cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 246
Col telescopiu Spitzer midióse la radiación infrarroxa de la nebulosa y afayóse un aniellu de material llixeramente descentrao con respectu al nucleu de la nube. Los gases expelidos apaecen de color verde, y l'aniellu de material espulsáu pola estrella al avieyar amosar en color coloráu. Piénsase que l'aniellu ta compuestu principalmente por molécules d'hidróxenu, espulsáu de la estrella en forma d'átomos que al esfrecese formaron molécules.
El Sellón
L'INE establez qu'El Sellón ye una casería despoblada dende enantes de 2001. El so códigu de referencia ye 33 001 111600.
Yu Tamagawa
Yu Tamagawa (玉川 由, ), ye un futbolista xaponés.
Cachapu
El cachapu o gaxapu ye un recipiente de madera, de latón o de cuernu, que se cuelga del cinchu per aciu d'una llingüeta.
NGC 248
NGC 248 ye una nebulosa d'emisión de la constelación de Tucano.
Cachapu
Suel enllenase con agua y tar tapáu con yerba, pa que se caltenga llenta adientro la piedra d'afilar y poder dempués usala p'afilar la gadaña.
El cachapu o gaxapu es un recipiente de madera, de latón de cuerno, que se cuelga en el cinturón por medio de una lengüeta.
Suele llenarse con agua y estar tapado con hierba, para que se mantenga la piedra de afilar húmeda dentro y poder usarla después para afilar la güadaña.
Otros nomes
Cachapa, cachopa, calabazu, cañáu, gazapu, peyu, y zapicu.
South Park
South Park ye una serie de televisión d'Estaos Xuníos d'animación creada por Trey Parker y Matt Stone pa la canal Comedy Central.
Is
Is ye una entidá de población de la parroquia d'Santa Colomba, n' Allande.
L'INE establez qu'Is ye un llugar d'4 habitantes (3 homes y 1 muyer). El so códigu de referencia ye 33 001 110600.
Llaeces
Llaeces (Llaneces, n'español) ye una entidá de población de la parroquia d'Santa Colomba, n'Allande.
L'INE establez que Llaeces ye una aldega d'4 habitantes (2 homes y 2 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 001 110700.
Alcuéntrase a una distancia de La Puela, capital del conceyu, de 20 km. Tien una altitú máxima de 560 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2001 contaba con 12 viviendes, 4 principales y 28 non principales.
La Vieux-Rue
La Vieux-Rue ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villainville
Villainville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Phil Foster
Phil Foster foi un actor y artista estauxunidense, conocíu principalmente pol so papel de Frank De Fazio na sitcom televisiva Laverne & Shirley.
Biografía
Nacíu nel barriu de Brooklyn, na ciudá de Nueva York, tomó'l so nome artísticu como homenaxe a l'Avenida Foster de Brooklyn. Tuvo la so primer esperiencia interpretativa siendo un neñu, cuando él y los sos amigos empezaron a cantar y baillar en frente de locales cinematográficos. Más tarde empezó a actuar y competir con otros intérpretes n'espectáculos d'aficionaos, llegando a coincidir con un primerizu llamáu Jackie Gleason.
Nel momentu más álgido de la Gran Depresión empecipiar nel campu dramático actuando en tou tipu de locales, nuna dómina na cual los teatros nun taben disponibles. Foster debutó como risible de night club en Chicago a finales de la década de 1930, cuando hubo de reemplazar a un comediante en vivu. Anque siempres interesáu en volver trabayar como actor, siguió nos night clubes y aportó a un artista en constante demanda dende Nueva York a Birmingham (Alabama) o a Seattle.
Mientres la Segunda Guerra Mundial Foster sirvió nel Exércitu de los Estaos Xuníos y, tres el so llicenciamientu, volvió a Nueva York, ciudá na qu'algamó la notoriedá como artista de variedaes con un espectáculu nel cual utilizaba hestories de la so infancia en Brooklyn.
Na década de 1950 Foster fixo dellos curtios cómicos pa for Universal Studios como "Embaxador de Brooklyn ante'l mundu". Por cuenta de la so popularidá, George Pal escoyólu pa ser unu de los militares tripulantes nun viaxe a Marte en The Conquest of Space.
Foi Garry Marshall, un vieyu amigu al qu'ayudara pa escribir comedia pa Joey Bishop y otros artistes, en que lu aguiyó pa dir a Hollywood, onde actuó en The Odd Couple, siendo darréu coprotagonista de Laverne & Shirley.
Ente otres de les actuaciones televisives de Foster figuren la so participación nel telefilme The Great American Traffic Jam y la producción de la NBC-TV Games People Play. Foster tamién intervieno en The Ed Sullivan Show, This Is Show Business, The Tonight Show with Johnny Carson, The Love Boat y The Patty Duke Show. Amás de para la TV, tamién trabayó nel cine, destacando nesti mediu'l filme Bang the Drum Slowly. Otra de les sos actividaes foi la grabación de discos como comediante en vivu.
Demostrando'l so versatilidad, Foster embarcar nuna carrera lliteraria y completó una obra teatral y l'esbozu de dos histories. Otres de les sos actividaes foi la direición d'un taller pa mozos actores llamáu The Foster Children. Phil Foster tuvo dos fíos y finó en Rancho Mirage (California), en 1985, por causa de un infartu agudu de miocardiu. Foi soterráu nel Campusantu Eden Memorial Park de Mission Hills Los Angeles, California.
Mónica Castillo
Mónica María de Lourdes Castillo del Castillo Negrete, conocida como Mónica Castillo ye una artista qu'incidió en delles disciplines de les artes visuales, según na educación, la participación, la xestión y alministración d'instituciones artístiques. Foi fundadora y direutora de la llicenciatura d'artes visuales na Escuela Cimera d'Artes de Yucatán (ESAY) en Mérida, Yucatán. En 2011, foi nomada pal Premiu Nacional de Ciencies y Artes per parte del Institutu Nacional de les Muyeres (INMUJERES) en Méxicu.
Biografía
De 1979 a 1985, estudia pintura na Academia Estatal d'Artes Plástiques de Stuttgart, Alemaña. De 2007-2010, estudia la maestría nel Institutu “Art in context”, con especialización en “Arte pa grupos específicos” de la Universidá de les Artes en Berlín, Alemaña.
La so trayeutoria como artista centróse en problemes de representación y de la imaxe, encetaos al traviés de narratives biográfiques (la emancipación de la educación cultural de xéneru, de raza, de clase social y política) y tomando como temes la comida y l'autoretrato como “representación de lo mesmo”.
“Cuadro Blanco” ye considerada la so última obra pictórica, realizada del 2002-2007 (la representación mimética de la testura del llenzu sobre'l llenzu mesmu), como'l zarru d'esta investigación. Posterior a realizar una carrera por casi 20 años nel mediu artísticu comercial-curatorial, funda y dirixe la llicenciatura d'artes visuales na Escuela Cimera d'Artes de Yucatán (ESAY) en Mérida, Yucatán (2004 a 2007).
Tamién espunxo individualmente nel National Museum for Women in the Arts, Washington, EEXX (2008), nel Muséu d'Arte Moderno de la Ciudá de Méxicu (MAM) (2004), nel Muséu Sofía Imber, Caracas, Venezuela (1998), nel Memorial d'América Llatina, São Paulo, Brasil (1997) ente otros. thumb|Homes pintaos (vista de conxuntu y detalle), 1999-2000
Dende l'añu 2014, participa xunto colos artistes Jaime Ruiz Martínez y Alex White Mazzarella en Llugar Común-Nueva patria AC, iniciativa vecinal autu entamada que fai cultura dende la colonia suburbana de Patria Nueva, conceyu de Pueblu Nuevu en Oaxaca de Juárez.
Dende'l 1996 hasta la fecha, dio clases intermitentemente na ENPEG, “La Esmeralda”. De 2011 a 2014, coordinó les Clíniques d'Especialización n'Arte Contemporáneo de “La Curtiduría” en Oaxaca, Méxicu. Foi dos veces becaria del programa de Mozos Creadores y tamién foi dos veces beneficiaria del Sistema Nacional de Creadores d'Arte del Fondu Nacional pa la Cultura y les Artes (FONCA). En 2011, foi nomada pal Premiu Nacional de Ciencies y Artes per parte del Institutu Nacional de les Muyeres (INMUJERES) en Méxicu.
Conceutos actuales del so interés: plástica social, auto organización, non-profesionalización, públicos y contestos específicos, convivialidad , educación non formal , micropolítica , iniciatives antisistémicas.
Ente les sos obres más relevantes como artista atópense: el video “Efeutos pictóricos” de seriar “Homes Pintaos” (2000-2002), obrar “Autorretratu en xeres”, “Autorretratu con otra persona”, “Autorretratu Anatómicu” y “Autorretratu I ya II”, de seriar “Autorretratos”, (1999-2000) y “La carne de Cristu”, “La sopa nacional” y “El pelo na sopa” de la serie “El menú” (1986-1987). Coles mesmes, ente los sos proyeutos participativos destaquen: la investigación sobre educación y práutiques participatives que bordien esperimentos psicosociales “Völkerball (Xugar a los Quemaos) (2007-2014) y “Beuys y l'aición social”, (concepción y organización de les conferencies realizaes nel Centru Cultural Tlatelolco, sobre'l conceutu beuysiano de "Plástica Social") impartíes por Johannes Stüttgen, mesma que Castillo tradució darréu del alemán al español (2012).
Bancu d'Uviéu
Emitió billetes por un total de 3.900.00 reales siendo'l so comisariu regio Atanasio d'Ávila.
En 1874 tres diez años d'esistencia fundir col Bancu d'España siendo unu de los primeros bancos de provincia en faelo.
Billetes
Mientres la so esistencia emitió los siguientes billetes:
Mikihito Arai
Mikihito Arai (新井 幹人; ) ye un futbolista xaponés.
Passerina cyanea
.
Nomes
En llatín Passerina deriváu de passer “páxaru o gorrión” y cyanea “azulosa”. En Cuba conozse como azulexu. En Costa Rica conozse como viudita.
Hábitat
Prefier los montes pocu mestos, aprovecha tamién los plantíos d'árboles exóticos y zones con arbustos. Averar a les zones urbanes. con ello péscase-yos rápido
Descripción
Mide cerca de 13 cm de llargu. El picu ye curtiu, de forma cónica. El machu col so plumaxe de reproducción en primavera y branu ye azul índigo. Cuando envierna nos países del sur, ye castañu con delles plumes azules esvalixaes, más abondoses na rabadilla. La fema y el mozu son de color castañu nel envés, pembaxo ye más claru col pechu con un rayáu llixeru y les nales llixeramente barreadas de castañal. Arrexuntar en bandaes pequeñes. Comen granes, pequeños frutos ya inseutos, de cutiu nel suelu.
Nial
Añeren de mayu a setiembre n'Estaos Xuníos y Canadá. Faen el so nial a relativamente baxu altor, en arbustos trupos o árboles baxos asitiaos nos cantos de tierres cultivaes, carreteres, y otros ambientes modificaos pol home, y tamién n'escamplaes de montes caducifolios y en banzaos. Construyir con fueyes, paja tallo y cachos de corteza. Ponen de 1 a 4 güevos blancos.
right|250px|Machu (enriba) y fema (embaxo)
Ave de xaula
Passerina cyanea ye unu de los páxaros qu'en Cuba cácense más comúnmente pa enxaular. Atrapar con xaules trampa con un mecanismu de trampolín, sobre'l que se ponen frutes de granes coloraes o más conocíu en Cuba como "Cundiamor" ente otros, que se funde al posase l'ave. Amás la xaula inclúi una seición onde se zarra una ave una que cante- como señuelo p'atraer a los sos conxéneres a la trampa.
Tamién en Méxicu atrapar pa enxaular, pero como son bien aríscos (bien nerviosos), tiénse-yos que cubrir la xaula de primeres con un pañu finu por que se acostume meyor a la vida en cautiverio, pero tienen un cantar bien formoso, anque nun lo amuesen dende'l principiu, pos tien que pasar un tiempu por que se acostume a la vida en xaula.
Alemán coloniero
El alemán coloniero ye un dialeutu alemán faláu nel pueblu venezolanu de Colonia Tovar por unos cuantos miles de descendientes de los alemanes que llegaron a esti país en 1843, por iniciativa d'Agustín Codazzi, procedentes de la Selva Negra en Baden-Wurtemberg, Alemaña.
Ye un dialeutu modificáu del alemánicu un tipu d'alemán cimeru, subdivisión de la mesma del altu alemán, cuasi incomprensible col alemán estándar, que tamién provién del altu alemán, pos tien nel so léxicu préstamos llingüísticos del castellán.
L'alemán cimeru o alemánicu entiende unos dialeutos bien estremaos falaos nel sur d'Alemaña, na mayor parte de Suiza y en Austria occidental. A esta variedá dialeutal conocer como «alemannisch» nel alemán estándar.
Hylomyscus stella
Hylomyscus stella ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Burundi, Camerún, República Centroafricana, El Congu, República Democrática d'El Congu, Guinea Ecuatorial (Río Muni), Gabón, Kenia, Nixeria, Ruanda, Sudán del Sur, Tanzania y Uganda.
Hábitat
El so hábitat natural ye: les tierres baxes subtropicales o tropicales y montes subtropicales o tropicales.
NGC 249
NGC 249 ye una nebulosa d'emisión de la constelación de Tucana.
Afayóse en 1826 pol astrónomu James Dunlop.
Memoirs of the National Academy of Sciences
Memoirs of the National Academy of Sciences (embrivíu Mem. Natl. Acad. Sci.) foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse en Washington, DC dende 1866 hasta 1928, publicar 22 númberos.
Banca Masaveu
La Banca Masaveu foi una institución financiera asturiana fundada en 1840 por Pedro Masaveu Rovira. Rexistróse como bancu en 1892 cola denominación «Masaveu y Cia» y con sede n'Uviéu. Esta sociedá yera heredera d'un negociu emprestador que la familia Masaveu realizaba dende décades antes y dende 1870 so la denominación de «Pedro Masaveu y Cia». Pedro Masaveu Rovira, nacíu en Castellar del Vallès (Barcelona), foi un emigrante catalán afincáu n'Asturies.
En 1975, siendo presidente Pedro Masaveu Peterson, bisnietu de Pere Masaveu Rovira, tresformar na sociedá anónima Banca Masaveu. En 1982 la entidá foi adquirida por Rumasa y tres la so espropiación, en 1983, la Banca Masaveu foi axudicada en 1985 al bancu asturianu Herrero que lo dedicó a banca de negocios so la denominación de «Bancu de Inversión Herrero» (Invherbanc). En 1990 trespasar al grupu asegurador Mapfre y convirtióse nel Bancu Mapfre, con sede primero n'Uviéu y depués en Madrid. Nel 2002 vencióse una participación a Caja Madrid que pasó a denominar a la entidá como «Bancu de Servicios Financieros» (BSF) y en 2010 tomó'l nome de «Bancu de Servicios Financieros Caja Madrid-Mapfre».
La sede del bancu n'Uviéu taba allugada na cai Cimadevilla, nel edificiu clasicista construyíu por Javier Aguirre en 1882. Con base en dicha casa de banca, surdió la primer fábrica de cementu d'España fundada en por Elías Masaveu Ribell en 1898 sol nome de Sociedá Anónima Tudela Veguín.
Pedro Masaveu y Masaveu, presidente de la entidá, construyó un conglomeráu industrial en redol a la cementera Tudela-Veguín y la Banca Masaveu. Constituyó la Fundación Masaveu, obra social benéficu-docente de Corporación Masaveu, onde s'empezó impartiendo estudios de maestría industrial y oficilía industrial y anguaño estudios de Formación Profesional.
Fruit machine
Fruit machine («máquina de frutes», davezu n'inglés col significáu de máquina tragaperres; ye un xuegu de pallabres, yá que fruit ye un términu coloquial pa denominar a los gais) ye una espresión humorística creada en Canadá pa denominar un aparatu que supuestamente yera capaz d'identificar a homosexuales. Les persones que yeren esaminaes teníen de ver pornografía y l'aparatu midía'l diámetru de la pupila (test de respuesta de la neñina), la trespiración y el pulsu, en busca d'una supuesta escitación erótica.
Historia
La máquina foi desenvuelta y emplegada en Canadá nes décades de 1950 y 1960, mientres una campaña pa esaniciar a tolos homosexuales del funcionariado públicu, la Policía Montada del Canadá y l'exércitu. Un sustancial númberu de trabayadores perdieron el so trabayu. A pesar de que'l presupuestu pal proyeutu de la máquina de frutes» foi esaniciáu a finales de la década de 1960, les investigaciones siguieron y la Policía Montada axuntó más de 9000 fiches de supuestos homosexuales.
La siella de la máquina de frutes» yera similar a la d'un dentista. Tenía una polea con una cámara enfocada a les neñines. Había una caxa negra en delantre qu'amosaba les semeyes. Les semeyes diben dende lo mundano a otres sexualmente esplícites d'homes y muyeres. Enantes determinárase que les neñines dilatar en rellación al interés amosáu na semeya. Yera'l llamáu test de respuesta de la neñina.
A los participantes dicíase-yos que yera un test pa determinar el nivel d'estrés. Dempués de que'l so propósitu real fuera conocíu, poques persones emprestáronse voluntariamente al test.
Supuestos incorreutos
Había munchos problemes cola máquina de frutes». Pa empezar, el test de respuesta de les neñines taba basáu en presupuestos dafechu incorreutos: qu'estímulos visuales produciríen una reacción involuntaria medible científicamente; que los homosexuales y los heterosexuales responderíen de forma distinta a estos estímulos; y que namái esistíen dos tipos de sexualidá.
Tamién taba'l problema de la fisioloxía. Los investigadores nun tuvieron en cuenta los distintos tamaños de neñines y les distintes distancies ente güeyos.
Otros problemes esistentes fueron que les semeyes de los güeyos debíen de ser tomaes con un ángulu, yá que d'otra forma la cámara bloquiara la visión de les semeyes. Tamién la cantidá de lluz proveniente de les semeyes camudaba con cada imaxe, produciendo una dilatación nos suxetos independiente del so interés nel conteníu de la imaxe. Finalmente, la dilatación de les neñines yera bien malo de midir, una y bones los cambeos yeren de cutiu menores d'un milímetru.
La idea basar nun estudiu realizáu por un profesor universitariu estauxunidense, que midiera'l tamañu de les neñines de los veceros según diben pasando delantre de les estanteríes en centros comerciales.
Llista d'asteroides/71101–71200
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Passerina leclancherii
Passerina leclancherii ye una ave cardinálida endémica del occidente y sur de Méxicu. Los adultos miden 12 cms. Los machos tienen el plumaxe de les partes dorsales predominantemente azul, con corona verde y un llurdiu tamién verde nel llombu. Les partes ventrales y la mázcara son mariellu brillante, col pechu color naranxa. Les femes son pardu olivaceu nel envés y mariellu llimón nes partes ventrales; un aniellu ocular ye tamién mariellu.
El so hábitat natural son montes y vexetación arbustiva de zones subtropicales semisecas. Distribúise na aguada del Pacíficu de la Sierra Madre del Sur, dende Jalisco hasta Oaxaca, tamién nel sur del Ismu de Tehuantepec y l'aguada pacífica del estáu de Chiapas.
Referencies
iucnredlist.org/ - Passerina leclancherii,
Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb
Con un guión de Terry Southern y Kubrick, ta basada na novela de Peter George, Rede Alert. Dr. Strangelove cuenta cola actuación estelar del comediante Peter Sellers, quien interpreta tres papeles distintos.
Como munches otres cintes de la dómina, la película foi filmada en blancu y negru, con abondoses escenes en clarixes, aspeutu que enfatiza el característicu humor negro de Kubrick. En 1989, la película foi considerada «cultural, histórica y estéticamente significativa» pola Biblioteca del Congresu d'Estaos Xuníos y escoyida pal so preservación nel National Film Registry.
Argumentu
thumb|left|200 px|Stanley Kubrick, direutor, productor y guionista de Dr. Strangelove.
El xeneral Ripper desconoz, sicasí, que los soviéticos cunten con un "Dispositivu del Fin del Mundu", que activaríase automáticamente en casu de detectar un ataque nuclear sobre territoriu de la Xunión Soviética, destruyendo toa vida sobre la cara de la Tierra por contaminación radiactiva.
El Dr. Strangelove (Peter Sellers), ex científicu nazi y asesor del presidente, esplica al personal rexuntáu nel salón de guerra del Pentágonu cómo'l dispositivu ye una estensión natural de la estratexa de la Guerra Fría de la destrucción mutua asegurada, qu'opera como disuasor a un intercambiu nuclear real. Ye más, la máquina nun puede desconectase, pos esto menguaría'l so valor como disuasor.
El plan d'ataque unviáu pol xeneral Ripper axusta que los aviones de la escuadra nun tendrán d'obedecer a nenguna comunicación, nun siendo que ésta cunte con un códigu secretu prefijado, conocíu namái pol xeneral, evitando asina qu'otra autoridá albuerte l'ataque.
Como resultancia, el gobiernu estauxunidense coopera colos soviéticos pa detectar y baltar los sos propios aviones, nun siendo que pudieren contautar con ellos y tornaren. La base aérea empobinada pol xeneral Ripper ye atacada por tropes del Exércitu de los Estaos Xuníos y ésti ordena defendese, disparando personalmente una ametralladora contra los atacantes. Finalmente la base ye prindada y el xeneral Ripper suicidar tres la rindición de les sos fuercies.
El plan de Ripper ye atayáu pol capitán de la Real Fuercia Aérea (RAF) Lionel Mandrake (Peter Sellers), un funcionariu militar que participa nun "programa d'intercambiu" cola Fuercia Aérea estauxunidense, que deduz el códigu secretu d'unos bocetos infantiles escritos pol xeneral Ripper. El códigu secretu prefijado ye unviáu a los bombarderos y éstos empecipien la retirada. left|miniaturadeimagen|Sala de Guerra en Dr. Strangelove Desgraciadamente, unu de los B-52 ("La Colonia del Malatu") nun puede comunicase per radiu, al estropialo un misil soviéticu, y sigue la so misión pa dexar cayer la bomba nuclear nel so blancu.
Nel momentu del bombardéu, la puerta del depósitu de les bombes nun funcionar y queda bloquiada. Al intentar soltala manualmente, el pilotu del B-52, el mayor T.J. "King" Kong (Slim Pickens), llogra reparala montáu nuna d'elles, llevando puestu'l so sombreru de nala grande. La puerta ábrese y el mayor cai, montáu sobre la bomba, empecipiando asina la destrucción global. Cueye la bomba con una mano y ondea el so sombreru vaqueru nel aire, a manera d'homenaxe a la téunica de rodiu de caballo.
El Dispositivu del Fin del Mundu actívase y nos últimos momentos de la Humanidá, el Dr. Strangelove encamienta al presidente Muffley, qu'un grupu d'humanos despíntese fondamente nun pozu de mina de más de 1.000m, onde la radioactividá nuclear nun pueda algamar y pa poder repoblar la Tierra. El xeneral Turgidson empieza a delirar, pensando en superar a los soviéticos na ampliación de mines, planiando una futura guerra de más de 100 años, cuando la radiación estenárase.
El Dr. Strangelove llevantar de la so siella de ruedes anunciando que tien un plan, y cuando cai na cuenta de que puede caminar, glaya "¡Mein Führer, puedo caminar!" namái un segundu primero que les bombes del xuiciu final empiecen a españar, terminando nel fin de la Humanidá.
Repartu
miniaturadeimagen|300x300px|Trailer de Dr. Strangelove La estrella de la película ye Peter Sellers, qu'interpretó a tres personaje: al capitán d'aviación de la Royal Air Force, Lionel Mandrake, al presidente de los Estaos Xuníos, Merkin Muffley, y al Dr. Strangelove, asesor (ex nazi) del presidente (vease Operación Paperclip). Sellers sería tamién quien protagonizaría'l papel del pilotu del bombarderu, el mayor T. J. Kong, pero por un accidente mientres la filmación tuvo d'abandonar el papel. El mayor Kong foi protagonizáu pol actor Slim Pickens. Otres apaiciones importantes fueron la de George C. Scott como'l xeneral Buck Turgidson y James Earl Jones debutando en cine como'l teniente Lothar Zogg.
Enllaces esternos
Testu inglés
Meres (Santa Colomba)
Meres ye una entidá de población de la parroquia d'Santa Colomba, n' Allande.
L'INE establez que Meres ye una casería d'1 habitante (1 muyer). El so códigu de referencia ye 33 001 110800.
Alcuéntrase a una distancia de La Puela, capital del conceyu, de 20,50 km. Tien una altitú máxima de 740 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2001 contaba con 3 viviendes, 1 principal y 2 non principales.
Preston Foster
Preston Foster foi un actor teatral y cinematográfico, amás de cantante, d'Estaos Xuníos..
Biografía
Nacíu en Pitman (Nueva Jersey), n'ocasiones utilizaba'l nome artísticu de Preston S. Foster. Foster empezó a actuar nel cine en 1929, anque yá tenía esperiencia como actor teatral, trabayando nel circuitu de Broadway. N'ochobre de 1931 siguía actuando en Broadway, nuna obra titulada Two Seconds, collaborando con Edward Pawley. Dalgunos de los sos filmes más destacaos fueron Doctor X (1932), I Am a Fugitive From a Chain Gang (1932), Annie Oakley (1935), The Last Days of Pompeii (1935), El delator (1935), y My Friend Flicka (1943). Nel ámbitu televisivu, actuó nel drama Waterfront (1954–1955), col papel del Capitán John Herrick.
La so primer esposa foi l'actriz teatral Gertrude Warren, cola que tuvo una fía, Stephanie. Casar de nuevu en 1946, nesta ocasión cola tamién actriz Sheila Darcy, permaneciendo dambos xuntos hasta la muerte del actor.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, na que sirvió na Guardia Costera d'Estaos Xuníos, algamó'l grau de Capitán na Reserva Temporal. Más palantre concedióse-y el rangu honoríficu de Comodoro de la Guardia Costera.
Preston Foster finó en 1970 en La Jolla, California. Foi soterráu nel Campusantu El Camín Memorial Park de San Diego (California).
Mónica Chávez Rivera
Mónica Chávez Rivera ye una deportista mexicana que compitió en taekwondo, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Panamericanu de Taekwondo de 2010 na categoría de –62 kg.
Friedrich Wilhelm von Steuben
Friedrich Wilhelm Ludolf Gerhard Augustin von Steuben, tamién conocíu como Barón von Steuben, foi un oficial prusianu que pasó al serviciu del rei de Francia Lluis XVI y combatió mientres la guerra de la Independencia de los Estaos Xuníos al llau de George Washington. Encargar de inculcar a les tropes americanes los fundamentos de la disciplina militarsobremanera al traviés de los exercicios.
Biografía
Steuben nació en Magdeburgu, Prusia. El so padre, Agustín Guillermo Steuben (1699-1783), foi teniente d'inxenieros. Friedrich acompañó al so padre al Imperiu rusu, onde'l so padre asitiárase al serviciu de la zarina Ana de Rusia por Federicu II el Grande, rei de Prusia y príncipe eleutor de Brandeburgu. Dempués de la xubida al tronu de Federicu II, Steuben tornó a Alemaña col so padre en 1740.
Vivió en Rusia hasta los diez años d'edá. Al volver a Prusia, asistió a una escuela de xesuites en Wrocław y a la edá de 17 años yá yera oficial del exércitu de Prusia. Combatió nuna unidá d'infantería mientres la Guerra de los Siete Años, depués xubió a oficial d'Estáu Mayor y sirvió dacuando en Rusia. La so esperiencia como oficial d'Estáu Mayor nel exércitu prusianu dio-y un conocencia que yera desconocíu pa los exércitos británicu y francés de la dómina.
En busca d'emplegu
thumb|left|El Barón von Steuben, semeya por [[Ralph Earl.]] A la edá de 33 años, Steuben foi releváu en 1763 de les sos funciones como capitán pola so orientación sexual (nel documental América de la Canal d'Historia afírmase que foi represaliáu pola so homosexualidá). Al añu siguiente recibió'l títulu de barón cuando se convirtió en chambelán de la corte de xusticia de Hechingen, una caña de los Hohenzollern. Foi l'únicu cortesanu qu'acompañó al so príncipe nel so viaxe de incógnito per Francia en 1771. Tornó a Alemaña en 1775, desapaecíu en deldes. Mientres buscaba una posición nos exércitos estranxeros, como los de la casa d'Habsburgu, Baden o Francia, afaya que Benjamin Franklin atopar en París y que probablemente podría consiguir un emplegu nel Exércitu Continental n'América.
Steuben viaxó a París nel branu de 1777 y tuvo la suerte de ser almitíu pol Ministru de Guerra francés Claude-Louis, conde de Saint-Germain, qu'entendió tolos beneficios que podría apurrir un oficial del Estáu Mayor prusianu. Foi presentáu al Xeneral George Washington per mediu d'una carta onde Franklin mentar como «Teniente Xeneral al serviciu del Rei de Prusia», una cierta desaxeración de los sos credenciales reales. El 1 d'avientu de 1777, llega a Portsmouth, New Hampshire, acompañáu por un secretariu militar. En xineru de 1778, Steuben foi recibíu con grandes honores pol Congresu Continental en York, Pennsylvania.
Estaos Xuníos
La so ufierta de serviciu foi aceptáu, y presentóse al Xeneral Washington en Valley Forge, Pennsylvania, el 23 de febreru. Washington primero asignó-y la xera d'entrenar a les tropes. Steuben empezó colo que llamaba «compañía modelo», un grupu de 120 homes especialmente escoyíos por él pa entrenalos. Pa poder dirixise meyor a ellos, Steuben tuvo l'ayuda del Capitán Benjamin Walker como traductor. Por cuenta de que los combates que se taben llevando a cabu yeren a curtia distancia, nun faía falta practicar puntería, sinón rapidez. Foi por esta razón qu'entrenó intensamente a los sos homes nel manexu de les armes de fueu hasta que la noción de disparar y recargar fuera mecánica. thumb|Estatua de Steuben n'honor de la [[Batalla de Monmouth, nel Parque de Battlefield.]]
En 1781 sirvió en Virginia sol mandu del Marqués de Lafayette, cuando'l xeneral británicu Charles Cornwallis invadió l'estáu. Depués na batalla de Yorktown (1781), el so rol yera como comandante d'una de los trés divisiones del exércitu de Washington. Steuben retirar del exércitu con honores el 24 de marzu de 1784.
Dempués de la guerra foi un organizador de la Sociedá de Cincinnati, que los sos miembros yeren tou oficiales. Como xestu d'agradecimientu, l'estáu de Nueva York dio-y un terrén de 16.000 acres y el Congresu pasó-y una pensión añal de $2.500. Sicasí, esto nun significaba que tuviera munchos problemes económicos. Steuben morrió en Steubenville, Nueva York, el 28 de payares de 1794.
Carmela Cortini-Pedrotti
Carmela Cortini-Pedrotti foi una botánica, brióloga,  profesora, taxónoma, curadora, y esploradora italiana.
Carrera
En 1954, graduar pola Universidá de Florencia en Ciencies Naturales; en 1955 en Ciencies Biolóxiques; y, en 1966 en Ciencies Forestales. Taba arguyosa de ser la primer muyer n'Italia en llograr un títulu nel sector forestal. De 1955 a 1964 trabayó como asistente y profesora axunta de Botánica Farmacéutica nel Institutu Botánicu de la Universidá de Florencia, centrándose primeramente na investigación sobre citoloxía y embrioloxía vexetal. En marzu de 1959, col patrociniu del profesor Alberto Chiarugi, nomar direutora de caltenimientu nel Enllaz rotu|1=Herbario Criptogámico Central Italianu de Florencia |2=http://www.msn.unifi.it/en/collezioni/botanica-2/erbario-centrale-italianu/ |bot=InternetArchiveBot }}; A partir d'entós intensificóse la so actividá nel campu de la brioloxía, esaminando la so flora y sistemática, según ecoloxía y bioxeografía. En 1962 treslladar a la Universidad de Camarín, onde se convirtió en profesora de botánica sistemática y direutora del Institutu de Botánica, más tarde, Departamentu de Botánica y Ecoloxía, apurriendo notables conducción de la biblioteca departamental y los xardinos botánicos.
Hagenia abyssinica
Hagenia ye un xéneru monotípicu de plantes perteneciente a la familia de les rosácees. La so única especie: Hagenia abyssinica, ye orixinaria d'África. Ye la única especie del xéneru Hagenia, y el so pariente más cercanu ye'l xéneru Leucosidea.
Descripción
Ye un árbol delgáu d'hasta 20 m d'altor, con un tueru curtiu y cañes grueses, y corteza pelada. Les fueyes son compuestes y miden hasta 40 cm de llargu, con 7-13 foliolos, cada unu de 10 cm de llongura con un marxe finalmente serráu, verde'l fexe, plateáu el viesu. Les flores son de color blancu y naranxa, beige o rosa, producir en panícules de 30-60 cm de llargu.
Distribución
Alcuéntrase nos montes del centru y l'este d'África. Tamién tien una distribución discontinua nos altos montes d'África oriental de Sudán y Etiopía, nel norte, al traviés de Kenia, Uganda, Ruanda, Burundi, República Democrática d'El Congu y Tanzania, Malaui y Zambia, nel sur.
Villers-Écalles
Villers-Écalles ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Hagenia abyssinica
Hábitat
Polo xeneral, atopar dende los 2000-3000 m d'altitú, en zones que reciben 1000-1500 mm de precipitación añal. Puede atopase creciendo nel monte mistu con Podocarpus, Afrocarpus, y otros árboles, y nos montes secos y montes de monte onde Hagenia ye dominante, o en montes mistos de Hagenia y Juniperus procera.
Villers-Écalles
Tien una población de y una superficie de  km².
Hagenia abyssinica
Hábitat
Hagenia abyssinica ye usáu como alimentu poles canesbes de la lepidoptera Agrotis segetum.
Aplicaciones melecinales
Kosso, kousso o Cussó ye una droga que se compón de les panículas de les flores pistilaes de Hagenia. Según la oncena edición de la Encyclopaedia Britannica, la melecina foi importáu "en forma de rodiellos cilíndricos, d'aproximao 18 pulgaes de llargu y 2 pulgaes de diámetru, y entiende la inflorescencia completa o panoja caltenida per una banda tresversal alredor d'ella. " El principiu activu ye koussin o Kosin, C31H33O10, que ye soluble en alcohol y álcali, y puede alministrase en dosis de dos gramos. Kosso tamién s'utiliza na forma d'un fervinchu de les flores non deformaes en polvu, que se traguen col líquidu. Considérase un efectivu antihelmíntico pa la solitaria del gochu ( Taenia solium ). Na so aición antihelmíntica ye similar al felechu machu ( Dryopteris filix-mas ).
L'usu de Kosso foi tomáu d'Etiopía, onde según Richard Pankhurst citando a Merab diz que "cubría una cuarta parte de la farmacopea d'esi país". Sicasí, el so usu principal yera, hasta bien entráu'l sieglu 19, pa combatir les infeiciones por cestodos, que ye endémicu debíu al consumu xeneralizáu d'alimentos que contienen carne crudo de res.
Taxonomía
Hagenia abyssinica describióse por Johann Friedrich Gmelin y espublizóse en ''Systema Naturae. . . editio decima tertia, aucta, reformata 2: 613'', nel añu 1791
Banzáu de Salime
El banzáu de Salime ye un banzáu sobre'l calce del ríu Navia, nel occidente d'Asturies. Inauguróse nel añu 1955 y tien una capacidá de 265,60 hm³.
Constitúi'l tercer banzáu construyíu nel ríu Navia, tres los d'Arbón y Doiras respeutivamente.
La so presa ye de tipu gravedá y tien 128 metros d'altor. Alcuéntrase na confluencia de los conceyos de Pezós, Allande y Grandas de Salime. La carretera AS-14 escurre sobre la presa.
La superficie ocupada peles agües ye de 685 ha, ocupando terrenos de los conceyos de Grandas de Salime y Ibias, n'Asturies; y de Negueira de Muñiz, en Lugo, Galicia.
El so aprovechamientu ye fundamentalmente hidroeléctricu pa la central de Salime, anque s'entamen tamién actividaes lúdiques y recreatives.
El proyeutu
La idea de construyir una central hidroeléctrica na zona empezó a xestase a mediaos de 1940 nel allugamientu que primeramente valorara Narciso Hernández Vaquero.
Sicasí, nun foi hasta los años darréu siguientes a la fin de la segunda guerra mundial cuando'l proyeutu, obra de Joaquín Vaquero Palacios y les obres empezaron a tomar forma.
Pa sufragar los costos de les obres, Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. y Electra de Viesgo, S.A. constituyeron en 1945, a partes iguales, la compañía Saltos del Navia en Comunidá, que foi sofitada pol Bancu Urquijo, que la so oficina d'estudios ellaboró los proyetos ya informes téunicos.
Obres previes
En 1946 empezaron les obres preliminares. Col fin de dexar secu'l llechu onde se llevantaría la presa, foi necesariu esviar el cursu del ríu Navia, pa lo que s'escavó un túnel de 30.725 m³ y revistióse con 11.789 m³ de formigón.
Amás, el cementu pa la fabricación de formigón producíase a pie d'obra, pa lo que foi necesaria la construcción de dellos silos y tolves, y la busca d'una cantera cercana que fuera capaz d'abastecer de piedra l'enorme volume necesario.
El suministru de clinker, yelsu y otros materiales que procedíen per vía marítima, realizábase al traviés d'un teleféricu de de 36 km de llargor que llegaba hasta'l puertu de Navia. Nel so momentu, foi'l mayor de los teleféricos construyíos n'España, llegando a cuntar con ocho estaciones.
La presa
El gruesu de la obra, la presa y la central, construyir ente 1948 y 1953. Foi necesariu utilizar 630.000 m³ de formigón. Llevantóse una Represa con turries del 5% agües enriba y del 72% agües embaxo, con un radio de 400 metros na so coronación, y con un altor sobre cimiento de 132 metros; lo que nel so día la asitiaba como la mayor presa d'España y la segunda d'Europa. Constituyó unu de los primeros esponentes del gigantismo que presidió munchos proyeutos similares na España de mediaos del sieglu XX.
El so masa, ye de 80.000 tonelaes. Na parte cimera, tien un llargor de 250 metros, en que'l so centru atopar los cuatro alliviaderos, con compuertes de 12 metros de llongura por 7 d'altu, caúna; que constitúin una capacidá de desaguadoriu de 2.000 m³ por segundu.
Ta asitiada 22 km agües enriba del banzáu de Doiras, y pa construyila tuviéronse que devasar enormes dificultaes. España taba sumida nes escaseces de la so posguerra y sufría l'embargu de les potencies vencedores na segunda guerra mundial, pela so parte afeutaes poles sos propies posguerra. El proyeutu sicasí completóse en 1955 a pesar de la escasez de medios. Anque les Naciones Xuníes decretara l'embargu al réxime de Franco, la empresa británica English Electric suministró les turbinas y xeneradores, imprescindibles pa la producción d'enerxía llétrica.
Puesta en funcionamientu
Una vegada construyida la presa, pero entá ensin terminar la so coronación, el 23 de setiembre de 1953 se taponó el túnel d'esviadura d'agües y empezó el banzáu del ríu Navia. Dos meses dempués, el 23 de payares, les agües algamaron el nivel del alliviaderu provisional acondicionáu nos bloques centrales. El 19 d'avientu acoplar a la rede llétrica nacional y empezó a producir enerxía los primer grupu xenerador que se punxo en funcionamientu (de fechu l'actual nᵘ 4). Otros dos facer en xunu y avientu de 1954, y el cuartu y postreru el 31 de marzu de 1955. La inauguración oficial del conxuntu celebró'l 24 d'agostu de 1955.
Impautu na zona
El banzáu, camudaría pa siempres la fisonomía de la ribera del Navia, agües enriba de la presa. Foi necesariu anubrir 1.995 finques, con más de 3.000 parceles, 25.360 árboles maderables, 13.800 frutales y 14.051 pies de vide; lo que supón 685 hectárees que, amás, inclúin fasteres ensin cultivu, finques urbanes, ruines, patios, corrolades, ocho pontes, cinco ilesies, delles capiyes y cuatro campusantos.
Amás, fueron numberoses les carreteres y caminos que quedavos cortaos al anubrir les agües del banzáu parte de los sos trazaos, como l'antigua AS-34, ente Berducedo y Grandas de Salime al traviés de San Martín del Valledor, Villarpedre y el valle del ríu del Oru, lo que motivu la construcción de l'actual AS-14, al traviés de la parte cimera de la presa, y que la empresa propietaria de la central quedara obligada a caltener un serviciu gratuitu de barques que cruciaben el banzáu ente los puntos en que les agües cubríen felicidá antigua carretera.
Daqué similar asocedió ente les llocalidaes lucenses de San Pedro de Ernes y Entrialgo; o ente Barcela y Negueira, onde tamién s'establecieron pasos con barques.
Mónica Chaparro
Mónica Chaparro ye una periodista, guionista ya imitadora española.
Biografía
Empezó na radio a los 12 años, mediu que nun dexó en nengún momentu. En TV trabayó en El guiñol de Canal +, El informal, Aída, Cuéntame cómo pasó, El show de Flo, UHF, etc. Coles mesmes poder escuchar en RNE cada mañana (9:52) en La mirada cítrica, con Juan Ramón Lucas, y en Punto Radio, con Luis del Olmo. La voz de Mónica Chaparro tamién ta presente n'otros soportes, como doblaxe de cine, publicidá o'l Planetariu de Madrid ya inclusive en xuguetes infantiles de la marca V-tech y na megafonía d'El Corte Inglés. Tamién collaboró nel programa Sé lo que hicisteis... de La Sexta onde realizaba imitaciones como Amy Winehouse o Belén Esteban domde fixo una miniserie de 8 capítulos sobre la so vida llamada Si tiñir esistiría. Ente 2015 y 2016 trabayó nel programa d'humor de TVE, José Mota presenta... con José Mota.
Imitaciones
Realiza más de 150 voces, estes son les más representatives.
Murellos
Murellos (Muriellos, n'español) ye una entidá de población de la parroquia d'Santa Colomba, n'Allande (Asturies).
Patricia Israel
Patricia Israel Korenblit foi una pintora y grabadista chilena adscrita a la corriente neoexpresionista  que incursionó mientres la Dictadura Militar d'Augusto Pinochet en formes espresives contestatarias y denunciantes de la situación política del país. Foi la primer muyer en ganar la Bienal Internacional d'Arte de Valparaíso en 1991 con La llegada II.
Murellos
L'INE establez que Murellos ye una casería d'6 habitantes (3 homes y 3 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 001 111000.
Alcuéntrase a una distancia de La Puela, capital del conceyu, de 24 km. Tien una altitú máxima de 750 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2001 contaba con 4 viviendes, 2 principales y 2 non principales.
Patricia Israel
L'añu 2001 recibió una nominación al Premiu Altazor de les Artes Nacionales na categoría Pintura por El gran silenciu, ente que l'añu 2010 recibió otra nominación en Grabáu y dibuxu por Cuerpos Impresos; l'añu 2012 recibió esti gallardón na categoría Pintura por Xeografíes.
Patricia Israel espunxo de manera coleutiva ya individual en dellos países d'América Llatina, Estaos Xuníos y Europa,  ente que dalgunes de les sos obres atopar na Casa de les Amériques de L'Habana, el Muséu d'Artes Visuales de Santiago, el Muséu d'Arte Moderno Chiloé, el Muséu Nacional de Belles Artes de Chile, el Muséu de la Solidaridá Salvador Allende, ente otros.
Hylopetes phayrei
Hylopetes phayrei ye una especie de royedor de la familia Sciuridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China, Laos, Myanmar, Tailandia y Vietnam.
Penouta (Santa Colomba)
Penotu ye una entidá de población de la parroquia d'Santa Colomba, n'Allande.
Alcuéntrase a una distancia de La Puela, capital del conceyu, de 22 km. Tien una altitú máxima de 830 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2001 contaba con 4 viviendes, 2 principales y 2 non principales.
Hylopetes alboniger
Hylopetes alboniger ye una especie de royedor de la familia Sciuridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Bangladex, Bután, Camboya, China, India, Laos, Myanmar, Nepal, Tailandia y Vietnam.
Memoirs of the New York Botanical Garden
Memoirs of the New York Botanical Garden (embrivíu Mem. New York Bot. Gard.) ye una revista ilustrada con descripciones botániques editada pol Xardín Botánicu de Nueva York. Publicó'l volume númberu 1 nel añu 1900.
Hylopetes alboniger
Hábitat
El so hábitat natural son: zones tropicales o subtropicales, de montes grebos.
Estáu de caltenimientu
Alcuéntrase amenazada d'estinción pola perda del so hábitat natural.
Villers-sous-Foucarmont
Villers-sous-Foucarmont ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
NGC 250
NGC 250 ye una galaxa lenticular na constelación de Piscis. Foi afayáu por Lewis Swift el 10 de payares de 1855.
Passerina versicolor
Passerina versicolor, Colorín escuru, ye una pequeña ave canora de la familia Cardinalidae que se distribúi en Méxicu, el sur de los Estaos Xuníos y en Guatemala.
Son aves pequeñes (12-14 cm). El machu ye escuru, d'apariencia negra, anque en realidá los colores predominantes son la guinda y el violeta escuros. Una parte de la nuca ye coloráu brillante. La fema ye más pequeña, parduza opaca, similar a les femes del colorín azul (Passerina cyanea) y el colorín aliblanco (Passerina amoena), pero ensin barres nes nales.
El so hábitat son montes espinosos, cañones, y vexetación riparia. Alimentase nel pisu, onde busquen inseutos y granes.
Los sos niales son en forma de concu, texíos a partir de campera, tarmos y fibres vexetales y constrúyense sobre árboles de baxu altor, en arbustos o n'enredaderes, onde la fema pon de 3 a 5 güevos color azul maciu. Los güevos son guaraos de 11 a 13 díes y los xuveniles tán llistos pa dexar el nial y valise por sigo solos cerca de dos selmanes dempués de la eclosión.
Alcuéntrase principalmente en Méxicu, pero tamién nos estaos fronterizos del suroeste de los Estaos Xuníos. Reproduzse nel norte del so área de distribución, escontra'l sur, pola aguada del Océanu Pacíficu, hasta Chiapas, y pol oriente hasta l'estáu de Veracruz. Ye migratoriu ya invierna en casi tou Méxicu (sacante los estaos del norte) y en Guatemala.
Takumi Nagura
Takumi Nagura (名倉 巧, ) ye un futbolista xaponés.
Norman Foster (direutor)
Norman Foster foi un direutor y actor cinematográficu d'Estaos Xuníos d'América.
Biografía
El so verdaderu nome yera John Hoeffer, y nació en Richmond, Indiana. Primero de dedicase al cine, Foster yera reporteru nun periódicu llocal n'Indiana, buscando más p'alantre una meyor ocupación na ciudá de Nueva York. Dempués solicitó trabayu en distintes axencies teatrales, hasta que consiguió trabayu y pudo actuar en 1929 nuna obra representada nel circuitu de Broadway, la pieza de George S. Kaufman y Ring Lardner June Moon. Amás, nos sos entamos tamién actuó en Londres y dempués nel cine, empezando con actuaciones como extra hasta que, pasu ente pasu, foi llogrando papeles de mayor importancia. Dalgunes de les películes nes que participó como actor son: It Pays to Advertise (1931), Pilgrimage (1933), State Fair (1933) o Mr. Moto Takes a Vacation (1939).
Foster escribió tamién delles obres teatrales, y dexó l'actuación a finales de los años 1930 pa dedicase a la direición, anque dacuando actuó en dalguna película o en programes televisivos. Como direutor realizó distintos filmes de misteriu dedicaos a los personaxes de Charlie Chan y Mr. Moto, ente ellos Charlie Chan in Panama (1940), Charlie Chan at Treasure Island (1939), Mr. Moto Takes a Vacation (1939), Charlie Chan in Reno (1939), Mr. Moto's Last Warning (1939), Mysterious Mr. Moto (1938), Mr. Moto Takes a Chance (1938), Thank You, Mr. Moto (1937), y Think Fast, Mr. Moto (1937). Tamién foi'l coguionista y direutor del segmentu "My Friend Bonito", incluyíu na película inacabada d'Orson Welles It's All True (1941).