cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mary Badham
Carrera
En 2005 volvió a la interpretación tres la solicitú de Cameron Watson. Badham interpretó un caméu pocu convencional xunto a Keith Carradine pa la película Our Very Own. Watson afirmó que nun aceutaría a nenguna otra actriz pal papel y fizo por vese con Badham en Monroeville (Alabama), onde Badham fuera convidada pa presenciar una versión teatral de To Kill a Mockingbird.
Cicuta douglasii
Cicuta douglasii ye una especie de planta con flor yerbácea perenne que crez de 0,5-2 m d'altor; ye venenosa y crez en llugares templaos del hemisferiu norte.
Distribución y hábitat
Ye una planta perenne que crez en llugares húmedos como banzaos, veres de regueros, cabianes, praos y pacionales húmedos. Los raigaños d'esta planta son grueses y tuberosa, con munchos tubérculos más pequeños procedentes del tubérculu principal. Esta estructura del raigañu dexa a la cicuta d'agua afaese y sobrevivir en condiciones de mugor. La cicuta d'agua ye más abondosa na Columbia Británica, y ye orixinaria d'América del Norte. N'América del Norte que crez principalmente na base de los Montes Rocosos hasta la mariña del Pacíficu, que s'estiende tol camín dende Alaska hasta California. Les necesidaes d'agua llinden la crecedera d'esta planta en pacionales abiertos.
Descripción
Les carauterístiques de cicuta d'agua son el so tarmu, que ye 0,5 a 2 metros d'altor con llurdios violacees, raigaños gruesos y fueyes que son compuestes pinnaes y alternes. Los foliolos son xeneralmente de 5-8 cm de llargu y 1-2 cm d'anchu, con cantos irregulares. Les flores son inflorescencies en forma d'umbela con munches pequeñes flores blanques. Hai dos granes per cada flor. La dispersión de les granes de granes producir por mediu del vientu, l'agua y tresportáu al traviés del suelu. Les granes granen en primavera y les flores maurecen cerca de finales de xunu y principios de xunetu. N'Amás de brotar nueves plantes a partir de granes, los rizomas tamién pueden producir nueves plantes.
Toxicidá
La principal carauterística estremable de la cicuta ye la so toxicidá. La cicutoxina ye la toxina que ye producida pola cicuta d'agua, polo que ye la planta más venenosa n'América del Norte. La cicutoxina ye un líquidu amarellentao que ye frecuente nos raigaños. Trátase d'un alcohol insaturáu que tien un impautu importante nel sistema nerviosu central de los animales. Los primeros síntomes d'intoxicación por cicutoxina inclúin salivación escesiva, espluma na boca, nerviosismu y falta de coordinación. Estos síntomes pueden convertise en temblones, debilidá muscular, convulsiones y fallu respiratoriu. Bien pequeñes cantidaes de materiales verdes de cicuta d'agua, alredor de 0,1% del pesu corporal d'una persona puede inclusive conducir a la muerte. Amás de ser desaxeradamente peligrosa pa los seres humanos, esta planta tien un enorme impautu nos animales. Ye una de les primeres plantes pa salir en primavera, y tien un golor bien curioso. Tan pocu como 0.2% -0.5% del pesu corporal pa les oveyes, 0,1% de pesu corporal pal ganáu, 0,5% de pesu corporal pa caballos, y 0,3% de pesu corporal pa los gochos puede ser letal. La muerte puede asoceder dientro de los quince minutos de la ingestión d'esta toxina. Estes carauterístiques, xunto col fechu de que crez n'árees húmedes faen que seya una planta bien deseable, pero mortal pa los animales de llendo.
Taxonomía
Cicuta douglasii describióse por (DC.) Coult. & Rose y espublizóse en Contributions from the United States National Herbarium 7(1): 95. 1900. Cicuta: nome clásicu llatín de la cicuta,
douglasii: epítetu dau n'honor del botánicu escocés David Douglas (1798-1834)
Pont-du-Château
Pont-du-Château ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Emiratu
Dende un puntu de vista históricu, un emiratu ye una unidá pólitico-relixosa menor qu'un califatu, dándose l'interés de que la península Ibérica foi'l primer territoriu onde un emiratu convirtióse, autoproclamándose, nun califatu.
Dellos equivalentes del términu pueden ser los principaos nel mundu occidental y los beylicatos del antiguu Imperiu otomanu.
Emiratos actuales
Na actualidá, esisten delles unidaes polítiques correspondientes a emiratos na península arábiga. D'éstos, dos son estaos independientes y siete formen una confederación d'emiratos, los Emiratos Árabes Xuníos.
400px|right
Dúdar
thumb|250px|[[Términu municipal de Dúdar al respective de la provincia de Granada.]] thumb|250px|Situación de Dúdar (en moráu) al respective de la [[Vega de Granada; La ciudá de Granada en moráu claru.]] Dúdar ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Granada, n'Andalucía. Ta asitiáu na parte central de la Vega de Granada. Llenda colos conceyos de Beas de Granada, Quéntar, Güéjar Sierra, Pinos Genil y Granada. El ríu Agües Blanques escurre pol so términu municipal.
El conceyu dudeño ta formáu polos nucleos de Dúdar y Agües Blanques.
Esti conceyu serranu asitiáu na depresión que dixebra Sierra Nevada de la Sierra de Huétor, caltién l'encantu del pasáu y tien un protagonista na so forma de vida: l'agua. La razón d'ello ye que por esti pueblu escurre'l ríu Enagües Blanques, famosu porque, según los sos habitantes, siempres tien l'agua claro y cristalino, inclusive dempués de nubes y temporales.
Otra seña d'identidá que nos demuestra lo amestao que ta esti pueblu a la cultura de l'agua son los molinos qu'hai partíos pola llocalidá.
L'orixe de la so población nun ta bien claro, pero tou indica que foi un distritu del Reino de Granada. Precisamente de la dómina musulmana conserva entá la fisonomía de les sos cais y el color encalado de les sos cases. Pos Dúdar aguantóse al pasu del tiempu y l'arquiteutura moderna nun desembarcó nesta villa.
Amás de la redolada natural y la mesma fisonomía del pueblu, los visitantes pueden esfrutar mientres la so estancia visitando los sos monumentos más destacaos. Ye'l casu de la Canal de los Franceses, una gran obra hidráulica del sieglu XIX, más concretamente de la dómina de la invasión napoleónica. Hasta apocayá, usóse p'abastecer d'agua potable a la población. Tamién ye interesante la Ilesia Parroquial de la Inmaculada Concepción de María, del sieglu XVII y caltenida en bien bon estáu.
Anque Dúdar ta mui cerca de la capital, cuenta con belles paraxes naturales qu'ufierten a los sos habitantes y a los que deseyen conocelo destacaes rutes de senderismo o, a cencielles, pa dar paseos en contautu col campu; al allugase ente'l macizu montascosu de Sierra Nevada y el parque Natural de la Sierra de Huétor.
Del so artesanía hai que destacar los bordaos, alfombres y tapices según la cerámica.
Nel so gastronomía el platu estrella son les "papes con bacaláu" y, polo xeneral, los potaxes.
Les fiestes patronales de Dúdar celebrar en febreru con numberosos actos culturales y d'ociu.
Política
Les resultaos en Dúdar de les eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2011, son:
Astragalus danicus
Astragalus danicus, ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les lleguminoses. Ye orixinaria d'Eurasia. thumb|Flores thumb|Detalle de la flor
Descripción
Ye una planta perenne, con estolones curtios. Tien tarmos qu'algamen un tamañu de 5-20(30) cm d'altor, la mayoría solitarios, ascendentes, glabros na parte inferior. Les fueyes de 2,5-6 cm, peciolaes, imparipinnaes, con 6-12 pares de folíolos. Les inflorescencies en forma de recímanos pedunculaos. Mota 7-8 mm, campanulado-tubular, cola mayoría de los pelos coritos. Corola violeta; estandarte 14-15(17)mm, de anchamente elípticu a orbicular. El frutu 5-7 x 3-5 mm, ovoide, bilocular, con 5-6 granes por lóculo. Granes 1,3 x 1,6-2 mm, orbicular-reniformes, llises, pardes. Tien un númberu de cromosomes de 2n = 16.
Distribución
Ye una planta yerbácea perennifolia que s'atopa n'Asia onde se distribúi en China, Kazakstán, Kirguistán, Mongolia, Rusia oriental y n'Europa, distribuyir por Austria, Bielorrusia, República Checa, Eslovaquia, Dinamarca, Estonia, Francia, Alemaña, Gran Bretaña, Irlanda, Italia, Letonia, Lituania, Polonia, Rusia europea, España, Suecia, Ucraína.
Taxonomía
Astragalus danicus describióse por Anders Jahan Retzius y espublizóse en Observationes Botanicae 3: 41. 1783. Astragalus: nome xenéricu deriváu del griegu clásicu άστράγαλος y depués del Llatín astrăgălus aplicáu yá na antigüedá, ente otres coses, a delles plantes de la familia Fabaceae, por cuenta de la forma cúbica de les sos granes asemeyaes a un güesu del pie.
danicus: epítetu
Despotismu ilustráu
thumb|180px|[[Catalina II la Grande|Catalina II foi una gran impulsora del arte y l'educación en Rusia.]] El despotismu ilustráu ye un conceutu políticu que surde na segunda metá del sieglu XVIII, n'Europa (Austria, Francia, Rusia y Prusia), que s'enmarca dientro de les monarquíes absolutes y que pertenez a los sistemes de gobiernu del Antiguu Réxime Européu, pero incluyendo les idees filosófiques de la Ilustración, según les cualos, les decisiones humanes son empuestes pola razón. Los monarques d'esta doctrina contribuyeron al arriquecimientu de la cultura de los sos países y adoptaron un discursu paternalista. Tamién se-y suel llamar despotismu benevolente o absolutismu ilustrao; y a quien lo exercen, dictador benevolente.
150px|thumb|right|[[José II d'Austria.]]
Oríxenes
A pesar de que los filósofos ilustraos criticaron la política y la sociedá de la so dómina, nun pretendieron que los cambeos dar pola vía revolucionaria; confiaben más bien nun cambéu pacíficu empobináu dende enriba pa educar a les mases non ilustraes. Dellos monarques aceptaron les idees propuestes pola Ilustración y dieron orixe al despotismu ilustráu.
Los problemes del Estáu absolutista riquíen de la collaboración de persones cualificaes y con nueves idees, dispuestos a reformar ya impulsar el desenvolvimientu político y económico de les naciones. El monarca ilustráu ye un soberanu qu'acepta los principios de la Ilustración y desea ponelos en práutica pa llograr una mayor eficiencia del Estáu, en beneficiu d'ésti y de los súbditos.
La medrana a la innovación ye sustituyíu por una creencia na posibilidá d'algamar un futuru meyor, non por un cambéu súbitu, sinón por una paciente llabor educativa y llexislativa, pa la cual precisábase la collaboración de los ilustraos, que les sos idees nun constituyíen un pensamientu puramente especulativu, sinón que se convertiríen en programes de gobiernu y llevaríense a la práutica.
Tou pal pueblu, pero ensin el pueblu
La frase orixinaria ye «Tout pour le peuple, rien par le peuple» (n'español, «Tou pal pueblu, nada (fechu) pol pueblu»), que suel citase en castellán como «Tou pal pueblu, pero ensin el pueblu».
El so usu estender dende finales del sieglu XVIII como lema del despotismu ilustráu, carauterizáu pol paternalismu, n'oposición a la opinión estendida dende los enciclopedistes que vía necesariu'l protagonismu y l'intervención del pueblu nos asuntos políticos, inclusive asignándo-y el papel de suxetu de la soberanía (principiu de soberanía popular de Rousseau).
Consecuencies
thumb|200px|left|[[Carlos III d'España.]] Esti sistema, vistu como una etapa madura del absolutismu monárquico, decayó nos últimos años del sieglu XVIII. Les idees de la Ilustración, adoptaes por estos monarques, fueron tamién la mecha que prendió nos sentimientos de les clases desfavorecidas -n'especial la burguesía, que cobraba mayor relevancia- pa combatir a un sistema absolutista voraz y xenerador de desigualdá social, y emponer escontra un gobiernu constitucional.
Grandes intelectuales ilustraos
Tola corriente racionalista ya imperialista, representada pola Ilustración, tenía como fin la crítica del orde vixente y el so tresformamientu nun orde fayadizu a la naturaleza humana y, poro, más aparente pa la consecución de la felicidá. Esti esfuerciu viose empobináu en Francia polos filósofos más famosos de la Ilustración: Charles de Secondat, barón de Montesquieu y François-Marie Arouet (Voltaire). Ellos fueron los divulgadores ideolóxicos que tuvo la burguesía nel so bracéu pol poder.
Thomas Hobbes
Na so obra Leviathan, Thomas Hobbes contribúi a nutrir les corrientes del despotismu ilustráu, que vía al Estáu como garante y tutor del pueblu que sufría un estáu de minoría d'edá permanente.
Charles de Secondat, barón de Montesquieu
L'espíritu de les lleis (1748) ta considerada la so obra más importante y foi l'ideariu políticu de la nueva xeneración. Nella esplica cómo les lleis deriven d'una serie de factores físicos, sociales y históricos: "les lleis tienen les sos lleis". Estes tienen el so propiu grandor, inclusive frente a la debilidá d'el llexisladores. Esisten, según Montesquieu, trés formes de gobiernu (republicana, monárquica y despótica), y la meyor va ser aquella en que tean dixebraos los trés poderes: llexislativu (el que fai les lleis), executivu (el que les fai cumplir) y xudicial (el que dictamina la xusticia).
Montesquieu foi'l proclamador nel continente de les idees polítiques del filósofu inglés John Locke.
François Marie Arouet (Voltaire)
miniaturadeimagen|250px|thumb|right|Corte de [[Federico II el Grande.]] Yá vieyu, dende'l so castiellu de Fresnay, Voltaire foi'l rei» de tola Europa intelectual. Les sos cartes llegaron a tolos salones ilustraos y fueron lleíes con avidez y almiraes.
Considera la educación como fundamental pal progresu, pero nun tien de xeneralizar se. En relixón ye deísta, esto ye, cree nun Ser Supremu, pero apostrar a la función de Creador o primer motor de la esistencia. Ye amás, fondamente anticlerical («hai que tener una relixón y nun creer nos sacerdotes»), partidariu de les reformes alministrativu y civil (prohibición de la tortura, de la pena de muerte y de les detenciones arbitraries; meyora de les reparties d'impuestos; unidá llexislativa y supresión d'aduanes interiores). Nes sos obres Ensayu sobre'l costumes y l'espíritu de les naciones y el Diccionariu filosóficu ataca los grandes principios de la dómina y combate el despotismu y l'autoridá.
Jean-Jacques Rousseau
Tantu Montesquieu como Voltaire representaben l'enclín racionalista de los ilustraos, pero producióse tamién una reacción de calter naturalista, que'l so representante francés más destacáu foi Jean-Jacques Rousseau. La personalidá enceso y apasionao de Rousseau llevólu a refalgar los principios fríu y racionalista d'el so antecesores ilustraos.
Les sos opiniones relixoses son menos coraxoses que les de Voltaire y Diderot, non asina les sos idees polítiques, qu'espón en El discursu sobre la desigualdá y en El contratu social. El ser humanu, pa Rousseau, ye naturalmente bonu, pero la civilización malvar. La enconía empezó col primeru que dixo "eso ye mio", dando orixe a la propiedá, y colla a esta sociedá. El "Contratu" ye un pactu mutuu que xune a un dirixente (el gobernante) con toos (los gobernaos). El réxime perfectu ye'l democráticu, nel que tolos ciudadanos participen de la soberanía, que ye la llei como resultáu de la voluntá xeneral. La llibertá nun ye más que la obediencia a estes lleis.
Cichorium intybus
thumb|Aspeutu xeneral. thumb|Flor cola so llongura, ríxidu y estriáu pedúnculu. thumb|Aquenios
La ye una planta yerbácea perenne de la familia de les asterácees; procede originariamente del Vieyu Mundu, onde se reproduz de manera montesa nos praos y campos en barbechu, según a la vera de los caminos (Linneo, na so descripción orixinal de 1753, señala textualmente: Habitat n'Europa ad marxines agrorum viarumque ("Habita n'Europa nos cantos de los cultivos y de los caminos")). Naturalizóse en delles rexones d'América, África, Asia y Oceanía. N'Europa cultívase especialmente nel norte de Francia, Bélxica, Alemaña y España. Plantes cosmopolites, d'escelente dispersión, prefier suelos bien drenaos, non necesariamente fértiles y ambientes soleyeros.
Descripción
Ye una yerba robusta perenne, más o menos pubescente, que puede algamar 1 metru d'altor. De fondu raigañu únicu, cónica, gruesa y pivotante. Amuesa numberoses ramificaciones; les fueyes basales son espatulaes, semicarnosas, selemente dentaes, y les allugaes na parte cimera del tarmu atópense amenorgaes a bráctees. La floración, ente xunetu y setiembre, da llugar a inflorescencies liguladas de color azul-lila más o menos intensu ya inclusive rosa o blancu, sosteníes por un pedúnculu llargu, ríxidu y estriáu llonxitudinalmente; la flor tien la particularidá de nun abrir más qu'a plenu sol, y siguir la trayeutoria d'ésti al igual que los xirasoles. Son hermafrodites, de reproducción autógama la mayoría de les vegaes. El frutu ye un aqueniu poligonal, con una corona (miriguanu) bien corta de diminutes escames.
Historia
L'usu melecinal de l'achicoria ye vieyu, como lo demuestra la so presencia na Capitulare de villis vel curtis imperii, una orde emitida por Carlomagno que reclama a los sos campos por que cultiven una serie de yerbes y condimentos incluyendo "intubas" identificada anguaño como Cichorium intybus. Dada la carauterística que tien la so flor de siguir al sol, tamién recibía'l nome de "solsequium".
Gastronomía
Dende'l sieglu XVII el fervinchu del so raigañu turráu utilízase como sucedaneu del café o como adulterante d'ésti últimu, un usu particularmente frecuente nes ocasiones en que les restricciones al tresporte torgaron la importación de productos tropicales y que llevó a la espansión del so cultivu mientres les Guerres Napoleóniques.
Como vexetal d'ensalada'l so usu remóntase namái al sieglu XIX, pos el marcáu sabor amargoso de la intibina que contién fai que les fueyes madures nun seyan polo xeneral aptes pal consumu. Créese que les observaciones realizaes nel xardín botánicu de Bruxeles a mediaos d'esi sieglu llevaron a los xardineros a notar que los biltos tienros d'iviernu, sobremanera si protexer del sol fuerte, resulten más nidios de sabor. Les variedaes modernes fueron en gran midida escoyíes pa prevenir concentraciones bien altes de intibina, seya comoquier, polo que se consume hasta más entráu l'añu.
Una variedá nativa del norte d'Italia, conocida como radicchio amuesa fueyes bien distintes, formando un cogollu trupu de color violáceo, provocáu pola antocianina, el mesmu compuestu que da'l so color a les flores, que se peracaben tamién como vexetal d'ensalada o cocíes a planchar.
Les fueyes d'esta planta son unu de los ingredientes del preboggion, amiestu de yerbes típica de la cocina de Liguria.
Medicina
Dende la Edá Media C. intybus emplegar con propósitos medicina-yos; col nome de solsequim apaez yá nes lleis agraries dictaes por Carlomagno. Paracelso encamentar n'emplastos pa les irritaciones de la piel, y en fervinchu pa tratar enfermedaes del sistema dixestivu y del fégadu, y como estimulante de la fiel. Esta planta tamién puede utilizase para llaváu d'eczemes, anque en persones gustantes puede provocar reaiciones alérxiques.
Manera d'empléu
Otros usos melecinales, ver: Plantes melecinales.
Variedá montesa
Les fueyes de l'achicoria montés son amargoses. El so amargor, por raru que paeza, ye apreciáu culinariamente en delles rexones italianes como Liguria y Puglia y tamién en Cataluña, Grecia y Turquía. Les escarolas puramente felicidaes son un cultivu de temporada fría, son muncho más resistentes al fríu que la llechuga. Precisen una bona fertilidá nel terrenal pero nun son esixentes tocantes a les condiciones del suelu y van bien en terrén magrizu. La llantadera facer en pebidal, pel branu, y la collecha llevar a cabu mientres l'iviernu y la primavera. Arreyar mientres unos díes enantes de collechales por que les fueyes interiores seyan blanques Asina na cocina de Liguria l'achicoria montés ye ingrediente del 'pregobion', un amiestu de yerbes, a manera d'ensalada, típica d'esta rexón. Tambiés usar na cocina hortolana griega y na de Puglia (Italia) combinar con un puré de fabones tradicional conocíu como "Fave y Cicorie Selvatiche". N'Albania estes fueyes sustitúin a les espinaques. Prepárense escaldiándoles llixeramente y aliñaes con aceite d'oliva. Amás úsense como rellenu del bureca ("Börek").Amenórgase'l sabor amargoso en cociéndoles y esmucir l'agua. Darréu puédense saltear acompañaos d'ayu, anchoes y otros ingredientes. L'amiestu resultante ye bien apreciada como guarnición pa los platos de pasta y de carne.
Variedá cultivada
L'achicoria cultivada consúmese utilizando les sos fueyes como ensalada. El cultivu estremar en tres tipos de los cualos hai munches variedaes: Con pequeñes variantes, tamién son comunes en Grecia. 250px|thumb|Witloof, endibia belga Les endibies tienen un pequeñu bultu o 'cabeza' de color crema y fueyes amargoses. Cultivar d'una manera bien distinta de l'achicoria 'escarola'. En primer llugar faise'l plantel y caltiénense en tou momentu so tierra o n'interior, lloñe del contautu llumínicu solar. Ésto evita que les fueyes tórnense blanques y que s'abrir, procesu llamáu téunicamente 'etiolación'. Salen al mercáu envolubraes en papel azul pa protexeles de la lluz y caltener el so delicáu sabor. Cuanto más blanques son, menos amargoses resulten al cielu la boca. Darréu llévense al campu onde se dexa crecer. Namái tien de sobresalir del suelu un pequeñu biltu de fueyes. Ye importante, enantes de cocinalo, cortar la parte radicular de la base pa evitar un escesivu amargor. Les nidies y cremoses fueyes blanques pueden sirvise de munches maneres: pochaes, fervíes, salteaes, n'ensalada... como platu propiu o bien pueden añedir a otros mueyos como cremes de lleche o bien comer cruda talo como. Bélxica esporta la so endibia ('chicon/witloof') a cerca de 40 países. La téunica de cultivu de la endibia llamada 'blanquiáu' que consiste n'evitar que la fotosíntesis y en consecuencia la producción de clorofila, foi afayada por casualidá en 1.850 na llocalidá belga de Schaerbeek. Na actualidá'l mayor productor d'endibies ye Francia. thumb|right|fueyes non lobulaes thumb|right|[[Inflorescencia|Inflorescencies de la variedá de fueyes azules. Nótense los dos fileres de bráctees.]] L'Achicoria Catalano (conocida tamién, n'Italia, como 'puntarella') forma una subfamilia completa ( inclúi delles variedaes de la endibia belga y dalgunes del 'Radicchio') usáu por toa Italia. Anque l'achicoria de fueya llámese "Endibia", la verdadera 'endibia' ye una especie distinta del mesmu xéneru. Nun tien de confundir se cola "Endibia belga".
L'achicoria llamada de raigañu
La 'achicoria de raigañu' (Cichorium intybus var. sativum) foi cultivada n'Europa como sucedaneu del café. Recuéyese'l raigañu y tres la so llimpieza turrar, pica y muel. Tamién puede usase añedida al café. El productu rinde más y gana en suavidá. Esti usu ye típicu de tola área Mediterránea, onde'l raigañu ye nativa. Tamién s'añedir al café peneráu que se consume na India y en munchos países del sureste asiáticu, Sudáfrica, el sur de los Estaos Xuníos (Nueva Orleans, Lousiana). Mientres les dómines de crisis económiques el mercáu d'esti amiestu faise más intensivu. Asina asocedió mientres la 'Gran depresión' de 1.930 y mientres la los conflictos bélicos d'ámbitu mundial en toa Europa. L'achicoria xunto al azucre de remolacha y el centenu usar con mapa n'Alemaña pa ellaborar la bébora llamada Mischkaffee o café d'amiestu. Foi una salida que favoreció'l gobiernu alemán a lo que se llamó 'Crisis del café na Alemanis Oriental' que s'estendió ente los años 1976-79. Dellos destiladores de cerveza 'fuerte' usen achicoria turrada pa dotala d'un sabor propio. Y esti sabor, al que los consumidores tán avezaos, recuerda vagamente al café. Otros industriales continentales añeden achicoria a la cerveza fuerte y roxa típica de los Países Baxos. Les llamaes de fermentadura 'alta'. Ye una manera d'amontar el sabor del lúpulu. La resultancia na llamada "witlofbier" que ye'l nome de la planta n'holandés. Hacia l'añu 1.970 afayóse que'l raigañu d'achicoria contenía un 20% d'inulina, un polisacáridu similar al almidón. La inulina alcuéntrase sobremanera nes plantes de la familia de les Asteracees a manera d'almacén de carbohidratos. Esto asocede na 'alcachofa de Xerusalén', na 'dalia', nel 'yacón', etc. Úsase como edulcorante na industria alimentaria. El so potencial como duce ye 1⁄10 de la sacarosa. Dacuando añedir inulina a los yogures como mediu prebiótico, y ta amontando la so popularidá como fonte de fibra dietética y como alimentu funcional. L'estractu de raigañu d'achicoria ye un suplementu dietéticu y aditivu alimenticiu. Ellabórase entemeciendo molienda de raigaños secos con agua. Depués de removíu'l productu estrayi la porción insoluble por aciu filtración y centrifugación. Otros métodos pueden añedir pa estrayer los rastros pigmentaos d'azucre. Pueden comercializase darréu como fibra soluble. El raigañu molíu fresca, yá preparada, contién, por pesu en secu un 68% de inulina, 14% de sacarosa, 5% de celulosa, 6% de proteína, 4% de cenices residuales y 3% d'otros componentes. L'estractu secu de raigañu d'achicoria contién, por unidá de pesu, contién el 98% de inulina y el 2% d'otros componentes. Ente que el raigañu secu normal contién contién d'un 13 a un 23% de inulina por pesu. .
Taxones infraespecíficos
Tolos descritos son consideraos meros sinónimos. thumb|Ilustración thumb|Ilustración en [[Carl Axel Magnus Lindman, Bilder ur Nordens Flora, Stockholm, 1917-1926]]
Taxonomía
Cichorium intybus describióse por Linneo y espublizóse en Species Plantarum, vol. 2, p. 813 en 1753.
Nome común
Ente paréntesis, la frecuencia de los vocablos n'España.
Lignon (Marne)
Lignon ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Wataru Inoue
Wataru Inoue (井上 渉, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Epinecrophylla erythrura
Epinecrophylla erythrura, tamién denomináu hormiguerito de cola ablonda (en Perú) o choquinha-de-cauda-ruiva (en portugués, en Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Epinecrophylla qu'integra la familia Thamnophilidae. Ye nativu de la cuenca amazónica n'América del Sur.
Distribución y hábitat
Distribúise dende'l sureste de Colombia, pel este d'Ecuador, hasta'l sureste de Perú, y el centru oeste de l'Amazonia brasilana. Habita nel sotobosque y estratu mediu de montes húmedos tropicales y subtropicales principalmente embaxo de los 800 m d'altitú.
Taxonomía
Diversos autores suxurieron que'l xéneru Myrmotherula nun yera monofiléticu, unu de los grupos que fueron identificaos como distintu del Myrmotherula verdaderu foi'l grupu haematonota, que los sos miembros comparten similaridades de plumaxe, de vezos d'alimentación y de vocalizacion. Finalmente, analís filoxenéticos de la familia conducíos por Isler et al. (2006), incluyendo 6 especies del grupu haematonota y más 12 de Myrmotherula, atoparon que los dos grupos nun taben hermanaos. P'aquel grupu describióse'l xéneru Epinecrophylla. La separación nel nuevu xéneru foi aprobada pola Propuesta N° 275 al South American Classification Committee (SACC) en mayu de 2007.
Linthelles
Linthelles ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pontgibaud
Pontgibaud ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tomohiro Tsuda
Tomohiro Tsuda (津田 知宏, ) ye un futbolista xaponés.
Bujar Nishani
Bujar Faik Nishani foi un políticu albanés militante del Partíu Democráticu d'Albania, Presidente d'Albania dende'l 24 de xunetu de 2012 y hasta el 24 de xunetu de 2017. Como resultáu de la so victoria, Bujar Nishani foi escoyíu nel Parllamentu albanés con una mayoría simple de 73 votos d'un total de 140, ensin el consensu de la oposición, sustituyendo a Bamir Topi.
Enantes, Bujar Nishani ocupara diversos cargos políticos nel Gobierno d'Albania mientres los gobiernos d'Alfred Moisiu y Bamir Topi, en primer llugar siendo xefe de rellaciones esteriores nel Ministeriu de Defensa y como xefe de la oficina de la OTAN nes rellaciones nel Ministeriu de Rellaciones Esteriores, tamién foi Ministru d'Interior consecutivamente dende los años 2007-2009 y 2011-2012, y Ministru de Xusticia ente los años 2009 y 2011.
Mocedá y formación
Nacíu nel añu 1966 en Durrës, la so familia ye proveniente orixinalmente de la rexón del sur d'Albania a Gjirokastra y Libohova y estableciéronse dempués de la Segunda Guerra Mundial en Durrës.
Nel añu 1988, terminó los sos estudios na Academia Militar "Skanderbeg" de Tirana. En 1996 siguió los sos estudios de doctoráu en California. En 2004 treslladar a estudiar na Universidá de Tirana, onde se graduó en Derechu siendo abogáu y completó el so maestría en Estudios europeos en 2005. Dempués de la so graduación, trabayó mientres 5 años na so institución d'orixe.
Carrera política
Nel añu 1991 tres el fin del gobiernu socialista n'Albania, Bujar Nishani xunir al Partíu Democráticu d'Albania (PDA). En 1993 trabayó como xefe de rellaciones esteriores nel Ministeriu de Defensa y depués como xefe de la oficina de la OTAN nes rellaciones nel Ministeriu de Rellaciones Esteriores y en 1996 convertir en xefe del gabinete del Ministeriu de Defensa. En 1997, presidió'l Foru Militar Euroatlantyckiemu. Dempués de que'l Partíu Democráticu d'Albania perdiera les eleiciones parllamentaries de 1997, perdió'l so cargu nel Ministeriu de Defensa y convirtióse en presidente de la ONG pal euru atlántica Militar.
En 2001 foi nomáu Secretariu xeneral del Partíu Democráticu de Tirana y nel añu 2003 los votantes escoyeron hai Nishani pa entrar nel gobiernu del Conceyu de Tirana, siendo miembru del conseyu de la ciudá de Tirana en 2004.
Nes eleiciones parllamentaries de xunetu de 2005, entró nes llistes eleutorales del Partíu Democráticu d'Albania pol Condáu de Tirana, foi escoyíu diputáu al Parllamentu d'Albania, onde foi Presidente de la Comisión parllamentaria pa la seguridá nacional. Nishani tamién tuvo nel congresu del partíu de los demócrates nel mesmu añu foi escoyíu pa la presidencia del partíu y dende entós foi una de les principales figures del Partíu Democráticu d'Albania.
Ministru
Dempués de liderar la Comisión de Seguridá Nacional del Parllamentu d'Albania, Bujar Nishani foi nomáu Ministru del Interior d'Albania pol Primer Ministru, Sali Berisha, el 20 de marzu de 2007 asocediendo hai Gjergj Lezhja, hasta que'l 17 de setiembre de 2009 foi asocedíu por Lulzim Basha.
Dempués de les eleiciones parllamentaries de 2009 y dempués d'una segunda victoria eleutoral, foi nomáu Ministru de Xusticia el 17 de setiembre por Sali Berisha y asocediendo a Enkelejd Alibeaj hasta'l 25 d'abril de 2011.
N'este mesmu tiempu Bujar Nishani, foi nomáu per consecutiva vegada Ministru d'Interior, sustituyendo hai Lulzim Basha debíu hai que dexó'l so cargu de ministru porque se treslladó a Tirana pa ser alcalde de la ciudá. Nel semestre de seronda de la Nishani como ministru del Interior, ente otres coses, les sos midíes polítiques fueron, la introducción de l'albanesa pasaporte biométrico y la consecuente lliberación de los ciudadanos albaneses de visáu pa la Xunión Europea. Inclusive'l rexistru d'estáu civil, s'anovó y modernizó. Hasta que Nishan, dexó'l ministeriu'l día de 12 de xunu de 2012, siendo sustituyíu por Flamur Noka.
Presidente d'Albania
Bujar Nishani presentar a les eleiciones presidenciales en xunu de 2012 y foi nuevu presidente d'Albania, siendo votáu pol parllamentu, que la votación cuntó cola presencia de 76 diputaos (de 140), y Bujar Nishani recibió 73 votos importantes que lo fixeron presidente d'Albania. Sustituyendo a Bamir Topi nel cargu presidencial, y nel so equipu de gobiernu tien como Primer Ministru d'Albania a Sali Berisha.
Darréu'l día 24 de xunetu de 2012 tomó xuramentu y empezó formalmente a exercer les funciones de xefe d'Estáu d'Albania.
Mientres un tiempu, el so asesor políticu foi'l príncipe herederu Leka II d'Albania.
Pontaumur
Pontaumur ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Linthes
Linthes ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Manuel Serifo Nhamadjo
Manuel Serifo Nhamadjo foi un políticu de Guinea-Bisáu qu'ocupó, de forma interina, el puestu de Presidente de Guinea-Bisáu dende'l 12 de mayu de 2012 hasta'l 23 de xunu de 2014. Enantes presidiera l'Asamblea Nacional Popular.
Presidencia
Serifo Nhamadjo presentar a la eleición presidencial de marzu de 2012, quedando en tercer llugar col 15% de los votos. Antes de celebrase la segunda vuelta l'exércitu dio un golpe d'Estáu, deteniendo al presidente interín y ganador de la primer vuelta Carlos Gomes Júnior. Finalmente, l'exércitu y los partíos políticos llegaron al alcuerdu, n'abril, de designar a Serifo Nhamadjo como presidente interín hasta la celebración d'unes nueves eleiciones presidenciales nel plazu de dos años.
La mediación de la Comunidá Económica d'Estaos d'África Occidental amenorgó'l periodu de transición a un añu y dexó a Serifo Nhamadjo la formación d'un gobiernu interín el 16 de mayu. D'esta forma, nomó primer ministru a Rui Duarte de Barros.
Ramphastos citrolaemus
Ramphastos citrolaemus ye una especie d'ave del xéneru Ramphastos. Esti tucán habita en zones selváticas del noroeste de Suramérica. Nidifica en buecos en tueros o cañes d'árboles. Aliméntase de frutos, invertebraos y pequeños vertebraos.
Distribución y hábitat
Vive n'ambientes de selva tropical al nororiente de Colombia y noroccidente de Venezuela.
Taxonomía
Esti taxón foi descritu orixinalmente nel añu 1844 pol naturalista y ornitólogu inglés John Gould.
Mientres décades foi tratáu como formando una subespecie de la especie R. vitellinus, esto ye, Ramphastos vitellinus citrolaemus. Pa mediaos del añu 2014 considerar una especie plena, so un conceutu más ampliu que'l de la especie biolóxica, tal como ye'l d'especie filoxenética.
Estremar pel so picu negru col cantu cimeru verde, la base del picu ye celeste, y enánchase escontra baxo, con dos sectores pequeños basales naranxes. Les supracaudales son marielles, ente que les subcaudales son coloraes. El gargüelu y el pechu presenten tonos mariellos, con apenes una banda colorada estrecha que dixebra'l banduyu negru. L'área desnuda alredor del güeyu ye celeste fuerte, el que pasa a una tonalidá más clara al alloñar, entemeciéndose col blancu del área subocular.
Estáu de caltenimientu
Na Llista Colorada ellaborada pola Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura (UICN) esti taxón ye categorizado como “so esmolición menor”.
Astragalus dasyanthus
Astragalus dasyanthus, ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les lleguminoses. Ye orixinaria d'Eurasia. thumb|Inflorescencia
Distribución
Ye una planta yerbácea perennifolia que s'atopa en Eurasia, onde se distribúi por Bulgaria, antigua Yugoslavia, Hungría, Moldavia, Rumanía, Rusia europea, Ucraína y Siberia.
Taxonomía
Astragalus dasyanthus describióse por Peter Simon Pallas y espublizóse en Species Astragalorum 79, pl. 65. 1803. Astragalus: nome xenéricu deriváu del griegu clásicu άστράγαλος y depués del Llatín astrăgălus aplicáu yá na antigüedá, ente otres coses, a delles plantes de la familia Fabaceae, por cuenta de la forma cúbica de les sos granes asemeyaes a un güesu del pie.
dasyanthus: epítetu llatín que significa "con flores peludas".
Trabayador domésticu
thumb| Al so serviciu. Cartelu sobre la meyora nel trabayu domésticu (Works Progress Administration), alredor de [[1939, Estaos Xuníos. La cofia, l'uniforme, los güeyos zarraos y l'enclín de la cabeza denotan un profesional y llimpiu somet (tamién conocíu como llabores del llar: llimpieza de la vivienda, preparación d'alimentos, llimpieza y curiáu de la ropa y el calzáu, compres, el curiáu de neños y vieyos) que realicen yá sía la mesma persona propietaria del llar (na mayor parte de los casos realizar una muyer de la familia, a quien se denomina "ama de casa")o bien quien esta persona contrata pa eses actividaes; el denomináu serviciu domésticu'' o, genéricamente "serviciu".]]
Según les estadístiques de la Organización Internacional del Trabayu (OIT), el 90 per cientu del trabayu domésticu realizar muyeres, y na so mayor parte, al nun tar incorporáu al mercáu de trabayu y nun tar económicamente remunerado, nun tien la considerancia llegal d'emplegu.
Historia
Históricamente'l trabayu domésticu tuvo venceyáu a la esclavitú y a otres formes de servidume. Na actualidá, ye un fenómenu mundial que perpetúa les jeraquías basaes na raza, l'orixe étnicu, la pertenencia a un grupu autóctonu, la casta, el xéneru y la nacionalidá. thumb|left|220px|Antoine Polier, el xeneral Claude Martin, John Wombwell, y [[Johann Zoffany, el pintor, arrodiáu de 3 sirvientes ante coleición d'arte de Polier, Lucknow, India, 1786.]]
Los trabayadores domésticos, a diferencia de los siervos y de los esclavos, reciben un salariu, yá sía n'especie (cama, alimentos, ropa), yá sía en metálicu (retribución económica) o dambes coses, y pueden arrenunciar al so trabayu. Esto postreru ye relativu, una y bones los trabayadores domésticos escarecen, la mayoría de les vegaes, de bienes colos qu'entamar una vida independiente. Nel casu de los trabayadores domésticos emigrantes los sos derechos tópense bien acutaos, al tar sometíos al permisu de trabayu o permisu de residencia y vises.
El coleutivu de los trabayadores domésticos tuvo bien alloñáu de les meyores nes condiciones de trabayu consiguíes pol movimientu sindical y obreru (retribución digna, contratu de trabayu, cotizaciones per parte del emplegador, horarios reconocíos, derechu al desemplegu, reconocencia de pensión, etc.).
Serviciu domésticu especializáu
Históricamente'l serviciu domésticu sirvióse un sistema d'aprendices, y dexaba a los trabayadores una meyora al traviés de los rangos xerárquicos. Sicasí, tamién yera arriesgáu, cuantimás coles muyeres, yá que nun esistía proteición de los emplegadores escrupulosos y otros miembros de la familia, cuantimás la esplotación sexual.
Nes grandes mansión, esistíen un gran númberu de trabayadores domésticos realizando distintes xeres, como parte d'una xerarquía ellaborada. En Gran Bretaña, esti sistema tuvo la so puxanza a finales de la yera Victoriana, tornándose nun sistema ríxido y complicao mientres el periodu eduardiano, reflexando la llindada movilidá social de la dómina. N'Estaos Xuníos asocedió mientres la Yera Dorada.
A diferencia de les grandes casones, en munches cases de les families pertenecientes a la clase media el númberu de trabayadores domésticos ye amenorgáu, siendo solamente unu na mayoría d'ocasiones.
Emigración del mediu rural al urbanu
Los trabayadores domésticos trabayen nel so país d'orixe o pueden emigrar, en busca de trabayu, a otros.
Emigración internacional
Munchos trabayadores domésticos son emigrantes de países menos desenvueltos que, ante la falta de trabayu nes ciudaes y en dellos casos direutamente del mediu rural, busquen un trabayu en países qu'ufierten, a priori, meyores condiciones económiques y oportunidaes llaborales nel mercáu de trabayu polo xeneral o como trabayadores domésticos.
En munchos países, impórtense trabayadores domésticos del estranxeru, especialmente de países probes al traviés d'axencies de reclutamiento; en parte porque los nacionales nun tán obligaos o prefieren esti tipu de trabayu en particular, enzancando la esplotación de trabayos. Estos inclúin países del Oriente Mediu, Ḥong Kong, Singapur, Malasia y Taiwán. Na mayoría d'estos países, la cantidá de trabayadores domésticos algama los cientos de miles. N'Arabia Saudita esisten siquier un millón de trabayadores domésticos.
Los trabayadores domésticos provienen de Filipines, Tailandia, Indonesia, India, Bangladex, Paquistán, Sri Lanka y Etiopía. Tamién Taiwán importa trabayadores domésticos de Vietnam y Mongolia.
Polo xeneral, bona parte de los emigrantes de países probes, acaba como trabayador/a domésticu/a, principalmente de países d'América Llatina, África, Asia y tamién d'Europa.
Xeres doméstiques
Los trabayadores domésticos tienen como principal xera curiar el llar y a los sos miembros. Ente les xeres específiques atópense'l llavadura, el plancháu, la compra d'alimentos, acompañar al xefe de la familia a los almacenes, cocinar alimentos y la llimpieza de la casa. Tamién realicen mandaos y pasien al perru de la familia. Pa munchos trabayadores domésticos, una gran parte del so trabayu ta nel curiáu de los neños. Si esisten persones mayores o discapacitaes na casa, los trabayadores domésticos curien d'ellos.
Usu d'uniforme
La esixencia de que'l trabayador domésticu use un uniforme o otra indumentaria específica per parte del emplegador puede o nun esistir, según el costume de cada país y de cada sector social. Si ríquese-yos uniforme, este ye polo xeneral simple, y tien oríxenes nel sieglu XIX y empiezos del sieglu XX. Les emplegaes polo xeneral usen un traxi de sirvienta, consistente nun vistíu llargu, simple de color escuru y con un mandil; o con un conxuntu de falda negra y blusa blanca o bien pueden llevar una bata y un mandil; y zapatos negros. Nel casu de los sirvientes varones y mayordomos consiste nun traxe simple, con una camisa blanca, n'ocasiones con una corbata, tamién pueden llevar una bata.
Interna: agospéu
Históricamente'l trabayadores domésticos vivíen nos llares de los sos emplegadores. La evolución social amenorgó en bona medidad esta circunstancia qu'inda permanez pal cuidu de vieyos, en grandes casones y en dellos países subdesendolcaos.
Vivir en casa del emplegador en principiu facilitaba techu y alimento pero, en munches ocasiones, convertir nel únicu pagu o pagu al trabayador domésticu, sobremanera cuando yeren neñes o adolescentes. Nes cases urbanes los trabayadores doméstiques internes dormieron na cocina, en cuartos ensin ventana destinaos a otros fines- o en habitáculos ayenos a la vivienda principal, de normal alcontraos nel suétanu o nel áticu.
Discutiniu
thumb | right |ñeñera curiando neñu na sablera Envalórase qu'hai unes ochocientes mil muyeres emplegaes nos Estaos Xuníos como trabayadores doméstiques, munches de les cualos son subestimadas y violaes, mal remuneradas, y que'l so productu llaboral resulta malo de valorar polos economistes. A diferencia de los llugares d'emplegu tradicionales—que gocien d'oficiales direutivos, dellos emplegaos y regulaciones gubernamentales obligatories—les emplegaes nuna residencia doméstica escarecen de dichos beneficios. Los dueños de la casa suelen mandar al trabayador domésticu con impunidá. De cutiu, ello traduzse en díes llaborales ensin fuelgu y pocu tiempu llibre. Nin los derechos civiles nin el movimientu obreru del sieglu XX llograron ameyorar les condiciones de los trabayadores domésticos, la mayoría de los cualos persisten escluyíos de munchos beneficios y proteiciones gubernamentales.
Ryota Takahashi
Ryota Takahashi (高橋 良太, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Mocedá Comunista Colombiana
La Mocedá Comunista Colombiana (JUCO) ye una organización xuvenil de Colombia de calter Marxista, venceyada al Partíu Comunista Colombianu. Poles sos files transitaron importantes personalidaes de la historia política colombiana como Manuel Cepeda Vargas, Jaime Pardo Leal, Jaime Bateman, José Antequera, Yira Capo, Henry Millán González y Jaime Caycedo Turriago. Ye integrante de la Federación Mundial de Mocedaes Democrátiques.
Historia
Los oríxenes más remotos de la Juco son la fundación, el 17 de xunetu de 1932 (a namái dos años de fundáu'l PCC), de la Lliga Xuvenil Comunista de Colombia de que la so direición foi encargáu Jesús Villegas. La LJCC foi una organización empuesta supuestamente pol marxismu leninismu qu'empobinó'l so remanar na construcción de sindicatos y lligues agraries con amplia participación xuvenil. Realizó dos congresos ensin que se tenga muncha más documentación. Les condiciones de persecución y clandestinidá de los comunistes colombianos llevaron a que s'eslleiera dafechu nel PCC.
L'actual Juco fundóse'l 1 de mayu de 1951 como Mocedá Comunista de Colombia, efectuando la so I Conferencia so la clandestinidá. Mientres la dictadura de Rojas Pinilla, tantu'l PCC como la so Mocedá, fueron ilegalizados. El 9 de xunu de 1954 el militante de la JCC Helmo Gómez Lucich, peruanu de nacencia y estudiante de la Universidá Nacional, cai nes cais de Bogotá fusiláu pol Batallón Colombia mientres protestaba pol asesinatu'l día anterior del tamién estudiante Uriel Gutiérrez. Al pie de Gómez Lucich cayen tamién Álvaro Gutiérrez, Rafael Chávez, Hernando Morales, Hernando Ospina, Jorge Chía, Jaime Pacheco, Higo Llión, y Jaime Moor. N'el so memoria conmemoren los 8 y 9 de xunu como Díes del Estudiante Cayíu. El 8 de xunetu de 1954 estudiantes comunistes y lliberales crean la Federación d'Estudiantes Colombianos, con amplia influencia de la JCC, que va dirixir les lluches estudiantiles contra'l réxime.
Ente 1956 y 1959 realícense los trés congresos de la Unión Nacional d'Estudiantes Colombianos (Unec) que orixinalmente xunía a lliberales y comunistes, pero que va quedar finalmente so la batuta de la JCC. En 1959 realízase l'I Plenu Nacional de Dirixentes de la JCC, empobináu a la reorganización y constitución orgánica de la Mocedá Comunista y a l'ampliación de la influencia nacional de la mesma. Dende esti Plenu popularizóse'l nome de JUCO pa referise a la organización en llugar de JCC. En xunetu de 1961 axuntar na clandestinidá la III Conferencia Nacional de la Mocedá Comunista de Colombia qu'alderica y aprueba la Llinia de Mases”. Del 29 de payares al 1 d'avientu de 1962 realizar en Bogotá l'I Congresu de la JUCO so la conseña “Pola revolución colombiana entamemos la mocedá”, siendo escoyíu secretariu xeneral Manuel Cepeda Vargas.
Pa 1963 axúntase l'I Congresu Nacional Universitariu, que funda la Federación Universitaria Nacional (FUN), onde los militantes de la Juco tienen amplia representación. En 1964 la Juco realiza una campaña nacional de solidaridá cola resistencia llabradora del Tolima, onde pon tamién la so cuota de sangre: Habacuc Trujillo y Hernando González Acosta son ablayaos poles bales oficiales.
El 11 d'ochobre de 1966 realizóse l'II Congresu de la Juco que'l so lema foi “Ganar y entamar la mocedá colombiana pa les lluches revolucionaries” onde s'aportunó na necesidá de “proletarizar” les files de la organización yá que la mayoría de la militancia constituyir estudiantes.