cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bodil Biørn
Armenia y Siria
Dempués d'esto Biørn coló a Alepu en Siria y creó un nuevu orfanatu y una clínica que dirixó ella mesma hasta 1934, cuando tornó a Noruega.
Hasta la so muerte, siguió, al traviés de coleiciones, artículos de prensa y conferencies, los sos esfuercios humanitarios para aidar a los armenios refuxaos y a los güérfanos que sobrevivieren a la primer guerra mundial.
Fotografía
Bodil Biørns tomó semeyes mientres delles décades que tuvo n'Armenia, y de les zones axacentes. El rexistru fotográficu háyase disponible nel Riksarkivet, l'archivu nacional de Noruega.
Memorial en Kragerø
El memorial ye una gran piedra d'Alepu con relieve de bronce y una placa cola inscripciónFoi dau a la municipalidá de Kragerø por un grupu d'armenios, en cooperación col nietu de Bodil Biørns, Jussi Flemming Biørn, en reconocencia al esfuerciu y trabayu de Bodil Biørns n'Armenia p'aidar a la población mientres el desplazamientu forzáu pol imperiu otomanu.
Placa conmemorativa en Yereván, Armenia
Nel branu de 2008, presentóse una placa conmemorativa a Bodil Biørn donada pol Muséu del Xenocidiu Armeniu de Yereván.
Universidá de Birmingham
La Universidá de Birmingham (University of Birmingham; lat.: Universitas Birminghamiensis) foi fundada'l 24 de marzu de 1900 de la mano de Victoria I del Reinu Xuníu y ye, con 27.000 estudiantes (d'ellos 4.000 estranxeros) la mayor universidá na metropole inglesa Birmingham y tamién una de les más grandes de toa Inglaterra.
La universidá ye miembru del Grupu Russell, del grupu d'universidaes investigadores britániques y, dende 1997, de la rede mundial d'universidaes Universitas 21.
Historia
La universidá fundóse'l 23 de febreru de 1875 gracies al industrial de Birmingham Josiah Mason que fundara Mason Science College, lo que supunxo l'empiezu d'educación cimera en Birmingham pa tresformase 25 años más tarde na Universidá de Birmingham. Foi l'apasionáu trabayu de Joseph Chamberlain quien impulsara'l desenvolvimientu de la universidá de forma decisiva.
Instalaciones
thumb|200px|L'edificiu [[Aston Webb (nome del arquiteutu) nel Chancellor's Court.]]
Pete Davidson
Peter Michael Davidson ye un actor y comediante d'Estaos Xuníos. Él ye un miembru del repartu en Saturday Night Live. Davidson tamién apaeció nos programes de MTV; Guy Code, Wild 'n Out y Failosophy. Fixo comedia stand-up en Adam Aporté's House Party, Jimmy Kimmel Live!, y Comedy Underground with Dave Attell y como estrella convidada en Brooklyn Nine-Nine.
Teniente coronel
Xeneralmente'l grau de teniente coronel ye l'inmediatu superior al rangu de mayor (comandante en dellos países) ya inferior al de coronel. Esti grau esiste nel exércitu y na fuercia aérea. El so equivalente na armada ye capitán de fragata. Les funciones del teniente coronel suelen ser mandar batallones. En dellos países tán al mandu de cuarteles y comisaríes (na policía'l so equivalente ye comisariu principal). Na Guardia Civil española, un tte. coronel ta al mandu d'una provincia (comandancia) y sol mandu del coronel o xeneral de brigada, que manda la comunidá autónoma (zona). L'ascensu de comandante a teniente coronel realizar por selección (méritos).
Nel ámbitu de los países que formen parte de la OTAN, al grau de teniente coronel correspuénde-y el códigu OF-4 según la norma STANAG 2116 que estandariza los graos del personal militar.
30px|Bandera d'Arxentina Arxentina
N'Arxentina, ésti ye'l grau que sigue al de mayor y preciede al de coronel nel exércitu. Esti rangu equival al de capitán de fragata pa l'armada, y al de vicecomodoro pa la fuercia aérea. La so insinia conformar con dos soles doraos de fondu negru. Tanto'l teniente coronel como'l mayor son oficiales xefes. Na Xendarmería Nacional Arxentina ye equivalente al grau de Comandante Principal (Que sigue al de Comandante (Mayor) y preciede al de Comandante Mayor (Coronel).
30px|Bandera de Brasil Brasil
En Brasil, Tenente Coronel ye'l grau que sigue al de Mayor y preciede al de Coronel nel Exércitu Brasilanu y na Fuercia Aérea Brasilana. Esti rangu equival al de Capitão de Fragata pa la Marina de Brasil.
30px|Bandera de Chile Chile
En Chile, el grau de teniente coronel pertenez a la categoría d'oficiales xefes; ésti identifícase (na tenida formal) con un galón con una trenza dorada y dos estrelles plateadas sobre ella. Esti galón asítiase sobre'l costazu dende'l pescuezu en direición al brazu. Na tenida de combate, el comandante lleva un parche verde con una llinia y dos estrelles negres pegáu nel pescuezu de la camisa.
Al teniente coronel tamién se-y conoz como comandante, y ye el términu col que se-y debe tratar. Un comandante suel comandar dende un batallón hasta un reximientu pequeñu.
Pa llegar al grau de teniente coronel tienen de tenese siquier 22 años na institución. En casu de cursar exitosamente la especialidá primaria en dalguna de les academies militares, puede siguise xubiendo a coronel. De nun ser asina, la xubilación ye obligatoria tres el grau de teniente coronel.
Na Armada de Chile, equival al de capitán de fragata, qu'ostenta trés galones doraos na bocamanga, toos ellos de 14 mm; enriba de los trés galones va una estrella dorada.
Nel casu de Carabineros de Chile osténtase'l mesmu galón namái reemplazando la trenza dorada por una plateada. N'uniforme de combate usa exactamente'l mesmu distintivu que los sos pares del exércitu.
Na Xendarmería de Chile el grau de teniente coronel no referente a la so simboloxía utiliza anguaño galones con forma de presilla trenzada con dos estrelles plateadas brillosos al igual que l'Exércitu y Carabineros, pero'l diseñu tien los colores verde boldo y blancu. Utilizáronse dellos distintivos de graos distintos a lo llargo de la historia de Xendarmería, dende la creación de la institución usáronse presillas trenzadas doraes con dos estrelles idéntiques a les del Exércitu, pero depués mientres los años ochenta nel réxime militar d'Augusto Pinochet implementóse l'empléu de galones tipu pala verde boldo y enriba de los galones usábase una barra plateada opaca con forma de castiellu siguida de dos estrelles del mesmu color y material nos costazos.
30px|Bandera de Colombia Colombia
Segundu Grau de los oficiales cimeres de la Fuercies Militares (Exércitu, Armada y Fuercia Aérea y la Policía Nacional). Nel Exércitu,simbolizar con una barra vertical con una estrella a cada llau; el so equivalente nos de la carrera naval de l'Armada ye'l de Capitán de Corbeta. Na Policía simbolizar con dos barras verticales y dos rama de lloréu xuníes en forma semicircular.
Grau darréu cimeru al de Mayor. Estatutaria mente, el grau dura cinco años, primero que l'Oficial pueda ser promovíu al grau de Coronel.
30px|Bandera d'España España
N'España, nos exércitos de Tierra, Aire y Infantería de Marina, el grau de teniente coronel ta incluyíu na categoría d'Oficial y el so distintivu son dos estrelles d'ocho puntes. Ye l'inmediatu superior al comandante ya inferior al coronel.
Na Armada, el grau equivalente al teniente coronel ye'l de Capitán de Fragata.
30px Estaos Xuníos d'América
Nos Estaos Xuníos, ésti ye'l grau que sigue al de Mayor (Major) y preciede al de Coronel nel Exércitu, la Fuercia Aérea y l'Infantería de Marina, al igual que nes Guardias Nacionales de los Estaos que componen esa nación. Esti rangu equival al de Comandante pa l'armada.
30px El Salvador
Igual que nos Estaos Xuníos, ésti ye'l grau que sigue al de Mayor y preciede al de Coronel nel Exércitu, la Fuercia Aérea y l'Infantería de Marina. Esti rangu equival al de Comandante pa l'armada.
30px|Bandera de Méxicu México
En Méxicu, el teniente coronel pertenez a la categoría de Xefes; tien esta denominación nel Exércitu y na Fuercia Aérea, ente que na Armada ye equivalente al Capitán de Fragata. Nel Exércitu y Fuercia Aérea la so insinia son dos estrelles de cinco puntes doraes.
30px|Bandera de Perú Perú
centre|141x141px
30px|Bandera de Venezuela Venezuela
En Venezuela, el distintivu son dos estrelles doraes con una caña d'olivar, y atópase nel grupu d'Oficiales Cimeres, percima y superior al Mayor ya inferior al Coronel. Esti rangu atopar nel Exércitu, Aviación, Armada, Guardia Nacional y Milicia Nacional, y l'equivalente na Armada ye'l Capitán de Fragata.
Mesut Özil
Mesut Özil [ˈmesut ˈøzil] ye un futbolista alemán d'orixe turcu que xuega como mediapunta y el so equipu actual ye'l Arsenal de la Premier League d'Inglaterra. Tamién ye internacional cola seleición d'Alemaña.
Özil ye un xugador maniegu, axilosu y rápido, que tien una gran téunica individual. Puede ocupar la demarcación tantu de mediapunta como d'estremu, lo que-y dexa esplotar les sos dotes pal últimu pase. Sobre'l so estilu de xuegu, el mesmu futbolista afirmó que xune a los sos dos raigaños: «Tomé lo meyor de los dos pueblos: la disciplina de los alemanes y l'imaxinación de los turcos».
Schalke 04
Mientres la so infancia xugó en distintos equipos de Gelsenkirchen, la so ciudá natal. Dende 2000 a 2005 actúo nel Rot Weiss Essen.
En 2005 incorporó a les categoríes inferiores del Schalke 04. Na so primer temporada, nel equipu xuvenil, conquistó la Bundesliga sub 19, marcando diez goles. El 12 d'agostu de 2006 apostó'l so primer partíu de la Bundesliga contra'l Eintracht de Frankfurt. En xineru de 2008, l'equipu renano anunció que tornaba enllargar el contratu de Özil, que terminaba en 2009.
Werder Bremen
miniatura|derecha|150px|Mesut Özil col [[Werder Bremen, en 2010.]]
El 31 de xineru de 2008, Özil fichó pol Werder Bremen, nuna operación na que l'equipu verdiblancu desembolsó 4,3 millones d'euros. El 26 d'abril anotó contra'l Karlsruhe el so primer gol na Bundesliga. Na temporada 2008/09 ganó la Copa d'Alemaña col Werder, anotando'l gol de la victoria del so equipu na final frente al Bayer Leverkusen. El 1 de mayu de 2010 apostó'l so partíu númberu 100 en primer división. Na temporada 2009/10 consiguió dar un total de 33 asistencies en toles competiciones.
Real Madrid
miniatura|200px|left|Özil —col dosal 26— apostando'l [[Trofeo Santiago Bernabéu contra'l Peñarol en 2010.]]
Özil —que tenía contratu col Werder Bremen hasta'l 30 de xunu de 2011— foi contratáu pol Real Madrid Club de Fútbol el 17 d'agostu de 2010. «Nun tengo mieu, sé cual ye'l mio potencial» afirmó'l xugador una vegada que se fixo públicu'l fichaxe. La operación cifrar en 15 millones de € por un contratu de cinco temporaes.
Debutaría'l 22 d'agostu de 2010 contra'l Hércules nel Trofeo Ciudad d'Alicante. Özil Arrincó como titular lluciendo'l dorsal númberu 26. L'alemán —qu'empezó escorado a la derecha pa depués asitiase na mediapunta— amosóse participativu y dexó detalles de la so calidá. La páxina oficial del club calificar como «Un debú positivu». El so dosal definitivu sería'l númberu 23.
El so primer gol n'Lliga llegaría'l 6 d'ochobre de 2010 ante'l Deportivo de La Coruña. Ente qu'en Lliga de Campeones estrenaríase como goliador ante'l AC Milan el 20 d'ochobre d'esi mesmu añu. Seis díes dempués la FIFA en compañía de France Football incluyir na llista de 23 finalistes pal Balón d'Oru de 2010 Darréu siendo nomáu y convirtiéndose nel ganador del Premiu Golden Boy de 2010.
El 14 d'abril de 2011 Özil dixo «Toi convencíu de que vamos ganar un títulu». Esto en referencia a los cuatro Clásicos que se xugaríen en tan solo 18 díes. Aquellos partíos yeren claves pa les aspiraciones de dambos conxuntos nos trés competiciones. Nel primeru d'ellos —correspondiente a la trigésimosegunda xornada de Lliga— Özil tuvo un rol clave por que'l so equipu consiguiera l'empate a 1 ante'l FC Barcelona. Nel segundu conquistó'l títulu de Copa del Rei en venciendo por 1-0 en Mestalla. Nesa edición de Copa Özil anotara ante Levante, Atlético de Madrid y Sevilla FC.
Al rematar la so primer temporada n'España el mediocampista sumó un total de 10 goles en toles competiciones y 16 asistencies n'Lliga, quedando segundu nesti apartáu, solo por detrás de Lionel Messi (17).
miniatura|300px|Özil regatiando a [[Daniele Bonera.]] Darréu Özil participaría na pretemporada que l'equipu madrilanu llevó a cabu n'Estaos Xuníos, Alemaña, Inglaterra y China. Mientres la xira anotaría dos goles: el primeru ante'l Philadelphia Union na victoria por 1-2. Y el segundu ante'l Guangzhou Evergrande de China na goliada por 1-7. Amás dende agora lluciría'l dorsal númberu 10.
El 14 d'agostu de 2011 anotó'l primer gol oficial del Real Madrid naquella temporada. Facer nel partíu d'ida de la Supercopa d'España xugáu nel Estadiu Santiago Bernabéu ante'l FC Barcelona. Özil marcaría'l 1-0 tres asistencia de Karim Benzema. L'alcuentru acabaría 2-2. Nel partíu de vuelta l'alemán sería espulsáu nel descuentu por encarase con David Villa metanes una llamentable tangana. Darréu Özil esplicaría la so actitú argumentando que l'asturianu faltaría a la so relixón, l'Islam.
Nel primer tramu de la temporada Özil nun amosaría'l so meyor nivel. Magar que arrincaba como titular na mayoría de los partíos casi siempres yera sustituyíu na segunda metá. Ello ye que dende l'empate na ida de la Supercopa hasta'l 2 de payares de 2011, cuando xugó tol alcuentru ante'l Olympique Lyonnais, l'alemán nun completó un partíu. Na rueda de prensa anterior a esti duelu José Mourinho esplicaría que'l problema de Özil nun yera físicu sinón de competencia: «L'añu pasáu Özil yera l'únicu diez, anguaño ta Kaká, ta Coentrão... L'equipu ye meyor, tien más soluciones y asina ye difícil pa cualesquier ser titular o xugar 90 minutos enteros» aseguró Mou. Nesi periodu'l mediocampista solo marcaría un gol más aparte del anotáu na Supercopa. Facer el 22 de payares na victoria por 6-2 del Madrid ante'l Dinamo de Zagreb.
Sicasí la so meyor versión volvería en 2012. Nos dos primeros partíos lligueros del añu sumaría 4 asistencies: 3 contra'l Granada y otru ante'l Mallorca. Ente que contra'l Málaga, el 10 de xineru, na vuelta d'octavos de la Copa del Rei, asistiría a Benzema nel únicu gol d'aquel partíu que certificó'l pase del Madrid a cuartos. En cuartos, onde s'enfrentó al FC Barcelona, destacó nel partíu de vuelta cola asistencia a Ronaldo nel primer gol del so equipu. La so actuación valió-y numberosos aponderamientu per parte de diversos medios de comunicación.
El 17 d'abril, nel partíu d'ida de semifinales de Lliga de Campeones contra'l Bayern de Múnich, Özil cumplió 100 partíos oficiales col Madrid. L'alemán marcó amás l'únicu gol de los blancos naquel alcuentru qu'acabó con victoria bávara por 2-1. Nel partíu de vuelta el Madrid sería esaniciáu al traviés de los penaltis.
El 2 de mayu de 2012, dempués de ganar por 0-3 al Athletic Club en San Mamés, proclamar por primer (y única) vegada campeón lligueru colos merengues. Özil marcó'l segundu gol pa sumar asina'l so segundu títulu col club capitalín. Nel postreru partíu lligueru contra'l Mallorca marcó un doblete nel trunfu por 4-1. Özil, con un total de 16 pases de gol, foi'l máximu asistente d'aquella edición de Lliga. Dalgunes de les sos asistencies más destacaes fueron un pase de tacón a Ronaldo nel empate 1-1 contra'l Villarreal -alcuentru onde acabó espulsáu— o'l pase —tamién a Ronaldo— nel crucial 1-2 del Camp Nou. Amás la UEFA incluyir nel once ideal de la Lliga.
miniatura|300px|Botes de Mesut presentaes nel [[Estadiu Santiago Bernabéu|Santiago Bernabéu.]] El 29 d'agostu de 2012 conquistó l'únicu troféu que-y quedaba por ganar n'España: la Supercopa d'España.
El 7 d'ochobre volvió destacar nun Clásicu dando l'asistencia a Ronaldo por que esti punxera'l 2-2 definitivu nel Camp Nou. D'esta forma Özil superaba les 50 asistencies col Real Madrid, el 41% d'elles a Cristiano Ronaldo.
El 6 de payares marcó ante'l Borussia Dortmund en Lliga de Campeones el so primer gol de la temporada, de falta nel minutu 89 pa empatar el partíu. Díes dempués, el 17 de payares ante'l Athletic Club, estrenóse como goliador nesa Lliga. El 1 d'avientu marcó nun derbi madrilanu ante'l Atlético de Madrid. Con esti gol Özil algamó los 25 goles en Primer División desque debutara na Bundesliga col Schalke 04. Superó esta cifra nel siguiente partíu, contra'l Real Valladolid, onde marcó un doblete, llogrando per primer vegada desque ta nel Madrid marcar en dos partíos siguíos.
N'avientu de 2012 Özil foi escoyíu Futbolista alemán del añu nuna encuesta realizada pola Federación Alemana de Fútbol onde atropó'l 33% de los votos. Amás foi'l Meyor Asistente absolutu de 2012 —con 29 pases de gol— superando a futbolistes como Juan Mata, Andrés Iniesta o Cesc Fàbregas.
El 30 de xineru de 2013 volvió rellumar nun Clásicu con, amás de l'asistencia a Raphael Varane nel tantu del empate a 1, un increíble control de balón cola espuela. Özil monopolizó tol ataque del Madrid, siendo'l futbolista, de los 26 que participaron del partíu, que más xugaes d'apeligró xeneró.
El 6 d'abril destacó na goliada (5-1) ante'l Levante. Özil solo apostó los últimos quince minutos del alcuentru (entró nel minutu 76 por Benzema) consiguiendo nesi tiempu un doblete. El 20 d'abril nun alcuentru ante'l Real Betis, l'alemán cumplió 150 partíos oficiales cola camiseta del Madrid. L'equipu madrilanu imponer por 3-1, consiguiendo Özil un nuevu doblete.
Arsenal
miniatura|derecha|Özil y [[Olivier Giroud nun saque d'entamu.]]
El 31 d'agostu de 2013 confirmóse'l so trespasu al Arsenal por una cifra cercana a los 50 millones d'euros. Este foi'l trespasu más caru de la hestoria del Arsenal y de un futbolista alemán. El 2 de setiembre, Özil robló un contratu de cinco años a razón de siete millones d'euros per temporada col club londinense, que-y asignó'l dosal 11.
El Real Madrid, l'Arsenal y el mesmu xugador despintaron el trespasu a la prensa y a la opinión pública hasta'l día en que se fixo oficial. El nuevu entrenador madridista, Carlo Ancelotti, refugó al xugador alemán dempués de consiguir los fichaxes de Gareth Bale y Isco.
La so marcha causó una gran movición y criticóse enforma, pos yera un xugador apreciáu pola afición y polos sos compañeru d'equipu. Dalgunos d'ellos, como Cristiano Ronaldo, mostro la so disconformidá cola xestión del club madridista tres la marcha del xugador xermanu. Estes crítiques aumentaron pol so gran rendimientu col Arsenal de primeres de temporada.
Özil fixo'l so debú col Arsenal nel so partíu de lliga en casa del Sunderland el 14 de setiembre de 2013. Ayudó a Olivier Giroud nel saque de gol, nel minutu 11 del partíu, yá que pasó a ganar 3-1.
Trés díes depués fixo'l so debú na Lliga de Campeones, onde xugó contra Marseille. Pocu más de tres selmanes dempués de faer el so debú col Arsenal, fixo la so casa debú contra'l Stoke City na victoria por 3-1. Tuvo arreyáu nos trés goles, dos asistencies y un tiru llibre que se salvó. Él anotó'l so primer gol col Arsenal, un acabáu brillosu controláu dende un centru de Ramsey, nun 2 -0 ganar contra S.S.C. Napoli na Lliga de Campeones de la UEFA.
miniatura|250px|left|Özil nun partíu contra'l [[Stoke City el 22 de setiembre de 2013.]] Özil volvió ser preseleccionáu pal premiu FIFA Balón d'oru, xunto col so ex compañeru d'equipu Cristiano Ronaldo. Özil tamién foi presentáu nel "Equipu del Añu de la UEFA".
Özil empezó n'avientu na manera fina con dos goles como munchos partíos contra Hull City y Everton. Una mancadura menor nel costazu obligó a Özil quedar fora de la final d'avientu, que terminó en victoria contra'l Newcastle United. Dempués de la derrota 6-3 a Manchester City, Özil tuvo arreyáu nun fregáu col so compañeru Per Mertesacker. Mertesacker enoxar con Özil por non dar les gracies a los aficionaos que viaxen. Özil esculpóse darréu, al traviés de Facebook, por non reconocer el siguidores del Arsenal.
Özil xugó cuatro de seis partíos del Arsenal en xineru. El mediocampista perdió la victoria del Arsenal sobre Cardiff City el día d'Añu Nuevu con una mancadura nel costazu antes de volver faer una apaición tardida dende'l banquín contra'l Tottenham Hotspur na Copa FA. El xugador de 25 años d'edá, produció un pase de diapositives en regles pa Lukas Podolski p'anotar el so primer gol contra'l Coventry City y siempres la pelota por Santi Cazorla meta contra Southampton a finales de mes p'ayudar a llevar a la so cuenta personal a 10.
miniatura|derecha|450px|Özil cobrando un penalti contra'l porteru [[Steve Mandanda del Marseille.]]
Febreru foi un mes difícil pa Özil mientres lluchaba por llegar a los altores qu'amosó nos sos primeros meses nel club. La mediapunta alemán llogró una brillosa pieza d'habilidá pa ganar un penal contra'l Bayern Munich na fase eliminatoria de la Lliga de Campeones, pero'l so penalti paráu por Manuel Neuer. Al falar ante l'empate col Manchester United, Arsène Wenger faló de Özil, diciendo:. "Él fixo bien, ta afaciéndose asina a la Premier League - ver antes [de que se precisa tiempu] Nun me gustaría poner demasiada presión sobre él, porque él foi un xugador de primer clase hasta agora. Él nun tenía'l meyor de los xuegos [ Liverpool ] (una derrota por 5-1, onde Özil foi'l centru d'atención por cuenta de una mala actuación ), pero eso puede pasar. Él trabaya bien duru p'afaese al nivel físicu de la Premier League y pa mi ye un xugador escepcional "
Categoríes inferiores
miniatura|200px|derecha|Mesut Özil xugando cola seleición en [[2009.]]
Al empiezu de la temporada 2008-09, el seleccionador turcu Fatih Terim quixo convoca-y pa un partíu del equipu nacional turcu. Özil refugó la convocatoria argumentando que quería concentrase nel so trabayu na seleición sub-19 alemana y na preparación del Européu de dicha categoría. Magar esti arrenunciu inicial, Terim siguió aportunando.
Tres el so debú, volvió a la sub-21 pa xugar la Eurocopa de la categoría de 2009, entamáu en Suecia. En dicha competición, alzar col títulu. Na final ganaron contundentemente a la seleición inglesa por un 4-0. Özil dio dos asistencies y marcó un gol, gracies a lo cual foi escoyíu meyor xugador del Competición (deporte).
Seleición absoluta
miniatura|derecha|175px|Özil nuna apaición cola seleición alemana en [[2011.]]
Debutó cola seleición absoluta alemana'l 11 de febreru de 2009 nun amistosu ante Noruega qu'acabó con marcador de 0-1 favorable al equipu escandinavu. Özil ingresaría nel minutu 78 en reemplazu de Piotr Trochowski.
El 5 de setiembre del mesmu añu anotó'l so primer gol col combináu absolutu. Facer na victoria por 2-0 de la Mannschaft ante Sudáfrica. Y el 9 d'ochobre ante Rusia daría l'asistencia a Miroslav Klose nel gol que clasificó a los teutones pal Mundial de Sudáfrica 2010.
El 1 de xunu de 2010 foi confirmáu por Joachim Löw como parte de la llista definitiva de xugadores que viaxaríen al continente africanu pa xugar la Copa Mundial de Fútbol de 2010.
N'algamando les semifinales na Copa del Mundu de 2010 y la Eurocopa 2012, Alemaña consiguió'l so cuartu títulu mundial en 2014 nel tornéu realizáu en Brasil, onde Özil foi pieza clave nel equipu européu anotando un gol y asistiendo n'otros dos.
Copa del Mundu de 2010
Yá en tierres sudafricanas Özil sería titular en tolos partíos qu'apostó Alemaña. Y amás foi unu de los más destacaos nel combináu alemán lo cual influyó nel so fichaxe pol Real Madrid d'España una vegada rematáu'l tornéu.
Nel debú ante Australia empecipió la xugada del 1-0 de Lukas Podolski y asistió a Cacau nel 4-0 definitivu. La so actuación foi brillosa y los aponderamientos nun se fixeron esperar. «Özil, sobeyosu, guio a la meyor Alemaña de los últimos tiempos(...) La so pierna izquierda ye una delicia. Tuvo colosal». afirmó Marca. Contra Ghana díes dempués marcaría'l gol del trunfu y sería escoyíu Xugador del partíu pola FIFA. N'octavos, ante Inglaterra, apurrió una asistencia a Thomas Müller (4-1). Y en el partíu ante Arxentina en cuartos asistió a Klose nel cuartu gol alemán. Alemaña cayería ganada por 0-1 en semifinales ante España anque darréu vencería por 2-3 a Uruguái na disputa pol Tercer Llugar. A nivel individual la FIFA incluyir na llista de 10 candidatos pa llevase'l Balón d'Oru del Mundial y el gol que lu marcó a Ghana foi escoyíu como'l tercer meyor gol del tornéu.
Eurocopa 2012
Alemaña integró'l Grupu de la muerte de la Eurocopa 2012 xunto a Portugal, Dinamarca y Holanda. La primer fase sería namái victories pal combináu alemán, venciendo consecutivamente a los sos rivales por 1-0, 2-1 y 2-1 respeutivamente. Özil nun tuvo una participación destacada nesta primer fase, pero cobraría importancia na recta final del tornéu yá que tuvo bastante activu nos llabores ofensivos, apurriendo pases clave y alimentando a los distintos atacantes del equipu como Mario Gómez, Miroslav Klose, Lukas Podolski y Marco Reus.
A pesar de les intenciones alemanes, la seleición sería esaniciada en semifinales frente a Italia nun partíu que remató 2-1 gracies a un doblete de Mario Balotelli, quien foi escoyíu como'l Xugador del Partíu y una de les revelaciones de la Italia finalista, y el descuentu de penal llanzáu por el mesmu Özil, pero que llegó recién a los 92 minutos de xuegu, polo que forno nun tuvo tiempu a empatar el marcador. D'esta forma Alemaña despidir del campeonatu européu, ensin poder reeditar les glories de 1972, 1980 y 1996.
Copa del Mundu de 2014
El 8 de mayu de 2014, Özil foi incluyíu na llista preliminar de 30 xugadores pol entrenador Joachim Löw con mires a la Copa Mundial de Fútbol de 2014. Foi ratificáu ente los 23 xugadores que viaxaron a Brasil el 2 de xunu. Xugó los 7 partíos nel equipu campeón de la Copa y anotó el gol que significó la victoria d'Alemaña contra Arxelia, nos octavos de final.
Copa del Mundu de 2018
El 4 de xunu de 2018, el seleccionador Joachim Löw incluyir na llista de 23 pal Mundial.
Clubes
20px Actualizáu al postreru partíu xugáu'l .
Fonte: UEFA - UEFA - Soccerway - ESPN
Seleición nacional
20px Actualizáu al postreru partíu xugáu'l 14 de payares de 2017.
Vida privada
Özil, que caltién la relixón musulmana de los sos padres, tuvo una rellación sentimental con Anna-Maria Lagerblom, esposa separada del futbolista finés Pekka Lagerblom, ex novia del suizu Ludovic Magnin y hermana de la cantante de pop alemana Sarah Connor. Mesut Özil tuvo rellacionáu cola cantante turca Ebru Polat tres la rotura con Anna-Maria en payares de 2010. Depués tuvo una rellación con Mandy Capristo una cantante alemana, la rellación empezó a principios del añu 2013 y acabó a mediaos del 2014. Mesut y Mandy retomaron la so rellación en payares del 2015 cuando apaecieron xuntos na gala de los Banbi Awards.
Pam Shriver
Pamela Howard Shriver Lazenby foi una tenista d'Estaos Xuníos que tuvo n'activu dende finales de los 70 hasta mediaos los 90. Llegó a la final del US Open perdiendo ante Chris Evert por 7-5 y 6-4. Tamién llegó a la final del Masters femenín de tenis en 1988, perdiendo contra Gabriela Sabatini por 7-5, 6-3, 6-2.
Aportó a el númberu 3 del mundu y ganó 21 torneos individuales. Sicasí, destacó na modalidá de dobles, alzándose xunto a Martina Navratilova como una dupla invencible: conquistaron 24 Grand Slam y 10 títulu del Masters. Tan solo consiguió dos Grand Slam con otres pareya (con Natasha Zvereva el US Open de 1991 y con Emilio Sánchez Vicario Roland Garros mistu 1987). Llogró 112 torneos en dobles.
Nos Xuegos Olímpicos de Seúl 88 conquistó l'oru na modalidá de dobles xunto a Zina Garrison. Y en los Xuegos Panamericanos de L'Habana 91, foi la estrella al consiguir la medaya d'oru nos trés competiciones en que participó: individual, dobles y dobles mistu.
En 2002 ingresó nel Salón Internacional de la Fama del tenis.
Ye prima alloñada de Maria Shriver, la esposa del actor y gobernador de California Arnold Schwarzenegger. Tuvo casada col actor George Lazenby, famosu por interpretar a 007.
Hans-Ulrich Rudel
Hans-Ulrich Rudel foi un pilotu alemán na la Segunda Guerra Mundial. Rudel foi'l soldáu alemán más gallardoniáu d'esa guerra, portando coles mesmes la Cruz de Caballeru de la Cruz de Fierro con Fueyes de Carbayu del Tercer Reich (n'oru, espaes y diamantes), en xineru de 1945. Dempués de la guerra, foi un prominente activista neonazi en Suramérica y Alemaña Oeste.
Rudel rindióse énte l'armada de los Estaos Xuníos el 8 de mayu de 1945, y voló a Arxentina en 1948. Un nazi dedicáu y ensin arrepentimientu, fundó la Kameradenwerk, una organización de sofitu pa criminales nazis qu'ayudó a fuxitivos a escapar a Suramérica y Oriente Mediu. Xunto con Willem Sassen, Rudel ayudó a dar abellugu a Josef Mengele, el famosu doctor de les SS n'Auschwitz. Trabayó como comerciante d'armes y conseyeru militar pa los rexímenes de Juan Perón n'Arxentina, d'Augusto Pinochet en Chile y d'Alfredo Stroessner en Paraguái. Foi amás un amigu cercanu de Perón y Stroessner. Por cuenta de estes actividaes, foi puestu so observación y vixilancia pola Axencia Central d'Intelixencia de los Estaos Xuníos.
Emperador de la India
right|235px Esta ye la llista de los emperadores de la India, títulu qu'usaron los monarques del Reinu Xuníu dende 1877 hasta 1950, añu en que se proclamó la república na India.
Dallara
Dallara Automobili ye una empresa de diseñu y construcción de xasis d'automovilismu italiana fundada por Gian Paolo Dallara. Ye notable'l so cuasi total monopoliu como constructor nes categoríes de Formula 3 dende 1993. Dallara tamién produz los xasis que s'usen na IndyCar Series, Indy Lights, Grand-Am Rolex Sports Car Series, GP2 Series, World Series by Renault, GP3 Series y ADAC Formula Masters.
Participación
A lo llargo de la so historia la empresa Dallara participó nel diseñu y construcción d'automóviles de cai en marques como Lancia, Alfa Romeo, Audi, Toyota y Honda.
En materia de competición, Dallara creó xasis p'automóviles de Fórmula 1 de les escuderíes BMS Scuderia Italia Hispania y anguaño Haas.
Anguaño Dallara fabrica xasis pa les siguientes competiciones: IndyCar Series, GP2 Series, World Series by Renault, Fórmula 3, 24 Hores de Le Mans, etc. En febreru de 2005, el coche fabricáu pol equipu Oreca para Le Mans foi vendíu a un equipu priváu pa correr les 24 Hores de Daytona, y acabó ganando.
Fórmula 1
left|thumb|200px|[[Romain Grosjean col so Haas VF-16, diseñáu por Dallara, nel GP de Malasia de 2016.]] thumb|200px|Un xasis Dallara de [[Fórmula 1 de la temporada .]]
En la compañía convertir en constructor de Fórmula 1 al ser contratáu pola BMS Scuderia Italia por que-y construyera un xasis. Esta rellación duró hasta 1992, siendo'l so meyor resultáu un tercer llugar nel Gran Premiu de San Marín de 1991 con JJ Lehto. Dallara retornaría de volao a F1 en fabricando xasis de prueba pa Honda mientres el camín de regresu d'esti fabricante a F1.
Tamién fabricó'l xasis de la escudería rusa Midland F1 Racing nel 2006 y el de la escudería española Hispania Racing Team ( fundada por Adrián Campos y mercada pol empresariu José Ramón Carabante ) pa la temporada 2010.
Pal 2016, la empresa diseña'l xasis del equipu Haas F1 Team, propiedá de Gene Haas.
Fórmula E
thumb|right|250px|El [[Spark-Renault SRT 01E con xasis Dallara ye'l primer monoplaza homologado pola FIA pa la Fórmula E.]]
En setiembre de 2014 ta programáu l'empiezu de la temporada inaugural del campeonatu de Fórmula E na cual Dallara ye l'encargáu de construyir los xasis de toles monoplaces participantes.
Corteya terrestre
thumb|250px|Capes terrestres, nun dibuxu esquemáticu. La corteya terrestre ye la zona más esterna de la estructura concéntrica de la xeosfera, la parte sólida de la Tierra. Ye comparativamente delgada, con una espesura que varia de 5 km, no fondero oceánicu, hasta 70 km nes zones montascoses actives de los continentes.
Plantegóse que la primer corteya na Tierra formóse hai 4400-4550 millones d'años. Los volumes de la corteya terrestre nun fueron constantes sinón que se cree qu'aumentaron al traviés del tiempu. Sábese que hai 2500 millones d'años yá esistía una masa terrible de corteya; antes d'esto supónse qu'hubo enforma reciclaje de corteya escontra'l mantu. La crecedera, esto ye, l'aumentu en volume de la corteya, créese qu'asocedió episódicamente con dos eventos mayores: unu fai 2500-2700 millones d'años y otru fai 1700-1900 millones d'años.
Tipos de corteya terrestre
thumb|250px|1: Corteya continental. 2: Océanu. 3: Mantu cimeru. 4: Corteya oceánica.
Esisten dos tipos de corteya terrestre: la corteya oceánica y la corteya continental.
Corteya oceánica
La corteza oceánica cubre aproximao'l 55 % de la superficie planetaria. Ye más delgada que la continental y reconócense nella trés niveles. El nivel más inferior, llamáu nivel III, colinda col mantu na discontinuidá de Mohorovičić; ta formáu por gabros, roques plutóniques básiques. Sobre los gabros asítiase'l nivel II, de basaltos, roques volcániques de la mesma composición básica que los gabros; estrémase una zona inferior de mayor espesura constituyida por diques, ente que la más superficial basar en basaltos almohadillados, formaos por una solidificación rápida de llava en contautu cola agua del océanu. Sobre los basaltos asitia'l nivel I, formáu polos sedimentu, peláxicos nel mediu del océanu y terrígenos nes proximidaes de los continentes, que se van depositando pasu ente pasu sobre la corteya magmática una vegada consolidaes.
La corteya oceánica estrémase química y mineralógicamente del mantu allegante. Los gabros del nivel III y los basaltos del nivel II estremar pola so estructura, derivada de la so manera de formación, plutónica nel primer casu y volcánica nel segundu, pero non pola so composición, que los califica como roques básiques o máficas; trátase entós d'una diferencia de fase. Les peridotitas del mantu, del otru llau de la Moho, son pela cueta ultrabásicas (ultramáficas). Los minerales más abondosos d'esta capa son los piroxenos y los feldespatos y los elementos son el siliciu, el osíxenu, el fierro y el magnesiu.
La espesura de los niveles magmáticos de la corteya oceánica ye de de 6-12km, con un valor típicu de 7 km. La litosfera oceánica, de la que la corteya oceánica ye la capa cimera, recíclase constantemente, niciándose nes dorsales mediooceánicas y baxando escontra'l mantu xunto a les fueses al traviés del fenómenu de la subducción. Les roques más antigües tienen asina namái 180 millones d'años. La so estensión (% de la superficie terrestre) ye d'un 55 %, enforma menor que la del océanu, porque una parte significativa de los mares tienen nel so fondu corteya de tipu continental. La so densidá relativa ye alta (2,9 g/cm ³ ), como correspuende a roques plutóniques básiques.
Corteya continental
La corteya continental ye de naturaleza menos homoxénea, yá que ta formada por roques con diversos oríxenes y ye horizontalmente heteroxénea. Hai qu'estremar nella rexones xeolóxicamente actives, onde abonden los procesos teutónicu y magmáticu, a les que llamamos orógenos; y rexones antigües y consolidaes, a les que llamamos cratones. Nes rexones tectónicamente consolidaes que llamamos cratones, la mayor parte de la so espesura, dende la discontinuidá de Mohorovičić, ta fecha de granitos, roques magmátiques acedes, anque apaez a la metá de la so espesura una llende física de fase llamáu discontinuidá de Conrad. Sobre los granitos suelen apaecer roques metamórfiques antigües, formaes por metamorfismu rexonal nos orógenos, que colos anteriores formen el zócalo continental. Salvu nos escudos, el zócalo ta recubiertu por una cobertera, formada por sedimentaries bien variaes. En xunto la corteya continental, contién más siliciu y cationes más llixeros y, por tanto, ye menos trupa que la corteya oceánica y en concencia que'l mantu. Tien tamién una grosez mayor que la corteya oceánica. A diferencia d'esta nun vuelve al mantu, nun se recicla, anque sí s'estiende, lo qu'asocede polos procesos de la oroxénesis, de manera que la so contribución al total de corteya terrestre va creciendo.
Los minerales más abondosos d'esta zona son los cuarzos, los feldespatos y les miques, y los elementos químicos más abondosos son el osíxenu (46,6 %), el siliciu (27,7 %), el aluminiu (8,1 %), el fierro (5,0 %), el calciu (3,6 %), el sodiu (2,8 %), el potasiu (2,6 %) y el magnesiu (2,1 %).
Eastbourne
Eastbourne ye una ciudá y un distritu non metropolitanu del condáu de Sussex Oriental, na mariña sur d'Inglaterra, con una población envalorada de 99.300 en 2011. Esta zona foi testigu d'actividá humana dende la edá de piedra, allugando pequeños poblaos, hasta faer de Eastbourne un destín marítimu principal na dómina d'Eduardu VII.
Eastbourne ye conocida por ser unu de los llugares más soleyeros d'Inglaterra y, gracies a la so situación xunto al mar, na mariña sur, constitúi un llugar ideal pa estudiar y relaxase.
Celebridaes de Eastbourne
left|thumb|500px|Panorama de Eastbourne, a partir de los South Downs.
Andrés de York
thumb|160px|Estandarte del [[duque de York.]] thumb|right|100px|Monograma. El príncipe Andrés, duque de York ye'l tercer fíu de la reina Sabela II del Reinu Xuníu y el príncipe Felipe. Na actualidá ye'l sestu na llinia de socesión al tronu británicu, pero hasta la nacencia del so sobrín el príncipe Guillermo en 1982 yera número dos, dempués del so hermanu'l príncipe Carlos.
Infancia y mocedá
El príncipe Andrés nació nel Palaciu de Buckingham, y dende la so nacencia, como fíu de la reina actual, recibió'l títulu de príncipe col tratamientu d'Alteza Real.
La so madre ye la reina Sabela II, fía mayor del rei Jorge VI y Isabel, la Reina Madre. El so padre ye'l Príncipe Felipe, duque d'Edimburgu, quien de la mesma ye l'únicu fíu del príncipe Andrés de Grecia y Dinamarca, fíu del rei Jorge I y de la princesa Alicia de Battenberg, siendo descendiente direutu de la reina Victoria.
Foi bautizáu nel Palaciu de Buckingham el 8 d'abril de 1960. Los sos padrinos fueron el príncipe Enrique, duque de Gloucester (tíu de la so madre); la princesa Alejandra de Kent; John Elphinstone (primu de la so madre); Hugh Fitzroy, duque de Grafton y Georgina Kennard.
El príncipe recibió nos sos primeros años educación en casa, pa darréu ingresar na Heatherdown Preparatory School y en Gordonstoun (la mesma escuela que'l so padre y hermanu mayor).
Serviciu na Marina Real
En 1978 apuntar na Marina Real Británica. Mientres la Guerra de les Malvines sirvió nel barcu HMS Invincible, onde se desempeñó en misiones de combate como pilotu d'helicópteros. Xubió al grau de capitán de fragata comandante hasta la so baxa en 2001.
Matrimoniu y fíos
El 23 de xunetu de 1986, el príncipe casóse con Sarah Ferguson na Abadía de Westminster. Como ye'l costume monárquica, el día de la boda la reina concediólu a Andrés los títulos de duque de York, conde de Inverness y barón Killyleagh. De la mesma manera la so esposa recibió'l títulu de duquesa de York, siendo tratada como La so Alteza Real (S. A. R.). D'esta rellación nacieron les sos fíes:
En 1992 la pareya dixebróse ello ye que pa divorciase en 1996. Sarah perdió'l rangu de "La so Alteza Real", pero retuvo'l de duquesa de York. Vive na casona de Sunninghill Park y dambos comparten la custodia de les sos fíes.
Obligaciones reales
Andrés ye representante especial de Comerciu ya Inversión del Reinu Xuníu. Tamién ayuda a la Familia Real nes sos obligaciones.
Ancestros
Ancestros d'Andrés de York
Tornéu d'Eastbourne
El Tornéu d'Eastbourne (oficialmente y por motivos comerciales AEGON International) ye un tornéu de tenis de categoría masculina y femenina que s'apuesta añalmente na ciudá inglesa d'Eastbourne a mediaos del mes de xunu y apuéstase sobre yerba.
En categoría femenina apostar dende la temporada 1975. A partir de la temporada 2009 ye de categoría WTA Premier Tournaments. La tenista con más victories ye la norteamericana Martina Navrátilová con 11 trunfos.
En categoría masculina se diputaron 2 ediciones en 1972 y 1973, y hasta la temporada 2009 nun se volvió celebrar, dientro de la categoría ATP World Tour 250. L'últimu tornéu apostáu foi en 2014. El tenista que más títulos llogró ye l'español Feliciano López con 2. En febreru de 2014, l'ATP anunció la celebración d'un nuevu tornéu en Nottingham (Reinu Xuníu), que sustituyiría al de Eastbourne en 2015, anque en 2017 volvio hai celebrar se en categoria masculina ATP 250.
Damián Barreiro
Damián Barreiro Maceiras ye un periodista y ensayista en llingua asturiana.
Damián ganó en dos ocasiones el Premiu "Máximo Fuertes Acevedo" d'Ensayu en Llingua Asturiana, nos años 2014, 2018 y 2022, colos trabayos Caleya Sésamu: el papel de la televisión na tresmisión interxeneracional de la llingua, Asturploitation y Asturianía kitsch, respeutivamente. Tien publicao los llibros L'espeyu onde miranos (Premiu d'Ensayu Fierro Botas), Caleya Sésamu y Yo, la to llingua.
Ana Pastor
Ana Pastor pue referise a:
Super Fórmula Xaponesa
miniaturadeimagen|[[Yuhi Sekiguchi apostando la temporada 2017 cola monoplaza actual, Dallara SF14.]] La Super Fórmula Xaponesa, denomada con anterioridá como Fórmula Nippon, ye la máxima competición d'automovilismu de monoplaces que s'apuesta en Xapón.
El certame foi variando de denominación a lo llargo de les décades: Fórmula 2000 Xaponesa nel so debú en 1973, Fórmula 2 Xaponesa en 1978, Fórmula 3000 Xaponesa en 1987, Fórmula Nippon en 1996, y Super Fórmula Xaponesa en 2013. Amás a partir del añu 2014 va usase un nuevu xasis suministráu por Dallara.
Historia
thumb|Fecha de Motegi de la Fórmula Nippon 2010.El campeonatu foi renombráu a Fórmula Nippon en 1996 tres que los organizadores amosar en contra de los xasis y motores únicos introducíos na Fórmula 3000 Internacional que s'apostaba n'Europa. Antes d'anguaño tantu la F3000 europea como xaponesa apostar con múltiples motores y xasis. La reglamentación téunica mientres los trés primeros años, dende 1996 hasta 1998, foi la mesma que la de la estinguida Fórmula 3000 xaponesa. Mientres esti periodu compartíen pista xasis Lola, Reynard, Dome o G-Force, neumáticos Bridgestone o Yokohama y motores V8 atmosféricos de 3,0 llitros y orixe Mugen o Judd que de la mesma podíen ser optimizaos por distintos preparadores privaos. Sicasí, la reglamentación foi llargamente anovada en 1999 so l'autorización de la Federación Internacional del Automóvil y la Federación Xaponesa d'Automovilismu (JAF), anque l'espíritu de la competición caltúvose.
Dende 1997, Bridgestone ye l'únicu suministrador de neumáticos. A partir de 2016 lo ye en exclusividad Yokohama.
Dende 1988 Mugen aprovió a la Fórmula Nippon col so motor MF308, con gran ésitu, algamando 161 victories de 172 carreres hasta'l final del 2005. En 1998 Mugen col so motor MF308 pasó a ser l'únicu suministrador de motores de la competición hasta l'añu 2005.
Nel añu 2002, Reynard yera l'únicu xasis de la competición tres la retirada un añu antes de G-Force, pero la so bancarrota llevó a que nel 2003 introduxérase la fórmula d'un únicu xasis Lola B351 bien próximu al contemporaneu coche de la F3000 europea.
Nel 2006 la Japan Race Promotion, la organización que xestiona'l campeonatu, decidió camudar la reglamentación. El xasis Lola B351 tres trés años de serviciu vese reemplazáu por un nuevu y más eficaz monoplaza realizáu nuevamente pol constructor inglés. El nuevu xasis B06/51 nómase-y como FN06 y tien una eficiencia aerodinámica ameyorada nun 10%. Amás el veteranu motor Mugen dexa sitiu a dos nuevos motores Toyota y Honda basaos nos V8 3,0 llitros que tuvieren corriendo na IndyCar Series, con una llende máxima de 10.000 rpm y 550 CV, más de 50 CV percima de los anteriores motores y con un par más ampliu.
thumb|220px|L'antiguu monoplaza, bautizáu FN09, introducíu nel campeonatu del añu 2009 y presente hasta 2013. Nel añu 2009 abandónase'l xasis Lola introduciéndose unu nuevu construyíu pola firma estauxunidense Swift Engineering, y adóptense motores V8 de 3,4 llitros y siquier 600 CV de potencia. Tanto Toyota como Honda siguen siendo los únicos suministradores de motores, colos denominaos RV8K y HR09Y respeutivamente. Dende'l 2014 empléguense motores turbo de 2 llitros y 4 cilindros en llinia. Tamién con Toyota, col RI4A, y Honda, col HR-414Y, como provisores.
Pilotos
Dada la so competitividá y el gran siguimientu en Xapón la Fórmula Nippon dispunxo davezu d'una bona capacidá económica. N'especial mientres la década de los 1980 y 1990 fueron numberosos los pilotos europeos que víen a la Fórmula Nippon como una bona opción yá sía dende'l puntu de vista profesional, económicu, o como una salida cuando la so carrera enllancar n'Europa.
Pilotos de Fórmula 1 como Ralf Schumacher o Pedro de la Rosa proclamáronse campeones en 1996 y 1997 respeutivamente.
Otros pilotos de Fórmula 1 que pasaron pola máxima competición de monoplaces xaponesa fueron, por casu, Eddie Irvine, Heinz-Harald Frentzen, Mika Salo y Johnny Herbert. Michael Schumacher fixo una única apaición por invitación nel añu 1991.
Obviamente la Fórmula Nippon foi especialmente pa los pilotos xaponeses un bon trampolín p'algamar la Fórmula 1, como, por casu, Satoru Nakajima, Aguri Suzuki, Ukyō Katayama y Shinji Nakano.
Edgbaston
Edgbaston tien tradicionalmente la reputación de ser una de les zones más acomodaes de Birmingham polo que s'alude a ella como «onde nacen los árboles». Nel sieglu XIX la zona taba sol control de la familia Gough-Calthorpe, que torgó la construcción de fábriques y almacenes en Edgbaston, lo que la convirtió nuna zona curiosa pa la clase media. Sicasí, anque les partes central y meridional del distritu caltienen unos residentes d'ostensible poder adquisitivu, hai delles partes nes que'l nivel económicu baxó, con una alta proporción de viviendes privaes en réxime de realquiler per habitaciones, según viviendes sociales del conceyu. En Edgbaston atópase, amás, la Universidá de Birmingham, establecida como «Birmingham Medical School» en 1825.
Paradise Cay
Paradise Cay ye una llocalidá del estáu de California, nos Estaos Xuníos. Tien una población de.
Circuitu de Suzuka
El Circuitu de Suzuka, oficialmente Suzuka International Racing Course, ye un autódromu alcontráu en Suzuka, na prefeutura de Mie, Xapón, unos 60 km al suroeste de la ciudá de Nagoya. Foi sede del Gran Premiu de Xapón de Fórmula 1 dende l'añu 1987 hasta l'añu 2006. Utilízase tamién pa otros eventos del deporte motor, tales como les 8 Hores de Suzuka del Campeonatu Mundial de Motociclismu de Resistencia, los 1000 km de Suzuka del Campeonatu Xaponés de Gran Turismos, y feches de la Fórmula Nippon.