cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yokohama
Historia
left|thumb|300x300px|Representación del comerciu internacional en Yokohama, obra d'[[Utagawa Sadahide (1861).]] La esistencia de los primeros asentamientos na actual Yokohama daten del sieglu XI, a finales del periodu Heian. Mientres el shogunato Tokugawa, carauterizáu por una estricta política d'aislamientu, nun foi más qu'una pequeña población pesquera. Sicasí tou camudó en 1854, dempués de que'l comodoro estauxunidense Matthew C. Perry forzara la firma del tratáu de Kanagawa qu'empecipiaba l'apertura esterior de Xapón. Cuatro años más tarde, en virtú del tratáu d'Amistá y Comerciu de 1858, establecióse que Yokohama sería unu de los cinco nuevos puertos internacionales.
El puertu de Yokohama foi inauguráu'l 2 de xunu de 1859 y rápido convirtióse nel principal puntu de comerciu internacional pola so conexón con Tokiu al traviés de la carretera Tōkaidō. Les autoridaes xaponeses segregaron a los estranxeros con un barriu propiu, conocíu como Kannai (n'español, «dientro de la barrera»), que taba arrodiáu por un foso pa dixebra-yos de la población nipona. Eso nun torgar qu'hubiera múltiples resfregones ente los comerciantes y los samurái, contrarios a la influencia estranxera, polo que foi necesariu construyir misiones diplomátiques nun barriu específicu (zona Yamate). La principal actividá portuaria mientres la dómina Meiji foi'l comerciu de la seda con Reinu Xuníu y, años más tarde, la importación de materies primes y esportación de productos.
Gracies a la influencia estranxera, Yokohama foi la primer ciudá de Xapón en desenvolver artículos procedentes de la cultura popular occidental. Ente elles atopen les primeres fábriques de xeláu y de cerveza, les carreres de caballos (1862), el rugbi (1866), la prensa diaria en xaponés (1870), el allumáu públicu, la primer llinia de ferrocarril del país que conectaba la ciudá con Shinagawa (1872) y la primer pista de tenis (1878). Per otra parte, el fotógrafu británicu Felice Beatu instalar na ciudá y contribuyó al desenvolvimientu de la fotografía nacional. L'escritor Jules Verne reflexó fielmente el desenvolvimientu portuariu de Yokohama na so novela La vuelta al mundu n'ochenta díes (1872), a pesar de que nunca llegó a visitala.
El 1 d'abril de 1889, Yokohama convirtióse oficialmente nuna ciudá independiente y esaniciáronse les restricciones de barrios por nacionalidá.
A empiezos del sieglu XX, l'actividá portuaria contribuyó al desenvolvimientu industrial de la rexón Keihin —Yokohama, Kawasaki y Tokiu— con un cada vez mayor númberu d'empreses xaponeses. Sicasí, el 1 de setiembre de 1923 producióse'l gran terremotu de Kantō que destruyó'l puertu y casi tola ciudá. Díes dempués, parte de la población perpetó una persecución contra la minoría étnica coreana, lo qu'obligó a les autoridaes a decretar la llei marcial. Mientres la reconstrucción instaláronse numberosos parques públicos p'amenorgar l'impautu de la industria, ente ellos el parque Yamashita xunto a la mariña (1930).
Yokohama volvió ser parcialmente destruyida mientres la Segunda Guerra Mundial polos bombardeos de l'aviación d'Estaos Xuníos del 29 de mayu de 1945. Mientres la ocupación de Xapón, los estauxunidenses asumieron los llabores de reconstrucción y convirtieron al puertu de Yokohama nuna base de tresporte pa les tropes aliaes na guerra de Corea.
Dende'l 1 de setiembre de 1956, Yokohama ye una ciudá designada por decretu gubernamental.
Apocayá, la capital de Kanagawa esperimentó una rápida crecedera y aspira a competir con Tokiu como centru de negocios. En 1983 empecipióse la construcción de «Minato Mirai 21», un distritu pobláu de rascacielos de recién construcción y asitiáu al llau del puertu, nel que pueden atopase edificios como la Yokohama Landmark Tower, el más altu de Xapón hasta 2014. Otros acontecimientos importantes pa la ciudá fueron la final de la Copa Mundial de Fútbol de 2002, celebrada nel Estadiu Internacional, y la xunta del Foru de Cooperación Económica Asia-Pacíficu en 2010.
Topografía
thumb|252x252px|Mapa satelital de Yokohama. Yokohama tien una área total de 437,38 km² y atópase a 5 metros sobre'l nivel del mar. Ye la capital de la prefeutura de Kanagawa, llinda al este cola Badea de Tokiu y ta asitiada en plena llanura de Kantō. La ciudá atópase arrodiada per llombes y el sistema montascosu carauterísticu de la isla de Honshū, de cuenta que la so crecedera viose llindáu y tuvo que gana-y terrenal al mar. Esto afecta tamién a la densidá de población, una de les mayores de Xapón con 8.500 habitantes por km².
Los puntos más altos dientro de la llende urbana son Omaruyama (156 m) y el monte Enkaizan (153 m). El principal ríu ye'l ríu Tsurumi, qu'empieza nes llombes Tama y desagua nel océanu Pacíficu.
Xeoloxía
La mayoría de los movimientos sísmicos son de baxa intensidá y xeneralmente nun son percibíos poles persones. Sicasí, Yokohama vivió dos grandes temblones que reflexen la evolución de la inxeniería sísmica: el gran terremotu de Kantō de 1923 afaró la llocalidá y causó más de 100.000 víctimes mortales en tola rexón, ente que el terremotu y tsunami de Xapón de 2011, con epicentru na mariña este, sentir na llocalidá pero solo hubo que llamentar daños materiales porque la mayoría d'edificios yá taben preparaos pa soportalos.
Clima
Yokohama presenta un clima subtropical húmedu (Köppen: Cfa) con una temperatura permediu de 16 °C.
La mayor carauterística d'esti clima son branos templaos con una mayor sensación térmica por cuenta del mugor, acentuada porque Yokohama ta pegada a la badea de Tokiu. Otra manera, los iviernos son fríos pero en menor midida que n'otres rexones; escasamente danse temperatures baxo cero. Amás, hai precipitaciones abondoses nos meses correspondientes a la primavera y al branu.
Demografía
Con una población de 3.691.240 habitantes según el padrón de 2012, Yokohama ye la segunda ciudá más poblada de Xapón por detrás de Tokiu. Dientro de la prefeutura de Kanagawa, apurre unu de cada trés habitantes. La ciudá forma parte del llamáu Área Metropolitana de Kantō, que recueye los 23 barrios capitalinos y diverses poblaciones de la badea de Tokiu, con una población envalorada de 34 millones d'habitantes que lu converten na mayor del mundu.
La historia de la ciudá camudó pa siempres cola construcción del puertu internacional, pos hasta entós Yokohama nun yera más qu'una villa pesquera. Gracies al comerciu y la influyencia internacional, na década de 1920 convertir na sesta ciudá más poblada del país (por detrás de Ciudá de Tokiu, Osaka, Nagoya, Kioto y Kobe). A partir de la década de 1950, una vegada superada la Segunda Guerra Mundial, Yokohama convertir nun potente centru industrial y de negocios qu'atraxo a xente d'otres rexones, al puntu de superar los 2,7 millones d'habitantes d'Osaka en 1980.
Francisco Fresno
Francisco Fresno ye un escultor, pintor y grabador asturianu.
Yokohama
Demografía
Según datos del gobiernu municipal estrayíos del padrón de 2012, el númberu d'habitantes n'edá de trabayar (15 a 64 años) ye de 2.427.891 persones. un 65,8% de total. Hai unos 483.380 menores de 14 años (13,1%) y unes 754.059 persones (un 20,4%) de la tercer edá. Nos últimos años producióse un descensu na tasa de natalidá, col consiguiente aumentu de la edá media a 43 años. Hai más de 80.000 residentes estranxeros na ciudá.
Organización territorial
thumb|Mapa de los barrios de Yokohama. Yokohama ye una ciudá designada por decretu gubernamental dende 1956. So esta condición, tien delegaes munches de les funciones que de normal realicen los gobiernos prefeuturales n'árees como educación pública, bienestar social, sanidá, llicencies de negocios y planificación urbana. Al gobiernu llocal xeneralmente se -y delegan les funciones alministratives menores en cada área, ente que'l prefeutural retién l'autoridá sobre les decisiones más importantes.
Les ciudaes designaes estremar en distritos (区, ku), cada unu de los cualos tien una oficina de barriu que realiza funciones alministratives pal gobiernu llocal. Yokohama estremar en 18 distritos:
Economía
Les empreses más importantes qu'acueye la ciudá son JVC (1927), JGC Corporation (1928), Nissan Motor Corporation (1933) y Koei (1978).
Turismu
left|thumb|260x260px|Entrada al [[barriu chinu de Yokohama.]] Bona parte de los curiosos turísticos de Yokohama concentrar nel distritu de Naka. El barriu históricu, asitiáu na redoma del puertu, llámase Kannai (n'español, «dientro de la barrera»). N'orixe foi un distritu específicu pa comerciantes estranxeros, arrodiáu por un foso pa dixebra-yos de la población llocal. Esta midida, bien similar a la islla de Dejima en Nagasaki, foi abolida en 1889 y dende entós hai llibertá de movimientu ente zones. Kannai alluga dellos edificios históricos d'inspiración occidental como los Trés Torres, les residencies diplomátiques de Yamate, la Catedral del Sagráu Corazón, l'Archivu d'Historia de Yokohama, numberosos museos —ente ellos el Muséu de la Seda y el de barcos de Nippon Yusen— y la torre marina de Yokohama, consideráu'l faru más altu del mundu.
La influencia estranxera sigue bien presente na ciudá. Una de les sos mayores particularidaes ye Yokohama chūkagai, el barriu chinu más grande de Xapón y unu de los mayores del mundu. Anguaño ye una allegada zona comercial con más de 500 establecimientos nun área de 2.500 m². Mui cerca d'ellí atópase l'avenida de Motomachi, con numberoses tiendes y productos de procedencia occidental.
Na mariña atopen dos curiosos turísticos: el puertu de Yokohama y el distritu financieru «Minato Mirai 21». Ellí atópase Yokohama Landmark Tower, que con un altor de 296 metros y 73 pisos foi'l rascacielos más grande de Xapón hasta 2014. Tamién son destacables Cosmo Clock 21, la noria más grande del mundu hasta 1997 y qu'ufierta una vista panorámica de tola metrópolis, y el veleru Nippon Maru que güei forma parte del muséu del puertu. La badea de Yokohama dispón de llongures pontes atirantaes que conecten el puertu, ente ellos el Tsurumi Tsubasa (1.021 m.) y el Yokohama Bay (860 m.)
El distritu de Shin-Yokohama tien instalaciones como l'Estadiu Internacional de Yokohama —sede de la final de la Copa Mundial de Fútbol 2002—, el Yokohama Arena y el muséu del ramen.
Parques
thumb|270x270px|Rinshukaku, nel [[Sankei-en|parque Sankei.]] Igual qu'otres ciudaes xaponeses, Yokohama llevantó numberosos parques públicos p'amenorgar l'impautu de la contaminación. El más allegáu al allugase cerca del puertu ye'l parque Yamashita, que la so estensión total ye de 74.121 m². Dempués de que la zona quedara destruyida pol gran terremotu de Kantō, aceptó reconstruyísela con un vastu parque natural na redolada urbana. Xunto al parque pueden visitase l'hestóricu Hotel New Grand, onde'l xeneral Douglas MacArthur pasó la so primer nueche de la ocupación de Xapón en 1945, y el barcu-muséu Hikawa Maru.
El parque más grande con una estensión de 175.000 m² ye'l xardín xaponés Sankei-en, asitiáu nel distritu de Naka. Foi abiertu en 1906 pol comerciante testil Tomitaro Hara y dende 1953 ta xestionáu pol gobiernu llocal al traviés d'una fundación. Sankei ye bien popular ente la población llocal pol so xardín interior, los sos árboles de sakura y ume, la residencia de Tomitaro y poles numberoses construcciones qu'alluga, munches d'elles cola calificación de patrimoniu cultural de Xapón.
Metro y rede ferroviaria
thumb|250x250px|Vista aérea de la [[estación de Yokohama.|left]] El tresporte públicu intraurbano básase principalmente nel tresporte ferroviariu, conectáu al sistema de tresportes de Tokiu. La estación central ye la estación de Yokohama, asitiada nel distritu de Nishi. Foi inaugurada en 1872 y dende entós ye una de les que mayor actividá rexistra, aproximao 760 millones d'usuarios al añu, que la converten na principal estación de la prefeutura de Kanagawa y la quinta con más tráficu a nivel mundial.
El principal operador ferroviariu ye la East Japan Railway Company (East JR), empresa pública que xestiona seis linia que dexen llegar a Tokiu dende la estación de Yokohama: la llinia Tōkaidō (dende Tokiu hasta Kōbe), la Llinia Keihin-Tōhoku, Negishi, Shōnan–Shinjuku, Yokosuka y Llinia Yokohama (Yokohama-Sagamihara-Tokiu). Asina mesmu, les llinies Nambu y Tsurumi tienen parada n'otres estaciones de la ciudá. Al pie de los trenes de la JR, el operadores privaos Keikyu, Tokyu y Sotetsu cunten coles sos propies llinies de calter nacional.
Yokohama ta coneutada a la rede de tren d'alta velocidá. Na estación de Shin-Yokohama, la segunda más importante, puede tomase el tren Tōkaidō Shinkansen que coneuta Tokiu con Osaka.
Amás, Yokohama tien rede de metro dende'l 16 d'avientu de 1972. El Metro de Yokohama, operáu pol Consorciu de Tresportes local, tien un llargor de 53,4 quilómetros con anchu de vía estándar qu'empresta serviciu al conceyu y llega hasta Fujisawa. Hai un total de 42 estaciones y anguaño entiende dos linia: llinia azul (40,4 quilómetros) y llinia verde (13 quilómetros).
Autobuses urbanos
thumb|Autobús turísticu de Yokohama. Pa viaxes de curtiu algame y p'aportar a la rede ferroviaria y de metro, Yokohama dispón d'un sistema públicu de tresporte terrestre de pasaxeros.
El Consorciu de Tresportes de Yokohama xestiona'l so propiu serviciu municipal d'autobús, con más de 50 llinies qu'empresten serviciu a los distintos barrios de la ciudá. Los usuarios pueden adquirir billetes combinaos de metro y autobús con distintes tarifes. Esisten autobuses turísticos (Akai Kutsu) que faen un percorríu peles zones más importantes na historia de Yokohama.
Tresporte marítimu
Anque l'usu principal del puertu de Yokohama ye comercial, tamién ye un importante puntu de tresporte marítimu. El muelle Osanbashi ye la principal terminal internacional. Puede acoyer coles mesmes 2 barcos de 300 metros (o 4 barcos de 200 metros) d'eslora total, y l'edificiu principal —diseñáu por Alejandro Zaera y Farshid Moussavi— cuenta con aparcamientu, restorán, aduanes ya instalaciones pa inmigración.
Tresporte aereu
Yokohama nun dispón d'aeropuertu, pero ta cubiertu polos dos aeródromos del área metropolitana de Tokiu. El más cercanu a la ciudá ye'l Aeropuertu Internacional de Haneda, asitiáu en Ōta (Tokiu) a poca distancia de Kawasaki. Sicasí, la mayoría de vuelos a Tokiu dende l'estranxeru suelen aterrizar nel Aeropuertu Internacional de Narita, a 14 quilómetros de distancia. Hai un tren direutu (Narita Express) que coneuta l'aeropuertu cola estación de Yokohama.
Deportes
thumb|[[Estadiu Internacional de Yokohama.|260x260px]] Yokohama alluga eventos deportivos de primer nivel y cuenta con clubes profesionales nos deportes con más aficionaos de Xapón: béisbol y fútbol.
La instalación más importante ye l'Estadiu Internacional de Yokohama, con capacidá pa 72.000 espectadores. Ye llar del principal club de fútbol local, el Yokohama F. Marinos, anque tamién puede allugar competiciones d'atletismu. Ye una de les sedes de la seleición de fútbol de Xapón y celebró eventos de gran magnitú como la final de la Copa Mundial de Fútbol de 2002, los trés últimes Copes Intercontinentales y delles finales de la Copa Mundial de Clubes de la FIFA. Nun futuru ta previstu qu'acueya la final de la Copa Mundial de Rugby de 2019 y sía subsede nos Xuegos Olímpicos de Tokiu 2020. Otros campos de fútbol son la ciudá deportiva Marinos Town y l'Estadiu Mitsuzawa (Yokohama F.C.), subsede del fútbol nos XX.OO. de 1964.
L'Estadiu de Yokohama ye'l principal campu de béisbol y nél xueguen los Yokohama DeNA BayStars de la Lliga Xaponesa de Béisbol Profesional. Foi inauguráu en 1978 con un aforu de 30.000 espectadores.
Los principales pabellones multiusos son el Yokohama Arena (17.000 espectadores) que suel utilizase en conciertos y eventos d'artes marciales mistes, y la Piscina Internacional de Yokohama, sede del Campeonatu Pan-Pacíficu de Natación en 2002.
Ciudaes hermanaes
Sapporo ta hermanada coles siguientes ciudaes, ordenaes per añu de collaboración:
Amás, el puertu de Yokohama ta hermanáu colos siguientes puertos, n'orde alfabéticu:
Tabla añal del sieglu XVI e.C.
Sieglu XV e.C.
Tabla añal del sieglu XVII e.C. - Sieglu XVII e.C. | Sieglu XVI e.C. - Tabla añal del sieglu XV e.C.
Ville-Langy
Ville-Langy ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llagar (Balmonte)
Llagar ye una casería de la parroquia de Balmonte nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 25,00 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 120 msnm y tien una población de.
Stettlen
Stettlen ye una comuña suiza del cantón de Berna, asitiada nel distritu de Berna-Mittelland. Llenda al norte cola comuña de Bolligen, al este y sur con Vechigen, y al oeste con Muri bei Bern y Ostermundigen.
Hasta'l 31 d'avientu de 2009 taba asitiada nel distritu de Berna.
Leirío
Leirío ye una casería de la parroquia de Balmonte nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 25,00 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 680 msnm y tien una población de.
51 Aquilae
51 Aquilae (51 Aql) ye una estrella na constelación del Águila de magnitú aparente +5,39. D'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos, alcuéntrase a 91 años lluz de distancia del Sistema Solar. 51 Aquilae ye una estrella blancu-mariella de la secuencia principal de tipu espectral F0V. Asemeyáu a les componentes de Porrima (γ Virginis) o a Alchiba (α Corvi), la so temperatura superficial ye de 6854 K. Tien una lluminosidá cuasi cinco veces cimera a la lluminosidá solar y tien una masa un 44% mayor que la del Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada ente 77 y 107 km/s, cifra que varia según la fonte consultada; considerando'l primeru de los valores, el so periodu de rotación ye igual o inferior a 22,6 hores. Con una edá de 1600 millones d'años, percorrió'l 42% del so trayeutu dientro de la secuencia principal.
51 Aquilae evidencia una metalicidá inferior a la solar nun 30% ([Fe/H] = -0,15). Amás del fierro, un gran númberu de metales son menos abondosos que nel Sol, siendo'l europiu l'elementu comparativamente más escasu ([Eu/H] = -0,39). Otra manera, unos pocos elementos son sobreabundantes, destacando'l lantanu, 2,7 vegaes más abondosa que na nuesa estrella.
Circaetus
Circaetus ye un xéneru d'aves accipitriformes de la familia Accipitridae, distribúyese principalmente nel África subsaḥariana, una de les especies del xéneru ye la Culebrera europea (Circaetus gallicus), presente n'España.
Especies
Reconocense seis especies:
Villiers-le-Sec (Nièvre)
Villiers-le-Sec ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Kim Novak
thumb|Kim Novak, Los Angeles 1962 Kim Novak, ñació en Chicago (Illinois) el 13 de febreru de 1933, ye una actriz d'Estaos Xuníos d'orixe checu, con una llarga carrera cinematográfica. Trabayó con direutores como Alfred Hitchcock o Billy Wilder, y compartió películes con Judy Holliday, Jack Lemmon, William Holden, Rita Hayworth, Frank Sinatra, James Stewart, Walter Matthau, Dean Martin, Fred Astaire, Ernest Borgnine, Tony Curtis, Rock Hudson o Elizabeth Taylor, faciendo papeles de femme fatale.
Jennifer Jones
Phyllis Lee Isley (Tulsa, Oklahoma, 2 de marzu de 1919 - Malibú, California, 17 d'avientu del 2009), conocida como Jennifer Jones, foi una actriz d'Estaos Xuníos.
Biografía
Los sos padres pertenecíen al mundu del espectáculu y xunto a ellos percorrió gran parte del mediu oeste americanu. Asistió al institutu Monte Cassino y a la Universidá del noroeste hasta qu'en 1938 ingresó na Academia d'Artes Dramátiques de Nueva York. Ende conoció a otru estudiante, l'actor Robert Walker col que casóse'l 2 de xineru de 1939.
La pareya treslladar a Hollywood onde Jones actuó en dos pequeños papeles: nun western de John Wayne y na serie televisiva Dick Tracy's G-Men. Sicasí, nin ella nin el so maríu superaron una prueba de pantalla pa la Paramount polo que tornaron a Nueva York.
Walker empezó a trabayar en programes de radio ente que Jennifer empecipiaba un trabayu como modelu mientres siguía buscando trabayos como actriz. Presentar a una prueba entamada pol productor David O. Selznick que nun pudo terminar yá que españó en llárimes. Sicasí, Selznick quedó impresionáu y terminó roblando un contratu cola actriz.
Jennifer Jones divorcióse de Robert Walker en 1944. En 1949 casóse con Selznick col que permaneció hasta la muerte del productor en 1965. A partir de la muerte del so home, l'actriz retiróse pasu ente pasu de la gran pantalla. La so última apaición realizar na película The Towering Inferno (The towering inferno) en 1974. Darréu casóse col magnate y coleicionista d'arte Norton Simon, creador d'un famosu muséu en Pasadena (California). Tres la muerte de Simon, la ex actriz siguió xestionando'l muséu, en que'l so patronatu figuraba la tamién actriz Candice Bergen.
Jones finó'l 17 d'avientu de 2009 na so casa de Malibú a los 90 años.
Ciconia nigra
.
La ye una especie d'ave ciconiforme de la familia Ciconiidae. Ave migratoria llargamente distribuyida pol Vieyu Mundu y África tropical.
Carauterístiques
Nos adultos, la carúncula (el "aniellu" alredor del güeyu), picu y pates, ausentes de plumes, presenten un color coloráu intensu que produz un marcáu contraste col color blancu y negru del plumaxe. L'iris ye marrón.
Nun esiste dimorfismu acusáu ente machu y fema. El machu presenta un tamañu daqué mayor, y l'estructura del picu en dellos exemplares puede aportar a bien patente, con un picu más robezu y daqué curvu al respective de la fema.
thumb|left|Tres pollos nel nial nel [[Parque Nacional de Monfragüe.]] thumb| Güevu de cigüeña negra. Los mozos cuando abandonen el nial estremar de los adultos porque la carúncula, pates y picu nun tienen color coloráu, y el plumaxe dorsal, el de la cabeza y el pescuezu nun ye negru. El color de la carúncula ye marrón o pardu buxu, el de picu y pates, varia ente un blancu abuxáu a verde oliva o amarellentáu. Les plumes de la cabeza, pescuezu y pechu son de color marrón castañal, coles puntes blanques, lo que-y confier un aspeutu motudu. El restu del plumaxe del envés ye tamién de tonos marrones escuros, lo que fai que nel campu los mozos tengan dorsalmente un aspeutu marrón achocolatado.
Reproducción
La cigüeña negra añera en árboles y montes despoblados. Ocupa niales d'años anteriores o dambos sexos constrúin un nial avolumáu con cañes y forráu de mofu, hierba verdes y gramínees, siempres cerca de l'agua. La puesta, d'abril a xunu, consta de 3-5 güevos blancos y dambos proxenitores guarar por espaciu de 38 a 42 díes. Los pitucos son alimentaos polos sos padres y son capaces de volar al cabu de 65-70 díes.
Alimentación
Come principalmente pexes, xaronques, culebra, rata d'agua, inseutos (escarabayos, hemípteros y libélulas) y materia vexetal.
Hábitat
Vive nos robledal y nos montes de pinos y sufreres o, otra manera, tamién en zones deforestadas. En dambos casos ye fundamental qu'haya agua abondoso (ríos, banzaos, charcos, etc.).
Distribución y migración
La cigüeña negra ye un ave migradora, qu'envierna n'África tropical y la India. Aprovecha les corrientes d'aire caliente pa ganar altor entamando y aforrar enerxía en vuelos de llarga distancia. Como nun hai corrientes térmiques sobre'l mar, les cigüeñes negres, xunto con otres especies d'aves planeadoras (principalmente aves de presa) concéntrense los puntos más cercanos al continente Africanu pa cruciar el Mediterraneu al traviés del Estrechu de Xibraltar o'l Bósforu. Pueden volar ente 100 y 250 km diarios.
Migren al sur ente mediaos d'agostu y finales de setiembre y tornen a Europa a mediaos de marzu. Alredor del 10% de les cigüeñes de les poblaciones occidentales traviesen Sicilia - Cabu Bon, Tunicia. La ruta más común traviesa l'Estrechu de Xibraltar. Munches aves arrodien el Sáḥara a lo llargo de la mariña atlántica. La mayor parte pasa l'iviernu en güelgues de Nixeria y Malí. Les poblaciones orientales toma la ruta del Bósforu-Sinai-Nilu. Los individuos que pasen el branu en Siberia migren al norte y nordeste de la India.
Rutes migratories de les cigüeñes negres europees
-Ruta occidental: la mayor parte de les poblaciones occidentales d'esti páxaru escueye la ruta percima Xibraltar pero hai un 10% que prefieren travesar el Mediterraneu volando percima de Sicilia y Tunicia. Depués traviesen el Sáḥara tou direutamente pel centru o percuerren la mariña Atlántica. Fuelguen nes zones húmedes de Nixeria y Malí.
-Ruta oriental: les poblaciones orientales siguen el trayeutu Bósforu-Península del Sinaí-Nilu.
Costumes
Ye más rara, más selvaxe y más solitaria que la cigüeña blanca y rehúye la compañía humana. Nes sos migraciones ye capaz de volar ente 100-250 km diarios, anque hai exemplares que lleguen a los 500 km. Emigren de mediaos agostu-final de setiembre y retornen escontra la metá de marzu.
Dick Van Patten
Richard Vincent "Dick" Van Patten foi un actor d'Estaos Xuníos famosu por interpretar el papel del padre na serie de televisión Con ocho basta.
Biografía
Fíu de Josephine Rose y Richard Byron Van Patten, foi l'hermanu mayor de l'actriz Joyce Van Patten y tíu de la tamién actriz Talia Balsam. Tuvo casáu con Patricia Poole dende 1954 y foi padre de tres fíos, toos actores: Vincent, Nels y James Van Patten.
Van Patten empezó la so carrera nel mundu del espectáculu como actor infantil na obra  The Eternal Road, de Broadway en 1937, col nome artísticu de Dickie Van Patten; n'años socesivos participó n'otros dolce obres representaes en Broadway. Debutó en televisión en 1949 cola serie Remember Mama, que s'emitió hasta 1957.
Sicasí, la so mayor popularidá, inclusive más allá de les fronteres d'Estaos Xuníos, deber al papel de Tom Bradford na serie d'enorme ésitu Con ocho basta, emitida ente 1977 y 1981.
Intervieno tamién en delles películes, como Vienres allocáu, High Anxiety, Spaceballs y Robin Hood: Men in Tights, según cameos nos videos musicales Smells Like Nirvana y Bedrock Anthem de "Weird A el" Yankovic.
Batalla de Yaguachi
La Batalla de Yaguachi o Batalla de Cone foi un enfrentamientu asocedíu'l 19 d'agostu de 1821 ente tropes independentistes de Guayaquil de la División Proteutora de Quito y refuerzos grancolombianos, nuna aición militar liderada por Antonio José de Sucre contra les tropes realistes lideraes pol coronel Francisco González. Sucre vence a los españoles. Asocedió cerca na zona de Yaguachi, actual provincia de Guayas n'Ecuador, y aseguró la independencia definitiva de la Provincia Llibre de Guayaquil.
Taoudeni
Taoudeni (tamién conocida como Taoudenni, Taoudénit o Taudeni) ye un centru mineru del sal remoto de la rexón desértica del norte de Malí, a 664km al norte de Tombuctú. El sal estrayer a mano del llechu d'un antiguu llagu saláu, cortar en bloques y trespórtese bien por camión bien en camellu hasta Tombuctú. Les caravanes de camellos (azalai) de Taoudenni son les postreres que queden operatives n'El Sáḥara. A finales de los años 1960, mientres el réxime de Moussa Traoré, construyóse una prisión nesti llugar y los internos yeren forzaos a trabayar nes mines. La prisión cerrar nel añu 1988.
Historia
La primer mención histórica de Taoudeni atopar nel Tarikh al-Suden d'a el-Sadi, quien escribió qu'en 1586, cuando les fuercies marroquines atacaron el centru de mines de sal de Taghaza (150 km al noroeste de Taoudeni), dalgunos de los mineros treslladar a 'Tawdani'. En 1906, el soldáu francés Édouard Cortier visitó Taoudenni con una unidá de los cuerpos montaos a camellu (méharistes) y publicó la primer descripción de les mines. Nesa dómina l'únicu edificiu yera'l Ksar de Smida que tenía un muriu circundante con una única pequeña entrada nel so llau occidental. Les ruines del ksar tán a unos 600 m al norte del edicio de la prisión.
Clima
Taoudeni atopar nun allugamientu remotu nuna de les rexones más caloroses sobre la cara de la tierra, allugáu a cientos de quilómetros de cualesquier otru llugar habitáu. Amuesa una versión estrema de clima desértico templáu (na clasificación climática de Köppen BWh), con unu de los branos más templaos conocíos nel planeta, algamando máximes en xunetu de 49°C, según niveles de precipitaciones bien baxos. Los iviernos son tamién bien templaos. Inclusive nel mes más fríu, les temperatures algamen los 27ºC.
Yudai Tanaka
Yudai Tanaka pue referise a:
Rik Van Nutter
Frederick Allen Nutter, conocíu nel cine como Rik Van Nutter, foi un actor y guionista d'Estaos Xuníos. Tuvo casáu cola tamién actriz Anita Ekberg.
Trayeutoria artística
Dessarrolló la so carrera principalmente na década de 1960, con un curtiu remanecimientu a finales de la siguiente década. El so papel más conocíu realizar na serie cinematográfica sobre James Bond, interviniendo en Operación trueno (Thunderball, de Terence Young, 1965), na que foi'l tercer actor n'interpretar al axente de la CIA Felix Leiter. Intervieno tamién en películes d'aventures y spaghetti western rodaes n'Italia.
Amás del so curtiu filmografía como actor, tamién escribió'l guión de Casting Call (1971), un drama de temática adulta dirixíu por Kendall Stewart. Este trata sobre los abusos a los qu'una serie de moces vense sometíes mientres unes pruebes de casting. Cuntaba ente los sos intérpretes cola sueca Uschi Digard, popular modelu de revistes masculines nos postreros 60 y primeros 70, y una de les modelos y actrices favorites del fotógrafu y cineasta Russ Meyer. La película llogró una clasificación X.
Aquexáu de problemes cardiacos, Van Nutter finó en Florida'l 15 d'ochobre de 2005, víctima d'un infartu de miocardiu.
Vida personal
Rik Van Nutter foi'l segundu home de l'actriz y modelu sueca Anita Ekberg, con quien tuvo casáu ente 1963 y 1975.
Intervención na Serie Bond
Bond y Leiter atopar con Paula, y acompañaos de Pinder (Earl Cameron), axente de la CIA, lleguen a un pequeñu mercáu pesqueru. Atopen a Q (Desmond Llewelyn) quien-y da'l so respeutivos gadgets: un reló con contador geiger integráu, una cámara submarina con rayos infrarroxos y posibilidá de tomar 8 semeyes instantánees, una pistola de bengalas, un minirespirador que dexa somorguiase mientres cinco minutos y una pastilla radioactiva pa dar la so llocalización a la CIA. Bond y Leiter establecen la so base nun catamarán, ente qu'en Londres prepara'l dineru que SPECTRE esixi en cuenta de nun españar les bombes atómiques robaes.
Bond continua siguiendo la pista de les bombes, de la que Largo afaya que Domino ta ayudando a Bond. Ladislav Kutze, científicu nuclear al serviciu de Largo, pide a esti preparar les bombes. Mientres, Leiter y los marines rescaten a Bond d'un pequeñu castru, onde Bond avísa-yos de que la primer bomba sera llanzada a Miami. P'atayar los planes de Llongura son llanzaos dellos marines pa evitar el tresporte de la bomba y desencadénase una batalla ente los marines y los sicarios de SPECTRE.
Bond somórguiase usando una unidá de propulsión submarina y llucha contra los homes de Largo, qu'acaben siendo derrotaos.
51 Arietis
51 Arietis (51 Ari / HD 18803 / HIP 14150) ye una estrella na constelación d'Aries de magnitú aparente +6,62.
Distante 69 años lluz del Sistema Solar, les carauterístiques físiques de 51 Arietis faen d'esta estrella una análoga solar, esto ye, una estrella en munchos aspeutos asemeyada al Sol. De tipu espectral G8V, ye sicasí más asemeyada a τ Ceti o 61 Ursae Majoris qu'a la nuesa mesma estrella, yá que con una temperatura efectivo de 5647 - 5666 K, ye unos 100 K más fría que'l Sol. Tien una lluminosidá equivalente al 91% de la lluminosidá solar, anque'l so diámetru ye un 2% más grande que'l de la nuesa estrella. Con una masa apenes mayor que la masa solar, paez ser una estrella más nueva que'l Sol, con una edá envalorada de 2000 millones d'años.
Lied der Deutschen
Das Lied der Deutschen o das Deutschlandlied (El cantar de los alemanes) ye l'himnu nacional d'Alemaña, del que la so lletra foi escrita por August Heinrich Hoffmann von Fallersleben en 1841 con música de Joseph Haydn quien la escribió orixinalmente en 1797 como parte d'un cuartetu de cuerdes (Kaiserquartett). La mesma partitura, pero con testu de Leopold Haschka, foi l'himnu del Imperiu Austrohúngaru, Gott erhalte Franz den Kaiser. Darréu, caltuvose la melodía, pero la lletra foi camudando.
Dende la fondación de la República Federal d'Alemaña consideróse que namás que la tercera estrofa formaba l'himnu. Asina oficializóse dos vegaes la primera en 1952 por un intercambeu de correspondencia ente'l Presidente Federal Theodor Heuss y el Canciller Federal Konrad Adenauer y foi confirmáu'l so estatus en 1990 nun intercambeu de correspondencia ente'l Presidente Federal Richard von Weizsäcker y el Canciller Helmut Kohl.
Lletra
N'alemán
Deutschland, Deutschland über alles,
Über alles in der Welt,
Wenn es stets zu Schutz und Trutze
Bruderlich zusammenhält;
Von der Maas bis an die Memel,
von der Etsch bis an den Belt:
Über alles in der Welt! :| Deutsche Frauen, deutsche Treue,
Deutscher Wein und deutscher Sang
Ihren alten schönen Klang,
Uns zu edler Tat begeistern
Unser ganzes Leben lang:
Deutscher Wein und deutscher Sang!:| Einigkeit und Recht und Freiheit
Für das deutsche Vaterland!
Danach lasst uns alle streben
Brüderlich mit Herz und Hand!
Einigkeit und Recht und Freiheit
Sind des Glückes Unterpfand;
Blühe, deutsches Vaterland.:|
N'asturianu
Alemaña, Alemaña sobre too,
sobre too nel mundu,
si siempre se queda xunida fraternalmente
Dende'l ríu Mosa fasta'l ríu Niemen,
Eleiciones de Baden-Wurtemberg (1996)
Les resultaos fueron:
Lied der Deutschen
Lletra
Dende'l ríu Adigio fasta'l Belt,
¡sobre too nel mundu! :| Muyeres alemanes, llealtá alemana,
Vinu alemán y cantares alemanes
Siguirán mui altamente envaloraos
Tola nuesa vida.
Vinu alemán y cantares alemanes! :| Xunidá y xusticia y llibertá
Pa la patria alemana;
Eso persigamos toos
Fraternalmente con corazón y mano.
Xunidá y xusticia y llibertá
Son el votu de la gayola;
Florez, patria alemana. :|
Premios Óscar de 1983
La 56ª ceremonia d'entrega de los premiu Óscar tuvo llugar el día 9 d'abril de 1984 nel Dorothy Chandler Pavilion de Los Angeles. La ceremonia foi presentada por Johnny Carson.
Candidatures
thumb|upright|160px|right|[[James L. Brooks fíxose acreedor de tres Premios Óscar pol so trabayu como guionista, productor y direutor de Terms of Endearment.]] thumb|upright|160px|right|[[Shirley MacLaine ganó'l so únicu Óscar como meyor actriz por Terms of Endearment.]] thumb|upright|160px|right|[[Robert Duvall ganó'l so únicu Óscar como meyor actor por Tender Mercies.]] thumb|upright|160px|right|[[Jack Nicholson ganó'l so segundu Óscar, esta vegada como meyor actor de repartu, pola so actuación en Terms of Endearment.]]
Montavaro
Montavaro ye una aldea de la parroquia de Balmonte nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 19,30 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 220 msnm y tien una población de.
Bandera d'Andorra
La bandera d'Andorra foi adoptada en 1866. Ta compuesta por trés franxes verticales n'azul, mariellu y bermeyu (en razón 8:9:8). Al centru asítiase l'escudu d'Andorra.
Por mor de que nun esiste una llexislación nidia sobre l'emplegu de la bandera, esisten dos versiones de la bandera, una col escudu y otra ensin ésti. D'otra miente, la versión col escudu emplégase más davezu como forma de torgar tracamundios coles banderes de Chad y Rumanía.
La bandera pue considerase como un mestu ente les banderes de Cataluña, Foix (franxes mariella y bermeya) y Francia (franxes azul y bermeya), países qu'actúen de proteutores del Principáu.
Villiers-sur-Yonne
Villiers-sur-Yonne ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Yuki Kobayashi
Yuki Kobayashi pue referise a:
Sajazarra
Sajazarra ye un conceyu de la comunidá autónoma de La Rioxa (España). Asítiase en redol a la confluencia de los ríos Aguanal y Ea.
Forma parte de l'Asociación Los pueblos más guapos d'España
Historia
220px|thumb|left|Términu municipal de Sajazarra.
La primer mención de la villa, col nome de Saggazahar, apaez nun documentu del cartulariu de San Millán de la Cogolla, cuando'l rei de Pamplona, Sancho "el de Peñalén", dona delles tierres nel so territoriu al cenobiu rioxanu'l día de Reyes del añu 1075. Antes del final del sieglu XI apaez nel Fueru de Miranda de Ebro en 1099 cola denominación de "Saja".
En 1146 apaez col nome actual nos documentos de concesión de fueru a Cerezo de Río Tirón per parte d'Alfonsu VII.
Foi fortificada ente los sieglos XII y XIII. En 1463 foi una de los cinco villes fundadores de la Hermandá d'Álava xunto con Vitoria, Miranda de Ebro, Pancorbo y Salvatierra.
El so castiellu/palaciu foi construyíu na segunda metá del sieglu XV al tresformase la villa en señoríu de los Velasco.
La villa y el castiellu pertenecieron a los Condes de Nieva.
La villa tamién perteneció a Bugedo.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 137 habitantes, 72 homes y 65 muyeres.
Castiellu-Palaciu
Construyíu nel sieglu XV al tresformase la villa en señoríu de los Velasco. Pol so bon estáu de caltenimientu ye una de les fortaleces más belles de La Rioxa. Anguaño ye propiedá particular.
Ta construyida en piedra de sillería. La so configuración ye paecida al Castiellu de Cuzcurrita de Río Tirón, con un recintu esterior rectangular, cubos redondos nes esquines y flanqueando la puerta d'accesu. Nel centru del apartaz llevanta la torre del homenaxe, de planta tamién rectangular, con torrexones octogonales nes sos esquines, coronada con matacanes y almenes.
Restos de la muralla y puerta denomada L'Arcu
El trazáu de la muralla, de forma trapezoidal, ye de la segunda metá del XIII, de la dómina d'Alfonsu X el Sabiu, y solo puede reconocese yá nes traseres de les cases. De los cuatro puertes que tenía caltiénse la denomada l'Arcu, asitiada ente la ilesia y el Conceyu vieyu, gótica de los sieglos XIV o XV.
170px|thumb|Ilesia parroquial de l'Asunción.
Ilesia Parroquial de Santa María de l'Asunción
Bien d'interés cultural datáu del sieglu XII, construyíu en piedra de sillería y mampostería; suma de construcciones de delles dómines. Nel so interior alluga una imaxe de la Virxe de l'Antigua. Cuenta con un retablu renacentista.
Ermita de Santa María de Celleros
Asitiar a quilómetru y mediu de la población en direición a Castilseco.
Edificiu románicu herreriano, de sillería y mampostería del sieglu XIII. Foi reformada ente los sieglos XVI y XVIII, amás d'en 1945. Tien un retablu neoclásicu, obráu por Leonardo Gurrea escontra 1804, y púlpitu y facistol barrocos. D'ella procede la Virxe de Celleros, patrona de la villa y que güei s'atopa na parroquia.
Error cartográficu
En toponimia xeneral del IGN 1:25000 y 1:50000 apaez la ermita de Celleros como Ermita de San Bartolomé. Ye un claru error que tien de correxise. Afortunadamente la cultura popular ye fuerte y l'error (que persiste dende hai munchos decenios) nun consolidó. Ye la Ermita de Celleros, patrona de Sajazarra y antigua parroquia despoblada escontra'l sieglu XV.
Ríu Mardancho
El ríu, que circunvala casi tol cascu urbanu, ye'l ríu Mardancho. Naz en Altable (Burgos) y desagua nel Tirón (Anguciana). Traviesa Altable (en Burgos), Foncea, Cellorigo, Granxa de Sajuela (enclave de Miranda de Ebro dientro de La Rioxa), Villaseca, Sajazarra, Cuzcurrita y Anguciana. Nel so cursu alto conózse-y como ríu "Roganto", en llugar de Mardancho. Sicasí, la cartografía denominar, nel sieglu XIX, como "Ríu Ea", que pasó a ser la denominación cartográfica consolidada. L'error orixinal pue ser pol siguiente motivu: En cartografía de 1851 apaez el ríu con denominación de regueru LEA. Denominen regueru EA al so afluente. que conocemos como AGUACHAL o AGUANAL, y vien de Treviana. Per tantu'l ríu ye'l MARDANCHO o ROGANTO o LEA. El so afluente sería'l AGUACHAL o AGUANAL o EA. Curiosamente, en Anguciana munchos conocer como LEA y en Treviana al so afluente conocer como EA. Lo que confirma esi orixe. Unes precioses bodegues construyíes escontra 1998 denominar "Ponte del EA" y tán xunto a la ponte del ríu Aguachal; depués ye correuta la so denominación afecha a la hestoria, anque l'error cartográficu actual paeza que non.
Conceyu
Edificiu de trés plantes en sillería de vanos rebaxaos, construyíu en 1893 según proyeutu de Francisco Luis y Tomás, con una de les sos fachaes escontra la plaza Mayor y la principal escontra la cai de la Rosa.
Casa de les Llomba Osorio
Casona barroca del sieglu XVII, asitiada en C/ Llamera 4, tien un escudu cuartelado en cruz cola inscripción Alonso Llomba Osorio.
Provincia de Kirundo
La Provincia de Kirundo, ye una de les diecisiete provincies de Burundi. Cubre una área de 1.703km² y alluga una población de 602.000 persones. La capital ye Kirundo.
Vitry-Laché
Vitry-Laché ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Avicena
thumb|200px| Avicena nun testu de [[1271.]] Ibn Sina o Avicena (pol so nome llatinizáu) ye'l nome pol que se conoz na tradición occidental a Abū ‘A elī al-Husayn ibn ‘Abd Allāh ibn Sĩnã (en persa: ابو علی الحسین ابن عبدالله ابن سینا; n'árabe: أبو علي الحسین بن عبدالله بن سینا) foi un médicu, filósofu, científicu, polímata, musulmán y persa de nacencia. Escribió cerca de trescientos llibros sobre distintes temes, predominantemente de filosofía y medicina.
Los sos testos más famosos son El llibru del sanamientu y El canon de medicina, tamién conocíu como Canon de Avicena. Los sos discípulos llamábenlu Cheikh el-Raïs, ye dicir 'príncipe de los sabios', o'l más grande de los médicos, el Maestru por excelencia, o en fin el tercer Maestru (dempués d'Aristóteles y Al-Farabi).
Ye coles mesmes unu de los principales médicos de tolos tiempos.
Biografía
Avicena, o Ibn Siná (como foi llamáu en persa), nació'l 7 d'agostu de 980 en Afshana, provincia de Jorasán, Transoxsiana, anguaño n'Uzbequistán), cerca de Bukhará. Los sos padres yeren tamién musulmanes.
Al paecer foi precoz nel so interés poles ciencies naturales y la medicina, tantu qu'a los catorce años estudiaba solo. Unvióse-y a estudiar cálculu con un mercader, Al-Natili. Tenía bona memoria y podía recitar tol Corán.
Cuando'l so padre foi nomáu funcionariu, acompañar a Bujara, entós capital de los Samaníes y ellí estudió los saberes de la dómina, tales como física, matemátiques, filosofía, lóxica y el Corán. Viose influyíu por un tratáu d'Al-Farabi que-y dexó superar les dificultaes qu'atopó nel estudiu de la Metafísica d'Aristóteles. Esta precocidá nos estudios tamién se reflexó nuna precocidá na carrera, pos a los dieciséis años yá dirixía a médicos famosos y a los diecisiete gociaba de fama como médicu por salvar la vida del emir Nuh ibn Mansur.
Consiguió permisu p'aportar a la biblioteca real, onde amplió les sos conocencies de matemátiques, música y astronomía. Al llegar a la mayoría d'edá estudiara toles ciencies conocíes. Convertir en médicu de la corte y conseyeru de temes científiques hasta la cayida del reinu samaní en 999.
En Hamadán, l'emir buyida Shams ad-Dawla escoyólu como ministru. Impúnxose entós un programa de trabayu agotador, dedicándose de día a la cosa pública y de nueche a la ciencia. Trabayaba y dirixía la composición del Shifa y la del Canon médicu. Cuntó cola ayuda de dos discípulos que se partíen la relectura de los folletos de los dos obres, siendo unu d'ellos Al-Juzjani, el so secretariu y biógrafu.
A los venti años, y por aciu de Abū Bakr al-Barjuy, escribió diez volúmenes llamaos El tratáu del resultante y de la resultancia y un estudiu de los costumes de la dómina conocíu como La inocencia y el pecáu. Con estos llibros la so fama como escritor, filósofu, médicu y astrónomu estender por toa Persia, per onde se dedicó a viaxar.
En 1021, la muerte del príncipe Shams al-Dawla y l'empiezu del reináu del so fíu Sama' ad-Dawla cristalizaron les ambiciones y les rensíes. Víctima d'intrigues polítiques Avicena foi a la cárcel. Amarutáu de derviche consiguió safase y fuxó a Ispahán, al llau del emir kakuyida Nala ad-Dawla Muhammed.
thumb|250px| Mausoléu de Avicena en [[Hamadán.]] Con trenta y dos años empecipió la so obra maestra, el celebérrimo Canon de medicina (traducida al llatín por Gerardo de Cremona), que contién la coleición entamada de les conocencies médiques y farmacéuticos de la so dómina en cinco volúmenes.
Mientres una espedición a Hamadán, nel actual Irán, el filósofu sufrió una crisis intestinal grave, que carecía dende diba tiempu y que contraxo, según dixeron, por escesu de trabayu y de prestar. Intentó curase solu pero'l so remediu foi-y fatal. Morrió a los cincuenta y siete años nel mes d'agostu de 1037, en llevando una vida bien entamanada y llena de vicisitúes, escosáu pol escesu de trabayu.
Impautu
La obra de Avicena ye d'importancia capital, pos supón la presentación del pensamientu aristotélicu ante'l pensadores occidentales de la Edá Media. Les sos obres traducir al llatín nel sieglu XII, reforzando la doctrina aristotélica n'Occidente anque fuertemente influyida pol pensamientu platónicu. thumb|200px|Representación renacentista de Da Foligno, [[Venecia.]] Avicena declaró lleer en más de cuarenta causes la Metafísica ensin llegar a entendela del tou, pos nun espón l'orixe de les coses como obra d'un Creador bondosu. Entemeció la doctrina aristotélica col pensamientu neoplatónicu, afaciendo de la mesma el resultáu al mundu musulmán. Asitió a la Razón (manifestación oxetiva de la voluntá del propiu Dios) percima de too ser y esplicó que con esto se nos llama a buscar la perfeición.
Tamién estremó ente la esencia astracta y l'ente concretu que nun esixe esistir, pero esiste pola esencia. Amás, l'ente ta compuestu per una parte necesaria (nesti casu Alá, qu'esiste siempres) y una parte de «lo posible» (el restu de los seres del mundu, que namái esisten por una causa: la voluntá de Dios). Niega tamién la inmortalidá de l'alma como ente individual.