cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sitta europaea
Na cultura popular
thumb|[[Piedra tallada de Ramsund del sieglu en Suecia, que representa cómo Sigurd aprendió'l llinguaxe de los páxaros, na Edda poética y la Saga Völsunga. Nel puntu 2º, los páxaros dícen-y a Sigurd que Regin nun va caltener la so promesa de reconciliación y va intentar asesinalo, esto provoca que Sigurd córte-y la cabeza del so padre adoptivu. Según el Cantar de los nibelungos dichos páxaros yeren trepadores. ]] Según les creencies de delles tribus indíxenes d'América del Norte, un tótem cola figura d'esti páxaru podía tresmitir les sos cualidaes a los homes. Los seres humanos que fueren capaces de comunicase colos esguiladores adqueríen más enfotu nellos mesmos (un páxaru que se mueve pámpana abaxo nos árboles representa esa cualidá). Na Edda poética, una coleición de poemes del sieglu de la mitoloxía nórdica, un poema cunta la hestoria d'un mozu aventureru, llamáu Sigurd, quien xunto col nanu Regin (el so padre adoptivu), mató al dragón Fafner. Bebió un pocu de sangre del dragón y empezó a entender el llinguaxe de los esguiladores que lu arrodiaben. Estos previniéron-y de la traición del nanu, que quería matalo p'apoderase de les ayalgues del dragón. Sigurd, empuestu polos esguiladores, mató a Regin y dirixióse a la corte del reinu cola ayalga, onde se casó con una bella princesa.
Pliniu'l Vieyu creía que los niales de ciertes aves nos cantiles, como de los esguiladores rupestres o les golondrinas, inspiraron al home a construyir cases con lladriyos de magre. El naturalista francés Georges-Louis Leclerc de Buffon informó y comentó nel so Histoire naturelle una interpretación de Pierre Belon sobre les rellaciones ente les pareyes del rompeablanes:
Amenaces y proteición
thumb|Nos últimos años, el rompeablanes empezó a migrar a les islles britániques y el norte d'Europa. S. europaea ta bien estendida, la so área de distribución conocida abarca alredor de 23.300.000 km² y cubre gran parte del hábitat disponible y afecho. Envalórase que n'Europa hai 22.5 a 57 millones d'individuos, con una población total d'ente 45.9 y 228 millones d'individuos; l'amenorgamientu ye considerablemente estable. En China, Taiwán, Corea, Xapón y Rusia contabilícense siquier 10.000 a 100.000 pareyes reproductores. Por estes razones, la especie ye considerada como de «esmolición menor» pola Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura. Trátase d'una especie común na mayor parte de la so distribución, anque la densidá ye menor más al norte y nos montes de coníferes. En Siberia los númberos fluctúan en rellación a la disponibilidad de conus de pinu. Nes últimes décades colonizó Escocia y los Países Baxos, y aumentó la so distribución en Gales, norte d'Inglaterra, Noruega y nel Altu Atles. S. y. asiatica reproducir en Finlandia y el norte de Suecia, con variaciones estacionales. La so dependencia de los árboles grandes puede causar amenorgamientos locales en casu de destrucción o fragmentación de los montes vieyos. Un estudiu de 2009 trató de predicir l'impautu que tendría'l cambéu climáticu na distribución de delles especies d'esguiladores n'Asia, y modeló dos escenarios: el rompeablanes podía tener un amenorgamientu de la so distribución un 64.7-64.8 %.
Periploca graeca
Periploca graeca ye una especie de planta ornamental perteneciente a la familia Asclepiadaceae. Distribuyir dende'l suroeste d'Europa hasta Asia occidental. Crez en zones montiegues y riveras de regueros.
Descripción
Ye una parra trepadora y caduca qu'algama los 9 metros d'altor, creciendo 1-2 metros añales. Tien les fueyes llanceolaes de color verde escuru que tornen mariellu cuando llega'l seronda. Les flores son pequeñes de color marrón-púrpura producíes nos visos dende xunu hasta agostu.
Taxonomía
Periploca graeca describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 211. 1753.
Cendejas de la Torre
Cendejas de la Torre ye un conceyu español perteneciente a la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. En 2015 cuntaba con una población de 30 habitantes.
Símbolos
L'escudu heráldicu que representa al conceyu foi aprobáu la col siguiente blasón:
Xeografía
name=altitú>
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 14,27 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Antoni Ramallets i Simón
Xugaba de porteru, desendolcando la mayor parte de la so carrera nel FC Barcelona.
Xugador
Nacíu nel barriu de Gracia de Barcelona el 1 de xunetu de 1924, dio los sos primeros pasos en dellos equipos aficionaos llocales, como'l Racing del Guinardó. En 1941 robló'l so primer contratu profesional col históricu CE Europa graciense. Depués, el serviciu militar obligó-y a treslladase a la Base Naval de San Fernando, en Cádiz, xugando nel equipu llocal. Depués foi treslladáu a Palma de Mallorca, xugando nel RCD Mallorca hasta 1946, añu en que fichó pol FC Barcelona. Nel club azulgrana nun-y foi fácil facese con un puestu nel equipu. Na temporada 1946/47 foi vencíu al Real Valladolid, daquella en Tercer división. Foi una pieza clave nel ascensu del club pucelanu a la Segunda división española, polo que'l FC Barcelona repescólu al final de temporada.
Tres dos años de suplencia, ensin malpenes xugar, a metá de la temporada 1949/50 fízose cola titularidá, tres una desafortunada mancadura ocular de Velasco mientres un partíu ente Celta y Barcelona. Les sos bones actuaciones abriéron-y les puertes de la seleición española, que lu convocó pa la Copa Mundial celebrada en Brasil al términu d'esa mesma temporada.
Nel FC Barcelona Ramallets foi'l porteru del llexendariu equipu de "les cinco copes", qu'ente 1951 y 1953 ganó dos lligues y trés copes. Hasta'l so retiru, en 1961, xugó un total de 538 partíos cola camiseta azulgrana y ye, tres Guillermo Amor, el barcelonista más gallardonáu: seis lligues, cinco Copes del Xeneralísimu y dos Copes de Feries, amás d'un socampeonatu de la Copa d'Europa.
A títulu personal, consiguió'l Troféu Zamora nes dos primeres ediciones (1958-59 y 1959-60) con una media de menos d'un gol encaxáu per partíu. Enantes de la institución d'esti troféu, Ramallets yá fuera'l porteru menos batíu de la lliga en trés temporaes: 1951-52, 1955-56 y 1956-57.
El 6 de marzu de 1962 recibió l'homenaxe de los aficionaos barceloniegos, que recordaben el so memorable papel como porteru. Enfrentáronse'l Barça y el Hamburger SV y acabó con un resultáu de 5-1 favorable a los llocales. Ramallets, que tenía 38 años, fixo cimblar el Camp Nou coles sos intervenciones, especialmente una increyíble parada dempués d'un xute del alemán Uwe Seeler.
Recibe un nuevu homenaxe'l 11 de marzu de 2008, cuando-y dieron la llave de Barcelona de manes del ex presidente del FC Barcelona, Joan Gaspart.
Entrenador
En 1962 fíxose cargu como entrenador del Real Valladolid, al que llevó a la so meyor clasificación de la historia en primer división, acabando nel cuartu puestu. Al otru añu pasó a dirixir al Real Zaragoza coincidiendo cola nacencia de la dómina de Los Magníficos. Foi destituyíu nel mes de mayu, pero'l so socesor, Luis Belló, ganó esi añu la Copa del Xeneralísimu y la Copa de Feries.
Na temporada 64-65 dirixó al Real Murcia, y darréu, yá en Segunda División de nuevu al Valladolid, al Club Deportivo Logroñés, al Hércules y al Ilicitano.
Muerte
Ramallets foi ingresáu'l 17 de xunu de 2013 nel hospital de Vilafranca del Penedès, por mor de complicaciones na salú. Recibió l'alta médica'l día 29 y cumplía reposu en casa yá que'l so estáu siguía siendo feble. Finó nesa llocalidá barcelonesa'l 30 de xunetu de 2013, a la edá de 89 años.
Lucanus swinhoei
Lucanus swinhoei ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Escudu de Llangréu
L'escudu de Llangréu (Asturies) píntenlu partíu:
Al timbre, corona real, zarrada, que ye un círculu d'oru, engastáu de piedres precioses compuestu d'ocho florones de fueyes d'acantu, visibles cinco, interpolaes de perlles.
Camps-en-Amiénois
Camps-en-Amiénois ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Susan Sontag
thumb|200px|Susan Sontag en 2004. Susan Sontag foi una profesora, direutora de cine, guionista, escritora, novelista y ensayista estaunidense. Magar que se dedicó principalmente a la so carrera lliteraria y ensayística, tamién exerció la docencia y dirixó películes y obres teatrales.
Obra
Diose a conocer con una escoyeta d'ensayos y artículos, Contra la interpretación (1964), a la que siguieron los ensayos Estilos radicales (1969), Sobre la fotografía (1975), La enfermedá y les sos metáfores (1978), Sol signu de Saturnu (1980) y El sida y les sos metáfores (1989).
Ye autora tamién d'obres narratives (El benefactor, 1963; Yo, etcétera, 1978; The way we live now, 1991; L'amante del volcán, 1995; N'América, 2000; Tierra prometida, 1974; y Xiru turísticu ensin guía, 1984). Foi direutora de les obres teatrales Jacques y el so señor (Jacques y el so amu, según la traducción n'otros países hispanofalantes) (Milan Kundera, 1985) y Esperando a Godot. En 2003 tamién escribió Ante'l dolor de los demás.
Berbes
Berbes ye una parroquia del conceyu asturianu de Ribeseya.
República Popular China
La China, en chinu simplificáu 中国 y en pinyin Zhōngguó, (oficialmente República Popular de La China, en chinu simplificáu 中华人民共和国 y en pinyin Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó) ye un país asitiáu nel este d'Asia, el cuartu más grande del mundiu en cuanto a estensión territorial. Llenda con 14 países (Afganistán, Bután, Myanmar, India, Kazakstán, Kirguistán, Laos, Mongolia, Nepal, Corea del Norte, Paquistán, Rusia, Taxiquistán y Vietnam) y ye, colos sos cuasi 1.350 millones d'habitantes, el país más pobláu del mundiu.
Tocántenes a la so organización política, ye un réxime de partíu únicu (el Partíu Comunista de China, PCCh) con capital en Beixín. La so organización territorial compriende 22 provincies, cinco rexones autónomes, cuatro municipalidaes (Beixín, Tianjin, Shanghai y Chongqing) y dos rexones con un réxime alministrativu especial y dalgunes capacidaes d'autogobiernu (Ḥong Kong y Macáu). La República Popular China reclama que Taiwán ye la so vixésimutercer provincia, magar qu'anguaño esta islla forma una entidá política separada, la República de China.
Colos sos 9,6 millones de km² d'estensión, China ye'l segundu mayor país del mundu, y compriende bien de paisaxes distintos desde zones boscoses hasta los desiertos de Gobi y Taklamakan, nel norte y noroeste del país o les biesques subtropicales de la so fastera meridional. El oeste del país ye permontañosu, con cordilleres como l'Himalaya, el Karakoram, el Pamir o el Tian Shan, formaes por dalgunos de los montes más altos del mundiu. Los ríos Yangtze y Mariellu, terceru y sestu más llargos del mundu, nacen na meseta del Tíbet y van desembocar a la zona oriental del país, la más poblada. China tien una llinia costera de 14.500 km², na que llenda con dellos de los mares nos que se sodivide l'oceanu Pacíficu: Bohai, Mariellu, del Este de China y del sur de China.
L'antigua civilización china, una de les más vieyes del mundu, floreció na cuenca del ríu Mariellu, na llanada del norte de China. Demientres dellos milenios, el sistema políticu chinu basábase en monarquíes hereditaries, nomaes dinastíes, a partir del rei semimitolóxicu Xia (2.000 e.C.). Dende l'añu 221 e.C., cuando la dinastía Qin conquistó varios estaos, entamando asina l'imperiu chinu. El país foi espandiéndose, frañéndose y reconstruyéndose bien de veces. En 1911 la República de China echó del país a la cabera dinastía, y dirixió'l país hasta 1949. Dempués de la derrota de Xapón na Segunda Guerra Mundial el Partíu Comunista de China derrotó al Kuomintang, d'ideoloxía nacionaliega, na China continental, y estableció nella la República Popular China. Esta proclamose en Beixín el 1 d'ochobre de 1949. El gobiernu de la República de China coló pa la islla de Taiwan, que controla xunto con dellos isllotes como los de Penghu, Kinmen o Matsu. El so estatus ye problemáticu, pues ye reconocíu como un estáu dixebráu de China por perpocos países. La República Popular, amás, tien amenazao con ocupar la islla si los sos gobernantes declaren la so independencia, pues considérenla como parte inalienable del territoriu chinu.
Dende la introducción de reformes económiques en 1978 l'espoxigue económicu de China tien sío pergrande. Nel 2013 yá ye la segunda mayor economía pol so PIB, y ye tamién el mayor esportador ya importador de bienes del mundiu. Tien armes nucleares y el mayor exércitu del mundu, al que dedica'l segundu mayor presupuestu de defensa del planeta. Ye miembru de les Naciones Xuníes dende 1971, cuando-y quitó'l sitiu a la República de China como miembru permanente del so Conseyu de Seguridá. Ye tamién miembru de munches organizaciones internacionales multillaterales: OMC, APEC, Organización de Cooperación de Shanghai. G-20...
Xeografía
400px|left
El país ye'l terceru más grande en superficie terrestre. Pola so estensión, tien una gran variedá de paisaxes y fasteres climátiques. Nel este, a lo llargo de la costa del mar Mariellu y del mar de China Oriental, hai llanures aluviales densamente poblaes. La fastera costera del mar de China Meridional ye más montesa y nel sur de China tien una orografía de pandes y pequeños cordales. Na fastera centro del este tan los deltes de los dos mayores ríos: el ríu Mariellu y el Yangtze. Otros ríos importantes son el Ríu de les Perlles, el Mekong, Brahmaputra, Amur, Huai He y el Xi Jiang.
Política
La Constitución china establez que la República Popular China "ye un estáu socialista gobernáu por una dictadura democrática del pueblu dirixida pola clase obrera y basada nuna allianza d'obreros y campesinos", y que les instituciones del estáu "tienen de practicar el principiu del centralismu democráticu". La República Popular China ye ún de los pocos estaos socialistes del mundu que tán gobernaos por un partíu comunista. El gobiernu chinu tien sío descrito como comunista y socialista, pero tamién como autoritariu y corporativu, y ye ún de los más restrictivos de les llibertaes del mundu, especialmente no que cinca al accesu llibre a Internet, la llibertá de prensa, la llibertá de reunión, los derechos reproductivos, la formación d'organizaciones sociales y la llibertá de cultu.
Magar que'l Partíu Comunista de China describe el país como una "democracia consultiva socialista", el país ye comúnmente descritu como un réxime autoritariu de partíu únicu y como una dictadura. Los cabezaleros del país, por embargu, tienen definío'l réxime políticu del país, en términos políticos, como una "dictadura democrática del pueblu", basada ideolóxicamente nún "socialismu con característiques chines" (esto ye, cola adaptación del marxismu a les característiques del país) y con un sistema económicu de "economía de mercáu socialista". Magar qu'ente les principales preocupaciones de la población tean cuestiones como la brecha creciente ente probes y ricos y la corrupción gubernamental, los niveles de sofitu de la población al gobiernu y a la so forma de llevar el país ye altu; una encuesta de la Universidá de Harvard de 2011 amosó que'l 80-95% de los chinos taben contentos col gobiernu central. Otra encuesta de 2020, fecha pol Instituto Canadiense d'Investigaciones sobre la Salú (Canadian Institutes of Health Research), concluyó que la mayoría de los ciudadanos d'esi país taben satisfechos col gobiernu no que cinca a la difusión de la información y la satisfacción de les necesidaes cotidianes demientres la pandemia de COVID-19 .Finalmente, otra encuesta de la Universidá de Harvard, espublizada en xunetu de 2020, amosó que los niveles de satisfacción de los ciudadanos col so gobiernu crecieran de magar 2003, y qu'estos consideraben que'l gobiernu del país yera efectivu nún porcentaxe superior al de toles encuestes similares feches n'años precedentes.
El Partíu Comunista de China
miniaturadeimagen|The [[Chinese Communist Party is the founding and ruling political party of the People's Republic of China.]] La Constitución china establez que "l'elementu definitoriu del socialismu con característiques chines ye'l lliderazgu del Partíu Comunista de China (PCC)". China ye un estáu marxista-leninista de partíu únicu, nel que'l secretariu xeneral del PCC concentra'l poder y l'autoridá sobre l'estau y el gobiernu, y fae les veces de cabezaleru supremu. L'actual secretariu xeneral ye Xi Jinping, que llegó al cargu el 15 de payares de 2012 y foi reelexíu'l 25 d'ochobre de 2017. Acordies cola constitución del PCC, el so órganu cimeru de gobiernu ye'l Congresu Nacional, qu'aconceya cada cinco años. Esti Congresu escueye al so Comité Central, que ye'l qu'elixe al Buró Políticu (Politburo), al comité permanente d'esti y al secretariu xeneral, cabezaleru supremu del país. A nivel subnacional el secretariu del comité del PCC d'un territoriu supera en poder a la persona encargada del gobiernu d'elli: el secretariu del comité provincial del PCC ta perriba del gobernador, y el secretariu del comité d'una ciudá perriba del alcalde.
Como tanto nel PCC como nel Exércitu Popular de Lliberación la promoción nos cargos faese por edá, ye posible estremar delles xeneraciones de cabezaleros nel gobiernu del país. Nel discursu oficial cada grupu de llíderes identifícase con un matiz diferente de la ideoloxía del partíu. Los historiadores estremen dellos periodos nel desarrollu del gobiernu de la República Popular, venceyándolos a eses "xeneraciones" venceyaos a eses "xeneraciones".
División alministrativa
La Constitución de la República Popular de China establez que'l país ta organizáu en trés niveles d'organización territorial: provincial, de distritu y de cantón. A nivel provincial hai en China 23 provincies, 5 rexones autónomes, 4 municipalidaes y dos rexones alministratives especiales. A nivel de distritu, cada provincia ta estremada en prefeutures autónomes, distritos, distritos autónomos y ciudaes. Y a nivel de cantón los distritos y distritos autónomos tán sodividíos en cantones, cantones de minoríes étniques y poblaos. Amás d'estos niveles, el país presenta, de facto, otros dos niveles más d'organización territorial: les prefeutures, dientro de les provincies; y los pueblos, dientro de los distritos. Un sestu nivel organizativu perbaxu del de los condaos ta conformáu poles oficines públiques de distritu, que tán desapaeciendo dafechu.
La tabla que vien darréu resume les divisiones alministratives alministraes pola República Popular de China el 31 d'avientu de 2005.
Canaples
Canaples ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Seleición femenina de fútbol de les Islles Turques y Caicos
La Seleición femenina de fútbol de les Islles Turques y Caicos ye l'equipu nacional de fútbol que representa a Islles Turques y Caicos en torneos y competencies internacionales femeniles como la Copa d'Oru Femenina de la Concacaf. La so organización ta al cargu de l'Asociación de Fútbol de les Islles Turques y Caicos, la cuál ta afiliada a la Concacaf.
Lucanus swinhoei continentalis
Lucanus swinhoei continentalis ye una subespecie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en China.
Sociedá Matemática de San Petersburgo
miniaturadeimagen|Logo Санкт-Петербургское математическое общество La Sociedá Matemática de San Petersburgo (en rusu: Санкт-Петербургское математическое общество) ye una sociedá matemática corrida per matemáticos de San Petersburgo.
Decasegundu
El decasegundu ye la unidá de tiempu equivalente a 10 segundos.
L'abreviatura ye das o Ds.
''1 das = 10 s
Sociedá Matemática d'Edimburgu
Historia
La Sociedá foi fundada en 1883 por un grupu de profesores y académicos de la escuela d'Edimburgu, por iniciativa de Alexander Yule Fraser FRSE y Andrew Jeffrey Gunion Barclay FRSE, dambos profesores de matemátiques del George Watson's College, y Cargill Gilston Knott, asistente de Peter Guthrie Tait. , profesor de física na Universidá d'Edimburgu. El primer presidente, escoyíu na primer xunta'l 2 de febreru de 1883, foi J.S. Mackay, el principal maestru de matemátiques de l'Academia d'Edimburgu. La Sociedá fundar nun momentu en que se taben creando sociedaes de matemátiques en tol mundu, pero yera inusual que fuera fundada por profesores d'escuela en llugar de profesores universitarios. Esto debió a que, por cuenta de la bien pequeña cantidá de puestos académicos matemáticos n'Escocia nesi momentu, munchos graduaos en matemátiques calificaos optaron por convertir se en maestros d'escuela. Los cincuenta y cinco miembros fundadores incluyíen profesores, ministros y estudiantes, según dellos académicos de la Universidá de Cambridge. La proporción de profesores caltuvo alta en comparanza con otres sociedaes matemátiques, y en 1926 los miembros universitarios constituyíen namás un terciu del total de miembros. Sicasí, el predominiu de los profesores nel númberu de la sociedá tornó escontra la década de 1930, y ente 1930 y 1935 nun se presentaron artículos nes Actes de los profesores. Esto debió a un aumentu nel númberu de puestos académicos disponibles y al nuevu requisitu de que los profesores someter a un añu adicional de formación profesional. La Edinburgh Mathematical Society agora ye principalmente p'académicos.
Actividá
La Sociedá entama y financia xuntes y otros eventos d'investigación en toa Escocia. De normal hai ocho xuntes al añu, nes que los matemáticos presenten charres. Cada cuatro años otorgar el Premiu en Memoria de Sir Edmund Whittaker a un matemáticu destacáu con una conexón escocesa. La Sociedá ye un miembru corporativu de la Sociedá Matemática Europea y en 2008 convertir en miembru del Conseyu de Ciencies Matemátiques.
Revistes
Publica una revista académica, Proceedings of the Edinburgh Mathematical Society, publicada por Cambridge University Press (ISSN 0013-0915). Les Proceedings publicáronse por primer vegada en 1884 y se publiquen trés vegaes al añu. Abarca una gama de matemátiques pures y aplicaes. Ente 1909 y 1961, la Sociedá tamién publicó les Notes de Matemátiques d'Edimburgu, por suxerencia de George Alexander Gibson, profesor de la Universidá de Glasgow, que deseyaba esaniciar los artículos más elementales o pedagóxicos de les actes.
Collera
Collera ye una parroquia del conceyu asturianu de Ribeseya.
Tien una superficie de km² y una población de.
Canchy (Somme)
Canchy ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sistema anglosaxón d'unidaes
El Sistema Anglosaxón d'Unidaes o Sistema Inglés ye'l conxuntu de les unidaes non métriques emplegaes anguaño nos Estaos Xuníos y en bien de territorios de fala inglesa (como'l Reinu Xuníu). Sicasí, hai diferencies ente los sistemes d'Estaos Xuníos y d'Inglaterra, amás de diferencies ente los valores d'otres dómines y d'anguaño.
Esti sistema deriva de la evolución de les unidaes llocales al traviés de los sieglos, y de los intentos d'estandarización n'Inglaterra. Les unidaes mesmes tienen los sos oríxenes na antigua Roma. Anguaño estes unidaes tán siendo reemplazaes pasu ente pasu pol Sistema Internacional d'Unidaes, anque n'Estaos Xuníos la inercia del antiguu sistema y l'altu costu de migración torgó abondo'l cambéu.
Unidaes de llonxitú
El sistema pa midir llonxitúes nos Estaos Xuníos básase na pulgada, el pie, la yarda y la milla. Caúna d'estes unidaes tien dos definiciones llixeramente distintes, lo qu'ocasiona qu'esistan dos diferentes sistemes de midición.
Thustra
Thustra ye un planeta ficticiu del universu La guerra de les galaxes, con diversa vexetación sobre un tarrén daqué grebiu. Los sos habitantes, los sephi, yeren una especie centenaria con aspeutu élficu, engurriaos, altos, humanoides y con unos güeyos ensin neñina de color prietu.
Sistema anglosaxón d'unidaes
Unidaes de llonxitú
Una pulgada de midida internacional ye exautamente 25,4 mm, mientres qu'una pulgada d'agrimensor de los EEXX defínese pa que 39,37 pulgaes seyan exautamente un metru. Pa les más de les aplicaciones, la diferencia ye migaya (aproximao 3 mm por mill). La midida internacional utilízase nes más de les aplicaciones (inxiriendo inxeniería y comerciu), mientres que la de desaminación ye namái p'agrimensura.
Thustra
Carauterístiques
Nel universu de ficción de la obra, los sephi vivieron en paz por milenios dientro de la República galáutica edificando monumentales ciudaes con xardinos, palacios, cases baxes, rascacielos, estatues, aveníes, arcos. Estos taben gobernaos por un rei. Nes Guerres Clon dixebráronse de la República ensin dar motivu dalgún. Pesie a too, el senador, Navi, prosiguió en Coruscant alegando que la decisión de dixebrase fuera namái del rei, Alaric.
Sistema anglosaxón d'unidaes
Unidaes de llonxitú
Cola midida internacional utilízase la mesma definición de les unidaes que s'empleguen nel Reinu Xuníu y otros países del Commonwealth. Coles midíes d'agrimensura utilízase una definición más antigua que s'usó enantes de que los Estaos Xuníos adoptaren la midida internacional.
Thustra
Carauterístiques
Los Maestros Jedi Tyr (un gand) y Tyffix (un weequay) foron unviaos colos sos padawans y un exércitu clon al planeta. Dambos foron asesinaos y Yoda, collaciu del rei, viaxó a tomar el mandu y a axustar. A la fin afayóse una conspiración pa faer que la República causara baxes civiles qu'estropiaren la so reputación. El rei y el senador xuniéronse a la Confederación de Sistemes Independientes.
Evacuóse Thustra con un padawan muertu y el mesmu rei ensin vida. Les ciudaes principales acabaron en llapaes y el senador deteníu. Thustra, sicasí, nun reconoció abiertamente ser parte de la Confederación.
Sistema anglosaxón d'unidaes
Unidaes de llonxitú
Delles vegaes, con fines d'agrimensura, utilícense les unidaes conocíes como Midíes de cadena de Gunther (o Midíes de cadena d'agrimensor). Estes unidaes defínense asina:
Pa midir fondures de la mar utilízase la braza (fathom):
Unidaes d'área
Les unidaes d'área nos EEXX básense na pulgada cuadrada (sq in):
Unidaes de capacidá y volume
La pulgada cúbica, pie cúbicu y yarda cúbica utilícense davezu pa midir el volume. Amás esiste un grupu d'unidaes pa midir volúmenes de llíquidos y otru pa midir materiales secos.
Amás del pie cúbicu, la pulgada cúbica y la yarda cúbica, estes unidaes son diferentes a les usaes nel sistema imperial, anque los nomes de les unidaes son asemeyaos. Amás el sistema imperial nun contempla más qu'un solu xuegu d'unidaes tanto pa materiales llíquidos como pa secos.
Volume en seco
Hai munches unidaes col mesmu nome y cola mesma equivalencia, según el llugar, pero son principalmente utilizaos en países de fala inglesa.
Candas
Candas ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hectosegundu
L'hectosegundu ye la unidá de tiempu equivalente a 100 segundos.
L'abreviatura ye hs.
''1 hs = 100 s = 1x10² s
Chicolate
El chicolate o chocolate ye l'alimentu que s'obtién amestando zucre con dos productos derivaos de la manipulación de les semientes del cacáu: una materia sólido (la pastia cacáu) y una materia graso (la mantega cacáu). Dende esta amestadura básica, ellabórense les estremaes clases de chicolate, que varíen en rellación cola proporción ente estos elementos y la so amestadura o non con otros productos como lleche y frutos secos.
Ellaboración del chicolate
Tres del tratamientu al que se someten les semientes de cacáu nes zones de recoyeta (cf. cacáu), estes únviense a les estremaes fábriques chicolateres. En llegando, los granos desamínense y clasifíquense con cuidáu.
Lo primero que se fai ye'l llaváu y tostáu de les semientes del cacáu; l'oxetivu ye aumentar l'arume y favorecer el desprendimientu la piel de les semientes. Un sistema de cepilláu permite elliminar nel intre eses pieles y cualesquier otra impureza o cuerpu estrañu.
Darréu, faise la torrefaición de les semientes del cacáu yá tostaes, un procesu perimportante pa la calidá final del productu. Nunes grandes esferes xiratories, les semientes tuéstense per minutos ente 110 y 120°C, finando asina cola humedanza y l'acidez, al mesmu tiempu que se favorez el desendolcu de los arumes. Caún de los tipos de granu que forma parte d'un chicolate, tuéstase por separtáu. Enxamás s'emplega un mesmu tipu de granu pa facer chicolate.
Dempués del so enfriamientu, les semientes, coles cáscares esplotando per aciu de la torrefaición, llévense a una máquina de descascariellar y cribar, qu'abre los granos tostaos y separta los pelleyos, llixeros, de la parte comestible, más pesada. Les cáscares recíclense como compost pa xardinos, o pa facer mantegues de baxa calidá.
El pasu que vien darréu ye l'amestadura. Determinaes cantidaes d'estremaes variedaes de granos son pesaes y metíes nun depósitu cilíndricu, enantes de les meter nes máquines de moler.
Darréu muélense les semientes del cacáu. Les semientes trituraes pasen al traviés d'una batería de molinos y sométense a un batíu a una temperatura constante de 60-80 °C; la duración d'esti tratamientu pue dir dende les 18 hasta les 72 hores. La duración inflúi na testura del chicolate: En cuantes más se bata, menor será la so aspereza. Per aciu de la trituración, el texíu celular de les semientes, que contién d'un 50 a un 60% de mantega cacáu, fai posible la lliberación de parte d'esta grasa, que llueu se llicúa per aciu de la calor xenerao pol frotamientu.
El resultáu ye una pastia fluyida pero densa, la pastia cacáu: una suspensión de sustancies con cacáu en mantega cacáu.
Pal so emplegu nos estremaos productos, esta pastia homoxenízase y caliéntase a 100 °C, pa propulsala dempués en prenses hidráuliques. Estráise asina la mayor mayor cantidá posible de mantega cacáu, que se filtrase y compauta en grandes bloques. La pastia de cacáu, con un porcentax de grasa, preséntase en forma pan o fogaza. Esta parte sólida ye perdura, pues solidifícase a 600 atmósferes.
El carauterísticu cruxíu y el delicáu rellumu del bon chicolate ye debío a la estructura cristalino de la mantega de cacáu.
La mantega de cacáu, amás del so emplegu na ellaboración de chicolates, úsase en xabones y cosmética, por tener un puntu de fusión llixeramente menor a la temperatura corporal, siendo asina una base perfeuta pa llápices de llabios y otres cremes.
Amestadures de cacáu
El sabor final del chicolate tien rellación cola seleición y amestadura d'estremaos granos de cacáu. Asina, los tipos de granos de cacáu divídense ente les variedaes fuertes y les suaves, que se suelen amestar proporcionalmente:
Variedaes de chicolate
La ellaboración del chicolate pasa pela so cabera fas cola amestadura de la pastia y la mantega de cacáu col zucre, refinando'l chicolate per aciu de trituradores-refinadores que faen una pastia mui fino. Darréu, faise la operación más importante, el concheáu, que-y va dar al chicolate tola so finura y la so untuosidá.
El concheáu ye un amasáu suplementariu n'arteses qu'orixinalmente teníen forma concha. La pastia ye batida y estirada na artesa per unos rodiellos, con un movimientu lentu de vaivén un periodu de tiempu y a unes temperatures que camuden según el productu qu'ún quiera (en tou casu, unes hores y, les más de les vegaes, dellos díes). Toes estes operaciones fainse a una temperatura penriba'l puntu de fusión de la mantega cacáu, que, polo tanto, mantiénse llíquido.
El pasu caberu ye'l templáu, que ye fundir dafechamente'l chocholate a 50 °C pa que se ruempan les estructures cristalines de la mantega de cacáu, enfrialu a 30 °C pa devolve-y la estructura, y, p'acabar, aumentar llixeramente la temperatura pa que los cristales s'agrupen otra vegada en pequeñes cadenes.
Los estremaos tipos de chicolate ellabórense camudando les proporciones ente los sos componentes y añadiendo otros productos a la composición básico de pastia, mantega y zucre. La so presentación pue ser en forma de tableta o en polvu:
Los bombones
Los bombones son porciones pequeñes (apropiaes pa les comer namái d'un bocáu) d'una amestadura sólido de chicolate (prieto, blanco o con lleche) o d'una cubierta de chicolate (prieto, blanco o con lleche) rellena d'estremaes coses.
Constitúin, al llau'l chicolate en tableta y en polvu, la forma más estendida de presentar comercialmente'l chicolate y la so forma de presentación, asócialos a comportamientos de gratitú, regalu o reconocimientu nes rellaciones sociales. La so producción ta percuidada pola práutica totalidá de les empreses chicolateres.
Apuntes históricos
El xocolātl yera un alimentu percomún ente los azteques y mayes. La so ellaboración facíase asina: Les semientes yeren primero tostaes y dempués trituraes pa facer una pastia que darréu s'amestába con agua. Esta amestadura calentábase hasta que la mantega o grasa cacáu xubía a la superficie. Quitábase-y la espluma y dempués volvíase a la amestar, según ciertes proporciones, a la bebida; caberamente, batíase enérxicamente pa facer un llíquidu esplumosu con una espluma consistente que se bebía frío. A esta preparación de base añadíense-y, según los gustos, estremaos ingredientes, como chile, achiote, vainilla y miel pa endulzar, y como emulsionante básicu p'absorber la mantega de cacáu, fariña de maíz. El resultáu yera una bebida perenerxética pero tamién mui amarga y picante.
El primer non americanu que prebó esta bebida, antecedente del chicolate, foi quiciabes el mesmu Cristóbal Colón en 1502, en llegando a la islla Guanah.a (Islla de Pinos, na costa de l'actual Hondures) nel so cuartu viax a América al ser atendíu polos azteques. Cristóbal Colón, en tornando a Castiella, lleva muestres de cacáu a los Reis Católicos; d'otra miente, nun tien ésitu pol so amargor y el so aspeutu suciu. Mientres qu'Hernán Cortés, tamién consciente del valor del cacáu ente los azteques, decidió llevar delles muestres a la Castiella de Carlos I en 1528, que ye onde surde la historia del chicolate n'Europa. Cortés, en prebando'l brebax preparáu polos azteques, describiólo asina: "cuando ún lu bebe, pue viaxar tou un día ensin se cansar y ensin tener necesidá de s'alimentar". Amás del valor alimentariu tamién-y llamó l'atención el valor monetariu que-y daben los azteques.
La incorporación de zucre (y d'especies como vainilla y canela) a esta bebida, lo que se pue denomar yá chicolate, ye una idea sobro la que nun ta nidio l'orixe. Dotramiente, había dalgunos desalcuerdos ente les altes esferes eclesiástiques pol supuestu poder escitante que xeneraba naquellos que lu tomaben. Por exemplu, l'Obispu de Chiapas tuvo de prohibir el so consumu dientro'l recintu la ilesia porque les dames castiellanes pa facer más llevaderos los sos sermones, facíense sirvir chicolate polos criaos, y bebíenlo na misa. Pese a nun tar claro, de xuru foron misioneros xesuites, y non esploradores del Nuevu Mundu, los responsables de llevar per primera vegada'l chicolate a Europa al traviés d'una rede internacional de conventos y monasterios. Foi tamién gracies a la presión de los misioneros xesuites cómo los granos de cacáu en crudu, ensin procesar, entamaron a s'esportar en barcu a Europa.
Nel sieglu XVII el chicolate yera consideráu una melecina y un alimentu, y non una bebida de placer como ye agora.
Lucanus swinhoei swinhoei
Lucanus swinhoei swinhoei ye una subespecie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Periploca angustifolia
thumb|Espécime canariu, fotografía tomada en Tenerife. thumb|Cornical mientres el branu en [[Calblanque, Monte de les Cenices y Peña de la Águila|Calblanque en Cartaxena.]]
El cornical o Periploca angustifolia/laevigata ye un especie d'arbustu iberoafricano de la Familia Asclepiadaceae que se distribúi pel norte d'África y sureste d'España. Na Península Ibérica ta namái presente na Rexón de Murcia y nes provincies d'Almería y parcialmente na d'Alicante. Tamién puede atopase nes Islles Canaries.
Subespecies
Hai discrepancies sobre la clasificación taxonómica d'esta especie: dellos autores estremen ente les plantes canaries y norteafricanas de les puramente mediterránees:
Morfoloxía
Presenta unos tarmos bien enxareyaos unos con otros. Les fueyes simples son abovaes o oblanlanceolaes, glabres, opuestes, d'hasta 4 cm de llargor y 1 d'anchu. Produz pequeñes inflorescencies en visos axilares con flores hermafrodites, en forma d'estrella (actinomorfes), pentámeres, d'unos 15 mm. de diámetru, de corola verde per fora y marrón o púrpura escuru y blancu per dientro. El androcéu ta formáu por 5 estames y el xinecéu lo ta por dos carpelos que se xunen pol estigma. El frutu ye de tipu difolículo, d'ente 5 y 10 cm de llargor, con forma de cuernos caprinos opuestos. Grana marrón, con un penachu blancu.
Cannessières
Cannessières ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Periploca angustifolia
Vida y reproducción
Floria mientres tol añu, menos pel branu.
Cannessières
Tien una población de y una superficie de  km².
Periploca angustifolia
Hábitat
Crez en zones volcániques y caliares, cascayoses o arenoses seques, próximes al mar, en comunidaes de carba, ente los 5 y los 50 msnm, preferentemente. Ye un bon bioindicador de l'ausencia de xelaes. Pisu termomediterráneo.
Distribución y caltenimientu
Pol so interés botánicu, ta protexida como vulnerable dientro del Cátalogo Rexonal d'Especies Amenaciaes de la Rexón de Murcia (Decretu Nᵘ 50/2003, BORM núm. 131). N'España, ye frecuente en zones de carba termófilu costeru dende'l Cabu de Gata hasta'l Sur d'Alicante.
Esta especie puede atopase, ente otros, en dalgún de los siguientes espacios protexíos:
- Parque natural de Cabu de Gata (Almería)
- Parque natural de Calblanque, Monte de les Cenices y Peña de la Águila (Rexón de Murcia)
- Parque natural de Sierra de la Muela, Cabu Tiñosu y Roldán (Rexón de Murcia)
- Espaciu protexíu del Cabezo Gordu de Torre Pacheco (Rexón de Murcia)
- Parque natural d'Islles y Castros de la Mariña Mediterránea de la Rexón de Murcia.
- Espacios abiertos ya islles del Mar Menor (Rexón de Murcia)
- Parque natural de Cabu Acope y Puntes de Calnegre y cantiles marítimos d'Aguilas (Rexón de Murcia)
- Sierres de Callosa y Orihuela (Provincia d'Alicante)
Tamién en Sicilia, Malta, Creta, Siria y norte d'África onde s'estiende por tola área mediterránea greba y semiárida y gran parte d'El Sáḥara dende'l Atlánticu al mar Roxu.
Usos
N'Almería ellabórase un fervinchu con tarmos y fueyes usada popularmente pa llavar feríes. Utilizóse p'alimentar al ganáu y como combustible. Los neños comíen la so flor como llambionada.
Taxonomía
Periploca laevigata describióse por William Aiton y espublizóse en Hortus Kewensis; or, a catalogue. . . 1: 301. 1789. Periploca, del griegu periploke, que significa abrazu. En rellación a la manera en que s'enredar les sos cañes unes con otres.
laevigata: epítetu del llatín que significa llisu.
Galicia
Galicia (en gallegu, tamién Galiza) ye una Comunidá Autónoma con estatutu de "nacionalidá histórica" como marca la Constitución española y el so Estatutu d'Autonomía (ver Estatutu de Galicia) dientro del Reinu d'España y allugada al noroeste de la Península Ibérica. Llenda al este con Asturies y Castiella y Lleón, al oeste col Océanu Atlánticu, al norte col Mar Cantábricu) y al sur con Portugal.
Tien como llingües oficiales el gallegu, perteneciente al troncu galaico-portugués, y el castellanu, que ye oficial en tol Estáu.
A Galicia pertencen l'archipiélagu de les Islles Cíes (formáu poles islles del Faro, de Monteagudo y de San Martiño), l'archipiélagu d'Ons (formáu pola islla d'Ons y la islla d'Onza), o archipiélagu de Sálvora (formáu poles islles de Sálvora, Vionta y les Sagres), asina como otres islles como Cortegada, Arousa, les islles Sisargas o les Malveiras; les más d'elles pertenecen al Parque Nacional de les Islles Atlántiques.
Galicia tien el so aniciu cultural na cultura megalítica de la fachada atlántica europea y na cultura castrexa. Los primeros pobladores de Galicia foron los nativos oestrimnios y otros pueblos d'orixe indoeuropéu. La fusión d'estos pueblos nel noroeste peninsular dará llugar a la cultura de los castros ente'l macizu galaicu y el ríu Dueru, cultura na que dexaron la so impronta tamién los romanos.
Dimpués, Galicia será invadida por delles foleaes xermániques. Nun primer momentu los Suevos fadrán de Galicia'l primer Reinu independiente d'Europa, posteriormente esti reinu será anexonáu polos Visigodos. Galicia recibirá tamién nel trescursu de la so historia a viquingos, bretones y musulmanes. Cola llegada de los musulmanes a la Península Ibérica, dos ciudaes gallegues sedrán atacaes: Santiago de Compostela y Lugo. El repartu del antiguu reinu visigodu, que se fai ente árabes, sirios y bérberes, dá-y a estos últimos la estaya noroeste. Les condiciones climátiques incomoden a esti pueblu, procedente del Magreb, asina que deciden nun asentase. Galicia igual qu'otros territorios de la Península Ibérica tamién llegaría a tener en delles ciudaes una comunidá xudía importante, principalmente na zona de Rivadavia y Ourense. Tamién cueye destacar na cultura gallega la influyencia cultural llegada dende América Llatina, dende les Islles Britániques y dende'l centru d'Europa gracies al Camín de Santiago.
Traumatismu
Un traumatismu ye una situación con estropio físicu al cuerpu. En medicina, sicasí, identificar polo xeneral como paciente traumatizáu a daquién que sufrió feríes series que ponen en riesgu la so vida y que pueden resultar n'entueyos secundarios tales como shock, paru respiratorio y muerte.
Traumatismu nos texíos blandos
Considérase una ferida la perda de continuidá de la piel o de les mucoses de resultes d'un traumatismu, provocando la comunicación del interior del cuerpu col esterior.
Galicia
Tien unos 2,8 millones d'habitantes (2002) con una distribución poblacional qu'aglomera la mayor parte de la franxa ente Ferrol y Vigo. Santiago de Compostela ye la capital con un estatutu especial, dientro de la provincia d'A Coruña.
Traumatismu
Traumatismu nos texíos blandos
Les feríes pueden clasificase según l'axente que les provoca n'incises, punchantes, contusas, con perda de sustancia, por esgarriu, en perendenga y especiales; y según el factor de gravedá pola fondura, llocalización, estensión, puerques y/o con cuerpos estraños nel so interior, con hemorraxa y les ensin tratar.
Galicia
Xeografía
Galicia divídese en cuatru provincies:
A Galicia pertenecen l'archipiélagu de les islles Cíes (formáu pola islla de O Faro, islla de Monteagudo y la islla de San Martiño), l'archipiélagu d'Ons (formáu pola islla d'Ons y la d'Onza), l'archipiélagu de Sálvora (formáu poles islles de Sálvora, Vionta y Sagres), así como otres islles como Cortegada, A Arousa, les Sisargas, o Malveiras; la mayor parte d'elles pertenecen al Parque nacional de les Islles Atlántiques.
Traumatismu
Traumatismos dentales
Son mancadures que se producen nos dientes, güesu y demás texíos de sostén, de resultes d'un impautu físicu contra  los mesmos;  el caltenimientu de los texíos dentarios constitúi l'oxetivu primordial  nesti casu. Una seria amenaza a esti oxetivu significa la frecuencia cada vez mayor de neños, adolescentes afeutaos que llega a constituyir un problema estomatolóxicu común que siempres tien de ser consideráu como una situación d'urxencia a diagnosticar y tratar de momentu, de forma rápida y certera por l'odontólogu.
Traumatismu nes estremidaes
De resultes de l'aplicación d'una fuercia sobre'l cadarma, de forma direuta o indireuta, puede producise una mancadura nos sistemes ósteo-articular o nel muscular. Un traumatismu nes estremidáes poques vegaes anicia una situación de riesgu vital pero, dependiendo del so primer tratamientu, puede causar discapacidáes más o menos importantes. Pal diagnósticu hai que recurrir de normal a radiografíes, resonancia magnética nuclear, artroscopies y artrocentesis.
Llinares (Ribeseya)
Llinares ye una parroquia del conceyu asturianu de Ribeseya.
Traumatismu
Esguinces
Separación momentanea de les superficies articulares que produz un estiramientu de los lligamentos (dacuando rotura) xeneralmente dempués d'efectuar un movimientu forzáu (torción) de l'articulación nun sentíu determináu.
Llinares (Ribeseya)
Tien una superficie de km² y una población de.
Galicia
Denominación
Na Antigüedá los griegos llamábenla "Kallaikia" (καλλαικια) y a los sos habitantes "kallaikoi" (καλλαικoι), que yera'l nome con que los habitantes de la cultura castrexa coñocíense a sí mesmos. El topónimu evolucionó a Gallaecia baxo alministración romana. Na época medieval costiruyóse como reinu independiente, col nome de "Reinu de Galicia" formando parte integrante más sero del Reinu de Lleón, pesie a caltener el so calter de reinu (Reinu de Galicia) hasta l'arrivada del absolutismu nel sieglu XIX, momentu nel que se criaron les provincies gallegues d'anguaño y crióse como tal la corona española, xunciendo les estremaes corones de "les españes", que'l monarca poseyía. Nel periodu transicional ente la Edá Antigua y la Edá Media, Galicia foi llamada ocasionalmente Suevia por mor a qu'esti territorio foi'l noyu nel que s'afincaren les etnies invasores de los xermanos suevos (o suavos).
Traumatismu
Esguinces
Dacuando, esti esguince, o la rotura d'un lligamentu, puede arrincar un fragmentu de güesu que solo se detectará radiológicamente; por eso ye necesariu llevar al accidentáu a un centru sanitariu.
Galicia
Economía
Galicia ye una tierra de contrastes económicos. Mientres la costa oeste, sede de los mayores noyos de población, y tamién de les industries manufactureres y de derivaos de la pesca, ye abondosa y incrementa la so población, la zona rural de les provincies d'Ourense y Lugo basa la mayoría de la so economía na agricultura tradicional, asentada nel minifundiu, o pequeñes esplotaciones agrícoles y/o ganderes. La medría del turismu, aprovechamientu forestal sostenible y agricultura orgánica y natural, asina como esplotaciones ganderes de ciertu tamañu tán aumentando les posibilidaes de la economía gallega.
Traumatismu
Quebres
Perda de continuidá d'un texíu óseo. Abarca dende una pequeña fisura hasta'l frayatu total del güesu con desplazamientu de los dos estremos de quebrar del güesu.