cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ted Williams
Nes Grandes Lligues
Otru llogru memorable de Williams foi'l so cuadrangular pa ganar el xuegu, contra Rip Sewell y el so famosu llanzamientu lentu mientres el xuego d'estrelles de 1946. Imáxenes del partíu amuesen a Williams brincando alegremente y aplaudiendo mientres percorría les bases; dempués dixo qu'esa foi la so mayor emoción nel béisbol.
Ente les poques imperfecciones na carrera de Williams ta la so actuación na so única apaición en play-offs, la Serie Mundial de 1946. Williams consiguió solo 5 senciellos en 25 veces al bate, con namái una carrera impulsada, y les Red Sox perdieron contra los St. Louis Cardinals en siete xuegos. Gran parte d'esto debe a la so absurda insistencia por non batear escontra'l vacíu que dexaba'l cambéu na defensiva de los Cardenales, que frecuentemente incluyía a cinco o seis xugadores defensivos asitiaos a la derecha de la segunda base. Esti cambéu defensivu yera una versión del Cambéu de Boudreau, popularizáu pol manager de los Cleveland Indians Lou Boudreau nun intentu por amenorgar la efectividá del bateo de Williams.
Ye posible que Williams tamién xugara con un coldu mancáu por un xuegu d'exhibición anterior a la Serie Mundial, mietras que los Cardenales y los Brooklyn Dodgers xugaben una serie de trés partíos pa determinar quien sería'l campeón de la Lliga Nacional.
Williams estudiaba obsesivamente l'arte del bateo y llograba batear con un bon permediu y con potencia. En 1970 escribió un llibru sobre la tema, The Science of Hitting (La Ciencia del Bateo), publicáu en 1986, qu'entá ye lleíu por munchos xugadores de béisbol. Williams nun yera un corredor rápidu, evidenciado pol so total de solamente 24 bases robaes, un cuadrangular dientro del parque y una sola ocasión bateó el ciclu na so carrera. Él consideraba que con más velocidá xubiera'l so permediu considerablemente y hubiera bateado .400 a lo menos nuna temporada más.
A pesar de la so falta d'algame como xardineru, Williams yera consideráu un xardineru seguru con un brazu fuerte, anque dacuando espresó'l so arrepentimientu por non trabayar más nes sos habilidaes defensives.
Serviciu Militar
Williams sirvió como pilotu del Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos mientres la Segunda Guerra Mundial y la Guerra de Corea. Mientres la Segunda Guerra Mundial foi instructor de vuelu na Estación Aeronaútica de Pensacola, enseñando a los pilotos nuevos cómo volar el F4O Corsair. Cuando terminó la guerra taba en Ḥawai y foi lliberáu del serviciu activu en xineru de 1946, anque permaneció nes Fuercies de Reserva de los Marines.
En 1952, a la edá de 34 años, foi llamáu de nuevu al serviciu activu pa la Guerra de Corea. Dempués de ser entrenáu col nuevu F9F Panther na Estación Aérea de los Cuerpos de Marines de Cherry Point, Carolina del Norte, foi asignáu al Escuadrón d'Ataque de los Marines 311 (VMF-311), en Corea.
Williams voló en 38 misiones de combate enantes de ser retiráu en xunu de 1953 por molesties causaes por una antigua infeición del oyíu. Mientres la guerra de Corea tuvo na unidá na que tamién tuvo John Glenn. Estes ausencies alloñáron-y mientres cinco años de la so carrera deportiva y llindaron significativamente los rexistros totales de les sos marques, magar Williams nunca se quexó sobre'l tiempu que dedicó al serviciu militar.
Resume de la so carrera
Los dos premios MVP y dos triple corones de Williams vinieron en cuatro años distintes. Xunto a Rogers Hornsby, ye unu de los dos únicos xugadores en ganar la Triple Corona dos veces, pero nun se llevó'l MVP en nenguna de les temporaes nes que tuvo Triple Corona. Williams, Lou Gehrig y Chuck Klein son los únicos xugadores dende l'establecimientu del premiu MVP en ganar la Triple Corona y nun ser MVP nesa temporada.
El bateo de Williams yera tan tarrecíu y como yera bien sabíu que jalaba la pelota con fuercia escontra la so banda (el xardín derechu, por que Williams yera un bateador maniegu), que los sos oponentes frecuentemente emplegaben el cambéu radical defensivu llamáu "Cambéu de Williams" contra el, dexando solo un xugador a la izquierda de segunda base, nel llugar del campocorto. En llugar de tocar la pelota escontra l'espaciu llibre, l'arguyosu Williams bateaba como siempres contra esti cambéu defensivu. Esta táctica defensiva sigue usándose anguaño y ye llamada'l cambéu del cuadru. Ye interesante notar que s'usa frecuentemente contra David Ortiz, Jason Giambi, Jim Thome y Travis Hafner.
Ted Williams retirar del xuegu en 1960 y cutió un cuadrangular na so última vez al bat, el 28 de setiembre de 1960, frente a namái 10,454 fans en Fenway Park. Esti home run—un batazo de solitariu contra'l llanzador de Baltimore Jack Fisher na octava entrada que punxo a Boston frente a los Orioles 4 a 3—foi inmortalizado nel ensayu de la revista The New Yorker "Hub Fans Bid Kid Adieu", por John Updike.
Rellaciones colos medios de Boston y los fans
Ted Williams tuvo en malos términos colos periódicos de Boston por casi venti años, yá que sentía que allos -yos gustaba aldericar tantu la so vida personal como la so actuación nel béisbol. Inseguru pola so educación, neciu pol so enfotu nes sos creencies, Williams convencer de que los "caballeros del tecláu" taben nel so contra y tratar otramiente, como lo describe nes sos memories en My Turn at Bat.
Tamién tuvo una inestable rellación colos fans de Boston, entá que podía ser bien cordial de frente. Williams sentía dacuando muncha gratitud pola pasión y conocencia del xuegu que demostraben los fans. Per otru llau, Williams yera temperamental, y dacuando insensible. Yera arrogante colos precisaos y esixía llealtá d'aquellos a la so alredor. Nun podía perdonar la inconstante naturaleza de los fanáticos—ullar a un xugador que perdió'l control d'un roletazo, pa dempués ruxir sofitu pal mesmu xugador cuando cute un cuadrangular. A pesar de les porres y adulación de la mayoría de los fans, les ulles dacuando dirixíes a él en Fenway Park llevaron a Williams a refugar reconocer a los fanáticos col típicu xestu de tocar la so gorra dempués d'un home run. Tamién ganó munchos fans nel béisbol y fora d'él polos sos dos vegaes sirviendo al so país na guerra, arriesgando la so vida al volar en misiones de combate colos Cuerpos de Marines.
L'actitú reservada de Williams llevó al escritor John Updike a reparar burlonamente que "los dioses nun contesten les cartes." El postreru home run de Williams nun foi mientres el postreru partíu de la temporada de 1960, sinón mientres el postreru partíu de Boston como llocal. Les Medies Rojas xugaron trés partíos más en Nueva York; sicasí, Williams nun apaeció en nengún d'ellos, dexando en claro que la so última vez al bat en casa foi'l postreru de la so carrera.
Discursu d'inclusión nel Salón de la Fama
Nel so discursu d'inclusión al Salón de la Fama en 1966, Williams incluyó un enunciáu que pidía la reconocencia de dos grandes xugadores de les Lligues Negres, Satchel Paige y Josh Gibson, que nun tuvieron la oportunidá de xugar nes Grandes Lligues primero que Jackie Robinson rompiera la barrera del color en 1947. Esta declaración fecha por unu de los meyores xugadores foi importante una y bones dempués el Salón de la Fama empezó a incluyir a xugadores de les Lligues Negres, empezando con Paige en 1971.
Marques de la so carrera
Williams tamién ye segundu llugar, dempués de Ruth, en porcentaxe de slugging, onde se caltuvo hasta güei y primer llugar en porcentaxe d'en base. Tamién yera segundu dempués de Ruth en bases por boles, pero agora ye cuartu llugar yá que Barry Bonds y Rickey Henderson rompieron el récor. Williams caltiénse como'l líder en bases por boles por apaiciones al platu.
Retiru
Dempués de retirase como xugador, Williams foi manager de los Washington Senators y siguió col equipu cuando se volvieron los Texas Rangers dempués de la temporada de 1971. La meyor temporada de Williams como manager foi en 1969, cuando llevó al equipu nuevu de los Senadores a un rércord de 86-76, na so única temporada ganadora en Washington. Foi escoyíu manager del añu dempués d'esa temporada. Al igual que munchos grandes xugadores, Williams volvióse provecíu coles habilidaes y actitúes ordinaries de los xugadores y la so carrera como manager foi curtia y ensin ésitu. Antes y dempués de dexar Texas (que foi'l so únicu trabayu como manager), dacuando apaecía nel entrenamientu de primavera de les Red Sox, convidáu como instructor de bateo.
Foi muncho más esitosu na pesca. Un vidueñu y espertu pesca con mosca pescador con mosca y de mar fondu, pasó munchos branos dempués del béisbol pescando nel Ríu Miramichi, en Miramichi, New Brunswick, Canadá. Williams foi nomáu al Salón de la Fama de la Pesca nel 2000. Dalgunos cunten que Williams yera un individuu destacáu que pudo ser el meyor del mundu en tres disciplines distintos: bateo en béisbol, pilotu de combate y pescador con mosca. Poco tiempu dempués de la muerte de Williams, el reporteru conservativo Steve Sailer llamar "posiblemente l'americanu más téunicamente proeficiente del sieglu XX, como lo demuestra la so maña en tres árees tan distintes."
Williams llegó a un alcuerdu con Sears, emprestando'l so nome y talentu pa desenvolver y representar una llinia d'equipu deportivu - específicamente de pesca, cacería y béisbol. Dempués tuvo rellacionáu por un llargu tiempu con Jimmy Fund, dempués de perder un hermanu que sufría leucemia, y collaboró col so tiempu llibre, esfuerciu y dineru en sofitu de la organización contra'l cáncer.
Una de les apaiciones públiques finales de Williams, y de les más memorables, foi nel Xuego d'Estrelles de 1999 en Boston. Como solo podía caminar distancies bien curties, Williams foi lleváu al montículo del pitcher nun carrín de golf. Ende orgullosamente saludu al públicu cola so gorra—un xestu que nunca fixo cuando foi xugador. Los fans respondieron con una ovación que duró dellos minutos. Nel montículo del pitcher taba arrodiáu de xugadores de dambos equipos y faló con dellos d'ellos. Ente ellos taba otru xugador de San Diego, Tony Gwynn, un bateador que ye frecuentemente comparáu con Williams y yera estrella del equipu de Grandes Lligues, los San Diego Padres. La ceremonia foi encurtiada yá que l'apaición de Williams podía retrasar l'empiezu del partíu.
Más tarde esi mesmu añu, tuvo ente los escoyíos al Equipu del Sieglu de les Grandes Lligues de Béisbol, presentáu al públicu nel Turner Field d'Atlanta enantes del segundu xuegu de la Serie Mundial. Tamién foi'l númberu 8 na llista de los 100 Meyores Xugadores de Béisbol de la revista The Sporting News', onde foi'l xardineru esquierdu más arriba na llista.
Nos sos últimos años, Williams sufrió con mala salú, específicamente de problemes cardiacos. Instalóse-y un marcapasos en payares del 2000 y sometióse a ciruxía de corazón abiertu en xineru del 2001. Dempués de sufrir una serie d'infartos cerebrales y insuficiencias cardiaques, morrió d'una parada cardiorrespiratoria en Crystal River, Florida, el 5 de xunetu de 2002.
El Túnel Ted Williams en Boston y la Ruta Estatal 56 de California, llamada Ted Williams Parkway, en San Diego (1992) fueron nomaos nel so honor mientres siguía vivu.
¿Dempués de la so muerte?
Dempués de la so muerte, hubo una disputa pública sobre la disposición del so cuerpu. Anunciando que nun habría funeral, el so fíu John Henry Williams llevó'l cuerpu de Ted a l'Alcor Life Extension Foundation en Scottsdale, Arizona y este foi asitiáu en suspensión criónica. Barbara Joyce Ferrell, fía de Williams cola so primer esposa, llevantó una demanda, diciendo que la so testamentu declaraba qu'él quería ser encenráu. L'abogáu de John-Henry produció entós un "pactu familiar" informal, robláu por Ted, John-Henry y la otra fía de Ted, Claudia, nel qu'alcordaben "ser puestos en suspensión criónica dempués de la muerte." Los arreglos pa la suspensión criónica fueron fechos apuradamente por John-Henry y Claudia dempués de la muerte de Ted. Anque esta aición disgustó a munchos familiares, amigos y fans, al paecer ye'l derechu de los fíos por llei.
En "Ted Williams: The Biography of An American Hero", l'autor Leigh Montville señala que'l supuestu pactu familiar sobre criónicas nun foi más qu'un cachu de papel en blancu que Ted Williams autografió, sobre'l cual los alcuerdos fueron escritos más tarde. La so firma nel pactu ye "Ted Williams", al igual que nos sos autógrafos, ente que siempres roblaba los sos documentos llegales como "Theodore Williams". Sicasí, Claudia testificó l'autenticidá del documentu en una declaración so xuramentu.
Walter Centeno
Walter Centeno Coria, conocíu deportivamente como Paté, ye un ex-futbolista y entrenador costarricense. Anguaño dirixe al Municipal Grecia, de la Primer División de Costa Rica.
Como xugador desempeñó la demarcación de mediocentro ofensivu y empezó la so carrera nes categoríes inferiores del Deportivo Saprissa. Poco dempués salió en condición de préstamu a Belén y debutó profesionalmente el 4 de febreru de 1995. La so regularidá dexó-y tornar al equipu saprissista y consolidó la so posición na alliniación titular, conquistando dos títulos nacionales y el Tornéu Grandes de Centroamérica en 1998. Tres seis años nel club, Centeno foi ficháu pol AEK Atenes F.C. de Grecia, onde solamente apostó la temporada 2002-03. Retornó al Saprissa y el so apurra foi fundamental na consecución de siete campeonatos costarricenses, una Copa Interclubes de la UNCAF y una Copa de Campeones de la Concacaf. En 2005 apostó la Copa Mundial de Clubes, competencia na cual salió cola medaya del tercer llugar, siendo'l so equipu l'únicu conxuntu centroamericanu en llograr esa posición. Vistió la camiseta morada por nueve años consecutivos y decidió rematar el so periodu como futbolista'l 20 de xunetu de 2012.
Foi internacional absolutu cola seleición costarricense dende setiembre de 1995 hasta payares de 2009. Estadísticamente foi'l xugador con más participaciones clase A con 135, nes cualos anotó 23 goles. Llogró en tres veces ser campeón de la Copa de Naciones de la UNCAF, foi parte de les nómines qu'apostaron tres ediciones de la Copa América y apaeció en cinco competencies de la Copa Oru de la Concacaf. Tuvo en tres proceso eliminatorios escontra la Copa del Mundu, y destácase la so presentación nos mundiales de 2002 y 2006.
En función como entrenador, debutó'l 29 d'agostu de 2015 col Puntarenas Fútbol Club, tando nel cargu hasta febreru de 2016. A mediaos d'esi añu, foi presentáu como l'estratega del Municipal Grecia, pa la temporada 2016-17 de la Lliga d'Ascensu costarricense. El so primer títulu consiguir na competencia de Clausura 2017 y llogró un cupu p'apostar la final de promoción pal so equipu. El 28 de mayu de 2017, ganó la última serie sobre Jicaral Sercoba y coronó al so club per primer vegada na categoría.
Belén F.C.
El so entamu na Primer División tener con Belén pocu dempués de ser vencíu en condición de préstamu pol Deportivo Saprissa. Proveniente de Palmar Sur y con tan solo 20 años, debutó'l 4 de febreru de 1995, nel compromisu del so equipu ante Alajuelense nel Estadiu Morera Sotu, onde'l marcador terminaría con cifres de 4-1 a favor de los rivales. Nesi partíu entró de cambéu por Alejandro Sequeira. Darréu, les sos dotes col balón y la visión que trescalaba nel terrén de xuegu facer dueñu de la titularidá del so conxuntu, hasta la temporada 1995-96. En total contabilizó 52 alcuentros y anotó tres goles, siendo'l primeru d'ellos el 3 de setiembre de 1995 frente a Turrialba nel trunfu de 2-1. Nesta etapa como xugador de Belén llogró'l títulu de la Copa de Costa Rica, llamáu nesi momentu Copa Federación 1996.
Deportivo Saprissa
Pal final d'esi añu futbolísticu, el bon nivel de Centeno na cancha valdría-y por que el Deportivo Saprissa acabara col préstamu del xugador con Belén. Como mediocentro, compartió'l vestuariu con figures na so demarcación como Juan Carlos Arguedas, Óscar Ramírez y Roy Myers. Vistiendo la camiseta morada, na temporada 1996-97, Walter xugó 41 de los 46 alcuentros del equipu, anotando tres goles y sirviendo cuatro asistencies a gol. Per otru llau, los tibaseños facer col segundu llugar dempués de la perda frente a Alajuelense na final. Cola dorsal númberu «8» y so la direición téunica d'Alexandre Guimarães, el so club salió campeón en dos temporaes consecutives, correspondientes a los periodos de 1997-98 y 1998-99. El 23 de setiembre de 1998, coronóse ganador de la rexón en venciendo na final al Municipal de Guatemala, pol Tornéu Grandes de Centroamérica.
AEK Atenes F.C.
El mediocampista dio'l saltu al balompié européu y robló pal AEK Atenes de Grecia a mediaos de 2002. Nesti equipu, Centeno llogró un llabor que solo cuatro xugadores pertenecientes al fútbol costarricense llograren na hestoria, que foi anota-y un gol al consideráu «Meyor club del mundu» de la dómina, el Real Madrid. Nesa oportunidá, l'alcuentru realizó'l 22 d'ochobre de 2002 nel Estadiu Santiago Bernabéu, onde'l marcador foi d'empate a dos tantos. Poco dempués, Walter concretaría otru gol sobre'l Roma d'Italia en condición de visitante nel Estadiu Olímpicu. D'alcuerdu a los resultaos llograes pol so conxuntu, dexó-yos avanzar como terceru del grupu C de la Lliga de Campeones de la UEFA escontra la Copa de la confederación, escenariu onde los griegos quedaron esaniciaos n'octavos de final pol Málaga. Una vegada rematada la temporada 2002-03, el xugador decidió volver a Costa Rica pa incorporase al Saprissa.
Deportivo Saprissa
Na primer fecha del Tornéu d'Apertura de la temporada 2003-04, desenvuelta'l 17 d'agostu, los moraos visitaron l'Estadiu Allen Riggioni pa tener como adversariu a Carmelita. Por causa de la fuerte agua qu'afectó l'escenariu deportivu, l'alcuentru foi suspendíu polos árbitros antes d'empecipiar el segundu tiempu, polo que'l marcador quedó igualáu a un tanto. En paralelu col certame nacional, el so club tamién apostó la Copa Interclubes de la UNCAF, competencia que tuvo'l so empiezu na fase de grupos nel mes d'ochobre. Los saprissistas superaron esta etapa como líderes dempués del trés victories consecutives sobre los rivales como'l Real Estelí de Nicaragua, FAS d'El Salvador y Diriangén nicaragüense. La semifinal tuvo como sede en territoriu estauxunidense, específicamente en Los Angeles Memorial Coliseum, el 19 d'avientu. Nesa ocasión, el so grupu enfrentó'l clásicu contra Alajuelense y el gol del so compañeru Gerald Drummond foi indispensable nes aspiraciones al títulu rexonal. Dos díes depués, nel mesmu escenariu deportivu, llevar a cabu la final ante'l Comunicaciones de Guatemala. Centeno celebró'l cetru tres el trunfu con cifres de 2-3. Per otru llau, los tibaseños axudicar col primer sitiu de la tabla d'Apertura, pa quedar campeón con 57 puntos.
El 17 de marzu de 2004 empezó la Copa de Campeones de la Concacaf, na instancia de los cuartos de final. El compromisu d'ida foi nel Estadiu Ricardo Saprissa ante'l Pachuca de Méxicu. Los tantos de Wilson Muñoz y Álvaro Saborío adelantraron al so conxuntu nel marcador por que esti concluyera 2-0. El xuegu de vuelta foi una selmana dempués nel Estadiu Hidalgo. Les cifres fueron de perda 2-0, igualando la resultancia agregada. Por cuenta de esta situación, los penales fueron riquíos pa definir al clasificáu y los moraos avanzaron pola victoria 0-3 nesti tipu de definiciones. El 14 d'abril foi l'alcuentru d'ida de les semifinales, frente al Chicago Fire d'Estaos Xuníos. La resultancia foi de 2-0 a favor de los tibaseños. A pesar de la derrota 2-1 nel Soldier Field, el Saprissa foi'l que terminó avanzando pol global de 2-3. El 5 de mayu dio la final d'ida nel estadiu de los moraos, contra Alajuelense, que acabó banciada a un gol. El 12 de mayu, el so club tuvo la peor gana frente a los manudos nel Estadiu Morera Sotu, con marcador de 4-0. Con esto'l so conxuntu quedó subcampeón de la competencia continental. Pal Tornéu de Clausura 2004, el so equipu quedó nel segundu puestu con 47 puntos, dos menos que l'Herediano. Poro, el 16 de mayu foi la ida de la final nacional pol títulu, en condición de visitante. La igualdá a una anotación definió esta primer serie. Cuatro díes dempués desenvolvióse la vuelta como llocal. El trunfu de 2-1 aseguró'l campeonatu númberu «23» de los saprissistas. Centeno foi clave nesi añu al apurrir diez goles.
El formatu de lliga costarricense camudó a partir de la temporada 2004-05. La xornada 1 del Tornéu d'Apertura desenvolvióse'l 21 d'agostu nel Estadiu Ricardo Saprissa, onde'l so club recibió a Ramonense. Los monarques de la pasada campaña empecipiaron con bon ritmu tres los goles d'Alonso Solís y Walter Centeno, na victoria de 2-0. Na vigesimotercera edición de la Copa Interclubes de la UNCAF, el so grupu foi instauráu automáticamente na segunda ronda de la competencia, enfrentando la serie de visita recíproca al Real Estelí de Nicaragua. El 20 d'ochobre foi la ida en territoriu nicaragüense, y el marcador de 0-1 favoreció al Saprissa, quien darréu confirmaría'l so pase a la siguiente ronda tres el trunfu con cifres de goliada 4-0, esto una selmana dempués. La ronda final foi d'un solu grupu, compartíu col Olimpia d'Hondures, el FAS d'El Salvador y el Municipal de Guatemala, onde tolos xuegos tuvieron como sede'l Estadiu Cemento Progreso. Estadísticamente, los saprissistas llograron una victoria, un empate y una derrota, p'atropar 4 puntos y llograr el segundu llugar de la tabla, per debaxo de los guatemalianos, quedando subcampeones. Al términu de les 16 feches del tornéu nacional, el so equipu clasificó a la siguiente fase como líder del grupu B con 30 puntos. La ida de les semifinales foi'l 15 d'avientu, de clásicu ante Alajuelense nel Estadiu Morera Sotu. El marcador foi d'empate 1-1. La vuelta foi'l 19 d'avientu como llocal, y la resultancia foi nuevamente igualáu 1-1. Por causa de esto, los penales decidieron el partíu y les cifres de 4-3 favorecieron a los tibaseños. El 23 d'avientu foi la final d'ida contra'l Pérez Zeledón en condición de visita, escenariu onde se presentó l'empate ensin anotaciones. Una selmana dempués foi la vuelta nel Estadiu Ricardo Saprissa, y la perda de 0-1 dio'l títulu d'Apertura a los generaleños.
El 9 de marzu de 2005 empecipió oficialmente la Copa de Campeones de la Concacaf, nes series de cuartos de final. El so equipu foi empareyáu col Kansas City Wizards y l'ida foi nel Arrowhead Stadium. Walter encaró esti compromisu y el marcador foi d'igualdá 0-0. El 16 de marzu foi la vuelta n'Estadiu Ricardo Saprissa, onde los moraos tuvieron cerca de ser esaniciaos pol gol del rival José Burciaga al minutu 79'. Sicasí, antes de rematáu l'alcuentru, el futbolista Gerald Drummond marcó'l gol del empate pa forzar el partíu a la prórroga. En seis minutos del primer tiempu extra, el mesmu Drummond fixo'l tantu de la victoria definitiva 2-1. El 7 d'abril foi la semifinal d'ida en condición de llocal, contra'l Monterrey de Méxicu. Nesta oportunidá, la resultancia foi banciáu a dos anotaciones. Una selmana dempués, nel Estadiu Teunolóxicu, el so club volvería empatar, siendo de cifres 1-1. El so grupu avanzó a la otra instancia en venciendo 3-5 nos penales. La final d'ida tuvo llugar el 4 de mayu en «La Cueva» ante'l Pumas de la UNAM, igualmente mexicanu. Los goles de Christian Bolaños y Gabriel Badilla dieron la victoria de 2-0. El 11 de mayu foi l'últimu compromisu del tornéu nel Estadiu Olímpicu Universitariu, y a pesar de la derrota 2-1, los moraos coronáronse campeones del área per tercer vegada na so hestoria. Amás, esti títulu significó la clasificación del Saprissa al Mundial de Clubes de la FIFA n'avientu d'esi añu.
Na competencia nacional, correspondiente a la Clausura 2005, los tibaseños acabaron como líderes del grupu A con 28 puntos, distribuyíos en siete victories, la mesma cantidá n'empates y dos ganes. Poro, avanzaron a la etapa eliminatoria. El trunfu con cifres globales de 2-1 en semifinales sobre'l Cartaginés dexó a los saprissistas clasificar a la última ronda. El 8 de mayu foi la ida de la final contra Alajuelense nel Estadiu Morera Sotu. Nesti compromisu dio la discutiniu por cuenta de que'l delanteru rival Alejandro Alpízar rompió por fuercia la ñariz del defensor moráu Ronald González, y esti momentu foi'l que precedió'l gol del manudu Pablo Izaguirre al zarru del oldeo. La vuelta foi'l 16 de mayu nel Estadiu Ricardo Saprissa, onde la igualdá a dos tantos foi insuficiente pola resultancia global de 2-3 que favoreció a los adversarios.
La Copa Interclubes de la UNCAF 2005 empezó'l 29 de xunetu pa los moraos. Nesta oportunidá, el contrincante foi'l FAS d'El Salvador en condición de visita. El marcador foi de victoria 0-2. El 3 d'agostu foi la vuelta de llocal, onde l'empate ensin anotaciones prevaleció al términu de los 90' minutos. Cola resultancia agregada, los moraos avanzaron nel tornéu rexonal. El 20 de setiembre foi la ida de los cuartos de final contra'l Marathón d'Hondures, partíu nel que les cifres fueron de goliada 4-0. Una selmana dempués, el mesmu marcador repitiríase a favor de los rivales, polo que la serie definir nos penales. El conxuntu tibaseño clasificó a la siguiente instancia tres el trunfu de 5-4. Sicasí, la derrota 1-3 y l'igualdá 1-1 ante'l Olimpia hondureñu dexaron ensin posibilidaes d'optar pol títulu. Los xuegos pol tercer llugar desenvolver a finales de payares frente al Pérez Zeledón, que los sos resultancies fueron de 2-0 pa cada escuadra na so localía. Nuevamente los penales fueron riquíos pa decidir al ganador, siendo Saprissa el ganador con marcador de 5-3.
La histórica participación de los moraos nel Mundial de Clubes de la FIFA, con sede en Xapón, empezó oficialmente'l 12 d'avientu de 2005. Nesa fecha los saprissistas enfrentaron al Sydney d'Australia nel Estadiu Toyota. Por entemediu de l'anotación del so compañeru Christian Bolaños al minutu 47', fizo que los tibaseños trunfaren con marcador de 0-1. Trés díes depués, nel Estadiu Internacional de Yokohama, el so club tuvo como rival al campeón européu Liverpool, d'Inglaterra. A pesar de los esfuercios por tratar de superar la serie, l'equipu moráu viose ganáu con cifres de 0-3. El 18 d'avientu, nel mesmu escenariu deportivu, llevar a cabu'l xuegu pol tercer llugar de la competencia, contra'l Al-Ittihad d'Arabia Saudita. La primer parte xugar a un ritmu bien lentu y la primer ocasión foi pal conxuntu asiáticu, cuando a los cinco minutos Adnan Falatah disparó al arcu pero'l balón estrellar contra la defensa. Unos minutos dempués, Mohamed Kallon intentar, causando que l'arqueru José Francisco Porres refugara'l balón colos puños. D'esa xugada'l conxuntu centroamericanu tuvo un contraataque que terminaría en gol del potente delanteru Álvaro Saborío, que depués d'un pase de Christian Bolaños definió ante la oposición de Osama Al Harbi, poniendo'l transitoriu 1-0 a los 13' minutos. Depués d'un pase de Mohammed Noor, el delanteru sierraleonés consiguiría la transitoria igualdá al minutu 28'. Tamién pudo poner en ventaya al so equipu con un fenomenal tiru llibre que se pegó nun poste. Na segunda metá, el partíu siguió de la mesma forma que nel primer tiempu. Al minutu 53', Ronald González cometió-y una falta nel área al únicu delanteru del equipu saudín, falta que Joseph-Désiré Job camudaría por gol, poniendo al so equipu enriba nel marcador per primer vegada. A cinco minutos del final, l'arqueru comételu penal a González y Saborío nun falló y empató el partíu. Rónald Gómez a un minutu del final executó un magníficu tiru llibre, que-y costó la espulsión a Hamad Al Montashari, dándo-y la victoria y el tercer puestu al equipu costarricense.
Nel Tornéu d'Apertura de la temporada 2005-06, el Saprissa consolidó'l lideralgu del grupu B con 37 puntos, y aseguró el pase a la ronda eliminatoria. Les semifinales desenvolver n'avientu contra'l Puntarenas, onde la ida favoreció al rival con marcador de 2-0, ente que la vuelta foi de remontada pa los moraos, con cifres de 4-1. Pocos díes antes de concluyíu'l mes, diéronse les finales ante'l Pérez Zeledón, que concluyeron n'igualdá a un tanto. Los penales fueron riquíos pa determinar el ganador del títulu, siendo'l conxuntu moráu'l vencedor.
La Copa de Campeones de la Concacaf 2006 pal grupu tibaseño inauguróse'l 23 de febreru, fecha de la ida de los cuartos de final contra Los Angeles Galaxy d'Estaos Xuníos, nel Home Depot Center. L'empate ensin goles prevaleció al términu de los 90' minutos. El 8 de marzu foi la vuelta nel Estadiu Ricardo Saprissa, escenariu nel cual los saprissistas trunfaron con cifres de 3-2. La semifinal d'ida tuvo llugar nel Estadiu Nemesio Díez ante'l Deportivo Toluca de Méxicu. El doblete del rival Carlos Esquivel definió la resultancia 2-0 a favor de los mexicanos. A pesar de la victoria 3-2 nel compromisu de vuelta, los tibaseños quedaron esaniciaos del certame pol marcador amestáu de 3-4.
Tocantes a la situación nel Tornéu de Clausura 2006, el so equipu avanzó a la siguiente fase n'asegurando'l segundu llugar del grupu A, con diez victories, trés empates y la mesma cantidá en perdes. Les semifinales fueron a principios d'abril ante'l Brujo, onde la ida y vuelta terminaron a favor de los moraos, con cifres de 0-1 y 2-1, respeutivamente. El 17 d'abril foi la final d'ida contra Alajuelense, llugar onde se presentó la igualdá de 1-1. La vuelta foi'l 23 d'abril en condición de llocal, que remató cola victoria de 2-1 pal so club. Magar ser campeón de dambes competencies, nun se tuvo la necesidá d'apostar una final nacional pol títulu. Per otru llau, la institución morada consiguió estrellar númberu «24» na so hestoria y un nuevu títulu pa Centeno.
El 6 d'agostu de 2006 llevar a cabu'l primer partíu del tornéu de lliga costarricense, na visita al Estadiu Ebal Rodríguez pa tener al Santos de Guápiles como'l contrincante nesa oportunidá. Los tantos d'Andrés Núñez, Alejandro Alpízar y Walter Centeno fueron abondos na victoria de 1-3. El 23 d'agostu foi la inauguración de la Copa Interclubes de la UNCAF, onde'l so club enfrentó al Real Estelí de Nicaragua nel Estadiu Independencia, pola ida de los octavos de final. A pesar de tar en desventaxa nel marcador dende'l minutu 22', el so equipu llogró un sistema ofensivu pa oldear les cifres definitives a un gol. El 29 d'agostu foi la vuelta nel Estadiu Ricardo Saprissa, y la única anotación de Centeno valió'l cupu a la siguiente ronda. El 26 de setiembre, nel mesmu escenariu deportivu, realizóse'l compromisu d'ida de los cuartos de final contra'l Victoria hondureñu. Per otru llau, el tantu de Gabriel Badilla sirvió pa tener la ventaya momentanea na serie. Sicasí, la vuelta desenvuelta'l 5 d'ochobre nel Estadiu Nilmo Edwards, los adversarios remontaríen la situación con resultancia de 2-0, polo que'l conxuntu moráu quedó esaniciáu de la competencia. Al términu de la lliga nacional, los saprissistas acabaron como líderes del grupu B con ventinueve punto. En cuartos de final, la so agrupación venció a San Carlos, en semifinales al Puntarenas y nes finales a Alajuelense, pa coronase campeón de l'Apertura.
Nel Tornéu de Clausura 2007, el so equipu consolidó'l primer llugar del grupu A con 32 puntos y avanzó a la etapa eliminatoria onde venció al Brujo en cuartos de final, al Herediano en semifinales por aciu los penales, y a Alajuelense na última instancia. Nel mes de mayu, el so grupu quedó campeón nuevamente y nun hubo necesidá de final nacional en conquistando'l títulu de la competición anterior.
El xugador participó nel certame rexonal de la Copa Interclubes de la UNCAF 2007, nel cual el so equipu foi allugáu na ronda de los octavos de final. El 8 d'agostu foi'l primer compromisu nel Estadiu Ricardo Saprissa, contra'l conxuntu d'Once Municipal salvadoreñu. Nesa oportunidá, Centeno algamó una anotación al minutu 64' na victoria con cifres de goliada 5-2. La ventaya llograda foi debidamente curiada una selmana dempués, na vuelta efectuada nel Estadiu Simeón Magaña, escenariu nel que los moraos perdieron de manera afecha 1-0, pero avanzando a la siguiente fase pola resultancia agregáu. El 19 de setiembre foi la ida de los cuartos de final, frente al tamién costarricense Puntarenas, nel Estadiu "Lito" Pérez. Walter fixo'l tantu transitoriu de 0-1, pero los rivales terminaron igualando'l partíu. La vuelta foi'l 26 de setiembre en condición de llocal y les cifres de 2-1 favorecieron a los saprissistas pa siguir nel tornéu. Les semifinales desenvolver a finales d'ochobre y principios de payares, teniendo como adversariu a Alajuelense. Na ida presentóse la victoria de 1-0, con anotación del so compañeru Alonso Solís, ente que na vuelta nel Estadiu Morera Sotu prevaleció l'empate 1-1. El 28 de payares tuvo llugar la final de día ante'l Motagua d'Hondures, na cual los tibaseños igualaron a un gol. El 5 d'avientu realizó la vuelta nel Estadiu Tiburcio Carías, y la perda de 1-0 axudicó al so club como subcampeón.
El 13 de marzu de 2008 empezó oficialmente la Copa de Campeones de la Concacaf na so etapa de cuartos de final. El so equipu enfrentó, nel Estadiu Olímpicu Andrés Quintana Roo, al conxuntu del Atlante de Méxicu el partíu d'ida. El mediocentro marcó'l gol de la ventaya transitoria de 0-1, sicasí los rivales remontaríen el marcador por que esti rematara 2-1. La vuelta apostóse'l 20 de marzu nel Estadiu Ricardo Saprissa, onde los moraos ganaron con cifres de 3-0. El 2 d'abril foi la ida de la competencia continental, ante'l Houston Dynamo d'Estaos Xuníos en Robertson Stadium. L'empate ensin anotaciones prevaleció al términu del tiempu regular. Una selmana posterior, na vuelta como llocal, el so conxuntu trunfó con un 3-0 indiscutible pa clasificar a la última instancia. La final d'ida tuvo llugar el 23 d'abril contra'l Pachuca mexicanu, onde la resultancia foi banciáu a un gol. Pa la vuelta nel Estadiu Hidalgo el 30 d'abril, los tibaseños perdieron este oldeo 2-1, quedando subcampeones de la confederación.
Per otru llau, nel Campeonatu de Branu 2008, los saprissistas avanzaron ensin problemes a la siguiente ronda como líderes del grupu A con trenta puntos. En semifinales vencieron al Brujo y nes finales a Alajuelense, pa llograr estrellar númberu «27» de la institución.
La primer fecha del Campeonatu d'Iviernu 2008 empezó'l 27 de xunetu, onde'l so club recibió al Puntarenas nel Estadiu Ricardo Saprissa. El marcador terminó en victoria con cifres de 3-0. El 16 de setiembre dio entamu'l nuevu formatu del tornéu de la confederación, la Lliga de Campeones de la Concacaf, na cual los moraos enfrentaron al D.C. United d'Estaos Xuníos nel R.F.K. Memorial Stadium. Centeno marcó un gol al minutu 32' y dio una asistencia al so compañeru Jairo Arrieta por qu'asitiara el 0-2 final. El 23 de setiembre completó 70' minutos d'aición na perda con goliada 4-0 contra Cruz Azul de Méxicu. El mediocampista nun foi convocáu nos xuegos frente al Marathón d'Hondures y de nuevu ante los estauxunidenses, onde los marcadores fueron de victoria 2-1 y empate 2-2, respeutivamente. El 29 d'ochobre asistió a Alejandro Alpízar nel gol del trunfu 1-0 sobre'l conxuntu mexicanu. Na última fecha del 5 de payares, los tibaseños salieron derrotaos 2-0 contra los hondureños. D'alcuerdu al rendimientu llográu nel grupu A, el so club quedó nel tercer llugar con diez puntos, igualáu cola Cruz Azul, pero'l criteriu de gol estrema foi'l determinante por que'l so grupu tuviera ensin opciones d'entrar a la ronda eliminatoria. Per otru llau, na lliga nacional, el so equipu foi líder del grupu A con ventinueve unidad. En semifinales, Walter tuvo presente en superar esta serie ante'l Pérez Zeledón con cifres globales de 5-3. El 17 d'avientu efectuóse la final d'ida, de clásicu contra Alajuelense nel Estadiu Morera Sotu. El so grupu terminó esti xuegu cola perda de 2-0. Trés díes depués foi la vuelta nel Estadiu Ricardo Saprissa, escenariu onde se dio la remontada del so club con resultancia de 3-0, coronándose campeón por vigesimoctava ocasión na hestoria.
Nel Campeonatu de Branu 2009, el primer sitiu del grupu B axudicó un pase a la siguiente ronda al so conxuntu. Sicasí, la derrota en semifinales contra Liberia Mio dexó a los moraos ensin la posibilidá d'optar pol títulu per sesta vegada consecutiva.
Al entamu del Campeonatu d'Iviernu 2009, Centeno nun vio aición por cuenta de deberes internacionales cola so seleición. El 19 d'agostu dio entamu la Lliga de Campeones de la Concacaf, onde'l so equipu enfrentó al Cruz Azul de Méxicu en condición de visitante. El xugador participó 74' minutos, recibió tarxeta mariella y el marcador terminó en derrota 2-0. El 25 d'agostu marcó un gol na victoria 3-1 de llocal sobre'l Puertu Ricu Islanders. Na tercer fecha del certame continental del 16 de setiembre, Walter completó la totalidá de los minutos y la resultancia foi de perda 0-1 contra'l Columbus Crew d'Estaos Xuníos. Trés díes depués debutó oficialmente na lliga local, frente al Cartaginés nel Estadiu Ricardo Saprissa. Nesa oportunidá entró de relevu por Manfred Russell nel empate ensin anotaciones. Na competencia del área, el so club rexistró dos igualdad consecutives contra los puertorriqueños y estauxunidenses, amás de la derrota 1-2 ante los mexicanos. Con esto, el so grupu quedó fora d'avanzar a la ronda eliminatoria. Según el rendimientu de los moraos nel tornéu nacional, este allugó-yos nel cuartu sitiu del grupu A con venticuatro punto, y polo tanto ensin posibilidaes d'optar pola segunda fase. Estadísticamente, el mediocentro tuvo siete guardes y marcó dos goles.
Pal Campeonatu de Branu 2010, el futbolista nuevamente foi constante en cada partíu. Debutó'l 17 de xineru, na igualdá ensin goles ante Ramonense nel Estadiu Guillermo Vargas. Anotó'l so primer gol nel xuegu correspondiente a la décima xornada, na victoria 0-2 sobre'l Santos de Guápiles. El so equipu foi líder del grupu A con 35 puntos. El 28 d'abril tuvo llugar la semifinal d'ida en condición de visita frente a los guapileños, nel que'l so club ganó de manera afecha 0-1. Esta ventaya foi caltenida por aciu l'empate na vuelta. El 10 de mayu foi la final d'ida nel Estadiu Carlos Ugalde contra San Carlos. Centeno completó la totalidá de los minutos nel trunfu de 2-4. Cinco díes posteriores foi la vuelta nel Estadiu Saprissa Aymá, escenariu onde se presentó la victoria de 3-0. Con esto los moraos fixeron acreedores d'estrellar númberu «29».
El 25 de xunetu dio entamu'l Campeonatu d'Iviernu 2010 onde'l so equipu, como visitante nel Estadiu Carlos Ugalde, enfrentó al conxuntu de San Carlos. El mediocampista foi titular, recibió tarxeta mariella al minutu 41' y el marcador concluyó en perda de 1-0. Na Lliga de Campeones de la Concacaf, los saprissistas avanzaron a la ronda eliminatoria nel segundu llugar del grupu C con diez puntos, por detrás del líder Monterrey y percima del Marathón y del Seattle Sounders. Nel certame local, Centeno contabilizó trelce guardes, anotó tres goles y salió espulsáu una vegada por doble acumuladura de tarxetes. Per otru llau, el so grupu tuvo unu de los sos peores rendimientos al quedar postreru del grupu A.
Na fecha inaugural del Campeonatu de Branu 2011, desenvuelta'l 9 de xineru, Walter debutó de bona manera al anotar el primer gol del transitoriu 1-0 sobre San Carlos nel Estadiu Ricardo Saprissa, depués los sos compañeros Alejandro Sequeira y Alonso Solís marcaron los tantos del trunfu 3-0. El 24 de febreru foi la ida de los cuartos de final del tornéu de Concacaf, en condición de llocal frente al Olimpia d'Hondures. Centeno algamó la totalidá de los minutos na victoria afecha de 1-0. La vuelta apostóse'l 3 de marzu nel Estadiu Nacional de Tegucigalpa, onde les cifres de 1-2 favorecieron a los tibaseños pa siguir a la siguiente ronda. El 15 de marzu efectuóse la ida de les semifinales, como visitante nel Rio Tintu Stadium contra'l Real Salt Lake. El mediocampista foi parte na perda de 2-0. A pesar de llograr la victoria 2-1 na vuelta, los moraos quedaron esaniciaos pola mor de la resultancia agregada. Na lliga nacional, el so club foi líder del grupu A y ganó al Santos de Guápiles en cuartos de final. Sicasí, el so conxuntu foi ganáu por San Carlos en semifinales.
El so debú nel Campeonatu d'Iviernu 2011 producir na segunda fecha del 4 d'agostu, nel clásicu frente a Alajuelense nel Estadiu Morera Sotu. Nesa oportunidá, Centeno salió espulsáu por tarxeta colorada direuta al minutu 63' y el so club llogró l'empate a un gol al zarru del oldeo, por entemediu del so compañeru José Mena. Tornó de la so sanción de dos xuegos el 21 d'agostu, y anotó de tiru llibre sobre'l Cartaginés na derrota 2-1. Na fase regular de la competencia, algamó trece aparición, marcó cuatro tantos y dio cinco asistencies. Per otru llau, el so equipu avanzó a la siguiente ronda como terceru con 35 puntos. El 27 de payares desenvolvióse la semifinal d'ida nel Estadiu Ricardo Saprissa frente a los liguistas, onde'l marcador de 0-1 favoreció a los rivales. El 4 d'avientu foi la vuelta en condición de visita, xuegu que remató con empate 2-2. Debíu a la resultancia amestada de 3-2, el so grupu foi esaniciáu.
El Campeonatu de Branu 2012 foi de bastante productividá pal xugador, yá que llogró la cifra de doce asistencies y anotó un gol, específicamente'l 5 de febreru na sesta fecha frente a Pérez Zeledón. El so conxuntu quedar nel tercer allugamientu con 36 puntos. Les semifinales llevar a cabu contra'l Santos de Guápiles a finales d'abril y principios de mayu, onde dambos cotejos remataron con victories de 1-0 pa cada escuadra. Sicasí, el criteriu de ventaya deportiva favoreció a los rivales pa siguir a la última instancia.
Bayamón FC
Tres casi un añu fora de les canches, el mediocampista fichó pol Bayamón de Puertu Ricu el 23 d'abril de 2013. Foi xugador ocasional del equipu y tuvo un curtiu pasu al ver aición en trés partíos internacionales de la edición 2013 del Campeonatu de Clubes de la Unión Caribeña de Fútbol.
Puntarenas F.C.
Dempués del so retiru, empezó los sos estudios na Federación Costarricense de Fútbol pa llograr llicenciar clase A d'entrenador, que concluyó satisfactoriamente. El 22 de xunu de 2015, Centeno foi presentáu oficialmente como'l nuevu estratega del Puntarenas Fútbol Club, onde escoyó a los sos excompañeros d'equipu Alonso Solís y José Luis López como los sos ayudantes de campu. Amás, robló pol periodu d'una temporada.
Na primer fecha del Tornéu d'Apertura 2015 de Segunda División, desenvuelta a mediaos d'agostu, el so conxuntu empobináu tuvo la xornada llibre pola cantidá impar de clubes participantes del grupu A. En dos xornaes consecutives, los organizadores de la competencia inhabilitaron a los naranxes d'apostar los sos xuegos, por problemes cola Caxa Costarricense de Seguru Social. Depués d'un arreglu cola institución gubernamental, Walter tuvo'l so debú como direutor téunicu'l 29 d'agostu, nel compromisu del so grupu ante Mocedá Escazuceña nel Estadiu "Lito" Pérez. Nesa oportunidá, les cifres de 3-1 dieron la primer victoria a los porteños. Al términu de la fase regular, Centeno tuvo presente en catorce partíos, ganó seis, empató cuatro y perdió na mesma cantidá, esto ensin cuntar los alcuentros que nun llogró dirixir, pa un total de ventidós punto y polo tanto en zona de clasificación. Sicasí, el so equipu foi sancionáu con tres puntos menos por cuenta de la non alliniación de xugadores Sub-21, polo que baxó un puestu de la tabla y quedó fora de la etapa eliminatoria. El 10 de payares arrenunció del so puestu yá que nun diba cuntar más colos sos asistentes pal siguiente campeonatu, pero la dirigencia convenciólu de siguir al mandu del club.
El conxuntu chuchequero nuevamente quedó llibre na xornada inaugural del Tornéu de Clausura 2016, polo qu'empezó a apostar los sos partíos dende la segunda fecha. Centeno dirixó al so equipu'l 23 de xineru na victoria 3-2 de llocal sobre'l Municipal Grecia. La derrota de 3-0 ante Jicaral provocó la rescisión de Walter del club, esto'l 2 de febreru.
El 3 de xunu de 2016, la dirigencia del Deportivo Saprissa anunció la incorporación de Centeno al equipu, p'asumir un cargu na comisión téunica.
Universidá de Pennsylvania
thumb|right|Imaxe del campus La Universidá de Pennsylvania (University of Pennsylvania n'inglés), conocida tamién como Penn o UPenn, ye una universidá privada allugada en Filadelfia, Pennsylvania, Estaos Xuníos. Ye una de los ocho universidaes pertenecientes a la Ivy League y tamién forma parte de les Universidaes Coloniales d'Estaos Xuníos.
Foi fundada en 1740 por Benjamin Franklin como Ilesia y Colexu Caritativu de Filadelfia (Church and Charity School of Philadelphia). Ente los sos escueles y facultaes atópense la prestixosa Wharton Business School y la Escuela de Medicina Perelman, escuela de medicina más antigua de los Estaos Xuníos. Por ser la primer institución americana en tener más d'una facultá, y por ser la primera en llograr reconocencia oficial como universidá, ye considerada téunicamente la primer universidá de los Estaos Xuníos.
Walter Centeno
Municipal Grecia
A partir del 8 de xunu de 2016, confirmóse oficialmente la nueva alministración del Municipal Grecia, conformada polos ex-xugadores saprissistas Walter Centeno, Allan Alemán, José Luis López, Randall Porres y Fernando Paniagua, sumáu al sofitu del anterior dirixente herediano Cristian González. Centeno foi ratificáu como l'entrenador el 29 de xunu.
Universidá de Pennsylvania
Dende la so fundación, la universidá formó a munches personalidaes distinguíes. Ente elles son destacables: 14 xefes d'Estáu (de los cualos dos fueron presidentes d'Estaos Xuníos, 25 milmillonarios, trés xueces del Tribunal Supremu de los Estaos Xuníos, 33 senadores estauxunidenses, 42 gobernadores de dellos estaos d'Estaos Xuníos, 158 miembros de la Cámara de Representantes de los Estaos Xuníos, 8 firmantes de la Declaración d'Independencia de los Estaos Xuníos y 12 firmantes de la Constitución d'Estaos Xuníos. Amás, la universidá tamién formó a 30 premiu Nobel, 169 recibidores de la beca Guggenheim y 80 miembros de l'Academia de les Artes y les Ciencies d'Estaos Xuníos.
Walter Centeno
Municipal Grecia
Debutó'l 7 d'agostu con victoria de goliada 5-1 sobre Aserrí, nel entamu del Tornéu d'Apertura 2016. Walter consolidó a un grupu que lideró'l grupu B por aciu quince xuegos apostaos, de los cualos ganó diez, empató dos y perdió trés, pa llograr un total de ventinueve punto. El 12 de payares foi la ida de los cuartos de final, na que'l so equipu enfrentó al Uruguay de Coronado nel Estadiu El Llabrador, onde'l marcador foi banciáu ensin anotaciones. Pa la vuelta del 20 de payares nel Estadiu Allen Riggioni, el so club cayó con cifres de 1-2, quedando esaniciáu del certame.