cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sebastian Sailer
Importancia y singularidá
La Creación suaba, qu'editóse tres la muerte del autor, foi bien apreciada por escritores como Johann Wolfgang von Goethe, que consideraba a Sailer bien entreteníu, y Eduard Mörike, que les lleera con gran prestar y citaba al autor de cutiu. Sicasí, nin Goethe (que yera de Hesse) nin Mörike (que yera suabu) llegaron a escribir en dialeutu, a pesar de que Goethe escribiera «cada provincia ama'l so dialeutu: pos ye él l'elementu nel que l'alma crea'l so aliendu.» Aun así, Martin Stern (1956) ve la Creación suaba como preludiu a les farses de Goethe.
L'escritor Wilhelm Schussen escribió en 1924: «''Aprendióse silesiu por amor a Gerhart Hauptmann, so alemán por amor a Fritz Reuter y bávaru por amor a Ludwig Thoma. Tamién habría qu'aprender suabu por amor a esi magníficu Sailer.''»
Obra en suabu
El dialeutu suabu de Sailer ta influyíu por un aparte de la fala de la so ciudá natal Weißenhorn (na actualidá na Suabia bávara), y por otra de la fala de les sos parroquies de los pueblos de l'Alta Suabia.
Saint-Martin-le-Nœud
Saint-Martin-le-Nœud ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chen Hang
Chen Hang (calteres chinos tradicionales: 陳杭; simplificaos: 陈杭; ) ye una notable botánica y hortalanera china.
Carrera
Chen ye aborixe del Condáu Guangde, provincia Anhui. En 1949, estudió nel "Departamentu d'Horticultura", de la Universidá de Zhejiang. En 1953, graduar nesi Departamentu, na "Facultá d'Agricultura de Zhejiang" (actual Univ. de Zhejiang).
Trabayó en Beixín por enforma tiempu. Chen ye la principal fundadora del modernu "Centru d'Estudios Vexetales de Beixín" (BVRC; 北京蔬菜研究中心), y ye el so actual Direutora. Chen ye vicepresidente ya investigadora del "Instituyo d'Estudios d'Agricultura y Forestales de Beixín" (北京農林科學院/北京农林科学院). Tamién ye profesora de tiempu parcial na Universidá de Zhejiang.
Jaramillo Quemado
Jaramillo Quemado ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna de La Demanda, partíu xudicial de Salas de los Infantes, cabecera del conceyu del so nome. Jaramillo Quemado, conceyu asitiáu al este de la capital burgalesa, na contorna de la Sierra de la Demanda, yera villa d'insignes fidalgos. Prueba d'ello ye qu'antes se denominaba Jaramillo de los Caballeros. Ye pueblu nel qu'inda s'aprecia signos esternos de la so categoría, como les cases blasonadas y les inscripciones en numberoses fachaes. Cuntaba tamién el pueblu con dellos fornos comunales, un potru cola so fragua y un molín a veres del Salcedal. Ésti atópase perbién calteníu.
El pueblu de Jaramillo Quemado atópase estremáu en tres barrios: Gallejones, Cascayu y La Cai, barrios que conflúin na plaza onde s'alza pimpana'l rollu xurisdiccional, que confirma la esistencia d'un xuez nel pueblu.
La villa de Jaramillo Quemado ta enmarcada nuna guapa paraxa a la solombra del monte Mencilla, ideal para fai distintes rutes a cuerpu; p'aportar hasta'l pueblu lo más fácil ye dir pela carretera Burgos-Soria, la Nacional 234, y al llegar al términu de Cascajares de la Sierra tomar la esviadura hasta Jaramillo. Interesante ye tamién el carbayu de la “berruga”, árbol asitiáu na devesa cercana al pueblu bien interesáu; la fonte, conocida pola calidá de la so agua; la cueva de “los moros”…
Población
Con tan solo 5 habitantes censaos nel 2011 según el INE, Jaramillo Quemado ye, xunto con Illán de Vacas, el conceyu con menor población España. La so distribución por sexos ye de 3 varones (60%) y 2 muyeres (40%).
Dende'l 2016 ye'l conceyu menos pobláu d'España, con 5 habitantes. Illán de Vacas tien 6 dende esi añu.
Cultura
El patrón del pueblu ye San Martín (11 de payares), pero celébrase tamién el primer domingu d'agostu. La romería de Valpeñoso, celébrase'l primer domingu de xunetu en collaboración col pueblu de Villaespasa. El so monumentu ye la ilesia parroquial románica de San Martín de Tours.
Saint-Martin-Longueau
Saint-Martin-Longueau ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/4701–4800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Joseph de Salm-Reifferscheidt-Dyck
Joseph Maria Franz Anton Hubert Ignaz de Salm-Reifferscheidt-Dyck, conde y darréu príncipe foi un botánicu y artista alemán.
Biografía
N'ocasión del Tratáu y Paz de Lunéville, el conde de Salm-Dyck y del Santu Imperiu ye fechu príncipe de Salm pol rei de Prusia Federicu Guillermu III en 1816.
Divorciáu de la condesa de Hatzfeld, casóse en segundes nupcies en 1803 cola poeta Constance de Théis (1767-1845); ensin dexar descendencia.
Sol Imperiu, ye un personaxe importante, miembru del Cuerpu Llexislativu, Canciller de la Cuarta cohorte de la Lexón d'honor, conde del Imperiu.
A partir de 1809, los Salm instalar nel Hotel de Ségur, nel 97 de la rue du Bac de París, onde desenvuelven una vida palaciega de lo más brillosa.
Apasionáu de la Botánica, amigu de Jussieu, de Redouté y d'Alexander von Humboldt, interésase particularmente nes plantes ensundioses. Tres el so decesu, la so coleición sobrevíve-y en parte, pero cola Primer Guerra mundial, destrúyen-y los xardinos.
Miroslav Đukić
Miroslav Đukić, tamién escritu como Miroslav Djukić ye un ex-futbolista y entrenador serbiu.
Joseph de Salm-Reifferscheidt-Dyck
Biografía
thumb|200px|Palaciu de Dyck (de la coleición [[Alexander Duncker|Duncker).]]
Miroslav Đukić
Na temporada 2019-2020 dirixó al Real Sporting de Xixón de la Segunda División d'España durante la segunda parte del campeonatu.
Joseph de Salm-Reifferscheidt-Dyck
Biografía
A partir de 1800, fai construyir zarramientos nel so palaciu de Dyck, onde va axuntando una de les más belles coleiciones de la dómina.
Ferrói
Ferrói ye un llugar de la parroquia de La Puela nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 2,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 620 msnm y tien una población de.
Great Eastern
El Great Eastern foi un tresatlánticu propulsado por vapor y veles con cascu de fierro diseñáu por Isambard Kingdom Brunel y construyíu polos estelleru J. Scott Russell & Co de Millwall (Londres). Foi'l barcu más grande enxamás construyíu nel momentu de la so botadura en 1858, teniendo capacidá pa tresportar a 4000 pasaxeros alredor del mundu ensin reabastecerse. El Great Eastern siguió siendo'l barcu más grande del mundu mientres tol sieglu: inclusive en 1899, el RMS Oceanic de 215 m, magar superar la so eslora nun superaba'l so tonelaxe. Los sos 18 915 TB namái fueron superaes en 1901 poles 21 035 TB del RMS Celtic de 214 m. El Great Eastern foi unviáu al esguace en 1889.
Marie Meurdrac
right|thumb|Portada de La Chymie des Dames, edición de 1687Marie Meurdrac (Mandres-les-Roses, París, 1610 – 1680) foi una alquimista y química francesa del sieglu XVII conocida pola so obra Química caritativa y fácil pa muyeres (La chymie charitable & facile, en faveur des dames), publicada en 1666. Esta obra ye una de les primeres escrites sobre les temátiques de química y farmacéutica por una muyer y pa les muyeres.
Great Eastern
Historia
thumb|left|200px|Perfil y planta del Great Eastern. El Great Eastern (orixinalmente llamáu Leviathan) foi construyíu nos estelleros J Scott Russell & Co de Millwall (Londres), nes veres del ríu Támesis. El so quilla foi asitiada na grada'l 1 de mayu de 1854. Debíu al gran tamañu del buque, la quilla foi asitiada paralelamente al ríu, por que más tarde fora botáu al mar de banda. Foi botáu'l 31 de xineru de 1858. L'inxenieru británicu Isambard Kingdom Brunel diseñar con un sistema de propulsión mistu, consistente en dos grandes ruedes de palas, con un diámetru de 17 m, una héliz, con un diámetru de 7,3 m, y múltiples veles en seis mástiles. Les ruedes de palas yeren remanaes por cuatro máquines de vapor que desenvolvíen una potencia de 1000 CV, y la héliz yera remanada gracies a otra máquina (de 4 cilindros con 2,13 m), que yera alimentada por seis calderes y desenvolvía 1600 CV. La potencia total foi envalorada en 8000 CV (6 MW).
El buque realizó'l so primer viaxe de prueba'l 7 de setiembre de 1859, mientres el cual sufrió daños por causa de una esplosión, siendo lleváu a Weymouth (Inglaterra) pal so arreglu. Brunel, que conocía cariñosamente a esta nave como Great Babe, morrió en 1859, pocu dempués del so primer viaxe. Dempués de realizar dos viaxes de prueba en 1859, el so viaxe inaugural foi anunciáu pal añu siguiente, el 17 de xunu de 1860. Esi día zarpó dende Southampton escontra Nueva York, y remató el viaxe tres 11 díes de navegación. El Great Eastern sirvió mientres dellos años como un tresatlánticu de pasaxeros ente Gran Bretaña y América, pero tuvo poco ésitu y había pocos fondos pa la so xestión, siendo retiráu del serviciu. Foi convertíu nun barcu pal tendíu de cables submarinos y darréu tendió'l primera cable telegráficu tresatlánticu mientres 1866.
Marie Meurdrac
Biografía
A pesar de los pocos datos que se tienen sobre ella paez que formación foi fundamentalmente autodidacta, anque si paez qu'asistió a dalgún de los talleres de Química y Farmacía de Jean Beguin en París, de xuru como única muyer. En 1625 casóse con Henri de Vibrac, comandante de la guardia de Charles de Valois col que vivió nel castiellu de Grosbois, en Boissy-Saint-Léger. Ellí conoció a la condesa de Guiche, muyer d'Armand de Gramont (conde de Guiche), a la que darréu dedicaría la so obra.
Great Eastern
Lliteratura
thumb|140px|Ilustración de Una ciudá flotante, de Jules Verne. Esti barcu inspiró a Jules Verne (que realizara a bordu una travesía transatlántica n'abril de 1867), la so novela Una ciudá flotante, y a Victor Hugo un pasaxe de La lleenda de los sieglos. Tamién apaeció na novela pa neños Is de Derek Webb.
Marie Meurdrac
La chymie charitable & facile, en faveur des dames
La so obra Química caritativa y fácil pa muyeres (1666) representa'l primer trabayu sobre esta temática escritu por una muyer dende María la Xudía, a la que paez ser que nun conocía.
Great Eastern
Televisión
En 2003, el Great Eastern apaeció en El gran barcu, un episodiu de la serie docudrama de la BBC Los siete maravíes del mundu industrial.
Marie Meurdrac
La chymie charitable & facile, en faveur des dames
La so estructura estremar en seis seiciones: Símbolos, aparatos y métodos pa fabricar los productos químicos.
Dalgunos de los sos métodos inda s'utilicen anguaño y el llibru tuvo un gran ésitu y delles ediciones nos años siguientes, inclusive dalguna recién, a finales del sieglu XX.
Ye una de les muyeres a les que criticó Molière na so obra Les mújeres sabies.
Fresnéu (La Puela)
Fresnéu ye una casería de la parroquia de La Puela nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 2,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 460 msnm y tien una población de.
El Mazu (La Puela)
El Mazu ye un llugar de la parroquia de La Puela nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 1,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 550 msnm y tien una población de.
Saint-Maur (Oise)
Tien una población de y una superficie de  km².
Coluccio Salutati
Coluccio Salutati foi un humanista y políticu italianu.
Biografía
Nacíu xunto a Lucca y educáu en Boloña, formar na escuela de retórica del amigu de Francesco Petrarca, Pietro da Muglio, y convirtióse en canciller de Florencia en 1375, pocu dempués del fallecimientu de Petrarca y Giovanni Boccaccio. Anque tuviera frecuentes contactos con dambos, la so amistá col primeru nunca pasó d'epistolar.
En contraste col cantor de Laura, foi un patriota florentín y un espíritu pragmáticu, frente al astractu nacionalismu romano d'aquél. Inclusive compunxo un opúsculo, De vita associabili et operativa, que paez una respuesta al De vita solitaria de Petrarca. Foi, n'efeutu, un activísimo epistológrafo y caltiénense inda centenares de cartes particulares sos. Inclusive como canciller de Florencia foi l'escritor oficial de les mesmes pa la república y caltiénense tamién dellos centenares. Bastante ye que foi un entusiasta divulgador de les Epistulae ad familiares de Cicerón, que los sos dieciséis llibros facer copiar en 1392.
Valoró más l'espíritu cívicu de Cicerón que'l desengañáu Petrarca. Con ayuda de los sos amigos llogró axuntar una biblioteca particular de 800 volúmenes escoyíos bien importante. Yera un llector voraz, amante sobremanera de la poesía, a la qu'asitiaba percima de les demás artes, pero tamién reflexivu y sollerte a cuestiones de crítica testual, relixón y filosofía. Anque nun foi un humanista bien fecundu, foi un importante maestru, accesible pa les xeneraciones nueves.
La so obra en prosa más importante foi una interpretación alegórica de los dolce trabayos de Hércules, que quedó incompleta. Puede ser consideráu'l primer escritor del Renacimientu sobre teoría poética y crítica lliteraria. Magar que nun conocía'l griegu, esmolecer por traer a un bon maestru d'esi idioma a Florencia por qu'enseñara a los eruditos locales: l'eruditu bizantín Manuel Crisoloras. Los alumnos de Salutati, ente ellos Leonardo Bruni, convertir n'entusiastes discípulos de Crisoloras.
Malthinus stigmatus
Malthinus stigmatus ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Copa Libertadores Femenina de Futsal
La primer edición foi en 2013 que s'apostó en Chile n'ónde se corono campeón el Female/Unochapecó de Brasil.
L'actual campeón ye'l Female/Unochapecó de Brasil que llogró la so segunda Libertadores (máximu ganador del tornéu) en ganando a Club Sport Colonial de Paraguái por 4 a 2.
2013
La 1° edición d'esti tornéu foi en 2013 en Chile, 10 equipos participaron nella:
Palestino
Santiago Morning
Unión Temuco
Santiago Wanderers
Ñublense
Boston College
San Lorenzo de Almagro
Female/Unochapecó
Cuam
Guerra ente Reinu Xuníu y Estaos Xuníos de 1812
La guerra ente Reinu Xuníu y Estaos Xuníos de 1812, tamién conocida como la guerra angloamericana o guerra de 1812 (War of 1812 n'inglés) foi un conflictu qu'enfrentó a los Estaos Xuníos contra'l Reinu Xuníu y les sos colonies canadienses que se desenvolvió ente 1812 y 1815. Los enfrentamientos dar por tierra y per mar.
Nun momentu nel que'l Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda tenía de soportar un gran esfuerciu de guerra pa faer frente a la Francia napoleónica, el 18 de xunu de 1812 los Estaos Xuníos decláren-y la guerra col fin d'invadir los territorios canadienses pertenecientes al Imperiu británicu. Estos fueren poblaos a lo llargo de cuarenta años por anglofalantes y calteníen numberoses rellaciones culturales y comerciales colos Estaos Xuníos.
Ente otres causes de la guerra tán les restricciones al comerciu impuestes pol Reinu Xuníu por causa de la guerra que caltenía n'Europa contra Francia, el reclutamientu forzáu de marineros mercantes d'Estaos Xuníos pa sirvir na Marina Real Británica y el sofitu británicu a los pueblos indíxenes de Norteamérica que s'oponíen a la espansión d'Estaos Xuníos.
Desenvolvimientu de la guerra
thumb|250px|left|El [[Capitoliu d'Estaos Xuníos|Capitoliu En ruines depués de la quema de Washington, D. C. en 1814.]]
Les fuercies britániques taben ocupaes na guerra n'Europa, polo que de primeres caltuvieron una estratexa defensiva y repelieron múltiples invasiones de les fuercies d'Estaos Xuníos en delles provincies de Canadá (qu'entós yera llamada Norteamérica británica).
Como sabíen que nun teníen enforma que facer contra la Royal Navy, Estaos Xuníos entamó a asediar Canadá per tierra. La guerra empezó con bien poca ventaya pa los Estaos Xuníos, yá que los sos intentos por invadir Canadá fueron repetidamente refugaos. La milicia d'Estaos Xuníos amosóse inefectiva y l'altu mandu incompetente a lo llargo de la guerra salvu nel últimu añu.
Magar un bloquéu marítimu inicial de los británicos na mariña oriental qu'arruinó'l comerciu d'Estaos Xuníos, estos postreros consiguieron finalmente'l control naval de los llagos Erie y Champlain, previniendo asina cualquier amenaza d'una invasión a gran escala dende'l norte.
Cola derrota de Napoleón en 1814 los británicos adoptaron una estratexa más agresiva y unviaron tres ejércitos d'invasión a Norteamérica. Asina llograron enfusar en partes de Maine y gracies a la victoria na batalla de Bladensburg n'agostu de 1814 pudieron tomar la ciudá de Washington D.C. y fixeron amburar los sos edificios públicos, incluyendo la Casa Blanca y l'Ayalga.
Pela so parte les fuercies d'Estaos Xuníos destruyeron les fuercies britániques compuestes d'indíxenes nel noroeste y el sureste, y de esta manera torgaron el suañu de la Confederación india qu'escorría la formación d'un estáu indíxena independiente na rexón del Mediu Oeste, sol patrociniu de los británicos. Les victories d'Estaos Xuníos en setiembre de 1814 y xineru de 1815 repelieron los trés invasiones britániques en Nueva York y Baltimore.
Asina mesmu, nel sur y na mariña del golfu tamién se llibraron grandes batalles nes que les fuercies d'Estaos Xuníos torgaron la invasión británica de Nueva Orleans y, amás, ganaron a los indíxenes aliaos de los británicos. Destácase la Batalla de Horseshoe Bend na que'l xeneral Andrew Jackson ganó les fuercies del pueblu Maskoki. A pesar de que España caltúvose como neutral tola guerra, poco primero de la so final, en 1814, Mateo González Manrique (gobernador de Florida Occidental, tomó pola so propia cuenta la iniciativa de sofitar a los británicos, ganándose la enemistá de Andrew Jackson, quien invadió la ciudá española de Pensacola desenvolviéndose la batalla de Pensacola (1814).
L'últimu actu de la guerra foi la batalla de Nueva Orleans onde les fuercies d'Estaos Xuníos ganaron a una fuercia británica; irónicamente, la paz yá fuera roblada ente dambos contendentes.
Los dos bandos invadieron territoriu adversariu, pero estes invasiones fracasaron o fueron solo temporales. Al rematar la guerra dambes naciones ocupaben territoriu rival, pero estes árees fueron restituyíes gracies al Tratáu de Gante. Nel tratáu dambes naciones llegaron a un alcuerdu de paz que devolvía les fronteres a la so statu quo previu a la guerra.
En Canadá esta guerra recuérdase como una victoria al evitar la conquista de los sos vecinos del sur, ente que n'Estaos Xuníos ye celebráu como la nacencia d'un nuevu espíritu d'unidá nacional de la nueva nación y una importante demostración de fuercia internacional que fadría que dende Londres nun se volviera cuestionar la independencia d'Estaos Xuníos.
Marta Dolores Mudry
Marta Dolores Mudry ye una bióloga arxentina, investigadora principal del CONICET. Lideró un equipu d'investigación de la Universidá de Buenos Aires (UBA) qu'afayó que'l metronizadol puede afectar les célules espermáticas y esi descubrimientu foi publicáu na revista Reproductive Toxicology.
Recibir de llicenciada en Bioloxía na UBA y darréu siguió los sos estudios n'Italia, onde llogró una maestría na Universidá de Verona. Remataos los posgrados tornó a Buenos Aires pa realizar un doctoráu en Ciencies Biolóxiques.
Llogró variaes beques d'investigación en distintes instituciones internacionales.
Quercus salicina
Ecoloxía
Les bárabos de Arhopala japonica, de Acrocercops vallata y Marumba sperchius alimentar de Q. salicina.
Stenophyllanin A, un tanín, y otros galatos d'acedu quínico pueden atopase en Q. stenophylla. El triterpeno friedelin tamién puede aisllase de les fueyes de los árboles.
Taxonomía
Quercus salicina describióse por Carl Ludwig Blume y espublizóse en Museum Botanicum 1(20): 305. 1850.
Quercus: nome xenéricu del llatín que designaba igualmente al carbayu y a la encina.
Saint-Maximin (Oise)
Saint-Maximin ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Janez Janša
Ivan Janez Janša ye un políticu eslovenu. Líder del Partíu Demócrata Eslovenu (Slovenska Demokratska Stranka) o SDS y primer ministru del so país.
En 1989, Janša ye unu dels fundadores del SDZ (Slovenska Demokratična Zveza o Unión Democrática Eslovena), primer partíu d'oposición na República Federativa d'Eslovenia inda perteneciente a Yugoslavia. Tres la victoria de la plataforma eleutoral DEMOS nes primeres eleiciones llibres de la República Federativa d'Eslovenia en 1990, Janša ye llamáu al difícil puestu de ministru de Defensa.
En 2003, el SDS camuda'l so nome a Partíu Demócrata Eslovenu. El 3 d'ochobre de 2004 el SDS gana les eleiciones llexislatives con 29 diputaos de 90 con que cunta'l Državni zbor y supera al Partíu Lliberal-Demócrata (LDS) del primer ministru saliente Anton Rop. Anque'l 1 de marzu de 2013 tuvo que dexar la presidencia por cuenta de la moción de censura que foi aprobada pol Parllamentu d'Eslovenia con 55 votos a favor y 33 en contra, el Parllamentu aprobó la moción de censura promovida pol partíu de centroizquierda Eslovenia Positiva (PS) contra la coalición conservadora liderada por Janez Janša, acusáu de corrupción y de llevar a cabu una política económica antisocial. La moción cuntó col sofitu del Partíu Social-Demócrata (SD) y de dos formaciones menores qu'abandonaron la coalición nel poder, la Llista Cívica (DL) y el Partíu de los Xubilaos (DeSUS).
Borut Pahor
Borut Pahor ye un políticu eslovenu actual presidente del so país. Foi Primer Ministru d'Eslovenia dende payares de 2008 hasta febreru de 2012.
Penablanca
Penablanca ye un llugar de la parroquia de La Puela nel conceyu asturianu d'Allande.
Cañéu (Pereda)
Cañéu ye un llugar de la parroquia de Pereda, nel conceyu asturianu de Grau.
Penablanca
Alcuéntrase a 1,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 725 msnm y tien una población de.
Cañéu (Pereda)
Alcuéntrase a 7 km de la capital del conceyu, a una altitú media de 272 msnm y tien una población de.
Malthinus trinotaticeps
Malthinus trinotaticeps ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Saint-Omer-en-Chaussée
Saint-Omer-en-Chaussée ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Penaseita
Penaseita ye una aldea de la parroquia de La Puela nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 2,50 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 760 msnm y tien una población de.
Chen Huijia
Chen Huijia ye una nadadora china especializada en pruebes d'estilo braza, onde consiguió ser campeona mundial en 2009 nos 4x100 metros estilus.
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Mundial de Natación de 2009 celebráu en Roma ganó la medaya d'oru nos 100 metros estilu, nadando la llongura de braza, con un tiempu de 3:52.19 segundos que foi récor olímpicu, per delantre d'Australia (plata con 3:52.58 segundos) y Alemaña (bronce con 3:55.79 segundos).
Saint-Paul (Oise)
Saint-Paul ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
María Mohor
María Mohor Zummers foi una pintora y escultora chilena. La so obra ye catalogada dientro del espresionismu y «ye considerada una de les grandes cultoras de la pintura inocente chilena, anque la puxanza y la calidá de la so pintura amuesen traces propies de pintores espresionistes»; tres esti enclín inocente tamién s'atoparíen José Santos Guerra, Alberto Jerez, Fioralba Riccomini, Carlos Aceituno, María Luisa Bermúdez, Patricia Rivas, María Paz Sarrat, Alicia Thayer y Berta Ayancán, ente otros.
Per otru llau, Lucía Santa Cruz catalogar xunto a María Luisa Bermúdez ente les denominaes «pintores instintives», anque Gema Swinburn señala que tal clasificación tien un sesgu, yá que «Nunca se sometió a nengún movimientu o moda pictórica. La so obra tien un sellu d'identidá bien fondu. Cuesta acomuñar con dalgún movimientu y atopa-y compañeros de sienda o discípulos».
Recibió delles distinciones pol so trabayu pictóricu y escultóricu, ente elles una mención honrosa na Tercera Biañal Americana de Grabáu de Santiago (1968) y el Premiu Pablo Neruda del Muséu d'Arte Contemporáneo de Santiago nel mesmu añu. Amás, participó en delles esposiciones coleutives, ente elles na II Bienal Americana del Grabáu de Santiago de Chile (1966), III Bienal Americana de Grabáu del Muséu d'Arte Contemporáneo y l'III Bienal Americana de Grabáu en California, dambes en 1968, na VI Bienal de Grabáu Llatinoamericanu de San Juan de Puertu Ricu (1983) y na muestra Visión Panorámica de la Pintura Chilena Actual unviada a la República Popular China en Beixín, ente otres.
La pintora María Mohor ye d'ascendencia Árabe Palestina, hermana del que fuera médicu de la presidencia del Presidente de la República Jorge Alessandri Rodriguez, Doctor Emilio Mohor.
María Miramontes
María Miramontes foi una activista y intelectual rexonalista gallega.
Trayeutoria
Nació en Santa María de Guísamo (Bergondo), un caserío a a 19 km al sureste de La Coruña, fía de Vicente Miramontes y Antonia Matos, dambos trabayadores. A principios del sieglu XX treslladar cola so familia a La Coruña, onde en 1906 empezó a trabayar ―con 11 años d'edá― nun taller de cordura onde recibió la so formación como modista. En 1886, 1901 y 1903, tuvieren llugar en La Coruña grandes fuelgues protagonizaes por muyeres. Esta ciudá tamién tenía una fonda tradición republicana que se manifestaba na so vida cultural y nel so comportamientu políticu. Coles mesmes, en llugares como la Cova Céltiga (‘la cueva celta') granaba un incipiente pensamientu nacionalista y galleguista. María Miramontes yera una moza despierta, intelixente y abierta; educar nesi mundu y asina frecuentó nucleos republicanos, onde empezó a rellacionase con otres muyeres que tuvieron un papel destacáu nel nacionalismu gallego y nel republicanismu, como Elvira Bao Maceiras, Amparo López Jean y Pilar Castro.
En 1918 ―a los 23 años― empezó a militar nes Irmandades da Fala (Hermandaes de la Fala), de que la so xunta directiva formó parte. Esta entidá llegaría a tener más de 200 socies. De xuru nestos ambientes republicanos, progresistes y galleguistes atopar con Ángel Casal Gosende, l'home col que compartiría'l pensamientu, la esperanza y la militancia, anque tamién el sufrimientu y la muerte. En setiembre de 1920 casáronse. Instalar nun apartamentu de la rúa Panadeiras nᵘ 9, y ellí mesmu abrieron una tienda de teles, una de les primeres qu'esistió en La Coruña. Les poques ventes obligar a dedicase tamién al so oficiu de cordurera, ente qu'Ángel completaba la economía con clases de francés y traducciones al gallegu.
La pareya punxo en marcha munches iniciatives. Recibieron una carta de Labarta Pose, unviada dende Barcelona, na qu'esti-yos proponía fundar una editorial. El proyeutu non pudo llevase a cabu, polo que la pareya consideró viaxar a Buenos Aires ―onde Casal tuviera dos años antes de conocer a María― Pero pocu dempués Ángel Casal acomuñar col so amigu Leandro Carré Alvarellos, y en payares de 1924 fundaron la editorial Llar, con Carré como direutor y Casal como alministrador.
N'agostu de 1927, por diferencies surdíes ente Leandro Carré y Ángel Casal, dambos fundadores dixebráronse. Casal quedar col local primitivu, y nél fundó la editorial Nós, y siguió imprimiendo la revista homónima, que yá nun va camudar d'imprentador y que a partir del númberu 44 y hasta la so desapaición va ser dirixida por Vicente Risco (como «direutor artísticu»), y Ángel Casal como alministrador.
En 1927 María Miramontes tuvo un albuertu que la dexó física y psíquicamente afeutada, porque nunca podría tener fíos.
María Miramontes y Ángel Casal dirixeron la Escola de Insiño Galego (la primer escuela primaria con enseñanza del idioma gallegu), con educación billingüe, inspirada nos principios de la Institución Llibre d'Enseñanza. Nella estudiaron gratuitamente más d'un centenar de neños. El maestru yera'l mesmu Casal.
El 14 d'abril de 1931 asocedió la proclamación de la República, que fizo vivir díes d'esperanza y entusiasmu na ciudá de La Coruña. A los pocos meses decidieron camudase a Santiago de Compostela por motivos económicos y políticos: tar más cerca del Institutu d'Estudios Gallegos, una y bones la editorial Nós publicaba toles obres d'esta institución, y seique porque pensaron qu'en poco tiempu Santiago convertir na capital de Galicia. Cuando n'avientu de 1931 nació'l Partíu Galleguista, María, xunto con Genoveva Casal y otres muyeres, trabayaron pa convencer al pueblu de Galicia, y en particular a les muyeres, de la necesidá de que Galicia se dotara d'una fuercia político propia.
La so xornada de trabayu como cordudera, casi interminable, compatibilizar cola política y cola so participación nes xuntes de la editorial Nós. La so esmolición yera'l convencimientu de que dientro del Partíu Galleguista tenía que formase una organización femenina. Asina, el 25 de xunetu de 1933 ―Día de la Patria―, un grupu de muyeres activistes del partíu, ente elles María, roblaron un llamamientu públicu empobináu a toles muyeres a tomar conciencia de los valores gallegos. Esta especie de manifiestu dar a conocer al públicu'l 3 d'agostu de 1933 nel diariu La Razón de Lalín y trés díes depués en A Nosa Terra. Coincidiendo cola publicación d'esti llamamientu, nesti postreru periódicu créase una seición fixa dedicada a les muyeres, tituláu «O recanto da muller» (‘el rincón de la muyer').
En febreru de 1936, cola victoria del Frente Popular ―al que se xuntara'l Partíu Galeguista, Ángel Casal foi escoyíu conceyal del Conceyu de Santiago, y de siguío alcalde, por votación ente los conceyales. Esti cargu llevaba apareyáu los de vicepresidente de la Diputación de La Coruña y miembru del Comité Central d'Autonomía.
María Miramontes participó viviegamente na campaña de sofitu al Estatutu d'Autonomía de Galicia, que se refrendaría'l 26 de xunu de 1936. El 17 de xunetu, en Madrid (capital d'España), Ángel Casal fixo entrega del Estatutu, xunto con tola Comisión designada pa esta función, al presidente del Parllamentu y el presidente de la República. Sicasí, el 18 de xunetu de 1936, el xeneral Francisco Franco llevó a cabu un golpe d'Estáu contra la democracia española. El 20 de xunetu, Ángel Casal, qu'acababa de llegar de Madrid, fíxose cargu de la alcaldís de Santiago de Compostela y púnxose al frente del Comité Republicanu de Santiago. Esa mesma nueche, el 21 de xunetu a les 0:00 hores, les fuercies militares golpistes desconocieron a les autoridaes democrátiques y obligaron a Casal a apurrir el mandu. María y Ángel escaparon a la parroquia Vilantime (nel conceyu d'Arzúa), d'onde yera la familia d'Ángel. El martes 4 d'agostu un vecín delatar, polo qu'Ángel foi deteníu y lleváu a La Falcona, la cárcel de Santiago. Pa María empezó una etapa de sufrimientu. Por tolos medios trató de caltener vivu a Ángel Casal, pero al igual que munchos homes y muyeres foi pasiáu y fusiláu na carretera de Cacheiras na nueche del 18 d'agostu de 1936 (la mesma nueche en que foi asesináu'l poeta Federico García Lorca, a quien Ángel Casal publicara dellos poemes). Foi atopáu a otru día, tiráu nuna cabiana de la carretera. Nel so certificáu de fallecimientu señala que finó por una hemorraxa (ensin mentar el fusilamiento).
La so casa y el so taller fueron asaltaos y robaos polos fascistes, les sos máquines destruyíes:
María quedó unos díes en La Coruña na casa de los Casal col fin d'entamar los sos papeles pa exiliase, y arrexuntar y almacenar tolos oxetos personales, fotografíes y correspondencia qu'inda pudieren caltener la memoria de la so vida con Ángel.
Dos selmanes dempués, en payares de 1936, como munches otres muyeres, enllena de dolor y vistida de negru, embarcóse vía Lisboa (Portugal) aldu al exiliu en Buenos Aires (capital d'Arxentina), onde tenía a parte de la so familia emigrada. Cuando llegó ellí retomó'l so oficiu de modista, pa caltener la so independencia económica.
Unos años más tarde, María casóse col so primu Pedro Miramontes, quien moraba na mesma casa na que vivía. Pero les sos conversaciones y la so vida taben más venceyaes a la familia Seoane: con Luis, Maruxa y Rafael podía falar del so Compostela perdida, del Estatutu, de la esperanza d'un nuevu país con un pueblu llibre, col so propiu idioma, y sobremanera, podía falar, llorar y remembrar la memoria d'Ángel, el so compañeru y amante que sempre permaneció nel so corazón.
María Miramontes morrió'l 17 de setiembre de 1964 nel Sanatoriu del Centru Gallego de Buenos Aires.
En 2007, el conceyu de Santiago de Compostela punxo'l so nome a una cai.
Chen Hao
thumb|Chen Hao en 2007. Chen Hao, ye una actriz y cantante china.
Biografía
Chen Hao, empezó la so carrera como actriz en 1998, tres el llanzamientu de la so película ganadora titulada "Postman in the Mountains" o'l "Carteru nos montes". El so talentu interpretativo, dio-y la oportunidá de trabayar en más películes y series de televisión. Nun foi sinón hasta que nel 2000 y 2001, ganó popularidá dempués de que participó pa una serie de televisión titulada "Li Wei Dang Guan". Recibió una reconocencia Chen Hao, pola so fama que tuvo en crecedera a lo llargo de la so carrera en 2001, amás participó tamién pa una comedia de TV obra titulada "Pink Ladies" en Taiwán. Resultó ser un gran ésitu ente la comunidá china, que moren n'otros países.
Chen Hao, como una de les heroínes, nes "Pink Ladies", ganóse'l corazón de los asistentes del cine pol so escelente actuación, interpretando a una persona sensual, na que foi l'atracción del públicu masculín. Coles sos películes y series de televisión, Chen Hao convertir nuna de les artistes chines más esitoses.
Vida personal
Nacida na ciudá costera de Qingdao, provincia de Shandong, Chen ta casada con un magnate de negocios llamáu, David Liu Haifeng. Ella dio a lluz a una neña en mayu de 2011.
Malthinus turcicus
Malthinus turcicus ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Lantarón
Lantarón (n'euskera Lantaron) ye un conceyu de la provincia d'Álava, País Vascu (España). Pertenez a la cuadriella de Añana y atópase na vera izquierda del ríu Ebro.
Trátase d'un conceyu relativamente nuevu surdíu en 1978 de la fusión de los conceyos de Bergüenda y Salcedo. El nome tomáu pol nuevu conceyu recuerda al históricu Condáu de Lantarón que ye mentáu en fontes escrites dende l'añu 897 col conde Gonzalo Téllez y que foi unu de los condaos orixinales sobre los que reinó Fernán González, primer conde independiente de Castiella. Anque se desconocen les llendes d'esi condáu medieval y éstos probablemente nun coincidan colos del actual conceyu de Lantarón, sí que se cree que'l castiellu que daba nome al condáu atopar nuna peña asitiada ente los pueblos de Sobrón y Bergüenda dientro de les llendes del modernu Lantarón. Naquellos tiempos tamién esistía otra torre defensiva n'Alcedo.
Tien 61,77 km² y una población de 893 habitantes INE 2015.
El conceyu ta formáu por 12 pueblos:
Marta E. Astegiano
Marta E. Astegiano de Cumino ye una botánica, curadora, profesora, esploradora arxentina. Ye doctora en Ciencies Biolóxiques. Desenvuelve actividaes académiques nel Instituto de Botánica del CONICET. Realizó espediciones botániques a Arxentina, Brasil, Paraguái.
Todirostrum poliocephalum
Todirostrum poliocephalum, tamién denomináu titirijí de cabeza gris o teque-teque (Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Todirostrum qu'integra la familia Tyrannidae. Ye endémica de Brasil.
Descripción
Ave bien pequeña, mide 9 a 10 cm. L'iris ye mariellu-anaranxáu. Picu en forma d'espátula, como tolos del so xéneru. Recuerda enforma al más llargamente distribuyíu titirijí común (Todirostrum cinereum); exhibe uma llurdiu mariellu bien carauterística nel lorum, ye más olivaceu (non solamente gris) nel envés y la cola ye oliva ensin cantos blancos. Pembaxo ye mariellu. Cabeza y corona gris azuláu escuru.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel sureste de Brasil, dende'l sureste de Bahia y Minas Gerais escontra'l sur hasta Santa Catarina.
Asocede na Viesca atlántica tantu costera como de faldeos y d'altitú, y en matos mesófiles. Hasta los 1350 msnm.
Comportamientu
Ye bien paecíu al titirijí común, con quien asocede llocalmente en Brasil, pero tiende a ser más florestal. Ye básicamente una ave arborícola, que dacuando baxa abondo; ye animáu, llevanta y ximielga la cola, delles vegaes llevantándose bastante sobre les sos piernes. Anda en pares y xeneralmente nun se xunta a bandaes mistes.
R. ursinus × idaeus
La Boysenberry, Boysenberi, Artu Boysen, Boysena o Artu de Boysen ye una variedá d'artos.
Todirostrum poliocephalum
Alimentación
Aliméntase de pequeños frutos y inseutos que prinda nel aire.
Reproducción
Constrúi la so nial pendular, un tranzado de 30 cm, colgáu de la punta de les cañes.
R. ursinus × idaeus
Historia
Les boysenberis son un amiestu entra la zarzamora común (Rubus fruticosus) y les artu logana (Rubus × loganobaccus) Les frutes son bayes d'unos 8 gramos la unidá y con granes grandes y colór de vinu tinto-castañal
Quercus palustris
Quercus palustris (carbayu palustre americanu o carbayu de los banzaos) ye un carbayu dientro de les numberoses especies del xéneru Quercus, Seición Lobatae (sinónimu: subgen. Erythrobalanus), perteneciente a la familia de les fagácees.
R. ursinus × idaeus
Historia
A fines de los años 1920, George McMillan Darrow del Departamentu d'Agricultura de los Estaos Xuníos empezó a investigar rumores d'una baga grande de colór acoloratada-morada que se criaba nuna granxa del señor Rudolph Boysen nel norte de California Darrow pidió-y ayuda a Walter Knott, un granxeru de California Meridional el cual yera conocíu como espertu nes bagues. Knott enxamás oyera de la nueva baya pero quedó n'alcuerdu con Darrow pa buscala.
Todirostrum poliocephalum
Vocalización
El so cantar ye un curtiu y agudu “chiip, chip-chip”.
Quercus palustris
Distribución
Ye nativu del este d'América del Norte, del oeste de Connecticut al este de Kansas, sur de Xeorxa, esti d'Oklahoma; tamién ye endémicu del estremu sur d'Ontario, Canadá. El carbayu palustre afíxose bien al mediu ambiente d'Australia (onde foi introducíu) y ta dafechu tremáu nel Continente australianu especialmente nos estaos más frescos del sur como Victoria y Nueva Gales del Sur. Afíxose tamién al clima d'Arxentina principalmente na rexón del Ríu de la Plata.
Todirostrum poliocephalum
Descripción orixinal
La especie T. poliocephalum describióse per primer vegada pol naturalista alemán Maximilian zu Wied-Neuwied en 1831 sol nome científicu Todus poliocephalus; llocalidá tipo «Rio de Janeiro, Brasil».
Quercus palustris
Descripción
Ye un árbol medianu deciduo que crez hasta 25-30 m d'altor y con un tueru que llega a 1 m de diámetru. La copa ye cónica ancha cuando moza, con numberoses y pequeñes cañes radiales del centru. Cuando vieyu, delles cañes cimeres fáense bien grandes y la central piérdese, mientres les de más embaxo gradualmente aparren. Ye carauterística de la especie la particular organización de les cañes: les inferiores apunten faía embaxo, les medianes quédense horizontales y la cimeres son casi verticales.
Fueyes de 5-16 cm de llargor, y 5-12 cm d'anchu, lobulaes, con cinco a siete lóbulos, con fondes sinuosidaes ente los lóbulos. Cada lóbulu tien 5-7 pequeños escayos. La fueya ye mayormente glabra, sacante por un bien carauterísticu penachu naranxa pardu claru nel viesu, onde cada vena del lóbulu xunir a la vena central. Les abiyotes, de cúpula (calibio) discoidal, plana y escamosa, son sub-esfériques, de 10-16 mm de llargor y 9-15 mm d'anchu, verdes y al maurecer pasen a pardu maciu, dempués de 18 meses de la polinización; la piel ye bien amargosa. thumb|Ilustración en [[François André Michaux, The North American sylva, or A description of the forest trees of the United States, Canada and Nova Scotia ..., 1819]] Nun ye un árbol bien llonxevu, non más de 90 a 120 años. Ye naturalmente un árbol de banzaos, y desenvuelve un raízdifusa, superficial y fibrosa, a diferencia d'otros carbayos, que tienen una bien fuerte y fonda. Se confinea a suelu acedu, y nun tolera suelu caliar, crez a baxa altitú, non más de 350 msnm.
Una traza de la especie (compartíu por otres poques especies de carbayu, y tamién delles Fagus y Carpinus) ye la retención de fueyes pel hibiernu poles plantes nueves, per debaxo de los 6 metros d'altor, mientres los exemplares adultos perder. Como en munches otres especies de carbayos, les sos fueyes muertes permanecen nel árbol per munchos años.
Usos
La corteza foi usada por delles naciones americanes pa faer una bébora pa tratar dolores intestinales.
Esti carbayu ye unu de los más populares árboles ornamentales n'Estaos Xuníos. El sistema radicular fibrosu facer bono de tresplantar, y tamién baratu d'arrobinar, comparáu con munchos otros carbayos. Sicasí, por cuenta de la so adautación a mugor, acidez, puede sufrir una condición estresante de clorosis de fierro, onde la xamasca tórnase amarellentáu, al llantalo en suelu secu, alcalín, y probe en fierro. Les cañes decumbentes pueden ser un problema al interferir el pasu de tráficu y de peatones.
La madera ye xeneralmente comercializada como carbayu coloráu, pero ye significativamente d'inferior calidá, más débil, frecuentemente con munchos y pequeños nuedos.
Esti carbayu ye l'únicu que comen les gates de la camparina Bucculatrix domicola.
Ecoloxía
Quercus palustris ye una especie importante nel tipu de cubierta del monte, que s'atopa en tierres baxes y dellos sitios de tierres altes a lo llargo de la parte central de la gama del carbayu. Especies acomuñaes nesti tipu inclúin el pládanu coloráu ( Acer rubrum, llamera americana ( Ulmus americana ), tupelo negru (Nyssa sylvatica ), carbayu blancu de los banzaos (Quercus bicolor), carbayu sauce (Quercus phellos), carbayu overcup (Quercus lyrata ), fresa roble ( Quercus macrocarpa ), el fresnu ( Fraxinus pennsylvanica ), Nuttall carbayu ( Quercus nuttallii ), carbayu castañu de banzáu (Quercus michauxii ), y el nozales ( Carya laciniosa ) y ( Carya ovata). Quercus palustris y liquidámbar ( Liquidambar styraciflua ) varien nes sos proporciones relatives nesti tipu de cobertoria. Grandes árees de carbayu casi puru producir nos "pisos de carbayu" dende'l glaciar de monte hasta los llanos o nes tierres baxes del Ohio baxu y central, valles del ríu Mississippi.
Quercus palustris ye una especie acomuñada del pládanu americanu nes tierres baxes a lo llargo de los ríos Ohio, Wabash, Mississippi, Missouri. Una variante d'esti tipu, pládanu-American elm pines carbayu liquidámbar plata, atopar a lo llargo de los principales ríos nel sur d'Illinois ya Indiana.
Quercus palustris tamién en tierres baxes mal drenaes nel norte d'Ohio ya Indiana, xunto col pládanu plateáu ( Acer saccharinum ), carbayu del banzáu blancu, sicomoru ( Platanus occidentalis ), tupelo negru, álamu y oriental ( Populus deltoides ).
Taxonomía
Quercus palustris describióse por Otto von Münchhausen y espublizóse en Der Hausvater 5(1): 253. 1770.
Quercus: nome xenéricu del llatín que designaba igualmente al carbayu y a la encina.
palustris: epítetu latin que significa "de banzaos".
Quillaja xabonera
El quillay (mapudungun küllay), (Quillaja xabonera) ye un árbol endémicu de la Zona Central de Chile. Hai poblaciones que lleguen hasta los 20 m d'altor. Habita n'ambientes secos y suelos probes. thumb|Ilustración con detalle de les fueyes, la flor y el frutu
Carauterístiques
El quillay ye un árbol perennifoliu, de 15 a 20 metros d'altor. Corteza de color gris-cenicienta.
Fueyes alternes, glabres, ápiz agudu y base obtusa, de color verde polencu claro, cantos casi enteros con 4-8 dientes.
Flores verde-ablancazaes, hermafrodites, pentámeras, de forma estrellada. 5 pétalos, 5 sépalos, 10 estames y 5 ovarios.
Frutu: cápsula de forma estrellada, nel so interior munches granes alaes.
Usos
La corteza ye utilizada dende antaño - los mapuches usar - como deterxente, por cuenta de la gran cantidá de saponina que contién, tamién ye usada pal pelo, pa llavalo, y tamién podría ayudar a la calvez.
Fonte de glicósidos de saponinas comerciales. Preparaos oficinales y tradicionales, por cuenta de que la esportación de les mariñes pacífiques escontra Europa pasaba por Panamá, denominóse-y corteza de Panamá. Dende Chile espórtase la corteza y estractu de quillay escontra Europa y Estaos Xuníos. Güei investíguense nuevos usos y aplicaciones.
Tolmomyias assimilis
Tolmomyias assimilis o ''Picoplano aliamarillo' tamién denomináu picu chatu de nales marielles, picoancho aliamarillo y piquiplano aliamarillo, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae que vive nel sur d'América Central y América del Sur
Quillaja xabonera
Usos
introducióse-y como ornamental en California. N'España aclimatóse perfectamente anque ye bien raru atopalo. Tolera alredor de -12° C.
La so madera úsase tamién en moblería.
Cultura popular
N'agostu del añu 2010 publicar en Chile la novela pa neños, de Diego R. Guzmán, que lleva de nome "Quillay". El llibru xira en redol a una tierra llexendaria onde s'atoparíen los árboles de "les estrelles de madera", lo cual fai alusión al frutu cuando ta secu.
Taxonomía
Quillaja xabonera foi descritu por Juan Ignacio Molina y espublizóse en Saggio sulla Storia Naturale cel Chili. . . 355, nel añu 1782.
Quillaja: nome xenéricu
xabonera: epítetu qu'indica que contién altes cantidaes de saponina.