cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patricia Ferreira
Biografía
En 2002 estrena El alquimista impaciente, adautación de la obra homónima de Lorenzo Silva, que-y val el premiu del Círculu d'Escritores Cinematográficos al meyor guión adautáu. La película tuvo, amás, dos nominaciones a los Premios Goya: al meyor actor revelación (Roberto Enríquez) y a la meyor direición artística (Rafael Palmeru). En 2004 estrénase la película de sketches Nel mundu a cada ratu onde realiza'l curtiumetraxe El secretu meyor guardáu rodáu n'India, sobre'l virus del Sida nel Tercer Mundu. Un añu dempués estrenó un nuevu llargumetraxe, Por que nun m'escaezas, nel que Fernando Fernán Gómez interpreta unu de los sos últimos papeles. La película presentar nel festival de Berlin y foi nomada a trés Goyas: actriz protagonista, de repartu y direición artística. En 2010 realizó'l documental Señora de, que se proyeutó na Seminci de Valladolid y consiguió el tercer premiu en tiempu d'historia. Tamién en 2010 realiza'l curtiumetraxe "L'amanecer de Misrak", rodáu n'Etiopía y que forma parte del proyeutu coleutivu "Elles son África". En 2012 estrenóse'l so llargumetraxe Los neños selvaxes, ganadora nel festival de Málaga de la biznaga d'oru a la meyor película y los premios a meyor guión y meyores actores secundarios: Aina Clotet y Alex Monner. En 2017 dirixe'l llargumetraxe "Thi Mai, camín de Vietnam".
Dende l'añu 2001 ye profesora de direición na Escuela de cine de Madrid (ECAM) y foi profesora de direición d'actores n'escueles, talleres y masters como'l master de direición del CEU, la ESCAC de Cataluña, el NIC-Institutu del cine de Madrid, la escuela de cine d'Uruguái o La Central de cine de Madrid. Foi miembru de la Xunta directiva de l'Academia de cine (2009-2015). Ye miembru de CREAR, asociación de realizadores de galicia y dende l'añu 2006 forma parte de la Xunta Directiva de VISU (Asociación de muyeres cineastes y de medios audiovisuales), asociación de la que ye co-fundadora.
Saint-Martin-Osmonville
Saint-Martin-Osmonville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Desmond Morris
Desmond John Morris ye un zoólogu y etólogu británicu.
Biografía
Nació nel campu inglés, y con 14 años perdió al so padre. Ta casáu cola historiadora Ramona Baulch, coautora de dellos de los sos llibros y madre del so fíu.
En 1960 conocióse-y como presentador d'un programa de la cadena independiente de televisión ITV, llamáu Zoo Time. Los sos estudios centrar na conducta animal y, poro, na conducta humana, esplicaos dende un puntu de vista puramente zoolóxicu, lo que quier dicir que nun inclúi esplicaciones sociolóxiques, psicolóxiques y arqueolóxiques pa los sos argumentos. Escribió dellos llibros y producíu numberosos programes de televisión. El so aproximamientu a los seres humanos dende un puntu de vista dafechu zoolóxicu creó discutiniu dende les sos primeres publicaciones.
Nes sos obres L'home desnudu y La muyer desnuda realiza un percorríu por tolos adornos, cambeos y significaos simbólicos que tuvo cada parte del cuerpu a lo llargo de la historia en distintes cultures.
Amás de los sos llogros científicos, ye un artista que contribuyó significativamente a la tradición surrealista británica. Realizó la so primer esposición individual en 1948, y siguió esponiendo regularmente dende entós.
En 1951, dempués de llograr el grau d'honor en zooloxía na Universidá de Birmingham, empezó a investigar pa la so doctoráu en comportamientu animal en Oxford.
En 1954 llogró'l grau de doctor (PhD) na Universidá d'Oxford.
thumb|277px|Pintura realizada por Congo, el chimpancé
En 1957 foi comisariu d'una esposición de pintures y dibuxos realizaos por chimpancés nel Institutu d'Artes Contemporánees de Londres, qu'incluyó pintures realizaes por un chimpancé mozu, llamáu Congo. Pablo Picasso apaez rexistráu como comprador d'una de les obres de Congo y defendió públicamente tantu a Morris como a Congo d'aquellos que suxurieron que'l trabayu realizáu polos chimpancés nun yera arte.
Ginji Aki
Ginji Aki (安芸 銀治; ) ye un futbolista xaponés.
NGC 209
NGC 209 ye una galaxa espiral barrada alcontrada na constelación de Cetus.
Casiodoro de Reina
Casiodoro de Reina foi un relixosu jerónimo español conversu al protestantismu, famosu por realizar la bien reconocida traducción castellana de la Biblia llamada la "Biblia del Osu", que foi la primer traducción completa de la Biblia al idioma castellanu.
Biografía
Casiodoro de Reina ingresó nel monesteriu jerónimo de San Isidoro del Campu de Santiponce (Sevilla) como monxu. Llueu tuvo contactos col luteranismu y convirtióse en partidariu de la Reforma, siendo escorríu pola Inquisición, en parte pola distribución clandestina de la traducción del Nuevu Testamentu de Juan Pérez de Pineda. Desamarrada la represión, prefirió abandonar el monesteriu y fuxir colos sos amigos d'enfotu a Xinebra en 1557 (ente ellos acompañólu Cipriano de Valera).
Anque Casiodoro de Reina foi firmemente trinitariu y, por tanto, nun compartía les creencies unitaries, por causa de les cualos foi quemáu Servet, nun podía aceptar que s'executara a daquién poles sos creencia. Entró en contradicción con Xuan Calvino y la rixidez imperante fíxo-y dicir que "Xinebra convirtióse nuna nueva Roma", polo que decidió colase a Frankfurt. Sostuvo, en contra de la opinión dominante, qu'a los anabaptistes pacifistes tenía de consideráse-yos "como hermanos".
Entrín y non, la Inquisición católica realizó en Sevilla n'abril de 1562 un "Actu de fe" nel que foi quemada una imaxe de Casiodoro de Reina. Les sos obres fueron incluyíes nel llamáu "Índiz de los Llibros Prohibíos" (Index Librorum Prohibitorum) y foi declaráu "herexarca" (xefe d'herexes).
N'Inglaterra, onde la reina Sabela I concedió-y permisu de predicar a los españoles escorríos, foi ordenáu en 1562 como pastor de la Ilesia d'Inglaterra nel templu de Santa María de Hargs, y ellí empieza la traducción de la Biblia en llingua castellana, la primera que se fixo a esta llingua vulgar (pos na Biblia Políglota, impresa ente 1514 y 1517 en Alcalá de Henares, solo apaecía los llatín más les llingües orixinales -griegu, hebréu y araméu-). Echáu llevantos, tuvo de fuxir a Amberes en xineru de 1564, pasando enormes dificultaes económiques pa poder terminar la traducción de la Biblia.
Escribió amás el primer gran llibru contra la Inquisición, tituláu Delles artes de la Santa Inquisición española, publicáu en Heidelberg en 1567 sol seudónimu de Reginaldus Gonsalvius Montanus. La obra editar en llatín, pero foi traducida darréu al inglés, holandés, francés y alemán.
thumb|left|Biblia del osu, Basilea, 1569. La so versión castellana de la Biblia foi conocida como La Biblia del Osu, por apaecer un dibuxu con esti animal na portada y publicóse a la fin en Basilea, en 1569. Líderes cristianos y el Conceyu Municipal d'esa ciudá sofitaren la obra con toles sos fuercies, y como amuesa de gratitud, Casiodoro de Reina dedicó un exemplar a la Biblioteca de la Universidá de Basilea, qu'entá se caltién. Tirar d'esta primer edición 2.600 exemplares, pero a pesar de les torgues qu'había para la so venta, en 1596 yá s'había escosu totalmente.
Dicha obra foi la primera Biblia cristiana completa impresa n'idioma castellanu, lo que güei ye reconocíu como'l so más pervalible apurra. La Biblia de Cipriano de Valera, publicada en 1602, ye en realidá una edición correxida de la traducción de Reina, tal como se reconoz nes versiones contemporánees Reina-Valera, que, sicasí, suprimen los llibros deuterocanónicos traducíos por Reina y asitiaos como apéndices na edición de Valera, a la manera de la Biblia de Lutero.
Casiodoro de Reina vivió en Amberes hasta 1585, añu en que les tropes del rei español Felipe II apoderar de la ciudá, y retornó a Frankfurt, onde-y concedieren la ciudadanía en 1573. Sostúvose ocho años col so trabayu nun comerciu de sedes qu'estableció. Teniendo yá más de 70 años, foi escoyíu pastor auxiliar en 1593. Pudo exercer el so ministeriu ocho meses, hasta que morrió'l 15 de marzu de 1594.
Obres
Amás de la traducción de la Biblia y otres traducciones, son orixinales de Reina les siguientes obres:
Enllaces esternos
Les imáxenes d'esti artículu provienen de Promotora Española de Llingüística
Patricia Fernández
Patricia Fernández ye una cantautora española.
Trayeutoria Artística
Patricia empieza la so carrera musical a principios de 2001. Esi añu naz en Granada'l Movimientu musical PUERTA VERDE impulsáu, nos sos entamos, por Fran Reca, Fede Comín, Fran Fernández, José Antonio Delgado, César Maldonado, Pedro Chillón y Patricia Fernández. La cai Zacatín foi'l primer llugar d'alcuentru d'esti grupu de cantautores que darréu foi creciendo. El café La Conxusta llueu se convierte en puntu d'alcuentru de cantautores en Granada.
Participa tamién en proyeutos paralelos como Escuela de Música, en Xaén, y Nómades, artistes en movimientu, en Málaga, que pretenden espublizar la cantar d'autor por dambes provincies. Ye de Nómades de quien recibe'l so primer premiu, na modalidá de cantautores, na so edición de 2001.
En 2002, empieza a collaborar cola Universidá de Granada, que realiza conciertos pela ciudá y cola de Málaga nos sos cursos de Branu. Amás participa mientres dellos años en Canten nel Sur, entamáu pola Universidá de Xaén, siendo telonera d'artistes de la talla de Pedro Guerra, Olga Román, Clara Montes o la catalana Marina Rossell.
A finales de 2002, graba'l so primera Cd tituláu Vida nel estudiu B-612 en Granada. Fran Reca realiza les grabaciones y José Antonio Delgado pon delles guitarres y voces. Fran Fernández, Fede Comín y Nano Ramos (a la percusión) tamién collaboren en dellos cantares d'esti Cd.
D'estos años surde'l so amistá con José Antonio Delgado, col que realiza conciertos por toa Andalucía, Madrid y la zona de Llevante. Dambos ufierten, entá a día de güei, conciertos compartíos nos qu'interpreten les sos temes.
N'ochobre de 2010 sale a la lluz el so segundu Cd tituláu Ensin mieu a volar nos estudios Sputnik y Silent Media en Sevilla. Joaquín Calderón ye l'encargáu de realizar la producción musical d'ésti, arrodiáu de grandes músicos como Ismael Sánchez, Jose Mena, Fernando Lamadrid, Pablo Prada, Adolfo Langa, José Antonio Delgado. Ye un discu más maduru y ellaboráu que llega xusto cuando se van a cumplir 10 años na carrera musical de la cantautora.
Anguaño compaxina'l so trabayu de maestra psicopedagoga colos sos conciertos y sigue xubiéndose a los escenarios por tola xeografía española.
Premios
Los certámenes y los premios van entrepolándose mientres toos estos años:
Montriond
Montriond ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Broadcast News
Broadcast News ye una comedia d'Estaos Xuníos de 1987 dirixida por James L. Brooks.
Argumentu
Trés ambiciosos profesionales que trabayen nun programa de noticies pa una cadena de televisión, ven cómo les sos vides profesional y priváu crúciense irremediablemente. Tom (William Hurt) ye'l típicu presentador modernu, atentu y un pocu tontu. Jane (Holly Hunter) ye la so motivada y brillosa productora, que la so misión ye convertir a Tom nun presentador de verdá. Aaron (Albert Brooks) ye'l veteranu, pero pocu carismáticu reporteru que nun soporta l'ésitu del que Tom gocia frente a les cámares o con Jane. La película axunta tolos ingredientes d'un risonderu y esplosivu triángulu amorosu.
Mònica Aguilera Viladomiu
Mònica Aguilera Viladomiu ye una deportista de trail running, raids d'aventura y orientación a cuerpu o en bicicleta de monte. Llicenciada en Ciencies de la Educación física y el Deporte. Dende 1997 participó a tou tipu de competiciones nel mediu natural. A mediaos de los años noventa empecipiar nes carreres d'orientación. En 1997 corrió'l so primera Raid, el Raid Verd, en Cataluña.
Gerbillus watersi
Gerbillus watersi ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Saint-Maurice-d'Ételan
Saint-Maurice-d'Ételan ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Gerbillus watersi
Distribución xeográfica
Alcuéntrase principalmente en Sudán, Somalia, y Djibouti.
Saint-Maurice-d'Ételan
Tien una población de y una superficie de  km².
Morillon (Alta Saboya)
Morillon ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eleiciones municipales de 2015 na provincia de Palencia
Resultaos en númberu d'alcaldes
a Estes resultaos correspuenden a los llograos per Centru Democráticu Lliberal, partíu que s'integró en Ciudadanos de cara a les eleiciones municipales y autonómiques del 24 de mayu de 2015. b Estes resultaos correspuenden a los llograos por Unidá Rexonalista de Castiella y Lleón, partíu del que forma parte Democracia Rexonalista de Castiella y Lleón.
Aguilar de Campoo
c Agrupación Independiente d'Aguilar
Barruelo de Santullán
d Coalición Eleutoral Agrupación Barruelana Independiente
Dueñes
y En rellación a les resultaos llograes por Izquierda Xunida, partíu integráu en GANEMOS.
Herrera de Pisuerga
f En rellación a les resultaos llograes por Izquierda Xunida, partíu integráu en GANEMOS.
Osorno
g En rellación a les resultaos llograes por Izquierda Xunida, partíu integráu en GANEMOS.
Palencia
Eleiciones municipales de 2015 en Palencia h En rellación a les resultaos llograes por Izquierda Xunida, partíu integráu en GANEMOS.
Paredes de Nava
h Agrupación de Ciudadanos de Paredes
Santibáñez de la Peña
i En rellación a les resultaos llograes por Izquierda Xunida, partíu integráu en GANEMOS.
Mosul
Mosul (الموصل, al-Mawsil) ye una ciudá alcontrada nel norte d'Iraq, allugada al este del ríu Tigris y distante aproximao unos 396 km de Bagdag, la capital del país. Mosul ye la tercer ciudá más grande d'Iraq, dempués de la capital y de Basora. En xunu de 2014 foi ocupada pol grupu Estáu Islámicu d'Iraq y el Llevante, siendo lliberada pol exércitu iraquín el 9 de xunetu de 2017.
Eleiciones municipales de 2015 na provincia de Palencia
Venta de Baños
j En rellación a les resultaos llograes por Izquierda Xunida, partíu integráu en GANEMOS.
Villamuriel de Cerrato
k En rellación a les resultaos llograes por Izquierda Xunida, partíu integráu en GANEMOS.
Mosul
A pocos quilómetros de Mosul atópase'l xacimientu arqueolóxicu de Tell Hassuna, que data aproximao del 6000 e. C.
Eleiciones municipales de 2015 na provincia de Palencia
Eleición de la Diputación Provincial
Acordies con el Títulu V de la Llei Orgánica 5/1985, de 19 de xunu, del Réxime Eleutoral Xeneral los diputaos provinciales son electos indireutamente polos conceyales. Pola población de la provincia, la Diputación de Palencia ta integrada por 25 diputaos.
Mosul
La población de la provincia ye fundamentalmente árabe pero la mayoría de los habitantes de la ciudá son asirios. En 1987 tenía 664 221 habitantes, pasando a 1 739 800 en 2002.
Etimoloxía y orixe
L'historiador griegu Jenofonte ―nos sos rexistros espedicionarios (Anábasis)― menta per primer vegada a la pequeña población de Mepsila (Μέπσιλα), sobre'l ríu Tigris, cerca d'onde ta anguaño'l Mosul modernu. Puede ser más seguru identificar Mepsila col sitiu Iski Mosul (‘antigua Mosul'), unos 20 quilómetros al norte de l'actual Mosul, onde seis sieglos dempués del informe de Jenofonte, construyóse la ciudá persa sasánida de Budh-Ardhashīr. Sía como fora, el nome Mepsila ye ensin dulda el raigañu del nome modernu de Mosul, anque na so forma metatética.
Eleiciones municipales de 2015 na provincia de Palencia
Eleición de la Diputación Provincial
Actúen como circunscripciones eleutorales pa la eleición de diputaos los Partíos Xudiciales esistentes en 1979, y a cada Partíu Xudicial correspuénde-y escoyer el siguiente númberu de diputaos:
Mosul
Etimoloxía y orixe
En idioma árabe, Mawsil significa ‘puntu de conexón' o ‘llugar d'enllaz'.
Kakteenkunde
Kakteenkunde (embrivíu Kakteenkunde) foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse en Berlín. Foi publicada nos años 1929-1934 y 1939-1943, col nome de ''Kakteenkunde. Organ der Deutschen Kakteen-Gesellschaft Y.V., Sitz Berlin''. Nos años 1935-1938 publicar col nome de Kakteenk. & Kakteenfr..
Eleiciones municipales de 2015 na provincia de Palencia
Resultaos globales
l En rellación a les resultaos llograes por Izquierda Xunida, partíu integráu en GANEMOS.
Mosul
Etimoloxía y orixe
Mosul tamién ye llamada al-Faiha («el Paraísu»), al-Khaḍrah («el Verde») y al-Hadbah («la Gorrumba»). Dacuando describir como «La Perla del Norte».
Historia y actualidá
thumb|150px|left|Ilesia de Mosul (c. 1850). thumb|Mosul en 1932.
Mosul nun se debe confundir cola antigua capital asiria de Nínive, que s'atopa na parte oriental de la ciudá, nel famosu montículo arqueolóxicu de Kuyunjik ("Cuetu d'oveya" en idioma turcomanu).
Nel añu 612 e. C., los babilonios, los medos y los escites tomaron Nínive y destruyir. Cerca del llugar, los pobladores formaron una aldega de nome desconocíu, a la que l'historiador Jenofonte (nel 401 e. C.) menta como Mepsila. Nesa dómina la población formaba parte de la dinastía persa aqueménida.
Cuando los asirios convertir al cristianismu mientres los sieglos y, l'aldega se cristianizó.
Nel sieglu, los musulmanes conquistaron Mepsila y convirtieron forzadamente a los sos sobrevivientes al islamismu.
Güei la mayoría de les persones en Mosul son musulmanes sunitas, anque Mosul tien una población de cristianos asirios, y la mayoría d'ellos sigue la Ilesia católica caldea, la Ilesia católica siria y la Ilesia ortodoxa siria. Tamién hai un númberu de cristianos árabes que pertenecen a la Ilesia ortodoxa griega, la Ilesia llatina, la Ilesia católica caldea y la Ilesia ortodoxa siria.
Bridge of Spies
Bridge of Spies ye una película dramática de 2015, dirixida por Steven Spielberg, escrita por Matt Charman y los hermanos Coen, y protagonizada por Tom Hanks, Mark Rylance, Amy Ryan y Alan Alda. La película ta basada na detención del espía rusu Rudolf Abel en 1957 y el denomináu incidente del U-2, asocedíu'l primeru de mayu de 1960, mientres la Guerra Fría.
Mosul
Invasión del Estáu Islámicu d'Iraq y el Llevante
thumb|Vista cenital de Mosul. En xunu de 2014, el grupu yihadista conocíu como Estáu Islámicu d'Iraq y el Llevante prindó la ciudá y empecipió una política de conversiones forzoses, persecuciones, espulsiones y execuciones contra la población cristiana, según a miembros d'otres confesiones.
El 27 de febreru de 2015, el Muséu de Mosul foi atacáu pol Estáu Islámicu d'Iraq y el Llevante, que destruyó obres d'arte milenariu, munches d'elles de procedencia asiria, y atacaron biblioteques y coleiciones de manuscritos.
Bridge of Spies
El rodaxe empezó'l 8 de setiembre de 2014 en Brooklyn (Nueva York). Touchstone Pictures estrenó la película n'Estaos Xuníos el 16 d'ochobre de 2015 y 20th Century Fox distribuyir nel restu del mundu.
Mosul
Invasión del Estáu Islámicu d'Iraq y el Llevante
L'área de Nínive ye conocida güei como la ciudá de Nebi Yunus (el profeta Jonás). El sitiu contién la tumba de Jonás, mentáu na Biblia y el Tanak. Nel Corán descríbese que'l profeta Jonás vivió y morrió en Nínive, la capital de l'antigua Asiria. En xunetu de 2014, integrantes d'Estáu Islámicu destruyeron la tumba. Na actualidá toa esta área foi absorbida nel área metropolitana de Mosul. Los asirios referir a la ciudá de Mosul como Nínive (o, más esautamente, Nínauah).
Bridge of Spies
Argumentu
La película narra los fechos asocedíos en 1957 en Norteamérica de la detención del espía rusu Rudolf Abel y el so enxuiciamientu, que la so defensa encargar al abogáu James B. Donovan y tamién el posterior Incidente del U-2, asocedíu en 1960, nel qu'un avión norteamericanu cayó baltáu na Xunión Soviética, en plena Guerra Fría. A Donovan encamentóse-y axustar l'intercambiu de Francis Gary Powers, el pilotu del avión norteamericanu baltáu, por Rudolf Abel.
Mosul
Invasión del Estáu Islámicu d'Iraq y el Llevante
Tres ocho meses d'enfrentamientos coles fuercies gubernamentales (Batalla de Mosul 2016-2017), el 9 de xunetu'l primer ministru Haider al-Abadi declaró la victoria total sobre la ciudá y la so lliberación.
A pesar de la lliberación de Mosul la mayor parte de la ciudá sigue en ruines.
Bridge of Spies
Producción
thumb|Vehículos en Monroe Place mientres la filmación
Desarrollu
St. James Place foi dada a Matt Charman, qu'escribió los primeros entamos del guión. Depués presentar a DreamWorks, que'l so co-fundador Steven Spielberg atopar interesante y decidió dirixilo. Marc Platt y Kristie Macosko Krieger xuniéronse como productores xunto a Spielberg. Joel Coen y Ethan Coen revisaron el guión orixinal de Matt Charman. En xunu de 2014, 20th Century Fox tuvo d'alcuerdu en financiar la película con DreamWorks y Participant, colos derechos de distribución siendo estremaos ente Disney y Fox.
Eleición del repartu
En mayu de 2014, anuncióse que Tom Hanks sería James B. Donovan y Mark Rylance sería'l co-protagonista xunto a Hanks. Amy Ryan, Alan Alda, Billy Magnussen y Eve Hewson, tamién taríen na película. Participant Media co-va producir la película.
Rodaxe
thumb|Lluces mientres la filmación El rodaxe empezó'l 8 de setiembre de 2014 en Brooklyn (Nueva York). El 14 de setiembre, la filmación asocedió en DUMBO (un barriu de Brooklyn). El 15 de setiembre, siguió en Astoria, ente'l Parque Astoria y Ditmars Boulevard. La filmación foi fecha en 18 Street y l'Avenida 26 en Astoria. El 26 de setiembre, la filmación asocedió en Henry Street y Love Lane en Brooklyn Heights. El 19 de setiembre, la filmación asocedió en Hicks Street y Pineapple Street.
A empiezos d'ochobre, dempués que terminara'l rodaxe de Nueva York, la producción siguió nos Babelsberg Studio en Berlín y Potsdam (Alemaña). La filmación empezó nel Aeropuertu de Berlín-Tempelhof n'ochobre. Angela Merkel visitó'l set. La fotografía principal terminó'l 4 d'avientu. La filmación tamién tuvo llugar en Wrocław, Polonia en payares.
Posproducción
El 2 d'ochobre de 2014, Michael Kahn foi confirmáu como l'editor de la película.
Estreno
La película estrenó'l 4 d'ochobre nel Festival de Cine de Nueva York y el 16 d'ochobre de 2015 n'Estaos Xuníos.
Walt Disney Studios Motion Pictures distribuiye la película n'América del Norte por Touchstone Pictures.
Castellcir
Castellcir ye un conceyu de la contorna del Moyanés, na provincia de Barcelona (España).
Símbolos
L'escudu de Castellcir definir pol siguiente blasón:
Foi aprobáu'l 28 de setiembre del 1984 y publicáu nel DOGC númberu 486 el 16 de payares del mesmu añu.
Alministración
* GIC: Grup Independent per Castellcir (Grupu Independiente por Castellcir)
Victoria Forde
Victoria Forde foi una actriz d'Estaos Xuníos del cine mudu.
Biografía
Nacida en Nueva York, Victoria Forde yera la fía de l'actriz teatral de Broadway Eugenie Forde, que la introdució nel cine per mediu de l'American Mutoscope and Biograph Company a los 14 años d'edá. En 1912, con 16 años, robló contratu con Nestor Studios pa faer filmes risibles col direutor Al Christie. Esi mesmu añu la so madre debutó nel cine, actuando xunto a Victoria en A Pair of Jacks (1912). Mientres los cinco años que Forde permaneció con Nestor, Al Christie dirixir en 116 curtios.
Darréu Forde xunir a Selig Studios y fíxose una estrella de los Westerns, frecuentemente actuando xunto al cowboy y actor Tom Mix. Ente dambos empecipió una rellación sentimental, y en 1917 roblaron cola 20th Century Fox, productora pa la cual siguieron trabayando xuntos. Ella convirtióse na cuarta esposa de Mix en 1918; al añu siguiente, en participando en 176 curtios, dexó'l cine pa dedicase al cuidu de la so fía, Thomasina. El matrimoniu acabó en divorciu en 1931.
Fallecimiento
Victoria Forde morrió en Beverly Hills el 24 de xunetu de 1964. Foi soterrada nel Campusantu de Holy Cross, en Culver City, California.
Isabel d'Angulema
Isabel d'Angulema, foi una noble francesa, única fía de Aymar III, conde de Angulema, y d'Alicia de Courtenay, fía de la mesma de Pedro I, señor de Courtenay, fíu del rei Luis VI de Francia.
El mesmu día de la so boda con Hugo X de Lusignan, herederu del condáu de #Colar, foi raptada pol rei Juan Ensin Tierra d'Inglaterra, col que se casó na ciudá de Burdeos el 24 de xunu de 1200. Cuntaba entós con 12 años d'edá.
En 1189, Juan casárase con Isabel de Gloucester, fía y heredera de Guillermo FitzRobert, segundu conde de Gloucester (a Isabel diéronse-y diversos nomes al traviés de la historia, tales como Avisa, Hawise, Joan y Eleanor). Nun tuvieron fíos y Juan pidió l'anulación del so matrimoniu alegando consanguinidá -el güelu d'Isabel yera Roberto Fitzroy, fíu illexítimu del rei Enrique I d'Inglaterra-, pocu dempués de la so ascensión al tronu, que tuvo llugar el 6 d'abril de 1199, y nunca se-y reconoció como reina. Ella casóse dempués con Godofredo de Mandeville en segundes nupcias y con Hubert de Burgh en terceres nupcias.
Dos años más tarde de la so boda (1202), la muerte de los sos padres #convertir en condesa de Angulema.
Germán Suárez Flamerich
Germán Suárez Flamerich foi un políticu, abogáu y diplomáticu venezolanu. Presidente de la Xunta de Gobiernu dempués del magnicidiu de Carlos Delgado Chalbaud el 13 de payares de 1950. Tuvo casáu con Rosario Pérez Carreño, hermana del médicu y docente Miguel Pérez Carreño.
Isabel d'Angulema
Muertu'l rei Juan (18 de payares de 1216), Isabel torna darréu al so condáu de Angulema en Francia, dexando n'Inglaterra a los cinco fíos habíos del so matrimoniu.
El 10 de marzu de 1220, Isabel contrái segundes nupcias, nada menos que col que fuera'l so antiguu prometíu, agora Hugo X de Lusignan, conde de #Colar dende payares del añu anterior. D'esti matrimoniu naceríen nueve fíos. Acusada de conspirar contra'l rei de Francia en 1244, #abellugar na abadía de Fontevrault, onde morrió'l 31 de mayu de 1246, a los 57 años d'edá, siendo soterrada, por mesmu deséu, nel campusantu de dicha abadía.
Germán Suárez Flamerich
Primeros años (1907-1929)
thumb|left|Jesús María Suárez (centru) y los sos dos fíos varones: Germán (esquierda) y Oscar. thumb|left|Suárez Flamerich (na esquina cimera derecha) foi parte de la autodenominada «Xeneración del 28». Germán Suárez Flamerich nació'l 10 d'abril de 1907 en casar númberu 85, ente les esquines de Miracielos y Hospital na parroquia Santa Teresa de Caraques. Yera l'hermanu del mediu ente la mayor, Clorinda Amelia y Oscar. Fueron los sos padres Jesús María Suárez y Clorinda Flamerich.
Asistió al Colexu Alemán y dempués al Llicéu Caraques. De contextura sana y fuerte, prauticó deporte nel Club Los Samanes Junior y dedicóse a faer escursiones en bicicleta a Los Teques y otres poblaciones cercanes a la ciudá capital.
El 6 de febreru de 1924 finó la so madre. Esi mesmu añu empecipia los sos estudios de derechu na Universidá Central de Venezuela (UCV). Mientres la primer etapa de la carrera, funge como pasante nel escritoriu xurídicu de Carlos Sequera, amigu de la familia Suárez Flamerich.
En febreru de 1928 formó parte del grupu d'estudiantes que se remonten ante la dictadura de Juan Vicente Gómez. La autodenominada «Xeneración del 28», encabezada por Jóvito Villalba, Rómulo Betancourt y Raúl Leoni, ente otros, va tresformar d'una senciella actividá cultural destinada a recaldar fondos pa la sede de la Casa del Estudiante, nun episodiu crucial de la Venezuela contemporánea. A xuiciu del historiador Manuel Caballero, les lluches políticu y social camuden d'escenariu con estos sucesos, «pasar del campu a la ciudá». De la mesma, los miembros d'esa xeneración van ocupar col tiempu les altes esferes polítiques, culturales y económiques del país.
Depués de los sucesos de la Selmana del Estudiante», participó na sulevación contra Gómez del 7 d'abril de 1928 la cual, cuntando con sofitu cívicu-militar, españó nel cuartel del Palaciu de Miraflores pero foi estenada pol xeneral Eleazar López Contreras nel Cuartel San Carlos. A pesar del fracasu de l'aición, Suárez Flamerich llogró escapar y abellugase primero en casa de la familia Arévalo y depués onde Hermann Lange. Dos meses dempués pudo tornar al so llar.
N'ochobre de 1928 ye lleváu a prisión, xunto col so hermanu Oscar, por roblar una carta que denunciaba les detenciones arbitraries ordenaes por Gómez na cortil universitaria. Pasa de la cárcel de L'Atayante al pobláu de Les Colonies, onde ye castigáu con trabayos forzaos. Depués ye treslladáu al Castillo Llibertador de Puerto Cabello, hasta la so lliberación na ciudá de Maracay el 19 de payares de 1929.
Carrera profesional (1929-1950)
thumb|left|Suárez Flamerich en compañía de la so esposa Rosario Pérez Carreño. Suárez Flamerich llogró'l so títulu d'abogáu de la Universidá Central de Venezuela'l 30 de xunetu de 1931 cola tesis Les fundaciones en Venezuela. N'avientu de 1935 finó Gómez y asumió la presidencia'l so Ministru de Guerra y Marina, Eleazar López Contreras. Con él empecipia una gradual transición a un sistema más respetuosu de les garantíes democrátiques. Al añu siguiente, Suárez Flamerich empezó a dictar la materia de Derechu Civil, arrenunciando en febreru de 1937 como protesta pol ingresu de funcionarios policiales al campus universitariu. Ente 1937-1940 exerció la presidencia de la Comisión Coordinadora y Revisora de Lleis y ente 1939-1940 fungió como presidente del Conceyu Municipal de Caraques.
La cátedra de derechu retomar en 1941, compartiendo'l so llabor docente cola de diputáu al Congresu Nacional pol Distritu Federal nel periodu llexislativu 1941-1944, mientres el gobiernu d'Isaías Medina Angarita, quien sería derrocáu'l 18 d'ochobre de 1945 por un golpe d'Estáu cuayáu pola Unión Militar Patriótica col sofitu del partíu Aición Democrática (AD). D'ellí va surdir la autoproclamada Xunta Revolucionaria de Gobiernu, que va ser presidida por Rómulo Betancourt. Hai de solliñar que como congresista oponer a l'aprobación del Tratáu de demarcación de fronteres ente Colombia y Venezuela, al consideralo contrariu a los intereses nacionales.
El 14 de payares de 1945 foi designáu decanu de la Facultá de Derechu de la UCV, cargu nel que permaneció hasta 1947. En febreru de 1948 el novelista y candidatu de AD, Rómulo Gallegos tomó posesión como Presidente de la República dempués de convertise nel primer mandatariu escoyíu por votu universal, direutu y secretu na hestoria de Venezuela. A pesar de la so llexitimidá d'orixe, Gallegos va ser derrocáu'l 24 de payares per parte de los mesmos militares qu'encabezaron el golpe de 1945 y llevó al so partíu al poder.
La nueva Xunta Militar de Gobiernu integrada por Carlos Delgado Chalbaud, Luis Felipe Llovera Páez y Marcos Pérez Jiménez, va xustificar la so aición «ante la incapacidá del Gobiernu Nacional pa resolver la crisis esistente nel país». Suárez Flamerich va convertir en Consultor Xurídicu de la mesma. Emprestó amás servicios como diplomáticu, actuando interinamente como Ministru de Rellaciones Esteriores mientres la convalecencia de Luis Emilio Gómez Ruiz en 1949, según Ministru Plenipotenciario de Venezuela nel Perú ente xunu y payares de 1950.
Presidente de la Xunta de Gobiernu (1950-1952)
thumb|right|Marcos Pérez Jiménez, Suárez Flamerich y Luis Felipe Llovera Páez, integrantes de la Xunta de Gobiernu 1950-1952. thumb|right|Suárez Flamerich y Marcos Pérez Jiménez mientres les primeres obres de l'[[Autopista Caraques-La Guaira.]] El 13 de payares de 1950 el presidente de la Xunta Militar, Carlos Delgado Chalbaud foi secuestráu y depués asesináu. Ante esta conmoción, los otros dos miembros de la xunta deciden ufierta-y el cargu a Suárez Flamérich quien nesi momentu desempeñaba les sos funciones diplomátiques en Lima. Ye según al mediudía del 27 de payares de 1950 Germán Suárez Flamerich ye juramentado como Presidente de la Xunta de Gobiernu nel Palaciu de Miraflores. Esi mesmu día la xunta decide lliberar a parte de la direutiva d'Unión Republicana Democrática (URD), deteníos dende'l día 23 y proclama como principal propósitu'l de llevar al país a un procesu d'eleiciones pa la renovación de los poderes públicos. L'Estatutu Eleutoral que rexiría los futuros comicios va ser promulgáu'l 18 d'abril de 1951 y esi mesmu día, por aciu el Decretu 120, restablécense les garantíes d'asociación y xunta, lo mesmo que de funcionamientu de los partíos políticos, a esceición del Partíu Comunista y Aición Democrática.
Ente otros fechos del periodu, atópense'l decretu del 21 de mayu de 1951 por aciu el cual la orquídea ye declarada flor nacional de Venezuela. Tamién el Decretu 393 del 2 de mayu de 1952 col que se instituye la Sierra Nevada de Mérida como parque nacional. Coles mesmes créase'l Ministeriu de Mines ya Hidrocarburos en 1951 y avánzase na construcción de la Ciudá Universitaria de Caraques y l'Autopista Caraques-La Guaira.
Nel mensaxe d'Añu Nuevu del 1 de xineru de 1951, Suárez Flamerich refierse sobre'l magnicidiu y sintetiza los fines de la Xunta de Gobiernu que preside:
Superáu'l grave sucesu gracies a la sele conducta gubernamental y al unánime refugo coleutivu, la Nación restableció'l ritmu de la so actividá ensin dar señales de desaliendu y ensin que nel so senu atoparen ecu la prédica pesimista nin los baldíos intentos de los especuladores de l'adversidá. Asina quedó demostrada la fuercia de los ideales y propósitos que se punxeren a valir dende'l 24 de payares de 1948 como rectificación saludable de la situación política que imperó hasta entós. L'aplicación consecuente y sostenío d'esos ideales y propósitos dio llugar a la formación de la nueva Xunta de Gobiernu; a la designación na mio persona, d'un elementu civil pa presidila y a la categórica declaración que nel so nome formulé al país de que la misión fundamental del Gobiernu Provisorio sería, na última etapa de la so xestión, restituyir la normalidá institucional a la vida pública venezolana por aciu l'exerciciu del derechu eleutoral. Como espresión, en momentos de prueba, de los ideales institucionalistas de les Fuercies Armaes Nacionales, tales manifestaciones constituyeron en 1950 el signu de mayor aliendu pa los venezolanos.
La represión y el fraude de 1952
thumb|right|El presidente Suárez Flamerich cortando un llistón nun eventu. thumb|right|Germán Suárez Flamerich nel Despachu Presidencial del Palaciu de Miraflores. A pesar de les mires que tuvo Suárez Flamerich al convertise na cabeza del gobiernu, la so función principal foi la de tapar a los verdaderos dueños del poder efectivu, Pérez Jiménez y Llovera Páez. Mientres esti periodu se arrecian los controles policiales y para mediaos de 1951, Pedro Estrada va ser nomáu direutor de la Seguridá Nacional. Tantu Estrada como'l so policía van criminalizar toa disidencia política por aciu la represión y tortura hasta la cayida de la dictadura de Pérez Jiménez en 1958. El 8 de payares de 1951, son unviaos los primeros presos políticos al campu de concentración de Guasina, nel Delta del Orinoco. Son 446 deteníos obligaos a trabayos forzaos nun sitiu inhóspito, ensin nenguna atención médica nin sanitaria. D'estos años va quedar la novela-atestiguo Llamábase SN (1964), de José Vicente Abreu.
Unu de los acontecimientos más sonaos d'aquella dómina foi l'asesinatu, per parte de la Seguridá Nacional, del dirixente y Secretariu Xeneral de AD na clandestinidá, Leonardo Ruiz Pineda, el 21 d'ochobre de 1952. A pesar del reclamu y l'amenaza de Suárez Flamerich a Pérez Jiménez d'arrenunciar a la xunta si nun s'esclariaba'l fechu, el crime quedó impune anque foi de gran conmoción na opinión pública nacional.
Les eleiciones son convocaes pola xunta pal 30 de payares de 1952. va escoyese una Asamblea Nacional Constituyente encargada de la redaición d'una nueva carta magna y la designación d'un presidente provisional. Los partidarios del gobiernu entamar nel Frente Eleutoral Independiente (FEI); pela so parte la oposición dexada representada por URD y el partíu socialcristiano COPEI deciden participar. La direición de AD, dende l'exiliu, ordena l'astención de la so militancia.
La campaña trescurre con ventajismo gubernamental, represión y dos conatos d'insurrección nel Cuartel José Gregorio Monagas de Maturín y la Base Aérea Boca de Ríu en Maracay. A pesar d'ello URD convoca un gran mitin nel Nuevu Circu de Caraques el día 27 de payares. Ellí xúnense los diversos factores que adversan a la Xunta de Gobiernu y Jóvito Villalba convertir nel líder indiscutible de la oposición. La nueche del 30 de payares la prensa nacional ya internacional tresmite la información de que URD resultó vencedor na guerra. Ante esti fechu'l gobiernu decide nun aceptar les resultaos y el 1 d'avientu convoca una xunta del Altu Mandu Militar. A otru día, Germán Suárez Flamerich y la xunta en plenu deciden arrenunciar ante les Fuercies Armaes, que decide nomar a Pérez Jiménez como Presidente Provisional.
Trayeutoria posterior
En 1973 déxase entrevistar pol periodista José Hermán Briceño d'El Nacional, rompiendo asina con más de dos décades de silenciu. Referir a la so actuación na xunta y da les sos opiniones sobre l'actualidá política. Na década de los ochenta adulces vase aisllando de resultes d'una artritis que la aquexa. Fina en Caraques el 24 de xunu de 1990, poco tiempu dempués de la muerte de la so esposa Rosario.
En 1992 Oscar Suárez Flamerich publica'l llibru Germán Suárez Flamerich: Presidente del quintu gobiernu plural de Venezuela, col qu'intenta reivindicar la memoria del so hermanu.
Itsuki Yamada
Itsuki Yamada (山田 樹; ) ye un futbolista xaponés.
Morzine
Morzine ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Michel-d'Halescourt
Saint-Michel-d'Halescourt ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ruth Ford
Ruth Ford foi una modelu y actriz teatral y cinematográfica d'Estaos Xuníos.
Academia Venezolana de la Llingua
L'Academia Venezolana de la Llingua ye una institución cultural venezolana de calter públicu que'l so oxetivu ye estudiar el desarrollu de la llingua castellana en Venezuela, velando pola so integridá y curiar que'l so desarrollu natural nun menosprecie los sos raigaños.
Foi fundada'l 10 d'abril de 1883 por decretu del 25 de xineru del Presidente Antonio Guzmán Blanco, quien pronunció'l so primer discursu y foi'l so primer Direutor hasta la so muerte, ente que l'escritor José Antonio Calcaño ocupó'l cargu de Secretariu permanente.
L'Academia ye miembru de l'Asociación d'Academies de la Llingua Española y empresta collaboración a la Real Academia Española y a les demás correspondientes n'actividaes pal meyoramientu del idioma, la edición de diccionarios y l'atroxu de venezolanismos y americanismus polo xeneral.
La so sede ta allugada na antigua cortil de la Universidá Central de Venezuela, nel Palaciu de les Academies, Caraques. L'edificiu compartir coles otres cuatro academies nacionales: l'Academia Nacional de la Historia; l'Academia Nacional de Medicina; l'Academia de Ciencies Polítiques y Sociales y l'Academia de Ciencies Físiques, Matemátiques y Naturales.
Ruth Ford
Biografía
Como modelu Ford posó pa Harper's Magazine, Town & Country y Mademoiselle.
Tuvo casada col actor Peter Van Eyck, pero la pareya acabó divorciándose. Tuvieron una fía, Shelley, nacida en 1941. Ford casóse darréu cola estrella cinematográfica Zachary Scott, permaneciendo xuntos hasta finar Scott en 1965.
Antes de viaxar a Hollywood, Ford yera miembru de la compañía teatral d'Orson Welles, la Mercury Theatre. Gracies al sofitu de Welles ella consiguió contratos cinematográficos colos estudios Columbia Pictures y Warner Bros..
Más palantre, como actriz teatral trabayó na obra representada nel 1976 nel circuitu de Broadway Poor Murderer.
Ruth Ford finó en 2009, a los 98 años d'edá, na ciudá de Nueva York, nel famosu Edificiu Dakota, en Manhattan, onde tenía dos apartamentos. Según The Wall Street Journal el so patrimoniu yera de 8.4 millones de dólares, y unu de los apartamentos perteneciera al so hermanu Charles, fináu primero que ella.
William Peter Blatty
William Peter Blatty foi un escritor y direutor de cine d'Estaos Xuníos. Autor de la novela The Exorcist y del posterior guión cinematográficu de la película del mesmu nome, ganador d'un Óscar al meyor guión adautáu en 1973.
Biografía y carrera profesional
Blatty escribió los guiones de les siguientes películes:
Blatty escribió y dirixó The Ninth Configuration (1980) y The Exorcist III (1990), basada esta na so novela Lexón.
Muerte
Morrió'l 12 de xineru de 2017 a la edá de 89 años en Bethesda, un suburbiu de Washington D. C. Blatty pasara en Washington los últimos años de la so vida y finó nun hospital cercanu a la so casa.
Gonospermum fruticosum
Gonospermum fruticosum ye una especie de planta fanerógames perteneciente a la familia Asteraceae, nativa de les Islles Canaries.
Propiedaes
Na medicina tradicional ye utilizada como anticatarral. Los fervinchos de flores y fueyes pa problemes intestinales
Taxonomía
Gonospermum fruticosum describióse por Christian Friedrich Lessing y espublizóse en Syn. Xen. Compos. 263. 1832 Gonospermum: procede del griegu gonia, que significa "esquina" y sperma, que significa "grana", aludiendo a los nervios qu'apaecen nos frutos.
fruticosum: procede del llatín frutex, que significa arbustu, aludiendo al porte de la planta.
Nome común
Conozse como "corona de la Reina".
Amanda Foreman
Amanda Foreman ye una actriz de cine y televisión d'Estaos Xuníos, conocida pola so interpretación de Meghan na serie Felicity.
Biografía
Ye fía de l'actriz Linda Lawson y del productor John Foreman. Tien una hermana, Julie, tamién actriz. Tamién participó en dellos capítulos d'Alias, a partir de la segunda temporada, interpretando a la esposa de Marshall.
Parkerthraustes humeralis
Parkerthraustes humeralis ye una especie d'ave paseriforme d'allugamientu aldericáu ente les families de los cardinálidos y les tángaras. Ye la única especie del xéneru Parkerthraustes.
Habita en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador y Perú.
Cristina Sverresdatter
Cristina Sverresdatter (en noruegu, Kristina Sverresdatter; en nórdicu antiguu, Kristín Sverrisdóttir), finada en 1209, foi una princesa noruega, la única fía lexítima del rei Sverre I y de Margarita Eriksdotter. Al casase con Felipe Simonsson, foi de volao reina consorte de Noruega en 1209, namái reconocida pola facción de los bagler.
A la muerte del rei Sverre en 1202, la so vilba decidió tornar al so natal Suecia llevándose consigo a la so fía. El nuevu rei Haakon III, mediu hermanu de Cristina, retuvo a ésta na corte noruega contra la voluntá de Margarita.
Apartada de la so madre, foi utilizada por que'l rei Inge II algamara un alcuerdu cola facción enemiga de los bagler —probablemente yera esa la razón pola que Haakon III haber reteníu. Por aciu un pactu políticu, foi dada en matrimoniu en 1209 a Felipe Simonsson, el rei de los bagler. Cristina convirtióse asina en reina de los bagler, los más peligrosos enemigos de los birkebeiner, el siguidores del so padre, sellando asina la paz ente dambes facciones.
Cristina finó en 1209, dellos meses dempués de la boda, mientres el partu del so únicu fíu, que tamién morrió.
Keisuke Ono (1998)
Keisuke Ono (小野 敬輔, ) ye un futbolista xaponés.
Pardalotus striatus
'''Pardalotus striatus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Pardalotidae endémica d'Australia. Ye un páxaru pequeñu de cola curtia, más bono d'oyer que de ver, yá que habita nes copes de los árboles, onde ye bien ruidosu mientres busca inseutos y otros pequeños invertebraos p'alimentase.
Taxonomía
thumb|left|Exemplar de la subespecie nominal striatus, na que se repara la so manchita mariella carauterística na nala. Reconócense seis subespecies, cuatro de les cualos fueron descrites orixinalmente como especies separaes:
Descripción
Toles variedaes de la especie tienen el pileu negru, que puede tar estriáu en blancu o non. El so llombu ye olivácea y les sos partes inferiores ablancazaes, y tienen una llista blanca nes ales negres. Tamién nes nales presenten un llixu de color coloráu intensu, salvu na subespecie striatus en que ye mariella. Toes tienen una llista superciliar blanca qu'empieza con un llurdiu mariellu xunto al picu. Otra manera el plumaxe del pardalote estriáu varia considerablemente a lo llargo del so área de distribución, como la estensión de la coloración mariella de los sos lladrales y gargüelu. El pileu ye negru con veteado blancu nes subespecies substriatus, striatus y ornatus.
Distribución y hábitat
El pardalote estriáu alcuéntrase na mayor parte d'Australia, incluyida Tasmania y otres islles menores cercanes, salvu nes rexones más desérticas del interior, y ocupa una gran variedá de hábitats dende les viesques de monte hasta les zones de carba greba.
Comportamientu
thumb|Pareya construyendo'l so nial nel buecu d'un árbol.
Alimentación
Los pardalotes estriaos aliméntense principalmente d'inseutos y los sos bárabos. Xeneralmente busquen les sos preses ente la xamasca de les copes de los ocalitos, anque pueden faelo más cerca del suelu cuando hai carbes más baxes.
Reproducción
La so dómina de cría ye de xunu a febreru. Suelen poner cinco güevos blancos de forma oval nun nial construyíu con ramines, fibres de corteza y yerbes, asitiáu nel interior del buecu d'un árbol o un túnel escavado nuna turria, o tamién nos resquiebros de les construcciones humanes. Dambos sexos guaren los güevos y curien de los pitucos.