cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Acanthodii
Exoesqueleto oseu dérmicu
Teníen una o dos aletes dorsales y una aleta añal, toes elles soportaes por una gruesa escayu ósea na so parte delantera. Les aletes pectoral y coxal fueron modificaes en llargos escayos, y nes formes más primitives podíen tener hasta seis pares d'escayos a lo llargo del abdome. El nome “acantodio” referir a esta coleición d'escayos óseos bien visibles nos fósiles (acanthos=escayu), que nun taben rellacionaes cola cadarma interna cartilaxinosu. Los escayos tán recubiertes d'escames allargaes y fundíes.
Endoesqueleto cartilaxinosu
La llixera osificación del cartílagu cerca de la rexón del güeyu y la rexón del oyíu dexó'l so caltenimientu, teniendo l'oyíu otolitos de calcita y dolomita; la mayor parte d'esti endoesqueleto escasamente fosilizó.
Alimentación
La mayoría de los acantodios escarecíen de dientes, polo que probablemente s'alimentaben de pequeñes partícules d'alimentu que peneraben de l'agua; namái dalguna de les formes más tardíes podría prindar preses grandes con pequeños dientes derivaos de los güesos dérmicos. Teníen pa penerar una ancha abertura de la boca y garabatos nes agalles, que yeren unos afilaos escayos per dientro del gargüelu fondiaes al güesu hioides y a los arcos branquiales; atopóse un espécime con un pexe oseu nel so cuévanu bucal, presumiblemente tragáu enteru.
Tienen grandes güeyos arrodiaos por delles plaques esclerótiques, el so gran tamañu suxure que vivíen n'agües fondes del mar abiertu y que podríen alimentase xubiendo a fondures entemedies o na superficie.
Los Ischnacantiformes y Climatiformes ta claro que yeren depredadores, anque los segundos de pequeños invertebraos. Los Acantodiformes, por cuenta de la perda de los sos dientes y tener garabatos nes agalles deduzse que yeren filtradores de plancton del neuston, amás de qu'un espécime amosó grandes cantidaes de pequeños crustáceos nel so estómagu.
Defenses
Los escayos de les aletes y otros escayos podríen tener en principiu una función defensiva, faciendo que fuera desagradable ser tragaos por otros pexes más grandes; les formes más tardíes, tales como Acanthodes, paez que yeren capaces d'erizar los sos escayos pectorales, colo que-yos fadríen llancar se nel esófagu d'un posible depredador. Quiciabes esto foi una midida defensiva esitosa, como se ve en peces actuales que faen lo mesmo.
Slagelse
Slagelse ye una ciudá del este de Dinamarca, asitiada na islla de Selandia. Ta a aproximao 100 km al suroeste de la capital del país, Copenḥague. La so población en 2012 ye de 32.133 habitantes.
Acanthodii
Hábitat
Por cuenta de que yeren peces neustónicos, los acantodios tuvieron una amplia distribución por tol planeta, siendo especies esencialmente marines, anque delles especies son d'agua duce; les especies del Carboníferu y Permianu tuvieron de vivir en agua duce de ríos de monte.
Taxonomía
Recién analís sobre la sistemática de los acantodios amuesen que son más diversos de lo que s'apreciaba d'antiguo, y la clasificación convencional en trés órdenes ye una simplificación. Con too y con eso y de la necesidá d'estudios posteriores, vamos considerar los grupos tal que fueron establecíos por Nelson (1994), con una decena aproximao de families arrexuntaes en trés órdenes:
Slagelse
Historia
miniaturadeimagen|left|Trelleborg de Slagelse, cola reconstrucción d'una casa viquinga. miniaturadeimagen|left|Ruines del monesteriu de Antvorskop, el cuartel principal de los hospitalarios nos países nórdicos. miniaturadeimagen|left|Panorámica de Slagelse a finales del sieglu XVIII. Artista:Johan Jacob Brun. Nes proximidaes de Slagelse atópase un trelleborg (fortaleza viquinga circular) que data de finales del sieglu X, y que pudo sirvir pa controlar el tráficu marítimu nel Gran Belt y la comunicación ente Selandia y Fionia.
La primer vegada que se noma a Slagelse ye nun documentu de 1231, col nome de Slauløsæ; que provién de slag: "fundimientu nel terrén", y else, una forma derivada de løse: "espaciu abiertu". El llugar onde s'asitia la ciudá yera un antiguu centru de cultu paganu que l'obispu de Roskilde combatió. Dende la primer metá del sieglu XI, en tiempos del rei Canutu'l Grande, yá esistía en Slagelse una ilesia y cierta actividá comercial, amás d'acuñase monedes. En 1165, a 1 km al sur del centru de Slagelse, el rei Valdemar II venció vastes tierres a la Orde Hospitalaria de San Xuan de Xerusalén. Nesi llugar la orde fundó poco tiempu dempués el monesteriu de Antvorskop, que aportaría a unu de los más importantes complexos monásticos de Dinamarca, amás de sirvir como sede principal de los hospitalarios de San Juan nos países nórdicos. Dende'l sieglu XIII y a lo llargo de tola Edá Media esistió na ciudá'l cultu a San Andrés, un llexendariu sacerdote local.
Los privilexos de ciudá comercial (købstad) fuéron-y asignaos a Slagelse en 1288 pol rei Erico VI. N'en sieglu XIV estableció l'hospital del Espíritu Santu —una institución pa probes—, según un hospital pa malatos y delles ilesies. Mientres la Edá Media, Slagelse foi'l principal centru económicu del suroeste de Selandia, beneficiándose de la rica zona agrícola que la arrodiaba. La ciudá recibió dellos privilexos ya incentivos a lo llargo de la dómina, pero tamién foi azotada en más d'una ocasión por quemes y pola peste.
Nel sieglu XVI el célebre teólogu Hans Tausen foi monxu nel monesteriu de Antvorskop, antes de partir a estudiar la universidá en Wittenberg. Al so regresu, siendo yá un siguidor de Lutero, dio la primer homilía na ilesia del monesteriu. Col espardimientu del luteranismu y la so posterior adopción como relixón d'Estáu en Dinamarca, el monesteriu de Antvorskop convirtióse en palaciu real. Ende finaría'l rei Federico II en 1588.
Slagelse esperimentó cierta prosperidá mientres el sieglu XVI y principios del XVII. Nel intre d'esti últimu sieglu amontóse la competencia con otres ciudaes que gociaben de meyores incentivos y accesu al mar, daqué de lo que Slagelse escarecía. La metá del sieglu XVIII foi una mala dómina pa l'agricultura, polo que la economía de la ciudá inclinar escontra l'artesanía, ente la que s'atopaba la producción tabacalera. A finales del sieglu l'agricultura tuvo un nuevu impulsu que benefició a la economía de la ciudá. Coles mesmes estableciéronse destileríes de brændevin, y construyóse una carretera ente Copenḥague y Korsør, que travesaba Slagelse.
A mediaos del sieglu XIX diversifícase la producción artesanal, y establécense los primeros complexos industriales nel norte de la ciudá, ya inaugúrase el ferrocarril a la capital. El procesu de industrialización siguió hasta la primer metá del sieglu XX y pa 1950 Slagelse yera la ciudá industrial más importante del oeste de Selandia. La población creció en más del doble ente 1901 y 1950 (de 9.000 a 22.000 habitantes).
Na segunda metá del sieglu XX empezó la desindustrialización de la ciudá, y el sector servicios repicó significativamente en desterciu de la industria y la producción artesanal. La población siguió creciendo, anque a un ritmu menor, algamar la cifra de 30.000 habitantes en 1994. La ciudá viose beneficiada cola inauguración de la Vestmotorvejen ("autopista del oeste"), qu'ameyoró significativamente la comunicación con Copenhague y Fionia y los tiempos de percorríu dientro de la mesma ciudá.
El 1 de xineru de 2007 entró en vixencia una reforma municipal, qu'enanchó considerablemente les llendes del conceyu de Slagelse al fundilo colos antiguos conceyos de Skælskør, Korsør y Hashøj. Esi mesmu añu, la Escuela de Comerciu de Slagelse fundir cola Universidá del Sur de Dinamarca.
Deportes
En Slagelse celebróse numberoses vegaes el Gran Premiu de Carreres de Sidecar de Dinamarca.
Hermanamientos
El conceyu de Slagelse reconoz oficialmente'l hermanamientu coles siguientes ciudaes:
Códigu QR
Un códigu QR (Quick Response code, «códigu de respuesta rápida») ye un módulu útil pa guardar información nuna matriz de puntos o un códigu de barres bidimensional creáu pola compañía xaponesa Denso Wave, filial de Toyota, en 1994. Carauterizase polos trés cuadraos que tien nes sos esquines, que permiten que'l llector detecte la posición del códigu. La sigla «QR» vien de les pallabres n'inglés Quick Response (respuesta rápida), porque son creador (Masahiro Hara ) pretende que'l códigu permita lleer el conteníu a alta velocidá. Los códigos QR tan mui estendíos pel Xapón; de fechu son el códigu bidimensional más popular nesi país.
Natalia Navarro
Hanna Natalia Navarro Galvis ye una modelu colombiana, ganadora del Concursu Nacional de Guapura de Colombia 2009-2010, polo que representó al país en Miss Universu 2010. Ye prima de l'actriz cartagenera Vanessa Galvis.
Participación en concursos de guapura Señorita Colombia 2009
Tamién ganó, nes actividaes previes a la eleición de la Señorita Colombia, los premios de Cara Jolie (Meyor cara), Figura Bodytech (Meyor cuerpu) y Señorita fotoxénica.
Miss Universu 2010
Navarro Galvis representó al so país nel certame de Miss Universu 2010, celebráu en Las Vegas, el 23 d'agostu de 2010. Nesti concursu clasificó ente los quince semifinalistes ocupando'l puestu númberu 12 con una puntuación de 7,643, pal desfile en traxe de bañu.
Histoire des Plantes de Dauphiné
Histoire des Plantes de Dauphiné, (embrivíu: Hist. Pl. Dauphiné, y en francés, lliteralmente, Historia de les plantes del Delfinado) ye un llibru con descripciones botániques escritu por Dominique Villars. Editóse en cuatro volúmenes ente 1786 - 1789 y contién un prólogu históricu, un Diccionariu de Botánica y les descripciones de clases, families, xéneros de les plantes del Delfináu lo mesmo que de les escursiones botániques nes cercaníes de Grenoble, el monesteriu de la Gran Cartuxa (la Grande Chartreuse), Briançon, Gap y Montélimar.
Crepis zacintha
Crepis zacintha ye una especie del xéneru Crepis. Distribúise per toa Europa.
Descripción
Ye una planta yerbácea añal, (6) -20-30 - (40) centímetros d'altor. Los tarmos florales erectos, estriaos, sulcaos o cilíndricos, glabros percima y per debaxo pubescentes, poco ramificaos o non ramificaos, ramificáu na metá cimera. Les fueyes de la roseta oblongo-obovaes, de 4.0 a 16.0 cm de llargu, 0.8-4.0 cm d'anchu, irregularmente pinnatisectas, dentaes, lóbulu terminal más grande que los lóbulos llaterales. Capítulos con 30 flores. Arreyo campanuláu en flor, que s'endurecer y curva na fruta, envolubrando los aquenios esteriores; bráctees involucrales esternes ováu-oblongues, c. 3.0 mm de llargu, 1.0 mm d'anchu, subagudo, glabres o finamente hispidulous, el marxe escarioso; bráctees involucrales interiores llinial-oblongues. Coroles ligulaes, marielles; tiñíes de colloráu. El frutu ye un aqueniu con miriguanu blancu.
Citoloxía
Númberu de cromosomes de Crepis zacintha (Fam. Compositae) y táxones infraespecíficos 2n=6.
Tornéu de Los Cabos
El Tornéu de Los Cabos ye un tornéu de tenis que pertenez a l'ATP na categoría d'ATP World Tour 250. Apostar por primer vegada del 8 al 14 d'agostu de 2016 sobre superficie dura. En dichu eventu participen 28 tenistes n'individual y 16 pareyes de dobles, sobre superficie dura y tien una bolsa a partir de 780,000 dólares, lo que lo convierte nel quintu más grande nos 39 eventos a nivel mundial d'esta categoría.
Jürgen Habermas
Jürgen Habermas ye un filósofu y sociólogu alemán, conocíu sobremanera polos sos trabayos en filosofía práutica (ética, filosofía política y del derechu). Gracies a una actividá regular como profesor n'universidaes estranxeres, especialmente n'Estaos Xuníos, según pola traducción de los sos trabayos más importantes a más de trenta idiomes, les sos teoríes son conocíes, estudiaes y aldericaes nel mundu enteru. Habermas ye'l miembru más eminente de la segunda xeneración de la Escuela de Frankfurt y unu de los esponentes de la Teoría crítica desenvuelta nel Institutu d'Investigación Social. Ente les sos aportaciones destaquen la construcción teórica de l'aición comunicativa y la democracia deliberativa.
Biografía
Jürgen Habermas estudió filosofía, historia, psicoloxía, lliteratura alemana y economía nes universidaes de Gotinga, Zürich y Bonn. Nicolai Hartmann, Wilhelm Keller, Theodor Litt, Johannes Thyssen, Hermann Wein, Erich Rothacker y Oskar Becker fueron dalgunos de los sos profesores mientres los estudios de llicenciatura. En 1954, so la direición de los dos últimos profesores citaos, defendió na Universidá de Bonn la so tesis doctoral sobre la tema «L'Absolutu y la historia: De les discrepancies nel pensamientu de Schelling», qu'entá anguaño caltiénse inédita. Ente los sos compañeros d'estudios, trabó amistá con Karl-Otto Apel, una granible rellación intelectual que se caltién hasta'l presente.
Con anterioridá, en 1953, publicó'l so primer artículu: una recensión crítica de la obra de Heidegger Introducción a la metafísica, que tituló significativamente «Pensar con Heidegger contra Heidegger» (Mit Heidegger gegen Heidegger denken), artículu que-y apurrió una cierta notoriedá. Nos siguientes años ganaríase la vida por aciu collaboraciones cola prensa.
De 1954 a 1959 foi ayudante y collaborador d'Adornu nel Institutu d'Investigación Social de Frankfurt. En 1960 defendió en Marburgu (so la direición de Wolfgang Abendroth) el so escritu de habilitación, centráu nos tresformamientos estructurales de la noción d'esfera pública» (Öffentlichkeit) a lo llargo de la historia europea de los últimos trés sieglos. Ente 1964 y 1971 exerció como caderalgu na Universidá de Frankfurt, convirtiéndose n'unu de los principales representantes de la segunda xeneración de la Teoría Crítica. En 1968 publicó Conocencia ya interés, llibru que-y concedió una enorme proyeición internacional.
De 1971 a 1983 foi direutor nel Institutu Max Planck pa la investigación de les condiciones de vida del mundu téunicu-científicu». En 1983 volvió a la Universidá de Frankfurt como caderalgu de filosofía y socioloxía, onde permaneció hasta la so xubilación en 1994. Caltiénse, sicasí, activu como docente, especialmente en calidá de «Permanent Visiting Professor» de la Northwestern University (Evanston, Illinois) y como «Theodor Heuss Professor» de The New School (Nueva York).
En 1986, recibió'l Premiu Gottfried Wilhelm Leibniz de la Deutsche Forschungsgemeinschaft, consideráu como la máxima distinción nel ámbitu alemán d'investigación. En 2001 llogró'l Premiu de la Paz que conceden los llibreros alemanes y en 2003, el Premiu Príncipe d'Asturies de Ciencies Sociales.
Ye doctor honoris causa poles universidaes, ente otres, de Xerusalén, Buenos Aires, Hamburgu, Northwestern University Evanston, Utrecht, Tel Aviv, Atenes y la New School for Social Research de Nueva York, y miembru de l'Academia Alemana de la Llingua y la Poesía.
Pensamientu
Magar el so pensamientu entronca cola Teoría Crítica de la Escuela de Frankfurt, la so obra adopta perfiles propios que lu conducen a fondes diverxencies colos sos maestros y predecesores. El so trabayu ta empobináu a poner los fundamentos de la teoría social colos que busca analizar les sociedaes del capitalismu avanzáu.
El pensamientu de Kant tien un destacáu llugar na obra de Habermas, y el de Karl Marx desempeña un papel decisivu. L'estrechu venceyu ente una filosofía de la razón bien ambiciosa en términos normativos y una teoría empírica de la sociedá ye una carauterística del pensamientu de Marx que Habermas fai so y que lo estrema d'otros contemporáneos ysobremanera, del sociólogu Niklas Luhmann y del filósofu John Rawls, con quien, sicasí, comparte esmoliciones comunes. La integración de filosofía y ciencia social nuna teoría crítica de la sociedá ye la traza distintiva de la obra habermasiana. Anque Habermas se vale del conceutu filosóficu de razón y emplegar explícitamente en términos de filosofía del llinguaxe, facer pa poder desenvolver una teoría social. Sofitar na idea d'un completu tresformamientu de la crítica de la conocencia en crítica de la sociedá. D'ende que resulte unillateral entender a Habermas como meru filósofu de la fundamentación argumentativa y de la ética discursiva.
El so primera gran obra foi'l so escritu de habilitación (1962), traducíu al español como Historia y crítica de la opinión pública. Nesti analís del tresformamientu estructural de la esfera pública averar de forma crítica al conceutu d'opinión pública y recupera la visión eminentemente democrática del mesmu, cola so distinción ente opinión pública manipulada y opinión pública crítica.
thumb|right|225px|[[Theodor Afato|Adornu y Horkheimer en primer fila. Detrás, el primeru a la derecha, Habermas. Heidelberg, 1965.]]
A diferencia de Marx, Habermas entiende que'l cambéu social tien de dase nun ámbitu simbólicu, nel ámbitu de la comunicación y l'entendimientu ente los suxetos. D'esta miente, esta crítica asemeyar a la reflexón que realicen Theodor Adornu y Max Horkheimer. Depués d'esti momentu inicial, Habermas va repensar esta distinción ente trabayu ya interaición como dos momentos irreductibles de l'aición y va tratar d'incluyir nel llabor granible (el trabayu) componentes de la interaición, polo que va dicir que ye posible pensar un cambéu social dende'l campu del trabayu.
A partir de la publicación en 1981 de la so obra fundamental, la Teoría de l'aición comunicativa, los sos analises y reflexones empobináronse escontra la fundamentación de la ética discursiva, la defensa de la democracia deliberativa y de los principios del Estáu de derechu, según escontra les bases normatives riquíes pa configurar ya inclusive constitucionalizar una esfera pública mundial. ''<<Abarrunto que se debería introducir otra forma de separación de poderes. Tamién pienso, poques gracies, que tales tresformamientos de les instituciones polítiques tendrán de realizase nel marcu de los principios constitucionales güei reconocíos, fundándose nel conteníu universal d'esos principios>>''
Bibliografía n'español
(Ordenada conforme al añu de publicación de la primer edición alemana)
Cardiopteridaceae
Cardiopteridaceae ye'l nome d'una familia botánica de plantes de flores que taba incluyida nel orde Celastrales y que'l sistema APG II incluyela nel orde Aquifoliales. Consta de 7 xéneros, nativos de les rexones subtropicales del sureste d'Asia y Australia.
Descripción
Son plantes yerbácea con fueyes alternes, peciolaes y simples. Les flores son hermafrodites arrexuntaes n'inflorescencies en visos axilares. Los frutos son samaras.
Hemispingus verticalis
Hemispingus melanotis, tamién denomináu fruteru de cabeza negra, hemispingus tisnáu (Colombia), buscador cabecinegro (Venezuela) o hemispingo de cabeza negra (Perú), ye una especie d'ave paseriforme, perteneciente al xéneru Hemispingus qu'integra la familia Thraupidae. Ye nativu de los Andes, América del Sur.
Distribución y hábitat
Distribúise polos Andes nel oeste de Venezuela (sur de Táchira), Colombia (al oeste n'Antioquia, al centru, al sur hasta Nariño, y al este en Cundinamarca), Ecuador (pendiente oriental en Carchi, Napo y Zamora-Chinchipe) y norte de Perú (Piura, cerca de la divisa Piura–Cajamarca).
Ye incomún na canopia y nos cantos de viesques montiegues húmedes d'altitú, principalmente ente los 2700 y los 3400 msnm. Ye más numberosu cerca de les altes copes.
Luyères
Luyères ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ruth Nelson
Ruth Nelson foi una actriz teatral y de cine d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacida en Saginaw, Michigan, la so madre yera l'artista de vodevil Eva Mudge. Estudió na Immaculate Heart High School de Los Angeles y preparóse na American Laboratory Theatre de New York City nos primeres años 1920.
Nelson debutó nel circuitu teatral de Nueva York como miembru del Group Theatre, del que formó parte ente 1931 y 1941, siendo aplaudida la so actuación na obra de Clifford Odets Waiting for Lefty.
Nelson casóse dos veces, la primera, col actor William Challee, en 1931. La pareya dixebróse más palantre y Nelson casóse col actor y direutor John Cromwell en 1946. Dambos permanecieron xuníos 33 años, hasta la muerte de Cromwell en 1979.
Ruth Nelson finó en 1992 na so casa en Nueva York por causa de un cáncer que se vio complicáu por un accidente cerebrovascular y por una neumonía.
Daisy Ridley
Daisy Jazz Isobel Ridley  ye una actriz británica. N'abril de 2014 confirmóse la so participación en Star Wars: Episode VII - The Force Awakens, interpretando al personaxe de Rey. La película, estrenada'l 18 d'avientu de 2015, llevó a l'actriz a la fama internacional.
El 15 d'avientu de 2017 siguió cola saga en Star Wars: Episode VIII - The Last Jedi, y el 19 d'avientu de 2019 protagonizó tamién el definitivu Star Wars: Episode IX - The Rise of Skywalker
Carrera
Ridley apaeció nes series Youngers, Silent Witness, Mr Selfridge y Casualty. Tamién apaeció nel curtiumetraxe Blue Season y na película Scrawl. Apaeció en Inbetweeners 2).  Ridley protagonizó'l papel principal na tercer parte de Lifesaver, un filme interactivu pol que foi nomada a un premiu BAFTA de la British Academy Award.
El 29 d'abril de 2014, anuncióse que tendría un papel protagonista en Star Wars: Episode VII - The Force Awakens,    interpretando al personaxe de Rey. La película foi estrenada'l 18 d'avientu de 2015 con un gran ésitu de taquilla y catapultando a l'actriz a la fama internacional.
Vida personal
Ridley asistió a la escuela Tring Park School for the Performing Arts en Hertfordshire, graduándose en 2010 a la edá de 18. La madre de Ridley, Louise Fawkner-Corbett, ye direutora de publicidá, y el so padre, Chris Ridley, ye fotógrafu. Ye la más nueva de cinco fíos, teniendo dos hermanes, Kika-Rose y Poppy, y dos mediu hermanes d'un matrimoniu anterior del so padre. Kika-Rose trabaya como modelu na axencia Models 1. La so familia tien una casa nel distritu Maida Vale de Londres.
Saint-Appolinard (Isère)
Saint-Appolinard ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Todus multicolor
Todus multicolor, tamién denomada barrancolí cubanu y pedorrera, ye una especie d'ave coraciiforme de la familia Todidae endémica de Cuba. Ye una de les especies más precioses de l'avifauna cubana. Nun se conocen subespecies.
Nomes
En llatín Todus provién del so cantar de reclamu “to-to-to” y multicolor de munchu colores. Cartacuba tien orixe indíxena, provién del oriente de Cuba y pedorrera usar nel occidente y débese al soníu que produz coles ales, como soplar con llabios vibrantes, paecíu a una flatulencia. N'inglés tien el nome de Cuban tody.
Distribución
Ye una ave común en toa Cuba, que vive en montes con ribayos.
Descripción
Mide unos 10,6 cm de llargu. Ye de color verde intensu nel envés y embaxo ye blancu-buxu qu'escontra los llaos, al pie de les ales vuélvese rosado. Al pie de la base del picu, enriba les plumes son marielles y per delantre nel gargüelu y el pescuezu tien un parche coloráu flanqueado por cantos blancos y de siguío otru azul claro ente'l picu y la nala. Les covertoras so la cola son marielles. Los güeyos son azul-buxos. El picu en rellación col cuerpu ye grande, enriba ye pardu y embaxo rosa-coral. Les pates tamién son de color rosa-coral, y a los deos interior y medio xunir una membrana hasta cerca del estremu. Los xuveniles tienen embaxo dafechu blancu-buxu y los güeyos son castaños. Posar por llargu ratu y vuelen distancies curties, produciendo a voluntá dacuando un soníu vibrante coles ales a manera de “peu”. Faen un cantar de reclamu fuerte y rápido, similar a «to-to-to». Aliméntense puramente d'inseutos, otros invertebraos y pequeñes llagarteses.
Nial
Nidifican ente abril y xunetu. Caven los sos niales en ribayos terrosos, a poco altor de les sos bases, con fondures d'unos 25 cm. Tamién pueden cavalos en tueros podres o usar cuévanos naturales na piedra. En zones costeres arenoses tamién pueden escavar el so nial na entrada de cueves de cámbaros. Ponen 3 o 4 güevos de color blancu, de 15,5 mm de llargu y 13,5 mm d'anchu. Cuando salen o entren del nial facer sópitamente.
R Leporis
R Leporis (R Lep / HD 31996 / HR 1607) ye una estrella variable de la constelación de Lepus, cerca de la llende con Eridanus. Visualmente ye una estrella d'un color coloráu vívido, que'l so rellumu varia ente magnitú aparente +5,5 y +11,7. Descubierta por John Russell Hind en 1845, ye tamién conocida como «Estrella carmesí de Hind». A una distancia averada de 1100 años lluz, R Leporis pertenez a la rara clase d'estrelles de carbonu, siendo'l so tipu espectral C6. Nestes estrelles, los compuestos de carbonu nun dexen pasar la lluz azul, polo que tienen un color coloráu intensu. En R Leporis la rellación carbonu-oxíxenu envalorada ye 1,2, más del doble que la esistente nel Sol. Tien un radiu ente 480 y 535 vegaes más grande que'l radiu solar, equivalente a 2,2 - 2,5 UA. Si tuviera nel centru del Sistema Solar, la so superficie estenderíase más allá de la órbita de Marte. La so temperatura superficial, desaxeradamente baxa pa una estrella, ta entendida ente 2050 y 2290 K. Relluma con una lluminosidá ente 5200 y 7000 vegaes superior a la del Sol, siendo la mayor parte de la enerxía radiada como radiación infrarroxo.
R Leporis ye una estrella variable Mira, variando en tamañu, temperatura y lluminosidá. El so periodu d'oscilación ye de 430 díes, anque superpuestu a ésti esiste un periodu más llargu, d'unos 40 años. L'orixe del periodu más llargu pue tar rellacionáu cola espulsión d'un cascu de polvu per parte de la estrella.
Referencies
</div class="references-small">
Coptis chinensis
Coptis chinensis ye una especie de planta melecinal perteneciente a la familia Ranunculaceae. Ye nativa de China. Ye una de les 50 yerbes fundamentales usaes na medicina tradicional china onde la conoz pol nome de duǎn è huánglián (短萼黄连).
Propiedaes
Ente otros principios activos la especie Coptis chinensis contién berberina y coptisina.
Un estudiu atopa a Coptis chinensis efectiva contra los parásitos gastrointestinales Blastocystis hominis.
Otros usos
Por cuenta de la fuerte coloración de la berberina, utilizóse tradicionalmente como un tinte, especialmente pa la llana y otres fibres. [
19 d'agostu
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Villanueva Mesía
thumb|250px|[[Términu municipal de Villanueva Mesía al respective de la provincia de Granada.]] Villanueva Mesía ye una llocalidá y conceyu español perteneciente a la provincia de Granada, na comunidá autónoma d'Andalucía. En 2.016 cuntaba con 2.030 habitantes censaos. Ta asitiáu na parte oriental de la contorna de Loja ya inclúyese dientro de la mancomunidá de la Ribera Baxa del Genil. Llenda al norte col conceyu de Montefrío, al este con Íllora, al sur con Moraleda de Zafayona, al suroeste con Huétor Tájar, y al oeste con Loja.
Historia
Regáu pol ríu Genil nel so confluencia col Cacín, de fértiles güertes y frondosos frutales, tuvo formáu nun principiu por numberosos molinos, la mayoría d'agua, y alqueríes. Magar los asentamientos nesta tierra —según los restos arqueolóxicos topaos— empecipiar col home de Neandertal, nel Paleolíticu Cimeru, hai más de 150.000 años y siguen colos íberos, fenicios, romanos, visigodos y, a lo último, los musulmanes.
Xeografía
La so privilexada situación xeográfica, xunto a l'autovía A-92, dexa aportar dende cualquier llugar y en poco tiempu. Granada capital ta a tan solo 42 km y Málaga a 93. El tresporte públicu per carretera ye fluyíu y continuu dende estos llugares.
L'Aeropuertu Federico García Lorca de Granada-Xaén ta a tan solo 30 km.
Política
Les resultancies en Villanueva Mesía de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Fiestes
thumb|left|250px|Imaxe panorámica de la llocalidá de Villanueva Mesía
Dominique Mbonyumutwa
Dominique Mbonyumutwa foi un políticu ruandés.
Villanueva Mesía
Rutes
thumb|200px thumb|200px|El [[ríu Genil al so pasu por Villanueva Mesía.]]
Dominique Mbonyumutwa
Miembru de la etnia Hutu, foi'l primera (provisional) Presidente de Ruanda, dende'l 28 de xineru al 26 d'ochobre de 1961, darréu depués de l'abolición de la monarquía de Ruanda. Tuvo'l control del país entós que'l Rei Kigeli V de Ruanda fuera destituyíu depués del referendu aboliendo la monarquía en 1961.
Villanueva Mesía
Gastronomía
Nes tiendes y negocios puede mercase numberosos productos de la zona: dulces de repostería, llegumes, embutíos de gochu, aceite d'oliva con denominación origen del Poniente Granadín y otros productos de la vega, especialmente l'espárragu verde-moráu, tamién con denominación d'orixe.
=== La Masera Asitiada na cai Pósito, xunto a la ilesia, ye'l muséu local y el centru d'interpretación de la Prehistoria del Poniente Granadín.
L'edificiu foi, mientres enforma tiempu, el pósito de Villanueva, pa convertise darréu y hasta los nuesos díes, na masera. Ye, poro, el llugar más fayadizu pa esplicar como funcionaba un molín de farina y tamién pa esponer la hestoria del nuesu pueblu. Un rincón privilexáu onde dar a conocer a los visitantes la ufierta cultural, deportiva y natural, la gastronomía, los agospiamientos rurales y, a lo último toles posibilidaes pa esfrutar unos díes ente les sos xentes.
Todus subulatus
Todus subulatus ye una especie d'ave coraciforme de la familia Todidae endémica de la islla de La Española.
Descripción
Mide de 11 a 12 cm de llargor y pesa en permediu 9,8 g. Ye una ave de pequeñu tamañu, de picu rectu, relativamente curtiu y anchu. El plumaxe de les sos partes cimeros ye verde claro, el so gargüelu coloráu y el restu de les sos partes inferiores ye ablancazáu con matices abuxaos, mariellos y rosados y con tonos acolorataos nos lladrales.
Hábitat
Ente que'l so pariente'l barrancolí picofino prefier les zones altes, el barrancolí picogrueso prefier los hábitats de monte bien húmedu a más baxa altitú, ente los 435 y 1.700 msnm. P'añerar, escava túneles nes turries fluviales como un Martín pescador.
Bruce Davison
Bruce Davison ye un actor y direutor d'Estaos Xuníos. Foi ganador del Globu d'Oru por Longtime Companion en 1991 y por Short Cuts en 1993 nes categoríes de meyor actor de repartu y por mención especial al repartu coral. Tamién foi nomáu a los Premiu Óscar por Longtime Companion. Ye conocíu ente otres pola so participación en X-Men y X-Men 2, onde interpreta al Senador Robert Kelly.
Primeros Años
Davison nació en Filadelfia, Pennsylvania, graduáu en 1964 na Marple Newtown Senior High School, fíu de Marian Y. Holmes, una secretaria, y Clair W. Davison, un músicu, arquiteutu, y dibuxante de l'Armada estauxunidense. Los sos padres divorciáronse cuando'l tenía tres años d'edá. Él crióse cola so madre, y pasaba les fines de selmana col so padre. Davison entró na Universidá Estatal de Pennsylvania pa cursar arte, pero zarapicar nel mundu de l'actuación cuando acompañó a un amigu a una audición.
Carrera
Davison fixo'l so debú en Broadway en Tiger at the Gates en 1968. Tamién apaeció como Joseph Merrick en L'home elefante y en El zoo de cristal representada por Jessica Tandy. Davison foi unu d'un cuartetu de los recién llegaos, incluyendo Barbara Hershey, Richard Thomas y Catherine Burns cuando fixo'l so debú cinematográficu en Last Summer en 1969. En 1970 actuó xunto con Kim Darby na película icónica de protesta pacífica de los estudiantes y les sos resultaos violentes, The Strawberry Statement. Dos años más tarde interpretó'l papel protagonista en Willard. Tamién apaeció en Ulzana's Raid, Peege, Mame, Mother, Jugs & Speed, Short Eyes, The Lathe of Heaven y Six Degrees of Separation. En 1978, apaeció xunto al actor Richard Hatch na película biográfica fecha pa la televisión de la década de 1960 sobre'l dúu pop Jan & Dean, Deadman's Curve. El mesmu añu, interpretó'l papel protagonista na adautación a película de televisión Summer of My German Soldier.
Davison tamién participó na serie Tales from the Darkside na so primer temporada nel capítulu octavu.
En 1983, Davison foi escoyíu pol influyente direutor Joseph Papp nel Festival de Shakespeare de Nueva York pa la producción de Ricardu III. Los sos trabayos fuera de Broadway fueron Love Letters, The Cóctel Hour y l'obra de Paula Vogel How I Learned to Drive. Tamién xugó'l papel de Rubí en 1985 na comedia Spies Like Us protagonizada por Dan Aykroyd y Chevy Chase.
El so primer papel importante foi'l de David, un gai que'l so amante tar morriendo de sida, en Longtime Companion. Esta película foi unu de los primeros llargumetraxes (precedíu, ente otros, por Miraes na despidida) poner una cara humana al sida y les persones afeutaes por ésta enfermedá, que nesi momentu nos Estaos Xuníos, yeren na so mayoría homes homosexuales. El so papel dio-y a Davison una nominación pal Óscar al Meyor Actor de Repartu. Davison empezó a apaecer en películes qu'enceten el sida: en 1995 The Cure, interpretó a un médicu, solicitáu por un mozu con sida en busca d'ayuda médica. En 1996, Davison apaeció na película Fiesta de despidida, qu'una crónica de los fechos reales d'un morrebundu con sida que decide celebrar una fiesta de despidida pa la familia y amigos enantes de morrer. Nel so sitiu web, diz Davison, él ye vocera de munchos grupos rellacionaos col sida y ye miembru del conseyu de Hollywood Supports.
En Los Angeles, Davison apaeció nel escenariu de Streamers y The Normal Heart, ganando'l Los Angeles Drama Critics Circle Award y Drama-Logue Award poles sos actuaciones. N'otros teatros de Los Angeles apaeció en The Caine Mutiny Court-Martial (empobináu por Henry Fonda) y una adautación teatral de Matar un ruiseñor.
Ye bien conocíu poles sos apaiciones nes películes Runaway Jury, Apt Pupil y sobremanera pol so papel como'l senador Robert Kelly en X-Men. Anque'l so personaxe morrió en X-Men, Davison apaeció en X-Men 2 una y bones el personaxe qu'interpreta Rebecca Romijn-Stamos, Mística, faise pasar pol Senador Robert Kelly pa llograr información por que Magnetu pueda escapar de la cárcel. Dalgunos de los sos trabayos en televisión son Hunter, Marcus Welby, M.D., Love, American Style, The Waltons, Lou Grant, Murder, She Wrote, Designing Women, Seinfeld, Chicago Hope, Law & Order: Special Victims Unit, V: La Serie (1984), Star Trek: Voyager, Star Trek: Enterprise, Battlestar Galactica, Lost, CSI: Miami, Ente Pantasmes, la mini serie de Stephen King, Kingdom Hospital, y un papel recurrente en The Practice''. Davison tamién tuvo un papel recurrente en Close to Home.
En 2001, Davison dirixó la película de televisión Off Season, protagonizada pola so compañeru en Lovelife, Sherilyn Fenn, y amás por Rory Culkin, Hume Cronyn y Adam Arkin. En 2007, Davidson volvió a la pantalla grande como padre de Eric O'Neill en Breach. Tamién nesi añu, foi Davison nel papel de Charles Graiman, un físicu excéntrico que crea'l Knight Industries Three Thousand, la segunda xeneración de KITT nel remake de la serie de televisión Knight Rider (2008).
Davison tamién desempeñó'l papel de Dr. Silberman, el psiquiatra que trata con Sarah Connor, nel séptimu episodiu de Terminator: The Sarah Connor Chronicles. En 2010, Davison foi escoyíu pa representar al marchante Wilhelm Van Schlägel na serie General Hospital. Tamién participó na película Titanic II igualmente en 2010 como'l Capitán James Maine de la guardia costera. Nel 2012 participó na película de terror dirixida por Rob Zombie The Lords of Salem.
Vida personal
Davison casóse con Michele Correy el 30 d'abril de 2006 y tienen una fía, Sofía Lucinda Davison, nacida'l 29 de mayu 2006. D'un matrimoniu anterior cola actriz Lisa Pelikan, Davison tamién tien un fíu, Ethan, nacíu'l 05 d'abril 1996. Moren en Los Angeles.
Premios
Premiu Óscar
Premios Globu d'Oru
Premios Independent Spirit
Premios Primetime Emmy
Premios Daytime Emmy
National Society of Film Critics
NYFCC
Tito Davison
Óscar Herman Davison, más conocíu como Tito Davison foi un direutor y guionista de cine que tuvo una estensa carrera artística n'Arxentina, Chile y Méxicu.
Los sos entamos nel cine
En 1927 venceyar al cine como téunicu en Hollywood y más palantre debutó como actor en películes que se filmaban n'español con artistes de Llatinoamérica y España destinaes al públicu d'esi idioma. Dalgunos d'esos filmes fueron Solombres de gloria (1929), La fuercia del querer o The Big Fight (1930); El presidiu o The Big House (1930) y La gran xornada o Horizontes nuevos o The Big Trail (1930).
Darréu, Davison prefirió dedicase a la téunica, al guionismo y a l'adautación, camín que lu condució a la direición cinematográfica cola que s'empecipió n'Arxentina.
Actividá n'Arxentina
En 1937 empecipióse como direutor de cine n'Arxentina, con Murió el sargento Laprida (1937); tamién collaboró en delles películes: supervisor en Bartolo tenía una flauta (1939), encuadre en Canción de cuna (1941), guionista en Las de Barranco (1938), Hay que educar a Niní (1940) y El haragán de la familia (1940). Más palantre dirixó Casi un sueño (1943) y la película de dibuxos animaos Upa n'apuros (1942) y codirixió con Antonio Cunill Cabanellas Locos de verano (1942), filme nel que tuvo al so cargu l'encuadre.
Continuación de la so carrera en Méxicu
En 1944 viaxó a Méxicu pa trabayar como Xerente de Producción de la empresa Mexicana Filmadora, S.A. y foi l'adaptador (ensin acreitar) de La barraca, sobre la novela de Vicente Blasco Ibáñez, que dirixiera Roberto Gavaldón.
Otres películes que dirixó fueron Negro es mi color (1950), Cabu de Fornos (1955), La duce enemiga (1956) y La edad de la inocencia (1962). Más palantre retornó a Chile y dirixó El burócrata (1964) y Más allá de Pipilco (1964). Al tornar a Méxicu realizó la esitosa película El derechu de nacer. Siguió amestáu al cine como direutor y como guionista en numberoses películes y a la de finar acababa de terminar un documental pal estáu de Morelos y el filme La guerra ye un bon trabayu. Morrió en Ciudá de Méxicu el 21 de marzu de 1985.
Premios y candidatures
Recibió'l Premiu Ariel a la Meyor Direición y un Premiu Quixote, n'España, pola adautación cinematográfica de Doña Diabla, premiu que compartió con Edmundo Báez. En 1947 foi candidatu al Premiu Ariel pa la meyor adautación pola película El sociu. En 1948 dióse-y el Ariel a la meyor adautación por El bon mozu y en 1949 la so película Que Dios perdóneme foi candidata al Ariel d'oru.
Filmografía
Guionista Direutor Actor Asesor téunicu Supervisor Encuadre
Copaifera officinalis
La copaiba, Copaifera officinalis, tamién llamada en Puertu Ricu y Venezuela palu d'aceite, ye una especie fanerógama perteneciente a la familia de les fabacees. thumb|Vista del árbol thumb|Aceeite esencial
Distribución
Ye natural de la cuenca del Amazones; alcuéntrase en Brasil y Perú.Tamién hai munchos d'estos en Cabimas, Venezuela.
Descripción
Ye un árbol qu'algama los 20 metros d'altor con tueru de 50 cm de diámetru y pocu ramificáu. Les sos fueyes son de color verde y pinnaes a pares, presenten un par de foliolos en C.officinalis y dos o trés en C. pubiflora. Les flores son de color blancu que s'arrexunten en recímanos terminales. El frutu ye una llegume con una sola grana.
Usos
Produz una gran cantidá d'hidrocarburos de la so madera y fueyes. Un árbol puede producir de 30 a 53 llitros d'hidrocarburos per añu, en masa que producen 10.000 - 12.000 litro / hectárea / añu, que ye increíblemente alta. El compuestu principal nel aceite ye de copaiba, una oleorresina que ye útil na producción de productos derivaos del petroleu, tales como laques y puede ser utilizáu como biodiésel. L'árbol ye tamién la principal fonte de copaeno, otru terpenu.
La madera puede quemar como lleña o usada en carpintería.
Les abeyes utilicen l'árbol pa la recueya de polen.
Taxonomía
Copaifera officinalis describióse por (Jacq.) Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum, Editio Secunda 1: 557. 1762.
Nome común
Conocer popularmente por copaiba, aceite de palu, árbol del aceite, copai o copaibí.
Anderson Santos Silva
Anderson Santos Silva ye un ex-futbolista brasilanu.
Sorø
Sorø ye una pequeña ciudá de Dinamarca nel suroeste de la islla de Selandia. Dende 2007 ye la capital de la rexón de Selandia, una de les cinco rexones en que s'estrema'l país. Cuenta con 7.764 habitantes en 2012.
La ciudá, allugada nel interior de Selandia a unos 20 km del mar, ta arrodiada por montes, llagos y terrenes agrícoles. La hestoria de Sorø tuvo amestada al so antiguu monesteriu medieval —nel so momentu'l más opulento de Dinamarca—, y dende el sieglu XVI a la prestixosa Academia de Sorø.
Historia
Créese que'l nome de Sorø orixinalmente faía referencia namái al actual llagu de Sorø. Posiblemente'l nome provién del danés antiguu sor, con significáu de "acedu".
Sorø surdió en 1142, cuando'l caudiellu local Asser Rig fundó un monesteriu de monxos benedictinos. Los benedictinos nun tuvieron l'ésitu esperáu y el fíu de Asser, l'obispu Absalón, dexó les tierres a la Orde del Císter. Colos cistercienses, el monesteriu de Sorø desenvolver a tal grau que la so tierres aportaron a les más grandes y riques d'ente los monesterios de los países nórdicos. El monesteriu, qu'amás cuntaba con un seminariu pa la formación de sacerdotes, cuntó col patrociniu real, y dellos reis danés visitar, lo que-y apurrió gran sonadía. Na ilesia del monesteriu permanecen los restos del obispu Absalón, lo mesmo que de los reis Cristóbal II, Valdemar IV y Olaf II. La reina Margarita I tamién fuera soterrada na ilesia, pero los sos restos fueron tresllaos darréu a la catedral de Roskilde.
A entamos del sieglu XX ameyoraron los caminos que llevaben a la ciudá. Na década de 1840 había dalgunes industries, ente elles fundidores de fierro y fábriques de maquinaria, y en 1856 inauguróse la comunicación per tren con Copenḥague y Korsør. Alredor de la estación creció'l suburbiu de Frederiksberg, que se xuntaría con Sorø a mediaos del sieglu XX. L'Academia de Sorø siguió siendo'l principal distintivu de la ciudá, pero a finales del sieglu XIX creáronse nueves escueles ya instituciones educatives.
La ciudá dobló la so población na primer década del sieglu XX, al pasar de ca. 2.000 a 4.000 habitantes. Mientres la primer metá del sieglu XX hubo una crecedera na industria, magar la ciudá caltener a la zaga de ciudaes vecines como Roskilde o Slagelse. La población siguió amontándose hasta los años 1950, cuando s'enllancó; volvió crecer nos años 1960, pa cayer na década de 1970. Esti postreru decrecimiento posiblemente esplíquese pol enclín de la población danesa a camudase a los suburbios de les árees metropolitanes mientres esa dómina. Dende finales del sieglu XX, al igual que la mayoría de les ciudaes daneses, Sorø ta pasando de ser una ciudá industrial a da-y más pesu al sector servicios.
En 2007, cola puesta en práutica d'una reforma territorial nel país, el conceyu de Sorø engrandóse. Coles mesmes, creóse la rexón alministrativa de Selandia, con Sorø como capital.
R Lyncis
R Lyncis (R Lyn / HD 51610 / HIP 33824) ye una estrella variable na constelación de Llobu cerval. Demasiáu alloñada por que el satélite Hipparcos pudiera midir de forma fiable la so paralax, la so distancia al Sistema Solar envalórase ente 2800 y 3100 años lluz.
De tipu espectral S2.5,5y-S6,8y, R Lyncis ye una estrella de tipu S, una xigante colorada similar a les de tipu M, pero en que'l so espectru los óxidos dominantes son los formaos por metales del quintu periodu de la tabla periódica. Otra carauterística d'esta clase d'estrelles ye la perda de masa estelar, que nel casu de R Lyncis envalórase en ~ 3,5 × 10-7 vegaes la masa solar per añu. Coles mesmes, R Lyncis ye una estrella bien lluminosa, ente 5600 y 9300 vegaes más que'l Sol. Distintes midíes del so diámetru angular per aciu interferometría dan valores ente 5,23 y 6,10 milisegundos d'arcu, lo que dexa envalorar el so diámetru real de forma averada nunos 550 radios solares.
R Lyncis ye una variable Mira que'l so rellumu bazcuya ente magnitú +7,2 y +14,3 a lo llargo d'un periodu de 378,75 díes. Nes variables Mira —que'l so arquetipu ye Mira (ο Ceti)— la inestabilidá provién de pulsaciones na superficie estelar, lo que provoca cambeos de color y rellumu. Dalgunes d'elles, ente les que s'atopa R Lyncis, amuesen emisión máser de SiO.
R Leonis
R Leonis (R Lleo / HD 84748 / HR 3882 / HIP 48036) ye una estrella variable na constelación de Lleo alcontrada 5º al oeste de Regulus (α Leonis) y al nordeste de Subra (ο Leonis). Cuando ta en rellumu máximu ye visible a simple vista, ente que nel mínimu ye necesariu un telescopiu de siquier 7 cm pa poder vela. Afayóse en 1782 por J.A. Koch, siendo la cuarta variable conocida dempués de Mira (ο Ceti), χ Cygni y R Hydrae. Acordies coles midíes más recién, R Leonis alcuéntrase a 240 años lluz del Sistema Solar, siendo una de les variables Mira más cercanes. Con un periodu de 312 díes, el so rellumu varia ente magnitú aparente +4,40 y +11,30, lo que supón un aumentu de la so lluminosidá nun factor de 575 dende'l mínimu. Como toles variables Mira, R Leonis ye una xigante colorada que'l so tipu espectral, en mínimu rellumu, ye M8 III.
Nesta clase de variables, la superficie estelar nun ta bien definida y la midida direuta del diámetru angular depende de la llonxitú d'onda emplegada según del momentu del ciclu nel que s'atope la estrella. Amás, observaciones efectuaes col Telescopiu espacial Hubble amosaron que la forma de R Leonis nun ye esférica sinón elipsoidal —con forma de güevu—, siendo'l so diámetru aparente 70 × 78 milisegundos d'arcu. Ello pue ser la resultancia de pulsaciones non radiales —la estrella nun s'espande igual en toes direiciones— o puede ser una ilusión óptica causada por manches escuros na so superficie. Por tou ello, la midida del so radiu —por interferometría y tapecimientu llunar— da llugar a valores que van dende 1 UA a 2 UA. Les variables de llargu periodu son estrelles bien evolucionaes que s'espandieron como xigantes per segunda vegada y que'l so interior ta formáu por oxíxenu y carbonu inertes. Nun determináu momentu desestabilícense, empezando a púlsar —espandiéndose y contraer—, lo qu'anicia la variabilidá. La gran variación nel espectru visible ye frutu de les fluctuaciones de temperatura producíes pola pulsación, pero la variación na so lluminosidá total —y nel infrarroxu— ye muncho menos acusada.
Nel momentu de la so nacencia, envalórase que R Leonis tenía una masa de 1,5 mases solares. Güei, al igual qu'otres estrelles asemeyaes, R Leonis pierde masa estelar a un ritmu bien fuerte; el material circundante emite potentes máseres de monóxidu de siliciu (SiO) y hidroxilo (OH), onde les molécules emiten microondes asemeyaes a les d'un láser. L'agua tamién ta presente. Les fluctuaciones del máser de SiO impliquen un campu magnéticu y la posible presencia d'un planeta.
Hemispingus xanthophthalmus
Hemispingus xanthophthalmus ye una especie d'ave paseriforme, perteneciente al xéneru Hemispingus qu'integra la familia Thraupidae. Ye endémicu de los Andes peruanos y bolivianos.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos Andes del norte de Perú dende Amazones (al sur del ríu Marañón) hasta l'oeste de Bolivia (La Paz).