cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Figueres Ferrer
Caso Vesco
Robert Vesco llegó a Costa Rica nel añu 1972 como inversionista y entamaba crear un distritu financieru. El 10 de xunu de 1972, l'Institutu Costarricense de Turismu (ICT) concedió-y la condición de residente. Y cinco meses más tarde, surdió n'Estaos Xuníos la primer acusación formal contra él. La presunta defraudación yera de $224 millones en perxuiciu de la compañía Investors Overseas Services (IOS). Vesco solicitó la nacionalidá costarricense, pero'l Tribunal Supremu d'Eleiciones refugar. El 7 de xunu de 1973, la Embaxada de los Estaos Xuníos solicitó la estradición del fuxitivu, pero nunca s'estraditó nos gobiernos de Figueres Ferrer (1970-1974) nin de Daniel Oduber Quirós. (1974-1978)
Publicaciones
Don Pepe Figueres foi un distinguíu ensayista y escritor. Escribió delles obres siendo los siguientes llibros los más importantes:
Xunta Fundadora de la Segunda República (1948-1949)
Creación de la Oficina del Café * Abolición del exércitu
Presidencia de la República (1970-1974)
Reforma del artículu 90 de la Constitución Política (camudo la edá mínima pa votar de los 21 a los 18 años). Nacionalización del Ferrocarril al Atlánticu (Northern Railway Company) Creación del Conseyu Nacional d'Investigaciones Científiques y Teunolóxiques (CONICIT) Nacionalización de la Refinadora Costarricense de Petroleu (RECOPE)
Casa d'Habsburgu
thumb|Bandera de la Monarquía de los Habsburgu; tamién usada como la bandera del Imperiu Austriacu hasta'l [[Ausgleich de 1867.]] thumb|Escudu d'armes d'un Emperador Habsburgu amosando la variedá de los sos territorios. La Casa d'Habsburgu (Casa d'Austria) foi una de les más influyentes y poderoses cases reales d'Europa. Los Habsburgu ocuparon el tronu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu de forma siguida ente 1438 y 1740. Tamién ocuparon en distintos momentos los tronos del Reinu de Bohemia, el Reinu d'Inglaterra, el Reinu d'Hungría, el Reinu de Croacia, el Reinu de Portugal y el Reinu d'España.
A partir del reináu del emperador Carlos V (1519-1556), la Casa d'Habsburgu estremar en dos rama. La caña principal de los Austrias españoles, que gobernó'l Imperiu Español, escastar en 1700 a la muerte de Carlos II d'España ensin descendencia. La caña cadete de los Habsburgu austriacos, que gobernó'l Sacru Imperiu Romanu y los territorios d'Austria-Hungría, escastar en 1780 a la muerte de la emperatriz María Teresa I d'Austria.
Los descendientes de la emperatriz María Teresa, pertenecientes a la caña Vaudemont de la Casa de Lorena, siguieron gobernando Austria y l'Imperiu Austro-Húngaru hasta 1918 sol nome formal de Casa d'Habsburgu-Lorena (Habsburg-Lothringen). Por ello, magar que dinásticamente los Habsburgu-Lorena nun pertenecen a la casa d'Habsburgu, ye habitual referise a ellos como miembros de la casa d'Habsburgu. En tiempos actuales, la cabeza de la casa d'Habsburgu-Lorena foi'l príncipe Otón d'Habsburgu (*1912-2011), y anguaño'l xefe de dicha casa ye l'archiduque y príncipe Carlos d'Habsburgu Lorena (dende 2007).
Los Habsburgu fueron:
De condes d'Habsburgu a emperadores
Dempués del matrimoniu de Maximiliano I con María, heredera de Borgoña (que controlaba los Países Baxos) y el matrimoniu del so fíu Felipe'l Formosu con Juana, heredera d'España y la so acabante fundar imperiu, Carlos V heredó España, Italia del sur, Austria y los Países Baxos. En 1580 el so fíu Felipe II heredó Portugal y les sos colonies.
División de la Casa: los Habsburgu austriacos y los Habsburgu españoles
Los Habsburgu españoles sumieron en 1700 por causa d'un rei dafechu menguáu ya incapaz de gobernar, Carlos II d'España anque la dinastía de los Habsburgu españoles siguió cola descendencia de Don Juan José d'Austria (únicu fíu illexítimu reconocíu por Felipe IV) y de Don Carlos Fernando d'Austria y Manrique. Tres la muerte de Carlos II produció la Guerra de Socesión española, cosa que se repitiría colos Habsburgu austriacos en 1740, aniciando la Guerra de Socesión Austriaca. Sicasí, la heredera del postreru Habsburgu austriacu (María Teresa) casóse con Francisco Esteban, Duque de Lorena, dambos bisnietos del Emperador Habsburgu Fernandu III, pero dende distintos emperatrices. Los sos descendientes siguieron la tradición de los Habsburgu de Viena sol nome dinásticu Habsburgu-Lorena. Especúlase de cutiu que los matrimonios consanguíneos ente dambes llinies contribuyeron a la so estinción, pero hubo pocos matrimonios d'esti tipu na llinia austriaca. La muerte de les nueves herederes por viruela foi la causa.
Casa d'Habsburgu-Lorena: l'Imperiu austriacu
miniaturadeimagen|left|Los emperadores del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu El 6 d'agostu de 1806 eslleióse'l Sacru Imperiu Romanu Xermánicu so la reorganización d'Alemaña del emperador francés Napoleón Bonaparte. Sicasí, como anticipación de la perda del so títulu d'Emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, Francisco II declarar a sigo mesmu Emperador d'Austria hereditariu (como Francisco I) el 11 d'agostu de 1804, tres meses dempués de que Napoleón declarárase a sí mesmu Emperador de los franceses el 18 de mayu de 1804.
L'emperador Francisco I d'Austria usó'l gran títulu oficial: «Francisco I, pola gracia de Dios Emperador d'Austria; Rei de Xerusalén, Hungría, Bohemia, Dalmacia, Croacia, Eslavonia, Galitzia y Lodomeria; Archiduque d'Austria; Duque de Lorena, Salzburgu, Wurzburgu, Franconia, Estiria, Carintia y Carniola; Gran Duque de Cracovia; Gran Príncipe de Transilvania; Margrave de Moravia; Duque de Sandomir, Masovia, Lublin, Alta y Baxa Silesia, Auschwitz y Zator, Teschen y Friuli; Príncipe de Berchtesgaden y Mergentheim; Conde d'Habsburgu, Gorizia y Gradisca y del Tirol; y Margrave d'Alta y Baxa Lusacia y Istria».
En 1867 diose autonomía efeutiva a Hungría so los términos del Ausgleich o 'compromisu' (vease Imperiu austrohúngaru) hasta la deposición de los Habsburgu d'Austria y Hungría en 1918 dempués de la derrota na Primer Guerra Mundial.
El miembru actual de la familia de los Habsburgu ye Carlos d'Habsburgu-Lorena, el fíu mayor del Archiduque Otto.
Los Habsburgu n'Austria y n'España
Antes de l'ascensión de Rodolfo a rei d'Alemaña, los Habsburgu fueron Condes no que ye güei el suroeste d'Alemaña y Suiza.
Condes d'Habsburgu
200px|thumb|Escudu d'armes de los primeros condes d'Habsburgu.
Caña secundaria: Habsburgu-Laufenburg
Dempués de la muerte Rodolfo III en 1229 y del so fíu Godofredo I en 1271, los Habsburgu-Laufenburg estremar n'el señores de Laufenburg y los condes de Klekgau. La primer caña de Laufenburg deriva de Rodolfo IV (†1315), fíu de Godofredo, y escastóse en 1408 al morrer Xuan IV. La segunda caña de Klekgau deriva de Eberhard I, fíu de Godofredo, y escastóse en 1415 al finar Eggon II, axuntándose los sos territorios cola llinia principal de los Habsburgu.
Caña principal: Duques d'Austria
Na Baxa Edá Media, cuando los Habsburgu espandieron los sos territorios escontra l'este, de cutiu gobernaron como duques del Ducáu d'Austria que cubría namái lo que güei ye Baxa Austria y la parte oriental d'Alta Austria. Les posesiones de los Habsburgu tamién incluyín'Estiria y entós espandiéronse escontra l'oeste pa incluyir Carintia y Carniola en 1335 y Tirol en 1363. Les sos esvalixaes posesiones orixinales nel sur d'Alsacia, suroeste d'Alemaña y Vorarlberg yeren conocíes colectivamente como Austria Anterior. Los duques d'Habsburgu perdieron gradualmente les sos tierres orixinales al sur del Rin y el Llagu de Constanza pola espansión de l'Antigua Confederación Suiza. Los duques d'Austria tamién gobernaron Austria Anterior hasta 1379; a partir d'esi añu, Austria Anterior foi gobernada pol conde de Tirol. miniaturadeimagen|576x576px Leopoldu II (1339-1344).
Por cuenta de que dambos morrieron a edá temprana, los sos derechos revirtieron al so tíu Alberto II.
A la muerte d'Alberto II (1358), heredáron-y el so fíos Rodolfo IV, Federico III (duque de Carintia, †1362), Alberto III y Leopoldu III; pero yá que los trés últimos yeren menores, el gobiernu efeutivu exercer Rodolfo IV.
B.2. Sublinia leopoldina-Tirol
Segismundo nun tuvo fíos y adoptó a Maximiliano I, fíu del duque Federico V (emperador Federico III). Con Maximiliano, les posesiones de los Habsburgu xunir de nuevu so un únicu gobernante, dempués de que reconquistara'l Ducáu d'Austria tres la muerte de Matías Corvino, quien moró en Viena y nomóse duque d'Austria (1485-1490).
Habsburgos españoles: Reis d'España (1516-1700), Reis de Portugal (1580-1640)
miniaturadeimagen|301x301px|Armes de Carlos I d'España y V del Sacru Imperiu
Con Carlos II escastóse la llinia de los Habsburgu españoles. Tres la Guerra de Socesión torgóse l'accesu al tronu español a los Habsburgu austriacos en beneficiu de la Casa de Borbón.
C. Llinia d'Austria Anterior y Tirol
La descendencia del hermanu del emperador Fernandu II (archiduque Fernandu III) fueron archiduques n'Austria Anterior y Condes de Tirol desque l'emperador venciéra-y estos territorios en 1623.
Emperadores del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, Archiduques d'Austria: Territorios aconceyaos
thumb|281x281px|Blasón de los Habsburgu-Lorena.
Con María Teresa acaba la casa d'Habsburgu, que derivó nos sos socesores na Casa d'Habsburgu-Lorena. La nueva Casa real surde cuando l'emperador Carlos VI del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu nos sos últimos años de vida emite la Pragmática Sanción de 1713, onde s'establez que la so fía María Teresa I d'Austria, sería la emperatriz xermánica y el so maríu solo'l so consorte. Asina, los fíos de María Teresa y Francisco de Lorena seríen los miembros de la nueva dinastía.
Casa d'Habsburgu-Lorena, llinia principal: Emperadores del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, Archiduques d'Austria
thumb|400px|right|Árbol xenealóxicu de los Habsburgu-Lorena: emperadores xermánicos (en verde), grandes duques de Toscana (en moráu), duques de Módena (en colloráu), emperadores d'Austria (en rosa). Carlos VI foi l'últimu emperador de la casa d'Habsburgu (ver árbol xenealóxicu). Francisco I y Leopoldu II (como Leopoldu I) fueron tamién grandes duques de Toscana. L'emperador xermánicu Francisco II convertir en 1806 nel primer emperador d'Austria como Francisco I.
La Casa d'Habsburgu-Lorena caltuvo Austria y les posesiones axuntes dempués de la disolución del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu.
Un fíu de Leopoldu II foi Rainiero d'Austria, que la so muyer yera de la Casa de Saboya; una fía Adelaida, Reina de Cerdeña, foi la muyer del Rei Víctor Manuel II d'El Piamonte, Saboya y Cerdeña y Rei d'Italia. Los sos fíos casar nes Cases Reales de Bonaparte; Saxonia-Coburgu-Gotha (Braganza, Portugal); Saboya (España), y los ducaos de Montferrat y Chablis.
Casa d'Habsburgu-Lorena, llinia principal: Emperadores d'Austria
derecha|miniaturadeimagen|444x444px|L'escudu del Imperiu austriacu (dende 1815).
Casa d'Habsburgu-Lorena, llinia principal: Xefes de la Casa d'Habsburgu (post-monarquía). Carlos I foi espulsáu de los sos dominios dempués de la Primer Guerra Mundial y l'imperiu foi abolíu.
Cañes menores soberanes de la Casa d'Habsburgu-Lorena
miniaturadeimagen|303x303px|Armes de la Casa d'Austria-Toscana
Casa d'Austria-Toscana: Grandes duques de Toscana
Casa d'Austria-Toscana: llinia de Toscana, post monarquía
Casa d'Austria-Esti: Ducáu de Módena
miniaturadeimagen|303x303px|Armes de la Casa d'Austria-Esti El ducáu de Módena foi asignáu a una caña menor de la familia pol Congresu de Viena. Perder cola unificación d'Italia.
Casa d'Austria-Esti: llinia de Módena, post monarquía
Casa d'Habsburgu-Lorena: Ducáu de Parma
El ducáu de Parma foi coles mesmes asignáu a un Habsburgu, pero nun tuvo na Casa enforma tiempo antes de vencer a la unificación d'Italia. Foi dau a la segunda muyer de Napoleón Bonaparte, María Luisa Duquesa de Parma, una fía de Francisco II, Emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, que yera la madre de Napoleón II de Francia. Napoleón divorciárase de la so manera esposa Marie Josèphe Rose Tascher de la Pagerie (más conocida na historia como Josefina de Beauharnais) en favor de María Luisa.
Casa d'Habsburgu-Lorena: Emperador de Méxicu
thumb|200px|Escudu d'armes del [[Segundu Imperiu Mexicanu.]] Maximiliano, hermanu del emperador d'Austria Francisco José, foi convencíu por una delegación mexicana del partíu conservador, la Ilesia católica y Napoleón III p'asumir el tronu de Méxicu. L'Imperiu Mexicanu terminó nuna derrota militar pol partíu lliberal, una y bones el sofitu militar francés foi retiráu mui a tiempu por problemes internos que tuvo l'emperador de Francia, auníu a les derrotes que los mexicanos lliberales (sofitándose con armamentu norteamericanu) causáben-y al exércitu francés. Maximiliano foi fusiláu poles tropes republicanes de Benito Juárez nel Cuetu de les Campanes» en Querétaro en 1867.
Casa d'Austria-Teschen: Duques de Teschen
miniaturadeimagen|Escudu del [[Ducáu de Teschen]] El ducáu de Teschen foi asocedíu por Carlos d'Austria-Teschen, fíu de Leopoldu II y de María Luisa de Borbón, comandante en xefe del exércitu austriacu mientres les guerres napoleóniques. Casa d'Austria-Teschen: post monarquía
Casa de Hohenberg
miniaturadeimagen|Escudu de los duques de Hohenberg. La Casa Ducal de Hohenberg baxa de la condesa Sophie Chotek (1868-1914), qu'en 1900 casóse col archiduque Francisco Fernando d'Austria-Esti (1863-1914), l'herederu al tronu d'Austria-Hungría. Como'l so matrimoniu yera morganáticu, nengunu de los sos fíos taba na llinia de socesión al trueno austro-húngaru polos qu'a la so muerte'l archiduque Carlos, depués Carlos I, heredaría'l tronu. Representen la llinia agnática cimera de la Casa d'Habsburgu-Lorena. Casa de Hohenberg: post monarquía
Habsburgu como Reyes d'Hungría
miniaturadeimagen|447x447px|Escudo Reinu de Hungria El reinu d'Hungría permaneció na familia de los Habsburgu mientres sieglos; pero como'l reinu nun foi puramente heredáu (Hungría yera una monarquía electiva hasta 1687) y foi dacuando usáu como un terrén d'entrenamientu pa los mozos Habsburgu, les feches de gobiernu non siempres encaxen coles de les posesiones principales de los Habsburgu. Por eso, los reis d'Hungría tán llistaos de forma separada.
Habsburgos austriacos: Reyes d'Hungría
miniaturadeimagen|294x294px|Escudu de los Habsburgu Reyes d'Hungría
Habsburgos como Reis de Bohemia
miniaturadeimagen|347x347px|Escudo reinu de Bohemia El reinu de Bohemia foi mientres sieglos una posición escoyida polos sos nobles. Como resultancia, nun yera una posición automáticamente heredada. El rei de Bohemia tendía a ser un Habsburgu, pero non siempres. Asina, los reis de Bohemia y les sos feches de gobiernu tán llistaes de forma separada.
Casa d'Habsburgu-Lorena, llinia principal: Reis de Bohemia
Dende l'ascensión de María Teresa, el reinu de Bohemia xunir coles posesiones austriaques.
Habsburgos como Reines Consortes de Francia
Puesto que dende dómines modernes topetaron los intereses de los territorios rexíos polos Habsburgu (Austria y España) y los rexíos poles dinastíes socesores de los Capeto (Valois y Borbón), intentóse anidiar les tensiones conviniendo matrimonios con reis de Francia.
Habsburgu-Lorena
200px|thumb|[[Blasón de los primeros condes d'Habsburgu.]]
Ascensión al tronu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu
thumb|180px|Maximiliano I, semeya por [[Alberto Durero.]]
thumb|Felipe I el Formosu, rei consorte de Castiella, primero nos actuales territorios españoles, de la casa d'Austria
Mientres el sieglu XVI, la fortuna de los Habsburgu hízose en gran midida a partir de los ingresos procedentes de Castiella, América y los Países Baxos. Los banqueros Welser y Fugger adelantraben dineru a un imperiu siempres precisáu d'ingresos pa costear los sos innumberables conflictos militares n'Europa. <!--Fernandu I (1503 -1564) recibió l'Imperiu (1558) xunto colos dominios patrimoniales orixinales de la Casa n'Austria. El so matrimoniu apurrió-y, amás, Reinu de Bohemia Bohemia y Hungría. Al morrer, la caña austriaca de la Casa estremóse, de la mesma, en tres linia: los Habsburgu d'Austria (Rodolfo II y Matías, con quien s'escasta esta llinia en 1619), los del Tirol (que s'escasten en 1666) y los d'Estiria (Fernandu II, Fernandu III, Leopoldu I, José I…). Estos postreros heredaron la dignidá imperial y acabaron axuntando de nuevu los dominios partíos dende la muerte de Fernandu I.
La caña austriaca nel sieglu XVIII
Les paces d'Utrecht (1713) y Rastatt (1714), que punxeron fin a la guerra, esgazaron, sicasí, de la Corona española los dominios de los Países Baxos ya Italia (Nápoles, Sicilia, Cerdeña y Milán), que revirtieron dende entós a la caña austriaca de la familia, representada por Carlos VI, yá emperador dende 1711 (salvu Sicilia, que pasó a Saboya).
Mientres el reináu de Carlos VI aprobóse la Pragmática Sanción de 1713 que venceyaba los dominios de los Habsburgu, asegurando la so tresmisión indivisa. Sicasí, el xuegu diplomático y militar del equilibriu européu fíxo-y perder socesivamente Cerdeña (intercambiada por Sicilia en 1720), Nápoles (1735) y Sicilia (1738).
La muerte de Carlos VI ensin descendencia masculina directa desencadenó la intervención de les potencies europees, que dio llugar a la Guerra de Socesión Austriaca (1740 - 1748). Por aquella guerra, afirmar nel Tronu austriacu la fía de Carlos VI, María Teresa I, quien, sicasí, nun foi emperatriz d'Alemaña, arrampuñando esa dignidá a los Habsburgu el príncipe elector Carlos Alberto de Baviera (emperador en 1742 - 1745). La guerra costó-y amás a María Teresa la perda de Silesia a manos de la Prusia de Federico II el Grande, según lo establecío nel Tratáu de Aquisgrán (1748). El so matrimoniu col duque Francisco de Lorena (a quien fixo escoyer emperador en 1745) dio llugar al nuevu llinaxe de Habsburgu-Lorena. A partir de 1756 tuvieron d'enfrentar la Guerra de los Siete Años de la qu'Austria salió mal llibrada. A la pareya imperial asoceder el fíu de dambos Xosé II (1741-1790), emperador dende la muerte del so padre en 1765 y rei d'Austria dende la muerte de la so madre en 1780. La so hermana María Carolina d'Austria casóse con Fernandu I de Nápoles (fíu de Carlos III d'España), dando orixe al llinaxe borbónicu de los reis de les Dos Sicilies (hasta 1860). Tamién yera hermana so María Antonieta, que se casó col rei de Francia, Lluis XVI.
A Xosé II asocediéron-y al frente del Imperiu'l so hermanu, Leopoldu II, en 1790 - 1792, y el fíu d'ésti, Francisco II (1768-1835), en 1792-1806.-->
Fin del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu
La Paz de Westfalia de 1648 supunxo la perda de poder real del emperador y una mayor autonomía de los trescientos cincuenta Estaos resultantes. A tolos efeutos, el Sacru Imperiu Romanu Xermánicu pasó a ser una confederación d'Estaos. Dempués creóse en 1658 la Lliga del Rin qu'interfirió entá más nel poder de la Casa d'Austria.
Parker McKenna Posey
Parker McKenna Posey ye una actriz d'Estaos Xuníos, reconocida por interpretar a Kady Kyle na serie de televisión d'Estaos Xuníos My Wife and Kids.
Carrera
Parker McKenna Posey nació en Los Angeles nel Hospital Cedars Sinai el 18 d'agostu de 1995. Utiliza'l so el so segundu nome por razones profesionales, pa nun confundise cola actriz Parker Posey. A la edá de dos años, Parker apaeció nun anunciu de Kodak antes de convertise nun modelu pa los catálogos de Disney y pa campañes publicitaries d'Old Navy. Ye meyor conocida pola so interpretación de "Kady Kyle" na comedia de ABC My Wife and Kids xunto a Damon Wayans, Jennifer Freeman, Noah Gray-Cabey y Tisha Campbell-Martin. Apaeció na película Alice al aviesu con Alyson Stoner y Lucas Grabeel.
Michael Rapaport
Michael David Rapaport ye un actor, comediante y direutor estauxunidense. Actuó en más de cuarenta películes dende los empiezos del los años 1990. Ye conocíu polos sos papeles en series de televisión como Boston Public, Prison Break, Friends y The War at Home.
Primeros años
Rapaport nació na ciudá de Nueva York nuna familia d'orixe xudíu, fíu de June Brody, una personalidá radial de Nueva York, y David Rapaport, un xerente d'un programa de radio. D'adolescente idolatraba a los actores, y colegues de Nueva York, Robert De Niro y Christopher Walken. Foi espulsáu de la escuela secundaria y treslladóse a Los Angeles, California, pa intentar ser comediante.
Carrera
Rapaport apaeció tantu en papeles risibles como dramáticos nel cine y la televisión. Los sos papeles nel cine inclúin la película Metro y como un inocente estudiante universitariu que la so soledá llevar a convertise nun skinhead racista en Higher Learning. La so participación na película independiente Zebrahead ayudó a impulsar la so carrera. Otres de les sos películes más conocíes ye True Romance, onde interpreta a Dick Ritchie. Rapaport co-protagonizó la sitcom de The War at Home, onde interpreta a "un tipu normal" que llucha colos desafíos cotidianos de la vida en familia; la serie foi estrenada en 2005 y cancelada en 2007.
Rapaport enantes foi protagonista na serie dramática Boston Public. Fixo la voz de Troy en Saints Row en 2006 (y na so secuela Saints Row 2) de Xbox 360, y la de Joey Leone nel popular videoxuegu Grand Theft Auto III. Rapaport tuvo un papel recurrente como convidáu especial de dellos episodios de la serie Friends en 1999, interpretando'l papel del noviu de Phoebe (Lisa Kudrow), l'oficial de policía Gary.
N'ochobre de 2008, Rapaport anunció que taba dirixendo un documental sobre'l llexendariu grupu de hip hop A Tribe Called Quest. El documental, tituláu Beats, Rhymes & Life: The Travels of a Tribe Called Quest foi estrenáu en 2011.
Vida personal
Rapaport casóse con Nichole Beattie y tienen dos fíos, Julian Ali y Macio Shane. Informó nel VH1 Hip Hop Honors 2008 que'l so fíu foi nomáu n'honor a Vicente Mason (moteyáu "Maseo") del grupu de rap D'El Soul.
En febreru de 2010 participó nel xuegu de celebridaes del All-Star Weekend de la NBA.
David da Silva
David da Silva, ye un futbolista brasilanu.
Transactions of the Academy of Science of St. Louis
Transactions of the Academy of Science of St. Louis (embrivíu Trans. Acad. Sci. St. Louis) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que ye editada en Saint Louis dende l'añu 1860.
Ana Justel Eusebio
Ana Justel Eusebio ye una llicenciada en Matemátiques y doctora n'Economía española. Profesora titular d'Estadística nel Departamentu de Matemátiques de la Facultá de Ciencies de la Universidá Autónoma de Madrid.
Con al respective del so llabor d'investigación destaca la estadística matemática y l'aplicada. Ye miembra del proyeutu Limnopolar, col que participó en siete campañes en L'Antártida hasta 2018. Limnopolar, ye un proyeutu d'investigación interdisciplinariu que'l so oxetivu principal ye investigar la sensibilidá de los ecosistemes acuáticos antárticos non marinos ante'l cambéu climáticu.
Ocupó un cargu de responsabilidá na Universidá como direutora de la Oficina d'Analís y Prospectiva hasta l'añu 2017.
Carrera
Tres la so llicenciatura en Matemátiques, empezó a realizar el doctoráu n'Economía na Universidá Carlos III de Madrid, cuando esta universidá taba creándose. Foi escoyida pa formar parte d'un grupu d'estudiantes de distintes disciplines. Anque faíen el doctoráu n'economía, les persones integrantes d'esti grupu escoyíu yeren de distintes cañes: llicenciaes n'empresa, físiques, economía, matemátiques ya inxeniería. Más palantre, mientres los años que taba realizando la so tesis doctoral, tuvo la gran oportunidá de trabayar so la direición de Daniel Peña, un gran investigador n'Estadística, Econometría, Calidá y les sos aplicaciones.
El faer un doctoráu n'Economía apurrió-y el nun pensar na so investigación ensin cuntar col mundu real, con otres ciencies nes que poder aplicar el resultáu del so trabayu.
Proyeutu Limnopolar
Limnopolar ye un proyeutu interdisciplinariu d'investigación en limnoloxía, financiáu pol Plan Nacional d'I+D+I, que'l so oxetivu principal ye investigar la sensibilidá de los ecosistemes acuáticos antárticos non marinos ante'l cambéu climáticu. Pa ello, basar nel estudiu de los sos componentes bióticos y abióticos, según les sos rellaciones coles variables ambientales o climátiques. La principal zona de desarrollu del proyeutu tratar de la Península Byers(Islla Livingston, Islles Shetland del Sur, L'Antártida), que ye una de les árees limnológicas más interesantes pa la investigación dientro de la rexón de la Península Antártica por cuenta de la so gran diversidá ecolóxica de cuerpos d'agües esistentes. Ye un llugar bien próximu a la Base Española Xuan Carlos I, anque innacesible dende tierra, lo que fizo qu'apenes hubiera presencia humana en dichu llugar, daqué estupendu pal proyeutu. Ye una zona na que se produció un retrocesu glaciar miles d'años tres que dexó una cantidá de pequeños llagos que nun esisten en nengún otru llugar de L'Antártida. Pel branu, estos llagos se deshielan y conviértense en llaboratorios naturales. La vida ye bien escasa y les interacciones ente los fenómenos físicu y biolóxicu que predominen na dinámica de los llagos pueden controlase meyor, anque nun seya xera fácil.
L'oxetivu final del proyeutu Limnopolar ye establecer modelos que rellaciones los procesos biolóxicos colos ambientales, esto ye, biondicadores de cambéu climáticu. Trabayando pa ello con datos de distintes llatitúes pa tener la mayor información posible.
Esti proyeutu surdió de la collaboración d'un grupu d'investigadores en bioloxía y ecoloxía de la Universidá Autónoma de Madrid y otros cenros nacionales ya internacionales.
Incorporación d'Ana Justel al proyeutu
Ana foi reclutada por Antonio Quesada, profesor de la Universidá Autónoma de Madrid y coordinador del proyeutu Limnopolar, un científicu que según ella, cree de verdá na multidisciplinariedad. Él fichar, animar en tou momentu, y siempres valoró la so visión matemática pal proyeutu. Del restu d'investigadores, a los qu'almira enforma, aprendió a trabayar n'equipu y a formar parte d'un proyeutu d'investigación.
Miares (Narzana)
Miares ye una aldea de la parroquia de Narzana, nel conceyu asturianu de Sariegu. Tien 57 habitantes (INE 2010).
Ana Justel Eusebio
Arranque del proyeutu
El proyeutu empezó con una primer campaña mientres l'iviernu austral 2001-2002, y la so primer fase foi la instalación del Campamentu Byers, na zona oeste de South Beaches, Península Byers. Ye una infraestructura non permanente, y que depende de la Base Antártica Español Xuan Carlos I. Consta de dos igloos de fibra de vidriu (un llaboratoriu y otru destináu a habitabilidad y cocina) y tiendes de campaña individuales p'agospiar a les persones que componen el grupu d'investigación.
El so llabor dientro del proyeutu
El llabor d'Ana dientro del proyeutu ye la de modelizar o resolver dalgún problema estadísticu. Tamién participa en tomar de muestres, anque, na práctica, toles persones del grupu collaboren en toles actividaes, pos son necesaries munches manes, y les campañes son llargues y dures, teniendo que realizar veces. Encargar de convertir en datos tomar de muestres realizaes, y, una vegada en formatu númberu, trabayar cola estadística pal analís y l'estracción de les conclusiones. Amás, toos estos datos recoyíos mientres les sos estancies nun son abondes pa esplicar tola dinámica de los llagos, polo que, ye necesariu utilizar fontes d'información disponibles cuando l'equipu nun ta ellí, por eso ye importante la estación meteorolóxica.
Ana, en principiu, nun diba instalar se en L'Antártida, pero faltaba una persona y Antonio Quesada consideró oportunu qu'ella fora a conocer el llugar, les variables coles que se trabayaba, a última hora, que se sintiera parte del proyeutu. Y esto foi un ésitu, porque ameyoró l'entendimientu cola xente del equipu y pudo entender el llinguaxe específicu qu'utilizaben.
Otros descubrimientos realizaos por Limnopolar
Amás del estudiu acomuñáu al cambéu pal que foi creáu esti proyeutu, realizó otros descubrimientos interesantes na zona, como la presencia de cuasi 10.000 especies de virus na agua duce d'un llagu de la islla Livingston. Hasta'l momentu del descubrimientu conocía la presencia de bacteries, algues, fungos y otros microorganismos nesti continente, pero la esistencia de virus raramente taba documentada. Son virus que viven en condiciones estremes de baxes temperatures y escuridá mientres la mayor parte del añu, amás de disponer d'escasos nutrientes, lo que fai l'afayu por demás interesante.
Otres actividaes
A lo llargo de la so carrera, ocupó un gran númberu de cargos rellacionaos cola so área:
Premios y reconocencies
En 1996 recibe la beca "Marie Curie Fellow", "TMR Fellowship" nivel 30 postdoctoral, concedida pola Comisión Europea dientro del programa "Training and Mobility of Researchers Programme".
La Rimá
La Rimá (La Rimada en castellanu) ye una aldea de la parroquia de Narzana, nel conceyu asturianu de Sariegu.
Alcuéntrase a 4,5 km de Vega, la capital del conceyu y tien 42 habitantes (INE 2010) que se reparten ente los barrios de La Rimá Riba, La Rimá'l Medio y La Rimá Baxo.
Xie Jun
Xie Jun (en chinu: 谢军; n. en Baoding, Hebei, el 30 d'ochobre de 1970) ye una axedrecista china, dos veces campeona del mundu, de 1991 a 1996 y nuevamente de 1999 a 2001. Ella foi la segunda muyer en conquistar el títulu dos veces, la primera foi Elizavieta Bykova.
Caligny
Caligny ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bosc-Édeline
Bosc-Édeline ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Marcu Xunu Brutu
thumb|150px|Ilustración de Brutu Marco Xunu Brutu Cepión (en llatín, Marcus Iunius Brutus Caepio; -Filipos, 23 d'ochobre del ) foi un políticu y militar romanu de la etapa final de la República. Participó na combalechadura que condució al asesinatu de Xuliu César nos idus de marzu de 44 e. C. Yera'l sobrín de Catón el Mozu. Nun tien de ser confundíu con Décimu Xunu Brutu Albín, otru miembru de la familia de los Xunos Brutos que tamién participó na intriga.
Vida
Brutu yera fíu de Marcu Xunu Brutu'l Viejo, un políticu pocu importante, y Servilia, media hermana de Catón el Mozu y amigu de Xuliu César. Tamién yera nietu del xeneral y políticu Décimu Xunu Brutu Galaicu. Delles fontes falen de la posibilidá de que César fuera'l so verdaderu padre, anque en realidá tratar d'un rumor ensin fundamentu, una y bones César tenía quince años cuando nació Brutu, y la rellación cola so madre empezó más de diez años dempués.
El tíu de Brutu, Quintu Servilio Cepión, fíu de la mesma de Quintu Servilio Cepión, adoptar cuando yera nuevu y Brutu añedió'l cognomen Cepión al so nome mientres un periodu desconocíu. La so carrera política empezó cuando se convirtió n'asistente del so tíu Catón, al que tenía en gran estima, mientres el periodu nel qu'esti postreru foi gobernador de Xipre. Nesa dómina, Brutu arriquecióse emprestando dineru a altos intereses. Dende la so apaición nel Senáu, alliniar cola facción conservadora (optimates) en contra del Primer Triunviratu de Marcu Licinio Gruesu, Cneo Pompeyo Magno y Xuliu César. Pompeyo asesinara al padre de Brutu nel añu 77 e. C., mientres les proscripciones de Sila.
Cuando españó la Guerra Civil en 49 e. C. ente Pompeyo y César, Brutu allinióse xunto col so antiguu enemigu y líder de los optimates, Pompeyo. Dempués del desastre de la batalla de Farsalia, Brutu escribió a César pidiendo clemencia, y ésti perdonó-y darréu. César aceptó-y ente'l so siguidores más cercanos y fíxo-y gobernador de la Galia cuando foi a África escorriendo a Catón y a Metelo Escipión. Al añu siguiente (45 e. C.), César designó-y para al cargu de pretor.
L'asesinatu de César y les sos consecuencies
thumb|upright|Mármol antiguo cola efixe de Marcu Brutu. Republicanu por naturaleza, Brutu nunca trató d'esconder los sos convencimientos políticos. Casáu cola fía de Catón, la so prima hermana Porcia, escribió un testu allabando les cualidaes del so suegru, yá fináu. César taba bien cariciosu con él y respetaba enforma les sos opiniones. Sicasí, Brutu, como munchos otros senadores, nun taba satisfechu col estáu de la República. César fuera nomáu dictador perpetuu  y aprobara delles lleis que concentraben el poder nes sos manes. Se rumoreaba que solo-y faltaba la corona pa igualase a cualquier rei. El periodu final de la monarquía en Roma yera una mal alcordanza. Los romanos sustituyeren la realeza pola República y los más tradicionales nun deseyaben un regresu a tal sistema. Brutu empezó una combalechadura contra César xunto col so cuñáu y amigu Cayo Casio Longino y otru senadores. Nes idus de marzu (15 de marzu de 44 e. C.), un grupu de senadores, incluyendo a Brutu, asesinaron a César nel teatru de Pompeyo. Na obra de William Shakespeare Xuliu César, el dictador dirixe les sos famoses últimes pallabres a Brutu: El to quoque, Brute, fili el mio (Tu tamién, Brutu, fíu mio) o tamién Et tu, Brute? (¿Tamién tu, Brutu?). Suetonio señala que, según dellos autores ya historiadores, César dixo, en griegu, «Καἱ σύ, τέκνον», Kaì sý, téknon? (¿Inclusive tu, fíu mio?), pero que testigos presenciales solo ver cubrir la cara cola toga y morrer en silenciu ensin pronunciar pallabra, calteniendo asina la dignidá.
Tres l'asesinatu, demostróse que la ciudá de Roma taba contra los conspiradores, una y bones la mayor parte de la población amaba a César. De fechu l'asamblea otorgára-y los poderes como dempués facer con Augustu. Marcu Antoniu, llugarteniente de César, decidió aprovechase de la situación y el 20 de marzu faló airadamente de los asesinos nel aponderamientu aciagu de César. A partir d'entós Roma dexó de ver a los conspiradores como salvadores de la República y fueron acusaos de traición. Brutu y los sos compañeros fuxeron a Oriente. En Atenes Brutu dedicar a llograr fondos pa financiar un exércitu pa la guerra que s'averaba. Octaviano, sobrín nietu y herederu de César, y Marcu Antoniu colaron colos sos exércitos contra Brutu y Casio. Dambos exércitos atópase na doble batalla de Filipos (42 e. C.). Dempués del primer alcuentru, Casio suicidóse. Tres el segundu alcuentru, yá derrotáu, Brutu fuxó colos restos del so exércitu. A puntu de ser prindáu, Brutu suicidóse refundiándose sobre la so espada. Marcu Antoniu aun así honró al so enemigu cayíu, declarándo-y el romanu más noble. Ente que otros conspiradores actuaron por envidia y ambición, Brutu creyó qu'actuaba pol bien de Roma.
Na lliteratura
Les siguientes obres lliteraries aluden a esti personaxe:
Reina Victoria
Reina Victoria puede referise a les siguientes personalidaes:
Amás, puede faer referencia a:
Antoaneta Stefanova
Antoaneta Stefanova (en búlgaru: Антоанета Стефанова) (Sofía, Bulgaria, 19 d'abril de 1979) ye una xugadora d'axedrez búlgara.
Antoaneta Stefanova tien el grau de Gran Maestru Femenín d'axedrez y foi campeona mundial femenina. Foi la docena muyer en consiguir la corona mundial, llográndola en 2004 nun tornéu por eliminatories apostáu por 64 xugadores en Elistá, Kalmukia y reconocíu pola FIDE.
Na llista de xineru de 2008 tenía un ELO de 2.464 que la asitia nel puestu 24 de la clasificación femenina. En xineru de 2003 llogró una puntuación de 2.560, namái superada por cuatro muyeres na historia (Judit Polgár, Zsuzsa Polgár, Xie Jun y Konery Humpy) ya igualada por Maia Chiburdanidze y Alisa Galliamova. Stefanova empezó a xugar al axedrez con namái 4 años y recibió la so primer lleición del so propiu padre, Andon Stefanov, un artista. Cola so hermana mayor, Liana, Antoaneta empezó a ameyorar y a los siete años, Stefanova llogró'l títulu de campeona de Sofía.
En 1992 participó na so primer olimpiada en Manila, Filipines, onde ganó dos partíes, perdió otros dos y en dos llogró tables. En 1997 Stefanova asitiar ente les 10 meyores muyeres del mundu per primer vegada. Llogró'l so títulu de Gran Maestru en xunu de 2003, títulu que namái otres 10 muyeres teníen.
Xugó col equipu de Bulgaria en cinco causes, la primera en Manila en 1992, con namái 13 años. En 2000 participó na olimpiada d'Istambul, Turquía, col equipu masculín de Bulgaria. En 2002 llogró en Varna, Bulgaria, el Campeonatu d'Europa femenín. Na edición de 2007 apostada en Dresde, Alemaña, remató en segundu llugar tres Tatiana Kosintseva.
Shin Mitsuzaki
Shin Mitsuzaki (光崎 伸, ), ye un futbolista xaponés.
Ustedeo
El ustedeo (pallabra ensin rexistrar nel diccionariu de la Real Academia Española nin nel Diccionario panhispánico de dudas, anque la Nueva gramática sí menta'l verbu ustedear ) puede referise al usu formal del pronome usté pa dirixise a dalgún interlocutor frente a los familiares tu o vos. Per otra parte, esiste un ustedeo informal que consiste en dirixise a cualquier interlocutor de usté, independientemente del grau de formalidá de la situación, como asocede en zones de Colombia (onde convive col tutéu y el voseo) y Costa Rica (onde convive col voseo). En países como Guatemala el ustedeo convive col voseo y el tutéu, pero ésti utilízase solo pa situaciones formales como'l tratu a desconocíos o a adultos, anque ente desconocíos de la mesma edá puede utilizase el voseo (masculín) o'l tutéu (femenín) ya inclusive pueden usase estos pa dirixise a adultos conocíos, dependiendo de la rellación que se tenga con esa persona.
Ustedeo y tutéu
Colos matices que pueden dase según los diversos usos hispánicos, el pronome usté usar n'español normativu pa caltener una distancia nel tratu, bien por desconocimientu del interlocutor o por respetu d'edá o estatus (xefe, policía, políticu). Sicasí, úsase tu o vos cuando esiste familiaridá con él o como amuesa d'igualdá o proximidá personal: nel tratu con familiares, amigos, inclusive con desconocíos que tienen la nuesa edá o colos cualos tenemos dalgún venceyu social o profesional (ente profesores, médicos, políticos, etc.).
En delles zones de Hispanoamérica, como casi tol interior de Colombia, en Costa Rica y delles zona d'Ecuador y Panamá, l'usu descritu enantes vese modificáu polo que denominemos ustedeo informal. En munchos falantes de les rexones enantes citaes, nun s'usa tu nin vos y el interlocutores tratar de usté en cualquier situación, sía formal o informal; falar de usté a los amigos, los padres a los fíos, inclusive a los animales y los mesmos falantes falando consigo mesmos. Nestes zones, la formalidá yá nun vien espresada por usté y surdieron nueves fórmules pa espresar respetu o formalidá escontra l'interlocutor, como por casu l'empléu del vocativu señor/a al entamu de la oración: Señor, ¿póngo-y dos o trés?.
Contrariamente a lo qu'asocede col ustedeo informal colombianu o costarricense, nel español caribeñu y ente les nueves xeneraciones d'España (quiciabes n'otres rexones tamién) surdió un usu estensivu del tu en situaciones qu'enantes esixíen usté. Por esti motivu, güei ye normal nestos países que los fíos dirixir de tu a los sos padres, a los sos güelos, tíos, inclusive a los sos maestros y frecuentemente a los desconocíos, entá ensin haber complicidá xeneracional o social aparente. N'España, por casu, ye común que la conversación empiece con un usté que se resuelve nun tu a les poques frases. Pa estos falantes, el tutéu ta desprovistu de les connotaciones negatives qu'anguaño s'acomuñar al pronome usté en dellos llugares: +edá avanzada, +distancia, escesiva formalidá ya inclusive desigualdá (yá que s'emplega de baxo escontra riba, pero non siempres ye recíprocu). Per otru llau, siquier na Península, el tu llegó a simbolizar la fala de les xeneraciones nueves y adquirió un matiz d'igualdá y modernidá que contribúi a mover una gran parte de los usos tradicionales de usté. En Costa Rica el tutéu ye mal vistu y amonestado socialmente, y el so usu ye esclusivu de los estranxeros.
Ustedeo en plural
miniaturadeimagen|Voseo, tutéu, ustedeo informal miniaturadeimagen|Ustedes informal vs vós En toa Hispanoamérica "ustedes" ye'l pronome de segunda persona plural, ente que n'España peninsular esta forma acútase solamente pal tratu cortés y na fala informal emplégase'l pronome "vós", sacante en delles zones d'Andalucía, onde "ustedes" ye tamién informal.
De normal conxúgase como si fora 3ª persona del plural (ustedes amen), sacante rares ocasiones nel sur d'España y nes islles Canaries. En ciertes zones rurales de La Palma y La Gomera, en Canaries, sobreviven dos tipos de formes arcaiques, conxugaes con 2ª persona del plural magar usar ustedes (ustedes amáis) y el vaivos, qu'equival a ustedes se o vós vos (Vaivos van a correr; Ustedes van a correr). Comoquier, dambes formes nun son comunes nel falar cotidianu.
Queda, por tantu llindáu l'usu del pronome personal de 2ª persona del plural vos. Nel so llugar usa'l les (3ª p. pl.). Exemplu: Quiero decirles = Quiero deciros. Tamién s'acuta'l posesivu el vuesu / vuesa; ye más avezáu l'usu del el so (d'ustedes o ellos). Exemplu: "¿Ye ésta el so casa (la d'ustedes)?".
Pradejón
Pradejón ye un conceyu de la comunidá autónoma de La Rioxa (España), famosu por ser el pueblu que más xampiñón y cogordes produz de toa España. Popularmente ye conocíu como 'el pueblu del xampiñón'.
Xeografía
Llenda al norte cola provincia de Navarra, coles llocalidaes de Lodosa, en Monte Altu (474 msnm y Sartaguda que la dixebra'l ríu Ebro; al sur coles llocalidaes de Calahorra, Autol y Quel; al este con Murillo de Calahorra y los términos de La Plana y Valroyuelo (dambos de Calahorra); y al oeste colos términos de Piñuela, Los Forcayos, Campo Viejo y Noceleón (dambos d'El Villar de Arnedo y Arnedo).
Los principales montes de la so xurisdicción son La Mayada del Cantar (415 msnm), Les Raposeras (que'l so pico más altu ye de 468 msnm), Mayar (425 msnm) y Cabezo Royo (383 msnm).
El únicu ríu que pasa pol conceyu ye l'Ebro, que trescurre pel norte de la so xurisdicción. L'agua pa los sos campos suminístralo la canal de Lodosa
Climatoloxía
Los principales vientos qu'azoten Pradejón son seis: l'aire de la Peña (que vien de Sartaguda), la chorna (que vien del sur), el gallegu (que vien de Carbonera y Los Molinos de Ocón), el milagrés (que vien de la llocalidá navarra de Milagro), el navarru (que vien de San Adrián) y el cerciu (aire entemedio ente'l gallegu y el de la Peña).
Demografía
La crecedera demográfica de Pradejón foi sosteníu na última década, anque ente 2005 y 2006 algamó cifres cercanes al 5%, lo que lo asitia nel quintil de mayor crecedera ente los conceyos de La Rioxa. La principal causa d'esta crecedera haise por cuenta de la llegada masiva d'inmigrantes, lo que remocicó d'una manera positiva al pueblu.
El conceyu, que tien una superficie de 31,76 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Economía
Tradicionalmente foi un pueblu de pastores onde la ganadería yera la base de la so economía, ente que l'agricultura ocupaba un puestu secundariu. Sicasí la so paulatina crecedera, ente los sieglos XVIII y XX, fizo que l'agricultura moviera'l sector ganaderu a un segundu planu. Finalmente, a principios de los años 60, centró la so economía na producción de xampiñón y cogordes, siendo na actualidá la llocalidá que más xampiñón y cogordes produz de toa España.
Na actualidá, tantu l'agricultura como la ganadería son dos sectores que se topen en recesión:
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 649,22 €. thumb|Torre de la ilesia de Santa María.
Prehistoria
Los afayos más antiguos fueron afayaos por Arturo Pérez en 1998, nun meandro del ríu Ebro asitiáu nel territoriu de Cantarroyuela, topándose en superficie delles pieces lítiques tallaes en cuarcita: 13 allisadores, 14 choppers, 23 raspadores, 3 palets-disques, un percutor y un chopping-tool, según lascas ensin retocar y denticulados. La datación d'esti afayu ye un problema por cuenta de que les pieces fueron afayaes en superficie, pero calcúlase qu'estes se fabricaron ente'l final de la Edá del Bronce y principios de la Edá del Fierro.
Historia Antigua
La siguiente referencia histórica hemos de buscala nel sieglu II e.C., nesti sieglu Pradejón nun apaez como tal, pero'l so futuru allugamientu fai la función de frontera ente los territorios apoderaos peles grandes ciudaes próximes: la Varia de los berones (actual Dimi) y la Kalakorikos de los vasconos (actual Calahorra).
Destaca d'esta dómina'l alfar romanu topáu na zona de Mayar, el so descubrimientu tuvo llugar tres socesives escavaciones llevaes a cabu ente 1985 y 1992, que dieron como resultáu tan sorprendente afayu.
300px|left|thumb|Escavaciones del alfar romanu de Mayar nos años 90.
Respectu al orixe de Pradejón como llocalidá, tantu la fecha como les razones poles que se fundó'l pueblu son una incógnita. A pesar d'ello, embaráxense dos hipótesis posibles qu'espliquen los sos oríxenes:
Posiblemente, dambes hipótesis tengan parte de razón, pos ye bien probable que l'orixe de Pradejón fora dalguna de les munches villes romanes de la contorna de Calagurris, que llogró caltenese poblada mientres la Edá Media gracies a l'actividá trashumante de los pastores de Calagurris y a los escasos llabradores que decidieron quedase na aldega, onde van cultivar parte de les tierres del fértil prau que, más tarde, va dar nome a Pradejón.
Historia Moderna
220px|thumb|Ermita de San Antonio, construyida escontra 1796 y reutilizada como parvulario.
La primer referencia histórica de Pradejón data del añu 1592, fecha na que'l párrocu del pueblu empezó a anotar los primeros bautismos, matrimonios y fallecimientos. Entós daquella, el pueblu yera namái un conxuntu de cases y corrolades xunto a una pequeña y ruinosa ilesia, que asitiábase nel allugamientu de l'actual. El mala traza d'esta, según la falta de confesionariu y de concha bautismal, fizo que l'obispu obligara a los pradejoneros a reformar la ilesia, reforma que se llevó a cabu en 1799 colos diezmos del pueblu. La ilesia resultante foi la que los pradejoneros conocieron hasta'l so valtamientu nel añu 1990.