cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alí Jamenei
Conflictu palestino-israelín
En 2005, Jameneí retrucó a la sonada frase del presidente Ahmadineyad sobre «borrar de la páxina del tiempu al réxime ocupante d'Al-Quds» esclariando que «la República Islámica nunca amenació nin va amenaciar enxamás a nengún país». El principal conseyeru de Jameneí en política esterior, Alí Akbar Velayatí, negóse amás a participar na conferencia sobre l'Holocaustu de 2006 en Teḥrán, calificando l'Holocaustu de xenocidiu y de realidá histórica».
Nel sermón pronunciáu en Teḥrán el vienres 19 de setiembre de 2008, Jameneí calificó de «erróneu, irracional, inútil y absurdu dicir que síamos amigos del pueblu israelín», prohibiendo que prosiguiera un alderique sobre la cuestión. Trátase d'una refutación de les declaraciones del vicepresidente Esfandiar Rahim Mashaí nel sentíu de que'l conflictu d'Irán con Israel nun contradicía l'amistá cola nación israelina.
Obra escrita
Una de les obres sobre Alí Jamenei ye un llibru de les sos memories. La casa editorial Andisheh Sharq (Islamoriente) publica n'español el primer llibru de memories y la biografía de Seyyed Ali Jamenei.
Esta obra titulada  “Les memories más belles del Líder de la Revolución Islámica d'Irán”  y escrita por Yafar Hamzeh, dexa a los pueblos hispanofalantes que tengan una conocencia de la personalidá de Jamenei.
Nesti llibru puede lleese les memories y les alcordances que guarden autoridaes de la República Islámica de la vida y personalidá del Líder iranín en distintes etapes de la so vida.
Esta obra traducida por un grupu islámicu.
Jamaica (Queens)
Jamaica ye un barriu de Queens, un barriu de la ciudá de Nueva York (Estaos Xuníos).
Romagny-sous-Rougemont
Romagny-sous-Rougemont ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Riervescemont
Riervescemont ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
El Valín (Piñeira)
El Valín ye un llugar de la parroquia de Piñeira nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 3,30 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 460 msnm y tien una población de.
Jamaica (Vermont)
Jamaica ye una llocalidá del condáu de Windham, nel estáu de Vermont (Estaos Xuníos).
Roppe
Roppe ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Arqueoxenética
La arqueogenética (n'inglés Archaeogenetics), ye un términu acuñáu por Colin Renfrew, que refierse a l'aplicación de les téuniques de la xenética de poblaciones pal estudiu del pasáu humanu. La mesma espresión tamién foi utilizáu por Antonio Amorim (1999) y defínese como: llograr ya interpretar la evidencia [xenética] de la historia humana. Un conceutu similar (anque d'una forma más ambiciosa, yá que inclúi la recreación de los estaos estinguíos inferíos) desenvolvióse na era pre-ADN por Linus Pauling y Emile Zuckerkandl (1963).
Descripción
La arqueogenética puede incluyir:
Esta disciplina tien el so orixe nel estudiu de los grupos sanguíneos humanos y la comprensión de qu'esti marcador xenéticu clásicu apurre información sobre les rellaciones ente los grupos llingüísticu y étnicu. Los primeros trabayos nesti campu, incluyíu'l de Ludwik y Hanka Hirszfeld, William Boyd y Arthur Mourant. Dende los años 1960, Luca Cavalli-Sforza utiliza marcadores xenéticos clásicos pa esaminar la población prehistórica d'Europa, que remató cola publicación de la historia y xeografía de los xenes humanos en 1994.
De magar, analizóse igualmente la historia xenética de toes nueses principales especies rellacionaes cola historia humana (por casu, trigu, arroz, maíz) y los animales (por casu, ganáu, cabres, gochos, caballos). Modelos upara analizar el momentu y la bioxeografía de la so doma y posterior cría propunxéronse a partir d'estos analises; basáu principalmente na variación del ADN mitocondrial, anque otros marcadores tán siendo analizaos pa complementar la narración xenética (por casu, el cromosoma Y pa describir la historia de la llinia masculina).
Atarrabia
Atarrabia (Villava en castellán y de forma cooficial ) ye una villa y un conceyu español de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Pamplona, na cuenca de Pamplona y a 4,3 km al nordeste de la capital de la comunidá, Pamplona, formando parte de la so área metropolitana. La so población n' foi de habitantes (INE) y el so términu municipal tien una superficie de  siendo'l de menor tamañu de Navarra, polo que la so densidá de población ye bien alta.
Denominación
Esistió un bancia ente los historiadores navarros al respective de la denominación del asentamientu poblacional previu a la fundación de Villava por Sancho VI el Sabiu. Pa dalgunos, el nome antiguu de la llocalidá yera Atarrabia, anque esta hipótesis nun pudo ser demostrada con pruebes arqueolóxiques y/o documentales. Nun se sabe bien el significáu o orixe d'esti nome, anque paez claro que provién del eusquera.
Dellos llingüistes afirmen que'l nome podría provenir de "ate" (portiellu, foz), Arre (nome d'una llocalidá vecina) y "ibia" (el vau). Cerca de Villava y pa llegar al vecín pueblu d'Arre esiste un estrechu pasu onde'l ríu Ultzama se encajona y al que podría faer alusión el nome Atarrabia, que sería traducible "el vau de la foz d'Arre". Nun esiste unanimidá al respeutu, polo que queda nel campu de la especulación el significáu de Atarrabia. Sicasí, yá'l Fueru Xeneral de Navarra (escritu a mediaos del sieglu XII) denomina a la ponte de la Trinidá como "Ponte de Atarrabia".
Nel sieglu XII el rei Sancho VI el Sabiu funda xunto a l'aldega de Atarrabia una villa a la que concede los fueros del burgu nuevu de Pamplona. Como yera costume na dómina, el rei bautiza a la villa con un nome y concéde-y el de Villa noua (Villa Nueva). Tratar por tantu d'un nome romance similar al que tienen otres munches llocalidaes d'Europa, anque la fundación va realizar nuna zona vascófona de Navarra. L'actual nome de Villava ye frutu d'una evolución d'esti nome orixinal (Villanova -> Villaova -> Villava) col que la villa foi fundada y que ente los falantes d'eusquera tamién foi afechu a la ortografía y pronunciación euskérica como "Billeba" o "Billaba".
A finales del sieglu XX recuperar en Villava l'antiguu nome de "Atarrabia" y empezó a utilizase como nome n'eusquera de la población, siendo que'l Gobiernu de Navarra por decretu foral 543/1991 establecería pal conceyu dos denominaciones cooficiales: Villava y Atarrabia.
Llocalidaes estremeres
Pamplona y Burllada al sur - suroeste, Ezcabarte al norte y Huarte al este sureste.
Historia
Refundación nel añu 1184 por nel rei navarru Sancho VI.
La villa sufrió tanto les guerres napoleóniques como les guerres carlistes y a mediaos de dichu sieglu XIX empecipió'l so industrialización cola implantación de la industria papelero que darréu atraería fábriques de madera, de cartón y de llicores.
El Camín de Santiago
El Camín de Santiago pela so vía francesa marcó la historia de la villa. Asitiada a escasos 35 km de Roncesvalles, d'antiguo suponía una dura xornada a cuerpu, polo que la mesma Villava y la "Trinidá d'Arre", convertir nel segundu puntu de descansu de los pelegrinos antes de xubir la cuesta de la cercana Pamplona. Anguaño, y con un Camín de Santiago más regláu pal gran públicu y per etapes, Villava convertir na puerta de Pamplona, la primera urbe del Camín na Península Ibérica. Los pelegrinos salen de Zubiri, y el cansanciu, al pasar pela ponte de la Trinidá y el Batán villavés, aconseyen el descansu nel modernu Albergue de Villava, del que se dotó'l conceyu; l'únicu de primera categoría na Contorna de Pamplona, a veres del ríu Ulzama.
El nucleu históricu de Villava formáu pol so "Cai Mayor", escurre a lo llargo de dichu camino de pelegrinación y caltién el sabor medival de la ruta.
Demografía
Villava ocupa'l 10ᵘ puestu como conceyu de mayor población de Navarra, con una población de habitantes en. de los que 5.207 son varones y 5.280 son muyeres. La so densidá de población ye de 258 hab/km².
Esta estructura de la población ye típica del réxime demográficu modernu, con una evolución escontra l'avieyamientu de la población y l'amenorgamientu de la natalidá añal.
Alministración municipal
L'alministración política de la villa realízase al traviés d'un Conceyu de xestión democrática que los sos componentes escoyer cada cuatro años por sufraxu universal. El censu eleutoral ta compuestu por tolos residentes empadronaos en Villava mayores de 18 años y nacionales d'España y de los otros países miembros de la Xunión Europea. Según lo dispuesto na Llei del Réxime Eleutoral Xeneral, qu'establez el númberu de conceyales elegibles en función de la población del conceyu, la Corporación Municipal de Villava ta formada por 17 conceyales. Anguaño y dende 2015, exerz el cargu Mikel Oteiza, de la formación independentista EH Bildu. La sede del consistoriu ta emplazada na Cai Mayor de la villa.
Peio J. Monteano, alcalde pola Agrupación Eleutoral Atarrabia (candidatura impulsada por Eusko Alkartasuna) en 1999, presentó la so dimisión al nun sofitar Euskal Herritarrok, los sos socios d'aquel Gobiernu municipal, una moción qu'encamentaba a condergar un ataque contra un conceyal de la oposición d'Unión del Pueblu Navarro, rompiéndose asina'l pactu de gobiernu ente EA-Atarrabia, Izquierda Xunida de Navarra y EH y dando l'alcaldía a UPN.
Dende esa fecha y hasta xunu de 2007 ostentó'l conceyu UPN col sofitu del Partíu Socialista de Navarra. En 2007 la coalición Atarrabia-Nafarroa Bai (integrada por Eusko Alkartasuna, Aralar, Batzarre y Partíu Nacionalista Vascu) foi la llista más votada, llogrando seis conceyales; Unión del Pueblu Navarro llogró cinco conceyales, Aición Nacionalista Vasca trés, Partíu Socialista de Navarra dos y Izquierda Xunida de Navarra un conceyal. thumb|225px|Ikurriña xunto al Conceyu de Villava (2007).
La última actuación municipal realizada pola anterior corporación foi l'empedriáu y semipeatonalización de la cai Mayor y l'adecuación de la plaza principal de la villa integrándola nel parque Ribed. Dientro de los llabores a realizar pol nuevu Gobiernu ta l'ampliación del centru de Salú, la construcción d'una nueva "Casa de Cultura" y la construcción d'un nuevu Institutu comarcal d'enseñanza secundaria, por cuenta de que la crecedera demográfica menguó la ufierta de servicios públicos, esistiendo un ampliu consensu na realización de les anteriores aiciones.
N'ochobre de 2007 el plenu municipal decidió l'allugamientu de la ikurriña nun mástil cercanu al conceyu, siendo recurrida dicha decisión ante los tribunales per parte del Gobiernu de Navarra qu'alegó un presuntu incumplimientu de la Llei Foral de Símbolos. N'avientu de 2008 el Tribunal Cimeru de Xusticia de Navarra tornó'l recursu interpuestu pol consistoriu y envaloró los allegamientos del Gobiernu de Navarra, apreciando incumplimientu de dicha Llei de Símbolos al considerar que, magar qu'enseñar non ondeaba nel conceyu, el so allugamientu nel esterior del conceyu constituyía un subterfugio pa incumplir dicha Llei. El consistoriu recurrió la sentencia. N'abril del 2009 el consistoriu acató la llei y retiró la ikurriña, comprometiéndose los conceyales de NaBai a abonar les costes del procesu xudicial. Darréu l'Asociación Cultural Villava Atarrabia 2009 instaló una bandera navarra y una ikurrina en dos mástiles cercanos al Conceyu, y en mayu d'este mesmu añu'l Xulgáu de lo Contencioso-Alministrativu ordenó al Conceyu retirar tamién esta ikurrina.
Nes Eleiciones Municipales de 2015, EH Bildu llogró'l 39,25% de los votos y 8 conceyales, siguíu de Atarrabia-Geroa Bai (A-GBAI) que llogró 3 conceyales y el 18,58%. Siguiendo a estos dos formaciones atópase Unión del Pueblu Navarro (UPN) col 18,3% y 3 conceyales tamién. El restu de formaciones qu'allegaron a los comicios y llograron representación: Izquierda-Ezkerra (I-E) llogrando 10,46% y dos conceyales, y el Partíu Socialista de Navarra (PSN-PSOE) col 9,59% y un conceyal.
Economía
Cunta con un polígonu industrial nel que s'agospien distintes empreses, destacando les sos tiendes dedicaes a moblame de llar.
La crecedera de la ciudá escosando'l so suelu urbanizable, integró nel so nucleu diverses empreses, proyeutándose al mediu plazu la so salida.
Monumentos relixosos
Al pie de una ponte medieval de seis arcos sobre'l ríu Ulzama, atópase l'actual "Albergue de pelegrinos" xestionáu polos Hermanos Maristes, que nel so día se destinara a Ermita en devoción a la "Santísima Trinidá", conventu y hospital. Trátase d'un conxuntu que caltién l'ábside románicu d'una ilesia del sieglu XIII anque nun esiste documentación escrita d'esti edificiu hasta'l sieglu XVI, dependiente de Roncesvalles, periodu nel que cuntaba con 622 clérigos. (La Trinidá esta en términu d'Arre, Ezcabarte).
La ermita anque d'estilu románicu tardíu (S XIII) ta bien reformada y anguaño solo caltién el ábside orixinal, ya inclusive esti atópase práuticamente ocultu pol albergue de pelegrinos y la vivienda de los Maristes. L'ábside o cabecera ta estremáu en 5 llenzos por contrafuertes y ta cubiertu por una bóveda de fornu. Nos llenzos reparen ventanal de mediu puntu, dexando dos d'ellos el pasu de lluz al interior de la ermita. L'interior ta formáu por una nave de tres tramos bóveda de cañón abovedada en cañón y parés enlucidas. La portada d'accesu ye tamién de mediu puntu y ta debaxo d'un gran pórticu que sofita la vivienda Marista.
Empecipiada n'estilu renacentista a mediaos del sieglu XVI, el modernu edificiu católicu actual, asitiáu xunto al Conceyu, data de la segunda metá del sieglu XX y conserva d'aquella primitiva construcción la "Capiya de la Soledá", de planta circular y realizada a finales del sieglu XVIII.
Construyíu en 1911 como casín "Besta Jira" adquirir los P.P. Dominicos en 1915 pa destinalo a colexu ("Berrio Ochoa") y Seminariu Dominicu.
Por mesma iniciativa restauraron y abrieron al públicu la capiya de La nuesa Señora del Rosariu na que destaquen les vidreres obra de dominicu villavés Domingo Iturgaiz y una talla en madera de la Virxe del Rosario.
Monumentos civiles
Llevantáu nel sieglu XV o XVI probablemente nel allugamientu qu'anguaño ocupa, esta columna toscana de 2,24 metros ye un símbolu xurisdiccional y de llibertá comunal de la villa de Villava. Ye posible tamién, anque nun hai testimonios, que fuera utilizada como picota o llugar d'execución.
A mediaos de la pasada centuria, convertíu en calvariu o cruz de términu, foi treslladada cerca de la Ponte de San Andrés.
En 1990 esti monumentu foi recuperáu y, desprovistu d'agregos posteriores, devueltu al so allugamientu orixinariu onde contribúi a afatar unu de los puntos neurálxicos de la villa.
300px|thumb|Escuela de Peritos Agrícoles, construyida en 1912 por José Yárnoz. Nestes cais podemos reparar dellos palacetes y edificios de principios del sieglu XX, sobrevivientes de la especulación. Otros edificios interesantes, tamién de principios del sieglu XX, son el Besta Jira bellu edificiu del arquiteutu José Yárnoz construyíu en 1911 por iniciativa de les families burgueses de Pamplona que deseyaben tener un modernu casín-restorán como llugar d'esparcimientu, qu'en 1915 foi adquiríu polos Dominicos. O la Escuela de Peritos Agrícoles. La Diputación Foral de Navarra encargó en 1912 al arquiteutu yá mentáu, José Yárnoz, la so construcción, destináu primeramente al Palaciu del Congresu Nacional de Viticultura que pa conmemorar el VII Centenariu de la batalla de las Navas de Tolosa desenvolver nel mes de xunetu d'esi añu. Edificiu con una formosa portalada renacentista empecipiada escontra 1549 por un prohome local, l'alguacil real y almirante de la villa Pedro de Andosilla. Villava rinde homenaxe a unu de los personaxes más célebres de la villa con una escultura que representa a esta figura del ciclismu.
El Conceyu dexa, solicitando permisu previu, la ellaboración de graffitis en distintos murios de la ciudá. Asina mesmu suel entamar talleres y celebrar un festival de dichu arte caleyero, convirtiendo dellos murios de la villa n'espaciu de denuncia social contra'l sexismu o'l consumismu.
Paséu fluvial
Dientro del referíu paséu fluvial y aprovechando los saltos naturales de l'agua del ríu, fai más diez siglos surdieron en dichu entorno diversos molinos d'agua que yeren utilizaos pa distintos usos según les necesidaes de los habitantes. Na actualidá unu d'ellos, qu'enantes desempeñó la so función como molín fariñeru, batán de teles y paños, tabierna, fábrica, molín de regaliza, curtiduría-tenería-adobería y fábrica de pastes de madera pa papel, foi restauráu y convertíu en muséu abiertu al públicu y sede del citáu paséu fluvial del ríu Arga xestionáu pola Mancomunidá de la Contorna de Pamplona.
Educación
Villava dispón d'una amplia ufierta educativa multillingüe tantu públicu como alcordáu. Nel so términu municipal aprobóse la construcción d'un institutu comarcal.
Atargi * Instituto Pedro de Atarrabia
Fiestes mayores
Les fiestes más importantes, tradicionalmente n'honor de la virxe del Rosario, empiecen el sábadu anterior al primer domingu de ochobre y allárguense hasta'l segundu domingu. Mientres les festividaes hai una gran variedá d'actos de lo más diversos, que van dende actividaes infantiles hasta conciertos de Rock. Enantes les fiestes empezaben al berru de "Viva la virxe del Rosario, gora gure Errosarioko ama virginia" pero anguaño, empiecen al berru de "Gora Atarrabia, viva Villava".
El martes celebra la costellada popular , na que los vecinos del pueblu axuntar pa una xinta comuñal nel Parque de Ribed (si'l tiempu dexar), que xeneralmente se basa en costielles de costielles de corderu corderu y costiella de gochu gochu, pero nel que ye posible atopar cualesquier otru platu más ellaboráu. El conceyu encargar d'aprovir los asáures necesarios y son los mesmos villaveses los que tienen que llevar les sos costielles ya instrumentos pa preparar.
Davezu allega muncha xente d'otres llocalidaes, por cuenta de que estes fiestes tienen una gran fama y a que son una de les postreres del calendariu branizu.
Día de Villava
El "Atarrabiako Eguna" o "Día de Villava" celébrase'l primer domingu del mes de setiembre.
San Andrés
San Andrés ye'l patrón de la villa, y celébrase el día 30 de payares.
Arguiol
Arguiol ye una aldea de la parroquia de Presno nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 11,70 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 200 msnm y tien una población de.
6-carboxi tetrahidropterina sintasa
La 6-carboxi tetrahidropterina sintasa o CPH4 sintasa (EC 4.1.2.50) ye una enzima col nome sistémico 7,8-dihidroneopterina 3'-trifosfata de acetaldehído-liasa (6-carboxi-5,6,7,8-tetrahidropterina + trifosfata)   Esta enzima cataliza la siguiente reacción química: 7,8-dihidroneopterina 3'-trifosfato + H2O  6-carboxi-5,6,7,8-tetrahidropterina + acetaldehído + trifosfato Esta enzima xúnese Zn2 +. MDMA o 3,4-metilendioximetanfetamina
Númberu negativu
miniaturadeimagen|Un [[termómetru nel que pueden vese númberos negativos.]] Un númberu negativu ye cualquier númberu real que'l so valor ye menor que cero. Utilícense para representar perdes, deldes, amenorgamientos o decrecimientos, ente otres coses. Los númberos negativos son una xeneralización útil de los númberos positivos, cuando una magnitú o cantidá puede variar incrementalmente percima o per debaxo d'un puntu de referencia, usualmente representáu pol cero.
Armeirín
Armeirín ye una aldea de la parroquia de Presno nel conceyu asturianu de Castropol.
Númberu negativu
Los númberos negativos suelen describir valores nuna escala que va embaxo cero, como les escales Celsius y Fahrenheit pa la temperatura. Les lleis de l'aritmética para númberos negativos aseguren que ta reflexada l'idea de sentíu común d'un opuestu. Por exemplu, −(−3) = 3 porque l'opuestu d'un opuestu ye'l valor orixinal.
Represéntense igual que los positivos, pero añediendo un signu menos «−» detrás d'ellos: −4, −2,5, −√8, etc. Para ayudar a estremalo de la resta, n'ocasiones el signu asítiase daqué percima del símbolu de restar (cómo superíndice). Dacuando, añedése un signu más «+» a los númberos positivos para estremalos meyor: +3, +9/12, +4√22, etc.
Armeirín
Alcuéntrase a 11,50 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 70 msnm y tien una población de.
Númberu negativu
Tou númberu real que nun sía cero ye positivu o negativu. Los númberos ensin parte decimal non-negativos denominanse númberos naturales (esto ye, 0, 1, 2, 3 ...), ente que los númberos ensin parte decimal positivos y negativos (xunto col cero) denominanse enteros. (Delles definiciones de los númberos naturales esclúin el cero).
Cómo resultáu d'una resta
Los númberos negativos pueden vese cómo la resultancia d'una resta d'un númberu a otru más pequeñu. Polo xeneral, la resultancia de restar un númberu más grande a otru más pequeñu resulta nun númberu negativu, siendo este la diferencia entre esos dos númberos.
Por exemplu, tres puede vese cómo la resultancia de restar tres a cero.
0-3= -3
Por otro llaú, la resultancia de restar cinco d'ocho ye menos tres, ya que ocho menos cinco ye tres.
Númberos con signu
Los númberos naturales 1, 2, 3,... son los númberos ordinarios que s'utilicen para cuntar. Si añedímos-yos un signu menos «−» delantre, llogramos los númberos enteros negativos. D'esta miente, a tolos númberos positivos como los númberos racionales positivos o los númberos reales positivos tienen la so contrapartida negativa, anteponiendo'l signu «−». Para estremalos meyor, n'ocasiones añedése a los númberos positivos un signu más «+», enfatizando la diferencia colos negativos. N'ausencia de signu, entiéndese qu'un númberu ye positivu.
Recta numbérica
Los númberos negativos son más pequeños que tolos positivos y que'l cero. Para entender cómo tán ordenaos utilízase la recta numbérica: centro|879x879px
Vese con esta representación que los númberos negativos son más pequeños cuanto mayor ye'l númberu tres el signu «−». A esti númberu llámase-y el valor absolutu. Ye importante notar también si tiense, por exemplu, 5<8, se tien que -5>-8.
Los númberos negativos nela vida cotidiana
Los númberos negativos son comúnes en munchos aspectos de la vida, ente les que destaquen:
Deporte
miniaturadeimagen|Puntuaciones negatives nel [[golf en relación col par.]]
Operaciones con númberos negativos
Los númberos con signu pueden sumase, restase, multiplicase y dividíse. Tamién pueden tomase potencies con númberos negativos na base o l'esponente. Polo xeneral haise de determinar por separáu'l signu y el valor absolutu de la resultancia. Para realizar operaciones con númberu con signu, han d'utilizase paréntesis para facilitar la llectura de los cálculos y evitar erros. Por exemplu, si queremos sumar los númberos −4 y +3, nun vamos escribir
sinon
Suma
La suma de dos númberos negativos ye bien similar a la de los númberos positivos. Por exemplu, si una persona tien dos deldes con dos bancos distintos, por valor de 1000 y 2000 euros respectivamente, entós tien de pagar en total 3000 euros. Por esta razón dizse
Para sumar dos númberos de distintu signu, puede pensase na combinación d'una delda y una ganancia. Una persona con una delda de 200 euros que recibe una paga puede saldar parte o tola delda. Si la paga ye de 50 euros, va poder amenorgar la so delda a 150 euros; ente que si la paga ye de 500, puede saldar por completu la delda y entá-y sobren 300 euros. Esto represéntase como:
Estes sumes tamién pueden entendese d'otres maneres, como desplazamientos a esquierda o derecha na recta numbérica. En resume, la suma de númberos con signu dixebrase en dos pasos, para determinar los dos característiques de la resultancia, el so valor absolutu y el so signu:
Para sumar dos númberos con signu, determinamos el signu y el valor absolutu de la resultancia de la siguiente manera:
Resta
La resta de númberos con signu ye bien senciella, yá que agora tratar como un casu particular de la suma.
Restar dos númberos con signu (minuendu menos sustraendo) realízase sumando'l minuendu más el sustraendo camudáu de signu.
Multiplicación
La multiplicación de un númberu positivu por otro númberu, positivu o negativu ye cenciella d'entender, como repetición d'una suma:
""""Entós, el productu d'un númberu negativu por otru númberu con signu ye:""""Puesto que, la única posibilidá ye que.
En resume, la multiplicación de númberos con signu, al igual que la suma, rique determinar por separáu'l signu y valor absolutu de la resultancia:
Para recordar el signu de la resultancia, tamién s'utiliza la regla de los signos:
División
La división de númberos con signu ye similar a la multiplicación, ya que tamién respeta la regla de los signos:
Na división de dos númberos con signu (  dividendu  ente  divisor  ) la resultancia determinase como sigue:
Potencies
Una potencia d'un númberu negativu eleváu a un númberu enteru ye senciella d'entender, ya que puede descomponese en repitíes multiplicaciones:
Non siempres ye posible calcular la potencia d'un númberu negativu eleváu a un esponente que nun sía enteru:
Si l'esponente ye un númberu negativu, como 3−2, esta operación puede entendese por cuenta de les propiedaes avezaes de les potencies cuando son multiplicaes:
61 Ursae Majoris
61 Ursae Majoris (61 UMa / HR 4496 / HD 101501 / GJ 434) ye una estrella na constelación del sietestrellu de magnitú aparente +5,31, asitiada al este d'Alula Borealis (ν Ursae Majoris) y nordés d'Alula Australis (ξ Ursae Majoris). Alcuéntrase a 31,1 años lluz del Sistema Solar.
61 Ursae Majoris ta catalogada como una estrella variable que'l so rellumu varia ente magnitú 5,30 y 5,35. Anque la so actividá cromosférica suxure que la so edá puede ser de namái 500 millones d'años, l'ausencia d'un discu de polvu observable —como l'esistente en ε Eridani—, paez indicar una edá cimera a 1000 millones d'años.
La so proximidá y carauterístiques físiques faen de 61 Ursae Majoris un oxetivu prioritariu na busca de planetes terrestres dientro de los proyeutos Darwin y Terrestrial Planet Finder. Hasta'l momentu nun se detectó la presencia de nanes marrones o planetes xovianos orbitando cerca de la estrella.
Les estrelles más cercanes a 61 Ursae Majoris son Groombridge 1830, a 2,6 años lluz, Gliese 450, a 3,4 años lluz, y el sistema estelar Alula Australis (ξ Ursae Majoris), a 4,7 años lluz.
61 Ursae Majoris na ciencia-ficción
61 Ursae Majoris apaez de manera prominente nel Espaciu conocíu del escritor Larry Niven cómo la estrella en redol a la cual orbita el planeta madre —el terceru en distancia a ella— de los Kzinti.
Rougemont-le-Château
Rougemont-le-Château ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rougegoutte
Rougegoutte ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Galaxa Seyfert
thumb| La galaxa Circinus, una galaxa Seyfert 2. Creitu: A. S. Wilson, P. L. Shopbell, C. Simpson, T. Storchi-Bergmann, F. K. B. Barbosa, M. J. Ward, [[WFPC2, HST, NASA.]] Una galaxa Seyfert ye un tipu de galaxa activa qu'alluga un nucleu activu. Esti nucleu produz llinies espectrales d'emisión de gas altamente ionizado. Son xeneralmente galaxes espirales. La so emisión ye producida pola acreción de materia nel furacu negru supermasivu asitiáu nel so centru.
Historia
En 1908 Edward A. Fath afaya llinies d'emisión nun espectru de la "nebulosa espiral" NGC 1068. L'espectru componer de llinies d'absorción xunto con llinies d'emisión como les que se víen nes nebuloses gaseoses. Carl K. Seyfert afaya en 1943 que delles galaxes tienen un nucleu, n'apariencia puntual, que ye l'orixinariu d'estes llinies d'emisión. Este ye'l primer trabayu sistemáticu en busca d'esti tipu especial de galaxes. La emisión d'estes galaxes yera bien paecida a les llinies d'emisión d'una nebulosa planetaria sobreimpreses a un espectru típicu d'una estrella como'l Sol (tipu G). L'anchor de les llinies ye atribuyida por Seyfert al desplazamientu Doppler, d'esta manera llógrense velocidaes d'hasta 8500 km/s na zona nuclear. Esto correspondería con un gas bien caliente que se mueve a alta velocidá, en contraste colos 300 km/s a los que se mueven como permediu les estrelles y el gas d'una galaxa espiral normal.
Carauterístiques de les galaxes Seyfert
Les galaxes Seyfert llámense asina n'honor al so descubridor, l'astrónomu d'Estaos Xuníos Carl Seyfert. Son xeneralmente galaxes espirales. En dellos casos la so rexón central ye bien brillosa, tantu que puede clisar al restu de la galaxa en sí.
Espectru
El espectru electromagnéticu de les galaxes Seyfert presenta llinies d'emisión d'hidróxenu, heliu, nitróxenu y osíxenu que destaquen pol so rellumu.
Les galaxes Seyfert clasifíquense como Tipu 1 o Tipu 2, dependiendo de si l'espectru amuesa llinies d'emisión estreches y anches, o solamente estreches. Les de Tipu 1 amuesen llinies de recombinación, tantu anches como delgaes, sobrepuestes y llinies prohibíes delgaes; les de Tipu 2 solo amuesen llinies delgaes tantu dexaes como prohibíes. Dellos autores llegaron a ampliar la clasificación dependiendo de les intensidá relativa ente les componentes estreches y anches (p.e. Tipu 1,5 o Tipu 1,9).
Variabilidá
La radiación electromagnético proveniente del nucleu de les galaxes Seyfert (tanto como'l continuu como delles llinies d'emisión) varia col tiempu. En ciertos casos varia en menos d'un añu, lo cual implica que la rexón d'emisión tien de tener menos d'un añu lluz de tamañu. Simples cálculos astronómicos indiquen que la radiación proveniente del nucleu ye del orde de 1-100 vegaes la lluminosidá qu'emite una galaxa espiral de tamañu normal, polo que nun dexa de ser estelante qu'una rexón tan "pequeña", del orde d'un añu lluz como se vio, xenere la enerxía equivalente a la qu'emiten miles de millones de galaxes nun tamañu 100 000 vegaes mayor. L'espectru del continuu revela amás que l'orixe de la radiación nun ye térmicu, esto ye, nun ye por cuenta de una acumuladura d'estrelles normales. Amás, el nucleu ye brillosu práuticamente en tol rangu espectral: dende los rayu gamma, pasando por rayos X, rayos ultravioleta, visible, infrarroxu y ondes de radio. Asemeyada cantidá de radiación en tol espectru electromagnéticu nuna rexón tan "pequeña" rique un mecanismu increíblemente enerxéticu.
Orixe de la emisión
Atribúyese'l notable anchu de les llinies d'emisión a una distribución de velocidaes relativamente grande nel gas qu'emite la radiación. Si tenemos en cuenta'l efeutu Doppler, esto ye, el desplazamientu de llonxitú d'onda o de frecuencia de la radiación electromagnético por cuenta de la velocidá de la fonte, puédense entós deducir les velocidaes a les que s'atopa'l gas emisor. Estes nubes tienen velocidaes d'ente 500 a 4000 km/s, y créense aniciaes por un conxuntu de nebuloses que tán a cierta distancia d'una fonte central bien intensa de radiación electromagnético.
Cada nube (o conxuntu de nubes) tien una velocidá relativa distinta dende la nuesa llinia de visión, y cuanto más rápidu xire'l gas en redol al furacu negru, más ancha va ser la llinia. Les llinies estreches créense aniciaes nel conxuntu de nubes más esternu onde la velocidá rotacional ye menor, mientres les llinies anches son aniciaes per nubes que tán relativamente cerca de la fonte emisora.
Esta descripción ye concordante col fechu de que nun se detecta variación nes llinies estreches, lo que trai que la rexón que les emite ta alloñada de la fonte central; en contraste, les llinies anches son variables a escales de tiempu curties.
La rexón qu'emite les llinies delgaes ye llamada NLR (narrow line region, rexón de llinies delgaes) y créese que ta conformada por un conxuntu de nubes asitiaes ente 1 a 1000 pc de la fonte central d'emisión. La so densidá ye lo suficientemente baxa como pa producir, amás de les tradicionales llinies de recombinación d'hidróxenu y d'heliu, emisión de llinies prohibíes, esto ye, emisión proveniente de ciertos átomos neutros o ionizados que n'estaos escitaos pueden producir radiación electromagnético de bien baxa probabilidá d'emisión pola mor precisamente de la baxa densidá reinante ellí.
La rexón qu'emite les llinies anches ye llamada BLR (broad line region, rexón de llinies anches). Probablemente allúguese a unos 0,05 pc de la fonte central y la so densidá ye mayor que la de la NLR, lo suficiente como para nun formar llinies prohibíes. Pero sí llinies de recombinación d'hidróxenu y heliu.
Modelu unificáu
El modelu ellaboráu nos postreros 40 años qu'esplica esta fenomenoloxía ye'l siguiente: esiste nel centru d'eses galaxes un furacu negru supermasivu, con mases del orde de 10⁸-10⁹ mases solares. A poques unidaes astronómiques atópase un discu de material gaseoso que ta sometíu a fuercies mafoses con una enorme turbulencia y que por cuenta de esto cai escontra'l furacu negru. Esto trai una notable perda d'enerxía potencial gravitacional, que ye enorme, teniendo en cuenta la enorme masa del cuerpu central. La perda de la enerxía potencial traducir nuna enorme lliberación d'enerxía radiante, principalmente na rexón del ultravioleta y los rayos X. Esta rexón fonte conozse como discu de acreción. La radiación proveniente d'ellí ye tan intensa que fai perder electrones a los átomos qu'integren nubes que tán en rexones yá bastante alloñaes. Dizse entós que la fonte ye emisora de radiación fotoionizante. Les nubes de gas se ionizan pero tarde o aína el sistema entra n'equilibriu: hai ionización, pero tamién el procesu inversu: recombinación. Estonces les nubes cercanes (BLR) como alloñaes (NLR) conviértense elles mesmes n'emisores de radiación. Pa esplicar por qué hai unes galaxes Seyfert de Tipu 1 y otres de Tipu 2 introduzse un elementu extra: la presencia d'un material oscurecedor ente la NLR y la BLR en forma de toroide, conformáu por polvu y gas molecular. Una galaxa ye de tipu Seyfert 2 porque vista dende la Tierra tien una orientación tal que'l toroide torga la observación de la BLR: solo vemos llinies delgaes. Una galaxa ye de tipu Seyfert 1 porque al ser reparada dende la Tierra la so orientación ye tal que'l toroide nun torgar la observación de la rexón más cercana al discu de acreción, esto ye, la BLR. .
En delles galaxes de Tipu 2, les componentes anches de les llinies de recombinación pueden ser reparaes en lluz polarizao porque la lluz ye esvalixada por un halo caliente y gaseosu qu'arrodia al nucleu, dexando reparales indireutamente. Esti efeutu foi reparáu per primer vegada na galaxa NGC 1068, una Seyfert de Tipu 2. .
Kingu Kongu tai Gojira
Argumentu
Al señor Tako, xefe de Pacific Pharmaceuticals, nun-y presten nada los programes que-y patrocinen los productos y quier dalgo colo que dar el campanazu. Cuando-y llega'l rumor de qu'hai un monstruu xigante na Islla Faro, piensa qu'esa ye la oportunidá que buscaba y darréu manda prendelu. Mentanto, el somarín norteamericanu Seahawk choca con un iceber y llibera a Gojira, que quedara xeláu en 1955 (en Gojira no Gyakushū).
Na Isla Faro, un pulpu xigante ataca los nativos a la busca d'unos frutos coloraos, pero King Kong llega y combate escontra la bestia. En bebiendo'l zusmiu de los frutos nuna ceremonia, el gorila cai dormíu y los xaponeses llévenlu pal so país. Tako enchípase porque la prensa pon atención en monstruu, pero l'armada xaponesa ordéna-y torná-ylu pa la Islla Faro. Entós el monstruu llibértase y va pa un valle onde llucha escontra Gojira. Kong apiedria a Gojira, pero esti respuende col rayu atómicu y failu acular.
Los intentos del exércitu por aparalos con esplosivos y gas velenoso son en baldre, pero cuando llevanten una valla llétrica son a mancar a Gojira, anque tamién faen más poderosu a King Kong por ser a absorber la enerxía. Kong ataca Tokiu y secuestra una muyer, pero l'exércitu ye a dormilu col zusmiu colorao y llévenlu al monte Fuji con Gojira pa que s'engarrien ensin causar estrozos na ciudá.
Unión Fenosa
El so negociu orixinal yera'l de la producción y distribucción d'enerxía llétrica, poro la so actividá amplióse darréu tamién escontra otres árees rellacionaes cola enerxía, como'l gas, y escontra otros sectores como servicios profesionales y telecomunicaciones.
Historia
Nació'l 23 de payares de 1982 col nome d'Unión Llétrica Fenosa tres la fusión ente Unión Llétrica, creada nel 1912 como Unión Llétrica Madrileña y Fuerzas Llétricas del Noroeste S.A. (FENOSA), empresa creada en 1943 por Pedro Barrié de Mazar, Conde de Fenosa. Los sos anicios, poro, tán tanto en Madrid como en Galicia
Nel 1984 baxu la direición de Victoriano Reinoso (en calidá de Direutor Comecial) preséntase un proyeutu de xestión al conseyu d'alministración, coles mires de xenerar una nueva dinámica comercial que proyeutaría a Victoriano Reinu a la presidencia d'Unión Fenosa. Pa llevar el so proyeutu al conseyu recurrió a la collaboración de J. Javier A. Colmenares (creativu y estratega de la publicitariu) pa diseñar y producir el documentu de presentación qu'habría de llevase al Conseyu d'Alministración nun tiempu non superior a diez díes, procesu que, magar les grandes dificultaes por escased de tiempu y recursos y teunolóxicos de la dómina, foi realizáu dientro 10 díes naturales, xenerando un marcu d'enfotu, mútua amistá y una estrecha y continua collaboración.
El resultáu positivu vinu cola aceptación del Conseyu d'Alministración al proyeutu presentáu: SGC Sistema de Xestión Comercial pa crear nueva redolada corporativo que dexó proyeutar a Unión Fenosa como empresa comprometida cola anovación teunolóxica en tola estructura de la empresa desenvolviendo nueves plataformes de xestión que sirvieron de referencia al mercáu nacional y dexaron la esportación de los nuevos modelos de xestión y de la teunoloxía de sistemes aplicada a la xestión de la empresa en toles sos árees.
La participación de J. Javier Colmenares dexó a Unión Fenosa enfusase en nuevos llinguaxes de comunicación interna y esterna facilitando a Victoriano Reinoso diseñar un fuerte compromisu espresáu nun decálogu qu'apurriera garantíes a los veceros abandonando'l vieyu calificativu d'abonaos, qu'entá per munchos años permaneció n'otres emnpresas del sector o de servicios semeyantes. La grana de Victoriano Reinoso que semó añu tres d'añu nes Convenciones Comerciales d'Unión Fenosa dexaron ver y crear un futuru posible incluyendo a los más críticos de la fusión de les dos empreses matrices Unión Llétrica y FENOSA.
Nel 1986 el Grupu empecipia la so espansión internacional con un contratu de consultoría pa la empresa Usinas y Tresmisiones Llétriques d'Uruguái (UTE), y nel 1988 entra en funcionamientu la central nuclear de Trío, participada por esta empresa, promotora del proyeutu.
Nel 1992 prodúxose la primer inversión direuta nel esterior y nel añu 1994 créase Unión Fenosa Enerxíes Especiales pa dar impulsu a les enerxíes anovables.
Nel 1995, tres l'ésitu de les esposiciones biañales creaes en 1989 y denominaes Mostra Unión Fenosa, créase'l Muséu d'Arte Contemporáneo Unión Fenosa, en La Coruña.
Fenosa participara dende la lliberación de les telecomunicaciones nesti sector, y nel 1998 adquier una participación de la empresa de telefonía móvil Airtel, trespasando la inversión al añu viniente al grupu Aúna (Retevisión y Amena).
Yá nel añu 2000 firma un contratu con una empresa petrolera exicia que dexa a Unión Fenosa disponer de gas propio n'aniciu y asina tener una posición de ventaya nel sector. Amás, créase Soluziona como integradora de les empreses de servicios profesionales del Grupu.
La Central de Hermosillo, en Méxicu entra en funcionamientu en 2001 y constitúi el primer ciclu combináu de gas construyíu y operáu pola empresa. En 2002 esanicia del so nome la pallabra Llétrica pa reflexar la entrada n'otros negocios (gas, telecomunicaciones, etc.)
Nel 2003 entra como sociu estratéxicu nel accionariado d'Unión Fenosa Gas, la empresa italiana ENI, que col 50% de los títulos, refuerza l'allugamientu del Grupu nos mercaos gasistes internacionales.
Fasta la so fusión con Gas Natural, el Grupu Unión Fenosa tenía presencia en 15 países.
Operación d'alquisición por Gas Natural
En xunetu de 2008, la participación n'Unión Fenosa que tien el so primer accionista, el grupu ACS, recibe una ufierta de compra de Gas Natural, que ye aceptada.
N'abril, la Ufierta Pública d'Alquisición d'Aiciones (OPA) formulada por Gas Natural sobro'l capital social d'Unión Fenosa foi aceptada por 317.655.538 aiciones, representatives del 34,75% del capital social de la llétrica y del 69,54% de los derechos de votu a los que la ufierta dirixíase de forma efectiva.
Tres la lliquidación de la OPA, que'l so periodu d'aceptación concluyó'l día 14 d'abril, Gas Natural pasó a ser titular d'un 84,77% del capital social d'Unión Fenosa, y, una vegada liquidaos los preseos financieros suscritos con estremaes entidaes bancaries y un contratu de compraventa d'aiciones, la participación asciendió al 95,22% del capital social de la llétrica.
A finales d'abril, los conseyos d'alministración de les dos compañíes aprobaron el proyeutu de fusión por absorción d'Unión Fenosa y d'Unión Fenosa Xeneración. L'ecuación de truecu propuesta foi de trés aiciones de Gas Natural por cada cinco aiciones d'Unión Fenosa.
El 4 de setiembre de 2009 Unión Fenosa dexó de cotizar nel Mercáu Continuu, integrándose por completu a Gas Natural.
Saint-Dizier-l'Évêque
Saint-Dizier-l'Évêque ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
As Azoreiras
As Azoreiras ye una casería de la parroquia de Presno nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 21,00 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 290 msnm y tien una población de.
June Singer
June Singer foi analista junguiana y miembru del Jung Institute of San Francisco.
Zugarramurdi
Zugarramurdi ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Pamplona, na contorna de Baztán y a 83 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población n' foi de habitantes (INE). Cerca del pueblu francés de Sara.
El conceyu ta compuestu por 5 llugares habitaos: Azcar, Echartea, Madaria, Olazur y Zugarramurdi.
Etimoloxía
Zugarramurdi ye un topónimu de significáu desconocíu, anque con seguridá provién del euskera. El filólogu Koldo Mitxelena propunxo que la etimoloxía del nome podía ser 'llugar abondosu en llameres ruines', de zugar (llamera) + andur ('ruin') + el sufixu -di (sufixu qu'indica bayura). zugarrandurdi -> zugarramurdi. El mesmu Mitxelena reconocía que nun tener pruebes en documentaciones antigües que pudieren probar la so teoría. N'euskera normativu esp. llamera dizse zumar, pero zugar ye una variante dialeutal qu'apaez en munchos topónimos. Per otra parte, -di ye'l sufixu abundancial qu'acompaña n'euskera a los nomes d'árboles y plantes, y atestiguáu n'ensame de topónimos, como Lizardi, Aresti, Gorostidi, Loidi. Asina por casu Zumardi quier dicir n'euskera olmedal y alamea. Nel casu del topónimu Zugarramurdi hai un elementu entemediu qu'anguaño paez irreconocible.
thumb|left|Vista parcial del pueblu.
N'euskera y en castellán el nome del pueblu trescríbese igual, anque la z pronunciar de manera distinta en dambos idiomes, polo que la pronunciación difier llixeramente. Según Mikel Belasko, los paisanos coloquialmente usen les variantes Zugamurdi, Zamurdi o Zuenburdi, formes sincopas del nome.
Xentiliciu
Zugarramurdiarra / zugarramurditarra
Escudu
L'escudu d'armes de Zugarramurdi tien el siguiente blasón:
Asina figura pintáu na bandera de la villa.
Situación
Atopar al noroeste de la Comunidá Foral de Navarra cerca del pasu fronterizu de Dancharinea con Francia. El so términu municipal tien una superficie de 5,649 km² y llinda al norte con Francia, al este con Baztán y Urdax y al sur y oeste con Baztán.
thumb|Cases típiques de la zona.
Historia
Al igual que Urdax, Zugarramurdi foi un pobláu de caseríos abandonaos bordiando'l monesteriu de San Salvador antes d'adquirir xurisdicción civil. Foi declarada Villa en 1667.
Las brujas de Zugarramurdi
En 1610 tuvo llugar en Logroño un autu de fe nel que la Inquisición española procesó a cuarenta vecines acusaes de ser bruxes de Zugarramurdi y condergó a dolce d'elles a morrer na foguera (cinco d'elles n'efixe por morrer con anterioridá). Les execuciones basar na mayor parte de los casos en testimonios basaos en supersticiones y envidies que yeren pocu o nada fiables.
Julio Caro Baroja cita como párrafu interesante de dichu autu de fe'l siguiente:
Nucleos de población
El conceyu estremar nes siguientes entidá de población, según el nomenclátor de población publicáu pol INE (Institutu Nacional d'Estadística). Los datos de población referir a
Monumentos relixosos
thumb|Ilesia de l'Asunción.
Fiestes
Les fiestes patronales celebrar n'honor de l'Ascensión de la Virxe del 14 al 18 d'agostu.
Ociu
thumb|200px|[[Cueves de Zugarramurdi.]] thumb||200px|Akelarre na cueva de Zugarramurdi en 2009. Ye bien conocida la Cueva de los Aquelarres o de Zugarramurdi o Cueva de les bruxes. El regueru Olabidea, tamién conocíu como Infernuko erreka ("regueru del infiernu"), al travesar una masa de roca caliar escavó una serie de cueves en distintos niveles, de les cualos la mayor forma un gran túnel de 100 m de llargu, por 20 m d'anchu y 30 m d'altu.
Estes cueves son famoses por acoyer mientres la Edá Media xuntes de bruxes o aquelarres, que dieron llugar a un importante procesu per parte de la Inquisición nel sieglu XVII en Logroño, que condució a la foguera y a la cárcel a numberoses persones de la contorna.
Anguaño la cueva puede visitase y nella celébrase nel solsticiu de branu una fiesta de cultu al fueu y nes fiestes d'agostu una "bacanal" gastronómica de carneros rustíos o "zikiro-jate".