cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kansas City
Área metropolitana de Kansas City
L'Área metropolitana de Kansas City ye un área metropolitana que toma quince condaos ente l'estáu de Missouri y Kansas siendo la ciudá principal Kansas City, Missouri. En 2008, envalorábase una población de más de 2 millones de persones. L'área metropolitana de Kansas City ye la segunda más grande dempués del Gran Saint Louis y ye l'área metropolitana más grande del estáu de Kansas, anque'l área metropolitana de Wichita ye la segunda de Kansas. Les ciudaes perifériques con más de 100,000 persones inclúi Independence, Missouri; Kansas City, Missouri; Olathe, Kansas City, Kansas; y Overland Park.
Kansas City (Kansas)
Kansas City (Kansas) ye la tercer ciudá más grande nel estáu norteamericanu de Kansas y sede del Condáu de Wyandotte; forma parte del "Gobiernu Unificáu" el cual inclúi tamién les ciudaes de Bonner Springs y Edwardsville. Según estimaciones del censo en 2000, la población de la ciudá yera de 146,867. Asitiada onde conflúin los ríos Missouri y Kansas (Puntu Kaw), la ciudá ta frente a Kansas City (Missouri) y ta incluyida nel área metropolitana de Kansas City, que ye una ciudá satélite de la ciudá principal.
North Kansas City (Missouri)
North Kansas City ye una ciudá nel Condáu de Clay (Missouri), Estaos Xuníos. La población yera de 4.714 habitantes nel censu de 2000, pero un gran desenvolvimientu industrial y empresariu fixo crecer la población per dellos miles más. Orixinalmente, un suburbiu al norte de Kansas City (Missouri), agora ta casi arrodiáu d'esta postrera, que s'estiende al norte de la frontera norte del norte de Kansas City.
Joanna Kerns
Joanna Kerns ye una actriz y direutora d'Estaos Xuníos. Ente'l so actuaciones destácase'l personaxe de Maggie Seaver na famosa serie de televisión llamada Growing Pains de 1985 a 1992.
Biografía
Kerns nació en San Francisco, California. El so padre, David Thomas DeVarona, yera un axente de seguros, y la so madre, Martha Louise (née Smith), foi xerente d'una tienda de ropa. Kerns ye la tercer fía de cuatro. Ella tien un hermanu mayor y un hermanu menor, según una hermana mayor. La so hermana mayor, Donna de Varona, ye un famosa nadadora medayista d'oru olímpica, que ganó 2 medayes d'oru nos Xuegos Olímpicos de 1964. La so tía ye l'actriz de cine mudu Miriam Cooper.
Al crecer, Kerns taba constantemente en competencia cola so hermana, Donna Kerns declaró nuna entrevista, "Donna foi la moza dorada. Había una presión dientro de mi pa doblar l'ésitu de Donna". Joanna intentó nadar, pero entendió que nun yera'l so deporte, asina que ella camudó a ximnasia. Ello ye que Joanna aportó a tan bona en ximnasia que compitió nes pruebes olímpiques en 1968 y ocupo el puestu 14 de 28.
Carrera
Kerns tienen el so entamu na farándula como bailarína enantes de dedicase a l'actuación. Ella asistió a UCLA y especializóse en danza. Foi ellí qu'ella vio un anunciu pa una producción de Gene Kelly llamada Clown Around y darréu saltó a la oportunidá de faer una audición.
Como direutora encargóse de numberoses series y películes, dirixendo episodios de series como Dawson's Creek, Titans, Scrubs y Psych.
Kerns tamién fixo apaiciones notables como actriz en llargumetraxes ente ellos Girl, Interrupted y la comedia de 2007 Knocked Up.
Vida personal
En 1974, Kerns conociera a productor comercial, Richard Kerns, nel rodaxe d'un comercial y casáronse dos años dempués. El so matrimoniu duró 9 años y tuvieron una fía, Ashley Cooper. Darréu dempués de la disolución del so matrimoniu, Joanna llogró'l papel de Maggie Seaver en Growing Pains. Anguaño ta casada col arquiteutu de Los Angeles Marc Appleton.
Rafael Bonnelly
Rafael Filiberto Bonnelly Fondeur foi un abogáu, académicu y diplomáticu dominicanu. Presidente de la República Dominicana nel periodu 1962-1963.
Joanna Kerns
Política
Kerns, que ye demócrata, sofitó a John Kerry nes Eleiciones presidenciales d'Estaos Xuníos de 2004 y a Hillary Clinton nes Eleiciones presidenciales d'Estaos Xuníos de 2008.
Rafael Bonnelly
Entamos
thumb|left|La familia Bonnelly Fondeur a entamos del sieglu Rafael Filiberto Bonnelly Fondeur nació en Santiago de los Caballeros, República Dominicana, el 22 d'agostu de 1904. Foi fíu de Carlos Sully Bonnelly Arnaud (fíu del sainthomasano d'ascendencia corsa y francesa Francisco Ulises Bonnelly Coutin y de la dominicana d'orixe francés Buenaventura Carmen Arnaud) y de María Luisa Fondeur Fernández (fía del francés Furcy Fondeur Lajeunesse y de la santiaguera Luisa Fernández y Fernández).
El Cayu
Hai delles llocalidaes nel conceyu asturianu de Villaviciosa nomaes El Cayu:
Ducula badia
La dúcula dorsicastaña (Ducula badia) ye una ave de la familia de los colúmbidus qu'habita montes al norte y suroeste de la India y Nepal, escontra l'este, por Bangladex, Assam, Nagaland y el sur de China y Hainan, hasta'l Sureste Asiáticu, Sumatra, Borneo y Xava.
Rafael Bonnelly
Entamos
Llogró'l so títulu de grau en Derechu'l 27 de marzu de 1926 de la Universidá de Santu Domingu. Foi maestru na Escuela Normal de Santu Domingu de 1926 a 1930. Casó con Aída Mercedes Batlle Morell y procreó cuatro fíos: Luisa Amelia, Rafael Francisco, Juan Sully y Aída María.
Chaumergy
Chaumergy ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ducula badia
Descripción
Ye'l palombu de mayor tamañu de la so zona de distribución. De normal solitaria, foi columbrada en grupos d'hasta 20 exemplares. Ye una ave difícil de reparar yá que pasa la mayor parte del tiempu nes copes de los árboles. La combinación de colores na so parte trasera da-y una apariencia distintiva. El so llamáu consiste nun fondu y resonante soníu que solo ye oyible nun rangu curtiu.
Galé
Gonzalo Díez Galé, popularmente conocíu como Galé, foi un futbolista asturianu de la década de los años 20 y 30 del sieglu XX que xugó nel Real Madrid y nel Real Uviéu y amás xugó cola seleición española, cola que debutó nel añu 1933.
Trayeutoria
Na temporada 1931-32 torna temporalmente al Stadium avilesín, que xugaba na Tercer División, anque esa mesma temporada, el 18 de payares de 1931 ficha pol Real Uviéu, que milita en Segunda División. Colos azules xuega dos temporaes, 15 partíos y 7 goles na primera y 16 partíos y 11 goles na segunda.
Galé formó parte de la denominada delantrera llétrica del Real Uviéu (concretamente de la primera, pos hubo delles), na que tamién taben Casuco, Gallart, Lángara y Inciarte. L'ataque formáu por esos cinco xugadores foi una baza fundamental por que'l Real Uviéu proclamar na lliga 1932-33 campeón de Segunda División y convirtiérase asina nel primer equipu asturianu en xubir a Primer. Foi precisamente Galé quien marcó los dos primeros goles del Real Uviéu nel partíu frente al Atlético de Madrid del 19 de marzu de 1933 que remató col trunfu de los carbayones por 5 a 1, en Buenavista, y que significó aquel primer ascensu a Primer División.
El 23 d'abril de 1933, Galé convertir nel segundu futbolista del Real Uviéu (el primeru fuera Lángara) que xugaba cola seleición española. Foi nun alcuentru que'l combináu nacional apostó en París, nel estadiu del Parque de los Príncipes frente a Francia. La resultancia foi 1-0 favorable al equipu llocal. Una selmana más tarde, el 30 d'abril, Galé xugó'l so segundu partíu cola seleición española; frente a Yugoslavia, nel Estadiu del Deporte, en Belgráu. L'alcuentru remató 1-1 y foi'l postreru partíu de fútbol qu'apostó Galé, que tuvo qu'abandonar la práctica deportiva, con tan solo 24 años, por cuenta de les mancadures de rodía qu'abasnaba dende diba un tiempu.
Galé recondució la so vida y exerció como Rexistru de la propiedá rexistrador de la propiedá hasta que col españíu de la Guerra Civil Española en 1936 tuvo qu'incorporase al frente y perdió la vida en plenu conflictu bélicu na llocalidá lleidatana de Tremp, el 29 de xunetu de 1938.
Rafael Bonnelly
Entamos
La so primer incursión na vida pública foi la so participación na revuelta contra'l Presidente Horacio Vásquez en 1930, dirixida por Rafael Estrella Ureña, y sofitada pol entós xefe del Exércitu, el Xeneral Rafael Leónidas Trujillo. Bonnelly más tarde convirtióse nun adxuntu nel Congresu Nacional, pero rápido tuvo una cayida con Trujillo, que deportara al Dr. Estrella Ureña y asumió la Presidencia del país, dempués de la votación del públicu en contra d'un proyeutu de llei d'educación unviáu pol dictador al Congresu.
La so cayida a cabu con Trujillo nel añu 1931 llevó a una posa de 12 años profesional, Bonnelly na que se-y torgar trabayar como abogáu. El regresu d'Estrella Ureña a la República Dominicana en 1942, en virtú d'una amnistía concedida por Trujillo. El Dr. Bonnelly remanez en Dominicana, na vida pública como senador, ente 1942 y 1944. Dempués de la muerte de Ureña, en 1945, Bonnelly empecipió una ascendente carrera como funcionariu públicu, que remató col so nomamientu como Presidente constitucional de la República Dominicana en xineru de 1962.
Carrera política
Mientres estos años, el Dr Bonnelly celebró los siguientes puestos:
El principal llogru como presidente constitucional del Dr Bonnelly foi la organización na República Dominicana de les primeres eleiciones llibres tres el fin de los 30 años de dictadura de Trujillo, na que'l Dr Juan Bosch foi escoyíu. Pero, mientres el so curtiu intensa Presidencia, el Dr Bonnelly del Gobiernu escribió y pasó dalgunos de los principios na llexislación del país, como les lleis de Bancos y Vivienda, qu'inda s'usen.
En 1966, Bonnelly fixo una infructuosa carrera pa la presidencia nuna eleición que foi ganada pol doctor Joaquín Balaguer, con un fuerte respaldu del gobiernu de los Estaos Xuníos que nesi entós yera Lyndon Johnson. Balaguer y Bonnelly yeren amigos na so infancia, y xuntos sirvíen en dellos puestos mientres la dictadura de Trujillo, pero convertir n'adversarios políticos dempués de que Balaguer fuera espulsáu de la Presidencia en 1961, siendo sustituyíu por Bonnelly, na so calidá de primer vicepresidente del Conseyu d'Estáu entós daquella.
De frente con Balaguer
L'últimu episodiu de Balaguer foi una exhibición de pensmanship nacional ente los dos líderes, xusto dempués de les eleiciones nacionales de mayu de 1978. Viendo que Balaguer del Partíu Reformista taba perdiendo les eleiciones, los xenerales de Balaguer allanaron la Xunta Central Eleutoral y detúvose el recuentu de la votación, fundiendo al país nun estáu de baturiciu ya incertidume. Mientres dos selmanes, Bonnelly y Balaguer caltuvieron un alderique públicu publicáu nos principales periódicos del país, que terminó con Balaguer aceptando la so derrota y proclamóse a Antonio Guzmán Fernández, candidatu pol Partíu Revolucionariu Dominicanu (PRD).
En 1979, concedióse-y el Doctoráu Honoris Causa pola Pontificia Universidá Católica Madre y Maestra (PUCMM). El 28 d'avientu de 1979, Bonnelly morrió de cáncer na so casa de Santu Domingu.
Masanori Tokita
Masanori Tokita (鴇田 正憲, ), foi un futbolista xaponés.
Nikos Kazantzakis
thumb|Balta de Nikos Kazantzakis en [[Heraklion.]] thumb|Llábana de Kazantzakis, que'l so epitafiu diz: «Nun espero nada, nun tarrezo nada, soi llibre». Nikos Kazantzakis (Νίκος Καζαντζάκης; Heraclión, Imperiu otomanu, 18 de febreru de 1883-Friburgu de Brisgovia, Alemaña, 26 d'ochobre de 1957) foi un escritor griegu, autor de poemes, noveles, ensayos, obres de teatru y llibros de viaxe. Posiblemente, ye l'escritor y filósofu griegu más importante del sieglu XX y el que foi traducíu a más llingües. Sicasí, nun foi bien conocíu hasta l'estrenu de la película Zorba el griegu (1964), de Michael Cacoyannis, basada na novela homónima y obra más reconocida de Kazantzakis xunto con The Last Temptation of Christ.
Biografía
Kazantzakis nació en Megalokastro (güei Heraklion, Creta) en 1883. Cuando Kazantzakis nació, Creta taba inda sol dominiu del Imperiu otomanu. El so apellíu, Kazantzakis, deriva de la pallabra turca Kazanci, que significa 'el que fabrica, repara y/o viende calderos'.
En 1902, Kazantzakis camudar a Atenes (Grecia), onde estudió Derechu na Universidá d'Atenes y depués, en 1907, emigró a París pa estudiar filosofía. Ellí foi influyíu poles enseñances de Henri Bergson.
Al tornar a Grecia, empezó a traducir obres de filosofía y en 1914 entró en contautu con Ángelos Sikelianós. Xuntos viaxaron mientres dos años polos llugares nos que florió la cultura greco-cristiana, en gran midida influyíu pol nacionalismu entusiasta de Sikelianós.
Kazantzakis cásase con Galatea Alexiou en 1911 y divorciáronse en 1926. Casar de nuevu, con Elena Samiou, en 1945.
En 1919, como Direutor Xeneral del Ministeriu de Bienestar Social, entamó'l treslláu de les poblaciones griegues póntiques dende la rexón d'El Cáucasu a Grecia depués de la Revolución Rusa de 1917. Pa Kazantzakis, ésti foi l'empiezu d'una odisea al traviés del mundu. Hasta la so muerte en 1957, moró temporalmente en París y Berlín (dende 1922 hasta 1924), Italia, Rusia (en 1925), España (en 1932) y depués en Xipre, Egina, Exiptu, el Monte Sinaí, Checoslovaquia, Niza (más tarde mercaría una villa pela redolada de Antibes, na seición de la Ciudá Vieya, xunto al famosu ruempefoles), China y Xapón.
Mientres taba en Berlín, onde la situación política yera esplosiva, Kazantzakis afayó'l comunismu y convirtióse n'almirador de Lenin. Nunca foi un comunista consistente, pero visitó la Xunión Soviética y tuvo col miembru de la Oposición d'Izquierda y escritor Victor Serge. Foi testigu del ascensu de Stalin, y sintióse defraudáu col comunismu d'estilu soviéticu. En redol a esta dómina, les sos más tempranes creencies nacionalistes fueron gradualmente reemplazaes por una ideoloxía más universal.
En 1945, convertir en líder d'un pequeñu partíu d'izquierdes non comunista, y entró nel gobiernu griegu como ministru ensin cartera. Dimitió del so puestu al añu siguiente.
En 1946, la Sociedá d'Escritores Griegos encamentó a Kazantzakis y Ángelos Sikelianós pa ser gallardoniaos col Premiu Nobel de Lliteratura. En 1957, perdió'l Nobel frente a Albert Camus por un solu votu. Camus dixo más tarde que Kazantzakis merecía l'honor «un centenar de vegaes» más qu'él mesmu.
En 1957 empezó un nuevu viaxe escontra China y Xapón. Este foi'l so últimu viaxe. Kazantzakis, que sufría leucemia, sintióse enfermu y foi treslladáu a Friburgu (Alemaña), onde morrió. Foi soterráu sobre una de les muralles qu'arrodien Heraklion, una y bones la Ilesia Ortodoxa nun dexó que fuera soterráu nun campusantu. El so epitafiu reza: «Nun espero nada, nun tarrezo nada, soi llibre» (en griegu: Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος).
Obra
El so primer trabayu foi la narración La culiebra y la azucena (1906), que robló col seudónimu Karma Nirvami. En 1909, Kazantzakis escribió una obra teatral nun actu titulada Comedia, na que remarcablemente resonen temes esistenciales que prevaleceríen muncho depués, na Europa de la posguerra, n'autores como Sartre y Camus. En 1910, dempués de los sos estudios en París, escribió la traxedia El maestru constructor, basáu nun popular mitu folclóricu griegu.
Kazantzakis consideraba'l so enorme poema épicu (33 333 versos de llargor), La Odisea: Una secuela moderna, como'l so trabayu más importante. Empecipiáu en 1924, reescribir siete veces enantes de la so publicación en 1938. Acordies con otru autor griegu, Pantelis Prevelakis, «foi un esfuerciu sobrehumanu rexistrar la so inmensa esperiencia espiritual». Siguiendo la estructura de la Odisea de Homero, ta estremáu en 24 rapsodies.
Los sos más famoses noveles inclúin Alexis Zorba (1946); Cristu de nuevu crucificáu (1948); Llibertá y Muerte (1950); The Last Temptation of Christ (1951); y El probe de Asís (1956); Informe al Greco (1961), contién tantu elementos autobiográficos como ficticios, y resume la so filosofía como «una mirada cretense», y alderica el so orixe arábigu (los árabes apoderaron Creta ente los años 825–961).
Al empiezu de la so mocedá, Kazantzakis atopábase espiritualmente inquietu. Torturáu por esmoliciones metafísiques y esistenciales, buscaba socorru na conocencia y los viaxes, contautar con una diversa variedá de xentes, de too tipu d'esistencies. La influencia de Friedrich Nietzsche nel so trabayu rescampla, especialmente los conceutos de Nietzsche del ateísmu y el superhombre (Übermensch). Sicasí, tamién taba encegoláu con esmoliciones espirituales. Pa llograr una unión con Dios, Kazantzakis permaneció nun monesteriu mientres seis meses.
En 1927, Kazantzakis publicó en griegu los sos Exercicios espirituales», que fueren compuestos en Berlín en 1923.
La figura de Xesús siempres tuvo presente nos sos pensamientos, dende la so mocedá hasta los sos últimos años. El Cristu de The Last Temptation of Christ comparte les angustioses esmoliciones metafísiques y esistenciales de Kazantzakis, buscando respuestes a entrugues obsesives, y con frecuencia estremáu ente'l so sentíu del deber y la so misión, per un sitiu, y les sos propies necesidaes humanes d'esfrutar de la vida, d'amar y ser amáu, y tener una familia. Una figura tráxica qu'a la fin sacrifica les sos propies esperances humanes por una causa mayor, el Cristu de Kazantzakis nun ye una deidá tan infalible y llibre de pasiones pero ye un apasionáu y emotivu ser humanu que foi asignáu a una misión, con un significáu col que ta lluchando por entender y que con frecuencia -y esixe enfrentase a la so consciencia y les sos emociones, y n'última instancia a sacrificar la so propia vida pal so cumplimientu. Ye suxetu de duldes, mieos ya inclusive culpes. A la fin él ye'l Fíu del Home, un home que la so llucha interior representa la so humanidá.
Munchos relixosos griegos conservadores condergaron el trabayu de Kazantzakis. La so respuesta foi: «Dístisme una maldición, Santos Padres, yo doivos una bendición: que les vueses consciencies seyan tan clares como la mía y que síais tan morales y relixosos como yo», primero que la Ilesia Ortodoxa Griega escomulgar en 1955.
La última tentación foi incluyida pola Ilesia católica nel Índiz de Llibros Prohibíos. Kazantzakis reaccionó cola unviada d'una telegrama cola cita del escritor Tertulianu: Ad tuum, Apodere, tribunal appello («Interpongo la mio apelación al to tribunal, Señor»). Munchos cines prohibieron la película de Martin Scorsese, que foi estrenada en 1988 y basábase na so novela.
Nos díes de Kazantzakis, el mercáu internacional de material publicáu en griegu modernu yera bien amenorgáu. Kazantzakis tamién escribió en griegu modernu (demóticu), con rastros de dialeutu cretense, lo que fizo a tolos sos escritos los más revesosos nos círculos lliterarios conservadores domésticos. Les traducciones de los sos llibros n'otres llingües europees nun apaecieron hasta que yera vieyu. D'ende qu'atopara dificultaes pa vivir de la escritura, lo que lo condució a escribir gran cantidá d'encargos, incluyendo un bon númberu de traducciones del francés, alemán ya inglés, ya intereses como ficción francesa y llibros de testu escolares en griegu, principalmente porque precisaba'l dineru. Dalgunos de los sos escritos populares» fueron sicasí distinguíos, tales como los sos llibros basaos nos sos estensos viaxes, qu'apaecieron na serie «Viaxar» qu'él fundó. Estos llibros en Grecia, Italia, Exiptu, Sinaí, Xipre, España, Rusia, Xapón, China ya Inglaterra son obres maestres de la lliteratura de viaxes griega.
Cites
Venimos de un abismu escuru, terminamos nun abismu escuru, y llamamos al intervalu lluminosu vida.
El párrafu introductoriu de los sos Exercicios espirituales» tamién s'emplega como diálogu na película Zorba el Griegu, Zorba al Xefe, tamién s'utiliza como diálogu en Patch Adams:
"Un home precisa un pocu de llocura, si non nunca se va atrever a cortar la lluria y ser llibre."
Conmemoración del 50u. aniversariu de la so muerte
El cincuentenu aniversariu de la muerte de Nikos Kazantzakis foi escoyíu como motivu principal pa una moneda d'euros de gran valor pa coleicionistes; la moneda de 10 euros conmemorativa de Nikos Kazantzakis, acuñada en 2007. La so imaxe atopar nel anversu de la moneda, mientres en que l'aviesu ta'l Emblema Nacional de Grecia cola so firma representada.
Castiello (Llugo)
Castiello ye un llugar de la parroquia de Llugo nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 3,20 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 175 msnm y tien una población de.
Torrent de Cinca
Torrent de Cinca (oficialmente Torrente de Cinca/Torrent de Cinca) ye un conceyu de la contorna del Baxu Cinca na provincia d'Huesca, asitiáu nun altor, al sur de Fraga, na vera derecha del ríu Cinca.
Ducula basilica
La dúcula moluqueña (Ducula basilica) ye una ave columbiforme de la familia Columbidae. Trátase d'un endemismu de les Moluques septentrionales, Indonesia.
El so hábitat natural ye'l monte subtropical o tropical húmedu.
La especie presenta dos subespecies:
La Chaumusse
La Chaumusse ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Islam
L'islam (pallabra árabe que significa "sumisión", n'árabe الإسلام) o mahometismu ye una de les tres relixones monoteístes xunto col cristianismu y el xudaísmu. Algama'l segundu llugar pol númberu de siguidores tres la Ilesia Católica.
Los sos siguidores conócense pol nome de musulmanes o mahometanos. Anguaño'l términu más espardíu ye'l primeru, yá que'l segundu ye ofensivu pal islam ortodoxu (nel islam la divinidá ye Alá, non el profeta Mahoma).
Surdió nel sieglu VII n'Arabia y llueu espardióse per Oriente Mediu y pel norte d'África, llegando mesmo hasta la Península Ibérica.
Arabia preislámica
thumb|Al momentu de la so muerte nel añu [[632, Mahoma llograra xunir tola península arábica.]] Arabia enantes de Mahoma taba escasamente poblada por habitantes de fala árabe. Dalgunos yeren beduínos, pastores nómades entamaos por tribus. Dalgunos yeren llabradores, que vivíen n'oasis nel norte, o nes árees más fértiles y trupes nel sur (no que se conoz agora como Yeme y Omán). Nesi tiempu, la mayoría de los árabes yeren siguidores de les relixones politeístes, anque unes poques tribus siguíen el xudaísmu, el cristianismu (incluyíu'l nestorianismu) o zoroastrianismu. La ciudá de La Meca yera un centru relixosu pa dellos politeístes árabes nortizos, yá que contenía'l muriu sagráu del Zamzam y un pequeñu templu, la Kaaba.
Puxanza del califatu (632–750)
thumb|220px|Representación artística de la [[batalla de Hattin en 1187, tres la que l'exércitu del ayubí Saladín recuperón la ciudá de Xerusalén]] La historia del islam empieza na Arabia nel sieglu VII cola predicación del profeta Mahoma, siguida de la violenta conquista de los mayores Estaos de la dómina: l'imperiu persa sasánida, bona parte del Imperiu romanu y el reinu visigodu.
A Omar, asocediólu Uthman ibn Affan, otru de los primeros siguidores de Mahoma. Baxo Uthman, el Nuevu califatu viose desapaecíu nuna guerra civil a la que se-y denomó la Fitna, o desorde. Munchos de los familiares y primeros siguidores de Mahoma taben descontentos con Uthman, porque sentíen que taba favoreciendo indebidamente a los sos parientes y actuando menos como un líder relixosu y más paecíu a un rei. Soldaos rebalbos mataron a Uthman y ufiertaron el lideralgu a Ali ibn Abi Talib, el primu y xenru de Mahoma. Munchos musulmanes (en particular los que teníen los sos propios candidatos al califatu) refugaron aceutar a Ali como líder, polo qu'ésti pasó'l so curtiu califatu lluchando escontra les faiciones disidentes y los parientes d'Uthman, los Omeyes. Ali morrió a manes d'un asesín jariyí, y los Omeyes reclamaron el califatu. Ellos llograron retener el lideralgu de la mayoría de los musulmanes por delles xeneraciones, pero namái por un curtiu periodu y nunca volvieron gobernar sobre un imperiu islámicu non estremáu. La fe islámica diverxó tamién, dixebrándose nes principales de l'actualidá: los Suníes y los Xiínes.
Na historia del islam esisten diverses dinastíes que s'apostaron los califatos o'l lideralgu del islam y munchos Estaos islámicos qu'ufiertaben una mínima o nenguna obediencia al califa.
Sicasí, l'imperiu de los califes abbasíes y el de los turcos selyuquíes cuntábense ente los más poderosos de la so dómina. Dempués de la desastrosa derrota de los bizantinos na batalla de Manzikert en 1071, la Europa cristiana llevó a cabu delles Cruzaes. Tres la Primer Cruzada, los occidentales llograron prindar y gobernar por dalgún tiempu Xerusalén. Saladín, sicasí, restableció la unidá islámica nel Oriente Próximu y ganó a los xiínos fatimíes.
Ente los sieglos XIV y el XVII, ún de los más poderosos imperios foi l'Imperiu de Malí, que la so capital yera Tombuctú. Sicasí, esta cultura tuvo fondamente pautada pola árabe (inclusive nel idioma), nun siendo realmente orixinal.
Nel sieglu XVIII, hubo trés grandes imperios musulmanes: l'otomanu en Turquía, Oriente Próximu y Mediterraneu; el safaví n'Irán y el mongol na India. Nel sieglu XIX, estos imperios cayeren so la dominación del poder políticu y económicu d'Europa. Dempués de la Primer Guerra Mundial, el remanente del Imperiu otomanu estremóse en protectoraos o esferes d'influencia europees. L'islam y el poder políticu del islam esperimentaron un resurdimientu nel sieglu XX, en bona midida gracies al petroleu. Sicasí, les rellaciones ente Occidente y ciertu númberu d'Estaos de mayoría musulmana siguen siendo precaries cuando non tirantes.
Yellowknife
Yellowknife (Inglés : /ˈjɛloʊnaɪf/)es la capital y ciudá más poblada de los Territorios del Noroeste en Canadá, con una población de, na so mayoría mestiza. Ta allugada sobre orellar norte'l Gran Llagu del Esclavu.
De los ocho idiomes oficiales de los Territorios del Noroeste, cinco falar en númberos significativos en Yellowknife: chipewyan, dogrib, slave del sur y del norte, inglés y francés.
Al norte de Yellowknife, a 300 km atópase la mina de diamantes Diavik, de la que s'estrayen los diamantes más puros del mundu, con un 99,9% de pureza.
Islam
Llibros sagraos
Los enseños del profeta Mahoma recuéyense nel Corán ("Qur'an" ye una de les pallabres árabes col significáu de "llibru"), llibru santu del islam escritu polos primeros siguidores de Mahoma tres recitar esti la pallabra divina por intervención del ánxel Gabriel.
Sacante'l Corán, les creencies y práutiques del islam básense na lliteratura Hadith, qu'aclara les pallabres del profeta.
Yellowknife
Lleis y gobiernu
thumb|Palaciu Llexislativu de los Territorios del Noroeste. Yellowknife tien un sistema de gobiernu municipal y ríxese pol Conseyu de la Ciudá de Yellowknife, que consiste nun alcalde escoyíu y ocho conceyales. El Gobiernu de los Territorios del Noroeste delega poderes a la municipalidá al traviés d'actos llexislativos y reglamentarios. Les xuntes del Conseyu llevar a cabu na Cámara del Conseyu nel Conceyu mientres el segundu y cuartu llunes de cada mes, y tán abiertes al públicu. Les eleiciones municipales celébrense cada trés años. L'alcalde actual de Yellowknife ye Gordon Van Tighem. Yellowknife ye representáu nel gobiernu territorial por siete de los diecinueve miembros de l'Asamblea Llexislativa de los Territorios del Noroeste. Estos miembros son escoyíos cada cuatro años y siéntanse nel Palaciu de los Territorios del Noroeste Llexislativu, allugáu en Yellowknife. Los miembros escueyen al Presidente de la Cámara, según seis ministros del Gobiernu y el Primer Ministru, que forma'l Conseyu de Ministros. Amás, un comisariu ye nomáu pol Gobiernu Federal pa cumplir una función similar a la del Teniente Gobernador. Los Territorios del Noroeste ye una de los dos xurisdicciones federales, provinciales o territoriales en Canadá, qu'opera so un sistema de consensu del gobiernu. Los Territorios del Noroeste atopar nel círculu eleutoral federal del Árticu occidental y cuenta con un miembru del Parllamentu y un Senador, na actualidá Dennis Bevington y Sibbeston Nick, respeutivamente. Yellowknife ye'l llar de siete de los diecinueve distritos eleutorales nel territoriu, el Marcu de Lake, Great Slave, Kam Lake, el llagu Rangu, Weledeh, Centru de Yellowknife y círculos eleutorales del sur de Yellowknife.
Tresporte
thumb|Yellowknife en [[iviernu.]] Esta ciudá ye sirvida pol Aeropuertu de Yellowknife.
Islam
Principios del islam
200px|right|Mezquita nel sureste asiáticu Tolos fregueses, profesen el chiísmu o'l sunismu, creyen nos mesmos principios:
Los cinco deberes sagraos qu'obliga l'islam a prauticar a los sos siguidores son:
Espardimientu del islam pel mundiu
thumb|250px|right|Países con presencia del Islam La fe islámica ye mayoritaria en tolos países d'etnia y llingua árabe (sacante Malta), Turquía, Irán, Afganistán, Paquistán, Asia central y sureste asiáticu. N'Europa ye mayoritaria n'Albania y en Bosnia y Herzegovina. Hai importantes minoríes islámiques tamién en Macedonia, Bulgaria, Serbia, Montenegru, Francia y Alemaña.
L'islam y otres relixones
Hai distintos puntos de vista d'alcuerdu a la enseñanza del Corán al respeutive d'otres relixones. Esisten grupos non musulmanes que enfaticen la siguiente azora qu'indica:
Sicasí, los musulmanes consideren que xulgar al islam en partes ye como un llector que, al lleer, tápase un güeyu y nun quier lleer col otru, yá qu'hai testos que reprenden esti actu. Amás nel Corán, na vida de Mahoma y na historia del islam, tamién hai exemplos pa la misericordia colos non musulmanes.
L'islam afirma que tolos profetes foron musulmanes y que nengún d'ellos afirmó que la so relixón fuera'l xudaísmu o'l cristianismu, poro, creen qu'Abraham nun yera xudíu nin cristianu. Asinamesmo aseguren que Moisés y Xesús predicaron l'islam.
De la mesma manera'l Corán indica na azora:
Los musulmanes respetaron a los xudíos y a los cristianos como "xente del llibru", pero aseguren qu'abandonaron el monoteísmu y malváu les sagraes escritures. L'islam tolera a xudíos y cristianos, pos déxase-yos vivir y prauticar la so relixón en territorios musulmanes, magar que tienen que pagar un impuestu especial, la "Yizia", sustitutiva del azaque. Ta prohibíu l'usu de la fuerza pa convertir al incrédulu al islam.
Sicasí, los non musulmanes sufren persecución en ciertos países islámicos, y asina lo amuesen determinaos informes de Human Rights Watch. Por exemplu, los Ahmadis n'Arabia Saudita o n'Indonesia ; xudíos, cristianos, protestantes y baha'is en Irán ; cristianos en Exiptu, cristianos y animistes en Sudán , etc.
Villaseco del Pan
Allugamientu
Villaseco del Pan atópase enclaváu ente'l Duero y el Esla, al empiezu de los Arribes del Duero, polo que'l so territoriu ye consideráu como un espaciu privilexáu, nel qu'entá ye posible esfrutar de la naturaleza n'estáu puru. Asitiáu nel oeste de la provincia de Zamora, el so términu municipal toma una superficie de 10,19 km², faltando 22 km a la capital de la provincia y 43 km de la llocalidá portuguesa de Miranda do Douro.
Orixe
Mientres la Edá Media la llocalidá quedó integrada nel Reinu de Llión, siendo repoblada polos sos monarques y citada per primer vegada a finales del s. XII. Asina, Villaseco ye una de les villes que, por cuenta de una carta de donación d'Alfonsu I de Portugal en 1172 a Pedro Menéndez, apaez recoyida en dicha misiva. Dos años más tarde, en 1174, el rei Fernandu II de Llión da a Pelayo Tabladelo unes viñes nesti pueblu y en 1181 Pedro Fernandez dona al Cabildru Catedral de Zamora "les tercies d'unos diezmos", fecha en que quien esfrutaba de los diezmos y primicias de Villaseco yera una fía de Pedro Venceci, llamada María.
Mientres la Edá Moderna Villaseco formó parte del Partíu del Pan de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora.
Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel Partíu Xudicial de Zamora.
Otros datos d'interés
Temperatura: Mínima: -0,4 / Media: 11,9 / Máxima: 29,9 (en °C)
Turismu
L'edificiu más emblemáticu ye la ilesia parroquial, construyida n'honor a Santa Eufemia, en que'l so interior guardar una talla de gran valor, el Crucificáu, que data del sieglu XIII y que foi totalmente restaurada. Por cuenta de el so eleváu interés foi espuesta na esposición de Les Edaes del Home en Zamora.
Deportes
Tres unos años dedicaos al fútbol-sala, na temporada 2014-2015 el Villaseco F.S. (fundáu en 2008) da'l pasu a la reconversión nun club de fútbol once, compitiendo dende esi añu na Segunda Provincial de Zamora. Na 2015-2016 va facer na Primera Provincial. En primer instancia, y mientres la so etapa como club de fútbol-sala vistió de naranxa. Na actualidá, y dende la so andadura como equipu de fútbol-once, los colores son camiseta morada y pantalón mariellu.
Cultura tradicional
El grupu folklórico Candeal realizó la grabación de les Gales de Villaseco, un cantar tradicional de tema nupcial (epitalamio) onde se glosen diverses allabancies a los novios y a los asistentes.
Toponimia
Alto de Las Namillas, Alto Raliza, Camino de Encima, Camino del Reñidero, Camino Las Viñas, Camino Valdeagustina, Carbellino, Carbellino Vizán, Carragenjo (791 m), Carrecabezas, Carresalinas, Carresamiñinos (782 m), Cerro Camino Muelas, Corniera, Dehesa de Raliza, El Castillo, El Colmenar, El Cuervo, El Cueto, El Juncal, El Pedregal, El Peleín, El Pilo, Encima Ejido, Era del Viso, Gavia Honda, La Cabeza, La Era del Campo, La Iglesia, La Portilla, La Portuguesa, La Salgada, La Serrana, La Zureta, Las Babolillas, Las Chanas, Las Chaves, Loja, Los Espineros, Los Picotinos, Marfollera, Montinegro, Namilla, Peña Blanca (764 m), Peña del Carro, Peñaesculca, Quiñones de La Gallega, Quiñones de La Palla, Quiñones de Tirocanto, Quiñones La Huelga, Raya de Villaseco, Recodo, Retalaviña, Ribalañal, Rita Chana, Ritalobos, San Andrés, Sansoles, Sol Menor, Urdial, Valbueno, Valdemolinos, Valdepoyo, Valdesenando, Valdesoyo, Viñuela.
Sarvepalli Radhakrishnan
Biografía
Sarvepalli Radhakrishnan nació nuna familia de clase media télugu de la casta brahmán na pequeña ciudá de Tiruttani, asitiada a 64 km al noroeste de la ciudá de Madrás (anguaño conocida como Chennai), nel estáu de Tamil Nadu, nel estremu sur de la India. La so llingua materna foi'l idioma télugu y los sos primeros años pasar en Tiruttani, Tiruvallur y Tirupati.
Graduóse en Filosofía na universidá cristiana británica Madras Christian College. En 1921 foi nomáu profesor de Filosofía na Universidá de Calcuta. En xunu de 1926 viaxó a Inglaterra, onde representó a esta universidá nel Congresu d'Universidaes del Imperiu Británicu y en setiembre de 1926 nel Congresu Internacional de Filosofía na Universidá Harvard. A partir de 1929 foi profesor na Universidá d'Oxford (Inglaterra) y de 1931 a 1936 vicerrector de la Universidá de Andhra (en Visakhapatnam) y rector de la Universidá de Delhi. Dende 1936 foi profesor de Relixones Orientales y Ética na Universidá d'Oxford.
Al adoptar la independencia la India, en 1947, Radhakrishnan representó al so país na Unesco y más tarde convirtióse n'embaxador en Rusia. Tamién foi escoyíu pa l'Asamblea constituyente de la India.
En 1952, Radhakrishnan foi escoyíu primer vicepresidente de la India. En 1954 foi-y concedida la Bharat Ratna (la xoya de la India), máxima condecoración del so país. En 1956 finó la so esposa Sivakamamma, con quien tuvo casáu más de 50 años. En 1962 foi escoyíu segundu presidente de la India (trés años, hasta 1967). Na India, el so cumpleaños celébrase como'l Día del Profesor.
Filosofía y obra
Foi un gran estudiosu de la filosofía y de les rellaciones ente les distintes relixones; construyó una ponte ente'l pensamientu oriental y l'occidental. Introdució l'idealismu occidental nes doctrines indies y foi'l primer estudiosu de la importancia d'apurrir una amplia exéxesis de la relixón y de la lliteratura filosófica india n'Occidente.
Escribió diverses obres sobre les tradiciones de la India, que se popularizaron n'Occidente, ente ellos destaquen Filosofía hinduista (1927) y Una visión idealista de la vida (1932).
Ducula bicolor
La dúcula imperial o dúcula bicolor (Ducula bicolor) ye una especie d'ave columbiforme de la familia Columbidae que la so área de distribución estendese dende les islles Nicobar hasta Nueva Guinea y el norte d'Australia.
Subespecies
Conócense dos subespecies de Ducula bicolor:
Fonciello (Llugo)
Fonciello ye un llugar de la parroquia de Llugo nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 4,50 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 161 msnm y tien una población de.
La vida es sueño
miniaturadeimagen|250x250px|El sueño del caballero o La vida es sueño, cuadro del pintor barroco Antonio de Pereda expuesto en la Academia de S. Fernando, [[Madrid.]] derecha|miniaturadeimagen|250x250px|La vida ye suañu. Relieve en bronce, detalle del monumentu a [[Pedro Calderón de la Barca|Calderón na Plaza de Santa Ana de Madrid (Obra de J. Figueres, 1878).]] La vida es sueño (La vida ye suañu n'asturianu) ye una obra de teatru de Pedro Calderón de la Barca estrenada en 1635 y perteneciente al movimientu lliterariu del barrocu. La tema central ye la llibertá del ser humanu para configurar la so vida, ensin dexase llevar por un supuestu destín
La concepción de la vida como un suañu ye bien antigua, esistiendo referencies nel pensamientu hindú, la mística persa, la moral budista, la tradición xudeocristiana y la filosofía griega. Por eso foi considerada inclusive un tópicu lliterariu
Según la obra de Platón, l'home vive nun mundu de suaños, de tiniebles, cautivu nuna cueva de la que solo va poder #lliberar faciendo'l Bien; namás entós l'home va arrenunciar de la materia y va llegar a la lluz
L'influxu d'esta concepción platónica na obra rescampla: Segismundo vive de primeres dientro d'una cárcel, d'unu covarón, onde permanez na más completa escuridá pol desconocimientu de sí mesmu; solo cuando ye capaz de saber quién ye, consigue'l trunfu, la lluz. Calderón, bien cabalmente, adoptó la forma del drama filosóficu para encetar un gran caudal de temes confluyentes nesti focu y nesti tópicu lliterariu, platónicu nel so raigañu occidental
Aeropuertu Halim Perdanakusuma
L'aeropuertu Halim Perdanakusuma (indonesiu: Bandar Udara Halim Perdanakusuma) (códigu IATA: HLP, códigu OACI: WIHH) ye un aeropuertu alcontráu en Yakarta Oriental, Indonesia, y foi'l principal aeropuertu de la ciudá hasta la inauguración del aeropuertu Internacional Soekarno-Hatta en Tangerang en 1985. Hasta entós, sirvió toles rutes internacionales de Yakarta.
L'aeropuertu toma'l so nome del sub-mariscal de vuelu Halim Perdanakoesoema, un aviador indonesiu. L'aeropuertu ye agora una importante base aérea de la Fuercia Aérea del Exércitu Nacional d'Indonesia, y sede de la mayoría de los sos escuadrones importantes, como'l 31º escuadrón aereu y el 17º escuadrón VIP aereu.
Accidentes ya incidentes notables
El 9 de mayu de 2012, un Sukhoi Superjet 100 que llevaba más de 40 persones sumió mientres un vuelu de demostración pa posibles compradores y periodistes. El Sukhoi Superjet 100 desapegó del Halim Perdanakusuma con direición a Pelabuhan Ratu, Sukabumi, Java Oriental, a les 2:21pm. Estrellóse nel monte Salak.
El 21 de xunu de 2012, un Fokker F-27 de la Fuercia Aérea del Exércitu Nacional d'Indonesia estrellar mientres l'aterrizaxe y cutió un complexu residencial cerca del aeropuertu.
Referencies
Aeropuertu Halim Perdanakusuma fa:فرودگاه بین‌المللی هلفکس استانفیلد
Hypothymis coelestis
Hypothymis coelestis ye una especie d'ave na familia Monarchidae. Ye unu de los monarques más curiosos, cola so espectacular cresta azul y el so gran aniellu mariellu en redol al güeyu (los cualos nun se reparen na ilustración axunta). Aliméntase d'inseutos.
Distribución y hábitat
Ye endémica de les Filipines.
El so hábitat natural son los montes húmedos subtropicales o tropicales. La población d'esta ave alcuéntrase en marcáu descensu, y según relevamientos recién solo alcuéntrase en 10 sitios. L'amenorgamientu estendío y continuo del so hábitat fai que la población quede por demás estazada y la so estatus ye consideráu vulnerable d'alcuerdu al Llibru Coloráu d'Aves Amenazaes d'Asia.
Kerry Bishé
Kerry Bishé ye una actriz d'Estaos Xuníos nacida en Nueva Zelanda, conocida por interpretar a Lucy Bennett, el personaxe principal na novena temporada de Scrubs. Bishé tamién protagonizó como Billie Kashmiri en Virtuality, orixinalmente pa ser una serie.
Primeros años
Bishé nació en Nueva Zelanda enantes de camudase a Nueva Jersey, Estaos Xuníos como neña y asistió a l'Academia Montclair Kimberley (onde'l so padre, Kenneth Bishé, enseñó estudios sociales), graduándose en 2002, depués estudió na Universidá Northwestern.
Megumu Tamura
Megumu Tamura (田村 恵, ), foi un futbolista xaponés.
Villavendimio
Villavendimio ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Allugamientu
El conceyu asítiase na zona este de la provincia de Zamora, a unos 42 km de Zamora pola A-11 y 6 km pola C-519 de Toro. El so términu ye llanu, asitiáu a una altitú media de 727 msnm, cuenta con una superficie de 15,51 km² y en cunta con un padrón municipal formáu por Población|ES|49270}} habitantes (INE), lo qu'indica una densidá de población  hab./km².
Historia
La esistencia d'esta llocalidá atestíguase yá na Baxa Edá Media, siendo una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes, según una de les qu'integró na Edá Moderna la provincia de Toro, dependiendo dende la Edá Media del arciprestalgu toresano.
Nel sieglu XVI méntase la esistencia d'un hospital de pelegrinos del que nun se caltién nenguna muerte. Cuntó con dos templos, l'actual de San Miguel y otru dedicáu a San Andrés, desapaecíu a entamos del sieglu XIX, ente les turbulencias provocaes pola francesada”, mientres los años de la Guerra de la Independencia. En 1823 fundóse una escuela nuna panera vencida por dos piadosos vecinos cola condición de que se rezara por ellos un Padre Nuesu y una Ave María, dos veces al día, perpetuamente. Tamién nel sieglu XIX hubo delles iniciatives industriales que nun cuayaron como una fábrica de cobertores y alforxes. Yá nel sieglu XX abrieron molinos, carpinteríes, fragües, llagares, etc. que sumieron nos años cincuenta polos cambeos sociales y económicos nel mediu rural tradicional.
Cola creación de les actuales provincies na división provincial de 1833, Villavendimio quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Tres la constitución de 1978, esti conceyu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en cuantes que pertenecíen a la provincia de Zamora.
La Estación (Llugo)
La Estación ye una estación de la parroquia de Llugo nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 3,00 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 171 msnm y tien una población de.
Ducula chalconota
Ducula chalconota ye una ave de la familia de los colúmbidos. Habita nos montes interiores ente los 1400 y los 2500 metros d'altitú de la islla de Nueva Guinea.
Aliméntase de figos y otros frutos grandes.
Subespecies
Según Alan P. Peterson, esta ave ta representada por dos subespecies:
J. Warren Kerrigan
George Jack Warren Kerrigan foi un actor cinematográficu estauxunidense de la dómina del cine mudu.
Primeros años. Carrera
Escontra los trenta años d'edá, Kerrigan yá empezara a actuar nel cine cola compañía Essanay Studios. Más palantre, un contratu con American Film Corporation abrió-y les puertes pa interpretar primeros papeles. En total intervieno en más de 300 cintes hasta 1924.
Discutiniu
Sicasí, cuando'l direutor James Cruze escoyólu pa trabayar en The Covered Wagon (1923), Kerrigan ver de nuevu nel candeleru, anque momentáneamente. Na primavera de 1924, en retirándose John Barrymore del proyeutu, Kerrigan llogró'l papel protagonista en El capitán Blood. Anque'l filme tuvo un ésitu moderáu, la crítica foi impasible, y Kerrigan llogró cada vegada menos trabayu, menguando progresivamente la entidá de los sos papeles.
Vida personal
Kerrigan yera homosexual. Nunca se casó, y vivió al pie del so amante, James Vincent, mientres casi cuarenta años.
Seleición de la so filmografía
thumb|A Man's Man (1917) thumb|J. Warren Kerrigan en The Drifters
Andrej Kiska
Andrej Kiska (Pronunciación eslovaca: [ˈandrej ˈkiska]) ye un filántropu, inxenieru llétricu, empresariu y políticu eslovacu. L'añu 2014 foi electu como Presidente electu de Eslovaquia, asumiendo'l cargu'l 15 de xunu del mesmu añu. Mientres les eleiciones, participó como independiente, compitiendo direutamente contra Robert Fico. Na primer vuelta llogró un 24% de los votos contra'l 28% del primer ministru eslovacu. Mientres la segunda vuelta, realizada'l 29 de marzu, llogró más d'un 60% de les preferencies, consiguiendo la primera mayorìa
Chaussenans
Chaussenans ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hylocryptus erythrocephalus
Hylocryptus erythrocephalus, tamién denomináu rascahojas capuchirrufa (Ecuador) o trepamusgo de capote naranxa ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Hylocryptus qu'integra la familia Furnariidae. Dende febreru de 2014, el xéneru Hylocryptus incluyóse en Clibanornis siguiendo la propuesta SACC 601. Ye endémicu d'Ecuador y Perú, n'América del Sur.
Descripción y hábitat
Distribuyir pol suroeste d'Ecuador y noroeste de Perú.
Habita'l sotobosque de florestas caducifolies, semi-caducifolies y húmedes, ente los 150 y 1350 msnm, dacuando hasta los 1800 m. Persiste en montes secundarios y cantos de montes, dacuando hasta n'estreches faxes de monte a lo llargo de cursos d'agua o carbes cerca de montes.
Estáu de caltenimientu
Esta especie ta clasificada como “vulnerable” pol IUCN debíu la estensión de la perda d'hábitat, especialmente la deforestación de montes nel suroeste d'Ecuador. La so población total ta tornando y ye envalorada en 3500 a 15000 individuos.