cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wilhelm von Humboldt
Diplomáticu pa la llibertá y la paz
En 1816 foi unviáu a Frankfurt del Main per un añu pa cerrar les últimes negociaciones territoriales abiertes na Confederación Xermánica. Darréu foi unviáu a Londres, lo qu'equivalía a sacalo de metanes. Hardenberg comentara delles vegaes a Humboldt la posibilidá de qu'ésti pasara a dirixir un ministeriu, y Humboldt —casi como condición pa faese responsable d'un ministeriu— aconseyára-y una reforma del Conseyu d'Estáu, qu'equivalía a una estructura de decisión colexal. Hardenberg sintióse atacáu na so autoridá y lideralgu por Humboldt y esixó el treslláu a Londres de Humboldt, qu'en 1817 pasara dellos meses en Berlín entemeciéndose nos asuntos d'Estáu.
Humboldt aceptó esti tratu solamente mediu año antes de solicitar el so arrenunciu, supuestamente por razones familiares. Hardenberg, que quería caltenelo alloñáu de Berlín, refugó'l pidimientu y solamente un segundu intentu empobináu direutamente al rei llogró en parte'l so oxetivu: Humboldt foi encargáu de nuevu de defender los intereses de Prusia na Confederación Xermánica en Frankfurt. En xineru de 1819 foi-y ufiertáu definitivamente un ministeriu y en concretu'l de Ständische Angelegenheiten. So otres condiciones pudiérase aprovechar la oportunidá pa sentar les bases d'una monarquía constitucional y solucionar asina la promesa de Guillermu III de Prusia d'una constitución nel sentíu de Humboldt. Esta posibilidá de xuru foi la que lu llevó a escaecer la reforma del Conseyu d'Estáu y aceptar la cartera de ministru —a pesar de les reserves de Hardenberg y ensin tener en cuenta los planes propios d'ésti pa una constitución. El públicu comenenciudu, que les sos mires espertar yá cola ufierta a Humboldt, allegrar de la contestación afirmativa. Sicasí, Hardenberg, que quería tener la cosa atada antes de la llegada a Berlín de Humboldt, caltener ocupáu en Frankfurt hasta pasáu'l branu, antes de solicitar el so viaxe a Berlín.
Humboldt tuvo que faese cargu de les sos responsabilidaes nel momentu más inconveniente pa les sos intenciones constitucionales. Al empar que se producía'l so invistidura, Austria y Prusia axustaben y roblaben los Decretos de Karlsbad, polos que se prevía la opresión y persecución d'idees lliberales nes universidaes y na vida pública. Verdaderamente hubo distintos esbozos de la constitución na Comisión Constitucional nomada pol rei, influyíos tantu por Hardenberg como por Humboldt, pero la suerte taba echada y una evolución política en Prusia taba torgada polos Decretos de Karlsbad. La llucha de Humboldt, na qu'inclusive llogró ganar pal so bandu a dellos de los sos colegues, taba perdida dende'l principiu. La so enérxica protesta poles midíes policiales arbitraries que se llevaron a cabu mientres la persecución de demagogos, tuvieron de resultes la so destitución el 31 d'avientu de 1819, que se tomó cola tranquilidá que-y caracterizaba.
Propietariu de Tegel
thumb|220px|right|El palaciu de Tegel, remocicáu por [[Karl Friedrich Schinkel.]]
La remodelación inaugurar n'ochobre de 1824, cola presencia de los príncipes herederos de Prusia y numberoses otres personalidaes. La bona cooperación ente Humboldt y Schinkel, que se punxo n'evidencia nel proyeutu, repitiríase pocos años más tarde na construcción del Altes Museum (Muséu de l'Antigüedá) en Berlín, nel que Schinkel encargar de la edificación y Humboldt, como presidente de l'Asociación d'Amigos del Arte, creada en 1825 pal fomentu de les artes y los artistes, de la eleición de los oxetos d'arte. De resultes de la inauguración del muséu en 1830, el rei volvió amosar a Humboldt el so apreciu y concedió-y delles condecoraciones, amás de pidi-y que participara a partir d'entós nes sesiones del Conseyu d'Estáu. Taba claro que'l rei nun pretendía que Humboldt implicar de nuevu de forma seria en política y ésti fixo usu del so llugar d'honor de forma prudente.
En 1829, tres la muerte de Caroline, que-y sofitara y reforzáu mientres tola so vida, empecípiase un procesu aceleráu d'avieyamientu acompañáu por síntomes de Parkinson. Sicasí, a pesar del so viudez, manteniene el so ritmu de vida diariu na so casa de Tegel y dicta toles tardes un sonetu. El del 26 d'avientu de 1834 contién los siguientes versos:
Los sos herederos — a pesar de tolos cambeos que se producieron nos sieglos XIX y XX – contribuyeron a esta visión de Wilhelm con un esfotu que merez ser allabada. El palaciu caltúvose como residencia de la familia y como muséu hasta'l presente. Ye d'esperar que tres la restauración en cursu (2006) vuelvan abrir al públicu'l palaciu y los xardinos. Colo que se cumpliría tamién la dicción de Fontane na so Wanderungen durch die Mark Brandenburg (Escursiones pola Marca de Brandeburgu):
Humboldt como llingüista y pensador
L'entendimientu de forma avanzada ente les persones rique una llingua común; y eso ye según Humboldt el motor y el mediu de la meyora científica:
Un alcuentru especialmente granible d'esferes de pensamientu vivir colos hermanos Humboldt, unu del que s'aprovecharía la posteridá. Nun ye d'estrañar que Wilhelm, de resultes del desempeñu de les sos funciones, fora'l qu'amosara más patriotismu prusianu y que lo echara de menos nel so hermanu Alexander, que pasara más tiempu en París, la meca de la ciencia. Pero no fondero nengunu de los dos yera estrechu de mires y nel so trabayu científicu xunía-yos un planteamientu cosmopolita. D'esta forma pueden entendese les siguientes frases de Herbert Scurla, que vía un legáu común de los hermanos:
Los sos estudios sobre'l euskera
Humboldt realizó dellos viaxes al País Vascu pa estudiar l'idioma vascu. El primeru d'estos viaxes en 1799, efeutuáu en compañía de la so muyer y los sos dos fíos, y del so amigu'l pintor Gropius hasta abril de 1800, dexó-y una llargu calquier. La impresión que Humboldt llevó d'esti viaxe describir A. Farinelli nel so llibru "Guillermo de Humboldt y el País Vascu" asina:
N'abril de 1801 vuelve a Vizcaya "de mariña a mariña y aldega n'aldega ... pa oyer la voz viva", esta vegada acompañar el so amigu Guillermo Bokelmann y nesti viaxe va consultar obres de José Joaquín de Landazuri, Axular, Antonio Moret, Bourgoing, Dillon o Arnaud Oihenart. Conocería nel intre de les sos visites al País Vascu a Juan Antonio Moguel, del que diría que ye unu de los llingüistes más doctos de Vizcaya, Pablo Pedro Astarloa, Larralde y al cantante Garat. Desenvuelve y espón la teoría de que "el euskera ye la llingua más antigua d'Europa" y de que'l pueblu vascu constituyía'l representante llingüísticu más antiguu de les poblaciones primitives de la Iberia precéltica, anterior a les primeres inmigraciones de los arios, derivar del analís paciente de los nomes de montes, ríos, peñes, valles, aldegues, families, hipotésis coles que coincide con Moguel, Larramendi, Astarloa y Erro en contra de la posición d'estudiosos como Menéndez Pelayo o Echegaray.
Foi un almirador de la dicha llingua vasca de la que llegó a dicir:
Cantal
Cantal ye un departamentu de Francia na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km.
La so prefeutura ye Aurillac.
Organización alministrativa
El departamentu tá dividíu en 3 distritos (Aurillac, Mauriac y Saint Flour), 15 cantones y 246 comuñes.
Jerónimo Carrión
Miguel Francisco Jerónimo de Carrión Palacio y Escudero foi un políticu ecuatorianu que aportó a Presidente Constitucional del Ecuador del 7 de setiembre de 1865 al 6 de payares de 1867. Foi amás vicepresidente de Francisco Robles ente 1858 y 1860 y presidente en rebelión, xunto a Gabriel García Moreno en 1859.
Biografía
Nació en Cariamanga (actual provincia de Loja), nel añu 1804, morrió en Quitu el 5 de mayu de 1873. Los sos padres fueron José Benigno Carrión y María Josefa Palacio. Carrión foi un home severu nes costumes, xusticieru, aportunante nos resoluciones, pero no fondero débil, incapaz de frayar lo establecío tradicionalmente, sumisu respetuosu de la Constitución y de les lleis. Depués de la segunda eleición popular y direuta que se celebraba en 1865, xubió al poder el 7 de setiembre de 1865, reemplazando a Gabriel García Moreno.
Presidencia
La nueva presidencia constitucional demostró honestidá y llealtá notables; honestidá de procedimientos, llealtá a los principios. Pero dexó ver una falta d'enerxía, de la qu'abusaron los adversarios del réxime actual y los qu'entá nun perdonaben la vixilancia y la severidá del anterior. El fracasu d'esti Gobiernu nel que cualesquier otra dómina sería un gobiernu constructivu y de llata significación histórica, dio principiu nel contraste de calteres ente García Moreno y Jerónimo Carrión. El Ministru de Gobiernu, asumió'l namái toles funciones del réxime, al estremu que tol país notaba la falta de voluntá del Presidente, anque nun foi del tou asina. Sicasí l'alministración foi atolenada y desendolcábase nun clima de paz y de relativa tolerancia.
Les obres siguieron espolletando, nun s'atayó'l programa garciano. La educación siguió al propiu nel so adelantu.
Carrión tuvo qu'encarar en parte la malhadada guerra del Pacíficu, na que Chile, Perú y Ecuador intervinieron conxuntamente n'aiciones béliques marítimes contra la flota española que declarara la guerra a Chile y al Perú. Nel Congresu Nacional, Pedro Carbo Presidente nel Senáu y Antonio Flores Jijón na Cámara de Diputaos, alzáronse acusaciones al réxime, que la so respuesta foi: una combalechadura a propósito develada, de que'l so resultancia fueron amenorgaos a prisión dellos llexisladores implicaos nel movimientu subversivu; fíxose notar claramente l'abusu del Ministru de Gobiernu Bustamante, quien tuvo que dimitir, depués a un alcuerdu col Congresu.
 Publicóse'l Cosmopolita de Juan Montalvo.  Fundaron colegio Pedro Vicente Maldonado de Riobamba, Pedro Carbo de Guaranda y el Conservatoriu de Música de Guayaquil.  Oficialízose l'Himnu Nacional del Ecuador de Mera y Neumane
Arrenuncia
El presidente Jerónimo Carrión reorganizó'l so gabinete a base d'antiguos y decidíos partidarios de García Moreno. Pero al mes d'esti cambéu, volvió denunciase nel Congresu que'l Presidente Carrión caltenía con Bustamante conversaciones pendientes a un arreglu pocu decoroso de la mayoría parllamentaria col Gobiernu. Ante la evidencia de l'acusación arrenunció'l mentáu gabinete formáu por Rafael Carvajal, Manuel de Ascázubi.
Bernardo Dávila, al igual que los sos funcionarios de l'alministración en términos tales que'l mesmu Carrión, con arrebol tuvo qu'abandonar la poltrona presidencial el 6 de payares de 1867. Encargar del poder el Vicepresidente de la República, el riobambeño Dr. Pedro José de Arteta.
Familia
El Dr. Carrión casóse cola so sobrina Doña María Antonia Andrade y Carrión, nacida en Cuenca, el 17 de xineru de 1804. Ensin descendencia.
Rusia europea
La Rusia europea, Rusia occidental o Rusia del oeste, ye un términu que se refier a les zones occidentales de Rusia que s'atopen dientro d'Europa, y qu'entiende aproximao 3 960 000 km² (que suponen el 40 % de toa Europa y el 25 % del propiu país) lo que la convierte na nación más grande de dichu continente.
Población
Aproximao'l 77 % de tola población rusa vive na Rusia europea (alredor de 110 millones de persones, d'un total de 143 millones), con una densidá de 35 hab/km². Sicasí, el 75 % del territoriu de Rusia atopar n'Asia (zona denominada tradicionalmente Siberia) y tien solo'l 23 % de la so población con apenes 2,5 hab./km².
Les mayores y más desenvueltes ciudaes ruses, como Moscú y San Petersburgu, atopar nesta área.
El términu «Rusia europea» utilizar nel Imperiu rusu pa referise a los tradicionales territorios eslavos orientales sol control rususobremanera la moderna Bielorrusia y la mayor parte d'Ucraína (Ucrania Dniéper).
Organización alministrativa de la Rusia europea
thumb|Llocalización de Rusia europea nel mundu. La Rusia europea entiende los siguientes distritos federales:
Motín de Sierra Chica
Al atayase'l so intentu'l grupu replegar al interior del penal, tomó rehenes y atacó a integrantes d'una banda rival, dellos de los cualos fueron muertos, estazaos y encenraos nel fornu de la panadería. Darréu hubo versiones de que prepararen comida con restos humanos. Recién al cabu de 8 díes apurriéronse y lliberaron a los rehenes. Un xuiciu celebráu darréu impunxo condenes a los participantes del que se considera unu de los motinos más sangrientos na hestoria penitenciaria del país.
Desenvolvimientu del motín
Fuera del penal rexuntáronse esperando los acontecimientos, familiares de presos y rehenes, periodistes, autoridaes penitenciaries y polítiques rexuntábense sobre l'avenida Pedro Iriart Legorburu. frente a la cárcel. Los medios dieron una cobertoria que nunca tuviera la llocalidá ya inclusive había turistes que s'averaben al penal pa pescudar lo que taba asocediendo mientres arreciaban los rumores.
Recién a los 8 díes los 12 Apóstoles apurrir a les autoridaes en cuenta de ser treslladaos a la cárcel de Caseros, allugada na ciudá de Buenos Aires. Dos meses dempués, el 25 de mayu, trataron de fugase del so nuevu llugar de detención y tomaron rehenes pero al cabu de 6 hores tuvieron de rindise cuando efectivos del Serviciu Penitenciariu entraron al penal y reprimieron la revuelta.
El juzgamiento
En febreru de 2000 empezó'l xuiciu pol motín, que pola peligrosidá de los presos realizar nel penal de máxima seguridá de Melchor Romero en La Plata utilizando per primer vegada nel país un sistema de tresmisión d'imáxenes y audiu que conectaba a los acusaos, que taben zarraos en tres celdes, a la sala d'audiencies preparada al efeuto a unos 200 metros d'ellí, onde los xueces tomaben les declaraciones en tantu la seguridá tuvo al cargu de un centenar de guardias. Los presos, que taben acusaos d'homicidiu simple, privación illexítima de la llibertá calificada, tentativa de fuximientu y tenencia d'arma de guerra, ente otros delitos, caltuvieron un pactu de silenciu y afirmaron que nada fixeren y que nada habíen vistu. L'ausencia de los cuerpos de les víctimes por cuenta de la so cremación yera'l fechu en que basaben el so defensa. El Tribunal, sicasí, consideró probáu los homicidios: al retomar les autoridaes el control de la cárcel faltaben 8 presos, los peritos atoparon dientes humanos nel fornu y dellos presos declararon cómo habíen cortáu y quemáu los cuerpos. El 10 d'abril de 2000 Jorge Pedraza, Juan Murguia, Marcelo Brandán, Miguel Acevedo, Víctor Esquivel y Miguel Ángel Ruiz Dávalos fueron condergaos a reclusión perpetua. Ariel Acuña, Héctor Galarza, Leonardo Salazar, Oscar Olivera, Mario Troncoso, Héctor Cóccaro, Jaime Pérez y Carlos Gorosito Ibáñez recibieron 15 años de prisión. Pa Daniel Ocanto y Lucio Bricka la condena foi de 12 años, pa Guillermo López Blanco compensáronse los seis meses de condena col tiempu que pasó en prisión preventiva y Alejandro Ramírez foi absueltu.
Los 12 Apóstoles
Víctor Esquivel
Destín posterior de los implicaos
Esta ye la información conocida al 31 de marzu de 2016 sobre dalgunos de los condergaos pol motín:
A la fecha atópense presos: Jorge Alberto Pedraza, que siguía cumpliendo la so condena; Marcelo Brandán Juárez que quedó en llibertá n'ochobre de 2010, tres meses dempués volvió ser deteníu por asaltu y secuestru; Carlos Ángel Gorosito Ibáñez, que se fugó años dempués d'una cárcel provincial en Mendoza y foi deteníu en xunetu de 2013 nuna causa de tráficu de drogues; Ariel Acuña Mansilla que recuperara la llibertá y en mayu de 2015, la Policía detener acusáu de mancadures y otros delitos; Gustavo Javier Arin, que tamién llogró la llibertá y depués foi deteníu acusáu de liderar una banda de pirates del asfaltu; Lucio Bricka Puebla, quien depués de ser puestu en llibertá foi acusáu de delitos en delles ocasiones y la so última detención públicamente conocida foi en xunu de 2015, mientres un operativu antidrogues realizáu en Mar del Plata.
Miguel Acevedo Barrionuevo morrió n'abril de 2007 ensin abandonar la prisión, víctima de dos puntazos nel pechu y l'abdome mientres una engarradiella ente internos; Rubén Darío Ocanto Ramírez, que foi puestu en llibertá, yera cartonero ya intentara camudar la so vida, morrió asesináu de cinco tiro'l 23 d'avientu de 2013 en Villa Oculta, unu de los barrios más peligrosos del oeste santafesino; Guillermo López Blanco finó d'un infartu pocos meses dempués que se fallara la causa y Leonardo Salazar finó por SIDA.
Cordal norteamericanu
thumb|300px|Mapa topográficu del Cordal norteamericanu.
La Cordal norteamericanu ye la porción norte de la Cordal americanu la cual sigue'l marxe occidental d'América. El Cordal norteamericanu inclúi dellos cordales subordinaos, valles intermontanos y altiplanos nel oeste d'América del norte colos Grandes Llanures siendo la llende oriental nuna considerable parte del so trayeutu de norte a sur. El Cordal norteamericanu pasa por 3 países: Canadá, Méxicu y Estaos Xuníos incluyendo Alaska.
Compónse de la mesma de los siguientes cordales principales:
Nasal llabiodental
La nasal labiodental ye un tipu de soníu consonánticu, usáu an dalgunos idiomes orales. El símbolu nel Alfabetu Fonéticu Internacional que representa esti soníu ye, y el símbolu X-SAMPA equivalente ye <tt>F</tt>. El símbolu del AFI ye una lletra minúscula m con un gabitu escontra la izquierda saliendo dende la última llinia de la lletra. Dacuando ye transcrita como una <m> con un diacríticu dental:.
Ye pronunciada bien similar a la nasal billabial, sacante qu'en cuenta de que dambos llabios tóquense, el llabiu inferior toca los dientes cimeros. La posición de los llabios y dientes ye de normal la mesma que na producción de les demás consonantes labiodentales, como [f] y [v], anque l'abertura ye mayor nos fricativos.
La nasal labiodental nun se confirmó qu'esista como un fonema separáu en dalgún idioma. Reportóse del dialeutu Kukuya de Teke, onde ta "acompañada por fuerte presión de dambos llabios". Sicasí, hai dalguna dulda de qu'esta plosiva pueda faese con esti xestu (Ladefoged and Maddieson 1996: 18).
Sicasí, ye desaxeradamente común fonéticamente, como nel casi universal alófonu de (y delles vegaes ) antes de les fricatives labiodentales  y, como en énfasis.
Carauterístiques
Carauterístiques de la nasal labiodental:
Gerardo Varela
Biografía
Varela realizó los sos estudios d'educación básica y media nel Saint George's College de Santiago, y darréu ingresó a la carrera de Derechu na Universidá de Chile. Titular d'abogáu en 1990 y dende entós ye parte del estudiu xurídicu Cariola, Diez, Pérez-Cotapos & Cía., onde asumió como sociu en 1996.
Exerció como direutor de la Fundación Pal Progresu, la Fundación Emplega del Llar de Cristu, EducaUC y del Observatoriu Xudicial. En 2010 asumió como presidente de Soprole.
Foi designáu pol presidente Sebastián Piñera como ministru d'Educación de la so segundu gobiernu, asumiendo'l 11 de marzu de 2018. Mientres la tarde del 9 d'agostu del mesmu añu trescendió na prensa que sería removíu del so cargu, lo cual asocedió más tarde esi mesmu día, siendo asocedíu por Marcela Cubillos. Esto asocede díes dempués de que'l presidente señalara: «nun vamos faer un cambéu de gabinete por una pallabra más o menos», depués de les controversiales declaraciones de Varela.
Declaraciones
Dende antes de la so asunción como ministru d'Educación, Varela foi criticáu pola so poca esperiencia política y poles sos opiniones en materia educativo, qu'afigurara en distintes columnes en El Mercurio y El Líbero, como aquella onde afirmaba que «la Educación ye un derechu y tamién un bien económicu».
Yá como ministru, realizó delles declaraciones desafortunaes a la prensa, qu'inclusive fueron calificaes como «Varelicosas» en referencia a les «Piñericosas» de Piñera. N'abril de 2018, referir a la tema de los preservativos, en qu'indicó qu'él personalmente -y mercaba a los sos fíos los condones y que estos precisaben más de 3 porque yeren un campeones». La tema foi llargamente criticáu n'Internet. En mayu de 2018 referir al acoso a muyeres, mientres una intervención nel Senáu, mentáu que yeren «pequeñes humildaciones», lo que foi refugáu de manera inmediata.
En xunetu de 2018 foi criticáu por proponer que los problemes d'infraestructura de los colexos públicos fueren reparaos con recursos llograos de bingo realizaos pola mesma comunidá escolar, y por reclamar contra aquellos qu'esixen que «l'Estáu faiga cargu de too». Tres les crítiques realizaes pola ex-presidenta Michelle Bachelet, Varela aportunó nos sos dichos el 9 d'agostu, diciendo que «nel meyoramientu de la calidá la verdá ye que nun sobra nada y yá que tengamos más Estaos [sic] y más bingos». Esi mesmu día foi removíu del cargu.
Provincia xeolóxica de Basin and Range
miniaturadeimagen|Mapa representando a la provincia xeolóxica n'Estaos Xuníos y Méxicu. La provincia xeolóxica de Basin and Range ye una vasta rexón fisiográfica que cubre gran parte del interior del oeste d'Estaos Xuníos y noroeste de Méxicu. Carauterizar por abruptos cambeos d'elevación, alternando ente cadenes montascoses estreches (range n'inglés), y valles grebos y planos o cuenques (basin n'inglés). La xeografía física de la provincia ye la resultancia de la teutónica extensional qu'empezó na zona hai 17 millones d'años, mientres la dómina xeolóxica del Miocenu.
Los numberosos cordales de la provincia son conocíes como "cordales de la Gran Cuenca", anque munches nun tán realmente na Gran Cuenca.
Jason Scott Lee
Biografía
Nació en Los Angeles, pero a la edá de dos años foi lleváu y criáu en Ḥawai. Ye fíu de Sylvia y Robert Lee, un conductor d'autobús. Tien tres hermanos y una hermana. Ye d'orixe chinu-ḥawaianu. Pertenez a la tercer xeneración de chinos americanos.
A mediaos de la década de 1990, Lee interpretó dellos papeles importantes en llargumetraxes. L'ascensión de Lee respuende, amás, a un resurdir del xéneru d'aventures exótiques y a una clara revalorización de los orientales na pantalla. Gracies a la so impresionante forma física, frutu de la so afición al surf, ganó'l papel de Dragón dempués de que lu refugaren en The Last of the Mohicans (1992), porque nun tenía l'aspeutu d'amerindiu. Asina, l'actor dio'l so saltu a la fama nel añu 1993 de la forma más tópica, encarnando al míticu maestru de les artes marciales y lluchador Bruce Lee en Dragón: La hestoria de Bruce Lee. Anque tenía pocu o nenguna paecencia cola lleenda del Kung Fu y nengún entrenamientu previu n'artes marciales, llogró prindar les carauterístiques y xestos personales de Bruce Lee y convirtióse nuna figura romántica. Tuvo un duru trabayu per delantre, amosar la esencia del Jeet Kune Do. Pa ello entrenóse con Jerry Poteet, qu'estudió mientres tres años col maestru del Jeet Kune Do, Bruce Lee, y de quien aportó a un gran amigu. D'esa manera Jerry Poteet lóxicamente convirtióse en tutor de Jason Scott Lee (ensin rellación familiar con Bruce Lee). Gran parte d'el so tiempu xuntos dedicar a revisar l'estilu de Bruce Lee y a los sos movimientos básicos de pies, según los meyores métodos pa remanar el nunchaku. Nun presentó un gran retu, diz Jerry Poteet, porque Jason yera tan atléticu que, naturalmente, llegó a la realización de toles escenes d'artes marciales.
De magar, nun se baxó de les llistes del ésitu, pero sigue recibiendo tou tipu de papeles pa tou tipu d'actuaciones. La so creación de Bruce Lee impresionó tantu al direutor Stephen Sommers que nun duldar n'ufierta-y el papel protagonista de El llibru de la selva: l'aventura sigue (1994), al qu'hasta agora namái diera vida l'actor indiu Sabu en 1944. Jason llogró representar la espiritualidá inherente y la personalidá de Mowgli.
Jason curia la so granxa utilizando namái los métodos naturales de l'agricultura tradicional china. Una téunica desenvuelta pol so maestru d'agricultura xaponesa, Sensei Masanobu Fukuoka. Creó un arte na agricultura que ye lo más cercano al patrón de crecedera natural de los cultivos, una manera semi-selvaxe. Una forma d'agricultura y una forma de vida, que curen l'espíritu humanu y la tierra coles mesmes. El cuidu de la tierra, ye fundamental en Pu Mu.
Jason nun ta solo na granxa. De cutiu tamién-y visiten güéspedes, cualquier persona, llabradores comenenciudos, según neños de primaria y estudiantes de la escuela secundaria pa ver lo que ta pasando ellí. El documental "Living Pono" foi grabáu'l 1 d'ochobre de 2007 y foi emitíu pola televisión a nivel internacional y en festivales internacionales de cine a partir de 2009.
Tamién ye propietariu del Teatru Ulua en Honolulu, que s'inauguró nel 2005, cola producción de la obra "Burn This" y onde amás se realicen conciertos de música d'orixe ḥawaianu, nos que participen ente otros la revesosa banda, Sugah Daddy y'Hawaiianrockband.
Lee siéntese llindáu artísticamente pola so apariencia física. Como tolos actores de tipu racial, va tar siempres llindáu a los personaxes exóticos. Como un actor non caucásicu con una apariencia étnica ambigua, foi llamáu a representar distintes races como por casu interpretando a un esquimal en Map of the Human Heart (1993), un nativu polinesiu de la Islla de Pascua en Rapa Nui (1994) y un indiu en El Llibru de la Selva.
Lee ye unu de los actores, productores y direutores qu'intervinieron nel documental The Slanted Screen(2006), dirixida por Jeff Adachi, sobre la representación de los homes asiáticu y asiático-americanos en Hollywood a lo llargo del tiempu.
Óblast de Sverdlovsk
Sverdlovsk (Свердловская область, Sverdlóvskaya óblast) ye unu de los cuarenta y siete óblast que, xunto coles ventiún repúbliques, nueve krais, cuatro distritos autónomos y dos ciudaes federales, conformen los ochenta y tres suxetos federales de Rusia. La so capital ye Ekaterimburgu (llamada Sverdlovsk nel periodu de 1924-1991), famosa por ser onde asesinaron al últimu zar rusu Nicolás II y la so familia'l 17 de xunetu de 1918. Ta allugáu nel distritu del Ural, llindando al norte con Komi, al nordeste con Janti-Mansi, al sureste con Tiumén, al sur con Kurgán, Cheliábinsk y Baskortostán, y al oeste con Perm. Debe'l so nome al políticu soviéticu Yákov Sverdlov. thumb|left|La cuenca del [[ríu Tobol ocupa la mayor parte del óblast de Sverdlovsk (Свердловская область) —incluyida la so capital Ekaterimburgu (Екатеринбург)—, como puede vese nesti mapa en rusu]] Con una estensión de 194.800 km² y una población de 4 316 852 habitantes, asitiáu como'l óblast más pobláu de la Rusia asiática. Otres ciudaes importantes son Nizhny Tagil, Kámensk-Uralsky, Pervouralsk y Serov. La ciudá de Vizhai ye la más alta del óblast, asitiada nos monte Urales, famosa ente los alpinistes, el turismu de monte ye l'actividá más importante tantu na ciudá como na provincia.
Aeropuertu Internacional de Belém
L'Aeropuertu Internacional de Belém o l'Aeropuertu Internacional de Val de Cans  ye un aeropuertu internacional que s'atopa na ciudá de Belém, Pará, Brasil. Xestiona'l tráficu aereu nacional ya internacional de Belém.
En 2007 utilizaron l'aeropuertu 2,119,151 pasaxeros y 40,946 vuelos, faciendo qu'esti seya l'aeropuertu más activu del norte de Brasil.
Tien una superficie de 33.255,17 m²
Historia
L'Aeropuertu Internacional de Belém foi fundáu nos territorios que formaba la facienda Val-de-Cans, perteneciente a la familia Mendonça. Estos terrenes fueron donaos a los padres Mercedarios en 1675, pero en 1798 fueron espropiaos por aciu un decretu real.
En 1934, el Xeneral Eurico Gaspar Dutra, direutor de l'Aviación Militar, ordenó que se buscara en Val de Cans un sitiu óptimo pa la construcción d'un aeropuertu. El 3 d'ochobre de 1938 escoyóse oficialmente'l llugar exactu. Primeramente construyóse una pista d'aterrizaxe de 1200 m x 150 m, según un hangar pa guardar los aviones.
En 1945 los norteamericanos dexaron d'utilizar l'aeropuertu, y nel so llugar llegaron les aereollinies Panair do Brasil, Pan American, Cruzeiro do Sul y NAB (Navegação Aérea Brasileira), qu'empecipiaron el tresporte de pasaxeros utilizando les sos propies terminales. En 1958 inauguróse la primera terminal xeneral.
El 24 de xineru de 1959, l'Aeropuertu de Belém foi declaráu aeropuertu internacional.
Foi ampliáu nel 2001 pol arquiteutu Sérgio Parada. Nel 2006 movilizáronse 1.776.008 pasaxeros, lo que significa una medría de pasaxeros en 48% en cuatro años.
Glen Whisby
Glen Whisby Jr  foi un xugador de baloncestu d'Estaos Xuníos.
Alfonso Rojo López
Alfonso Rojo López ye un periodista, escritor, tertuliano de televisión y corresponsal de guerra español, actual direutor de Periodista Digital.
Trayeutoria profesional
Llicenciáu en Derechu y en Ciencies de la Información, Colloráu empezó la so trayeutoria profesional en 1976 como fotógrafu nos entamos de Diario 16. En 1979, como reporteru de guerra, convivió colos guerrilleros sandinistas mientres la guerra civil nicaragüense y tamién tuvo presente nel esbarrumbamientu del Muriu de Berlín (1989).
En 1989 abandonó Diario 16 pa formar parte del equipu fundador de El Mundo. Mientres esa dómina retrató la Guerra del Golfu (1991), la Guerra d'Iraq (2003) y el conflictu armáu d'Afganistán. Foi despidíu del mesmu en 2004, añu en qu'asume la direición del Periodista Digital.
Anguaño, collabora col diariu La Razón como columnista y participa en diverses conxustes d'actualidá, principalmente en programes de radio como Ye la mañana de Federico (EsRadio) con Federico Jiménez Losantos y Les mañanes de RNE (RNE) con Alfredo Menéndez.
En televisión foi unu de los tertulianos habituales y más polémicos de La noria (Telecinco, 2007-2012), El gran alderique (Telecinco, 2012-2013) En caldia (La Sexta, hasta 2013), El gatu a l'agua (Intereconomía hasta 2013) con Javier Algarra, El cascabel (13TV, dende 2013) nel programa d'alderique La nueche en 24 hores (TVE, dende 2013 hasta 2016), na mesa política de El programa de Ana Rosa (Telecinco, hasta 2014) col so exmujer Ana Rosa Quintana, en La Sexta Noche (La Sexta, 2011-2014) con Iñaki López, y La Tarde Con Cristina de Castiella y Lleón Televisión. Dende payares de 2014 hasta agostu de 2015 presentó en Telemadrid el programa de conxusta Más Madrid.
Polémica
Alfonso Rojo foi protagonista de dellos discutinios. N'abril de 2014 foi espulsáu del plató del programa La Sexta Noche por llamar "gordina" a la vocera de la PAH, Ada Colau. Dempués de la movición causada poles sos declaraciones, aseguró que la causa del discutiniu fueron los "126.000 pioyosos" que siguíen a Colau en Twitter.
En xunetu de 2014, arriendes del encaloráu discutiniu nun programa de televisión ente Beatriz Montañez y Bertín Osborne sobre'l gobiernu de Venezuela, Alfonso Rojo acometió contra la primera llamándola "tonta desque los sos padres yeren novios", afirmando que tenía la mesma cultura que "la moto d'Ángel Nieto". Amás, dende la Comisión d'Arbitraxe, Quexes y Deontoloxía del Periodismu de la Federación d'Asociaciones de Periodistes d'España (FAPE), afirmóse qu'Alfonso Rojo frayó dellos puntos del so códigu deontolóxicu al calificar, nuna noticia, de "pardilla" a una muyer que fuera víctima d'abusos sexuales. Nun foi la primer vegada que la FAPE condergó'l llabor de Colloráu, a quien yá reprendiera por "faltar a la verdá" en delles informaciones publicaes en Periodista Digital.
Nel programa La Sexta Noche del 15 de marzu de 2014, Alfonso Rojo calificó al líder de Podemos, Pablo Iglesias, de "gatafu" y "mangante", polo que foi denunciáu pola formación política. El 22 de xunu de 2016, el xulgáu de primera instancia de Madrid condergó a Alfonso Rojo a pagar 20,000 euros d'indemnización a Pablo Iglesias por intromisión illexítima al honor. Colloráu recurrió, pero'l 21 de setiembre del mesmu añu l'Audiencia Provincial de Madrid ratificó la sentencia. N'ochobre de 2017 el Tribunal Supremu rebaxó la indemnización a 6.000 euros.
El 11 d'avientu de 2014 Colloráu concedió una entrevista nel so programa de Radio 4G col cofundador de la páxina web meneame.net Ricardo Galli pa falar de la nueva Llei de Propiedá Intelectual pola que s'establecía'l "canon AEDE". Na entrevista acusó al informáticu de tener la web apinada de trolls, de favorecer l'apaición de noticies benévoles con Podemos y d'interferencies per parte de los responsables pa evitar dar relevancia a Periodista Digital o El Selmanal Dixital. Tres estes acusaciones, Galli colgó'l teléfonu en plenu direutu.
El 20 de febreru de 2015, nuna conxusta de Castilla-La Mancha Televisión, ante les entrugues per parte de Beatriz Talegón (política del PSOE) a los periodistes presentes nel plató, Rojo increpó de manera reiterativa a felicidá política de ponese gorda. Al rematar la entrevista a la citada política, Colloráu dirixir a la presentadora pa preguntar de qué "sórdida pizzería" traxera a la invitada. Por estos motivos, el Comité d'Empresa de RTVCM pidió prescindir d'Alfonso Rojo na cadena pública.
Bibliografía
thumb|200px|Sede de [[Periodista Digital (Madrid), mediu que dirixe Alfonso Rojo.]] Publicó seis llibros periodísticos y delles noveles. Ente los sos títulos destaquen:
Grandes Llanures
Les Grandes Llanures (n'inglés: the Great Plains) ye una alta y amplia pandu que s'estiende al este de los Montes Rocosos, nel continente americanu, y cubre l'estáu mexicanu de Coahuila, los estauxunidenses de Nuevu Méxicu, Texas, Oklahoma, Colorado, Kansas, Nebraska, Wyoming, Montana, Dakota del Sur y Dakota del Norte. En Canadá, estender poles provincies canadienses d'Alberta, Saskatchewan y Manitoba.
Numberación de les artes
La enumeración de les artes provién d'una clasificación realizada mientres el periodu helenísticu, na cual afitóse como al arte más importante a la poesía. D'ella, argumentábase, proveníen toles demás artes esistentes.
Grandes Llanures
Por tola rexón esisten munches granxes dedicaes a l'agricultura y la ganadería. Cuenta amás con grandes depósitos de petroleu y carbón. Cada 25 años aproximao, la rexón sufre seques y devastadoras tormenta de sable.
Les Grandes Llanures son les más occidentales d'América del Norte, y estiéndense escontra l'este hasta'l pandu de los Apalaches. El Serviciu Xeolóxicu d'Estaos Xuníos estrema les Grandes Llanures d'Estaos Xuníos en nueve subdivisiones fisiográficas:
L'altiplanu utilizar en rellación con, contestu más xeneral pa describir la elevación de les rexones de les Grandes Llanures, que son principalmente al oeste del meridianu 100º. El 100º correspuende aproximao col meridianu de la llinia qu'estrema a les Grandes Llanures nuna zona que recibe 500 mm o más d'agua al añu y una área que recibe menos de 500 mm. Nesi contestu, l'altiplanu ye semi-greba la tierra y caracterízase polo xeneral polos pacionales o tierres de cultivu marxinales. La rexón ta dacuando sometida a llargos periodos de seca, fuertes vientos na rexón pueden xenerar devastadoras nubes de polvu.
Mientres el periodu Cretácicu (145-65 millones d'años), les Grandes Llanures taba cubiertu per un mar interior llamáu someres Occidental Interior Seaway. Sicasí, mientres el Cretácicu Tardíu al Paleocenu (65-55 millones d'años), el mar empezó a recular, dexando detrás depósitos marinos d'espesura y un terrén relativamente planu que'l mar había una vegada ocupáu.
Numberación de les artes
Trivium y cuadrivium
La clasificación de les artes (vease Arte) mesma de la ideoloxía feudal na Alta Edá Media estremar ente artes lliberales (les que lliberaben del trabayu manual, aceptables pa los estamentos privilexaos) y artes mecániques (les qu'implicaben trabayu manual, y por tantu yeren incompatibles con esi estatus). Les artes lliberales se numberaron como siete (les siete artes), identificaes col sistema educativu carolinxu: trivium (gramática, retórica y dialéutica) y quadrivium (aritmética, xeometría, astronomía y música). Tamién fueron numberaes como siete les mecániques.
Artes mayores
A partir del Renacimientu, la puesta en valor de la figura del artista y la so actividá (identificaes coles del humanista) determinó la creación de nuevos conceutos: el d'artes mayores y del de belles artes. La superposición de dambos da una numberación de seis artes (númberu que coincide col d'una clasificación china de les artes -).
Nun hai una ordenación universalmente aceptada ente esos seis artes (pintura, escultura, arquiteutura, música, danza y poesía -o lliteratura-) qu'identifique un primer arte, segundu arte, tercer arte, cuartu arte, quintu arte o sestu arte.
El séptimu arte
A partir de la obra de Ricciotto Canudo, el Manifiestu de los siete artes, publicáu en 1911 denominar al cine como'l séptimu arte p'añedir a la llista
D'esta miente la llista quedaría como sigue:
2º La escultura
3º La pintura
Butanu
El butanu, tamién llamáu n-butanu, ye un hidrocarburu enchíu, parafínico o alifático, inflamable, gaseosu que se licúa a presión atmosférica a -0,5 °C, formáu por cuatro átomos de carbonu y por diez d'hidróxenu, que la so fórmula química ye C4H10. Tamién puede denominase col mesmu nome a un isómero d'esti gas: el isobutano o metilpropano.
Numberación de les artes
El séptimu arte
4º La música
5º La danza
Butanu
Como ye un gas incoloru y ensin golor, na so ellaboración añedir un odorizante (xeneralmente un mercaptano) que-y confier golor desagradable. Esto déxa-y ser detectáu nuna fuga, porque ye altamente volátil y puede provocar una esplosión.
Numberación de les artes
El séptimu arte
6º La poesía/lliteratura
Butanu
En casu d'estinción d'un fueu por gas butanu emplégase dióxidu de carbonu (CO2), polvu químico o borrina d'agua pa esfrecer y esvalixar vapores.
El butanu comercial ye un gas llicuao, llográu por destilación del petroleu, compuestu principalmente por butanu normal (60%), propanu (9%), isobutano (30%) y etanu (1%).
Aplicaciones
thumb|left|150px|Gas Butanu domésticu La principal aplicación del gas butanu (C4H10) ye como combustible en llares pa la cocina y agua caliente, y nos encendedores de gas. Nun suel consumise en grandes cantidaes por cuenta de les sos llimitaciones de tresporte y almacenaxe. Anque tamién s'emplega como combustible pa encendedores de bolsu.
N'España
N'España el gas butanu tresportar na típica bombona o garrafa de butanu, que ye un envase cilíndricu, que se dilata cuando la temperatura del butanu aumenta por demás, de parés d'aceru, de normal de color naranxa (tamién llamáu por ello "color butanu"), y que contién 12,5 kg de butanu. Tamién esisten nueves bombones de butanu más llixeres, fabricaes con aceru inoxidable en llugar de fierro fundíu.
Numberación de les artes
El séptimu arte
Según los últimos enclinos la clasificación queda más o menos como sigue:
Butanu
N'España
La so regulación apaez nel Real Decreto 1085/1992 de 11 de setiembre pol que s'aprueba'l Reglamentu de l'actividá de distribución de Gases Licuados del Petroleu. Nel so artículu 22, determina les obligaciones de los titulares de los contratos de dichu suministro. Ente elles, atópase la revisión de la instalación cada cinco años por una empresa instaladora llegalmente habilitada pa ello. Similares midíes tomáronse n'otros países.
Numberación de les artes
El séptimu arte
1º L'arquiteutura
Butanu
Propiedaes físicu-químiques
La so fórmula estructural ye:
Ficheru:Butan_Lewis.svg
Referencies
thumb|250px|Gas doméstico.
Numberación de les artes
El séptimu arte
7º El cine
8º La fotografía
9º El cómic
10º Los videoxuegos
Clasificación de les artes según engloben
Dexaríamos pos, la comunicación como'l mayor arte, arte supremo que engloba al restu y forma parte de toles diferenciaciones, de tal manera que nun ye necesaria la so mención na clasificación común.
D'últimes, quedaríen toles artes con menor reconocencia y qu'en principal motivu, son un amiestu o variación sutil de les principales: la fotografía, la cocina, el vídeojuego, el origami y otres habíes y por haber.
Kimiko Shiratori
Kimiko Shiratori (白鳥 公子, ), ye una ex-futbolista xaponesa.
James E. Hinton
James E. Hinton (dacuando denomáu como Jim Hinton) foi un cineasta y fotógrafu d'Estaos Xuníos. Foi conocíu como un documentalista del movimientu polos derechos civiles; trabayó en más de 70 documentales como cinematógrafu y direutor; pero Hinton foi especialmente conocíu pola so innovadora cinematografía na película de cultu Ganja & Hess. Fundó la so propia compañía de producción en 1971. Dirixó una serie de películes comerciales, industriales y educativos; un conxuntu de películes pal National Endowment for the Arts; un conxuntu de películes pal Departamentu de Trabayu de los Estaos Xuníos; y documentales de televisión.
Nantes
Nantes (en galó: Naunnt; en bretón: Naoned) ye una ciudá de Francia, capital del departamentu de Loira Atlánticu y de la rexón de Países del Loira.
Históricamente, la ciudá de Nantes atopábase dientro de la parte de Bretaña onde d'antiguo falábase'l galó, una llingua románica falada nesti territoriu.
Asitiada a veres del Loira, Nantes ye'l centru d'una conurbación de más de 900.000 habitantes. Considérase, xunto cola de Saint-Nazaire, como la mayor área metropolitana del oeste de Francia. Traviesen l'área de Nantes los ríos Loira, Erdre, Sèvre Nantaise, Chézine y Cens.
Mientres la década de 1990 Nantes foi, d'ente les grandes ciudaes franceses, la que más rápido creció, pasando de tener 252.029 habitantes en 1990 a 277.728 en 1999. Foi premiada col títulu Capital Verde Europea 2013.
La dómina romana
Na dómina de la conquista romana llevaba probablemente'l nome de Condevicnum y yera la capital d'un pueblu llamáu Namnetes, que'l so nome adoptó más tarde (Portus Namnetum).
Na dómina romana, Nantes taba na provincia de Lugdunensis (capital: Lugdunum/Lyon). Los Námnetes, consideraos como enemigos vencíos, yeren una civitas stipendiaria (pesaos impuestos) y perdieron los territorios al sur del Loira. El baxu Loira formó la llende ente les provincies d'Aquitania y de Lugdunensis y ente los territorios de los Namnetes y de los Pictones (capital: Lemonum/Poitiers). Na ribera sur del ríu, frente a Nantes, foi creáu'l puertu pictón de Ratiatum/Rezé, au permanecen anguaño notables ruines antigües. Les reformes de Dioclecianu, nel principiu del sieglu IV, metieron la ciudá na Lugdunensis tertia (capital: Tours) y na diócesis de les Gallias (capital: Tréveris). Foi tamién el momentu de la construcción d'una muralla (1675 m, 20 hai).
Donatianu y Rogatianu (saint Donatien y Rogatien), fíos del gobernador de la ciudá, y a los que San Clair, primer obispu de Nantes, convirtiera a la fe cristiana nel añu 277. Nel sieglu IV foi construyida la primer catedral.
Alta Edá Media (sieglos V-X)
Los romanos foron espulsaos de Nantes a principios del sieglu V, y la ciudá formó parte socesivamente del reinu de Clodovéu, del reinu francu de Neustrie y del Imperiu carolinxu.
Nel sieglu VI, un obispu importante foi San Félix de Nantes, amigu del obispu de Poitiers y poeta, Venantius Fortunatus, quién escribió versos nel so honor.
Nel imperiu carolinxu mientres los reinaos de Carlomagnu y de Ludovicu Píu, los trés condaos de Nantes, Rennes y Vannes formaben la Contorna de Bretaña, base de les operaciones militares de los francos frente a los bretones. Sábese qu'en 778 el prefeutu de la contorna yera'l conde Roldán, quién morrió en Roncesvalles. Dende'l final del sieglu VIII, los condes de Nantes y de Vannes yeren d'una poderosa familia, los Widonides (frecuentemente nomaos Guido o Lamberto).
Nel 831, Ludovicu Píu encargó a Nominoe, un aristócrata bretón integráu na aristocracia franca, col condáu de Vannes y el missaticum sobre los territorios bretonos. Dempués de la muerte de Ludovico, Nominoé intentó conquistar los condaos de Nantes y Rennes; morrió nuna batalla contra Carlos el Calvu, rei de Francia Occidental, nel 851. El so fíu, Erispoe, venció a los francos (batalla de Jengland-Beslé, tamién en 851) y Carlos concedió-y los dos condaos: puede dicise que foi'l principiu de la integración de Nantes na Bretaña. Pero yera tamién la dómina de los ataques de los normandos.
Los viquingos tomaron Nantes per primer vegada nel añu 843; mataron al obispu San Gohard (Gunhardus) abellugáu con munchos habitantes na catedral. Nel 853 dos grupos distintos d'escandinavos tuvieron presentes, y Erispoe tuvo de pagar una contribución. En 869 había viquingos nuna islla de Nantes y permanecieron ellí dellos años, atacando diversos llugares. En 919 otru grupu tomó la ciudá, formando un "principáu" normandu mientres 18 años.
Foron definitivamente desallugaos nel 937 pol duque bretón Alain Barbetorte, quien fixo de la ciudá la so capital. Pero, dempués de la so muerte, el ducáu pasó a los condes de Rennes.
Sieglos XI-XV
thumb|[[Catedral de Nantes]]
A mediaos del sieglu XI, el conde Hoel de Cornouaille heredó'l condáu de Nantes y casóse cola heredera del ducáu de Bretaña. Dende esti momentu, el condáu de Nantes permaneció en manes de los duques. Pero la ciudá taba parcialmente remanada polos obispos. Arriendes, los duques de la dinastía de Cornouaille (sieglos XI-XII) practicaben la "residencia itinerante" nes sos diverses tierres; en Nantes solamente teníen un castiellu (sieglu X: castiellu del Bouffay) con un taller monetariu. Asina la ciudá, bien pequeña, nun yera una verdadera capital.
Dablemente non enantes el sieglu XI, foi construyíu'l primer sistema de pontes (6) de la ribera norte a la ribera sur del ríu, al traviés de les cinco islles d'entós. Tamién foi establecíu nel entamu de la carretera de Poitiers un hospiciu (anguaño: Hospedal Saint-Jacques) pa los pelegrinos de Santiago de Compostela, viniendo de Bretaña o d'Inglaterra (vía Saint-Malu).
Mientres la Guerra de los 100 Años, Nantes foi sitiada polos ingleses en 1343, atacada pol conde de Buckingham, y llibertada darréu por Olivier de Clisson en 1380.
A finales d'una llarga guerra feudal, foi nuevamente sitiada en 1491 pol rei de Francia Carlos VIII, al que se-y dio por traición, casándose cola duquesa Ana de Bretaña para llexitimar los derechos qu'acababa d'alquirir sobre l'heriedu d'Ana. La proposición foi fecha a los estaos de la provincia'l 8 d'ochobre, y el casoriu celebróse nel palaciu de Langeais el 6 d'avientu; el socesor de Carlos VIII, Luis XII, casóse tamién con Anna, y la so fía Claudia foi casada col rei siguiente Franciscu I.
Sieglu XVI
thumb|[[Edictu de Nantes (1598).]]