cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benjamin Disraeli
La so rellación cola reina Victoria
thumb|Disraeli y la [[Victoria del Reinu Xuníu|reina Victoria, mientres la visita que realizó a Hughenden mientres l'apoxéu de la crisis d'Oriente.]] A diferencia de Gladstone, por demás fríu y pocu dadu a la adulación, Benjamín Disraeli cultivaría una rellación por demás cercana cola reina Victoria I, que veríase amontada cola muerte de la so esposa'l 15 d'avientu de 1872 arriendes de una cáncer estomacal qu'abasnaba dende 1866.
Magar nun principiu la reina Victoria amosóse distante ya inclusive disgustada cola presencia de Disraeli, les rellaciones ente dambos empezaron a ameyorar sustancialmente a partir de la muerte del príncipe Albertu. Allá una vegada Disraeli escribió nun periódicu británicu un artículu allabando la figura del príncipe y fíxose participe del dolor de la reina, faciéndolo estensivu a toa Inglaterra. La reina, que sufrió duramente la so vilbedá, amosóse por demás complacida colos comentarios de Disraeli, más inda cuando estos amontáronse, al publicar la reina los archivos y una suerte de biografía del príncipe años dempués. Nacería entós una gran amistá cola reina. Ella llamar cariñosamente "Dizzy" y él respondía al so aponderamientu col poéticu calificativu de "La Reina de les Faes".
Los afalagos nun terminaríen ende. Disraeli, a la de tratar cola reina, con frecuencia dirixir a ella diciéndo-y "nós los autores", demostrando asina tratala como un igual y non solo eso, tratar como una muyer, cuestión na que faltaba enforma del so tradicional rival Gladstone. De más ta dicir que la Reina solía corresponder a esos afalagos, otorgándo-y siempres tolos honores a Disraeli, incluyendo'l títulu nobiliariu de conde de Beanconsfield. La reina non solo tenía gran ciñu pol so primer ministru: almirar y considerába-y el so meyor conseyeru.
La Reina amosaba particular interés na salú de Disraeli, cuantimás nos sos últimos años. Cuando Disraeli sufrió l'ataque que lu llevaría a la muerte, la Reina unvió una sentida nota deseyándo-y la so recuperación. Disraeli, bien débil, fizo que la lleeren. Dizse que depués d'escuchala declaró "esta carta tendría de seme lleida por lord Barrington, un conseyeru íntimu". Al pie de ella, la Reina unviábalu "les vueses flores preferíes de primavera".
Al momentu de morrer Disraeli, la reina, que s'atopaba na islla de Wight, tornó de momentu, desgraciadamente dempués del so funeral. Acongoxada, y según dalgunos, vilba per segunda vegada, visitó la so tumba y ordenó que s'alzara un monumentu con una placa na que podía lleese la siguiente inscripción: "A la quería y honrada memoria de Benjamín, Conde de Beaconsfield, esti monumentu ye dedicáu pola so estimosa soberana y amigo Victoria R.I.". La firma inclúi estes enigmátiques pallabres: "Los Reis amen a quien fala con aciertu" (Salmu XVI, 13). Proverbios XVI:13 "Los llabios xustos complacen a los reis; éstos amen al que fala con derechura." (Versiculo Completu) La Reina Victoria I escoyó esti proverbiu p'amosar la so devoción escontra la so siempres cercanu primer ministru Benjamin Disraeli (English Proverbs XVI:13 "Kings love him that speaketh right")
Rumilly (Pas-de-Calais)
Rumilly ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Campylopterus hyperythrus
Campylopterus hyperythrus, tamién denomináu nala de sable ablondu o nala de sable acanelada, ye una especie d'ave apodiforme de la familia Trochilidae que vive nel norte de Suramérica.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase acutáu nes selves de monte de la interseición ente Venezuela, Guyana y Brasil.
Nozalín
Nozalín ye una casería de la parroquia d'El Valle nel conceyu asturianu de Carreño.
Alcuéntrase a 6,70 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 119 msnm y tien una población de.
Campylopterus rufus
Campylopterus rufus ye una especie d'ave apodiforme de la familia de los colibrís (Trochilidae). Alcuéntrase n'El Salvador, Guatemala y Méxicu. El so hábitat natural son los montes y montanos húmedos subtropicales o tropicales antiguos bien degradaos. Nun s'alcuentra amenaciáu. thumb|left|Distribución.
Stanley Tucci
Stanley Tucci ye un actor, direutor, productor y escritor d'Estaos Xuníos, ganador en dos causes del Premiu Emmy, del Globu d'Oru y nomáu al Óscar. Ente los sos trabayos más conocíos tán Lucky Number Slevin, Road to Perdition, The Terminal, The Devil Wears Prada y The Lovely Bones.
Primeros años
Creció en Katonah, Nueva York, y asistió a la John Jay High School, onde formó parte del equipu de fútbol soccer y mientres un par d'años del equipu de baseball. Sicasí, el so principal interés centrar na escuela de teatru d'esa mesma institución, onde él y el so compañeru Campbell Scott (fíu del actor George C. Scott), fueron bien recibíos en munches de les producciones de John Jay. Dempués de terminar la secundaria en 1978, Tucci asistió a la SUNY Purchase, onde estudió actuación mientres cuatro años y graduóse como llicenciáu. En SUNY Purchase foi compañeru de Ving Rhames; foi Tucci quien-y punxo'l nomatu "Ving".
En rematando la so formación como actor, Tucci treslladóse a la ciudá de Nueva York, onde pa ganase la vida trabayaba mediu tiempu como camareru y pela tarde actuaba en producciones de Broadway y off-Broadway.
Carrera
Tucci fixo'l so debú en Broadway en The Queen and the Rebels el 30 de setiembre de 1982. El so debú nel cine foi en Prizzi's Honor (1985). Ye conocíu pol so trabayu en películes como El besu de la muerte, Road to Perdition y Big Night, y na serie de televisión Murder One pol so papel del misteriosu Richard Cross.
El so nome empezó a ser conocíu gracies a Big Night (1996), película qu'escribió al pie del so primu Joseph Tropiano, protagonizó, co-dirixó xunto a Campbell Scott, y que foi presentada nel Festival de cine de Sundance. En Big Night tamién participán la so hermana Christine y la so la so madre, quien escribió un llibru de cocina pa la película. Tucci y Tropiano, ganaron el premiu Independent Spirit Award al meyor guión d'ópera prima.
Foi nomáu tres veces al premiu Globu d'Oru, y ganó nos dos causes, por Winchell (1998), y pol so papel secundariu como Adolph Eichmann en Conspiracy (2001), dambes de HBO. Tamién recibió una nominación a los Premios del Sindicatu d'Actores por Winchell. Foi nomáu a los Premios Tony de Broadway como Meyor actor pol so papel de Johnny en Frankie and Johnny in the Clair de Lune de Terrence McNally. En 2010 consiguió una nominación al Óscar pol so papel en The Lovely Bones, dirixida por Peter Jackson y basada na novela The Lovely Bones, d'Alice Sebold.
Como direutor, amás de Big Night, realizó otros trés películes: The Impostors (1998), que amás escribió y protagonizó xunto a Oliver Platt; Joe Gould's Secret (2000), basada nel llibru del mesmu nome y protagonizada xunto a Ian Holm; y más apocayá Blind Date (2008), un remake de la orixinal del mesmu nome dirixida pol holandés Theo van Gogh.
Tucci ye tamién conocíu gracies a delles películes de gángsters que realizó, dende'l so debú con un pequeñu papel en Prizzi's Honor, hasta años más tarde y yá establecida la so carrera en Road to Perdition (2002). Y tamién n'otres menos populares como Men of Respect, (1991) protagonizada por John Turturro; Billy Bathgate (1991), protagonizada por Dustin Hoffman y na que Tucci fai'l papel del mafiosu sicilianu Lucky Luciano; o The Public Eye (1992) un thriller neo-noir protagonizáu por Joe Pesci. Sobre los papeles como mafiosu italianu, Tucci dixo: "Si teníes piel escuro, güeyos escuros, pelo escuru (cuando tenía pelo), esos son los papeles que te daben".
Otres películes poles que ye conocíu son Deconstructing Harry (1997), de Woody Allen; Shall We Dance? (2004), protagonizada por Richard Gere y Susan Sarandon; A Midsummer Night's Dream (1999), como Puck; Big Trouble (2002), xunto a Tim Allen; El nucleu (2003); y The Pelican Brief (1993). Amás personificó a Stanley Kubrick en Llámame Peter (2004) y púnxo-y la voz a Herb en Robots (2005).
Participó tamién en series televisives como Wiseguy, Miami Vice, Frasier, Monk y más apocayá como'l Dr. Moretti en ER.
En 2008, Stanley Tucci fundó la so propia productora, Olive Productions, al pie del so amigu Steve Buscemi. Dellos meses dempués diose a conocer el primer proyeutu de la compañía: Saint John of Las Vegas, una producción en xunto cola productora IndieVest, que tien a Tucci y a Spike Lee como productores executivos.
Vida privada
Tucci casóse cola asistente social Kate Tucci en 1995. Tuvieron tres fíos: los mellizos Isabel Concetta y Nicolo Robert (n. 2000), y Camiya (n. 2002). Kate Tucci tenía dos fíos d'un matrimoniu anterior tamién criaos pol actor. Mientres los años 2002 y 2004 la pareya tuvo dixebrada, nesi periodu Tucci salió cola actriz Edie Falco. N'abril de 2009 Kate Tucci finó de cáncer. Tucci declaró al New York Post: "La mio esposa yera una persona estraordinaria que nos amosó a toos lo que ye la fortaleza". N'ochobre de 2011, Tucci empezó una rellación cola axente lliteraria inglesa Felicity Blunt, hermana d'Emily Blunt, compañera de repartu de Tucci en The Devil Wears Prada, quien los presentó. N'agostu de 2012 casáronse y en setiembre celebraron formalmente nuna boda que tuvo a Emily Blunt como dama d'honor y a Steve Buscemi como padrín. El 25 de xineru de 2015, Blunt dio a lluz al primer fíu de la pareya, Matteo Oliver. Dempués de casase, Tucci abandonó Westchester pa vivir xunto a Blunt en Londres.
Foi co-propietariu del restorán Finch Tavern en Croton Falls, Nueva York.
Premios
Meyor actor - Miniserie o telefilme - Winchell  - Ganador Primetime Emmy al meyor actor convidáu - Serie de comedia Meyor actor convidáu - Serie de comedia - Monk - Ganador
Meyor Actor de Repartu - The Lovely Bones - Nomáu
Ruminghem
Ruminghem ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Andrés Cabrejas Molina
Andrés Cabrejas Molina foi un obispu de Jaén.
Yera canónigu de la Catedral de Cuenca cuando tuvo'l nomamientu d'Obispu de Jaén, mandatu nel que permaneció dende 1738 hasta 1746.
Mientres esti tiempu terminó la sillería del coru de la Catedral de Jaén. Nel centru de la crestería pue vese'l so escudu talláu.
Tamién promovió l'ampliación del templu de San Matéu na población de Baños de la Encina, onde nel so interior, enriba d'una de les ventanes de los tímpanos del cruceru alcuéntrase'l so escudu.
La so sepultura alcuéntrase nel Coru de la Catedral de Jaén.
Dólar australianu
El dólar australianu (códigu AUD) ye la moneda oficial de la Commonwealth d'Australia, incluyendo los Territorios Antárticos Australianos, les Islles Christmas, les Islles Cocos (Keeling), Islles Heard y McDonald y Islles Norfolk, asina como de los estaos independientes del Pacíficu de Kiribati, Nauru y Tuvalu.
Perfaese de 100 centavos (cents) y sustituyó en 1966 a la llibra australiana, que se perfacía de 20 chelines y éstos de 12 peniques. El cambéu aplicáu foi de dos dólares por llibra, ye dicir, diez chelines por dólar.
En 2006 un dólar d'Estaos Xuníos equivalía a 1.33 dólares australianos y un euru a 1.72 dólares australianos.
El Palacio (El Valle)
El Palacio ye una casería de la parroquia d'El Valle nel conceyu asturianu de Carreño.
Alcuéntrase a 6,10 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 79 msnm y tien una población de.
Jesús Hermida
Jesús Hermida Pineda ye un famosu periodista español, foi'l primer corresponsal de Televisión Española en Nueva York.
Fíu d'una familia de pescadores, cursó estudios na Escuela Oficial de Periodismu y na Facultá de Filosofía y Lletres en Madrid.
Parque nacional del Ichkeul
El Parque Nacional del Ichkeul (المحمية الوطنية إشكل), espaciu natural asitiáu nel norte de Tunicia, nel distritu de Bizerta, ye unu de les güelgues más importantes d'África del Norte, y unu de los pocos que nun s'ensuguen en tol añu. Sirve d'abelugu d'ivernada a 180 especies d'aves, delles rares. Foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1980 por «contener los hábitats naturales más representativos ya importantes pal caltenimientu in situ de la diversidá biolóxica, onde sebreviven especies amenaciaes d'un valor universal escepcional dende'l puntu de vista de la ciencia o del caltenimientu». Les sos coordenaes xeográfiques son 37.16667°N, 9.66667°W.
Xeografía física
El Parque Nacional del Ichkeul ta formáu pol llagu Ichkeul, con una superficie de 50 km², marismes y, al sur del llagu, un risco arrodiáu de aguazales que remata a 511 metros d'altitú, llamáu Gebel Ichkeul, un macizu de caliar dolomítica y, na so aguada sur, roques marmóreas.
El llagu presenta la particularidá de tar alimentáu por seis wadis d'agua duce mientres el iviernu y tar conectáu al mar Mediterraneu al traviés del llagu de Bizerta pola canal de Tinja mientres el branu, lo qu'aumenta considerablemente la salín de les sos agües. El llagu ye la última muerte d'una cadena de llagos que s'estendíen d'antiguo al traviés del norte d'África.
El parque dispón amás de baños medievales qu'entá s'utilicen.
250px|thumb|Vexetación del parque.
Flora
El Gebel Ichkeul ta cubiertu d'olivares (Olea europaea) y llentiscos (Pistacia lentiscus).
Fauna
Esti espaciu natural ye una de les reserves ornitolóxiques más importantes del norte d'África, onde pueden llegar a cuntase dellos centenares de miles d'individuos.
Mientres l'iviernu sirve d'abelugu a delles especies d'aves acuátiques migratories procedentes del norte y el centru d'Europa. Les más abondoses son el coríu calón bermeyu (Aythya ferina) y la cuyareta (Anas clypeata), con decenes de miles d'individuos; tamién se cunten miles d'exemplares d'ánsar común (Anser anser), coríu real (Anas platyrhynchos), coríu xiblador (Anas penelope), coríu cardosu (Anas strepera), zarceta (Anas crecca) y focha común (Fulica atra).
Na primavera empieza la temporada de cría de les especies sedentaries, ente les que se cunten especies rares como la malvasía cabeciblanca (Oxyura leucocephala) y el calamón común (Porphyrio porphyrio). Nos años más húmedos tamién críen equí la focha moruna (Fulica cristata) y el tarru canelu (Tadorna ferruginea).
Pel branu, el Parque Nacional del Ichkeul ye, xunto cola Camarga nel sur de Francia, una de los dos úniques árees de cría del flamencu común (Phoenicopterus roseus) en toa Europa Occidental.
Otres aves presentes son la cerceta pardilla (Marmaronetta angustirostris), la garza real (Ardea cinerea) y la cigüeña blanca (Ciconia ciconia).
Hasta mediaos del sieglu XX, habitaba na rexón una raza nana de búfalu d'agua (Bubalus bubalis), yá adomada polos cartaxineses y a la que se-y atribuyía una antigüedá de 3000 años. En 1976 reintroducióse la especie nun intentu por recuperar la raza sumida.
Tanto'l llagu como les marismas alluguen especies de pexes d'agua salobre, ente los que destaca l'amenaciáu fartet sudeuropeo (Aphanius fasciatus), un pexe que puede soportar una temperatura de l'agua d'hasta 35 °C, eleváu salín y bajísima concentración d'osíxenu. Sicasí, sumió de gran parte del so área de distribución movíu por una especie invasora procedente d'América, la gambusia, introducida a principios del sieglu XX pa lluchar contra'l mosquitu Anopheles, vector de la malaria.
Estáu de caltenimientu
250px|thumb|El llagu Ichkeul. El parque ta amenaciáu pola construcción de preses ríu arriba, lo qu'acentúa'l salín de les agües y alteria l'ecosistema. Cola construcción d'una esclusa pretende regulase apurrir d'agua duce. El llugar ta protexíu pola modestia de les infraestructures turístiques, llindaes a un pequeñu ecomuséu y dellos senderos.
En 1996, el parque incluyir na llista del Patrimoniu de la Humanidá en peligru debíu al aumentu de los salín de les sos agües, lo qu'amenacia cientos de miles d'aves migratories. La Unesco impulsó un proyeutu urxente pa protexer el llugar medienta el desenvolvimientu d'un plan de siguimientu, una nueva estretegia de xestión y una meyor xestión y usu de los recursos hidráulicos del espaciu natural. Les autoridaes tunecines acabaron col usu agrícola de les agües del llagu, lo qu'amenorgó'l salín y dexó el regresu de numberoses especies d'aves. El proyeutu dexó retirar el parque de la llista del Patrimoniu de la Humanidá en peligru en 2006.
Parque nacional del Kilimanjaro
El monte Kilimanjaro asitiar nel norte de Tanzania, xunto a la frontera con Kenia. Ye'l puntu más altu d'África, con una altitú de 5895 m. Esti antiguu volcán, col cume cubiertu de nieves perpetues, llevántase metanes una planicie de la sabana, ufiertando un espectáculu únicu. El monte y les selves circundantes, con una área de 75 353 ha tienen una fauna rica, incluyendo munches especies amenaciaes d'estinción. Constitúi'l Parque Nacional del Kilimanjaro, foi inscritu pola Unesco nel añu 1987 na llista de los llugares que son Patrimoniu de la Humanidá.
El complexu del monte Kilimanjaro coles sos selves, fuera consideráu como una reserva de caza pol gobiernu colonial alemán a principios del sieglu XX, en 1921 foi yá consideráu como reserva forestal, hasta que, en 1973, foi declaráu como Parque Nacional.
El monte Kilimanjaro tuvo señales de gran actividá volcánica nel Pleistocenu, nun s'atopa totalmente aislláu na planicie africana, ta acompañáu por trés conos volcánicos, empobinaos nuna exa esti suroeste: el más antiguu, Shira, al oeste, con una altitú de 3962 m, Mawenzi al este, con una altitú de 5149 m y, ente ellos, Kibo, que ye'l más recién y amuesa inda señales d'actividá, en forma de fumaroles. Ente Kibo y Mawenzi hai una pandu d'aproximao 3600 hai, llamada la siella” (“the saddle”, n'inglés), que forma la mayor área de tundra d'altitú d'África.
El parque ye'l hábitat de numberoses especies, faciéndolo un apartaz de biodiversidá qu'apura caltener.
Ruyaulcourt
Ruyaulcourt ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Canirallus kioloides
El rascón kioloide (Canirallus kioloides) ye una especie d'ave gruiforme de la familia Rallidae. Ye endémica de los montes y zones húmedes del norte y l'este de Madagascar.
Cámper
Los camper son vehículos derivaos de furgonetes pa usu campista (d'ende la denomación).
Tradicionalmente yera la marca alemana Volkswagen, en comuña cola tamién alemana Westfalia que fabricaba l'adautación pa camudar la furgoneta en vehículu-vivienda, al tar más introducía nesti mercáu.
Anguaño Westfalia foi adquirida por Mercedes Benz, pa l'adautación de les sos furgonetes Vito y Viano.
Carauterícense esti tipu de vehículos por tener elementos d'acampada que dexen anochar y comer nellos, entá siendo relativamente pequeños en comparanza coles autocaravanes.
Martí Vigo del Arco
Martí Vigo del Arcu ye un esquiador de fondu español que participó nos Xuegos Olímpicos de Pyeongchang 2018.
Biografía
Empezó a prauticar deporte a los trés años en Llanos del Hospital, Uesca. En 2014, 2016 y 2017 participó nos campeonatos del Mundu Júnior, consiguiendo na so última participación un 14ᵘ puestu na prueba de 10 quilómetros. Esti resultáu valió-y p'axudicase'l premiu Carolina Ruiz, dau pola Federación Española al meyor deportista con proyeición.
La so primer apaición na Copa del Mundu foi en 2018 en Dresden, rematando nel puestu 67 y nel 22º por equipos.
12 Ophiuchi
12 Ophiuchi (HD 149661 / HR 6171 / GJ 631) ye una estrella variable na constelación d'Ophiuchus. Clasificada como variable BY Draconis, recibe la designación de variable V2133 Ophiuchi. Ta asitiada a 31,9 años lluz de distancia del Sistema Solar y tien magnitú aparente media +5,76. GJ 1207, a 2,7 años lluz, ye la estrella más cercana a 12 Ophiuchi.
Carauterístiques
12 Ophiuchi ye una nana naranxa de tipu espectral K0V con una temperatura efectivo de 5200 K. Tien una lluminosidá igual al 49% de la lluminosidá solar. De menor tamañu que'l Sol, el so radiu evaluáu a partir de la midida direuta del so diámetru angular— ye un 7% más pequeñu que'l radiu solar. Presenta una bayura relativa d'elementos más pesaos que l'heliu llixeramente cimeru a la del Sol ([Fe/H] = +0,04). La so gravedá superficial, log(g) = 4,6, ye daqué cimera a la solar. La so elevada velocidá de rotación, y tamién la so actividá cromosférica, suxuren que ye una estrella relativamente nueva; envaloróse la so edá en 200 millones d'años, lo que correspuende a un 4% de la edá del Sol.
Hasta'l momentu nun s'afayó nengún oxetu n'órbita alredor de 12 Ophiuchi, y permanez inciertu si tien un discu circumestelar en redol a ella.
Variabilidá
La variabilidá de 12 Ophiuchi atribuyir a actividá magnética a gran escala na so cromosfera —en forma de manches estelares— xuníu a un periodu de rotación que fai que les rexones actives entren y salgan del campu de visión. Esto da llugar a la variabilidá de baxa amplitú reparada. Sicasí, 12 Ophiuchi tamién paez amosar una rápida variación na so lluminosidá, posiblemente debida a cambeos nes manches estelares. Midíes de la variabilidá al llargu plazu amuesen dos ciclos d'actividá de les manches estelares que se superponen,a diferencia del Sol qu'amuesa un únicu ciclu de 11 años. Los periodos d'estos dos ciclos son de 4,0 y 17,4 años.
Ramos
Ramos ye una casería de la parroquia d'El Valle nel conceyu asturianu de Carreño.
Alcuéntrase a 6,00 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 177 msnm y tien una población de.
James Gunn
James Gunn  ye un direutor, escritor y productor de cine d'Estaos Xuníos. Conocíu por haber dirixíu les peliculas Super (2010) y l'adaptación cinematográfica del cómic de Marvel, Guardians of the Galaxy (2014) y la so secuela Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017). Como escritor trabayó nos guiones de Tromeo y Julieta (1996), Scooby-Doo (2002), la so secuela Scooby-Doo 2: Monsters Unleashed (2004) y el remake Dawn of the Dead (2004). Ye l'hermanu mayor del actor Sean Gunn.
Historia
James Gunn nació y creció en Saint Louis, Missouri. De neñu foi influyíu por películes de baxu presupuestu como La Nueche de los Muertos Vivientes y Friday the 13th. A los 12 años d'edá empezó a filmar cintes de zombis col so cámara de 8mm xunto a los sos hermanos, nun monte cercanu al so llar.
Carrera en cine y televisión
El so trabayu creando películes empieza en 1995 cuando trabaya en Troma Entertainment, una distribuidora y productora estauxunidense, pa quien escribe la cinta independiente Tromeo y Julieta. Llogró trabayar con quien sería'l so mentor, Lloyd Kaufman, aprendiendo cómo escribir guiones, producir films y sobre distribución. Dempués de siguir colos sos trabayos en Troma, nel añu 2000, escribe, produz y actúa na so comedia de superhéroes, The Specials.
El primer trabayu en Hollywood que realizó Gunn foi Scooby-Doo, nel añu 2002. Nel añu 2004, escribió guiones pal remake de L'Amanecer de los Muertos y Scooby-Doo 2: Monsters Unleashed. Con estos estrenos, James tresformar nel primer guionista en tener dos cintes qu'encabezaben la taquilla mientres selmanes consecutives. Mientres esi mesmu añu, produció y actuó nel documental falsu LolliLove, onde dirixía y protagonizaba la so entós esposa Jenna Fischer. Nel 2006, dirixó y escribió Slither, que foi incluyida dientro d'una llista sobre les 50 películes con meyores crítiques, pol sitiu web Rotten Tomatoes.
Nel añu 2010, Gunn llanzó la película Super, una comedia negra y sátira de superhéroes protagonizada por Rainn Wilson y Elliot Page.
James dirixó y co-escribió l'adaptación del cómic de los Estudios Marvel Guardians of the Galaxy, que foi estrenada'l 1 d'agostu de 2014. El so hermanu, Sean Gunn, tuvo “un papel fundamental” na película. Col ésitu del filme aclamáu pola crítica, James Gunn escribió una carta d'agradecimientu en Facebook a quien lo sofitaron:
“Gracies a tolos que vieron (y tán viendo) ‘Guardians of the Galaxy’ esta fin de selmana, dende'l fondu del mio corazón. El Guardianes son un grupu de excéntricos, marxinaos, y nerds. Ta película ye pa cualesquier que dalguna vegada sintiérase estremáu, refugáu, o distinta. Ye pa toos nós que nun pertenecemos. Esta película pertenez-y a ustedes. Y güei, creo que tamos bien.Na so recién visita al Festival de Cannes, Spielberg concedió una entrevista grupal onde reveló cual ye la meyor película de superhéroes que vio.
Spielberg tamién indicó que nun ta interesáu en faer películes de superhéroes, sinón d'héroes, más humanos y menos poderosos.
Cuando James Gunn, el direutor de Guardians of the Galaxy, enterar de les pallabres de Spielberg sintióse por demás feliz:
“Ésti ye'l mayor aponderamientu que recibí. Tengo llárimes nos güeyos nesti momentu. Naide influyó más qu'él (Spielberg) a Guardians of the Galaxy”.
El 26 de xunetu de 2014, Estudios Marvel anunció nuna Comic-Con que Gunn va tar al cargu de la secuela de Guardians of the Galaxy.
Adicionalmente, James Gunn apaeció como actor en pequeños roles, munches vegaes ensin acreitar, nos sos propios proyeutos.
Laro Herrero
Laro Herrero Echevarri ye un deportista español que compite en snowboard, especialista na prueba de campu al traviés.
Participó en dos Xuegos Olímpicos d'Iviernu, en Sochi 2014 y Pyeongchang 2018, ocupando'l 33ᵘ llugar en dambos, nel campu al traviés.
Trayeutoria
En 2006 participó en trés pruebes nel so primer campeonatu d'España absolutu en La Molina, llogrando un tercer puestu en snowboard riolu al traviés. En 2007 namái pudo ser novenu na mesma especialidá, pero en 2008 foi segundu en snowboard eslalon paralelu y terceru en snowboard eslalon xigante paralelu. En 2009 volvió consiguir la medaya de plata nel nacional, nesta ocasión en snowboard eslalon xigante paralelu. En 2010 ganó en La Molina dos medayes d'oru nel nacional, la primera en snowboard campu al traviés y la segunda en snowboard eslalon xigante. Al otru añu consiguió'l bronce en snowboard eslalon xigante paralelu y en 2014 la mesma posición en snowboard campu al traviés.
Un mes antes de la so participación nel campeonatu d'España de 2014 participó nos Xuegos Olímpicos de Sochi 2014, ocupando'l 33ᵘ llugar en snowboard campu al traviés. Enantes yá participara en competiciones internacionales, siempres en snowboard campu al traviés, apostando en 2009 una prueba de la Copa del Mundu, otra en 2010, dos en 2012 y seis en 2013. Tamién participó nel Campeonatu Mundial de Snowboard en 2011 y 2013.
Tres la so participación nos Xuegos Olímpicos d'Iviernu siguió participando na Copa del Mundu en snowboard campu al traviés, en trés pruebes en 2015, en seis pruebes en 2016 y en siete pruebes en 2017. En 2018 participó en trés nueves pruebes enantes de dir a los Xuegos Olímpicos en Corea del Sur. En 2015 consiguió la so meyor posición en competiciones internacionales, siendo'l séptimu en snowboard campu al traviés nel Campeonatu Mundial de Snowboard de 2015 celebráu en Kreischberg, Austria. Dos años más tarde quedó na posición 29 nel Campeonatu Mundial de Snowboard de 2017 celebráu en Sierra Nevada.
Trubiecu de la civilización
Trubiecu de la civilización ye cualesquier posible llugar de nacencia de l'agricultura y los asentamientos urbanos que faen que remaneza una civilización. Usualmente aplicar al calcolíticu nel Antiguu Oriente Próximu (Periodu d'El Obeid, Badariense), especialmente nel Creciente Fértil (el Llevante y Mesopotamia).
Tamién s'aplica a otros llugares d'Anatolia y la Meseta iranina, xunto a otres cultures asitiaes a lo llargo de valles riberanos asiáticos, como les del ríu Indo nel Subcontinente Indiu y el Ríu Mariellu en China, según a la Civilización Caral, del ríu Supi, na Suramérica andina y al área nuclear olmeca en Mesoamérica.
Santuariu de la Virxe del Xardón
thumb|Planta de la ruta Cangas al Santuariu de la Virxe del Xardón. thumb|Perfil de altimetría de xubida al Santuariu de la Virxe del Xardón. El Santuariu de la Virxe del Xardón, llamáu tamién Santuariu de La nuesa Señora del Xardón, ta construyíu sobre'l cume d'un monte a una altitú de 1174 msnm, que forma parte de la llamada sierra del Xardón. Tal situación otorgar unes escelentes vistes, pos s'acolumbra fácilmente'l puertu de Ḷḷeitariegos, una bona parte de los montes que formen el macizu occidental de la Cornisa Cantábrica y nos díes estenos, escontra'l norte, la mar. Alministrativamente depende na parroquia de Llinares, onde ta allugáu, perteneciente al conceyu asturianu de Cangas (España). Eclesiásticamente depende de la parroquia de Santa María Madalena del Xardón y del Arciprestalgu de Cangas.
Esti conceyu de Cangas ye unu de los más ricos en recursos económicos, onde sobresal la minería y l'agricultura. Ye'l más estensu d'Asturies y el segundu d'España. Nesta zona ta la reserva montiega de Muniellos con una estensión d'unes 3300 ha y alredor d'un millón d'árboles onde predomina'l xardón xunta al haya y el carbayu en menor cantidá. Tamién ye un conceyu ricu en llinaxes y fidalguíes, yá que, dempués d'Uviéu, ye'l de «mayor númberu de llinaxes con pieces armeres...; non en baldre los sos fidalgos d'armes poner y pintar llegaben casi al centenar».
Ta a unos 12 km de Cangas y p'aportar a él hai que percorrer l'Avenida del Xardón y pasar los pueblos de Carbayeda de San Cristóbal, Borracán y Vegalapiedra. A la fin d'esa carretera ta'l Santuariu. Pol so esixente xubida, foi fin d'etapa ciclista de la Vuelta a Asturies y de la Vuelta a España delles vegaes, lo mesmo que de diverses coles cicloturistes. El perfil llonxitudinal o altimetría amuesa la durez d'esta xubida. El llargor de l'ascensión ye de 9,3 km, el desnivel acumuláu en xubida ye de 811 m, la rimada media ye'l 8,7 % y el coeficiente de dificultá ye 198, colo qu'esta xubida cicloturista ta catalogada como del tipu «2a», esto ye, puertu de segunda categoría de más durez.
Historia
El patrimoniu artísticu del conceyu ye de gran importancia, yá que tien la Basílica Menor de Cangas, el Monesteriu de Courias y ventiún ilesies romániques, cuntándose ente toos ellos un ensame d'imáxenes y retablos. Sicasí, nun se tienen noticies de la primer ermita, de factura rústica, que taba asitiada nel llugar onde s'atopa l'actual Santuariu.
L'únicu datu alrodiu de la hestoria d'esta ermita llega al traviés d'esta curtia reseña del historiador Luis Alfonso de Carballo:
Al respective de la posible apaición de la Virxe sobre un xardón nun esiste datu históricu dalgunu. La advocación vien, más bien, pol llugar: la Sierra de los Acebales».
Estructura y arquiteutura
L'espardimientu rápidu, como regueru de pólvora, de los milagros acaecíos nel Xardón llegó a tolos pueblos d'Asturies. A partir d'esti momentu la pequeña ermita convertir en llugar de pelegrinación y oración creciente hasta ser multitudinaria, polo que se llegó a la conclusión de que faía falta llevantar un templu más grande y dignu. Y asina lo fixeron los canguetos: Construyóse'l santuariu de «La nuesa Señora de les Virtúes del Xardón» sobre'l mesmu solar onde taba la ermita. Tardaron solu quince años en construyilo desque tuviera llugar el primer milagru, una y bones ésti asocedió en 1575 y el santuariu terminar nel añu 1590.
El cronista Luis Antonio de Carvallo describe de forma concisa y concreta la composición del edificiu de la siguiente manera: «... creciendo la devoción y les llimosnes, edificóse un templu, fartu bonu, cola so torre y colaterales, y perbién aprovida la sacristía d'ornamientos y recaos pa los oficios divinos y siete lámpara de plata...». La factura y planu del santuariu nun camudaron no esencial. Tien forma de cruz llatina, con una torre cuadrada d'escasu altor, empobináu escontra occidente. La construcción ye de piedra pulida y bien sobria. Cumplió'l so cuartu centenariu en 1990 y empecipió la quinta centuria de vida.
Imaxe de la Virxe
El cronista Carvallo nun dexó nengún datu alrodiu de la imaxe y les sos carauterístiques. Sicasí, disponer de datos bien concretos, recoyíos pol Padre Alberto Colunga, dominicu, y que la describe asina: «Na so forma primitiva yera de talla y taba sentada nun tronu, y sobre la rodía esquierda tenía sentáu'l Neñu, que miraba escontra alantre, cola mano derecha daba la bendición y cola esquierda sostenía un llibru.» Tien una flor nuna mano. La estatua orixinal remóntase, probablemente, al sieglu XIII según indica'l sacerdote ya investigador de templos marianos d'Asturies, Florentino Fernández Álvarez. Col pasu del tiempu la imaxe sufrió retoques, dacuando non bien afortunaos, siendo lamentablemente tullida p'afaer la figura a la moda d'entós de vistir a les imáxenes. Por esta razón, la imaxe de güei nun ye la descrita pol padre dominicu Alberto Colunga que la describió de talla completa. Tampoco la imaxe del Neñu Jesús ye de la mesma dómina que la de la Virxe.
A pesar d'ello siempres queda al pelegrín el consuelu de ver la mesma cara de la Virxe que la que vieron los primeres adoradores nel sieglu XIII. Anque l'estilu románicu presente les imáxenes con un estilu de ciertu hieratismo, la cara nun escarez de guapura; los güeyos nun miren escontra baxo, sinón al pelegrín, de frente, direutamente al pelegrín. Nel añu 1721 adquirióse una imaxe que llamaben «Escusadora» o «de les escuses» pa sacala en procesiones ensin que sufriera deterioru la orixinal. Esta imaxe foi ameyorada en delles ocasiones, sobremanera nel añu 1898. Anguaño lleva corona de plata.
Retablu
La imaxe de la Virxe, qu'anguaño ye de vistir, ta asitiada nel centru del retablu realizáu por Manuel de Ron y Llanu, natural de Peján (Cangas). El retablu, que foi valoráu en 10 410 reales, terminar nel añu 1691. En 1709 acometiéronse les obres de doráu del retablu, que fueron confiaes a Juan Menéndez Arellana, vecín de Cangas, por un importe de 13 500 reales.
Capiyes de Cristu Crucificáu y de Santa Ana
Na capiya colateral de la derecha hai una talla escelente del Cristu Crucificáu realizada nel sieglu XVII por Luis Fernández de la Vega, escultor xixonés, máximu representante de la escuela barroca asturiana. La imaxe tien un altor de 1,74m, incluyida la calavera asitiada debaxo de los pies del Crucificáu hasta la inscripción «INRI» de la parte cimera. L'anchor de punta a punta de los deos de les manes ye de 1,52 m.
Na capiya colateral esquierda, la capiya de Santa Ana, hai un retablillo en relieve representando la Nacencia del Señor cola Virxe y Santa Ana (la so madre) na parte cimera. Trátase d'una obra procedente de Filipines datada nel sieglu XVIII. Ye precisamente nesta capiya onde s'asitien los exvotos que lleven los fieles que recibieron favores por aciu de la Virxe del Xardón y que se cunten per cientos. Dambes capiyes tienen notables retablos manieristes.
Rexa del arcu de trunfu
La rexa ta asitiada ente'l presbiteriu y el restu de la nave. Ye de gran guapura artística y el so autor foi Juan Orejo. Tamién merez la pena destacar les dos pequeñes talles de la dómina barroca de San José y San Miguel.
Favores y milagros antiguos
De siguío rellátense los fechos tal que asocedieron según indiquen los testigos, sobremanera el cronista y estudiosu d'estes temes, que los vivió bien de cerca al ser los fechos coetaneos a él, el Padre Xesuita Luis Alfonso de Carvallo. Nel so día esistió, xunto a otros llibros del santuariu, el «Llibru de los Milagros» mentáu asina pol investigador historiográficu Fermín Canellas: «Curiar na mesma capiya un manuscritu del añu 1580 con bien interesante Rellación de los milagros obraos pola Virxe del Xardón, santuariu de la parroquia de Llinares» ensin entrar a formar xuicios de valor.
Primer milagru de la Virxe. Ocho de setiembre de 1575
Reinaba n'España Felipe II. El rellatu de los testigos diz asina:
Juan Fernández de Carceda
Según la mesma crónica anterior «Este mesmu añu a trés de mayu, Juan Fernández de Carceda, vecín del conceyu de Valdés, vieno nun rocín a visitar esta santa ermita, y siendo tan coxu, que nun podía andar polos sos pies, posándo-y del rocín, y metiéndo-y na Ilesia, foi sanu de sópitu, y volvióse nos sos pies pa la so casa, publicando'l milagru.»
Moza coxa
«''El llicenciáu Mendoza fixo averiguación d'otra moza coxa, que sanó la Madre de Dios. Perdiéronse los papeles, y solo topó esti milagru nos memoriales de los demás, ensin dicir el nome, nin el tiempu de cuando asocedió.''»
Moza tullida y muda
«El mesmu día sanó milagrosamente una moza tullida y muda, nun diz el nome'l memorial.»
El fíu d'Alonso Rodríguez
«Un mancebu, fíu d'Alonso Rodrígues de Mieldes, conceyu de Cangas, se tulló d'un aire corrupto, ensin poder ximelgase, y delantre del Altar de La nuesa Señora del Xardón quedó sanu de sópitu.»
Mateo de Ayones
«Tullose nos brazos de cierta enfermedá Mateo de Ayones, y habiendo alloriáu a curase a delles partes, nun topó remediu, sinón nesta santa ermita, onde milagrosamente foi sanu'l siete de xunu de 1578.»
Mozu mudu
«Per mayu de 1588, faló sópitamente un mozu de Ḷḷuarca, mudu, y conmigo aprendió dempués a lleer na escuela de Cangas, y en memoria del milagru llamábamoslu Juan de Santa María.»
Otru mozu mudu de nacencia
«Otru mozu mudu, tamién dende la so nacencia, criáu de María Carballo de Santianes de Molenes de Tuña, trayéndolu la so ama a tomar novenes a esta santa ermita, faló y oyó milagrosamente; y esaminándo-y yo mesmu, dixéronme cómo la primer cosa qu'oyera fueren les campanes de La nuesa Señora del Xardón tocándose a l'alba; y nun tuvi por menor milagru'l que con tanta brevedá supiera los nomes de les coses qu'enxamás oyera nomar.»
El cronista d'estos fechos termina diciendo: «Dexo otros munchos y maraviyosos milagros, por non ser llargu...» y solo numbera a manera de titular les enfermedaes y males de los que fueren curaes munches persones de la so dómina y que él mesmu guardó, rellató y trató. Tamién comenta a metá de los sos rellatos que yeren tantos los que curaben de les sos coxeres «que nun se curiaba d'escribilos» y que solamente, a manera de testimoniu, los curaos dexaben colgaes les sos muletes na ilesia, qu'hai en gran númberu.
Favores y milagros recién
La llista de favores y milagros nun s'amenorgaron a dómines bien alloñaes nel tiempu, sinón qu'apocayá la Virxe del Xardón sigue arramando los sos favores.
José Martínez, de Villarino de Limés
Diba esti home, en 1941, acompañáu del so fíu, montáu nun carru llenu de centenu arrastráu por cuatro vaques. Nun descuidu, ellos, les vaques y el carru cayeron por un enorme derribadoriu. Viéndose a la muerte, José glayó: «Virxe del Xardón, te ufierto un corderu mientres viva». Tantu José como'l so fíu y el ganáu salieron ilesos; José cumplió la so promesa mientres vivió y, dempués de morrer, el so fíu siguió cola promesa apurriendo añalmente al santuariu, pal so caltenimientu, l'importe d'un corderu.
Muyer testigu de Jehová
Na década de los años 70 del sieglu XX, María Álvarez Fernández, vecina de Fonceca, coincidió mientres la so estancia nun hospital con una muyer que yera testigu de Jehová, que'l so fíu taba pergrave y práuticamente desanunciáu. María encamentó-y que rezara a la Virxe del Xardón y prometiera a la Virxe llevar al so fíu al santuariu cuando curara. Lóxicamente aquella señora ponía dificultaes y aguantábase; mentanto María rezaba cada vez con mayor intensidá. A la fin la madre del neñu venció y el fíu enfermu, ensin esplicación médica dalguna, sanó de secute. La madre y tola familia del neñu convirtiéronse y son bien devotos de la Virxe del Xardón.
Emilio Álvarez, vecín de Limés
Emilio quedó con tol cuerpu atrapáu na mina sacante la cabeza, nel añu 1984. Ensin poder movese dixo a la Virxe: «Virxe del Xardón, yá nun voi poder ver más a la mio familia». Aína llegaron el so compañeru y sacar. Darréu cayó sobre'l llugar onde taba soterráu una tan gran cantidá de tierra y piedres que-y produxera la muerte.
Una señora de Madrid
Un día del branu de 1987 llegó una señora de Madrid col so fíu pequeñu enfermu y col so xofer. Asistió a la Santa Misa que celebró'l párrocu de Cangas don Jesús Bayón Rodríguez. La señora comentó-y a la fin de la Misa a don Jesús que'l motivu de la so visita yera la de cumplir una promesa fecha a la Virxe del Xardón de la cual faláren-y los porteros de la so casa de Madrid. Estos suxurieron que fixera una novena a la Virxe pidiendo'l sanamientu del fíu que fuera desanunciáu por médicu de Madrid y d'Alemaña. Al rematar la novena, el fíu taba totalmente restablecíu ante'l plasmu de los médicos.
Una señora de Cuenca
Nel mes d'agostu de 1993 una señora, esta vegada de Cuenca, refirió a don Florentino Fernández, sacerdote ya historiador de santuarios marianos, que namás tocar el mantu de la Virxe quedó sanu un deu que tenía totalmente inmóvil dende diba munchos años.
Fiestes, devociones y tradiciones
Yá dende primero que produxeren los grandes y repitíos milagros, celebrábase la Natividá de la Santísima Virxe. El mesmu fervor popular cola so asistencia masiva al santuariu ensin qu'hubiera convocatories previes, como ye d'entender d'aquelles dómines, foi añediendo otres como la de Pentecostés (cincuenta díes dempués de la Resurrección), la del Duce Nome de la Virxe María que se celebraba'l domingu siguiente al 8 de setiembre, la Pascua de Resurrección y la del Corpus Christi, tamién conocida como la del Santísimu Sacramentu.
Un datu bien significativu ye que'l sacerdote y primer cronista ya historiador del Xardón, Luis Alfonso de Carvallo, cantó la so primer Misa nel añu 1596 nesti recién construyíu santuariu de la Virxe del Xardón. Darréu pasó a exercer el so ministeriu sacerdotal en Cangas, el so pueblu natal, treslladándose depués a Uviéu, onde foi Rector del Colexu San Gregorio y más tarde canónigu archiveru de la Catedral. Por esta razón y por ser testigu direutu de los munchos sucesos y milagros acaecíos nel Santuariu, ye polo que se tienen datos tan precisos d'ellos.
Nel «Llibru de Fábrica», nel foliu 49, yá sa anotaben nel añu 1739 los gastos causaos por ''les festividaes de Resurrección, Pentecostés, Dominica Infraoctava de Corpus, Natividá de Ntra. Sra. y los dos díes siguientes''. Nel mesmu llibru hai anotaciones de gastos del añu 1755 y yá se fala de «''los trés díes de Xubiléu de setiembre, los Trés de Pascua de Resurreción, los Trés de Pascua del Espíritu Santu y la Dominica Infraoct. del Corpus''». Venti años más tarde, en 1777 el llibru menta "Los cuatro festividaes" y yá en 1896 faise mención a la celebración tenida de «la festividá del Corpus con asistencia de 8 sacerdotes».
Na actualidá la fiesta principal ye l'ocho de setiembre, llamáu «día de les promeses». El domingu siguiente celébrase'l día de les ufriendes», celebrar con una procesión y bendición de ganáu y productos del campu y los sos derivaos como trigu, maíz, centenu, pan menudo, mantega, llana, dineru, xatos, etc. Nel sieglu XIX hubo años en que se puyaron «a voz de pregón» más de 200 corderos. Concretamente'l 8 de setiembre del añu 1900 puyáronse 60 carneros. Tamién se donaben praos y finques, mentándose espresamente los de Castil de Moure, la viña de Sienra, el «heiro» de Mendiello y otros más.
Méntense de siguío les dos xoyes lliteraries que dicen enforma de dómines primixenies.
Llibru de Fábrica
Pa entender bien la significación del «Llibru de Fábrica», ye necesariu falar d'una figura clave nel santuariu: «El Visitador». El Visitador tenía como función o encargu'l velar pol cultu, les sos necesidaes materiales del santuariu, revisar les cuentes, etc. Toa obra, ingresu, gastu, etc. per pequeñu que fora se reflexaba nel «Llibru de Fábrica», esto ye, que realmente yera un «llibru de cuentes». Esti llibru fai referencia a otros llibros como «llibru de censos», «llibru d'arriendos», «llibru de rentes» y «llibru de compraventes».
Nel foliu 1 ta escritu: «''Nel Santuariu de La nuesa Sra. del Xardón a seis díes del mes d'avientu de milsetecientos venticuatro la so mercé'l Sr. Don José de Navia y Arango, Canónigu de la Santa Ilesia Catedral de la ciudá d'Uviéu y Visitador Xeneral d'esti partíu por nomamientu de los señores Deán y Cabildru d'esta Santa Ilesia, Sede Vacante, visitó nesti dichu Santuariu dicha Ilesia y la custodia del Santísimu Sacramentu, oleu infirmorum, Ares, Motes, Altares y ornamientos y lo demás que visitar débese y con toa decencia topó dichos ornamientos ya ilesia.''».
Col pasu del tiempu l'archivu del santuariu foise deteriorando o perdiendo, lo cual paez lóxicu. Polo que respecta al Llibru de Fábrica, contién la dómina entendida dende 1723 hasta 1901.
Llibru de la Confrería
Ye una ayalga histórica magar bona parte d'él haise perdíu. Polo que queda se puede deducir la importancia tan relevante que llegó a tener la Confrería. El llibru data de 1704 y empieza diciendo asina: «Copia de la fundación de la Confrería de La nuesa Señora del Xardón de la Santísima Resurrección de Cristu'l nuesu Señor, nuevamente fundada y alzada».
Primer fundación de la Confrería
D'esti llibru entá esistíen dellos documentos a principios del sieglu XX, que darréu sumieron. Nellos daba noticia de la fundación de la Confrería por autorización del Sr. Obispu d'Uviéu y por aciu Curtiu del Papa Clemente VIII dáu'l día 10 d'abril de 1592, primero del so Pontificáu. Nesti llibru consta l'acta fundacional» qu'ocupa siete folio. Per mediu del Llibru de la confrería» o más bien, de lo que quedaba d'él, sábese que nel añu 1618 inscribiéronse 3065 cofrades, en 1670 almitir a 750 y al añu siguiente 800. Sicasí, y a pesar d'esti fervor marianu, venticinco años más tarde la Confrería sumiera.