cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lobelia laxiflora
Taxonomía
Lobelia laxiflora describióse por Carl Sigismund Kunth y espublizóse en Nova Genera et Species Plantarum (quarto ed.) 3: 311. 1818[1819]. Lobelia: nome xenéricu que foi nomáu n'honor del botánicu belga Matthias de Lobel (1538-1616).
laxiflora: epítetu llatín que significa "con flores laxas".
Nome común
Aretitos, calzón de don Juan, campanines, contrahiedra, flor tocada, santa quiteria.
Topografía
La topografía ye la ciencia xeográfica qu'estudia'l conxuntu de procedimientos pa determinar la posición d'un puntu sobre la superficie de la Tierra, tantu en planimetría como n'altimetría.
El términu suel aplicase a árees relativamente pequeñes, un area menor a 55 Km^2, emplegando'l denomatu de xeodesia cuando se pretende relevar o cubrir espacios mayores.
Pa eso empléguense coordenaes que pueden ser dos distancies y una elevación, o una distancia, una direición y una elevación.
Los mapes topográficos amuesen la elevación del tarrén sobre'l nivel del mar utilizando llinies que coneuten los puntos cola mesma cota, denomaes curves de nivel o isohipses, n'esti casu se diz que'l mapa ye hipsográficu.
Campu d'aición
La Topografía ye d'aida en varios trabayos como pueden ser:
Barril
thumb|Barril de madera. Barril o barrila, tamién llamáu barrica , cuba , tonel o pipa ye un recipiente cilíndricu fabricáu en madera que sirve como mediu d'almacenamientu d'elementos líquidos o sólidos.
Estructura y usos
thumb|left|150px|Moderna barrica de vinificación La estructura del barril o barrica de madera ta formada por duelas, pieces de madera con abigorniaes pa consiguir el perfil cóncavu del tonel, suxetes por aros anchos de metal o "zunchos", y zarraes con tapes planes, tamién de madera, llamaos "fondos". El so usu tradicional dende l'Antigüedá foi l'almacenaxe y caltenimientu de líquidos como l'agua, vinu, güisqui, cerveza y demás procesos de destilación de diverses ceberes lleldaes, o de granos, farines, frutes, y otros alimentos de bien diversu tiempu de maduración y durabilidá. Quiciabes l'usu más frecuente y calteníu constituyir les barriques o toneles pa ellaborar y ameyorar vinos (n'especial los productos de la vide). Dacuando un barril tien dellos usos secuenciales distintos. Por casu, los barriles de Xerez suelen usase pal blended del güisqui
Materiales de fabricación
Amás del tradicional barril de madera –y siempres en función de la so tipoloxía y usu–, diverses industries adoptaron recipientes y contenedores fabricaos en diversos materiales y rellacionaos cola morfoloxía polivalente del tambor industrial, ente ellos:
Na lliteratura
D'ente los numberosos exemplos, puede recordase quiciabes el estremecedor rellatu d'Edgar Allan Poe tituláu precisamente El barril de amontillado («The Cask of Amontillado»).
Nel arte
thumb|left|150px|[[Crates de Tebas|Crates visita a Diógenes, en «Le Livre de bonnes hoeurs de Jacques Legrand» (1490).]] Anque nel so orixe foi con toa probabilidá una tinaja de folla lo que'l filósofu Diógenes de Sinope escoyó pa vivir nes cais d'Atenes, na historia del arte la iconografía foi evolucionando y la tinaja mediterránea de folla convertir en barril de madera, más presente na artesanía septentrional.
Betsy Baker
Carrera
Baker entamó la so carrera en 1981 nel telefilme Word of Honor, mesmu añu nel qu'interpretó a Linda nel filme de terror The Evil Dead xunto a Bruce Campbell, Ellen Sandweiss, Richard DeManincor y Theresa Tilly, so la direición de Sam Raimi. Tres una llarga ausencia nel mundu de la televisión, Baker tornó col rol debú de Lawna na película The cat´s meow en 2005.
Cabeza nuclear
Una cabeza nuclear ye un arma de destrucción masiva que ye parte de los misiles nucleares. Contién como elementu esplosivu plutoniu o uraniu si ye de fisión (les más comunes), o hidróxenu (por mor d'ello'l nome de "bomba H") si ye de fusión.
La so fabricación espardióse y temióse'l so emplegu masivu na Guerra Fría, por mor de la continua amenaza de los dos exes encabezaos polos Estaos Xuníos y la XRSS. Anguaño prohíbese la venta internacional y los países que les fabriquen namái que les puen facer con recursos propios.
Los países que tienen cabeces nucleares son Estaos Xuníos, dellos de los Estaos de la finada XRSS, Francia, el Reinu Xuníu, India, Paquistán, Israel, China y Corea del Norte.
Anguaño hai abondes pa producir la destrucción total del planeta Tierra tres vegaes.
Airsoft
L'airsoft ye un xuegu de guerra que surdió en Xapón nos años ochenta que s'estendió bien ceo a los Estaos Xuníos y anguaño espárdese per bien de países europeos.
Definición
En concentraciones numberoses de xugadores, ye vezu identificar a los bandos con brazales ce color pa evitar el "fueu amigu".
Magar qu'heba bien de modalidaes de xuegu, lo principal ye eliminar a los equipos o xugadores contrarios, disparando a los sos componentes. Del mesmu xeitu que nel paintball, hai que llevar delles proteiciones como gafes pa nun recibir un bolaxu nos güeyos. Esti ye l'únicu riesgu na práutica del airsof. Si dalgún participante nun lleva les gafes puestes, interrúmpese la partida o ha dexala.
Anguaño hai n'España un vacíu llegal tocantes a la práutica d'esti xuego nos llugares públicos, ya que la confusión podría crease na población desconocedora del airsof y llevalos a alertar a les fuercies de seguridá. Recomiéndase prauticalu en tierres privaes o llugares autorizaos col correspondiente permisu del conceyu pa evitar problemes.
Una de les bases del xuegu ye l'enfotu na honradez del xugador, ya que nun hai manera de comprobar si daquién recibió un impautu. El xugador que recibe ha glayar "¡Muertu!" o dar a conocer a los demás que lu eliminaren, retirándose darréu del tarrén de xuegu. Los xugadores peor vistos nesta comundiá son los "inmortales2 por razones evidentes.
Los aficionaos al airsoft nun pretenden nin fomentar la violencia nin denguna triba d'ideoloxía. Pa ellos esti ye un xuegu peremocionante que val pa descargar adrenalina. Amás, les comunidaes d'airsoft tán a la escontra de que los individuos radicales participen nesti xuegu.
Saccostomus mearnsi
Saccostomus mearnsi ye una especie de royedor de la familia Nesomyidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Etiopía, Kenia, Somalia, Tanzania y Uganda.
Hábitat
El so hábitat natural son: sabana, seques subtropicales o tropicales carbes secos, desiertos calientes y tierres de cultivu.
NGC 1427A
NGC 1427A ye una galaxa irregular asitiada na constelación de Fornax a una distancia de 62 millones d'años lluz de la Vía Lláctea.
Ye bien similar a la Gran Nube de Magallanes y un miembru del Cúmulu de Fornax, notable por tar siendo destruyida por dichu cúmulu de galaxes. La fuercia de gravedá del cúmulu tar atrayendo y faciendo cayer escontra él a una velocidá de 600 quilómetros per segundu, aburuyando la so forma y produciendo -xunto a la esfregadura col gas caliente qu'enllena'l mediu intergaláctico de Fornax- una elevada actividá de formación estelar en toa ella. Calcúlase qu'en mil millones d'años sería rota por completu pol cúmulu, les estrelles que formaron parte d'ella y el gas que quedara esvalixándose pol espaciu intergaláctico d'ésti.
Ver tamién
Galaxa Cometa, una galaxa que ta sufriendo un procesu similar.
Referencies
NGC 1427A: Galaxy in Motion
THE IMPENDING DESTRUCTION OF NGC 1427A
Clitopilus prunulus
Descripción
La so cogorda, cuerpu granible, tien un sombreru gris ablancazáu, d'aspeutu fariñentu y ente 8 y 12 centímetros de diámetru. Tien forma convexa n'exemplares nuevos, y vase apandando conforme madura, hasta quedar ablayáu nel centru y con cantos son irregulares y ondulaos. Les llámines son bien fines, tupies y llixeramente decurrentes, y presenten un color blancu de primeres y daqué rosáu más tarde. El pie ye curtiu, macizu y flexible, y nun suel superar los 5 centímetros de llargor. La base del pie ye afelpada. El golor de la so carne ye prestosu y bien característicu, recordando al de la farina de trigu, razón pola que la cogorda conocer col nome popular de "molinera". La esporada ye rosada.
Posibilidaes de tracamundiu
Ye posible tracamundiar esti fungu coles d'otres especies velenoses o non comestibles, como Clitocybe phyllophyla o Clitocybe dealbata, que tamién tienen golor fariñento y llámines estrapaes (pero elástiques y non como nel Prunulus que se ruempen al pasar el deu), pero ensin tonos rosaos y más dures que les Clitopilus prunulus.
Ronchères (Yonne)
Ronchères ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Seleición femenina de sóftbol de Nueva Zelanda
La Seleición femenina de sóftbol de Nueva Zelanda ye la seleición oficial que representa a Nueva Zelanda nos eventos internacionales de sóftbol femenín.
Xuegos Olímpicos
El sóftbol empezó a apostase na XXVI edición de los Xuegos Olímpicos, realizaos nel añu 1996, solamente na caña femenina, pos el COI considera al béisbol y al sóftbol como un mesmu deporte. Nes ediciones XXX (añu 2012) y XXXI (añu 2016), nun s'apostó.
Xuegos Mundiales
El sóftbol apostóse en cuatro ediciones de los Xuegos Mundiales.
Gertrude Simmons Burlingham
Gertrude Simmons Burlingham foi una micóloga d'Estaos Xuníos, bien conocida pola so obra sobre Russula y Lactarius, pionera nel usu de les carauterístiques microscópiques de les espores y la tinción iodada pa la identificación d'especies. La so vida fora de la investigación científica foi pocu documentada, cola esceición de la información biográfica más elemental.
Biografía
Gertrude S. Burlingham nació en Mexico (Nueva York) en 1872. La so vida antes de llograr el so M.Sc. de la Universidá de Siracusa en 1898 nun ye conocida. Dende 1898 hasta'l so retiru en 1934, enseñó bioloxía en Binghamton y en Brooklyn, pero a pesar de consiguir un Ph.D. de la Universidá de Columbia en 1908, nun dio cases na universidá. Nunca se casó.
Como una postgraduada, trabayó principalmente nel Xardín Botánicu de Nueva York (acrónimu n'inglés NYBG) en virtú d'un alcuerdu ente esa institución y l'Universidá de Columbia pa estudios de doctoráu, la primer muyer en llograr un doctoráu del programa. Nel Xardín, collaboró con William A. Murrill (que finalmente nomó a Russula murrillii nel so honor). Poco dempués d'empezar la so carrera científica, empezó a pasar enforma tiempu en Vermont, onde yera propietaria d'una segunda casa en Newfane, Condáu de Windham, nel área que foi la tema de les sos primerísimas publicaciones científiques.
Dempués retiróse de la enseñanza en 1934, camudándose a Florida, xuniéndose a dellos otros micólogos retiraos ellí, y collaboró principalmente con Henry Curtis Beardslee (amás ella nomó una Russula nel so honor, y escribió el so obituariu). Recoyó principalmente nel nordeste y en Florida, pero, polo que'l Pacíficu Noroeste, y nuna ocasión, viaxó a Escandinavia onde trabayó con Lars G.T. Romell, Seth Lundell, Jakob Y. Lange. Morrió na so casa de Winter Park, Florida el 11 de xineru de 1952 d'una enfermedá ensin especificar y foi soterrada en "Newfane Hill" a pidimientu so.
Los sos papeles, una biblioteca personal (incluyendo delles primeres obres rares) y 10.000 exemplares de yerbariu fueron mandaos al NYBG, onde creó una fundación de Becarios pa llograr qu'estudiantes de micoloxía usen les instalaciones del Xardín. Esa beca foi concedida a 27 estudiantes ente 1956 y 1994. Los sos papeles de la biblioteca inclúin una gran correspondencia que cubre 40 años, trabayos d'investigación y manuscritos, notes de campu, dellos cientos de semeyes y negativos de vidriu (la mayoría de especímenes), según unes 60 ilustraciones n'acuarela de la so colega micóloga Ann Hibbard.
Delles publicaciones
Pa una llista más completa, ver l'obituariu de Seaver.
Gina Paola Méndez
Gina Paola Méndez Ramírez ye una bióloga, botánica, y profesora colombiana. Desenvuelve actividaes académiques y investigativas nel Institutu de Ciencies Naturales, del Muséu d'Historia Natural de Bogotá.
En 1993, llogró la llicenciatura en Bioloxía pola Universidá Nacional de Colombia, See Bogotá. Y el M.Sc. en Sistemática Vexetal de la mesma universidá. Realiza'l so doctorando na Universidá de la Ciudá de Nueva York, precisamente nel Institutu de Botánica Sistemática, instalaciones del Xardín Botánicu de Nueva York.
Sciurotamias davidianus
Sciurotamias davidianus ye una especie de royedor de la familia Sciuridae.
Distribución xeográfica
Ye endémica de China.
Campillos-Sierra
Campillos Sierra ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Allugamientu
Campillos Sierra atópase na contorna de la Serranía na provincia de Cuenca a menos de seis quilómetros de Huerta del Marquesado y a diecisiete de Tejadillos y ocho de Cañete. La distancia a la capital de la provincia ye d'aproximao 80 km.
Ta a 85 km de Teruel, 172 km de Valencia y 245 km de Madrid.
Tocantes al so allugamientu dientro del conxuntu de Sierres y montes conquenses hai que dicir que ta al sur de la Sierra de Valdemeca, llugar de gran guapura ya interés y a unos 25 km de les torcas de Cañada del Hoyo, según relativamente próximu a los Montes Universales.
Flora y montes
Campillos Sierra ye una llocalidá de gran importancia tocantes a la so vexetación refierse yá que cunta con unu de los meyores sabinares del mundu denomináu la Devesa. Anguaño ta integráu dientro de la ZEC (Zona d'Especial Caltenimientu), xunto a Sabinares de Campillos y Valdemorillo de la Sierra.
El sabinar resulta peculiar pol tamañu del arboláu y pola so estructura encampizada, modelada pol aprovechamientu ganaderu tradicional de la zona; de fechu esti monte constitúi unu de los meyores exemplos a nivel nacional de sabinares encampizaos. Presenta exemplares centenarios de gran porte y diámetru que pueden llegar a superar el metro.
La zona inclúi pequeñes superficies de xuncales churreros y fenalares, que constitúin un hábitat aparente pal topín de Cabrera, que caltién equí una población de bona densidá.
Xunto colos pinos desenvuélvense otres especies propies de zones fríes y subhúmedas como son el pinu negral (Pinus nigra), enebro (Juniperus communis), caxigal (Quercus faginea) o la carrasca (Quercus rotundifolia).
Campillos Sierra tien dos ríos, La Llaguna y El Tejadillos xunto a los qu'esiste una zona de güertes y onde viven especies de ribera singulares como son les ablanares (Corylus ablana) o los sauces (Salix alba).
Si vamos escontra la zona suroeste del términu municipal dende'l pueblu podemos atopanos un sabinar típicu bien distintu al que se desenvuelve na Devesa pero non por ello de menor valor nesti tipu de formaciones vexetales.
Clima
Cunta con un clima mediterraneu fríu. Iviernos con temperatures bien fríes y branos templaos pero secos.
La temperatura medio añal asítiase alredor de los 10º, siendo una zona con xelaes tardíes frecuentes hasta nel mes de mayu. Los díes de máximes precipitaciones asítiase na seronda, siendo payares unu de los meses más lluviosos. Les temperatures medies mínimes de xineru cayen per debaxo de los cero graos, nun siendo escepcional temperatures por de baxu de los -10º.
Campillos Sierra asítiase nel pisu bioclimático supramediterráneo nun llegando a los rigores de la Sierra de Valdemeca pol so menor altitú que escasamente supera los 1400 msnm nes sos zones más altes.
Les precipitaciones branices son principalmente por nubes, que suelen ser más frecuentes na segunda metá del mes d'agostu, marcando'l final del branu.
Monumentos
Frente a la ermita atopa un edificiu que d'antiguo foi la casa del ermitañu y que anguaño ye un abellugu onde puede faese fueu; asina mesmu la paraxa cunta con una ventena de meses d'obra que dexen esfrutar d'una comida nuna paraxa de singular guapura bien próximu al ríu Tejadillos.
Hai de solliñar nel paisaxe'l puntal de la Virxe que s'irgue a los llombos de la ermita, según les antigües cueves onde se guardaba'l ganáu del otru llau del ríu Tejadillos. Del interior de la ermita sale un pequeñu manantial d'agua qu'enriáu forma una fonte xunto la casa del ermitañu; asina mesmu ye de gran valor l'arboláu de grandes dimensiones, como chopos y dalgún pinu.
Rosoy (Yonne)
Rosoy ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Campillos-Sierra
Monumentos
Próximu al cascu urbanu hai un antiguu llavaderu con un estanque denomináu la Fonte embaxo. Se enclava aprovechando una surgencia natural d'agua fresco que poques vegaes cesa d'esquitar. L'agua de la fonte fai un percorríu poles piles del llavaderu hasta llegar al estanque, que sirve pa regar una pequeña zona de güerta.
D'últimes Campillos Sierra tien una pequeña ermita n'honor de San Antonio, d'escases dimensiones a la entrada del pueblu xunto a l'antigua carretera.
Entá nun siendo un monumentu en sí mesmu, ye de destacar les dimensiones de la plaza bien cimeres a les habituales nos pueblos de la zona onde d'antiguo había una vieya llamera que como toos fueron afeutaos pola grafiosis, siendo sustituyíu por un cedru anguaño.
Les eres de Campillos Sierra formen un conxuntu de payares de singular guapura tantu pol so actual estáu de caltenimientu como pola cantidá de los mesmos. Les eres estender nuna amplia zona llana al este del pueblu. Estos pequeños payares de piedra con morteru de cal y arena, teyaos de texa y vieyes puertes de madera, son una clara muerte de la importancia de la cebera na agricultura de Campillos Sierra. L'especial interés d'estes construcciones tendría de faenos cavilgar sobre'l so caltenimientu y meyora, afaciéndonos a la estructura histórica de los mesmos y siempres realizando meyores con morteru de cementu blancu y sable nes sos parés y texa colorada nos sos teyaos. Non siempres ye apreciáu'l valor del patrimoniu por quien lo repara a diariu.
El campusantu municipal, próximu a les eres de San Antonio, tien como singularidá la presencia de sabines nel so interior procedentes de les granes de les esteriores con crecederes importantes nun habiendo cipreses.
En Campillos Sierra esistíen d'antiguo tres molinos pa producción de farina aprovechando l'agua del río Llaguna; los trés atópase en ruines.
Fiestes
El día 20 d'agostu hai una romería a la Virxe, que repitir el 1 de setiembre conmemorando'l día de l'apaición de la Virxe, según cuenta la lleenda, allá pel añu 1208.
Lobelia tupa
Lobelia tupa (Tupa, Tabacu del diañu) ye una especie de planta de flores perteneciente a la familia Campanulaceae. thumb|Detalle de la planta thumb|Detalle de la flor
Hábitat
Ye nativa del centru de Chile dende Valparaíso hasta Los Lagos.
Propiedaes
La so latex ye usáu como albortivu y como allucinóxenu, lo qu'esplica los sos nomes comunes de Tabacu del Diañu, irónicamente esta planta ye usada pa esaniciar los efeutos de l'adicción a la nicotina, causada pol alcaloide lobelina. Los indíxenes Mapuche del sur de Chile considerar una yerba sagrada. Nes fueyes de Tupa atópense principios activos qu'aguiyen la respiración.
Taxonomía
tupa: epítetu deriváu del nome vernáculu.
Campillo de Altobuey
miniaturadeimagen|240x240px|Conceyu Campillo de Altobuey ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Situación
Enclaváu na Manchuela conquense, Campillo de Altobuey allugar nel entamu de La Manchuela, una contorna dientro del llurdiu conquense. La provincia de Cuenca estremar en trés grandes contornes naturales: la Serranía, la Alcarria y La Mancha. Dientro d'esta postrera allúgase La Manchuela, una contorna que toma 29 conceyos y que s'asitia al sureste de la provincia, partiendo coles provincies d'Albacete y Valencia.
Cuando la direición ye Madrid, dende la cercana esviadura de Motilla del Palancar, nun tiempu averáu de 15 minutos. Tamién podemos dir dende Motilla hasta la llocalidá de Honrubia pa coyer nesti puntu l'A-3. Esti percorríu facer al traviés de la N-III y el tiempu emplegáu pa llegar a Madrid amenorgar en 15-20 minutos.
Campillo asitiar a tan solo 9 quilómetros de Motilla del Palancar. A esta llocalidá llégase al traviés de la carretera CM-2202, tamién de recién execución.
En Campillo naz tamién la carretera CU-V-5014, que'l so destín ye la llocalidá d'Enguídanos.
Llenda colos conceyos de Motilla del Palancar, Gabaldón, Almodóvar del Pinar, Paracuellos, Enguídanos, Puebla del Salvador y Iniesta.
Datos xeográficos
Ye'l característicu conceyu castellanu, nel que destaca la so llamativa torre, visible dende dellos quilómetros alredor.
La superficie total del conceyu ronda los 173 quilómetros cuadraos, tierres qu'atopen nel Norte, Este y Oeste alineación montascoses pertenecientes al Cordal Ibéricu, pero que nel sur afayen la impresionante llanura manchega, sobre la cual asítiense gran cantidá de viñeos.
La llocalidá atopar a 937 msnm, anque ta curiada por dos pequeñes elevaciones montascoses que les sos cumes más altos son Callejas pel oeste (con 1.052 metros d'altitú) y el Chotil nel este (con 1.016 metros).
Campillo pertenez, hidrológicamente, a la cuenca del Ríu Júcar, yá que ta próximu a ésti en direición oeste y al impresionante valle del ríu Cabriel pel este. Pol términu municipal nun escurre nengún cursu continuu d'agua, magar tien delles ramblas y ribayos.
El so clima ye mediterraneu continental templáu, con temperatures medies d'ente 12º y 15º C. Mientres el branu, el clima secu y les temperatures elevaes faen qu'ente mediaos de xunetu y principios d'agostu'l calor seya intensu. Pel iviernu, los termómetros baxen mientres la nueche a temperatures baxo cero, calteniéndose mientres el día temperatures bien nidies.
Población
Según l'INE, a 1 de xineru de 2015 la población de Campillo ye de 1.481 habitantes, 725 homes y 756 muyeres. Campillo, en 1900, cuntaba con 3.423 habitantes, y llegó inclusive en 1940 a los 3.791. Les migraciones a les grandes ciudaes (na so mayoría a Valencia, Madrid o Barcelona), nos años 60, 70 y 80 del sieglu XX, fixeron que la población amenorgar en 1.600 habitantes n'apenes 30 años. Esto fai qu'en dómines branices y mientres les fiestes n'honor a la patrona, la población en Campillo averar a los 3.000 ó 4.000 habitantes.
Sant Feliu de Buixalleu
Sant Feliu de Buixalleu ye un conceyu perteneciente a la provincia de Girona, en Cataluña. Ta asitiáu al sureste de la comarca de la Selva. La capital municipal ye Grions. Formar amás les entidaes de Gaserans y Sant Feliu de Buixalleu, que da nome al conceyu.
thumb|left|Situación de Sant Feliu de Buixalleu na provincia de [[Provincia de Girona|Girona.]]
Campillo de Altobuey
Historia
Campillo de Altobuey ye anguaño un pequeñu pueblu manchegu, que yá nun llega a los dos mil habitantes, pero históricamente foi una villa de realengu de cierta importancia, que cuasi llegó a algamar los cuatro mil habitantes en sieglos pasaos (nun escaezamos que la ciudá d'Ávila, por casu, tenía unos cinco mil habitantes cuando ta construyendo la so catedral) y que de la so bona situación económica y social quedó pa testificalo un ricu patrimoniu arquiteutónicu de calter relixosu nel que se llevaben a cabu los pertinentes ritos y teníen la so sede un gran númberu d'instituciones, confreríes y hermandaes. Sospriende al visitante y al historiador non avisáu topar nesta sele villa de la Manchuela (o de la Mancha conquense) un gran patrimoniu.
Catherine Robbe-Grillet
Catherine Robbe-Grillet, que'l so apellíu de soltera foi Rstakian, ye una escritora francesa que publicó so los pseudónimos Jean de Berg y Jeanne de Berg.
Campillo de Altobuey
Oríxenes
La fecha de la so fundación como pobláu nun se conoz d'una manera esacto y concreto. Hai constancia de que na zona en qu'anguaño s'atopa la llocalidá había asentamientos de tribus olcades, unu d'estos asentamientos atopar nel cercanu cuetu de Santa Quiteria, nel cual alcontráronse parte de les sos muralles y ruines y urnes cinerarias, cerámiques y adobes de cal con una antigüedá d'alredor de 2000 años.
Catherine Robbe-Grillet
Biografía
Foi al colexu ya institutu en París. Foi actriz de cine y fotógrafa. Publicó escritos de temática BDSM. L'Image, una novela sadomasoquista so, foi publicada en 1956 pola editorial Minuit. Radley Metzger convirtió la novela nuna película en 1974, La imaxe, tamién conocida como El Castigu d'Anne.
Sant Feliu de Buixalleu
Intereses
El grupu de teatru catalán "Teatre de Guerrilla" realiza una collaboración humorística nel programa "El Món a Rac1" de la cadena de radio catalana Rac1. La collaboración facer supuestamente coneutando en direutu col casino de Sant Feliu de Buixalleu, d'onde dicen ser vecinos los personaxes interpretaos polos "Teatre de Guerrilla".
Campillo de Altobuey
Sieglu XII
El llugar adquier conciencia histórica a partir de la conquista de Cuenca por Alfonsu VIII el día de San Mateo (21 de setiembre) de 1177.
El Rei Alfonsu II d'Aragón unvió tropes al Rei castellanu y en pagu por esta ayuda Alfonsu VIII dio tierres y posesiones a un noble aragonés apellidado Jaraba, nel llugar onde anguaño s'atopa Campillo de Altobuey. Qu'esti noble aragonés foi'l fundador de la dempués Villa de Campillo tenemos delles reseñes hestóriques. Les tierres que s'apurrieron pol so sofitu a la conquista de la ciudá de Cuenca fueron gran parte del actual Huercemes (güei desapaecíu), el Fuexu y la casa de don Diego, onde edifico la so casa señorial.
L'orixe del nome de Campillo puede provenir de los vocablos Campillo (campu pequeño y Altobuey o Alta-güe, nome que se daba a los sistemes montascosos de poco altor (gües: llombes) de los cualos atópase arrodiáu Campillo.
Sieglu XVI
Nos sos añales figura tamién como fecha d'interés históricu, el tresformamientu d'aldega en Villa, títulu que recibió en 1537 del emperador Carlos V tando celebrando Cortes en Monzón, desvenceyando a la población de la ciudá de Cuenca. Ta documentáu que l'Emperador fixo una visita a Campillo el 27 d'abril de 1528 (Archivu del rexistru de Calatrava), según les cartes ellí calteníes, l'Emperador pasó un día de caza nos montes de Campillo, pernoctó una nueche na llocalidá y siguió viaxe escontra Valencia, pernoctando a otru día na Venta del Pajazo.
Mientres perteneció al términu municipal de Cuenca, regia na localidá'l Fueru de Cuenca.
Esta reconocencia foi ampliáu por Felipe III al conceder los apellativos de "bien noble y lleal villa".
Campillo una vegada foi declarada villa independiente tenía derechu a dos alcaldes de mesta, dada la importancia que tenía la llocalidá yá que pequí pasaba l'antiguu camín Real de Madrid a Valencia central, llamáu Camín de les Cabrillas y l'antigua calzada romana que conducía a CesarAgusta, (Zaragoza). Amás tenía derechu a cobrar portalgu por salir d'un puertu secu (el Pajazo).
Non cabo dulda que'l sieglu XVI foi floreciente pa estos llugares, como demuestra l'eleváu númberu d'Ermites qu'había.
Sieglu XVIII
Mientres la Guerra de Socesión española (1701-1713) y según rellaten dellos cronistes, un pequeñu contingente de caballería que al paecer yeren Migueletes catalanes del Archiduque, fueron aniquilaos en tierres de Campillo.
El 7 d'agostu de 1706, la plaza de Cuenca que fuera sitiada y bombardeada por tropes austriaques, capituló a la fin y quedó en poder de los estranxeros. Ellí yera esperáu'l Archiduque Carlos, que pocu dempués entamó viaxe a Valencia, nesta marcha foi sosprendíu poles tropes de Berwick y tuvo qu'enfusase acompañáu del so escolta hasta que llegaron a Campillo, onde tomaron descansu y recuperáronse de la fatiga.
Sieglu XIX
Nesti sieglu desenvolviéronse dellos acontecimientos históricos, mientres la Guerra de la Independencia Española (1808- 1814), una espedición francesa pasó pola llocalidá pa encalorar el llevantamientu de la ciudá de Valencia. Ésta foi unviada dende Madrid al mandu de duque de Conegliano, tomo la ruta más curtia que yera pasando por Tarancón, Campillo y Requena.
Yá na primer Guerra Carlista (1833-1840) tuvo llugar en Campillo una escaramuza, nel branu d13, el xeneral Miguel López al mandu d'espedición Guergué xuntar en Valencia con tropes de Cabrera coles mires de dirixise a Madrid.
Na tercer Guerra Carlista, sobre'l 14 de xineru de 1875, el brigadier Cassola al mandu de dos escuadores de húsares de la Princesa escorrió a una partida carlista, que procedente de Valencia dirixir de Campillo en direición a Enguídanos, cola resultancia de 30 carlistes muertos y 80 prisioneros mancaos. Según recueye la prensa (La Dómina (Madrid. 1849). 15/1/1875, nᵘ 8.122, páxina 2, La Iberia (Madrid. 1868). 16/1/1875, páxina 3). miniaturadeimagen|240x240px|Ilesia de San Andrés
Llugares d'interés
Ye un conceyu con un gran patrimoniu cultural, a pesar del so tamañu:
Duncan Stewart
Duncan Antonio Stewart Agell (1833 - 1923) foi un políticu uruguayu d'orixe arxentín. Presidente de la República interinamente nel mes de marzu de 1894, na so calidá de Presidente del Senáu.
Catherine Robbe-Grillet
Biografía
Ye tamién autora de Ceremonia de muyeres (ed. Grasset) (1985), escribiendo col pseudónimu de Jeanne de Berg y Entretien avec Jeanne de Berg (ed. Les Impressions Nouvelles) (2002) sol nome de Catherine Robbe-Grillet. En 2004, ella escribió, col so propiu nome, Jeune mariée: Journal, 1957-1962 (ed. Fayard), un resume de los sos primeros años de matrimoniu. La so publicación más recién ye Le Petit Carné Perdu (marzu de 2007, ed. Fayard) sol nome de Jeanne de Berg. La so última apaición como actriz foi en 2006, en Une Belle Enfant Blonde, una obra basada nos escritos de Dennis Cooper.
Duncan Stewart
Depués treslladóse al Uruguái, onde se desempeñaría como funcionariu públicu y más tarde como políticu, siendo ministru de Facienda na alministración de Lorenzo Batlle. En 1890 foi escoyíu senador.
Finalmente, Juan Idiarte Borda algamó la Presidencia con 47 votos.
Más tarde, oponer al golpe d'estáu de Juan Lindolfo Cuestas, integrando les disueltes Cámares coleutivistes. Y dexa d'actuar en política dende entós.
Casáu con Delfina García Vargas, de que'l so matrimoniu nacieron ocho fíos; y tíu de Matilde Pacheco, futura esposa de José Batlle y Ordóñez.
Bobbi Baker
Bobbi Baker ye una actriz d'Estaos Xuníos que ye conocida pol so papel como Kiki na comedia House of Payne. Apocayá tuvo un papel na película Madea Goes to Jail.
Biografía
Baker asistió a la Escuela de Oxford de Drama en 2000. Graduóse na Universidá Western Carolina en 2001 con una llicenciatura en teatru. Depués, estudió cuatro años en Juilliard, graduándose na primavera de 2007. Baker foi la primer persona na hestoria de la División de Drama de Juilliard en graduase con honor pol so trabayu nuna tesis llamada, "To What Extent is Black Preaching a Manifestation of Black Culture?"
Vida personal
Casóse con Nate James n'agostu de 2007. James yera delantera y capitán d'un equipu de la Universidá Duke. Agora ye entrenadora asistente na escuela.
Campillo de Altobuey
Llugares d'interés
== Economía Agricultura practica un policultivo de distintos productos: ceberes, viñeos, olivar, llenteyes, ayos… Campillo foi siempres conocíu pol so azafrán, y anque menguó enforma'l so cultivu, esiste una iniciativa empresarial pa comercializalo a nivel nacional ya inclusive internacional. Esiste la Cooperativa Agrícola San Andrés Apóstol, que cunta con alredor de 800 socios. Encargar d'emprestar servicios a los llabradores (distribución de ceberes, granes y abonos) y tamién funciona como bodega de vinu y almazara d'aceite.
Bobbi Baker
Vida personal
El so fíu Nathaniel III nació'l 26 de xunetu de 2009.
Campillo de Altobuey
Ganadería
Sigue esistiendo'l llendo tradicional d'oveyes y cabres. Tamién esiste un Polígonu ganaderu qu'acueye dende coneyos hasta avestruces.
Bobbi Baker
Carrera
Dempués de graduase de Juilliard, actuó como Claudia en The Bluest Eye. Baker ganó una crítica sólida pol so papel en The Bluest Eye, con The New York Times diciendo:
Campillo de Altobuey
Industria
Llindar a una fábrica testil.
Campos del Paraíso
Campos del Paraíso ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. En 2015 tenía una población de 845 habitantes según les cifres oficiales del INE.
Ta compuestu polos pueblos de Carrascosa del Campo, Valparaíso de Arriba, Valparaíso de Abajo, Loranca del Campo y Olmedilla del Campo. El Conceyu y cabeza del conceyu atópase en Carrascosa del Campo.
Bobbi Baker
Carrera
A finales de 2007, presentó una cinta d'audición a Tyler Perry y foi escoyida como Kiki en House of Payne.
Baker interpreta al personaxe recurrente de Kiki, una emplegada de peluquería, na tercer temporada del programa. El personaxe, foi un retu pa Baker." Kiki ye una pistola... La xente nun me ve difícil. Decidí afondar y atopar esti personaxe. Cuando empezamos a grabar, ella empezó a surdir," dixo Baker. De magar, Baker foi preguntada pa xunise a House of Payne pa temporaes adicionales. El so trabayu llevó a Perry a escoyela como asistente fiscal de distritu nel so pelúcla Madea Goes to Jail.
Campos del Paraíso
El conceyu crear en 1971 pola fusión de los antiguos conceyos de Carrascosa del Campo, Loranca del Campo, Olmedilla del Campo, Valparaíso de Abajo y Valparaíso de Arriba.
Alministración
Carrascosa del Campo ye la llocalidá onde s'asitia la sede del Conceyu de Campos del Paraíso. Mientres la democracia, estos fueron los alcaldes de Campos del Paraíso:
Economía
La economía del conceyu ye principalmente agrícola. Xeográficamente, el so relieve ye de cuestes.
Hoyos del Espino
Hoyos del Espino ye una llocalidá y conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Forma parte del partíu xudicial de Piedrahíta. En tenía una población de  habitantes (214 homes y 177 muyeres).
Símbolos
left|120px|Escudu de Hoyos del Espino L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente'l. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción de la bandera ye la siguiente:
Xeografía
thumb|left|200px|Redolada de la llocalidá Topar na sierra de Gredos y ta formáu por un amenorgáu númberu d'edificios, que los sos contorna son zones verdes y montascoses, estenses praderíes con un ríu, el Tormes, que crucia toes eses estenses mases de yerba y de pinares. Dende'l conceyu sale la carretera que llega hastala Plataforma de Gredos, asitiada nel conceyu de San Juan de Gredosy puntu de partida de la ruta p'aportar a la Llaguna Grande, nel Circu de Gredos, al Almanzor y a otros picos y llagunes del Macizu Central de Gredos.
Llenda colos conceyos de Navarredonda de Gredos, Hoyos del Collado, San Juan de Gredos, San Martín de la Vega del Alberche, El Hornillo y El Arenal. La llocalidá asítiase a una altitú de 1484 msnm.
Espín tien un clima Csb (templáu con branu secu y templáu) según la clasificación climática de Köppen.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 52,92 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Monumentos
Construcción del sieglu XV n'estilu góticu tardíu con un retablu barrocu. Esta ilesia cunta con un espín asitiáu na puerta principal. La lleenda local cunta que la Virxe del Espín apaecer nel espín, como indicador del llugar onde quería que s'allugara la basílica.
Nel so interior guarda una talla románica de la virxe, una de les más antigües de la provincia d'Ávila.
Cruz apuntada, d'estilu góticu, asitiada na esviadura escontra la basílica de La nuesa Señora del Espín. Carauterizar por ausencia dalguna de figura antropomorfa. Tien doce esferes a cada llau de la so exa mayor, númberu que remembra a los doce apóstoles.
Construyíu nos años 20 del sieglu XX.
Monumentu a la cabra hispánica. Escultura de bronce sobre una roca, na esviadura escontra la plataforma de Gredos, accesu natural al Picu Almanzor y a la sierra de Gredos.
Comunicaciones
La empresa de tresporte per carretera CEVESA dispón de la llinia regular VAC-151 con salíes dende la Estación Sur d'Autobuses de Madrid. Los percorríos son hasta Barco de Ávila y los sos horarios son los siguientes:
Les cabeceres de la llinia son Madrid y Barco de Ávila, polo que'l restu d'horarios son averaos.
Esistió un serviciu de tresporte na llocalidá utilizando un vehículu Packard Six norteamericanu antes de poner en marcha esta llinia d'autobús.
emite na llocalidá la emisora Radio Gredos nel 106.6 FM, con cobertoria na mesma llocalidá y en Hoyos del Collado
Turismu
Pela rodiada del pueblu, pasa'l ríu Tormes (afluente del ríu Duero) y una ponte crucia sobre él nuna paraxa conocida como «La Ponte del Duque». La carretera que la crucia ye la llamada Carretera de la Plataforma de Gredos.
Hoyos del Espino ye un pueblu bien turísticu, con dellos hoteles, hostales y más de 50 cases rurales, tamién tien un santuariu marianu y delles zones de bañu y p'esquiar.
El programa de Cuatro «Fíos de pá» desenvolver nesti pueblu.
Dende 2006 celebrar en Hoyos del Espino el festival de música "Músicos na naturaleza", nel que participaron dende la so primer edición artistes de prestíu nacional ya internacional, como Miguel Ríos, Joaquín Sabina, Mark Knopfler, Deep Purple, Sting o Bob Dylan, ente otros.
Nina Mercedez
Mariza Villareal, conocida como Nina Mercedez, ye una ex actriz pornográfica d'Estaos Xuníos.
Biografía
Naz el 10 de payares de 1979 en Corpus Christi (Texas). Como munches modelos, ella menta que nun yera nada popular nin curiosa cuando yera adolescente (apaeció nun segmentu del programa de Jenny Jones titulada "From Geek To Chic" (De la simplez a la elegancia) y oldear "antes y dempués"). Salir de la escuela y trabayó nuna variedá de trabayos, en llugares como Denny's, OfficeMax, y Barnes & Noble.
Entamos
Aportó a depués bartender (cantinera), trabayó como modelu de bañu pa Budweiser y moza del calendariu Texanu. Contestando un anunciu nel periódicu, empezó a trabayar de Stripper nun club llamáu Heartbreakers.
Baillarina y modelu
Dempués de dellos años trabayando como bailarína, a los 21 años foi fotografiada pa la edición de xunu de 2000 de Penthouse. Alredor d'esi tiempu, empezó tamién entrando nos desfiles nudistes. A los 22 años la so apariencia y figura impresionantes empezáronlu a dar munchos títulos, incluyendo "Miss Nude North America" y "Miss Nude International" en 2001, "Exotic Dancer/Entertainer of the Year" en 2002, y "Miss Nude Universe" en 2003.
Casi darréu dempués de aportar a Señorita "Miss Nude Universe", Mercedez robló un contratu de exclusividad con Vivid Entertainment.
Actriz porno
Empecipió la so carrera pornográfica en 2003 a la edá de 24 años, la so primer escena nuna película adulta foi nesi mesmu añu con Mario Rossi en So I Married A Pornstar.
En xineru de 2006 n'entrevista con AVN.com anunció que nun anovaría'l so contratu con Vivid Entertainment. Dende entós ye Axente llibre representada por LA Direct Models sol nome Nina Mercedez. En 2006, tamién rediseño el so sitiu web y empezó a incluyir nel conteníu videu hardcore con artistes masculinos.
Destaca poles sos bones escenes, nes que se desendolcó como una maestra del llamáu "blowjob" como poles sos penetraciones "doggystyle". En 2011 estrenóse la película Popular demand na cual ella prauticó la doble penetración per primer vegada na so carrera. Tamién se diz que ye una de les Muyeres mas Formoses del Mundu
En 2012 apaeció en videos Musicales como Hit the Floor y Right Here Right Now, en xunu de 2013 llanzó la so propia llinia de prendes de vistir y traxes de bañu llamao LA Scorpia, tamién ye dueña de la páxina CosplayStars.com, qu'inclúi semeyes d'ella y otres actrices pornográfiques cosplaying en convenciones de cómics, como Wizard-World Comic-Con, según les próximes apaiciones nestos eventos. A entamos de 2014 retirar del mundu pornográficu.
miniaturadeimagen|left|Nina Mercedez Utilizando un traxe de [[superhéroe]]
Vida privada
Nina conoció al executivu de mercadéu de la industria d'adultu Raymond Balboa mientres los sos díes de contratu coles empreses Vivid y en xunu de 2008 casáronse.
Gindetta Mariani
Gindetta Mariani foi una botánica, micóloga, profesora, taxónoma, curadora, y esploradora italiana.
Rousson (Yonne)
Tien una población de y una superficie de  km².
Rouvray (Yonne)
Rouvray ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Templáu
thumb|Acero reveníu a distintes temperatures. Los distintos colores indiquen la temperatura qu'algamó l'aceru. Los tonos pálidos indiquen 204°C y les tonalidaes azules 337°C. El templáu ye un tratamientu térmicu que s'emplega p'amontar la durez de les aleaciones de fierro. Ye tamién una téunica p'aumentar la durez del vidriu.
Pa los metales, temple realízase xeneralmente dempués d'endurecer, p'aumentar la durez, y realízase caleciendo'l metal a una temperatura muncho más baxa que la utilizada pal endurecimientu. La temperatura esacto determina que durez s'algamar, y depende tantu de la composición específica de l'aleación como de les propiedaes deseyaes nel productu termináu. Por casu, les ferramientes bien dures de cutiu témplense a baxes temperatures, ente que los resortes templar a temperatures muncho más altes. En vidriu, el templáu realízase caleciendo'l vidriu y depués esfreciendo rápido la superficie, p'aumentar la durez.
Rugny
Rugny ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Salt
Salt ye un conceyu de la contorna del Gironés, na provincia de Girona, comunidá autónoma de Cataluña.
El conceyu ta asitiáu xunto a la ciudá de Girona cola que forma conurbación. Ye'l segundu conceyu más pobláu del área urbana de Girona.
Tien servicios d'autobuses que son les llinies L3 y L4
Xeografía
thumb|left|Situación de Salt na provincia de [[Provincia de Girona|Girona.]] El términu municipal tien una estensión de 6,47 km², siendo unu de los más pequeños de les contornes de Girona. Ta asitiáu nel estremu centro oeste de la contorna del Gironés. L'acción continua y regular del ríu Ter constitúi, probablemente, l'elementu más determinante y significativu del so mediu natural.
La rede hidrográfica del conceyu de Salt ta compuesta básicamente pol ríu Ter que traviesa'l conceyu d'oeste a este y llinda el términu municipal de Salt con Sant Gregori y Girona, estableciendo la frontera norte del conceyu. Amás del Ter, la rede d'agües superficiales presenta otros elementos: per un sitiu, los desaguadorios naturales de los últimos contrafuertes de les Guillerías: la Maçana, el Marroc y rir Mus, que conflúin direuta o indireutamente al ríu Ter. Y per otra parte, los regadíos artificiales que cuelguen de l'acequia Monar, que ta coneutada col Ter. Toos ellos dexen regar la zona entendida ente'l ríu y la acequia. Cola esceición d'esti pequeñu espaciu agrícola delimitado pel ríu y la acequia, Salt ye una gran área urbanizada frutu d'un procesu que conoció'l so momentu más álgido na década de los setenta y ochenta.
El términu municipal llenda colos siguientes conceyos:
Flora
La cubierta vexetal del llanu esplicar a partir de la influencia qu'exerz el ríu Ter, una y bones la vida de les comunidaes vexetales de mayor interés depende d'esti importante cursu fluvial. La vexetación ta estrechamente venceyada a l'agua, yá sía la vexetación acuática, cola presencia de comunidaes de llenteyes d'agua y potamogeton; la d'agües encharcadas, con carrizales y espadañares; o la de monte de ribera, con berrazas, salcedas, alisedas, acacies, plátanos, alamees y choperas.
Finalmente atopamos les güertas y les deveses, que son los espacios naturales acomuñaos a la vexetación de mayor interés humanu.
Historia
La primer documentación atopáu sobre'l conceyu de Salt, data del añu 823, llamáu como Saltu.
La población siguió siendo escasa y dedicada namái a l'agricultura hasta qu'a mediaos del sieglu XIX empezaron a instalase industries testiles qu'aprovechaben la fuercia hidráulico de la acequia del Monar.
Foi amestáu al conceyu de Girona en 1975 y segregóse pa constituyir nuevamente un conceyu independiente en 1983.
Toponimia
Esisten dos hipótesis sobre l'orixe del nome de Salt:
Tou paez indicar que'l nome de Salt deriva de “Saltu” pos saltu yera un tipu de propiedá de la tierra documentáu dende la dómina romana.
Símbolos
Hasta l'añu 1949 el Salt escarecía d'un escudu puramente dichu, yá que hasta esi momentu, el Conceyu utilizaba un sellu qu'esperimentara dellos cambeos dende'l sieglu XVIII. L'escudu de Salt ye una composición formada por:
El blasón nun foi oficializáu pola Xeneralidá de Cataluña, institución encargada de la revisión y aprobación de los símbolos cívicos na Comunidá Autónoma de Cataluña. La llei de la Xeneralidá sobre símbolos concede escudos en forma de losange y axusta que les armes reales (los cuatro barras de gules sobre oro), que nesti escudu de Salt amoblen el primer cuartel, namái pueden llevalo cuando tea demostráu que los reis otorgar a los pueblos, villes o ciudaes.
Demografía
En Salt viven un total de 29.836 de los cualos 10.972 nacieron nel estranxeru, representen el (36,77%). Ente los cualos, 3.722 son marroquinos; 1.322 son hondureños; 1.247 son gambianos; 573 son malíes; 460 son senegaleses; 427 son rumanos; 361 son hindús. Salt, amás, tamién vivió un fenómenu particular y ye que, a midida que la población inmigrante crez, mengua la población española.
País de nacencia de los inmigrantes:
1.- Marruecos
2.- Honduras
3.- Gambia
4.- Mali
5.- Senegal
6.- Rumanía
7.- India
Salt tien un total de 27.673 habitantes, de los cualos 14.648 son homes y 13.025 muyeres, según datos del INE 2007. En 2006 tenía 28.017 habitantes según INE 2006.
El términu municipal ta formáu por un únicu nucleu de población.
Mientres la década de los setenta y ochenta el términu municipal amplía espectacularmente el númberu d'habitantes por cuenta de la presencia d'industries testiles, produciendo un efeutu llamada sobre munchos inmigrantes en busca de trabayu.