cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daniela Castillo
2013-2015: Cuartu discu "Turn It Up" n'inglés
Rematando'l 2014, Daniela prepara la so actuación na obra de teatru "Peter Pan, el musical" xunto a Augusto Schuster, Gonzalo Valenzuela y Josefina Fiebelkorn (actriz), llanzando un senciellu promocional col cantar Forever Young de Bob Dylan. La obra presentar mientres los meses de xineru y febreru de 2015 en distintos puntos del país onde Mall Plaza tien presencia. Una vegada terminada la xira del musical, Daniela sigue con presentaciones a lo llargo de Chile y dedícase a preparar un nuevu repertoriu musical. Ye convidada a la gala del LVI Festival Internacional del Cantar de Viña del Mar, y nel so paséu pola alfombra colorada destaca la so cara más estena pol "efeutu cintillo" del so peñáu, amás que visti un traxe color vainilla, que fai contraste cola so piel morico, siendo unu de los más criticaos polos especialistes.
2016-2017: Quintu Discu - Single "Una vegada Más"
Dempués del ésitu de "Turn it up" N'agostu, Daniela Castillo preséntanos “Una vegada más”, el primer single del so quintu discu d'estudiu. En pallabres de la mesma artista: “Ye un discu más orgánicu y honestu, onde pudi afigurar nes lletres tola mio esperiencia, tou lo que viví y lo que quiero dicir güei.” Y en xineru del 2017, llanza'l so videu clip.
The Smiths
The Smiths foi un grupu inglés de rock alternativu formáu en Mánchester en 1982. Taba integráu por Steven Patrick Morrissey (vocalista), Johnny Marr (guitarrista), Andy Rourke (baxista) y Mike Joyce (batería). Foi denomada polos críticos como la banda más importante de rock alternativu que surdió na escena británica de música independiente de la década de los 80.
La banda robló col sellu discográficu independiente Rough Trade Records. Con él, publicaron cuatro álbumes d'estudiu, dellos recopilatorios y numberosos senciellos. Magar que consiguieron un notable ésitu comercial fuera del Reinu Xuníu cuando entá taben xuntos, nunca se llanzó un senciellu que tuviera un ésitu trascendente nel so país d'orixe. The Smiths siguieron ganando un ésitu cada vez mayor y convirtiéronse nuna de les bandes más influyentes de la década. La edición española de la revista Rolling Stone allugar nel puestu 15 de les 50 meyores bandes de rock de tolos tiempos.
Formación y primeros senciellos
Mike Joyce foi reclutado como batería tres una curtia audición y Dale Hibbert baxista al empiezu, pero puestu foi reemplazáu por Andy Rourke, amigu de Marr.
L'orixe del nome basar na hestoria de David Smith, quien denunció ante la policía de Mánchester la identidá de los asesinos de los pandoriales (Moors Murders), hestoria qu'impactó a Morrissey na so mocedá. Sicasí, nuna entrevista de 1984, él mesmu dixo que llamó asina a la banda porque:   Yera l'apellíu más común y corriente y pensaba que yera hora de que la xente más corriente amosar al mundu."''
La banda robló col sellu discográficu Rough Trade Records, qu'editó los sos dos primeros singles, "Hand in Glove" y "This Charming Man" en 1983. "Hand in Glove" foi promocionáu pol DJ John Peel, pero nun tuvo enforma ésitu nes llistes. La situación ameyoró con "This Charming Man" y "What Difference Does It Make?". La banda empezó a xenerar un notable númberu de siguidores que-yos rindíen cultu, xeneralmente pola so identificación coles lletres de Morrissey.
The Smiths
Dempués de la publicación del álbum, la cantante Sandie Shaw versionó "Hand in Glove" y un par de temes más, escritos por Morrissey y Marr, y onde participaron esti postreru con Mike Joyce y Andy Rourke. Esto fizo que Morrissey sintiérase movíu, yá que nun cuntaron con él pa la collaboración.
L'ésitu del senciellu fizo que los Smiths tocaren descalzos -al estilu de Sandie Shaw nos 60- en Top of the Pops.
En 1984 tamién se publicar dos senciellos qu'apaecieron nel álbum: "Heaven Knows I'm Miserable Now" (la primer tema de la banda que s'asitió ente los 10 primeros puestos de les llistes) y "William, It Was Really Nothing" (que se cree que Morrissey inspirar nel so amigu Billy Mackenzie, cantante de The Associates pa escribila). La cara B d'esti single ye un de los cantares más conocíos del grupu, "How Soon Is Now?". L'añu concluyó cola escoyeta Hatful of Hollow, qu'incluyía singles, cares B, y versiones de les temes que fueren grabaos a lo llargo del añu anterior pa les sessions de John Peel y Jensen. Les nueves versiones fueron consideraes meyores por munchos (incluyendo a la banda) que les orixinales.
Meat Is Murder
A principios de 1985, la banda llanzó'l so segundu álbum, Meat Is Murder. Esti álbum foi muncho más estridente y políticu (dalgunos calificar d'agresivu) que'l so predecesor, al incluyir el cantar Meat is murder a favor del vegetarianismo (Morrissey foi vexetarianu dende la so infancia), el republicanismu llixeru de "Nowhere Fast", y los cantares en contra del castigu corporal "The Headmaster Ritual" y "Barbarism Begins At Home". En The Headmaster Ritual tamién criticaba'l sistema educativu inglés.
L'álbum foi precedíu pol rellanzamientu de la cara B "How Soon Is Now?" como senciellu, que orixinalmente nun apaecía nel álbum pero foi amestada n'ediciones subsiguientes. "Meat Is Murder" foi l'únicu álbum de la banda que llegó al primer puestu nes llistes britániques.
Amás de que l'álbum tenía mayor conteníu político, Morrissey introdució los sos ideales n'entrevistes, causando entá más discutiniu. Ente'l so blancos atopaben l'alministración de Margaret Thatcher, la familia real, y el Band Aid, sobre'l que Morrissey afirmó: "unu puede tener gran esmolición pola xente d'Etiopía pero ye otra cosa causar una tortura diaria a la xente nel Reinu Xuníu".
El siguiente senciellu "Shakespeare's Sister" (que nun taba nel álbum) nun tuvo enforma ésitu nes llistes, al igual que'l senciellu que sí taba nel álbum, "That Joke Isn't Funny Anymore". Munchos considerar una eleición estraña pa un senciellu, poles sos guitarres grabaes al aviesu y l'ausencia d'un gabitu melódicu consistente. Pero'l siguiente single, llanzáu en de setiembre de 1985, "The Boy With the Thorn in His Side", foi un indicador de lo que vendría.
Lafresnaya lafresnayi
El colibrí terciopelu o colibrí aterciopeláu (Lafresnaya lafresnayi) ye una especie de colibrí perteneciente a la familia Trochilidae. Ye l'únicu miembru nel so xéneru.
The Smiths
The Queen Is Dead
Una disputa llegal con Rough Trade retrasó la salida del álbum por casi siete meses (fuera completáu en payares de 1985) y Marr taba empezando a sentir el estrés causáu pola agotadora axenda de la banda. Mentanto, Rourke foi espulsáu de la banda a principios de 1986 polos sos problemes cola heroína. Enterar por mediu d'un Post-it pegáu nel parabrís del so coche, que dicía "Andy - you have left The Smiths. Goodbye and good luck, Morrissey." ("Andy - dexasti The Smiths. Adiós y bona suerte, Morrissey"). Foi temporalmente reemplazáu pol baxista Craig Gannon pero readmitido dempués de 2 selmanes, polo que Gannon convertir nel guitarrista rítmicu. Esti quintetu grabó los senciellos "Panic" y "Ask" (con Kirsty MacColl en coros), y foi de xira pol Reinu Xuníu. Dempués de que la xira terminara n'ochobre de 1986, Gannon foi espulsáu, por cuenta de la incompatibilidá col restu d'integrantes de la banda.
Strangeways, Here We Come y la disolución de la banda
250px|thumb|Discu de vinilu del senciellu [[Girlfriend in a Coma]] El single "Shoplifters of the World Unite" (un de los cantares favoritos de Morrissey) foi llanzáu a principios de 1987. Tuvo ésitu y nuevamente causó daqué de discutiniu ente padres, sobre la posibilidá de qu'afalara a los adolescentes a robar. Foi siguíu per un segundu recopilatorio, The World Won't Listen (el títulu referir al comentariu de Morrissey sobre la so frustración pola falta de reconocencia de la banda nel mainstream, anque irónicamente l'álbum llegó al segundu puestu nos charts), y el single "Sheila Take a Bow", el segundu (y postreru) ésitu de la banda que llegó a los primeros diez llugares. Otru recopilatorio, Louder Than Bombs, foi preparáu pal mercáu norteamericanu y contenía gran parte del mesmu material que The World Won't Listen, pero cola adición de "Sheila Take A Bow" y de material de Hatful Of Hollow, una y bones esi álbum nun fuera llanzáu entá nos Estaos Xuníos.
Lafresnaya lafresnayi
Alcuéntrase n'Ecuador, Colombia, Perú, y Venezuela. El so hábitat natural son los montes de monte húmedos subtropicales o tropicales y el monte altamente degradáu.
The Smiths
Strangeways, Here We Come y la disolución de la banda
A pesar del ésitu, esistíen ciertes diferencies personales dientro de la banda y la tensión na rellación ente Morrissey y Marr aumentó, faciendo que The Smiths tuviera en cantu de la disolución. Cuando Strangeways, Here We Come (llamáu asina pola prisión Strangeways de Mánchester) foi llanzáu en setiembre de 1987, la banda yá dexara d'esistir. La separación foi atribuyida al fechu de qu'a Morrissey fadiába-y el trabayu de Marr con otros artistes, y a que Marr sentíase atayáu pola poca flexibilidá musical de Morrissey. Marrsobremanera, odiaba la obsesión que tenía Morrissey por faer versiones d'artistes de pop de los años 1960, como Twinkle y Cilla Black. Refiriéndose a los cantares que la banda grabó na so última sesión xuntos (llau B pal single "Girlfriend in a Coma '', que salió antes del llanzamientu del álbum, Marr dixo, "Yo escribí "I Keep Mine Hidden", pero odié "Work Is a Four Letter Word". Eso foi'l cuelmu, realmente. Nun formé un grupu pa tocar cantares de Cilla Black".
Strangeways... tamién llegó al segundu puestu nel Reinu Xuníu, pero nun algamar el mesmu ésitu n'Estaos Xuníos. El cantar "Paint A Vulgar Picture" foi daqué profética, yá que los cantares del grupu fueron reeditaes en diverses compilaciones. El video de 30 segundos de "Girlfriend in a Coma" llogró daqué de rotación en MTV nos EE.XX. L'álbum foi recibíu con indiferencia per parte de los críticos, pero los cuatro miembros considerar el so álbum favoritu de la banda. Un par de senciellos del álbum fueron llanzaos con vieyes demos y versiones en direuto como llaos B, y al añu siguiente salió "Rank", un álbum en direuto que foi grabáu en 1986, cuando Gannon formaba parte de la banda, que repitió l'ésitu de los sos LP anteriores.
Carreres solistes
Darréu tres la separación, Morrissey empezó a grabar como solista, collaborando col productor de "Strangeways..." (Stephen Street) y el mancuniano Vini Reilly, guitarrista de The Durutti Column. L'álbum, Viva Hate (en referencia a la fin de los Smiths), salió seis meses más tarde y llegó al primer puestu en ventes. Morrissey sigue tocando y como solista. Collaboró tamién con otros artistes como Siouxsie de Siouxsie and the Banshees: rexistraron un cantar en dúu, "Interlude".
Marr tornó a la música en 1989 con Bernard Sumner (de New Order) y Neil Tennant (de los Pet Shop Boys) nel supergrupo Electronic. Electronic editó tres álbumes a lo llargo de la década siguiente. Marr tamién foi miembru de The The, grabando dos álbumes cola banda ente 1989 y 1993. Trabayó amás como sesionista y collaborador con artistes como The Pretenders, Pet Shop Boys, Billy Bragg y Black Grape. Nel 2000 fundó otra banda, Johnny Marr And The Healers, que llogró moderáu ésitu, y más tarde trabayó como músicu nel álbum d'Oasis Heathen Chemistry. Amás, trabayó como productor. Rourke y Joyce siguieron trabayando xuntos, como músicos de Morrissey (1988-1989) y Sinéad O'Connor, ente otros, amás de trabayar xuntos. Rourke grabó y salió de xira cola banda británica de country alternativu Proud Mary. Adicionalmente, formó un grupu con otros baxistes como Peter Hook (de New Order y Joy Division) y Mani (de los The Stone Roses y Primal Scream), llamáu Freebass.
Asuntos pendientes
The Smiths fueron axuntaos nun xulgáu en 1996 pa resolver una demanda por regalíes (royalties) de Mike Joyce contra Morrissey y Marr, quien namái-yos dexaron a Joyce y a Rourke llograr un 10 % de lo que la banda ganaba por grabaciones y presentaciones (los royalties por composición nun yeren relevantes, una y bones Rourke y Joyce nunca fueron acreditaos como compositores de la banda - Rourke sí compunxo los sos partes de baxu, pero desconocía los mecanismos que creaben royalties na creación d'obres musicales nesi momentu. Por esta razón, Rourke sigue ensin recibir creitos o royalties pol so trabayu na creación de los cantares de los Smiths).
Morrissey y Marr argumentaron que los otros dos miembros siempres tuvieren acordies con esa división, pero la corte falló a favor de Joyce, y ordenó que se-y pagara un millón de llibres y recibiera un 25 % dende esi momentu.
Como los royalties del grupu habíen estáu conxelaos mientres dos años, Rourke conformar con una suma menor pa pagar deldes, y siguió recibiendo 10%.
Morrissey foi descritu pol xuez como "agresivu y pocu confiable".
L'álbum solista de Morrissey de 1997, Maladjusted, incluyó un cantar tituláu "Sorrow Will Come in the End", que se refería al casu, y que foi omitida de la versión británica por mieu a una denuncia por bilordiu. Morrissey (pero non Marr) apeló contra'l veredictu ensin ésitu.
Como resultáu d'esti casu, una xunta de los Smiths paecía daqué imposible, a pesar del aparente cambéu na rellación ente Marr y Morrissey nos recién años. Tantu Johnny Marr como Morrissey afirmaron en repitíes ocasiones n'entrevistes que nun había forma dalguna de qu'una xunta volviera asoceder.
En 2005, VH1 intentó axuntar a la banda pa la so show Bands Reunited, pero'l programa abandonó los sos intentos depués de que'l so anfitrión Aamer Haleem nun llograra convencer a Morrissey.
A finales de payares de 2005, nuna apaición na estación de radio BBC 6 Music, Mike Joyce afirmó que taba travesando por problemes financieros, y que tuviera que recurrir a vender items raros de la banda en eBay. Dellos minutos d'una pista instrumental nunca completada llamada "The Click Track" foi presentada nel show.
Morrissey atacó a Joyce nuna declaración pública. La rellación ente Joyce y Rourke conxelóse como resultáu de la declaración de Morrissey que reveló que Joyce engañara a la xusticia al nun declarar que, ente otros, Rourke tenía derechu a activos que fueron tomaos polos abogaos de Morrissey. Dicía que Rourke fuera quitáu del pagu de royalties per parte de Morrissey yá que fueren tomaos por Joyce quien foi obligáu a declarar qu'otros (Rourke, Lillywhite y Street) teníen un interés nos fondos qu'él intentaba consiguir.
En xineru de 2006 Johnny Marr + The Healers tocaron en Manchester v Cancer, un show a beneficiu pal cáncer que foi entamáu por Andy Rourke y el so Production Company Great Northern Productions. Per primer vegada en 20 años Johnny Marr y Andy Rourke axuntar nel escenariu, y tocaron "How Soon Is Now?" .
Rourke espandió la so carrera como DJ con un programa de radio.
Senciellos
1983
1984 1985 1986 1987 1992 1995
Bermerain
Bermerain ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hiroyuki Tazawa
Hiroyuki Tazawa (田沢 浩之; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Lacedo pulchella
Lacedo pulchella ye una especie d'ave coraciforme de la familia Halcyonidae que vive nel Sureste Asiáticu. Ye la única especie del xéneru Lacedo.
Descripción
El martín cazador mozu mide unos 20 cm de llargu, tien un picu robezu colloráu y un penachu curtiu que pueden erizar. Presenta un notable dimorfismu sexual en comparanza cola mayoría de los sos parientes. El machu adultu tien la frente, les mexelles y la nuca castañes, y un pileu azul brilloso. El restu de les sos partes cimeros son azules con llistes negres. El so pechu, bandes y la parte inferior de la cola son acolorataos, y el so banduyu ye blancu. Sicasí les femes tienen partes cimeros ablondes llistaes en negru y les inferiores blanques con delles llistes en pechu y bandes. Los xuveniles presenten tonos más apagaos que los adultos del so mesmu sexu, tienen el picu pardo y naranxa, y les partes inferirores llistaes n'escuru.
Llista de les Naciones Xuníes de territorios non autónomos
La Organización de les Naciones Xuníes manexa una llista de territorios que nun se gobiernen a sigo mesmos. Namái tán nesta llista territorios habitaos permanentemente.
Lacedo pulchella
Distribución y hábitat
Atópase nes selves de Myanmar, Tailandia, Camboya, Vietnam, Laos, Malasia, Sumatra, Xava, n'Indonesia y Brunéi. En Singapur escastóse.
Taxonomía
Reconocense trés subespecies:
Comportamientu
Ye una especie que s'atopa nes selves de tierres baxes, hasta los 1700 m d'altitú en Brunéi, pero de normal alcuéntrase per debaxo de 1100 m nel restu del so área de distribución.
Añera nos buecos de los árboles, y dacuando nos niales esféricos de les termites arbóreas. La so puesta consta de dos a cinco güevos blancos.
Confrançon
Confrançon ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mostafá Chamrán
Mostafá Chamrán Saveí foi un científicu iranín que sirvió como ministru de Defensa, vicepresidente de la República Islámica d'Irán, y miembru del Parllamentu tres la Revolución iranina de 1979, y comandante de los Guardianes de la Revolución na Guerra Irán-Iraq (1980-1988). Morrió n'aición mientres el cursu de la guerra.
Enllaces esternos
‪
Juan Antonio Jara
Juan Antonio Jara foi vicepresidente del Paraguái ente 1882 y 1886. Proveniente d'una rica familia de terratenientes, nació escontra 1845. Foi unviáu a estudiar a Europa y tornó al país al rematar la Guerra contra la Triple Alianza, y empezó a activar en política. Dedicar al periodismu y a l'actividá comercial. Ocupó la titularidá de delles secretaríes d'Estáu (Rellaciones Esteriores, Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública, Facienda).
Acompañó al xeneral Bernardino Caballero como Vicepresidente de la República pal periodu 1882-1886, pero llueu rompió col gobiernu y pasóse a la oposición, llegando a participar d'una combalechadura empobinada a esaniciar al Presidente. Don Juan Antonio Jara foi unu de los fundadores del Partíu Lliberal, el 10 de xunetu de 1887. Finó pocu dempués.
Dooley Wilson
Arthur Dooley Wilson foi un actor y cantante d'Estaos Xuníos. El so papel más famosu ye ensin dulda la interpretación del pianista Sam en Casablanca.
Biografía
L'añu de nacencia exactu de Dooley Wilson ye desconocíu, magar se supón que tuvo de ser ente 1884 y 1887. Trabayó nel teatru en Chicago y Nueva York mientres la mayor parte del periodu entendíu ente 1908 y 1930, anque na década de los años 1920 tocó como batería nuna banda que percorrió Europa. Ente los años 1930 y los años 1950 trabayó en películes y tamién n'obres teatrales musicales de Broadway, amás d'interpretar el papel de Bill Jackson na comedia de situación pa televisión Beulah, na so última temporada (1952 - 1953).
Recibió l'alies de "Dooley" mientres trabayaba nel teatru de variedaes Pekin de Chicago, alredor de 1908, por cuenta de qu'interpretaba el cantar irlandés "Mr. Dooley", pa que la so interpretación se maquillaba la cara de blancu.
El so debú nos teatros de Broadway facer nel papel de Little Joe, l'estereotipu d'un negru gañino y vago, nel musical Cabin in the Sky (Camarote nel cielu) na temporada 1940–1941. Esti papel dexó-y roblar cola productora de Hollywood Paramount, que dexó'l so derechos a la Warner Bros. por que pudiera interpretar el papel de Sam en Casablanca.
Interpretó a Pompeyo (Pompey), un esclavu fugáu nel musical Bloomer Girl (Moza floreciente) nes temporaes 1946–1948. La so interpretación del cantar "The Eagle and Me" (L'águila y yo) nesti espectáculu foi escoyida por Dwight Blocker Bowers pa ser incluyida nuna coleición de grabaciones de la Smithsonian titulada American Musical Theatre.
Casablanca
Wilson apaeció n'alredor de 20 películes, pero si ganó la inmortalidá foi pol so personaxe de Sam el la película Casablanca. Por esti papel ganó 350 dólares selmanales mientres les siete selmanes nes que participó nel rodaxe. Por contraste, sabemos que Sydney Greenstreet, ganó 3750 dólares a la selmana.
Nesta película, Sam ye un pianista y cantante que trabaya en Rick's Café, local al que da nome'l so propietariu y xerente, interpretáu por Humphrey Bogart. El cantar de Herman Hupfeld "As Time Goes By" (que la so versión en castellán titulóse El tiempu va pasar) apaez como una tema o motivu recurrente a lo llargo de la película, con una carga non yá musical, sinón tamién y sobremanera emocional: Rick y Ilsa (personaxe interpretáu por Ingrid Bergman) referir a ella como "el so cantar" ("their song") y acomuñar col momentu en que vivieron un apasionáu romance en París, nos díes previos a la ocupación alemana mientres la II Guerra Mundial. Por esta circunstancia dambos han de fuxir de la ciudá. Ensin embrago, ella nun allega entós a la estación y, casada con otru, remanez nel Ricks Café de Casablanca. Rick prohibió espresamente qu'esi cantar suene nel so club; pero Ilsa, al entrar nel café, píde-y al pianista Sam -al que conoz de París- que'l toque de nuevu ("Play it again, Sam!"). Ésti aguantar asonsañando que nun la recuerda, pero ella la tararea y el pianista apuerta a interpretala. Esa ye la escena recordada pola xenial interpretación de Dooley Wilson que pasó a los añales del cine. El momentu dramáticu remata cola entrada de Rick/Bogart que repriende al pianista y realcuentra al so antiguu amor. Acordies con Aljean Harmetz, l'espectáculu de variedaes dio-y a Dooley el rexistru fayadizu pa llograr la efeutividá emocional de la interpretación. y el periódicu Hollywood Reporter dixo que creara daqué allegre ("something joyous"). Nuna escena posterior, Rick sentar al pie del so amigu'l pianista (Sam/Dooley Wilson) y -so los efeutos del alcohol- pídelu que vuelva interpretar el cantar "Tocar pa ella -diz-y-, puedes tocala pa mi... Si ella pudo aguantalo, ¡yo puedo! ¡Tócala!" ("You played it for her, you can play it for me... If she can stand it, I can! Play it!"). Na película, Wilson, nel papel de Sam, interpreta munchos otros cantares pa l'audiencia del Café de Rick: "It Had To Be You", "Shine", "Knock On Wood" y "Parlez-moi d'amour".
Anecdotariu
Dooley Wilson yera cantante y batería, pero non pianista: nun sabía tocar el pianu; foi Elliot Carpenter l'encargáu de tocar el pianu en realidá. El direutor asitió'l pianu de Carpenter de forma que Wilson pudiera velo mientres cantaba y actuaba y asina asonsañar los sos movimientos de manes. Amás, el cantar nun foi interpretada en direutu mientres el rodaxe, lo que podemos escuchar al ver la película ye una grabación; mientres un tocadiscos interpretaba'l cantar, Dooley Wilson movía les manes ensin tocar les tecles y faía play back.
Per otru llau, el cantar que llanzó a la fama a Dooley tuvo a puntu de nun apaecer nel montaxe final por una cuestión económica. Los derechos del cantar, que fuera un ésitu nos años 1930 paeciéron-yos a los productores de la película demasiáu caros, polo que plantegaron sustituyise la; sicasí, llegaron demasiáu tarde, la película terminara de rodase y sustituyir el cantar supunxera rodar de nuevu les escenes nes qu'apaecía, cosa a la que taben dispuestos, pero que nun foi posible porque Ingrid Bergman tosquilárase'l pelo pa la so siguiente película (For Whom the Bell Tolls).
Miguel Torga
Miguel Torga ye l'alcuñu adoptáu en 1934 pol escritor portugués Adolfo Correia da Rocha.
Fíu de llabriegos, emigró con trelce años al Brasil, d'onde volvió pa Portugal nel 1925 pa estudiar na Facultá de Medicina de la Universidá de Coímbra, au terminaría los sos estudios en 1933. Exerció de médicu y mesmo d'albeitre en dellos conceyos del país, enantes d'establecese definitivo en 1939 en Coímbra.
Entamó cola lliteratura nel primer añu de la universidá, forxándose yá'l Torga poeta de Tras-Os-Montes. Foi una de les figures cimeres de la lliteratura portuguesa del sieglu XX y tuvo llazos mui fuertes coles fasteres tresmontanes falantes de mirandés.
Contrevoz
Contrevoz ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bermeries
Bermeries ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Atherosperma moschatum
Atherosperma moschatum (Sasafrás del sur, Sasafrás negru) ye un árbol siempreverde ye una especie perteneciente a la familia de les aterospermatacees. thumb|240px|Detalle de fueya y flor
Descripción
A. moschatum puede crecer a un altor de 30 m. Les fueyes miden 3-10 cm y llargu y 8–25 mm d'anchu, los márxenes son burdamente dentaos, pero la población del norte nel área de Barrington Tops tien fueyes enteres na so mayoría.
Distribución xeográfica
Ye nativu de los frescos montes templaos húmedos de Tasmania, Victoria, y l'este de Nueva Gales del Sur, Australia. El so área más septentrional ye nel Parque Nacional Cumes Barrington.
Cultivu
Orixinaria de Tasmania, Australia. Arrobinar por grana en primavera y por frada con, siquier, un nuedu. La frada puede tardar abondo n'enraigonar. Quier suelu fondu, ricu y bien drenáu, tiende a ácidu o neutru, en posición abellugada, non demasiáu templada, riegos abondoses en periodos secos. De crecedera lenta, los raigaños son bien invasores. Soporta mal la esposición a plenu sol y los vientos fuertes, pero tolera la nieve, el xelu y temperatures hasta baxo cero. Llantóse nes Islles Britániques tan al norte como Irlanda del Norte y Escocia.
Taxonomía
Atherosperma moschatum describióse por Jacques Julien Houtton de La Billardière y espublizóse en Novae Hollandiae Plantarum Specimen 2: 74, t. 224. 1806.
Dorothy Wilson
Dorothy Wilson foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos que trabayó fundamentalmente nos años 30.
Wilson nació y creció en Minneapolis, de Minnesota, y camudóse a Los Angeles, de California, en rematando la so graduación. Irónicamente, nun taba interesada na actuación, y en 1930 empezó a trabayar como secretaria, amás d'apuntase a axencies d'empléu. Recibió una ufierta de trabayu de la productora RKO Pictures, y mientres dos años trabayó na compañía como secretaria. Tomando notes col direutor Gregory La Cava, ésti afitóse nella y propúnxo-y faer un test pal so filme de 1932 The Age of Consent (Mayoría d'edá). Ella consiguió unu de los papeles protagonistes, xunto a Richard Cromwell. La so actuación na película recibió bones crítiques.
Esi mesmu añu foi escoyida como una de los quince "WAMPAS Baby Stars", llista qu'incluyía a les futures lleendes de Hollywood Gloria Stuart y Ginger Rogers. Trabayó xunto a dalgunos de los grandes nomes de Hollywood, incluyendo Harold Lloyd, Richard Dix, Tom Keene, Preston Foster y Will Rogers. Actuó en venti películes ente 1932 y 1937.
En 1936 casóse col guionista Lewis R. Foster, a quien conociera mientres filmaba la película de 1934 Eight Girls in a Boat. Tres el so matrimoniu namái participó n'otros dos títulos, el postreru de los cualos, en 1937, foi Speed to Spare. Tres el mesmu retiróse con cuenta de dedicase a la so familia. Solo volvió actuar nuna ocasión, nun papel ensin acreitar nel filme de 1943 Whistling in Brooklyn. Sicasí, fixo una prueba pal papel de "Melanie Hamilton" na épica Gone with the Wind, papel que finalmente consiguió Olivia de Havilland.
Foster y ella permanecieron xuntos hasta la muerte d'él en 1974.
Eta Indi
Eta Indi (η Indi) ye una estrella na constelación d'Indus. De magnitú aparente +4,52, ye la quinta estrella más brillosa en dicha constelación, dempués de α, β, θ y δ Indi.
Asitiada a 79 años lluz de distancia del Sistema Solar, Eta Indi ye una subxigante blanca de tipu espectral A9IV, enantes clasificada como A7III-IV-A9. Tien una temperatura efectivo de 7400 ± 20 K y la so lluminosidá ye 7,2 vegaes superior a la lluminosidá solar. El so radiu ye un 64% más grande que'l del Sol y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— de 122 km/s. Con una masa de 1,62 mases solares, tien una edá envalorada de 250 ± 200 millones d'años.
Eta Indi tien un conteníu metálico 2,5 vegaes superior a la solar ([M/H] = +0,40). Observaciones llevaes a cabu col Telescopiu espacial Spitzer nun detectaron un escesu nel infrarroxu que evidencie la presencia d'un discu circumestelar de polvu y escombros.
Golfu de Nápoles
thumb|280px| Vista del golfu de Nápoles y Pozzuoli. El golfu de Nápoles ye un golfu del mar Tirrenu (mar Mediterraneu) que s'atopa na mariña suroeste d'Italia. Nel golfu atópase, al norte, la ciudá de Nápoles —capital de la rexón de la Campania— y la ciudá de Pozzuoli. Como llugares a destacar atopamos l'antigua ciudá romana de Pompeya y el volcán Vesubiu, asitiáu al este del golfu. Al sur, cierra'l golfu, la península Sorrentina, que la so principal ciudá ye Sorrento. Esta península dixebra al golfu de Nápoles del golfu de Salerno.
El golfu ta llindáu poles islla de Capri, Isquia y Procida. La rexón ye un importante destín turísticu n'Italia poles ruines romanes cercanes de Pompeya y Herculano, destruyíes mientres la erupción del Vesubiu del añu 79 d.C.
Aeropuertu de Comiso
Aeropuertu de Comiso, tamién conocíu como Aeropuertu Vincenzo Magliocco ta asitiáu en Sicilia na provincia de Ragusa, a 5 km de Comiso y 15 km de Ragusa. Ente 2005 y 2008 l'aeropuertu pasó de ser militar a civil. L'aeropuertu va abrir les sos puertes nun futuru próximu. L'aeropuertu ye operáu por So.A.Co S.p.A..
Historia
L'aeropuertu foi diseñáu en 1920 sol réxime fascista pero los trabayos pa la so construcción nun empezar hasta 1937 y fueron terminaos en 1939. Dióse-y el nome del Xeneral Vicenzo Magliocco de Palermo el cual morrió na Guerra d'Etiopía en 1936. Mientres la Segunda Guerra Mundial foi bombardeado y severamente estropiáu por Fuercies de l'Alianza el 26 de mayu y el 17 de xunu de 1943, xustu antes d'aterrizar cerca de les sableres sicilianes. (Operación Husky). Reconstruyíu y engrandáu dempués de la guerra, con una pista que tenía 1740 m de llargor, l'aeropuertu foi reabiertu pa vuelos regulares. L'aeropuertu tamién foi base pal 41st Storm de Catania hasta 1973.
Base OTAN
Ente 1983 y 1991 l'aeropuertu de Comiso foi'l más grande de la base d'OTAN nel sur d'Europa y llugar onde s'allugaben 112 misiles cruise americanos. Una gran demostración pacifista tuvo llugar fuera del aeropuertu antes de la so clausura.
thumb|200px|right|Pista 05/23 de Comiso.
Nuevu Aeropuertu
Plan del Aeropuertu de Comiso cola so nueva pista de 2460m. El trabayu de renovación y reactivación del aeropuertu empezó en 2004 y foi completada mientres l'iviernu nel 2008. La nueva pista tien 2460m de llargor y 60 m d'anchor (45m de más y dos zones d'emerxencia de 7,5 m caúna) y tien 3 terminales (B1,B2 y B3) que conecten cola parada de taxi la cual tien 38m d'anchu. El An ILS (Instrument Landing System) foi instaláu y foi construyida una nueva torre de control de 19m d'altor. Les autoridaes del aeropuertu tán axustando coles compañíes aérees pa empezar la so actividá comercial. Ryanair apocayá espresó'l so interés en Charleroi, Bélxica.
Aereollinies y destinos
Les siguientes aereollinies operen dende l'Aeropuertu de Comiso:
Roberta Gilchrist
Roberta Lynn Gilchrist  ye una arqueóloga canadiense especializada nel periodu medieval, que la so carrera desenvolver principalmente nel Reinu Uníu. Ye Profesora d'Arqueoloxía y Decana d'Investigación na Universidá de Reading.
Primeros años y Educación
Gilchrist nació'l 28 de xunu de 1965 en Canadá. Camudar al Reinu Uníu en 1982 pa estudiar arqueoloxía na Universidá de York. Graduar n'Artes en 1986 y acabó el so doctoráu en Filosofía en 1990. La so tesis doctoral titulóse "L'arqueoloxía de la piedá femenina: xéneru, ideoloxía y cultura material na Inglaterra medieval tardida (hacia 1050–1550)".
Carrera académica
Gilchrist empezó la so carrera académica en 1990, cuando foi contratada como profesora na Universidá de Anglia del Este. En 1996 camudar a la Universidá de Reading como Caderalga d'Arqueoloxía. Enantes fuera la direutora de la Escuela d'Arqueoloxía, Xeografía y Ciencia Medioambiental. Dende 2015, foi decana d'investigación pa Patrimoniu y Creatividá.
Amás de la so carrera académica, trabayó pa otres entidaes. De 1993 a 2005, l'arqueóloga asesora de la Catedral de Norwich. De 1997 a 2006 Gilchrist foi editora de World Archaeology, una revista académica especializada en tolos aspeutos d'arqueoloxía. Amás, foi Presidenta de la Sociedá p'Arqueoloxía Medieval de 2004 a 2007.
Gilchrist ta especializada na arqueoloxía medieval del Reinu Uníu, concretamente en rellación a l'arqueoloxía de relixón y l'arqueoloxía de xéneru.
Distinciones
El 16 de mayu de 2002, Gilchrist foi escoyida Miembru de la Sociedá d'Anticuarios de Londres (Fellow of the Society of Antiquaries of London, FSA). En 2008, foi escoyida Miembru de l'Academia británica (Fellow of the British Academy, FBA).
El 26 de febreru de 2016, Gilchrist ganó'l premiu "Arqueólogu del Añu" nos Premios d'Arqueoloxía Actual, que son votaos pol públicu, y reconocen a quien fixeron escepcionales contribuciones n'arqueoloxía.
Conzieu
Conzieu ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lampornis amethystinus
Subespecies
Estrémense en les siguientes subespecies:
Shintaro Harada
Shintaro Harada (原田 慎太郎, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Ken Hensley
Kenneth William David Hensley foi un tecladista, compositor, cantante y guitarrista inglés, conocíu pol so trabayu con Uriah Heep, nos años 1970.
Biografía
Hensley foi unu de los miembros orixinales d'Uriah Heep, y autor de la mayoría de los sos cantares, dende 1969 hasta 1980, añu nel qu'abandonó la banda, pa dedicase a la so carrera como solista.
Hensley participó, enantes de y mientres el so pasu por Heep, en bandes como The Gods, Toe Fat, Weed o Head Machine, y collaboró a lo llargo de los años con artistes de hard rock y heavy metal como Blackfoot, W.A.S.P., John Wetton o John Lawton, ente otros.
Athrixia phylicoides
Descripción
Athrixia phylicoides ye un arbustu qu'algama un tamañu de 1 m d'altor, con llargos tarmos frondosos. Les fueyes son lliniales, de 30 x 10 mm, de color verde escuru y brillante percima y gris-blancu y alisen el viesu. Les flores ligulaes de les cabeces florales son de color malva, los floretes del discu marielles. Los capítulos son sésiles, terminales y axilares escontra los estremos de les cañes. Esta flor floria mientres tol añu dependiendo de la zona, pero la meyor dómina de floriamientu ye de marzu a mayu.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase llargamente distribuyida na parte oriental de Sudáfrica dende'l Soutpansberg a Queenstown; a lo llargo de KwaZulu-Natal dende la mariña escontra'l Drakensberg. Esti arbustu alcuéntrase en pacionales, montes, sabana, predresa y hábitats inclinaos.
Taxonomía
Athrixia phylicoides describióse por Augustin Pyrame de Candolle y espublizóse en Prodr. (A. P. de Candolle) 6: 277. 1838 Athrixia: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues: thrix que significa "pelo", que se refier a les fueyes peludas.
Bersée
Bersée ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eta Leonis
Eta Leonis (η Lleo / 30 Leonis / HD 87737) ye una estrella de magnitú aparente +3,52 na constelación de Lleo, la octava más brillosa de la mesma pero tamién la más distante ente elles, yá que s'atopa en redol a 2000 o 2100 años lluz del Sistema Solar.
Eta Leonis ye una superxigante blanca de tipu espectral A0Ib y 9900 K de temperatura. Anque descomanadamente lluminosa, 16.400 vegaes más que'l Sol, la so lluminosidá queda lloñe d'otres superxigantes como Deneb (α Cygni). Temperatura y lluminosidá dan como resultáu un radiu 44 vegaes mayor que'l radiu solar. Al igual qu'otres superxigantes, Eta Leonis esperimenta una significativa perda de masa, a un ritmu 100.000 vegaes mayor que'l del Sol. Paez ser una estrella variable que'l so rellumu fluctúa ente magnitú +3,43 y +3,60.
La tapecimientu d'Eta Leonis pola Lluna paez indicar que ye una estrella binaria, con una de les componentes un 60% más brillosu que la otra. Si ello ye asina, la masa combinao de dambes ye 9 vegaes mayor que la masa solar, siendo la separación ente los dos de siquier 60 UA con un periodu orbital de 120 años a lo menos.
Nucleu atómicu
derecha|300px|thumbnail|Representación averada del átomu d'[[Heliu. nel nucleu los protones tán representaos en colloráu y los neutrones n'azul. Na realidá'l nucleu tamién ye simétricamente esféricu.]] El nucleu atómicu ye la parte central d'un átomu, tien carga positiva, y concentra más del 99,999% de la masa total del átomu.
Ta formáu por protones y neutrones (denominaos nucleones) que se caltienen xuníos per mediu de la interacción nuclear fuerte, que dexa que'l nucleu sía estable, a pesar de que los protones se repelen ente sigo (como los polos iguales de dos imanes). La cantidá de protones nel nucleu (númberu atómicu), determina'l elementu químicu al que pertenez. Los nucleos atómicos non necesariamente tienen el mesmu númberu de neutrones, yá qu'átomos d'un mesmu elementu pueden tener mases distintes, ye dicir son isótopos del elementu.
La esistencia del nucleu atómicu foi deducida del esperimentu de Rutherford, onde se bombardeó una llámina fina d'oru con partícules alfa, que son nucleos atómicos d'heliu emitíos por roques radiactives. La mayoría d'eses partícules trespasaben la llámina, pero delles rebotaban, lo cual demostró la esistencia d'un minúsculu nucleu atómicu.
Historia
El descubrimientu de los electrones foi la primer indicación de la estructura interna de los átomos. A empiezos del sieglu XX el modelu aceptáu del átomu yera'l de JJ Thomson "pudín de pases" modelu nel cual l'átomu yera una gran bola de carga positiva colos pequeños electrones cargaos negativamente enllastráu dientro de la mesma. Entós daquella, los físicos afayaren tamién tres tipos de radiaciones procedentes de los átomos: alfa, beta y radiación gamma. Los esperimentos de 1911 realizaos por Lise Meitner y Otto Hahn, y por James Chadwick en 1914 amosaron que l'espectru de decaimiento beta ye continuu y non discretu. Esto ye, los electrones son espulsaos del átomu con una gama d'enerxíes, en cuenta de les cantidaes discretes d'enerxía que se repara en rayu gamma y decaimiento alfa. Esto paecía indicar que la enerxía nun se caltenía nestes escayencia. Darréu afayóse que la enerxía sí se caltién, col descubrimientu de los neutrinos.
Por eses mesmes feches (1909) Ernest Rutherford realizó un esperimentu nel que Hans Geiger y Ernest Marsden, so la so supervisión dispararon partícules alfa (nucleos d'heliu) nuna delgada llámina d'oru. El modelu atómicu de Thomson predicía que la de les partícules alfa teníen de salir de la llámina con pequeñes esviaciones de les sos trayectories. Sicasí, afayó que delles partícules esvalixar a grandes ángulos, ya inclusive dafechu escontra tras en dellos casos. Esti descubrimientu en 1911, llevó al modelu atómicu de Rutherford, en que l'átomu ta constituyíu por protones y electrones. Asina, l'átomu del nitróxenu-14 taría constituyíu por 14 protones y 7 electrones.
El modelu de Rutherford funcionó abondo bien mientres munchos años. Pensábase que la repulsión de les cargues positives ente protones yera arreglada polos electrones (con carga negativa) interpuestos ordenadamente en mediu, polo que l'electrón yera consideráu como un "cementu nuclear". Esto foi hasta que los estudios llevaos a cabu por Franco Rasetti, nel Institute of Technology de California en 1929. En 1925 sabíase que los protones y electrones tien un espín de, y nel modelu de Rutherford nitróxenu - 14 los 14 protones y seis de los electrones tendríen d'atayar les sos contribuciones al espín total, envalorándose un espín total de. Rasetti descubiertu, sicasí, que'l tien un espín total unidá.
En 1930 Wolfgang Pauli nun pudo asistir a una xunta en Tubinga, y nel so llugar unvió una carta famosu cola clásica introducción "Queríos Señores y señores radiactivos ". Na so carta Pauli suxurió que seique esistía una tercer partícula nel nucleu, que la bautizó col nome de "neutrones". Suxurió que yera más llixeru qu'un electrón y ensin carga llétrica, y que nun interactuaba fácilmente cola materia (y por eso inda nun se-y detectara). Esta hipótesis dexaba resolver tantu'l problema del caltenimientu de la enerxía na desintegración beta y el espín de nitróxenu - 14, la primera porque los neutrones llevaben la enerxía ensin detectar y el segundu porque un electrón extra acoplar col electrón sobrante nel nucleu de nitróxenu - 14 p'apurrir un espín de 1. Enrico Fermi redenominó en 1931 los neutrones de Pauli como neutrinos (n'italianu pequeñu neutral) y unos trenta años dempués demostróse finalmente qu'un neutrinos realmente emítense na escayencia beta.
Depués del descubrimientu del neutrón, por James Chadwick, Werner Heisenberg (qu'enunció años antes el principiu d'incertidume), indicó que los neutrones pueden ser parte del nucleu, y non asina los electrones. Con esta teoría resolvíase totalmente el problema del spin que nun coincidía, amás d'esplicar tolos aspeutos del comportamientu nuclear.
Sicasí, la nueva teoría traía consigo otru severu problema: col modelu anterior, qu'incluyía electrones como «cementu nuclear», esplicábase que los protones, toos cola mesma carga positiva, permanecieren totalmente xuntos, ensin que salieren disparaos pola repulsión de cargues iguales. Sicasí, col modelu qu'inclúi'l neutrón, nun había esplicación dalguna al respective de la forma en qu'en nucleu se caltién xuníu y nun esplota de momentu (esto ye, nengún elementu tendría d'esistir, cola única esceición del hidróxenu). Pa ejemplificar, la fuercia cola que se repelen dos protones a la distancia que tán (una diezbillonésima de centímetru), ye d'aproximao 240 newtons, fuercia abondo p'alzar nel aire un oxetu de daqué más de 24 quilogramos (nótese la enormidá inimaxinable d'esa fuercia yá que tamos falando de dos protones, que la so masa ye de daqué más de 10-27 quilogramos)
La enorme dificultá que sufría la teoría foise resolviendo gradualmente. En 1927, Heisenberg propunxo'l principiu d'incertidume, qu'indica que mientres mayor sía la precisión con que conozamos la velocidá d'una partícula, con menor precisión vamos poder conocer la so posición.
En 1930 Einstein dedució a partir d'esti principiu, per medios matemáticos, que si'l principiu ye correutu, tamién ye correutu otru tipu d'indetermín sobre la midida de la enerxía esistente nun sistema zarráu. Mientres menor sía'l ralu de tiempu nel cual quier sabese la cantidá d'enerxía del sistema, con menor precisión podrá midir.
Al momentu de suxurir el modelu de nucleu protón-neutrón, en 1932, Heisenberg suxurió tamién la esistencia d'un campu de fuercia que xunía los protones, per mediu de la esistencia efímera d'una partícula. La esistencia d'esta partícula sería posible solo pol principiu d'incertidume, na versión enunciada por Einstein.
El físicu xaponés, Hideki Yukawa, entós púnxose a analizar les propiedaes de la partícula propuesta por Heisenberg, y en 1935 describió eses propiedaes con precisión. La partícula solo podría esistir un intre d'unos segundos, tiempu abondu por que pueda dir d'un protón a otru, pero non más allá del nucleu del átomu. La enerxía necesaria pa la esistencia d'esta partícula nesi curtiu periodu afaise de primeres d'incertidume na versión d'Einstein. Utilizando eses ecuaciones, la enerxía disponible nesi periodu sería de 20 pJ (picu xulios, o ), lo qu'equival a una partícula con una masa de 250 vegaes la del electrón.
Dende entós hubo dellos intentos de detectar esa partícula esperimentalmente. De xacíu que siendo una partícula que solo esiste un curtiu intre, y utilizando enerxía non disponible, solo gracies de primeres d'incertidume, sería imposible de detectar, sacante si esa enerxía fora proporcionada. Los rayos cósmicos —partícules que lleguen del espaciu a enormes velocidaes— pueden apurrir esa enerxía. En 1948, esperimentando con rayos cósmicos en Bolivia, Cecil Frank Powell deteutó la partícula, que foi llamada Pion.
Corbonod
Corbonod ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Nucleu atómicu
Forma y tamañu del nucleu
Los nucleos atómicos son muncho más pequeños que'l tamañu típicu d'un átomu (ente 10000 y 100000 vegaes más pequeños). Amás contienen más del 99% de la masa colo cual la densidá másica del nucleu ye bien elevada. Los nucleos atómicos tienen dalgún tipu d'estructura interna, por casu los neutrones y protones paecen tar orbitando unos alredor de los otros, fechu que se manifiesta na esistencia del momentu magnéticu nuclear. Sicasí, los esperimentos revelen que'l nucleu paezse enforma a una esfera o elipsoide compactu de 10-15 m (= 1 fm), nel que la densidá paez práuticamente constante. Naturalmente'l radiu varia según el númberu de protones y neutrones, siendo los nucleos más pesaos y con más partícules daqué más grandes. La siguiente fórmula da'l radiu del nucleu en función del númberu de nucleones A:
Onde 350px|right|thumb|Densidá de carga llétrica nel nucleu atómicu. La densidá de carga llétrica del nucleu ye aproximao constante hasta la distancia y depués aparra rápido hasta práuticamente 0 nuna distancia  acordies cola fórmula:
Corbonod
Tien una población de y una superficie de  km².
Nucleu atómicu
Forma y tamañu del nucleu
Onde r ye la distancia radial al centru del nucleu atómicu.
Los aproximamientos anteriores son meyores pa nucleos esféricos, anque la mayoría de nucleos nun paecen ser esféricos como revela que tengan momentu cuadrupolar distintu de cero. Esti momentu cuadrupolar manifestar na estructura hiperfina de los espectro atómicos y fai que'l campu llétrico del nucleu nun sía un campu coulombiano con simetría esférica.
Estabilidá del nucleu
La esplicación d'esta estabilidá de los nucleos mora na esistencia de los piones. Aislladamente los neutrones pueden sufrir vía interacción débil la siguiente desintegración:
Sicasí, dientro del nucleu atómicu la cercanía ente neutrones y protones fai que sían muncho más rápides, vía interacción fuerte les reacciones:
Esto fai que de cutio los neutrones del nucleu tresformar en protones, y dellos protones en neutrones, esto fai que la reacción apenes tenga tiempu de soceder, lo qu'esplica que los neutrones de los nucleos atómicos sían muncho más estable que los neutrones aisllaos. Si'l númberu de protones y neutrones se desequilibra, ábrese la posibilidá de qu'en cada momentu haya más neutrones y sía más fácil l'escurrimientu de la reacción.