cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vuelta a Austria 2014
La Vuelta a Austria 2014 apostar ente'l 6 y el 13 de xunetu. La carrera como foi habitual cuntó con 8 etapes, empezando n'en Tulln y rematando en Neusiedler en percorriendo 1.093,7 km. De les 8 etapes, una foi contrarreló y trés van rematar n'alto, la 1ª en Sonntagberg, la 2ª en Kitzbüheler Horn (de categoría especial) y la 3ª en Villach-Dobratsch. Los dos últimes etapes fueron iguales que na edición anterior.
La carrera formó parte del UCI Europe Tour 2013-2014, dientro de la categoría 2.HC (máxima categoría d'estos circuitos).
Guardia Suiza Pontificia
La Guardia Suiza (en llatín: Custodes Helvetici; n'italianu: Guardia Svizzera) ye un cuerpu militar encargáu de la seguridá del Papa y de la Santa Sede. Otru cuerpu de guardias d'orixe suizu encargóse tamién de la seguridá del palaciu de Versalles (Francia) mientres el reináu de Lluis XVI. El xefe ceremonial de la Guardia Suiza ye'l Papa, soberanu de la Ciudá del Vaticanu. Na actualidá, tratar del exércitu profesional más pequeñu del mundu, con alredor de 100 soldaos.
Vuelta a Austria 2014
El ganador final foi Peter Kennaugh (quien amás se fixo con una etapa y la clasificación por puntos). Acompañáron-y nel podiu Javier Moreno y Damiano Caruso, respeutivamente.
Nes otres clasificaciones secundaries impunxéronse Maxim Belkov (monte), Patrick Konrad (mozos) y Movistar (equipos).
Equipos participantes
Tomaron parte na carrera 19 equipos: 10 de categoría UCI ProTeam, 3 de categoría Profesional Continental; y los 6 austriacos de categoría Continental. Formando asina un pelotón de 151 ciclistes, con 8 ciclistes cada equipu (sacante'l Tinkoff-Saxo que salió con 7), de los qu'acabaron 124. Los equipos participantes fueron:
Guardia Suiza Pontificia
Historia
Foi creada'l 21 de xineru de 1506, trés años dempués de que'l Papa Julio II ocupara la siella de San Pedro y pidiera, a los nobles suizos, soldaos pa la so proteición, formando una compañía de 150 homes. Nesi momentu, la eleición lóxica foi los mercenarios suizos, por cuenta de la reputación que ganaren nes Guerres de Borgoña. La fecha oficial de la so fundación ye, pos, el 21 de xineru de 1506. thumb|right|220px|Guardia Suiza col so uniforme tradicional.
Diversos fechos d'armes han inmortalizado la bravura d'estos soldaos, pero'l más memorable asocedió'l 6 de mayu de 1527 cuando s'enfrentaron a un millar mercenarios luteranos pertenecientes a les fuercies armaes d'Alemaña mientres el saquéu de Roma per parte de les tropes del emperador Carlos V. Llucharon ante la basílica de San Pedro y siguieron combatiendo mientres reculaben hasta los pasos del altar mayor. Sobrevivieron namái 42 de los 189 guardias suizos; estos formaron un círculu alredor del Papa Clemente VII y llograron qu'escapara por un pasaxe llamáu Passetto di Borgo que conduz al castiellu de Sant'Angelo.
Nun se considera que la Guardia Suiza perteneza a nenguna otra organización: la so función esclusiva ye la d'exércitu del Estáu soberanu de Ciudá del Vaticanu. Ta compuesta per unos cien soldaos: el Comandante, col rangu de coronel, quien ye la máxima autoridá del cuerpu militar, Vicecomandante de la Guardia Suiza y un capellán, teniente coronel, un oficial col grau de comandante, dos oficiales de rangu capitán, 23 mandos entemedios suboficiales, 70 alabarderos y dos tamborileros.
Entrénase-yos en procedimientos y manexu d'armes modernes como'l fusil suizu SIG 550 y les pistoles SIG Sauer P220 y P226, anque tamién se-yos enseña a remanar la espada y l'alabarda. Reciben lleiciones de autodefensa, según instrucción básica en táctiques defensives de guardaespaldes similares a les utilizaes na proteición de munchu xefes d'Estáu.
Los reclutes tienen de ser varones que cumplan los siguientes requisitos:
La bandera porta na parte inferior les armes de Julio II, na cimera les del Papa actual y nel centru les armes del so comandante. Pueden casase si prorroguen el so enrolamiento por 2 años más, siendo necesaria l'aprobación del capellán.
Uniforme
thumb|right|350px|Xura de bandera. L'actual uniforme foi diseñáu pol Comandante de la Guardia Jules Répond (1910-1921) inspiráu nos frescos de Rafael y non nun modelu que s'atribúi a Michelangelo, como s'afirma. Los colores correspuenden a la llibrea (basáu nel escudu) de la Casa de Della Rovere, a la que pertenecía'l Papa Julio II, polo que ye consideráu unu de los uniformes militares n'activu más antiguos del mundu, siendo muncho más vistosu, allegre y brillante que'l que teníen yá bastante avanzáu'l sieglu XIX: el morrión, ornado con una pluma colorada o blanca, según el grau o rangu; los guantes blancos, la coraza, qu'entá tien una reminiscencia medieval, y el morrión, negru o en metal, que ye similar al que llevaben los soldaos españoles nel sieglu XVI. El color coloráu foi introducíu pol Papa Lleón X, en referencia al escudu de los Médicis. L'uniforme bermeyu de los oficiales ta basáu nel qu'usaben los guardias del Imperiu español mientres el reináu de Felipe II. Van armaos de alabarda y espada ropera, anque al emprestar serviciu añeden armes modernes d'infantería, pistoles, ametralladores, subfusiles y fusiles d'asaltu, amás d'esplosivos colos que realicen un altu entrenamientu profesional y tácticu militar.
Los guardias suizos nun usen puramente botes altes, anque sí calces a les piernes, suxetes al altor de la rodía por una lliga dorada y cubiertes por polainas según la ocasión y clima. Esti uniforme espresa l'allegría de ser soldáu, de combatir y de tar al serviciu del Papa. Anque tamién el color coloráu simboliza'l sangre esparnao en defensa del Papáu.
Cuartel
La Guardia Suiza tien el so cuartel frente al Palaciu Apostólicu Pontificiu.
Psilopogon oorti
Hábitat y distribución
Vive nos montes tropical y subtropical. Aliméntase nos niveles cimeru y mediu del dosel, preferentemente ente 1.000 y 2.000 m d'altitú. Escava'l so nial nun árbol.
Presenta una distribución esvalixada. La subespecie M. o. oorti alcuéntrase en Sumatra y la península Malaya; M. o. annamensis atópase nel este de Camboya, Laos y el sur y centru de Vietnam. Natives del sur de China son M. o. faber de Hainan y M. o. sini de Guangxi, que dellos espertos consideren como dos subespecies de Megalaima faber. En Taiwán alcuéntrase M. o. nuchalis que considérase por dalgunos como especie distinta Megalaima nuchalis.
Descripción
Mide ente 20 y 23,5 cm de llargor. El plumaxe ye verde, sacante n'a cabeza, que presenta una llamativa coloración azul na corona, la nuca, les mexelles y el gargüelu, mariella na frente y el mentón y colorada ente la base del picu y los güeyos y nuna banda ente'l gargüelu y el pechu. Tien una llinia negra sobre'l güeyu. L'iris ye castañu, el picu negru y les pates color gris verdosu.
Cantar
El so llamáu tok-tr-trrrrrrt con énfasis al final, que repite hasta 24 vegaes per minutu.
Video
<br style="clear:both" />
Alcuerdos Sykes-Picot
thumb|200px|[[Mark Sykes]] thumb|200px|[[François Georges-Picot]] El Alcuerdu Sykes-Picot, conocíu oficialmente como'l Alcuerdu d'Asia Menor, foi un alcuerdu secretu ente Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda y la Tercer República Francesa pa definir les propuestes esferes d'influyencia y control de los dos países nel Próximu Oriente si acasu la triple entente llograra la victoria en contra del Imperiu otomanu na Primer Guerra Mundial. Les negociaciones desenvolver ente payares de 1915 y marzu de 1916, roblóse l'alcuerdu'l 16 de mayu de 1916, y foi espuestu al públicu por Izvestia y Pravda el 23 de payares de 1917 y pol británicu The Manchester Guardian el 26 de payares de 1917.
Considérase que l'alcuerdu dio-y forma a la rexón. Definiéronse les fronteres d'Iraq y Siria, y llevó hasta'l conflictu actual ente Israel y el pueblu palestín. Munches persones ven l'alcuerdu como un puntu d'inflexón nes rellaciones ente'l mundu del Occidente y el mundu árabe. Negáronse les promeses feches a los árabes pol coronel T. E. Lawrence d'una patria nacional y árabe nel área de Gran Siria, en cuenta de aliase colos británicos en contra del Imperiu otomanu. L'arquiteutura xeopolítica fundada por Sykes-Picot favorecería circunstancies que dan a llugar coses como la proteición qu'esfrutaron les minoríes relixosu y étnicu nel Oriente Mediu, que son motivos de conflictos. El Estáu Islámicu dixo qu'una de les sos metes na so insurxencia, ye revertir los efeutos de Sykes-Picot.
Partir a los británicos el control de les árees dende la llinia de la mariña del mar Mediterraneu hasta'l Ríu Jordan, Xordania, el sur d'Iraq y una pequeña área qu'incluyó los puertos de Haifa y Acre pa dexar accesu al Mediterraneu. Partir a los franceses el control del sureste de Turquía, el norte d'Iraq, Siria y El Líbanu. L'Imperiu rusu diba recibir Istambul, los Estrechos Turcos y Armenia. Dexáronse llibres a los poderes pa decidir les fronteres dientro de les sos propies árees. Esperáronse más negociaciones con otros poderes incluyendo a Rusia y Husayn ibn Ali, jerife de La Meca pa determinar l'alministración internacional.
Dada la derrota eventual del 1918 y la subsiguiente partición del Imperiu otomanu, l'alcuerdu efeutivamente estremóse les provincies árabes de los otomanos fora de la Península arábiga n'árees d'influyencia y control de los británicos y franceses y propúnxose una alministración internacional» pa Palestina. Los británicos formaron el Mandatu británicu de Palestina ente 1920 y 1948 y el Mandatu británicu d'Iraq dende 1920 hasta 1932, mientres el Mandatu francés de Siria y Líbanu duró dende 1923 hasta 1946. Los diplomáticos británicu y franceses Mark Sykes y François Georges-Picot axustaron los términos del alcuerdu. El gobiernu de los zares en Rusia foi una parte menor nel alcuerdu y cuando asocedió la Revolución rusa, fueron los bolxeviques quien publicaron l'alcuerdu'l 23 de payares de 1917, resultando que «los británicos avergoñáronse, los árabes ablayáronse y los turcos allegráronse».
Discutinios británica-sionista
thumb|Edward Grey robló l'alcuerdu polos británicu
Falar del sionismu per primer vegada nun Gabinete británicu el 9 de payares de 1914, cuatro díes dempués de la declaración de guerra británica en contra del Imperiu otomanu. David Lloyd George, l'entós Canciller de la Facienda «refirió al destín últimu de Palestina» Fai 10 años tres la Federación sionista de Gran Bretaña ya Irlanda emplegó'l bufete de Lloyd George, Lloyd George, Roberts & Co pa trabayar nel Programa pa la Uganda Británica. Nun discutiniu con Herbert Samuel, Lloyd George asegurólu de que «él deseyó enforma ver un estáu xudíu que s'estableza en Palestina». Dempués Samuel resumió la posición sionista nuna conversación con Edward Grey, Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs. Faló de les aspiraciones sionistes pa establecese un estáu xudíu en Palestina y l'importancia del so allugamientu xeográficu pol Imperiu británicu. Nes sos alcordances, Samuel diz: «Menté que dos cuesas seríen esenciales — que l'estáu tien de ser neutralizáu, porque nun podría ser bastante grande pa defendese, y que l'accesu llibre de pelegrinos cristianos ten de ser garantizáu. ... Dixi tamién que sería una gran ventaya si'l restu de Siria foi amestáu per Francia, porque sería muncho meyor que l'estáu tenga un poder europeo como vecín y non el turcu» La mesma nueche, el Primer Ministru Herbert Henry Asquith anunció nun discursu qu'una meta de la guerra foi desmembrar l'Imperiu otomanu, «Namái ye'l gobiernu otomanu, y nós non, quien s'han tañimientu la muerte del dominiu otomanu non yá n'Europa sinón n'Asia».
En xineru de 1915, Samuel apurrió un memorándum tituláu The Future of Palestine al gabinete, dempués de discutinios col sionista Jaim Weizmann y Lloyd George. El 5 de febreru de 1915, Samuel tuvo otru discutiniu con Grey: «Cuando-y pregunté qué foi la so solución, él díxome que podría ser posible a neutralizar el país so una garantía internacional ... y a vistir el gobiernu del país en dalgún tipu de conseyu establecíu polos xudíos» Dempués de más conversaciones con Lloyd George y Grey, Samuel circuló un testu revisáu al gabinete nel mediu de marzu de 1915.
L'informe del Comité de Bunsen, apurríu nel xunu de 1915, nun consideró nin el Sionismu nin la Cuestión Judia, a pesar d'axuntase pa determinar la política británica en tiempu de guerra escontra l'Imperiu otomanu.
Antes de la salida de Sykes p'axuntase col Ministru de Rellaciones Esteriores rusu, Serguéi Sazónov en Petrográu el 27 de febreru de 1916, Samuel averóse-y con un plan na forma d'un memorándum. Sykes escribió a Samuel, suxuriéndo-y si Bélxica asumiría l'alministración de Palestina tendría que ser más aceptable a Francia que l'alternativa d'una alministración internacional, que los franceses quixeron y les sionistes non.
Promeses conflictives
thumb|Henry McMahon thumb|Husayn bin Ali George Curzon dixo que les grandes potencies tuvieron compromisu col Alcuerdu Reglement Organique, que yera sobre gobernar y nun interferir nos asuntos de les comunidaes de maronita, cristianu ortodoxu, drusa y musulmana en cuanto al Vilayato de Beirut de xunu de 1861 y setiembre de 1864. Los derechos conferíos a Francia nel área azul sol Alcuerdu Sykes-Picot nun fueren compatibles con dichu alcuerdo.
En mayu de 1917, William Ormsby-Gore escribió:
«Les intenciones franceses en Siria son de xuru incompatibles colos oxetivos de guerra de los Aliaos según defínense al Gobiernu rusu. Si l'autodeterminación de les nacionalidaes ye l'oxetivu, tantu la interferencia de Francia na seleición de conseyeros pol Gobiernu árabe como la suxerencia per parte de Francia de los emires de ser escoyíos polos árabes en Mosul, Alepo y Damascu paeceríen absolutamente incompatibles coles nueses idees de lliberar a la nación árabe y d'establecer un Estáu árabe llibre ya independiente. El Gobiernu británicu, al autorizar les cartes unviaes al rei Hussein antes del españíu de la revuelta por Sir Henry McMahon, paecía plantegar duldes sobre si les nueses promeses al rei Hussein como xefe de la nación árabe son consistentes coles intenciones franceses de faer, non yá Siria, sinón Mesopotamia Alta otru Túnez. Si'l nuesu sofitu al rei Hussein y a otros líderes árabes d'orixe y prestíu menos distinguíos impórtanos daqué, significa que tamos dispuestos a reconocer la plena independencia soberana de los árabes de Arabia y Siria. Paecería oportunu, informar al Gobiernu francés de les nueses detallaes promeses al rei Hussein, y dexar claro a ésti, si él o dalgún otru ten de ser el gobernante de Damascu, que ye la única capital posible pa un Estáu árabe, Podía comandar la obediencia de los otros emires árabes».
Munches fontes acoten que Sykes-Picot discrepara cola Correspondencia Husayn-McMahon de 1915–1916 y que la publicación del Sykes–Picot a la fin de 1917 causó la resignación de Sir Henry McMahon. Sicasí, el plan Sykes–Picot en sí mesmu describe como'l Reinu Xuníu y Francia fueren preparaos a reconocer y protexer un estáu árabe ya independiente, o confederación d'estaos árabes, so la soberanía d'un xefe árabe dientro de les zones que se marquen A y B nel mapa.
Contestu
Finalmente, les negociaciones incluyeron a Rusia. Desque los aliaos occidentales entraron a la guerra, la Rusia zarista primió por llograr la so antigua ambición de llograr una entrada marítima al Mediterraneu por aciu el dominiu del estrechu de los Dardanelos. Cuando'l Imperiu otomanu turcu convertir n'aliáu del enemigu alemán, los rusos llograron qu'en 1915 los aliaos occidentales sofitaren les sos esixencies d'accesu a les costes mediterránees, que teníen de concretase si fueren vencedores na guerra. El Tratáu de Paz de Brest Litovsk (marzu de 1918), robláu ente'l Gobiernu bolxevique de Rusia y l'Imperiu alemán, lliberó a los restantes aliaos del cumplimientu de los términos d'estos alcuerdos escontra los rusos. Sicasí, mientres la Revolución d'Ochobre, los bolxeviques fixeron públicu'l conteníu d'este y otros alcuerdos secretos, lo que causó munches dificultaes a les aliances que los británicos teníen colos líderes nacionalistes árabes. Los alcuerdos tán basaos na partición del Oriente Próximu en cinco zones: una de control británicu, una de control francés; una d'influyencia británica o protectoráu británicu; una d'influyencia francesa o protectoráu francés y una d'alministración internacional (qu'incluyía les ciudaes de Xerusalén y Nazaré). Orixinalmente los alcuerdos menten tamién una zona de control rusu, pero al paecer estos fueron camudaos de mutuu alcuerdu en 1917 y depués fueron refrendaos mientres la conferencia de Sanremo y recibieron tamién un aval de la Sociedá de Naciones.
Historia
El 3 de xineru de 1916 Mark Sykes representando a Reinu Xuníu y François Georges-Picot representando a Francia alcordaron la división xeneral del Oriente Próximu una vegada terminada la guerra y ganáu l'imperiu otomanu. Francia recibiría la Siria de güei y la so zona costera, de que se convertiría la mayor parte n'El Líbanu actual. Exercería un ámbitu d'influyencia escontra l'este, hasta Mosul. Los británicos llograron Basora y Bagdag y un ámbitu d'influyencia escontra l'este, hasta Persia (el futuru Irán).
Palestina quedó indefinida, pero finalmente foi dada como'l Mandatu británicu de Palestina so un mandatu de la Sociedá de Naciones. Nel momentu de les negociaciones de Sykes-Picot, los británicos axustaben tamién col jerife de La Meca Husayn ibn Ali el sofitu aliáu a una revuelta contra los otomanos, de la que tendría de surdir un Estáu árabe unificáu en tolos territorios arrebataos a los turcos, dende Siria hasta'l Yeme. D'estes negociaciones, que los sos alcuerdos Gran Bretaña nun tener# cuenta de cumplir (pos contradicíen les mesmes conversaciones Sykes-Picot) surdió la Rebelión Árabe, que va suponer la efímera independencia del Hiyaz, la entá más efímera unificación de los territorios árabes otomanos so l'acción de les tropes árabes y, finalmente, l'allugamientu de la dinastía de los hachemíes en dellos tronos de la zona y la creación del nuevu reinu de Trexordania. Na rebelión participaría como enllaz británicu Thomas Edward Lawrence (conocíu como Lawrence d'Arabia).
Igualmente los británicos, cautelosos coles sos pallabres, afalaron a los xudíos al señalar que víen con bonos güeyos l'establecimientu d'un futuru estáu xudíu en Palestina, por aciu la llamada Declaración Balfour. N'efeutu, como midida de guerra, los británicos afalaben les aspiraciones nacionalistes de les comunidaes árabes nos mesmos territorios.
Divulgación del alcuerdu
thumb|left|110px|Ilustración del alcuerdu publicáu nel Manchester Guardian, llunes el 26 de payares de 1917. Foi la primer referencia nel idioma inglés al alcuerdu que llevó los nomes de los sos dos negociadores Negáronse les reclamaciones ruses sobre territorios nel Imperiu otomanu dempués de la Revolución rusa y por eso los bolxeviques publicaron un exemplu del Alcuerdu Sykes-Picot, (igual qu'otros trataos) colos testos enteros en Izvestia y Pravda el 23 de payares de 1917; el 26 del mesmu mes The Manchester Guardian tamién publicó l'alcuerdu. Esta divulgación causó gran revueltu ente los aliaos y avivó gran rocea ente ellos y los árabes.
La Declaración Anglo-Francesa de payares de 1918 prometió que'l Reinu Xuníu y Francia «asistiría nel establecimientu de gobiernos y alministraciones nativos en Siria y Mesopotamia» por «instalar gobiernos y alministraciones nacionales que deriven la so autoridá del llibre exerciciu de la iniciativa y eleición de los pueblos nativos». A regadientes, los franceses alcordar a publicar la declaración pola insistencia de los británicos. Les minutes d'una xunta del gabinete de guerra británicu revela que citó les lleis de conquista y ocupación militar pa evitar compartir l'alministración colos franceses so un réxime civil.
L'aclaración de Lloyd George
thumb|right|300px|Zones de francés (azul), británicu (colloráu) y rusu (verde) árees d'influyencia y control establecíes pol Alcuerdu Sykes-Picot. Nuna xunta en [[Downing Street el 16 d'avientu de 1915 Sykes declarara «gustaríame dibuxar una llinia dende'l y n'Acre hasta la k en Kirkuk» ]] thumb|David Lloyd George en 1915
Les notes tomaes polos británicu mientres una xunta ente los Cuatro Grandes en París el 20 de marzu de 1919 y atendíu por Woodrow Wilson, Georges Clemenceau y Vittorio Emanuele Orlando amás de Lloyd George y Lord Balfour, amuesen l'aclaración de Lloyd George sobre la historia del alcuerdu.
Les árees azules, de los franceses, nos que déxase establecer tales alministraciones o controles, direutos o indireutos como ellos deseyen o consideren conveniente iguar colos estaos árabes o confederaciones d'estaos árabes» pero que, según los británicos, nun incluyeron Damascu, Homs, Hama, o Aleppo. N'área A (vease mapa) Francia foi «preparáu a reconocer y caltener un estáu árabe ya independiente o confederaciones d'estaos árabes».
Dende l'Alcuerdu Sykes–Picot, adoptóse tol sistema de mandato de la Sociedá de Naciones. Si dexárase un mandáu sobre estos territorios, Francia quixo aquella parte que lu han estremáu pa ella. Lloyd George dixo que nun podría quebrar el tratáu que'l Reinu Xuníu tuvo con Husayn ibn Ali (jerife de La Meca). Preguntó-y si'l franceses intentaren ocupar Damascu porque si fora asina, sería una violación del tratáu que los británicos tuvieron con Husayn. Stéphen Pichon dixo que la Francia nun tuviera alcuerdu col rei Husayn. Lloyd George dixo que tol alcuerdu de Sykes–Picot basar na correspondencia Husayn-McMahon ente Sir Henry McMahon y el rei Husayn, y, por eso, rei Husayn comprometiera los sos recursos p'ayudar el Reinu Xuníu a ganar la guerra contra los otomanos na Primer Guerra Mundial. Lloyd George afirmó que Francia aceptara esi compromisu británicu cuando robló l'Alcuerdu Sykes-Picot. Si'l gobiernu británicu agora tuviera d'alcuerdu que Damascu, Homs, Hama, y Aleppo tienen de tar incluyíos na esfera d'influyencia direuta de los franceses, los británicos tendríen que romper la so promesa colos árabes, y nun tuvieren dispuestes a faer esto.
Roblóse l'alcuerdu de Sykes-Picot, onde Francia reconoció la independencia árabe, dempués de la carta británica mandada a Husayn: «asina s'alcuerden y entiéndense los gobiernos británicu y francés». El fechu que la Francia y el Reinu Xuníu se pepararon pa reconocer y caltener un estáu independiente y árabe nes árees marcáu como A y B so la soberanía d'un xefe árabe». Asina'l fechu que Francia robló Sykes-Picot, según los británicos, reconoció l'alcuerdu con Husayn, asina escluyendo Damascu, Homs, Hama, y Aleppo de la zona azul d'una alministración francés y direuto, porque'l mapa del alcuerdu amosó claramente qu'estes ciudaes incluyir nun estáu independiente árabe, según Lloyd George. Pichon respondió que la Francia nun podría ser llindada polo que fora por ella un alcuerdu desconocíu con Husayn y comprometiérase a caltener «un estáu árabe o confederación d'estaos árabes», pero esti compromisu nun significaba'l Reinu de Hiyaz y si fora prometíu un mandatu en Siria namái sería acordies con l'estáu árabe o la confederación d'estaos árabes.
Consecuencies
A partir de la Conferencia de Paz de París (1919), Gran Bretaña non solamente llogró un mandatu en Palestina, sinón tamién tomó Mosul, al qu'amestó Basora y Bagdag pa crear el reinu d'Iraq. Retayó a Siria (yá ocupada per Francia) un territoriu, qu'añedió a Iraq, y l'Alta Galilea pa poder tresportar por aciu oleoductu'l petroleu de Mosul a Haifa. Toes estes axudicaciones territoriales tuvieron acordies coles direutrices de los alcuerdos Sykes-Picot.
Compensó a la familia Hussein por ser espulsaos de Siria, dixebrando Trexordania de Palestina, qu'dio al segundu fíu de Hussein, Abd Allah como monarca. Iraq otorgar a Faysal como monarca, pero siempres calteniendo un mandatu o un protectoráu sobre los territorios.
Onde se vieron atayaos los planes del tratáu Sykes-Picot foi en Turquía al surdir la figura de Mustafa Kemal Atatürk pa dirixir la Guerra d'Independencia Turca y lliberar a esi país del control foranu que s'intentaba al rematar la guerra. Pero polo xeneral, el tratáu foi implementáu nos términos pa los que foi concebíu. Les consecuencies de la so implementación crearon les condiciones de dominiu francés y británicu y los conflictos rexonales que torgaron una paz duradera dende esa fecha.
Charensat
Charensat ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
LW Comae Berenices
LW Comae Berenices (LW Com / HD 111395 / HR 4864) ye una estrella na constelación de Melota de Berenice de magnitú aparente +6,31. Alcuéntrase a 57 años lluz de distancia del Sistema Solar.
D'igual masa que'l Sol, LW Comae Berenices rota más apriesa qu'ésti, con una velocidá de rotación de siquier 2,60 km/s. Anque nun esiste un claru consensu sobre la so edá, ye, ensin dulda, una estrella muncho más nueva que'l Sol; la edá más aceptada pa LW Comae Berenices asitiar ente 1220 y 1320 millones d'años, frente a los 4600 millones d'años d'antigüedá del Sol. Ye una estrella variable BY Draconis, onde les variaciones de lluminosidá tán acomuñaes a la rotación; l'amplitú de la variación ye de 0,1 magnitúes, siendo'l periodu de 15,8 díes.
Daniel Mariano Bueno
Daniel Mariano Bueno, ye un ex-futbolista brasilanu.
Rooney Mara
Patricia Rooney Mara ye una actriz d'Estaos Xuníos. En faciendo'l so debú actoral en 2005, Mara foi llanzada a la reconocencia internacional en 2011 pola so interpretación como Lisbeth Salander en The Girl with the Dragon Tattoo (2011), la so segunda collaboración con David Fincher. La so actuación foi llargamente reconocida y allabada, y valió-y una nominación al Premiu Óscar a la meyor actriz y al Globu d'Oru a la meyor actriz - Drama. Tres d'esto, Mara protagonizó les películes Side Effects (2013), Ain't Them Bodies Saints (2013), y papeles de repartu nes aclamaes Her (2013) y Trash (2014). En 2015 tomó unu de los papeles protagónicos en Carol, rol que-y valió'l Premiu del Festival de Canes a la meyor interpretación femenina y la so segunda nominación a los premios de l'Academia.
Biografía
Mara ye bisnieta de Timothy Mara, fundador del equipu de fútbol americanu New York Giants, y d'Art Rooney, fundador de los Pittsburgh Steelers. La so hermana mayor ye la tamién actriz Kate Mara y el so padre ye Timothy Christopher Mara, güeyador xefe de los Giants. Estudió na Universidá de Nueva York na especialidá de Sicoloxía y política social internacional. Al igual que'l so actual pareya, el tamién actor Joaquin Phoenix, ye vegana y activista polos derechos de los animales.
Carrera
Debutó como actriz en 2005, anque foi en 2009 cuando interpretó'l so primer papel protagonista: Nancy, nel remake de A Nightmare on Elm Street. Esi mesmu añu estrenóse The Social Network, au interpretó a la ex novia del creador de Facebook, y en 2011 protagonizó The Girl with the Dragon Tattoo, pola que foi nomada al Óscar y al Globu d'Oru na categoría de meyor actriz. En 2015, l'actriz recibió'l premiu del Festival de Cannes na categoría de Meyor actriz pola so actuación na película Carol, onde llegó a empatar.
Cine y televisión
thumb|right|alt=Semeya de Rooney Mara|Mara nel Festival Internacional de Cine de Hamptons en 2009.
Familles des Plantes
Familles des Plantes (embrivíu Fam. Pl.) foi un llibru con descripciones botániques editáu pol botánicu, micólogu, algólogo, pteridólogu francés, d'orixe escocés, Michel Adanson. Espublizóse en París en dos volúmenes nel añu 1763.
Sarllé
Cerler (Sarllé n'aragonés) ye un nucleu de población perteneciente al conceyu de Benasque consideráu'l segundu pueblu más altu del Pirinéu aragonés por topase enclaváu a 1.531 metros d'altitú, detrás de Villarrué (1534 m) nel conceyu de Laspaúles, según l'Institutu Xeográficu Nacional.
Consta d'un pequeñu cascu antiguu perfectamente calteníu, y de un enanche con diversos bloques d'apartamentos y hoteles que s'estiende hasta la base de la estación d'esquí Aramón Cerler. El turismu d'iviernu y de branu, el turismu rural y la restauración son les bases económiques del pueblu.
Cerler caltién tol sabor de los típicos pueblos del Valle. A pesar de la proximidá d'un gran centru turísticu, el pueblu supo caltener la so histórica guapura. Cuenta con numberoses cases nobles del sieglu XVI y con delles construcciones de dómines anteriores.
Güei esiste una bona carretera que xube dende Benasque, pero hasta la primer metá del sieglu XX p'aportar a Cerler, los fundadores de la estación d'esquí teníen que xubir a cuerpu dende'l fondu del valle, teniendo de faer nueche nes cases del pueblu. Ésti escarecía, ente otres munches coses, de serviciu médicu, y en casu de necesidá, los enfermos yeren tresportaos por aciu mules a Benasque. El viaxe podía durar media hora.
Na actualidá una carretera dirixir a la estación d'esquí y al acuartelamiento d'altu monte del exércitu de tierra. El pueblu cunta con toles facilidaes y comodidaes pal turismu, acoyendo miles de visitantes  cada añu.
Kenji Tanaka
Kenji Tanaka pue referise a los siguientes futbolistes xaponeses:
Chamaedorea pinnatifrons
Chamaedorea pinnatifrons ye una especie de palmera que se distribúi dende Méxicu a Bolivia.
Descripción
Son palmes con tarmos solitarios, erectos, dacuando decumbentes, qu'algamen un tamañu d'hasta 4 m d'altu y 0.5–3 cm de diámetru, frecuentemente con raigaños zancudos, entrenudos 1–18 cm de llargu. Les fueyes 4–10, erecto-patentes, pinnaes, raramente simples y bífides, de 0.8–1.5 m de llargu; pinnas (2–) 4–8 a cada llau, pinnas medies más grandes, elíptiques a llanceolaes o rómbicu-llanceolaes, sigmoides a falcaes, de 15–40 cm de llargu y 2.5–12 cm d'anchu, nerviu principal con 2 ó 3 nervios a cada llau o 3–7 nervios principales prominentes nel fexe; fueyes cuando bífides 25–75 cm de llargu y 15–30 cm d'anchu, incisas nel ápiz por 1/3–2/3 del so llargor, llobos 5–15 cm d'anchu, pinnatiacostillaos con 8–14 nervios primarios a cada llau, raquis hasta 70 cm de llargu, abaxialmente con una banda pálida que s'estiende hasta la vaina; vaina tubular, 6–40 cm de llargu, peciolu 5–55 cm de llargu. Les inflorescencies inter o infrafoliares, solitaries, erectas pero péndulas cuando tán bien cargaes de frutos, pedúnculu de 10–70 cm de llargu, bráctees 3–7, raquis d'hasta 15 cm de llargu, verdosos en flor, colloráu-anaranxaos en frutu; inflorescencies estaminaes con (3–) 5–21 raquillas de 5–28 cm de llargu, péndulas, verdes a mariellu-anaranxaes, flores 3.5 mm de llargu y anchu, verdes a marielles, sépalos los inxeríos y/o connaos na base, pétalos valvaos, connaos apical y basalmente; inflorescencies pistilaes con (2–) 5–15 raquillas de 4–24 cm de llargu, erectas, patentes, ríxides, simples o les basales raramente encruciaes, verdes a marielles en flor, tornándose daqué péndulas y coloráu-anaranxaes en frutu, flores 1–1.5 mm de llargu y 3.5–4 mm d'anchu, n'espirales moderadamente trupos, verdoses a marielles, arumoses, sépalos los connaos y/o inxeríos na base, pétalos inxeríos cuasi hasta'l ápiz, connaos na base. Los frutos son elipsoides a globosos, hasta 20 mm de llargu, mariellos, anaranxaos o coloraos cuando maduros y tornándose negros.
Distribución y hábitat
Ye una especie pocu común en montes bien húmedos y dacuando en suelos caliares, a una altitú de 0–400 metros. Distribúise per Méxicu, Brasil, Colombia, Costa Rica, Ecuador, El Salvador, Guatemala, Hondures, Nicaragua, Panamá, Perú, Venezuela y Bolivia.
Taxonomía
Chamaedorea pinnatifrons describióse por (Jacq.) Oerst. y espublizóse en Videnskabelige Meddelelser fra Dansk Naturhistorisk Forening i Kjøbenhavn 1858(1–4): 14'', nel añu 1859. Chamaedorea: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues: χαμαί (chamai), que significa "sobre'l terrén", y δωρεά (dorea), que significa "regalu", en referencia a les frutes fácilmente algamaes na naturaleza pol baxu crecedera de les plantes.
Usos
La parte basal del tarmu, colos sos numberosos raigaños adventicias, foi utilizáu pola población llocal pa bater los alimentos.( Svenning,JC, y H.Balslev. 1998)
Na construcción: Utilícense les fueyes nos techos de les viviendes
Los frutos úsense como cebu pa pescar y como cuentes pa collares n'artesanía.
Los frutos maduros son comestibles. Les plantes estrayer de los montes polos llabradores y vender nos mercaos caleyeros de delles ciudaes.
El palmito, ye cortáu y aplicáu direutamente pa solliviar el dolor de les picadures de formigues.
Drymophila malura
Drymophila malura ye una especie de páxaru na familia Furnariidae. Ye endémica  de les zones pedregozas costeres en Perú.
Palaciu Mukden
Foi construyíu en 1625 y los trés primeros emperadores Qing vivieron ellí de 1625 a 1644. Ta asitiáu nel centru de la ciudá de Shenyang, Manchuria, China.
Historia
thumb|250px|left|Planu del Palaciu Mukden.
Benidoleig
Benidoleig ye una población de la Comunidá Valenciana, España. Asitiada nel norte de la provincia d'Alicante, na comarca de la Marina Alta. Cuenta con 1.196 habitantes (INE 2015).
Palaciu Mukden
Historia
La primer construcción empezó nel añu 1625 pol primer Emperador Nurhaci. En 1631, fueron añedíes construcciones adicionales sol Emperador Hung Taiji. El Palaciu Mukden foi construyíu pa paecese a la Ciudá Prohibida en Beixín. Sicasí, el palaciu tamién tien influencies de los estilos Manchú y Tibetanu.
Psilopogon pulcherrimus
El barbudu elegante (Megalaima pulcherrima) ye una especie d'ave piciforme de la familia Ramphastidae endémica de Borneo.
Palaciu Mukden
Historia
En sustituyendo la Dinastía Qing a la Dinastía Ming en 1644 en Beixín, el Palaciu Mukden perdió'l so estatus de la residencia oficial del Emperador, convirtióse en palaciu rexonal. En 1780, l'emperador Qianlong amplió'l palaciu. Mientres la dinastía Qing, polo xeneral lo Emperadores utilizaben el Palaciu Mukden dalgún tiempu cada añu.
Benidoleig
Historia
El topónimu Benidoleig paez que provién del árabe "bani Dulaj" que significa fíos o descendentes de Doleig. Esti Dulaj como nome personal podría dar en la so vegada del antropónimu xermánicu Dolehidus que yá apaez documentáu l'añu 913.
Psilopogon pulcherrimus
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nes selves del nordeste de la islla de Borneo, distribúise ente Malasia ya Indonesia.
Palaciu Mukden
Muséu
left|thumb|250px|Dazheng, el primer edificiu del palaciu.
Caurel (Marne)
Caurel ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Benidoleig
Historia
Nel so orixe foi un alquería árabe de les munches que s'instalaron na ribera del Girona. Conquistada pol rei Xaime I d'Aragón, el so primer propietariu foi Sancho Piña, infanzón de Jaca, que sirvió a dichu rei na conquista de Valencia, gracies al so reconocíu valor nel sitiu del Puig y depués en Valencia Sancho Piña foi premiáu col pueblu de Benidoleig. Darréu pasó a manes d'Hugo de Cardona, antecesor del marqués de Guadalest. Darréu revirtió de nuevu a la Corona y vencíu por esta a los duques de Mandes y Vilanova. L'añu 1260 ye adquirida por Joan Crisòstom Julià Figuerola Munyós. Camuda nuevamente de propietarios hasta acabar en manes del Barón de Santa Bárbara. Nel momentu de la espulsión de los moriscos cuntaba con unes 50 families; en 1611 foi repoblada con mallorquinos. En 1620 llogra'l títulu de baronía. Al ser permutada la parroquia de Tormos pola de Benidoleig, ésta pasó a depender de la rectoría d'Orba hasta l'añu 1802, añu en que tamién llogró la independencia municipal respectu d'esa población.
Palaciu Mukden
Muséu
En 1955, el Palaciu Mukden foi convertíu nel Muséu de Palaciu Shenyang. En 2004, foi incluyíu pola Unesco nel Patrimoniu de la Humanidá como una estensión de la Ciudá Prohibida en Beixín.
Benidoleig
Xeografía
Aportar a esta llocalidá por Pedreguer que tien salida a l'autopista AP-7 E-15, por Ondara que tien salida na N-332 anque tamién se puede dende Orba y la carretera que comunica Pego con Callosa d'en Sarrià.
Caurel (Marne)
Tien una población de y una superficie de  km².
Benidoleig
Demografía
Benidoleig cuenta con 1.315 habitantes (INE 2012).
Economía
La economía depende de l'agricultura y el cultivu más estendíu ye'l de cítricos; tamién tien la so importancia la producción de pases pa la mistela. En cuanto al turismu esisten diverses urbanizaciones onde moren habitantes veníos de toa Europa.
Monumentos y llugares d'interés
thumb|Ilesia parroquial del Sangre de Cristu
Política
<CENTER> Llista d'alcaldes dende les eleiciones </CENTER> <CENTER> democrátiques de 1979 </CENTER> </CENTER>
Jaya
thumb|250px|La zona de Puncak Jaya a mediaos de 2005, cola [[Mina Grasberg|mina d'oru Grasberg, y los últimos restos de glaciares.]] thumb|Mapa amosando l'amenorgamientu del glaciar Puncak Jaya n'[[Indonesia mientres el periodu 1850-2003 debíu al calentamientu. (Si nun ves l'animación, fai clic sobre la imaxe.) ]]
El monte Jaya (Puncak Jaya n'indonesiu), tamién conocíu como monte Carstensz o pirámide de Carstensz, ye'l monte insular más altu del mundu y el picu más altu d'Oceanía, na islla de Nueva Guinea, con 4.884 metros d'altor sobre'l nivel del mar. Atópase nos montes Sudirman, o Dugunduguoo, al oeste de la zona montascosa de Papúa, la metá oeste de la islla principal d'Indonesia. Ye una zona frecuentemente ximelgada por terremotos y maremotos. Otros nomes inclúin Nemangkawi nel idioma amungkal, Ngga Pulu, Carstensz Toppen y Gunung Sukarno.
Ye'l picu asitiáu nuna islla más altu del mundu. Ye'l monte más altu d'Indonesia, la más alta de la islla de Nueva Guinea (qu'entiende la provincia indonesia de Papúa más l'estáu independiente de Papúa Nueva Guinea), la más alta d'Oceanía (Australia), y el quintu monte más altu nel Sureste Asiáticu políticu. Tamién ye'l puntu más altu ente'l Himalaya y los Andes, y el picu d'isla más altu nel Mundu. Delles fontes pretenden que'l monte Wilhelm, de 4.509 metros, como'l picu de monte más altu d'Oceanía, considerando qu'Indonesia forma parte d'Asia (Sureste d'Asia).
Historia
Les tierres altes qu'arrodiaben el picu tuvieron habitaes antes del contautu européu, y el picu yera conocíu como Nemangkawi en Amungkal. Orixinalmente, Puncak Jaya llamábase "Pirámide Carstensz", pol esplorador holandés Jan Carstensz, quien foi'l primeru en columbrar los glaciares nel visu del monte, nun día estenu de 1623. El avistamiento quedó ensin verificase mientres dos sieglos, y Carstensz foi fechu risión n'Europa al afirmar que viera nieve cerca del ecuador. Esti nome sigue siendo usáu ente los montañero. Anque les nieves de Jaya fueron algamaes en 1909 por un esplorador holandés, Hendrik A. Lorentz con seis porteadores indíxenes dayak kenyah reclutados en Apo Kayan en Borneo, el cume nun foi esguilada hasta 1962, por una espedición encabezada pol montañeru austriacu Heinrich Harrer (famosu pol so llibru Siete años nel Tibet), y trés amigos, P. Temple, R. Kippax y B. Huizenga.
Xeoloxía
Puncak Jaya ye'l puntu más altu del cordal central, que foi creada a finales de la oroxenia melanesia del Miocenu, causáu por un choque oblicua ente la placa australiana y la del Pacíficu y ta formada por caliar de mediaos del Miocenu.
Accesu
Por cuenta de la deteriorada situación política, el gobiernu indonesiu cerró l'accesu públicu al monte en payares de 1995, riquir un permisu especial del gobiernu pa entrar. Dende entós hasta 2005 el monte tuvo cerráu al turismu y los escaladores. Anguaño (2006), l'accesu ye posible al traviés de delles axencies turístiques.
Glaciares
Anque'l cume de Jaya ta llibre de xelu, pola so elevada rimada que nun dexa la so acumuladura, hai dellos glaciares nes sos fasteres, incluyendo'l glaciar Carstensz y el Firn de la paré norte. El glaciar Meren sumió nel añu 2000. Siendo ecuatorial, esta zona tien poca variación de temperatura mientres l'añu (alredor de 0,5 °C), y los glaciares fluctúan namái llixeramente nuna base estacional. Comoquier, los analises de la estensión d'estos raros glaciares ecuatoriales, amuesen significativos retrocesos dende los años 1850, alredor del tiempu del máximu na Pequeña Edá de Xelu qu'afectó especialmente al Hemisferiu Norte, indicando un calentamientu rexonal d'alredor de 0,6 °C por sieglu ente 1850 y 1972.
El glaciar en Puncak Trikora nos montes Maoke sumió dafechu en dalgún momentu ente l'añu 1939 y 1962. Dende los años 1970, les imáxenes per satélite punxeron n'evidencia'l rápidu derretimiento de los glaciares de Jaya (derecha). El Glaciar Meren se derritió en dalgún momentu ente 1994 y 2000. Una espedición liderada pol paleoclimatólogo Lonnie Thompson en 2010 atopó que los glaciares tán reculando a un ritmu de siete metros per añu y van sumir en cuatro o cinco años.
Anguaño la nieve que cai nel monte se licúa antes d'amacerase y nun s'atropa nos glaciares, pol calentamientu global
Alpinismu
El monte Jaya ye unu de los ascensos más esixentes nuna versión de la llista de les Siete Cumbre. Na otra ye reemplazada pol monte Kosciuszko. Tien la calificación téunica más alta, magar, nun tien les mayores demandes físiques nesa llista d'ascensos. La ruta estándar ye pela cara norte, y a lo llargo de l'aresta del cume, que ye toa superficie de roca dura. A pesar de la gran mina, la zona ye altamente inaccesible pa los escaladores y el públicu polo xeneral, riquiendo andar 100 km dende la ciudá más cercana con un aeropuertu, Timika, al campamentu base, que de normal se tarda ente 4 y 5 díes cada vía. 250px|thumb|Animación satelital de Puncak Jaya y contorna, na que puede reparase la desapaición de los glaciares(en color cian), en [[1990 y 2003.]]
La Celle-sous-Chantemerle
La Celle-sous-Chantemerle ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Charnat
Charnat ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cinclosoma ajax
'''Cinclosoma ajax ye una especie d'ave na familia Cinclosomatidae.
Alcuéntrase n'Indonesia y Papúa Nueva Guinea. El so hábitat natural son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales.
Allium ericetorum
L' ye una especie de planta bulbosa del xéneru Allium, perteneciente a la familia de les amarilidacees, del orde de les Asparagales. Orixinaria d'Europa dende'l norte de Portugal a los Cárpatos. thumb|Ilustración
Descripción
Allium ericetorum ye una planta perenne qu'algama un tamañu de 30-60 cm d'altor, con bulbu allargáu, cilíndricu, y de fueya estrecha, plana y allargada. Espata con flores de color blancu o llixeramente amarellentáu, nuna umbela multiflora.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en landes y montes húmedos nel oeste y el centru de los Pirineos y Europa Central.
Taxonomía
Allium ericetorum describióse por Thore y espublizóse en Essai d'une Chloris 123, nel añu 1803. Númberu de cromosomes de Allium ericetorum (Fam. Liliaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=16 Allium: nome xenéricu bien antiguu. Les plantes d'esti xéneru yeren conocíos tantu polos romanos como polos griegus. Sicasí, paez que'l términu tien un orixe celta y significa "quemar", en referencia al fuerte golor acre de la planta. Unu de los primeres n'utilizar esti nome pa fines botánicos foi'l naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).
Kenji Tanaka (1983)
Kenji Tanaka (田中 賢治, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Marfak
Marfak ye'l nome de dos estrelles distintes na constelación de Cassiopeia:
Cauroy-lès-Hermonville
Cauroy-lès-Hermonville ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Filosofía presocrática
La filosofía presocrática ye'l periodu de la historia de la filosofía griega que s'estiende dende'l so empiezu, con Tales de Mileto (nacíu nel sieglu VII e. C.), hasta les últimes manifestaciones del pensamientu griegu non influyíes pol pensamientu de Sócrates, entá cuando sían cronológicamente posteriores a él.
La obra d'esti pensadores antiguos nun nos llegó sinón fragmentariamente, en cites d'autores posteriores, polo que l'estudiu de les sos doctrines tien de tener presente constantemente la forma de tresmisión testual y la valoración de les fontes.
Delimitación histórica de la filosofía presocrática
La precisión alrodiu de les llendes d'esti periodu de la historia de la filosofía ye problemática, tantu no que se refier al so empiezu como a la so final, y atopamos nos tratadistas soluciones distintes.
L'empiezu de la filosofía en Grecia
Aristóteles espón na so Metafísica que Tales de Mileto foi'l iniciador d'un tipu de filosofía que concibió que'l principiu de tolos entes yera de índole material. A partir d'esta considerancia la tradición entera de la historiografía dio por sentáu que Tales foi'l primer filósofu, y entá William Keith Chambers Guthrie sofitar nesta autoridá de mano les sos considerancies sobre la historia de la filosofía griega empezando polos filósofos milesios. Sicasí, l'orixe d'esti tipu d'indagación foi esplicáu de distintes maneres pola filoloxía y la filosofía contemporánea.
L'empiezu absolutu del pensamientu occidental: ciencia y filosofía
John Burnet espresa la opinión común de principios del sieglu XX al dicir que n'el pensadores xonios, el logos llibérase, de golpe, de les concepciones mítiques imperantes. Esto debería sobremanera a una escepcional cualidá d'intelixencia y espíritu d'observación del home griegu. A partir d'esta discontinuidá radical que supón el advenimiento del logos, la ciencia occidental nun tuvo más que siguir la vía marcada polos filósofos xonios. Esta manera d'entender l'entamu del pensamientu filosóficu atopa ecu en Bruno Snell, entá cuando esti sigue una perspeutiva más histórica.
Dempués de les importantes obres de Cornford:  De la Relixón a la Filosofía (1912) y Principium sapientiae (obra póstuma, 1952) esti tipu de visiones dexaron llugar a esplicaciones más matizaes. Pa Cornford, l'empiezu de la filosofía sigue n'estrecha rellación col empiezu de la ciencia. Por eso tamién reparó la influencia de l'astroloxía y l'aritmética babilóniques y la xeometría exipcia na formación de la mentalidá filosófica, magar esta mentalidá tresforma l'enfotu práuticu qu'estes disciplines teníen nes sos cultures d'orixe (l'astroloxía babilónica taba al serviciu de la relixón oficial, y la xeometría exipcia taba destinada a midir campos de cultivu concretos) nun enfotu puramente teóricu. Ello dase en virtú del descubrimientu, propiu de los griegos, de la forma, independiente de la materia. El primeru que venceyó l'entamu de la ciencia (la matemática) con intereses puramente especulativos (esto ye, con intereses ayenos al prestar o a lo necesario) foi Aristóteles, en Metafísica I, 981b13ss.