cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eleiciones al Parllamentu Européu de 2014
Alianza Europea de Movimientos Nacionales
L'Alianza Europea de Movimientos Nacionales (AENM) integraba a siete partíos políticos y seis políticos a nivel personal de 11 países de la Xunión Europea. La so ideoloxía xira en redol al euroescepticismu, el ultranacionalismu y la estrema derecha. Los partíos con más fuercia dientro de la eurocámara antes de les eleiciones yeren el Movimientu por una Hungría Meyor y el Partíu Nacional Británicu con dos escaños cada unu.
Alianza de la Izquierda Verde Nórdica
L'Alianza de la Izquierda Verde Nórdica (NGL) arrexuntaba en 2014 a cinco partíos políticos d'esquierda y ecosocialistas de Finlandia, Islandia, Suecia, Noruega y Dinamarca. Antes de les eleiciones, formaben parte del Parllamentu Européu el Partíu de la Izquierda suecu y el Partíu Popular Socialista danés, que de la mesma yera observador del Partíu Verde Européu.
Movimientu Políticu Cristianu Européu
El Movimientu Políticu Cristianu Européu (ECPM) integraba en 2014 a 17 partíos políticos de 13 países de la Xunión Europea y el restu del continente. La so ideoloxía xira en redol al catolicismu y el conservadorismu. El so dos únicos representantes mientres la llexislatura 2009-2014 fueron los eurodiputáu del partíu Unión Cristiana y del Partíu Políticu Reformáu de los Países Baxos.
Partíu Pirata Européu
El Partíu Pirata Européu (Pirates) arrexunta a 18 partíos Pirata de 17 países del continente européu y fueron l'únicu partíu minoritariu que presentó candidatos a Presidente de la Comisión Europea. La so ideoloxía xira en redol a los derechos humanos, el derechu d'accesu a la información, la democracia direuta y la tresparencia. Antes de les eleiciones, el Partíu Pirata de Suecia yera'l so únicu representante nel Parllamentu Européu con dos escaños.
Alianza pola Europa de les Democracies
L'Alianza pola Europa de les Democracies (EUDemocrats) arrexuntaba a partíos, movimientos sociales y políticos a títulu individual de 11 países de la Xunión Europea. La so ideoloxía xira en redol a la devolución de poder a los países y l'euroescepticismu. Na anterior llexislatura, el Movimientu Popular contra la Xunión Europea de Dinamarca foi l'únicu partíu con representación nel Parllamentu Européu.
Candidatos a la Presidencia de la Comisión Europea
A pesar d'ello, y sobre les bases establecíes nel Tratáu, los principales partíos políticos del Parllamentu Européu, según dalgún partíu minoritariu, decidieron presentar candidatu a presidente, siendo'l Partíu Verde Européu l'únicu que realizó unes eleiciones primaries pa escoyer a los sos candidatos. Pela contra, l'Alianza Llibre Europea y l'Alianza de los Conservadores y Reformistes Europeos apostaron por nun presentar candidatu.
Jean-Claude Juncker
Jean-Claude Juncker ye un políticu luxemburgués miembru y líder del Partíu Popular Social Cristianu (PCS o CSV). Nel ámbitu de la Xunión Europea exerció como Presidente de vez del Conseyu Européu na segunda metá de 1997 y na primer metá de 2005, y hasta el 21 de xineru de 2013 exerció como presidente del Eurogrupu.
Martin Schulz
Martin Schulz ye un políticu alemán, miembru del Partíu Socialdemócrata d'Alemaña (SPD) y exalcalde de la ciudá de Würselen. Nel ámbitu de la Xunión Europea exerció como vocera de l'Alianza Progresista de Socialistes y Demócrates y dende el 17 de xineru de 2012 ye Presidente del Parllamentu Européu.
Guy Verhofstadt
Guy Verhofstadt ye un políticu belga, miembru de Lliberales y Demócrates Flamencos (VLD) y primer ministru del país ente 1999 y 2008. Nel ámbitu de la Xunión Europea, ye diputáu nel Parllamentu Européu dende 2009, ye líder del Partíu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa y yá optó a la presidencia de la Comisión en 2010, siendo refugáu poles reticencies del Reinu Xuníu.
Ska Keller
Franziska Maria "Ska" Keller ye una política alemana miembru de Alianza 90/Los Verdes. Nel ámbitu de la Xunión Europea, foi escoyida miembru del Parllamentu Européu en 2009 participando de diverses comisiones como la de Desarrollu o Comerciu Internacional y siendo miembru de la delegación de la XE nes rellaciones con Turquía.
José Bové
José Bové ye un políticu y sindicalista francés del sector agrícola, miembru d'Europe Écologie-les Verts y excandidato a la presidencia de la República Francesa nes eleiciones de 2007. Nel ámbitu de la Xunión Europea, foi proclamáu diputáu nes eleiciones al Parllamentu Européu de 2009 siendo escoyíu vicepresidente de la Comisión d'Agricultura y Desarrollu Rural.
Amelia Andersdotter
Amelia Andersdotter ye una política sueca miembru del Partíu Pirata de Suecia. Nel ámbitu de la Xunión Europea, foi escoyida como eurodiputada nes Eleiciones al Parllamentu Européu de 2009 en Suecia.
Peter Sunde
Peter Sunde ye un activista finlandés conocíu por ser cofundador de The Pirate Bay, un tracker de BitTorrent. Ye candidatu pol Partíu Pirata de Finlandia y nel ámbitu de la Xunión Europea nun desempeñó cargu dalgunu.
Alderiques eleutorales
thumb|260px|Alderique entamáu por Euranet El principal alderique, y l'únicu ente cinco candidatos, foi entamáu pola Xunión Europea de Radiodifusión el 15 de mayu de 2014 y emitíu per televisiones de toa Europa. Nel mesmu tomaron parte Jean Claude Juncker, del Partíu Popular Européu, Martin Schulz, del Partíu de los Socialistes Europeos, Guy Verhofstadt, del Partíu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa, Ska Keller, del Partíu Verde Européu, y Alexis Tsipras, del Partíu de la Izquierda Europea.
La televisión francesa France 24 y la radio Radio Francia Internacional, pela so parte, entamaron el primer alderique de frente ente Jean-Claude Juncker y Martin Schulz el 9 d'abril de 2014, en francés. Esti formatu repitiría'l 8 de mayu nes cadenes alemanes ZDF y ORF n'alemán, el 13 de mayu nes cadenes franceses LCI y Radio Francia Internacional en francés, y el 20 de mayu na cadena pública alemana ARD n'alemán.
Amás, la cadena informativa paneuropea Euronews entamó un alderique a cuatro ente Jean-Claude Juncker, Martin Schulz, Guy Verhofstadt y Ska Keller el 28 d'abril n'inglés, formatu que se repitiría a otru día pa Euranet Plus, un programa emitíu en radios nacionales y rexonales de toa Europa, y el 9 de mayu nel European University Institute y emitíu en RAI News 24.
A lo último, Guy Verhofstadt y Ska Keller, candidatos de los lliberales y verdes respeutivamente, realizaron una de frente en francés, el 19 de mayu, pa la cadena pública francesa France 2.
Sistema eleutoral
Los países de la Xunión Europea escueyen, según les sos lleis nacionales, que sistema eleutoral usen pa partir los escaños que tienen asignaos. Por casu, países como España, Portugal, Alemaña o Grecia realicen una única circunscripción única mientres Reinu Xuníu, Irlanda, Francia o Italia estremen el so territoriu en diverses circunscripciones pa escoyer a los candidatos.
La edá mínima de votación asítiase nos 18 años en gran parte de la Xunión Europea, cola esceición d'Austria que la marca en 16, Bélxica, Bulgaria, Estonia, Letonia, Lituania, Polonia, Eslovaquia, República Checa ya Irlanda que la asitien en 21 años, Francia y Rumanía que la establecen en 23 y Grecia, Italia y Xipre que marquen la edá mínima de votu nos 25 años. Amás en Luxemburgu, Bélxica, Xipre y Grecia, el votu ye obligatoriu.
El sistema escoyíu pal repartu de votos mayoritariu ye'l Sistema D'Hondt, usáu en 17 países. El Votu únicu tresferible ye usáu pal repartu en Malta ya Irlanda, ente que el Métodu Sainte-Laguë usar n'Alemaña, Letonia y Suecia, el Métodu del restu mayor en Bulgaria, Lituania ya Italia, el muestreo por cuotes con Cociente Droop n'Eslovaquia y Xipre, y el Métodu Enishimeni Analogiki, un sistema de representación proporcional reforzáu, usar en Grecia.
A lo último, la barrera eleutoral tamién ye distinta según el país. 13 países nun afiten llende, ente ellos Alemaña tres una sentencia del Tribunal Constitucional, Xipre marcar nel 1,8%, Grecia nel 3%, Austria, Italia y Suecia nel 4% y Francia, República Checa, Letonia, Lituania, Polonia, Eslovaquia, Hungría, Rumanía y Croacia asítiase nel 5%.
Númberu d'escaños por escoyer
Escuéyense un total de 751 diputaos ente los 28 estaos miembros de la Xunión Europea, en función de la so población, cola siguiente repartida pa 2014:
Fecha de les eleiciones
Les eleiciones celebrar en diverses feches nos diversos estaos miembros de la Xunión Europea, siempres dientro del rangu de cuatro díes qu'alcuerda'l Parllamentu Européu, y que nesta ocasión ye del xueves 22 al domingu 25 de mayu. Este ye'l calendariu pa les eleiciones de 2014:
Escrutiniu
El primer votu de les eleiciones va recoyer a les 07:00 del xueves 22 de mayu en Reinu Xuníu y Países Baxos cerrándose'l procesu a les 23:00 del domingu 25 de mayu n'Italia. Va Ser nesi momentu cuando se dean a conocer los escrutinios totales o parciales de los países de la Xunión Europea, anque los colexos eleutorales hayan zarráu díes antes.
Resultaos
Les eleiciones dieron como resultáu la entrada de 46 nuevos partíos, y trés independientes, al Parllamentu Européu. Especialmente afeutaes fueron Alemaña, onde tres la sentencia del Tribunal Constitucional esaniciando'l tayu mínimu, entraron ocho nuevos partíos, unu d'ellos como cuarta fuercia; España, onde l'esbarrumbe de los dos grandes partíos favoreció la entrada de cuatro nueves formaciones y la crecedera de dos partíos minoritarios; República Checa, onde ANO 2011 llogró ser la segunda fuercia; ya Italia, onde'l Movimientu 5 Estrelles llogró 17 diputaos y foi la segunda fuercia de les eleiciones.
Si miramos a los partíos políticos europeos, el Partíu Popular Européu volvió ganar les eleiciones con 213 diputaos al Parllamentu Européu frente a los 184 del Partíu de los Socialistes Europeos, eso sí, los democristianos perdieron 56 asientos al respective de la situación anterior a les eleiciones frente a los 11 de los socialistes. Estes baxaes vienen favorecíes, nos primeres pol esbarrumbe n'Italia, España, Francia, Polonia y Alemaña que pierden hasta 34 escaños, y nos segundos poles baxaes d'España y Grecia que pierden 15 escaños, pero compensaes coles xubíes d'Italia, Alemaña, Reinu Xuníu y Rumanía.
Tamién perdieron fuercia'l Partíu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa, l'Alianza de los Conservadores y Reformistes Europeos, el Partíu Verde Européu, el Movimientu pola Europa de les Llibertaes y la Democracia, el Partíu Demócrata Européu, l'Alianza Europea de Movimientos Nacionales y el Partíu Pirata Européu ente que l'Alianza Europea pola Llibertá, el Partíu de la Izquierda Europea, l'Alianza Llibre Europea, la Izquierda Verde Nórdica y el Movimientu Políticu Cristianu Européu ganaron escaños y el Frente Nacional Européu llogró representación.
Nuevu Parllamentu
Tres les eleiciones, el Parllamentu Européu formar en grupos políticos, escueye al Presidente y el restu de la Mesa de la Eurocámara, y estrémense en comisiones de trabayu.
Formación de los grupos políticos
Mientres el mes de xunu de 2014, los distintos diputaos electos axustaron pa formar los grupos políticos del Parllamentu Européu, que precisen d'un mínimu de 25 eurodiputaos de siete estaos miembru de la Xunión Europea. Los siete grupos que terminaron la VII llexislatura del Parllamentu Européu, fueron los qu'empezaron la VIII, con baxaes del Grupu del Partíu Popular Européu, del Grupu de l'Alianza Progresista de Socialistes y Demócrates, del Grupu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa y del Grupu de Los Verdes / Alianza Llibre Europea, frente a les grandes xubíes del Grupu de los Conservadores y Reformistes Europeos, que llogró la tercer plaza, del Grupu Confederal de la Izquierda Unitaria Europea / Izquierda Verde Nórdica, que llogró la quinta, y del Grupo Europa de la Llibertá y la Democracia Direuta, enantes denomináu Grupo Europa de la Llibertá y la Democracia, que llogró quedase a dos escaños de la sesta plaza.
Magar, hasta l'últimu momentu hubo negociaciones pa crear un grupu políticu rellacionáu col partíu políticu européu Alianza Europea pola Llibertá (EAF), lideráu pol Frente Nacional francés de Marine Le Pen, que llogró 38 diputaos en cinco estaos miembro de la Xunión Europea. Magar, les xestiones del Partíu de la Independencia del Reinu Xuníu pa llograr aliaos pal so grupu, el refugar a los partíos más estremistes como Amanecer Doráu o'l Partíu Nacionaldemócrata d'Alemaña, y los problemes del Partíu pola Llibertá de los Países Baxos p'apautar col Congresu de la Nueva Derecha de Polonia, dexaron a EAF ensin opciones.
Por tanto, estos son los grupos políticos que van formar parte de la sesión inaugural de la VIII llexislatura del Parllamentu Européu, que se va celebrar el 1 de xunetu de 2014:
Nota: Los datos comparativos son en rellación a la organización de los grupos al final del séptimu mandáu del Parllamentu Européu, col Tratáu de Lisboa yá en funcionamientu.
Mesa del Parllamentu
Tres la constitución del nuevu Parllamentu Européu, el 1 de xunetu de 2014, los grupos políticos escoyeron a los sos representantes na Mesa del Parllamentu Européu, incluyendo al presidente, 14 vicepresidentes y 5 cuestores.
Presidente
Pa la presidencia del Parllamentu, el Grupu del Partíu Popular Européu y el Grupu de l'Alianza Progresista de Socialistes y Demócrates, col sofitu de l'Alianza de los Demócrates y Lliberales per Europa, alcordaron repartirsela media llexislatura cada partíu, col socialista Martin Schulz hasta finales de 2016 y el popular Manfred Weber hasta'l final de la llexislatura. Amás compitieron Sajjad Karim pol Grupu de los Conservadores y Reformistes Europeos, Pablo Iglesias pol Grupu Confederal de la Izquierda Unitaria Europea / Izquierda Verde Nórdica y Ulrike Lunacek pol Grupu de Los Verdes / Alianza Llibre Europea.
Vicepresidentes
Nes 14 vicepresidencies, seis pertenecen al Grupu del Partíu Popular Européu, trés a Grupu de l'Alianza Progresista de Socialistes y Demócrates, dos de l'Alianza de los Demócrates y Lliberales per Europa, y unu pal Grupu de los Conservadores y Reformistes Europeos, el Grupu de Los Verdes / Alianza Llibre Europea, y el Grupu Confederal de la Izquierda Unitaria Europea / Izquierda Verde Nórdica.
Cuestores
El cuestores fueron escoyíos na mañana del 2 de xunetu de 2014, y son los encargaos de les cuestiones alministratives y financieres qu'afecten direutamente a los eurodiputaos y garanticen qu'éstos dispongan de les infraestructures necesaries pa llevar a cabu'l so trabayu. Son miembros de la Mesa del Parllamentu Européu, pero nun tienen derechu a votu.
Comisiones parllamentaries
Una vegada constituyíu'l Parllamentu Européu, los eurodiputaos estremar en venti comisiones, y dos subcomisiones, pa trabayar, de manera individualizada, temátiques concretes, qu'inclúin asuntos como desenvolvimientu, comerciu internacional, pesca, cultura y educación o derechos de la muyer. Cada comisión tien la obligación, na so primer xunta, d'escoyer al so presidente y cuatro vicepresidentes.
Nueva Comisión Europea
Tres esta eleición, el Conseyu Européu va nomar, acordies con el Presidente electu de la Comisión y con mayoría cualificada, al alto representante, que va ser un Vicepresidente de la Comisión, y en que'l so senu encargar de la llevanza de les rellaciones internacionales y va coordinar, so la supervisión y l'autoridá del Presidente, l'aición esterior de la Xunión Europea.
Una vegada escoyíos dambos cargos, los gobiernos de los estaos miembro de la Xunión Europea van axuntar col Presidente de la Comisión Europea pa coordinar una fayadiza composición de la Comisión Europea. Tres ello, el Conseyu Européu y el Presidente, van presentar una llista de candidatos que tendrán de comparecer ante les comisiones del Parllamentu Européu por que estes alcen un informe de los mesmos. Darréu, el plenu del Parllamentu va votar la llista completa con mayoría simple y la Comisión por mayoría cualificada.
Eleición del Presidente de la Comisión
El 27 de xunu de 2014, el Conseyu Européu, axuntáu en Ypres (Bélxica), aldericó sobre la candidatura de Jean-Claude Juncker a Presidente de la Comisión Europea. Antes d'esta xunta, Reinu Xuníu, Países Baxos, Hungría y Suecia amosaron el so refugu al candidatu, pero'l restu de países creyeron conveniente apostar pola persona propuesta pol partíu ganador de les eleiciones, el Partíu Popular Européu. Finalmente'l bloque contrariu a Juncker quedóse tan solo con británicos y húngaros, siendo aprobada la so candidatura por mayoría absoluta del Conseyu.
Tres esti alcuerdu del Conseyu, el Parllamentu Européu, axuntar en sesión plenaria'l martes 15 de xunetu, pa someter a alderique la candidatura de Jean-Claude Juncker como Presidente de la Comisión Europea. El candidatu reclamó un paquete d'inversiones ambiciosu, con especial atención al I+D, tresporte, internet y reindustrialización, pero que nun supongan más delda pa la Xunión Europea, creando un fondu mistu ente los gobiernos y empreses privaes, al traviés de fondos estructurales del Bancu Européu d'Inversiones.
Juncker axuntó finalmente 422 votos favorables, toos del Grupu del Partíu Popular Européu, Grupu de l'Alianza Progresista de Socialistes y Demócrates y del Grupu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa, según dalgunos del Grupu de Los Verdes / Alianza Llibre Europea, y 250 en contra, ente ellos el Partíu Llaborista del Reinu Xuníu y el Partíu Socialista Obreru Español, según la mayoría del Grupu de los Conservadores y Reformistes Europeos, del Grupu Confederal de la Izquierda Unitaria Europea / Izquierda Verde Nórdica y del Grupo Europa de la Llibertá y la Democracia Direuta, lo mesmo que de los Non inscritos, especialmente los pertenecientes a l'Alianza Europea pola Llibertá.
Nomamientu del Altu representante p'Asuntos Esteriores y Política de Seguridá
thumb|220px|[[Federica Mogherini, nuevu alto representante de la Unión p'Asuntos Esteriores y Política de Seguridá.]]
Herman Van Rompuy, Presidente del Conseyu Européu anunció, el 30 d'agostu de 2014, la eleición de la italiana Federica Mogherini como alto representante de la Unión p'Asuntos Esteriores y Política de Seguridá dende'l 1 de payares, fecha de renovación de los cargos europeos. El políticu foi, hasta'l so nomamientu, ministra de Rellaciones Internacionales del Gobiernu d'Italia pol Partíu Demócrata.
Mogherini recibió'l sofitu del so partíu, el más votáu de toa europa, de los países gobernaos pola esquierda, lo mesmo que de Partíu de los Socialistes Europeos, y d'Angela Merkel, que buscaba contentar a les izquierdes de Francia ya Italia.
Yá nes sos primeres declaraciones, dio a entender un acercamientu a Rusia, afirmando que "mientres pensamos y trabayamos sobre'l nivel de sanciones, tamién tenemos que caltener abierta la vía diplomática (...) esperando que la combinación, una sabia combinación, pueda ser efectiva".
Designación del restu de los Comisarios
Jean-Claude Juncker, como nuevu Presidente de la Comisión Europea, y en consultando a los estaos miembro de la Xunión Europea, presentó'l 10 de setiembre a les 28 persones que compondríen el colexu de comisarios pa los 5 años de llexislatura, incluyíos el mesmu Juncker como Presidente y l'Alto representante p'Asuntos Esteriores y Política de Seguridá.
Tres esti anunciu, les distintes comisiones del Parllamentu Européu realizaron audiencies a los candidatos, xenerándose especial discutiniu col español Miguel Arias Cañete, tres una denuncia por conflictos d'interés y por unes declaraciones machistes, y cola eslovena, Alenka Bratusek, que foi reprovada pola comisión.
Tres les audiencies, Juncker anunció diversos cambeos nel colexu de comisarios, qu'incluyeron la entrada de Violeta Bulc por Alenka Bratusek, l'ascensu de Maroš Šefčovič a la vicepresidencia d'enerxía, y cambeos en determinaes competencies como les de desenvolvimientu sostenible, que finalmente recayeron nel holandés Frans Timmermans, y ciudadanía que pasaron del húngaru Tibor Navracsics al griegu Dimitris Avramopoulos.
La Comisión Juncker salió alantre con 423 votos a favor, tolos del Grupu del Partíu Popular Européu y gran parte del Grupu de l'Alianza Progresista de Socialistes y Demócrates y del Grupu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa, 209 en contra, principalmente del Grupu Confederal de la Izquierda Unitaria Europea / Izquierda Verde Nórdica, del Grupu de Los Verdes / Alianza Llibre Europea y del Grupo Europa de la Llibertá y la Democracia Direuta, y 67 astenciones, ente elles les del Grupu de los Conservadores y Reformistes Europeos, según el Partíu Socialista Obreru Español y Unión Progreso y Democracia.
Tres la votación del plenu del Parllamentu Européu, el Conseyu Européu del 23 d'ochobre y 24 d'ochobre ratificó la Comisión Juncker, qu'entró en funcionamientu de manera oficial el 1 de payares de 2014.
Méricourt (Pas-de-Calais)
Méricourt ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
La Coḷḷá
La Coḷḷá ye'l nome de delles llocalidaes:
Cría cuervos (discu)
Cría cuervos ye'l tercer discu del grupu Boikot de punk-rock, asoleyáu nel añu 1995, amás, esti ye'l primer LP que produz "Producciones BKT", empresa propia cola que s'autoxestionarán de magar esti discu, tamién baxo'l sofitu de la compañía BOA.
East River
El ríu Este o East River n'inglés ye un estrechu d'agua na ciudá de Nueva York. Conecta'l Puertu de Nueva York col extremu sur y norte de Long Island. Dixebra Long Island (y los condaos de Queens y Brooklyn) de la islla de Manhattan y el Bronx del continente Norteamericanu. En rellación col Long Island Sound, foi conocíu como'l ríu Sound.
Euphaedra (Xypetana) jacqueshecqui
Euphaedra (Xypetana) jacqueshecqui, ye una especie de Lepidoptera, de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, pertenez al xéneru Euphaedra, soxéneru (Xypetana).
Llocalización
Esta especie de Lepidoptera y les subespecies alcuéntrase na República Democrática d'El Congu (África).
Merlimont
Merlimont ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Papiru médicu Chester Beatty
El Papiru médicu Chester Beatty ye unu de los papiros exipcios sobre medicina que se caltienen anguaño. Trata de distintos conxuros y rituales empuestos a curar la xaqueca y ufierta dellos remedios d'utilidá en proctoloxía.
Merlimont
Tien una población de y una superficie de  km².
Shannen Doherty
Shannen Maria Doherty ye una actriz d'Estaos Xuníos conocida por interpretar a Brenda Walsh na serie de televisión Beverly Hills, 90210, a Jenny Wilder na serie de televisión Little House on the Prairie y a Prue Halliwell na serie de televisión Charmed.
Papiru médicu Chester Beatty
Ta datáu en redol al añu 1200 e. C. y anque forma parte de la coleición de papiros d'Alfred Chester Beatty
Shannen Doherty
Biografía
Shannen Maria Doherty nació'l 12 d'abril de 1971 en Memphis (Tennessee). Dende bien nuevu sufre de Crohn, una enfermedá inflamatoria intestinal que, anque nunca lu torgó llevar una vida totalmente normal, supúnxo-y un motivu agregu pa curiar la so salú.
Papiru médicu Chester Beatty
Nun tien de ser confundíu col Papiru bíblicu Chester Beatty, bien posterior y que contién testos bíblicos d'orixe cristianu.
Shannen Doherty
Biografía
Collaboró con Aaron Spelling, Winona Ryder, Jason Priestley, Julian McMahon y Brian Krause. Empecipióse como actriz cuando la so familia decidió camudase a Los Angeles con Little House on the Prairie. Tuvo casada tres veces, la primer vegada con Ashley Hamilton de quien se dixebró en 1993. La segunda col hoteleru Rick Solomon con quien rompió rellaciones en 2002. Casóse una tercer vegada'l 15 d'ochobre de 2011, col fotógrafu Kurt Iswarienko en Malibú. Tien amistaes famoses, ente les que destaquen la so meyor amiga Holly Marie Combs y Sarah Michelle Gellar.
N'agostu de 2015 l'actriz revela que tien cáncer de mama y demanda a la compañía Tanner Mainstain, qu'actuaba como'l so mánager al empar que representaba a l'actriz y controlaba les sos finances. La intérprete aseguró na demanda que la compañía nun fixo los pagos necesarios p'anovar el so seguru y #dexar ensin poder recibir l'atención médica necesaria.
El so padre llamábase Tom, la so madre llámase Rosa y tien un hermanu mayor, llamáu Sean. Vive en Los Angeles (California).
Carrera
Doherty empezó a demostrar interés pola actuación cuando tenía nueve años d'edá. En 1981, a los sos diez años d'edá, apaeció per primer vegada na televisión; desempeñó un pequeñu papel nun episodiu de la serie televisiva Father Murphy (El padre Murphy). En 1982 l'actriz púnxo-y la voz al personaxe de "Teresa" na película The Secret of NIMH (Nimh, el mundu secretu de la señora Brisby o Una ratoncita valiente). Nesi mesmu añu, tamién apaeció nel llargumetraxe Night Shift (Vez de nueche), onde interpretó'l papel de "Bluebird". Ente los años 1982 y 1983 representó'l rol de "Jenny Wilder" na serie televisiva Little House on the Prairie (La casa de la pradería o La familia Ingalls). Este mesmu personaxe desempeñó nes películes pa televisión Little House: The Last Farewell y Little House: Bless All the Dear Children, que fueron basaes na serie Little House on the Prairie. izquierda|miniaturadeimagen|Doherty xunto al actor Jason Priestley na entrega de los [[premios Emmy de 1992.]] Dalgunos de los sos mayores ésitos son: Beverly Hills, 90210, na que personificaba a una típica adolescente estauxunidense, Brenda Walsh, al pie de Jason Priestley, Luke Perry y Jennie Garth, y Embruxaes (Charmed), na que participó mientres tres temporaes interpretando, al pie de Holly Marie Combs (Piper) y Alyssa Milano (Phoebe), a la mayor de les hermanes Halliwell, Prue Halliwell, nun tríu de bruxes que tienen de curiar el so secretu y lluchar constantemente contra les fuercies del mal. En 2001 dexó la serie por problemes con Alyssa Milano y la produccion de la serie. [cita
Diploptera minor
Diploptera minor ye una especie d'inseutu blatodeo de la familia Blaberidae, subfamilia Diplopterinae.
Distribución xeográfica
Pueden atopase en Filipines.
Otres denominaciones
Diploptera minor tamién foi identificada como:
Tu condena
Tu Condena ye'l cuartu discu del grupu Boikot d'estilu punk-rock, asoleyáu nel añu 1996, siguen autoxestinándose con «Producciones BKT», y baxo'l sellu musical BOA.
Papiru dramáticu del Ramesseum
El papiru ta escritu nel rectu, en xeroglíficu llinial y difier de los papiros médicos. Ye llamáu papiru dramáticu porque contién cuarenta y seis escenes de testu, complementaes por trenta y un viñetes con escenes que representen les instrucciones pa una lliturxa n'honor de Sesostris I, c. 1971 e. C., probablemente los rituales pa la coronación del faraón, con anotaciones sobre los sos precedentes míticos y significáu divín. El testu ta presentáu en forma de columnes verticales qu'alternen colos dibuxos, títulos y dalgún testu horizontal. Pal historiador André Degaine, sería daqué según los "cuadiernos d'un direutor teatral" onde entren lo qu'hai que recitar, los retruques, les acotaciones escéniques o les ilustraciones de puesta n'escena. En 1928, Kurt Sethe publicó un estudiu sobre'l papiru dramáticu del Ramesseum y la piedra de Shabako, comentáu en 1954 por Étienne Drioton. Les sos conclusiones dexaron atestiguar, a partir d'estos documentos, la esistencia d'un teatru del Antiguu Exiptu próximu, en dalguna forma, a los misterios de nuesa Edá Media. Estos supuestos, sicasí, son aldericaos por otros autores, por cuenta de la rareza de los fragmentos estudiaos. Este ye'l casu de David Lorand que lo ve más nun contestu de propaganda, xustificando la llegada de Sesostris I dempués del asesinatu del so padre.
Brigitte Bardot
Brigitte Anne-Marie Bardot ye una actriz y cantante francesa, iconu de la moda y símbolu sexual de mediaos del sieglu XX. Amás ye activista de derechos de los animales, fundadora y presidente de la fundación que lleva'l so nome.
Figura femenina de los años 1950 y 1960, foi una estrella mundial y musa de los más grandes artistes de la so dómina, polo que inexorablemente convertir nun símbolu sexual. Con 48 películes na so haber y más de 80 cantares en 21 años de carrera, Brigitte Bardot, tamién conocida poles iniciales "BB", ye una de les artistes franceses más esitoses. Ye coles mesmes una de les estrelles del cine européu más reconocíes dempués de la guerra. Bardot punxo fin a la so carrera como actriz en 1974 pa dedicase a la defensa de los animales.
Biografía
Fía de Louis Pilou Bardot y Anne-Marie Mucel, Brigitte ta considerada como un mitu eróticu de los años 1950 y 1960. La so guapura y sensualidá natural empezaron a amosase na adolescencia, etapa na qu'apaeció per primer vegada nel cine: tenía 18 años, yera 1952 y tratábase de la película Le trou normand. Esi mesmu añu, cásase col primeru de los sos cuatro homes, el direutor de cine Roger Vadim. Sería una de les películes empobinaes pol so primer home, Et Dieu... créa la femme (1956) la que la llanzaría a la fama de la mano de Jean-Louis Trintignant. Una de les escenes protagonizaes por Bardot amuesa al so personaxe baillando escalza sobre una mesa y ye considerada como una de les escenes más erótiques de la historia del cine.
Bardot ye una de les poques actrices europees que recibieron l'atención de los medios de comunicación estauxunidenses. Cada vez que faía una apaición pública nos Estaos Xuníos, yera escorrida por una horda de periodistes que tomaben nota de toos y cada unu de los sos movimientos.
En 1954 realizó la so primer película nos Estaos Xuníos, Un acte d'amour, coprotagonizada por Kirk Douglas. En 1965 representar a sigo mesma na película Dear Brigitte con James Stewart. Sicasí, por cuenta de lo llindao del so inglés, l'actriz foi doblada en munches de les sos películes.
thumb|220px|Escultura de Brigitte Bardot en [[Búzios, Brasil.]]
En 1974, xusto dempués del so 40º cumpleaños, Bardot anunció la so retirada de les pantalles, en protagonizando cerca de 50 películes y grabáu dellos discos, unu d'ellos, el qu'ameyores crítiques llogró, col mozu malu de la música francesa, Serge Gainsbourg.
A partir d'entós, Bardot dedicóse a la promoción de los derechos de los animales. En 1986 creó la Fundación Brigitte Bardot pa la proteición de los animales en peligru.
Mientres la década de 1990 xeneró discutiniu al criticar la inmigración, la islamización y l'Islam en Francia, y foi multada cinco veces por "afalar al odiu racial".
En 2010 el partíu Alianza Ecoloxista Independiente ufiérta-y presentase como candidata a la Presidencia de Francia.
En xineru del 2013 anunció que pidiría nacionalidá rusa tal como lo fixo Gérard Depardieu si les autoridaes del so país sacrificaben a dos elefantes enfermos, pos Brigitte ye defensora de los derechos de los animales. La princesa Estefanía de Mónaco tamién se declaró en contra de la matanza d'esta pareya d'elefantes
Filmografía
thumb|220px|Brigitte Bardot en 1961. thumb|220px|Brigitte Bardot na película de la [[20th Century Fox|Fox Dear Brigitte, 1965.]] thumb|220px|Brigitte Bardot en 2002.
Discografía
Bardot incursionó na música, especialmente nos años 60.
Bugatti Type 57
thumbnail|Bugatti Type 57 con carrocería Atalante El Bugatti Type 57 ye un automóvil diseñáu por Jean Bugatti, fíu del fundador de Bugatti y construyíu dende 1934 hasta 1940, fabricándose 710 unidaes. La mayoría utilizaron un motor con doble árbol de lleves de 3.257 cc basáu nel Type 49 anque mui modificáu por Jean. A diferencia de los motores d'accionamientu por cadena de doble lleva de Type 50 y  51, el motor del 57 utilizaba engranaxes pa tresmitir potencia dende'l velu de maniveles. Había dos variantes básicas, el tipu inicial y el pequeñu 57S. El xasis y el motor recuperáronse en 1951 nel Bugatti Type 101, d'escasa producción.
Lee Tracy
William Lee Tracy foi un actor d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacíu n'Atlanta, Georgia, estudió inxeniería llétrica nel Union College, y dempués sirvió como alférez na Primer Guerra Mundial. Nos entamos de la década de 1920 decidió trabayar como actor, aportando a una estrella del circuitu de Broadway gracies al so papel protagonista na obra de George Kelly representada en 1924 The Show-Off.
En 1929 llegó a Hollywood, onde fixo'l papel de periodista nun bon númberu de películes. Nel teatru fuera'l reporteru Hildy Johnson na versión orixinal de 1928 de The Front Page, y foi un columnista a semeyanza de Walter Winchell nel filme de 1932 Blessed Event. Tracy tamién foi periodista en Advice to the Lovelorn (1933), basada llibremente na novela Miss Lonelyhearts, escrita por Nathanael West.
Interpretó a Buzzard, el criminal que lleva a Liliom (Charles Farrell) a un robu fatal, na versión de 1930 de Liliom. Tamién foi'l frenético manager de Lupe Velez na película de Gregory LaCava The Half-Naked Truth (1932), y al añu siguiente encarnó al axente de John Barrymore en Dinner at Eight, cinta empobinada por George Cukor.
La so floreciente carrera viose temporalmente atayada en 1934 mientres filmaba en Méxicu Viva Villa!, película na que Wallace Beery encarnaba a Pancho Villa. Tracy mexó dende un balcón en Méxicu, D. F. mientres pasaba un desfile militar. Darréu foi despidíu de la producción y reemplazáu por Stuart Erwin.
Mientres la Segunda Guerra Mundial Tracy volvió ponese l'uniforme, y na década de 1950 siguió trabayando nel cine y en series televisives, llegando a faer primeros papeles como en delles d'elles, como en New York Confidential, siendo unu de los actores qu'encarnó en televisión al detective Martin Kane. Tamién foi'l Presidente de los Estaos Xuníos nes versiones teatral y cinematográficu de The Best Man (1964), escrita por Gore Vidal. Pol so papel del Presidente Art Hockstader en dichu filme, Tracy recibió la so única nominación al Óscar al meyor actor de repartu.
Lee Tracy finó en Santa Monica (California) por causa de un cáncer el 18 d'ochobre de 1968. Tenía 70 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu Evergreen de Shavertown (Pennsylvania).
Selmana del Aprendizaxe Móvil
La Unesco participa na celebración de la Selmana del Aprendizaxe Móvil.
Papiroloxía
Papiroloxía ye l'estudiu de lliteratura, correspondencia, archivos llegales, etc. de documentos antiguos calteníos en papiru, pergamín o otres colos cualos son los soportes d'escritura más comunes nes antigües civilizaciones d'Exiptu, Grecia y l'antigua Roma. El papiru, ye'l nome col cual desígnase al soporte d'escritura que s'ellabora xustamente a partir de la planta acuática homónima (Cyperus papyrus) y que ye bien común nel Ríu Nilo, n'Exiptu y en dellos otros llugares de la cuenca mediterránea. El papiru foi'l soporte por excelencia de los manuscritos na antigüedá y sería l'antecedente del modernu papel. La ellaboración del soporte escritoriu (en formatu rollu) a partir de los tarmos de la planta foi descrita por Plinio. Darréu, el formatu códiz foi sustituyendo al rollu hasta cayer en desusu esti postreru.
La papiroloxía inclúi la trescripción, traducción ya interpretación de los documentos en distintos idiomes (griegu, llatín, coptu, etc), según la restauración y la preservación de los papiros orixinales.
Nacida nos sos entamos como ciencia auxiliar de la hestoria y la filoloxía, la papiroloxía dedicar al estudiu de los testos documentales o lliterarios tresmitíos polos papiros; el clima d'Exiptu caltuvo los papiros hasta'l so afayu arqueolóxicu. Papiros d'otres rexones solo atopáronse carbonizaos, como por casu los de Herculano, Derveni o Petra.
La papiroloxía como disciplina, data del los años 1890 cuando una gran cantidá de papiros bien calteníos fueron afayaos por arqueólogos en distintes llocalidaes del Exiptu grecorromanu como Arsinoe o Oxirrinco. Ente los primeros grandes cultivadores de la disciplina tienen de citase Frederic George Kenyon, Ulrich Wilcken, Bernard Pyne Grenfell, Arthur Surridge Hunt, Wilhelm Schubart, Girolamo Vitelli y Friedrich Presigke. Los centros más importantes d'estudiu de papiroloxía atopar na Universidá d'Oxford, Universidá de Columbia, Universidá de Heidelberg, ente otres. Les principales coleiciones topar en Ann Arbor, Berlín, Florencia, Oxford y Viena.
Cerecinos de Campos
Cerecinos de Campos ye un conceyu y llocalidá d'española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Enclaváu na contorna de Tierra de Campos, xunto a la carretera Nacional VI, Cerecinos ye un pueblu estremáu en dos barrios pol regueru la Vega, cada unu cola so propia ilesia: la de Santa Marta nel barriu de riba y la de San Juan Bautista nel de baxo. L'actividá predominante ye l'agrícola y ganadera, complementada con otres actividaes como son dos mesones y una fábrica de farina.
Parte del so términu municipal intégrase dientro de la ZEPA Penillanuras-Campos Sur.
Símbolos
L'escudu heráldicu del conceyu de Cerecinos de Campos foi aprobáu por aciu alcuerdu de la Comisión de Gobiernu de la Diputación Provincial de Zamora de fecha 2 de setiembre de 1993, quedando blasonado de la siguiente forma:
Topónimu
El nome de la llocalidá puede venir de la pallabra llatina "ceres", lo qu'amuesa l'antigua vinculación d'esti conceyu cola producción de ceberes, especialmente'l trigu.
Historia
En dómina protohistórica ocuparon estos campos los vacceos, asitiando pela redolada de Cerecinos dellos autores l'allugamientu d'una de les sos ciudaes emblemátiques, Intercatia. Coles mesmes, topáronse restos romanos nos pagos d'El Centenal y la Fonte de Valdeáguila.
Sicasí, Cerecinos naz como tal cola repoblación medieval entamada polos reis lleoneses nel sieglu XI, tando primeramente formáu por dos nucleos separaos pol regueru de la Vega, Cerecinos de los Barrios y Cerecinos de la Orde, cada unu cola so ilesia, Santa Marta y San Juan Bautista, respeutivamente. Estos nucleos permanecieron dixebraos hasta que nel sieglu XIX unificáronse alministrativamente. El barriu de baxo (Cerecinos de la Orde) perteneció a la Orde de San Juan de Xerusalén como donación del rei Fernandu II de Lleón nel añu 1174. Cerecinos de los Barrios, pela so parte, pasó nel sieglu XIV a manes de los Fernández de Velasco, integrando la denomada Provincia de les Tierres del Condestable.
Tres la perda de la condestabilía de los Velasco en 1711, Cerecinos de los Barrios xunto al restu de la Tierra de Villalpando pasó a depender de la ciudá de Lleón pal votu a Cortes, fechu pol cual apaez integrando en 1786 nel mapa de Tomás López tituláu ‘Mapa xeográficu d'una parte de la provincia de Lleón’.
Tuvo parada de postas nel antiguu Camín de Madrid a La Coruña, y un Hospital de probes, yá bien deterioráu a mediaos del sieglu XVIII. Cerecinos foi una de los trelce villes del señoríu de Villalpando que defendió'l Votu de la Inmaculada (1466).
Finalmente, cola creación de les actuales provincies en 1833, Cerecinos quedó adscritu primeramente nel partíu xudicial de Medina de Rioseco, na provincia de Valladolid, magar tres les reclamaciones de los conceyos del área villalpandina, quedó dafechu integráu a partir de 1858 na provincia de Zamora, dientro esta de la Rexón Lleonesa.
Mancomunidá del Rasu de Villalpando
Cerecinos forma parte de la Mancomunidá Intermunicipal del Rasu de Villalpando xunto con otros dolce conceyos de la Tierra de Campos de la provincia de Zamora. Esti consorciu de conceyos, a pesar de que se autodenomina mancomunidá, nun tien tal naturaleza, consistiendo la so finalidá na esplotación del monte públicu denomináu'l "Rasu de Villalpando", esti postreru declaráu nel añu 2000 d'utilidá pública.
El monte del "Rasu de Villalpando" asítiase nel términu municipal de Villalpando y tien una superficie total de 1.654 hectárees de les cualos 90 pertenecen a enclavaos. Tien calter patrimonial y aprovechamientu comunal, tando consorciado col númberu d'Repartu 3028. Les bases del Consorciu, ente'l Patrimoniu Forestal del Estáu y la Mancomunidá de Rasu de Villalpando fueron aprobaes con fecha 13 de febreru de 1948, anque los sos oríxenes remontar a finales del sieglu X o principios del sieglu XI por donación de los Reyes lleoneses, posiblemente Alfonsu V, a Villalpando, por aquella dómina cabeza de l'Alfoz, y a les aldegues del mesmu.
Dende un puntu de vista botánicu, tratar d'un monte pobláu por especies como'l pinus pinea y pinus pinaster, anque tamién esisten rodales de pinus nigra. Tópase presente'l quercus rotundifolia y de manera bien aisllada crataegus monogyna, cistus ladaniferus y populifolius según chamaespartium tridentatum.
Fiestes
Los quintos piden l'aguilandu (5 de xineru) y en San Antón (17 de xineru) lleen los refranes y cuerren les cintes. Celebren les Candeles (2 de febreru), San Blas (3 de febreru), les Águedas (5 de febreru) y el Domingo Tortillero (l'anterior al Domingu de Ramos)
La nueche del 30 d'abril, los quintos asitien “el mayu”. Honren al Cristu de les Agües (primer Domingu de mayu) con misa y bendición de campos y a San Isidro, (15 de mayu). Cuerren la naranxa nes eres el día del Ángel (1 de marzu).
Festexen al patrón, San Antonio de Padua (13 de xunu), con actos relixosos, cada añu nuna parroquia. Honren a San Juan (24 de xunu), barriu de baxo y Santa Marta (29 de Julio), barriu de riba.
Papa Joe Chevalier
Armand "Papa Joe"Chevalier foi un presentador de radio de deportes de Las Vegas, Nevada. El so programa, The Papa Joe Show, yera escucháu en Sporting News Radio hasta 2005. Papa Joe tenía curties intervenciones na sindicación independiente, en Lifestyle Talk Radio Network, y Sports Byline USA.
Chevalier morrió'l 3 de xunu de 2011, dellos meses dempués que sufrió un derrame cerebral que-y paralizó'l llau derechu.
Metz-en-Couture
Tien una población de y una superficie de  km².
L'Acebal (Santuyano)
L'Acebal ye una casería de la parroquia de Santuyano, nel conceyu asturianu de Bimenes.
Alcuéntrase a 3,4 km de Martimporra, la capital del conceyu, a un altor mediu de 370 m sobre'l nivel del mar. Tien una población de.
La Ruta del Che - No mirar
No Mirar ye l'aniciu de la triloxía de discos de Boikot 'La Ruta del Che', d'estilu punk-rock, asoleyáu nel añu 1997.
Santana (Madeira)
Santana ye un conceyu del archipiélagu de Madeira que se dixebra en seis freguesíes:
Óttar M. Norðfjörð
Óttar M. Norðfjörð ye un escritor islandés de novela negra y poesía. Estudió filosofía nes universidaes d'Islandia y Aberdeen. La so obra publicóse n'holandés, alemán y español.
Meurchin
Meurchin ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mingoval
Mingoval ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Buteo jamaicensis
Subespecies
Conócense 14 subespecies de Buteo jamaicensis:
En La Incla, Puertu Ricu, repórtase la mayor densidá d'estes aves en tol mundu.
Carauterístiques
Les variaciones ente les subespecies de Buteo jamaicensis, amás de los distintos híbridos naturales que se producen ente diches subespecies y otros buteos, son considerables, resultando dacuando bien difíciles de clasificar o reconocer pola variación de tamañu y de plumaxe. El plumaxe de xuvenil y adultu ye bien similar pa toles subespecies, anque estos postreros suelen tener les ales más anches y la cola más curtia; les úniques variaciones importantes ente xuveniles y adultos son el color de la cola (nun ye colorada inda) y la banda abdominal, que suel ser más marcada nos mozos que nos adultos d'una mesma subespecie.
Los machos y les femes son similares en cuanto al plumaxe. thumb|240px|Ratoneru de cola colorada taramiando a la so presa.
El ratoneru de cola colorada recibe'l so nome debíu a los color de la superficie cimera de la so cola, un tonu que va dende un colloráu anaranxáu o inclusive rosa maciu hasta un colloráu intensu, y qu'apaez de normal a partir del añu d'edá o segunda seronda cola primer muda, apreciándose en dellos casos dafechu na segunda muda. Na gran mayoría d'exemplares adultos, a la fin de la so cola apaez una banda ancho y escuro de color negru. La superficie inferior de la so cola ye d'un blancu intensu, qu'en dellos exemplares llega a adquirir un color plateado.
Siendo una de les aves de presa más abondoses n'Estaos Xuníos, nun ye d'estrañar que tamién seya una de les aves de presa más emplegaes na cetrería, especialmente en Norteamérica y nel Reinu Xuníu, tantu por primerizu como por conocíos maestros cetreros, amás de ser utilizada frecuentemente n'exhibiciones.
Tracy Morgan
Tracy Jamal Morgan ye un actor, comediante y autor d'Estaos Xuníos d'América que ye conocíu poles sos ocho temporaes como miembru del repartu de Saturday Night Live y anguaño conocíu por interpretar el papel autoparódicu de Tracy Jordan na serie de NBC 30 Rock.