cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pastor alemán
Generalidad
Pastor de vaques y oveyes con infatigable trote y gran intelixencia. Sobresalió en numberosos trabayos útiles al home, tales como: guardián, perru guía, policía, perru d'ataque, detector de drogues, etc. Ye un animal brengosu, axilosu, bien musculado, despiertu y llenu de vida. Les sos proporciones físiques tienen de guardar rellación non yá na so apariencia sinón tamién va haber qu'afitase nel so temperamentu. Tien De ser un perru bien equilibráu, con un desenvolvimientu harmoniosu de los miembros anterior y posterior. Un bon exemplar presta a la primer vista; tamién ye bien fuerte. Dacuando puede ser agresivu y un pocu dominante dependiendo de la forma na que s'educa. Por tou ello ye un perru dedicáu al trabayu. thumb|left|Perros policía en [[Suecia mientres una manifestación en Estocolmu 2007.]]
Cabeza
Tien forma de cuña y ta en proporción cola llongura del cuerpu (el so llargor ye aproximao un 40% del altor de la cruz), ensin paecer nin tosca nin allargada. Na so apariencia xeneral ten de ser seca y moderadamente ancha metanes les oreyes. Vista per delantre y per los llaos, la frente ye llevemente narquiada y ensin o con un riegu medianu pocu marcáu. La proporción ente la rexón cranial y la facial ten de ser de 50% a 50%. L'anchu de la rexón cranial ye casi igual que la so llongura. Vista de riba, la rexón cranial va menguando uniformemente dende les oreyes escontra la ñariz, dexando una depresión fronto-nasal non bien bultable ya inclinándose nel focico, que tien forma de cuña. Los maxilares superiores ya inferiores tán fuertemente desenvueltos. La caña nasal ye recta; cualquier abultamientu o fundimientu ye indeseable. Los llabios, de color escuru, son firmes y bien xuntaos. thumb|Pastor alemán en posición d'atención.
Güeyos
El principal problema ye que s'empuerquen (sobremanera si'l perru vive na ciudá, por causa de la contaminación). De normal, esta suciedá esaniciar en forma de llagañes, que se-y pueden llimpiar con un pañu húmedu. Nun hai que dexar que s'atropen hasta que al perru fádienlu tantu que s'estregue cola pata.
En perros vieyos, o por causa de una enfermedá o mancadura, puede haber dificultaes pa caltener el mugor del güeyu. Nesti casu convien faer una llimpieza regularmente, previa consulta al veterinariu por qu'indique el productu fayadizu pa usar.
Oreyes
El perru pregueru alemán tien les oreyes de tamañu medianu, erectas, abiertes escontra alantre y llevaes de manera uniforme (nin voltiaes nin llevaes escontra los llaos). Son apuntiaes, col pabellón empobináu escontra'l frente. Oreyes doblaes na punta o cayíes son defectuoses. Oreyes echaes pa tras, en movimientu o en reposu, nun se tomen como falta.
Si atrópase ceruyu hai que quitar curioso, tal como se fadría nel casu d'una persona. Pero hai que faelo con muncho más curiáu, yá que pola forma de les oreyes del perru, si a cencielles suéltense les escames de cera, van cayer al interior, pudiéndo-y estropiar el conductu auditivu. Si nun se ta seguro de cómo se fai, ye meyor dexalo en manes d'un profesional; sía comoquier, una bona forma de llimpiar les oreyes d'un perru (tantu d'oreyes llevantaes como cayíes) ye con un pocu d'algodón amugao con vaselina líquida, siempres dende dientro escontra fuera de la oreya, solamente lo que se ve, nunca llegar más adientro yá que puede estropiar.
Les oreyes van empezar a llantase alredor de los cinco o seis meses d'edá. En casu de qu'esto nun asoceda, tendrán de ponése-y unes plantíes pa un perfectu plantíu de les oreyes.
Hai qu'emprestar atención especial a los perros de races que tienen les oreyes cayíes, qu'amás d'atropar la suciedá normal» pueden convertise en niales de parásitos, ente otres coses, pola falta de ventilación, desventaxa que nun tien el pastor alemán por cuenta de la forma de les sos oreyes.
Cuerpu
thumb|left|Pastor alemán con [[chalecu antibales mientres entrenamientu militar n'Afganistán.]] La llinia cimera cuerre ensin interrupción dende la implantación del pescuezu sobre la cruz bien definida y sobre el llombu bien llixeramente inclinada hasta la grupa, tamién llevemente inclinada. El llombu ye firme, fuerte y bien musculada. El llombu ye ampliu, fuertemente desenvueltu y bien musculado. La grupa tien de ser llarga ya inclinada llixeramente (aproximao 23° de la llinia horizontal) y siguir escontra la llinia de la cola ensin atayar la llinia cimera.
Cola
Llega a lo menos hasta'l corveyón, pero ensin devasar la metá del metatarsu. Tien el pelo más llargu na so parte inferior. En reposu, llevar colgante con una llixera curva. Cuando'l perru ta en movimientu o n'atención, lleva la cola más alta, pero ensin devasar la llinia horizontal. Nun se prohiben operaciones correutives. Tamién ye un defectu que'l perru tenga la cola parada.
Miembros delanteros
Vistos de tolos llaos, los miembros anteriores son rectos; vistos dende'l frente, son absolutamente paralelos. L'omóplatu y el brazu son del mesmu llargor, firmemente pegaos al cuerpu per mediu d'una bona musculatura. La angulación ideal ente l'omóplatu y el brazu ye de 90°, pero xeneralmente ye de 110°. Los coldos nun tienen de tar vueltos nin escontra fuera nin escontra adientro, tando'l perru en reposu o en movimientu. Los antebrazos, vistos de cualquier llau, son rectos y paralelos ente sigo, secos y bien musculados. El metacarpu tien un llargor d'aproximao 1/3 del antebrazu y forma una angulación con ésti d'aproximao 20-22°. Un metacarpu demasiáu inclináu (más de 22°) o demasiáu rectu (menos de 20°) perxudica la capacidá de trabayu del perru, sobremanera la so resistencia. Los pies delanteros son arrondaos, compautos, con deos narquiaos. Les almadines tienen de ser firmes, pero non fráxiles. Les uñes son fuertes y de color escuru fuerte, anque puede haber esceiciones.
Miembros posteriores
La grupa: el pastor alemán modernu tiende a tener la grupa cayida, esta anormalidá nesta raza dase cada vez más y na actualidá a los pastores alemanes asina se-yos considera perros bonos ente que realmente'l pastor alemán orixinal, el de guardia y trabayu, nun tien la grupa cayida.
Salú
thumb|200px|L'entrenamientu y socialización tienen d'empezar dende'l primer momentu en que'l cachorru llega a la familia.
Otru problema de salú, que dacuando se presenta nesta raza, ye la Enfermedá de Von Willebrand. Tamién tienen enclín al defectu pancreáticu, lo que significa que l'entrellenzu dexa de producir enzimes y l'animal ye incapaz de procesar o absorber nada. Esiste medicación pa tratalo, anque desafortunadamente nun resuelve nin cura'l problema al 100%, y amás el tratamientu ye bastante costosu.
Otres enfermedaes que pueden presentase son:
Cuidos
Precisa prauticar exerciciu de manera continua yá que ye una raza de trabayu. Los pastores alemanes destaquen en deportes como'l schutzhund, que ye una bona alternativa p'ayudar a caltenelo sanu y equilibráu tantu física como psíquicamente. Les salíes al campu, sablera o monte son necesaries y recomendables sobremanera si déxase-y correr al so antoxu siquier dos veces al mes. Asina, la so fuerte musculatura va caltener en forma y va contribuyise a caltener el so equilibriu psíquicu, yá que ye una raza especialmente predispuesta a carecer trestornos temperamentales qu'en casos estremos dexeneren en neurosis.
Preferir a los 3 meses de vida realizar el so primer bañu, nun llugar templáu, onde'l perru nun cuerra riesgu de mancase, utilizando xabón o xampú neutru.
Sía que se-y alimente con piensu de bona calidá o con Dieta BARF ye importante que se tenga especial precuru d'evitar la sobrealimentación yá que tien un mambís voraz que lu puede llevar a carecer problemes gástricos, que, mal trataos, dexeneren en foria crónica. Ye recomendable allegar al veterinariu siquier una vegada al añu pa un chequeo xeneral. El cepilláu diariu ye necesariu pa evitar que'l pelo muertu cuelgue de les sos estremidaes y pescuezu, esto tamién dexa que la so pelame calténgase brillosa, saludable y formosu.
Siempres se debe reparar al pastor Alemán mientres camina y si presenta dalguna dificultá o yá nun quier correr de la mesma manera ye necesariu llevalo al veterinariu por que lu esamine. Los problemes de cadril son bien comunes nesta raza.
Anque hai munchos mitos alredor de la capadura, esto puede ameyorar los problemes de comportamientu territorial con otros machos y previen ciertu tipu de cáncer. Ye recomendable un bon entrenamientu yá que los pastores Alemanes son bonos compañeros colos neños pero dacuando nun miden la so fuercia.
Entrenamientu xeneral
thumb|200px| El Schutzhun ye un deporte tamién conocíu internacionalmente como IPO debíu al acrónimu de les pallabres n'alemán Internationale Prüfungs Ordnung. Tien como propósitu evaluar el calter y l'utilidá d'un perru pal trabayu, según la rellación col so conductor. Nos sos entamos tuvo como oxetivu'l caltener les carauterístiques y capacidaes del Pastor Alemán (por aciu la eleición pa reproducción de namái aquellos exemplares que cumplieren, y rematáu, exitosamente coles pruebes), pero anguaño participa nél toa raza que rica prueba de trabayu según la FCI. N'años recién, la raza que suel tener más presencia nes competencies ye una variedá del Pastor belga (Malinois).
Pero más allá de lo anterior, evolucionó hasta convertise nun deporte emocionante con centenes de persones y exemplares, en decenes de países nel mundu practicándolo toles selmanes, a pesar de les condiciones meteorolóxiques adverses. Amás de desenvolvese competiciones rexonales, nacionales y mundiales qu'axunten lo más destacáu d'esta disciplina.
Pastor alemán blancu
Reconocíu pola F. C. I. anguaño como pastor blancu suizu.
Mientres munchos años, los detractores del oveyeru blancu, suxurieron que'l so color deriva del albinismu. El so color provién d'un xen recesivo simple, del cual dambos padres tienen de ser portadores pa siguir el color. Los güeyos, ñariz, llabios, almadines son absolutamente negres, y ta perfectamente afechu al trabayu baxu sol. La raza tien una personalidá distinta: los oveyeros blancos son más sutiles, accesibles, calmos y menos agresivos que l'oveyeru normal. Ye equilibráu, pero cuando la ocasión demandar, ye alerta y provecía, preséu pa sirvir na so capacidá como compañeru, guardián o lazarillo. thumb|left|250px|[[Pastor blancu suizu en prueba de agility.]]
El xen recesivo pal pelo blancu de la capa foi afitáu nel ADN de la casta del perru del pastor alemán a finales del sieglu XIX y el programa de crianza alemán del sieglu a principios de sieglu XX, qu'utilizó extensivamente "color cubiertu", los perros que llevaron un xen recesivo pa les "capes blanques". El güelu maternu de Horand von Grafrath, la primer entrada "SZ 1" nel llibru del perru risionero de SV, yera un perru oveyeru alemán de capa blanca nomáu pena von Sparwasser.
El blancu foi señaláu como un defectu de la conformanza que refugar nel SV (club del pastor alemán d'Alemaña) nel 1933 y pol club del perru del pastor alemán d'América (GSDCA) y el club del perru del pastor alemán de Canadá (GSDCC) a mediaos de los años 1960.
Exemplares célebres
thumb|300px|Ilustración de Blondi, el pastor alemán fema de Adolf Hitler.
Referencies
Choron, Sandra (2005). Planet Dog: A Doglopedia. Houghton Mifflin Books. ISBN 0-618-51752-9.
Arabización
Arabización ye la imposición del predominiu árabe sobre una zona primeramente non árabe, especialmente nos aspeutos llingüísticos (idioma árabe), culturales (cultura árabe) y étnicos (pueblu árabe); y de una forma bien venceyada, la de la relixón islámica (islamización).
La espansión árabe de los sieglos VII y VIII tresformó gradualmente les zones onde s'impunxo (el Próximu Oriente, el Norte d'África, la península ibérica ya islles del Mediterraneu) nuna zona culturalmente árabe, una verdadera aculturación, similar a los procesos anteriores denominaos helenización (n'Oriente) y romanización (n'Occidente). L'arabización no étnico nun se produció como una sustitución biolóxica d'unes poblaciones non árabes por otres árabes, sinón pola asimilación de los costumes y tradiciones na práutica social y l'imaxinariu coleutivu, según el prestíu qu'apurría'l tener oríxenes árabes (reales o ficticios), pero hubo un importante mestizaje ente los árabes y les poblaciones autóctones.
Eileen Sedgwick
Eileen Sedgwick foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos, activa mientres la dómina del cine mudu.
Nacida en Galveston, Texas, actuó nun total de 115 filmes a lo llargo d'una carrera de quince años de duración.
Yera hermana del direutor cinematográficu Edward Sedgwick, y finó en Marina del Rey (California) por causa d'una neumonía. Foi soterrada nel Campusantu de Holy Cross en Culver City, California.
Lex Scantinia
Lex Scantinia ye una antigua llei romana que foi promulgada nel 149 e. C. mientres la República romana. Debe'l so nome al edil Scantinius Capitolinus que vivió escontra'l 225 e. C. Esta llei regulaba'l comportamientu sexual, incluyía la pederastia, el adulteriu y la práctica pasiva de la homosexualidá, llegando a axustar la pena de muerte pa los varones llibres qu'asumieren esti papel nes práutiques homosexuales.
Anque esisten quien alieguen que yá antes de la Lex Scantinia esistíen esti tipu de lleis en Roma, perdiéronse les pruebes direutes de la esistencia de diches lleis.
Toles lleis romanes que regulaben el comportamientu sexual, incluyida la Lex Scantinia, namái yeren aplicables a los ciudadanos nacíos llibres. Los esclavos yeren consideraos res, o coses, y podíen ser utilizaos llibremente pa cualquier actividá anque fuera illegal, inclusive, les rellaciones sexuales tantu heterosexuales como homosexuales podíen nun ser practicaes pa llograr prestar sexual sinón que se consideraba que podíen ser aplicaes como castigu escontra esclavos que fixeren daqué malu, equivalente a un castigu corporal como los azotes.
Promulgación y nome de la llei
Esiste dalgún tracamundiu na lliteratura sobre'l so nome, porque se creía que la Lex Scantinia alude a un conceyal llamáu Scantinius Capitolinus quien fora sentenciáu pel añu 225 e. C. por cargos por contactos sexuales col rapazu Marcus Claudius Marcellus. Scantinius sería acusáu por el padre de Marcellus. Sicasí, la llei foi propuesta más tarde, nel 149 e. C. y probablemente el so nome referir a un tribunu tamién llamáu Scantinius.
Dellos historiadores modernos suponen qu'estos dos homes fueron el mesmu y que la Lex Scantinia foi aprobada con anterioridá al 225 e. C. por que Scantinius Capitolinus pudiera ser sentenciáu, yá que tamién suponen que nun esistiríen otres lleis similares en Roma antes de la Lex Scantinia. Sicasí, les fontes antigües contradicen estos dos camientos, anque verdaderamente yera inusual na práctica llexislativa romana que se nomara una llei por daquién distintu al ponente o al llexislador.
Historia y legáu
Nun se conocen los términos exactos de la llei, pero paez que llexislaba contra ciertes formes de contautu sexual, como l'abusu de menores y bien probablemente contra aquellos casos nos qu'un ciudadanu exercía un papel pasivu na práctica del sexu añal. Polo qu'en realidá nun prohibía toles práutiques homosexuales, nun faciendo nenguna restricción llegal al usu sexual de los esclavos varones per parte del so dueñu, nin aquellos casos nos que l'home llibre exerciera'l papel activu. La llei castigaba al culpable dende con una multa hasta cola pena de muerte.
Nel 50 e. C., siendo pretor, Marcu Livio Drusu Claudiano presidió un tribunal que trató un casu que violaba la Lex Scantinia. Esto confirma que la Lex Scantinia inda taba vixente un sieglu dempués de ser promulgada.
Nel 17 e. C. la Lex Scantinia foi sustituyida pola Lex Iulia de adulteris coercendis promulgada pol emperador Augustu que prohibió l'adulteriu en toles sos formes. Un cambéu posterior mientres el sieglu III de Julius Paulus de la Lex Iulia incluyó la Sententiae que reintroduce y endurez el castigu cola pena de muerte pal comportamientu homosexual. La Sententiae foi lo suficientemente relevante como por que fuera considerada una parte integral y xenuina de la Lex Iulia a partir de la so promulgación o a lo menos dende'l reináu del emperador Justiniano I que foi emponderáu pola so influencia nes bones costumes romanes por escorrer les actividaes homosexuales.
D'esta forma la Lex Scantinia nun ye solo la primer llei romana documentada que regulaba'l comportamientu sexual sinón tamién la primera d'una llinia ininterrumpida de regulaciones llegales romanes sobre comportamientu sexual que se siguiría cola Lex Iulia y la Sententiae hasta la llexislación de Justiniano I.
Bibliografía
Sobre la Lex Scantinia y otres lleis romanes primitives que regulaben el comportamientu sexual, especialmente'l comportamientu ente persones del mesmu sexu:
Ríu Shing Mun
thumb|300px|La imaxe amuesa l'área al rodiu del ríu Shing Mun al entamu de desenrollu. Anguaño l'área ta bien desenrollada y tien una alta densidá d'edificios. El ríu Shing Mun (en chinu 城門河; en cantonés [sɪŋ11 mʊn11 hɔ11]; en jyutping sing4 mun4 ho4; en mandarín pinyin Chéng Mén Hé), o canal del ríu Shing Mun, ye un ríu allugáu en Sha Tin, Ḥong Kong (China).
Historia
El ríu Shing Mun orixinal emprimaba en Needle Hill, y pasaba per Sha Tin Hoi, una badía poco fonda. Nos años 70 Sha Tin Hoi foi reclamada y convertida nuna nueva ciudá, el ríu Shing Mun espardíase al traviés d'una canal artificial de 7 km de llargo por 200 m d'ancho metanes del área que fluyía hasta Puertu Tolo. Otros ríos qu'empobinaben haza Sha Tin Hoi agora son afluentes del ríu Shing Mun, o van per dalgún de los sos nullah.
La canal del ríu Shing Mun va dende l'área de Tai Wai area, al traviés del centru de la ciudá de Sha Tin, hasta'l Puertu Tolo. Tien tres afluentes principales: Tai Wai Nullah, Fo Tan Nullah y Siu Lek Yuen Nullah. A lo llargo'l ríu Shing Mun hai edificios residenciales, comerciales y industriales de gran altor con abondosos desenrollos poblacionales al rodiu d'ellos. Construyéronse delles pontes pa coneutar les dos rives del ríu Shing Mun.
Problemes de polución
El ríu Shing Mun River tuvo fondamente contamináu un tiempu pol mor de los vertíos indiscriminaos agrícoles, domésticos, industriales y comerciales. La contaminación orgánica total d'estos vertíos algamó la d'una población equivalente a 160.000 habitantes nos años 80. Daquella, adulces había criatura viviente dala nel ríu.
La calidá de l'agua del ríu Shing Mun ameyoró bultablemente dende 1993. Les formes de vida, amestando los pexes y invertebraos, reapaecieron nel ríu.
Construyóse un bancu artificial nel ríu nuna seición de 250 metros cerca de Man Lai Court, onde había un relativamente grave acúmulu de sedimentos y problemes d'arrecendor.
Usu actual
Magar que'l ríu Shing Mun foi diseñáu primermente pa la canalización de l'agua de lluvia dende Sha Tin, con una área d'algame de 37 km², tamién ye un llugar afayadicu p'actividaes d'ociu como remu, pesca, paséu y ciclismu.
El ríu Shing Mun ye un llugar afechiscu pa deportes acuáticos como'l remu, piragüismu, kayak y carresres de barcu dragón. Hai dos astilleros nel ríu Shing Mun, allugaos en Yuen Wo Rd y Shek Mun separately. El ríu Shing Mun tien l'estándar de 2.000 m de llargo pa regates.
Volgograd Arena
El Volgograd Arena ye un estadiu de fútbol de la ciudá de Volgograd, Rusia. L'estadiu foi construyíu por cuenta de la designación de Rusia como país anfitrión de la Copa Mundial de Fútbol de 2018. La cortil empezó a construyise en 2014 nel sitiu nel que s'alzaba l'antiguu Estadiu Central nel que xugaba los sos partíos como llocal el Rotor Volgograd, que ye tamién quien usa'l nuevu estadiu. Tien una capacidá total de 45 500 espectadores sentaos y la máxima distinción de la UEFA.
Historia
L'estadiu foi diseñáu pol FSUE de Moscú "Sport-Engineering", que ganó una competencia abierta. El contratista xeneral de la construcción ye Stroytransgaz.
El costo total del proyeutu, incluyíu'l trabayu de construcción real, primero foi envaloráu poles autoridaes llocales en 10 mil millones de rublos. N'ochobre de 2014, el costo preliminar de la construcción del estadiu de Volgograd pa la Copa Mundial de Fútbol de 2018 envalorar en 17 mil millones de rublos.
Condáu de Toreno
thumb|345px|Los [[#Los Queipo de Llano|Queipo de Llano, condes de Toreno, yeren alféreces mayores del Principáu d'Asturies y de la villa y conceyu de Cangas de Tinéu, güei Cangas. El títulu condal, creáu en 1659, quedó suxetu al mayoralgu fundáu en 1526 por Suero Queipo de Llano el Viejo, tatarabuelo del primer conde, con asientu principal nel solar de la so llinaxe en dicha villa. Esti palaciu, sito na plaza del Conde de Toreno, ye anguaño casa consistorial del conceyu de Cangas.]]
El condáu de Toreno ye un títulu nobiliariu español, de Castiella, que dende 1838 porta la dignidá de grande d'España de primer clase.
Volgograd Arena
Historia
Más tarde, los medios escribieron en detalle sobre les fontes de financiamiento pa los preparativos de la Copa Mundial 2018 en Volgograd. Anuncióse que la mayoría de los fondos asignar del presupuestu federal, lo mesmo que de fontes extrapresupuestarias. A partir d'avientu de 2016, el costo del estadiu, incluyíos los trabayos de construcción ya instalación y diseñu, foi de 16 367 mil millones de rublos.
Condáu de Toreno
Foi concedíu pol rei Felipe IV, col vizcondáu previu de Matarrosa y por aciu Real Decretu del 12 de payares de 1657 y Real Despachu del 30 d'ochobre de 1659, en favor d'Álvaro Queipo de Llano y Valdés, señor de les villes de Toreno y Tombrio de baxo, alférez mayor del Principáu d'Asturies y de la villa de Cangas de Tinéu (güei Cangas), onde tenía'l solar del so llinaxe, caballeru de Santiago, correxidor de Granada y de Madrid, capitán xeneral de Málaga, del Conseyu de Facienda de dichu rei y el so gentilhombre de boca.
El concesionariu yera fíu del capitán Suero Queipo de Llano y Valdés, natural y alférez mayor de Cangas de Tinéu, que sirvió a S.M. na Xornada del Estrechu de Magallanes, y de Catalina Bernardo de Quirós, nacida na La Pola Ḷḷena; sobrín carnal agnado del inquisidor Fernando de Valdés y Llano, obispu de Teruel y arzobispu de Granada, presidente del Conseyu de Castiella, fundador de la Colexata de Cangas de Tinéu; primu carnal de Juan Queipo de Llano y Valdés, obispo de Guadix y de Coria, y del inquisidor Fernando Queipo de Llano y Valdés, obispu de Lleón; sobrín nietu del inquisidor Juan de Llano Valdés, tamién obispu de Lleón, y sobrín biznietu del inquisidor xeneral Fernando de Valdés, obispu d'Uviéu, de Lleón y de Sigüenza, arzobispu de Sevilla y tamién presidente de Castiella, fundador de la Universidá d'Uviéu y del Colexu de San Pelayo en la de Salamanca. Y taba emparentáu en diversos graos con otros prelaos.
Volgograd Arena
Historia
La capacidá del estadiu va ser d'aproximao 45 mil asiento, incluyendo 2.280 llugares pa la prensa y 640 asientos VIP, 460 asientos pa representantes de grupos de población de baxa movilidá.
Condáu de Toreno
La reina gobernadora María Cristina de Borbón —en nome de la reina Sabela II, la so fía— concedió a esta casa la grandor d'España de primer clase por Real Decretu del 25 d'agostu de 1838 y Real Despachu del 7 de payares siguiente, en cabeza del VII conde, José María Queipo de Llano y Ruiz de Saravia, pernomáu historiador que fuera ministru de Facienda y d'Estáu y Presidentes del Congresu de los Diputaos presidente de les Cortes y del Conseyu de Ministros, académicu de les Reales de la Historia y de San Fernando.
Volgograd Arena
Historia
La principal distinción arquitectónica del Volgograd Arena ye'l teyáu atirantado más grande de Rusia, que va ser una especie de rueda de bicicleta fecha de cuerdes d'aceru d'alta resistencia. La forma cónica y decreciente de la fachada va asegurar l'allugamientu más compactu del estadiu nun llugar históricu. Los colores de les lones del aniellu del techu son blancos y azules, n'honor a los colores del Rotor Volgograd, el club más importante de la ciudá ya inquilín del estadiu.
Condáu de Toreno
El señoríu de Toreno
thumb|280px|La Plaza Mayor de la villa [[berciana de Toreno ye comúnmente llamada Plaza de la Picota, porque nella caltiénse, frente al Conceyu, l'antiguu rollu de xusticia, símbolu de la xurisdicción civil y criminal que los condes de Toreno exercieron nesti cotu señorial hasta'l final del Antiguu Réxime.]] El cotu de Toreno yera un señoríu xurisdiccional qu'incluyía les villes de Toreno y Tombrio de baxo y los llugares de Librán, Langre, San Pedro de Mallo, Santa Leocadia y Matarrosa, tou na contorna d'El Bierzo, diócesis d'Astorga y reino y actual provincia de Lleón, coles sos rentes, alcabales y frutos y con xurisdicción civil y criminal alta y baxa y pixín y mistu imperiu. Midía'l cotu una llegua de llargu y dos y media de contorna. Perteneció dende'l sieglu XI a la ilesia de Santa Leocadia nél aniciada, y dempués al arcedianáu de Ribas de Sil de dichu obispáu.
La ilesia y abadía de Santa Leocadia de Castañeda foi fundada como eremitorio a mediaos del sieglu IX, y refundada so la regla de San Benitu por San Genadio d'Astorga nel añu 916...
Volgograd Arena
Historia
La cortil cunta con 42 ascensores, de los que 24 son afechos pa discapacitaos. L'ornamientu que formen les estructures autoportantes de la fachada alude a la tradición llocal de la cestería y los fueos artificiales n'honor de la Victoria na Segunda Guerra Mundial.
Condáu de Toreno
El señoríu de Toreno
El rei Felipe II incorporó esti cotu a la Corona en 1581, en virtú d'una bulda de Gregorio XIII que-y dexaba desmembrar les villes y llugares de les ilesies de menos de 40.000 ducaos de renta, y pocu dempués vender al preciu de tres cuento y 720.000 maravedinos. La concesión, por Real Cédula dada en Lisboa el 3 de marzu de 1582 y Real Despachu del 31 de mayu de 1583. El nuevu concesionariu foi
• Antonio Vázquez Buelta, I señor de Toreno, tesoreru xeneral de S.M., Familiar de la Inquisición familiar y receptor xeneral del Conseyu de la Inquisición. Natural d'Astorga, estudió Lleis y treslladóse a Madrid, onde amasó una fortuna por aciu l'actividá d'emprestadora y cambista. Paez qu'amás del señoríu de Toreno, mercó'l de Congosto, villa berciana que tamién perteneciera a la mitra asturicense, y los de Grajanejos y Zaorejas en Guadalaxara. Foi fíu natural de Santos Vázquez Buelta, fidalgu natural de Toreno, criáu del obispu d'Astorga y vecín d'esta ciudá, quien-y tuvo con Catalina de Quirós, una criada asturiana de la so casa, siendo dambos solteros. Casó con Catalina Ibáñez de Carmona y Quesada, natural de Madrid, que debía de ser hermana del llicenciáu Diego Ibáñez de Carmona, canónigu de la Catedral de Coria y dignidá d'Arcedianu de Valencia de Alcántara. En 1600 asocedió-y el so fíu • Jerónimo Vázquez Buelta, II señor de Toreno, primer posesor d'un mayoralgu que-y fundaron los señores antes citaos, los sos padres. Yera señor efeutivu del cotu n'avientu de 1606, pero paez qu'en 1608 quixo vendelo o vencelo en pagu de deldes a Gregorio de Velasco y Pedro de Velasco, miembros d'una familia local que'l 3 de xunetu de dichu añu, pretendiéndose dueños de la xurisdicción, apoderaron a Bartolomé Pérez por qu'en el so nome cobrara los derechos señoriales. Esta tresmisión quedó ensin efeutu, probablemente por escarecer de la preceptiva Llicencia Real. Y cinco años dempués, en 1613, Jerónimo Vázquez Buelta vendió'l señoríu al preciu de 16.000 ducaos. Cuntaba pa ello con Real Llicencia, y el comprador foi
Volgograd Arena
Historia
L'estadiu acoyó'l 9 de mayu de 2018 la final de la Copa de Rusia, que foi apostada polos insólitos finalistes FC Tosno y el Avangard Kursk, qu'acabó con victoria de los primeres por dos goles a unu. Yera la primer vegada que los equipos xugaben una final de copa. El Tosno, nesi momentu, yera penúltimu na Lliga Premier, y el Avangard militaba en segunda división.
Condáu de Toreno
El señoríu de Toreno
• Sancho de Merás, III señor de Toreno, capitán de la Carrera de Indias y maestre del galeón La nuesa Señora de la Valvanera, natural de la villa de Tinéu. Pasó a la Nueva España y se avecindó na ciudá de Méjico. La Casa de Contratación de Indias embargó-y la xurisdicción de Toreno el mesmu añu de 1613, mientres un procesu por contrabandu, pero restituyir trés años dempués al quedar sobreseída la causa. Yera fíu de Marcos de Merás de la Plaza, natural de Tinéu, y de Catalina Suárez de Sierra, de la casa de Pambley nel conceyu de Cangas. Casó en Cangas de Tinéu en xunetu de 1610 con Clara Queipo de Llano, que vivió munchos años abandonada del so home y morrió ensin descendencia en 1630 nel palaciu de Queipo de Llano de Cangas de Tinéu, onde naciera. Yera fía de Suero Queipo de Llano y Valdés, señor de dicha casa, alférez mayor de Cangas, capitán na Xornada del Estrechu de Magallanes, y d'Isabel Bernardo de Quirós, natural de la La Pola Ḷḷena.
Volgograd Arena
Servicios pa espectadores
Los espectadores van tener accesu a los siguientes servicios adicionales: Amás, les instalaciones tán dotaos d'elevadores, ramples y torniquetes pa los espectadores con movilidá amenorgada. Unu de los sectores de la gradería tas afechu pa persones con discapacidá.
Condáu de Toreno
El señoríu de Toreno
El capitán Sancho de Merás morrió na ciudá de Méjico'l 28 d'abril de 1637, so testamentu fechu'l 21 anterior ante Ventura de Cárdenas, pol que fundaba venceyu en cabeza del so sobrín
• Pedro de Merás y Sanfrechoso, IV señor de Toreno, posesor del palaciu y mayoralgu de Merás de la villa de Tinéu, llicenciáu en Lleis pola Universidá d'Uviéu, rexidor perpetuu de los conceyos de Tinéu, Cangas y Valdés, que nació hacia 1600, morrió testáu nel so palaciu cuartanu'l 5 de xineru de 1660 y foi soterráu nel conventu de San Francisco. Fueron los sos padres Pedro Álvarez de Sanfrechoso y Sierra Pambley, escribán públicu de Tinéu, segundón de la casa de Sanfrechoso en dichu conceyu, y Polonia Rodríguez de Merás y Sierra Pambley, la so muyer y prima, que yera hermana del capitán Sancho de Merás. Casó con Catalina de Solís y Merás, la so sobrina tercer, que morrió en Ḷḷuarca el 11 de xunu de 1669 y foi soterrada con él en Tinéu, fía de Francisco de Solís y Bernardo de Quirós, alférez mayor d'Uviéu, señor de la torre de la Quintana de Ciañu, y de María de Merás y Quirós; nieta de Pedro de Solís y la Rúa, posesor de la mesma casa y oficios, y de Leonor Bernardo de Quirós; y materna, del doctor Gonzalo de Solís de Merás y de Francisca Bernardo de Quirós. Con descendencia varonil en que siguió la casa de Merás.
Pero a resultes d'un pleitu y transaición que se siguieron, el señoríu de Toreno foi axudicáu en pagu de deldes a Álvaro Queipo de Llano y Valdés, hermanu de Clara. Senén González Ramírez alvierte a propósito del error repitíu «en dellos trataos xenealóxicos [onde] dizse que [el capitán Sancho de Merás] dexó heredera de tolos sos bienes a la so esposa doña Clara Queipo de Llano y que esta de la mesma los tresmitió n'heriedu al so hermanu don Álvaro Queipo de Llano, creáu I Conde de Toreno» (op. cit. 2007, p. 28). En realidá, el capitán instituyó herederu con venceyu al so sobrín Pedro de Merás, y este entró en posesión de la xurisdicción, pero movió-y pleitu Álvaro Queipo de Llano, quien pretendía cobrar de dicha heriedu los más de 10.000 ducaos que gastó na mantención de la so hermana doña Clara, tantos años desoyida pol so home. Nel pleitu foi tamién parte, como inmediatu socesor nel venceyu, Francisco de Merás Solís, primoxénitu de Pedro, que por ser menor d'edá tuvo representáu por Francisco de Solís Bernardo de Quirós, el so güelu maternu y curador ad litem, alférez mayor d'Uviéu. Y como testigu d'Álvaro Queipo actuó'l so tíu Fernando de Llano y Valdés, arzobispu de Granada y presidente de Castiella. El rei Felipe IV, atendiendo a la calidá de los intervinientes, avocó la conocencia del asuntu por aciu Real Orde dada en Madrid el 18 de marzu de 1638, dirixida a Sebastián de Contreras y de esti tenor: «Ayáis información desto que digan los lletraos qu'haber ayudar a dambes partes y col vuesu paecer treslláu autorizáu, robláu del vuesu nome, sellada y zarrada en manera que faiga fée, y vais faer a la parte de los dichos Don Álvaro y el Llicenciáu Don Pedro de Merás por que traigan y presenten ante Mi, y vista, proceda lo que convenga.» (Ápud Senén González Ramírez, ibíd.) Pero primero que'l casu fuera vistu por S.M., les partes llegaron a una transaición, recoyida n'escritura del 5 d'avientu del mesmu añu, pola qu'a Álvaro Queipo de Llano asignábase-y el cotu y xurisdicción de Toreno, qu'años dempués daría denominación al condáu que-y concedió'l mesmu rei. Esti lo amestó al mayoralgu del so casa de Cangas de Tinéu. Y cuando en 1657 el rei Felipe IV quixo da-y un títulu de Castiella, escoyó la denominación de conde de Toreno, col vizcondáu previu de Matarrosa.
Volgograd Arena
Seguridá
Pal Campeonatu Mundial de Funbol-2018 l'estadiu va cuntar con sistemes d'alarma y avisu, detectores de metales, escáneres de líquidos peligrosos y sustances esplosives y 30 puestos de vixilancia permanente.
Copa Mundial de Fútbol de 2018
Esti estadiu va ser una de les sedes de la Copa Mundial de Fútbol de 2018. Allugara los siguientes partíos:
Condáu de Toreno
El alferazgo mayor d'Asturies
Pertenecía tamién al alférez mayor el mandu de la compañía de 500 soldaos con que'l Principáu tenía de sirvir a S.M., exerciéndolo como teniente del gobernador y col grau y calidá de capitán a guerra.
Volgograd Arena
Usu del estadiu dempués del Mundial-2018
Una vegada rematáu'l Campeonatu, la instalación va utilizase como la sede principal del Club de Fútbol Rótor. Entama usásela tamién pa celebración d'eventos masivos culturales y deportivos, al igual que fiestes, esposiciones y conciertos. L'edificiu va allugar un ximnasiu.
Condáu de Toreno
El alferazgo mayor d'Asturies
La concesión facultába-y pa designar teniente que sirviera efeutivamente l'oficiu. Y por aciu un aumentu de 1661, estender al teniente les calidaes conferíes al propietariu de la dignidá. Mientres el sieglu XVII, los condes de Toreno solíen designar por tenientes alféreces a miembros de la casa de Doriga o de la de Quirós.
Les grandes preeminencias polítiques y honorífiques qu'esti cargu portaba na Xunta Xeneral del Principáu daríen pie a graves conflictos. Pa prevenilos, el mesmu concesionariu entainar a arrenunciar a les puramente honoraries, pero esto nun apangó a la Xunta, qu'empecipió una serie de pleitos contra'l Conseyu Real pidiendo la revocación de la mercé. Estos pleitos inscribir nel marcu d'enfrentamientu provocáu pola avidez recaldatoria de la Corona, que mientres el sieglu XVII recurrió a toa clase de arbitrios pa sacar recursos del Principáu (tributos, lleves de soldaos, venta de comunes y alcabalas), y particularmente a la creación y venta d'oficios de reximientu. La Xunta sostenía la illegalidá d'estes creaciones, al empar que pidía'l tantéu y resume de munches d'elles. Pero'l casu del alferazgo mayor del Principáu tenía especial importancia política por afectar al funcionamientu de la mesma Xunta y la so diputación. Según M.ª Ángeles Faya, la creación d'esti oficiu «ye un exemplu de favor real a un noble asturianu con influencia na Corte, del que s'espera que, dende'l so nuevu cargu, pueda controlar la Xunta Xeneral». Ya inscríbese nuna serie de provisiones del Conseyu de Castiella tendentes al mesmu fin, como una de 1643 que prohibía que los pleitos movíos pola Xunta contra'l Conseyu sufragar con propios y rentes del Principáu o por aciu repartida a los vecinos, o otra de 1670 que declaraba nun tar incluyíu esti alferazgo na estinción d'oficios decretada l'añu anterior. Sostién dicha autora que la posición de poder del alférez mayor como valedor de la Corona y del Conseyu «dexará-y caltenese nel cargu a pesar de los pleitos que la Xunta litigó nos años cuarenta y sesenta». «El pleitu sobre'l alferazgo foi falláu en contra del Principáu en 1646. Darréu volvióse a litigar y eternizóse pola influencia de los Queipo de Llano na Corte.»
Dábase amás la circunstancia de que yá esistía dende 78 años antes l'oficiu perpetuu d'alférez mayor d'Uviéu, concedíu en 1558 a Pedro de Solís y Sotu, polo que la creación d'un alferazgo del Principáu tamién amenó un conflictu protocolariu ente unu y otru alférez: unu d'aquellos pleitos sobre «puntos d'honor» que nel sieglu XVII yeren tan frecuentes y agafaos. Tres la sentencia de 1646 que tornaba la demanda de revocación de la Xunta, llegar a una fórmula de compromisu pa les proclamaciones regias que s'aplicó en 1665, al xubir al tronu Carlos II: «l'Alférez Mayor d'Uviéu salía del Conceyu tremolando el pendón, acompañáu de los Rexidores, y conducir al tabláu de la Plaza Mayor pa verificar la proclamación del monarca cometíu so—, y una vegada realizada ellí apurrir al Alférez Mayor del Principáu o'l so teniente, quien lo conducía a la plaza de la Fortaleza y daba en análoga ceremonia».
Los Queipo de Llano
El fundador del mayoralgu, y tatarabuelo del concesionariu, foi • Suero Queipo de Llano el Viejo, fidalgu ricu y principal del conceyu de Cangas de Tinéu. Heredara de los sos mayores los montes de Muniellos: una vasta propiedá de monte que caltuvieron los condes de Toreno hasta l'añu 1901 y que dempués constituyiría'l nucleu de la Reserva Natural de Muniellos. Y tenía una casa fuerte o «castiellu» nel cercanu llugar de la Muriella, parroquia de Posada de Rengos. Yera fíu de Suero Queipo de Llano el Más Viejo, «señor de los montes de Muniellos y del castiellu de la Muriella», qu'en 1481 defendió la villa de Cangas contra'l conde de Ḷḷuna, y de María Rodríguez de Pambley, la so muyer, de la casa de Pambley nel mesmu conceyu; nietu de Lope Rodríguez Queipo o Rodríguez Can, y d'Elvira Rodríguez de Ron, y biznietu d'Álvaro Alfonso Can, que nacería al filu del 1400 y sirvió al rei Xuan I de Castiella contra'l so hermanu l'infante Don Alfonso, conde de Xixón, y de Aldara Rodríguez de Llano: tou posesores del mesmu estáu y casa. Fundó mayoralgu por escritura qu'dio cola so muyer el 14 de xineru de 1526 ante Álvaro Alonso de Cangas, escribán de Cangas de Tinéu, en virtú de Real Facultá dada pol César Carlos en Valladolid a 6 de marzu de 1523 y refrendada por Francisco de los Cobos. Y amestaron nuevos bienes por escritures del 24 y el 29 d'ochobre de 1549 y del 19 de payares del mesmu añu, que pasaron los trés ante l'escribán Juan Gómez de Cangas. Casó con María Alfonso de Cangas, la so delda, natural de Cangas de Tinéu y hermana del capitán Diego de Cangas. Fía de Ruy García de Cangas el Viejo, fundador de la capiya de La nuesa Señora del Rosariu na antigua parroquial de la Madalena de dicha villa, y de Aldonza Pérez de Sierra, y nieta de Juan Rodríguez de Pambley y de Mayor García del Riego, que fueron soterraos na ilesia de La nuesa Señora de la Regla de Pambley, nel mesmu conceyu.
El primer posesor del venceyu foi'l so fíu primoxénitu: • Juan Queipo de Llano el Viejo, señor de la casa de Cangas, de los montes de Muniellos y del castiellu de la Muriella. Sirvió a la so mariña con una compañía d'Infantería al Emperador, quien-y dirixó cartes d'agradecimientu. Casó dos veces: primer con Mayor Álvarez de Tinéu y Quirós, fía del capitán Juan García de Tinéu, señor de los cotos de la Mortera y Bárcena nel conceyu de Tinéu y de la casa del so apellíu na villa capital del mesmu, y de Catalina Bernardo de Quirós y Prau, que testaron en 1516 fundando mayoralgu con facultá del Emperador; nieta de Juan García de Tinéu, señor de la casa de Tinéu, y de Mayor Álvarez de Llano y Valdés, la so primer muyer, de los señores de Mirallo nel mesmu conceyu, y materna de Gutierre Bernardo de Quirós y Ron, señor de Villoria, y de Guiomar de Prau y Quiñones, de los señores d'Albires. Mayor Álvarez tuvo por sobrinos carnales a dos obispos y conseyeros de la Suprema Inquisición. Unu foi'l maestru frai Blas de Tinéu y Osorio, provincial de Castiella de la Orde de la Mercé, catedráticu de les universidaes de Salamanca y Alcalá y rector de la de Granada, obispu titular de Termópoli y auxiliar d'Archidiócesis de Granada Granada, dignidá d'abá de Santa Fe n'esta catedral metropolitana y deán de la de Málaga. Y el otru Gutierre Bernardo de Quirós, hermanu mayor del anterior, escolín de San Pelayo y del Mayor d'Uviéu en Salamanca, catedráticu d'esta Universidá, inquisidor en Méjico, Nicaragua, Guatemala y les Filipines, y obispu de Poblar de los Ánxeles, onde finó en 1638, dexando fundaos na villa de Tinéu'l conventu de Santa Clara y una importante obra pía. En segundes nupcias casó Juan Queipo con Aldonza de Valdés, vilba con prole d'Álvaro García de Tuña, señor de la casa del Barreiro na parroquia de Santa María de Tuña, conceyu de Tinéu, y fía de Pedro del Bustu, señor de la casa del Bustu de la villa de Pravia, y de Mencía de Valdés, hermana del inquisidor xeneral Fernando de Valdés, arzobispu de Sevilla y presidente de Castiella, de quien se va faer repitida mención ... Aldonza de Valdés hubo del so segundu home'l derechu a cortar lleña nos montes de Muniellos, y litigó sobre ello col so antenado Juan Queipo. De la primera tuvo por fíos a <ol>
El padre del concesionariu foi • El capitán Suero Queipo de Llano y Valdés, señor de la casa de Cangas de Tinéu, que sirvió a S.M. na Xornada del Estrechu de Magallanes, a les órdenes del xeneral Diego Flórez de Valdés. En 1595 adquirió l'oficiu perpetuu d'alférez mayor de la villa y conceyu de Cangas de Tinéu, con vara de rexidor, al preciu de 2.900 ducaos y por aciu arrenunciu que fizo nel so favor Fernando Osorio de Valdés, el so primu carnal, señor de Valdunquillo, de Mirallo y de Horcajo de las Torres, caballeru de Santiago, mayoralgu de la torre de Salas.
Casó con Catalina Bernaldo de Quirós, nacida na torre de la La Pola Ḷḷena, fía de Sebastián Bernaldo de Quirós el Viejo, dueñu de dicha casa y de la de Mieres, señor de Villoria, y de Catalina de Miranda, natural de Villanueva de Grau; nieta de Francisco Bernaldo de Quirós y Prau, señor de Villoria, y de María d'Estrada, señora de la torre de la La Pola Ḷḷena, y materna de Sancho de Miranda, señor de Valdecarzana, y de Leonor de las Alas, de la casa del so apellíu n'Avilés. Fueron padres de
Primer conde de Toreno
El títulu foi creáu en favor de • Álvaro Queipo de Llano y Valdés, I conde de Toreno, señor de les villes de Toreno y Tombrio de baxo y de la casa del so apellíu en Cangas de Tinéu, alférez mayor del Principáu d'Asturies y de la villa y conceyu de Cangas, caballeru de Santiago, ministru de capa y espada de la Contadoría Mayor de Facienda, correxidor de Granada y de Madrid, gobernador y capitán xeneral de Málaga, gentilhombre de boca del rei Felipe IV y mayordomu mayor del so hermanu'l infante y cardenal Don Fernando d'Austria. Natural de la so casa de Cangas de Tinéu, foi bautizáu na antigua parroquial de la Madalena el 25 de mayu de 1599. Asocedió nel mayoralgu familiar al morrer ensin descendencia'l so hermanu Sueru, yá referíu, y amestó-y bienes por aciu escritura del 31 d'ochobre de 1632, pola que tamién otorgaba poder pa testar a Diego García de Tinéu, el so tíu yá citáu. Este fixo'l testamentu'l 23 de febreru de 1653, confirmando l'agregamientu, a fe de Luis Menéndez de Arbas, escribán de Cangas. Y el conde finó en Málaga añu de 1562, siendo capitán xeneral d'esta ciudá. Casó dos veces: primer en Sevilla con Ana Mauricia de Lugo Puebla y Acosta, que morrió en 1637, fía de Francisco de Lugo Puebla y Acosta, señor de la casa de Lugo, venticuatro de Sevilla, y de Petronila de Ibarra y Mendoza, naturales los trés de dicha ciudá; nieta de Juan Cristóbal de Poblar y de Catalina de Lugo y Acosta, y pariente del cardenal y teólogu xesuita Juan de Lugo y Quiroga. Y segunda vegada casó con Inés de Zúñiga Trejo y Valdés, señora de Valparaíso de baxo, fía de Jerónimo de Zúñiga Piñán del Castillo y Melgarejo, caballeru de Calatrava, qu'en 1627 adquirió la xurisdicción de dicha villa, y de Usenda de Trejo y Valdés, la so muyer, hermana entera del cardenal Gabriel de Trejo y Paniagua, presidente de Castiella. De la primera tuvo por fíos a
En 1699 asocedió'l so únicu fíu supérstite: • Fernando Queipo de Llano y Jiménez de Arellano, III conde de Toreno, alférez mayor del Principáu d'Asturies y de la villa de Cangas de Tinéu, señor de la casa del so apellíu y de la de Arnedo. Nació en Madrid el 8 de xineru de 1663, foi bautizáu en San Martín el día 21 siguiente y morrió en Cangas el 24 de xineru de 1718 so testamentu dau l'anterior día 4 a fe de Pedro López. Casó'l 20 de payares de 1683 en San Martín de Salas, con Emilia Francisca de Doriga y Malleza, bautizada en dicha ilesia'l 11 d'abril de 1666. Yera hermana de García Alonso de Doriga, señor de la casa de Doriga, y fía de Fernando de Malleza y Doriga, natural y primoxénitu de dicha casa na que nun llegó a asoceder, caballeru de Santiago, paxe del rei Felipe IV, escolín de San Pelayo en Salamanca, rexidor perpetuu d'Uviéu, y d'Isabel de Malleza y Miranda, la so muyer y prima carnal, natural y posesora de la casa de Maeza nel conceyu de Salas y señora de Cortina nel de Tudela, que'l so casoriu se capituló el 29 d'ochobre de 1659. Nieta de García de Doriga y Valdés, señor de la casa de Doriga, caballeru de Santiago, rexidor perpetuu d'Uviéu y teniente d'alférez mayor del Principáu, y d'Emilia de Malleza y Cienfuegos, la so segunda muyer, natural de Malleza, y materna de Fernando de Malleza y Cienfuegos, hermanu de l'anterior, caballeru de Santiago, natural y señor de la casa de Malleza, escolín del Mayor de Cuenca en Salamanca, y de Juana de Miranda y Ponce de León, la so primer muyer, hermana del I marqués de Valdecarzana. Emilia Francisca de Doriga y Malleza apurría los derechos en que la so virtú'l so fíu l'IV conde de Toreno asocedería na casa de Malleza, mayoralgu al que taben venceyaos la xurisdicción de Cortina y un formosu palaciu edificáu en 1670 polos padres d'esta señora na plaza de la Fortaleza d'Uviéu (güei plaza de Porlier). La casa de Doriga, sicasí, por ser de socesión irregular, nun recayó nos Queipo de Llano. Fueron fíos d'esti matrimoniu:
thumb|260px|Isabel Parreño Arce y Valdés, marquesa de Llano, por [[Anton Raphael Mengs. Real Academia de Belles Artes de San Fernando (Madrid). El pintor bohemiu retrató a esta señora ente 1770 y 1775 na corte parmesana, onde'l so primer home taba destináu como ministru plenipotenciario del rei Carlos III d'España cerca del so sobrín el duque Fernando I de Parma. Dempués fueron embaxadores del mesmu rei na corte imperial de Viena. Tres enviudar del marqués de Llano, Isabel Parreño volvió casóse con Fernando Queipo de Llano y Bernaldo de Quirós, fíu de los V condes de Toreno.]] Tuvieron por fíos a
En 1796 asocedió'l so fíu • José Marcelino Queipo de Llano y Bernaldo de Quirós, VI conde de Toreno, maestrante de Granada. Nació en Cangas el 2 de xunu de 1757, foi bautizáu na Colexata cuatro díes dempués y expiró el 20 d'avientu de 1808. Foi como'l so padre académicu honorariu de la Real Academia de la Historia Real de la Historia. Al españar la Guerra de la Independencia formó parte de la Xunta Suprema y Soberana d'Asturies y foi promovíu por ella a mariscal de campu de los Exércitos Nacionales. Casó na so ilesia natal el 14 de setiembre de 1778 con María Dominga Ruiz de Saravia y Dávila, natural de Cuenca, que foi bautizada en San Pedro el 4 d'abril de 1765 y testó en Cangas el 16 de xunetu de 1814 ante Manuel Folgueras, fía de Domingo Ruiz de Saravia y Neira Montenegro, caballeru de Calatrava, natural de Madrid, y de María Joaquina Dávila Espinosa, que lo yera de Pozoamargo. Fueron padres de