cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rafael Alberti
Biografía
En 1936 españa la Guerra Civil. Mientres esti periodu Alberti foi miembru de l'Alianza d'Intelectuales Antifascistes xunto con otros autores como María Zambrano, Ramón Gómez de la Serna, Miguel Hernández, José Bergamín, Rosa Chacel, Luis Buñuel, Luis Cernuda, Pedro Garfias, Juan Chabás, y Manuel Altolaguirre ente otros. Na so actividá, amás de la puramente cultural, fixéronse manifiestos, charres y llamamientos contra l'ascensu del fascismu que víen representáu nel Exércitu subleváu de Franco, y publicáronse boletinos y revistes ente les que destacó El Mono Azul. Ellí, como responsable de la seición "A paséu" Alberti llamentábase con tonu gayoleru sobre l'actitú de personalidaes culturales consideraes ronciegues o non particularmente comprometíes cola llucha contra'l fascismu, ente los que figuraben Unamuno o los sos antiguos amigos Ernesto Giménez Caballero y Rafael Sánchez Mazas. Sicasí y contrariamente a lo suxurío de forma indocumentada por autores ideológicamente engarraos a Alberti, el poeta siempres militó pol tratamientu humanu del enemigu, inclusive metanes los fusilamientos y bombardeos franquistes. Precisamente pa evitar la destrucción del patrimoniu español polos bombardeos de los sublevaos, collabora na evacuación de los fondos del Muséu del Prado, de la qu'acueye a intelectuales de tol mundu que sofitaben a la República y llama a la resistencia del Madrid asediado recitando versos que s'espublicen hasta los frentes de batalla. Asina'l dedicáu al 18 de xunetu. izquierda|miniaturadeimagen|230x230px|Regresu de Alberti a España en 1977. Tres la derrota republicana, Alberti y María Teresa León opten pol exiliu. Treslládanse a París hasta que'l gobiernu de Pétain retíra-yos el permisu de trabayu por ser consideraos comunistes peligrosos. En 1940 y ante l'amenaza alemana, s'embarcan en Marsella a bordu del "Mendoza" camín de Buenos Aires onde llegaron el 2 de marzu de 1940. Viven en Buenos Aires y na estancia El Totoral de Córdoba. N'Arxentina naz la so fía Aitana. En Chile van ser acompañaos por Pablo Neruda. Vivieron tamién en Punta del Este y en Roma.
Alberti torna a España en 1977, dempués de la muerte de Franco y la instauración de la monarquía. Esi añu ye escoyíu diputáu al Congresu nes llistes del Partíu Comunista, pero nun tarda n'arrenunciar al escañu pa siguir en Roma'l so trabayu como poeta y pintor.
A partir d'entós asistió a recitales, conferencies y homenaxes multitudinarios. Nun consiguió sillón na Academia, pero llogró la mayor reconocencia lliteraria, el premiu Cervantes, que se-y axudicó en 1983. Antes foi estremáu con gallardones internacionales como'l Lenin de la Paz (1965) y el premiu Roma de Lliteratura (1991), amás del Nacional de Teatru (1980). Arrenunció al otru gran gallardón de les lletres españoles, el Príncipe d'Asturies, por cuenta de los sos fuertes convencimientos republicanos.
El 28 d'ochobre de 1999 morrió onde'l vivía en El Puerto de Santa María, na so ciudá natal. Les sos cenices fueron espardíes nel mesmu mar de la so infancia, del que cantó na so obra Marinero en tierra.
La poesía de Alberti
Estrémense cinco momentos na llírica albertina: popularismu, gongorismu, surrealismu, poesía política y poesía de la señardá. izquierda|miniaturadeimagen|333x333px|Rafael Alberti en 1978. El primer ciclu de la so poesía ta constituyíu por Marinero en tierra y los dos llibros siguientes. En Marinero en tierra espresa la so señardá por non poder esfrutar del mar de la so tierra natal nin de la compañía del so padre. En La amante (1926) reflexa les sos impresiones por distintos puntos de Castiella (Santu Domingu de Silos, Aranda de Duero, la Ribera del Duero, Burgos...) onde viaxó col so hermanu, representante de vinos y los sos derivaos. A esta obra siguiólu El alba del alhelí (1927). El poeta asítiase na tradición de los Cancioneros, pero dende la posición d'un poeta de vanguardia.
Nun segundu momentu, una nueva tradición va asoceder a la cancioneril: la de Góngora. La resultancia ye Cal y canto (1929, pero escritu ente 1926 y 1927). El gongorismu ta na fonda tresfiguración estilística a que se someten les temes. Nesti llibru apaecen unos tonos aveseos qu'antemanen a Sobre los ángeles (1929, pero escritu ente 1927 y 1928).
Sobre los ángeles —qu'abre la tercer etapa; esto ye, la surrealista— naz de resultes d'una grave crisis personal y nel marcu de la crisis estética xeneral común entós, a tol arte d'Occidente. El clasicismu anterior salta desfechu y, anque inda'l poeta recurra a formes métriques tradicionales, el versolibrismu apruz triunfante. Les carauterístiques d'esti poemariu son: miniaturadeimagen|[[Santiago Carrillo (1915-2012) y Rafael Alberti (1902-1999).]] Ye'l llibru mayor del poeta, que va enllargar los sos tonos apocalípticos en Sermones y moradas, escritu ente 1929 y 1930, pa cerrar el ciclu surreal col humor de Yo era un tonto y lo que he visto me ha hecho dos tontos (1929), onde se recoyeron poemes dedicaos a los grandes risibles del cine mudu.
La identificación de conducta privada y pública, que puede ser considerada una traza definidora del surrealismu, tradúcese en Alberti nuna toma de posición ideolóxica cercana al comunismu, que lo conduz al ámbitu de la poesía política, que la so primer manifestación ye la elexía cívica Colos zapatos puestos tengo que morir (1930). Col establecimientu de la Segunda República Española (1931), Alberti se escora escontra les posiciones del marxismu.
Bellenaves
Bellenaves ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Rafael Alberti
La poesía de Alberti
Los poemes d'estos años van ser recoyíos en Consignas (1933), Un fantasma recorre Europa (1933), 13 bandas y 48 estrelles (1936), Nuestra diaria pallabra (1936) y De un momento a otro (1937), nun conxuntu que l'autor llamaría El poeta en la calle (1938). Hai qu'añedir la elexía Verte y no verte (1935), dedicada a Ignacio Sánchez Mejías. El ciclu ye desigual, pero hai llogros notables. miniaturadeimagen|267x267px|Monumentu a Rafael Alberti na Plaza del Polvorista, n'El Puerto de Santa María. Nel exiliu, empecipió l'últimu ciclu de Alberti. De la poesía non política destaca Entre el clavel y la espada (1941); A la pintura (1948), retablu sobre les temes y figures del arte pictórico; Retornos de lo vivo lejano (1952) y Oda marítima siguida de Baladas y canciones del Paraná (1953), vertebraos pola tema de la señardá, nos que'l versu cultu alterna col neopopular, y con momentos d'alta calidá, que remanecen en Abierto a todas horas (1964) y nel primer llibru «européu», Roma, peligro para caminantes (1968). La última producción albertiana ye bien bayurosa, ensin que falte'l poeta eróticu, como en Canciones para Altair (1988).
Bellenaves
Tien una población de y una superficie de  km².
Rafael Alberti
La poesía de Alberti
La obra dramática de Alberti ta integrada por El hombre deshabitado (1930), Fermín Galán (1931), De un momento a otro (1938-39), El trébol florido (1940), El adefesio (1944), La Gallarda (1944-45) y Noche de guerra en el Museo del Prado (1956), amás d'adaptaciones y delles pieces curties.
Tres el fallecimientu del poeta creóse la Fundación Rafael Alberti pa espublizar la so obra. Sicasí, anguaño alcuéntrase en procesu de lliquidación.
Edición de les sos obres completes
En 2002, coincidiendo col centenariu de Alberti, Seix Barral dedicóse a la xera de publicar una edición de la obra completa del autor n'ocho volúmenes. Hasta'l momentu publicáronse seis:
Presencia na cultura de mases
Rafael Alberti apaez como personaxe en distintes obres de ficción lliteraria o audiovisual:
Bibliografía
miniaturadeimagen|267x267px|Fundación Alberti n'El Puerto de Santa María.
Copa de Dinamarca
La Copa de Dinamarca (en danés: Landspokalturneringen) ye la competencia oficial por sistema de "knock-out" del fútbol danés. La copa xugóse añalmente dende 1955 y ye entamada pola Unión Danesa de Fútbol.
Berchemia lineata
Berchemia lineata ye una especie de planta trepadora caducifolia perteneciente a la familia Rhamnaceae. Produzse naturalmente en carbaes secos nos montes d'Asia central. B. lineata atopar dende'l norte de China a Nepal, pero tamién se cultiva nos xardinos.
Copa de Dinamarca
Formatu
Cada club solo puede tener un equipu nel tornéu (el so primer equipu). Si un partíu (con esceición d'una de los dos piernes semifinales, sacante si la resultancia del segundu partíu da un empate total (suma de los goles de cada equipu nos dos partíos), incluyida la regla de goles realizaos en calidá de visitante) termina nun empate, amiéstense dos periodos extras de quince minutos, con tiros penales en casu de que subsista l'empate dempués del tiempu extra.
Berchemia lineata
Usos
Ye una planta melecinal de la medicina tradicional china. Berchemia giraldiana Schneid. utilizar de manera similar.
Copa de Dinamarca
Formatu
L'equipu campeón apuerta a la cuarta ronda de clasificación de la Lliga Europea de la UEFA.
Palmarés
thumb|right|270px| [[Parken Stadion de Copenḥague, final 2004 ente FC Copenḥague y AaB Aalborg.]]
Berchemia lineata
Taxonomía
Berchemia lineata describióse por (L.) DC. y espublizóse en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 2: 23. 1825.
Gamma Scuti
Gamma Scuti (γ Sct) ye una estrella na constelación de Scutum. Ye la cuarta más brillosa de la mesma, dempués de α Scuti, β Scuti y ζ Scuti, siendo la so magnitú aparente +4,69.
Gamma Scuti ye una subxigante blanca de tipu espectral A1IV que la so temperatura superficial envalorada ye de 9400 K. Ye 113 vegaes más lluminosa que'l Sol y el so radiu ye 4 vegaes más grande que'l radiu solar. Xira sobre sigo mesma a gran velocidá —la so velocidá de rotación ye de siquier 223 km/s—, completando un xiru en menos d'un día. Ello provoca la distorsión de la estrella, teniendo ésta forma elipsoidal, según la variación de la temperatura a lo llargo de la superficie estelar —vease escurecimientu gravitatoriu—. La so masa, envalorada a partir de la teoría d'estructura y evolución estelar, ye de 2,7 - 2,8 mases solares. Tien una edá de 450 millones d'años y acaba de rematar, o ta a puntu de faelo, la fusión del hidróxenu del so nucleu.
Mouvaux
Mouvaux ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Christine White
Christine White foi una actriz d'Estaos Xuníos, conocida principalmente pol so papel nel episodiu "Nightmare at 20,000 Feet" de la serie televisiva The Twilight Zone.
Biografía
El so nome completu yera Christine Lamson White, y nació en Washington D. C., siendo los sos padres Lucia W. y James Andrew White. Estudiando na Universidá de Carolina del Norte en Chapel Hill, ella empecipióse na actuación participando en diverses obres teatrales, llegando a consiguir una maestría en llocución y drama concedíu pola Universidá Católica d'América.
Nos años 1950 dexó la so casa en Nueva York y camudóse a Los Angeles, onde empezó a actuar en programes televisivos. El so primer papel llegó en 1952 cola serie The Web.
A lo llargo de los sos 20 años de trayeutoria, ella participó en más de 50 producciones, ente elles Bonanza, Have Gun Will Travel, Perry Mason, The Rifleman, The Loretta Young Show, Los Intocables y Pá saber tou. La so última actuación tuvo llugar n'en 1976 nel telefilme James Dean.
Sicasí, el so papel más famosu foi'l que fizo xunto a William Shatner nel episodiu de The Twilight Zone Nightmare at 20,000 Feet, el de la esposa de "Bob Wilson" (Shatner), "Julia Wilson".
Rexones de Turquía
thumb|right|500px|Mapa de Turquía cola división rexonal. Les rexones de Turquía (en turcu, bölge) son siete. La so finalidá nun ye alministrativa, a cencielles considérense con fines estadísticos.
Daniela Sabatino
Daniela Sabatino ye una futbolista italiana que xuega como delantera nel Brescia de la Serie A d'Italia.
Alberto Gilardino
Xuega como delanteru nel Génova C.F.C. de la Serie A d'Italia.
Bert (Allier)
Bert ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Maurício Rodorigues Alves Domingues
Maurício Rodorigues Alves Domingues ye un ex-futbolista brasilanu.
Naves (Nord)
Naves ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Gamma Serpentis
Gamma Serpentis (γ Ser / 41 Serpentis / HD 142860) ye la octava estrella más brillosa de la constelación de Serpens, magar llevar la denominación de Bayer Gamma, tercer lletra del alfabetu griegu. Asitiada en Serpens Caput —la cabeza de la culiebra—, recibe'l nome tradicional de Ainalhai, del árabe عين الحية ayn al-ħayya[h], «[el] güeyu de la culiebra».
Asitiada a namái 36 años lluz del Sistema Solar, Gamma Serpentis ye una nana mariella de tipu espectral F6V y 6280 K de temperatura, similar a Tabit (π³ Orionis) y tamién, anque en menor midida, al Sol. La so magnitú aparente ye +3,85 con una lluminosidá 2,9 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Ye daqué mayor que'l Sol tocantes a diámetru —un 40% más grande— y masa —un 25% mayor que la masa solar—.
La so velocidá de rotación de siquier 8 km/s ye bien cimera a la del Sol; ente que Gamma Serpentis tien un periodu de rotación de menos de 9 díes, la nuesa estrella emplega 25,05 díes pa dar una vuelta completa nel ecuador. Con una metalicidá equivalente a 2/3 partes de la solar, nun hai evidencia de que Gamma Serpentis tenga un discu circumestelar de polvu que pudiera indicar la presencia d'un sistema planetariu. Sicasí, Gamma Serpentis alcuéntrase ente los oxetivos escoyíos pol Terrestrial Planet Finder (TPF) pa la busca de planetes terrestres que puedan allugar vida.
Bessay-sur-Allier
Bessay-sur-Allier ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Shinya Sakoi
Shinya Sakoi (迫井 深也, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Berberis vulgaris
La ye una especie perteneciente a la familia de les berberidacees. thumb|Vista de la planta thumb|Ilustración de Flora Batava thumb|Inflorescencia thumb|Frutos thumb|Fueyes thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta
Descripción
Nome común: carrasquín. Ye un arbustu mestu armáu d'escayus triples. Tien los tarmos maderizos qu'algamen hasta los 2 m d'altor, son erectos y ramificaos cola corteza de color ceniza. Les fueyes son ovales, alternes, con peciolu curtiu d'unos trés centímetros de llargor. Presenten una gradación dende fueyes hasta escayos, de forma que les de más d'un añu van tresformándose n'escayos. Les flores apaecen ente abril y xunu, son pequeñes y marielles, arrexuntaes en pequeños recímanos colgantes. Los frutos son bayes de 1 cm de llargor de color coloráu brillante, acedes pero de sabor prestoso.
Nesta planta puede desenvolvese la fase acídica del peligrosu fungu Puccinia graminis (óxidu negru), que provoca la enfermedá de rucar de les ceberes.
Distribución y hábitat
Ye un arbustu bien común nos montes y camperas semi-grebos en terrenes caliares d'Europa central y meridional y Asia occidental. Tamién se naturalizó nos Estaos Xuníos.
Propiedaes
Contién alcaloides derivaos de la isoquinolina: berberina (3 %), oxicantina (1,5 %) tamién contién taníns y saponines.
Melecinales
La corteza del raigañu ye útil en conxestiones hepatobiliares y coleocistitis y contra la retención d'orina. Tamién ye un llaxante discretu. La planta, con esceición de los sos frutos y granes, ye llixeramente tóxica. El so axente más poderosu ye la berberina, que tamién se sabe que tien una serie d'efectos terapéuticos.
Gastronomía
N'Europa, les bagues utilícense tradicionalmente pa faer mermelada. Nel suroeste d'Asia, especialmente n'Irán, onde se-yos llama zereshk (زرشک), les bagues utilizar pa cocinar, según pa faer mermelada.
Xardinería
Ye bien utilizáu en xardinería como planta ornamental.
Ecoloxía
La planta sirve d'alimentu a les canesbes nueves de la poliya Auchmis detersa.
Crez nes soleyeres llombes, ente los arbustos, en lluminosos montes de fueya caduca y coníferes. Présta-y los suelos fértiles y caliares magrizos.
Taxonomía
Berberis vulgaris describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 330–331. 1753. Berberis: nome xenéricu que ye la forma latinizada del nome árabe de la fruta.
vulgaris: epítetu llatín que significa "común".
José Ramón García Cañal
José Ramón García Cañal ye un políticu asturianu. Ye diputáu na Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies.
Tres estudiar el Bachilleratu nel Colexu Loyola d'Uviéu (Escolapios), llicencióse en Química pola Universidá d'Uviéu en 1982.
Ingresa n'Alianza Popular en marzu de 1977, militando en Nuevas Generaciones, onde desempeñó, ente otros cargos, el de presidente de la Xunta Local d'Uviéu y el de presidente rexonal de Nuevas Generaciones (1980-1982). Nes eleiciones autonómiques de 1983 forma parte de la candidatura d'Alianza Popular a la Xunta Xeneral del Principáu. Nun consigue ser escoyíu diputáu direutamente, anque tres l'arrenunciu d'unu de los diputaos del Grupu Popular, toma posesión en 1986. Repitió candidatura, y foi escoyíu diputáu, nes eleiciones de 1987, 1991 y 1995. Tres estes postreres, y cola primer victoria del Partíu Popular n'Asturies que dexó a Sergio Marqués ser investido Presidente del Principáu, ye nomáu Vicepresidente del Gobiernu d'Asturies y Conseyeru de Cooperación.
Les diferencies de criteriu ente'l Presidente del Gobiernu, Sergio Marqués, y los dirixentes autonómicos y nacionales del PP, provocaron en 1998 una gran crisis de gobiernu, que motivó la fundación, per parte de Marqués, de la Unión Renovadora Asturiana. José Ramón García Cañal foi contrariu a les tesis del Presidente y permaneció nes files del PP, lo que llevó a la so destitución como Vicepresidente y Conseyeru del Gobiernu d'Asturies el 16 de xunu de 1998.
Nes eleiciones autonómiques de 1999 revalida'l so escañu y ye escoyíu Vicepresidente 1º de la JGPA. Repitiendo como diputáu nes eleiciones de 2003 y 2007.
Foi tamién Secretariu Rexonal d'Alianza Popular primeru, y del Partíu Popular dempués, ente 1983 y 1995.
Tilia henryana
Tilia henryana, el Tilal de Henry, ye una especie arbórea de la familia de malvacees.
Descripción
Esta especie produz pequeños árboles de 10 a 15 m d'altor. Ye orixinaria del centru de China. Presenta fueyes a les nervaduras marcaes y al ribete ciliáu. Fueya ye caduca, simple, condiforme y largamente dentáu.
La florescencia da flores blanca crema y arumaes en xunu-xunetu. El frutu ye'l samare. Gústen-y tolos suelos fondos y frescos. Y toa esposición.
Ye una especie rústica so clima templáu y que da una florescencia abondosa que la fai una especie melífera notable.
thumb|Flores de Tilia henryana
Taxonomía
Tilia henryana describióse por Ignaz von Szyszylowicz y espublizóse en Hooker's Icones Plantarum 20(3):, pl. 1927. 1891. Tilia: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues: ptilon (= nala), pola carauterística de les bráctees que facilita l'espardimientu de la fruta pol vientu. henryana: epítetu
Neuf-Berquin
Tien una población de y una superficie de  km².
Laguna de Contreras
Laguna de Contreras ye un conceyu de la provincia de Segovia, España, y una villa de dichu conceyu, capital del mesmu.
Asitiaos nel nordeste de la provincia, el conceyu llenda colos de Sacramenia, Fuentidueña, Calabazas de Fuentidueña, Aldeasoña y cola provincia de Valladolid. Ye percorríu pol ríu Duratón y los regueros de la Vega, del Focete y de Turrubiel. La orografía ta compuesta por vegues y altos que les arredolen destacando la Parrilla, el Monte y el Campu de Cueves.
Nes fasteres d'El Monte abonden les encines, carbayos albares y sabines. Nes veres de los sos ríos y regueros, los chopos, álamos y sauces.
El conceyu entiende dos entidaes de población, la villa de Laguna de Contreras y el llugar de Vivar de Fuentidueña, constituyíu en entidá llocal menor en 1964.
Les principales actividaes económiques del conceyu son l'agricultura, destacando'l cultivu de la cebera, y la ganadería, anguaño n'esclusiva de ganáu ovín.
Edá Media
En 912, Gonzalo Fernández, conde de Castiella reconquista Sacramenia y la so contorna.
En 943, Asur Fernández, conde de Monzón, dona tierres asitiaes ente Peñafiel y Sacramenia al monesteriu de San Pedro de Cardeña.
En 983, Almanzor coquista Sacramenia y afara los escasos nucleos de población esistentes na contorna.
Aeropuertu de Xerséi
L'Aeropuertu de Xerséi ye'l principal aeropuertu civil de la Islla de Xerséi. Asitiar na parroquia de Saint Peter, a 8 quilómetros de Saint Helier. L'aeropuertu tien vuelos regulares al Reinu Xuníu, Irlanda y les Islles de la Canal.
Laguna de Contreras
Edá Media
En 1013, Sancho García, conde de Castiella reconquista defintivamente Sacramenia y la so contorna.
En 1123, una bulda de Calixto II restaura la diócesis de Segovia dientro de que los sos llendes atópase'l conceyu.
En 1130, Alfonsu VII dona la ilesia de San Pedro de Revenga y la villa de Lagunillas, que ta xunto a ella, a la ilesia de Santa María de Segovia y al so obispu Don Pedro, pol perdón de los sos pecaos.
En 1139, na bulda del Papa Inocencio II pola que confirma al obispáu de Segovia los términos que yá fueren señalaos na bulda de Calixto II méntase espresamente la llocalidá.
En 1247, dixébrense les propiedaes del cabildru catedraliciu (señoría capitular) y les del obispáu (señoríu episcopal), Lagunillas permanez como señoríu del obispu de Segovia.
En 1336, les tropes de Xaime II d'Aragón, aliáu de Don Juan Manuel, traviesen el conceyu en direición a Peñafiel.
En 1349, la contorna ye azotada pola peste negro.
En 1353, Pedru I de Castiella exime a Lagunillas, y otros pueblos pertenecientes al obispáu de Segovia, de pagar el tributu d'acémila y fonsadera.
En 1480, Juan Arias d'Ávila y González, obispu de Segovia, condona a Juan Téllez-Girón, señor de Peñafiel, y a tolos fíos y herederos de Rodrigo Téllez-Girón, maestre de Calatrava, sobre'l trigu, cebada y centenu que l'obispu tenía en Lagunillas y que tomaron les xentes del maestre mientres el tiempu qu'esistíen diferencies ente Enrique IV de Castiella y el so hermanu Alfonso.
Edá Moderna
En 1492, la Real Cancillería de los Reis Católicos emite un seguru a favor de Lagunillas, que tien rocea de Pedro de Lluna y Manuel, señor de Fuentidueña, pola posesión d'unos términos de la so xurisdicción.
En 1493, produzse un pleitu litigado pol conceyu, xusticia y reximientu de Lagunillas, col conceyu, xusticia y reximientu de Fuentidueña, sobre xurisdicción y aprovechamientu de términos.
En 1495, les alcabalas del conceyu de Lagunillas son establecíes por aciu el sistema de encabezamientu en 14.500 maravedinos, 24 pites y ciertos quesos.
En 1501, el conceyu de Lagunillas acepta que les alcabalas establecíes nel encabezamientu de 1495 prorróguense cuatro años más (1502-1506).
En 1579, Felipe II incorpora Lagunillas a la corona en cuenta de un xuro de 3.702 maravedinos añales sobre les alcabalas de Segovia. De siguío, da en la so venta en pública puya, l'axudicatariu ye Antonio Suárez de la Concha y Alonso, sicasí, los vecinos exercen el derechu de tantéu y adquirir por 1.701.335 maravedinos.
En 1642, Felipe IV concede'l Vizcondáu de Laguna de Contreras, títulu nobiliariu previu al de conde de Cobatillas.
En 1647, los canteros cántabros, Pedro Díaz de Palacios y Martín de Solano, rematen unes obres d'arreglu de la ponte sobre'l ríu Duratón.
En 1648, los canteros cántabros, Melchor de Bueras y Pedro Díez de Alvear, empecipien nueves obres d'arreglu de la ponte sobre'l ríu Duratón.
En 1649, Concordia ente la Villa y Tierra de Fuentidueña y Laguna de Contreras por Vivar de Fuentidueña.
En 1661, Felipe IV concede'l títulu de conde de Cobatillas a Luis Jerónimo de Contreras y Velázquez de Cuéllar.
En 1721, mojonera y renovación de moyones y cotos qu'estremen les xurisdicciones de la Villa y Tierra de Fuentidueña cola de Laguna de Contreras, poles camperes comunes.
En 1751, nel Catastru d'Ensenada afírmase que la villa ye un señoríu que pertenez al marqués de Campu Real.
En 1783, na villa de Laguna de Contreras esistía 1 telar que fabricaba 400 vares de sayales y 4 telares que llabraron 30.100 vares de cáñamu sobre una población de 50 vecinos.
Edá Contemporánea
En 1834, a la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón de Castiella la Vieya, partíu xudicial de Fuentidueña.
En 1835, el partíu xudicial de Fuentidueña integrar nel partíu xudicial de Cuéllar.
En 1911, el conceyu pasa a depender del puestu de la Guardia Civil de Sacramenia.
En 1988, el conceyu abandona'l partíu xudicial de Cuéllar pa integrase nel partíu xudicial de Sepúlveda.
Allugamientu
La llocalidá de Laguna de Contreras asítiase na zona central de la península ibérica, nel estremu norte de la provincia de Segovia, tien una superficie de 19,29 km², y les sos coordenaes son 41.49444°N, -4.02889°W.
Clima
Na Clasificación climática de Köppen corresponder con un clima Csb (oceánicu mediterraneu), una transición ente'l Csa (mediterraneu) y el Cfb (oceánicu) productu de l'altitú. A diferencia del mediterraneu presenta un branu más nidiu, pero al contrariu que nel oceánicu hai una estación seca nos meses más templaos.
La inversión térmica ye frecuente en Laguna de Contreras, especialmente en iviernu, en situaciones anticiclóniques fuertes que torguen l'ascensu del aire y concentren el pocu mugor nos valles, dando llugar a borrines persistentes y xelaes. Esti fenómenu remata cuando al calecer l'aire que ta en contautu col suelu restablezse la circulación normal na troposfera; suel ser cuestión d'hores, pero en condiciones meteorolóxiques desfavorables la inversión puede persistir mientres díes.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 19,29 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
La población de Laguna de Contreras foi esperimentando un importante descensu dende va años debíu al éxodu rural, especialmente significativu foi'l periodu de 1960 a 1980, en que s'amenorgó a menos de la metá'l so númberu d'habitantes por cuenta de la emigración escontra les grandes ciudaes, especialmente Madrid y Valladolid, sicasí, a partir de los años ochenta, esti descensu se desacelera debíu principalmente al amenorgamientu del ritmu migratoriu.
Alministración
thumb|Casa consistorial
Monumentos y llugares d'interés
thumb|Palaciu de los Contreras thumb|Ponte sobre'l regueru del Focete
Neuf-Mesnil
Neuf-Mesnil ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Francesc Homs i Molist
Francesc Homs i Molist ye un políticu y abogáu catalán.
Biografía
Ye llicenciáu en Derechu pola Universidá Autónoma de Barcelona. Foi militante de la FNEC (Federación Nacional d'Estudiantes de Catalunya) mientres la carrera universitaria. Milita en Convergència Democràtica de Catalunya dende 1993. Foi Secretariu Xeneral de la Presidencia de la Xeneralidá de Cataluña (2010-2012). Enantes, tamién fuera Direutor Xeneral d'Asuntos Interdepartamentales (2001-2003 ). Darréu, foi diputáu nel Parllamentu de Cataluña del 2003 al 2010. Redactor de Convergència i Unió de la propuesta del nuevu Estatutu d'Autonomía de Catalunya. Darréu foi poniente del nuevu Estatutu de 2006.
Tamién trabayó nel sector priváu en delles empreses (servicios y banca). Autor de los llibros: Catalunya a Judici, Editorial Ara llibres, mayu 2008; Dret a decidir, Estació concert, Editorial Base, ochobre 2010. Responsable del Proyeutu de la Casa Gran del Catalanisme (Casa Grande del Catalanismu). Ye Vicesecretariu Xeneral d'Estratexa, miembru de la Executiva Nacional y de la Permanente de CDC, y miembru de la Executiva Nacional de Convergència i Unió.
Tres la victoria de Convergència i Unió nes eleiciones autonómiques de 2010 ye nomáu Secretariu xeneral de la presidencia de la Xeneralidá de Cataluña y Voceru del Gobiernu. Dende avientu de 2012 ye Conseyeru de la Presidencia y Voceru de la Xeneralidá de Cataluña.
En marzu de 2017 foi inhabilitáu pola consulta del 9N, dexando'l so escañu n'El Congresu de los Diputaos el 29 d'esi mes.
Principáu de Lucca y Piombino
thumb|250px|Principáu de Lucca y Piombino: [[Franco del Principáu de Lucca y Piombino|Franco (1806).]] El principáu de Lucca y Piombino foi un Estáu napoleónicu alcontráu na Toscana (Italia) qu'esistió de 1805 a 1815. El 23 de xunu de 1805 por pidimientu del Senáu de Lucca, constituyóse'l principáu de Lucca y Piombino, que s'asignó a la hermana de Napoleón Bonaparte, Elisa Bonaparte, y al so home Felice Bacciocchi.
Formación
L'Estáu surdió como resultáu de l'anexón del Principáu de Lucca (est. 22 de xunu 1805), l'antigua República de Lucca y la ocupación per Francia dende finales de 1799, y l'anexón del Principáu de Piombino, siendo Elisa Princesa de Piombino dende marzu d'aquel añu. Los Principaos combinaos fueron entós gobernaos por una única monarquía. Elisa yera la Princesa reinante de Piombino y Lucca. El so home Felice Pasquale Baciocchi convertir nel Príncipe titular de Piombino.
Gobierno
La Constitución del principáu foi redactada por Napoleón el 22 de xunu de 1805, estableciendo un Conseyu d'Estáu p'asistir a la Princesa, y un Senáu llexislativu.
El principáu adoptó'l francu francés como moneda propia, anque s'acuñaron dalgunes poques monedes locales especiales.
El 3 de marzu de 1809, como parte del Tratáu de Fontainebleau, el so hermanu Napoleón creó'l Gran Ducáu de Toscana, con Elisa reinando como Gran Duquesa tola Toscana dende Florencia. La rexón fuera anexonada al Imperiu francés dos años antes, del anterior Reinu de Etruria (1801-1807). Dende entós el Principáu de Lucca y Piombino formó parte del Gran Ducáu de Toscana, y de resultes un territoriu del Primer Imperiu Francés. Sí tenía un estatutu especial, y foi escoyíu un prefeutu (Antoine-Marie-Pierre de Hautmesnil). Sicasí, el territoriu nunca foi nomáu como un departamentu de Francia.
Final
En 1814, l'Exércitu Imperial Austriacu ocupó Lucca, terminando col control francés cola cayida de Napoleón. Sol Congresu de Viena Piombino foi dau al Gran Ducáu de Toscana, y Elba (una islla qu'históricamente perteneciera a Piombino) al exiliáu Napoleón como principáu.
Lucca foi restituyida como un Estáu con estatus separáu como Ducáu de Lucca (1815-1847). El Congresu de Viena (1814-1815) concedió'l Ducáu a la exiliada María Luisa (1782-1824), exiliada española de la Casa de Borbón, quien fixo casu omiso de la constitución impuesta sobre ella pol Congresu, y gobernó de forma absolutista.
Siracusa
Siracusa (sicilianu: Sarausa) ye una ciudá d'Italia, asitiada na mariña sureste de la islla de Sicilia, nel Mediterraneu central, famosa como centru cultural dende l'Antigua Grecia.
Xeografía
Anguaño, la ciudá cunta con una población de, con una gran variedá de llugares d'interés históricu, como los restos del anfiteatru (con un aforu pa 15 000 espectadores) y la ciudadela de Dionisio II. Otres poblaciones d'interés cercanes son Catania, Noto, Modica y Ragusa.
Historia
Siracusa (Συρακοῦσαι) foi la ciudá griega más importante de Sicilia, na mariña oriental de la islla ente Catania y el cabu Pachynus.
Entamos
Foi la segunda colonia griega establecida na islla dempués de Naxos. Foi una colonia corintia fundada por Arquías, fíu d'Evágetes, de la familia de los baquiadas, orixinariu de Corintu, quien se tuvo que expatriar. La fundación foi l'añu 734 e. C. y empecipióse na islla d'Ortigia (Ortygia). Llamar Sirako ("banzáu"). Esiste otra teoría qu'afirma que'l nome nun ye de procedencia griega sinón fenicia, que la so traducción averada sería "roca de les gaviluetes".
La ciudá foi consagrada a Artemisa (unu de los sos nomatos yera Ortigia) y tomó el nome d'una llaguna o marisma que se llamaba Syraco (nome indíxena), pela redolada.
Foi la ciudá onde nació y morrió Arquímedes, inxenieru y matemáticu. Arquímedes yera fíu del astrónomu siracusanu Fidias.
Tucídides diz que'l 648 e. C. foi espulsáu de la ciudá un grupu conocíu como los milétidas (myletidae) que s'exiliaron y fundaron Hímera. Tamién Aristóteles fala de disputes internes, pero nun puede establecese a qué dómina pertenecen.
Los tiranos de Siracusa
Nel so periodu de máxima rellumanza, Siracusa foi apoderada por una serie de tiranus, atayada por periodos mínimos de gobiernu democráticu y oligárquicu, hasta qu'en 212 e. C. foi conquistada polos romanos tres un célebre asediu, colo cual convirtióse na sede del poder romanu en Sicilia.
Sieglos VI y V e. C.
thumb|left|El sitiu de Siracusa nun grabáu del sieglu XVII. Nel sieglu VI e. C. gobernaba la oligarquía empobinada polos gamori o geomori, supuestos descendientes de los colonos orixinales. Caltuvieron el poder hasta'l 486 e. C. cuando españó una revuelta democrática y los gamori retirar a Casmena. La revuelta llevó dempués a una nueva revuelta; el tiranu de Gela Hipócrates de Gela ganó a los siracusanos nuna gran batalla nel ríu Heloros, y ocupó la ciudá, pero pola intervención de Corintu y de Corcira establecióse una paz equitativa. Gelón de Gela abrazó'l partíu de los exiliaos y conxuntamente con ellos ocupó Siracusa y restableció el gobiernu de los gamori, pero Gelón yera l'amu auténticu y llueu foi reconocíu como tiranu de Siracusa (485 e. C.).
Nun foi Siracusa la que sometió a Gela, sinón que Gelón estableció la so capital en Siracusa y dedicó-y el so enerxíes, desdexando Gela. La metá de los ciudadanos de Gela y tolos de Camarina fueron treslladaos a Siracusa y recibieron la ciudadanía. Dempués ocupó la ciudá de Mégara Hiblea y la ciudá de Eubea y treslladó a tolos ciudadanos importantes d'estes ciudaes a Siracusa. Asina ésta convirtióse na primer ciudá de Sicilia, qu'antes yera Gela. La ciudá ampliar escontra Acradina (llamada ciudá esterior) mientres Ortigia yera llamada ciudá interior o la islla.
So Gelón I (485-478 e. C.) y el so socesor Hierón I (478-467 e. C.) la ciudá espolletó. Dempués de Hierón, el so hermanu Trasíbulo foi derrocáu por una revuelta popular (465 e. C.) qu'estableció un gobiernu republicanu democráticu.
Bien llueu Siracusa estendióse sobre tierra firme y fundó de la mesma otres colonies; sol mandu de Hierón I, venció a los etruscos en Cumas (474 e. C.).
Les lluches ente los antiguos ciudadanos y los nuevos llevaos por Gelón fueron l'orde del día hasta que los nuevos ciudadanos retirar a Messina. Nesta dómina Siracusa llogró la so máxima riqueza.
La espedición ateniense
thumb|[[Tetradracma siracusanu (c. 415-405 BC), lluciendo a Aretusa y una cuadriga.]] thumb|Oreya de Dionisio.
Nel 415 e. C. producióse la espedición ateniense a la islla. Los atenienses llevaron a cabu un ataque a Siracusa y llograron una victoria nel puertu grande, pero dempués Nicias non reemprendió la meyora y retiróse a pasar l'iviernu en Catania. La primavera siguiente (414 e. C.) los atenienses desembarcaron en Leon, al norte de la ciudá, onde establecieron la so base. Les fuercies de tierra avanzaron y ocuparon Epípolas (Epipolae) y siguieron escontra Labdalo onde s'estableció una guarnición. Siguieron escontra Sice (Συκῆ) y empezaron l'asediu. Les muralles defensives establecíes polos siracusanos fueron destruyíes polos atenienses; la flota ateniense establecer nel puertu grande, pero l'espartanu Gilipo, coles fuercies lacedemonies que veníen n'ayuda de la ciudá pudo entrar en Siracusa primero que los atenienses pudieren completar el sitiu. Gilipo sosprendió a la flota ateniense en Labdalum y cortó les comunicaciones ente los asediadores y la flota.
Nicias diose cuenta que nun podría tomar la ciudá y pidió refuerzos; los espartanos recuperaron dalgunos de los murios alzaos polos atenienses y consiguieron que la flota ateniense del puertu grande nun pudiera ser abastecida. Dicha flota foi atacada y los atenienses seríen refugaos si nun llegaren Demóstenes y Eurimedonte con una flota de refuerzu. Demóstenes intentó recuperar posiciones clave (en Epipolas) pero yá fueren reforzaes por Gilipo. L'ataque de Demóstenes consiguió conquistar el fuerte d'Euríalo, pero foi refugáu nos otros frentes con fuertes perdes. Demóstenes consideró'l fracasu como definitivu y decidió abandonar l'asediu, pero Nicias impunxo la continuación; finalmente cuando se decidió la retirada perdiérase enforma tiempu y los siracusanos yá pasaren a la ofensiva y agora taben faciendo movimientos pa envolubrar a los atenienses; la flota ateniense del puertu grande foi atacada y parcialmente destruyida; un intentu de contraataque ateniense fracasó y la flota ateniense foi práuticamente destruyida.
Yá namái quedaba una rápida retirada abandonando toles posiciones. L'exércitu ateniense retirar al valle del Anapos, pero cuando llegó al pasu de la roca Acrea, atopar con un contingente siracusanu que-yos torgó siguir. Entós los atenienses dirixir escontra'l Heloros y dempués de forzar el pasu pelos ríos Cacyparis y Erineos, tuvieron munches baxes y llegaron al Asinaro onde hubieron de deponer les armes delantre de los siracusanos. Siete mil atenienses fueron fechos prisioneros. Los siracusanos alzaron nel ríu un troféu conmemorando la victoria, y establecióse un festival llamáu Asinaria.
Fines del sieglu V y sieglu IV e. C.
thumb|left Pocos años dempués apaecieron los cartaxineses que veníen n'ayuda de Segesta atacada por Selinunte. Selinunte y Hímera fueron destruyíes (410 e. C.) y nuna segunda espedición lo foi Agrigento (406 e. C.). Los cartaxineses esperaben agora faese los amos de tola islla. Un mozu de Siracusa, Dionisio, dempués llamáu'l Viejo, aprovechó l'alarma y fíxose cola tiranía (405 e. C.). Dionisio I gobernó 38 años (405-367 e. C.). So Dionisio, la islla Ortigia convertir nuna gran fortaleza, dientro de la cual había una acrópolis nel interior de la zona conocida por Pentápila, onde afitó la so residencia. Na guerra de 397 e. C. contra los cartaxineses el tiranu siracusanu llegó hasta la parte oeste de la islla, pero dempués húbose de retirar detrás de les muralles de la so ciudá. El xeneral Himilcón apoderar del puertu y de los suburbios y afaró la contorna de la ciudá. Los cartaxineses tuviéronse que retirar de Siracusa por causa de una epidemia de peste y tuvieron munches baxes y aína Dionisio atacó a los asediadores, destruyó bona parte de la so flota y obligó a Himilcón a la retirada con un tratáu secretu que-y dexaba la retirada con seguridá, pero había de dexar abandonaos a los mercenarios y a los aliaos.
A Dionisio el vieyu asocedió-y el so fíu Dionisio el Mozu (367-357 e. C.). Cuando los siracusanos remontáronse y abrieron les puertes a Dión, Ortigia permaneció en manes de Dionisio. Dión hubo de bloquiar la fortaleza (357-356 e. C.). Apolócrates, fíu de Dionisio, hubo de rindise al cabu d'un añu por fame.
Contra lo que s'esperaba Dión nun restableció la democracia. Dión foi estremáu del poder pol so oficial Calipo (354-352 e. C.) y siguiéronlu Hiparino (352-350 e. C.) y Niseo (350-346 e. C.), toos establecíos en Ortigia. En 347 e. C. la ciudá acoyó a Dionisio el Mozu, pero entós na ciudá facer col poder Hicetes I cola ayuda de la flota cartaxinesa, que asedió Ortigia. En 344 e. C. la ciudá acoyó al exiliáu Timoleón que con un pocu más d'un millar de exiliaos empezara una revolución democrática. Dionisio apurrió-y Ortigia, pero dexó la ciudadela a Neón como gobernador y este nuna salida inesperada fíxose amu de parte de la ciudá. Timoleón pasó al contraataque y recuperó la ciudá y dempués la fortaleza, que baltó y nel so llugar construyó'l palaciu de xusticia.
Timoleón llevó nuevos colonos de Corintu y otros llugares, restauró la democracia y la forma republicana, restableció les lleis de Diodes (establecíes dempués de 413 e. C.) y establecióse una maxistratura añal honorífica sol nome de "Anfipolos del Mozu olímpicu" (que daba nome al añu como los arcontes d'Atenes).
Sieglu III e. C.
Dempués del reestablecimientu de la llibertá, la prosperidá volvió a la ciudá. En 317 e. C. facer col poder el déspota Agatocles, que gobernó hasta 289 e. C. Agatocles fixo numberoses obres y construyó edificios en Siracusa. Mientres la so ausencia cuando foi a lluchar a África (310-307 e. C.), el cartaxinés Amílcar atacó la ciudá, pero nun consiguió nada y finalmente foi fechu prisioneru nun ataque nocherniegu.
A la muerte del tiranu restablecióse la república, pero llueu cayó en manes de Hicetes II y dempués de xefes militares: Toinón (280 e. C.), Sosístratos (280-277 e. C.) y Pirro d'Epiru (277-275 e. C.). A la salida del postreru de la islla, el poder foi confiáu a Hierón II, fíu de Hierocles, primero como xeneral y autocrator y más tarde como rei (270 e. C.). Gobernó hasta 215 e. C. en bona parte col so fíu Gelón II como acomuñáu al gobiernu. Foi un gobiernu moderao y poco represivu, y polo xeneral pacíficu. Yera primeru aliáu de Cartago, pero dempués de les primeres derrotes, en 263 e. C. aliar con Roma y permaneció fiel a esta alianza. Roma reconociólu como rei de Siracusa coles dependencies de Acras, Heloro, Netum, Mégara Hiblea, Leontinos y Tauromenio. La paz del so reináu fixo volver la prosperidá. La so llexislación (Lex Hieronica) estendióse más tarde a toa Sicilia y foi reconocida polos romanos.
A la so muerte en 215 e. C., en plena segunda guerra púnica, como'l so fíu Gelón II morriera un pocu antes, asocedió-y el so nietu Hierónimo que se declaró favorable a Cartago. Hierónimo foi asesináu en 214 e. C. pero los sos socesores, los xenerales Adranodoros (214-212 e. C.), Hipócrates (213-212 e. C.) y Epícides (213-212 e. C.) siguieron siendo partidarios de Cartago.
En 214 e. C. M. Claudio Marcelo presentóse ante la ciudá col exércitu romanu, y cerráronse-y les puertes. Marcelo empecipió l'asediu. La flota romana garantizaba a Marcelo el dominiu del mar, pero los ataques per tierra nun teníen demasiao ésitu. Arquímedes, un inventor de la ciudá, probó numberosos aparatos de defensa, como'l fueu griego, que destruyó parte de la flota romana, y refugaron los ataques per tierra. Marcelo hubo d'abandonar l'asediu y establecer el bloquéu. En 213 e. C. los cartaxineses pudieron romper el bloquéu de la ciudá per mar y llevar suministros. Na primavera del 212 e. C. un accidente casual dexó a los romanos esguilar les muralles de nueche nel llugar llamáu Portus Trogiliorum y poder apoderar una zona de la contorna incluyendo los barrios de Tycha y Neápolis, pero'l fuerte d'Euríalo entá defendía la ciudá hasta que finalmente'l comandante de la guarnición, Filodemo, rindióse. Asina'l bloquéu fíxose más duru. Los cartaxineses fixeron un esfuerciu pa llevantar l'asediu y un exércitu empobináu por Himilcón y Hipócrates atacó a los romanos, mientres una flota empobinada por Bomílcar ocupaba'l puertu grande, mientres Epícides faía una salida contra les llinies de Marcelo. Pero los ataques fueron finalmente refugaos perdayures. Hipócrates y Himilcón morrieron por causa de una epidemia de peste y tamién bona parte de les tropes cartaxinés y siracusanu. Bomílcar dexó'l puertu oficialmente pa dir buscar refuerzos a Cartago, y nun volvió. Epícides retirar a Agrigento y dexó la ciudá sol mandu del xefe de los mercenarios, Mericus, un hispanu que rápido se rindió a Marcelo. Yá namái aguantaba Ortigia. Los romanos ocuparon la ciudá y Marcelo dar al saquéu de los sos homes sacante les riqueces qu'interesaben a los romanos. Arquímedes morrió por fuercia asesináu por un lexonariu romanu que nun lo reconoció. Ortigia rindióse.
Probablemente, el primer asentamientu fundar na península de Ortigia, xunida por aciu un ismu a la islla. Dende esti enclave facilitábase la defensa. La ciudá cuntaba con dos puertos: unu al norte, el Lakios, y otru al sur el Portus Magnus.
Los colonos vieron que la tierra yera fértil y que les tribus natives sículas toleraben la so presencia. La ciudá creció y espolletó, aportando a la más importante ciudá-estáu griega ente les esistentes en Sicilia. Inclusive mientres un tiempu, sol reináu de Dionisio I, aportó a unu de los estaos más poderosos del Mediterraneu occidental.
Tres dellos sieglos d'enfrentamientos contra Cartago, aliar con Roma na primer guerra púnica, sol gobiernu de Hierón II. Sicasí, a la muerte de Hierón II, y nel marcu de la segunda guerra púnica, la ciudá estáu camudó la so política d'aliances, sofitando a Cartago. Esti sofitu valió-y l'ataque de les fuercies romanes, que tres un llargu asediu (nel que Arquímedes defendió la so ciudá natal colos sos inxenios), consiguieron tomar la ciudá en 212 e. C.
D'esa forma, Siracusa pasó a formar parte de la provincia romana de Sicilia, acabando asina la so dómina como estáu independiente y xuniendo el so destín al de Roma.
Siracusa foi incorporada a la provincia romana de Sicilia y quedó como conceyu ordinariu. Foi la residencia habitual de los pretores de Sicilia y d'unu de los dos cuestores. Cicerón mentar como "la más grande de les ciudaes griegues y la más bella de toles ciudaes". Les exacciones de Verres (73-70 e. C.) y les de Sestu Pompeyo (39-36 e.C.) llevar otra vegada a la prosperidá y Augusto unvió ellí una colonia (21 e. C.)
De la dómina romana hasta'l fin de la Edá Media
thumb|Ruines del teatru griegu de Siracusa. A la cayida del Imperiu romanu llueu pasó a los ostrogodos col restu de la islla hasta que Belisario recuperar en 535, y permaneció en manes bizantines hasta'l sieglu IX cuando pasó a manes de los árabes. Sacante Tauromenio, Siracusa foi la última ciudá en ser ocupada polos árabes, qu'entraron ellí en 878 dempués d'un asediu de 9 meses. Los habitantes fueron asesinaos, les fortificaciones destruyíes y la ciudá amburada.
En 1038, el xeneral bizantín Jorge Maniaces reconquistó Siracusa, y unvió les reliquies de Santa Lucía a Constantinopla. Perder en 1043. El castiellu epónimu nel cabu de Ortigia lleva'l so nome, anque foi construyíu sol gobiernu Hohenstaufen. En 1060, Roberto Guiscardo, el normandu empezó la conquista de Sicilia pola so cuenta y ocupar en 1085, tres un llargu branu d'asediu por Roger I de Sicilia y el so fíu Jordan def Hauteville. Nuevos barrios fueron construyíos y la catedral foi restaurada, como otres ilesies.