cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ignacio Martínez Suárez
Infancia y mocedá
Dende neñu, el so contautu con fotógrafos llocales, tanto aficionaos como profesionales, facilitó-y el manexu de numberoses cámares manuales de la dómina, como la mítica Nikon F, y introducir nel aprendizaxe y los "trucos" del cuartu escuru, les ampliadores, los líquidos de reveláu y otros métodos d'aquellos años.
Más llueu llicenció en Ciencies de la Información, especializándose en Comunicación Audiovisual, na Universidá Complutense de Madrid.
Percorríu profesional
A partir de 1995 trabayó como fotógrafu d'arquiteutura autónomu y realizó importantes trabayos n'Austria, Alemaña, Suiza, Liechtenstein, Italia y España p'arquitectos, instituciones, editoriales y museos.
Dende 2003 pertenez a l'Asociación de Fotógrafos d'Arquiteutura d'Austria.
Anguaño vive y trabaya en Navia (Asturies).
Obra
Ente los sos trabayos más recién ta la documentación fotográfica de la evolución de les obres del Hospital Universitariu Central d'Asturies (HUCA), España.
Producción del artista
Esposiciones.
Múltiples son les esposiciones nes cualos a participáu a lo llargo del territoriu nacional y européu. Estes son dalgunes d'elles:
Premios
Estos son dalgunos de los sos últimos premios.
Publicaciones
Los sos trabayos como fotógrafu pueden atopase en numberoses publicaciones y revistes nacionales ya internacionales
Tamién ye collaborador  de les siguientes revistes internacionales d'arquiteutura:
- A+U. Tokiu
- Bau Welt. Berlín.
- Arquiteutura Aktuel. Viena
- Domus. Milán
- Wall Paper. Londres
- Hochparterre. Zurich
- Casabella. Milán
Doliornis remseni
Doliornis remseni ye una especie d'ave de la familia Cotingidae que s'atopa en Colombia, Ecuador y Perú.
Hábitat
Vive n'elevaciones húmedes de los Andes ente los 3.100 y 3.650 m d'altitú.
Descripción
Mide ente 8,7 y 9,8 cm de llargor y pesa 65 g. Presenta corona y zona loreal negra, con una cresta semioculta colorada a anaranxada en y centru de la corona; el plumaxe de les partes cimeres ye gris coritu, colos cantos de les ales fuscos; mexelles, mentón, pescuezu y gargüelu gris escuru; parte cimeru del pechu gris; parte inferior del pechu, banduyu y crísum ablondu acoloratáu. Iris castañu escuru; pates y picu negros.
1984 (novela)
1984 (na versión orixinal n'inglés: Nineteen Eighty-Four) ye una novela política de ficción futurista escrita por George Orwell ente 1947 y 1948 y espublizada el 8 de xunetu de 1949. La obra popularizó los conceutos del omnipresente y vixilante Hermanu Grande, de l'habitación 101, de la policía'l Pensamientu y la neofala, adautación del idioma inglés na que se tresforma'l léxicu con envises represivos, sol principiu de que lo que nun forma parte de la llingua nun pue ser pensado.
Munchos analistes detecten paralelismos ente la sociedá actual y el mundu de 1984, suxuriendo que tamos empezando a vivir no que se conoció como sociedá orwelliana, una sociedá onde se manipolia la información y se prautica la vixilancia masiva y la represión política y social. Sicasí, nun hai qu'escaecer qu'estos elementos yá apaecen na novela rusa Nós (1920) de Zamiatin, na que s'inspiró Orwell, y que se considera la novela fundadora de la novela distópica contemporánea. La novela de 1984 ye, sicasí, muncho más popular y el términu «orwellianu» convirtióse en sinónimu de les sociedaes o organizaciones que reproducen actitúes totalitaries y represores como les representaes na novela. La novela foi un ésitu en términos de ventes y convirtióse nun de los más influyentes llibros del sieglu XX.
Sociedá na novela
thumb|left|El mundu según la novela 1984.
Superpotencies
El mundu ta dixebráu en tres superpotencies: Amás, hai delles zones del mundu que tán siendo engarraes ente les trés superpotencies, estos territorios en llucha son los únicos territorios que pasen d'unes manos a otres, el restu del mundu siempres pertenecen a la so correspondiente nación.
Torna al asturianu
La traducción de la novela al asturianu fízola Xesús González Rato y foi asoleyada el 1 d'avientu de 2019 pola editorial Trabe.
Dendrocopos auriceps
Dendrocopos auriceps ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae que vive nel sur d'Asia.
Descripción
thumb|left|Fema. El picu frentipardu mide ente 19–20 cm de llargu. Los sos partes cimeros son principalmente negres llistaes en blancu, ente que les sos partes inferiores son blanques con vetes negres. Presenta una amplia bigotera negra que s'estiende hasta'l pechu. La so zona añal ye de color rosa. Presenten dimorfismu sexual na coloración de la parte cimera de la cabeza. Los machos tienen la frente parda, la parte frontera del pileu de color mariellu intensu y la posterior y la nuca coloraes, mientres na fema los trés zones son de color mariellu apagáu.
Districución y hábitat
Alcuéntrase nos montes al sur del Himalaya y el Hindu Kush, alcontrándose nel este d'Afganistán, norte de Paquistán, la India y Nepal.
Taxonomía
Foi descritu científicamente pol zoólogu irlandés Nicholas Aylward Vigors en 1831.
Reconócense dos subespecies:
Universidá Paul Sabatier
La Universidá Paul Sabatier (Université Toulouse III Paul Sabatier, tamién llamada UPS o Toulouse 3) ye una universidá francesa alcontrada en Toulouse.
El presidente de la universidá ye'l profesor Jean-Pierre Vinel.
Belmar
Belmar ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Peñatú
El conxuntu neolíticu de pintures y grabaos apaecen reflexaos na cara empobinada a llevante d'esta peña asitiada na finalización de la Sierra Plana de la Borboya, esta situación de les pintures fai que la roca forme un abrigu natural pa les pintures lo que fizo posible el so caltenimientu hasta los nuesos díes, calteniéndola de los rigores meteorolóxicos.
La roca ye conocida dende l'antigüedá polos habitantes de los pueblos cercanos magar nun ye hasta 1914 cuando se realicen les primeres investigaciones arqueolóxiques de la roca, destacando dende'l primer momentu la figura que da nome al enclave: l'Ídolu.
Pintures
izquierda|miniaturadeimagen|350x350px|Imaxe de les pintures de la peña. Les pintures tán realizaes en color acoloratáu y representen de forma esquemática figures humanes, de les que puede #destacar una na que lleva una especie de cayáu. Distintos puntos coloraos que la so interpretación anguaño ye desconocida. Dientro d'esti grupu de pintures munches d'elles anguaño casi sumíes o con trazos bien sonces tópase tamién la figura d'un animal cuadrúpedu.
Les pintures entemécense con distintes cruces grabaes na roca feches na dómina de la cristianización pa consagrar les figures paganes.
"Esto significa que la tribu nun yeren nomaes, una y bones el fechu de dibuxalos significa honor a la collecha..."
Ídolu y puñal
miniaturadeimagen|450x450px|Detalle del ídolu y del puñal. Magar les pintures son de menor importancia por cuenta de la so modesta realización, lo que destaca del conxuntu ye l'Ídolu y el so puñal. L'ídolu ye un exemplu estraordinariu d'arte qu'oldea col restu del conxuntu. Trátase d'una figura d'un metro diez centímetros d'altu representando la figura antropomorfa d'una persona envuelta con una túnica o un ropaje decoráu con rectes, trazos curtios y llinies en zig zag. El conxuntu remata con un tocáu con llinies que salen d'él a manera de flecos.
De la figura humana refléxense namái los güeyos, la ñariz y el pie esquierdu.
A la izquierda del ídolu alcuéntrase dibuxáu un puñal escontra baxo. Según créese esto indícanos que la figura fai referencia al enterramientu d'un home que'l so cargu dientro de la tribu sería la d'un gran guerreru o xefe. De fechu casi na base de la roca atopa una cuévanu que pudo ser usada pa tal fin.
La creencia de que'l conxuntu trátase d'un monumentu mortuorio vese reforzada pola esistencia d'una serie de túmulos y tumbes prehistóriques na sierra.
Una posible interpretación simbólica del conxuntu ye la siguiente: La roca representaría a un dragón o cuélebre que semara la medrana ente los paisanos. Nesti conxuntu taría soterráu'l guerreru que-y dio muerte, y qu'apaez grabáu na roca col so balobru y l'arma col que s'enfrentó.
Aula didáctica
Anguaño esiste una aula d'interpretación del monumentu al entamu del senderu que nos lleva al visu n'ónde s'atopa la roca.
Anguaño permanez cerrada sacante grupos. Pa visitala hai que contautar cola oficina de turismu de Llanes.
Dichu aula constitúi un grave bagazu de dineru per parte del conceyu de Llanes yá que nun s'utiliza, nin se caltién y esta cayendo. centro|miniaturadeimagen|350x350px|Edifico nel que s'alluga'l centru d'interpretación.
Rafael Navas Pardo
Rafael Navas Pardo foi un militar y políticu colombianu. Integró la Xunta Militar de Gobiernu que reemplazó al xeneral Gustavo Rojas Pinilla del 10 de mayu de 1957 al 7 d'agostu de 1958.
Trayeutoria
Estudió nel Colexu de La Presentación y nel Institutu de la Salle de Bogotá, y graduóse primeramente como suboficial na Escuela de Suboficiales, algamando'l grau de cabu primeru. Más tarde ingresó a la Escuela Militar de Cadetes, onde se graduó de bachiller y depués de subteniente en 1933.
Emprestó los sos servicios na Escuela Militar de Cadetes, Batallón Guardia d'Honor, Batallón Bomboná, Batallón d'Inxenieros Caldas, Escuela d'Infantería, Escuela de Motorización, Batallón d'Inxenieros Garavito, Escuela Cimera de Guerra, Batallón d'Inxenieros Codazzi, Sesta Brigada, Guarnición de Mocoa, Escuela d'Armes Blindaes y el Batallón de Bogotá. Foi alcalde militar de Barichara, alcalde militar del Socorru, comandante del Batallón d'Inxenieros Codazzi, xefe de la División de Policía de Bogotá, comandante de la Escuela Blindada y de Motorización, comandante del Batallón d'Inxenieros N°- 1 Caldas, comandante del Centru d'Inxenieros y comandante de la Brigada d'Institutos Militares.
El Xeneral Navas Pardo y el Xeneral Rojas Pinilla gociaben d'un mutuu apreciu, respetu y enfotu como resultáu d'una llarga vida militar que dambos percorrieron al serviciu de la patria. Cola ocupación del cargu de presidente de Colombia pol xeneral Rojas Pinilla, el coronel Navas Pardo llegó a comandar al Exércitu Nacional y recibió el rangu de Brigadier Xeneral por aciu el decretu 1012 del primeru de mayu de 1956, nel que se destacar el so brillosu comandu de la Brigada d'Institutos Militares y les sos escelentes calidaes como oficial. El 10 de mayu de 1957 pasó a integrar la Xunta Militar de Gobiernu que'l xeneral Gustavo Rojas Pinilla conformó por que lo asocediera na presidencia de Colombia.
El 2 de mayu de 1958 hubo un intentu de golpe d'estáu a la Xunta Militar efectuáu por un apartaz de les fuercies militares que deseyaben que nun se-y apurriera'l poder al gobiernu civil escoyíu nel plebiscitu, sinón qu'aspiraben que retornara'l Xeneral Rojas Pinilla. La casa de residencia del Xeneral Navas Pardo, allugada en frente a La Ciudá Universitaria, foi baliada y parcialmente destruyida por tar opuestu a la retención del poder.
Últimos años
Retirar del serviciu activu en 1958. Dempués foi embaxador de Colombia ante'l gobiernu de Xapón. En 1976 creó'l Cuerpu d'Oficiales Profesionales de la Reserva del Exércitu. Na so memoria foi nomáu'l 18º batallón d'inxenieros con sede en Tame y alzóse un bustu alusivu a la so figura nel Batallón de Sanidá del Exércitu de Colombia.
Familia
Rafael Navas foi'l terceru de siete hermanos nacíos nel llar de don José Rafael Navas Ospina y de doña Cecilia Pardo Carrizosa. Casóse'l 27 de payares de 1943 con Elvira De Francisco Figari, fía de don Alberto De Francisco Calvo y de doña Blanca Figari. Fueron padres de Rafael Navas De Francisco, María Isabel Navas De Francisco, y Alfredo Navas De Francisco.
Setsu Sawagata
Setsu Sawagata (澤潟 節, ), foi un futbolista xaponés.
(363) Padua
Padua ye l'asteroide númberu 363, asitiáu nel cinturón d'asteroides. Foi descubiertu pol astrónomu Auguste Charlois dende l'observatoriu de Niza (Francia), el 17 de marzu de 1893.
Debe'l so nome a la ciudá italiana de Padua, próxima a Venecia.
Universidá Nacional de José Clemente Paz
La Universidá Nacional de José Clemente Paz (UNPAZ) ye una universidá arxentina, pública, gratuita y d'accesu irrestricto, allugada na ciudá de José C. Paz. Foi creada nel añu 2009 por llei Nᵘ26.577.
Allugamientu
El Campus de la Universidá orixinalmente yera un predio del Ferrocarril Xeneral San Martín, ramal Retiro a Estación Dr. Domingo Cabred, que l'estáu arxentín, al traviés del mesmu ferrocarril xunto cola Municipalidá de José C. Paz, donaron dicha parte del predio pa la creación de la Universidá.
Aspeutos
La Universidá entiende a la Educación cimera como un bien públicu y un derechu social, que resulta fundamental pal desenvolvimientu económicu, social y cultural de la rexón, y pal fortalecimientu del estáu de derechu y de los valores democráticos nel conxuntu de la sociedá.
El so Visión ye promover el cuidu del ambiente, la equidad, la inclusión y la movilidá social ascendente, al traviés de l'ampliación d'oportunidaes que brinda la educación cimera.
Los Valores que la inspiren fundir na solidaridá como senderu na xera de formar homes y muyeres íntegros que, como persones y ciudadanos, sían portadores de los más altos ideales que plantega l'humanismu y sían capaces de poner les sos conocencies al serviciu de la democracia y la crecedera de la humanidá.
Vellexon-Queutrey-et-Vaudey
Vellexon-Queutrey-et-Vaudey ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Universidá Nacional de José Clemente Paz
Aspeutos
Inclusión Social Esta Universidá, emplazada nel Conurbano Bonaerense, coesiste cola realidá socioeconómica complexa qu'integra pol so allugamientu xeográfica.
Vellexon-Queutrey-et-Vaudey
Tien una población de y una superficie de  km².
Universidá Nacional de José Clemente Paz
Aspeutos
L'oxetivu d'esta casa d'estudios ye garantizar la gratuidá de la enseñanza de grau y l'accesu a la Universidá Pública, Llibre y Gratuita asegurando la igualdá d'oportunidaes y posibilidaes, desenvolviendo una apertura plural ensin discriminación dalguna escontra tolos sectores de la sociedá.
L'accesu de cualquier ciudadana o ciudadanu a la Universidá Pública constitúi un derechu adquiríu. La educación cimera non yá tien de ser un bien públicu y social, sinón un derechu humanu universal y una responsabilidá del Estáu.
Excelencia Académica La enseñanza d'esta Universidá ye altamente reconocida. Por aciu ferramientes de interdisciplinariedad asegura la formación de profesionales aptos pa entender la complexidá de la problemática social, política y económica del territoriu. So estándares d'excelencia fomentamos l'actualización y revisión crítica de conteníos, escorriendo'l perfeccionamiento profesional y docente.
Ufierta académica
Carreres de Grau:
Carreres de Pregrado: Universitaria de Gobiernu Electrónicu *Tecnicatura Universitaria n'Informática Aplicada a la Salú *Tecnicatura n'Alministración y Xestión Universitaria (solo pal personal de planta permanente o transitoria del sector non docente d'Universidaes Nacionales públiques o privaes)
Velloreille-lès-Choye
Velloreille-lès-Choye ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Kikuzo Kisaka
Kikuzo Kisaka (木坂 規矩三, ), foi un futbolista xaponés.
Keansburg
Keansburg ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Navíu de llinia
El navíu de llinia foi un tipu de buque de guerra de trés palo con apareyu de veles cortes y de dos a trés cubiertes artilladas. Llamóse-y asina porque foi'l tipu de buque utilizáu nuna nueva formación de combate de les escuadres navales, formación utilizada ente los sieglos XVII y XIX y na que los navíos alliniábense los unos detrás de los otros pa formar un muriu d'artillería que pudiera disparar simultáneamente trupes Salva d'artillería salvu contra la flota enemiga.
Keansburg
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Navíu de llinia
Historia
thumb|izq|Buques ingleses ataquen la llinia de batalla francesa na [[Batalla del Nilo el 1 d'agostu de 1798 (pintura de Thomas Whitcombe).]]
El conceutu de navíu apaeció a finales del sieglu XVI, n'Inglaterra, como evolución de los buques esistentes, como'l galeón, ante les meyores de l'artillería naval y les meyores téuniques nos buques de vela. Les flotes teníen de presentar una llinia de buques cada vez más artillados, para desarbolar y destruyir los buques enemigos, llegando al abordaxe como últimu recursu, superando la concepción esistente hasta entós de que'l combate naval yera una estensión del terrestre, nel qu'había qu'encetar siempres al enemigu pa lluchar cuerpu a cuerpu. Nel sieglu XVII desenvuélvese'l conceutu, que va llegar al so cume nel XVIII col navíu de llinia, diseñáu pa formar estes llinies artilleres navales y maniobrar xunto al restu de la escuadra.
Na Armada Española del XVIII los navíos clasificar en tres clases, según el so númberu de cañones: ente los 100 qu'a lo menos tenía de portar unu de primer clase y los 60 qu'armaba unu de tercera. El navíu de llinia con más cañones enxamás construyíu foi l'español Santísima Trinidá, armáu con 136 cañones y 4 morteros, que foi botáu en 1769 en L'Habana (Cuba), y fundióse al sur de Cádiz, tres la so captura na batalla de Trafalgar (1805).
Los navíos consumíen, pa la so construcción y caltenimientu, gran cantidá de maderes y otros materiales. Pa protexese de los impautos enemigos, el cascu formábase superponiendo tablones gruesos de carbayu o encina, pa formar capes d'hasta mediu metro d'espesura, o más nes pontes. La obra viva forrar con planches metáliques de cobre pa torgar l'aición de parásitos marinos y alternábense capes d'estopa y alquitranados p'aumentar la duración de los materiales. L'artillería más pesao (pieces de 42 a 32 llibres) diba na ponte inferior y díbense asitiando pieces cada vez más llixeres n'el superiores. El so desplazamientu bazcuyaba ente les 1200 y 3500 tonelaes. Al ser un buque lentu y que riquía gran númberu de tripulantes pa la so maniobra, les marina de guerra marines de guerra disponíen de gran cantidá de buques menores, como fragates, corbetes, goletes o bergantinos, pa misiones que riquíen movilidá y aición independiente de la flota.
L'inxenieru francés Charles Henri Dupuy de Lôme empecipió la última etapa del navíu de llinia col barcu||Napoléon|1852|2}}, un enorme navíu que tenía'l sofitu d'un motor a vapor.
El navíu foi sumiendo de les armaes na segunda metá del sieglu XIX, a partir de la entrada en serviciu de les fragates blindaes, que'l so primer exemplar foi la francesa La Gloire, curiosamente tamién diseñada por Dupuy de Lôme, en 1859, siguida al añu siguiente de la inglesa HMS Warrior (1860).
Tipos de navíu
Pueden estremase los siguientes tipos de navíu:
, botáu en 1765 y fotografiáu equí en 1884, ye l'únicu navíu de llinia que llegó hasta los nuesos díes. }}
Principales partes d'un navíu de llinia
[[Imaxe:Esquema de un navio de linea.svg|thumb|270px|Representación esquemática d'un navíu de llinia de tres puente:
1) Pañol de municiones.
2) Santabárbara.
3) Antepañol. Cuartu onde se cargaben de pólvora los cartuchos.
4) Tapabalazo. Vía d'agua tapada con tables de madera y planches de plomu.
5) Tiru doble. Riquíu pa quebrar el cascu del barcu enemigu.
6) Cañón con cureña y apareyos. 7) Cubierta Principal]] thumb|270px| Diagrama ilustrando un navíu de primera, y seición d'un navíu de tercer categoría ([[Cyclopaedia de 1728).]]
Estes yeren les partes principales d'un navíu de llinia (basaes nun navíu de 2 pontes y 74 cañones de 1805):
Los mayores navíos de la hestoria
Dellos exemplos d'estos buques seríen:
Navíos de llinia calteníos hasta l'actualidá
thumb|El HMS Victory nel muelle de Portsmouth (2005).
Pocos navíos de llinia sobrevivieron al esguace o al pasu del tiempu. Na actualidá l'únicu que se caltién ye'l HMS Victory, que foi'l buque insinia de lord Horatio Nelson mientres la batalla de Trafalgar. Ta ensobiáu nel puertu de Portsmouth y foi convertíu nun muséu.
Retruques
L'Armada Española nun caltuvo nengunu de los sos navíos como tampoco se construyó inda'l retruque de nengún navíu español. Sicasí, nel añu 2006 afíxose un barcu mercante pa da-y l'apariencia del navíu de cuatro puente. Tuvo unos años amarráu nel puertu de Málaga y anguaño puede visitase nel puertu d'Alicante. Esti decoráu flotante nun tien l'abondu rigor histórico como pa ser consideráu un retruque, pero sirve de reclamu turísticu: nél hai un restorán, una discoteca y una sala d'esposiciones.
Verdaderes y fieles retruques de navíos de llinia son, por casu, les siguientes, toos ellos retruques de navíos del sieglu XVIII: el HMS Rose (1757) (retruque de la fragata inglesa del mesmu nome pero rebautizada como HMS Surprise por ser utilizada na película Master and Commander), el Götheborg (en) (un navíu suecu) y el HMS Blandford (en) (fragata británica de la Batalla de Trafalgar pero que la so retruque pasó por tener dos nomes distintos: en 1996 foi bautizada como Grand Turk por ser construyida en Turquía pero en 2010 foi mercada por un armador francés y rebautizada como Étoile du Roy, «Estrella del Rei»).
Pragmática
La pragmática ye un subgreyu de la llingüística que tien l'envís d'estudiar el móu en que'l contestu inflúi na interpretación del significáu de las pallabras.
Deben s'estremare nesti campu los siguientes conceutos:
Highland Park
Highland Park ye un borough del condáu de Middlesex, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Dreptes thomensis
Dreptes thomensis ye una especie d'ave paseriforme de la familia Nectariniidae.
Distribución xeográfica
El suimanga xigante ye endémica de la islla de Santu Tomé, en Santu Tomé y Príncipe.
Estáu de caltenimientu
Alcuéntrase amenazada pola perda del so hábitat natural.
Doliornis sclateri
Doliornis sclateri ye una especie d'ave na familia Cotingidae. Ye endémica de Perú.
El so hábitat natural son les viesques montiegues húmedes tropicales o les praderíes tropical y subtropical d'alta altitú. Alcuéntrase amenazada por perda d'hábitat.
Identificación
Los machos tienen pileu y nuca negros (con una cresta colorada parcialmente oculta), el so envés ye marrón escuru y el so pechu ye marrón maciu, con tectrices de la cola marrón-acoloratao y gargüelu, llaterales de la cara y pescuezu grises. Les femes son similares, pero nun tienen pileu negru.
Enllaces esternos
en:Doliornis sclateri
Águila
thumb|L'[[águila real ye'l símbolu nacional de Méxicu.]] Águila o aigla ye'l nome dau a les mayores aves depredadores. Les diverses especies y subespecies d'águiles pueden atopase en casi cualesquier parte del planeta sacante en L'Antártida. Son miembros de les aves de presa, del orde d'Accipitriformes, (o Falconiformes acorde a una clasificación anterior), familia Accipitridae, subfamilia Buteoninae. Pertenecen a dellos xéneros, que tán suxetos a una reclasificación más fayadiza yá que los espertos nun lleguen a una opinión consensuada. Les águiles caracterícense principalmente pol so gran tamañu, constitución robusta y cabeza y picu pesaos.
Como toles aves de presa, les águiles tienen un picu grande, poderosu y apuntiáu pa esprender la carne de la so presa. Cunten tamién con tarsos y garres poderoses. Llama tamién l'atención la fuercia de les águiles, que-yos permite alzar en vuelu a preses muncho más pesaes qu'elles. Amás tienen una vista desaxeradamente aguda que-yos dexa visualizar potenciales preses a distancia, por casu l'águila real tien dos puntos focales nos sos güeyos, unu pa mirar de frente y otru p'alcontrar la mirada escontra les bandes achisbando a la distancia.
Les águiles fueron utilizaes por munchos pueblos como símbolu nacional y especialmente símbolu imperial, amosando tantu poderíu como guapura. Del Imperiu romanu ye que, polo xeneral, otros estaos tomaron la forma más avezada del emblema con una águila; l'Imperiu bizantín apurrió'l símbolu de l'águila bicéfala.
L'águila yera sinónimu de poder pa munchos pueblos antiguos como los Mochica del antiguu Perú, mayes y azteques.
L'águila como símbolu
Nel llinguax hieroglíficu designaba les ciudaes de Heliópolis, Emeso, Antioquía y Tiro. Los perses y los epirenses tomáronla los primeros por insinia militar y darréu foi l'emblema de la república romana y de los emperadores d'Oriente y d'Occidente. L'águila yera una figura que se ponía como atributu nos capiteles de los templos de Xúpiter.
Heráldica
L'águila ye una figura heráldica natural femenina emplegada dende les Cruzaes.
Resultante de l'águila romana, restituyida por Carlomagno, apuerta'l símbolu del imperiu y gana una segunda cabeza al momentu de la fusión ente l'Imperiu d'Oriente y l'Imperiu d'Occidente.
La concurrencia col lleón ye bien significativa, y puede usase pa marcar supremacía: ella puede reinar les mesmes zones que'l lleón, ente que'l postreru nun tien nengún poder nos aires, que se vuelve automáticamente un mundu cimeru.
L'águila bicéfala ye un símbolu presente na iconografía y heráldica de delles cultures indo-europees y mesoamericanes. N'Europa, procede de l'águila bicéfala hitita, llegando a la Edá Media occidental al traviés de Bizanciu.
L'águila de San Xuan, como símbolu del evanxelista, conviértese n'heráldica nuna parte importante de dellos blasones. Nun tien de confundise cola águila imperial qu'apaez n'otros munchos como los de los Austrias españoles o los zares de Rusia que deriven del escudu de los emperadores bizantinos. El más conocíu de los diseños de l'Águila de San Xuan ye'l qu'incorporó Isabel la Católica como soporte al escudu de los Reis Católicos.
Símbolu romanu
Colos emperadores posteriores l'águila llevábase, como asocedió mientres munchos sieglos, cola lexón, llamándose por ello dacuando la lexón a cencielles aquila.
Alquimia
En alquimia, l'águila tien el siguiente significáu:
Numismática
L'águila ye una representación habitual de les monedes y ye signu de la divinidá o del imperiu.
Ver tamién
Tamién reciben el nome d'águiles les siguientes especies:
Velorcey
Velorcey ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Osnabrück
Osnabrück ye la cuarta ciudá más grande del estáu federáu de Baxa Saxonia n'Alemaña. Tien unos 156.315 habitantes (31 de dec. 2013) y ye la capital del distritu col so mesmu nome.
Historia
La ciudá foi fundada pol rei francu Carlomagno en 780. Dende ende combatió a los saxones ya impúnxo-yos el cristianismu.
Mientres la Edá Media Osnabrück perteneció a la Lliga Hanseática.
Al concluyir la guerra de los Trenta Años roblar en 1648 la Paz de Westfalia en Osnabrück y Münster.
Dempués de la Paz de Westfalia, l'obispáu de Osnabrück gobernábase, como interés históricu, alternando por un obispu católicu y un conde protestante, respeutivamente. Anguaño la metá de la población osnabruguense ye de confesión católica, la otra de confesión protestante.
Nel sieglu XIX Osnabrück foi integráu nel reinu de Hannover, anque mientres unos pocos años formó parte de Prusia.
Mientres la Segunda Guerra Mundial el 75 % de la ciudá foi destruyida polos bombardeos aliaos. Los monumentos principales y el cascu vieyu fueron reconstruyíos dempués de la guerra.
Cola creación de la República Federal d'Alemaña, Osnabrück incluyir nel nuevu estáu federáu de Baxa Saxonia, que principalmente arrexuntó íntegra o parcialmente los territorios históricos de Hannover.
Economía
Empreses importantes con instalaciones en Osnabrück:
Infraestructura
Osnabrück atopar nel encruz d'autopistes A1 (Dortmund/Cuenca del Ruhr - Bremen/Hamburgu) y A30 (Ámsterdam/Países Baxos - Hannover/Berlín). Nel sur la ciudá ta comunicada al traviés de l'autopista A33 en direición de Bielefeld y Paderborn, anque un tramu d'ésta inda nun ta termináu. La estación de Osnabrück atopar nun nuedu ferroviariu que xune la exa sur-norte Colonia-Dortmund-Bremen y l'exa oeste-esti Ámsterdam-Hannover. La llinia privada NordWestBahn coneuta la ciudá con Oldenburgu. Osnabrück dispón d'un puertu con accesu a la Canal Weser-Elba (n'alemán Mittellandkanal) que crucia'l norte d'Alemaña dende l'oeste al este.
Educación, formación ya investigación
Osnabrück cuenta con tres instituciones de formación cimera:
El colexu Carolinum foi fundáu por Carlomagno y ye una de les escueles más antigües d'Alemaña. La Fundación Federal de Mediu Ambiente tien la so sede en Osnabrück.
Cultura
Anque Osnabrück anguaño forma parte del estáu federáu de Baxa Saxonia, históricamente pertenez a la rexón Westfalia, polo cual tamién la cultura de la zona ye westfaliana. Na zona de Osnabrück falar hasta principios del sieglu XX de forma xeneral l'idioma baxu saxón (baxu alemán), igual que na mayor parte del norte d'Alemaña, ya inda sigue vivu nes zones rurales anque ta sumiendo. El dialeutu de baxu saxón de la zona yera'l westfaliano.
Gastronomía
thumb|Col verde
Igual que n'otres zones d'Alemaña, comer en Osnabrück munchos platos basaos en carne de gochu, coles y pataques. De toes formes puede dicise que s'atopa dafechu entroncada cola cocina de Baxa Saxonia.
Dalgunes de les especialidaes típiques de Osnabrück y la so contorna son:
Cola comida suelse tomar una cerveza del tipu Pilsener.
Ciudaes hermanaes
Tán hermanaes con Osnabrück les siguientes ciudaes:
Venère
Venère ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Villabrázaro
Villabrázaro ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá de Castiella y Llión. Atópase na Vía de la Plata, históricu camín romanu y medieval. Na actualidá ta nun encruz d'autovíes.
Tuvo un pasáu agrícola que pasó a ser más industrial. Hai abondoses camperes, fundamentalmente de maíz y ceberes de secanu, según encines.
Nel so términu municipal presenta otru nucleu urbanu conocíu como San Román del Valle, nel que destaca'l conventu de La nuesa Señora del Valle, construcción gótica empecipiada nel sieglu XV del que se caltién una notable fachada barroca y na que se topaba orixinalmente el artesonado qu'anguaño decora la Torre del Cascoxu del Parador de Benavente.
Toponimia y xentiliciu
Paez tratase d'una kunya (tipoloxía de nome personal islámicu) con partícula de filiación paterna: abu-, ab-, 'padre'. Con éses trataríase del nomatu Ab(o) Lazaro, onde Lazarus ye la forma llatina del nome personal bíblicu Elazar 'Dios ayudó'. Esti últimu nome ye d'antiguu enraigono na península. La combinación d'un términu de filiación islámicu con un nome hebréu o cristianu nun ye inhabitual en contestu mozárabe.
El xentiliciu de los naturales d'esta llocalidá ye villabrazarino.
Historia
thumb|Detalle del mapa Spain and Portugal, realizáu en 1850 por J. Dower, nel que puede reparase Villabrázaro Mientres la Edá Media Villabrázaro quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques repoblaríen la llocalidá, datando del añu 970 los primeros documentos que faen referencia al Santuariu (posterior Conventu de La nuesa Señora del Valle), allugáu na pedanía de San Román del Valle.
Mientres la Edá Moderna, Villabrázaro foi una de les poblaciones que formó parte de la provincia de les Tierres del Conde de Benavente, encuadrándose dientro d'esta na Merindad de La Polvorosa y la receptoría de Benavente.
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Villabrázaro pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
Demografía
Repartu por sexos (añu 2012 según el INE):
Nucleos de población (añu 2012 según el INE):
Llugares d'interés turísticu
thumb|left|Conventu de La nuesa Señora del Valle.
Dendrocopos canicapillus
Dendrocopos canicapillus ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae que vive nel Estremu Oriente d'Asia y el Himalaya.
Villabrázaro
Conventu de La nuesa Señora del Valle
A unos 150 metros escontra'l sur de San Román del Valle topa'l Santuariu de La nuesa Señora, de la mesma tamién denomináu del Valle. Esta casa relixosa foi protexida por reis y señores feudales. En tiempos pasaos foi destín de populoses romeríes y meta de pelegrinaciones.
Dendrocopos canicapillus
Descripción
Ye un picatueru pequeñu coles partes cimeres negres con llistes blanques, salvu na cola que nun tien llistes. Los sos partes inferiores son ablancazáu anteadas con veteado pardu. Presenta un patrón llistáu na cabeza. El so frente y parte fronteru del pileu son grises, ente que la posterior la nuca y la parte posterior del pescuezu son negros, con dos pequeñes llurdios coloraos el los llaterales de la nuca de los machos. Presenta llistes pileales llaterales negres, llistes superciliares blanques, llistes oculares negres y bigoteras blanques.
Villabrázaro
Conventu de La nuesa Señora del Valle
Les primeres noticies que se tienen del Santuariu daten del 20 de xunu de 970, según consta nun documentu robláu pol obispu d'Astorga d'entós. Nél echar# voz de que faía una donación de tierres al santuariu. Más tarde arimóse-y un Conventu de Terciarios Franciscanos. Esti edificiu ye góticu del sieglu XIV-XV. Ta construyíu en piedra y la paré esti en tierra fuertemente prensada, anque por cuenta del mugor dalgún tramu foi reformáu utilizando'l lladriyu. Darréu adosóse-y una portada barroca del sieglu XVIII. Créese que nesti conventu tuvo soterráu Fray Antonio de Tablada, unu de los mayores enemigos políticos del Cardenal Cisneros. En 1820 el conde Toreno suprime les órdenes monacales n'España y catorce años dempués produzse la desamortización de Mendizábal. Esto pon puntu final a la presencia de flaires nel Conventu.
Dendrocopos canicapillus
Distribución y hábitat
Atópase nos montes de Bangladex, Bután, Brunéi, Camboya, China, India, Indonesia, Corea del Norte, Corea del Sur, Laos, Malasia, Myanmar, Nepal, Paquistán, Taiwán, Tailandia, Vietnam y l'estremu suroriental de Rusia.
Villabrázaro
Conventu de La nuesa Señora del Valle
La última misa que s'oficiar nel Conventu tuvo llugar el 27 d'agostu de 1961. Poco dempués, el formosu artesonado moriscu qu'había nel so interior foi vendíu y anguaño decora la Torre del Cascoxu del Parador de Benavente.
Comunicaciones
Les carreteres que pasen pola llocalidá son:
Jamesburg
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Villabuena del Puente
Villabuena del Puente ye un conceyu d'español de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Allugamientu
Villabuena asítiase nel sureste de la provincia de Zamora, dientro de la contorna de La Guareña. El so términu municipal llinda al norte y oeste con Toro, al sur cola La Bóveda de Toro y al este con Castronuño de la provincia de Valladolid.
Patrimoniu
D'ente'l so patrimoniu, destaquen especialmente la so ilesia parroquial de San Pedro» (renacentista del sieglu XVI), la ponte romana» sobre'l ríu Guareña que dio nome a Villabuena y el xacimientu arqueolóxicu de «La Peña» nel que foi topáu la dote campaniforme de Villabuena». Dende La Peña pueden llograse unes bones panorámiques del paisaxe de la so redolada, paraxa que na actualidá dispón d'una zona destinada a merenderu.
Historia
thumb|250px|left|Vasu, cazuela y concu pertenecientes a la dote [[Cultura del vasu campaniforme|campaniforme de Villabuena del Puente, unu de los más destacaos de la península ibérica. Muséu de Zamora.]]
Mientres la Edá Media Villabuena quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu na Guareña.
Yá na Edá Moderna, Villabuena del Puente tuvo integráu na provincia de Toro, dependiendo dende la Edá Media del arciprestalgu toresano, siendo dende les Cortes lleoneses de 1188 una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes.
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial de Fuentesaúco, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu, integrándose esta llocalidá nel Partíu Xudicial de Toro.
Fiestes
Esti pueblu ye conocíu na so contorna poles sos numberoses tradiciones taurines, ente les que s'inclúin les actuaciones de rejoneo, encierres peles cais, concursu de retayos, vaca del aguardiente y la popular suelta de vaquillas. Na festividá de Santiago Apóstol, ye tradición que los villabuenenses realicen el siguiente pidimientu al alcalde: «Otru toru, señor alcalde. Si nun hai novillos, nun hai baille y tampoco hai misa, porque los mozos nun lu precisen». Otra de les sos tradiciones ye la denomada «La Vaca» na fiesta de los Quintos que se celebra a principios de febreru.
Florentino Soria
Florentino Soria Heredia foi un actor, escritor y guionista de cine español, direutor de la Filmoteca Española de 1970 a 1984.
Biografía
Nació en Xixón en xunu de 1917, fíu del pedagogu y escritor Florentino Soria López. Llicencióse en Filosofía y Lletres pola Universidá d'Uviéu y, en Madrid, titular en Periodismu (1946) y, pol I.I.E.C. (Institutu d'Investigaciones y Esperiencies Cinematográfiques), en Direición (1951). Foi funcionariu del Cuerpu Xeneral Téunicu de l'Alministración Civil del Estáu y collaborador del selmanariu L'Español. Nel mentáu I.I.E.C., nel que llegó al cargu de subdireutor del mesmu, y na so socesora Y.O.C. (Escuela Oficial de Cinematografía), enseñó Guión a lo llargo d'un total de 18 años. Empecípiase como guionista en 1950, con "Cercu de roxura", una película inacabada de Carlos Serrano d'Osma, onde collaboraron igualmente los sos amigos Juan Antonio Bardem, Agustín Navarro y Luis García Berlanga. Pa esti postreru, púnxose delantre de la cámara en pequeños papelinos en "La escopeta nacional" (1977), "Nacional III" (1982) y "Moros y cristianos" (1987), y tamién participó en calidá d'actor na serie televisiva de Javier Maqua "Muerte a destiempu", amás d'en películes d'otru direutores, concretamente en "Atilano, presidente" (1998, Santiago Aguilar y Luis Guridi), "Muertos de risa" (1999, Álex de la Iglesia), "Mataharis" (2007, Icíar Bollaín) y "Mortadelo y Filemón. Misión: salvar la Tierra" (de 2007 y empobinada por Miguel Bardem, fíu de Juan Antonio). En 1961 llogró'l premiu del Sindicatu Nacional del Espectáculu (S.N.Y.) pol guión "El rei Baltasar, por cuenta de él xunto a Leonardo Martín y Joaquín Gurruchaga, que terminaría rodándose col títulu de "El hombre del expreso de Oriente" (1967, F. Borja Moro). Ente 1962 y 1967, mientres la etapa na qu'al mandu de la Direición Xeneral atopábase José María García Escudero, ocupó'l puestu de Subdireutor Xeneral de Cinematografía y Teatru. Florentino Soria, amás, fundó diversos cine-clubes, realizó dellos curtios en 16 mm y exerció de críticu y escritor sobre cine nes publicaciones La Estafeta Lliteraria, El Cine, Finisterre, Índiz, Enriba y Film Ideal. Ye autor de llibros monográficos alrodiu de Juan Mariné y de José María Forqué, impartió cursos d'Historia del Cine na Facultá de Ciencies de la Información de la Universidá Complutense, de Madrid, y en 1984 tuvo na direición de la Seminci, la Selmana Internacional de Cine de Valladolid. L'Academia de les Artes y les Ciencies Cinematográfiques d'España concedió-y el so Medaya d'Oru en 1996. Otres de les intervenciones co-guiónísticas sos: "Tirma" (1954, dirixida por Paolo Moffa y Carlos Serrano d'Osma, coproducción España-Italia), "Calabuch" (1956, Berlanga, España-Italia), "La vida alredor" (1959, Fernando Fernán Gómez), "Los trés etcéteras del coronel" (1959, Claude Boissol, España-Francia-Italia), "El vagamundu y l'estrella" (1960, Mateo Cano y José Luis Merino), "Martes y trelce" (1961, Pedro Lazaga, España-Portugal), "La banda de los ocho" (1961, Tuliu Demicheli), "L'otru árbol de Guernica" (1969, Pedro Lazaga), "La vera" (1970, Luis Lucia), "La cera virxe" (1971, José María Forqué)...
Venisey
Venisey ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Shiro Azumi
Shiro Azumi (安積 四郎, ), foi un futbolista xaponés.
Yoshio Fujiwara
Yoshio Fujiwara (藤原 良夫, ), foi un futbolista xaponés.
University of Toronto Press
University of Toronto Press (UTP) ye una editorial universitaria independiente estrechamente amestada a la Universidá de Toronto. Foi fundada en 1901 pa imprimir exámenes universitarios y calendarios, según pa reparar llibros de les biblioteques de la Universidá, siendo asina la primer editora académica de Canadá.
Metuchen
Metuchen ye un borough del condáu de Middlesex, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
South Plainfield
South Plainfield ye un borough del condáu de Middlesex, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Vereux
Vereux ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Vergenne
La Vergenne ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jéssica Cediel
Jéssica Eliana Cediel Silva ye una periodista, modelu y presentadora de televisión colombiana, reconocida por haber presentáu los programes Bien Bonos Díes, Estilo RCN y Nuesa selmana, la nuesa tele, de RCN Televisión. Dende 2014 hasta'l 22 de payares de 2016 fixo parte del panel de presentadores d'Univision, el 22 de payares de 2016 regresu nuevamente al pais pa presentar Yo Llámome de Caracol Televisión.
Biografía
La so carrera nos medios empezó como modelu publicitaria p'anuncios de televisión y revistes. La so primer apaición como presentadora de televisión foi nel programa Bravissimo de Citytv, na seición Bogotaneando.
En xunetu de 2007, venceyar a la Canal RCN como presentadora del programa Bien Bonos Díes, anguaño ye conducíu por Laura Acuña, Jota Mario Valencia, Milena López y Adriana Betancur.
En marzu de 2011, dexó Bien Bonos Díes pa presentar Nuesa selmana, la nuesa tele, un programa d'entretenimientu, en compañía del comediante colombianu Alejandro Riañu. Tamién fixo parte del grupu de modelos presentadores d'Estilo RCN. En payares, informóse que Jessica sufrió problemes de salú, por cuenta de un procedimientu estéticu realizáu pol ciruxanu Martín Carrillo. En marzu de 2012, la presentadora empecipió aiciones llegales contra Carrillo y pidió una indemnización de 400 millones de pesos.
En xunu de 2014, aniciar en Miami, pa faer parte del programa El Gordu y la Flaca d'Univision, como presentadora d'entretenimientu, tamién trabayó para Sal y Pimienta, de la mesma cadena televisiva.
Ye una muyer bien espiritual y creyente, que tien a Dios presente en toles sos actividaes, según a los miembros de la so familia, a quien considera la so lluz y guía.
Como actriz
Televisión Cine
Sociollingüística
La sociollingüística ye un subgrupu de la llingüística y de la socioloxía, y como tal de caráuter interdisciplinar.
Estudia la rellación ente la llingua y la sociedá o l'efeutu de caún de los aspeutos de la sociedá nel xeitu nel que s'usa'l llinguaxe. Inclúi les normes culturales y el contestu cultural.
El primer llingüista decatase de la importancia de la sociollingüística foi Labov nos años 1960.
Pune
Pune ye una ciudá allugada nel oeste del estáu de Maharastra, India. Con una población de 4,6 millones de habs. ye la séptima ciudá más poblada na India, la segunda más grande nel estáu de Maharastra dempués de Bombay y la ciudá más grande de los Ghats Occidentales. Una vegada centru de poder del Imperiu Maratha, la ciudá ta asitiada a 560 metros sobre'l nivel del mar na pandu de Decán, na confluencia de los ríos Mula y Mutha. La ciudá de Pune ye la capital alministrativa del distritu de Puni.
Pune ye conocida por haber esistíu como una ciudá dende l'añu 847. Pune llamábase orixinalmente Punawadi. En 1730, Puni convertir nun centru políticu importante na sede de la Maratha Peshwa, el primer ministru Chhatrapati Bhonsle de Satara (rexente del Imperiu Maratha), y foi mientres esta dómina que se convirtió nel centru de la política india. Dempués de que la ciudá foi amestada a la India británica en 1817, sirvió como un acantonamientu ciudá y como la "capital del monzón" de la Bombay Presidencia hasta la independencia de la India.
Na actualidá, Pune ye conocida poles sos instalaciones educatives y la prosperidá relativa. Pune ye la capital cultural de Maharastra. Pune tuvo fabricación de les industries de vidriu, azucre, y forxar dende'l 1950-60. Cuenta con una creciente interior industrial, cola de la información teunoloxía y les empreses de automoción que tán creando nueves fábriques nel distritu. La ciudá ye conocida poles actividaes culturales, como la música clásica, la espiritualidá, el teatru, el deporte y la lliteratura. Estes actividaes y oportunidaes d'empléu atraen a los inmigrantes y estudiantes de tola India y l'estranxeru, lo que lo convierte nuna ciudá de munches comunidaes y cultures.
Pune clasifícase como una ciudá global tipu Gamma.
Toponimia
El nome Pune deriva del sánscritu (Sanskrit) Puṇyanagara "Ciudá de la Virtú". La referencia más antigua a esti nome atopar nuna plancha de cobre (Rashtrakuta Dinastía ) del añu 937, onde s'usa pela ciudá'l nome Punya-Vishaya o Poonak-Vishaya. Nel sieglu XIII, la mesma ye conocida como Kasbe Pune o Punavadi.