cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Microtus dogramacii
Microtus dogramacii ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Namái s'atopa nel centru de Turquía.
Referencies
D.E. Wilson & D.M. Reeder, 2005: Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference. Third Edition. The Johns Hopkins University Press, Baltimore.
Métodu científicu
El métodu científicu constitúi l'estudiu sistemáticu, controláu, empíricu y críticu de proposiciones hipotétiques sobro presuntes rellaciones ente varios fenómenos naturales y ye'l mecanismu utilizáu nes ciencies esperimentales pa convalidar o invalidar una teoría, per aciu de la esperimentación o de la observación.
Los dos los pilares básicos del métodu científicu
El primeru d'ellos ye la reproducibilidá, ye dicir, la capacidá de repitir un determináu esperimentu en cualesquier llugar y por cualesquier persona. Esti pilar emplega pa la so práutica, esencialmente, la comunicación y la publicidá de los resultaos obteníos.
El segundu pilar ye la refutabilidá, esto ye, que toa proposición científica tien que ser susceptible de ser falsiada o refutada (falsacionismu). Esto implica que podríen diseñase esperimentos, que nel casu de dar resultancies distintes a los predichos, negaríen la hipótesis puesta a prueba. La falsabilidá nun ye otra cosa que'l modus tollendo tollens del métodu hipotéticu-deductivu esperimental.
Na actualidá los resultaos de la investigación científica son publicaos en revistes científiques especializaes tres crítiques o comentarios d'otros espertos, correiciones por parte de los autores y arriendes verificación de los esperimentos por otros equipos d'investigación. Al mesmu tiempu, ta comenzando a ser usual que s'espublicen na rede (internet) al tiempu qu'en les revistes científiques o esclusivamente.
Amarakaeri
El amarakaeri ye una llingua indíxena, autodenominada Harakmbut falada pola etnia del mesmu nome qu'habita na Amazonia peruana. Pertenez a la familia llingüística d'Harákmbet, familia harakmbet, falada nos ríos Madre de Dios y Colorado.
Esiste menos d'un 1 % de alfabetismo comparáu al del 5 % al 15 % en segunda llingua, el castellán.
Tien como dialeutu el llamáu Kisambaeri.
Mausoléu d'Halicarnasu
thumb|El diseñu del [[Santuariu de les Memories en Melbourne foi inspiráu pol del Mausoléu d'Halicarnasu.]]
El Mausoléu d'Halicarnasu o'l Sepulcru de Mausoleion (en griegu Μαυσωλεῖον τῆς Ἁλικαρνασσοῦ) foi un monumentu funerariu suntuosu construyíu ente l'añu 353 e. C. y el 350 e. C. en Halicarnasu (anguaño Bodrum, Turquía) para Mausolo, un sátrapa del Imperiu persa. La estructura foi encargada pola so esposa y hermana, Artemisia II de Caria, a los arquiteutos griegos Sátiru de Paros y Piteo.
Amarakaeri
Tribus amarakaeri-parlantes
Son tribus de amarakaeri-parlantes los kochimberi, los küpondirideri, los wintaperi, los wakintaneri y los kareneri. Esiste un error común de que'l amarakaeri ye una llingua arahuaca. Ente otros nomes alternativos atópense: Amarakaire, Amaracaire, y mashco; postreru'l cual ye consideráu peyorativu. Y ye bien importante
Mausoléu d'Halicarnasu
El mausoléu midía aproximao 46 metros d'altor, y cada una de los cuatro plantes taba afatada con relieves escultóricos creaos per caúnu de los escultores griegos Leocares, Briaxis, Escopas de Paros y Timoteo. La estructura del mausoléu foi considerada un gran trunfu estéticu, tantu que Antípatro de Sidón considerar como una de les Siete Maravíes del Mundu. Esta edificación, coles mesmes, indica un nuevu enclín escontra lo monumental nel arte del periodu pos-clásicu o helenísticu.
La pallabra mausoléu anguaño utilízase pa referise a un monumentu funerariu y sepulcru.
Conquista
Nel 623 e. C., Halicarnasu foi la capital d'un pequeñu reinu na mariña del Asia menor. Nel 377 e. C. el gobernante de la rexón, Hecatomno de Milasa, finó y dexó el control del reinu al so fíu, Mausolo. Hecatomno, un sátrapa so los perses, tomó'l control de delles de les ciudaes y distritos vecinos. Tres Artemisia y Mausolo, tuvo otros fíos: Ada, Hidrieo y Pixodaro. Mausolo estendió'l so territoriu hasta la mariña suroeste d'Anatolia. Artemisia y Mausolo gobernaron Halicarnaso y el territoriu que lu arrodiaba mientres venticuatro años. Anque Mausolo baxaba de nativos d'ellí, falaba griegu y almiraba l'estilu de vida y de gobiernu griegos. Fundó munches ciudaes de diseñu griegu a lo llargo de tola mariña y afaló les tradiciones democrátiques grieges.
El mausoléu soportó les invasiones y la destrucción de la ciudá por Alexandru Magnu, los bárbaros y los árabes, pero, finalmente, foi destruyíu por un terremotu nel añu 1404.
Amarakaeri
Población censada
Esti conxuntu harakmbut entiende dellos pequeños grupos: Amarakaeri, arasaeri, huachipaeri, kisamberi, pukirieri, sapiteri y toyoeri. En diez comunidaes habiten 1623 persones, 896 varones y 727 femes, que representa namái 0,67 % del total de la población indíxena censada nel Perú.
Mausoléu d'Halicarnasu
Conquista
En 1522 los Caballeros de San Juan utilizaron los restos pal arreglu del castiellu de San Pedro d'Halicarnasu. Daquella atopáronse una serie de túneles, debaxo de la construcción, que llevaben a los sarcófagos de los difuntos reis. La tumba foi escalada por lladrones y güei yá nun queden restos d'ella.
Amarakaeri
Población censada
Arasaeri, 122.
Mausoléu d'Halicarnasu
Conquista
Partes del grupu escultóricu asitiáu na parte más alta (un grupu con un carruax de cuatro caballos) y dalgún frisu salváronse, y güei pueden almirase nel Muséu Británicu en Londres.
Amarakaeri
Historia
Nes sos cróniques el Inca Garcilaso de la Vega narra contactos ente esti grupu étnicu y los Inques. Mientres la Colonia toles espediciones terminaron nel fracasu, como son les de Pedro de Candía en 1538, Juan Álvarez Maldonado de 1567 a 1568 algamando al Alto Madre de Dios y la d'Atunes hasta'l ríu Beni de 1538 a 1539.
Mientres la República los esfuercios centrar n'afayar una vía navegable de conexón ente'l ríu Madre de Dios y l'Amazones. Asina en 1852, Lardner Gibbson intentó navegar la Madre de Dios y tamién en 1873 Baltazar La Torre fina nel Altu Madre de Dios por cuenta de les fleches indíxenes. Por fin consiguir Luis Carbayeda yá en 1879.
Vulnerabilidá
Consideráu como un grupu d'alta vulnerabilidá, tantu pola composición demográfica de los subgrupos que constitúin esta etnia, como pol gran impautu de les actividaes de minería aurífera que tienen llugar nel so territoriu.
Thurins
Thurins ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Amban
Amban (en plural: ambasa), ye una pallabra en idioma manchú que significa ministru y que s'usaba na China imperial pa designar al representante del emperador de la Dinastía Qing, qu'habitaba nel territoriu d'un estáu tributariu o d'una dependencia, actuando de manera similar a un gobernador residente nun protectoráu.
Los ambasa fueron unviaos pola Dinastía Qing escontra'l Tíbet, Mongolia, y Turquestán Oriental, entendiendo parte del actual Xinjiang, en tantu formalmente tratábase de territorios dotaos de gran autonomía interna y onde los emperadores chinos nun exercíen gobiernu direutu sinón por aciu representantes.
En 1793 l'emperador Qianlong, camudó'l procedimientu de seleición del Dalái Lama y los tibetanos hubieron de convencer al amban de qu'ellos acataren esta disposición. En 1904, cuando los británicus trataron de forzar al Tíbet a roblar un tratáu de comerciu, el amban declaróse incapaz d'axustar polos tibetanos una cuota, fechu que punxo en dulda'l grau de control que la China exercía sobre'l Tíbet.
La representación y autoridá de los ambasa, sigue siendo aldericada pol gobiernu chinu y los partidarios de la independencia tibetana, col enfotu de sofitar les sos pretensiones en conflictu sobre'l estatus del Tíbet.
Phil Ochs
Provenía d'una familia puritana xudía, na que'l padre bien ceo entamó a dar muestres d'inestabilidá mental. Por ello Phil refuxóse nun mundu propiu.
Artísticamente medró a la solombra de Bob Dylan, yá qu'entamaron cuasi al mesmu tiempu, nel mesmu llugar y con idees bien asemeyaes, aunque les sos carreres, finalmente dixebráronse abondo.
Opúsose de forma activa a la Guerra de Vietnam y a l'Administración Nixon.
La so trayeutoria musical foi esitosa hasta l'añu 1964, pero a partir d'esi momentu entama un descensu tomando caminos enquivocaos. Ente los años 1969 y 1971 fracasó como músicu rock. Exerció como periodista en Londres. Cuando tornó a Nueva York reapaeció nun homenaxe a Víctor Jara y editó un cantar sobre'l Watergate.
Los problemes sicolóxicos qu'arrecostinaba lleváronlu al suicidiu en 1976.
Cvetka Bevc
Biografía
Bevc ye aborixe de Slovenj Gradec. Estudió musicoloxía y lliteratura comparada pola Universidá de Liubliana y tamién asistió a estudios de posgráu nel Universidá Colexu Cork.
Trabayó como editora nuna revista xuvenil de música (Glasbena mladina) y na radio nacional eslovena y na Slovene Writers' Association.
Escribe poesía, prosa, radioteatros y cuentos infantiles.
En 2012, la so novela Potovci (Viaxeros) foi una de los cinco finalistes pal Kresnik Award.
Dina Foguelman
Dina Foguelman ye una investigadora arxentina en cuestiones ecolóxiques, n'especial no que respeuto al efeuto del nitróxenu nel suelu. Desempéñase como investigadora nel Institutu Nacional de Teunoloxía Agropecuaria (INTA).
Biografía
Llogró la so titulación de grau na llicenciatura en Ciencies naturales orientación botánica, na Facultá de Ciencies Exactes y Naturales de la UBA en 1960. Y de posgráu como doctora en Ciencies de la Universidá Pierre y Marie Curie, Universidá de París VI, Francia, en 1970.
Ingresa en 1965 al INTA - EEA Pergamín, especialzándose n'investigaciones n'ecoloxía de nitrificantes del suelu; nitróxenu nel suelu y humus nos suelos de cultivu. En 1975 establezse como planificadora nel Ministeriu de la Producción de la provincia de Buenos Aires.
Koki Kido
Koki Kido (木戸 皓貴; ) ye un futbolista xaponés.
Bar Kokhba
Simón Bar Kokhba ( שמעון בר כוכבא ), tamién conocíu como Bar Kochba, Bar Kochva, Bar Kokheba, Bar Koziva o Bar Cocheba , foi'l cabezaleru d'una revuelta de los xudíos contra l'Imperiu Romanu.
Nacíu como Simon Bar Koziba, recibió'l nome de Bar Kokhba (fíu de la estrella n'araméu ) de Rabbi Akiva, consideráu ún de los mayores sabios de la dómina. Rabbi Akiva viera n'elli'l tan esperáu Mesíes de los xudíos y apoyólu ensin reserva. Sicasí, tres de la execución de Rabbi Eleazar, ordenada por Bar Kokhba, Rabbi Akiva reconoció públicamente que taba equivocáu.
Irritáu pola decisión del emperador Hadrianu de construyir un templu dedicáu a Xúpiter nel emplazamientu mesmu onde s'allugaba'l Templu de Xerusalén, Bar Kokhba llevantóse contra los romanos nel añu 132. La rebelión llegó a establecer la independencia de la provincia de Xudea, que gobernó como nasi (príncipe) hasta la so derrota en 135.
La victoria de los romanos provocó la destrucción de la ciudá de Xerusalén y marcó l'entamu la diáspora de los xudíos. L'emperador Adrianu, por despreciu pa colos sos enemigos derrotaos, decidió cambiar el nome de la provincia ( Iudea ) pol de Syria Palaestina. Ésta última espresión vien del nome de los filisteos, pueblu enemigu de los xudíos, desapaecíu en tiempos del rei David.
Cvetelina Yaneva
Cvetelina Yaneva (en búlgaru: Цветелина Янева; 5 d'ochobre de 1989, Plovdiv), tamién puede apaecer escritu como Tsvetelina Yaneva o Ianeva, ye una cantante búlgara de pop-folk y chalga. Empezó la so carrera musical en 2008 y en 2010 llanzó'l so primer álbum d'estudiu, Na pŭrvo myasto, al traviés de Payner. Nel so añu debú na industria musical foi consagrada como "Debú del añu" nos premios Planeta TV y "Descubrimientu del añu" nos premios Nov Folk.
Nasi
Nāśī’ (נָשִׂיא n'hebréu ) ye un títulu hebréu que solía dase na Antigüedá al cabezaleru del Sanedrín y que vien ser l'equivalente de príncipe.
Cvetelina Yaneva
Biografía
Cvetelina Yaneva nació'l 5 d'ochobre de 1989 en Plovdiv. Antes d'empezar la so carrera como solista en mayu de 2008, Yaneva tuvo dos años como cantante nuna orquesta famosa al pie del so padre Georgi Yanev y la so madre Pepa Yaneva. La cantante cuenta, amás, con un hermanu y una hermana mayores qu'ella. La familia Yaneva vive en Plovdiv, pero pasen más tiempu en Belashtitza, a 5 km de la ciudá, onde tienen una casa y un estudiu de grabación. Tocantes a les sos influencies musicales, la cantante Desi Slava foi l'artista favorita de la moza Cvetelina.
Nasi
Delles personalidaes xudíes llevaron esti títulu, como Rabbi Yehudah HaNasi.
Anguaño, n'hebréu modernu, tien el significáu de presidente y úsase pa designar a cualquier xefe del estáu elixíu democráticamente.
Cvetelina Yaneva
Carrera profesional
La so carrera empezó estrechamente amestada a los cantares populares, magar qu'en la so adolescencia diversificó les sos actividaes nel pop y el jazz, pero inclinar pola música pop-folk debíu al poco desenvolvimientu del jazz en Bulgaria. Asistió a clases de cantar en Radio Zaduma na Casa Sindical en Plovdiv y se enroló na orquesta Orfeo, onde yera la cantante principal.
Mientres grababa y ufiertaba conciertos con Orfeo, Cvetelina foi preparando'l so primer álbum en solitariu. Debutó en xunetu de 2008 cola so balada hit "Otkradnata lyubov", que-y valió'l reconocencia de cantantes más asitiaos na música búlgara como Azis, quien almitió abiertamente que ye la meyor voz qu'enxamás escuchara. El so segundu senciellu, "Trite imena", sirvió a la moza cantante pa entrar nel complexu Payner Music y la cadena de televisión Planeta en Dimitrovgrad. El tercer cantar, "Ranyavaĭ me", foi llanzada pel hibiernu de 2008 y nuevamente en 2009. Cvetelina foi convidada al séptimu aniversariu de la cadena de televisión Planeta'l 9 d'avientu na qu'interpretó'l so ésitu "Otkradnata lyubov".
Cvetelina Yaneva empezó en 2010 el so primera gran xira por Europa del Este, Planeta Derby 2010, cola ayuda de Nikolai Nankov. y foi un ésitu comercial. Tres unes selmanes de descansu, Cvetelina grabó un cantar cola neña maravía rumana Ionut Cercel. El so cantar a dúu "Vlez" llogró un importante ésitu en Rumanía y Bulgaria. El 5 d'ochobre de 2010, coincidiendo col 21 cumpleaños de la cantante, Cvetelina Yaneva llanzó'l so álbum debú Na pŭrvo myasto al traviés de Payner Music, nel que s'incluyeron 16 cantares con dos nuevos senciellos y que foi producíu por Costi Ioniță.
La cantante anunció en xunetu de 2011 que s'atopaba preparando la grabación del so segundu álbum d'estudiu y adelantró que se trataría d'un discu distintu al del so debú. Amás, a diferencia del so primer álbum, Cvetelina nun s'entepasó na promoción del so segundu álbum y namái llanzó un senciellu nos últimos siete meses, "Pritesnyavaĭ me". El 7 de payares llanzó'l senciellu "Broĭ me" xunto a Rida Al Abdullah, un cantar y videoclip con marcaos tintes árabes, pero que consiguió un gran ésitu. El 1 de xineru de 2012 llanzó'l videoclip de la so balada "Nikoga i nikŭde", cantar compuestu por Georgi Simeonov.
En segundu Álbum de Cvetelina llegaría en mayu del añu 2012, tituláu "Dǎšterja na pesenta". Trátase d'un álbum folclóricu, alloñáu del soníu daqué más comercial de los sos singles anteriores. Los cantares que conformen esti álbum, son cantares tradicionales. Como nota a tener en cuenta, cabo destacar que nel procesu de producción participaron parientes cercanos, ente ellos, la so madre, Pepa Janeva, y el so tíu, Georgi Janev, miembru de la orquesta "Orfej". Esti discu, foi publicáu con Payner Music, y foi anunciáu al traviés del facebook de la mesma cantante.
NGC 388
NGC 388 ye una galaxa elíptica de la constelación de
Foi afayada'l 4 de payares de 1850 pol astrónomu William Parsons.
Microtus arvalis
Descripción
Ye un pequeñu royedor, de 8-13 cm de llargor, de los qu'un cuartu correspuende a la curtia cola. De constitución masiva, con oreyes curties, nada sobresalientes y cabeza ancha. El color dorsal ye pardu-amarellentáu, y el ventral blancu-abuxáu; los mozos son abuxaos y nun hai dimorfismu sexual tocantes a color y porte. Ye bien asemeyáu a Microtus agrestis, del que s'estrema con dificultá.
Hábitat y manera de vida
Trátase d'un herbívoru estrictu, de vezos diurnos, que s'alimenta preferentemente de dicotiledónees. Puede ser plaga de los cultivos, sobremanera de los de regadío.
Constrúi'l so nial nun cuévanu esféricu soterraña, a 30-50 cm de fondura, que comunica col esterior por delles galeríes. Na superficie percuerre siempres les mesmes rutes, dando llugar a senderos reconocibles ente la vexetación.
Reproducción y cría
Trátase d'una especie poligínica, na que cada machu fecunda a un ciertu númberu de femes. Cada fema ta dotada de cuatro pares de mames, y pare cada vegada ente 2 y 11 críes, dempués d'una xestación de 21 a 22 díes. Nel valle del Duero, les condiciones climátiques dexen que la reproducción estender a lo llargo de too l'añu, pero nun ye asina en Pirineos o Europa Central. Les femes algamen el maduror sexual en namái un mes, y los machos en dos.
Demografía
La mortalidá nes primeres fases de la vida ye bien alta, pero cuando les circunstancies son favorables, con pocu depredadores y enforma alimentu, la elevada tasa de natalidá facilita que se produzan esplosiones demográfiques. La rápida crecedera y maduración dexen que s'asocedan delles xeneraciones nun solu añu.
Distribución
La subespecie típica, M. arvalis arvalis estender dende Rusia Central, al traviés d'Europa Central, hasta la mariña atlántica de Francia. Algama la Península Ibérica, atopándose nos Pirineos Occidentales y Centrales, pero ta ausente de les Islles Britániques, de les rexones septentrionales y de la Europa Mediterránea. La subespecie ibérica, M. arvalis asturianus, de tamañu daqué mayor, estender polos montes qu'arrodien el valle del Duero, pero dende 1980 la so área espandióse a les tierres baxes y pol Sistema Ibéricu.
Plagues
Les poblaciones del Douru presenten dende hai 20 años ciclos demográficos conocíos tamién d'otres especies de la subfamilia arvicolinos, con oscilaciones que'l so periodu típicu ye de trés o cuatro años. En condiciones normales la densidá típica ye de 5-10 individuos per hectárea, pero nos máximos puede superar llargamente 200 individuos/hai. Na fase normal los machos son bien territoriales; mientres les fases d'esplosión demográfica la organización social debilítase. L'hábitat normal son los llurdios de vexetación natural herbal o de carba, pero cuando crez la densidá estender a práuticamente tolos ambientes, dientro del so área de distribución.
Pueden tresmitir enfermedaes al ser humanu como la tularemia, tantu por contautu direutu como pol polvu que tocaron.
Valle del Duero en 2007
En 2007 los campos de Castiella y Llión (España) viéronse seriamente perxudicaos por esti pequeñu royedor. Nel valle del Duero y nos montes circundantes esiste una subespecie propia, daqué mayor que la típica. Calcúlase que n'agostu de 2007 el númberu d'exemplares yera de 750 millones, ocupando una estensión de 2 millones d'hectárees.
La Tour-de-Salvagny
La Tour-de-Salvagny ye una comuña francesa de la Metrópolis de Lyon, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Milton Obote
Apollo Milton Opeto Obote foi un políticu ugandés, presidente de la República de Uganda en dos causes; el primer periodu d'ellos ente 1966 y 1971, y el segundu ente 1980 y 1985.
Entamos de la so carrera política
Empezó la so carrera política con Jomo Kenyatta en Kenia, dempués de negáse-y una oportunidá d'estudiar lleis n'Estaos Xuníos polos británicos que presidíen el gobiernu colonial de Uganda. De vuelta nel so país, fundó'l Congresu Nacional de Uganda (CNU) en 1955, pa lluchar políticamente pola independencia. En 1958 foi escoyíu pa l'Asamblea Llexislativa del país, entá baxu dominiu británicu. En 1959 québrase'l CNU, y Obote convertir en xefe del biforcáu partíu Congresu Popular de Uganda (CPU), qu'intentaba representar fundamentalmente los intereses de los pueblos acholi y lango, xunto con acutar el poder del reinu sureñu de Buganda, sol rei Mutesa II. Dempués de dellos años como xefe de la oposición, Obote formó una coalición con Buganda, y foi escoyíu Primer Ministru en 1961. Nesti cargu Obote implicar nel contrabandu d'oru, xunto a Idi Amin. En 1966, cuando'l Parllamentu esixó una investigación sobre Obote y l'espulsión de Amin, Obote suspendió la Constitución de 1962 y arrestó a dellos miembros del so gabinete, asaltó'l Palaciu Real y obligó a Mutesa II a abdicar y exiliase, proclamando una nueva Constitución provisoria qu'establecía un estáu republicanu centralizáu y abolía la monarquía y l'estáu federal. Se autoproclamó Presidente de Uganda.
Primer presidencia y exiliu
Se exilió en Tanzania, onde foi bien acoyíu pola so bones rellación col entós presidente d'esi país, Julius Nyerere. El réxime de Amin, nel poder en Uganda, decidió invadir Tanzania. El país tanzanu, que tenía un exércitu netamente superior, compensó rápido l'ataque ya intervieno en Uganda, derrocando a Idi Amin. Esto foi aprovecháu por Obote pa faese nuevamente col poder en 1980, por aciu un fraude eleutoral.
Segunda presidencia
Al faese nuevamente col poder, dexó'l revanchismo de les víctimes del réxime de terror de Amin. La so política represiva alicó la guerra civil yá empecipiada por Amin, y metanes la cual surden grupos guerrilleros qu'ataquen al so gobiernu, como los empobinaos por Yoweri Museveni, quien utiliza abellugaos tutsis pa combatilo. Esti y otros factores incidieron por que Uganda ingresara direutamente nos conflictos en Ruanda y el Zaire.
Segundu exiliu y muerte
El 10 d'ochobre, Obote morrió nun hospital en Johannesburgu.
Celebróse un funeral d'estáu, presidíu pol presidente Museveni en Kampala, pal plasmu de munchos ugandeses, una y bones dambos yeren agafaos rivales.
El 28 de payares la so esposa Miria Kalule foi escoyida presidenta del CPU.
Tsubasa Sano
Tsubasa Sano (佐野 翼, ) ye un futbolista xaponés.
Archivu
Archivu puede referise a:
Mikiya Eto
Mikiya Eto (衛藤 幹弥, ) ye un futbolista xaponés.
Cybèle Varela
Cybèle Varela ye una artista multidisciplinar brasilana. Ye pintora, vídeoartista y fotógrafa.
Carrera
De 1962 a 1966, Cybèle Varela estudió artes visuales nel Muséu d'Arte Moderno de Rio de Janeiro.
Empezó la so carrera como pintora y escultora, ganando'l  Premiu Nuevu d'Arte Contemporáneo nel Muséu d'Arte Contemporáneo, Universidá de São Paulo en 1967 col trípticu: "Tou lo que pudo ser, pero nun foi". El mesmu añu espunxo per primer vegada na Bienal d'Arte de São Paulo
A Varela el gobiernu francés otorgar una beca pa estudiar la Ecole du Louvre en París de 1968-69. Ente 1971-72 tuvo nel Cité Internationale des Artes, y de 1976-78 estudió na École Pratique des Hautes Études.
El críticu d'arte francés Pierre Restany escribió “Cybèle Varela nun pinta paisaxes. El sitiu absolutu común ye'l http://www.cybelevarela.com/en/bibliography.
En Geneva nos años 80, el so trabayu centrar en temes de la naturaleza, nos años 90 vuélvese más figurativa, acrencentando con fotografía, videu ya impresión dixital, y dende entós 2000 evolucionó escontra surrealismu de pop.
Toussieu
Tien una población de y una superficie de  km².
El Ràfol de Salem
El Ràfol de Salem ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, na comarca del Valle de Albaida.
Partíu de los Socialistes d'Aragón
Precedentes históricos (1879-1978)
El PSOE foi fundáu n'España nel añu 1879, pero hasta 1882 nun tuvo militancia n'Aragón. El 17 de febreru de 1891 constituyóse l'Agrupación Socialista de Zaragoza, pionera n'Aragón y presidida por Matías Pastor. En 1894 l'agrupación llogró representación per primer vegada nel IV Congresu del PSOE. Naquella dómina y décades siguientes el PSOE n'Aragón foi un partíu marxinal, pos foi mientres el periodu de la II República cuando la militancia creció sustancialmente y llogró representación nes instituciones.
En 1933 diose'l primer precedente históricu n'Aragón, converxendo les diverses agrupaciones socialistes aragoneses na Federación Aragonesa d'Agrupaciones Socialistes (FAAS). Mientres la insurrección militar de 1936, Aragón quedó estremada en dos zones, na zona occidental ocupada pol bandu nacional hubo represión sobre les agrupaciones socialistes y fueron eslleíes, mientres na zona oriental la FAAS llegó a celebrar en 1937 un congresu en Barbastro (Huesca), pero l'intre de la Guerra Civil acabó per escastar toa actividá política. La crecedera del PSOE n'Aragón dende los sos oríxenes hasta'l fin de la Guerra Civil siempres se vio frenáu pol predominiu del sindicatu anarquista CNT ente les clases populares, lo que-y enzancó consolidar se nel mundu obreru y llabrador, apostrándolo a un segundu planu. Mientres el franquismu el PSOE esistió precariamente na clandestinidá representáu por un númberu escasu de militantes.
A finales del franquismu la representación del PSOE n'Aragón foi marxinal y dependía de la federación socialista vasca por cuenta de la so escasa militancia. Dempués del fallecimientu del Xeneral Franco en 1976, Felipe González inauguró la sede de la única agrupación socialista d'Aragón allugada en Zaragoza. Mientres aquella dómina tuvo como principal rival nel so espaciu políticu al Partíu Socialista d'Aragón (PSA). Les bones resultancies del PSOE nes eleiciones xenerales de 1977 asitió-y como referente políticu de la izquierda española, lo que supunxo un revulsivo. De los 14 escaños aragoneses el PSOE llogró 5 y el PSA en coalición col PSP solo 1. Los ocho restantes fueron 7 pa la UCD y 1 pa la CAIC.
Federación Socialista Aragonesa
En mayu de 1978 celebróse'l Congresu Constituyente de la Federación Socialista Aragonesa y creóse la federación aragonesa del PSOE, conocida tamién como los Socialistes d'Aragón, con Rafael Zorraquino como Secretariu Xeneral y Arsenio Jimeno como presidente. La converxencia a nivel nacional del PSOE y el PSP provocó que dellos militantes del PSA pasar al PSOE en xunetu de 1978 por aciu el Congresu d'Unidá de los Socialistes d'Aragón.
Sicasí nunca se produció la unión ente'l PSA y el PSOE, ya inclusive llegó a producise una disputa xurídica tres la cual torgar al PSOE utilizar la sigles de PSOE-PSA, por ser la sigles PSA propiedá del Partíu Socialista d'Aragón. De resultes d'esto en numberoses ocasiones el PSOE n'Aragón utilizó la espresión Partíu de los Socialistes d'Aragón.
NGC 389
NGC 389 ye una galaxa espiral de la constelación de
Partíu de los Socialistes d'Aragón
Federación Socialista Aragonesa
En payares de 1979 en Huesca, mientres el V Congresu de la organización del PSOE n'Aragón, adoptóse la denominación de Partíu de los Socialistes d'Aragón y escoyóse a Santiago Marraco como secretariu xeneral. Tamién s'aprobaron los estatutos y otros resolvimientos políticos.
NGC 389
Foi afayada'l 6 de setiembre de 1885 pol astrónomu Lewis A. Swift.
Partíu de los Socialistes d'Aragón
Federación Socialista Aragonesa
En 1979, el PSOE llogró per primer vegada l'alcaldía de Zaragoza, cargu qu'ocupó Ramón Sainz de Varanda. A finales de la década de 1970 l'afiliación algamó los dos mil militantes. En 1980, el PSOE d'Aragón creó la entidá cultural Centru d'Estudios Socialistes d'Aragón. Participó viviegamente na reivindicación d'un Estatutu d'Autonomía p'Aragón, y dende les eleiciones xenerales de 1979 hasta metaes de los años 1990 foi'l partíu más votáu d'Aragón y con mayor representación nes instituciones.
Años 90
El PSOE aragonés entrara nuna fonda crisis orgánica motivada pola falta de lideralgu. Les conductes pocu étiques de dalgunos de los sos cargos institucionales degradaron la imaxe del partíu y afectaron gravemente a les instituciones. Col enfotu de poner fin a esta etapa de desprestixu (personificada pol guerrista José Marco, fundamentalmente) los socialistes aragoneses alleguen al congresu estraordinariu de xunu de 1996, con una organización fondamente estremada en «families» que s'apuesten el control de los órganos de poder. Dos candidatures opten a la Secretaría Xeneral: la del renovador Isidoro Esteban y la del guerrista Mariano Gómez Callao. Resulta escoyíu Isidoro Esteban, dempués de que fracasara l'intentu d'integración de les diverses families nuna llista de 46 miembros, que foi ullada polos delegaos.
Mientres, la Executiva Federal intenta acabar colos nucleos guerristes forzando la dimisión de Pascual Marco al frente del PSOE zaragozanu, n'abril de 1997.
La división interna del partíu fixo patente nel XXXIV Congresu federal, al que la delegación aragonesa allegó con dos voceru: Isidoro Esteban (en representación d'Huesca, Teruel y la minoría de Zaragoza) y Juan Alberto Belloch, pol sector mayoritariu de Zaragoza. Los analistes coinciden en señalar esti fechu como factor decisivu na marxinación del socialismu aragonés nel congresu, siendo la única federación renovadora que nun llogró representación na nueva executiva.
El clima d'hostilidá ente los sectores sigue nel XI Congresu Rexonal (avientu de 1997), que la so ponencia contenía una fuerte dosis d'autocrítica, de la qu'apostaba pola tresparencia y la democracia interna según pola recuperación de la credibilidá. Tres el pactu ente Esteban y Belloch, ésti postúlase como presidente, frente a Marcelino Iglesias, que finalmente nun presenta llista alternativa. La nueva executiva (con Esteban y Belloch como secretariu xeneral y presidente, respeutivamente) forzada pol secretariu federal d'Organización, Ciprià Ciscar, partía los puestos al 50 % ente'l sector arrexuntáu en redol a Carlos Pérez y Carlos Tomás y los allegaos a Esteban y Belloch. Marcelino Iglesias quedaba fora de la executiva. Les principales novedaes d'esti congresu fueron la implantación de les primaries pa les eleiciones de los candidatos a la DGA, y a los principales conceyos, xunto col endurecimeinto del réxime d'incompatibilidaes.
Nes primaries de xunu de 1998, Marcelino Iglesias resultaba escoyíu como candidatu a la DGA, frente a Isidoro Esteban; mientres Carlos Pérez resulta derrotáu por Belloch pa encabezar la llista al Conceyu de Zaragoza. Celebraes les eleiciones en xunu del 99, Iglesias convertir en el nuevu presidente autonómicu tres el pactu col PAR; ente que Belloch nun llogra ganar a Luisa Fernanda Rudi nel Conceyu. Tres el desastre eleutoral de marzu de 2000 y la consiguiente dimisión de Joaquín Almunia, Esteban presenta l'arrenunciu a la secretaría xeneral del PSOE aragonés, que sigue con una executiva en funciones, presidida pol vicesecretariu Víctor Morlán, hasta la celebración del XII Congresu Rexonal a finales del añu 2000.
Resultaos eleutorales
En negrina figura los resultaos tantu de les circunscripciones eleutorales como del total d'Aragón en que resultó ser la opción más votada.
El Ràfol de Salem
Xeografía
Asitiar nes faldes septentrionales de la Sierra de Benicadell. El so términu ye d'amenorgada estensión. El relieve constituyir un glacis terciariu que baxa de la sierra perdiendo altor a midida que avérase escontra'l norte.
El mediu climáticu ye clima mediterraneu anque con llixeres traces de continentalidad.
Dende Valencia, aportar a esta llocalidá al traviés de l'A-7 pa enllazar cola CV-40 y la CV-60 pa rematar na CV-614.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de El Ràfol de Salem parte coles siguientes llocalidaes:
Beniatjar, Castelló de Rugat y Salem, toes elles de la provincia de Valencia.
Economía
Nel so términu esisten bones canteres de magre que vinieron suministrando secularmente de materia primo a la floreciente industria en tiempos pasaos de tinajas destinaes al envase d'aceites y vinos. Nos últimos trenta años estes industries sufrieron un tresformamientu; abandonáronse les tinajas y la reproducción centróse en texas, lladriyos y otros materiales cerámicos pa la construcción.
Monumentos
Cuenta amás con una ermita dedicada a San Blas. Les fiestes patronales fueron camudaes por votación popular al 4,5 y 6 d'agostu.
Phrygilus patagonicus
El comesebo patagónico, cometocino patagónico o fringilo patagónico (Phrygilus patagonicus) ye una especie d'ave de la familia Thraupidae, que s'atopa n'Arxentina y Chile.
Hábitat
Vive en fasteres y quebraes con vexetación trupa y roques, a menos de 1.800 m d'altitú.
Descripción
Mide 15 a16 cm de llargor. El machu tien la cabeza, el pescuezu y la parte cimera del pechu color gris azuláu escuru; cola zona loreal y alredor del picu coritos; el plumaxe del envés ye mariellu olivaceu con tonos castaños y el llombu amarellentáu; el pechu y el banduyu son de color mariellu verdosu.; les subcaudales son gris azuloso pálidu; les primaries corites; les coberteres y cola gris azuláu escuru. La fema tien la cabeza, cobertoras y cola abuxaes; l'envés ye verde olivaceo escuru.; les partes inferiores verde amarellentáu maciu y les subcaudales gris claru.
Alimentación
Aliméntase de granes, flores, néctar, frutes y inseutos, Dacuando busca alimentu ente la basura de zones habitaes.
Reproducción
Constrúi un nial en forma de taza, nel suelu ente la vexetación, cerca de los raigaños o del dedritus vexetal y preferentemente cerca de ribayos. la fema pon 2 a 4 güevos de color verde claro con llurdios y pintes color gris violáceo o pardu violáceo. Nel branu cuando añera permanez en Tierra de Fueu y l'estremu sur del continente y nel iviernu migra escontra'l norte, escontra'l centru d'Arxentina y Chile.
Phrygilus plebejus
Phrygilus plebejus tamién llamáu fringilo oquencho o yal chicu, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thraupidae nativa d'América del Sur.
Distribución y hábitat
El so hábitat incluyi montes secos subtropicales, carbes y pacionales d'Arxentina, Bolivia, Chile, Ecuador y Perú.
Trèves (Ródanu)
Trèves ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cydonie Mothersille
Cydonie Mothersille ye una atleta d'Islles Caimán d'orixe xamaicanu, especialista na prueba de 200 m, na que llogró ser medayista de bronce mundial en 2001.
Carrera deportiva
Nel Mundial d'Edmonton 2001 ganó la medaya de bronce nos 200 metros, con un tiempu de 22.88 segundos, llegando a la meta tres la bahameses Debbie Ferguson y l'estauxunidense LaTasha Jenkins.
Phrygilus dorsalis
Phrygilus dorsalis ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Phrygilus qu'integra la familia Thraupidae. Alcuéntrase n'Arxentina, Bolivia, y Chile.
Distribución y hábitat
Distribuyir al norte de Chile (Andes de Tarapacá y Antofagasta), suroeste de Bolivia (al sur dende Oruro) y noroeste d'Arxentina (Jujuy, Salta, Tucumán, Catamarca y La Rioxa).
Ye rara y local nos pacionales puneños y fasteres predreses, cercanos a güelgues ente los 3300 y los 4500 m d'altitú.
Comportamientu
Esta ave regordeta ye xeneralmente mansa, forrajeando nel suelu y encaramándose en roques o parés predreses, prefiriendo la vecindá de güelgues. Ver en pareyes mientres el branu y en pequeños grupos mientres l'iviernu. Dacuando en compañía d'otros pebidales montiegos, llocalmente hasta con Phrygilus erythronotus.
Alimentación
La so dieta consiste d'artrópodos y granes.
Reproducción
La nidificación asocede de febreru a mayu, na seronda austral. Realicen exhibiciones aérees. Constrúi un nial sueltu, semiésférico, fechu de llana, pelos y plumes, nun resquiebru o pila de roca n'afloramientos predresos. La niarada ye d'hasta 3 güevos.
Descripción orixinal
La especie P. dorsalis describióse per primer vegada pol ornitólogu alemán Jean Louis Cabanis en 1886 sol mesmu nome científicu; llocalidá tipo «Cuetu Bayu, Tucumán, Arxentina»
Taxonomía
Ye monotípica. Puede formar una superespecie con Phrygilus erythronotus, y foi suxuríu como siendo conespecíficu; hai rellatos d'hibridación ente los dos especies, pero ensin evidencies d'exemplares o analís más detalláu.
Tradicionalmente asitiáu na familia Emberizidae, esti xéneru foi tresferíu para Thraupidae con base en diversos estudios xenéticos, citando Burns et al. 2002, 2003; Klicka et al. 2007 y Campagna et al. 2011. La Propuesta N° 512 al South American Classification Committee (SACC) de payares de 2011, aprobó la tresferencia de diversos xéneros (ente los cualos Phrygilus de Emberizidae pa Thraupidae.
Esti xéneru paez ser altamente polifilético; acordies colos estudios xenéticos y les carauterístiques esternes, según el trabayu de Campagna et al. 2011, pueden estremase cuatro grupos bien estremaos. Unu d'estos grupos ye formáu por P. dorsalis y P. erythronotus que podría formar un clado con otru grupu formáu por Phrygilus gayi, P. punensis, P. patagonicus y P. atriceps y tamién por Sicalis olivascens.
La propuesta N° 507 al South American Classification Committee (SACC) alcuéntrase en discutiniu pendiente dende ochobre de 2011, y básicamente propón que los dos especies (dorsalis y erythronotus) seríen integraes al xéneru Idiopsar, que dexaría de ser monotípicu.
Reniu
El reniu —de Rhenus, nome llatín del Rin— ye un elementu químicu, de númberu atómicu 75, que s'atopa nel grupu 7 de la tabla periódica de los elementos y que'l so símbolu ye Re, afayáu en 1925 por trés científicos alemanes. Ye un metal de transición de color blancu-plata, sólidu, refractariu y resistente a la escomiu, bien utilizáu en xoyería y como catalizador. Les sos propiedaes químiques son bien paecíes a les del manganesu, ye bien escasu na corteza terrestre y llógrase principalmente a partir de minerales de molibdenu.
Esisten 35 isótopos y 26 radioisótopos d'esti elementu, de los cualos los más estables son el 185Re y el 187Re. Los principales xacimientos de reniu alcuéntrase n'América y Asia, destacando los de Chile y Kazakstán.
Carauterístiques principales
Na so forma natural el reniu ye un elementu sólidu, de color blancu plateado y buxu, y pertenez a la serie química de los metales de transición. Ye unu de los metales con puntu de fusión más eleváu, solo superáu pol wolframiu y el carbonu. Tien estaos d'oxidación -1, 0, +1, +2, +3, +4, +5, +6 y +7. Ye capaz de formar aniones complexos, tales como'l pentacloruru de reniu, que son capaces de crear sales distintos debíu al efeuto d'oxidación que produz esti elementu cuando recibe'l contautu del aire.
El reniu ye unu de los metales más trupos qu'esisten, yá que la so densidá de 21 020 kg/m³ solo ye superada pol iridiu, el osmiu y el platín. Ye un elementu escasu na corteza terrestre (solo 0,001 ppm) ente que nel aire ye estable a temperatures cimeres a los 400ºC, puntu a partir del cual empieza a amburar y produz heptaóxidos. Tamién hai que destacar qu'hai pocos picómetros (pm) de diferencia ente los radios mediu (135 pm), atómicu (137 pm) y covalente (159 pm).
Historia
En 1908 el químicu xaponés Masataka Ogawa afirmó topar un nuevu elementu, al que bautizó como «Niponio» —símbolu Np— n'honor al so país natal; pero darréu afayóse que'l supuestu elementu llevaba pequeñes cantidaes de reniu, polo que'l símbolu que se-y asignara emplegar pa nomar al neptuniu cuando s'afayara. En 2005, la NASA afirmó afayar que'l reniu contribuyó a la creación del Sistema Solar. Por ello los científicos d'esta organización piensen que puede esistir la posibilidá de qu'elementos como esti o'l osmiu vengan de pequeñes estrelles con elevada densidá de neutrones.
Bayura y llogru
120px|left|thumb|[[Configuración electrónica del elementu.]] Los países con mayor producción de reniu son Chile y Kazakstán con 22900 y 8000 tonelaes estrayíes en 2007, respeutivamente. Otros países arreyaos na producción de reniu son Estaos Xuníos, Armenia, Canadá, Perú y Rusia. La suma d'estracciones de reniu ente estos siete países ye cimeru a 49 000 tonelaes, cantidá qu'aumentó dende 2006 hasta 2007 con una diferencia de más de 2000 kilogramos.
Esisten dos métodos de llogru de reniu. El primeru sería por aciu el procesáu del molibdenu, qu'una vegada estrayíu ten de ser tratáu con acedu nítricu o sulfúricu. La segunda manera ye l'amenorgamientu de perrenato amónico (NH4REU4) con hidróxenu a una temperatura bien alto. Tamién puede llograse óxidu de reniu por aciu el tratamientu de delles sustances xeneraes na tostación de molibdenita, que s'amenorguen con hidróxenu llográndose'l compuestu en forma de polvu. Ye unu de los elementos más escasos na corteza terrestre, concretamente'l númberu 79 a esgaya.
Aplicaciones
El reniu, al ser un elementu metálicu refractariu y resistente a la escomiu, ye usáu principalmente en xoyería, na construcción de filamentos pa espectrómetros de mases y como catalizador de reacciones de hidrogenación y deshidrogenación na industria químico. En menor escala utilizar n'aleaciones de wolframiu y molibdenu, como conductor llétricu, na fabricación de flaxes fotográficos y pa la construcción de los pluminos de les estilográfiques. Apocayá científicos chilenos desenvolvieron un compuestu deriváu del reniu qu'ataca a les célules canceroses, pasando a ser utilizáu en medicina pal diagnósticu y tratamientu del cáncer.
Compuestos
190px|right|thumb| Distribución de los [[electrón|electrones, por nivel.]] Los compuestos de reniu son de color blancu-plata y fácilmente solubles n'agua. Varien ente los nueve estaos d'oxidación que tien esti elementu, —de -1 a 7—, anque los estaos d'oxidación más comunes son 2, 4, 6 y 7. De normal comercialízase en forma de perrenatos, especialmente como perrenato sódicu o perrenato de amonio.
Cloruros y oxicloruros
Los cloruros de reniu más comunes son el ReCl6, el ReCl5, el ReCl4 y el ReCl3. Les estructures d'estos compuestos de cutiu cunten con una amplia rede d'unión carauterística d'esti metal nos estaos d'oxidación inferiores a 7. Los sales [Re2Cl8]2- cunten con un enllaz cuádruple metal-metal. Tamién son bien conocíos los bromuros, los yoduros y los fluoruros. D'estos postreros el más conocíu ye'l ReF7, y l'estáu d'oxidación d'estos compuestos ye +7. Per otra parte, al igual que'l wolframiu y el molibdenu, col que comparte munches de les sos carauterístiques químiques, forma unos compuestos llamaos oxihalogenuros. Los más destacaos son los oxicloruros, como'l ReOCl4 o'l REU3Cl.
Óxidos y sulfuros
Los óxidos más conocíos y comunes de reniu son el REU2, el Re2O5 y el Re2O7. Esti postreru ye un óxidu volátil que ta conteníu nuna ceniza que si s'amenorga por aciu compresión forma un óxidu menor: el REU2. Per otra parte, esti elementu forma dos sulfuros bien conocíos dafechu estremaos: Re2S7 y RES2. Con estos compuestos hai que tener especial curiáu yá que munchos son fácilmente inflamables al entrar en contautu col aire, como'l RES7.
Isótopos
Afayáronse un total de 35 isótopos de reniu. Na naturaleza esisten dos isótopos estables, 185Re y 187Re, de los cualos el 187Re ye'l más abondosu —62,6% de bayura natural— y tien una vida media de 4,35 x 1010 años. Esti tiempu de vida vese afeutáu en gran parte pola carga de los sos átomos. La desintegración beta de los 187Re utilizar pa la datación de minerales d'esti elementu y d'osmiu, que la so enerxía disponible pa esta escayencia ye de 2,6 ev, una de les enerxíes más baxes conocíes ente tolos radionucleidos. En medicina, son bien utilizaos los radioisótopos 186Re y 188Re que tienen una vida media bien curtia. En total, hai 26 radioisótopos.
Precuros
Los sos efeutos n'animales engloban irritación en güeyos, piel ya inclusive en víes respiratories en casu d'inhalación, provocando fibrosis pulmonar y mareos en casu de recibir el contautu d'un vapor deriváu d'esti elementu. L'impautu ambiental del reniu amenorgar a la espulsión de gases tóxicos na industria una vegada utilizáu. Los compuestos de reniu más peligrosos son el RES7, que s'engafar al contautar col aire, y el hexametilreniu —quiciabes el más problemáticu yá que presenta un grave riesgu d'esplosión—.
Hordeum jubatum
Hordeum jubatum ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia Poaceae que se distribúin por China, Rusia, Canadá y EE. XX.. thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta yerbácea con tarmu de caña bueca que presenta entrenudos, calla tarmu presenta una espiga. Les fueyes formada por vaina basal y llámina, xuníes pola lígula. El so espiga ye la inflorescencia de la planta que se considera allongamientu del tarmu como en toes la gramínees.
Sidney Fox
Sidney Fox foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos.
Hordeum jubatum
Taxonomía
Hordeum jubatum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 85. 1753. Hordeum: nome antiguu llatín pa la cebada.
Sidney Fox
Biografía
El so verdaderu nome yera Sidney Leiffer, y nació en Nueva York, nel senu d'una familia d'orixe xudíu. Fox debutó nel cine en 1931, col drama empobináu por Hobart Henley The Bad Sister, xunto a Conrad Nagel, Bette Davis, Humphrey Bogart y ZaSu Pitts.
Fox ye posiblemente más recordada pol papel de 'Mademoiselle Camille L'Espanaye' na película de terror y misteriu de 1932 dirixida por Robert Florey Murders in the Rue Morgue (Doble asesinatu na cai Morgue), con Béla Lugosi. La so última actuación pal cine sería na comedia musical de 1934 Down to Their Last Yacht, frente a Mary Boland, Polly Moren y Ned Sparks.
Tuvo casada con Charles Beahan (1932-42). Sidney Fox finó en Hollywood, California, en 1942 por causa de una sobredosis de píldores pa dormir. La so muerte foi oficialmente etiquetada como una muerte accidental. Foi soterrada nel Campusantu Mount Lebanon, Glendale, Queens, Nueva York.
Cyia Batten
Cyia Batten ye una baillarina, modelu y actriz de cine y televisión d'Estaos Xuníos, según antigua miembru de baille de les Pussycat Dolls. Trabayó como baillarina profesional en tol mundu pa dellos proyeutos qu'inclúin Pussycat Dolls y Carmen Electra, Teatru Comunale di Firenze y otros.
Batten foi premiada Meyor Actriz nel Screamfest LA 2005 pol so papel en Cookers nel qu'interpreta a una prostituta adicta a la metanfetamina. Reemplazó a l'actriz Kelly Carlson na película Dead of Night. Ye tamién conocida pol so trabayu como modelu profesional, y tamién tien la so propia marca de xoyes, T. Cyia, col so compañeru actor Tim McElwee.
Alto alemán mediu
El alto alemán mediu (n'alemán Mittelhochdeutsch) ye l'ancestru de la llingua alemana moderna y foi faláu dende 1050 hasta 1350. Dellos llingüistes prefieren datar 1500 como'l final del periodu del altu alemán mediu.
La designación altu alemán mediu referir a un conxuntu de dialeutos históricos, que anguaño sumieron, nun tien de confundir se col conceutu d'alemán central (Mitteldeutsch) que ye la designación usada pa un conxuntu de dialeutos modernos del alemán actual.