cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Samuel Beckett
Comentarios sobre l'autor
Delles interpretaciones sostienen que'l pesimismu de Beckett nun apunta a la condición humana en sí mesma, sinón a una estructura cultural y social determinada, aquella qu'impon normes risibles al home, quien, otra manera, recuperaría la so visión optimista de les coses. Sería esi optimismu, pos, inherente a la condición humana, lo que se topa en tensión col mundu opresivo que lu arrodia. Pa esti llectores, el toque d'humor tan particular que Beckett añede a la so tenebrosa semeya de la abulia, l'absurdu y la sordidez humanos, nun puede demostrar más que pa él, magar la so durez, l'esfuerciu na vida tien de tener dalgún sentíu, lo mesmo que paez tenelo pal Sísifo de Camus, cada vez qu'algama'l cume del monte.
Cites célebres
Traducíes llibremente a partir de les orixinales n'inglés. Traducida llibremente a partir de la orixinal n'inglés.
Obres
Escritor billingüe; a partir de 1951-52, escribe en francés, y dacuando n'inglés; xeneralmente traducía la obra al otru idioma, afaciéndola. Escribió noveles, pieces teatrales, estudios y crítiques, según testos varios pa radio, televisión y cine.
Narración
Noveles
Novela curtia
Cuentu
Filmografía
Cine
Televisión
On line
N'inglés
Tatsuki Kobayashi
Tatsuki Kobayashi (小林 竜樹, ) ye un futbolista xaponés.
1938
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Fechos
Guerra civil española
Montagny (Loira)
Montagny ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Mestrón
El mestrón, ye un personax popular al que la xente acude pa sanase físicamente. Suel tratase de personaxes ensin estudios, y los sos conocimientos vienen tresmitíos de padres a fíos, per aciu de la sabencia popular.
Montagny (Loira)
Tien una población de y una superficie de  km².
Mestrón
El compostor, ye otru mestrón o curanderu especializáu nos güesos
Flacourtiaceae
Na clasificación de Cronquist, incluyéronse 89 xéneros y más de 800 especies vives. D'éstes, munches, incluyíes dientro del xéneru Flacourtia, anguaño tresferíes al xéneru Salicaceae na clasificación xenética establecida pola clasificación filoxenética APG.
De siguío amuésense los xéneros incluyíos nesta familia (ente paréntesis la familia actual a la que pertenecen).
Cyathula officinalis
Cyathula officinalis ), ye una especie de Cyathula nativa de China en (Guizhou, Hebei, Shanxi, Sichuan, Yunnan, Zhejiang) y Nepal. Its IPNI number is 60176-1.
Taxonomía
Cyathula officinalis describióse por Ke Chien Kuan y espublizóse en Acta Phytotaxonomica Sinica 14(1): 60, pl. 1; pl. 3, f. A; pl. 4, f. A. 1976.
Cyathula: nome xenéricu o.
1939
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Monographie des Campanulées
Monographie des Campanulées (embrivíu Monogr. Riolen.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques editáu pol botánicu suizu, Alphonse Pyrame de Candolle. Espublizóse nel añu 1830.
Llingües ometo
Les llingües ometo o macro-ometo son una subdivisión de la caña omótica de les llingües afroasiátiques. Téunicamente les distintes variedaes de ometa formen un continuu geolectal, qu'inclúin a la variedá de omótico más falada'l wolayta, con unos dos millones de falantes.
Clasificación interna
L. Bender (2000) clasifica estes llingües de la siguiente manera:
Hayward (2003) añede'l basketo al ometo central y llapada al grupu resultante ometo septentrional, una postura adoptada tamién por Blench (2006). Blench añede a llista delles variedaes septentrionales de ometo ya inclúi al chara como llingua non adscripta a nenguna caña, pendiente de clasificación.
Comparanza léxica
Los numberales para distintes llingües ometo son:
Islla de Yas
La islla de Yas (árabe: جزيرة ياس) ye una islla artificial n'Abu Dhabi, Emiratos Árabes Xuníos.
Descripción
La islla ye'l llugar escoyíu pa un proyeutu de desenvolvimientu promovíu por Aldar Properties con un presupuestu d'unos 40.000 millones de dólares. Ocupa una superficie total de 2.500 hectárees, de les cualos 1 700 hectárees acutar pal desenvolvimientu. La islla cunta con atraiciones como'l Circuitu Yas Marina que s'utiliza pal Gran Premiu d'Abu Dhabi de Fórmula Unu, el parque temáticu Ferrari World Abu Dhabi, anexu al anterior, un parque temáticu de la Warner Bros llamáu Movie World y hoteles singulares, un parque acuáticu y una zona de desenvolvimientu al per menor pa Abu Dhabi de 300 000 metros cuadraos, zones verdes, campos de golf, hoteles laguna, marines, clubes de polu, apartamentos, villes y numberosos puntos de venta d'alimentos y bébores construyíos coles mires de crear un destín turísticu internacional.
Ryota Nagata
Ryota Nagata (永田 亮太, ) ye un futbolista xaponés.
Circuitu urbanu de Marina Bay
El circuitu urbanu de Marina Bay, oficialmente Marina Bay Street Circuit y tamién conocíu como'l circuitu urbanu de Singapur, ye un circuitu urbanu de carreres que recibe al Gran Premiu de Singapur de Fórmula 1 a partir de la temporada 2008, entrando asina a la llista de Grandes Premios de Fórmula 1.
El Gran Premiu celebrar nel trazáu urbanu de la ciudá estáu de Singapur, trescurriendo al traviés de les cais d'esta. Les obres pa la construcción del trazáu empezaron en setiembre de 2007.
Circuitu
Al igual que los circuitos de Mónaco y Valencia, la ciudá y les sos cais fueron l'escenariu del Gran Premiu. El trazáu mide 5,2 quilómetros, y tien 23 curves, siendo la carrera nel sentíu contrariu a les aguyes del reló. Pueden algamar altes velocidaes nel circuitu, en rectes como la de Esplanade Drive o Raffles Boulevard. La pista pasa per debaxo d'una de les graes del circuitu, creando asina un túnel como Mónaco. Nesti ciruito cuérrese un total de 61 vueltes, cuntando con un récor de vuelta de 1:39.491 per parte del alemán Sebastian Vettel col equipu Ferrari nel añu 2017.
Instalaciones
El circuitu cunta con una capacidá pa más de 80.000 espectadores, y tocantes a la parte téunica cuenta con una zona de boxes permanente con instalaciones de luxu paddock que ta asitiada xunto al complexu de Singapore Flyer.
Discutiniu
La carrera foi anunciada en mayu de 2007, tres l'alcuerdu d'un contratu de cinco años ente la Formula One Management, Bernie Ecclestone, l'empresariu de Singapur Sr. Ong Beng Seng y la Xunta de Turismu de Singapur. Tres l'anunciu de que Singapur acoyería'l primera Gran Premiu nocherniegu na historia de la Fórmula 1, empecipióse un discutiniu debíu al potencial riesgu pa los pilotos que podría suponer la realización d'una carrera nocherniega. Sicasí, la FIA decidió que l'eventu caltener tres realizar dos pruebes d'allumáu que los sos resultaos fueron positivos.
Magar que el circuitu yera lo suficientemente válidu en seguridá, en la carrera de 2008, los equipos y los pilotos quexáronse sobre zones del circuitu. Escapaderes curties, pudiendo ser más anches, curves mal trazaes, baches que raspiaben los baxos de los coches, pianos semisueltos y l'enllazada de la curva 11 dieron que falar. Por ello, para 2009 esperábense meyores en curves pa facilitar adelantamientos y esaniciar baches, y un importante cambéu de trazáu na enllazada con forma de "W" na curva 10, estrecha, malo de trazar, con bordiellos impresionantes y con escapadera nula.
Les quexes y demás nun torgaron que se sigan repitiendo carreres ellí, yá que foi una de les preferíes de los aficionaos.
Dugny-sur-Meuse
Dugny-sur-Meuse ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Montarcher
Montarcher ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Primer ministru d'Arxelia
N'Arxelia, el primer ministru ye'l xefe de gobiernu del país.
El Primer Ministru ye nomáu pol presidente xunto con otros ministros y funcionarios del gobiernu, escoyíos pol primer ministru. L'Asamblea Popular Nacional tien qu'aprobar el programa llexislativu del nuevu gobiernu. Si esto nun asocede, disuélvese l'asamblea y el primer ministru ha d'arrenunciar al so cargu.
Nun esisten llendes constitucionales pa un primer ministru n'Arxelia.
El cargu foi creáu en 1962, cuando Arxelia llogró la independencia de Francia.
Aikido
Aikido (合氣道, aikidō) ye un arte marcial xaponés basáu n'agarres desarrolláu por Morihei Ueshiba (植芝 盛平, Ueshiba Morihei, 1883-1969). L'arte consta de téuniques de "golpiar", "proyeutar" y "trabar articulaciones", y tien sonadía pola so fluidez y por adautase al atacante en cuenta d'oponer “fuercia contra fuercia”. Dáse-y la mayor importancia a axeitase al ritmu y a la intención del oponente col envís d'atopar la oportunidá y posición más afayadices p'aplicar fuercia. Tamién ye conocíu l'aikido pola importancia que da al desendolcu espiritual y filosóficu de los sos estudiantes reflexando'l fondu relixosu del so fundador.
Dun-sur-Meuse
Tien una población de y una superficie de  km².
Bizkaia
Llenda al oeste cola Comunidá Autónoma de Cantabria, al sur cola provincia de Burgos y el territoriu históricu d'Álava, al este con Guipúzcoa y al norte col Mar Cantábricu.
Tien una superficie de 2.217 km².
Etimoloxía del topónimu
El términu Bizkaia significa cima y yera una pallabra mui común antiguamente, sinónimu de l'actual pallabra vasca bizkar (bískar; cima). Nel añu 1141 en referencia a la cima del monte Igueldo de San Sebastián, apaez inscritu el siguiente topónimu: Iheldo Bizchaya (cima d'Igeldo).
Población
Vizcaya tien 1.135.847 habitantes, siendo la novena provincia española en númberu d'habitantes. La so densidá de población ye de 512,34 hab/km², sólo superada por Madrid y Barcelona.
Icterus auricapillus
Icterus auricapillus ye una especie d'ave de la familia de los ictéridos que s'atopa nel norte de Colombia y Venezuela y l'oriente de Panamá.
Descripción
Mide en permediu 15 cm de llargor. Presenta la corona y los llaos de la cabeza de color anaranxáu; la frente, la zona ocular, el gargüelu, el llombu, les nales y la cola negres. Los costazos, banduyu y rabadilla son mariellos. Los exemplares xuveniles tienen plumaxe color oliváceo, amarellentáu na cabeza y el banduyu y nos cantos de les ales y escuru nel restu d'éstes.
Hábitat
Alcuéntrase nos montes y zones arbolaes, preferentemente en rexones húmedes, a menos de 800 m d'altitú.
Nidificación
El nial ye como una cesta de poca fondura que cuelga d'una fueya de palma o nuna forqueta d'un árbol. Ta fechu con fibres de fueyes de palma.
Secuestru
derecha|300px|thumb|Ilustración del [[sieglu XVIII onde se representa'l secuestru d'Estanislao II Poniatowski en 1771.]] thumb|300px|Póster de propaganda estauxunidense acomuñando la reprobación del raptu coles fuercies militares [[Imperiu del Sol Naciente, dempués del sorpresivu ataque a Pearl Harbor; la carauterización del enemigu faise al traviés d'un personaxe siniestru, suxuriendo tropelías y escesos que los soldaos xaponeses podríen cometer.]]
Un secuestru, tamién conocíu como delitu contra la llibertá, ye un delitu que consiste en quitar de la llibertá de forma ilícita a una persona o grupu de persones, de normal mientres un tiempu determináu, al envís de llograr un rescate o'l cumplimientu d'otres esixencies en perxuiciu del o los secuestraos o de terceros. Les persones que lleven a cabu un secuestru conócense como secuestradores o plagiadores (dacuando tamién denominaos raqueteros).
Munches vegaes la llibertá ye "vendida" en cuenta de otres situaciones. El secuestru da pauta a la comisión d'otros delitos, como sería'l tráficu de menores y la trata de persones. Nesti contestu, la llucha contra'l secuestru parte del intercambiu d'información que s'establez ente les distintes instancies policiales, en rellación coles estructures, redes de comunicación y formes d'operación de les organizaciones delictives esistentes, lo mesmo que de les que vaigan surdiendo, coordinandose al respective de estes la investigación llevada a cabu por distintes instituciones hasta determinar si los indiciados o los deteníos pertenecen a la delincuencia entamada. El secuestru tamién se presenta por envidia, tomando na mayoría de los casos a los neños como rehenes, esto dase xeneralmente por vengación.
Modus operando
Los secuestradores, xeneralmente, y previu al secuestru de la so víctima, siguen los sos movimientos cotidianos mientres díes anteriores al eventu, cola cuenta de conocer les sos rutes de tránsitu y horarios habituales p'asina llograr con mayor ésitu la so empresa delictiva. El momentu en que se lleva a cabu'l raptu de la víctima ye nel 95,3% de les vegaes cuando se transita a bordu del so vehículu por dalgún llugar despoblado o de poca confluencia de persones, según al momentu de salir de les sos cases o al momentu de llegar al mesmu. Cuando se trata de bandes entamaes pa cometer esti tipu de delitos, entamar en célules, esto ye, hai suxetos que s'encarguen de realizar les negociaciones telefóniques colos familiares de la víctima pa esixir el pagu del rescate, otros encárguense d'aprovir d'alimentos y xixilar a la persona secuestrada mientres el tiempu que dura en cautiverio, según qu'otros intervienen al momentu de someter a la víctima al momentu d'interceptala y treslladala al llugar onde se va caltener en cautiverio, llugar que n'ocasiones ye camudáu col fin de distrayer l'atención de les autoridáes en casu de que se denunciara'l fechu.
Secuestro simple
El secuestru simple ye'l casu d'arrampuñar, sustraer retener o despintar a una persona, pero con fines o propósitos distintos a la esixencia d'un rescate. Ésti de la mesma clasifícase en:
Secuestru exprés
Frecuentemente'l autores del secuestru exprés son individuos con antecedentes penales na adolescencia. Probablemente robaron vehículos o cometieron delitos menores. Tamién se reparen delincuentes fármacu dependiente cometiendo esti crime. En dellos casos los autores son persones conocíes poles víctimes, como meseros d'un restorán visitáu frecuentemente o'l porteru del edificiu onde s'habita. Ye un delitu que s'executa ensin estratexes previes. Dos o trés individuos salen a la cai en busca d'una víctima distrayida que lleve puesta ropa y artículos de valor (xoyes, móvil) o que s'atope nun carru luxosu. Busquen a les sos víctimes nes gasolineres, estacionamientos de centros comerciales o persones saliendo d'un local, oficina o residencia, onde les encañonan con armes de curtiu algame y primir con amenaces fuertes. Darréu, treslladen a la víctima de vehículu y empiecen a circular pela ciudá de la que realicen llamaes telefóniques a los familiares esixéndo-yos el pagu del rescate. Estos delincuentes traten d'executar el delitu, cobrando'l dineru, nel menor tiempu posible, yá que nun tán preparaos pa caltener por enforma tiempu a la víctima en cautiverio. Dempués de cometíu l'ilícitu, la víctima presenta carauterístiques psicolóxiques somatizadas tales como congoxa, irritabilidá, malhumor, velea.
Autu-secuestro
Nos últimos casos apaez la estorsión a los padres per mediu del autosecuestro, entamáu por dalgún de los fíu(as), amigu(as), y a los qu'esixen a los padres cantidaes pal so propiu prestu de necesidaes inmediates (dineru pa gastar en viaxes, drogues, fiestes, etcétera). Fala de verdadera descomposición social ya individual, con falta de los mínimos valores. Esti fechu delictivu va dende aquel que se autorroba, tresportistes, empresarios, homes y muyeres, comerciantes, estudiantes, pareyes en conflictu y mozos que soliciten cantidaes de dineru a los sos padres pa buscar vengación o arreglar gastos extras.
Pena per secuestru
Por regla xeneral, la llexislación de tolos países dicta penes bien alzaes pa esti tipu de delitos, llegando en delles ocasiones a la pena de muerte. N'Estaos Xuníos fueron executaos dellos secuestradores a lo llargo de la so historia.
N'ensame d'ocasiones, les penes por secuestros tán acomuñaes al fechu de que terminaren nel asesinatu de les víctimes. Sía que non, un secuestru siempres acarreta graves remortines psicolóxiques a les víctimes, lo que ye causa de que sía consideráu un delitu de gravedá.
Por casu, nel estáu de Chihuahua, Méxicu, el secuestru ye penáu con prisión perpetua, y hasta el momentu alredor de 30 persones fueron condergaes por esi delitu.
Traumas postsecuestro
Unu de los trestornos psicolóxicos que pueden derivase d'un secuestru ye'l llamáu síndrome d'Estocolmu. Trátase d'una reacción psíquica na cual la víctima d'un secuestru, o persona retenida contra la so propia voluntá, desenvuelve una rellación de complicidá con quien la secuestró. N'ocasiones, diches persones secuestraes pueden acabar ayudando a los sos captores a algamar los sos fines o a safar a la policía.
Debe'l so nome a un fechu asocedíu na ciudá d'Estocolmu (Suecia). En 1973 producióse un atracu nel bancu Kreditbanken de la mentada ciudá sueca. Los delincuentes tuvieron de caltener como rehenes a los ocupantes de la institución mientres 6 díes. Cuatro persones —tres muyeres y un home— fueron tomaes como rehenes, pero una de les prisioneres aguantar al rescate y a testificar en contra de los captores. Otres versiones indiquen qu'esa muyer foi captada por un fotógrafu nel momentu que besábase con unu de los delincuentes. Y negáronse a collaborar nel procesu llegal posterior.
Enllaces esternos
Oficina de Naciones Xuníes Contra la Droga y el Delitu., descárguese "Manual Antisecuestros" n'Español.
Cleo Moore
Cleo Moore (nacida Cleouna Moore; 31 d'ochobre de 1924 – 25 d'ochobre de 1973) yera una actriz d'Estaos Xuníos, conocida principalmente por interpretar el papel de sex symbol en películes de Hollywood de la década de 1950.
Dempués de ser criada en Baton Rouge, Louisiana, y de treslladase a Hollywood na década de 1940, Moore convertir nuna conocida chica pin-up. Dempués d'apaecer en filmes menores, Moore robló un curtiu contratu con Warner Brothers en 1950. De siguío, robló un contratu de dos años cola RKO Radio Pictures (1950-52), antes de roblar un contratu más llargu con Columbia Pictures en 1952.
En Columbia, Moore foi moldiada como la siguiente estrella de cine del estudiu, cola esperanza de consiguir "el so Marilyn Monroe" o la "nueva Rita Hayworth". Mientres el so tiempu en Columbia, Moore protagonizó One Girl's Confession (1953), The Other Woman (1954), y Women's Prison (1955). Sicasí, la carrera de Moore empezó a tornar cuando l'estudiu robló un contratu con Kim Novak y empezó a centrase na so capitalización en llugar de Moore. Moore retirar de l'actuación en 1957, dempués de protagonizar en Hit and Run.
Moore morrió nel so suañu a la edá de 48 años en 1973. A pesar de que nunca consiguió'l verdaderu estrellalgu nel cine, Moore convirtióse nuna actriz de cultu ente los aficionaos, y delles de les sos películes son consideraes clásicos de cultu.
Montbrison (Loira)
Montbrison ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pierre Bourdieu
Pierre-Félix Bourdieu  foi unu de los más destacaos representantes de la socioloxía contemporánea. Llogró cavilgar sobre la sociedá, introdució o rescató bateríes de conceutos ya investigó en forma sistemática lo que suel paecer trivial como parte de la nuesa cotidianidá. Dellos conceutos claves de la so teoría son los de "habitus", "campu social", "capital simbólicu" o "instituciones".
A la fin de la so vida convirtióse, pol so compromisu públicu, n'unu de los principales actores de la vida intelectual francesa. El so pensamientu exerció una influencia considerable na conciencia humano y social, cuantimás de la socioloxía francesa de posguerra. Caracterizó'l so modelu sociolóxicu como "constructivismo estructuralista"; la problemática constructivista tiende a descifrar les realidaes sociales como construcciones históriques cotidianes d'actores coleutivos ya individuales que se sustraen del control d'estos actores. La so socioloxía reveladora tuvo críticos que lu acusen d'una particular visión determinista de lo social.
La so obra ta apoderada por un analís sociolóxicu de los mecanismos de reproducción de xerarquíes sociales. Bourdieu fai fincapié na importancia de la diversidá cultural y simbólica nesta reproducción y critica la primacía dada a los factores económicos nes idees marxistes. Él quier faer fincapié, en que la capacidá de los axentes en posición dominante pa imponer les sos producciones cultural y simbólicu xuega un papel esencial na reproducción de les rellaciones sociales de dominación. Lo que Pierre Bourdieu llama violencia simbólica, qu'él define como la capacidá de faer casu omiso de l'arbitrariedá de la producción simbólica, y polo tanto pa ser aceptáu como lexítimu, ye de gran importancia nel so analís sociolóxicu.
El mundu social nes sociedaes modernes, pa Bourdieu, apaez estremáu no qu'él llapada campos. Paez, n'efeutu, que la diferenciación de les actividaes sociales condució a la creación de "subespacios sociales", como l'artísticu o'l campu político, que s'especialicen nel desempeñu d'una determinada actividá social. Estos campos tienen una autonomía relativa na sociedá nel so conxuntu. Ellos son xerárquicos y una competencia dinámica provién de les lluches sosteníes polos axentes sociales a ocupar les posiciones dominantes. Poro, como nel analís marxista, Bourdieu fai fincapié na importancia de la llucha y el conflictu nel funcionamientu de la sociedá. Pero pa él, estos conflictos llevar a cabu principalmente en distintos ámbitos sociales, enraigonaos nes sos respeutives xerarquíes, y básense na oposición ente los axentes dominantes y apoderaos. Pa Bourdieu, el conflictu nun s'amenorga namái a los conflictos ente les clases sociales en que se centra nel analís marxista.
Bourdieu desenvolvió una "Teoría d'aición", en redol al conceutu de habitus, qu'exerció gran influencia nes ciencies sociales. Esta teoría trata de demostrar que los axentes sociales desenvuelven les estratexes, sobre la base d'un pequeñu númberu de disposiciones adquiríes pola socialización, el bien y l'inconsciente, afacer a les necesidaes del mundu social.
El so trabayu ta ordenáu en redol a una serie de conceutos rectores, ente otros: el habitus como principiu d'aición de los axentes, como l'espaciu de carreres de campu social y la violencia simbólica como mecanismu fundamental de la primer imposición de les rellaciones de dominación.
Estudios
Escontra 1953, so la direición de Henry Gouhier, presentó una tesis sobre les Percegueres de Leibniz. Amás, siguió'l seminariu de Éric Weil na École Pratique des Hautes Études sobre la Filosofía del Derechu d'Hegel. Profesor de Filosofía en 1954, matricular con Canguilhem pa una tesis filosófica sobre la estructura temporal de la vida emocional, qu'abandonó en 1957 pa dedicase a los estudios sociolóxicos de la tierra.
Entamu de la so carrera
Bourdieu tuvo de cumplir col serviciu militar. Dempués de negase a recibir una formación como oficial de reserva de Cadetes, foi tresferíu primero a Versalles nel serviciu de les fuercies psicolóxiques. Sicasí, atoparon nel so poder un númberu censuráu de L'Express sobre la cuestión arxelina, polo que perdió'l so puestu por razones disciplinaries. Llueu se-y embarcó con nuevos reclutes escontra Arxelia como parte de les fuercies de pacificación, pa emprestar ellí'l serviciu militar más completu, que duraba de dos a siete años. Por cuenta de les sos habilidaes d'escritura, desempeñar na alministración de l'Asamblea Xeneral de Residencia, sol mandu de Robert Lacoste. Dende 1958 hasta 1960, siguió los sos estudios n'Arxelia y convirtióse nun asistente na Facultá de Lletres Algelia
Arxelia, el pasu a la socioloxía
Esti periodu n'Arxelia foi decisivu, yá que decidió la so carrera de sociólogu. Abandonó "la magnitú de la filosofía insuficiente" y dedicóse a una serie de trabayos sobre la Etnoloxía n'Arxelia, que lo llevaron a escribir dellos llibros. Les sos primeres investigaciones lleváron-y a les rexones de la Cabilia y Collo, bastiones nacionalistes onde la guerra fuera doliosa. El so 'Socioloxía d'Arxelia ye la síntesis de les conocencies esistentes sobre estos trés departamentos y publicóse na coleición ¿Qué sé yo? de 1958.
Dempués de la independencia d'Arxelia, publicó en 1963 El trabayu y los trabayadores n'Arxelia, un estudiu revelador sobre'l trabayu asalariáu y la formación del proletariáu urbanu n'Arxelia, en collaboración con Alain Darbel, Jean-Paul Rivet y Claude Seibel. En 1964 publicó ''La esraizadura. La crisis de l'agricultura tradicional n'Arxelia'', xunto col so amigu arxelín Abdelmalek Sayad, sobre la destrucción de l'agricultura y la sociedá tradicional y la política d'arrexuntar a la población siguida pol exércitu francés. Dempués del so regresu a Francia, aprovechó les vacaciones escolares pa recoyer nuevos datos sobre Arxelia, urbana y rural nel momentu.
El so trabayu etnolóxicu sobre la Cabilia nun se detuvo inclusive dempués de dexar de dir ellí, y siguió alimentando'l trabayu antropolóxicu de Pierre Bourdieu. La so principal obra sobre teoría de l'aición Esquema d'una teoría de la práutica (1972) y La lóxica de la práutica (1980) nacieron d'una reflexón antropolóxica sobre la sociedá cabila tradicional. De la mesma, el so trabayu sobre les rellaciones de xéneru, Dominación masculina (1998) basar nun analís de los mecanismos de reproducción de la dominación masculina na sociedá tradicional de la Cabilia.
Científicu y universitariu
En 1960, tornó a París pa convertise n'asistente de Raymond Aron de la Universidá de París. Aron tamién lo fixo secretariu del Centru de Socioloxía Europea, institución d'investigación que fundó en 1959, dende'l restu de les estructures de la posguerra y col financiamientu de la Fundación Ford.
En 1962, cásase con Marie-Claire Brizard, con quien tuvo tres fíos: Jerónimo, Emmanuel y Lauren. A mediaos de 1960, treslladóse cola so familia a Antony, un suburbiu al sur de París. La familia xunir a la Béarn mientres les vacaciones escolares. Pierre Bourdieu taba interesáu nel ciclista del Tour de Francia y los deportes d'equipu como'l tenis o'l rugby.
Escuela de Hautes Études
En 1964, xunir a la Escuela Práutica d'Altos Estudios, depués estudió en 1975 na Escuela de Hautes en Ciencies Sociales (EHESS), esta postrera nacida de la pautonomía d'un sector de la EHESS. El mesmu añu, empezó la so collaboración con Jean-Claude Passeron, que lo llevó a la publicación del llibru Los herederos, que foi un gran ésitu y ayudólu a convertise nun sociólogu famosu.
A partir de 1965, cola obra ''Un arte medio. Ensayos sobre los usos sociales de la fotografía, siguida en 1966 por L'amor al arte, Pierre Bourdieu llevó a cabu una serie d'estudios sobre les práutiques culturales, qu'ocuparon una parte esencial de la so obra sociolóxica na década siguiente y dieron llugar a la publicación en 1979 de Distinción: Una crítica social del xuiciu'', que ye la so obra más conocida y la más importante nel campu sociolóxico, que s'atopa ente les diez obres sociolóxiques más importantes del mundu nel sieglu XX na clasificación establecida pol "Asociación Sociolóxica Internacional".
Xefe del centru d'investigación
Tres los acontecimientos de mayu de 1968, rompió col so maestru Raymond Aron, el pensador lliberal que desaprobó esi movimientu social. Fundó entós el Centru de Socioloxía de la Educación y la Cultura, que se dixebró del Centru de Socioloxía Europea. El mesmu añu publicó con Jean-Claude Chamboredon y Jean-Claude Passeron, L'oficiu de sociólogu, con una seleición de testos d'autores sobre los métodos de la socioloxía.
En 1985, convertir en direutor del Centru de Socioloxía Europea, qu'a partir d'ende fundióse col Centru de Socioloxía d'Educación y Cultura. La preservación de la estructura de les misiones de dambes entidaes tuvo dirixida pol so alumnu Remi Lenoir.
L'aceptación de la obra de Pierre Bourdieu creció gradualmente nel centru de la socioloxía francesa. La década de 1970 vio'l surdimientu d'una reconocencia anglosaxona que depués s'estendió a Alemaña, al traviés de la obra de Joseph Jurt, tres más d'una década.
Colexu de Francia
Gracies al sofitu d'André Miquel, convertir en profesor nel Colexu de Francia en 1981. Foi'l primer sociólogu en recibir la medaya d'oru del CNRS en 1993. Podemos destacar la paradoxa d'un home que vivió de cutio nel marxe de les instituciones académiques dominantes, empezando un estudiu críticu, por casu, en Homo academicus.
Editor
En paralelu a la so carrera académica, encabezó una importante empresa editorial, lo que-y dexó estender les sos idees. En 1964, convertir n'editor de la coleición "-y sens commun" coles Éditions de Minuit. Hasta 1992, Bourdieu publicó la mayor parte de los sos llibros, según les de los académicos influyíos por él, poro, promovía l'espardimientu del so pensamientu. Tamién publicó clásicos de les ciencies sociales (Durkheim, Mauss, etc.); o la filosofía (Ernst Cassirer, Erwin Panofsky, etc.). La coleición reveló a los llectores franceses los principales sociólogos norteamericanos (les traducciones d'Erving Goffman). Dempués del so pasu por Seuil, fundó la coleición Liber.
En 1975 crea, sobremanera col sofitu de Fernand Braudel, la revista Actes de la recherche en sciences sociales, que dirixó hasta la so muerte. Esta publicación ye una esposición de la so obra y la de los sos estudiantes. Estrémase de les tradicionales revistes académiques al traviés del usu de numberoses ilustraciones, el so gran tamañu y el so diseñu.
En 1995, como resultáu de los movimientos sociales y pidimientos de payares a avientu en Francia, fundó una editorial, Raisons d'agir (les razones p'actuar), tanto activista como académica, que publicó trabayos de mozos investigadores críticos del neolliberalismu.
La so producción ye bien estensa. Asina, en 1970 apaez ''Fondements d'une théorie de la violence symbolique. Reproduction culturelle et reproduction sociale, escrita con Jean-Claude Passeron; tres años dempués, en 1976, Le système des grandes écoles et la reproduction de la classe dominante''. Amás, ente otres munches obres, publica La distinction. Critique sociale du jugement (1979), ''Ce que parler veut dire. L'économie des échanges linguistiques (1982), Homo academicus (1984), La Noblesse d'état. Grandes écoles et esprit de corps (1989), Les règles de l'art. Genèse et structure du champ littéraire (1992), pero algama'l so mayor ésitu con La misère du monde'' (1993), onde denuncia'l sufrimientu social, que bebe nes fontes marxistes y nel pensamientu de Michel Foucault, y traza, nuna combinación de socioloxía y antropoloxía social, la radiografía de la esclusión social, de los desheredaos de la modernización, del progresu teunolóxicu y de la globalización.
El discursu de Bourdieu, que yá se manifestó con matices críticos enantes de mayu del 68, acentuar nos últimos años de la so vida con nueves argumentaciones contra'l neolliberalismu y en favor de la sociedá civil y del naciente Foru Social Mundial, participando cerca de los sindicatos, de les organizaciones non gubernamentales, de los emigrantes y de les asociaciones cíviques contra les posiciones neolliberales que nutríen el discursu de la sociedá llamada postmoderna. Bourdieu foi unu de los fundadores de la editorial Liber-Raisons d'agir, impulsora del movimientu Attac. Finó, de resultes d'un cáncer, en 2002. Según el diariu parisín ''Monde 039;', yera l'intelectual francés más citáu na prensa mundial de 1969.
Pensamientu
Foi unu de los sociólogos más relevantes de la segunda metá del sieglu XX. Les sos idees son de gran relevancia tantu en teoría social como en socioloxía empírica, especialmente na socioloxía de la cultura, de la educación y de los estilos de vida. La so teoría destacar por ser un intentu de superar la dualidá tradicional en socioloxía ente les estructures sociales y el objetivismo (fisicalismo), per un sitiu, frente a l'aición social y el suxetivismu (hermenéutica), per otru llau. Pa ello dótase de dos conceutos nuevos, el habitus y el campu según reinventa unu yá establecíu, el capital.
Por habitus entiende les formes d'obrar, pensar y sentir que tán aniciaes pola posición qu'una persona ocupa na estructura social. En cuanto al campu, ye l'espaciu social que se crea en redol a la valoración de fechos sociales tales como l'arte, la ciencia, la relixón, la política... Esos espacios tán ocupaos por axentes con distintos habitus, y con capitales distintos, que compiten tantu polos recursos materiales como simbólicos del campu. Estos capitales, aparte del capital económicu, tán formaos pol capital cultural, el capital social, y por cualesquier tipu de capital que seya percibíu como "natural", forma ésta del capital que denomina capital simbólicu. Los axentes, col habitus que ye mesmu dada la so posición social, y colos recursos de que disponen, "xueguen" nos distintos campos sociales, y nesti xuegu contribúin a reproducir y tresformar la estructura social. La obra na que presenta de forma más sistemática la so teoría ye El sentíu práuticu (publicada en castellán pola editorial Taurus).
Nel so trabayu empíricu destaca especialmente toa'l so llabor de crítica de la cultura, amosando que la distinción cultural nun ye más qu'una forma tapada de dominación, a la que denominó complicidá ontólogica ente'l campu y el habitus. Esta crítica nun-y lleva al cinismu ante les manifestaciones de l'alta cultura, sinón a considerar que toos tendríen de tener igual accesu a la mesma.
El so papel como intelectual cobró plena vixencia a partir de la segunda metá de los 90 en Francia, siendo les sos declaraciones oxeto de viva polémica, por caltener posiciones bien crítiques tantu con al respeutive de los medios de comunicación (vease "Sobre la televisión") como con al respeutive de la política polo xeneral. Propunxo y foi fundador del parllamentu de los escritores, una asociación pensada pa dar a los intelectuales mayor autonomía sobre'l so trabayu, y de esta forma poder criticar y controlar al poder al marxe de los sos medios d'espardimientu de la cultura.
*Sobre'l so teoría del campu lliterario'', vease l'apartáu correspondiente en Sociocrítica
Conceutos básicos
thumb|500px| Espaciu social y práutiques sociales según Pierre Bourdieu. La teoría de Bourdieu ta constituyida por un conxuntu de conceutos rellacionaos ente sigo y que namái s'entienden en rellación con otros. El puntu de partida del analís de lo social ye'l momentu objetivista o de la indagación, nel cual emponemos a carauterizar les estructures sociales esternes, lo oxetivo, lo social fechu cosa. El segundu momentu del analís va ser el suxetivista, la considerancia de les estructures sociales internes, suxetives, o lo social fechu cuerpu.
Habitus
Bourdieu suxure que los esquemes de pensamientu, perceición y aición revelar en base una cierta xénesis social, lo que determina l'adquisición de ciertos vezos que permanecen fondiaos a los espacios del campu social o grupos nos que l'axente densedólcase. El habitus ye la suxetividá socializada, ye la xeneración de práutiques que tán llindaes poles condiciones sociales que les soporta, ye la forma en que les estructures sociales grabar nel nuesu cuerpu y la nuesa mente, y formen les estructures de la nuesa suxetividá (Socialización). Aparentemente'l habitus paez daqué innatu, anque se forma d'esquemes de perceición y valoración d'una estructura social. Fai referencia a aquello que s'adquirió ya incorpórase nel cuerpu de forma duradera. D'esta concepción Bourdieu intenta romper col dualismu esistente hasta'l momentu ente'l fisicalismo objetivista ensin suxetu y el suxetivismu fenomenolóxicu ensin estructura.
Ye'l puntu nel que converxen la sociedá y l'individuu, pos ye una fola, que per un sitiu nos diz la manera a ser, o ye la manera na qu'unu yá asimiló -seique de manera inconsciente- los sos patrones y la voluntá d'unu propiu y de querer, o non, modificar esi habitus. El productu d'una empresa d'aprendizaxe que tolos campos sociales utilicen pa exercer control y apropiación.
El habitus de clase vendría siendo la posición del axente dientro de la estructura d'una clase social, onde l'individuu contribúi a la so producción y reproducción d'este mesmu sistema de rellaciones ente les clases. Nun ye un simple estilu de vida que se deriva de pertenecer a una clase sinón qu'implica la totalidá de los nuesos actos y pensamientos, pos ye la base cola cual tomamos determinaes decisiones. La base de toes nueses aiciones ye'l mesmu habitus de clase. Ye la pilastra que conforma'l pixín conxuntu de conductes y xuicios aprendíos anque paeciera que ye lo “natural”, como lo llama Bourdieu, en nós: los nuesos xestos, gustos, llinguaxe, etc. Por ello les persones de determinaes clases sociales comparten los mesmos gustos qu'aquellos que s'atopen nel so mesmu habitus social, estes afinidaes electives.
Campu
Los campos sociales son espacios de xuegu históricamente constituyíos coles sos instituciones específiques y les sos lleis de funcionamientu propies.
Campu - dominante y apoderao
El campu ye base de:
Los campos son les distintes configuraciones de clases o rellaciones sociales, onde se xunen pa rellacionase. Bourdieu esplicar como si fuera una rede, onde les rellaciones son necesaries. Estes rellaciones cola so respeutiva razón de ser y tamién cola so estatus social que los fai rellacionase de tal o cual manera.
P'asitiar a los individuos con más claridá nos campos, Bourdieu propón qu'asitiemos a los individuos nun mapa. Estes posiciones de los individuos funcionen con pareyes d'oposiciones, p, ej: probe/ricu, valiente/cobarde. Asina podemos analizar les diferencies nos individuos, según el campu nel que s'atopen, con más facilidá.
Condicionamientu
Paeciera en primer instancia, que al tar en determináu campu y yá tando dientro d'ésti, portámonos d'una manera específica, gracies al habitus, polo qu'atoparíamos determinaos. Pero él diría, que namái tamos condicionaos. Y ye equí polo que fai l'analoxía del xuegu, esti xuegu social” y ye qu'esisten ciertes regles y caxellos poles que te puedes mover, según el to allugamientu y la pieza que te toca xugar. Te llinda tar en cierta posición pero, dientro lo posible, cada unu ye capaz de decidir el so propiu movimientu.
Illusio
Bourdieu diznos que competimos despiadadamente, inclusive anque nun conozamos les regles nin les fronteres del nuesu xuegu. El fechu de tar nesti xuegu y de xugalo ensin siquier saber por que xugar ye la illusio, que ye una mera ilusión de lo que son les nueses pautes de conducta como modelos únicos a siguir. Ye la creencia nel xuegu per parte de los dos asities que s'apuesten una tema en particular.
Capital
Bourdieu a la d'efeutuar los sos analises sociolóxicos valora como capital non yá el acumulable en forma de moneda, infraestructures y bienes materiales intercambiables. Si namái se considera capital al dineru, nun pueden ser esplicaos los comportamientos aparentemente altruistes de los axentes que se mueven pel campu. Bourdieu incide en señalar que les práutiques de noble corazón asiéntanse tamién nuna base comenenciuda, crematística, económica, que dexa al axente l'acumuladura d'un capital que tien que ser denomináu d'otra forma, y que ye atropáu pol xugador de munches maneres: como capital simbólicu, en forma d'honor, honradez, solvencia, competencia, arrogancia, puxu, entrega más allá de tou barruntu; como capital cultural interiorizado o incorporáu, que ye'l que s'adquier nel senu d'una familia (p. ex. de clase alta), o d'una circunstancia concreta (una institución prestixosa); como capital cultural objetivado, que ye'l visible na acumuladura d'oxetos estraordinarios, obres d'arte qu'amuesen el gustu distinguíu del axente; como capital cultural institucionalizáu, que la so forma más evidente constituyir los títulos y diplomes; como capital social, consiguíu al traviés de la rede de rellaciones qu'establez l'axente pel campu. Toos esos capitales son tresformables en capital económicu, y viceversa. Son capitales que manifiesten la so efectividá so la condición del disimulu, del finximientu na creencia de la so non cualidá económica.
Poder
Como tou bon xuegu, lo que faemos ye competir. Agora, cada campu xenera la so capital. Cada axente trata d'amontar les sos capitales, usando les distintes estratexes de cada grupu qu'en cada campu alcuéntrase, pa siguir amontando la so capital, ye esto mesmu lo que da pie a les xerarquíes y a les revoluciones, xenerando estructures pa siguir cola so capital, ye dicir col poder.
Podemos ver, entós, que cada campu trata d'amontar el so poder valiéndose de la so capital y al tratar de salvaguardalo xenérense los conflictos. Asina ye como se va texendo esta rellación ente les estructures y historia, ente diacronía y sincronía. Los sos comportamientos, como'l motivu, van conformándose mutuamente. El poder apaez yá como un elementu de distraición que nun podemos ignorar. Podríamos concluyir que ye aquella llucha que se xenera tantu ente clases, individuos, ideoloxíes, pa caltener el mesmu y amontar dalgún capital.
Arte y cultura
Bourdieu ye consideráu un sociólogu de la cultura, a esti respectu analiza la cultura dende la perspeutiva de los campos onde establez que les clases estremar pola so rellación cola producción, pola propiedá de ciertos bienes, pero tamién pol aspeutu simbólicu del consumu. Nesti casu la clase hexemónica perpetuar nel campu económico, pero se legitima nel campu cultural.
La estética más legitimada na nuesa cultura ye la burguesa anque tamién esiste la estética de los sectores mediu y l'estética popular; sicasí, les consideraes obres d'arte nun son más qu'un oxetu qu'esiste namái na creencia coleutiva de quien la reconocen como tal. El valor que se-y atribúi a la obra d'arte aumenta conforme se legitime na estética burguesa y nel coleutivu d'artistes qu'acepten diches regles de xerarquización.
Pa compartir la disposición estética de les obres culturales tien de cuntase con un entrenamientu sensible de clase a les cualos apuértase al traviés de les posiciones nel campu. Participar del gocie de les obres d'arte manifiesta una posición privilexada nel espaciu social. Les práutiques culturales burgueses traten d'asemeyar que los sos privilexos xustificar por daqué más estéticu y noble que'l capital, eso ye la cultura.
Asina, Bourdieu plantega que “L'arte nun esiste”, lo qu'esiste son diversos tipos de producciones legitimadas y aceptaes polos grupos hexemónicos políticos que traten de salvar la so posición nel campu pol gustu de l'acumuladura d'estética.
La socioloxía ye un deporte de combate
Trátase d'un documental nel que se narra la vida académica de tan afamáu sociólogu. Nél podemos ver dende los sos momentos de mayor gloria hasta les situaciones angustioses a les que-y sometieron dalgunes de les persones coles que s'enfrentó a lo llargo de la so carrera, saliendo victoriosu.
El documental dura 2 hores 20 minutos y 11 segundos. Unu de los momentos más interesantes atopar nos minutos que siguen al 113, nos que se ve a un grupu de residentes d'un barriu marxinal aldericando con Bourdieu.
Opinión pública
Pa Bourdieu, la opinión pública (conformada al traviés d'encuestes d'opinión) nun esiste yá que esta alcuéntrase manipulada y ye explícitamente formulada por grupos de poder qu'al traviés de los medios de comunicación masivos imponen los sos intereses na palestra pública.
La encuesta d'opinión pa Bourdieu ye, nel estáu actual, un preséu d'aición política; la so función más importante consiste, quiciabes, n'imponer la ilusión de qu'esiste una opinión pública como sumatoria puramente aditiva d'opiniones individuales; n'imponer la idea de qu'esiste daqué que sería como la media de les opiniones o la opinión media.
thumb|Père-Lachaise - Division 28 - Bourdieu 01
Villanueva del Conde
Villanueva del Conde ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Francia. Pertenez al partíu xudicial de Béjar y a la Mancomunidá Sierra de Francia.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 12,99 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La fundación de Villanueva del Conde encuadrar nel procesu de repoblación lleváu a cabu polos reis lleoneses na Edá Media na Sierra de Francia. D'esta miente, Villanueva del Conde pasó a formar parte de l'alfoz de Miranda del Castañar tres la creación d'ésti pol rei Alfonsu IX de Llión en 1213, teniendo entós el nome de L'Aldea el Conde, tomando darréu'l títulu de villa al que debe la so denominación "Villanueva", ente que el "del Conde" fadría referencia a los condes de Miranda. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Villanueva del Conde foi incluyíu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Estructura urbana
La gran peculiaridá d'esti pueblu ye la disposición de les sos cases en forma de nucleu cercáu perfectamente zarráu, una arquiteutura que se foi calteniendo a lo llargo de los sieglos (estudios recién daten del sieglu XVIII el zarru completu del perímetru) y que ta reproducida en pocos pueblos d'Europa. L'espaciu interior zarráu llámase comúnmente "huertitas" y correspuenden de normal a los patios traseros de les cases. Aportar por mediu de tres accesos practicaos debaxo de les cases y xuníos per mediu de les "callejinas" les cualos tán devasaes por murios de piedra d'un metro d'altor.
thumb|left|300|Vista xeneral del pueblu
A esta estructura defensiva contribúi l'arquiteutura tramonada qu'adquieren les cases onde la fachada del pisu inferior ta fecha dafechu de mampostería, mayoritariamente granitu, y la de los superiores con una combinación de tramones de madera dispuestos irregularmente y piedres típiques de la Sierra Salmantina que rellenen los buecos. Dacuando, l'adobe tamién ye usáu pa tal fin.
Típicamente, les cases disponen de dos entraes, un grande que da accesu a la corte, y otra más pequeña que da accesu a la vivienda. Nes construcciones antigües, inda se caltién la entrada principal asitiada a una ciertu altor del nivel de cai que'l so desnivel ye superáu por una escalera de madera o mampostería. Los pisos cimeros tán acutaos pa la cocina y comedor mientres los inferiores pa los cuartos, al poder aprovechar asina'l calor natural qu'esprendíen los animales qu'habitaben nel pisu darréu inferior onde s'asitiaba la corte. La cocina dispón de chimenea que fai la doble función de cocinar y ensugar la matanza que se realiza a principios d'avientu. El corredor ye otru elementu común nes fachaes de les cases, de normal rematáu con barandes de madera, anque tamién de pueden atopar de forxa.