cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexandre Dumas
Nel cumal
En 1846, cuando s'atopaba nel cumal de la so carrera y la so fama enchía les fronteres del so país natal, el ministru d'Instrucción Pública de Francia, M. de Salvandy, convidó a Dumas a viaxar a Arxelia, a onde foi xunto al so fíu y a un grupu d'amigos. Percorrieron España y depués tomaron el barcu La Veloce nel puertu de Cádiz, que los condució a Arxelia y Tunicia. Les vivencies mientres esos dos viaxes recoyer nos sos llibros De París a Cádiz y La Veloce.
Mosqueruela
Patrimoniu civil
D'especial interés son los restos cercaos de la villa, unos de les meyor calteníos na provincia. El Portal de San Roque ye la entrada principal de la muralla, tando realizáu en mampostería, con arcu apuntáu al esterior y rebaxáu intramuros, y ente éstos bóveda de mediu cañón. La so torre ye espodada, con sillares na so parte baxa y piedra irregular na alta con sillares reforzando les esquines. Inda se caltienen otros de los sos siete portales orixinales, como'l de Vistorre, el del Postigo y el de Teruel; esti postreru ye un senciellu vanu abiertu nel llenzu de muralla y al llau d'una torre a la que se-y añedir una vivienda, que ye conocida como Casa Fuerte.
Cabo mentar l'arquiteutura de la cai Ricos Homes, que los sos edificios destaquen polos sos bistechos de madera; unu d'ellos contién una decoración barroca de más de cien rosetas. Na cai Isabel Blesa se emplaza el Palaciu Gil de Palombar, tamién llamáu Palaciu del Rei Don Jaime, de mampostería y con cornisa de madera. Esta cai remata nel Portal del Hospital, xunto al que se llevanta l'edificiu del Hospital que la so fecha de construcción, 1557, consta nuna inscripción conmemorativa.
Alexandre Dumas
Cayente económicu
Tomó parte activa na Revolución de 1848, colo que se vio arreyáu en problemes políticos. Nesi mesmu añu rompió la so rellación con Maquet, que denunciólu por habese aprovecháu d'él. El xuiciu dictó que tenía que paga-y 145,000 francos en 10 años. Asediado polos acreedores, fuxó a Bruxeles en 1850, onde terminó d'escribir los sos Memories.
Mosqueruela
Patrimoniu civil
Per otra parte, esiste una esposición al campu d'escultures astractes conocíes como «Casetes de Cabezón».
Barriu de la Estrella
Los oríxenes de la Estrella remontar al sieglu XIV y rellaciónense col Castiellu de Mallo o Mayo, cuando, tres el so desmantelación, poblóse un pequeñu villar na marxe izquierda del ríu Monleón. Ellí se emplaza el Santuariu de la Virxe de la Estrella, reconstruyíu ente 1720 y 1731. El templu actual tien una planta de tres naves, tando la nave principal cubierta con bóvedes de cañón con lunetos. Amás del santuariu, inda se caltienen los restos d'una interesante zona residencial, asitiada escontra la fastera, que foi afeutada por un hinchente en 1883.
Alexandre Dumas
Cayente económicu
Tornó a París en 1853 y embarcóse en diverses empreses, cada cual más ruinosa. En 1847 fundara'l Théâtre Historique que, cuatro años más tarde, foi a la bancarrota. Foi tamién fundador del selmanariu Le Mónte Cristo (1857-1860) que tamién quebró.
Inclán
Inclán ye una casería de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Pravia.
Mosqueruela
Patrimoniu natural
D'interés xeolóxicu son los poljés que se topen dientro del términu municipal. Estos son grandes depresiones cárstiques, endorreiques y de fondu esplanáu, xeneralmente rellenes de materiales residuales de la disolución de roques como les caliares. El más importante en Mosqueruela, pol so tamañu, ye'l percorríu anguaño pol ríu Monleón —na llende provincial—, con un llargor de 27 km.
Inclán
Alcuéntrase a 7 km de Pravia, la capital del conceyu, a un altor mediu de 303 msnm y tien una población de.
Mosqueruela
Fiestes
thumb|250px|Ermita de San Lamberto, pela rodiada de la llocalidá.
Alexandre Dumas
Los sos "Llibros de viaxe" y "Reportes de Guerra"
En 1858 foi convidáu por una faneguera familia rusa a un viaxe de prestar, que lo llevó a San Petersburgu, Moscú, Astrakhan, Bakú, Xeorxa y les mariña del Mar Negru. Esi viaxe de nueve meses foi de gran provechu pal so trabayu lliterariu. Al so regresu publicó dellos llibros sobre esa tema, según traducciones d'importantes autores rusos d'esa dómina.
En 1859 viaxó a Italia. Ende conoció al xeneral Giuseppe Garibaldi, a quien se xune en Sicilia y ayuda cola compra d'armes en Marsella, qu'él mesmu tresportaría nel so buque Emma. Depués dirixióse a Tierra Santa. Camín escontra allá recibe la noticia de que Garibaldi desembarcó en Nápoles, polo que se tresllada a Palermo, dende onde empieza a tresmitir a La Presse los sos escritos sobre la situación de la guerra. (Los Garibaldinos).
Dempués de la victoria, Garibaldi noma a Dumas Xefe d'Escavaciones y Museos de Nápoles, onde vivió hasta 1864. D'esi periodu ye'l so llibru La San Felice y tamién per esos díes nació la so otra fía Micaela, de la so rellación sentimental con Emilia Cordier. thumb|150px|Alexandre Dumas.
Vieyera
A pesar de la vieyera y l'enfermedá, los rellatos de Dumas siguíen enllenando los diarios de París. Asina que hasta los sos últimos díes los sos siguidores pudieron esfrutar d'El caballeru Hector de Sainte-Hermine, la so última novela publicada por entregues en Le Moniteur Universal.
Tamién dende 1869 trabayó na escoyeta de recetes de cocina de dellos países que visitara, pa publicar nun gran volume. Esi llibru terminóse póstumamente (1873), sol títulu de Gran Diccionariu de Cocina.
Muerte
En 1870 Dumas abellugar na casa de campu del so fíu en Puys, imposibilitáu de tornar a la capital pola guerra con Prusia y el so estáu de salú. Muerre d'un ataque al corazón el 5 d'avientu, el mesmu día en que los prusianos entraben nel pueblu.
Publicó aproximao 300 obres y numberosos artículos, convirtiéndose n'unu de los autores más prolíficos y populares de Francia. Les sos noveles van dende l'aventura a la fantasía, pasando pola historia.
Obres atribuyíes a Dumas
Anque la llista d'obres atribuyíes a Dumas ye llarga, tamién pueden mentase La novela de Violeta, El fíu de Portos, Confesiones de la Marquesa, Los caballeros templarios, ente otres. Delles publicaes sol so nome, son namái traducciones, como Ivanhoe de Walter Scott. Otra, de fama imperecedera, ye The Man in the Iron Mask, escrita por Emile Ladoucette, que la so versión Dumas alcuéntrase, a manera d'ensayu, nel so llibru Crímenes célebres.
Reconocencia póstuma
thumb|150px|Monumentu a Dumas en París. Soterráu nel campusantu del so pueblu natal Villers-Cotterêts hasta'l 30 de payares de 2002, cuando'l Presidente francés Jacques Chirac ordenó fuera soterráu nel Panteón de París.
El so cuerpu foi desaterráu y nuna ceremonia televisada foi depositáu nel mausoléu, xunto a otros pernomaos escritores de Francia. El presidente francés reconoció qu'esti fechu nun se llevara a cabo enantes pol racismu que prevalecía na sociedá y reconocía que la Francia tuvo munchos escritores pernomaos, pero nengunu tan lleíu como Dumas, yá que los sos llibros traduciéronse a más de 100 idiomes.
Na so alocución, el Presidente Chirac dixo: "...Con Ud, nós fuimos D'Artagnan, Monte Cristo o Bálsamu; percorrimos les cais de Francia, participamos en batalles, visitamos palacios y castiellos; con Ud, nós suañamos..."
Dumas tamién tien un monumentu na Plaza de Malesherbes de París, que foi inauguráu en 1883. Esta estatua foi diseñada por Gustave Doré, y xunto a la imaxe en bronce del escritor, apaez el so personaxe más destacáu, el famosu mosqueteru D'Artagnan.
Noveles
thumb|right|200px| Portada de "Los hermanos corsos". thumb|right|200px| Portada de "Los trés mosqueteros". thumb|right|200px| Portada de "El Conde de Montecristo". thumb|right|200px| Llista d'obres según la bibliografía d'Hugo P.Thieme ([[Añu 1907|1907). ]]
Noveles d'horror
Llamó Los mil y una pantasmes a un grupu d'hestories qu'inclúi:
Aparte, otres obres d'horror:
Novela histórica
thumb|200px|Memories de Garibaldi por Alexandre Dumas.
Matt LeBlanc
Matthew Steven LeBlanc más conocíu como Matt LeBlanc ye un actor d'Estaos Xuníos d'América. Famosu pol so papel como Joey Tribbiani na comedia Friends (1994-2004).
Biografía
Matt LeBlanc nació'l 25 de xunetu de 1967 en Newton, Massachusetts. Tanto'l so padre, Paul LeBlanc, como la so madre son d'orixe francés. Tien sangre italiana, francesa, irlandesa, inglesa y danesa. De pequeñu nun tuvo interesáu n'actuar. Dende bien pequeñu foi conocíu nel so barriu como "primu". Dempués de consiguir la so primer motocicleta a la edá de 8 años, nel añu 1975, LeBlanc empezó a participar en delles competiciones de amateurs con esperances de correr profesionalmente. Llueu corrió en carreres de torgues, pero l'enfotu de la so madre por atopar otra salida distinta al so talentu obligó-y a dexalo.
Preparar pa trabayar na carpintería, y dempués de la graduación nel institutu dir a la ciudá de Nueva York. LeBlanc sabía qu'una carrera como actor de cine y televisión precisaba d'estudios y esperiencia sobre l'escenariu, asina que se punxo baxu tutelar de Flo Greenberg, y consiguió papeles en producciones teatrales como "Private Wars", "Out of Gas On Lover's Leap" y "A Streetcar Named Desire". Llueu, en 1987, saltó a la televisión protagonizando anuncios publicitarios pa productos tales como los texanos Levi's 501, Coca-Cola, Doritos (faise referencia a esti comercial en "Friends", capítulu 14 de la sesta temporada), y Milky Way. Esi mesmu añu recibió un Lleón d'Oru nel Festival de Cine de Cannes por un anunciu de Ketchup Heinz. (http://es.youtube.com/watch?v=N_vssdys8lk) nel qu'apaecía.
En 1988, empezó formalmente la so carrera como actor, y nel periodu d'un añu empezó un papel protagonista na serie "TV 101" y camudóse a Los Angeles, onde apaeció en dellos shows ("Red Shoe Diaries" y "Top of the Heap"); en 1990 apaeció nel video musical "Miracle" de Jon Bon Jovi, enantes del so debú cinematográficu en "Lookin' Italian", con Alanis Morissette (cabo destacar qu'él apaeció nos videos "Walk Away" y "Plastic" de felicidá cantante), lo que-y abrió la puerta pa interpretar a Joey Tribbiani en "Friends", personaje gracies al cual ganó un premiu Emmy. Amás d'esto, Matt LeBlanc apaeció nun episodiu de Married... with Children (Married... with children), como noviu fugaz de Kelly Bundy (Christina Applegate), onde se-y ve vistíu como un motociclista, típicu noviu de la moza rubia nesa serie. Tuvo una segunda apaición na serie nun capítulu especial nel qu'A'l va visitar a un vieyu amigu que vive col so fíu (papel qu'interpretó LeBlanc) en Nueva York; a quien Al y el so amigu, al reconocer el curiosu del rapazu, traten de promover como modelu nuna fiesta de sociedá; depués, nuna segunda secuela d'esta aventura, l'amigu y el so fíu devuélven-y la visita a Al, onde conoz a Kelly. Hai de solliñar qu'en 2000 Le Blanc apaeció de forma rápida y curtia nun video de Bon Jovi (Say It Isn't So); tamién participó como personaxe principal nel video Miracle interpretáu por Jon Bon Jovi (http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=wnM9WEha5Y0&feature=endscreen).
Tres el final de Friends, con un capítulu rodáu n'absolutu secretu y que llogró un récor d'audiencia en EE XX, Matt siguió interpretando al so personaxe nel "spin off" del mesmu nome, Joey, serie centrada nel so personaxe en dexando a los sos cinco amigos en Nueva York y colar a Los Angeles a probar fortuna como actor en Hollywood.
Actualidá
Xineru de 2010: Dempués de dellos años ensin saber d'él, l'actor Matt LeBlanc tornó a la vida pública. Primero, por aciu l'anunciu d'una nueva serie na que s'interpreta a sí mesmu Episodes, y dempués, dexándose ver ante los oxetivos de los fotógrafos. Curiosamente foi nomáu por esti papel a los Emmy Awards 2011.
Gasherbrum II
El Gasherbrum II (گاشر برم -2; ), tamién conocíu como K4 o Moravi II, ye la décimotercera monte más altu de la Tierra y tópase allugada na frontera ente Gilgit-Baltistán, rexón de Paquistán y el territoriu de Xinjiang, na parte más occidental de China. Con una altitú de 8.034 msnm, el Gasherbrum II ye'l tercer picu más altu del macizu de los Gasherbrum, asitiáu nel cordal del Karakorum, que forma parte del sector occidental de Sistema de los Himalayas.
Matt LeBlanc
Publicidá
Grabó dellos anuncios, de los cualos pueden destacar estos:
Premios
A partir de 2002-2004, Le Blanc foi nomáu tres años consecutivos como Meyor Actor nos Emmy Awards, ente que a partir de 2003-2005 recibió tres nominaciones Meyor Actor nos Golden Globe Awards. En 2000, ganó l'Editor's Choice en TV Guide Awards (Friends). En 2002, ganó TV - Eleición Actor - Comedia nel Teen Choice Awards (Friends). En 2005, ganó Masculín Favoritu de Televisión na Star People's Choice Awards. Apocayá foi nomáu a Meyor Actor de Comedia a los Emmy Awards 2011 pola so interpretación de si mesmu na serie Episodes, y ganar en 2012, nesi mesmu añu tamién ganó'l Globu d'Oru como Meyor actor en serie de comedia por Episodes.
Gasherbrum II
Xeografía
Con una altitú de 8.034 msnm. ye'l tercer picu más altu del grupu de los Gasherbrum, detrás del Gasherbrum I con 8.080 m. y del Broad Peak con 8.051 msnm. El Gasherbrum III considérase dacuando como un simple subpico del Gasherbrum II, porque'l primeru tien una prominencia topográfica de namái 461 m. y ta asitiáu a muncha proximidá del picu principal.
Nome
En 1856, Thomas George Montgomerie, miembru británicu de los Royal Engineers, participó na espedición Great Trigonometric Survey que se desenvolvió en territoriu indiu y pakistaní, onde tuvo la oportunidá de columbrar el monte, designándola col nome de "K4", esto ye, el cuartu monte del cordal del Karakorum. El nome de "Gasherbrum" provién realmente de la llingua Balti de les pallabres rgasha ("formosu") and brum ("monte") y non al significáu que s'atribúi a la creencia popular que piensa que deriva de "paré brillosa", definición cola cual Sir William Martin Conway describió al cercanu picu Gasherbrum IV na espedición británica realizada en 1892.
Matt LeBlanc
Vida personal
En mayu de 2003, LeBlanc casóse con Melissa McKnight, una ex-modelu con dos fíos, Tyler y Jacquelyn, del so primer matrimoniu col músicu Anthony Esposito. McKnight y LeBlanc fueron presentaos pola so amiga Kelly Phillips, esposa del actor Lou Diamond Phillips, y LeBlanc propúnxo-y matrimoniu un añu dempués. La so fía Marina, nacida en 2004, empezó a sufrir convulsiones a la edá de 8 meses, afectando severamente el so motricidad. Nel momentu que tenía dos años, la condición creyó una forma de displasia, que se retirara en gran midida.
En xunu de 2005, LeBlanc almitió un comportamientu "desdexáu ya irresponsable" con una stripper mientres un viaxe en motocicleta en Canadá. LeBlanc y McKnight dixebráronse'l 1 de xineru de 2006. Nesi momentu, LeBlanc taba arreyáu nuna rellación cola actriz Andrea Anders, quien interpretaba a la so vecina na serie Joey. En marzu d'esi añu, LeBlanc pidió'l divorciu, citando diferencies irreconciliables. El divorciu concretó'l 6 d'ochobre de 2006.
Gasherbrum II
Historia de les sos ascensiones
El macizu de la Gasherbrum fueron esploraos en 1909 pol Duque de los Abruzzos, Luis Amadeo de Saboya, y por Vittorio Sella. El glaciar de los Abruzzos, caña tributaria del glaciar Baltoro, la principal y más frecuentada ruta d'ascensu al K2, inda lleven el so nome.
Sassenay
Sassenay ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Gasherbrum II
Historia de les sos ascensiones
En 1934, Günter Dyhrenfurth y la so Espedición Internacional del Himalaya, qu'incluyía a André Roch, esploraron el Gasherbrum I ya II, xubiendo hasta los 6.250 m. d'altitú nesti postreru.
Sassenay
Tien una población de y una superficie de  km².
Gasherbrum II
Historia de les sos ascensiones
Cuatro años más tarde, un grupu chilenu afirmó utilizar la ruta "normal" pa llegar al visu y dellos otros alpinistes, incluyendo a Reinhard Karl, Hanns Schell y Kurt Diemberger tamién algamaron con ésitu'l cume.
El 24 de xunetu de 1982, Reinhold Messner, xunto con Nazir Sabir y Sher Khan, esguilaron el picu al traviés de l'aresta suroeste. Esi mesmu añu, Messner, al marxe del so ésitu nel Gasherbrum II, tamién xubió otros dos ochomiles, el Kangchenjunga y el Broad Peak, ya intentó infructuosamente el Cho Oyu, escribiendo un llibru tituláu 3 x 8000: El mio gran añu nel Himalaya alrodiu del so gran proeza alpinística, (3 x 8000: Mein grosses Himalaja-Jahr).
N'agostu de 1986, el Gasherbrum II foi esguiláu con ésitu por una espedición eslovena en 32 hores dende'l Campu base hasta'l visu, con tan solo 22 hores de xubida y 10 hores de descansu a una altitú de 5.900 m. Ésti foi, de lloñe, l'ascensu más rápidu realizáu hasta esi momentu na hestoria del alpinismu.
En xunetu de 1996, Jean-Christophe Lafaille esguiló los picos Gasherbrum I ya II en tan solu cuatro díes, ensin baxar a folgar al campu Base en nengún momentu.
Mientres el branu del 2000, los estraordinarios escaladores españoles Alberto Iñurrategi (10º escalador na hestoria del alpinismu en xubir los catorce ochomiles y únicu montañeru que consiguió xubir a los 4 picos Gasherbrum) y el so hermanu Félix empecipien l'ascensu con ésitu al cume del Gasherbrum II. Nel descensu, el fallu nel anclaje d'una cuerda bastia al vaciu a Felix Iñurrategi, que pierde la vida.
Videoconsoles de primer xeneración
La primer xeneración de videoconsoles empezó en 1972, col llanzamientu del Magnavox Odyssey, y duró hasta 1977, cuando los fabricantes de consoles tipo "pong" dexaron el mercáu en masa pa la introducción y l'ésitu de les consoles basaes en microprocesadores. La idea d'una «televisión interactiva» tener l'inxenieru ya inventor Ralph Baer en 1951, (encárgase-y el diseñu y creación d'equipos de Televisión; una de les idees que Baer propunxo ye la creación de senciellos xuegos interactivos instalaos na televisión) mientres construyía una televisión pa Loral Corporation nel barriu del Bronx de Nueva York. Trabayó más fondamente sobre esta idea en 1966, cuando yera inxenieru xefe y manager de la División de Diseñu d'Equipos en Sander Associates, resultando nun videoxuegu simple pa dos xugadores que podía ser amosáu nuna televisión estándar. El xuegu llamábase Chase y nél dos puntos mover a lo llargo de la pantalla tratando de cazase l'unu al otru. Dempués d'una demostración ante'l direutor de la compañía, Herbert Campman, consiguiéronse dellos fondos pal proyeutu, que nesi momentu convertir en «oficial». En 1967 llevóse ante Bill Harrison, direutor d'Investigación y Desenvolvimientu de la compañía, construyóse un mandu en forma d'arma de fueu a partir d'un rifle de xuguete que yera dirixíu escontra un blancu con rolado por otru xugador.
Gasherbrum II
Historia de les sos ascensiones
L'añu 2006, Sebastian Haag y Benedikt Böhm consiguieron algamar el cume del Gasherbrum II en dos causes mientres una selmana. A les 8:00 de la mañana del 29 de xunetu llegaron al visu y depués esquiaron escontra baxo ensin rápel o se dexaron esmucir ensin l'usu de esquíes. Folgaron unos díes antes de salir dende'l campu I de nuevu escontra'l cume'l 3 d'agostu. Empezaron rápido, algamando'l Campu IV en seis hores, pero la cantidá de nieve fresco, con más de mediu metro d'espesura, desaceleró la so esguilada, llegando al visu dempués de más de seis hores de dura xubida, baxando de nuevu con esquíes, siendo esta vegada entá más peligrosu por cuenta de la nieve amacerada col consiguiente riesgu d'ábanos. A pesar d'ello, dambos algamaron con seguridá al campu I en menos de 17 hores, ente que una espedición normal tarda siquier de cuatro a siete díes en faer una única esguilada en estilu alpín.
Los italianos Karl Unterkircher y Daniele Bernasconi esguilaron el Gasherbrum II en 2007 en estilu alpín. Fueron los primeres n'abrir una nueva vía na cara norte al traviés de China. La ruta intentárase un añu antes por un equipu xermanu-suizu, pero tuvieron qu'abandonar dempués d'un ábanu. Mientres l'intentu usaron alredor de 1.200 m. de cuerda fixa. Llegaron al cume alredor de les 8:00 de la tarde del 20 de xunetu y tuvieron que baxar faciendo un vivac nocherniegu. Un tercer miembru, Michele Compagnoni, nietu del famosu alpinista Achille Compagnoni qu'algamó per vegada primera'l cume del K2, tuvo que volvese a tan solo 150 m. del cume. L'equipu al completu consiguió axuntase y baxó pela ruta noroeste habitual hasta'l campu base.
El 2 de febreru de 2011, Cory Richards, Denis Urubko y Simone Moro convertir nos primeres escaladores en xubir al Gasherbrum II pel hibiernu. A pesar de ser soterraos por un ádene, qu'afortunadamente nun produció víctimes, llegaron al cume a les 11:30 de la mañana, ensin l'usu d'osíxenu suplementario nin de porteadores d'altor. Richards, que foi'l primera estauxunidense en xubir un ochomil pel hibiernu, filmó la espedición, que se convirtió na película Cold que narra les peripecies de la espedición.
Videoconsoles de primer xeneración
Bill Rusch xunir al proyeutu p'acelerar el desenvolvimientu y llueu un tercer xuegu, nesta ocasión de ping pong, foi creáu. Con más fondos creáronse más xuegos, y Baer tuvo la idea de vender el productu a compañíes de Televisión per Cable, que podíen tresmitir imáxenes estátiques como fondos de pantalla pa xuegos. Un prototipu foi presentáu en febreru de 1968 al vicepresidente de Teleprompter Hubert Schlafly, que robló un alcuerdu con Sanders. La industria de la televisión per cable sufría una crisis a finales de los sesenta y principios de los setenta, y l'escasez de fondos llevó a esplorar otres posibilidaes. El desenvolvimientu del hardware y los xuegos siguió hasta resultar finalmente nel prototipu de la «Brown Box», que tenía dos mandos, un mandu en forma d'arma de fueu y dieciséis interruptores na consola que dexaben escoyer distintos xuegos. Baer fixo proposiciones a dellos manufacturadores de televisiones de los Estaos Xuníos y un alcuerdu con Magnavox foi robláu a finales de 1969. El principal cambéu realizáu a la Brown Box por Magnavox foi la eliminación de los gráficos en color col fin d'amenorgar costos de manufactura. Foi llanzada en mayu de 1972 como la Magnavox Odyssey.
Electrónica dixital
La Magnavox Odyssey foi construyida usando una combinación de circuitu analóxicu (pal control del xuegu y la salida) y dixitales. Munchos coleicionistes confunden l'usu de componentes discretos col fechu de que'l sistema sía analóxicu. Sía que non, los xuegos en sí mesmos tán implementaos en DTL, un componente de diseñu dixital pre-Teunoloxía TTL común qu'usa transistores y diodos discretos. Ralph Baer, pela so parte, considera'l sistema dixital.
Munchos de los primeros xuegos qu'usaron electrónica dixital funcionaron n'ordenadores centrales d'universidaes de los Estaos Xuníos, desenvueltos polos mesmos usuarios que programaben nel so tiempu llibre. En 1961, un grupu d'estudiantes del Institutu Teunolóxicu de Massachusetts programó un xuegu llamáu Spacewar! nun DEC PDP-1. En 1971 Nolan Bushnell vio Spacewar! per primer vegada na Universidá d'Utah. Consideró qu'esistía potencial comercial nuna versión arcade, construyó un ordenador personalizáu capaz d'amosalo nuna televisión en blancu y negru. El xuegu resultante, Computer Space, nun tuvo ésitu comercial y Bushnell empezó a buscar nueves idees. En 1970 vio una demostración de la Magnavox Odyssey y contrató a Al Alcorn pa producir una versión arcade del xuegu de ping pong de la Odyssey (usando Teunoloxía TTL) llamada Pong.
Los videoxuegos caseros algamaron una gran popularidá col llanzamientu d'una versión casera de Pong nes navidaes de 1975. El so ésitu dio llugar a cientos de clones, incluyendo'l Coleco Telstar, que se convirtió nun ésitu por derechu propiu, con alredor d'una docena de modelos.
La primer consola n'incluyir una CPU foi la consola de segunda xeneración, Fairchild Channel F de Fairchild Semiconductor, llanzada n'agostu de 1976, que taba basada na Fairchild F8. La compañía d'Atari llanzó l'Atari 2600, basada nel MOS Technology 6502, en 1977.
Idioma ndebele del norte
El ndebele del norte (isiNdebele), (o endebele septentrional), ye una llingua africana que pertencece al grupu nguni de les llingües bantús, falada polos matabele de Zimbabue.
El sindebele ta estrechamente rellacionáu col zulú faláu en Sudáfrica. Esto ye porque los ndebele de Zimbabue baxen de los siguidores del líder zulú Mzilikazi, qu'abandonó kwaZulu a principios del sieglu XIX mientres el Mfecane.
Espejón
Espejón ye una llocalidá y tamién un conceyu de la provincia de Soria, partíu xudicial d'El Burgo de Osma, Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón, España. Pueblu de la contorna de Tierres del Burgo.
Dende'l puntu de vista xerárquicu de la Ilesia Católica forma parte de la Diócesis d'Osma la cual, de la mesma, pertenez a l'Archidiócesis de Burgos.
Etimoloxía
Créese que'l nome de Espejón derivó en tal denominación a partir de les pallabres llatines specula y speculum, que podríen traducise como torre o talaya. Queda claro con esto la función que teníen tanto Espejón como llocalidaes próximes a él. Tal ye'l casu d'Espeja de San Marcelino o tamién el de Zayas de Báscones, Zayas de Torre (zai, raigañu de guarda en vascuenciu) o Muñeques (muino, visu en vascuenciu)
Historia
left|thumb|250px|Zones del conceyu. La zona na qu'anguaño s'alluga Espejón podría allugar nucleos poblaos dende hai más de 6000 años, según describi J.M Celorrio Romanu, basándose nel llogru d'hachos de piedra del periodu Neolíticu y les condiciones del mediu: corrientes fluviales, montes, cueves naturales, mamíferos pa la caza y dellos puntos elevaos del terrén na zona.
Poro, siendo una llende ente poblaciones rivales, ye posible que se produxeren saqueos y conflictos qu'evitaríen un desenvolvimientu cultural constante. Finalmente, los arévacos, más avanzaos que los sos vecinos del norte, acabaron apoderando'l territoriu.
Más tarde, en redol a los sieglos II a.C y el sieglu V, la ocupación romana rescampla na zona. Hai restos d'una talaya nel visu conocíu como El Castiellu, que sirviría como vigía o defensa de la ciudá de Clunia. Tamién s'atoparon monedes imperiales n'otru pueblos de la redolada como Guijosa o Fuencaliente ya inclusive capiteles romanos nel estremeru pueblu d'Espeja de San Marcelino.
A partir del sieglu V, cola llegada de los visigodos a la pandu, en Espejón tamién hubo presencia de dalgún pequeñu nucleu d'esti pueblu xermánicu, como en gran parte de la península. Esiste nel pueblu una necrópolis posiblemente venceyada a la cultura visigoda. A esto xune la tradición de nomes propios o de patronímicos d'orixe visigodu. Yá en plenu sieglu VIII, cola penetración de los árabes en territoriu ibéricu, la so presencia fíxose notar, pero en menor midida que n'otres zones. A pesar de cuntar yá con más datos históricos nestos años, nun s'atoparon muertes de presencia constante nel territoriu. Les causes de que nun s'hayan atopáu restos materiales árabes podríen ser diverses, dende la climatoloxía pocu prestosa pa establecese nel llugar, a la escasez de recursos humanos mientres esti sieglu llenu de conflictos, cuntando tamién cola práuticamente nula actividá agrícola nestos terrenes na dómina.
Tres reconquistar definitiva de la rexón noroeste de l'actual provincia de Soria nel sieglu XI, mientres los reinaos de Fernandu I y Alfonsu VI, van intentase repoblar estos llugares con xente proveniente sobremanera del Oeste, d'otres partes de la Corona de Castiella.
Ye nestos años posteriores cuando'l pueblu se asenta definitivamente nel so allugamientu actual. Ello ye que la construcción primaria de la Ilesia paez tar en redol a los sieglos X o XI, anque yá había otres construcciones relixoses anteriores (Casa del Santu) de les que s'atoparon restos y realizáu estudios. Una vegada termináu'l conflictu direutu nesta llatitú de la península colos árabes y avanzando reconquistar escontra'l sur, el pueblu pudo esfrutar d'un aumentu demográficu lentu a pesar de les folaes de Peste Negro del sieglu XIV.
La hestoria de Espejón tuvo amestada a la de Castiella, perteneciendo al partíu de Burgos, a la intendencia de Burgos a partir de 1720, a la prefeutura de Burgos dende 1810 y, finalmente, tres la división de Javier de Burgos en 1833, pasa definitivamente a formar parte de l'actual provincia de Soria.
Nel Censu de 1779, ordenáu pol Conde de Floridablanca, figuraba como villa del Partíu d'Aranda na Intendencia de Burgos, con xurisdicción de realengu y so l'autoridá del Alcalde Ordinariu. Cuntaba entós con 344 habitantes.
Demografía
En 2010 la población xube a 200 habitantes, 105 homes y 95 muyeres.
Minería
La llocalidá ye conocida nel sector mineru pol so célebre cantera de mármol, que yá tuvo esplotada en dómina romana.
El mármol colorao (xaspe) de Espejón emplegar nel Palaciu Real y el Monesteriu d'El Escorial de Madrid, na capiya de Palafox de la catedral d'El Burgo de Osma o nel Palaciu de la Granxa de Segovia.
Economía
Agricultura, ganadería, cantería, industria maderero, comerciu y servicios, farmacia, hotel.
Hasta va unes décades estrayíase resina nos montes del norte del pueblu.
Tien una amplia zona de pinar de propiedá vecinal, que los sos beneficios partir los habitantes del pueblu descendientes d'aquellos qu'adquirieron el terrén.
Accesu
El meyor trayeutu p'aportar a Espejón dende Soria o Burgos ye al traviés de la N-234 (Sagunto - Burgos) y tomando la BU-P-5212 asitiada ente los pueblos de La Gallega y Hontoria del Pinar. Dende Madrid, siguiendo l'A-1 hasta Aranda de Duero, tomando la CL-111 hasta Huerta de Rey y d'últimes la BU-V-9421 hasta l'encruz a Espejón.
Cultura y tradiciones
thumb|left|150px|Vista de la ermita de Gorbizales, a 3km de Espejón. Dende mediaos del sieglu XVIII, coincidiendo cola fin de selmana de Pentecostés, celébrense les fiestes patronales dedicaes a La nuesa Señora de Berezales, que toma'l so nome de 'berezo', términu con que los paisanos referir al uz (arbustu abondosu nos pinares de la zona). Destaca nestes celebraciones la popular romería a la ermita de la Virxe y el so ritual comida de los mozos de la Peña'l Mayu. El día completar cola procesión de vuelta al pueblu cola imaxe de la Virxe patrona de los casaos, la María Stella. En 2016 el consistoriu gobernáu pol Partíu Popular, escoyíu en 2015, decidió camudar la fecha de les fiestes patronales a la última fin de selmana de Xunu contra la voluntá de bona parte del conceyu y basáu n'intereses familiares de los conceyales y el mesmu alcalde. D'esta manera ponía fin a una tradición de más de 200 años.
La toponimia menor del términu municipal ye la que sigue: Carrascal, Castillo de San Asenjo, Cuetu de Mirar, Cubillo de los Campos, Cuesta Espadilla, El Gayugazo, El Molín, El Monte, El Picu, El Tablazo, La Vallina, Encimero del Acebal, L'Acebal, La Devesa, La Grajera, El Focete, L'Ameyorada, La Mena, La Pradería, L'Aveséu, La Vaciada, Les Cuerdes, Las Rozas, Los Umbrías, Los Altos, Los Arrastradorios, Los Ribayos, Los Casares, Los Colmenares, Los Navestacas, Mata Ruiz, Matalallar, Pauleda, Pozu Fondu, Rasa de les Fontes, Valgrande.
Saules (Saona y Loira)
Saules ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Idioma shona
El shona (ChiShona) o yona ye una llingua bantú, nativa de Zimbabue. Ye oficial nesi país xunto col inglés y l'idioma ndebele. Tamién se fala en Mozambique, Zambia y Botsuana. En total suman 7 millones de falantes.
El shona ye una llingua escrita estándar con una ortografía y gramática que foi codificada mientres el sieglu XX y fita a principios de la década de 1950. La primer novela en shona foi Feso, de Solomon Mutswairo, y publicóse en 1957. Enseñar nes escueles, pero polo xeneral nun ye'l mediu d'instrucción n'otres materies. Tien una lliteratura y descríbese al traviés de diccionarios monollingües y billingües (principalmente shona↔inglés). El shona modernu basar nel dialeutu faláu polos karanga (el ikalanga) de la provincia de Masvingo, la rexón en redol a Gran Zimbabue, y los zezuru, del centru y norte de Zimbabue. Sicasí, tolos dialeutos shona son consideraos oficialmente de la mesma importancia y enséñense nes escueles locales.
La llingua shona ye miembru de la gran familia de les llingües bantús. Na zona de clasificación de les llingües bantús de Guthrie, la zona S10 designa un dialeutu continuu de variedaes estrechamente rellacionaes, incluyíos el mesmu shona, el manyika, el nambya, y el ndau, falaos nel centru de Mozambique y Zimbabue; Tawara y Tewe, que s'atopa en Mozambique, y el ikalanga en Botsuana.
Los falantes de shona moviéronse anguaño a Zimbabue mientres la gran espansión bantú.
El shona tien cinco vocales: a, y, i, o, o; y tien un ricu inventariu consonánticu, que la so particularidá probablemente son los carauterísticos "soníos xiblaos" transcritos como "zv" (posiblemente unu de los más frecuentes; zvakanaka por casu, perbién), "dzv", "sv" y "tsv". Trátase d'un idioma tonal, anque'l tonu nun ta representáu na ortografía.
Brandy Ledford
232px|thumb|right| Brandy Ledford mientres el Dragon Con [[2006.]]
Brandy Lee Ledford, tamién conocida como Jisel ye una actriz d'Estaos Xuníos, modelu y portada de revista. Entá habiendo munchos más, los papeles polos que ye recordada son los qu'interpretó nes series: Baywatch, The Invisible Man y Andrómeda; Primando xustamente les series de ciencia ficción, xéneru del cual ella mesma ye una gran aficionada.
Nos sos empiezos, como modelu, na revista Penthouse aportó a proclamada Pet del añu 1992.
Segunda dómina
262px|thumb|right| [[Logotipu|Logo de la serie Andrómeda.]]
Graciela Lecube
Raquel Haydée Wilensky conocida artísticamente como Graciela Lecube foi una actriz y escritora arxentina d'estensa trayeutoria.
Carrera
Nacida na provincia de Buenos Aires, aniciar xunto a la so familia en Paraná, provincia d'Entre Ríos, realizó ellí los sos estudios secundarios ya ingresó nel Conservatoriu Provincial.
Entevistu a decenes d'estrelles pa les revistes Vanidaes, Romances, Buenhogar y Temes. Ademas foi una famosa compositora de poemes y aclamada recitadora.
Tuvo na llista negra impuesta pol peronismu, mientres Libertad Lamarque taba nel puestu 1, Lecube atopar nel 18. Otros yeren les hermanes Paulina Singerman y Berta Singerman, Juana Sujo, Francisco Petrone, María Duval y Niní Marshall. Por ello tuvo qu'establecese un tiempu en Nueva York yá enantes de 1955, por xudía escorrida y y porque Eva Perón -los dos empezaron les sos carreres xunta, nun la dexaba tranquila primer por ser fíu de xudíos, segundu pola so bona lleición y terceru por ser elgida La novia de la marina per parte de los marinos de carrera.Tuvo qu'arrenunciar a los sos contratos radiales, a la obra que faía nel Teatru Astral y a les sos películes, ente elles, La novia de la marina, escritu pa ella. Tuvo 45 años d'ausencies nel país de los cualos dedicóse puramente al narráu y poesíes.
Dende 1951 trabayó nel esterior, onde recomenzó como actriz y escritora, espandiendo les sos actividaes como entrevistadora, traductora, direutora de comerciales y maestra de dicción. Nel 2004, recibió'l Life Achievement Award d'HOLA (Hispanic Organization of Latin Actors).
Na so carrera como poestisa pa neños camudó'l so nome a Graciela Lecube-Chavez.
Vida privada
Tuvo casada con un cantante de nome Coco con quien se casó'l 23 de mayu de 1951.
Fuentepinilla
Fuentepinilla ye un conceyu de la provincia de Soria na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España).
Por él escurre'l ríu Fuentepinilla.
Historia
220px|thumb|left|Términu municipal de Fuentepinilla.
Los primeros asentamientos dar nel altu de San Miguel, polos restos de cerámica atopaos podemos fechalos na Primer Edá del Fierro. Cola "Pax Romana" los asentamientos estratéxicos pierden importancia y la población baxa del cuetu. Sábese pocu de los romanos y menos de los visigodos o árabes. Ye de suponer que tol valle del Duero se despobló nel sieglu VIII cola esperanza de qu'un espaciu vacíu torgara la progresión árabe.
Dende la Edá Media formó parte de la Comunidá de Villa y Tierra d'Andaluz, constituyida en 1089 pol Fueru d'Andaluz.
Villa interesante y bien caltenida, que foi cabeza de l'Alfoz del so nome o d'Andaluz, que componíen, a más de los dos villes citaes, les aldegues de Centenera d'Andaluz, Fuentelárbol, Osona, La Seca, Tajueco, Torreandaluz, Valderrodilla, Valderrueda y La Ventosa de Fuentepinilla, y los despoblados de Fuentelfresno y Quintanar. Nel catastru d'Ensenada figura como villa de señoríu del Conde d'Aguilar, señor de Los Cameros.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón de Castiella la Vieya, partíu d'Almazán que nel censu de 1842 cuntaba con 36 llares y 148 vecinos.
A mediaos del sieglu XIX crez el términu del conceyu porque incorpora a Valderrueda.
Demografía
En 2010 la población xubía a 107 habitantes, 64 homes y 43 muyeres.
Percorríu artísticu
Portal blasonado d'entrada. "Alredor de la población ven dellos restos d'una muralla de tierra y un arcu de piedra que llamen Puerta de la Villa." (Madoz. 1850; tenía 148 habitantes).
Hai un restauráu ponte medieval llamáu de les Cabres, saliendo de la villa escontra Valderrodilla. Posiblemente hubo unu romanu anterior. Namái tien un arcu pa salvar el calce del ríu, con altu peralte central y pretiles rectos.
Tien delles cases solariegas con portaes y escudos nobiliarios (de los Abrantes). El Palaciu de los condes d'Aguilar ye góticu de 1529, trespasáu per una puerta so arcu rebaxáu y dos sencielles ventanes. Nel pisu cimeru, un balcón central acompañar de dos ventanes rectangulares so dintel conopial. Lo que más sospriende pol so elegante diseñu y bonu caltenimientu ye'l alfiz quebráu qu'enmarca puerta y balcón superpuestu, incluyíos un par de salientes escudos de piedra. El alfiz arrinca d'unes ménsulas llabraes con xamasca del más puru estilu góticu. Foi restauráu.
Fiesta
San Isidro Llabrador y San Juan Bautista (celébrase la tercer fin de selmana de xunu).
Aeropuertu Internacional Southwest Florida
L'Aeropuertu Internacional Southwest Florida o'l Southwest Florida International Airport ye un aeropuertu públicu alcontráu na rexón de South Fort Myers, área ensin incorporar del condáu de Llei, Florida, Estaos Xuníos. El serviciu del aeropuertu ye principalmente al suroeste de la Florida, cuantimás Fort Myers.
La designación RSW fuera enantes como "Regional South-West" (pa Southwest Florida Rexonal Airport). Dempués, l'Autoridá Portuaria del Condáu de Lee camudó'l nome a Southwest Florida International Airport.
Aereollinies y destinos
L'Aeropuertu Internacional Southwest Florida tien una terminal con trés concourses, dos con nuevepuertas y una con diez puertes. "Concourses A y Y" fueron acutada pa una futura espansión de la terminal.
Concourse B
Concourse B tien 9 puertes: B1 - B9
Raúl Sendic Rodríguez
Raúl Fernando Sendic Rodríguez ye un políticu uruguayu perteneciente al Frente Ampliu. El 9 de setiembre de 2017 anunció que presentaría l'arrenunciu a la vicepresidencia, cargu qu'ocupó Lucía Topolansky el 13 de setiembre d'esi añu. Procesáu por abusu de funciones y peculado el 29 de mayu de 2018.
Vida personal
Fíu de Nilda Rodríguez y del líder históricu del Movimientu de Lliberación Nacional-Tupamaros Raúl Sendic Antonaccio, creció sabiendo al so padre presu na cárcel de la dictadura.
Ye separáu y tien dos fíos, Raúl Ignacio y Ana Clara.
Trayeutoria
Militó nel Movimientu 26 de Marzu; de cara a les eleiciones de 1999, realízase un alcuerdu col Movimientu de Participación Popular, y Sendic ye electu diputáu pal periodu 2000-2005. Cuando sobrevien la crisis bancaria de 2002, Sendic ye unu de los pocos llexisladores n'esixir l'arrenunciu de tol gobiernu de Jorge Batlle Ibáñez.
Foi integrante de la Comisión en Defensa d'ANCAP qu'impulsó'l referéndum de 2003 pa derogar la llei 17.448, qu'esaniciaba'l monopoliu estatal de la compañía.
Formó parte del Movimientu 26 de Marzu, hasta que se retiró del sector, fundando xunto a otros dirixentes l'agrupación Compromisu Frenteamplista, llista 711. Integró'l direutoriu d'ANCAP, primero como vicepresidente acompañando a Daniel Martínez y dende 2008, presidente del mesmu.
El 31 d'agostu de 2009 foi nomáu Ministru d'Industria, Enerxía y Minería, ante l'arrenunciu de Daniel Martínez.
En febreru de 2011, Tabaré Vázquez mentar como un posible compañeru de fórmula pa los comicios de 2014.
En marzu de 2012 remanar por parte de dellos medios de prensa la posible conformanza d'una nueva agrupación política, integrada tamién con xerarques de l'alministración Mujica, en respaldu a una precandidatura de Raúl Sendic pa les eleiciones de 2014.
Dende fines de 2013, el sector Llista 711, lideráu por Sendic, foi atrayendo dirixentes d'otros sectores, como Alberto Cid, Pablo Mazzoni, Andrés Lima y Felipe Carballo. El so nome sonó fuerte pa la candidatura a la Vicepresidencia nes eleiciones de 2014, lo que se vio claramente reforzáu pol so escelente votación nes eleiciones internes de xunu d'esi añu.
Nes eleiciones nacionales de 2014, Sendic algamó'l senáu, siendo electu a la Cámara Alta, conxuntamente con Leonardo de Llión (exdireutor de ALUR). El 30 de payares de 2014 celebróse la segunda vuelta na cual la fórmula del Frente Ampliu a la cual pertenecía, resultó ganadora, polo tanto a partir del 1 de marzu de 2015 acompañaba a Vázquez exerciendo'l cargu de vicepresidente de la República Oriental del Uruguái.
Títulu universitariu
En febreru de 2016, creóse un discutiniu porque nel sitiu web oficial del so espaciu políticu Llista 711, siempres-y lo presentó como llicenciáu en Xenética humana na Universidá de L'Habana graduáu con medaya d'oru, y asina ye como él siempres se presentaba nos eventos anque nunca tuvo'l títulu de llicenciáu yá que dicha carrera nun esiste nesa universidá. Sendic reconoció que solamente realizara un cursu rápidu pero depués camudó la versión.
En setiembre de 2016 dempués de siete meses, Sendic foi citáu pola xuez Salterain pa ser esploráu pol delitu d'usurpación de títulu. La causa foi finalmente archivada nel entendíu de que, por non esistir la titulación universitaria en cuestión, nun podía configurase'l delitu d'usurpación de títulu.
Xestión de Ancap
Nel añu 2015, y yá siendo Sendic Vicepresidente de la República, formóse una comisión parllamentaria pa investigar la situación financiera de Ancap, qu'abasnaba un déficit de USD 602 millones xeneráu en cuatro años y con una proyeición de USD 200 millones en colloráu pal añu en cursu.
Tres el discutiniu xeneráu na opinión pública pola situación financiera de la petrolera estatal, el 19 de xineru de 2016 Raúl Sendic presentó una denuncia en Crime Entamáu n'Uruguái polos "comentarios difamatorios" publicaos nesta entrada de Wikipedia. Según informa'l selmanariu Busca, na redolada del vicepresidente habíen notáu cambeos na biografía de Sendic, acusándolo de fundir Ancap, ser corruptu y mentir, según insultos. Tamién se realizaren cambeos a la entrada col nome del so padre. La xueza Dolores Sánchez autorizó a la Policía a pidi-y a Antel información sobre les direiciones IP de los ordenadores que fixeron los cambeos.
El 25 de xunetu de 2016, presenta un escritu ante'l xulgáu especializáu de Crime Entamáu de 1º Vez d'Uruguái, pa ponese a disposición del xuez y de la fiscal tocantes a la xestión en ANCAP cuando él foi presidente.
En xunu de 2017 desamarrar un discutiniu poles compres realizaes cola tarxeta de creitu corporativa de ANCAP a nome de Sendic, mientres la so participación nel direutoriu del ente estatal. Sendic utilizó la tarxeta corporativa tantu n'Uruguái como nel esterior, y ente'l so gastos inclúyense artículos d'electrónica, vistimienta, xoyes o muebles. El discutiniu sumar a la yá xenerada nel añu 2016 pol so gastu en viaxes oficiales, yá nel cargu de Vicepresidente de la República.
Tribunal de Conducta Política y arrenunciu
Sendic foi sometíu al Tribunal de Conducta Política del Frente Ampliu, que consideró nel so fallu que'l vicepresidente incurriera en "un proceder inaceptable nel manexu de fondos públicos". El 9 de setiembre de 2017, frente al Plenariu del Frente Ampliu que diba tratar la tema, Sendic anunció'l so arrenunciu al cargu de Vicepresidente de la República, lo cual fíxose efeutivu'l día 13 de setiembre. Nel so llugar asumió'l cargu la senadora Lucía Topolansky, esposa del senador y ex-presidente José Mujica.
Causes xudiciales y procesamientu
Raúl Sendic foi procesáu ensin prisión el 29 de mayu de 2018 por un delitu d'abusu de funciones y de peculado na so xestión como Presidente d'ANCAP ente los años 2010 y 2013 pola xueza especializada en Crime Entamáu Beatriz Larrieu. Dambos delitos fueron pola so vinculación y participación nel negociu con EXOR y l'ente, tamién Malversación por usos indebíu de tarxeta corporativa.
Per otra parte, los ocho ex xerarques de la petrolera José Coya, Germán Riet, Juan Amaro, Juan Romero, Eduardo Goldsztejn, Ricardo Lemos, Manuel González y Juan Gómez quedaron absueltos. Según el representante del Ministeriu Públicu, Raúl Sendic fixo un usu indebíu de los dineros públicos "apoderándose" de sumes que nun pudieron ser debidamente cuantificadas configurándose'l delitu de peculado por gastar 550.000 pesos uruguayos y 38.000 dólares coles tarxetes corporatives del ente públicu.
Muniesa
Muniesa ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Teruel, integráu na contorna de les Cuenques Mineres, Aragón, España.
Situación
Llugar y términu enclavaos na parte más septentrional de la provincia, al norte del macizu de Montalbán, y separaos de la depresión del Ebro pola Sierra d'Arcos. Ta asitiáu nel interior d'una pequeña depresión terciaria, compuesta por niveles de magres y conglomeraos de tonos anaranxaos que constitúin la principal zona de cultivu. Esta depresión ta enmarcada por relieves de caliares xurásiques: al norte, l'estremu noroccidental de la Sierra d'Arcos, y al sur la Sierra de los Moros, dambes correspondientes a dos talos anticlinales de nucleu xurásicu, que xeneren morfoloxíes anidiaes por cuenta d'aplanamientos erosivos. La depresión de Muniesa ta percorrida pol regueru Granxera, que se xune al ríu Aguasvivas yá fora de la provincia de Teruel.
Nesti términu municipal, n'El Gamonar, alcuéntrase un taller de xil al campu datáu nel Eneolíticu. Nél toparon elementos macro y microlíticos, con predominiu de pieces d'amenorgáu tamañu de tradición mesolítica. En San Mateo asítiase un asentamientu de dómina romana.