cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Observatoriu Karl Schwarzschild
Historia
Tres l'apertura oficial inda nun yera posible realizar observaciones, yá que foi necesariu realizar xeres d'axuste. A lo último el 16 de payares de 1960 el telescopiu vio'l so primer lluz de forma dafechu operativa.
Hubbardieae
Hubbardieae ye una tribu de yerbes de la familia Poaceae. Tien los siguientes xéneros.
Euphaedra (Gausapia) mariaechristinae
La Euphaedra (Gausapia) mariaechristinae, ye una especie de Lepidoptera, de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Gausapia).
Llocalización
Esta especie de Lepidoptera, atópase en Costa de Marfil y Ghana, (África).
Carl Lewis
Frederick Carlton "Carl" Lewis y moteyáu El Fíu del Vientu (*1 de xunetu de 1961, Birmingham, Estaos Xuníos) ye un exatleta d'Estaos Xuníos especialista en pruebes de velocidá y saltu de llonxitú que ganó 10 medayes olímpiques (9 oros) mientres la so carrera (1984-1996), y 7 medayes d'oru, 1 de plata y 2 de bronce nos Campeonatu del Mundu d'Atletismu (1983-1993).
Biografía
Fíu del xugador de polu americanu William Lewis y madre vallista (Evelyn), con 15 años, Lewis empezó a competir en saltu de llonxitú. Cola so alta velocidá de sprint, tamién fixo bones actuaciones en pruebes de velocidá.
En 1980, con namái diecinueve años, Carl foi escoyíu pal equipu olímpicu estauxunidense d'atletismu, pero'l boicó del so país a los Xuegos Olímpicos de Moscú 1980 retrasó'l debú de Lewis.
Nos años siguientes, Lewis fixo les meyores marques de la temporada nos 100 m y el saltu de llonxitú, y ablucaba por consiguir marques de relieve con cierta facilidá. Remaneció como estrella mundial. Confirmar nos Campeonatu del Mundu d'Atletismu inaugurales de Ḥélsinki, Finlandia, en 1983, onde Lewis llogró'l so primera gran ésitu internacional, consiguiendo la victoria nos 100 m, saltu de llonxitú y relevos 4×100 m. Volvióse veganu (vexetarianu ensin güevos nin lácteos) en 1990, y él mesmu narra nel so llibru "Very Vegetarian" (bien vexetarianu) que dempués d'esti cambéu tuvo'l meyor desempeñu deportivu de la so vida.
Carrera olímpica
Nestes mesmes pruebes y el 200 llisos, participaría un añu más tarde nos Xuegos Olímpicos de Los Angeles 1984, onde ganó los 4 oros, igualando asina la xesta de Jesse Owens nos Xuegos Olímpicos de Berlín de 1936. thumb|left|Lewis nos [[Xuegos Olímpicos de 1984.]] En 1987, nos Campeonatos del Mundu d'Atletismu de Roma ganó l'oru en saltu de llonxitú y nos relevos 4×100 m, pero foi segundu nos 100 m llisos, al ser superáu pol canadiense Ben Johnson. Sicasí, años dempués Ben Johnson foi quitáu de tolos sos trunfos y récores por causa de demostrase l'usu de sustances prohibíes, polo que Carl Lewis pasó a ser el ganador de los 100 m.
Nos Xuegos Olímpicos de Seúl 1988 añedió dos medayes d'oru más pal so medayeru, convirtiéndose nel primer atleta en ganar la competición de saltu de llonxitú en dos Xuegos Olímpicos consecutivos. Llogró una polémica victoria nos 100 m llisos, dempués de que l'atleta canadiense Ben Johnson fuera descalificáu poles resultaos de la prueba antidoping, que revelaron que consumiera esteroides. Nos 200 m, foi por sorpresa vencíu pol so compatriota Joe DeLoach. Na carrera 4×100 m de relevos l'equipu foi descalificáu (inclusive ensin que Lewis corriera) por cuenta d'un incorreutu pase del testigu.
Mientres la temporada de 1991, Carl Lewis y el so compañeru d'equipu Leroy Burrell, apoderaron les pruebes de velocidá. Nes carreres anteriores al Campeonatu Mundial de Tokiu, Xapón, Burrell batió'l récor mundial de Carl Lewis, dexándolo en 9,90 s. Sicasí, nel Campeonatu Mundial, Carl Lewis respondió al desafíu de Burrell, en quiciabes la meyor carrera de los 100 m de la historia, como un verdaderu campeón. Nuna carrera onde seis de los ocho corredores rompieron la barrera de los 10 s, una situación que nun asocediera enantes, Carl Lewis convertir nel primer home en baxar de los 9,90 s, con una marca de 9,86, llogrando'l so tercer Campeonatu Mundial nos 100 m y estableciendo un nuevu récor mundial. Amás consiguió otru oru nos relevos 4×100 m y la medaya de plata en saltu de llonxitú, prueba na que realizó la meyor serie de saltos de tolos tiempos. Lewis acreditó les sos escepcionales resultaos en parte a la dieta vegana qu'adoptó en 1990.
Nos Xuegos Olímpicos de Barcelona 1992 ganó'l so tercer títulu en saltu de llonxitú, disciplina de la que se consolidara a lo más dominador mientres la década de los años 1980, y volvió ser oru en relevos 4×100 m. Nun pudo competir nos 100 m al nun clasificase na pruebes de seleición del so país.
Nos Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996 nun llogró la clasificación nes pruebes de velocidá, y nun pudo formar parte del equipu de relevos estauxunidense, nuna polémica decisión. Sicasí, volvió vencer en saltu de llonxitú per cuarta vegada consecutiva, una fazaña que solo consiguieren el llanzador de discu Al Oerter y el regatista Paul Elvstrøm. Yera'l so novenu y últimu oru olímpico.
Ente los distintos gallardones que se-y concedieron cabo destacar el nomamientu como "Atleta del añu" per parte de la IAAF en dos causes (1988 y 1991), Premiu Jesse Owens (1982 y 1991) y el Premiu Príncipe d'Asturies de los Deportes nel añu 1996.
Lewis retiróse dempués de los Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996 y agora ye actor en Los Angeles, California.
Suspensión cautelar
N'abril de 2003, Sports Illustrated publicó dalgunos de los 30.000 páxines de documentos oficiales del USOC que demostraron qu'en 1988, Lewis, y otros 11 atletes estauxunidenses dieren positivu en pruebes antidopaxe. N'apelando'l so suspensu cautelar, alegando inxerir los estimulantes prohibíos, efedrina, pseudoefedrina y fenilpropanolamina, de forma non intencional, Lewis pudo participar nos XX.OO. de Seúl, onde-y foi apurrida la medaya d'oru tres trate descalificáu Ben Johnson. Anque la prensa internacional especializada reaccionó de manera bien crítica, tantu con Lewis como col USOC por demostrar dambes actitúes sobeyoses, santurronas y hipócriticas» ante'l casu, l'escándalu foi a menos pola mayor cobertoria mediática que se taba dando a la invasión d'Iraq qu'empezara poques selmanes enantes.
Embaxador de Bona Voluntá
Nel 16 d'ochobre de 2009, Carl Lewis foi nomáu Embaxador de Bona Voluntá de la Organización de les Naciones Xuníes pa l'Alimentación y l'Agricultura (FAO).
De baldre frente a llibre
thumb|Anuncio de cerveza de baldre. Nun ta disponible güei, pero sí mañana. De baldre (a costu cero) y llibre (ensin restricciones) son dos acepciones del axetivu inglés free. L'ambigüedá de free puede ser problemática allá onde ye importante la distinción, de cutiu nel contestu de lleis sobre l'usu d'información, los derechos d'autor y les patentes. D'esta manera, n'inglés empléguense dacuando los términos d'orixe llatín gratis y libre, nel mesmu sentíu en que s'empleguen n'español, pa estremar estos dos acepciones.
Los términos de baldre y llibre empléguense xeneralmente pa categorizar la propiedá intelectual, y en particular los programes informáticos, según les llicencies y restricciones llegales que se-yos apliquen, nes comunidaes de software llibre y nel movimientu pola cultura llibre. Por casu, emplegar pa estremar el freeware (programes gratuitos) del free software (programes llibres).
Richard Stallman resumió la diferencia nun eslogan: "Piense en free como en llibertá d'espresión, non como en cerveza gratis" ("Think free as in free speech, not free beer").
Isachneae
Isachneae ye una tribu de yerbes de la familia Poaceae. Tien los siguientes xéneros.
Aeropuertu Rexonal de Collingwood
L'Aeropuertu de Collingwood ye un aeródromu rexistrada de tamañu medianu asitiáu a 4 Nm (7,4 km; 4,6 milles) al sureste de Collingwood, Ontario, Canadá, a 45 km (28 milles) al oeste de Barrie y 150 km (93 milles) al norte de Toronto. Atópase allugáu nel conceyu de Clearview, cerca de Sablera de Wasaga y les llombes d'esquí de Blue Mountain.
Estadístiques
L'aeropuertu fixo un total de 8.996 movimientos nel añu de 2010.
Espeyismu
thumb|300px|Espeyismu nuna carretera. thumb|370px|Mecanismu d'un espeyismu. La densidá desigual del aire, por causa de ciertes temperatures, produz una refraición de la lluz del cielu. Ello, de la mesma, provoca que l'observador interprete la so procedencia dende'l suelu. Naturalmente, esto interprétase como un charcu d'agua que reflexa la lluz del cielu, pero nun ye'l casu. Un espeyismu ye una ilusión óptica na que los oxetos alloñaos apaecen reflexaos nuna superficie llisa como si tuviera contemplándose una superficie líquida que, en realidá, nun esiste.
Mecanismu
Nos desiertos tropicales, el aire en contautu col suelu chornizu se calez y el so densidá varia de tal manera que, contrariu a lo avezáu, l'aire más frío caltiénse enriba del más caliente, que ye calecíu pola radiación reflexada pel suelu. Esto crea una densidá desigual nel aire que-y da dellos índices de refraición. Poro, un rayu de lluz reflexáu por un oxetu alloñáu que va escontra baxo, y na direición del observador, va esperimentando refraiciones socesives al travesar les distintes capes d'aire; el so enclín escontra'l suelu ye cada vez menor y, en llegando a la horizontal, el rayu sufre nueves refraiciones, anque esta vegada escontra riba. Asina ye como, en describiendo una trayeutoria curva de convexidá dirixida escontra baxo, llega al güeyu del observador, que ve nel suelu (espeyismu inferior) una imaxe pocu neta del oxetu. Agora bien, como otros rayos de procedencia real lleguen tamién direutamente al güeyu del observador, ésti albidra de ver al empar l'oxetu (por casu, una palmera nun desiertu) y, al pie del mesmu, una segunda imaxe invertida, como si esta palmera reflexar nuna superficie líquida inesistente. Por tanto, nes hores más caloroses del branu, la imaxe del cielu paez venir del asfaltu de la carretera caliente, al empar qu'ésta paez moyada o encharcada pal observador.
Ye escepcional que la trayeutoria de los rayos lluminosos seya convexa escontra riba (espeyismu cimeru); de producise, un barcu, un monte, etc., paecen llexar na atmósfera.
Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets
thumb|300px|right|El telescopiu SkyMapper en Siding Spring. thumb|230px|right|Láser guía d'unu de los telescopios en Chile. L'Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets (UESAC) foi un programa d'investigación sobre asteroides que tuvo llugar ente 1992 y 1993.
El UESAC investigó un gran númberu d'asteroides, detectó más de 15.000 oxetos en movimientu, dos o más posiciones fueron aseguraes p'alredor de 3400 asteroides, de los cualos calculóse la órbita pa 2500. La mayoría d'estos asteroides nun se detectara primeramente. Tamién se llograron les posiciones astronómiques de los satélites jovianos esteriores J VI-XIII, que la so detección anterior por aciu telescopiu yera débil.
Les observaciones llevar a cabu en Chile pol Observatoriu Européu Austral y pol Observatoriu anglo-australianu en Siding Spring d'Australia.
Los detalles del programa publicar en 1996 y en 1997.
San Salvador (parroquia)
San Salvador ye una parroquia del conceyu asturianu d'Allande, n'España.
Llenda al norte cola parroquia de Samartín, al este con Cangas del Narcea, al sur con Ibias y Cangas del Narcea de nuevu y al oeste con Negueira de Muñiz na provincia de Lugo.
Nos sos 39,46 km² habiten un total de 69 persones (2011) repartíes ente les poblaciones de Barras, Bustarel, Colada, Fonteta, San Salvador, Trabaces, Vilalaín y Vilanova.
Teoría de nuedos
thumb|300px|Nuedos triviales. La teoría de nuedos ye la caña de la topoloxía que s'encarga d'estudiar l'oxetu matemáticu que abstrae la noción cotidiana de nuedu.
Al escuchar la pallabra nuedu, vienen a nuesa mente imáxenes como los gordones d'unos zapatos, les lluries de los marineros ya inclusive alcordances como'l d'una estensión llétrica malo de desanoyar. Toes eses imáxenes son exemplos de nuedos, que difieren bien pocu del conceutu matemáticu de nuedu.
Un nuedu, una vegada pegaos los sos estremos, representar por una curva simple y zarrao en R³; o de manera más amplia, por encaxes o embebimientos (embeddings) de la circunferencia en diversos espacios topolóxicos ambiente.
Definición
La definición matemática de nuedu pretende dar una descripción rigorosa de lo que ye'l nuedu y, con ello, poder dar respuesta a qué ye lo qu'estrema un nuedu d'otru. La idea básica d'esta definición ye que, pa da-y cabida a qu'un nuedu non pueda desanoyase, péguense les puntes estremes del nuedu.
Per otru llau, el qu'un nuedu puédase deformar a otru, en matemátiques descríbese como la esistencia una isotopía del ambiente ente dambos encaxes.
Tamién pueden estudiase nuedos nel Toru:.
Historia
La Teoría de nuedos naz a la fin del sieglu XVIII, colos estudios d'A.T.Vandermonde, C.F. Gauss y F. Klein.
A finales del sieglu XIX, empecipióse un estudiu sistemáticu de la teoría, cuando los matemáticos y físicos dedicar a tabular nuedos. Lord Kelvin (1867) propunxo la idea de que los átomos yeren nuedos, formaos por pequeños vórtices o corrientes zarraes d'éter. Creía que, si clasificaba tolos nuedos posibles, podría esplicar cómo los átomos absuerben y emiten lluz. Agora sabemos qu'esta idea ye incorreuta. El físicu Peter Tait pasó munchos años realizando una llista de nuedos cola creencia de que taba creando una tabla d'elementos. Cuando'l éter nun foi detectáu nel esperimentu de Michelson y Morley, la teoría de los átomos modelaos por aciu nuedos foi refugada, y la teoría de los nuedos perdió parte del so interés pa los físicos.
De primeres del sieglu XX, xunto col desenvolvimientu de la topoloxía, topólogos como Max Dehn, J. W. Alexander, y Kurt Reidemeister investigaron los nuedos.
Pero los desarrollos más importantes d'esta teoría produciéronse na segunda parte del sieglu XX, gracies a les contribuciones de J.H.Conway, V.F.R.Jones, L.H. Kauffman y munchos otros. Anguaño, la teoría de nuedos tien aplicaciones en teoría de cuerdes, na gravedá cuántica, nel estudiu de replicación y recombinación del ADN, y n'árees de la mecánica.
Importa aprofiar que los complementos de dellos nuedos tienen a 3-variedaes como complementos y estes son oxetos d'intensu estudiu.
Diagrames de nuedos y movimientos de Reidemeister
Ye posible que al proyeutar dos nuedos distintos en determinada direición, piérdase información y llógrese la mesma proyeición. Por que esto nun asoceda trabayar siempres coles llamaes proyeiciones regulares, que contienen tola información necesaria.
En 1927, el teorema de Reidemeister va resolver parcialmente esti problema. Dichu teorema dexa decidir si un nuedu ye igual otru tan solo faciendo dibuxos y ye una fuerte ferramienta pa la prueba de dellos invariantes.
El teorema de Reidemeister diz lo siguiente: Pa pasar d'una proyeición regular d'un nuedu a otra proyeición namái se precisen realizar socesivamente movimientos de dalgún de los siguientes tipos: Anque aparentemente resuelve'l problema, nun apurre un algoritmu pa determinar si dos nuedos son equivalentes. Asina, a priori nun se conoz el númberu de movimientos necesarios pa tresformar una diagrama n'otru. Tampoco ye posible saber con certidume nun tiempu finito si dos nuedos nun son equivalentes. Una meyora significativa nesta direición foi la introducción en 1929 de los primeres invariantes.
Invariantes de nuedos
Un invariante de nuedos ye una "cantidá" que ye la mesma pa nodos equivalentes. Aun así, un solu invariante puede tomar el mesmu valor pa dos nuedos distintos, siendo insuficiente pa estremalos.
Na llista de invariantes clásicos tenemos d'incluyir: A la fin del sieglu XX afayáronse nuevos invariantes como: Sía comoquier, los invariantes nomaos son solo la punta del iceber de la moderna teoría de nuedos.
Na topoloxía de dimensiones baxes
Un nuedu tien importancia como determinador de ciertu tipu de 3-variedaeses que son los complementos de nuedos.
Nuedos en dimensiones más altes
En cuatro dimensiones, cualquier circunferencia anoyada ye equivalente al nuedu trivial. Sicasí, la teoría de los nuedos puede xeneralizase a embebimientos de subvariedaes en variedaes. Por casu, una 2-esfera enfiñida nuna 4-esfera. Tal embebimiento va considerase non anoyar si esiste un homeomorfismo del espaciu ambiente (la 4-esfera) en sí mesma que lleve la 2-esfera considerada na 2-esfera canónica. Lo mesmo puede dicise pa superficies compactes, orientables o non. Podemos pensar qu'una botella de Klein intersecándose consigo mesma nel espaciu ye la diagrama d'una superficie anoyada na 4-esfera.
Tamién podemos considerar enllaces de subvariedaes.
Ver tamién
thumb|120px|right|Un enllaz con trés componentes, cada unu de los cualos ye un nuedu trivial. thumb|left|200px|Frisu formáu por una 3-trenza Tantu los enllaces como les trences comparten munchos puntos teóricos colos nuedos: Sobre l'usu de los nuedos na antigüedá:
Adaora Elonu
Adaora Nnenna Elonu ye una xugadora de baloncestu con pasaporte nixerianu y d'Estaos Xuníos. Mide 1,85m y anguaño xuega nel CB Avenida de Salamanca na posición d'ala-pivot.
Xugó na universidá de Texas A&M, con quien ganó'l Campeonatu NCAA femenín de 2011.
Na temporada 2012-13 xugó pal Hapoel Galil Elyon israelín, tres la cual treslladóse a España pa xugar col Beroil–Ciudad de Burgos. A la fin de la temporada, robló col CB Conquero de Huelva, onde permaneció 2 años, llogrando la Copa de la Reina en 2016, na que foi designada MVP de la Copa y de la Lliga. A pesar d'ello, siendo una temporada convulsa pa la xugadora, que se negó a xugar en diverses ocasiones por cuenta de los impagos del club., robló pol CB Avenida pa la temporada 2016-17.
Xugó col equipu nacional del Nixeria con quien consiguió la medaya de bronce nel Afrobasket femenín 2015, nel que foi escoyida integrante del quintetu ideal del campeonatu.
Ye hermana del tamién xugador de baloncestu profesional Chinemelu Elonu.
Adar Gandelsman
En mayu de 2017, sirvió como miembru de les Fuercies de Defensa d'Israel. Gandelsman foi coronada Miss Israel 2017. L'anterior Miss Israel 2016 foi la modelu Yam Kaspers Anshel. Adar va representar a Israel nel concursu Miss Universu 2017.
Euphaedra (Gausapia) pallas
La Euphaedra (Gausapia) pallas ye una especie de Lepidoptera de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, que pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Gausapia).
Llocalización
Esta especie de Lepidoptera distribúise per Guinea, (África).
Adanely Núñez
Adanely Núñez ye una actriz y presentadora mexicana.
Biografía
Egresada del Centru d'Educación Artística de Televisa (CEA).
Núñez empezó la so carrera en televisión nel 2003 na telenovela de Televisa Bajo la misma piel, xunto a Kate del Castillo. Un añu más tarde protagoniza La telenovela colombiana Amor de mis amores.
Nel añu 2007 participa un curtiumetraxe llamáu Expresso onde interpreta a una rapaza italiana. Depués nel 2008 participa na telenovela Querida enemiga, con Ana Layevska, Carmen Becerra y Gabriel Soto. Esi mesmu añu interpreta a "Ana Gregoria Bravo" na telenovela Mañana es para siempre, xunto a Lucero, Silvia Navarro, Fernando Colunga, ente otros.
Nel 2009 interpreta a "Corina" na telenovela Atrévete a soñar, xunto a Danna Paola, René Strickler y Vanessa Guzmán. Un añu dempués interpreta a "Engracia" na telenovela Zacatillo, un lugar en tu corazón, con Ingrid Martz y Jorge Aravena.
Depués en 2011, apaez na serie El equipo nel papel de Lucila, esi mesmu añu actúa en Amorcito corazón como Adela, y en La que no podía amar como Carmen. Nel añu 2012, participa en Cachito de cielo onde interpreta a Julia. Nel 2015, remanez nes telenoveles como "Gisela" en A que no me dejas, apaeciendo nos dos etapes de la telenovela con Camila Sodi y Arturo Peniche.
Chan Vathanaka
Chan Vathanaka ye un futbolista de Camboya.
Aeropuertu Rexonal de Dothan
L'Aeropuertu Rexonal de Dothan  ye un aeropuertu públicu allugáu a 5 milles (8 km) al noroeste del distritu financieru de Dothan, Condáu de Houston, Alabama, Estaos Xuníos. Ye mayormente utilizáu pa l'aviación militar, pero ye tamién usáu por una aereollinia comercial.
Observatoriu Markree
L'observatoriu Markree foi un observatoriu astronómicu que s'atopaba nes tierres del Castillo de Markree, en Collooney, nel condáu de Sligo, Irlanda.
Historia
En 1830, el coronel Edward Joshua Cooper (1798-1863) (un ricu terrateniente y Miembru del Parllamentu, fíu mayor d'Edward Synge Cooper y d'Anne, fía de Henry Vansittart, gobernador de Bengala), creó l'observatoriu, instalándolo n'el mesmu Castillo de Markree.
En 1831 Cooper adquirió al fabricante Robert A. Cauchoix de París un oxetivu de 13,5 pulgaes (35,5 cm), pol que pagó 1200 llibres. En 1834 instaló la lente sobre una montadura ecuatorial suministrada por Thomas Grubb de Dublín, siendo mientres años el refractor más grande del mundu. Utilizó'l telescopiu pa siguir la cometa Halley en 1835 y pa ver l'eclís solar del 15 de mayu de 1836.
Más tarde, añediéronse un telescopiu de tránsitu de 5 pies (1,5 m) y un círculu meridianu de 3 pies (0,9 m), provistu d'una lente intercambiable de 7 pulgaes (17.75 cm), siendo'l más grande naquella dómina (1839).
Achille Emaná
Achille Emaná ye un futbolista de Camerún.
Observatoriu Markree
Historia
L'Observatoriu del Castiellu de Markree foi la instalación astronómica privada meyor dotada de presea del so tiempu, "gracies al enfotu del Sr. Cooper y a la capacidá del so ayudante, l'astrónomu Andrew Graham." (Royal Astronomical Society, 1851)
En 1848 Andrew Graham afayó l'asteroide (9) Metis dende Markree. N'arrenunciando al so puestu en Markree en 1860, siguió los sos trabayos d'investigación nel Observatoriu de Cambridge hasta la so xubilación en 1905. Y.J. Cooper morrió en 1863, pero l'observatoriu caltúvose activu hasta la muerte de Edward Henry Cooper en 1902.
Ordinary People
Ordinary People ye un filme d'Estaos Xuníos de 1980 empobináu por Robert Redford y con Donald Sutherland, Mary Tyler Moore, Timothy Hutton, Elizabeth McGovern, Dinah Manoff, Judd Hirsch y M. Emmet Walsh nos papeles principales.
Sinopsis
Les rellaciones d'una familia estauxunidense modelu (padre, madre, dos fíos) vense alteriaes por un accidente asocedíu nun bote. El mayor de los hermanos muerre y el menor, aforfugáu pola culpa de sobrevivir, intenta suicidase y ye internáu mientres un tiempu nun psiquiátricu. El filme narra'l regresu a casa del nuevu, colos sos problemes atrapaos ente la frialdá de la so madre y la impostada allegría del so padre.
Premios
a la meyor direición: Robert Redford
Adda Djørup
Adda Djørup ye una poeta, novelista y escritora de cuentos danesa.
Biografía
Djørup nació n'Aarhus, Dinamarca. Foi a la Katrinebjergskolen (escuela Katrinebjerg) antes de dexar d'estudiar y trabayar mientres dellos años como au pair. Depués volvió a la escuela secundaria. Sacó un Bachelor of Arts en Lliteratura Comparada na Universidá de Copenhague.
Djørup vive en Copenḥague.
Carrera
El primer llibru de Djørup foi Monsieurs monologer, una coleición de poesía, qu'apaeció en 2005.
En 2007, publicó una coleición de rellatos curtios, tituláu Hvis man begyndte at spørge sig selv. Dellos cuentos na coleición se ambientaban nel sur d'Europa. Djørup reveló que taben inspiraos poles sos amplies estancies n'Italia y España.
En 2011, Djørup escribió un drama, tituláu Korus’ Kabaret.
Edwin Ifeanyi
Edwin Ifeanyi, ye un ex-futbolista de Camerún.
Ana Obregón
Ana Victoria García Obregón, más conocida como Ana Obregón, (Madrid, España; 18 de marzu de 1955 ) ye una actriz, presentadora, cantante, baillarina, coreógrafa, guionista, llicenciada en bioloxía y escritora española conocida nel ámbitu de la televisión, tantu en series de ficción como en programes y concursos televisivos. Dende va décades apaez con frecuencia na prensa rosa española.
Primeros años
Debutó nel cine en 1979 y caltuvo una incipiente trayeutoria filmográfica con delles películes de mediana resonancia a nivel nacional, polo xeneral de destape o aición rodaes na so mayor parte n'España y dalgunes n'otros países como Francia, Estaos Xuníos ya Italia.
N'actuando en diverses películes decidió siguir la so carrera artística n'Estaos Xuníos, onde realizó una intervención nun doble capítulu de la serie estauxunidense The A-Team, en 1985. Tornó a España y participó na comedia La vida alegre (1987) de Fernando Colomo. Años dempués intervendría en La mirada del otru de Vicente Aranda.
A mediaos de la década de 1980 empezó a espaciar la so actividá cinematográfica pa intensificar les sos apaiciones en televisión, participando nel programa Como Pedro per so casa (1985), del cómicu Pedro Ruiz, onde participó nuna parodia de los informativos na qu'amás collaboró José Luis Coll. Tamién exerció como guionista, empresaria y dedicóse a la xestión de la empresa constructora que tien la so familia.
Ésitos televisivos
N'España exerció como presentadora de televisión en concursos como ¿Qué apostamos? xunto a Ramón García, llevándo-yos nos años 90 a copresentar despidíes d'añu en televisión y grabar un álbum musical. Más tarde sacó otru CD a la venta cola película Freddy, el croupier.
En marzu de 2002 estrenó en TVE la serie Ana y los 7, onde yera la guionista y la protagonista de la mesma interpretando'l papel d'una stripper.
Nel últimu trimestre de 2008 participa como concursante nel programa ¡Mira quién baila! de TVE. Nos años siguientes apaez delles vegaes como convidada en programes como Sálvame Deluxe, Más allá de la vida, Hay una cosa que te quiero decir, Entrevista a la Carta o Mi casa es la tuya.
En 2012 presentó en TVE Reyes y estrelles. Nos últimos años participó como convidada en numberosos programes de televisión tantu n'España como n'Estaos Xuníos, onde exerció como reportera na Miami Fashion Week entrevistando a numberoses celebridaes.
En 2015 empieza una carrera nel teatru gracies a la comedia Afuegos Plus, onde comparte escenariu con Teté Delgado, Fabiola Toledo y Elisa Matilla. Apocayá, interpreta'l papel de Reina Lloba nel filme Santiago Apóstol.
Adda Gleason
Adda Gleason foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos, activa principalmente na dómina del cine mudu.
Nacida en Chicago, Illinois, una de les sos más importantes películes foi Ramona. Ella finó en Los Angeles, California.
On the Waterfront
On the Waterfront ye una película d'Estaos Xuníos de 1954 del xéneru de drama. Foi dirixida pol direutor greco-norteamericanu Elia Kazan y escrita por Budd Schulberg. Ta interpretada por Marlon Brando, Eva Marie Saint, Karl Malden, Lee J. Cobb y Rod Steiger, nos papeles principales.
Ye considerada una de les meyores obres de Elia Kazan y foi incluyida con frecuencia ente les meyores películes del cine d'Estaos Xuníos y caltenío nel archivu de la Biblioteca del Congresu de los Estaos Xuníos.
Argumentu
La vida de los estibadores de los muelles neoyorquinos ye controlada por un mafiosu llamáu Johnny Friendly. Terry Malloy ye un exboxeador que trabaya pa él y foi testigu y autor indireutu de dalguna de les sos fechorías. Cuando conoz a Edie Doyle, hermana d'una víctima de Friendly, producir nél un fondu tresformamientu moral que lo lleva a penase de la so vida pasada. Al traviés de Edie conoz al padre Barrie, quien-y anima por qu'allegue a los tribunales y cunte tou lo que sabe...
Premiu Óscar
thumb|125px| On the Waterfront ta caltenida  nel [[National Film Registry|archivu de la  Biblioteca del Congresu ]]
Marche
thumb|Una vista del [[Monte Conero.]] Marche ye una de les venti rexones que conformen la República italiana. La so capital y ciudá más poblada ye Ancona. Ta allugada en Italia central, llindando al norte con Emilia-Romaña y San Marín, al este col Mar Adriáticu, al sur con Abruzos, al suroeste con Lazio, al oeste colos montes Apeninos que la dixebren d'Umbría, y al noroeste con Toscana. Con 9366 km² ye la sesta rexón menos estensa del país, per delantre d'Aveséu, Friuli-Venecia Julia, Liguria, molise y Valle d'Aosta, la menos estensa.
Xeografía
thumb|left|250px|Marche per zones altimétricas. Marche estiéndese por una superficie de 9.365,86 km² de l'aguada central del Adriáticu, que s'estiende ente'l ríu Conca al norte y el Tronto al sur; al oeste la rexón vese llindada polos Apeninos. Presenta una forma carauterística de pentágonu irregular y desenvuélvese polo xeneral perpendicularmente de norte-oeste a sur-esti. La mayor parte de la rexón ye montascosu o con llombes, siendo los sos principales carauterístiques la cadena de los Apeninos a lo llargo de la llende interna y un sistema estensu de llombes que van baxando adulces escontra l'Adriáticu. Cola sola esceición del Monte Vettore (2.476 msnm), los montes nun superen los 2.400 metros d'altitú. El 31% (2.902,96 km²) del territoriu ye montascosu. Marche ye una de les rexones con más llombes d'Italia: toma'l 69% del territoriu (6.462,90 km²) y vese atayada por amplios ribayos con ríos numberosos y curtios, y por llanures aluviales perpendiculares a la principal cadena. Les cadenes montascoses paraleles contienen fondos gargüelos de ríu, siendo les meyor conocíes les del Furlo, el Gola della Rossa y el Frasassi.
Relieve
Los Apeninos que traviesen Marche llámense Appennino umbro-marchigiano (Apeninos umbros), y abarca cuatro pliegues o cadenes, curvadas y paraleles, cola convexidá empobinada escontra la mariña. La primer cadena que da a les llendes cola Umbría; nella atopa'l Monte Catria (1701 msnm). La segunda cadena ye la del San Vicino y entiende el monte homónimu y la quinta maxestosa de los montes Sibilinos, col máximu relieve rexonal, el Monte Vettore. Nestos primeros dos pliegues atópense importantes complexos cársticos, ente les que s'atopen les notabilísivas cueves de Frasassi. De la tercer plega surde Cingoli, non por casualidá llamáu "el balcón de Marche". La última plega llega a invadir el mar: ye aquella constituyida pol Monte Conero o Monte d'Ancona, que dio orixe a un puexu puestu na metá de la mariña de Marche.
Al norte del pasu de Bocca Trabaria hai un sector llindáu, pero importante, que pertenez a los Apeninos toscu-emilianos. El grupu montascosu más eleváu ye la pintoresca cadena de los Sibilinos, a caballu ente les provincies de Fermo, Ascoli Piceno y Macerata, nos que ta'l yá mentáu Vettore. Otros montes de la rexón que superen los 2.000 metros d'altitú son: Monte Rotondo (2103 m), Monte Priora (2334 m), Monte Bove (2143 m), Monte Sibilla (2175 m), Monte Vallelunga (2221 m), Monte Antoxana (2335 m) y Monte Argentella (2201 m).
Les llanures, non significatives porcentualmente, vense llindaes a una estrecha franxa costera y a la parte de los valles más cercanos a la desaguada de los ríos.
La zona de mariña tien un llargor de 173 km, y ye relativamente llana y recta con sableres llargues arenoses o de grava. La mariña baxa vese atayada pela zona ondulada ente Gabicce y Pesaro nel norte, y les fasteres orientales del Monte Conero cerca d'Ancona: ellí ta'l Monte San Bartolo, pela redolada de Pesaro y del puexu del Conero, que da orixe a altos y espectaculares cantiles caliares y representa el puntu más altu de la mariña. Esti monte protexe al norte'l golfu d'Ancona, en que la so parte más interna ta asitiáu'l puertu d'Ancona. Mirando'l mapa rexonal resulta evidente que'l puexu del Conero estrema la mariña de Marche en dos tramos con diverses orientaciones: el sector septentrional ta empobináu de noroeste a sureste, el meridional de norte-noroeste a sur-sureste. Otra curtia zona de la mariña alta ta pela redolada de Grottammare; la llomba de Ardizio, sicasí, al sur de Pesaro, entá tando bien próximu al mar, nun lo toca. Según el Ministeriu de Trabayu y de Polítiques Sociales d'Italia, el 98,2% de la mariña ye balnearia.
El territoriu ta sometíu a terremotos: ello ye que el 97,3% de la rexón, referente a 230 conceyos, haise clasificáu de riesgu medio y alto.
Clima
Na zona de la mariña'l clima ye subcontinental al norte d'Ancona con variaciones de temperatura según la estación: branos templaos, pero enfrescáu pola benévola oral marina, iviernos fríos (en Pesaro la temperatura medio de xineru ye de 3,8 °C) con agües regulares d'estación. Al sur d'Ancona la subcontinentalidad se atenúa pa dexar puestu a un clima sub-mariña qu'asume calteres más distintivamente mediterráneos na Riviera delle Palme (en Grottammare la temperatura medio de xineru ye de 7,6 °C). Na zona de monte los branos son frescos y los iviernos ríxidos con amplia posibilidá de nieve; l'iviernu resulta más severu nes zones de llombes internes onde pueden rexistrase baxes temperatures.
Historia
thumb|left|La ciudá renacentista d'[[Urbino.]] Dempués de la cayida del Imperiu romanu d'Occidente, Marche, dempués de formar parte del reinu d'Odoacro, como'l restu d'Italia, entraron na órbita del Imperiu Romanu d'Oriente, ente que'l vieyu nome, "Piceno", perdióse. La rexón foi invadida polos godos. Dempués de la guerra gótica, entró a formar parte del bizantín Exarcado de Rávena (Ancona, Fano, Pesaro, Rimini, y Senigallia formaron la llamada Pentápolis). Dempués de la cayida del Exarcado tuvo de volao en posesión de los lombardos, pero foi conquistada por Carlomagno a finales del sieglu VIII. El so nome, Marche, deriva del fechu de que foi territoriu fronterizu del Imperiu: nos sieglos IX a XI creáronse les marques de Camarín, Fermo y Ancona. Ye polo tanto na Alta Edá Media cuando'l territoriu rexonal adquier el nome de Marca d'Ancona, nacida de la unificación de delles marques, esto ye, "territorios de les llendes" del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu.
thumb|200px|Antiguu mapa de Marche por un cartógrafu holandés, sieglu XVII. Marche yera nominalmente parte de los Estaos Papales, pero la mayor parte del territoriu taba apoderáu por señores locales, ente que les principales ciudaes gobernábense como comuñes llibres. Floriaron los conceyos de Pesaro, Fano, Ancona, Iesi, Fermo y Ascoli Piceno. Nel sieglu XII, la comuña d'Ancona aguantóse tantu a l'autoridá imperial de Federico Barbarroja como a la República de Venecia, y foi una república marítima por sigo mesma. Un intentu de restaurar Marche como estáu vasallu del Papa foi realizáu por Gil de Albornoz nel sieglu XIV, pero tuvo curtia duración.
En particular Ancona tuvo momentos de rellumanza artística y cultural gracies a les sos rellaciones marítimes col Oriente; y de fechu una de les repúbliques marítimes que nun amuesen nel so escudu l'Armada. Nel Renacimientu célebre en toa Europa foi la señoría d'Urbino, que foi un verdaderu y auténticu faru del arte italiano so la direición de Federico de Montefeltro. Otres ciudaes importantes económica y culturalmente nel periodu de les señoríes fueron les de Camarín, Fano, Pesaro, Senigallia, Fabriano, San Severino. Ancona, sicasí, xunto con otres ciudaes marítimes italianes, caltuvo'l so réxime republicanu.
Mientres el Renacimientu, families rivales llucharon pol control d'esti territoriu, tales como los Malatesta de Rimini, Pesaro, Fano y la casa de Montefeltro d'Urbino. Ente mediaos del sieglu XVI y primeres décades del sieglu XVII les ciudaes de Marche entraron nos Estaos Pontificios, que, como tolos estaos rexonales italianos, anuló les entidaes polítiques más pequeñes. La última entidá independiente, el ducáu d'Urbino, eslleir en 1631, y d'entós d'equí p'arriba, Marche quedó definitivamente dientro de los Estaos Papales. Siguió un periodu de recesión, compartíu per gran parte d'Italia, solliviáu namái pol pontificáu de Clemente XII que nel sieglu XVIII trazó la carretera güei llamada Vallesina y dio respiru a la economía rexonal declarando a Ancona Puertu francu.
Cola llegada de les tropes franceses Marche dieron un ordenamientu republicanu constituyéndose na República Anconitana en 1797, depués absorbida pola República Romana. Perteneció tamién al Reinu d'Italia de 1808 a 1813, y depués careció una curtia ocupación por Joaquín Murat. Dempués de la derrota de Napoleón, Marche volvió poder papal. Mientres el periodu del Risorgimento, Marche participó na llucha pola unificación colos alzamientos de Macerata y cola heroica resistencia d'Ancona a les tropes austriaques nel añu 1849, xunto con Roma y Venecia. La batalla final de la unificación italiana combatir en Marche: foi la célebre batalla de Castelfidardo, que dexa la unión de los territorios conquistaos por Garibaldi al sur con aquelles redimíes por Víctor Manuel II al norte. El 4 de payares de 1860, Marche fueron anexonaes al reino unificáu d'Italia por aciu un plebiscitu. Col'anexón a Italia, la Marca di Ancona camudó de nome y fuo oficialmente llamada Cole. Na historia más recién recuérdase la Selmana Colorada, la revuelta de los Bersaglieri, y la participación na Resistencia, participación masiva y popular ente les más fuertes d'Italia. Vease al respeutu la resistencia en Tolentino
Na Italia xunida la rexón incluyida originariamente el territoriu de del altu valle del ríu Marecchia, yá parte del Ducáu d'Urbino y anexonada a la delegación d'Urbino y Pesaro con motu proprio de Pío VII el 6 de xunetu de 1816. Nel añu 2009 fueron sicasí dixebraes de Marche y amestaos a la Emilia-Romaña. Marche propunxo recursu ante'l Tribunal Constitucional, considerando que'l parllamentu ignorara indebidamente el paecer negativu de la rexón; en xunetu del añu 2010 el Tribunal resolvió que'l recursu taba infundáu.
Demografía
Tien 1,560.785 habitantes (2010), con una densidá de 166,64 hab./km², lo que ye una densidá per debaxo a la media nacional, que nel añu 2008 asitiar en 198,8. Ye más alta na provincia d'Ancona (244,6 hab./km² en 2008), y la menor na provincia de Macerata (116,1). Ente 1952 y 1967 la población de la rexón menguó un 1,7% como resultáu d'un balance migratoriu negativu, bien percima de la media nacional, con una proporción que variaba ente 4,9 y 10,0 cada 1000 habitantes. Nel mesmu periodu l'equilibriu natural de la población foi positivu, pero inferior a la media nacional ya insuficiente pa compensar la emigración neta. La población siguió decayendo hasta l'añu 1971, pero en 1968 empezó a crecer de nuevu. En 2008, l'Italian national institute of statistics (ISTAT) calculó que vivíen en Marche 115.299 emigrantes nacíos nel estranxeru, 7,4% de la población rexonal total.
La capital rexonal ye Ancona (102.669 hab.); otres ciudaes principales son Pesaro (94.859 hab.), Fano (63.929 hab.) y Ascoli Piceno (51.265 hab.)
Divisiones alministratives
La rexón estremar en 5 provincies y 239 conceyos: Ancona, Ascoli Piceno, Fermo, Macerata, (parte del antiguu territoriu de Picenum), y Pesaro y Urbino compuesta poles provincies tradicionalmente separaes de Pesaro y d'Urbino, (parte de l'antigua Umbría). 400px|right|Provincies de Marche.
Economía
Esta rexón montascosa salió un pocu del so aislamientu nel sieglu XIX, gracies a qu'una llinia de ferrocarril que diba dende Boloña hasta Brindisi xunió a Marche a lo llargo de la mariña de tol territoriu. L'interior, sicasí, de naturaleza montascosu, inclusive anguaño dexa viaxar pocu escontra'l norte y el sur, sacante al traviés de abruptas carreteres polos pasos. thumb|right|See principal d'[[Indesit en Fabriano, Provincia d'Ancona. El sector d'aplicaciones pal llar representa'l nucleu de la industria rexonal.]]
Hasta va trenta años Marche foi considerada una rexón bastante probe, anque económicamente estable en dellos sectores, gracies en particular a la so producción agrícola y a la contribución de les artesaníes tradicionales.
Anguaño la contribución de l'agricultura a la economía de la rexón ye menos significativa, anque'l valor brutu xeneráu por esti sector sigue tando llixeramente percima de la media nacional. Marche nunca carecieron qu'una propiedá de la tierra descomanadamente estazada. Los principales productos son les ceberes, les hortolices, los productos animales y les uves. La esplotación vitivinícola centrar nos Castelli d'Iesi, patria del vinu Verdicchio.
A pesar del empobrecimiento de la mariña, el mar siempres apurrió una amplia cantidá de pexes, siendo los principales centros de pesca Ancona, San Benedetto del Tronto, Fano y Civitanova Cole. Ye importante tambiénla pesca: Marche ye la tercera marina italiana por captures, tres Sicilia y Apulia, rexones que per otru llau tienen una mariña enforma mayor. En rellación pos a la so mariña son la primer rexón italiana. Cada añu esti sector apurre más de 30.000 tonelaes de pexe con un valor d'alredor de 115 millones d'euros.
Nos postreros 30 años la economía de Marche tresformóse radicalmente, ensin arrenunciar sicasí al so pasáu rural. Munchos de los pequeños talleres tremaos por tolos asentamientos rurales modernizáronse y convirtiéronse en pequeños negocios, dalgunos de los cualos convirtiéronse en grandes marques conocíes per tol mundu (Indesit, Tod's, Guzzini, Teuco). Asina, la economía de Marche ta constituyida principalmente por una floreciente industria pequeña y mediana con alta especialización distribuyida igualitariamente en tol so territoriu, pero concentrada sobremanera na mariña y nos valles. Surdieron árees industriales "especializaes", qu'entá son beneficioses: calzáu y oxetos de piel nuna gran zona que ta a caballu ente les provincies de Macerata y Ascoli Piceno; industria pellitero y tapicería en Tolentino; la industria mobiliaria y mecánica nes zones de Pesaro en particular; aplicaciones pal llar ya industria testil na provincia d'Ancona, na que pueden atopase tamién les principales empreses d'inxeniería, incluyendo la gran industria naval de Fano y Ancona; petroquímica y papel, según bienes de consumu.
La rexón sigue atrayendo turistes d'Italia y d'Europa, siendo cada añu'l turismu más floreciente gracies al ricu patrimoniu de la rexón y los sos monumentos, según pelos tradicionales centros turísticos xunto al mar. Marche nun tien una gran vocación turística, pero los datos indiquen un aumentu constante añu tres d'añu. Nel 2007 rexistráronse más de dos millones de llegaes y 12 millones y mediu de presencies. El eslogan emitíu pola rexón de Marche pa la promoción turística ye Cóle-y: l'Italia in una regione, tomáu del llibru de Guido Piovene Viaggio in Italia (1957). Nel añu 2007 encargar al músicu ascolano Giovanni Allevi l'Himnu de Marche. En xineru del añu 2010 producióse un anunciu televisivo y cinematográfico de la rexón col títulu Cole: -y scoprirai all'Infinitu, nel que Dustin Hoffman llee L'infinitu del poeta recanatés Giacomo Leopardi.
De siguío, una tabla rexistra'l PIB y el PIB per cápita, producíu en Marche de 2000 a 2008:
Na siguiente tabla refléxase'l PIB, producíu en Marche a los precios corrientes del mercáu nel 2006, espresáu en millones d'euros, subdividíu ente les principales actividaes económiques; vese que la industria y el sector servicios son les actividaes que más porcentaxe apurren al PIB. <div style="font-size:90%; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:0px;margin-bottom:0px; text-align:center">
Gastronomía
thumb|Vista d'[[Ascoli Piceno.]] Son renombraes les aceitunes d'Ascoli (olive ascolane). Un platu espublizáu ye'l brodetto. Tocantes a los vinos, ellabórase un vinu blanco y seco carauterísticu, el Verdicchio. Tamién ye famosu'l Bianchello del Metauro.
Deporte
Dos equipos de fútbol de Marche apostaron la Serie A d'Italia: Ascoli, quintu en 1979/80, y Ancona, que baxó nos sos dos participaciones. La rexón tuvo cuatro equipos na Serie A de baloncestu, más apocayá Pesaro y Montegranaro. En tantu, Lube ganó'l campeonatu italianu de vóleibol tres veces.
Los futbolistes Massimo Ambrosini y Roberto Mancini, el motociclista Valentino Rossi y el ciclista Michele Scarponi son naturales de Marche.
Llista d'asteroides/86001–86100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Ozaniego
Ozaniego ye un pueblu despobláu s'atopa a la entrada d'Alija del Infantado, nel suroeste de la provincia de Lleón.
Xeografía
Allúgase xunto al ríu Órbigu, a 1,6 km de Alija del Infantado.
Monumentos
Conserva una bodega románica del sieglu XIII asina como la testera de la ilesia del sieglu XIII, qu'agora ye capiella-panteón.
Alekséi Antónov
Alekséi Innokéntievich Antónov foi un Xeneral del Exércitu Colorado, condecoráu como caballeru de la Orde de la Victoria polos sos esfuerciu mientres la Segunda Guerra Mundial.
Carrera
Fíu d'un oficial d'artillería zarista, Alekséi Antónov graduóse na Academia Militar Frunze en 1921 y xunióse al Exércitu Colorado. Convertir n'instructor de dicha academia en 1938.
D'ascendencia tártara, foi fíu y nietu d'oficiales artilleros, tuvo una educación esmerada falando non solo'l rusu, sinón el polacu, alemán y básicamente l'inglés y el francés, y amosando enclinos militares hasta que queda güérfanu de padre (1908) y de madre (1915), viéndose obligáu a sostener a la so familia. A pesar d'ello, empecipia los sos estudios de física y matemátiques na Universidá Politéunica Estatal de San Petersburgu.
Michel Pensée
Michel Pensée ye un ex-futbolista de Camerún.
Alekséi Antónov
Carrera
Col entamu de la Primer Guerra Mundial vese obligáu a dexar los sos estudios, y ye unviáu a l'academia militar graduándose en 1916 na Escuela Militar Pávlovskoie col rangu de Segundu Teniente, siendo destináu na primavera de 1917 al 8º Exércitu rusu nel frente sudoccidental, sol mandu del xeneral Alekséi Brusílov. Antónov participó na ofensiva de Brusílov, que los ésitos iniciales terminaron en fracasu, siendo mancáu na mesma.
Guerra Civil Rusa
Ye llicenciáu en 1918, trabayando como emplegáu nel Institutu forestal en Petrográu, hasta que n'abril de 1919 ye llamáu a files pol Exércitu Colorado, participando na Guerra Civil Rusa nel Frente sur nel puestu d'ayudante de xefe d'Estáu Mayor de la 1º División de Moscú, depués siendo nomáu xefe d'Estáu Mayor de la 45º brigada de la 15ª División, participando na campaña de Crimea contra Wrangel. La so brigada, dempués de la guerra, tuvo la so base en Mykolaiv (Ucraína).
Década de 1920
En 1923, el xeneral de división I.I. Radumets calificaba a Antónov de la siguiente forma:
Castañeo'l Monte (parroquia)
Castañeo'l Monte ye una parroquia del conceyu asturianu de Santo Adriano, n'España.
Alekséi Antónov
Década de 1920
En 1925 el Comandante en Xefe del Distritu Militar Ucraín, Iona Yakir, escribe de Antónov:
Castañeo'l Monte (parroquia)
Xeografía
Ocupa 4,28 km² nel estremu noroccidental del conceyu, llendando con Uviéu, Grau y Proaza. La mayor parte de la población vive en Castañéu, y hai dellos caseríos n'El Cabezu y Los Niseiros. En total habiten na parroquia. L'altura media de Castañéu alcuéntrase ente los 530 y los 580 metros, lo que fai que n'iviernu les nevaes seyan algo habitual. Ta formáu por unos caseríos diseminaos na ladera sur de la sierra de Buanga. Alcuéntrase a unos 10 quilómetros de la capital del conceyu. L'accesu ye al traviés d'una carretera que sal de la AS-228 a l'altura de San Andrés. Ye frecuente alcontrase con argayos na vía.
Fiestes
La fiesta más importante ye la de San Xuan, que se celebra n'honor de San Xuan el 24 de xunu, con una romería.