cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Desensibilización y reprocesamiento por movimientos oculares
El trauma según el EMDR
N'ocasiones, l'individuu nun alvierte la incoherencia de tales reacciones, pero en munches otres, estes postreres van acompañaes de desconciertu o de frustración, y llega inclusive a reprochase a sigo mesmu por protagonizales entá siendo consciente de lo innecesario, de lo indebío y de lo contraproducente de les mesmes.
Medina de Pomar
El castiellu de los Velasco, o alcázar de los Condestables de Castiella. Sieglu
thumb|210px|[[Monesteriu de Santa Clara (Medina de Pomar)|Monesteriu de Santa Clara.]]
Desensibilización y reprocesamiento por movimientos oculares
El trauma según el EMDR
El trabayu del terapeuta de EMDR consiste n'ayudar al paciente a reintegrar los sucesos traumáticos, de cuenta que éstos nun sigan causándo-y dolor nin sufrimientu.
Tipos de trauma
Conócense dos tipos de trauma:
Medina de Pomar
Santuariu de La nuesa Señora del Salcinar y del Rosario. Sieglu
Ermita qu'alluga a la Virxe del Rosario, patrona de la ciudá. Empresta'l so nome a les fiestes grandes de la ciudá que celebren el primer domingu n'ochobre. Atopar nel Paséu de la Virxe -esquina cola cai San Llorienzo-. Ye la ilesia más querida polos medineses y amuesa d'ello ye que munchos la escueyen pa casase ellí.
Desensibilización y reprocesamiento por movimientos oculares
Formación
La formación necesaria pa convertise en terapeuta de EMDR esixe cursar dos bloques de 20 hores de duración, a los qu'hai que sumar otros cinco hores de supervisión per cada bloque o parte. Hubo discutinios al respeutu, yá que namái EMDRIA da les habilitaciones a entrenadores, pero tal plan formativu garantiza la coherencia de l'aplicación de EMDR: asina, un terapeuta d'Israel va trabayar básicamente col mesmu procedimientu qu'unu de Guatemala.
Medina de Pomar
Santuariu de La nuesa Señora del Salcinar y del Rosario. Sieglu
thumb|210px|Ilesia de Santa Cruz
Desensibilización y reprocesamiento por movimientos oculares
Efeutividá y reconocencies
Nel 2002, el Conseyu Nacional de Salú Mental d'Israel designó al EMDR como unu de los trés tratamientos preferíos pa víctimes del terrorismu; el Departamentu de Salú d'Irlanda del Norte, pela so parte, considerar como unu de los dos tratamientos a escoyer pa víctimes de trauma. Darréu, el Departamentu de Defensa y el Departamentu d'Asuntos de los Veteranos de los Estaos Xuníos publicaron dellos informes qu'asitien al EMDR dientro de la categoría de terapies con mayor nivel d'evidencia científica, y encamienten el so usu nel tratamientu del TEPT.
Medina de Pomar
Ilesia parroquial de Santa Cruz. Sieglu
Allugada no más alto de la ciudá, a la fin de la cai Santa Cruz, ta recostada sobre l'antigua muralla.
Nel Altar Mayor puede apreciase el bellu retablu tardientu-góticu, del sieglu dedicáu a San Juan Bautista.
Desensibilización y reprocesamiento por movimientos oculares
Efeutividá y reconocencies
Distintes investigaciones demostraron que tres sesiones de 90 minutos de EMDR dexen camudar el criteriu pa trestornu de estrés postraumático (TEPT): ente'l 80 per cientu y el total de los individuos que presenten una única esperiencia de trauma, incluyida una violación, un accidente o un desastre. Nel casu de quien sufrieron traumas múltiples, el tiempu de tratamientu ye mayor: calcúlase que son necesaries ente 8 y 12 hores de tratamientu pa esaniciar d'un 77 a 80 per cientu del TEPT causáu por trauma múltiple.
Medina de Pomar
Ilesia parroquial de Santa Cruz. Sieglu
Nos llaterales, atópense los mausoleos de los Salinas y de Pedro Ontañón, embaxador de los Reis Católicos. Sustraíu del so llugar orixinal en Salinas de Rosio.
Una placa a la entrada del templu recuerda'l sínodu diocesanu celebráu nesta ilesia en payares del añu 1500, pol Obispu de Burgos Frai Pascual de Ampudia l'únicu de la historia celebráu fora de la capital.
Amás d'actos relixosos, y por cuenta de la so bona acústica la parroquia ye emplegada pa la realización d'actos musicales pela banda municipal de música y les corales, sían locales o foranes.
Conventu de San Pedro de la Misericordia. Sieglu
miniaturadeimagen|Interior de la ilesia conventual de San Pedro, dedicada a La nuesa Señora de Loreto. Conventu asitiáu xunto a la plaza de Somovilla, na parte baxa del cascu históricu. Anguaño atópase zarráu.
Del conventu queden la ilesia consagrada a San Pedro de la Misericordia, les antigües escueles, unes cases que dan a la cai Laín Calvo (cai Menor) que les usen asociaciones recreatives (peña Athletic) y el nuevu conventu que se construyó en 1973 dempués de vender la güerta y l'antiguu conventu de piedra. Tamién permanez de pies la primer parte del antiguu conventu, que la so capiya ye una cafetería bastante elegante y el restu de lo que queda del edificiu ye d'un hotel. La ilesia ye reconocible dende la plaza porque nel so campanariu añeren cigüeñes.
Ermita de San Millán. Sieglu
Ye l'edificiu más antiguu de los que se caltienen na ciudá, asitiáu xunto al monesteriu de Santa Clara y a les ruines del Hospital de la Vera Cruz.
Mientres munchos años utilizóse como establu, pasando casi inalvertida pa la mayoría de los medineses anque conocida por munchos por ermita de Santa Lucía.
miniaturadeimagen|267x267px|Arcu de la cadena
Arcu de la Cadena. Sieglu
Ye una de les puertes que daba accesu a la ciudá cercada so casar torre del antiguu alcaide. Trátase d'un puntu dominante y fuerte de les defenses del barriu castellanu, dende onde puede apreciase una bona vista de les cases colgantes.
Anque la so denominación correuta ye puerta de la Cadena, siempres se conoció como "arcu de la cadena". Debe'l so nome al fechu de tar instalada nella los dos ferradas fueyes de carbayu que cerraben el barriu castellanu tres la queda, por aciu cabrestantes y cadenes, tranques y retranca.
Mientres se construyó l'alcázar y dempués, mientres vivieron nél los señores de la entós Villa, güei Ciudá, l'alcaide habitó nel torrexón asitiáu enriba de la puerta, puntu dominante y fuerte que bien podía aguantar cualquier acometida. El torrexón correspuende güei cola llamada casa del Arcu de la Cadena, propiedá de la familia Ordozgoiti, que los sos antepasaos fueron Alcaides de Medina de Pomar.
Arcu de la Judería. Sieglu
miniaturadeimagen|300x300px|Arcu de la judería Cuando s'alzó, yá nun esistía población xudía en Medina al ser espulsada polos Reis Católicos. Formó parte de la cerca de la muralla.
miniaturadeimagen|260x260px|Casa Salinas-Paz. Sieglu
Casa de los Salinas / Paz. Sieglu
Asitiada na parte más alta de la ciudá xunto a la ilesia parroquial de La Santa Cruz, con que'l so pórticu fai medianía. Bases del sieglu, calteniendo inda tracerías medievales. Trátase de la construcción civil más antigua de Medina de Pomar, anterior inclusive al Alcazar de los Condestables. Nel so actual muriu de poniente reparar claramente'l perfil de la torre defensiva sobre la que se foi ampliando, tantu n'altor como en achura, hasta llegar a l'actual casa-palaciu.
Dotada d'un dintel renacentista na so fachada, amuesa nuna equina l'escudu de los Salinas. En tiempos caltuvo un accesu direutu al pórticu de la Ilesia.
A lo llargo de los años la casa, de cuatro altures, foi, amás de residencia señorial y centru social de la burguesía medinesa, colexu de señorites, fábrica de llexíes, consulta médica o abellugu de lliberales mientres les guerres carlistes. La casa sufrió numberoses restauraciones, permaneciendo siempres na mesma familia anque los apellíos camudaron por cuenta de les primogenituras femenines. miniaturadeimagen|Vista parcial de la Plaza Mayor y la so cai
Cai Mayor
left|miniaturadeimagen|253x253px|Cai Mayor dende l'arcu d'entrada Percuerre de Norte a Sur el cascu históricu de la ciudá. Exa de la vida medinesa y accesu d'entrada y salida a la ciudá cercada mientres sieglos. Traviesa la Plaza Mayor, sede del Conceyu de la ciudá.
Nel so tramu alto vertebraba la cortil cercada del barriu castellanu y acoyía los cafés más representativos y les tiendes más importantes, sobremanera testiles y de zapatería.
Na so parte inferior o norte que remata na plaza de Somovilla concentrábase'l mayor númberu de pequeños comercios, chigres, y otros servicios como peluqueríes, arreglu de calzáu o ferreteríes.
Anque perdió la fuercia comercial d'antaño sigue siendo escenariu de la mayoría d'acontecimientos culturales y sociales de Medina.
Oficines de turismu
La llocalidá cunta tres puntos d'información al visitante: una asitiada na cai Mayor, nos baxos del Conceyu, nel Muséu Históricu de Las Merindades (Alcázar de los Condestables), dambos de titularidá municipal y una tercera, el CIT, tamién na cai Mayor.
Muséu Históricu de les Merindades
Ta allugáu nel interior del Castiellu de los Velasco, o Alcázar de los Condestables, en plenu cascu vieyu.
Distribuyir en cuatro plantes y alluga documentos, manuscritos, restos arqueolóxicos y enseres qu'amuesen la historia del pueblu y dexa conocer solo la historia del pueblu de Medina. Coles mesmes, realícense visites empuestes, actividaes y esposiciones temporales.
Na planta baxa del muséu podemos atopar la receición, la sala de Las Merindades y la sala d'Esposiciones. Na primer planta vamos atopar la Sala Noble del Alcázar, una ambientación del sieglu y la sala d'Arqueoloxía. Na tercer planta allúgase la sala d'Historia y Patrimoniu y la sala d'Etnografía. Finalmente, podrán reparase unes vistes arrogantes de la ciudá dende la terraza y visitar la sala de Belles Artes.
Pol so conteníu museográficu, el Muséu Históricu de Las Merindades ta incluyíu na Rede de Museos de la Xunta de Castiella y Lleón.
Muséu de Santa Clara
miniaturadeimagen|Cristu Yacente de Gregorio Fernández Allugáu dientro del Monesteriu de Santa Clara y asitiáu no qu'una vegada foi la cripta o'l podredoriu. Nél enseñen les obres d'arte y reliquies del monesteriu, la mayoría donaes pola familia Fernández de Velasco, benefactores-patronos del monesteriu nel pasáu. El proyeutu museísticu desenvueltu en 2013, incorporó nueves teunoloxíes, foi realizáu pol arquiteutu Jesús Castillo Oli y cuntó col sofitu de la Xunta de Castiella y Lleón y la Fundación Santa María la Real d'Aguilar de Campoo. Munches de les sos pieces han participaos en distintes ediciones de la esposición Les Edaes del Home. Ente les obres sobresal un Cristu yacente obra de Gregorio Fernández realizada en redol a 1623 y consideráu como una de los cinco meyores obres del autor y un exemplu únicu d'escultura barroca.
Dignu de ver ye una alfombra mudéxar del sieglu.
Tamién son reseñables delles tables flamenques, especialmente L'Adoración de los Reis Magos pintada por Hans Memling, mientres el postreru terciu del sieglu o La Sagrada Familia con Santa Ana (1604), de Hendrick de Clerck. Tamién ye notable'l Cristu de Lepanto, unu de los 3 crucifixos tallaos en marfil en 1571 que'l papa Pío V apurrió a cada nación que lluchó na batalla de Lepanto; amás de variaos motes y xoyería.
Una vegada ellí merez la pena visitar la ilesia del monesteriu, que ye panteón funerariu de los Fernández de Velasco, familia que fundó y caltuvo el monesteriu. Amás de les tumbes cabo ver los altares.
Muséu del románicu en Las Merindades
Allugáu na antigua ermita de San Millán en Medina, dientro del complexu del monesteriu de Santa Clara. Espónse una perspeutiva a base de paneles del románicu na zona. Pa visitalo, preguntar nes oficines de turismu o nel muséu de les Merindades.
Fiestes del Rosario
Les fiestes mayores de Medina celebren el primer Domingu d'Ochobre n'honor a la so patrona, la Virxe del Rosario, les fiestes duren 2 fines de selmana y el llunes y martes siguientes a la primer fin de selmana; ampliándose les fiestes hasta'l día de la Virxe del Pilar, patrona de la Hispanidá. Mientres estes fiesta realicen mises, suelta de vaquillas, festexos taurinos (toros, novillada, becerrada y rejones), verbenes y conciertos, xuegos infantiles, barraques, campeonatos (bolos, mus...), fútbol, fueos artificiales y toru de fueu ente otres actividaes. Y tou amenizado poles sos animaes y coloristes peñes, estes son:
Azy-sur-Marne
Azy-sur-Marne ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Turdus fuscater
'Turdus fuscater ye una especie d'ave paseriforme suramericana de la familia del xéneru Turdus''. Puebla zones montiegues y de carba de Venezuela, Colombia, Ecuador, Perú, Bolivia.
Xenero
Puede estremase'l machu adultu de la fema adulta a partir del aniellu ocular. El machu tien un aniellu ocular de color naranxa o mariellu y la fema tener de color negru. El T. fuscater ye confundíu col Turdus serranus, sicasí, el T serranus ye de color negru más escuru nel pechu que'l T fuscater.
Azy-sur-Marne
Tien una población de y una superficie de  km².
Medina de Pomar
Fiestes de San Isidro
Les fiestes menores de Medina celebren el sábadu más cercanu al 15 de mayu n'honor de San Isidro, patrón de los llabradores. Los actos d'esta xornada constituyir la misa solemne na ermita del Rosario, procesión de la imaxe de san Isidro na redolada del templu y bendición de los campos, acompañáu poles autoridaes y fieles asistentes; amenizado pol grupu de dances "Raigaños" y los dulzaineros. Con toros pela tarde y verbena pela nueche. El 16 de mayu realiza la puya del "ramu" na plaza Mayor.
Ruta de Carlos V
miniaturadeimagen|Recreación de la entrada de Carlos I en Medina de Pomar Los 24 conceyos españoles nos que pernoctó Carlos I d'España y V d'Alemaña [1500-1558] nel so últimu viaxe con destín al Monesteriu de Yuste (Cáceres) xuniéronse nun proyeutu común denomináu "La ruta de Carlos V". Carlos V desembarcó'l 28 de setiembre de 1556 en Laredo (Cantabria) para dos díes depués empecipiar el so percorríu escontra Yuste, onde llegó'l 5 de febreru de 1557 en permaneciendo delles xornaes en Jarandilla de la Vera (Cáceres). miniaturadeimagen|Carlos I percuerre la ciudá en siella gestatoria|esquierda La tercer fin de selmana d'ochobre realicen los actos de recibimientu del emperador nes cais del cascu históricu con un mercáu renacentista.
Nemozoma elongatum
Nemozoma elongatum ye una especie de coleópteru de la familia Trogossitidae.
Medina de Pomar
Ruta de Carlos V
El domingu pela mañana faise un desfile imperial, onde se recibe al emperador y el so séquitu proveniente de Cantabria na avenida de Bilbao onde se-yos recibe pol señor de Medina'l Condestable y les autoridaes de la entós Villa, de siguío toos desfilen hasta la plaza de la Corrolada, onde l'actu remata con un discursu del emperador y les autoridaes.
Nemozoma elongatum
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Medina de Pomar
Selmana Santa
Anque la tradición ye secular, dende'l postreru cuartu del sieglu la Selmana Santa medinesa tresformóse nun acontecimientu d'interés provincial que rexunta a miles de persones a lo llargo de tol percorríu.
La mayoría d'imáxenes vienen de la ilesia parroquial de Santa Cruz y del Santuariu de La nuesa Señora del Rosario.
Anguaño procesionan ocho cofradía la tarde de Vienres Santu, tres la celebración de los oficios propios del día. El percorríu traviesa les principales cais de la llocalidá, partiendo dende la plaza Mayor, siguiendo pela cai Mayor, esviándose escontra l'Avenida la Ronda, Avenida de Santander, pasando pola Plaza de Somovilla pa tornar xubiendo la cai Mayor hasta rematar nel puntu de partida, la plaza Mayor, onde se reza la Salve como colofón.
Ye característicu d'esta Selmana Santa la figura del Cristu viviente que porta una cruz real de grandes dimensiones, acompañáu de lexonarios romanos. Realiza, conforme al rellatu que narra los Evanxelios, los trés cayíes con gran realismu.
Les confreríes que participen son:
Más festividaes
Celébrase la tarde del domingu de Pascua. Costume enraigonada, na cual los mozos medineses dir coles sos cuadrielles d'amigos/as a merendar la rosca fora del cascu urbanu de Medina. La rosca ye un productu de panadería disponible tol añu.
16 de xunetu. Celébrense actuaciones pela tarde na plaza de la Corrolada.
La Nueche en Blanco de Medina de Pomar celébrase'l primer vienres d'agostu. Ye una nueche d'accesu gratuitu a la cultura, una nueche que combina gratuidá, vanguardia, ciudadanía y sostenibilidá. El pueblu de Medina de Pomar abre les sos puertes por que tolos medineses y visitantes conozan y esfruten del patrimoniu, del arte, la música, el teatru, actividaes, esposiciones, talleres pa tolos públicos, etc., n'horariu de 20:00 a 2:00 h.
Concentraciones culturales
left|miniaturadeimagen|Encaxes realizaos en Medina de Pomar Trátase d'una concentración de calter nacional que celebra cada dos años entamáu pola Asociación d'Encaxeres de Medina de Pomar. La próxima edición va ser la IX y va desenvolvese el 4 de marzu de 2017.
Celébrase añalmente na pedanía de Criales. miniaturadeimagen|Exemplares de caballu losino
Zones verdes
thumb|240x240px|[[Ríu Trueba al so pasu pol parque de Villacobos en Medina de Pomar.]] La ciudá de Medina cunta con delles zones verdes asitiaes na ribera del ríu Trueba. Estes árees naturales son el meyor espaciu pa contemplar la naturaleza, pasiar, etc., ensin salir del cascu urbanu.
La Chopera: ye un parque de mediana estensión que ta formáu per una zona verde semada por chopos, bancos, merenderos y barbacoes. Ta asitiada xunto al complexu escolar, el polideportivu municipal y les piscines climatizaes nel paséu de la Virxe. Al pie de esta zona verde, podemos atopar parques infantiles, merenderos y aparcamientu.
Parque de La nuesa Señora del Rosario: esti parque recibe'l so nome por tar asitiáu xunto al santuariu de La nuesa Señora del Rosario. Atopar ente la Chopera y el campu municipal de fútbol “Jesús María Pereda”. Distintos tipos d'árboles y plantes faen d'esti espaciu un llugar sele y único.
Parque de Villacobos Ye'l parque más grande del conceyu. Pel branu conviértese en zona de recréu y de bañu, al tar xunto al ríu Trueba. Una zona de paséu introduznos al parque y en cruciando una pequeña ponte atopamos merenderos, zones infantiles, etc. Amás, una pasarela de madera que traviesa'l ríu comunícanos col parque de Villamar. Precisamente dende esti barriu medinés empezar a suministrar lluz llétrico de forma industrial a los primeres abonaos, allá por finales del sieglu XIX. Dende la ponte pueden esfrutase de les vistes del Pozu de la Peña, la zona de bañu que s'utiliza nos meses de branu. El Pozu de la Peña foi mientres décades la gran "piscina" onde aprendieron a nadar los medineses. Güei el so caudal bastante amenorgáu, sigue siendo una zona d'esparcimientu bien popular na ciudá.
Rede de Senderos
miniaturadeimagen|Estensa rede de senderos pa esfrutar de la naturaleza Medina de Pomar cunta con una amplia rede de senderos homologados que conviden a afayar y esfrutar de la biodiversidá, el patrimoniu natural y etnográfico que tien el conceyu.
Más de 200 quilómetros de senderos y caminos señalizaos estremar nun GR-186 de 73 Km y 11 PR numberaos ente'l BU 134 y el BU144 que conviden a fundise cola naturaleza.
Residencia vieyos
La residencia La nuesa Señora del Rosario ta allugada xunto a la ermita del so mesmu nome. Ye una entidá mista públicu-privada, na cual tienen gran importancia los sos benefactores.
Economía
Les actividaes que sofiten la economía llocal son, por orde d'importancia: servicios, construcción, agricultura ya industria.
Sectores económicos
Tien gran pesu la hostelería como sustentu de l'actividá turística, con chigres, restoranes, hoteles, restorán-cerveceres y camping (nel barriu del Vau).
- Agricultura: l'actividá agrícola estremar en 3 partes: (1) tierres de llabor onde abonda la cebera, (2) güertes, ente tolos productos hortícolas merecen destacar les llechugues, con gran reconocencia nos mercaos, onde se distribúi sol nome de llechuga de Medina y (3) pataques de llantadera, cultivaes nel Valle de Losa, del cual, gran parte de los sos pueblos formen parte de Medina. - Ganadería: estrémense dos tipos de ganáu; per un sitiu bovín, pa carne de les carniceríes, y per otru llau, caballar.
Comerciu
El comerciu medinés siempres tuvo una gran influencia ya importancia na contorna, a ello contribúi que sía'l centru económicu más importante de la contorna, afaciéndose a les nueves necesidaes de los veceros. El comerciu medinés más enllantáu ye'l siguiente, anque esisten más tipos:
Estes feries distribuyir a lo llargo del añu y son: L'Ascensión (40 díes dempués de Selmana Santa) Santa Marina (19 de xunetu) San Miguel (30 de setiembre) Munchos pueden creer qu'estes feches son aleatories o impuestes pola medría estacional de la población y de l'actividá económica o pola alministración. Namás lloñe de la realidá, toes elles funden los sos raigaños nel pasáu de la ciudá y de la contorna.
Polígonu industrial Les Navas
Asitiáu a la entrada de Medina dende Bilbao.
Gastronomía
La gastronomía ye unu de los curiosos de la llocalidá. De les güertes de la llocalidá destaquen les llechugues y pataques. De los sos carnes merecen destacar pol so sabor, frescura y cría al campu del ganáu, destacando les morcielles de Burgos producíes na contorna. N'abril ye típicu comer revueltu de perrechicos. Mientres la Selmana Santa cascoxos en mueyu de cogordes y el Domingu de Pascua ye típicu merendar la rosca, que ye un roscu o chori-pan esplanao en que la so capa media pónense rodajas de chorizu, panceta, beicon, güevu,... (caúnu facer a la so manera) y faise al fornu como cualquier productu de panadería.
Del so repostería mentar les pastes y los hoxaldres. Les cartes de los sos restoranes combinen platos de cocina castellana, vasca, y los de nuevos enclinos culinarios, amás, en delles festividaes, ufiértense degustaciones gastronómiques.
Personaxes pernomaos
Anque vivía en Madrid, siempres pasó llargues temporaes en Medina. Benefactor de los más precisaos tantu en Madrid como na so ciudá natal, dexó en donación al asilu dos edificios de bona factura asitiaos na cai Mayor y que, inda güei, apurren rentes a la entidá benéfica. El so entierru tuvo un puntu d'escándalu pa la costume de la dómina al ser acompañáu de la interpretación del Himnu de Riego, quintaesencia del republicanismu que, per otra parte, rexía'l país en 1932.
Claudia Treviño Santa Cruz
Claudia Treviño Santa Cruz ye una científica mexicana especializada en problemes de infertilidad y desenvolvimientu d'anticonceutivos novedosos. Dende mayu del 2013 funge como Coordinadora de Docencia del posgráu en Ciencies Bioquímiques de l'Academia de Ciencies de Morelos. Ye nivel II del Sistema Nacional d'Investigadores. La Fundación Alexander von Humboldt nomar la so embaxadora científica en Méxicu.
Biografía
Graduóse con mención honorífica de la llicenciatura de Química na UNAM. Trabayó nel Institutu de Ciencies Nucleares como Téunica Académica. Darréu realizó maestría y doctoráu en Bioquímica na Universidá Estatal de Nuevu Méxicu n'Estaos Xuníos de Norteamérica. Realizó un postdoctorado nel Biozentrum en Frankfurt, Alemaña. En 1995 incorporar al Institutu de Bioteunoloxía de la UNAM.
En 2011 conformó un consorciu, con Dr. Alberto Darszon y Dr. Takuya Nishigaki, que se dedica al estudiu de la fisioloxía del espermatozoide.
Melgar de Fernamental
Melgar de Fernamental ye una llocalidá y conceyu español asitiáu a veres del ríu Pisuerga na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión, contorna d'Odra-Pisuerga, partíu xudicial de Burgos, cabecera del conceyu del so nome.
Llocalidá
Municipio formáu pola incorporación na década de los setenta del sieglu XX de los conceyos de 09349 Santa María Ananúñez (provincia de Burgos) y de 34162 San Llorente de la Vega, hasta entós perteneciente a la provincia de Palencia, coles siguientes llocalidaes:
Otres llocalidaes que s'incorporaron a Melgar nos pasaos sieglos:
Toponimia
El so topónimu ta compuestu de dos pallabres, magar hai munches duldes respeuto al orixe de la primera d'elles en función de la dómina na que se realizó'l primer asentamientu.
La pallabra Melgar pue tar realcionada cola voz d'orixe célticu ambélicas que deriva a amelga, formáu pol raigañu céltica el-(cir) y el prefixu ambi- (redolada) que quier dicir faxa de terrén que'l llabrador señala nun haza (porción de tierra de cultivu) pa esparder la semienta con igualdá. Xuniríase entós la terminación -AR, dándo-y el significáu de terrén estremáu en "amelgas" o estreches finques».
Fernamental vien del nome del so repoblador, el conde Fernán Armentález, fíu del caudiellu Armentario, descendiente de los condes d'Amaya, sieglu X. Fernán Armentález dio carta puebla pola que quedaben suxetes a la población otres de la contorna, en 950 y dio-y el nome de «Melgar de Suso». El fueru foi confirmáu pol conde Garcí Fernández de Castiella y más tarde por Fernandu III.
El so xentiliciu ye melgarense.
Historia
Na dómina del Imperiu Romanu asitiábase la ciudá de Dessobriga, ente los actuales conceyos de Melgar de Fernamental, Osornillo y Osorno_la Mayor, siendo anguaño terrenal melgarense y osornense. Coles mesmes, per esta zona escurríen múltiples calzaes romanes, ente la que destaca la Hispania-Itálica, que cruciaba poblaciones tales como Caesaraugusta, Segisamone y Asturicaaugusta. La Vía de Saldania partía dende los pies del actual Melgar una vegada cruciáu'l Pisuerga. La Vía del Pisuerga, qu'escurría ente los conceyos actuales d'Herrera y Astudillo, pasaba pela zona de la vega, a los pies de la talaya nel altor.
Escontra 1217, foi señor de Melgar, Pedro Fernández de Villegas (en 1188, «recibió los Ferres Regios», y en 1212 la Orla de les sos Armes les Reales de Castiella de los sos colores) quien tamién yera posesor de los señoríos de Villegas, Villamorón, Bañares, Grañón, Manquillos, Piña de Campos, Cóbreces, Villasevil, Castillo Pedroso y Moñux.
Na dómina de los Reis Católicos y de Carlos I la población goció de gran rellumanza. Nel añu 1572 fueron mercaos a la Corona los derechos xurisdiccionales de la villa por Fernando López del Campo que yera miembru del Conseyu de Facienda de Felipe II na so calidá de factor, alzándose en señor de la mesma con derechu a llevantar ellí la so residencia, pertenecía a una rica familia de comerciantes en llanes orixinarios de Castrojeriz que fixeron la so fortuna comerciando con Flandes; el dominiu señorial de López del Campo sobre Melgar duró pocu, pos en 1589 foi quitáu del mesmu por orde del rei al quedar incurso nun procesu xudicial por supuesta malversación de fondos públicos; pasó de nuevu la población a ser villa de realengu.
Propiedá de la Corona, en 1612 foi vendida nuevamente xunto colos sos llugares de xurisdicción, que nesi momentu amenorgar a Melgar de Yuso y Itero del Castillo, pol Rei Felipe III al Duque de Lerma. (Les otres poblaciones que constituyeron el nucleu del Fueru de Melgar yá se desafiaren de tutelar de la villa o sumieren como nucleos de población en sieglos anteriores). Según el cronista d'esa dómina Luis Cabrera de Córdoba, el mesmu duque de Lerma, Francisco de Sandoval y Rojas vieno a Melgar a tomar posesión de la villa acompañáu del rei Felipe III en persona, dambos personaxes fixeron la so entrada en Melgar el 4 o 5 de payares de 1612, en pallabres del cronista: «De Carrión pasó El so Maxestá a Melgar de Fernamental, villa bien bona y grande, que mercó'l Duque, y foi tomar la posesión y corrieron toros y fixeron dances y otres gayoles a La so Maxestá». Ignórase si esiste o esistió dalgún documentu onde se narre esti episodiu que tuvo que tener gran trescendencia na vida d'un pueblu como Melgar; l'añu 2012 cumpliéronse los 400 años d'esta histórica visita a la villa. Dende estes feches, y hasta la desapaición del réxime señorial cola Constitución de Cádiz de 1812, Melgar perteneció a esta casa ducal y los sos descendientes
A mediaos del sieglu XVIII empezar a construyir una de les primeres grandes obres hidráuliques de la España moderna y qu'entá esiste anguaño: el Canal de Castiella, qu'escurre al traviés del términu municipal. Utilizáu pa la navegación y tresporte de mercancíes, foi un finxu pa la dómina y que pretendía comunicar la estepa castellana col Cantábricu.
Con Carlos III hubo una recuperación económica pocos años dempués de la puesta n'esplotación de la canal gracies a la creación de la Real Fábrica de Curtidos a la Inglesa por Antonio Tomé, según la instalación de fábriques de farina y un puxante comerciu de granos y d'otros artículos nel mercáu selmanal que se celebraba dende tiempu inmemorial cada xueves y nes diverses feries instituyíes.
Villa que formaba parte, na so categoría de pueblos solos, del Partíu de Castrojeriz, unu de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787, xurisdicción de señoríu siendo'l so titular el duque del Infantado, naquella dómina Pedro de Alcántara de Toledo y Silva (1729-1790) docenu duque y herederu tamién de los títulos de Távara, Lerma y Pastrana, quien nomaba alcalde ordinariu.
Na actualidá alvierte una meyora de los sos servicios y comunicaciones, tando allugaos na autovía A-231, l'autovía del Camín de Santiago.
Patrimoniu
Tien rincones y plazuelas típiques: El Corru, El Cañu, el Barriu Parché (plaza de Fernan Armentález), les portalaes de San Antón, el corrín…
De grandes proporciones, ye una sabia conxunción de dos modelos distintos, a saber: empezada nel sieglu XIV según un modelu de planta de cruz llatina, a imitación de la planta de la catedral de Burgos, siguida y terminada nel sieglu XV, y darréu reconstruyida en gran parte a mediaos del sieglu XVI pol so estáu ruinosu, camudando'l modelu de planta de cruz llatina al modelu de planta de salón, dando como resultáu un perampliu espaciu interior. Estes obres de reconstrucción fueron encamentaes al maestru canteru Juan de Escarza escontra la década de 1560 y que probablemente tenía un orixe vascu, que plantegó una reconstrucción total del templu a partir del cruceru, transladando y alzando los murios perimetrales, allargando les naves de la ilesia con un tramu más y diseñando unes potentes columnes que tuvieren de soportar les peramplies bóvedes que se xeneraríen. Dempués de casi dos décades de trabayos y tres el fallecimientu de Juan de Escarza en 1576, el cabildru de Santa María fixo un nuevu contratu d'obres en 1582 colos maestros de cantería Pedro de Escarza (fíu de Juan de Escarza)y Pedro de la Torre Bueras, esti postreru orixinariu d'El Monte santanderín, nel que "comprometer a siguir les obres empecipiaes por Juan de Escarza nes torres, pilastres y capiyes de la ilesia de Melgar de don Fernán Mentález" Nestes obres exerció d'apareyador el canteru Domingu de Ganzedo.
Sobresal el conxuntu escultóricu de la so portada del mediudía, d'estilu góticu de finales del sieglu XV, los historiadores del arte la adscriben a la escuela de Gil de Siloé. Otra portada a tener en cuenta ye la que s'asitia nel hastial del templu, pertenez al postreru terciu del sieglu XVI, ta llabrada nun elegante estilu clasicista, nes últimes investigaciones de los historiadores d'arte asignóse la so autoría a los artistes milaneses Angelo de Bagut y Bartolomé Carlone, fechu bien probable yá que esti escultores y arquiteutos taben trabayando en Melgar por eses feches empecipiando la casa principal de Fernando López del Campo, factor que yera del Conseyu de Facienda de Felipe II. En 1749 construyóse la torre, foi'l so autor l'arquiteutu vascu Juan de Sagarvinaga que creó un gran volume d'estilu neoclásicu.
Retablu mayor austeru y elegante, puede inscribíse-y dientro d'un estilu romanista d'última hora con predominiu de la gran arquiteutura y con dalgún aditamento yá barrocu. Foi construyíu a partir de 1640 pol maestru ensamblador Gabriel González de la Torre y el escultores Juan de los Helgueros y Juan de Pobes; la so construcción taba terminada en 1650. Del doráu del retablu encargó'l dorador Alonso Álvarez Ruyales en 1677.
Na plaza Mayor. Antiguu palaciu renacentista-platerescu, construyíu a principios del sieglu XVI, nun se conoz el so autor. Nun se sabe si esti edificiu foi construyíu como centru d'alministración de la orde de Calatrava nesta zona o como conceyu del pueblu na dómina de los Reis Católicos de resultes de la promulgación d'una llei de los mesmos reis referida a la construcción d'edificios consistoriales.
Al llau de la ilesia, antiguu hospital del sieglu XVI y dempués residencia de los marqueses del Trebolar. Al so llau ta la casa solariega de los Palazuelos-Emperador, sieglu XVIII, col so escudu d'armes. Nesta casona instalóse'l Muséu Etnográficu Municipal "Pilar Ramos de Guerra"
El Muséu naz en 2005, como resultáu d'una ilusión individual xunida a una voluntá institucional.
La voluntá institucional, representada pola corporación municipal de Melgar, consiguió acondicionar y poner en marcha un centru onde acoyer toos aquellos oxetos que son retazos de la hestoria coleutiva, dende'l qu'afondar na conocencia de la nuesa tierra.
Allugar na casa solariega de la familia Palazuelos-Emperador d'empiezos del sieglu XVIII. Les sales de les que consta'l Muséu entámense temáticamente p'amosar al visitante tou les facetes del nuesu pasáu más cercanu.
Atopar a 3 km de Melgar, nuna paraxa arbolada y con fontes. Nel sieglu XIV yera la ilesia parroquial del pueblu de Zorita, pero al quedar despoblado nel sieglu XV convertir n'ermita románica, nel sieglu XVIII añedióse-y una nave más al sur y a mediaos del sieglu XX construyóse adosáu a esta nave una antoxana con columnes con capiteles similares a los del monesteriu de Silos. D'estilu neorrománico, obra del artista llocal Emigdio Martín Terradillos. Tien 2 naves y 1 ábside. Bóveda de cañón. Pueden aldovinase posibles restos visigodos. Ye bien popular la romería que se celebra'l 8 de setiembre de cada añu.
Establecióse una vía verde paralela a esta gran obra hidraúlica del sieglu XVIII (la de mayor valumbu de la España moderna) pa prauticar senderismo. Escurre 9 km al traviés de terrén melgarense. A lo llargo del percorríu atopen la ponte y la esclusa de San Llorente de la Vega, la ponte de Carrecalzada y el cercanu edificiu conocíu como "L'Almacén" que ye l'únicu restu que nos llegó de la sumida población de Quintanilla la Real, l'arqueta y rexistru de riego llamada "El Güesu, y la ponte-acueductu de Abánades, tamién llamada Ponte del Rei.
Les dimensiones faraóniques del proyeutu de la Canal, los casi 100 años utilizaos na construcción de los más de 200 km qu'entraron en serviciu, con un sistema de esclusas pa salvar un cambéu de nivel cimeru a 100 metros y acueductos pa salvar el calce de los ríos, y el desenvolvimientu d'un mediu de tresporte alternativu y más eficaz (el ferrocarril), dexaron la obra inconclusa. El tramu Alar del Rey-Santander nunca llegó a construyise. Anguaño la canal utilízase principalmente pa suministru d'agua, riego y producción d'enerxía hidroeléctrica, estableciéndose un plan pa la recuperación de la navegabilidad del mesmu y la so restauración.
Anguaño, puede viaxase pela Canal de Castiella gracies al barcu que derruempe les sos agües, el San Carlos de Abánades, asitiáu nel cai de Carrecalzada (a 1 km de Melgar, direición Osorno la Mayor, pola N-120).
thumb|Acueductu de Abánades sobre'l ríu Valdavia. Canal de Castiella thumb|Acueductu de Abánades sobre'l ríu Valdavia. Primer baldíu marxe derecha thumb|Acueductu de Abánades. Calce de la Canal de Castiella. thumb|center|Acueductu de Abánades sobre'l ríu Valdavia. thumb|center|Caseta de control nel camín de sirga. Xunto a la Ponte de Carrecalzada. Canal de Castiella. thumb|center|Ponte de Carrecalzada. Canal de Castiella. Sector antiguu de la N-120 PK 168
Trátase d'una obra de fábrica d'estilu clasicista rehabilitada y modificada a principios del sieglu XX. thumb|left|Ponte de Melgar de Fernamental thumb|Ponte de Melgar de Fernamental
Construyíes pa baxar a la terraza del ríu Pisuerga y cruciar el llamáu caz del Pisuerga aportando a la zona deportiva y Paséu de la Ribera del Pisuerga. thumb|left|Pasarela de madera thumb|Pasarela de madera
Demografía
En 2007, 1747 habitantes viven nel cascu urbanu y el restu nes distintes llocalidaes que componen Melgar. El descensu de población nel conceyu ta enllancáu dende va trés años.
Fiestes destacaes
En Melgar de Fernamental podemos atopanos distintos eventos festivos, cola so llarga historia. A lo llargo del añu atopamos distintes festividaes que recoyemos de siguío: Amás d'estes, destacamos dos de les más importantes:
=== Feria de San José celebra cada 19 de marzu, día del padre y San José. D'antiguo yera feria de ganaderos, güei ye esposición y venta de maquinaria agraria y comerciu d'ámbitu provincial y castellán-lleonés. Empreses de preseos y máquines agrícoles, productos fitosanitarios, abonos pal campu, fertilizantes, yerbicíes, etc., esponen les sos últimes novedaes en más de 15 mil m² de la cortil ferial d'El Viveru.
Fiestes Patronales de la Villa
Fiestes mayores patronales. Celébrense'l 14, 15, 16 y 17 d'agostu cada añu, n'honor a La nuesa Señora de l'Asunción y de San Roque. D'elles destaca'l desfile de peñes y xarrés que se celebra'l primer día pela tarde, xunto col cantar de la Salve”, que se desenvuelve'l mesmu día, xusto dempués del desfile. Tamién se celebren diverses actividaes a lo llargo de los cuatro díes como toros, actividaes infantiles, conciertos, verbenes, concursos y la tradicional vuelta al pueblu a partir de les 4 a.m. l'últimu día de les fiestes, cola tradicional chicolatada pa despidir los festexos.
Fiesta de los Quintos
Los cuatro díes de quintos celebrar en Selmana Santa: Miercoles Santu, Xueves Santu, Vienres Santu,y Sabado Santu. El Domingu Santu los quintos piden dineru casa por casa dende les 8:00 hasta les 12:00. A les 12:00 los quintos dirixir a la ilesia, los mozos cueyen al cristu y vanse per un camín, ente que les moces cueyen a la virxe y van por otru, finalmente atópense na plaza y vuelven toos a la ilesia xuntos.
Parroquia
De l'Asunción de La nuesa Señora, nel Arciprestalgu d'Amaya, inclúi les llocalidaes de Santa María Ananúñez, Tagarrosa y Valtierra de Ríopisuerga.
Resultaos eleutorales 2015
{| width="100%"
Cuatro Villes
Melgar de Fernamental, xunto coles llocalidaes de Castrojeriz, Sasamón, Villadiego y Amaya (Burgos), desenvolvieron nel marcu del Plan de Competitividá de Productu Turísticu, un plan de promoción del turimos rural, denomináu «Cuatro Villes» nel que se dio en dar interés a les rutes de campu, con un centru BTT, nel que pueden realizase distintes rutes a cuerpu, bici o coche contemplando los paisaxes entorno a la Peña Amaya.
El Lloviu
Alcuéntrase a 7,30 km de la capital del conceyu, a una altitú media de 460 msnm y tien una población de.
Partíu Socialdemócrata d'Alemaña
El Partíu Socialdemócrata d'Alemaña (Sozialdemokratische Partei Deutschlands; SPD) ye un partíu políticu alemán d'ideoloxía socialdemócrata. Ye unu de los partíos políticos más importantes d'Alemaña, según unu de los más antiguos del mundu.
Dende avientu de 2013, el SPD ocupa'l Gobierno federal d'Alemaña xunto a la Unión Demócrata Cristiana (CDU) y la Unión Social Cristiana de Baviera (CSU). Ye sociu de gobiernu en catorce Länder y preside el gobiernu estatal en siete d'ellos. Ye l'únicu partíu políticu alemán que tien representación parllamentaria nos dieciséis estaos d'Alemaña.
Ideoloxía
El SPD, fundáu como un partíu obreru d'ideoloxía marxista convertir a lo llargo de la so historia nun partíu socialdemócrata moderáu de gran algame popular. El so actual programa, decidíu nel congresu de Hamburgu de 2007, define l'oxetivu de gobernar al traviés de la "mayoría solidaria" de la población. Reafita'l "socialismu democrático" como la "visión d'una sociedá llibre, xusta y solidaria".
El SPD afirma tener "los sos raigaños nel xudaísmu y el cristianismu, l'humanismu y l'ilustración, l'analís social marxista y l'esperiencia del movimientu obreru". [5]
Unu de los valores políticos centrales del partíu ye la xusticia social. Defende un fortalecimientu de la economía social de mercáu y la xusta distribución de los sos beneficios pa fomentar el bienestar del total de la población. Pa caltener un estáu del bienestar fuerte nel futuru, el SPD fai fincapié nuna política fiscal equilibrada que nun perxudique a xeneraciones futures.
Dientro del SPD, esisten distintes nales entamaes en grupos o foros informales. Mientres los socialdemócrates más izquierdistes entamar nel "Foru Izquierda Democrática 21" y na "Izquierda Democrática", la nala moderada del partíu axuntar nel "Círculu de Seeheim" y el "Foru Centro de Núremberg". Amás, mientres los últimos años, dellos dirixentes nuevos axuntar na "Rede de Berlín", criticando la partición tradicional en nales. Dende 2003, la piedra de toque ente les nales fueron les reformes socioeconómicas conocíes como Axenda 2010, inducíes pol entós canciller Gerhard Schröder. Mientres el "Círculu de Seeheim" defende estes reformes ensin fisuras, los socialdemócrates más izquierdistes criticar, yá que, según ellos, ponen en peligru'l perfil del partíu.
De la fundación a la fin de la Primer Guerra Mundial (1875-1918)
150px|left|thumb|[[Ferdinand Lassalle.]] El primer antecedente del Partíu Socialdemócrata d'Alemaña atopar na fundación, nel 23 de mayu de 1863, de l'Asociación Xeneral de Trabayadores d'Alemaña (Allgemeiner Deutscher Arbeiterverein n'alemán, ADAV, la primer organización obrera alemana) per parte de Ferdinand Lassalle. Trátase d'una organización socialista de calter reformista, na que nun participaben los marxistes alemanes. 150px|thumb|Logo del SPD de [[1874.]] L'añu siguiente fundóse l'Asociación Internacional de Trabayadores (AIT, o Primer Internacional), y en 1868 celebrar en Núremberg el Congresu d'Asociaciones Culturales Obreres d'Alemaña, que les sos organizaciones participantes xuntar a la Internacional, y en 1869 celebrábase'l Congresu constituyente del Partíu Obreru Socialdemócrata d'Alemaña (Sozialdemokratische Arbeiterpartei Deutschlands, n'alemán, SDAP). El nuevu partíu obreru, lideráu por Wilhelm Liebknecht y allegáu al marxismu, adoptó naquel congresu'l llamáu Programa d'Eisenach (pela ciudá en que se celebró), nel que se definía'l partíu como la seición alemana de la AIT y esixíase, ente otres coses, la separación ente Ilesia y Estáu, el sufraxu universal masculín, la sustitución del exércitu imperial por una milicia popular, l'abolición del trabayu infantil y l'establecimientu d'una xornada normal de trabayu, el desenvolvimientu d'un modelu fiscal progresivu y el respaldu estatal al cooperativismu.
En 1875, nel Congresu de Gotha, producióse la unificación de l'asociación lassalleana colos eisenachianos nel nuevu'l Partíu Socialista Obreru d'Alemaña (Sozialistische Arbeiterpartei Deutschlands, SAPD). El SAPD adoptó como primer programa'l llamáu Programa de Gotha, que recibió dures crítiques de Marx y Engels por incorporar demasiaes concesiones ideolóxiques a la teoría política lassalleana. En 1890 adoptó'l nome actual.
Otto von Bismarck punxo'l partíu fora de la llei en 1878 poles sos postures revolucionaries y pol so republicanismu, anque'l partíu siguió presentando candidatos, como independientes, a les eleiciones, convirtiéndose nel principal partíu d'Alemaña. En 1890 foi llegalizáu de nuevu, cuntando nesi añu, nes eleiciones xenerales, con 1.400.000 votos que-y dieron 35 diputaos nel Reichstag. Amás cuntaba con 19 diarios y 41 selmanarios, ente ellos el so órganu teóricu Die Neue Zeit (1883-1923; 6.000 exemplares). En 1905 cuntaba con 400.000 afiliaos. En 1912 convertir na primer fuercia del Parllamentu alemán con 110 diputaos de 409.
Nel congresu de 1891 el SPD adoptó reemplazar el Programa de Gotha col Programa de Erfurt, ellaboráu por Karl Kautsky, Eduard Bernstein y August Bebel, nun sentíu revolucionariu más radical que l'anterior. Sicasí, el partíu asume que'l tresformamientu socialista de la sociedá tien de ser efectudada por un gobiernu legitimado por unes eleición democrátiques.
Mientres la Primer Guerra Mundial sofitó la participación d'Alemaña na guerra, lo que supunxo la salida del partíu, en 1917, de la so nala esquierda, que formó'l Partíu Socialdemócrata Independiente d'Alemaña (USPD), y de la Lliga Espartaquista. Esta postrera dio orixe al Partíu Comunista d'Alemaña (KPD) en 1918.
República de Weimar (1919-1933)
thumb|150px|right|[[Friedrich Ebert, primer Presidente d'Alemaña.]] 175px|[[Philipp Scheidemann proclama la República de Weimar dende una ventana del edificiu de la cancillería |thumb|left]] Tres la cayida del emperador Guillermu II en 1918, el SPD convertir n'unu de les pilastres de la República de Weimar, la primer república alemana. Xunto col USPD, formó'l "Conseyu de los Encargaos del Pueblu", un órganu de índole revolucionariu qu'abrió'l camín a la eleición de l'Asamblea Constituyente en 1919. Nestes eleiciones, el SPD foi'l partíu más votáu (col 37,9% de los votos) y formó la llamada "coalición de Weimar" col Partíu de Centru y el Partíu Democráticu Alemán. Esta coalición (qu'en total axuntó más del 75% de votos) ellaboró la constitución republicana y formó los primeros gabinetes. El primer canciller de la República foi'l socialdemócrata Philipp Scheidemann; nes eleiciones presidenciales de 1919, el tamién socialdemócrata Friedrich Ebert convertir nel primer presidente d'Alemaña escoyíu democráticamente, cargu qu'ostentó hasta la so muerte en 1925.