cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Almadenejos
Tien una superficie de 102,88 km² con una población de 456 habitantes (INE 2015) y una densidá de 4,52 hab/km².
Trátase d'una población minera dende antiguu. La esplotación de los xacimientos de cinabriu na contorna ta documentada dende'l sieglu IV e.C., siendo mentaes pol filósofu griegu Teofrasto de Ereso, anque yá esistíen con anterioridá. Les mines siguieron esplotándose mientres la dómina romana, permaneciendo n'actividá hasta'l ocaso del imperiu. Darréu, colos árabes, reinicióse la estracción, que siguiría hasta'l sieglu XX.
Na actualidá, entá esisten interesantes restos d'arquiteutura industrial minera, como'l baritel de la mina de la Concepción (tamién conocíu como baritel de San Carlos), según antiguos fornos de fundición.
Per otra parte, caltiénse tamién la muralla del sieglu XVIII qu'arrodiaba totalmente esta población. Cuntaba con cuatro puertes d'accesu, habiendo llegáu a los nuesos díes namái la de Almadén, apocayá restaurada.
Historia
Almadenejos asítiase na ruta de l'antigua calzada romana que xunía Chillón con Fontanosas y tou paez indicar que los primitivos llabores romanos d'esplotación minera atópase nes cercaníes de Almadenejos, y non na actual mina de Almadén.
La población de Almadenejos debe'l so orixe al descubrimientu y esplotación d'un xacimientu conocíu como la mina de la Concepción Vieya, a finales del sieglu XVII, que xeneró la creación d'unes cabanos onde s'abelugaben los trabayadores. Cola posterior regularización de les xeres mineres, l'Estáu construyó almacenes y oficines, alredor de les que s'edificaron les cases ensin nenguna planificación urbanística.
Por estes feches tamién s'edificó l'Hospital de Mineros, asitiáu na actual plaza de la Constitución.
En 1779 afayáronse nicios de mineralizaciones nel cuetu de Gilobreros, na Devesa de Castilseras, lo que dio llugar a la esplotación d'un nuevu xacimientu, llamáu la Mina de la Concepción de Gilobreros o la Nueva Concepción. A partir de 1780 empezar a trabayar nella. Dende entós y hasta mediaos del sieglu XIX, esta mina tuvo en funcionamientu.
Finalmente, en 1800, la Vieya Concepción abandonóse la mina por cuenta de la so esterilidá y escesiva fondura. Al sureste de Almadenejos tamién s'afayaron les mines del Entredichu y de Valdeazogues, ente los años 1774 y 1775, anque anguaño dambes conócense como L'Entredichu. La esplotación d'estos xacimientos evitó, tres el zarru de la Vieya Concepción, el treslláu de los trabayadores a Almadén y la ruina de los edificios construyíos en Almadenejos (el cercu de buitrones, l'hospital, etc.).
Casu ilativo
El casu ilativo ye'l tercer casu locativu y significa «escontra adientro de» en finés y húngaru. Por casu: n'húngaru «a házba» significa aproximao «desplazamientu escontra adientro de la casa».
Los otros casos locativos en finés son:
Polystictus superciliaris
Polystictus superciliaris, tamién denomináu tachurí de llombu gris o papa-mosques-de-mariñes-cinzentas' (en portugués, Brasil), ye una especie d'ave paseriforme, una de los dos pertenecientes al xéneru Polystictus'' qu'integra la familia Tyrannidae. Ye endémicu de Brasil.
Descripción
Mide 9,5 cm. Ye gris pardacento penriba, la cabeza gris más escuru, llista superciliar blanca y llurdiu blancu oculta na corona. Nales escures con dos llistes y filetes pardos. Pembaxo ye pardu anaranxáu, el centru del abdómen ye blancu.
Distribución y hábitat
Distribuyir pol interior del sureste de Brasil dende'l centru de Bahia hasta'l norte de São Paulo.
Habita en montes húmedos montiegos tropicales y subtropicales, sabanes seques, pacionales secos y tamién pacionales d'altitú. Ente 1000 y 1600 msnm.
Comportamientu
Solitariu o en pareya, posa en tarmos de camperes o arbustos baxos. Puede ser bastante mansu.
Alimentación
Ye insectívoru.
Descripción orixinal
La especie P. superciliaris describióse per primer vegada pol naturalista alemán Maximilian zu Wied-Neuwied en 1831 sol nome científicu Euscarthmus superciliaris; llocalidá tipo «Val Fundo, sur de Bahia, Brasil»
Taxonomía
Les afinidaes d'esta especie son inciertes. La rellación con Polystictus pectoralis rique confirmación. Ye monotípica.
Casu elativo
El casu elativo (del llatín efferre, "traer o sacar") ye un casu locativu de llugar "d'ónde" que significa «(fuera) de», indicando movimientu escontra fuera del llugar indicáu pol sustantivu. Podría traducise al llatín por aciu la preposición "ex". Puede tener otros significaos figuraos derivaos d'esti significáu orixinal.
En finés, el elativo suelse formar añediendo «sta/stä», n'estoniu añedir «st» al raigañu en xenitivu y n'húngaru emplégase'l sufixu «ból/ből».
«(Fuera) de la casa» dizse:
Los otros casos locativos en finés son:
Otros significaos
El términu elativo tamién puede referise a la forma d'un sustantivu qu'espresa'l conxuntu dientro del cual otru sustantivu tien en mayor grau que los demás la cualidá espresada por un axetivu superlativu, por casu «la persona más estraña del mundu».
Mouthier-Haute-Pierre
Mouthier-Haute-Pierre ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cetorhinus maximus (pexe momu)
El ye una especie d'elasmobranquiu lamniforme de la familia Cetorhinidae. Ye'l segundu pexe más grande del mundu y algama los 10 metros de llargor y los cuatro tonelaes de pesu. Anque la so figura recuerda a la d'un tiburón cazador, con forma hidrodinámica y focicu agudu, aliméntase peñerando l'agua. Nada cola boca abierta hasta faela redonda y peñera l'agua al traviés d'unes inmenses branquies. Muévese bien adulces.
Acolumbraos de cutiu cerca de les costes, los momos son un oxetivu frecuente de los ecoturistes, pues vense davezu na superficie y amás son bien tolerantes cola presencia del home, polo qu'éstos van al alcuentru d'aquéllos nun curtiu viaxe en bote. Al igual que delles especies de tiburones, los momos, especialmente polos factores enantes citaos, fueron oxetu d'una intensa caza per parte de pescadores. El so enorme tamañu convertíalos, nel pasáu, n'animales altamente rentables pa los barcos de pesca comercial; unu solu d'ellos puede xenerar hasta una tonelada de carne y 400 llitros d'aceite, y el so fégadu, ricu en vitamines, puede representar hasta'l 25% del pesu total del animal. Pol so gran persecución y esplotación nel pasáu, los pexes momos tán agora protexíos por llei na mayoría de los países.
Distribución y hábitat
El momu ye un tiburón peláxicu que suel visitar con frecuencia zones costeres, pudiendo atopase a lo llargo de tol mundu, dende les faces polares hasta océanos tropicales, principalmente nes superficies de les plataformes continentales, magar prefier agües fríes, davezu ente los 8 y los 14 °C. Suel acolumbrase en zones próximes a les costes y ye habitual qu'enfusen en bahíes y cais. El pexe momu busca'l so alimentu ente grandes concentraciones de plancton n'agües pocu fondes y suel vese davezu nadar na superficie. Son tiburones de vezos migratorios, que percuerren enormes distancies nel océanu, siguiendo los cambeos estacionales, anque s'ignora con exactitú les estayes que visita nos sos llargos desplazamientos. Pel iviernu pueden pasar llargues temporaes cerca de los fondos marinos, a cientos o miles de metros de fondura, buscando fontes d'alimentu.
Anatomía y apariencia
left|thumb|220x220px|Pexe momu machu El pexe momu ye ún de los mayores pexes conocíos, ocupando'l segundu llugar en tamañu tres el tiburón ballena. El mayor espécime midíu con exactitú atrapóse nuna rede de pesca na bahía de Fundy, Canadá, en 1851. Tenía un llargor total de 12,27 m y pesaba aproximao nueve tonelaes. Existen noticies en Noruega del avistamientu de tres pexes momos en redol a los 12 m de llargor, pero tienen de ser consideraos exemplares dudosos porque na mesma zona nunca se pescaron exemplares de tan gran tamañu. De normal, el pexe momu suel midir un llargor ente 6 y 8 metros, anque hai especímenes que devasen los 10 m o más, pero dempués de décades d'intensa pesca, los avistamientos d'exemplares de mayor tamañu son pocu frecuentes.
Estos tiburones tienen la típica forma de cuerpu en fusu (lamniformes) y suelen confundise de cutiu colos grandes tiburones blancos. Los dos especies pueden estremase fácilmente ente sigo pela gran boca cavernosa del pexe momu (nos mayores exemplares d'un diámetru superior a 1 m), abierta cuasi constantemente mientres naden con lentitú, penerando'l plancton del que s'alimenten. Tienen llargues y más evidentes fisures de les agalles, que cuasi arrodien la cabeza, güeyos pequeños y menor permediu de circunferencia de contorna, anque sí mayor llargor total. Mentanto que los tiburones blancos tienen llargues fileres de dientes serruchaos, los de los tiburones pelegrinos son muncho más pequeños (5-6 mm) y en forma de gabitu, siendo realmente funcionales namái les 3 o 4 files del quexal cimeru y les 6 o 7 fileres de la inferior.
Otra distintiva carauterística del pexe momu inclúi un gran pedúnculu caudal, pelleyu rugosu de fuerte testura y una fina capa de mucosa que segreguen sobre la so piel. Tien un prominente focicu daqué curvu (claramente visible nos especímenes más nuevos), y una gran aleta caudal. Nos grandes individuos, l'aleta dorsal apaez con frecuencia creando un cercu percima de la superficie.
La so coloración puede ser bien variable (y probablemente depende de les condiciones d'observación y del estáu del animal en sí): davezu, presenten dorsalmente un color marrón escuru a negru o negru azuláu, diliéndose ventralmente nun blancu abuxáu. Los momos suelen tener marques nel pelleyu, posiblemente polos sos frecuentes alcuentros con llamprees y otros tiburones. El fégadu del pexe momu constitúi del 20 al 25% del so pesu corporal, estendiéndose a tolo llargo del so cuévanu abdominal y créese que desempeñen un importante papel na flotabilidá y la regulación al llargu plazu del so almacenamientu d'enerxía. Nes femes, namái l'ovariu derechu paez ser totalmente funcional, lo que constitúi una traza única ente los escualos.
Dieta
El pexe momu ye un animal que s'alimenta pasivamente, peñerando zooplancton, pexes pequeños ya invertebraos a razón 2.000 tonelaes d'agua per hora.
A diferencia del tiburón bocagrande (Megachasma pelagios) y del tiburón ballena (Rhincodon typus), el pexe momu nun paez buscar viviegamente'l so sustentu, pero sí tienen grandes bulbos olfatorios que pueden empobinalu na direición correuta. A diferencia d'otros grandes filtradores de plancton, el so métodu d'alimentación consiste namái n'introducir pasivamente l'agua emburriao al traviés de les branquies cuando nada, mentato'l bocagrande o'l tiburón ballena puede absorber direutamente l'agua al traviés de les sos branquies siguiendo cursos semipredeterminados.
Comportamientu
thumb|250x250px|Cabeza de pexe momu Los estudios realizaos en 2003 desmintieron la idea de que los pexes momos enviernen y demostraron que permanecen más o menos activos mientres tol añu. Pel iviernu, los pexes momos treslládense a agües abisales (fondures d'hasta 900 m o más) y aliméntense de grandes concentraciones de plancton en zones bien fondes. Exemplares marcaos, siguíos per satélite, confirmaron que los tiburones pelegrinos muévense miles de quilómetros mientres los meses d'iviernu, buscando grandes concentraciones de plancton abisal.
Los tiburones pelegrinos aliméntense n'ocasiones cerca de la superficie, calteniendo la boca abierta de par en par, mientres disponen verticalmente abiertes totalmente les sos agalles. Trátase d'un movimientu lentu, non mayor de dos nuedos de velocidá, y nun traten de refugar averase a los barcos (a diferencia de los grandes tiburones blancos que s'amuesen roceanos). Son totalmente inofensivos pa los seres humanos, que naden al so alredor, y nun suelen empresta-yos nenguna atención.
Los pexes momos son animales gregarios y formen segregaciones estremaes por sexu, polo xeneral en pequeños grupos de tres o cuatro individuos, anque n'ocasiones pudieron acolumbrase hasta 100 pexes momos nadando xuntos. Paecen siguir indicaciones visuales, pues anque'l pexe momu tien güeyos bastante pequeños pal so tamañu, éstos tán dafechu desenvueltos y pueden inclusive inspeicionar visualmente barcos, posiblemente porque pueden confundilos colos sos propios conxéneres. Créese que les femes avecen a buscar agües pocu fondes pa dar a lluz les sos críes.
A pesar de que'l pexe momu ye grande y lentu, informóse d'exemplares saltando fuera de l'agua, anque s'ignora'l por qué d'esti comportamientu. Dellos especialistes argumenten, ensin base probada, que puede ser debíu al intentu del animal por desentemangase de parásitos esternos xuntaos al so pelleyu.
Reproducción
Los pexes momos son ovovivíparos: los embriones desarróllense de güevos que nun salen del interior del abdome de la madre, magar que les femes nun tienen llibradures. Los fetos aliméntense de los óvulos ensin fertilizar nel interior de la madre, un comportamientu conocíu como oofagia. Créese que la xestación toma más d'un añu (puede inclusive qu'hasta 2 o 3), desconociéndose con seguridá'l númberu de fetos que nacen vivos, anque cuando nacen yá tán dafechu desenvueltos, algamáu de 1,5 a 2 m. de llargor. Namái existe constancia de la captura d'una fema embarazada, en que'l so interior fueron descubiertos 6 fetos entá por nacer.
Créese que'l apareamientu produzse a principios de la estación templada y el partu a finales del branu, dada la observación en dambes feches d'intensu movimientu de femes nes proximidaes d'agües costeres pocu fondes.
Les aparentemente inútiles fileres de dientes nos quexales de los momos pueden desempeñar un importante papel antes de la nacencia, porque'l momu aliméntase d'óvulos ensin fertilizar nel úteru, anque namái se trata d'una especulación por demostrar.
Igualmente, podríen tratase de dientes que tienen una utilidá non funcional n'actividaes amestaes al cortexu y la reproducción.
Importancia pal home
left|thumb|Pexe momu peñerando agua Históricamente, el pexe momu foi un elementu básicu de la pesca industrial en delles estayes  d'agües fríes n'altes llatitúes, por cuenta de la so lenta velocidá de natación, la so naturaleza inofensiva y l'abondosa presencia d'exemplares nel pasáu. Comercialmente, el momu emplegóse pa finalidaes bien distintes: carne pa l'alimentación (hákarl) y farina de pexe, incluyendo distintos usos del pelleyu y de los sos grandes fégados (que tien un altu conteníu n'aceites). Anguaño, pésquense principalmente poles sos aletes (pa cocinar sopa d'aleta de tiburón). Otres partes del animal (por casu, cartílagu de tiburón) tamién s'utilicen na medicina tradicional china y ye consideráu, ensin fundamentu científicu dalgunu, como un afrodisiacu en Xapón.
Pomatostomus superciliosus
Pomatostomus superciliosus, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Pomatostomidae, del xéneru Pomatostomus.
Llocalización
Ye una especie que s'alcuentra n'Australia
Catalina de Valois, condesa de Montpensier
Catalina de Francia (4 de febreru de 1378-payares de 1388) yera la fía menor de Carlos V de Francia y Xuana de Borbón, que yeren primos. Yera hermana de Carlos VI de Francia y Luis de Valois, duque de Orleáns.
Biografía
Catalina nació en París. La so madre morrió al da-y a lluz. El so padre quedó fondamente afeutáu pola perda de la so esposa. Morrió dos años más tarde. Catalina casóse siendo neña con Juan de Berry en 1386, a la edá d'ocho años. Nun tuvieron fíos por cuenta de la temprana edá de la pareya. Catalina morrió na infancia, como munchos de los sos hermanos. El so hermanu, Ccarlos xubió al tronu de Francia en 1380, Catalina tenía namái dos años daquella. Mientres el so reináu, Carlos sufrió de llocura qu'heredara de la so madre.
Le Moutherot
Le Moutherot ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Infraestructura
thumb|250px|Les autopistes son unes de les infrestructuras más usaes pola sociedá actual. thumb|250px|Les infraestructures suponen grandes inversiones iniciales, lo qu'implica periodos d'amortización bien llargos, en dellos casos de décades. Na imaxe, [[Ponte de La Vicaria.]] Denominar infraestructura urbana (etimoloxía: infra = debaxo) a aquella realización humana diseñada y empobinada por profesionales d'Arquiteutura, Inxeniería Civil, Urbanistes, etc., que sirven de soporte pal desenvolvimientu d'otres actividaes y el so funcionamientu, necesariu na organización estructural de les ciudaes y empreses.
El vocablu, utilizáu davezu como sinónimu de obra pública por ser l'Estáu l'encargáu de la so construcción y caltenimientu, en razón de la utilidá pública y de los costos d'execución, xeneralmente elevaos, entiende:
Les infraestructures de tresporte.
Les infraestructures enerxétiques.
Les infraestructures hidráuliques.
Les infraestructures de telecomunicaciones.
Les infraestructures de Edificación.
Les grandes obres d'infraestructura, munches vegaes xeneren impautos sociales y ambientales, poniendo en riesgu la salú y bienestar de les comunidaes afeutaes, polo que precisen de refechos estudios d'impautu ambiental previos a la so realización.
Coles mesmes, tamién se denomina col nome d'infraestructura a la "infraestructura verde", que se compón principalmente de vexetación y suelos, y que tien l'oxetivu d'ameyorar la xestión de l'agua d'agua de los ambientes construyíos, con beneficios llaterales tales como ameyora na calidá del aire, amenorgamientu del efeutu "isla de calor", etc.
Dendroaspis
Dendroaspis ye un xéneru de reptiles escamosos de la familia Elapidae que se distribúin pol África subsaḥariana. Inclúi cuatro especies conocíes vulgarmente como mambas; viven nos árboles y son les culiebres más rápides d'África; Dendroaspis significa lliteralmente "culiebra d'árbol". Son desaxeradamente venenoses; el so venenu contién neurotoxines, que pueden ser fatales pal ser humanu ensin accesu al antídotu.
Nun sprint, y cola cabeza llevantada, lo que supón cuasi un terciu del so cuerpu llevantáu, puede superar en poco tiempu a una persona corriendo.
Comportamientu
La mayoría de los miembros del so xéneru son arbóreas (sicasí, la mamba negra ye terrestre). Son de vezos diurnos: cacen viviegamente pequeños mamíferos, páxaros, y llagarteses..
Les mambas rellacionar coles cobres (Elapidae) pola so respuesta ante amenacies: alcen la cabeza y abren la boca, de manera similar. Ye una falsa creencia qu'ataquen a los humanos y facer les sos preses. Puede debese a la so velocidá de movimientu que los homes consideren una amenaza (The new encyclopedia of Reptiles (Serpent). Time Book Ltd. 2002). Sicasí, la so velocidá de movimientu ye más un recursu d'escape ante amenacies, siendo los humanos de fechu el so predador más que la so presa, una y bones les mambas xeneralmente eviten el contautu colos homes.
== Especies reconocen les 4 siguientes según The Reptile Database:
Ríu Paraná
El ríu Paraná ye un gran ríu del centru-esti de Suramérica que flúi en direiciones sur, este, suroeste al traviés de Brasil, Paraguái y Arxentina —formando una llarga frontera ente estos dos últimos— hasta confluyir col ríu Uruguái —mui cerca de Buenos Aires— dando llugar al estuariu ríu de la Plata. Tien un llargor de 3940 km que lo asitien como'l segundu ríu más llargu de Suramérica —tres l'Amazones— o'l 14º más llargu del mundu.
Na so desaguada, el Paraná con forma un delta en constante crecedera, productu de los sedimentos qu'apurren, principalmente, los ríos Paraguay y Bermejo. Al desaguar n'otru ríu, dichu delta tien la particularidá de ser totalmente d'agua duce, a diferencia d'otros grandes deltes del mundu.
Los primeros europeos que s'internaron nel ríu Paraná fueron Sebastián Caboto y el capitán Miguel de Rifos el 8 de mayu de 1527, al mandu respeutivu de la carabela San Gabriel y de la galeota Santa Catalina na boca del ríu Paraná de les Palmes.
Toponimia
Parana pue ser el apócope de la espresión pa rehe onáva qu'en idioma tupi significa 'pariente del mar' o 'agua que s'entemez col mar'.
Pero lo más seguros ye que la espresión deriva de la llingua tupí-guaraní pará = «mar» + ná (de aná suprímese una «a» por eufonía) = «pariente» o «asemeyáu». Paraná ye, entós «pariente del mar», en rellación al so tamañu.
Otru significáu puede ser «emparentáu col mar», observación xeográfica realizada polos aboríxenes al salealo en tola so estensión.
Como se ve, les teoríes sobre'l significáu del nome difieren solo en matices.
Xeneralidaes
thumb|250px|Desaguada del [[ríu Iguazú nel Paraná.]] El ríu naz ente los estaos brasilanos de São Paulo, Minas Gerais y Mato Grosso do Sul, de la confluencia del ríu Grande y el ríu Paranaíba, aproximao a 20° de latitud sur y 51° de longitud oeste.
Flúi escontra'l suroeste, marcando la llende del estáu de Mato Grosso do Sul colos de São Paulo y Paraná hasta la ciudá de Salto del Guairá, dende onde demarca la frontera ente Brasil y Paraguái nuna estensión de 190 km hasta la Triple Frontera ente Paraguái, l'Arxentina y Brasil.
Dende esi puntu, na confluencia col ríu Iguazú, pasa a ser llende ente Paraguái y l'Arxentina. Equí'l ríu describe una amplia curva que lo esvia escontra l'oeste, hasta'l so confluencia col ríu Paraguay, onde xira sópito escontra'l sur siguiendo la trayeutoria del ríu Paraguay. El ríu Paraná a partir d'esti puntu intérnase dafechu en territoriu arxentín hasta la so desaguada nel Ríu de la Plata. Nesti trayeutu final, el ríu sirve de llende natural ente delles provincies, yá que a la so marxe derecha (oeste y suroeste) queden les provincies de Chaco, Santa Fe y Buenos Aires, ente qu'a la izquierda, atópense les de Misiones, Corrientes y Entre Ríos.
La cuenca del Paraná componer de dos subcuencas: les cuenques de los ríos Paraná (1 414 132 km²) y Paraguay (1 168 540 km²), la qu'entiende tamién les cuenques de los sos tributarios andinos, como'l ríu Bermejo y el ríu Pilcomayo. Namái'l Paraná, de la mesma, toma dos zones con distintes carauterístiques hidrográfiques, económiques y socioculturales: l'Alto Paraná y el Paraná Mediu ya Inferior.
El ríu Paraná tien una llongura de 2570 km; y, si sumir los 1370 km del ríu Paranaíba, el llargor total xube a 3940 km, allugándose según el 14.° unu de los ríos más estensos del mundu. El llargor combináu de los ríos Paraná y Grande ye de 3870 km y el llargor dende la nacencia del ríu Paraguay hasta la desaguada del Paraná nel Ríu de la Plata ye de 3645 km. Dende la so nacencia hasta la desaguada pueden estremase tres tramos:
Cursu cimeru o Alto Paraná
thumb|250px|Vista del ríu dende la ciudá de Rosario al sur. thumb|250px|Vista del ríu dende tomar vieya (Paraná). No fondero apréciense los edificios de la [[Ciudá de Santa Fe (Arxentina).]] thumb|250px|El ríu Paraná vistu dende les fuécares de Lavalle (Corrientes). thumb|250px|El ríu Paraná vistu dende [[Paraná (Arxentina).]] thumb|250px|Sableres del ríu Paraná, en [[Ramallo (Buenos Aires)|Ramallo.]] thumb|250px|Atapecer sobre'l ríu Paraná, en [[Candelaria (Misiones)|Candelaria (Misiones). Por esti sitiu, onde s'estrecha'l ríu, crució'l Xeneral Manuel Belgrano nel so Espedición Llibertadora al Paraguay]]
Entiende los primeres 1550 km del ríu, dende la so nacencia hasta la confluencia col ríu Paraguay. Nesti trayeutu traviesa'l macizu de Brasilia, polo que ye un ríu de pandu, qu'escurre sobre un llechu predresu, ente fuécares que se van alloñando progresivamente ente sigo. En dómines pasaes presentaba gran cantidá de saltos d'agua y rabiones que fueron aprovechaos pa construyir banzaos y represas, como les d'Itaipú y Yacyretá, lo que fizo sumir el valle d'hinchente so les agües.
El tramu brasilanu ye'l más modificáu pola aición humana: la vexetación subtropical circundante foi dafechu reemplazada per campos dedicaos a l'agricultura y la cría de ganáu y les sos planicies d'hinchente fueron somorguiaes so los banzaos, lo qu'alterió totalmente los réximes fluviales del ríu.
Tres la represa de Yacyretá el ríu presenta una clara direición escontra l'oeste, enanchándose progresivamente y ramificándose en delles canales que formen gran cantidá d'islles fluviales hasta xunise frente a Pasu de la Patria col ríu Paraguay.
Los sos principales afluentes son: pela marxe derecha, Verde, Pardo, Ivinhema y Monday. Pela marxe esquierda, Tieté, Paranapanema, Ivaí, Piquirí y Iguazú.
Cursu mediu
Entiende unos 722 km dende la confluencia col ríu Paraguay pel norte hasta la ciudá de Diamante nel sur, onde empieza'l predelta. Al xunise col Paraguay, el cursu del ríu vira sópito escontra'l sur, a lo llargo d'una falla xeolóxica ocupada pol anchu valle d'hinchente, convirtiéndose nun ríu d'enllanada con gran cantidá de meandros, islles fluviales y bancos de sable.
El ríu agora ye de cursu lentu, sobre un llechu llimoso y les sos agües tresporten gran cantidá de sedimentos provenientes de les estribaciones andines fuertemente erosionadas pelos ríos Bermejo, Pilcomayo y los sos tributarios.
El valle d'hinchente ta llindáu por fuécares na marxe esquierda, ente que na marxe derecha, les sos mariñes son baxes y anegadizas con numberosos riachos y llagunes que s'anubren en dómina de crecientes. A partir de la ciudá de Santa Fe, la marxe barrancosa ye la derecha y la baxa y anegadiza, la esquierda, en territoriu de la provincia d'Entre Ríos.
Principales afluentes: pela marxe esquierda, Santa Lucía, Corriente y Guayquiraró. Pela marxe derecha, Paraguay, Negru y Saláu.
Cursu inferior
El Cursu Inferior estender dende la ciudá de Diamante hasta la confluencia col ríu Uruguái. Nesti tramu la fuécara internar na provincia d'Entre Ríos constituyendo la fuécara muerta» qu'enmarca'l norte del Delta. El ríu enanchó'l so perfil tresversal, siguiendo una direición este - sureste, y ábrese pasu ente les fuécares muertes, llamaes asina porque l'agua solo llega a elles nes grandes crecientes y les fuécares actives de la Pampa ondulada, cortaes por una serie de pequeños cursos d'agües que s'anicien a pocos km de la so desaguada.
De la vera entrerriana lléguen-y los ríos Victoria y Nogoyá, que xunen les sos agües nun llaberintu d'islles formando una ribera baxa y anegadiza. Frente a les islles Lechiguanas, que son les de mayor estensión, desagua'l ríu Gualeguay. Col material que tresporta va dando forma a numberoses islles que se presenten nesti tramu, dixebraes pelos brazos del mesmu ríu. Tamién sobre la marxe esquierda recibe numberosos afluentes, ente ellos el regueru de Les Conches, l'Ancón, y formando el delta los brazos fluviales: Paraná Pavón, Paraná Ibicuy, Paraná Miní, Paraná Bravo, Paraná Guazú, sofitu de la llende interprovincial y Paraná de Les Palmes en territoriu bonaerense.
Réxime fluvial
Caudal mediu: 15 240 m³/s en Corrientes,.
Les mayores crecíes, rexistraes, del ríu Paraná fueron:
Amás de los rexistros oficiales esisten observaciones históriques asocedíes en sieglos pasaos, onde aquelles de 1612 y 1748 paecen ser les más grandes, anque son non abondo conocíes como pa reconstruyir los valores d'altores y caudales.
Usos y aprovechamientu económicu
El Paraná y la cuenca de la Plata ocupen l'área más poblada ya industrializada de Suramérica, y el ríu venceya, de la mesma, los dos mayores árees económiques del subcontinente: el Estáu de São Paulo, nel norte y l'exa fluvial industrial Santa Fe-La Plata nel sur, lo que da al ríu una gran importancia estratéxica tantu a nivel políticu como económicu y convertir na principal vía d'integración del Mercosur.
Históricamente foi fonte de conflictos ente españoles y portugueses, que s'apostaron el control de la so cuenca y el so accesu dende'l Ríu de la Plata en dómines de la colonia. Nel sieglu XIX foi escenariu d'otres disputes polos intereses comerciales de potencies europees como Francia y el Reinu Xuníu y de les aspiraciones territoriales de Brasil, qu'ocupó la cuenca cimera de los ríos Paraguay y Paraná.
La so cuenca ye de la mesma una de les principales reserves d'agua duce del mundu, al tar venceyada col Acuíferu Guaraní.
Aprovechamientu pesqueru
El Paraná y los sos afluentes apurren una fonte d'ingresos y de sustentu diariu pa pescadores artesanales, que viven a lo llargo de les sos veres;, , delles especies de peces (como'l surubí y el sépalo) son comercialmente importantes y esplótense pal consumu internu pesáu o para esportación. Y, el delta del ríu Paraná allúgase como unu de los meyores destinos d'observación d'aves del mundu.
Xeneración d'enerxía
thumb|250px|[[Represa de Itaipú.]] Los saltos d'agua y rabiones del altu Paraná fueron aprovechaos pa la xeneración d'enerxía llétrica y l'almacenamientu d'agua pa consumu y riego, al traviés de la construcción de centrales hidroeléctriques.
Alto Paraná
Nel so tramu esclusivu del altu Paraná, Brasil construyó les centrales hidroeléctriques d'Ilha Solteira —na nacencia del Paraná—, la de Jupiá —a 21 km de la confluencia col ríu Tiete—, y la de Porto Primavera —antes de la confluencia col ríu Paranapanema—.
Dos represas que comparte'l Paraguay nel ríu Paraná apróven-y el 85 % del so consumu d'eletricidá, que, al ser baxu, xenéren-y enormes escedentes, los que son vendíos a países vecinos, convirtiéndolo nel mayor esportador d'eletricidá del mundu. Una d'estes hidroeléctriques ye la represa de Yacyretá, que la comparte con Arxentina y asítiase nel km 1455; la otra ye la represa de Itaipú (la segunda más grande del mundu), que la comparte con Brasil y asítiase nel km 1950. Coles mesmes, la parte brasilana d'esta postrera cubre'l 25 % de la demanda llétrica d'esi país.
Ta planiada la construcción, ente Brasil y Paraguay, de la represa de Ilha Grande (km 2120) ente Itaipú y Porto Primavera. Ente Arxentina y Paraguay esiste la intención de construyir dos más, la represa de Corpus (km 1597) —qu'anubriría'l valle del Paraná ente Yacyretá y Itaipú—, y la represa d'Itatí-Itacorá, nel tramu inferior del Alto Paraná, que va actuar como reguladora de los escedentes de les represas allugaes agües enriba.
Paraná Mediu
Nel cursu del Paraná Mediu y namái na Arxentina, taben proyeutaes les represas d'enllanada de «Chapetón» (km 635) y «Patí» o «Machuca Cué» (km 915), anque la so realización ye pocu probable debíu al enorme impautu ecolóxicu que causaríen.
Navegación
thumb|180px|Barcu saleando cerca de la [[Ponte La nuesa Señora del Rosario.]] La navegación del ríu Paraná a lo llargo de tol so percorríu vese torgada pola presencia de la represa de Itaipú, qu'estrema'l ríu en dos sectores con navegación fluvial.
El primeru ta estructurado a lo llargo de 3442 km pola Hidrovía Paraná-Paraguay, dende'l Ríu de la Plata hasta Puerto Cáceres, nel estáu de Mato Grosso. Constitúi una importante vía fluvial qu'apurre una salida al océanu a ciudaes interiores d'Arxentina y Paraguay. El dragáu, caltenimientu y cobru de peaxe de la canal ta concesionado a la empresa Hidrovía SA. La tarifa básica del peaxe ye de 1136 dólares d'Estaos Xuníos por tonelada de rexistru netu.
L'accesu de barcos oceánicos al Paraná depende del estáu de dragáu de les principales canales d'accesu nel Ríu de la Plata: el Canal Emilio Mitre (fondura mínima: 10,8 metros) y la Canal Punta Indiu (fondura mínima: 10,8 metros), según el de los brazos Paraná de les Palmes y Paraná Guazú, con fondures de 8,7 y 9,1 metros respeutivamente. La fondura de la hidrovía ye de 10,5 metros hasta Rosario (km 416) y de 7,5 metros hasta Santa Fe (km 580). Dende Santa Fe hasta la confluencia col río Paraguay (km 1240), la fondura mínima de la canal ye de 3,60 m, lo que dexa la navegación d'embarcaciones oceániques d'hasta 1500 tonelaes. Dende esti puntu y hasta Ituzaingó (km 1455), la navegación de convóis de barcaces importantes ye posible, yá que la fondura algama 1,80 m.
La construcción de la represa de Yaciretá y una esclusa sobre ésta dexaron la navegación dende Ituzaingo hasta Posadas (km 1583), al quedar los rabiones de Apipé y Carayá so les agües del banzáu. La navegación cunta con 2,40 metros de fondura hasta Ciudad del Este (km 1932), onde se ve atayada pola represa de Itaipú.
thumb|180px|Mapa de la [[Hidrovía Paraná-Tietê coles esclusas que dexen la navegación.]] La navegación, torgada pola presa, sigue más al norte, sobre la rede brasilana de la Hidrovía Paraná-Tietê. Dempués de la presa, la ruta sigue hasta la confluencia de ríos Paranaíba y Grande (km 2570) y más allá, pol Paranaíba, al traviés de la Canal Pereira Barreto hasta'l puertu de São Simão (Goiás) antes de la represa del mesmu nome, y pol Tieté hasta Anhumas cerca de São Paulo, la navegación ye posible cada añu pa embarcaciones d'hasta 3 m de caláu, yá qu'en toles represas hai esclusas de navegación.
Ta proyeutada la construcción d'una esclusa que salve'l desnivel de 120 m de la represa de Itaipu, venceyando los dos hidrovías, lo que va facer# posible la navegación fluvial ente Buenos Aires y São Paulo nel futuru.
Pontes y túneles
Les interconexones viales y ferroviaries que crucien el Paraná a lo llargo del so cursu, dende la so nacencia hasta la so desaguada, son:
thumb|170px|right|[[Ponte Internacional San Roque González de Santa Cruz.]] thumb|170px|[[Complexu Ferrovial Zárate - Brazu Llargu sobre'l ríu Paraná de les Palmes.]]
Principales ciudaes
Na cuenca del Paraná-Paraguay viven cerca de 75 millones de persones (90 millones na Cuenca de la Plata). Toma la zona más urbanizada de Suramérica y la so población crez a razón d'aproximao un millón d'habitantes per añu. Nella atopen delles de les ciudaes más poblaes del subcontinente, como São Paulo, Buenos Aires, Curitiba, Campinas y Rosario.
Sobre les riberes del Paraná o en cercaníes del so valle d'hinchente destáquense les siguientes ciudaes:
-19.2225°N, -46.17444°W
Pomatostomus temporalis
Pomatostomus temporalis, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Pomatostomidae, del xéneru Pomatostomus.
Llocalización
Ye una especie que s'alcuentra n'Australia y Nueva Guinea.
Myon
Myon ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ella Orr Campbell
Ella Orr Campbell foi una botánica, brióloga, y algóloga neozelandesa.
Primeros años y educación
Campbell yera aborixe de Dunedin, Nueva Zelanda, la so madre Agnes Kinder y el so padre Orr. La so madre estudió farmacia na Universidá d'Otago y la so tía materna, Jane, foi una de les primeres cuatro muyeres en Nueva Zelanda en graduase como médica. Esti interés pola ciencia y la botánica demostró una influencia duradera en Campbell.
Asistió a la guardería llocal, y depués la primaria en George St, depués la media n'Otago Girls High School. Una vegada ellí, el so interés na botánica foi impulsáu por una amiga de la familia y botánica Helen Kirkland Dalrymple. Tamién atribuyó'l so interés botánicu a caminar col so padre cuando neña.
Educación
En 1929, empezó un cursu d'enseñanza de dos años nel Dunedin Training College, estudiando de manera conxunta na Universidá d'Otago, au s'inscribiera nos primeros cursos d'artes, en 1928. Llogró'l so Diploma en Docencia en 1930. En 1931 tornó a la Universidá d' Otago, au se xunió al Departamentu de Botánica pa estudiar xunto con John Ernest Holloway amestando xeoloxía, química, y botánica a los sos títulos más tempranos d'artes. thumb|Felechu [[Histiopteris incisa]] thumb|Xamasca d'[[Equisetum arvense]] Depués graduóse con un M.Sc. en 1934. La so tesis foi la fonte de la so primer publicación espublizada en Transactions of the Royal Society of New Zealand en 1936 – "The embryo and stelar development of Histiopteris incisa".
Carrera
En graduándose, enseñó en Waitaki Girls' School d'Oamaru per un añu y depués convirtióse en profesora ayudante de botánica na Universidá Victoria en Wellington. Al añu siguiente tornó a la Universidá d'Otago, agora trabayando xunto a Holloway, onde permaneció hasta 1944. Deprendió alemán, y yera lo suficientemente fluyíu como pa dar clases nel Xardín Botánicu de Berlín.
Foi la primer muyer nel staff de la Facultá de Massey Agricultural (güei Massey University) al xunise al Departamentu de Botánica Agrícola en 1945. Daba clases de morfoloxía vexetal y d'anatomía; faciendo escursiones d'investigación a Himatangi Beach, islla de Kapiti, y al Parque Nacional de Tongariro. Los sos proyeutos d'investigación incluyeron estudios rellacionaos coles micorrices d'orquídees y morfoloxía y taxonomía de les hepátiques taloses. Foi coautora del testu Agricultural Botany (primer espublización de 1954; 2ª ed. 1960 y más apocayá reimpresu en 1997)
Pal so 80º nataliciu espublizáronse munchos artículos académicos sobre hepátiques (37), orquídees (14), güelgues (5), otros tópicos (10). Campbell tamién escribió artículos de sonadía internacional sobre les "asociaciones de micorrices d'achlorophyllous micotrófica orquídees terrestres de Nueva Zelanda, Gastrodia cunninghamii, G. aff. Sesamoides, G. minor, Molloybas Cryptanthus y Danhatchia australis". Siguió con investigaciones y espublizó como investigadora asociada mientres más de dos décaes, y retiróse en 2000 a los 90.
Casu inesivo
El casu inesivo ye un casu llocativu. Esti casu indica'l llugar onde asocede l'acción o'l procesu espresáu pol verbu. Contién el significáu de la preposición «en». Por casu: en finés, "balto" significa «casa» y "talossa" significa «na casa». Esa mesma espresión, n'estoniu, dizse "mayes" y n'húngaru, "házban".
En finés, esti casu suelse formar añediendo'l sufixu "ssa/ssä" y n'estoniu el sufixu "s" al lexema en xenitivu. N'húngaru, el sufixu "ban/ben" ye'l que s'emplega con más frecuencia pa esti casu, pero tamién utilicen otros sufixos, como por casu -on, -re, -en. Estos y otros sufixos úsense especialmente acompañando nomes de ciudaes.
En finés, el inesivo ye'l primeru d'una serie de seis casos locativos, que'l so significáu básicu corresponder con preposiciones o espresiones preposicionales n'español.
Naisey-les-Granges
Naisey-les-Granges ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cobra
Cobra ye'l nome común d'un grupu de culiebres venenoses de la familia Elapidae, cuantimás los xéneros Naja, con unos venti especies, y Ophiophagus, con una especie, conocíes pol so aspeutu amenazante y la so mordedura. Habiten en zones tropicales y desérticas del sur d'Asia y África.
Ye fácil reconoceles porque espleguen una especie de "capiellu" na zona de la cabeza cuando tán agafaes o en peligru. Llogren faer esto apandando les vértebres de la cabeza.
Clases de cobres
Cobra ye'l nome común de ciertes culiebres venenoses, conocíes pol so aspeutu intimidante y la so mordedura mortal. Ye fácil reconoceles por una especie de caperuchu qu'espleguen cuando tán agafaes o se sienten amenaciaes, que se forma por estensión de les costielles de la parte trasera de la so cabeza. Estos reptiles viven en Filipines, el sur d'Asia y África.
La cobra real o cobra de Birmania (Ophiophagus hannah) ye la culiebra venenosa más llarga del mundu. El permediu del so llargor ye de 3,7 m pero dalgunes algamen los 5,5 metros. Ye una culiebra delgada, de color oliva o pardu, con güeyos de color bronce. Vive n'India, Bangladex, Birmania, sur de China, Vietnam, Laos, Camboya, Tailandia, Malasia, Indonesia y Filipines. La so actividá ye diurna y aliméntase principalmente d'otres culiebres (dalgunes d'elles tamién venenoses). El so venenu ye bien tóxicu.
Esta culiebra ye causa de munches muertes al añu na India, onde se-y trata con respetu relixosu y escasamente dáse-y muerte, anque se cometen abusos tales como quitar los dientes y presentales a la xente n'espectáculos con flautes o trompetes.
El venenu
El venenu de les cobres, una neurotoxina, tien un efeutu devastador sobre'l sistema nerviosu. Con tou, gracies a la mayor disponibilidad d'un antídotu eficaz, la elevada tasa de mortalidá debida al so potente venenu menguó en delles zones d'Asia.
Amás de morder ya inyectar el so venenu neurotóxico, delles cobres como la cobra cuspidora occidental cuspen el venenu estruyendo los músculos que tienen nos caniles. Estes cobres confíen más en cuspir el venenu qu'inyectalo. Suelen apuntar a los güeyos provocando una ceguera temporal, y dacuando permanente.
Xena: Warrior Princess
Xena: Warrior Princess ye una serie de televisión fantástica xebrada en 134 episodios que s'emitieron ente'l 15 de setiembre de 1995 y el 18 de xunetu de 2001. Amuesa una visión optimista del futuru nel que los homes tienen superao la fame, la enfermedá, el racismu y la miseria.
Cobra
El venenu
El venenu de les cobres vien usándose na investigación médica por cuenta de que contién una enzima, la lecitinasa, qu'esllee les parés de les célules, según les membranes qu'arrodien a los virus.
Mitoloxía
La cobra, símbolu solar y proteutora del faraón, representada como Uadyet y Uraeus, foi de gran relevancia na mitoloxía exipcia.
José Joaquín Martínez Sieso
José Joaquín Martínez Sieso (Bilbao, Vizcaya, 13 d'abril de 1956) foi'l sestu presidente de la comunidá autónoma de Cantabria y el primeru nacíu fora del so territoriu.
Biografía
Nes eleiciones autonómiques del mesmu añu, llogró una mayoría simple con 17 diputaos. Col sofitu del PRC, Joaquín Martínez Sieso ye investido presidente de Cantabria. Joaquín Martínez Sieso prefirió apautar colos rexonalistes que cola UPCA del polémicu Juan Hormaechea.
Nes eleiciones autonómiques del 13 de xunu de 1999 ye reelixíu presidente del Gobiernu de Cantabria de nuevu col sofitu del PRC, pos-y faía falta pa gobernar en mayoría. Nes eleiciones autonómiques del 25 de mayu de 2003 vuelve presentase como candidatu del Partíu Popular. De nuevu nun consigue la mayoría absoluta de la cámara. El PRC nesta ocasión empresta'l so sofitu al PSC-PSOE y dexa fora del Gobiernu de Cantabria al Partíu Popular. Nes eleiciones autonómiques de 2007 Joaquín Martínez Sieso yá nun ye'l candidatu del partíu, el so llugar ocupar Ignacio Diego, que tampoco consiguió gobernar yá que rexonalistes (PRC) y socialistes (PSC-PSOE) revalidaron el pactu.
Ente 2004 y 2011 ye diputáu por Cantabria nel Congresu de los Diputaos.
Tres la victoria por mayoría absoluta del PP nes eleiciones autonómiques de 2011 ye nomáu Presidente de l'Autoridá Portuaria de Santander hasta 2015.
NGC 2158
NGC 2158 ye un cúmulu abiertu na constelación de Xéminis, 15 arcmin al suroeste del tamién cúmulu abiertu M35. De magnitú aparente 8,6, alcuéntrase a unos 16.000 años lluz de la Tierra.
NGC 2158 ye una cúmulu estelar abondo compactu, siendo consideráu mientres un tiempu candidatu a cúmulu globular. Güei, sicasí, clasifícase como un cúmulu abiertu de tipu II 3 r. Ye un cúmulu antiguu, que la so edá calcular en pocu más de 1000 millones d'años. Con más de 10.000 estrelles, la so lluz ta apoderada por estrelles amarellentaes, la más lluminosa d'elles de tipu espectral F0 y magnitú 12-13.
Foi afayáu pol astrónomu William Herschel en 1784.
Kamianské
Kamianské (n'ucraín: Кам'янське) enantes Dniprodzerzhynsk, ye una ciudá d'importancia rexonal d'Ucraína, na óblast de Dnipropetrovsk. Ta asitiada a vera del ríu Dniéper, a 28 quilómetros al este de Dnipró. La so población ye de 249.530 habitantes l'añu 2005.
El 19 de mayu de 2016, la Rada Suprema votó a favor por camudar el nome d'una serie de poblaciones n'Ucraína, incluyendo la ciudá de Dniprodzerzhynsk por Kamianské, pa esaniciar tou nome amestáu al comunismu.
Personalidaes
Nacíos en Dniprodzerzhynsk: Gennadi Litóvchenko (1963): futbolista soviéticu y darréu ucraín.
Ciudaes hermanaes
Dniprodzerzhynsk caltién un hermanamientu de ciudaes con:
Jaime Blanco
Jaime María Blanco García foi un políticu socialista español. Foi'l cuartu presidente de la comunidá autónoma de Cantabria. Tuvo nel cargu dende avientu de 1990 hasta xunetu de 1991.
Biografía
Nació en Santander el 1 de mayu de 1944 siendo'l pequeñu de nueve hermanos. Llicencióse en Medicina y Ciruxía. La so carrera política empecipiar en Sevilla, mientres la so dómina universitaria. En 1975 ingresó nel PSC-PSOE col carné númberu unu. Foi secretariu xeneral del PSC-PSOE y caltúvose como númberu unu de la candidatura del PSC-PSOE nes eleiciones de Cantabria hasta l'añu 1991.
N'avientu de 1990, tres una moción de censura contra l'entós presidente del Gobiernu de Cantabria Juan Hormaechea, Jaime Blanco foi investido como presidente de Cantabria. La moción de censura foi respondida por por PP, PSC-PSOE, PRC y CDS. Esta moción consiguió estremar a Juan Hormaechea mientres un añu de la presidencia del gobiernu de Cantabria.
Jaime Blanco desempeñó numberosos cargos, ente ellos el de Presidente de la Comisión de Defensa del Senáu na VIII Llexislatura; amás:
Vida personal
Tuvo casáu con María Ángeles Ruiz-Tagle, médicu y hermana d'Ana María Ruiz-Tagle. Dempués de la so separación de Ruiz-Tagle casóse con Rosa Inés García, ex-diputada socialista nel Parllamentu de Cantabria, ex-conceyal nel Conceyu de Santander y ex-secretaria xeneral de l'agrupación socialista na ciudá. Tien dos fíos de los sos respeutivos matrimonios.
Turbera de Les Dueñes
right|thumb|350x350px|Turbera.
Trátase d'un exemplu de terrén de turbera que la so creación na mariña ye rara, yá que ye más abondosa en zones de monte. La vexetación ye la típica d'una turbera con mofos, plantes carnívores, violeta de banzáu y árnica. Na fauna destaca la presencia d'anfibios, inseutos y reptiles.
Foi declaráu monumentu natural el 25 de xunetu de 2002.
Nancray
Nancray ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
NGC 2122
NGC 2122 ye una nebulosa difusa y un cúmulu abiertu na Gran Nube de Magallanes, visible na constelación de Mensa. Foi afayáu nel añu 1826 por James Dunlop.