cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Synoptical Flora of North America
Synoptical Flora of North America, (embrivíu '''Syn. Fl. N. Amer. (ed. 2)'''), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu por Asa Gray y completáu por Benjamin Lincoln Robinson. Espublizóse en dos volúmenes nel añu 1886.
Carmencita Lara
Julia Rosa Capristán García, conocida artísticamente como Carmencita Lara, foi una cantante peruana de valses, huaynos, marineres, polques y pasiellos. Ye considerada por munchos peruanos referente de la música perfecta pa "afogar les penes". Reconocida pol tonu agudu de la so voz, manera particular d'interpretación y pol infatigable acompañamientu del soníu del acordión del maestru, don Víctor Lara.
Biografía
Cuando la xente critica los efeutos de la globalización, suel referise a la integración económica. La integración económica produzse cuando los países amenorguen les torgues, como los aranceles d'importación, y abren la so economía a la inversión y al comerciu col restu del mundu. Los detractores quexar de que les disparidades que se producen nel sistema comercial mundial de güei perxudiquen a los países en desenvolvimientu.
Los defensores de la globalización señalen que los países como China, Viet Nam, la India y Uganda que s'abrieron a la economía mundial amenorgaron notablemente la probeza.
Los críticos sostienen que'l procesu significó la esplotación de xente nos países en desenvolvimientu, producíu perturbaciones masives y apurríu pocos beneficios.
Por que tolos países puedan beneficiase de la globalización, la comunidá internacional tien de siguir esforciándose por amenorgar aburuyar nel comerciu internacional (menguando les subvenciones a l'agricultura y les torgues comerciales) que favorecen a los países desenvueltos y por crear un sistema más xustu. Empezó los sos primeros pasos como cantante aficionada a los 15 años, en delles radios de Lima, pero profesionalmente a los 18 años.
Doña Julia y don Víctor conocer en 1948, en Miraflores, cuando ella buscaba un profesor de pianu. De magar, quedóse xunto a ella.
A don Víctor foi a quien se-y asocedió bautizala col seudónimu de Carmencita Lara. Al momentu qu'ella tenía d'inscribise nuna dependencia del estáu, Julia quixo faelo col seudónimu de July García. El funcionariu respondió-y qu'ellí nun inscribíen a artistes estranxeros, dando a entender que nun-y gustaba'l nome. Víctor, díxo-y a Julia: – "Ponte Carmencita igual que la mio ma y completamos con Lara ". Asina quedó los hermanos Lara como antes yeren conocíos
Al llau de Víctor, el so maríu, percorrió toes el emisores radiales en busca d'una oportunidá, hasta que'l primer contratu llegó. El contratu realizar con Radiu Excelsior, el 2 de xunu de 1955. El dueñu de la radioemisora escuchar nun restorán allugáu xunto a la Plaza d'Armes onde ella foi a cantar. La so primer grabación foi "Escaezla amigu", composición del iqueño Luis R. Cueto, y de quien don Víctor foi'l de la idea de grabala. Pa ello utilizaron como preseos d'acompañamientu acordión, caxón y contrabaxu. Esto a entamos de la década del 60 nun estudiu a cargu del guitarrista, don Óscar Avilés.
D'ellí vinieron, "Llora, llora corazón", "Indiu" d'Alicia Maguiña, cantautora ya investigadora, quien siempres resaltó'l valor de Carmencita pa la nuesa cultura popular. Otres temes que grabó: "Clavel Amostalgo" d'Armando Gonzáles, "Milagru" d'Augusto Rojas Llerena y "L'Árbol de la mio casa" de Salvador Oda. Destácase'l gran llabor de don Víctor que quiciabes si nun hubiera tao al llau de Carmencita Lara, posiblemente aquella voz quejumbrosa que conocemos perdiérase per dalgún llau. Él ye quien planiaba tou na esitosa carrera de Carmencita, quien señalaba'l camín correutu p'algamar el prestíu.
La pareya d'artistes fixo una serie d'apurras a la música peruana. Ella acabó col estigma de que los criollos nun canten huaynos. Foi una innovadora del valse peruanu, non yá na so forma d'interpretalo sinón tamién nel acompañamientu instrumental col que cuntaba. Don Víctor Lara, contribuyó incorporando per primer vegada'l soníu del acordión y la batería nel valse peruanu. Amás, escurrió la fórmula esitosa de fundir la voz femenina col arpa.
Mientres tola so vida artística, Carmencita Lara popularizó valses que lu canten al desamor, la murnia y l'esperanza. La so voz quejumbrosa ye como'l pañuelu que sollivia les penes y la señardá. "Llora cholo, llora. ¡Y sufre!", Asina foi dende los sos entamos, asina lo ye hasta güei. Carmencita Lara non yá viaxó por tolos rincones de Perú, sinón tamién per delles ciudaes d'Europa y América Llatina, nes que convocó les catarsis coleutives nos sos recitales. N'Ecuador, hasta güei les radios programen los sos cantares.
Nel matrimoniu de los artistes, tuvieron 3 fíos: Bickers, Carmen del Rosario y Rosa María Lara Capristan. y la so nieta Fátima Francia, fía de Rosa María Lara Capristan.
La so muerte foi por causes entá desconocíes, a los 91 años d'edá. Según el portal Criollismu, la so fía Rochi confirmó que la so madre "foise sele como si durmiérase pa siempres". Los sos familiares afirmaron que yera hipertensa y la so salú nun ameyoró nos últimos años. Nel 2015 sufrió un infartu cerebral, polo que delles fontes suxuren qu'esti pudo ser el causante del so fallecimientu.
Pirámide del Sol
thumb|300px|La Pirámide del Sol en Teotihuacan.
La Pirámide del Sol ye la edificación más grande de Teotihuacan y una de les más grandes de Mesoamérica. Atópase na Calzada de los muertos, ente la Pirámide de la Lluna y l'antigua ciudá de Teotihuacan.
Arquiteutura
Empecipióse la so construcción na etapa Tzacualli (1-150 d. C.), cuando Teotihuacan empezó a desenvolvese como ciudá principal de Mesoamérica. Tien 63,5 m d'altor. Nel cumal había un templu y una estatua d'un ídolu de grandes proporciones; agora tan solo queda una plataforma cuadrada de superficie un tanto irregular. El so nucleu ye d'adobe y d'antiguo, taba toa recubierta de pintures sobre estuco. Pol so allugamientu, cierra l'Avenida de los Muertos n'unu de les exes.
En 1971, nueves escavaciones y estudios afayaron un covarón debaxo de la pirámide. Nesti covarón hai cuatro puertes, dispuestes como los pétalos d'una flor, poles que s'apuerta a otres tantes sales. Llegar al covarón al traviés d'un pozu de 7 m de llongura que s'atopa xunto a la escalinata de la pirámide.
La escalinata cuntaba con 260 pasos (anguaño tien 238), que correspondíen a 52 pasos per cada sol o yera, y al atopanos nel quintu sol, da como resultáu esa cantidá de pasos. El so diseñu incorporó posadorios ente les seiciones pa faer más cómodu'l so ascensu.
Nun ta fecha de bloques de piedres escuadradas. Ye un montículo de tierra conformada por cinco graes y recubiertu con pequeñes pieces de llava petrificada. Esi material de construcción, en diverses tonalidaes de colloráu, marrón y negru, foi'l que s'usó en tou Teotihuacán, y tolos edificios importantes tán construyíos de forma similar. Dende l'añu 2010 investíguense ufriendes ocultes nos interiores de la Gran Pirámide del Sol y afayáronse túneles escavaos nel interior. Mientres el 2012 realizáronse perforaciones dende'l cumal escontra l'interior y entá s'atopen los arqueólogos investigando les estructures tuneliformes atopaes.
Visites
thumb|Pirámide del Sol (vista aérea) Puede xubise hasta'l cumal, sacante escontra les zones marcaes como "so investigación". punxéronse-y unos pasamanes p'aidase y nun perder l'equilibriu na xubida de los 238 pasos, que son bastante empinaos. Foi construyida polos habitantes de la ciudá de Teotihuacán ente'l sieglu I e.C. y los sieglos VIII o IX d. C..
Lleendes populares
Nel marcu del folclor popular, de supersticiones, y creencies, dizse que tando nel cumal, de pies nel centru de la plataforma, si pide un deséu, ésti de xuru se va cumplir; tamién ye'l llugar apropiáu pa recibir "enerxía cósmica"; entá ye más, hai padres que lleven a los sos neños en brazos hasta'l visu pa presentalos al cosmos.
Piénsase que cuando Teotihuacan taba habitáu polos sos primeros constructores, la Pirámide del Sol taba cubierta d'estuco, y cada una de los sos cuatro cares taba pintada de distintu color. Tamién se suxurió que'l nome de "Pirámide del Sol" foi-y dau cuando yá s'atopaba en ruines, pudo tar consagrada realmente a Tláloc a pesar del nome que-y foi dau polos mexicas, "encierre del sol".
Dellos arqueólogos envaloren que la Pirámide del Sol empezar a construyir sobre caverna sagraes, y que foi terminada alredor del añu 200.
Elvira Rodríguez
María Elvira Rodríguez Herrer ye una economista y política española. Dende febreru de 2017 ye la presidente de Tragsa, una compañía pública participada al 51% por SEPI. Foi presidenta de la Comisión Nacional del Mercáu de Valores de 2012 a 2016. Miembru del Partíu Popular, foi Congresu de los Diputaos diputada por Murcia y ministra de Mediu Ambiente, amás de presidenta de l'Asamblea de Madrid na IX Llexislatura.
Biografía
Elvira Rodríguez naz en Madrid un 15 de mayu. Ye llicenciada en Ciencies Económiques y polítiques pola Universidá Complutense de Madrid con nota de sobresaliente, interventora y foi una de les primeres muyeres auditora del Estáu. En 1996, tres la llegada del PP al Gobiernu, el Conseyu de Ministros nóma-y direutora xeneral de Presupuestos, nel Ministeriu d'Economía y Facienda a les órdenes de Rodrigo Rato. En 1997 ye designada pol Conseyu de Ministros representante de l'Alministración Xeneral del Estáu na Comisión Mista del Cupu Vascu, cargu qu'anueva en 1999.
Tres la nueva victoria del Partíu Popular y l'accesu de Cristóbal Montoro al Ministeriu de Facienda, nel añu 2000, ye nomada secretaria d'Estáu de Presupuestos y Gastos. Nun ye hasta l'añu 2002 cuando s'afilia al Partíu Popular, en siendo convidada pol presidente José María Aznar. Nel congresu del partíu d'esi añu Elvira Rodríguez ellabora la ponencia económica que defende sol títulu 'Escontra la sociedá del plenu emplegu y de les oportunidaes'. En marzu de 2003, Rodríguez ye nomada ministra de Mediu Ambiente, cargu qu'ocupa hasta abril de 2004.
Tres esto, ye escoyida diputada per Murcia, vocal de la Comisión d'Economía y Facienda del Congresu de los Diputaos, y de la Comisión de Presupuestos y voceru de la Comisión Mista pa les Rellaciones col Tribunal de Cuentes. Forma parte del Comité Executivu y de la Xunta Directiva Nacional del Partíu Popular y dende l'añu 2004 forma parte del equipu Mariano Rajoy como secretaria de Política Económica y Emplegu del Partíu Popular. Presidió'l PP de Majadahonda hasta xunetu de 2006.
Foi conseyera de Tresportes de la Comunidá de Madrid, nel gobiernu d'Esperanza Aguirre ente 2006 y 2007, rematando con ésitu l'ampliación de Metro de Madrid, la mayor ampliación d'una rede de metro del mundu cola inauguración de 90 nuevos quilómetros y más de 80 estaciones. Dende xunu de 2007 y hasta el 7 de xunu de 2011 foi presidenta de l'Asamblea de Madrid.
Diputada na X Llexislatura dende avientu de 2011 hasta setiembre de 2012. Dende'l 28 de setiembre de 2012 foi la presidenta de la Comisión Nacional del Mercáu de Valores (CNMV) en sustitución de Julio Segura Sánchez. El Conseyu de la Comisión Nacional del Mercáu de Valores (CNMV) asumió les responsabilidaes del organismu ante'l fin del mandatu de la presidenta y la vicepresidenta'l 6 d'ochobre.
Dende marzu de 2017 ye Presidenta de la sociedá estatal Tragsa.
Elvira ye dama de la Castiza Orde de la Vieira.
Berlín Oeste
thumb| Mapa de Berlín Oeste y l'este, los encruces fronterizos, les redes de metro (nel mapa interactivu) Berlín Oeste o Berlín Occidental (n'alemán: West-Berlin o Westberlin) yera un enclave perteneciente al espaciu económicu de la República Federal Alemana (RFA) dientro del territoriu de la República Democrática Alemana (RDA) ente'l 23 de mayu de 1949 y el 3 d'ochobre de 1990. Esti territoriu taba integráu polos trés sectores d'ocupación: Sector d'Estaos Xuníos (siempres llamáu Sector americanu), Sector británicu y Sector francés. Estes trés potencies exercieron la soberanía territorial.
Antecedentes
Ente'l 24 de xunu de 1948 y el 12 de mayu de 1949, los soviéticos trataron de primir a los aliaos occidentales per aciu un bloquéu; apexando les carreteres, víes de tren y canales, pero l'Alcuerdu de Potsdam garantizó trés corredores aéreos pa reabastecer al sector occidental de Berlín. Esto conocióse como la Ponte Aérea de Berlín.
Estatus llegal
thumb|right|250px|Puestu de control na [[Puerta de Brandeburgu. La señal significa: «¡Atención! Tas saliendo de Berlín Oeste».]]
Tresserve
Tresserve ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Berlín Oeste
Estatus llegal
Anque Berlín Oeste yera de facto parte d'Alemaña Occidental, nun foi consideráu polos países del Pactu de Varsovia un Bundesland, o parte de dalgún de los estaos federaos d'Alemaña. Pola so política d'ocupación, la constitución alemana (Grundgesetz) yera d'aplicación llindada en Berlín Oeste. La soberanía y el control aereu taba en manes de los trés alliaos occidentales, y en consecuencia namái aviones d'Estaos Xuníos, Reinu Xuníu y Francia aterrizaron en Berlín Occidental. Sicasí, Berlín Oeste foi como l'oncenu estáu d'Alemaña Occidental y yera representáu en mapes como parte d'esti país. Esistía llibertá de movimientu ente Berlín Oeste y Alemaña Occidental y dende 1971 taba regularizáu'l tránsitu per determinaes carreteres de la RDA. Les lleis d'inmigración de la RFA yeren siguíes poles autoridaes a Berlín Oeste. Les vises d'Alemaña Occidental que s'otorgaben a los visitantes yeren "válides pa ingresar a la República Federal Alemana, incluyendo a Berlín (Oeste)", pero enxamás reconocíes pa Berlín pola RDA.
Los ciudadanos de Berlín Occidental taben exonerados del serviciu militar obligatoriu nel Exércitu Federal d'Alemaña Federal, lo que fizo que munchos mozos, especialmente a finales de la década de los sesenta, fueren vivir ellí. Berlín Oeste tenía tamién una alministración postal propia, Serviciu Federal Postal de Berlín (Oeste) qu'emitió los sos propios sellos de correos hasta 1990. Esta alministración taba dixebrada del Serviciu Federal Postal d'Alemaña (Occidental).
Tresportes
Paradóxicamente, los servicios d'O-Bahn y S-Bahn de Berlín oeste yeren operaos pola compañía Deutsche Reichsbahn (DR) de l'Alemaña Oriental, quién de fechu entamaben bona parte del tráficu ferroviariu na zona oeste.
Distritos de Berlín Oeste
De los entós venti distritos de Berlín, Berlín Oeste constaba de los dolce distritos siguientes nos trés sectores d'ocupación:
Sector d'Estaos Xuníos (Sector americanu)
thumb|right|250px|Mapa del Berlín Oeste en [[1978.]] El sector d'Estaos Xuníos de Berlín constaba de seis distritos:
Sector británicu
El sector británicu de Berlín constaba de cuatro distritos:
Systema Laurinarum
Systema Laurinarum, (embrivíu Syst. Laur.), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu alemán Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck y espublizáu nel añu 1836.
Nellie Melba
thumb|Nelly Melba carauterizada como Rosina del [[Barbero de Sevilla]]
Dame Nelly Melba, GBE foi una cantante d'ópera australiana que'l so nome real foi Helen Porter Mitchell.
Nacida en Melbourne, Australia, esta sopranu de coloratura estudió cantar en París con Mathilde Marchesi y debutó en Bruxeles con gran ésitu, incorporando la Gilda del Rigoletto, de Verdi.
Otros papeles que collaboraron a encimentar la so fama fueron la Violetta de La Traviata, del propiu Verdi, la protagonista de Lucia di Lammermoor, de Donizetti, y la Julieta de Romeo y Julieta, de Gounod.
Nel so maduror camudó a sopranu dramática, llogrando grandes trunfos cola Elsa de Lohengrin de Wagner, y dientro de la ópera verdiana cola Desdémona de Otello y la protagonista de Aida. El chef francés Auguste Escoffier, que foi unu de los sos más rindíos almiradores, creó pa ella numberosos platos y postres como'l piescu Melba; cuando la diva empezó a tener problemes cola so llinia, inventó coles mesmes les turraes Melba, p'ayudar a caltener la so dieta. Depués d'una llarga y triunfal carrera n'Europa y los Estaos Xuníos, la cantante tornó a la so Australia natal, onde escribió y publicó la so autobiografía: Melodies and Memoirs (1925).
En terminando la so carrera en delles ocasiones, ufiertó los sos últimos conciertos n'Australia en 1928. Morrió de septicemia en 1931, y foi soterrada en Lilydale. El cortexu funerariu foi de más d'un quilómetru, y el so decesu foi portada en toa Europa. La razón de la so muerte caltúvose de callao enforma tiempu, pero agora conozse que foi debida a una infeición posterior a una operación de ciruxía estética.
Los billetes de 100 dólares australianos lleven la so imaxe.
Fábio Lopes
Fábio Lopes ye un futbolista brasilanu.
Tirol (estáu)
Tirol (n'alemán: Tirol) ye unu de los nueve estaos federaos d'Austria. Ye'l tercer estáu austriacu n'estensión y el quintu en población. L'estáu inclúi dos zones separaes xeográficamente: Tirol o Tirol del Norte (n'alemán Tirol o Nordtirol) y Tirol del Este (Osttirol).
La so capital ye Innsbruck, ente que les siguientes ciudaes más poblaes son Kufstein y Telfs. Llenda al norte con Alemaña (Baviera), al este colos estaos austriacos de Salzburgu y Carintia, al sur con Italia (Provincia autónoma de Bolzano y Provincia de Belluno), al suroeste con Suiza (Cantón de los Grisones), y al oeste col estáu austriacu de Vorarlberg.
El so ríu principal ye'l Eno. El monte Grossglockner na frontera con Carintia ye'l monte más altu d'Austria (3798 m).
Historia
izquierda|miniaturadeimagen|Mapa del Tirol coles fronteres de 1888 (tola rexón foi parte d'Austria nesti tiempu). Hasta 1918 la rexón histórica del Tirol pertenecía íntegramente al Imperiu austrohúngaru, pero al terminar la Primer Guerra Mundial, la rexón del Tirol meridional (Tirol del Sur, Trentín) foi apurrida a Italia acordies con el Tratáu de Saint-Germain-en-Laye. Austria retuvo les rexones de Tirol del Norte y Tirol del Este, que formen na actualidá l'estáu federáu de Tirol.
Nesa dómina hubo esfuercios pa consiguir un Estáu autónomu o independiente o inclusive la so unión a Alemaña. Nos años 20 del sieglu XX produció una estabilización económica al traviés del fomentu de la industria, de les obres públiques (carreteres, electrificación del ferrocarril y centrales térmiques) y de la recuperación del turismu. Sicasí, la Gran Depresión y les sanciones económiques promovíes pola Alemaña de Hitler (la sanción de los 1.000 marcos) provocaron un gran descensu del turismu, lo qu'afectó gravemente a la economía tirolesa.
El 12 de marzu de 1938 entró la Wehrmacht n'Austria y Tirol #convertir en parte del Tercer Imperiu Alemán. Tirol y Vorarlberg fueron xuníos y la rexón de Tirol del Este foi incorporada a Carintia. Engarraos a la denominada "Opción en Tirol del Sur" (pola que se daba la opción a los habitantes xermanoparlantes d'esa provincia italiana d'emigrar a la zona alemana so pena de trate asimilaos al idioma y nación italianos de Mussolini) emigraron aproximao 70 000 tiroleses del Sur a l'Alemaña Nazi, la mayoría d'ellos al Tirol del Norte y del Este. La emigración foi frenándose a midida que avanzaba la Segunda Guerra Mundial. Una tercer parte de los citaos emigrantes tornaron al so llar tres 1945.
La Segunda Guerra Mundial y los diversos frentes abiertos per Alemaña nel conflictu producieron tamién numberoses víctimes en Tirol. A partir de 1943 los Aliaos empezaron a bombardear la rexón.
Tres la entrada de les tropes americanes en Innsbruck el 3 de mayu de 1945, el control del estáu foi apurríu de manera provisional a la Resistencia de la rexón. Nel branu de 1945 Tirol pasó a formar parte de la zona francesa mientres la ocupación aliada d'Austria. Tirol del Este topábase na zona británica, anque dambes rexones volvieron ser xuníes en 1947.
Tres la firma del Tratáu d'Estáu d'Austria'l 15 de mayu de 1955, les tropes aliaes abandonaron el país. Nesti tiempu produció un gran crecedera económica que tresformó al estáu del Tirol d'una economía agraria a una sociedá industrial con un importante sector servicios. El turismu volvió afluyir a la rexón. A finales de los años 50 producióse un boom na construcción d'autopistes y túneles. Amás, Innsbruck foi sede de los Xuegos Olímpicos d'Iviernu en dos causes (los IX Xuegos Olímpicos d'Iviernu en 1964 y los XII Xuegos Olímpicos d'Iviernu en 1976).
Tres la entrada d'Austria na Xunión Europea en 1995 y el Tratáu de Schengen de 1998 producióse una reactivación de la collaboración nes actividaes económiques, culturales y polítiques nes zones austriaca ya italiana de Tirol.
Xeografía
L'estáu de Tirol ye'l tercer Bundesland (estáu federáu) más estensu d'Austria con una superficie de 12 647,71 km². Amás, ye l'estáu austriacu con mayor llargor fronterizu con un total de 719 km, distribuyíos ente Alemaña, Italia, y nuna pequeña parte, Suiza.
La so superficie tópase estremada en dos rexones non colindantes (por motivos históricos): per un sitiu Tirol o Tirol del Norte, la mayor de los dos subrexones y por otru Tirol del Este, tando dambes rexones separaes per Italia (Tirol del Sur o Provincia autónoma de Bolzano) y l'estáu federal de Salzburgu.
División alministrativa
derecha|miniaturadeimagen|500x500px|División alministrativa de Tirol (parte austriaca en gris claru y parte italiana en gris escuru). Alministrativamente ta estremada en nueve distritos, ocho pertenecientes a Tirol del Norte y unu a Tirol del Este.
Topografía
El monte más altu de Tirol, y al empar d'Austria ye'l Großglockner con una altitú de 3798 m, en Tirol del Este. En Tirol del Norte'l monte de mayor altitú ye'l Wildspitze (3772 m), que ye'l segundu monte más altu d'Austria.
Otros accidentes xeográficos importantes en Tirol son el valle del Inn, por onde trescurre'l ríu Eno (Inn n'alemán), y el Achensee, el llagu más grande de Tirol.
Clima
Tirol asítiase nes llendes de la influencia de los climes atlánticu, continental y mediterraneu. El clima predominante na rexón ye'l de monte. Los branos son bien húmedos por cuenta de les múltiples nubes, ente que la seronda ye más bien secu. Pel hibiernu la nieve ye abondosa. Sía que non, el clima de Tirol presenta fuertes contrastes locales ente los distintos valles y los montes.
Theta Eridani
Encamar (Theta Eridani / θ Eri) (del árabe Akhir an-nahr, "el final del ríu"), ye una estrella doble asitiada na constelación d'Eridanus.
La estrella principal, θ1 , ye de magnitú +3,18 y pertenez a la clase espectral A4. La so compañera,  θ2 , alcuéntrase a una distancia 8,2’’, ye de clase espectral A1 y tien una magnitú de +4,11.
Mazuecos de Valdeginate
Mazuecos de Valdeginate ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Xeografía
thumb|Casa consistorial
Mediu natural
El términu municipal ta integráu dientro de la Zona d'especial proteición pa les aves denomada La Nava - Campos Norte perteneciente a la Rede Natura 2000.
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional nel partíu de Frechilla, conocíu entós como Mazuecos y que nel censu de 1842 cuntaba con 114 llares y 593 vecinos.
Concepción Campa Huergo
Concepción Campa Huergo ye una científica y médicu cubana.La so formación académica ya investigadora realizóse íntegramente na isla caribeña. Estudió Ciencies Farmacéutiques na Universidá de L'Habana. Dende l'añu 1989 ye direutora del Institutu Finaly (Centru d'Investigación y Producción de Vacunes y Sueros). Tamién ye Investigadora Xefa del Grupu de Desarrollu de la Vacuna contra la Meninxitis B y C, doctora Honoris Causa pola Universidá de L'Habana, ya investigadora titular del Ministerio de Ciencia, Teunoloxía y Mediu Ambiente de Cuba. Lideró la investigación que dexó desenvolver la única vacuna con eficacia probada qu'esiste nel mundu pa combatir la meninxitis B y C, que se lleva aplicando dende 1988 en munchos países del mundu, con gran efectividá.
Trévignin
Trévignin ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mazariegos
Mazariegos ye una llocalidá y conceyu de la contorna de Tierra de Campos de la provincia de Palencia, nel partíu de Frechilla, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Mediu natural
Parte del so términu municipal ta integráu dientro de la Zona d'especial proteición pa les aves denomada La Nava - Campos Norte perteneciente a la Rede Natura 2000.
Monumentos
thumb|Ilesia de l'Asunción.
Fíos pernomaos
Cursó los sos estudios de Llicenciatura na Universidá Complutense de Madrid esaminándose siempres como alumnu llibre. Autor de llibros de testu pal Bachilleratu mientres munchos años, de diverses ediciones de Gramátiques Llatines (Morfoloxía y Sintáxis), y llibros d'exercicios y testos afechos,(Ludus Latinus...) Traductor de La Sintaxis Científica na Enseñanza del Llatín de Wilhelm Kroll, y de diversos autores llatinos (Salustio.....) Autor d'Estudios de Fonética llatina y de numberosos artículos espardíos n'ensame de revistes científiques, especialmente en Emerita. Nel tomu 43, fasc. 2º. 1979 d'Emérita ríndese-y homenaxe, con una "cabal nota" de Rodríguez Adrados y la publicación d'una amplia escoyeta de la so bibliografía. Y Echave-Sustaeta nel tomu 51 de la mesma Emérita dedíca-y una ponderada nota necrolóxica
Theta Delphini
Theta Delphini (θ Del / 8 Delphini) ye una estrella na constelación del Delfín de magnitú aparente +5,70.
Theta Delphini ye una superxigante naranxa de tipu espectral K3I. La so temperatura superficial ye de 4080 K y relluma con una lluminosidá bolométrica casi 3250 vegaes superior a la del Sol. Con un radiu 310 vegaes más grande que'l radiu solar, si tuviera nel llugar del Sol la so superficie estenderíase más allá de la órbita de la Tierra. Xira sobre sigo mesma bien adulces, siendo'l so velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— de 3,0 km/s. Tien una masa averada 5,7 vegaes mayor que la masa solar. Ye una estrella solitaria ensin nenguna compañera estelar conocida.
Theta Delphini ye una estrella alloñada que la so distancia respectu al Sistema Solar nun ye bien conocida; anque d'alcuerdu a la paralax midida pol satélite Hipparcos, taría asitiada a 620 pársecs —col considerable grado d'erru que lleva implícita felicidá midida—, otru estudiu asitiar a 480 ± 137 pársecs (1565 años lluz). La so cinemática asitiar dientro del grupu de mozos xigantes y superxigantes con edaes entendíes ente dellos millones y unos pocos cientos de millones d'años.
Galium rotundifolium
Galium rotundifolium, ye una especie de planta yerbácea perennifolia de la familia Rubiaceae. thumb|240px|Nel so hábitat
Descripción
Ye una planta perenne con delgaos estolones radicantes rastreros, y tarmos delgaos, la mayoría glabros, d'hasta 20 cm de llargor. Fueyes ovaes o cuasi arrondaes, cortamente peciolaes, cuasi lampiñas. Flores blanques dacuando verdoses, de 3-3,5 mm, de pétalos estendíos, n'inflorescencies d'abondo poques flores, laxas y de parte cimeru plana, con poques bráctees,. Frutu con pelos ganchudos estendíos. Floria en primavera y branu.
Distribución y hábitat
Nel oeste, centru y sur d'Europa. Habita en montes.
Taxonomía
Galium rotundifolium describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 108, nel añu 1753. Galium: nome xenéricu que deriva de la pallabra griega gala que significa "lleche", n'alusión al fechu de que delles especies fueron utilizaes pa cuayar la lleche.
rotundifolium: epítetu llatín que significa "con fueyes redondes". Númberu de cromosomes de Galium rotundifolium (Fam. Rubiaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=22.
Llista d'asteroides/60601–60700
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
San Xurde
Xurde de Capadocia (en griegu, Γεώργιος Georgios; en siríacu clásicu, ܓܝܘܪܓܝܣ Giwargis; en llatín, Georgius) ye'l nome d'un soldáu romanu de Capadocia (na actual Turquía), mártir y más tarde santu cristianu. Atribúyese-y vivir ente 275 o 280 y el 23 d'abril de 303. Ye consideráu pariente de Santa Nina.
La so popularidá na Edá Media llevó-y a ser unu de los santos más veneraos nes distintes creencies cristianes ya inclusive —nun fenómenu de sincretismu— nes relixones afroamericanes y musulmana de Mediu Oriente especialmente Palestina onde-y llamen Mar Giries (árabe cristianu) o Al-Khader (árabe tantu cristianu como musulmán).
Vida llexendaria de Xurde de Capadocia
thumb|San Xurde y el cuélebre, [[Paolo Uccello, c. 1470. El cuélebre tien l'apariencia d'un guiverno.]] La lleenda -posiblemente aniciada nel sieglu IV- cunta la historia de Xurde, un romanu qu'en morriendo'l so padre —Geroncio, oficial del exércitu romanu— treslladar cola so madre Policromía hasta la ciudá natal d'ésta, Lydda (actual Lod, n'Israel). Ellí, Policromía pudo educar al so fíu na fe cristiano y poco dempués de cumplir la mayoría d'edá se enroló nel exércitu. Por cuenta de el so carisma, Xurde nun tardó en xubir y, antes de cumplir los 30 años foi tribunu y comes, siendo destináu a Nicomedia como guardia personal del emperador Diocleciano (284-305). thumb|Tumba de San Xurde en [[Lod, Israel.]] En 303, l'emperador emitió un edictu autorizando la persecución de los cristianos por tol imperiu, que siguió con Galerio (305-311). Xurde, que recibió órdenes de participar, confesó qu'él tamién yera cristianu y Diocleciano ordenó que lu torturaren por que apostatase, anque ensin ésitu. Por ello ordenó'l so execución y foi degolláu frente a les muralles de Nicomedia el 23 d'abril de 303. Los testigos convencieron a la emperatriz Alejandra y a una anónima sacerdotesa pagana a convertise al cristianismu y xunise a Xurde nel so martiriu. Una vegada muertu, el cuerpu de Xurde foi unviáu a Lydda por que fuera soterráu.
Veneración como mártir
thumb|San Xurde y el cuélebre, pintáu en 1504 por [[Rafael Sanzio|Rafael.]] La historia anterior ye, nel meyor de los casos, dudosa. Sicasí, la so veneración como mártir empezó relativamente llueu. Tiénense noticies al traviés de rellatos de pelegrinos d'una ilesia construyida en Diospolis (l'antigua Lydda) nel so honor mientres el reináu de Constantín I, que se convirtió nel centru del cultu oriental a Xurde.
Escontra los años 518–530, el archidiácono y bibliotecariu Teodosio rellata que Diospolis yera'l centru del cultu de Xurde. Un pelegrín anónimu de Piacenza menta lo mesmo escontra'l 570.
Kazuya Murata
Kazuya Murata (村田 和哉, ) ye un futbolista xaponés.
San Xurde
Veneración como mártir
La ilesia foi destruyida en 1010 y más tarde reconstruyida polos cruciaos. En 1191 y mientres la Tercer Cruzada (1189–1192), la ilesia foi destruyida de nuevu poles fuercies de Saladín. Una nueva ilesia foi alzada en 1872 y entá se caltién de pies.
Mientres el sieglu IV, la veneración al santu estender dende Palestina al restu del Imperiu Romanu d'Oriente. Nel sieglu V la so popularidá llegó a la parte occidental del imperiu.
Canonización
En 494 Xurde de Capadocia foi canonizáu pol papa Gelasio I, mas incluyir xunto con «...aquellos que los sos nomes son xustamente reverenciados, pero que los sos actos namái son conocíos por Dios».
Esta afirmación nun evitaría la creación de diverses histories apócrifes sobre la so vida, delles d'elles llenes de milagros. Acordies cola Enciclopedia Católica, el testu más antiguu calteníu sobre la vida del santu atopar nel Acta Sanctorum, identificáu por estudiosos como un palimpsestu del sieglu V, «llenu d'estravagancies y maravíes más allá de cualquier credibilidá».
Escontra finales del sieglu VI, el abá irlandés Adomnanus de l'abadía de la islla d'Iona rellata dalgunes de les lleendes orientales de Xurde recoyíes pol obispu galu Arkulf nel so pelegrinaxe a Tierra Santa nel añu 680.
Nos empiezos del Islam, el santu cristianu xunióse —al traviés del sincretismu relixosu y cultural— col profeta xudíu Elías, el predicador xudíu samaritanu Phineas y el santu islámicu al-Hadr ('el verde', del árabe hadir) pa formar una figura relixosa que yera ya inda ye venerada n'Oriente Próximu.
El nome de al-Hadr ye más corrientemente trescritu como al-Khidr o al-Khadir, mientres pa la fala hispana sería más correutu al-Jadir o al-Jidr.
La historia de al-Jidr col profeta Moisés nel Corán árabe: al-Qur'an al-Karim onde se-y llama Musa atópase na azora 18, Surat al-Kahf. Ye una historia místico y gnóstico del sufismu, la ciencia esotérica del Islam.
La lleenda del cuélebre
thumb|[[Pintura mural de San Xurde matando al cuélebre, sieglu XIII, capiya de la encomienda templaria de Coulommiers, Francia]] miniaturadeimagen|upright|left|[[San Xurde y el cuélebre (Marten de Vos)|San Xurde y el cuélebre, Martín de Vos]] Nel sieglu IX apaez otra popular historia: San Xurde a caballu como vencedor d'un cuélebre. Esta historia, que ye parte de La lleenda dorada, tamién ye conocida como «San Xurde y el cuélebre», y ye el probable orixe de tolos cuento de fades sobre princeses y cuélebres n'Occidente.
Tien De tenese en cuenta que la lleenda rellatar en diverses partes d'Europa (como por casu el mitu griegu de Perseo) y Asia Menor como mesma (ya inclusive nel Xapón, onde puede oldease a Xurde col dios del truenu Susano-oh, a la princesa cola doncella Kushinada y al cuélebre con Yamata-non-Orochi), asina que los detalles varien según la tradición llocal.
Esiste una tradición cristiana ortodoxa qu'asitia l'alcuentru de san Xurde col cuélebre en Beirut (El Líbanu), onde ye'l santu patrón de la ciudá.
La lleenda occidental medieval empieza con un cuélebre que fai un nial na fonte qu'aprove d'agua a una ciudá. De resultes, los ciudadanos teníen d'estremar diariamente'l cuélebre de la fonte pa consiguir agua. Asina que ufiertaben diariamente un sacrificiu humanu que se decidía al azar ente los habitantes. Un día resultó escoyida la princesa local. thumb|right|Boda de San Xurde y la princesa Sabra, [[añu 1857|1857. Rossetti.]] En delles histories apaez el rei, el so padre, pidiendo pola vida de la so fía, pero ensin ésitu. Cuando taba a puntu de ser taramiada pol cuélebre, apaez Xurde nunu de los sos viaxes (de cutiu a caballu), enfrentar col cuélebre, matar y salva a la princesa. Los estimosos ciudadanos abandonen el paganismu y abracen el cristianismu.
La historia, d'antiguo considerada verdadera, foi abandonada progresivamente. Per otra parte, pocos dulden de que contenga un ricu simbolismu relixosu, pal que se propunxeron diverses interpretaciones.
Popularidá n'Occidente
thumb|San Xurde, por [[Paolo Uccello, c. 1450.]]
Puede demostrase que nel reino Franco merovinxu yá se veneraba a Xurde de Capadocia nel sieglu VI. Sicasí, nun foi hasta l'Alta Edá Media, la dómina de les cruzaes y de la caballería, que se va estender el cultu n'Europa.
Xurde convertir nel proteutor de los cruzaos na conquista de Xerusalén (15 de xunetu de 1099). Como miles Christi, esto ye, 'soldáu de Cristu', convertir en patrón de los caballeros y soldaos, y en proteutor de delles órdenes relixoses militares, como la Orde Teutónica (sieglu XII) o los templarios.
Nos últimos sieglos de la Edá Media, Xurde convertir en patrón de ciudaes, burgos y cases nobles; tamién aportó a el primeru de los 14 santos ayudadores como proteutor de los animales domésticos.
Alemaña
Nel sieglu IX (o quiciabes darréu'l sieglu XI) apaez n'Alemaña la Cantar de San Xurde. El cantar, basada en precedentes llatinos y redactada en altu alemán, cunta'l martiriu del santu. Ye atribuyida al primera poeta conocíu nel idioma altu alemán, Otfrido de Wissenbourg (escontra 800–dempués de 870), anque namái puede demostrase la esistencia del cantar a partir del sieglu XI. L'orixe podría tar nel monesteriu de Prüm, al que l'emperador Lotario I (840–855) donó un brazu tarazao y disecao, diciendo que yera una reliquia de San Xurde. Eso convertir nel centru de veneración de los francos.
thumb|[[Ilesia de San Xurde (Reichenau-Oberzell)|Ilesia de San Xurde en Reichenau.]]
Sicasí, l'idioma altu alemán indica un orixe na islla monástica de Reichenau. Escontra'l sieglu IX —gracies a la mediación del arzobispu de Maguncia y abá de Reichenau Hatto III (891–913)— llegó dende Roma, ente otres reliquies, un craniu que yera atribuyíu a Xurde. Pa esta reliquia construyó la ilesia de Sankt Georg.
Esta ilesia, declarada nel sieglu XX Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco, caltuvo pintures murales del sieglu X con escenes de la vida de Xesucristo tomaes de los evanxelios. De resultes, Reichenau convertir nun gran centru de veneración de Xurde de Capadocia, qu'estendió la so influencia hasta'l conventu de Sankt Georgen (1084/1085) na Selva Negra. La ciudá principal de la Selva Negra, Friburgu de Brisgovia, tien a San Xurde como'l so patrón.
Francia
Esisten 81 llocalidáes y dellos centenares d'ilesies col nome de Saint-Georges.
Xeorxa
thumb|upright|Bandera de Xeorxa.
San Xurde ye'l patrón de Xeorxa. La bandera actual ye una Cruz de San Xurde y l'escudu tien una representación del santu a caballu matando al cuélebre.
Los xeorxanos se autodenominan Kartvelebi (ქართველები) y el so país Sakartvelo (საქართველო). El nome occidental de "Xeorxa" derivar del persa گرجی Gurji al traviés del árabe Jurj.
La escritura del nome foi influyida pol raigañu griega gueōrg- (γεωργ-, el mesmu raigañu de Γεώργιος 'Georgios') y por etimoloxía popular creyóse que'l nome provenía de San Xurde.
La pallabra persa گرجی Gurji y la rellacionada armenia Vrastan paecen tar rellacionaes col nome Iberia, con perda de la i- inicial y sustitución de la b por w o v.
Pa los xeorxanos, San Xurde celebra'l 14 d'agostu, tradición que provién direutamente de la fiesta del dios Luno (Xurde blancu).
Grecia
Xurde de Capadocia sigue siendo veneráu en Grecia, onde se-y dio'l nome de Gran Mártir.
Pa los eslavos de Corintu, la celebración del «San Xurde Verde» toma l'aspeutu folclóricu d'un ritu pa llograr agua.
La Corona d'Aragón
thumb|upright|L'escudu d'Aragón lluz la [[cruz de San Xurde nel tercer cuartel.]]
En 1096, les huestes del rei Sancho Ramírez d'Aragón asediaban la ciudá d'Alcoraz, cerca de Huesca. En recibiendo ayuda dende Zaragoza, los asediados consiguen matar al rei, pero ganen la batalla de Alcoraz, según la tradición, gracies a l'apaición de San Xurde. Darréu'l rei Pedru I d'Aragón conquista Huesca n'invocando l'ayuda del santu. Cunta la lleenda que'l mesmu día tuvo ayudando a los cruzaos en Antioquía y que, nun momentu de la batalla, xubió a la grupa del so caballu a un caballeru teutón descabalgado; más tarde, esi mesmu caballeru viose envolubráu na batalla de Alcoraz.
Sobremanera a partir del sieglu XIII surden numberoses lleendes y apaiciones nel reinu. Asina, Xaime I el Conquistador cunta que na conquista de Valencia apaeció'l santu: «Apaecióse San Xurde con munchos caballeros del paraísu, qu'ayudaron a vencer na batalla, na que nun morrió cristianu dalgunu». Más tarde, el rei Jaime cunta de la conquista de Mallorca que «según cuntáron-y los sarracenos, éstos vieron entrar primero a caballu a un caballeru blancu con armes blanques», qu'él identifica con Xurde.
El patrociniu de Xurde de Capadocia sobre los reis d'Aragón y, por estensión, sobre tou la Corona d'Aragón reconozse oficialmente a mediaos del sieglu XV mientres el reináu de Xuan II d'Aragón y Navarra, que lo noma patrón del Reinu y de la Diputación del Xeneral, principal institución foral en casu de nun tar convocaes les Cortes.
thumb|upright|La bandera de Barcelona lluz dos crucies de San Xurde xunto coles [[Señal Real d'Aragón|barras de la Corona d'Aragón.]]
Portugal
Tamién Xuan I de Portugal yera devotu de Xurde. Tanto ye asina que sustituyó a Santiago por Xurde como santu patrón de Portugal. En 1387 ordenó que la so imaxe a caballu fuera sacada na procesión de Corpus Cristi, tradición que s'estendió tamién al Brasil.
Yá en 1386, Inglaterra y Portugal —xuníes tamién pol patronatu de San Xurde — roblaron l'alianza anglu-portuguesa, qu'inda sigue a valir.
Hungría
thumb|right|upright|Insinia de la [[Orde de San Xurde (Hungría)|Orde de San Xurde d'Hungría.]] Les figures de San Xurde y San Martín tópense estrechamente amestaes a los cultos relixosos húngaros inclusive antes de la fundación del reinu de Hungría, escontra'l añu 1000. Según les cróniques y lleendes, el rei San Esteban I d'Hungría condució a los sos exércitos contra'l adalid de los paganos, Cupan, nel añu 997 so les banderes de San Xurde y San Martín.
Mientres los siguientes trescientos años, rindióse cultu tantu a San Xurde como a San Martín en delles ilesies y monesterios, anque a partir de la canonización del rei San Ladislao I d'Hungría nel añu 1192, ésti unvió.
N'añu 1326 el rei Carlos I d'Hungría fundó la primer orde caballeresca llaica del mundu, la Orde de San Xurde, lo qu'atestigua que nel sieglu XIV el so cultu siguía teniendo gran importancia n'Hungría.
N'añu 1373 los hermanos húngaros Martín de Koloszvár y Xurde de Kolozsvár, maestros escultores, fundieron una estatua en bronce de San Xurde, probablemente agasayo del rei Lluis I d'Hungría al so aliáu l'emperador Carlos IV de Luxemburgu, tamién rei de Bohemia, que foi asitiada en Praga.
A partir de la segunda metá del sieglu XIV prevaleció'l cultu del rei caballeru Ladislao I d'Hungría: inclusive se convirtió en tradición acuñar monedes cola so imaxe.
Según un estudiu realizáu n'Hungría n'añu 1808, 59 asentamientos llevaben el nome de San Xurde. Sicasí, tomando en cuenta los documentos y manuscritos esistentes, envalórase que previu a los 150 años d'ocupación turca otomana nos sieglos XV y XVI, el númberu de llocalidaes nomaes n'honor a San Xurde yera cerca del doble que de les qu'apaecieron nel estudiu. Concluyéndose asina toles ausentes nel llistáu d'añu 1808 fueron destruyíes primeramente.
Inglaterra
thumb|upright|La bandera d'Inglaterra ye una cruz de San Xurde.
Los antiguos archivos de la orde fueron destruyíos pol fueu, pero créese qu'en 1344 o en 1348, Eduardu III proclamó a Xurde de Capadocia como patrón d'Inglaterra. A pesar de que'l so cultu foi reprimíu na dómina de la Reforma pola Ilesia d'Inglaterra, la capiya de San Xurde nel Windsor (completada ente 1483 y 1528) caltúvose como sede de la orde.
En 1818, l'entós príncipe rexente y más tarde rei Xurde IV d'Inglaterra creó la Bien Distinguida Orde de San Miguel y San Xurde pa reconocer los servicios estraordinarios nel campu diplomáticu.
Apaez nel llibru I como'l Redcrosse Knight of Holiness ('Caballero Santu de la Cruz Roja'), proteutor de la Virxe María. Ye d'esta guisa que puede interpretase a Xurde de Capadocia, como parte de la Ilesia d'Inglaterra calteniendo y sofitando a la dinastía Tudor de Sabela I d'Inglaterra.
Rusia
La imaxe de Xurde de Capadocia apaez nel antiguu escudu imperial y nel escudu nacional modernu. Yera l'antiguu emblema de los exércitos rusos y dio nome a la primer orde militar del país.
Ucraína
La fiesta de San Xurde ye en mayu. Nesa fecha celebrar n'Ucraína'l plastuny, que ye al empar la fiesta de San Xurde y el festival de primavera. San Xurde ye'l patrón d'Ucraína, la rexón de Kiev, el santuariu principal de Galitzia y de la ciudá Leopolis- Catedral de San Xurde, les más antigües ciudaes de Volodimir-Volinski, Kamianets-Podilskyi y par de docenes de ciudaes.
Bielorrusia
Na República de Bielorrusia celebra'l 23 d'abril al empiezu de la primavera: los llabradores se revuelcan pola yerba papada pol primer rosada y bendicen la tierra. Per otra parte, la fiesta ta rellacionada cola prosperidá y curiáu de los animales: estregar con un güevu a los reses por que tean más llozanes.
Malta
Na islla de Malta celebra la fiesta'l cuartu domingu de xunu y en Goz u'l tercer domingu de xunetu.
Arxentina
San Xurde ye'l patronu de l'arma de Caballería del Exércitu Arxentín, polo que'l día 23 d'abril celébrase'l so día. Tamién ye patronu d'una ciudá de la Provincia de Salta llamada Pichanal.
Tamién s'atopa la ciudá de San Xurde na Provincia de Santa Fe. Allugada nel Centru Oeste de la provincia.
Colombia
Nel Exércitu Nacional de Colombia ye patronu del arma más insigne de la Fuercia, la Caballería. El soldáu de Caballería, qu'acompaña col so lleal trabayu la misión del Exércitu Nacional, foi recursu importante na defensa de los valores patrios y reconocen nél a un home lluchador, virtuosu qu'apurre los sos esfuercios pola seguridá y progresu de la patria; El día de l'Arma de Caballería celébrase igualmente'l 23 d'abril - fonte:
Uruguái
San Xurde ye'l patronu de l'Arma de Caballería del Exércitu Uruguayu, pero'l so día celebra'l 12 d'ochobre, fecha que se recuerda la primer carga a caballu del Exércitu Oriental el 12 d'ochobre de 1825, Batalla de Sarandí.
Etiopía
thumb|right|Ilesia de San Xurde n'Etiopía
Asina se construyó Bet Giyorgis ('San Xurde'), escavada na roca, una de les ilesies más formoses d'Etiopía. La ilesia ta arrodiada por mitos y lleendes qu'afirmen que foi construyida polos templarios nel sieglu XIII o que guarda'l Arca de l'Alianza bíblica.
Brasil
Portugal llevó'l cultu a les sos colonies. Nos cultos afro-brasilanos, na Umbanda identificar a San Xurde con Ogum o Ogún (en Rio de Janeiro, Recife, São Paulo y Porto Alegre), dios de la guerra y les armes, que remana'l fierro y con Oxóssi y Odé, nel Candomblé de la Bahia. El Africanismu tamién toma esti santu pa representar a Ogum, santu (orixá) guerreru y proteutor.
Méxicu
Nel estáu de Durango de Méxicu, declaróse patronu festejable el día 23 d'abril. Esto por cuenta de la so mitoloxía de defender ante les fieres», na ciudá de Durango abonden los inseutos y arácnidos (específicamente los alacranes).
thumb|[[Iconu, Muséu Cristianu-Bizantín, Atenes]]
Patronazgo
San Xurde ye o foi santu patrón y proteutor de diversos países, rexones y ciudaes: la Corona d'Aragón, Inglaterra, Portugal, Xeorxa, Lituania, Xénova, Calabria, Barcelona, Friburgu de Brisgovia, Moscú, Cáceres, etc.
Ye unu de los santos caballeros, proteutor mientres la Edá Media d'esti estamentu. En Rusia emplegóse como principal emblema de los sos exércitos. N'Inglaterra y Provenza usábase'l so nome como berru de guerra.
Delles órdenes militares porten el so nome o los sos símbolos: la Orde de la Jarretera, la Orde Teutónica, la Orde de Calatrava, la Sacra Orde Constantiniana, la Orde de San Xurde de Alfama, ente otres.
Tamién ye patronu de diverses otros oficios y actividaes: llabradores, soldaos, arqueros, prisioneros, ferreros, xentes del circu, escultistas, montañeros, ente otros.