cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Volvo Car Corporation
Los entamos
La marca Volvo (qu'en llatín significa ruedu) foi rexistrada per primer vegada por SKF el 11 de mayu de 1915 col enfotu de utilizalo pa una serie especial de rodamientos de boles pal mercáu estauxunidense (anque na solicitú de la marca, tamién foi designáu col propósitu de los automóviles), pero nunca foi utilizáu pa esti fin. La marca de SKF como se ve na actualidá utilizar nel so llugar pa tolos productos de SKF. Fabricáronse delles pre-series de rodamientos Volvo sellaos cola marca "Volvo", pero nunca fueron llanzaes al mercáu, y nun foi hasta 1927 que la marca foi utilizada de nuevu, agora como una marca pa un automóvil y un nome d'empresa.
El primer automovíl Volvo salió de la llinia de montaxe'l 14 d'abril de 1927, y llamóse el Volvo ÖV 4. Dempués d'esto la compañía produció vehículos de capota zarrada y cabriolé, diseñaos pal fuerte clima y terrén de Suecia. Na solicitú d'inscripción pal logotipu Volvo en 1927, utilizóse a cencielles una copia de tol radiador pal ÖV4, vistu dende'l frente.
Escontra 1974, el gobiernu norcoreanu ufiertó a Volvo la compra d'un millar d'unidaes del modelu 144 GL en cuenta de materies primes en llugar de divises, especialmente cobre y cinc. Sicasí, estos materiales enxamás llegaron a Suecia, yá que nin siquier punxéronse en funcionamientu les mines qu'en teoría tendríen d'estrayer dichos metales. Nun principiu, la empresa intentó axustar col réxime de Kim Il-Sung, pero dende 1976 la empresa yá tuvo claro que nunca recibiría'l pagu. Sicasí, tolos años unvia una carta al gobieron de Corea del Norte cola factura de dichos coches a la que se-y va sumando dacuando los intereses xeneraos.
thumb|Volvo XC90 II right|thumb|Volvo PV4 4-Door saloon 1927. thumb|[[Volvo 144 saloon 1972.]] thumb|[[Volvo 850 ta.]] thumb|2007-Volvo-S80-DC
Una coleición de los vehículos históricos más importantes a Volvo atópase en The Volvo Museum, qu'abrió nun allugamientu permanente en Arendal na islla de Hisingen el 30 de mayu de 1995. Per dellos años, la coleición s'había allugada en "The Blue Hangar," nel entós zarráu Torslanda Airport.
A principios de los años 1970 Volvo adquirió la división pa vehículos de pasaxeros de la empresa holandesa DAF y comercializó los sos automóviles pequeños como Volvos antes de llanzar la Serie 300, construyíu nos Países Baxos, que pasó a ser unu de los automóviles más vendíos nel mercáu británicu na década de 1980.
Volvo Group, como unu de los mayores fabricantes de vehículos comerciales nel mundu, tomó la iniciativa de vender la so producción d'automóviles en 1999 col fin de centrase íntegramente los sos esfuercios nel mercáu de vehículos comerciales.
La Ford Motor Company, pela so parte, vio les ventayes d'adquirir un fabricante prestixosu d'automóviles europeos, bien conocíu polos sos aspeutos de seguridá, como aditivu a la so división Premier Automotive Group. L'alquisición de Volvo Cars foi anunciada'l 28 de xineru de 1999, y nel siguiente añu l'alquisición completar con un preciu de $6,450,000,000. Como resultáu de la desinversión, la marca de Volvo agora utilízase por dos empreses distintes:
Xestión por Ford
Tres la venta de Jaguar y Land Rover a Tata Motors d'India, Ford decidió caltener Volvo Cars a pesar de les crecientes perdes y la grave crisis económiques. Ford decidió reestructurar los planes pa Volvo Cars, primiendo entá más luxu xunto al segmentu inferior de los sedanes, berlines y SUVs de Mercedes y BMW. La resultancia foi un luxosu modelu de segunda xeneración, llamáu'l Volvo S80, llanzáu al pie del so primu, el nuevu crossover Volvo XC60.
Les conversaciones sobre'l destín de los coches de Volvo llevar a cabu dempués del fracasu de los fabricantes d'automóviles d'Estaos Xuníos, incluyendo los padres Ford de Volvo. Les esmoliciones de los suecos amontar tres los despidos masivos en Volvo, lo que llevó a Suecia a focaliz l'atención n'intentar ayudar a la so industria automotriz. El gobiernu pidió qu'estudiara un posible estáu de la propiedá de Volvo, o de rescate financieru de Volvo Cars y SAAB de General Motors. AB Volvo respondió cálidamente a les conversaciones y decidió nun querer los coches de Volvo, polo qu'alcordó ayudar a amenorgar los costos de Volvo al traviés d'asociaciones ya inclusive la propiedá del capital posible ente un consorciu más grande. AB Volvo repite y púnxose severu que nun van volver a mercar los coches de Volvo, nin ser accionista mayoritariu únicu. Namái tán dispuestos a convertise en propietariu d'una parte de la so unidá d'autos antiguos.
Ford anunció en xineru de 2008 que taba cerrando Volvo Cars y realizando evaluaciones complexes; un preciu de $6.000.000.000 yera reportáu pa la venta, mientres tamién va intentar convertir Volvo nuna empresa independiente. El gobiernu de Suecia taba interesáu n'ayudar con una alquisición posible de Volvo Cars, xunto con AB Volvo, nun futuru próximu. Inversores alemanes, suecos, rusos o chinos fueron los candidatos pa l'alquisición. N'última instancia, amás del preciu había otros factores na venta – les preferencies de Volvo Cars y l'interés estratéxicu de Ford tamién van influyir na decisión. Amás, AB Volvo tien de lliberar los derechos de marca al nuevu propietariu.
Alquisición por Geely
Ford Motor Company decidió considerar la posibilidá de poner Volvo Cars nel mercáu n'avientu de 2008, dempués de sufrir grandes perdes esi añu. El 28 d'ochobre de 2009, Ford confirmó que, dempués de considerar delles ufiertes, el comprador preferíu de Volvo Cars yera Zhejiang Geely Holding Group, el padre del fabricante chinu Geely Automobile. El 23 d'avientu de 2009, Ford confirmó que tolos términos sustantivos comerciales de la venta a Geely habíense resueltos. Un alcuerdu definitivu foi robláu'l 28 de marzu de 2010 con un valor de $1.800.000.000. La Comisión Europea y el Ministeriu de Comerciu del Repúblico Popular de China aprobaron l'alcuerdu'l 6 de xunetu y el 29 de xunetu de 2010, respeutivamente. L'alcuerdu cerró'l 2 d'agostu de 2010, con Geely pagando $1.300.000.000 n'efectivu y un billete de $200.000.000, na mayor alquisición d'ultramar por un fabricante automóvilisto de China.
Gama d'automóviles
Volvo tuvo una amplia gama d'automóviles nel intre de la so historia, y hai utilizada múltiples sistemes pa la so denominación.
Históricos
right|thumb|1927 [[Volvo ÖV 4.]]
Nomenclatura de tres dígitos
thumb|2014-03-04 Geneva Motor Show 1123 thumb| 1987 [[Volvo Serie 700|Volvo 740, unu de los pocos automóviles europeos n'allugar un EUR-pallet nel so compartimientu d'equipaxe.]] Volvo utilizó un sistema de tres dígitos pa los sos automóviles dende 1966 hasta 1998. Como regla xeneral, na denominación de los vehículos fabricaos mientres esta era, el primer díxitu significa la serie, el segundu díxitu significa'l númberu de cilindros, y el tercer díxitu significa'l númberu de puertes.
Actuales
Automóviles pequeños (Volvo P1 Platform) Automóviles grandes (Volvo P2 Platform) Automóviles grandes (Volvo Y20 Platform)
Mercadéu
thumb|Logotipu de Volvo (PRV-registr.) 1927. La marca Volvo (qu'en llatín significa "ruedu") foi rexistrada por SKF el 11 de mayu de 1915 pa utilizalo pa una serie especial de rodamientos pal mercáu estauxunidense, pero nunca foi utilizáu hasta la fundación de la fábrica d'automóviles.
L'actividá principal de Volvo Trademark ye l'alministración de les marques de los dos empreses, lo qu'inclúi les llicencies pa AB Volvo y Volvo Cars. El trabayu diariu de la compañía ye caltener el catálogu global de los rexistros de les marques y actuar en casu d'usos indebíos de la marca.
Logotipu
Na actualidá, el logotipu de Volvo consta d'un rectángulu azul col nome de la empresa, col signu alquimista del fierro no fondero. El signu del fierro utilizar pa simbolizar la fuercia del fierro que s'utiliza nos automóviles de Volvo, porque Suecia ye conocida pola calidá de los sos aceros.
Patrociniu
Volvo entró nel Campeonatu Européu de Turismos col Volvo 240 de mediaos de los años 1980. Los sos automóviles tamién entraron na carrera de Guía, que forma parte del Gran Premiu de Macáu en 1985, 1986, y 1987, ganando en 1985 y 1986.
Volvo tamién entró nel Campeonatu Británicu de Turismos nos años 1990 con Tom Walkinshaw Racing. Esta asociación foi responsable pol auto polémicu de 850 Ta Racing, que namái se presenta como non competitivu cuando la FIA dexó l'usu d'ayudes aerodinámiques en 1995. TWR construyó y xestionó el 850 Saloon, con seis victories en 1995 y cinco victories en 1996, y el S40, con una victoria en 1997 nel campeonatu. En 1998, TWR Volvo ganó'l campeonatu, con Rickard Rydell conduciendo'l S40R.
Premios
En xineru de 2013, el modelu Volvo V40, foi gallardoniáu col Premiu Coche del Añu de los Llectores 2013, qu'entama la Vanguardia y l'Editorial Prensa Ibérica.
Gran Premiu de Mónacu
El Gran Premiu de Mónacu ye una carrera d'automovilismu de velocidá que s'apuesta añalmente con monoplaces nel circuitu de Mónacu del principáu de Mónacu. Ye unu de los grandes premios más antiguos de Fórmula 1 y un de los más prestixosos. El fundador d'esti circuitu foi Antony Noghès, y a pesar de qu'ésti se terminó de construyir nel añu 1920, nun foi hasta 1929 que se corrió la primer carrera. La edición 1933 de la carrera foi'l primera Gran Premiu de la historia del automovilismu en que la parrilla de salida determinar según los tiempos de vuelta marcaos nes sesiones d'entrenamientos, en cuenta de por sortéu.
El Gran Premiu de Mónacu apostábase tradicionalmente el Día de l'Ascensión, que xeneralmente ye en mayu. Sicasí, nos últimos años el gran premiu celebróse en feches próximes por motivos loxísticos. El circuitu de Mónacu tien gran cantidá de xubíes y baxaes, rectes curties, curves zarraes y estreches víes, polo que ye un circuitu bien agotador pa pilotos y vehículos. Tamién ye de los más peligrosos ente los qu'anguaño s'utilicen na Fórmula 1. Per otra parte, ye de los más siguíos polos espectadores na televisión.
El Gran Premiu de Mónacu formó parte del primer Campeonatu Mundial de Fórmula 1 dende'l 21 de mayu de 1950, añu de creación d'esti premiu automovilísticu, ganada por Juan Manuel Fangio con un Alfa Romeo. A partir de 1955 esti premiu apostóse tolos años. Al pie de la fecha de Fórmula 1 apuéstense carreres d'exhibición, por casu d'automóviles históricos, y de campeonatos menores. La Fórmula Junior corrió en Mónacu en 1950 y dende 1959 hasta 1963. Ente 1964 y 1997 celebróse una carrera de Fórmula 3, que sirvía como puntu d'alcuentru de los pilotos de los distintos campeonatos nacionales de Fórmula 3. La Fórmula 3000 Internacional tomó'l so llugar en 1998 y dio pasu en 2005 a la so socesora, la FIA Formula 2. La Fórmula 3 Euroseries corrió en Mónacu per única vegada en 2005, y la World Series by Renault facer dende esi mesmu añu.
El Gran Premiu de Mónacu ye l'únicu del calendariu de Fórmula 1 que nun supera los 305 km de distancia total del Gran Premiu, por cuenta de una clausa especial que la FIA tien aprobada pa Mónacu. Apuéstense solo 78 vueltes, con una distancia total de 260 km, yá que si apostar col mínimu de 305 km, tendríen de completase un total de 92 vueltes, y a una velocidá media de 155 km/h nunca daría tiempu material de completales toes por cuenta de la estrema lentitú del circuitu.
Anguaño este ye unu de los circuitos más famosos y prestixosos de Fórmula 1. Ente lo más famoso d'esti escenariu atopa la curva Loews, que s'atopa enfrente del luxosu hotel Fairmont, que ye la más lenta de tol circuitu, pa más palantre llegar al túnel que pasa per debaxo del hotel Loews.
Historia
El Gran Premiu de Mónacu nació casi por accidente. Foi una idea rescamplu d'Antony Noghès cuando, n'ochobre de 1925, los miembros de l'Asociación Internacional d'Automóviles Clubes Reconocíus, l'órganu de gobiernu de la Federación Internacional, manifestaron ciertes reticencies a l'almisión como miembru de plenu derechu del Automóvil Club de Mónacu.
El mayor trunfador nel Gran Premiu de Mónacu foi Ayrton Senna, quien conquistó seis victories, siguíu de Graham Hill y Michael Schumacher con cinco y Alain Prost con cuatro. Los franceses Jean Pierre Beltoise y Oliver Panis consiguieron la so única victoria en Fórmula 1 en Mónacu, en dambos casos so agua.
Fórmula 1
thumb|Circuitu de Mónacu nel añu 1931.
Mario Bennett
Mario Marcell Bennett ye un ex-xugador d'Estaos Xuníos de baloncestu qu'apostó cuatro temporaes na NBA, anque nos sos dos últimes xugó trés y un partíos, respeutivamente. Formar na Universidá d'Arizona State y vistió na NBA la camiseta de Phoenix Suns, Los Angeles Lakers, Chicago Bulls y Los Angeles Clippers. Con 2.06 metros d'estatura, xugaba tantu d'ala-pivot como de pívot.
Universidá
En 1991, Bennett matricular na Universidá d'Arizona State. Colos Sun Devils pasó cuatro años. Nel so añu freshman, la temporada 1991-92, permedió 12.5 puntos y 6.8 rebotes, pero l'equipu nun se clasificó al tornéu NCAA. La temporada 1992-93 pasó recuperar se d'una operación de rodía. Dempués de los seis primeros partíos de temporada, apaeció na 1993-94, onde permedió 16.2 puntos, 8.6 rebotes y 1.5 asistencies. Nel so añu senior, la temporada 1994-95, Bennett robló la so meyor campaña como universitariu. Con 18.7 puntos, 8.2 rebotes, 2.4 asistencies y 3.4 tapones (líder de la Pac-10) lideró a Arizona State a les semifinales rexonales de la NCAA, onde cayeron ante Kentucky Wildcats. Naquella temporada convertir nel tercer xugador de los Sun Devils n'anotar 600 o más puntos nuna temporada. Amás, el poderosu Bennett terminó la so carrera con 219 mates.
Magar que xugó namái tres temporaes, acabó primero na clasificación histórica d'Arizona State en tapones (191) y porcentaxe de tiru (58.7%). El so periplu colos Sun Devils terminó con permedios de 15.7 puntos, 7.8 rebotes, 1.6 asistencies y 2.1 tapones.
Profesional
Bennett foi escoyíu nel puestu 27 Draft de la NBA de 1995 por Phoenix Suns y convirtióse nel primer Sun Devil en ser escoyíu en 12 años, dende Byron Scott. Naquella temporada Bennett empezó con fuercia, permediando 8.8 rebotes na pretemporada colos Suns. Sicasí, el 1 de payares entró nel dique secu por otra operación de la so maltrecha rodía. Pasóse 55 partíos na llista de mancaos y foi activáu'l 1 de marzu de 1996. Apostó namái 19 partíos nos que permedió 4.5 puntos y 2.6 rebotes. El 29 d'ochobre de 1996 foi cortáu polos Suns y colóse a la CBA, onde xugó siete partíos en total ente Yakima Sun Kings y Grand Rapids Hoops.
El 21 de setiembre de 1997 robló con Los Angeles Lakers como axente llibre y apostó 45 partíos na temporada 1997-98 de la NBA, na que permedió 3.9 puntos y 2.8 rebotes. Los sos meyores partíos na NBA llegaron nesta campaña. Robló 21 puntos (récor personal), 10 rebotes y 4 asistencies nel so primer partíu como titular de la temporada ante Cleveland Cavaliers. Ante Phoenix Suns marcóse 18 puntos, 14 rebotes (récor personal) y 4 robos. Antes d'empezar la 1998-99 robló per Chicago Bulls pero 15 díes dempués foi cortáu. Una temporada dempués robló un contratu de 10 díes con Los Angeles Clippers, colos que namái apostó un alcuentru.
La so efímera carrera na NBA terminó con 4 puntos y 2.7 rebotes. Los sos récores en puntos fueron 21 y de rebotes 14.
Dempués de la so aventura na NBA, colar a Europa a faese un nome. Antes pasó pol San Diego Wildfire, de la ABA 2000, onde nun llegó a debutar. Dempués tomó camín d'España pa xugar col Unicaja Málaga de l'ACB. Col equipu malagueñu namái apostó trés partíos, pero formó parte del equipu que ganó la Copa Korac. Nesa mesma temporada fichó pol Montpellier en 2001. En 5 partíos qu'apostó ellí permedió 18.4 puntos y 12.8 rebotes. Pa la temporada 2002-03 colar a xugar a Filipines, col San Miguel Beermen. Na 2002-03 tornó a la lliga francesa pa xugar con Paris Basket Racing, onde permedió 10.1 puntos, 8.3 rebotes y 2 asistencies de media. Pa la 2003-04 volvió camudar d'aires. Colar de nuevu a la CBA a xugar con Siux Falls Skyforce, onde permedió 6.4 puntos, 4.9 rebotes y 2 asistencies. Na mesma temporada xugó tamién na Superliga de Baloncestu de Rusia. Pero Mario namái apostó dos alcuentros y tornó al Siux Falls. De 2005 a 2007 xugó nel JDA Dijon francés, onde vivió los sos dos meyores temporaes. Na primera ellí permedió 10.3 puntos y 9.1 rebotes xugando'l All-Star, mientres na so segunda campaña, 9.7 puntos y 9.4 rebotes. Pero de nuevu una mancadura, esta vegada nel metatarsu, torgó-y siguir la temporada en xineru de 2007.
En 2008 xugó en Panteres de Aguascalientes de la Lliga Nacional de Baloncestu Profesional de Méxicu y en Hebraica y Macabi de la Lliga Uruguaya de Baloncestu, antes de recalar nel Novy Jicin Geogin de la República Checa.
Shinichi Muto
Shinichi Muto (武藤 真一; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Adriana Franco
Adriana Franco ye una actriz de teatru y televisión colombiana conocida poles sos interpretaciones en Yo soi Betty, la fea, Francisco'l matemáticu y La marca del deséu.
Curitiba
Curitiba ye una ciudá de Brasil, capital del estáu de Paraná. Tien una población de y llenda con.
Skama la Rede
Skama la Rede ye un grupu asturianu de ska-punk formáu en setiembre de 2003. La mayoría de los sos componentes vienen de la villa de Candás, anque tamién hai un lluanquín y un llionés.
Historia
El grupu foi formáu al traviés de los contautos ente varios músicos de la fastera costera central asturiana, munchos d'ellos nin siquiera se conocíen personalmente, col enfotu de formar un grupu de bases ska con influyencies rock, punk y folk (y de grupos como Dixebra), emplegando la trompeta y la gaita asturiana nos sos temes. Tamién deciden emplegar esclusivamente l'asturianu como llingua d'espresión, participando ansí na vindicación llingüística del pais.
El nome de la banda vien d'una anéudota asocedida demientres les fiestes de Candás de 2000, cuando un parroquianu apaeció en metanes de la folixa "canciando" enfiláu'l tema Smoke on the water de Deep Purple, pero camudando la lletra por Escama la rede, espresión de los conceyos mariñanes del centru d'Asturies que se refier a l'aición de robar los pexes de la rede d'otru piescador. Al velu, dellos de los que depués compondríen Skama la Rede comentaron, ensin mayores pretensiones, qu'aquel sería un bon nome pa un grupu de ska.
El grupu debuta de forma "oficial" el 27 de febreru de 2004 en Candás, nún conciertu de baldre xunta otres trés bandes de la fastera. En primavera del mesmu añu editen la so primera maqueta, Hestories absurdes, qu'incluyiría cinco cantares. Finen l'añu con al rodiu d'una ventena conciertos a lo llargo la xeografía asturiano, con una escapada a Llión. N'ochobre teloneen a Skalariak na Sala Albéniz de Xixón.
2005 sería un añu de consolidación pa Skama la Rede dientro del panorama musical asturiano, yá qu'algamen tres menos de dos años d'esistencia lo que munchos grupos con ciertes similitúes enxamás nun llegaron a facer: n'agostu editen el so primer discu, La nuesa hestoria, col sellu L'Aguañaz. Nél incluyense 12 temas (3 d'ellos reversionaos d'Hestories absurdes) onde siguen les pautes marcaes dende l'entamu del grupu, nos sos conciertos y na so maqueta. El canciu Internacionalista algama un ciertu ésitu, sintiendose nes radios comerciales. Demientres el primer mediu añu del discu nel mercáu, viéndense cásique mil copies. De nuevo n'ochobre, con motivu del conciertu Asturies nun escaez entamáu por Darréu, tienen la oportunidá de compartir escenariu con un grupu vascu del so estilu, Betagarri.
A lo llargo d'esi añu, el grupu torna a dar unos venti conciertos, ente ellos ún en Segovia y otru en Getxo. El 5 de payares atrévense a realizar el percorríu d'una manifestación convocada pol Conceyu Abiertu pola Oficialidá demientres toquen el so repertoriu pa tolos asistentes xubíos nún camión, de forma desinteresada y énte 10000 persones.
L'añu 2006 entámenlu ganando'l Premiu al Meyor Cantar n'Asturianu d'Asturies.com, por votación popular al tema "Internacionalista". Percuerren práuticamente tola xeografía asturiano participando en dates importantes como'l Conciertu pola Oficialidá, GriescaFest2, el Festival Derrame Rock o la Noite Celta de Porcía -la más antigua d'Asturies-. Tamién tienen tiempu pa facer dos escapaes al País Vascu y una a Galicia. Demientres esti añu lleguen a compartir escenariu con bandes referenciales pa ellos como La Gran Orquesta Republicana, Skarnio, Banda Bassotti o The Locos.
El 22 de setiembre d'esi añu encabecen xunto con Dixebra'l V Festival Puelles Rock, el so caberu conciertu enantes d'enzarrase nel llocal d'ensayu pa preparar el so segundu discu que s'asoleyará na primavera del 2007, depués de superar les 1000 copies del primeru.
El 26 de xunetu de 2014 Skama la Rede estrena'l so nuevu discu, Avante, nel VI Festival Rebolleres Rock, al qu'asisten cerca de 1000 persones.
Discografía
LP, L'Aguañaz, 2005
LP, L'Aguañaz, 2007
LP, L'Aguañaz, 2010
LP, L'Aguañaz, 2014
Munetada Hosaka
Munetada Hosaka (保坂 宗匡; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Sandro Chaves de Assis Rosa
Sandro Chaves de Assis Rosa, ye un ex-futbolista brasilanu.
Ángulu llanu
Un ángulu llanu o planu ye l'ángulu que ye igual a 180°, o \pi \, rad.).
Nún ángulu llanu los dos llaos tán alliniaos ún de seguío del otru, dixebrando el planu en dos semiplanos.
Hora punta
thumb|Hora punta en [[Tokiu.]] thumb|Ilustración d'una formación del [[metro de Buenos Aires mientres la hora pico.]] La hora punta o hora pico ye la denominación que se-y da al periodu de tiempu, non necesariamente una hora, nel que regularmente se producen conxestiones. Xeneralmente refiérense a conxestiones na vía pública, y pueden ser una sobredemanda o conxestión de picos a les autopistes o aveníes principales como de la saturación del tresporte públicu, y les principales razones poles cualos prodúcense estes conxestiones son por cuenta de qu'en les grandes ciudaes, la mayor parte de la masa llaboral cuando s'ingresa o se retira de los sos puestos de trabayu a una mesma hora.
El nome nun ye bien precisu, yá que nun suel tar confinada a una sola hora sinón que puede entepasar esti periodu. Mientres la hora punta suélense producir atascos y conxestiones nes carreteres que comuniquen les ciudaes principales coles llamaes ciudad dormitorio, según en delles aveníes principales na mesma ciudá. Amás los servicios de tresporte públicu (autobuses, metro, etc.) polo xeneral resulten nuna demanda más grande que la ufierta qu'ufierta, xenerando retrasos poles aglomeraciones que se xunten.
El conceutu aplicar n'otros campos como la producción d'eletricidá o'l consumu de teléfonu o conexones a internet. Referíu al tráficu telefónicu, cuando toles llinies ente dos ubicación tán ocupaes simultáneamente y delles llamaes nun pueden progresar. Nesti ámbitu tamién se denomina hora cargada.
Como la demanda ye variable, les instalaciones tienen de ser calculaes p'aceptar mayor carga que la carga media. Nel casu de la eletricidá, hai xeneradores que tienen que funcionar ininterrumpidamente día y nueche. Pa intentar permediar la demanda d'estos servicios a lo llargo del día ufiértense distintes tarifes n'hores punta qu'en valle, d'esta forma los usuarios tienden a moderar el desequilibriu de demanda a lo llargo del día.
Gran Maestre
Nes órdenes relixoses
El maestre ye la máxima autoridá d'una orde, con un poder cuasimente absolutu, tanto no militar, como no político o relixoso. Yera escueyíu pol conseyu, compuestu por trece flaires, d'au-yos vien a los sos componentes el nome de Treces. El cargu de maestre ye ainda guei vitaliciu y, a la so muerte, los Treces, convocaos pol prior mayor de la orde, escueyen al nuevu.
Destitución
Cabe la destitución del maestre por incapacidá o por conducta perniciosa pa la orde. Pa llevala a cabu necesitábase l'alcuerdu de los sos muérganos superiores: conseyu de los trece, «prior mayor» y «conventu mayor».
Casa de Nassau
thumb|Escudu d'armes de la Casa de Nassau (dende'l sieglu XIII). Casa de Nassau. Familia nobiliaria d'Alemaña, descendiente de los condes de Laurenburg, aniciada escontra 1100. Esi añu dichos nobles construyeron el castiellu de Nassau y depués adquirieron posesiones na marxe derecha del Rin. Dende 1255 estremar en dos llinies: la de Walram y la de Otón. A la primera perteneció Adolfo de Nassau (1250-1298), fíu de Walram y Rei de Romanos, y la so descendencia, ente la que s'atopa l'actual familia reinante de Luxemburgu. A la llinia d'Otón perteneció Guillermo d'Orange (1533-1584), fundador de la caña Orange-Nassau (Casa d'Orange-Nassau), escastada con Guillermu III d'Inglaterra (1650-1702). De la caña Nassau-Dietz destáquense Guillermu IV d'Orange-Nasau (1711-1751) y Guillermu I de los Países Baxos (1772-1843).
Círculu Imperial
thumb|300px|Mapa del Círculu Imperial en [[1512. Los territorios que nun pertenecíen al círculu amosar en blancu.]]
Circunscripción imperial o Círculu imperial (Reichskreis, plural Reichskreise) ye caúna les divisiones en que s'entamó'l Sacru Imperiu Romanu Xermánicu tres la so reforma na Dieta de Worms de 1495, nun intentu de recuperar la rellumanza qu'esfrutara na Edá Media siguiendo les indicaciones de Bartoldo de Maguncia.
Foi estremáu en seis rexones llamaes Circunscripciones, caúna de les cualos englobaba dellos estaos y constituyía una unidá alministrativa, tributaria y defensiva. La categoría de Estáu de Circunscripción Imperial daba voz y votu na Dieta de la Circunscripción. La Dieta de Augsburgu de 1500 estableció seis circunscripciones o círculos:
En 1512, nes Dietes de Tréveris y Colonia, presidíes pol emperador Maximiliano I d'Habsburgu, confirmada pola Dieta de Nüremberg de 1522, el númberu de circunscripciones foi ampliáu a diez añedir les siguientes a les yá citaes:
Esistíen territorios que nun pertenecíen a nenguna de les circunscripciones imperiales, como la Confederación Helvética (escluyida dende la paz de Basilea de 1499), les repúbliques de la Italia septentrional (independientes del Imperiu nesi tiempu), el Reinu de Bohemia (lo qu'inclúi amás a Moravia, Silesia y Lusacia) y otros pequeños territorios, como'l condáu de Montbeliard o'l señoríu d'Esmalcalda.
Estes innovaciones, como la reforma de la Dieta, la formación d'una Comisión d'ella, el Tribunal Cimeru del Imperiu y otres entamaes por Maximiliano I, resultaron maneres pola falta de continuidá na so aplicación, como tantos proyeutos salíos de les idees d'esi emperador.
Luiz Carlos Pereira
Luiz Carlos Pereira ye un ex-futbolista brasilanu.
Santuariu Itsukushima
El Santuariu Itsukushima (厳島神社) ye un santuariu sintoísta asitiáu na isla de Itsukushima, cerca de la ciudá d'Hatsukaichi, na prefeutura d'Hiroshima, en Xapón.
Ta construyíu sobre l'agua. Foi inscritu na llista del Patrimoniu de la Humanidá de la Unesco nel añu 1996 y ta protexíu por severu lleis de caltenimientu del patrimoniu. El santuariu ta xestionáu pol gobiernu xaponés.
Historia
La islla de Itsukushima ye una de les munches islles del mar Interior de Sebe (en xaponés: 瀬戸内海, Sebe Naikai) y ye onde s'alcuentra'l monte más eleváu de la rexón, el monte Misen (530 m.). Por cuenta de la costume sintoísta d'adoración de los montes el llugar foi consideráu sagráu y como tal prohibíu a la presencia humana, dende tiempos remotos. Asina, el santuariu foi construyíu sobre l'agua, xunto a la isla, que güei ta considerada parque natural.
Considérase que'l Santuariu Itsukushima foi fundáu nel añu 593, pero la so esistencia solo ta confirmada a partir del 811. Conocióse como'l "Santuariu de la provincia de Aki" mientres el periodu Heian, ente los años 794 y 1185.
Los edificios principales del santuariu fueron destruyíos por una quema en 1207, mientres el periodu Kamakura (1185-1333). Fueron reconstruyíos ocho años dempués, pa sufrir una nueva destrucción pol fueu en 1223. Nuevamente fueron reconstruyíos en 1241 y son d'esta fecha les edificaciones qu'atopamos, anguaño, nel templu.
Yá que el Itsukushima-jinja construyóse sobre'l mar, sufrió frecuentes daños a lo llargo de los tiempos, especialmente'l gran Torii, que sufrió múltiples reconstrucciones, la postrera de les cualos foi en 1875. Tamién fueron añedíos nuevos edificios: el Gojûnotô (la pagoda de los cinco niveles) en 1407, el Tahôtô (la pagoda de los dos niveles) en 1523 y dellos Honden (edificios con altares a diversos kamis).
La islla de Itsukushima tuvo una destacada importancia comercial por cuenta de la so posición nel mar interior de Xapón. Nel periodu Muromachi foi construyíu un mercáu, a raigañu del cual empezóse a desenvolver una área urbana. Construyóse un templu budista cerca del cume del monte Misen, que tamién atraía a munchos pelegrinos. La islla foi perdiendo'l so calter sagrao y acutao, volviéndose nun llugar de gran guapura pola integración paisaxística de les sos guapures naturales y de los sos edificios relixosos.
Descripción
Los santuarios sintoístes delimitan un determináu espaciu sagráu (Keidai) ta davezu prohibíu (tamagaki) y dixebrando del espaciu esterior profanu. Na redoma y na so entrada hai, pelo normal, puertes rituales (torii) señalando'l paisaxe y l'espaciu sacru. Dientro d'esti espaciu esisten dellos edificios (honsha) con funciones rituales específiques.
Asina, nel Santuariu Itsukushima, los edificios principales son el Honden (edificiu principal y santuariu), el Haiden (oratoriu) y el Heiden (edificiu de les ufriendes) alliniaos col gran Torii. Enfrente ta'l Hirabutai (plataforma ceremonial), onde tienen llugar les dances ceremoniales Kagura. Del Hirabutai parten dos corredores pal este y pal oeste, que se xunen a los edificios secundarios del templu.
Esiste entá un segundu conxuntu de santuarios llamáu'l Sessha Marodo-jinja.
Los edificios presenten l'estilu arquiteutónicu tradicional conocíu como: Ryōnagare-zukuri.
Esisten munchos santuarios sintoístes en Xapón pero'l santuariu Itsukushima ye universalmente reconocíu como unu de los más bellos y bien calteníos, constitúi'l meyor exemplu d'arquiteutura tradicional y pervalible téunica artística, integráu nun paisaxe natural estraordinariu.
Idioma maithili
El maithili (मैथिली maithilī) o maijilí ye una de la familia de llingües indo-aries les cualos son parte de la gran familia indoeuropea. Falar nel estáu indiu de Bihar y nel este de la rexón Terai de Nepal un total de 24 millones de persones. Los llingüistes consideren que'l maithili ye un idioma índicu oriental y por tantu distintu al hindi o indostánicu cual l'índicu central.
El maithili consideróse un dialeutu del hindi, según del bengalí y de fechu clasificóse como llingua madre del hindi nel censu d'India. En 2003, el maithili llogró'l estatus de llingua independiente de la India. Esiste un movimientu pa brinda-y estatus oficial vía l'octavu artículu de la constitución por que pueda ser usáu en educación, gobiernu o otros contestos oficiales.
Munición
La munición ye'l billuríu de suministros que precísense pa usar armes de fueu.Esto abarca bales pa fusil, pistola y hasta perdigones pa cartuchos.
Desargáu de la munición
Nel sieglu XVII críase'l fusil, que nun utiliza mecha sinon la llave de pedernal pa facer instantáneu'l frayu, y en 1830 esa llave foi cambeada pola llave de percusión, que fizo realizable el frayu al primer gatillazu. Nesa mesma dómina,ficiéronse otros avances nos fusiles pa llograr mayor alcance mortal y estabilidá nel frayu (consultarrayau d'ánima).
Na década de 1840, críase el fusil de cartuchu, que fizo breve el tiempu pa cargar la munición y tamién realizable en diferentes posiciones del fusil. Los cartuchos yeren orixinalmente envueltes de cartón o tela encerada, que conteníen una pequeña cantidá de pólvora (nomau carga) y tamién la bala dientru, dellos rasgábanse al metese el cartuchu nel fusil. Posteriormente criáronse cartuchos que yá incluyíen el cebu faciendo más breve el tiempu pa cargar la munición.
Posteriormente, los cartuchos integráronse como n'actualidá, d'un cilindru metálicu (nomáu vaina) que contenía la carga dientru, el cebu (agora nomau fulminante) nel centru del culote (base de la vaina) y un estremu de la bala embutíu na boca de la vaina.
Los revestimientos y aleaciones de bales entamaron na década de 1830 pa evitar la deformación de la bala que provocaba inestabilidá na so trayeutoria. La primera aleación foi la de bismutu col plomu y el primer revestimientu foi'l cobre sobro'l plomu.
Visir
thumb|250px|right|Harun al-Rashid, bisir famosu, recibe una delegación de [[Carlomagnu]]
Visir (del árabe, وزير wazīr) ye, nun contestu históricu islámicu, un cargu netu al de primer ministru, ayudante o validu d'un monarca.
La figura del visir algamó importancia cuando los califes abbasíes adoptaron les maneres de la estinta monarquía persa. El Califa rodeábase de pompa y convertíase nun ser misteriosu ya invisible, que gobernaba por medio d'un primer ministru que xeneralmente cumplía la doble tarea de sofitar al monarca allonxáu de les non grates xeres administratives y al tiempu atraer sobro sí mesmo les responsabilidades y cuentes que pudieren pedise sobro la aición de gobiernu, calteniendo asina intauta la reputación del Califa, cabezaleru temporal y espiritual de la comunidá. La figura nun tien un res d'orixinal: nun tá lligada únicamente al califatu nin tampoco a un contestu islámicu, anque fuera d'él nun s'usa el términu visir.
Nel oriente musulmán (Máshreq) munchos visires yeren perses, persones que quiciabes por la so tradición cultural taben más preparaes pa asumir les xeres de alministración d'un gran territoriu que los sos xefes, los califas árabes o los sultanes otomanos, unos y otros remanecientes de tradiciones culturales nómades o en cualquier casu lligaes a pequeños Estaos.
Nel imaxinariu popular, la figura del visir o "gran visir" ye un estereotipu lligáu delles vegaes a la maldá, la codicia o la conspiración, precisamente por aprucir como responsables caberos de les decisiones polítiques y de la represión, fore ello verdá o non. Un exemplu d'ello ye Ya'far al-Barmaki, visir del Califa Harun al-Rashid y finalmente executáu por orde d'ésti, que quedó pa la posteridá como personax intrínsecamente malváu, protagonista de dellos cuentos populares. Pue vese'l so rastru na película Aladdin de Walt Disney. Otru visir malváu, ésti totalmente ficticiu, ye Iznogud, personax de historieta criáu por René Goscinny y Jean Tabary que tenía la obsesión de "ser califa en llugar del califa" (pretensión que, por otru llau, nun sería verosímil nun visir real).
Otros visires famosos son Nizam al-Mulk, ministru del xoven rei turcu de la dinastía selyúcida Malik Shah, al que se-y atribuíen papeles de visir paternalista y sabiu, y delles veces cercanu a Maquiavelu, o el andalusí Ya'qub al-Mansur, Almanzor. El cargu d'esti caberu yera'l de hāyib o chambelán de Hisham II y non el de visir, magar que les sos funciones yeren asemeyaes.
Semicírculu
frame|Un semicírculu con radiu r. Nes matemátiques (más específicamente na xeometría), un semicírculu ye una figura xeométrica bidimensional que forma la metá d'un círculu. Siendo la metada de los 360° d'un círculu, l'arcu d'un semicírculu siempres mide 180°. Arriendes, l'ángulu d'un semicírculu siempres ye un ángulu llanu.
Goniómetru
right|275px Un goniómetru ye un instrumentu de medición con forma de semicírculu o círculu graduáu en 180° o 360°, usáu pa midir o construyir ángulos. Esta erbía permite medir ángulos ente dos oxetos, tales como dos puntos d'una costa, o un astru -tradicionalmente el Sol- y l'horizonte. Con esta erbía, si l'observador conoz la elevación del Sol y la hora del día, pue determinar con bastante precisión la llatitú a la que s'alcuentra, per duana de cálculos matemáticos cenciellos d'efeutuar.
Tamién se-y pue denomar sestante. Esti tarecu, que sustituyó al astrolabiu por tener mayor precisión, foi durante dellos siglos de gran importancia na navegación marítimo, hasta que nos últimos decenios del sieglu XX impusiéronse sistemes más modernos, sobro too, el determín de la posición per aciu de satélites. El nome de sestante remanez de la escala del instrumentu, qu'abarca un ángulu de 60º, o seya, un sestu d'un círculu dafechu.
L'usu del goniómetru ye importante n'estayes científiques tales como l'Astronomía, la Xeodesia, y la Mineraloxía
Adriana Fuentes Téllez
Adriana Fuentes Téllez ye una política y empresaria mexicana, miembru del Partíu Revolucionariu Institucional, que foi diputada federal pal periodu de 2012 a 2015.
Biografía
Adriana Fuentes Téllez ye miembru d'una de les principales families empresariales de Ciudad Juárez, empecipiando la so carrera profesional nes empreses familiares integraes en Grupu Imperial, fundáu pol so güelu Valentín Fuentes. La so hermana Angélica Fuentes Téllez ye conocida como empresaria del ramu del gas y por ser directiva de Grupu Omnilife, propiedá de la so exesposo Jorge Vergara; y el so hermanu Octavio Fuentes Téllez ye directivu de Grupu Imperial y desempeñóse como diputáu federal. Ye llicenciada n'Alministración y Mercadotecnia egresa de la Universidá Autónoma de Ciudad Juárez.
Carrera política
Empecipió la so actividá política como secretaria de Xestión Social del comité municipal del PRI en Cases Grandes, Chihuahua y miembru de la Confederación Nacional Llabradora, en 2009 foi candidata a diputada federal suplente y de 2011 a 2013 foi Secretaria Xeneral del comité estatal del PRI en Chihuahua.
En 2012 foi postulada y electa Diputada federal en representación del Distritu 1 de Chihuahua a la LXII Llexislatura pa periodu que va terminar en 2015. Na Cámara de Diputaos ye secretaria de les comisiones d'Educación Pública y Servicios Educativos y de Ganadería, amás d'integrante de les de Competitividá, de la Industria Automotriz y del Aceru y de Comunicaciones.
Numa Guilhou
right|thumb|250px|Tumba de Numa Guilhou en [[Mieres.]] Jean Antoine Numa Guilhou foi un empresariu francés. Dende bien mozu trabaya nel negociu familiar de comerciu de llana, pero desendolca la mayor parte de la so vida profesional n'Asturies, convirtiéndose nuna de les figures más importantes de la revolución industrial nel país. El so llabor industrial n'Asturies entama en 1857, cuando compra la Compagnie Miniere et Metallurgique des Asturies, propietaria de la Fábrica de Mieres y delles esplotaciones mineres del grupu Riansares, Grimaldi y Lillo. Foi en 1865 cuando funda la Societé Houillere et Metallurgique des Asturies, al sumar a les sos empreses la fábrica d'aceros de Viḷḷayana y delles mines más en Llangréu, asina como aiciones del Ferrocarril de Llangréu.
Dellos problemes de lloxística y comunicaciones faen que'l grupu d'empreses fracase y presente liquidación, magar que Numa Guilhou vuelve a facese con elli nuna subasta pública en París en 1870.
Hirokazu Sasaki
Hirokazu Sasaki (佐々木 博和; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Idioma konkani
L'idioma konkani (o konkaní) (devanágari: कोंकणी, malabar: കൊംകണീ, canarés: ಕೊಂಕಣಿ , alfabetu llatín: Koṃkaṇī) ye una de les llingües nacionales de la India, que pertenez a la familia indoeuropea de llingües. Ye una llingua indo-aria, y ye falada na mariña oeste de la India llamada Konkan.
Préstamos
El konkaní inclúi un númberu significativu de préstamos derivaos de les llingües dravídiques y delles llingües tuvieron muncha influencia, ente elles el portugués, el canarés, el maratí y el perso-árabe.
Gangtok
Gangtok ye la capital y principal ciudá del estáu de Sikkim na India. Asitiada nes fasteres de los Himalayes a una altitú de 1.780 metros, la ciudá ye famosa polos sos llimpios contorna y pol so clima templáu. Esta estación de monte, con una población averada (2002) de 50.000 persones, ye'l centru de la industria turístico del estáu.
Gangtok nun yera más qu'un pequeñu enclave hasta la construcción del Monesteriu Enchey en 1840 que convirtió la ciudá nun centru de pelegrinación. Convertir nel puntu principal de parada pa los que viaxaben ente'l Tíbet y l'India británica a finales del sieglu XIX. Tres la independencia de la India en 1947, Sikkim convertir nun estáu-nación con capital en Gangtok. En 1975 abolióse la monarquía y Sikkim convertir nel estáu númberu 22 de la India. Gangtok siguió siendo la so capital.
Historia
Ver tamién: Historia de Sikkim
Nun se conoz enforma sobre la historia antigua de Gangtok. Los primeros rexistros daten de 1716. Nun foi hasta 1716 cola construcción del monesteriu Enchey que Gangtok empezó a cobrar importancia. Tres la derrota de los tibetanos polos británicu, Gangtok convertir en parada principal pal comerciu ente'l Tíbet y l'India. La mayoría de les carreteres de la zona y el telégrafu construyir mientres esta dómina (finales del sieglu XIX).
En 1894, Thutob Namgyal, monarca de Sikkim baxu control británicu, treslladó la capital de Tumlog a Gangtok lo qu'amontó la so importancia. Construyéronse diversos monumentos según un nuevu palaciu. Tres la independencia de la India en 1947, Sikkim convertir nun estáu-nación gracies al tratáu robláu pol rei de Sikkim y el primer ministru de la India Jawaharlal Nehru. . El comerciu ente India y Tíbet siguió funcionando, siguiendo l'antigua Ruta de la Seda lo que favoreció la economía de la ciudá. En 1962 los pasos de monte quedaron cerraos dempués de la guerra sinón-india lo qu'afectó a los negocios en Gangtok. En 1975 la monarquía quedó abolida y Sikkim constituyóse como estáu de la India. thumbnail|right|200px|Monesteriu Rumtek en Gangtok.
Demografía
Los nepaleses que s'asitiaron na rexón mientres el gobiernu británicu componen la mayoría de los 50.000 habitantes de Gangtok. Los Lepches, nativos de la zona, y los Bhuties constitúin tamién una parte importante de la población. Nos últimos años, un importante númberu de tibetanos llegó a la ciudá. Ente les comunidaes non natives de la zona que moren na ciudá atopen los Marwaris que rexenten la mayoría de les tiendes; los Bihari que suelen tener trabayos alministrativos y los bengalíes.
El hinduismu y el budismu son los dos relixones principales en Gangtok. Tamién hai un númberu importante de cristianos, la mayoría d'orixe Lepcha que se convirtieron a esta relixón a finales del sieglu XIX gracies a la influencia de los misioneros británicos. Una mezquita nel centru de la ciudá sirve a la pequeña minoría musulmana de la ciudá.
Xeografía
Gangtok ta asitiada nes fasteres del Himalaya a una altitú de 1.780 metros sobre'l nivel del mar. Amás de ser la capital del estáu de Sikkim ye tamién la central del distritu de Sikkim este.
Gracies al so altor y a la contorna que lu sirven d'escudu, la ciudá esfruta d'un clima templáu mientres tol añu. Al igual qu'otres ciudaes de los Himalayas, Gangtok tienen cinco estaciones: Branu, monzón, seronda, iviernu y primavera. Les temperatures bazcuyen ente los 25º C de máxima pel branu a los 3º C de mínima en xineru. Les precipitaciones de nieve son rares al igual que les temperatures baxo cero.
Maluma
Juan Luis Londoño Arias, más conocíu como Maluma, ye un cantante y compositor Colombianu de reguetón y trap. Saltó a la fama nel so país natal en 2011 gracies a los senciellos «Farandulera» y «Obsesión», y gracies a «La temperatura» y «Carnaval» (2014), nel restu d'América. El so álbum debú, Magia (2012), tuvo ésitu comercial en Colombia, y un añu dempués, Maluma foi nomáu al Grammy Llatín como «meyor artista nuevu».
En 2015 llanzó'l so segundu álbum d'estudiu, Pretty Boy, Dirty Boy, el qu'ingresó nel númberu unu del llistáu principal d'álbumes llatín de Billboard, y consta de los senciellos «Borró cassette», «El perdedor» y «Ensin contratu». En 2014 y 2015 sirvió como xuez y entrenador en La voz Kids y n'ochobre de 2015 salió al mercáu la so primer llinia de ropa.
En febreru de 2016 participó na ceremonia de los Premios Lo Nueso de la cadena estauxunidense Univision, una de les sos más importantes presentaciones en direutu, onde xunto a J Balvin interpretó'l cantar Pa' Mayté n'homenaxe al tamién colombianu Carlos Vives y tamién el senciellu «Dende esa nueche», nel que collabora xunto a la cantante mexicana Thalía. Depués del ésitu del senciellu y la presentación en vivu, Maluma empezó a ser consideráu polos críticos especializaos como unu de los artistes de música urbana de mayor impautu» en Llatinoamérica.
A fines d'esi mesmu añu ye confirmáu como artista y xuráu pal Festival de Viña del Mar 2017, nes mesmes feches nes que se llanza «Chantaxe», el so senciellu más esitosu hasta'l momentu, nel que collabora xunto a la cantante colombiana Shakira.
En marzu de 2018, Maluma foi convocáu pa interpretar la versión n'español del cantar "Colors", l'himnu pa la Copa Mundial de Fútbol 2018 presentáu por Coca-Cola. El cantar n'inglés ye interpretada pol artista estauxunidense Jason Derulo. Taba entamáu que dambos artistes participaríen de la ceremonia d'inauguración del eventu deportivu, onde interpretaríen el cantar, el día 14 de xunu de 2018 nel estadiu de Luzhniki, en Moscú. Finalmente, nun participaron de la mesma.
Infancia y entamos artísticos
Juan Luis Londoño Arias nació'l 28 de xineru de 1994 na ciudá colombiana de Medellín. Fíu de Marlli Arias y Luis Londoño; tien una hermana mayor llamada Manuela, qu'estudió psicoloxía y filosofía. Cola primera sílaba de los nomes de los trés compunxo'l so nome artísticu.
Na so infancia temprana, yera un aficionáu al fútbol, deporte que prauticó por ocho años siguíos. Integró les divisiones inferiores nos equipos Atlético Nacional y Equidad Club Deportivo. Coles mesmes participó en torneos de voleibol, pingpong, axedrez, ente otros. Per otru llau, tamién tenía una pasión pola música, qu'amosó tantu na so casa como na escuela y a la so meyor amiga Camila Andriuolo que dempués d'un tiempu foi la so novia mientres años. Estudió nel colexu Fontanielles n'El Retiru, y solía escribir cartes a encargu pa les novies de los sos compañeros de clases. Nel décimu grau participó nun concursu de cantar y llogró'l primer llugar de la competencia cola tema «Tengo ganes» d'Andrés Cepeda, y n'avientu d'esi mesmu añu protagonizó una obra de teatru.