cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adam Scott (actor)
Cine
A mediaos de la década de los 90, llogró los sos primeros trabayos profesionales, ente los que se cunten los llargumetraxes "Frankie the Fly" (1996), onde actuó xunto a Dennis Hopper y Daryl Hannah; "Ronnie" (2002), un thriller que lo tuvo como protagonista; "Tola verdá" (2002), protagonizada por Ashley Judd y Morgan Freeman; "The Aviator" (2004), de Martin Scorsese; o "The Matador" (2005), con Pierce Brosnan.
Ente los sos últimos trabayos tán les películes "Monster-In-law" (2005), "The Return" (2006), "Llíu embarazoso (Knocked Up)" (2007), "August", "Step Brothers (Step Brothers)" (2008) o "Leap Year" (2010), y el thriller d'horror "Piranha 3-D" (2010), Bacherolette (2012), A.C.O.D. (2013), "La vida secreta de Walter Mitty" (2013), ente munches otres.
En televisión participó nes series "Six Feet Under", "Urxencies (Y.R.)", "Murder One", "NYPD Blue","Party of Five", "Wasteland", "CSI: Miami" o "Law & Order", ente otres. Tamién interpretó a Palek na serie "Tell Me You Love Me", y a Henry Pollar en "Party Down". Anguaño encarna al personaxe Ben Wyatt en "Parks & Recreation".
Nel teatru tuvo papeles nes producciones "Uncle Bob", que se presentó en Los Angeles, Nueva York y Edimburgu; "Everett Beekin" nel South Coast Repertory; "Romeo y Julieta" nel Festival de Shakespeare de Berkeley; "Dealer’s Choice" y "Buffalo Hunters" nel Mark Taper Forum; "Beirut" nel Gardner Stage; "Water and Wine" nel Met Theatre; y "Bloody Poetry" nel Globe Theatre.
Adam Scott vive en Hollywood, California, cola so esposa, Naomi Sablan.
Amphicoma corinthia
Amphicoma corinthia ye una especie de coleópteru de la familia Glaphyridae.
Duesme
Tien una población de y una superficie de  km².
Amphicoma corinthia
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Tonkin, (Vietnam) y China.
Ulldecona
thumb|250px|Castillo de Ulldecona. Ulldecona ye un conceyu, asitiáu na comarca catalana del Montsià na provincia de Tarragona. Cuenta con una población de 6368 habitantes (INE, 2016). Inclúi los nucleos d'el barriu del Castell, La Miliana, Sant Joan del Pas, Els Valentins y Les Ventalles.
Historia
thumb|left|Situación de Ulldecona na [[provincia de Tarragona]] Dempués de reconquistar cristiana, el castiellu de Ulldecona quedó en manes de la familia de los Montcada, formando parte del términu de Tortosa. Les dificultaes na xera de la repoblación fixeron qu'en 1173, Guillem de Montcada dexara'l castiellu a los Caballeros Hospitalarios. La donación foi confirmada en 1178 pol rei Alfonsu II d'Aragón ya incluyía parte de los actuales términos d'Alcanar, Freginals y Cenia. El castiellu atópase na zona fronteriza colos sarracenos polo que sufría continuos ataques. Ante la imposibilidá de defendelo, los hospitalarios retornaron en 1191 el castiellu a los Montcada, anque s'acutar el señoríu. El castiellu ampliar cola construcción d'una torre de base circular, pensada pa protexer a la primitiva población instalada nel nucleu conocíu como Ulldecona Vella (Ulldecona Vieya).
En 1122, rematáu'l peligru d'ataques musulmanes, el castiellu tornó a los hospitalarios una y bones nun yera necesaria la presencia de los Montcada como defensores de la plaza. En 1227 establecióse ende una alministración de los hospitalarios, dirixida por Ramón de Cervera. Esta alministración, conocida tamién como alministración de Tortosa, realizó les sos funciones hasta'l sieglu XIX.
Los primitivos habitantes asitiáronse cerca de la zona de proteición del castiellu, nun área montascosa que torgaba la so espansión. En 1274 concedióse-yos permisu pa treslladase a un quilómetru, nel valle, y p'establecer ende un nuevu nucleu sol nome de San Lucas de Ulldecona, orixe del actual conceyu.
En 1463 y 1465, la villa foi sitiada poles tropes de Xuan II d'Aragón yá que Ulldecona caltúvose fiel a la Diputación catalana. Mientres la Guerra de Socesión española quedó fiel a Felipe V dende 1708 polo que nun se producieron destacaos enfrentamientos. La ciudá foi ocupada poles tropes franceses dende xunetu de 1810 hasta 1813 mientres la Guerra de la Independencia española.
Cultura
Na zona de la sierra del Godall atopóse la mayor concentración d'Arte Rupestre Llevantín de toa Cataluña, la manifestación cultual de los postreros cazadores-pañadores (ente 10.000-6.500 años d'antigüedá ). Trátase de 14 abrigos con más de 400 figures formando complexes escenes de caza, dalgunes d'elles nun estáu de caltenimientu escepcional. Tamién hai restos de la cultura íbera ilercavona con 4 poblaos, ente ellos La Ferradura, La Cogula y -yos Esquarterades.
L'edificiu conocíu como Casa de la Comanda conserva entá la fachada gótica. Foi la sede de l'alministración hospitalaria y el so interior foi reformáu por completu en 1851.
L'antiguu conventu del Roser ye la sede del conceyu. Tuvo habitáu por monxos dominicos hasta 1835. La ilesia ye d'estilu renacentista, de nave única y con cuatro capilla llaterales. Dempués de la exclaustración sirvió como sede de los xulgaos municipales. Del edificiu del conventu caltienen cuatro de los cinco galeríes orixinales del claustru.
Mientres la Selmana Santa represéntase la Pasión de Ulldecona, basada nos testos de Josep Maria Junyent i Quintana na versión n'español y de Jaume Vidal i Alcover na versión en catalán. La fiesta mayor de Ulldecona tien llugar a finales del mes d'agostu. El primer Llunes a medianueche, baillar na Plaza de la Ilesia la xota d'Ulldecona, tamién conocida como Baille de Mantones, onde los protagonistes principales son los Mantones de Manila. En munchos casos esíbense pieces bordaes en seda traíes dende Filipines nel sieglu XIX. Mientres el mes de xunetu celebraben les xornaes medievales de la villa. Cada cinco años, años acabaos en 4 y en 9, celebrar mientres la primera quincena de setiembre otru tipu de festividaes conocíes como Qinquennals, nes que s'afaten les cais de la población con medios totalmente artesanales y se procesiona a la Verge de La Pietat dende la Ermita a la población, y cada nueche peles cais del pueblu. Esta llocalidá tien l'árbol más antiguu de la península Ibérica, y unu de los mayores del mundu: la olivar de Ulldecona con 1.701 años, datáu por catedráticos de la Y.T.S.I. de Montes de la Universidá Politéunica de Madrid por telemetría láser.
Patrimoniu natural
Ente les sos olivares milenarios Ulldecona tien la olivar más antigua d'España, de 1701 años, según probó un estudiu de la Universidá Politéunica de Madrid. Ye conocíu popularmente como la Farga de Arión. Amás d'olivares, nel conceyu destaquen los almendrales y algarrobos.
Scytalopus speluncae
Scytalopus speluncae, tamién denomináu churrín de Misiones o tapaculo-preto (Brasil) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Scytalopus qu'integra la familia Rhinocryptidae. Ye endémicu del sureste de Brasil y habita nos montes de les tierres húmedes altes; la so distribución estiéndese dende'l suroeste d'Espírito Santo hasta'l nordeste de Rio Grande do Sul. La mayoría de les poblaciones alcuéntrase en Serra do Mar, pero tamién habiten nel interior de Paraná y Santa Catarina. Hasta 2005, el Scytalopus pachecoi incluyir nel churrín plomizu.
Equí síguese'l criteriu del SACC, pero la taxonomía ye desaxeradamente complexa, y ye posible que'l nome científicu correutu de la especie relativamente escura seya S. notorius, y nesi casu la especie más clara con estrecha rellación de la rexón de Serra do Espinhaço seya S. speluncae.
Descripción orixinal
La especie S. speluncae describióse per primer vegada pol zoólogu francés Édouard Ménétries en 1835 sol nome científicu Malacorhynchus speluncae; llocalidá tipo «São João del Rei, Minas Gerais, Brasil».
Taxonomía
En 2005, afayóse que la bien conocida S. speluncae en realidá constaba de dos especies, de les que la del sur describióse como una nueva especie, S. pachecoi, ente que la del norte caltiénse como S. speluncae. Amás, suxurióse que la S. speluncae inclúi otra especie non descrita, pero entá se debe investigar sobre esta tema.
Nome científicu
En 2006, la dulda sobre l'usu del nome científicu de la S. speluncae pal churrín plomizu foi pola so superficie. Un exame de tipu nomenclatural del S. speluncae (Ménétriés, 1835) dio llugar a la conclusión de qu'esti nome pertenecía a una población relativamente pálida de Serra do Espinhaço qu'enantes s'incluyíen dientro del S. novacapitalis. Esto significa que la población relativamente escura de la rexón de Serra do Mar, –la población que tradicionalmente fuera llamada S. speluncae– tuvo que recibir un nuevu nome: S. notorius ("notorius" pa ilustrar la so problemática historia taxonómica). Esta conclusión foi cuestionada nel 2007, que sostién que la población de la rexón de Serra do Mar ye S. speluncae, ente que la población de la zona central y sur de Serra do Espinhaço considérense non descrites, y la población asitiáu más al norte de Serra do Espinhaço fueron descrites como una nueva especie, S. diamantinensis. Anque la posibilidá de dos especies en Serra do Espinhaço nun foi cuestionada nun artículu publicáu l'añu siguiente, la conclusión de que'l nome de S. speluncae pertenecía a la especie de Serra do Mar yera; principalmente sobre la base de que nun hai comparanza direuta del tipu nomenclatural de S. speluncae que se fixera en 2007 (a diferencia del artículu de 2006). En 2010, otru autores llegaron a una conclusión distinta, yá que suxuren la descripción orixinal de Édouard Ménétries en 1835 más fayadiza a les especies relativamente escures de la rexón de Serra do Mar. Tamién concluyeron que la llocalidá orixinal de São João del-Rei (dientro del rangu de la especie relativamente pálida al centru y sur de Serra do Espinhaço) proporcionáu por Ménétries yera incorreuta, y qu'en realidá se recoyó en dalgún llugar del centru de Rio de Janeiro (dientro del rangu de la especie de Serra do Mar). Dempués d'esto, les especies relativamente pálides de partir sur y centru de la rexón de Serra do Espinhaço fueron descrites como una nueva especie, S. petrophilus. Esta opinión foi sofitada pol SACC.
La evidencia filoxenética suxure que los taxones inéditos del xéneru Scytalopus permanecen nel este de Brasil.
Damascu
Damascu (n'árabe: دمشق; Dimashq, tamién trescritu como Dimisq), comúnmente conocida en Siria como ash-Sham y moteyada la Ciudá del Xazmín, ye la capital y la segunda ciudá más grande de Siria dempués d'Alepo. Amás de ser una de les ciudaes habitaes más antigües del mundu con más de 4000 años d'historia. Damascu ye un importante centru cultural y relixosu del Llevante mediterraneu. La ciudá tenía una población envalorada de 1 711 000 habitantes en 2009.
Asitiáu nel suroeste de Siria, Damascu ye'l centru d'una área metropolitana de 2,6 millones de persones. Xeográficamente ta alcontráu nes estribaciones orientales de la cordal del Antilíbano, 80 quilómetros tierra adientro de la mariña oriental del Mediterraneu. El ríu Barada flúi al traviés de la ciudá.
El primer asentamientu nel segundu mileniu enantes de Cristu, foi escoyíu como la capital del Califatu Omeya. Dempués de la victoria de la dinastía abasí, la sede del poder islámicu treslladóse a Bagdag. Damascu vio un descensu políticu na era abasí, y namái recuperó una importancia significativa nos periodos mamelucu y ayubí. Mientres el dominiu otomanu, la ciudá decayó por completu mientres caltenía un ciertu prestíu cultural. Anguaño ye la sede del gobiernu central y tolos ministerios del gobiernu. Ente los sos curiosos turísticos sobresal la tumba de Saladín, el célebre defensor de la Tierra Santa mientres la dómina de les cruzaes.
La ciudá ye anguaño sede de trés de los cinco patriarcaos orientales que reclamen la socesión histórica de la sede de l'antigua capital siria, Antioquía: el Patriarcáu Greco-Ortodoxu (Ilesia de Antioquía), el Patriarcáu Greco-Católicu Melquita y el Patriarcáu Siro-Ortodoxu Jacobita.
Primeros asentamientos
Datación por carbonu-14 en Tell Ramad, nes contornes de Damascu, suxuren que'l sitiu pudo ser ocupáu dende la segunda metá del séptimu mileniu enantes de Cristu, posiblemente alredor del 6300 e.C. Sicasí, esiste evidencia d'asentamientos na cuenca más amplia del Barada que daten de 9000 e.C., anque nun hubo nengún asentamientu a gran escala dientro de les muralles de Damascu hasta'l segundu mileniu enantes de Cristu.
Damascu yera parte de l'antigua provincia d'Amurru nel reinu de los hicsos, dende 1720 hasta 1570 e.C. Dalgunos de los rexistros exipcios más tempranos son de les cartes de Amarna 1350 e.C., cuando Damascu (llamáu Dimasqu) foi gobernáu pol rei Biryawaza. La rexón de Damascu, según el restu de Siria, convertir nun campu de batalla alredor del añu 1260 e.C., ente los hitites dende'l norte y los exipcios dende'l sur, que terminó con un tratáu robláu ente Hattusili III y Ramsés II onde'l primeru apurrió'l control de la zona de Damascu a Ramsés II nel 1259 e.C. La llegada de los Pueblos del Mar, en redol al 1200 e.C., marcó'l final de la Edá del Bronce na rexón y provocó un nuevu desenvolvimientu de la guerra. Damascu foi namái la parte periférica d'esta imaxe qu'afectó sobremanera a los grandes centros de población de l'antigua Siria. Sicasí, estos acontecimientos contribuyeron al desenvolvimientu de Damascu como un nuevu centru d'influencia que surdió cola transición de la Edá del Bronce a la Edá del Fierro.
Damascu ye mentáu na biblia|Xénesis|14:15}} como esistente nel momentu de la Guerra de los Reis. Según l'historiador xudíu del sieglu primeru Flaviu Xosefu nos sos venti volúmenes de Antigüedaes xudíes, Damascu (xunto con Traconite), foi fundada por Uz, fíu d'Aram.
Aram-Damascu
Damascu nun ta documentáu como una ciudá importante hasta la llegada de los arameos, pueblos semíticos de Mesopotamia, nel sieglu XI e.C. A empiezos del primer mileniu enantes de Cristu, formáronse dellos reinos arameos, los sirios abandonaron el so estilu de vida nómada y formaron estaos federaos tribales. Unu d'estos reinos yera Aram-Damascu, centrada na so capital, Damascu. Los arameos qu'entraron na ciudá ensin batallar, adoptaron el nome "Dimashqu" pal so nuevu llar. Al dase cuenta del potencial agrícola de la zona entá non desenvuelta y escasamente poblada, establecióse un sistema de distribución d'agua por aciu la construcción de canales y túneles que maximizaron la eficiencia del ríu Barada. La mesma rede foi darréu ameyorada polos romanos y omeyes, y sigue siendo la base del sistema d'agua de la parte antigua de la ciudá anguaño. Los arameos de Damascu primeramente resultaron nun puestu d'avanzada d'una federación de tribus aramees, conocíu como Aram de Soba, con sede nel valle de la Becá.
La ciudá ganaría preeminencia nel sur de Siria cuando Ezron, reclamante al tronu de Soba a quien se-y negó la realeza de la federación, fuxó a Becá y prindó Damascu pola fuercia nel añu 965 e.C. Ezron derrocó al gobernador tribal de la ciudá y fundó la entidá independiente de Aram-Damascu. Esti nuevu estáu espandir al sur y torgó que'l Reinu d'Israel estender escontra'l norte, pero los dos reinos llueu s'enfrentaron yá que dambos trataron d'apoderar la hexemonía comercial nel este. Según el nietu de Ezron, Ben-Hadad I (880–841 e.C.), y el so socesor Hazael, Damascu amestó Basán (anguaño la rexón de Hauran), y pasó a la ofensiva contra Israel. Esti conflictu enllargar hasta'l sieglu VIII e.C., cuando Ben-Hadad II foi prindáu per Israel dempués de sitiar ensin ésitu Samaria. Como resultáu d'ello, concedió a Israel los derechos comerciales en Damascu.
Otra posible razón pal tratáu ente Aram-Damascu ya Israel foi l'amenaza común del Imperiu Neoasirio, que taba tratando d'espandise na mariña mediterránea. En 853 e.C., el rei Hadad de Damascu llevó una coalición llevantina, qu'incluyía fuercies del reinu Aram-Hamat y tropes del norte suministraes pol rei Acab d'Israel, a la batalla de Qarqar contra l'exércitu de Neo-asiriu. Aram-Damascu, salió victoriosu, torgando temporalmente a los asirios invadir Siria. Sicasí, dempués Hadad-ezer foi asesináu pol so socesor, Hazael II, y l'alianza llevantina derrumbóse. Aram-Damascu intentó invadir Israel, pero foi atayáu pola anovada invasión asiria. Hazael ordenó la retirada a la parte cercada de la ciudá, ente que los asirios escalaron el restu del reinu. Yera imposible entrar na ciudá, pero declararon la so supremacía nos valles Hauran y Becá.
Nel sieglu VIII e.C., Damascu foi práuticamente encloyada polos asirios y entró nuna era de tiniebles. Sicasí, siguía siendo'l centru económico y cultural del Cercanu Oriente, según la resistencia aramea. En 727, una revuelta tuvo llugar na ciudá, pero foi encalorada poles fuercies asiries. Dempués de que los asirios salieren nuna campaña a gran escala pa encalorar les revueltes en toa Siria, Damascu foi apoderada totalmente pol so gobiernu. Un efeutu positivu d'esto foi la estabilidá de la ciudá y los beneficios del sal y el comerciu d'inciensu con Arabia. Sicasí, l'autoridá asiria foi menguando ente los años 609-605 e.C., y Siria-Palestina cayía na órbita del faraón Necao II d'Exiptu. En 572, toa Siria fueren conquistada polos neo-babilonios, pero l'estáu de Damascu baxu control de Babilonia yera relativamente desconocíu.
Antigüedá
thumb|left|Ruines del templu de Xúpiter na entrada del zoco Al-Hamidiyah. Damascu foi conquistada por Alexandru Magnu. Dempués de la muerte d'Alejandro nel 323 e.C., Damascu convertir nel llugar d'una llucha ente la dinastía ptolemaica y l'Imperiu seléucida. El control de la ciudá pasa con frecuencia d'un imperiu a otru. Seleuco I Nicator, unu de los xenerales d'Alejandro, fixo d'Antioquía la capital del so vastu imperiu, lo que condució al amenorgamientu de la importancia de Damascu frente a nueves ciudaes seléucidas como Latakia nel norte. Más tarde, Demetrio III Filópator reconstruyó la ciudá acordies col sistema griegu d'Hipodamo y camudó el nome a "Demetrias".
Nel añu 64 e.C., el xeneral romanu Pompeyo anexonó partir oeste de Siria. Los romanos ocuparon Damascu y darréu incorporóse a la lliga de diez ciudaes conocíes como Decápolis, yá que se consideró un centru importante de la cultura grecorromana. Según el Nuevu Testamentu, San Pablo taba nel camín a Damascu, cuando recibió una visión de Jesús, y como resultáu aceptólu como'l Mesíes. Nel añu 37, l'emperador romanu Calígula treslladó Damascu a control nabateo por decretu. El rei nabateo Aretas IV gobernó Damascu dende la so capital Petra. Sicasí, alredor del añu 106, Nabatea foi conquistada polos romanos, y Damascu volvió al control de Roma.
Damascu convertir nuna metrópolis a principios del sieglu II, y en 222 pasó a ser una colonia pol emperador Septimio Severu. Mientres la Pax Romana, Damascu y la provincia romana de Siria, polo xeneral, empezaron a espolletar. La importancia de Damascu como una ciudá de camín rescamplaba coles rutes comerciales del sur de Arabia, Palmira, Petra, y les Rutes de la Seda de China. La ciudá satisfixo les demandes romanes de luxos orientales.
Poca queda de l'arquiteutura de los romanos, pero l'urbanismu de la ciudá antigua tuvo un efeutu duraderu. Los arquiteutos romanos axuntaron les bases griegu y araméu de la ciudá y fundir nun nuevu diseñu d'aproximao 1500 por 750 metros, arrodiáu por una muralla. La muralla contenía siete puertes, pero solo la puerta oriental (Bab Sharqi) queda de la dómina romana. El Damascu romanu alcuéntrase principalmente a fondures d'hasta cinco metros per debaxo de la ciudá moderna. L'antiguu barriu de Bab Tuma foi desenvueltu a finales de la dómina romana/bizantina pola comunidá ortodoxa local. Según los Fechos de los Apóstoles, San Pablo y Tomás l'Apóstol, dambos vivíen nesi barriu. Historiadores católicos romanos tamién consideren Bab Tuma como'l llugar de nacencia de dellos Papes, como Xuan V y Gregorio III.
Dómina árabe islámica
Mientres l'alministración musulmana de la ciudá, la población de Damascu permaneció mayoritariamente cristianu-ortodoxa y monofisites, con una creciente comunidá de musulmanes de La Meca, Medina y el desiertu siriu. El gobernador asignáu a la ciudá que fuera escoyíu como la capital de Siria islámica yera Muawiya I. Dempués de la muerte del califa Ali nel añu 661, Muawiya foi escoyíu como'l califa del imperiu islámicu n'espansión. Por cuenta de la gran cantidá de bienes de la so cla, los omeyes, perteneciente a la ciudá y polos sos venceyos económicos y sociales tradicionales con Hijaz, según coles tribus árabes cristianes de la rexón, Muawiya estableció Damascu como la capital del tol Califatu. Cola ascensión del califa Abd al-Malik en 685, introducióse un sistema d'acuñamientu islámicu y tolos escedentes de los ingresos de les provincies del Califatu, unviar a la tesorería de Damascu. L'árabe tamién s'estableció como l'idioma oficial, dando a la minoría musulmana de la ciudá una ventaya sobre los cristianos de fala aramea n'asuntos alministrativos. Ye importante señalar que, nel momentu que la ciudá foi conquistada polos musulmanes, la mayoría de los árabes yeren o paganos o cristianos. Damascu yera en sí mesmu predominantemente araméu con xente de fala árabe.
El socesor de Abd al-Malik, al-Walid empecipió la construcción de la Gran Mezquita de Damascu (conocida como la Mezquita de los Omeyes) en 706. El sitiu fuera orixinalmente la catedral cristiana de San Juan y los musulmanes caltienen la dedicación del edificiu a Xuan Bautista. En 715, la mezquita foi completada. Al-Walid morrió esi mesmu añu y foi asocedíu primero por Suleimán I y depués por Umar II, quien gobernaron por periodos curtios enantes del reináu d'Hisham en 724. Con estes socesiones, l'estáu de Damascu foise debilitando adulces yá que Suleiman escoyera Ramla como residencia y más tarde Hisham escoyó Rusafa. Tres l'asesinatu d'esti postreru en 743, el califatu de los Omeyes, qu'aquel día s'estendía dende España hasta la India se desmoronó de resultes de les revueltes xeneralizaes. Mientres el reináu de Marwan II nel 744, la capital del imperiu treslladóse a Harrán, nel norte de la rexón de Mesopotamia cimera.
thumb|left|Qubbat al-Khazna na mezquita de los Omeyes.
Ahmad ibn Tulun, un disidente turcu designáu gobernador polos abasíes, conquistó Siria, incluyendo Damascu, de los sos amos en 878-79. Nun actu de respetu a los gobernantes omeyes anteriores, alzóse un santuariu nel llugar de la tumba de Muawiya na ciudá. El gobiernu tuluní de Damascu foi curtiu, duró namái hasta'l 906 enantes de ser reemplazaos polos cármatas que yeren partidarios de los chiitas. Por cuenta de la so incapacidá pa controlar la gran cantidá de tierres qu'ocupaben, los cármatas retirar de Damascu y la dinastía ijsida tomó'l control de la ciudá. Ellos caltuvieron la independencia de Damascu de los emires de la dinastía hamdanida de Alepo y los abasíes basaos en Bagdag hasta 967. Un periodu d'inestabilidá siguió na ciudá, con una incursión cármata en 968, un ataque bizantín en 970, y l'aumentu de les presiones de los fatimíes nel sur y los hamdanidas nel norte.
Los xiinos fatimíes facer col control en 970, encendiendo les hostilidaes ente ellos y los árabes sunitas de la ciudá que con frecuencia se remontaron. Un turcu, Alp Takin espulsó a los fatimíes cinco años dempués, y per mediu de la diplomacia, torgó a los bizantinos intentar amestar la ciudá. Sicasí, en 977, los fatimíes al mandu del califa al-Aziz, arrampuñaron de nuevu'l control de la ciudá y los disidentes sunitas fueron reprimíos. El xeógrafu árabe al-Muqaddasi, visitó Damascu en 985, señalando que l'arquiteutura y l'infraestructura de la ciudá yeren "magnífiques", pero les condiciones de vida yeren horribles. Baxu al-Aziz, la ciudá vio un curtiu periodu d'estabilidá, que terminó col reináu d'al-Hakim (996-1021). En 998, cientos de líderes de Damascu fueron deteníos y executaos por él por enguizamientu. Tres años dempués de la misteriosa desapaición d'a el-Hakim, les tribus árabes del sur de Siria formaron una alianza pa entamar una rebelión masiva contra los fatimíes, pero fueron entartallaos pol fatimí turcu gobernador de Siria y Palestina, al-Duzbari, en 1029. Esta victoria dio-y a esti últimu dominiu sobre Siria, disgustando a los sos señores fatimíes, pero ganando l'almiración de los ciudadanos de Damascu. Foi exiliáu poles autoridaes fatimíes d'Alepo, onde morrió en 1041. A partir d'esa fecha hasta 1063, nun esisten rexistros conocíos de la historia de la ciudá. Aquel día, Damascu escarecía d'alministración, tenía una economía debilitada, y una población bien amenorgada.
Imperiu selyúcida y ayubí
thumb|La cúpula del mausoléu de [[Nur al-Din.]] Cola llegada de los turcos selyúcides nel sieglu XI, Damascu convertir de nuevu na capital d'un estáu independiente. Foi gobernada por Tutush I a partir de 1079 y foi asocedíu pol so fíu Abu Nasr Duqaq en 1095. Los selyúcides establecieron un tribunal en Damascu y un cambéu sistemáticu d'incursiones chiitas na ciudá. La ciudá tamién vio una espansión de la vida relixosa al traviés de donaciones privaes que financiaron a les instituciones relixoses (madrases) y hospitales. Damascu convertir n'unu de los centros más importantes nel espardimientu del pensamientu islámicu nel mundu musulmán. Tres la muerte de Duqaq en 1104, la so mentor (atabeg), Toghtekin, tomó'l control de Damascu. So Duqaq y Toghtekin, la ciudá esperimentó estabilidá, alto estatus y un rol alicáu nel comerciu. Amás, la mayoría sunita de la ciudá esfrutó de formar parte d'una amplia estructura suní gobernada conducentemente por delles dinastíes turques que de la mesma taben so l'autoridá moral de los abasíes basaos en Bagdag.
Anque los gobernantes de Damascu taben esmolecíos polos conflictos colos sos compañeros selyúcides en Alepo y Diyarbakir, los cruzaos, qu'aportaron nel Llevante en 1097, conquistaron Xerusalén, Monte Líbanu y Palestina. Duqaq paecía tar contentu col dominiu cruciáu como un amortiguador ente'l so dominiu y el califatu fatimí d'Exiptu. Toghtekin, sicasí, vio a los invasores occidentales como una amenaza vidable a Damascu, que, nesi momentu, incluyía nominalmente Homs, el valle del Becá, Hauran, y los Altos del Golán nuna parte de los sos territorios. Col sofitu militar de Sharaf al-Din Mawdud de Mosul, Toghtekin llogró detener les incursiones cruciaes nel Golán y Hauran. Mawdud foi asesináu na mezquita de los Omeyes en 1109, quitando a Damascu del respaldu del norte musulmán y obligando a Toghtegin a aceptar una tregua colos cruzaos en 1110.
Sonatrach
Sonatrach (francés: Société Nationale pour la Recherche, la Production, -y Transport, la Transformation, et la Commercialisation des Hydrocarbures, árabe: المؤسسة الوطنية للتنقيب, صناعة, نقل, تحويل و تسويق المحروقات, español: Sociedá Nacional pa la Investigación, la Producción, el Tresporte, el Tresformamientu, y la Comercialización d'Hidrocarburos) ye una empresa arxelina constituyida pa esplotar los hidrocarburos d'esi país. La diversidá d'actividaes que realiza esta empresa tomen tolos aspeutos de la producción: la esploración, estracción, tresporte y refinación. Amás, diversificóse na petroquímica y la desalinización de l'agua de mar.
Damascu
Imperiu selyúcida y ayubí
En 1164, el rei Amalarico de Xerusalén invadió'l Exiptu fatimí que, entós, pidió ayuda a Damascu. Nur al-Din unvió al so xeneral Shirkuh, y en 1166 Amalarico foi ganáu na batalla d'a el-Babein. Cuando Shirkuh morrió en 1169, foi asocedíu pol so sobrín Yusuf, más conocíu como Saladín, quien ganó a un asediu conxuntu de los cruzaos bizantín en Damieta. Saladino finalmente derrocó a los califes fatimíes y establecióse como sultán d'Exiptu. Tamién empezó a afirmar la so independencia de Nur al-Din, y cola muerte de dambos Amalarico y Nur al-Din en 1174, foi una bona posición pa empezar a exercer el control de Damascu y otres posesiones siries de Nur al-Din. En 1177 Saladino foi ganáu polos cruzaos na batalla de Montgisard, a pesar de la so superioridá numbérica. Saladino tamién sitió Kerak en 1183, pero viose obligáu a retirase. Finalmente, llanzó una invasión de Xerusalén en 1187, y aniquiló al exércitu cruciáu na batalla de Hattin en xunetu. Acre cayó ante Saladino pocu dempués, y la mesma Xerusalén foi prindada n'ochobre. Estos sucesos sosprendieron Europa, dando llugar a la Tercer Cruzada en 1189, dirixida por Ricardu I d'Inglaterra, Felipe II de Francia y Federicu I, emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, anque'l postreru afogar nel camín.
Los cruzaos sobrevivientes, xunto colos acabante llegar d'Europa, punxeron Acre nun llargu asediu que duró hasta 1191. Dempués del re-prinda d'Acre, Saladino ganó a Ricardo na batalla d'Arsuf en 1191 y la batalla de Jaffa en 1192, recuperando la mayor parte de la mariña a los cristianos, pero nun pudo recuperar Xerusalén nin nenguna parte del territoriu del interior del reinu. La cruzada terminó pacíficamente, col Tratáu de Ramla en 1192. Saladino dexó a los cruzaos faer pelegrinación a Xerusalén pa cumplir los sos votos, dempués de lo cual toos tornaron a los sos llares. Saladino morrió en 1193, y hubo frecuentes conflictos ente los distintos sultanes ayubíes gobernando en Damascu y El Cairu. Damascu foi capital de los gobernantes ayubíes independientes ente 1193 y 1201, 1218-1238, 1239-1245 y 1250-1260.
Sonatrach
Sonatrach ye la empresa más grande d'Arxelia y la 11 ª más grande del consorciu petroleru nel mundu. El Volume Bruto de les ventes en 2002 foi de 1530 millones de dinares arxelinos pa un ingresu netu de 175 millones. La empresa, de la que formen parte unos 120.000 trabayadores, produz el 30% del PNB d'Arxelia.
Los Hidrocarburos desempeñen un papel crucial na economía d'Arxelia, yá que representen y más del 95% de los ingresos d'esportación. Arxelia ta perbién asitiada tocantes a reserves de petroleu y reserves probaes de gas natural (como vimos enantes). Como resultáu d'ello, Sonatrach ye bien importante políticamente. La mayoría de los ministros d'Enerxía d'Arxelia vinieron d'un fondu Sonatrach.
Damascu
Periodu mamelucu
El gobiernu ayubí llegó al so fin cola invasión de los mongoles de Siria en 1260, y tres la gana mogola en Ain Jalut nel mesmu añu, Damascu foi capital provincial del Sultanatu mamelucu, gobernáu dende Exiptu, tres la retirada mongola. La peste negro de 1348-1349 mató cerca de la metá de la población de la ciudá.
Yevguéniya Kanáyeva
Yevguéniya Olégovna Kanáyeva (en rusu "Евгения Олеговна Канаева", nacida'l 2 d'abril de 1990 en Omsk, Xunión Soviética) ye una ex ximnasta rítmica rusa. Ye la ximnasta rítmica individual más gallardoniada de la hestoria, al cuntar nel so palmarés con dos oros olímpicos (Beixín 2008 y Londres 2012) y ser 17 vegaes campeona del mundu y 13 vegaes campeona d'Europa. N'avientu de 2012 Kanaeva anunció la so retirada y foi nomada Vice-presidenta de la Federación rusa de ximnasia rítmica.
Damascu
Periodu mamelucu
En 1400 el conquistador turcu-mongol Tamerlán sitió Damascu. El sultán mamelucu unvió una delegación d'El Cairu, incluyendo a Ibn Jaldún, qu'axustó con él, pero dempués de la so retirada escaló la ciudá. La Mezquita de los Omeyes foi quemada y los homes y muyeres esclavizados. Un gran númberu d'artesanos de la ciudá, fueron treslladaos a la capital de Tamerlán en Samarcanda. Estos yeren los ciudadanos más afortunaos: munchos fueron asesinaos y les sos cabeces apiladas nun campu fora de la esquina nordeste de les parés, onde una plaza de la ciudá inda lleva'l nome de Burj al-Ru'us, orixinalmente "la torre de cabeces".
Yevguéniya Kanáyeva
Kanáyeva ganó'l so primer oru olímpico en Beixín, con una puntuación final de 75,500 (cuerda: 18,850; aru: 18,850; maces: 18,950 y cinta: 18,850), nel Campeonatu Européu del 2009 celebráu en Bakú (Azerbaixán), ganó les 5 medayes d'oru de 5 posibles. Nel Mundial celebráu esi mesmu añu en Mie (Xapón) #facer colos 6 oros en xuegu, convirtiéndose na única ximnasta de la hestoria en consiguir tal fazaña. Nel Campeonatu Mundial celebráu nel añu 2011 en Montpellier (Francia), volvió coronase repitiendo l'ésitu consiguíu dos años tras faciéndose de nuevu colos 6 oros posibles. Nos Xuegos Olímpicos de Londres 2012 defendió'l so títulu siendo la única ximnasta que superó los 29 puntos en trés de los cuatro rutines (Aru: 29,350; pelota: 29,200; maces:29,450 y cinta: 28,900), rematando con una puntuación final de 116,900.
Damascu
Periodu mamelucu
Reconstruyida, Damascu siguió sirviendo como una capital provincial mameluca hasta 1516.
Yevguéniya Kanáyeva
Niñez
La so güela, fan de la ximnasia rítmica y patinadora artística introdució a la pequeña Kanáyeva de 6 años nel mundu de la ximnasia rítmica. La so primer entrenadora, Elena Arais (fía de la so entrenadora actual, Vera Shtelbaums), quedóse impresionada col entusiasmu que Kanaeva amosaba por aprender nuevos y difíciles elementos. A Shtelbaums, que tamién trabayaba nel mesmu centru d'entrenamientu, llamó-y l'atención el fechu de que Kanaeva quedárase llargues hores practicando nel ximnasiu inda cuando el restu de les ximnastes yá s'habíen alloriáu y mientres la so güela #esperar nun corredor escuro y frío pa llevala a casa. Amás de la so pasión pola ximnasia rítmica, la pequeña Kanaeva foi moteyada "#Madre Teresa" poles entrenadores y los padres d'otres ximnastes dada la so amabilidá y esmolición polos demás
Damascu
Dominiu otomanu
thumb|200px|Mezquita Tekkiye. A principios de 1516, los turcos otomanos, cuidadosos del peligru d'una alianza ente los mamelucos y safávidas perses, empecipiaron una campaña de conquista contra'l sultanatu mamelucu. El 21 de setiembre, el gobernador mamelucu de Damascu fuxó de la ciudá, y el 2 d'ochobre pronunció'l jutba (‘sermón del vienres') na mezquita de los Omeyes nel nome de Selim I. El 15 d'avientu abandonó Damascu col enfotu de la conquistar d'Exiptu. Poco paez camudar na ciudá: a cencielles un exércitu reemplazara a otru. Sicasí, al so regresu n'ochobre de 1517, el sultán ordenó la construcción d'una mezquita, Tekkiye, y un mausoléu nel santuariu del sheik Ibn Arabi n'a el-Salihiyah. Este diba ser el primeru de los grandes monumentos otomanos de Damascu.
Yevguéniya Kanáyeva
Niñez
A la edá de 12 años Kanáyeva foi escoyida xunto con otres ximnastes de Omsk pa realizar una prueba en Moscú. La so demostración llamó l'atención de Amina Zaripova, naquel momentu seleccionadora júnior. Kanáyeva foi entós convidada a formar parte del Colexu de la Reserva Olímpica de Moscú". Con Shtelbaums tamién en Moscú, como entrenadora personal d'Irina Tchachina, punxo parte de la so atención en Kanaeva, lo que la #ayudar a ameyorar rápido. Nel 2003 Kanáyeva representó al Club Gazprom como ximnasta júnior na Copa del Mundu (tamién llamada Aeon Cup) en Xapón faciendo equipu con Irina Cháshchina y Alina Kabáyeva y ganando el títulu na categoría júnior. Coles mesmes, la seleccionadora y presidenta de la Federación Rusa de Ximnasia Irina Víner, muyer de Alisher Usmanov, escoyó a Kanaeva pa entrar en Novogorsk, centru d'altu rendimientu en Moscú pa toles ximnastes del equipu nacional.
Damascu
Dominiu otomanu
Los otomanos permanecieron mientres los próximos 400 años, sacante una curtia ocupación por Ibrahim Pachá d'Exiptu 1832-1840. Por cuenta de la so importancia como puntu de partida pa una de los dos grandes caravanes de pelegrinaciones a La Meca, Damascu foi tratáu con más atención pola Sublime Puerta de lo que'l so tamañu podría xustificar, pa la mayor parte d'esti periodu, Alepo yera más populosa, comercial y más importante. En 1560 la Tekkiye al-Sulaimaniyah, una mezquita y caravasar pa los pelegrinos nel camín a La Meca, foi termináu a un diseñu pol famosu arquiteutu otomanu Acoricar Sinan, y pocu dempués una madrasa construyóse al llau.
Yevguéniya Kanáyeva
N'alza
L'ascensu de Kanáyeva dientro d'equipu sénior nun foi fácil por cuenta de la gran riqueza de ximnastes del equipu rusu. Dende los Xuegos Olímpicos d'Atenes 2004 nos que Kabaeva y Cháshchina ganaron l'oru y la plata respeutivamente, Olga Kapranova y Vera Sessina empezaron a asitiase como les líderes del equipu. Con Kabaeva inda n'activu, nun hubo sitiu pa Kanáyeva hasta l'añu 2007. Nel branu del 2007, Kabaeva, Kapranova y Sessina fueron escoyíes pa representar a Rusia nel campeonatu d'Europa de Bakú, Azerbaixán. Por cuenta de una mancadura, Kabaeva tuvo que retirase na viéspora de la competición y la nueva Kanaeva de 17 años foi escoyida por Viner pa suplir la so baxa y compitió cola cinta. A pesar de conocer la noticia de que diba competir xusto'l día antes, Kanaeva nun defraudó a les sos entrenadores y fans y llogró ganar la medaya d'oru nel so debú nun campeonatu européu. Amás, consiguió tamién l'oru na competición por equipos, que Rusia apoderó con una gran ventaya. Unos pocos meses dempués, Kanaeva foi parte del equipu rusu que ganó l'oru na competición por equipos nel mundial de Patras, Grecia. ( En ximnasia rítmica #otorgar medayes por aparatos, por equipos sumando les notes de cada ximnasta y polo xeneral sumando les notes de #cada aparatu).
Damascu
Dominiu otomanu
El misioneru estauxunidense Ellen Clare Miller rexistra qu'en 1867 la población de la ciudá yera aproximao de 140 000 habitantes, de los cualos 30 000 yeren cristianos, 10 000 xudíos y 100 000 musulmanes, con menos de 100 cristianos protestantes.
Yevguéniya Kanáyeva
Temporada olímpica 2008
izquierda|miniaturadeimagen|375x375px|Kanaeva en 2008. Cola creciente oportunidá de participar nos Xuegos Olímpicos de Beixín 2008, los exercicios de Kanaeva fueron montaos con elementos de gran dificultá y con músiques especialmente escoyíes p'amosar el so grandor. Ente les músiques atopa la famosu cantar " Nueches en Moscú" (Подмосковные вечера) nuna versión instrumental de pianu cola que Kanaeva allantó nel exerciciu de cinta.
Damascu
Era moderna
thumb|left|L'hospital turcu en Damascu'l 1 d'ochobre de 1918, pocu dempués de la entrada del cuartu reximientu australianu.
Nos primeros años del sieglu XX, los sentimientos nacionalistes en Damascu, primeramente por interés cultural, empezaron a tomar un matiz políticu, en gran parte como reacción al programa de turquificación del Comité d'Unión y Progresu establecíu pol gobiernu n'Istambul en 1908. L'aforcamientu d'una serie d'intelectuales patriotes por Jamal Pachá, gobernador de Damascu, en Beirut y Damascu en 1915 y 1916 avivó entá más sentimientu nacionalista, y en 1918, cuando les fuercies de la rebelión árabe y les fuercies imperiales britániques averáronse, los residentes abrieron fueu contra les tropes turques en retirada.
Yevguéniya Kanáyeva
Temporada olímpica 2008
Kanaeva yera la ximnasta más nueva d'ente toles finalistes y aun así amosó un gran aselu cometiendo pequeñes imprecisiones que nun la quitaron de ganar l'oru. Kanaeva afirmó: " Esta competición ye distinta del restu, tienes que concentrate en ti mesma, nos aparatos y nel tapiz. Lo demás nun importa. Dixi al mio mesma que tou diba dir bien y que nun tenía qu'esmoleceme"." Con esta mentalidá Kanaeva ganó la corona olímpica con una ventaya de 3,50 puntos sobre la segunda clasificada, la bielorusa Inna Zhukova.
Damascu
Era moderna
El 1 d'ochobre de 1918, Thomas Edward Lawrence entró en Damascu, el tercer apuerto del día, siendo'l primeru'l de la tercer brigada llixera australiana, lideráu pol mayor A.C.N. 'Harry' Olden. Dos díes más tarde, 3 d'ochobre de 1918, les fuercies de la rebelión árabe lideraes pol príncipe Faysal tamién entraron Damascu. Un gobiernu militar so Shukri Pachá foi nomáu y Faisal ibn Hussein foi proclamáu rei de Siria. La tensión político aumentó en payares de 1917, cuando'l nuevu gobiernu bolxevique en Rusia reveló los alcuerdos Sykes-Picot por aciu el cual Gran Bretaña y Francia iguaren pa estremar l'este árabe ente ellos. Un nuevu anunciu francu-británicu'l 17 de payares prometió la "total y definitiva lliberación de los pueblos, siempres primíos polos turcos." El Congresu Nacional Siriu adoptó en marzu una constitución democrática. Sicasí, la Conferencia de Versalles concediera a Francia un mandato sobre Siria, y en 1920 un exércitu francés comandado pol xeneral Mariano Goybet crució los montes del Antilíbano, ganó una pequeña espedición defensiva siria na batalla de Maysalun y entró na ciudá. Los franceses fixeron de Damascu la capital del Mandatu francés de Siria. thumb|Damascu en llapaes de resultes de la incursión aérea francesa'l 18 d'ochobre de 1925. Cuando en 1925 una revuelta drusa nel Hauran estender a Damascu, los franceses reprimir brutalmente, bombardeando la ciudá'l 9 de mayu 1926. Como resultancia, l'área de l'antigua ciudá foi quemada, con gran morrina, y dende entós foi conocíu como al-Hariqa ("el fueu"). L'antigua ciudá foi arrodiada con alambre d'escayos pa evitar que los rebeldes se infiltran dende'l Ghouta, y construyóse una nueva carretera fora de les muralles del norte pa facilitar la circulación de vehículos blindaos.
Yevguéniya Kanáyeva
Temporada 2009
Por cuenta de la implantación del nuevu códigu de puntuación l'estilu de Kanaeva camudó radicalmente nel añu 2009. De resultes, les mancadures y el cansanciu fixeron esmornia na moza ximnasta. Sicasí, ello nun #torgar que Kanaeva ganara 4 medayes d'oru na competeción por aparatos del européu de Bakú celebráu en mayu d'esi añu, más l'oru consiguío na competición por equipos. En xunetu, Kanaeva guardó na so maleta 9 medayes d'oru en rematando en primer posición na Universiada y nos World Games. Los sos 5 medayes d'oru consiguíes na Universiada dexaron que Rusia fuera la vencedora nel ranking xeneral. Asina mesmu, foi nomada "la heroína de los xuegos" pola web oficial de la Universiada de Belgráu 2009.
Damascu
Era moderna
El 21 de de xunu de 1941, a 3 selmanes de la campaña Aliada de Siria y El Líbanu, Damascu foi prindáu de les fuercies franceses de Vichy por una fuercia india británica entemecida con franceses llibres.
El 29 de mayu de 1945, los franceses bombardearon una vegada más Damascu, pero nesta ocasión les fuercies britániques intervinieron y los franceses aportaron a retirase, lo que conduz a la plena independencia de Siria en 1946. Damascu sigue siendo la capital.
Guerra en Siria
Vease: Guerra de Siria y Batalla de Damascu
Dempués del españíu de la guerra en Siria, nel norte del país, los ataques y ofensives empezaron a masificarse y un ataque na capital yera inminente. A mediaos de 2012, la ciudá foi invadida polos rebeldes pa tener el completu control del país. Sicasí, l'exércitu del presidente Bashar Al-Assad lluchó arduamente contra los sos enemigos y para agostu los rebeldes fueron derrotaos, ensin que por esto la violencia na ciudá cesara.
Darréu, los rebeldes efectuaron fuertes ofensives militares contra la ciudá; el control de la llocalidá ye un oxetivu indispensable pa los rebeldes. A empiezos de 2013, la llucha nes cais retomóse y diariamente los ataques aumenten con mayor potencia. Lo que ye güei, los bombardeos impacten la ciudá y les batalles son escenes comunes pa los sirios.
Clima
Damascu tien un clima semiárido (Köppen: BSk), debíu al efeuto de solombra orográfica de los montes anti-Líbanu y de les corrientes marines predominantes. Los branos son secos y calorosos con menos mugor. Los iviernos son nidios y relativamente lluviosos, con nevaes ocasionales. La precipitación añal ye d'alredor de 130 mm, que se producen a partir d'ochobre a mayu.
Economía
thumb|left|upright|Zoco Medhat Pasha. thumb|El bancu Al-Sharq y l'hotel Blue Tower en Damascu. El papel históricu que Damascu desempeñó como un importante centru comercial camudó nos últimos años debíu al desenvolvimientu políticu na rexón, según la evolución del comerciu modernu. La mayoría de los bienes producíos na ciudá, según en Siria, distribuyir a los países de la península arábiga. Damascu tamién lleva a cabu añalmente una esposición internacional de comerciu mientres la seronda dende 1955.
Damascu cunta col potencial pa una industria turístico de gran ésitu. La bayura de riqueces culturales esplotóse pocu dende la década de 1980, col desenvolvimientu de munchos establecimientos d'agospiamientu y tresporte y otres inversiones rellacionaes. Dende principios del 2000, dellos hoteles y cafeteríes abrieron les sos puertes na ciudá vieya.
Yevguéniya Kanáyeva
Temporaes 2010 y 2011
En 2010 Kanaeva amosóse un invencible. Ganó toles competiciones All-Around de toles copes del mundu y Grand Prix. Amás volvió coronase como campeona d'Europa absoluta. Nel campeonatu del mundu ganó l'oru na final All-Around, na final por equipos y nes finlaes d'aru y pelota. En cuerda llevó la medaya de plata al ser superada pol so rival rusa Daria Kondakova. Kanaeva nun llogró clasificase pa la final de cinta por cuenta de un error na fase de clasificación.
Damascu
Economía
El sector inmobiliariu ta en puxanza en Damascu. L'asesora inmobiliaria Cushman & Wakefield listó l'espaciu d'oficines en Damascu como l'octavu más caru del mundu en 2009. El mercáu d'oficines na ciudá ye un pocu neñón y la demanda d'espaciu d'oficines premium devasa la ufierta. Damascu ye'l llar d'una amplia gama d'actividaes industriales, tales como testiles, procesamientu d'alimentos, cementu y delles industries químiques. La mayoría de les fábriques tán dirixíes pol Estáu. Artesaníes tradicionales y artesanales grabaes en cobre entá se producen na ciudá vieya.
Yevguéniya Kanáyeva
Temporaes 2010 y 2011
Kanaeva empezó la temporada 2011 compitiendo nel Grand Prix de Moscú onde ganó la final All-Around y toles finales por aparatos. Na copa del mundu de Pesaro (Italia) remató en segundu llugar por detrás de Daria Kondakova. Sicasí, Kanaeva ganó'l restu de competiciones All-Around de toles copes del mundu y Grand Prix restantes nes que participó. El campeonatu européu d'esi añu nun foi tan brillosu como usualmente solíen ser para ella. Ganó l'oru por equipos y nes finales d'aru y cinta. En pelota foi plata por detrás de la bielorrusa Lyubov Charkashyna y quinta en maces dempués de dexar cayer una de les maces fora del tapiz.
Damascu
Economía
La Bolsa de Valores de Damascu abrió formalmente pal comerciu en marzu de 2009, y ye la única bolsa de valores de Siria. Atópase anguaño nel distritu de Barzeh, dientro de los mercaos financieros y de valores sirios. El so últimu llar foi'l distinguíu distritu de negocios de Yaafur.
Yevguéniya Kanáyeva
Temporaes 2010 y 2011
Nel campeonatu del mundu celebráu en Montpellier (Francia), Kaneva batió'l so propiu récor y volvió ganar toles medayes d'oru #posible: equipos, 4 aparatos y final All-Around.
Damascu
Tresportes
thumb|left|Estación ferroviaria Al-Hejaz. Les conexones aérees dientro del país esisten ente Damascu y Alepo, Qamisli, Lataquia y Deir Az-Zur. La rede de víes en Siria ye bien trupa, los autobuses circulen de cutiu y son baratos. La mayoría de los sirios va n'autobús, yá que non toos tienen un coche. Les rutes nun son llargues y ye posible percorrer la mayoría d'elles en 5 hores a lo más. Los tipos d'autobuses son los autocares tradicionales, los minibuses y los microbuses xaponeses. Los taxis coleutivos, “service”, van poles mesmes rutes que los autobuses, pero suelen ser más caros.
Yevguéniya Kanáyeva
Temporaes 2010 y 2011
Nel Grand Prix celebráu en Brno (República Checa) Kanaeva batió un nuevu récor. Consiguió la máxima puntuación (30.000) na final de cinta.
Damascu
Tresportes
Los trenes en Siria son modernos, cómodos, baratos y puntuales. La llinia ferroviaria principal va de Damascu a Alepo, Deir Az-Zur, Hasaca y Qamisli y xúnese con otra, que va pola mariña.
Yevguéniya Kanáyeva
Temporaes 2010 y 2011
La temporada remató con nuevos oros nel Aeon Cup de Xapón.
Damascu
La Ciudá Antigua
thumb|250px|right|Catedral de la Ciudá Vieya de Damascu.
La ciudá antigua de Damascu foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1979. Ocupa una superficie de 135 hectárees y taba arrodiada por una muralla romana, de la que perduren los llaos norte y este y parte del llau sur. Caltiénense ocho puertes, de les que la más antigua, Bab Sharqi, remontar al periodu romanu. Nel sentíu de les aguyes del reló, empezando pel norte, son:
Anque la ciudá entá caltién muertes romanos y bizantinos, la mayor parte de los 125 edificios y monumentos incluyíos na declaración de la Unesco correspuenden al arte islámico.