cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Númberu de Graham
Últimes cifres del númberu de Graham
Les d cifres asitiaes nos últimos llugares que son comunes a toles torres abondo altes' de treses tán en negrines, y pueden verificase desenvolviendo la torre a midida que aumenta'l so altor. Pa tou númberu fixu de cifres d (representáu nes files de la tabla), el númberu de valores posibles pa 3\uparrow3\uparrow...3\uparrowx mod 10d, cuando x cubre los enteros non negativos, escai progresivamente a midida que aumenta l'altor, hasta amenorgase a un solu valor (nes celdes con fondu azul) cuando l'altor ye mayor que d+2.
Puede describise un algoritmu simple pa calcular estes últimes cifres d'esta manera: sía x = 3, depués itérese d vegaes l'asignación x = 3x mod 10d. L'últimu valor asignáu a x (como númberu en base 10) ta compuestu poles d últimes cifres decimales de 3n, pa tou n > d. (Si l'últimu valor de x namái tien d-1 cifres, basta con añedir un 0 a la izquierda.)
Siguiendo esti algoritmu, los cien últimes cifres del númberu de Graham (o de cualquier torre con más de cien veces trelce) son:
...9404248265018193851562535 7963996189939679054966380 0322234872396701848518643 9059104575627262464195387.
Enllaces esternos
N'inglés:
Erythrina variegata
Erythrina variegata ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia de les fabacees. Ye orixinaria de la India y distribuyida per tol mundu. thumb|Detalle de la flor thumb|Vista del árbol thumb|Frutu thumb|Granes
Toxicidá
Les partes aérees de les especies del xéneru Erythrina pueden contener alcaloides, tales como la eritralina y la erisodina, que la so ingestión puede suponer un riesgu pa la salú.
Propiedaes
El pterocarpano orientanol A pue ser aislláu de la madera de Y. orientalis. Los pterocarpanos orientanol B y C, folitenol y erythrabyssin II, el pterocarpeno erycristagallin y la isoflavona bidwillol A pueden ser aisllaos de los raigaños.
Taxonomía
Erythrina variegata describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Herbarium Amboinense 10. 1754. Erythrina corallodendron Lour.
Cuevas de San Marcos
Cuevas de San Marcos ye un conceyu español de la provincia de Málaga, Andalucía. Tópase allugáu dientro de la Contorna Nororiental de Málaga, na zona norte de la contorna d'Antequera, colindando con Córdoba, dende'l valle del ríu Genil hasta la Sierra de Malnombre y el Camorro de Cuevas Altes. Esti conceyu atopar a una altitú de 420 metros sobre'l nivel del mar.
Per carretera tópase asitiáu a 88 km de Málaga y a 487 km de Madrid. Trátase d'un pueblu d'actividá agrícola, con predominancia del cultivu de la olivar y la producción del aceite de la variedá "Hojiblanca". El so nome vien dau pol so santu patrón, l'Evanxelista San Marcos y pola so conocida cueva de Belda, con gran fondura ya impresionantes formaciones d'estalactites y estalagmites. Nel interior de la cueva asitia una colonia endémica d'esperteyos polo que solo ye visitable mientres unos meses al añu. El conceyu estender por una superficie d'unos 37'50 km². Los sos habitantes reciben el nome de cuevachos.
Historia
La historia de la villa de Cuevas de San Marcos remonta los sos entamos escontra 1806. Antes conocida como Cuevas Altes (Les Sarteñas), dixebrándose d'Antequera, el so establecimientu como conceyu independiente, recibiendo'l nuevu nome como ye conocíu güei día. Al pie de Sierra Camorro, asítiase esta villa, que tien tol progresu de vida que tuvo llugar a lo llargo de la so historia. Antes denomada Ciudá de Belda, alzar na falda de la so sierra, na cual atópase, ente otres menos conocíes pero con gran interés, una cueva llamada de Belda, asítiase na aguada norte de la villa y ye perteneciente al conxuntu montascosu denomináu “Sierra del Camorro” que ta formáu por caliar y Margocalizas del periodu xurásicu a un altor de 907metros. Asitiada nel cume d'esta sierra, atópase un xacimientu paleolíticu dexando abierta la posibilidá d'en tiempos pasaos, la esistencia d'un castiellu y les sos fortaleces, que foi destruyíu polos moros. Dientro de la cueva, ye conocida la esistencia de siquier tres lagos y de numberoses galeríes nel interior de la mesma, na que s'aprecia quilómetros d'estalactites, formaes a lo llargo de décades. Nel primer llagu atopóse restos d'una antigua sepultura y nos otros dos restos de cerámica, dambos atopen el Muséu Municipal o nel Muséu Arqueolóxicu Provincial.
Esta cueva sirvió d'agospio a numberosos pueblos que vivieron na actual villa de Cuevas de San Marcos.
Dende la prehistoria, esti territoriu foi pobláu por distintes civilizaciones. Fueron munchos los pueblos que s'asitiaron nestes tierres aprovechando la so situación xeográfica: Prehistóricos, íberos, romanos, musulmanes, cristianos. Atopáronse restos arqueolóxicos importantes de les distintes civilizaciones que dexaron constancia de la so cultura y de la rica hestoria local. El menhir conocíu como "El neñu de piedra", los restos de cerámiques ibériques, los hachos, puntes de llances, restos humanos fosilizaos y otros instrumentos de la edá del bronce topaos en dellos llugares dexaron buelga del pasu del home per estes tierres. Nel xacimientu arqueolóxicu Medina Belda, catalogáu como xacimientu de primer grau, atopábase la ciudá medieval de Belda, onde inda se pueden apreciar estructures de cais y cases, el barcal y una antigua torre. Nel Muséu Arqueolóxicu Local atópense espuestes pieces procedentes de los distintos xacimientos de la llocalidá. El primer nome del que data esta llocalidá ye'l del pobláu de Belda, que foi enclave de cierta importancia mientres les dómines de dominación romana y musulmana. Na actualidá da-y dichu nome al so cueva "Belda", qu'amás de tener la so importancia xeolóxica, ye tamién zona d'abelugu pa distintes colonies d'esperteyos, una de les más importantes d'España y posiblemente d'Europa.
Islles de la Sociedá
Les islles de la Sociedá (Îles de la Société en francés) formen un archipiélagu nel Pacíficu Sur, alministrativamente parte de la Polinesia Francesa. Les islles convertir en protectoráu francés en 1843 y en colonia en 1880. Tien una población de 214.445 habitantes para 2002, cubriendo una superficie d'unos 1.593 km²
Cuevas de San Marcos
Llugares d'interés
Esti pueblu ufierta a los sos visitantes unu de los paisaxes más llamativos de la provincia malagueña, un conxuntu de paraxes nos que s'alternen el monte baxu, pinos, olivares, almendrales y encines, tou ello xunto a les agües del banzáu de Iznájar.
Islles de la Sociedá
Nun esiste un nome tahitianu pal archipiélagu y utilízase la trescripción fonética Tōtaiete a partir del inglés Society.
Cuevas de San Marcos
Llugares d'interés
Destaquen, ente otros: el Xacimientu Arqueolóxicu de Medina Belda, la Cueva Belda, el Muséu Arqueolóxicu Local, la Ponte Luis de Armiñán, la Ilesia de San Marcos l'Evanxelista y l'Ermita de Nuesa Señora del Carmen.
Islles de la Sociedá
Xeografía
Les islles tán estremaes, xeográficamente y alministrativamente, en dos grupos. D'este a oeste son:
Historia
thumb|left|Tahití, Islles de la Sociedá Esiste una lleenda sobre la creación d'estes islles que diz qu'antes había cinco luna sobre'l cielu de Tahití que teníen una cara humana, muncho más acusáu que la Lluna actual. Quien les miraba fijamente volvíase llocu. El dios creador Taaroa, enoxáu col so maleficio, facer tremecer produciendo grandes terremotos hasta que cayeron a l'agua. Los cinco llunes, al cayer, formaron los cinco islles al oeste de Tahití: Moorea, Maiao, Huahine, Raiatea y Bora Bora.
Cuevas de San Marcos
Llugares d'interés
La Ilesia de San Marcos Evanxelista foi construyida nel sieglu XVIII anque la so reconstrucción foi llevada a cabu en 1798 por un alarife antequerano llamáu Juan de Reina al que se debe l'aspeutu neoclásicu que güei presenta. La ilesia consta de tres naves, dixebraes por arcos de mediu puntu, que sostienen bóvedes de mediu cañón con arcos fajones que percuerren tola nave principal llegando hasta'l coru eleváu. Les naves llaterales tán estructuradas en forma de cuadraos separaos por fajones. Como obres importantes, nel so interior atopa un oleu en llenzu del sieglu XIX de la Virxe del Carmen (Patrona de la villa), según el retablu del Altar Mayor, en madera dorao. N'imáxenes, destaca la escultura de Jesús Nazarenu, obra del imaginero granadín José Gabriel Martín Simón, que data del añu 1936. Tamién puede vese la bella imaxe de La nuesa Señora de los Dolores, imaxe que datada ente 1920 y 1930. La nuesa Señora de los Dolores atópase na capiya qu'hai dientro de la mesma ilesia, na que n'ocasiones se celebra'l ritu de la misa. Nel so esterior, cabo resaltar la torre de lladriyu que presenta tres cuerpos y capitel piramidal de texas vidraes. La Ermita de La nuesa Señora del Carmen data del sieglu XVIII, siendo restaurada nel sieglu XIX, calteniendo de la so construcción inicial solo la torre del campanariu.
Islles de la Sociedá
Historia
El neerlandés Jacob Roggeveen, en 1722, foi'l primer européu n'algamar una islla d'esti archipiélagu, la pequeña Maupiti. Dempués, Samuel Wallis, en 1767, afayó Tahití. El francés Louis Antoine de Bougainville, en 1768, llamó al archipiélagu "islles Borbón" n'honor a la familia real francesa. L'inglés James Cook, en 1767, llamar Society Islands n'honor a la Sociedá Real de Londres, organizadora del viaxe.
Ente 1772 y 1775, el virréi de Perú, l'español Manuel Amat y Juniet, entamó tres expedición a les islles de la Sociedá. Teniendo noticia de la espedición de James Cook y ante la medrana d'una colonización británica de la islla, ordenó una primer espedición al mandu del marín español Domingo de Bonechea, con Tomás Gayangos d'ayudante, a bordu de la fragata "Águila". Na segunda espedición (1774-1775), Domingo de Bonechea y José Andía y Varela, a bordu de los barcos "Águila" y "Xúpiter", reconocieron o afayaron una docena d'islles ente los archipiélagos de Tuamotu y de les Islles Australes, y establecieron una misión en Tahití, que nun tuvo ésitu. Nesta espedición morrió Domingo de Bonechea, que la so salú taba debilitada.
Cuevas de San Marcos
Llugares d'interés
Otros finxos relevantes son el pasu del ríu Genil y la proximidá del banzáu d'Iznájar, el más grande d'Andalucía, conceyu col que tamién comparte les sos agües.
Authie (Calvados)
Authie ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Cuevas de San Marcos
Fiestes principales
Romería de San Marcos. Como en munchos otros llugares d'España, el 25 d'abril celebra la festividá de San Marcos. Equí tien especial importancia al tratase del patrón del pueblu. La primer decisión que tomaron los alcaldes pedáneos al recibir la Cédula de Villazgo foi camudar el nome de Cuevas Altes pol de Cuevas de San Marcos el 29 de setiembre de 1806. Esto da una idea de la devoción a esti santu. Ye costume que les families y amigos salgan al campu a pasar un día de romería, compartiendo coles persones que s'averen la comida y bebida qu'ente toos llevaron. Los oríxenes d'esta tradición tienen de tener dalgún puntu de mancomún cola que se celebra nos demás llugares d'España. A San Marcos atribúyense-y poderes pa la proteición de les colleches, polo que sería teníu como'l ser más capaz pa velales y protexeles. De fechu yera costume sacar a San Marcos en procesión pa realizar rogativas por que lloviera. Nel himnu a San Marcos, puede vese la rogativa a estes proteiciones, ente les que taríen a la peste y otres calamidaes. El costume de salir al campu a compartir la comida ye común a munchos llugares polo que ye posible qu'esista dalgún motivu común. Una de les posibles esplicaciones de la tradición puede tar nel fechu de realizar una ufrienda al santu n'agradecimientu o en pidimientu de bienes pa les colleches. En Cuevas de San Marcos caltién la tradición d'enfornar el 24 d'abril unes rosques de pan llamaes «hornazos de San Marcos», que tienen la particularidá d'incluyir un güevu que s'enforna xuntáu a la rosca. A los costume de compartir comida nun día de campu añedir la de «arreyar al diañu», consistente n'arreyar dos flores de jaramago que representa la victoria del flaire sobre'l demoniu tal como cunta la lleenda de la Cueva de Belda.
Authie (Calvados)
Tien una población de y una superficie de  km².
Les Authieux-sur-Calonne
Les Authieux-sur-Calonne ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Cuevas de San Marcos
Fiestes principales
Feria d'agostu (del 11 al 15). Tien el so orixe na feria de ganáu que se celebraba en setiembre, camudóse la so fecha a l'actual por que los vecinos que taben ausentes por motivos de trabayu pudieren esfrutala nes sos vacaciones. Mientres esta feria celebra'l día del emigrante. El programa de festexos empieza'l vienres pela mañana con una competición de natación y diversos talleres que se lleven a cabu nes instalaciones de la Biblioteca Municipal. Pela nueche los festexos treslladar al paséu y cortil ferial onde los más pequeños pueden esfrutar de les atraiciones. A partir de les 11 de la nueche empiecen les actuaciones musicales na cortil ferial, na Caseta Municipal y la Caseta de la Mocedá. El domingu, ente otres actividaes, tienen llugar les carreres de cintes en moto, pa les que ye obligatoriu l'usu del cascu nos participantes. Amás, mientres tola selmana asocédense múltiples talleres y esposiciones, pa neños mayores de 5 años según esposiciones d'artesanía testil nel Taller d'Empléu, y distintes lligues de baloncestu y tenis nes categoríes de cadete ya infantil.
Shota Aoki
Shota Aoki (青木 翔大, ) ye un futbolista xaponés.
La Palme
La Palme ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cuevas de San Marcos
Fiestes principales
Antroxu. Celebrar con murgues y amarutes.
Selmana Santa. Celébrense les tradicionales procesiones el Domingu de Ramos, Xueves Santu y Domingu de Resurreición.
Xueves de Compadres. Tien la so correspondencia col Xueves Lardero que se celebra en munchos llugares d'España y d'Europa. Lardero vien de la pallabra «lardo», que significa tocín. Esta pallabra procede del llatín lardum o lardium, pallabra cola que los romanos denominaben el tocín y la mantega de gochu. Col tiempu pasó a ser sinónimu de carne de gochu. En munchos de los pueblos que se celebra, la tradición ye salir al campu a comer o merendar, siendo lo tradicional comer carne antes de la llegada del antroxu. La tradición ta estendida per dellos países d'Europa. N'Italia hai dos díes de «carnevale», en febreru, que se llamen «marte dì grasso» y «giovedì grasso». En Francia llámase-yos el «mardi gras», pero ye fiesta tamién el «jeudi gras», esti segundu día dicen que provién d'una fiesta de Polonia. N'Inglaterra hai «-y jeudi gras» (en francés) y dicen que ye francés. Ye posible qu'esta tradición se remonte n'España al sieglu XVI, cola espulsión de los Xudíos. En cuasi tolos sitios onde se celebra, ta acomuñada la fiesta al consumu de carne de gochu. Nos llugares onde los cristianos obligaron a árabes y xudíos a convertise al cristianismu, comer carne de gochu yera señal de ser «cristianu vieyu». En Cuevas de San Marcos, la tradición tomó otru aldu. La xente axuntaba esi día en casa de dalgún de los amigos, posiblemente a cenar. En dos sombreros, introducíense papeletes colos nomes de los varones n'unu y el de les muyeres n'otru. Les pareyes que se formaben con esti sortéu yeren mientres l'añu «compadres». Una vegada sorteaes les pareyes comparte chocolate y churros o tortas de caña. La tradición sigue anguaño pero paradóxicamente vuelve un pocu a los sos oríxenes yá que, magar se caltién el chocolate y los churros, nes comíes volvió introducise la carne. Fecha: 27 de xineru.
Xueves de Comadres. Ye una fiesta d'amistá que se celebra un xueves antes d'antroxu, pero nesti casu son les muyeres les que s'axunten.
Fiesta de les candeles, nueche del 7 al 8 d'avientu. Esta fiesta podría correspondese cola festividá de les candelarias, una y bones el ritu ye paecíu, enciéndese grandes candeles por tol pueblu. Sicasí, mientres les Candelarias celebrar en febreru, la fiesta de Les Candeles en Cuevas de San Marcos celebra la viéspora del día de la Inmaculada. Ye tradición que mientres les selmanes previes, los neños dedicar a «acarretar» tou lo quemable qu'atopen. En munchos casos acarretar» lo qu'otros yá acarretaron. Va años, cuando inda esistíen molinos d'aceite con prensa de capachos, los neños recoyíen los vieyos, y dacuando los nuevos, pa quemar nes candeles. Ye típicu que la xente percuerra'l pueblu parándose nes candeles, nes que se-yos ufierta siempres daqué de comer y beber. Asina empieza la Navidá, una y bones esi día canten los primeros villancicos y empiécense a afatar les cases pa recibir esta festividá. La celebración d'esta festividá nel mes d'avientu puede tener el so orixe nos ritos de purificación que se celebraben pa purificar a homes y animales. P'atopar otros llugares onde se celebre esta fiesta n'Andalucía hai que movese a la provincia d'Huelva.
Gastronomía
Repostería:
La gastronomía cuevacha ta dedicada sobremanera a la repostería. Dependiendo de les fiestes que tienen llugar, ellabórense unes comíes o otres. Asina queda reflexáu:
Centros educativos
Cuevas de San Marcos cunta colos siguientes centros educativos:
Política
Les resultaos en Cuevas de San Marcos de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Les Authieux-sur-Calonne
Tien una población de y una superficie de  km².
Cuevas de San Marcos
D'interés
El pueblu de Cuevas de San Marcos ye nomáu delles vegaes nel llibru "L'home que mercaba xigantes" de Luis C. Folgado de Torres. Jeremy Wade visitó'l pueblu y el so banzáu en busca de peces.
Villaprovedo
Villaprovedo ye un conceyu y llocalidá de la provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Datos básicos
Altitú: 855 metros.
Historia
Los primeros documentos escritos nos qu'apaez citáu Villaprovedo daten de 1190, na cesión que fizo de dichu conceyu Alfonsu VIII de Castiella a la reina Urraca López de Haro, vilba del rei Fernandu II de Llión, xunto a les villes de Vileña, La Vid y Pedralada. El pueblu como tal probablemente yá esistía escontra'l 996. Pol Magüetu de Behetrías (añu 1361) sábese que'l pueblu pertenecía al monesteriu de Santa María la Real de Vileña, fundáu pola reina Urraca.
Ye bien probable qu'esistiera dellos sieglos antes como pueblu o asentamientu de los primeros pobladores, que depués dieron nome al pueblu. Sicasí, nun se sabe quién foi'l primeru que dio nome a aquel primer asentamientu y el porqué púnxo-y el nome de Villaprovedo.
Pocu más podemos dicir de la etimoloxía de dichu topónimu: Villa de Provedo, Villa nes proximidaes del Boedo o frente al Boedo (ríu que crucia'l territoriu del conceyu).
L'allugamientu del pueblu foi siempres el mesmu: Asitiáu nuna zona alta, bien ventilado y sobre construcciones de bodegues, bien necesaries hasta bien entrada la segunda metá del sieglu XX pal caltenimientu del vinu.
Paez que nunca superó los 545 habitantes (273 varones y 272 muyeres nel añu 1904). A partir d'entamos d'esi sieglu, la emigración escontra les ciudaes y al estranxeru foi nota destacada en tolos pueblos de la redolada. Na actualidá (2009) cuenta con una población d'unos 77 habitantes, la mayoría xubilaos. Tan solo queda un pequeñu grupu de mozos, dedicaos na so mayoría a les xeres del campu, nel que se cultiven ceberes casi puramente.
Cascu urbanu
L'actual cascu urbanu de Villaprovedo corresponder en llinies xenerales col que yá había nel sieglu XVI.
Según una antigua tradición, Villaprovedo taba partíu en dos. Más esautamente, cúntase que'l cascu urbanu yera muncho más grande, y que la ilesia de San Sebastián taba nel mediu; sicasí adulces una parte del pueblu sumió. Anguaño nun hai nengún motivu pa creer esta teoría yá que nun queda restu d'edificación dalguna más allá d'onde s'asitia la ilesia.
Bibliografía
FERREROS ESTÉBANEZ, FRANCISCO: Villaprovedo: Reflexos de la so historia.
Númberu feliz
Los númberos felices definir pol siguiente procedimientu: empezando con cualesquier númberu enteru positivu, reemplázase'l númberu pola suma de los cuadraos de les sos díxitus, y repitir el procesu hasta que'l númberu ye igual a 1 o hasta que s'entra nun bucle que nun inclúi'l 1. Los númberos que al rematar el procesu terminen con 1, son conocíos como númberos felices. Aquellos que non, son conocíos como númberos infelices (o murnios). Un númberu primu qu'amás ye un númberu feliz llámase primu feliz.
Definición
Más formalmente, dau un númberu n talmente que n_i=n^2, defínese una secuencia n_1, n_2,... onde n_{i+1} ye la suma de los cuadraos de los díxitos de n_i. Entós n ye feliz si y namái si esiste i talmente que n_{i+1} = 1.
Si n nun ye feliz la suma de los cuadraos va entrar nun bucle (de periodu 8):
Fórmula
Esiste una fórmula recursiva que dexa comprobar si un númberu ye feliz dempués d'una serie de iteraciones.
Sía b_1 el númberu a comprobar. Si b_f = 1 dempués de delles iteraciones considérase entós que b_1 ye feliz.
Infinitud de númberos felices
Ye fácil comprobar qu'hai infinitos númberos felices, una y bones los cuadraos de los díxitos de cualquier númberu de la forma 10^n (con n un númberu natural) siempres suman 1.
De la mesma manera, hai infinitos númberos infelices, pos los cuadraos de los díxitos de los númberos de la forma 2*10^n (con n natural) suman 4, que ye un númberu infeliz.
Llistes de númberos felices
Esisten dos númberos felices d'una cifra: 1 y 7. (7 ye amás un primu feliz)
Esisten 17 númberos felices de dos cifres: 10, 13, 19, 23, 28, 31, 32, 44, 49, 68, 70, 79, 82, 86, 91, 94 y 97. (13, 19, 23, 31, 79 y 97 son primos felices).
Esisten 123 númberos felices de trés cifres: 100, 103, 109, 129, 130, 133, 139, 167, 176, 188, 190, 192, 193...
Primos felices
Anque esisten infinitos primos, ya infinitos númberos felices, nun se sabe si esisten infinitos primos felices.
Los primeros primos felices son 7, 13, 19, 23, 31, 79, 97, 103, 109, 139, 167, 193, 239... (Secuencia A035497 de la OEIS)
Los segundu y terceru primos repitunos (1111111111111111111 y 11111111111111111111111) son amás primos felices.
Númberos felices perfectos
De los 48 númberos perfectos que se conocen, solu trés son amás felices: 28, 496 y 8128.
Igual que colos númberos primos felices, nun se sabe si esisten infinitos perfectos felices.
Felicidad n'otres bases
En binariu (base 2), tolos númberos son felices. La operación de sumar cuadraos simplificar, yá que solo fai falta cuntar cuántos 1 tien el desenvolvimientu binariu del númberu, un valor conocíu como pesu Hamming. El pesu Hamming d'un númberu siempres ye menor que'l mesmu númberu (si salvamos el 1 y el 0). Poro, algámase siempres el 1 como pesu Hamming.
Myriophyllum verticillatum
Myriophyllum verticillatum ye una yerba acuática de la familia de les haloragacees. thumb|Ilustración
Descripción
Planta perenne, somorguiada de llongures tarmos ramosos d'hasta 3 m, con verticiloss xeneralmente de 5 fueyes, de cutiu más llargues que los entrenudos. Fueyes estremaes en 24-35 segmentos filiformes. Flores nuna espiga percima de l'agua, en verticiloss de 5, con bráctees finalmente estremaes. Flores mariellu-verdoses, aproximao de 3 mm, la mayoría unisexuales, con flores masculines penriba y flores femenines per debaxo. Pétalos presentes en flores masculines, ausentes en flores femenines. Planta perenne por aciu botones claviformes. Floria a final de primavera y pel branu.
Hábitat
Na agua ==Distribución==
Toa Europa
Taxonomía
Myriophyllum verticillatum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 992–993. 1753. Myriophyllum: nome xenéricu que remanez del griegu "myri" y que significa (demasiáu pa cuntar) y "phyll" (fueya).
Nome común
Castellanu: filigrana menor (2), fontanera, milhojas.
Carlos IV de Borbón
Carlos de Borbón-Vendôme,, noble francés, nacíu nel Castiellu de Vendôme el 2 de xunu de 1489 como'l primoxénitu del conde Franciscu I de Vendôme y de María de Luxemburgu, príncipe de sangre, descendiente direutu de San Lluis de Francia y d'otru tantos monarques.
La muerte del so padre en 1495, cuando apenes cuntaba con seis años convertir en Conde de Vendôme y mientres la so minoría d'edá la so madre desempeñóse como rexente del condáu. Nel so adultez tuvo al serviciu del rei Lluis XII, y este en 1514 concedió-y la dignidá de Par del Reinu y alzó-y a Duque de Vendôme tres la Batalla de Marignano. Foi un fiel siguidor del monarca socesor de Lluis XII, Franciscu I, y lluchó xunto a él na Batalla de Marignano, mientres el cautiverio del rei formó parte del Conseyu de Rexencia.
El 18 de mayu de 1513 casóse con Francisca de Alençon, heredera del condáu de Alençon, miembru d'una llinia menor de la Casa de Valois y descendiente direuta de Carlos de Valois, esta dio-y trelce fíos:
La muerte de Carlos, el condestable de Borbón en 1527 y por órdenes del rei Franciscu I convirtiéron-y en duque de Borbón. Los sos fíos convertir n'importantes líderes mientres les Guerres de relixón de Francia, dalgunos pel llau católicu y otros protestantes, el so fíu Carlos foi proclamáu rei de Francia polos católicos, y el so nietu fíu del so primoxénitu tresformar nel rei Enrique IV de Francia.
<!-- == Ancestros == <div style="clear: both; width: 100% padding: 0; text-align: left; border: none;" class="NavFrame"> <div style="background: #ccddcc; text-align: center; border: 1px solid #667766" class="NavHead"> Ancestros de Carlos IV de Borbón Xuan VIII de Vendôme Sabelale de Beauvau Jeanne de Laval (1405-1468) Xuan I de Colar -->
Rodrigo Cabeça
Rodrigo Cabeça ye un futbolista brasilanu.
Paraza
Paraza ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Liborio Mejía
Liborio Mejía Gutiérrez de Lara foi un militar y políticu colombianu qu'exerció la presidencia de Provincies Xuníes de la Nueva Granada en 1816 mientres la guerra d'Independencia del Imperiu español, convirtiéndose hasta'l momentu na persona más nueva n'exercer esti cargu a la edá de 24 años. Foi executáu tres meses dempués mientres la Reconquista liderada por Pablo Morillo.
Biografía
Liborio Mejía nació'l 28 de xunetu de 1792 en Rionegro, na provincia d'Antioquia, nel entós Virreinatu de Nueva Granada actual Colombia. Yera fíu de José Antonio de los Santos Mejía Vallina y María Gutiérrez de Lara Carbayeda. Estudió nel Colexu Mayor de San Bartolomé ente 1808 y 1812 en Bogotá. Depués treslladóse a Medellín onde enseño filosofía nel entós llamáu Colexu Provincial, actual Universidá d'Antioquia.
Dende 1813 arreyar na guerra d'independencia, participando en delles batalles, llegando a liderar el Batallón Antioquia apostáu en Popayán. Cola dimisión del entós presidente José Fernández Madrid en xunu de 1816, designar a Custodio García Rovira como presidente yá a Mejía como vicepresidente, sicasí ante la imposibilidá del primeru pa posesionarse del cargu, Mejía terminó asumiéndolo.
Coles sos facultaes presidenciales entamó un conceyu de guerra nel cual alcordóse dirixir un pequeñu exércitu de 600 homes pa enfrentar les fuercies de Juan Sámano, esfuerciu que remató na batalla de la Cuchiella d'El Tambo cola derrota de les tropes independentistes el 29 de xunu de 1816. Mejía llogró escapar xunto a un puñáu d'homes escontra La Plata onde lo esperaba'l presidente en propiedá Custodio García Rovira a quien dexó'l so credenciales asumiendo entós la designación inicial como vicepresidente.
L'exércitu español comandado por Carlos Tolrá interceptó a les tropes remanentes en La Plata el 10 de xunetu siguiente na batalla de La Plata y prindó díes dempués a Mejía, esta batalla foi la derrota definitiva de los neogranadinos mientres reconquistar. En calidá de prisioneru foi conducíu a Bogotá onde foi executáu'l 3 de setiembre de 1816 sol cargu de traición per orde de Pablo Morillo y Juan Sámano a la edá de 24 años.
Auvillars
Auvillars ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Paul Xuereb
Pawlu "Paul" Xuereb foi presidente interín de Malta ente'l 16 de febreru de 1987 y el 4 d'abril de 1989.
Estudió periodismu, economía política y ciencies polítiques na Universidá de Westminster. En terminando los estudios tornó a Malta en 1950 y dedicóse a actividaes comerciales. En 1958 entró nel Departamentu d'Educación. En 1959 convertir n'editor lliterariu de Freedom Press y editor asistente en "The Voice of Malta", órganu del Partíu Llaborista, hasta 1964 en que foi nomáu direutor xeneral de la editorial del partíu. Entró en política en 1962, añu en que foi escoyíu mienbro del parllamentu nes eleiciones xenerales. Caltuvo l'escañu nes eleiciones de 1966, 1971, 1976 y 1981.
Una estatua nel so honor diseñada pol escultor Anton Agius llevantar en Howards' Gardens, nel esterior de la muralles de Mdina.
Villarmentero de Campos
Villarmentero de Campos ye una llocalidá de la provincia de Palencia, na Comunidá Autónoma de Castiella y Llión, España. Pertenez a la contorna de Tierra de Campos.
Datos básicos
Asitiada a 831 metros d'altitú, atópase a mediu camín ente Frómista y Carrión de los Condes, siendo unu de los pueblos trevesaos pel camín francés del Camín de Santiago. A 1 de xineru de 2007 la población ye de 13 habitantes.
Tomohiko Murayama
Tomohiko Murayama (村山 智彦, ) ye un futbolista xaponés.
Myrrhis odorata
thumb| Myrrhis odorata
Los ye una planta perteneciente a la familia de les Apiacees. Ye nativa d'Europa Central; ye la única especie del xéneru Myrrhis.
Descripción
Ye una planta perenne yerbácea alta que, dependiendo de les condiciones, puede algamar un altor de 2 m. Les sos fueyes atópense finamente estremaes, asemeyando plumes, y algamen los 50 cm de llargu. Les sos flores son blanques, con un diámetru d'unos 2-4 mm, en grandes umbeles. Les granes son allargaes y miden unos 15-25 mm de llargu, con una grosez de 3-4 mm.
Cultivu y usos
Les sos fueyes utilícense dacuando como yerbes saborizantes, yá seya crudes o cocíes. Tien un sabor fuerte que s'asemeya al del anís; ye utilizada principalmente n'Alemaña y Escandinavia. Al igual que los sos parientes l'anís, el fenoyu, y l'alcaravea, puede utilizase pa saborizar el aquavit. Ente los sos aceites esenciales predomina'l anetol. Los raigaños y les granes son comestibles. Tamién se foi emplegáu como floritu.
Taxonomía
Myrrhis odorata describióse por (L.) Scop. y espublizóse en Flora Carniolica, Editio Secunda 1: 207. 1771
Analís matemáticu
thumb|500px| L'estudiu del [[conxuntu de Mandelbrot que ye un oxetu fractal con autosimilaridad estadística arreya diverses árees del analís matemáticu, l'analís de la converxencia, la teoría de la midida, la xeometría y la teoría de la probabilidá y l'estadística.]] L'analís ye una caña de la ciencia matemática qu'estudia los númberos reales, los complexos y construcciones derivaes a partir d'ellos, según les funciones ente esos conxuntos y construcciones derivaes. Empezar a desenvolver a partir del entamu de la formulación rigorosa del cálculu y estudia conceutos como la continuidá, la integración y la diferenciabilidad de diverses formes.
Una de les diferencies ente l'álxebra y l'analís ye que nesti segundu recurre a construcciones qu'arreyen socesiones d'un númberu infinitu d'elementos, ente qu'álxebra usualmente ye finitista.
Historia
Matemáticos griegos como Eudoxo de Cnidos y Arquímedes fixeron un usu informal de los conceutos de llende y converxencia cuando usaron el métodu refechu pa calcular l'área y volume de rexones y sólidos. Ello ye que el númberu π foi averáu usando'l métodu refechu. Na India del sieglu XII el matemáticu Bhaskara concibió elementos del cálculu diferencial, según el conceutu de lo qu'agora conocemos como'l Teorema de Rolle.
Nel sieglu XIV, l'analís matemáticu aniciar con Madhava, nel Sur d'Asia, quien desenvolvió idees fundamentales como la espansión de series infinites, les series de potencies, series de Taylor, y l'aproximamientu racional de series infinites. Amás desenvolvió les series de Taylor de funciones trigonométriques —senu, cosenu, tanxente—, y envaloró la magnitú de los errores de cálculu atayando estes series. Tamién desenvolvió fracciones continues infinites, integración término a términu, y les serie de potencies de pi. Los sos discípulos de la Escuela de Kerala siguieron el so trabayu hasta'l sieglu XVI.
L'analís n'Europa aniciar nel sieglu sieglu XVII, nel que Newton y Leibniz inventen el cálculu. Agora sabemos que Newton desenvolvió'l cálculu infinitesimal unos diez años primero que Leibniz. Esti postreru facer en 1675 y publicó la so obra en 1684, aproximao venti años primero que Newton decidir a faer lo propio colos sos trabayos. Newton comunicara la novedá solamente a dellos pocos colegues sos y de nada valieron les instigaciones de Halley por que Newton publicara los sos trabayos más tempranamente. Esta actitú sirvió de base pa crear un desagradable discutiniu pol padrinazgo de la idea; discutiniu que podría ser evitada si otru gran matemáticu, Fermat, nun tuviera tamién la inesplicable costume de nun faer públicos los sos trabayos. Nuna carta de Fermat a Roberval, fechada'l 22 d'ochobre de 1636, tópense claramente descritos tanto la xeometría analítica como l'analís matemáticu. En dichu sieglu y nel sieglu XVIII, ciertes temes sobre l'analís como'l cálculu de variaciones, les ecuaciones diferenciales y ecuaciones en derivaes parciales, l'analís de Fourier y les funciones xeneradores fueron desenvueltes principalmente pa un trabayu d'aplicación. Les téuniques del Cálculu fueron aplicaes con ésitu nel aproximamientu de problemes discretos por aciu los continuos.
thumb|right|180px|[[Aproximamientu d'una función "onda cuadrada" discontinua por aciu una serie de funciones trigonométriques continues y diferenciables.]] A tou lo llargo del sieglu XVIII la definición del conceutu de función tuvo suxeta a bancia ente los matemáticos. Nel sieglu XIX, Cauchy foi'l primeru qu'estableció'l cálculu sobre unos firmes fundamentos lóxicos por aciu l'usu del conceutu de socesión de Cauchy. Tamién empecipió la teoría formal del Analís complexu. Poisson, Liouville, Fourier y otros, estudiaron ecuaciones en derivaes parciales y el Analís harmónicu.
Tamién, funciones «bisarmes» (funciones continues niundes, funciones continues pero non diferenciables en nengún puntu, Curva qu'enllena l'espaciu, Curva de Peano) empezaron a surdir. Nesti contestu Jordan desenvolvió la so teoría de Teoría de la midida midida, Cantor facer colo qu'agora se llama teoría de conxuntos, y Baire prueba'l Teorema de la categoría de Baire. A principios del sieglu XX, el cálculu formalízase usando la teoría de conxuntos. Lebesgue resuelve'l problema de la midida, y Hilbert introduz los espacios de Hilbert pa resolver ecuaciones integrales. La idea d'espacios vectoriales normados tuvo n'acurres, y nos años 1920 Banach crea'l Analís funcional.
Subdivisiones
Aldericóse enforma cuántes y qué cañes compondríen l'analís, yá que a midida que la disciplina desenvuélvese diverses cañes que primeramente yeren independientes acaben formando parte d'un mesmu cuerpu y n'ocasiones paecen remanecer cañes independientes. L'analís matemáticu inclúi los siguientes campos:
Erythrina poeppigiana
thumb|Erythrina poeppigiana Erythrina poeppigiana conocíu como bucare ceibo, cámbulo, písamo y cachimbo ye un árbol caducifoliu de la familia Fabaceae nativu la zona intertropical de Centroamérica, Suramérica y Antilles Mayores.
Hábitat
Ye un árbol caducifoliu na dómina de floriamientu, que suel ser nel periodu de seca (branu tropical) de xineru a mayu, onde se cuaya de coloraes o escarlates flores y anicia un espectáculu d'estraordinaria guapura. Atraíos pol coloríu y el néctar de les sos flores alleguen munchos inseutos los cualos, de la mesma, son el cebu de cantidá y diversidá d'aves insectívores qu'atopen petitosu manxar ente les sos flores. Otru espectáculu que presenten estos árboles cuando crecen en partes altes ye la gran cantidá de plantes epífitas que cuelguen de les sos cañes. Llamen l'atención particularmente les llamaes “Barbes de Palu" (Tillandsia usneoides) que, a manera de cortines gris-plateaes, dan una nota peculiar al paisaxe. Dacuando estes bromelies lleguen a cubrir dafechu al árbol. thumb|Vista del árbol
Xeneralidaes
Dende'l puntu de vista taxonómicu'l bucare ye una Fabaceae, como tal, carauterizar polos sos frutos en llegume. Pertenez a la subfamilia Papilionidae, que ye carauterizada poles sos flores en forma amariposada (papillón), con 5 pétalos, denominaos: estandarte (1), ales (2) y quilla (2). Pertenez al xéneru Erythrina (del griegu erythros, colloráu, que fai alusión a los color coloráu de la mayoría de los bucares.
Ye un árbol grande que puede algamar hasta 35 m d'altor y 1 m de diámetru nel tueru. Ye orixinariu d'América tropical, dende Guatemala hasta Perú, Brasil y Venezuela. Considérase nativu del norte de Suramérica probablemente de les zones entendíes ente Panamá hasta'l Ecuador y Brasil, dende estes rexones estendióse a les Antilles Mayores: Guadalupe, Martinica, Trinidá y Tobagu. Crez bien de 600 a 1700 msnm en zones húmedes. En Venezuela ta llargamente distribuyíu dende 400 msnm hasta los 2.100 msnm en Los Andes del Estáu Mérida, siendo'l árbol emblemáticu del estáu. Ye precisamente nes partes altes de los cordal de la Mariña y Andina onde esiste en mayor bayura y onde les sos flores tomen una coloración más intensa.
Descripción
thumb|Erythrina poeppigiana en periodu de floriamientu thumb|Azulexu ente les flores d'un Bucare Árbol de 10 hasta 30 m d'altu. Tueru erecto, cilíndricu; ramifícase más arriba de la metá del so altor; puede llegar a midir hasta un metru de diámetru na base. La corteza ye de color pardu verdosu o marrón, daqué llisa y llixeramente acanalada, con verrugas y dacuando con escayos gruesos. La corteza interior ye gruesa, relativamente entiesta yá que llega a midir hasta 2 cm d'espesura, de color blancuciu y de sabor amargoso. Les ramines tienres son verdoses y tán cubiertes de pelos. Col tiempu tomen un color gris –verdosu y presenten repulgos de les fueyes desprendíes. De cutiu tienen escayos espardíos, d'alredor 1,5 mm de llargu. Les fueyes son compuestes, alternes, de 20 cm a 30 cm de llargu, incluyendo los pecíolus que son finamente vellosos, de color verde-claru y de 6 a 20 centímetros de llargu. La fueya ta compuesta de trés foliolos, anchamente aovaos, obtusos o llixeramente agudos nel ápiz y anchamente arrondaos na base; miden de 6 a 18 cm de llongura por 5 cm a 15 cm d'anchu, dacuando mayores. Peciolos de 6 mm a 15 mm de llargu, con dos glándules verdes na base del foliolu terminal y de los dos foliolos llaterales. Les fueyes suelen apaecer nes cañes tienres y esprender nel periodu de seca tropical, de xineru a mayu; broten nueves dempués del floriamientu.
Les flores arrexuntar n'inflorescencies de 10 a 20 cm de llargu, con gran cantidá de botones florales que se van abriendo progresivamente. A midida qu'ábrense escontra'l ápiz de la inflorescencia les flores van esprendiéndose y producen una verdadera alfombra debaxo del árbol. Les flores tán en posición vertical sobre les ramificaciones horizontales de les inflorescencies; tienen forma amariposada. La mota tien forma de copa, de 5 mm a 10 mm de llongura por 5 mm a 8 mm d'anchu na so parte cimera, cubiertu por vellosidaes, de color acoloratáu na parte cimera y verdosu na inferior. Corola compuesta de 5 pétalo color coloráu-anaranxáu; el superior, llamáu estandarte, mide de 3 cm a 6 cm de llagu por unos 2 cm d'anchu; los dos llaterales, o nales, miden de 7 mm a 14 mm de llargu y los dos ingeriores, que tán xuníos y formen la quilla, miden de 3 cm a 5 cm de llargu. Estambres: 10 en total, 9 d'ellos xuníos nun tubu de color mariellu claru y unu separáu. Estilu y estigma verdosos d'unos 4 cm de llargu. thumb|Erythrina poeppigiana en periodu de floriamientu El color de la flores ye bastante variáu, dende anaranxáu-pélido hasta colloráu escarlata. Xeneralmente los Bucares que crecen nes zones más altes presenten una coloración colorada más intensa. Ye mientres la dómina de seca, de xineru a mayu, cuando se cubrir de flores coloraes enantes de l'apaición de les fueyes.
El frutu ye una vaina o llegume derecha, de color marrón escuru, de 12 cm a 25 cm de llongura por 1 cm d'anchu, con un apéndiz nel ápiz y un tarmu delgáu en basar. Al interior del frutu, contién granes de color marrón en forma de reñón, de 1 a 2 cm de llargu. Sicasí, el frutu ye tóxicu pal ganáu, lo qu'acuta'l so usu.
Arrobinar por granes y por estaca. Presenta crecedera rápida pero precisa de llugares frescos, húmedos y de tierra fértil. La so vida ye de mediana a llarga.
Toxicidá
Les partes aérees de les especies del xéneru Erythrina pueden contener alcaloides, tales como la eritralina y la erisodina, que la so ingestión puede suponer un riesgu pa la salú.
Taxonomía
Erythrina poeppigiana describióse por (Walp.) O.F.Cook y espublizóse en U.S. Department of Agriculture. Division of Botany. Bulletin 25: 57. 1901. Erythrina: nome xenéricu que provién del griegu ερυθρóς (erythros) = "coloráu", en referencia a los color coloráu intensu de les flores de delles especies representatives.
poeppigiana: epítetu dau n'honor del botánicu Eduard Friedrich Poeppig (1798-1868)
Nicole P. Stott
Nicole Marie Passonno Stott ye una inxeniera d'Estaos Xuníos y astronauta de la NASA. Trabaya en misiones espaciales a la Estación Espacial Internacional. Foi inxeniera de vuelu na Espedición 20. Amás foi asignada a la futura misión STS-133, que foi'l penúltimu vuelu previstu pa los tresbordadores espaciales.
Nicole Kidman
Nicole Mary Kidman ye una actriz y productora d'Estaos Xuníos d'ascendencia australiana. Ganó un Óscar, trés Globos d'Oru y un Bafta. En 2006 convirtióse na actriz meyor pagada de la industria cinematográfico.
Dempués de faer delles apaiciones en teatru, cine y televisión, Kidman llogró'l papel que la llanzó a la fama nel thriller de 1989 Dead Calm. Les sos actuaciones en delles películes, tales como To Die For (1995), Moulin Rouge!, Los otros (2001), y The Hours (2002), recibieron allabancies per parte de la crítica y na década de 2000 sería considerada una de les meyores actrices del mundu. En 2003, Kidman recibió la so estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood en Hollywood, California. Kidman ye tamién embaxadora de bona voluntá del Fondu de les Naciones Xuníes pa les Muyeres (UNIFEM) y Unicef. El 21 d'ochobre de 2009 l'actriz pidió una rempuesta integral a la violencia que carecen les muyeres ante'l Congresu de los Estaos Xuníos.
En 2006, Kidman recibió l'honor civil más importante d'Australia, siendo condecorada como Dama Compañera de la Orde d'Australia.
Biografía
Nicole Mary Kidman nació en Honolulu, Ḥawai, el 20 de xunu de 1967, y foi la primera de les fíes del matrimoniu formáu por Anthony Kidman y Janelle Stuart, casaos n'avientu de 1963. El so padre, un bioquímicu australianu, yera entós estudiante de doctoráu nun institutu d'investigación médica de la Universidá de Ḥawai. Poco dempués de la nacencia de Nicole, la familia treslladóse a Washington, onde'l so padre llograra una beca del Institutu Nacional de Salú Mental. Hasta los cuatro años vivió n'Estaos Xuníos, cuando en 1971 la so familia tornó a Australia.
Kidman empezara a tomar clases de balé a la edá de trés años y n'Australia ingresó nuna escuela de teatru pa mozos. El so padre esmolecíase por qu'ella y la so hermana menor tuvieren una bona condición física, polo que-yos faía facer cada mañana exercicios de ximnasia. La so hermana, Antonia Kidman, ye actriz, periodista y presentadora de televisión australiana.
En 1983, Kidman empecipió la so carrera d'actriz cuando a les sos 16 años intervieno nuna película ambientada en Navidá, Bush Christmas, que sigue proyeutándose frecuentemente na dómina navidiega. Al carecer la so madre de cáncer de mama, Nicole abandonó los sos estudios escolares, pero una vegada que la so madre recuperóse, volvió a entamar la so carrera d'actriz. A lo llargo de los años ochenta apaeció en numberoses películes y series de televisión australianes.
En 1989 diose a conocer n'Europa y n'Estaos Xuníos cola película Dead Calm, rodada n'Australia, coprotagonizada pol actor Sam Neill, y cola so siguiente película, yá en Hollywood, Days of Thunder (Days of Thunder) (1990), na qu'interpretó a una neurociruxana, pareya del personaxe de Tom Cruise.
Kidman algamara yá fama, y demostró les sos dotes d'interpretación y la so elegancia nes siguientes películes, nes qu'actuó con actores tan populares como Bruce Willis y Dustin Hoffman. En 1998 protagonizó, xunto con Sandra Bullock, el filme Practical Magic, basada na novela d'Alice Hoffman. En 1999 fixo al pie de el so entós home Eyes Wide Shut (Güeyos bien zarraos), la que sería la última película del direutor Stanley Kubrick, y que tuvo una gran resonancia.
thumb|left|200px|Nicole Kidman en 2001 En 2001 grabó, a dúu col cantante británicu Robbie Williams, una versión del cantar Somethin' Stupid de Frank Sinatra.
La mayor reconocencia profesional hasta entós algamóla en 2002, cuando foi nomada al Óscar como meyor actriz principal pol so papel en Moulin Rouge! película que la consagraría nuna estrella en Hollywood y alloñóla de la imaxe d'esposa de Tom Cruise. Cola película de suspense Los otros, dirixida pol español Alejandro Amenábar, rodada nesi mesmu añu, tamién collechó un ésitu importante una y bones esta foi más taquillera inda que l'anterior. Tuvo qu'arrenunciar a intervenir en Panic Room por cuenta de una mancadura na rodía contrayida mientres el rodaxe de Moulin Rouge!, pero nel añu 2002 ganó'l Óscar como meyor actriz principal pola so interpretación del personaxe de la escritora Virginia Woolf en The Hours (The Hours).
En 2004 trabayaría xunto al direutor danés Lars Von Trier en Dogville, película que foi recibida con bien bones crítiques nel Festival de Cannes. L'actriz quedara estelada col trabayu de Von Trier en Breaking the Waves lo cual contribuyó a aceutar el papel de Grace cuando'l cineasta-y lo propunxo. Magar que nun principiu remanóse la versión de que Kidman refugó faer la secuela, Manderlay, pol tratu que recibió de Von Trier, años dempués trescendió que la so negativa foi para nun repitise como actriz.
Nel añu 2004 llogró una nominación a los Globos d'oru por Birth onde según munchos críticos y cinéfilos daría una de les meyores actuaciones de la so carrera. La película foi dirixida por Jonathan Glazer y amuesa un primer planu de 2 minutos de la cara de l'actriz, bien aplaudíu y recordáu, onde amuesa emociones diverses y complexes.