cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sustratu vascu en llingües romances
Léxicu común
N'otros casos hai pallabres nes que s'abarrunta la intervención d'un sustratu vascu o vascoide. Asina, el términu regueru correspondería al llatín hispánicu arrugia (Pliniu'l Vieyu), que Tagliavini considera d'un estratu preindoeuropeo (con paralelos nos Alpes que conducen a una protoforma *rogia), que la so forma hispana correspondería a un sustratu de tipu vascu qu'esplicaría la vocal a- protética. Con tou, esti tipu de términos pasaría a los romances peninsulares non direutamente dende una llingua vasca, sinón dende'l llatín dialeutal de Hispania.
Topónimos
Pueblos del pandu, especialmente na provincia d'Ávila, como Mingorría, Niharra, los múltiples Narros y Naharros, tolos Blasco y Muño: Muñogalindo, Muñana, Mengamuñoz, Muñogrande, Muñotello, Muñomer, Blasconuño. Pueblos de Segovia y Madrid del tipu Gasconos. Los que terminen en –eta (francés –ette), –egi (francés –eguy), –aga, –arra, –aca, -edo y –fola, o los qu'empiecen por nava o naba en vascu llanura próxima al monte, aguada, depresión, ribayu (topónimos bien comunes tamién n'Ávila). La presencia d'estos topónimos en zones como Ávila, consideraes fuera de la llende de la influencia vasca, débese, sicasí, a repoblaciones realizaes mientres la Edá Media con colonos procedentes del norte de la península y de Gascuña. El mesmu fenómenu atópase en dellos otros llugares, más aisllaos, de Castiella La Mancha y Castiella y Llión. Sicasí, la presencia de topónimos vascos n'Aragón, Cataluña y el norte de Castiella, tales como valle d'Arán ("valle" n'euskera), Bisaurín, ..., sí que se rellaciona con poblaciones estables de falantes neses zones.
Otru tipu de topónimos vascos bien estendíu son los que tienen un entamu en Cha- siguíu d'un nome de persona, tal que amosó Menéndez Pidal. Ello ye debíu al ampliu usu que tuvo na Edá Media l'apellativu vascu 'echa' (eusk. actual 'aita') "padre" como títulu honoríficu. Ente estos topónimos tenemos Chamartín (unu en Madrid, otru n'Ávila), Chaherrero (Ávila), Chagarcía (Salamanca), Muñochas (Ávila) o Chavela (Madrid; el nome Bela, o Vela, ye un nome vascu d'usu bien estendíu nel medioevo).
Na Sierra d'Ávila, nes proximidaes de la llocalidá de Narrillos del Rebollar, atópase'l Cuetu de Gorría (eusk. "mendi gorri"). Otros topónimos d'esta zona d'Ávila son: Garoza y Muñez.
Apellíos
Amás de los apellíos fácilmente reconocibles como vascos y que s'atopen con normalidá como apellíos españoles (p. ex. Mendizábal) son numberosos los apellíos vascos incorporaos a la onomástica española.
Adriana Benítez
Adriana Fernanda Benítez Perugache foi una líder estudiantil y social colombiana, conocida como La flor de la Universidá.
Biografía
Benítez fundó'l grupu estudiantil Radicales Llibres. Yera dirixente de les movilizaciones universitaries en protesta pol proyeutu del Plan Nacional de Desarrollu en 1999. Tamién entamó'l Foru departamental contra'l Plan Colombia y «adelantraba trabayu social con madres comuñales». Destacar por dirixir la movilización que llogró rebaxar del tresporte urbanu» de San Juan de Pasto, por «entamar les protestes contra'l Plan Colombia y [por adelantrar], xunto cola comunidá del correximientu de Morasurco, … la movilización social contra'l mal llamáu rellenu sanitariu Santa Clara II.»
Muerte
El 14 d'ochobre de 2000, nel so novenu semestre del cursu de pregrado d'Economía na Universidá de Nariño, foi asesinada (morrió tamién Martín Emilio Rodríguez) pel costazu y rematada nel pisu poles Autodefenses Xuníes de Colombia, ente qu'asistía a una xunta de madres comuñales cerca de la plaza de Nariño. L'asesín foi Guillermo Pérez Alzate, alies 'Pablo Sevillano', ordenáu por Carlos Castaño; la razón foi qu'Adriana Benítez trabayara “coles FARC n'el Caguán”.
Eponimia
El Coliseo Adriana Benítez de la mesma universidá lleva'l so nome al igual qu'una residencia estudiantil femenina de la Universidá Nacional de Colombia Sede Manizales.
Tsuyoshi Sambuichi
Tsuyoshi Sambuichi (三分一 剛; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Idioma acateco
Denominaciones
Polo xeneral l'idioma acateco, tien dellos nomes que d'un momentu compliquen l'allugamientu y clasificación espacial y envernada, pero por otru, ayuden d'alcuerdu a la diversidá de nomenclatures usaes poles distintes instituciones académiques dedicaes al estudiu de los idiomes. Los nomes más aceptaos son el mesmu Acateco (n'alusión al conceyu nucleu San Miguel Acatán), Conob, Kanjobal Occidental (en referencia a la situación xeográfica y a que foi consideráu un dialeutu del idioma kanjobal) y San Miguel Acatán Kanjobal.
El siguiente ye un cuadru comparativu onde s'establecen contrastes ente les principales asociaciones d'estudiu llingüístiques. Les palombines en verde (10px) indiquen que la institución reconoz esti nome alternativu; les cruces coloraes (10px) indiquen que la institución nun la reconoz.
Conocencies previes
Antes de la so reconocencia como idioma, a los falantes denominábase-yos kanjobal Migueleño, pero en 1971, estudiantes llingüísticos afayaron que tien una estructura gramatical distinta (fonolóxica, morfolóxica, sintáctica y léxica) al kanjobal.
Terrance Kaufman, Thomas Smith-Stark y Lyle Campbell
El llingüista Terrence Kaufman conxuntamente con Thomas C. Smith Stark destacó nos sos estudios llingüísticos que la separación ente'l acateko y el jacalteco como llingües independientes anicióse fai 1,500 años.
Adicionalmente según estudios en xunto con Lyle Campbell, Kaufman, hai desglosado el tueru llingüísticu de la siguiente manera:
(32)
Lucía T. Varona
Según afirma Lucía T. Varona, fai mil o quinientos años del Q´anjob´al estremaron el Akateko, el Popti´ (jakalteko) y el Q´anjob´al; del Tezeltal y Tzeltal y el Tzotzil, del Ch´ol dixebrar del Chórti, el Ch´olti, el Ch´ol y el Chotal (toos allugaos en Méxicu, menos el Ch´orti´).
SIL Internacional y Ethnologue
Según los estudios de la SIL y Ethnologue, el acateco pertenez a la sub-familia Kanjobalana-Chujeana, esta familia se desglosa asina:
Estudios de la Universidá de San Carlos de Guatemala
De siguío preséntase una hestoria gráfica (según estudios modernos de la Universidá de San Carlos de Guatemala ) de la historia llingüística del acateco:
Proto maya (hai 4100 años).
Roberto Zavala Maldonado
Unu de los estudios más completos ye Acateco de la Frontera Sur de Roberto Zavala Maldonado, en xunto con Colette Craig de la Universidá d'Oregon, reconózse-y como una llingua que pertenez a la subfamilia kanjobaleana xunto col jacalteco y el kanjobal.
Tamién reconocen que la clasificación interna d'esta subfamilia foi una tema d'alderique dende los años setenta cuando se propunxo que los dialeutos de San Rafael la Independencia y de San Miguel Acatán formaben una unidá llingüística distinta del kanjobal faláu nel occidente. Esiste una cierta inteligibilidad ente los pueblos vecinos d'esta área pos ye una cadena de dialeutos d'oriente a occidente onde'l acateco ye l'eslabón entemediu ente'l jacalteco y el kanjobal.
La obra Acateco de la Frontera Sur ye un volume del Archivu de Llingües Indíxenes, pervalible yá que nél da cuenta de les distintes carauterístiques tipolóxiques manifestaes nel tueru maya.
Fonoloxía
Esisten munches particularidaes del acateco, que lo faen notar con al respeutive de los idiomes vecinos y al tueru maya polo xeneral como la presencia d'una serie de consonantes retroflexes típiques de les llingües kanjobaleanas (veanse por casu les pallabres ʔišim "maíz", ʔiš "muyer" o 'waš "bonu"). A diferencia del jacalteco, nel acateco nun se da la nasal velar que ye fonémica nel primer idioma (JAC: nhah, ACA: na: "casa"; JAC: onh, ACA: ʔon "aguacate"). Les vocales llargues del acateco nun esisten en nenguna otra llingua kanjobaleana (cf. los contrastes ente pat "ranchu" y paːt "tortiella"). A diferencia del kanjobal, el acateco nun tien el fonema /q/.
Sistema de categorización léxica
Unu de les traces típiques de la subfamilia kanjobaleana y que se manifiesta de manera amplia nel acateco ye'l sistema de categorización léxica. La llingua tien trés paradigmes de morfemes clasificatorios, dos d'ellos nel sintagma cuantitativu y otru nel sintagma nominal individuativo. El clasificadores nominales apaecen en sintagmes nominales precediendo al nucleu o son sustitutos de sintagmes nominales, esto ye, funcionen como pronomes de tercer persona. Ésta ye una de les carauterístiques sintáctiques de mayor interés nesta subfamilia.
L'usu anafóricu de los clasificadores nominales rescampla na narración inicial onde se recupera al referente recurriendo de cutio al clasificador nax "masculín" pa caltener a los protagonistes constantemente identificaos a lo llargo del discursu. El sistema de clasificadores nominales d'estes llingües estremar de los sistemes de xéneru y clases nominales, ente otres coses, porque dexen establecer especificaciones semántiques que etimológicamente son entá tresparentes.
L'exemplu (8) da cuenta de les posibilidaes pa categorizar a un sintagma nominal que tien como referencia a un ser humanu: nax "home", ʔiš "muyer", k´o "humanu conocíu", yab´ "humanu apreciáu". Tamién esisten clasificadores p'animales, plantes y productos de madera: nonʔ "animal" (8), ʔan "plantes" (17), teʔ "madera" (1).
La llingua tamién tien clasificadores numberales, tal como se ve ejemplificado en kaneb´ "cuatro inanimáu", kank´on "cuatro animales", kanwan "cuatro humanos" (140 nel léxicu).
Gramaticalización de la noción d'espaciu
Ésta ye una carauterística d'interés tipolóxicu y constante na familia maya, que na subfamilia kanjobaleana manifestar por mediu d'un sistema de morfemes direccionales qu'apaecen como enclíticos de les bases predicatives. Esti paradigma de morfemes non codifica puramente la noción de movimientu y direición sinón que señala la trayeutoria ente dos puntos del espaciu. Esta propiedá refléxase claramente nos exemplos con verbos estativos como l'esistencial ʔey "esistir" qu'apaez con diversos direccionales: ʔey=ʔok "esiste p'adientro"; ʔey=tox "esiste escontra allá". Ye típicu d'esta subfamilia la posibilidá de combinar nuna cadena sintagmática dellos direccionales como nel exemplu: ʔyːl=toj "esiste d'adientro escontra fuera".
Guatemala
Con una cobertoria xeográfica de 114 Km², la comunidá acateca ocupa parte del territoriu del departamentu de Huehuetenango na comunidá noroccidental de Guatemala. Al norte colinda con San Sebastián Coatán, Nentón y Santolaya; al sur, con San Juan Ixcoy, Soloma y Santolaya y al oeste, con Jacaltenango. Allugar na sierra de los Cuchumatanes.
La comunidá acateca atópase arrodiada por pueblos que falen distintos idiomes, pero rellacionaos ente sigo: al norte atopen les comunidaes Popti' y Chuj; al sur y al oeste, la comunidá Popti' y una área de falantes d'español; y al este la comunidá Q'anjob'al.
Méxicu
Según Roberto Zavala Maldonado, el acateco de la frontera sur ye una llingua de la familia kanjobaleana bien cercana al kanjobal falada tamién nel conceyu guatemalianu de Barillas. En Méxicu allugar nos ejidos de Cuauhtémoc, Benito Juárez y Llagu Escondíu, toos nel conceyu de Les Margarites en Chiapas. Los acatecos mexicanos son descendientes d'inmigrantes guatemalianos provenientes de los conceyos de San Miguel Acatán y San Rafael La Independencia. Tamién hai escases minoríes en Quintana Roo.
Vocabulariu
Cómo dicir "Hola":
Cómo dicir "¿Cómo estes?:
Cómo responder al anterior:
Cómo dicir "Adiós":
Cómo dicir "¿Cuál ye'l to nome?:
Cómo dicir "El mio nome ye...":
Cómo dicir "Sí":
Cómo dicir "Non":
Cómo dicir "Te quiero":
Númberos
Escritura
Pa escribir esti idioma, precísense 36 grafemes. Les minoríes estauxunidenses utilicen la llingua tantu en forma oral como escrita. Según datos de Joshua Project, en 1981, escribiéronse porciones de la Biblia y el Nuevu Testamentu. En 1974 José Juan Andrés, nativu de San Miguel Acatán escribió Wakax Kan y otros testos acatecos (coles sos respeutives traducciones al español) utilizando l'alfabetu práuticu del Proyeutu Llingüísticu Francisco Marroquín.
Hesse-Kassel
Hesse-Kassel foi un antiguu Estáu independiente no qu'anguaño ye Alemaña. Desprendíu del Landgraviato de Hesse, foi tamién nos sos oríxenes un landgraviato, y darréu un principáu eleutoral dientro del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. Cuando l'Imperiu escastar en 1806, l'Estáu foi dafechu independiente, magar caltuvo'l so títulu de Principáu Eleutoral hasta 1866, cuando foi amestáu por Prusia. La so capital foi siempres la ciudá de Kassel.
Historia
thumb|left|200px|[[Schloss Wilhelmshöhe|Palaciu de Wilhelmshöhe, en Kassel.]] A la muerte del landgrave Felipe I de Hesse en 1568, el Landgraviato de Hesse estremar ente los sos cuatro fíos; esto ye, Hesse-Kassel, Hesse-Marburgu, Hesse-Rheinfels y Hesse-Darmstadt. Hesse-Kassel foi l'heriedu del mayor de los fíos, qu'a partir d'entós foi conocíu como Guillermu IV de Hesse-Kassel.
El landgraviato espandir en 1604, cuando Hesse-Marburgu foi estremáu ente Hesse-Kassel y Hesse-Darmstadt.
Hesse-Kassel foi unu de los principales Estaos alemanes aliaos de Suecia mientres la Guerra de los Trenta Años. El landgraviato yera calvinista, y sofitó de manera importante la causa protestante, brindando ayuda militar al exércitu suecu, magar que'l so territoriu foi ocupáu por tropes imperiales mientres la guerra.
En 1730, Hesse-Kassel y Suecia constituyeron una unión personal sol gobiernu de Federicu I de Suecia.
El landgraviato fíxose famosu polos sos tropes mercenaries al serviciu d'otros países mientres los sieglos XVII y XVIII. El landgrave Federicu II emprestó tropes a Gran Bretaña, que sirvieron nes colonies d'América del Norte.
Mientres la reorganización de los Estaos alemanes en 1803 el landgraviato foi alzáu a la categoría d'eleutoráu, y el landgrave Guillermu IX foi conocíu como Guillermu I, príncipe eleutor de Hesse. El territoriu pasó a llamase formalmente Eleutoráu de Hesse, pero'l nome de Hesse-Kassel siguió utilizándose de manera cotidiana.
Tres la derrota de Napoleón en 1813, el principáu foi restituyíu na so totalidá y Guillermu I volvió al gobiernu. Anque'l Sacru Imperiu Romanu Xermánicu foi eslleíu en 1806, Guillermo caltuvo'l títulu de Príncipe Eleutor, pos ésti dába-y cierta superioridá sobre'l so primu'l Gran Duque de Hesse-Darmstadt.
Federicu Guillermo de Hesse-Kassel aliar con Austria na Guerra Austro-Prusiana. Cola derrota austriaca terminó la esistencia del principáu, pos Prusia amestóse tol so territoriu en 1866, que pasó a formar parte de la provincia prusiana de Hesse-Nassau.
En 1918 pasó a integrar l'Estáu Llibre de Prusia, qu'esistió hasta 1944. En cuanto parte de l'Alemaña nazi, en 1944-45 foi estremáu ente les provincies prusianes de Kurhessen y Nassau. Dende 1945-46 recibió'l nome de Gran Hesse (n'alemán: Großhessen) y formó parte de la zona norteamericana d'ocupación (sacante'l exclave d'Esmalcalda que quedó na zona soviética). A partir de 1946 foi reorganizáu como Estáu de Hesse, un estáu federáu de l'Alemaña Occidental.
En 1918, el Príncipe Federicu Carlos de Hesse, un hermanu menor del xefe de la dinastía y cuñáu del Emperador Guillermu II, foi escoyíu pol gobiernu finlandés proalemán como Rei de Finlandia, pero nun llegó a reinar.
En 1968, el xefe de la Casa Hesse-Kassel convertir en xefe de tola Casa de Hesse al escastase la Casa de Hesse-Darmstadt-
Na actualidá, el territoriu de lo que foi Hesse-Kassel tópase integráu dientro del estáu federáu alemán de Hesse.
Yuki Takita
Yuki Takita (田北 雄気, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Billy Baron
Billy Baron ye un xugador de baloncestu d'Estaos Xuníos que pertenez a la plantía del UCAM Murcia. Con 1,88 metros d'estatura, xuega na posición d'escolta. Ye hermanu de Jimmy Baron.
Trayeutoria deportiva
Billy empecipió la so aventura profesional en terminando los años d'Universidá n'Estaos Xuníos, camudando de continente y debutando nel Lietuvos Rytas lituanu.
En 2015, llega a Bélxica pa coincidir col so hermanu Jimmy nes files del Spirou Charleroi y a suvez debutando na Eurocup.
El meyor alcuentru nel Spirou Charleroi foi ante Brussels Basket onde anoto 39 puntos, con 18 de 19 en tiros llibres siendo este'l so tope de puntu nel conxuntu Belga.
En xunetu de 2016, firma col UCAM Murcia en realizando una gran campaña en Bélxica, col equipu belga permedió 16,8 puntos (con más d'un 41% d'aciertu dende la llinia de 3), 2,5 rebotes y 4 asistencies nos 30 partíos qu'apostó na fase regular.
Catarismu
right|thumb|210px|Cruz cátara, tamién nomada cruz d'[[Occitania.]] El catarismu ye la doctrina los Cátaros, un movimientu relixosu de calter gnósticu que s'espardió per Europa Occidental nel sieglu X. Llograron allugase nel sieglu XIII en tierres del Llangedoc, au contaben cola proteición de dellos nobles llocales vasallos de la Corona d'Aragón.
Los nomaos cátaros yeren un movimientu relixosu-cultural que naguaba por un nuevu orde social a partir del ascetismu. Dende los sos fundamentos oponíanse a la Ilesia católica, a les sos maneres autoritaries y represives de la dómina, que negaben la posibilidá al home d'algamar un xorrecimientu individual fuera de la Ilesia católica y ensin la guía d'un representante suyo.
Foi un de los munchos movimientos que tentaron d'acabar cola Hexemonía de la Ilesia católica, pa instaurar un nuevu orde, polo que foi perseguía. Nel sieglu XII tomó fuercia y entamó a ganar nuevos debotos, polo que la llesia tento de suprimilos, ensin ésitu, pues veíenlos como rivales de muncha peligrosidá.
Con influyencies del Maniqueísmu nes sos etapes Pauliciana y Bogomila, el catarismu criticó les prautiques y la visión xerarquizada de la llesia católica qu'en respuesta considerólu Heréticu. La llesia terminó por invocar l'usu de la fuercia pa finar esta corriente, col apoyu de la corona de Francia p'algamar el so esaniciu a partir de 1209 na Cruzada Albixense. A finales del sieglu XIII el movimientu, reprimíu cola violencia y la Inquisición tornóse yá debilitáu a la clandestinidá, hasta desapaecer lentamente, magar qu'anguaño hai delles corrientes cuasi sectaries inspiraes n'él y ye oxetu d'estudiu polos espertos nun esfuerciu pa restaurar la so memoria nos territorios áu taba'l so focu central d'influencia, el Languedoc y la Provenza, rexones del "Midi" o terciu sur Francés.
Etimoloxía
El nome «cátaru» vien probablemente del griego καθαρός (kazarós): ‘puros'. Otru aniciu suxeríu ye'l términu llatín cattus: ‘gatu', l'alemán ketter o el francés catiers, asociáu davezu a "adoradores del diañu en forma de gatu" o bruxes y herexes. Una de les primeres referencies existentes ye una cita d'Eckbert von Schönau, qu'escribió acerca de los herexes de Colonia en 1181: «Hos nostra Germania cátharos appéllat».
Los cátaros fueron denominaos tamién albixenses. Esti nome entama a emplease a finales del sieglu XII, y ye usáu pol cronista Geoffroy du Breuil of Vigeois en 1181. El nome refierse a la ciudá occitana d'Albi (l'antigua Álbiga). Esta denominación nun parez mui exacta, puesto que'l centro de la cultura cátara taba en Toulouse y nos distritos vecinos. Tamién recibieron el nome de «poblicantes», siendo esti últimi términi una dexeneración del nome de los paulicianos, colos que se-yos confundía.
Otra denominación emplegada pa referise a los cátaros ye "la secta de los texedores"
Les tentatives de desaniciu de la herexía pola predicación
thumb|left|275px|Ilustración de la disputa ente [[Santu Domingu y los Albixenses, onde los llibros de les dos partes fueron echaos al fueu, y onde los de Santu Domingu fueron milagrosamente preservaos de les llames. Pintura de Pedro Berruguete.]]
La Ilesia católica confió a los cistercienses, nel sieglu XII, y depués, con mayor éxitu, nel sieglu XIII a les órdenes mendicantes (a los franciscanos y a la nueva orde de los dominicos) l'encargu de combatir esi peligru d'herexía. Los cátaros son dificiles de convencer. La predicación o el debate doctrinal instauraos a esti fin nel Midi francés pola Ilesia interrúmpese bruscamente pol momentu, magar la predicación de Santu Domingude, que foi como consecuencia puestu en valor pola Ilesia.
El baúl de los recuerdos
El baúl de los recuerdos ye un cantar de 1969 popularizao pola cantante española Karina.
Descripción
La tema trata, con tonu optimista, la conveniencia d'escaecer los apulmonamientos del pasáu y siguir avanzando na vida.
Tratase d'un de los mayores ésitos de l'artista; single col que consiguió ser Discu d'Oru con más d'un millón de copies vendíes.
Versiones
Karina foi asonsañada interpretando esta tema pola actriz Silvia Abril nel talent show Tu cara me suena (2015).
Piscina
thumb|Piscina na [[Universidá de Stirling.]] thumb|Piscina na Galapagos Cottages [[Isla Santa Cruz (Galápagos).]] thumb|Mozos llanzándose dende'l [[Tobogán de la Piscina del Complexu Turísticu Paraísu en Chillán, Chile.]] thumb|Piscina en [[Mosul, Iraq.]] thumb|[[Piscina infinita n'India.]] thumb|Piscina residencial en [[Méxicu.]] Una piscina ye un estanque artificial destináu al bañu y deportes como la natación.
Etimoloxía
La pallabra piscina vien del llatín piscis "pez" y orixinalmente utilizar pa designar pozos pa pexes d'agua duce o salada. Tamién s'utilizó pa designar los depósitos d'agua coneutaos a los acueductos. Los primeres cristianos utilizaron la pallabra piscina pa designar la pila bautismal. Efeutivamente, antes de la invención de les depuradores, nos banzaos, de bañu o decoratives, al campu, utilizábense pexes pa la llimpieza de l'agua, yá que se comíen los bárabos d'inseutos, y de ende vien el nome.
Historia
Esiste una llarga tradición de construcciones artificiales dedicaes al bañu, ente les que destaquen los numberosos xacimientos de termes romanas, como los atopaos na ciudá inglesa de Bath, a la que dan nome.
Construcción
Coles mesmes, esisten delles modalidaes, como les fixes, les portátiles y les desmontables. Y de distintos materiales, como aceru inoxidable, poliéster, de formigón armáu, recubiertes de mosaicu, etc.
Métodos de depuración y caltenimientu
Anguaño les piscines esperimentaron una significativa meyora teunolóxica, sobremanera en términos de depuración y higienización de l'agua. D'esta manera'l caltenimientu de piscines foise faciendo col tiempu muncho más senciellu y prestosu de realizar.
Depuración
Con esti procesu tratar de que les agües tean llimpies y tresparentes. Facer por aciu una recirculación de l'agua por un filtru fayadizu. El filtru consiste nun receptáculu xeneralmente de forma circular pa soportar meyor l'alta presión a la que ye sometíu y llenu per dientro d'un material filtrante fayadizu que puede ser arena silice de distintes granulometrías, carbón activáu, cuarzu o otru. El tamañu del filtru va tener rellación proporcional a la cantidá de superficie filtrante necesaria pal caudal d'agua, por unidá de tiempu, de la piscina a penerar. Una bomba autocebante fai pasar l'agua pol filtru, reteniendo les impureces nel so interior.
La suciedá de l'agua puede ser de tres tipos y cada una d'elles tien un sistema pa quitar:
El filtru rique una llimpieza periódica que se llogra faciendo circular l'agua en direición contraria a la de peneráu mientres un ciertu tiempu, agua que tien de dir al sistema de desaguadoriu.
Hixene
Trátase d'evitar que na agua florien microbios o fungos que puedan ser nocivos pa los bañistas. Empléguense derivaos de cloru, contrólase'l so pH y n'ocasiones inclusive la temperatura de l'agua.
Pa les algues empléguense axentes floculantes qu'amenorguen les algues a residuos sólides pequeños que queden nel filtru de la depuradora
Tamién puede optase poles piscines naturales (ver más palantre).
Clorado
Nel cuidu de l'agua d'una piscina de cloru ye necesariu tener en cuenta una serie de parámetros:
P'algamar estos valores, ríquense una serie de productos químicos: Tratamientu antialgas Clarificante
Filtru biolóxicu
Les piscines naturales nun utilicen nengún productu químicu, realicen la depuración de l'agua gracies a un sistema de graves y plantes acuátiques que llimpien l'agua d'inseutos y bárabos indeseadas. La calidá de l'agua ye similar a la d'un ríu o un estanque llimpiu, y evítense les molesties producíes pol cloru, como los güeyos coloraos, les reacciones alérxiques, el golor o'l secañu de la piel y el pelo.
Toxicidá per esposición al cloru y otros químicos
Los nadadores, según les persones que trabayen nes piscines, tán espuestos a una importante toxicidá química direuta de les víes respiratories pola inhalación del cloru ambiental. Esta toxicidá producir pola esposición a baxos niveles de cloru de manera siguida y picos de niveles elevaos ocasionales involuntarios (esposiciones agudes). Les esposiciones a los niveles más altos deber a fallos puntuales nos sistemes de cloración automática y neglixencia de los operarios de caltenimientu, por falta de conocencia o ausencia de cultura de seguridá; estos incidentes nun son inusuales. Otres causes que motiven desprendimientu de cloru al aire con acumuladura de niveles escesivos, anque'l nivel de cloru na agua tea dientro de la normativa, inclúin insuficiente ventilación, actividaes con gran baturiciu de l'agua (como entrenamientos intensos, neños xugando) y presencia d'un eleváu númberu d'usuarios.
Les formes de cloru arreyaes na toxicidá respiratoria nun se llinden al cloru gaseosu sinón tamién a los compuestos que se formen pola so combinación con otres sustances, tales como'l acedu hipocloroso, el dióxidu de cloru y la cloramina. Ello ye que por cuenta de que'l cloru gaseosu ye moderadamente soluble n'agua, cuando entra en contautu coles mucoses de les víes respiratories forma acedu hipocloroso, ácidu clorhídrico y diversu oxidantes altamente reactivos, a midida que vase eslleiendo nel líquidu de la superficie de les víes respiratories. Esto provoca mancadures que nun se llinden a les víes respiratories inferiores, sinón que tamién puede afectar a los güeyos, la piel y les víes respiratories cimeres. La vía aérea vese especialmente afeutada dende la ñariz hasta'l nivel de los bronquios. El dañu oxidativo de les víes respiratories puede nun apaecer de manera inmediata, sinón que puede desenvolvese de manera tardiega, mientres cualquier etapa de la enfermedá (díes ya inclusive selmanes dempués de la esposición al cloru).
El funcionamientu normal de les víes respiratories puede nun volver restablecer se con normalidá dempués sufrir mancadures pola inhalación de cloru, dexando remortines permanentes tales como asma, hiperreactividad inespecífica de les víes respiratories, síndrome de disfunción reactiva de les víes aérees, fibrosis pulmonar y hiperplasia mucosa. Una única esposición a niveles elevaos ye abondu pa provocar remortines permanentes.
Accidentes
Los accidentes por inhalación de productos químicos en piscines nun son fechos inusuales. Dellos exemplos detállense de siguío.
N'España en 1992, una neña de diez años morrió afogada por inhalación de cloru nuna piscina climatizada cubierta. Otros once neños resultaron intoxicaos nel mesmu incidente y sufrieron mancadures pulmonares, dos d'ellos bien graves. Los fechos produciéronse de resultes d'una neglixencia na manipulación de los sistemes de depuración de l'agua.
Ente los años 2008 a 2012 se documentaron 41 accidentes en piscines por sustances químiques, con un total de 428 víctimes, una d'elles mortal (un operario) y siquier 1750 persones sacupaes. El númberu de víctimes nun únicu incidente bazcuyó dende una sola persona afeutada hasta más de 80 intosicaos (Asturies, 2010). La mayoría de los accidenes producir en piscines municipales.
La Quinta Estación
La Quinta Estación foi un grupu español de música pop de 2000 a 2010 compuestu polos músicos madrilanos Natalia Jiménez (voz), Ángel Reyero (guitarra) y Pablo Domínguez (guitarra). Enantes tamién formó parte Sven Martín (2000-2003).
Nel añu 2010 la banda dixebróse. Anguaño Jiménez sigue como solista.
2002-2003: Primer toma
En 2002, salió a la venta'l so primer álbum d'estudiu, Primera toma, que rápidamente-yos dio popularidá en toa Llatinoamérica. El senciellu, "¿Ónde van dir?", foi escoyíu como tema central na telenovela xuvenil Clase 406, fechu bien positivu pal grupu, yá que llogró introducilos y presentalos ante'l mercáu mexicanu. Otros senciellos seríen "Perdición" y "Nun quiero perdete", colos que s'asitiaron nel top ten de la radio mexicana mientres munchos meses. Darréu realicen amás una versión de la tema "Si yo fuera muyer", qu'encabezaría la banda sonora de la película Dame'l to cuerpu. Coles mesmes, fueron convidaos a participar nel discu homenaxe a Hombres G, cola so versión de la tema "Voy a pasármelo bien".
Sicasí l'ésitu de Primer toma foi mínimu. Amás, por conflictos internos na banda, Sven foi espulsáu del grupu. Finalmente la casa discográfica dio-yos otra oportunidá y en 2004 editen Flores d'arriendu.
2004-2005: Flores d'arriendu
En 2004 La Quinta Estación publica'l so segundu discu nel qu'incluyeron 11 temes inédites d'autoría de la banda, llamáu Flores d'arriendu, que vendió más de 600.000 copies ente Méxicu y Estaos Xuníos principalmente. Tamién se llanzó con ésitu n'España y consiguieron un discu d'oru, mientres la espansión internacional d'esti discu, cuntaron col guitarrista Alejandro Bernal, que se dixebró del grupu antes de grabar El mundu equivócase. So la producción y composición de les temes de John William Hartfiel (Ana Torroja), OV7, en Flores d'Arriendu, la voz de Natalia apreciábase impecable, más madura y educada, ente que na música tamién se llograron resultaos bien positivos. Los singles fueron: El sol nun torna, Daqué más, Daría y Neña. Con esti álbum consiguieron dellos premios y nominaciones, como les de los Premios MTV Llatinoamérica como meyor nuevu artista en Méxicu y los premios Oi! como meyor grupu español. Pa la banda, el siguiente pasu yera un retu llenu d'ilusiones: dar a conocer la so música nel so país d'orixe. El cantar “El sol nun torna”, compuesta por John William Hartfiel, abrió-yos les puertes, caltener mientres más de cuatro selmanes nel Top 10 de les llistes de popularidá de la radio española. Participaron nel “Mediatic Festival”, fueron convidaos a abrir el conciertu d'Avril Lavigne nel Auditoriu del Parque Ferial Xuan Carlos I” y fueron parte de “La Xira de la Zona 40” de “Los 40 principales”, onde visitaron delles ciudaes como La Coruña, Uviéu, Santander, Bilbao, San Sebastián, Alicante, Cartaxena, Granada, Málaga, ente munches más. Realizaron delles visites promocionales, amás d'ufiertar conciertos en distintes provincies españoles.
Antonin Artaud
Antoine Marie Joseph Artaud comúnmente llamáu Antonin Artaud foi un poeta, dramaturgu, ensayista, novelista, direutor escénicu y actor francés.
La Quinta Estación
2004-2005: Flores d'arriendu
Tamién ye notable destacar que'l cantar Daqué más tuvo tanto ésitu que foi utilizada como tema d'entrada de la telenovela Inocente de ti xunto a la tema del mesmu nome del cantautor Juan Gabriel. El grupu tamién recibió bien bona acoyida per parte del públicu. La tema namái foi usáu como tema d'entrada mientres la so primer tresmisión en Univision y depués pa otres cadenes foi utilizáu la tema de Juan Gabriel Inocente de Ti.
Antonin Artaud
Artaud ye autor d'una vasta obra qu'esplora la mayoría de los xéneros lliterarios, utilizándolos como caminos escontra un arte absoluto y "total". Los sos tempranos llibros de poemes (depués abandonaría los preciosismu poéticu, decepcionáu) L'ombilic des limbes (L'embelicu de los llimbos) de 1925 y Le Pèse-Nerfs (La pesa-nervios) anuncien yá'l calter esplosivu de la so obra posterior. Ye más conocíu como'l creador del teatru de la crueldá (cf. El teatru y el so doble, 1938; Manifiestu del teatru de la crueldá, 1948), noción qu'exerció una gran influyencia na historia del teatru mundial. Trabayó en 22 películes, mientres los años 20 y 30, ente les que destaquen Napoléon d'Abel Gance y La pasión de Xuana d'Arcu de Carl Theodor Dreyer. Pola influyencia de la so obra y les sos idees dramátiques foi consideráu como "el padre del teatru modernu".
La Quinta Estación
2004-2005: Flores d'arriendu
Los llogros y reconocencies del álbum "Flores d'Arriendu" fueron innumberables: fixéronse acreedores del Doble Discu de Platín en Méxicu por más de 200.000 copies vendíes y n'Estaos Xuníos recibieron Discu de Platín por más de 200.000 copies. Llograron importantes reconocencies como los premios Billboard na categoría “Latin Pop Airplay del añu, nueva xeneración” pola tema “Daqué más”; “Meyor cantar del añu rock” pola ASCAP (The American Society of Composers, Authors and Publishers) d'Estaos Xuníos, tamién “Orgullosamente Llatín 2005” na categoría “Grupu llatín del añu” (premiu dau polos telespectadores de la canal Ritmoson Latino). L'ésitu del discu viose reflexáu nel estraordinariu conciertu qu'ufiertaron nel teatru Metropólitan de la Ciudá de Méxicu, ante un llenu total n'abril de 2005.
Antonin Artaud
Biografía
Antonin Artaud naz en Marsella, fíu d'un armador francés y de una muyer d'heriedu llevantina. A los cuatro años d'edá sufre un grave ataque de meninxitis, que la so consecuencia ye un temperamentu nerviosu y enfadosu, interpretáu tamién como síntoma d'una neurosífilis adquirida d'unu de los sos padres. El dolor físicu y cierta sensación de paranoya nun lo van dexar nunca y van obligar a pasar llargues estancies periódiques en sanatorios mentales (que'l so exemplu más enllargáu y tráxicu son los nueve años que pasa zarráu en Le Havre, Villejuif y Rodez, de 1937 a 1946).
La Quinta Estación
2004-2005: Flores d'arriendu
A final del mesmu añu, la banda realizó'l so primer discu acústicu tituláu, “Acústicu, la quinta estación”, que contién ésitos como “Perdición”, “Daría”, “El sol nun torna”, “Daqué más” y “Neña”, en versiones acústiques grabaes en vivu. Editar en dos presentaciones CD+DVD y DVD+CD, que contienen el conciertu acústicu, semeyes esclusives, biografía de la banda y los videos “El sol nun torna”, “Daqué más”, “Daría”, y “Neña”. Con esti álbum consiguieron el Discu de Platín en Méxicu por más de 100.000 copies vendíes y n'Estaos Xuníos consiguieron el Discu d'Oru (50.000 copies).
Antonin Artaud
Biografía
La muerte de la so hermana Germaine, en 1905, marcar fondamente. Vale la pena anotar qu'entós daquella ye una persona desaxeradamente devota. En 1914, depués de sufrir una crisis depresiva, mientres los sos estudios, piensa n'inscribise nel seminariu. El catolicismu, pos, inflúi na vida de Artaud y na so obra dende bien nueva. El so influyencia facer bazcuyar ente l'ateísmu declaráu y la devoción escesiva (que se manifiesta mientres les sos crisis nerviosas en 1943, llevándolo a un estremu de piedá antisemita).
La Quinta Estación
2004-2005: Flores d'arriendu
=== 2006-2008: El mundu equivocar Nel 2006 la banda publica'l so tercer discu, El mundu equivócase. Con esti nuevu trabayu y nuevamente so la producción y composición de les temes per parte de John William Hartfiel, llogren el verdaderu ésitu n'España; el so single "Muerro" catapultó l'álbum hasta'l númberu 3 de la llista de ventes española. De resultes de dichu ésitu, realizaron una xira per España con más de 45 feches mientres tol branu de 2007 y 14 actuaciones más n'avientu d'esi mesmu añu y consiguen el nomamientu del so primer discu de platinu. Amás, El mundu equivócase convertir nel quintu discu más vendíu de 2007, con más de 100.000 copies vendíes. En Méxicu algamen la categoría de discu de platinu + discu d'oru por más de 150.000 copies vendíes. A nivel nacional allugar en cuartu llugar de ventes acordies cola llista d'AMPROFON. N'Estaos Xuníos y en Venezuela llogren tamién el discu de platinu.
En payares de 2007 llancen una reedición del discu llamada El mundu equivócase El mundu equivócase y daqué más y el so Caxa d'Ésitos, un álbum recopilatorio de tola so trayeutoria.. La Quinta Estación publiquen una caxa d'ésitos] Terminen l'añu consiguendo 6 premios, Grammy Llatín al Meyor Álbum Vocal Pop Dúu o Grupu ("El mundu equivócase"); Premiu Ondes 2007 al Meyor Grupu Llatín; Premiu Amigu al Artista Revelación; y 3 Premios Principales: Artista Revelación, Meyor Álbum ("El mundu equivócase") y Meyor Cantar ("Muerro"), convirtiéndose nel artista español más premiáu nacional y internacionalmente.
Antonin Artaud
Biografía
En 1920 llega a París pa dedicase a escribir. Axunta los sos primeros versos sol títulu Tractac del ciel (1924). Va Dicir dempués d'ellos que nun lo representen por ser afeutaos, "farses d'un estilu que nun lo ye y que nunca lo foi." Arriendes de la so publicación entra en contautu con André Breton, quien acaba de faer públicu, de la mesma, el primer Manifiestu Surrealista. Asume'l cargu de direutor de la oficina d'investigaciones surrealistes. A lo llargo d'esti periodu escribe tamién guiones de películes y poemes L'embelicu de los llimbos, El pesanervios, etc.
Xunto con Roger Vitrac funda, en 1926, El teatru Alfred Jarry y ente 1927 y 1929, monta cuatro espectáculos. L'absolutu fracasu de los sos primeros montaxes llévalu a abellugase na teoría, colo que sienta les bases del denomináu Teatru de la crueldá.
En 1936 Artaud viaxa a Méxicu y convive colos Tarahumares, un pueblu indíxena, p'atopar la antigua cultura solar y esperimentar col Peyote. Mientres una década en Montparnasse (1924-1934), Federico Cantú convivió con Artaud tantu nes visites del poeta al Atelier de Rue Dlambre como en La Rotonde y Le Dóme; tarde tres tarde falaben sobre arte, poesía y surrealismu. En 1934 Cantú decidió tornar a Méxicu. La comunicación con Artaud y Breton siguió y en 1936 el poeta decide visitar al so amigu. En delles ocasiones Artaud quedóse agospiáu en casa de Cantú na cai de San Francisco, 325, na colonia del Valle. Nesa dómina la escuela de pintura mexicana contemporánea tenía los so principal foru na Galería de Ines Amor.
La Quinta Estación
2009-2010: Ensin frenos
En rematando la so xira de conciertos, la banda empezó a trabayar nel so nuevu álbum d'estudiu. A finales de 2008, confirmóse que Pablo dexaba La Quinta Estación, tres siete años col grupu. Darréu, el dúu dio a conocer que la so nueva producción llamaríase Ensin frenos y que saldría a la venta en marzu de 2009. El primer senciellu del álbum, Que te quería, foi lleváu a les radios el 5 de xineru y llogró algamar el númberu unu tantu en Méxicu como n'España.
Antonin Artaud
Biografía
Artaud acompañó delles vegaes a Cantú a esta Galería (Inés narra nes sos memories como mientres trataba la venta d'obra con Cantú, Artaud permanecía nuna siella inmóvil, perdíu na droga). Y ye na Galería onde Artaud rellacionar con Maria Izquierdo.
La Quinta Estación
2009-2010: Ensin frenos
Díes antes del llanzamientu del discu, Natalia decide atayar la so boda col so prometíu Antonio Alcol. Ella declaró depués, que'l matrimoniu causara que la so carrera concluyera. N'abril, la banda recibió una reconocencia pol millón y mediu d'álbumes vendíos a lo llargo de la so carrera.
Antonin Artaud
Biografía
Cuenta Cardoza y Aragon nel llibru (Antoloxía): "Dalguna vegada atopé a Artaud en casa de Maria Izquierdo xunto con Federico Cantú (1907-1989) y Luis Ortiz Monasterio (escultor 1906-1990), quiciabes llograron en dalguna forma ayudar Artaud nos sos apremios de gran enfermu… pero nun sé a quién se-y asocedió que Artaud viviera nel prostíbulu de Ruth".
La Quinta Estación
2011: Tiempu de descansu
A principios del 2010 surdieron fuertes rumores de la separación de La Quinta Estación por cuenta de unes declaraciones mal interpretaes de la cantante, cosa que tiempu dempués se negó asegurando que dambos componentes empecipiaben proyeutos alternos a La Quinta Estación pero que'l grupu non se desintegraba. Natalia llanzó'l 28 de xunu de 2011 el so primer discu en solitariu llamáu Natalia Jiménez y Pablo Domínguez Villarubia integra un nuevu grupu de música llamáu Varsovia (banda). El grupu afirma que volverá axuntase pasáu un tiempu cola posibilidá de grabar un nuevu discu o realizar una xira conxuntamente.
Antonin Artaud
Biografía
Al so regresu de Méxicu, a principios de 1937, Artaud pasó dellos meses imerso nel estudiu de l'astroloxía, la numeroloxía y el Taró. Como esplica Giordano Berti nel so artículu sobre Artaud en Claves y Secretos del Taró, esiste una obra de Artaud, "Les nueves revelaciones del ser" (1937) que contién el testimoniu d'un especial métodu d'interpretación del Taró consistente n'interpretar los Taró (cartes) como referente simbólicu pa les esperiencies cotidianes. Un añu más tarde, deportáu d'Irlanda, va ser internáu por "devasar les llendes de la marginalidad".
Pasa nueve años en manicomios col tratamientu de terapia electroconvulsiva acabando per fundir Le físicamente. Los sos amigos llogren sacalo y vuelve a París, onde va vivir mientres tres años. Publica en 1947 l'ensayu Van Gogh le suicide de la société ("Van Gogh el suicidáu de la sociedá"), gallardoniáu al añu siguiente col Prix Saint-Beuve d'ensayu. En 1948 esti periodu produció'l programa de radio P'acabar col Xuiciu de Dios, que ye censuráu y namái va ser tresmitíu nos años 1970. Les sos cartes de la década de los 40, amuesen la so desilusión frente a tal decisión.
Antonin Artaud muerre d'un cáncer el 4 de marzu de 1948 nel asilu d'Ivry-sur-Seine. Les últimes pallabres escrites d'esti precursor del teatru del absurdu, son:
Obra
La obra de Artaud ye violenta, sangrienta, "cruel", si utilizamos el términu que para él mesmu marca'l rigor terrible con que piensa efectuar la deconstrucción de la vida na escena de la so Teatru de la crueldá. Diz "refugar violentamente los abellugos de la miseria humano" que pa Artaud son la fe y l'arte, qu'él mesmu encarna. Los años de reclusión llévenlu a desenvolver un fondu odiu pel mundu de la psiquiatría. Pa él, los médicos qu'afirmen "cura-y" son namái seres qu'envidien el so xenialidá y calificar de llocura. Son, diznos en Van Gogh, el suicidáu de la sociedá, quien llevaron al pintor holandés al suicidiu.
Los Tarahumaras
Revélanos un mundu en qu'un home aforfugáu, non tantu pola llocura que carez como pol tratamientu psiquiátricu, atopa a los sos iguales. Nél atopa efixes vivientes y grabaes pola naturaleza nel monte, símbolos de la santidá que Artaud confier a tal tierra. Pal autor francés, los Tarahumaras son una "Raza-Principio" que la so cultura considera superior a la del home d'Occidente. Tal ye la so influyencia que propón como primer representación del Teatru de la crueldá, el títulu de La conquista de Méxicu (La conquête du Méxique), que cuntaría, na so escenografía que funde al públicu col espectáculu, la historia d'una opresión, la historia del home blancu y del calter apodrelláu del que ta dotáu, n'obres como la yá citada El teatru y el so doble.
Heliogábalo o l'anarquista coronáu
Obra marcada tantu por una investigación rigorosa n'estremu, como pola violencia llírica propia del poeta malditu. Artaud presenta equí una poetización de la historia del emperador romanu Sextus Varius Avitus Bassiansus, moteyáu El-Gabal o Heliogábalo.
La crueldá del so manifiestu teatral vese prefigurada na postura anarquista que Artaud afaya na sexualidá tresxéneru del emperador Heliogábalo y la reaición que lleva al so brutal asesinatu: "la gratuidá d'una vida dramática, el sangre, la poesía fecha realidá." Amás de faer esplegue d'un exerciciu intelectual intensu pa desentrañar el misteriu (y últimu drama humanu) en redol a la dualidá de lo femenín y lo masculino, según los componentes sexuales presentes nos ritos sagraos y la relixón.
Analoxía ente'l teatru y la peste
L'analoxía ente'l teatru y la peste, nel prólogu de El teatru y el so doble, refléxase igualmente na novela histórica. La gratuidá que trai la peste, cuando vemos a los burgueses robando como simples lladrones, matando, fuxendo, corriendo angustiados, ye la mesma que provoquen los ritos del dios sol que'l nuevu emperador de Roma prodiga ente luxos y lluxuria estremos.
Notes
Por eso Grossman afálanos a nun lleer d'esti autor solamente les poderoses esplosiones de Pour en finir avec Le jugement de dieu, nin tampoco namái los testos teatrales: convídanos, sicasí, a lleer a Artaud na so totalidá, pos él ye la so mesma obra, que-y pertenez y a la que pertenez inexorablemente. Como él mesmu afirmaba allá por 1925: "...Chacune de mes oeuvres, chacun des plans de moi-même, chacune des floraisons glacières de mon âme intérieure bave sur moi."
El Teatru de la Crueldá de Artaud
Artaud creía que'l Teatru tendría d'afectar a l'audiencia tanto como fuera posible, polo qu'utilizaba un amiestu de formes de lluz, soníu y execución estrañes y perturbadoras. Nuna producción que fizo alrodiu de la plaga, utilizó soníos tan reales que provocó que dellos miembros de l'audiencia devolvieren na metá del espectáculu.
Nel so llibru El teatru y el so doble (1938), formáu d'un primera y un segundu manifiestu, Artaud espresó la so almiración por formes de teatru orientales, particularmente pola balinés. Almiraba'l teatru Oriental por cuenta de la fisicalidad precisa, codificada y por demás ritualizada de la danza balinés, y promovía lo qu'él llamaba "Teatru de la Crueldá". Pa él nun yera esclusivu de la crueldá'l sadismu o'l causar dolor, sinón que cola mesma frecuencia referir a una violenta determinación física pa estrozar la falsa realidá. Artaud consideraba que'l testu fuera un tiranu del significáu, y aboga sicasí pol teatru fechu d'un llinguaxe únicu, un puntu mediu ente los pensamientos y los xestos. Artaud describía lo espiritual en términos físicos, y creía que toa espresión ye espresión física nel espaciu.
Evidentemente, los varios usos que daba Artaud al términu crueldá tienen de ser esaminaos pa entender dafechu les sos idees. Lee Jamieson identificó cuatro formes so les cualos Artaud usa'l términu crueldá. De primeres, ocupar metafóricamente pa describir la esencia de la esistencia humana. Artaud creía que'l teatru tien de reflexar la so visión nihilista del universu, formando una inesperada conexón ente'l so propiu pensamientu y el de Nietzsche.
En segundu llugar Artaud construyía l'usu de la pallabra (según Jamieson), nuna forma de disciplina. Anque Artaud precisaba'l "refugu de formes y afalar al caos" (Jamieson, p22), él amás promovía una disciplina estricta y un métodu de rigor pal espectáculu.