cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Solo: A Star Wars Story
Argumentu
Sicasí y mientres esperen que'l coaxium termine de procesase, son darréu emboscados por Enfys, quien los rastrexara dende'l planeta Vandor, Lando darréu escápase a bordu del Ferre y dexa varaos a Han, Chewbacca, Qi'ra y Beckett nel planeta. Dempués d'un pequeñu enfrentamientu, Enfys, quien revela ser en realidá una muyer so la mázcara, coménta-y a ellos que tanto ella y la so tripulación nun son pirates espaciales como munchos dicen, sinón qu'en realidá son una banda de rebeldes qu'intenten evitar que los sindicatos del crime y l'Imperiu Galácticu ganen más poder. Simpatizando cola so causa, Han intenta engañar a Vos. Pero Vos, a quien Beckett sollertó sobre la so traición, cree qu'Han y Qi'ra apurriéron-y coaxium falsu ente que Enfys Nest tien el verdaderu, y unvia a tolos sos soldaos a matar a Enfys y los Cloud-Riders. Sicasí, Han había antemanáu l'engañu de Beckett; el coaxium que tenía consigo Han yera verdaderu, y los Cloud-Riders prinden a tolos guardias de Vos, dexándolo indefensu. Beckett toma a Chewbacca como rehén y escapa col coaxium, traicionando a Vos. Qi'ra mata a Vos y encamienta a Han a salvar a Chewbacca de Beckett y diz-y que se va axuntar con él en curtiu pa empecipiar una nueva vida xuntos.na galaxa
Tando a soles, a bordu del yate de Vos, Qi'ra contauta al so superior, Darth Maul; ella infórmalu que Beckett asesinó a Vos y asume el lideralgu del sindicatu Crimson Dawn, colando a Dathomir p'atopase con Maul. Han algamar y matu a Beckett. Han depués mira al cielu decepcionáu, al ver como Qi'ra abandona'l planeta y a él a bordu del yate de Vos.
Han y Chewbacca apurren el coaxium a Enfys, quien-y ufierta a Han la oportunidá de xunise a la rebelión contra l'Imperiu. Sicasí Han refuga la ufierta, pero a la fin recibe una llata del combustible coaxium n'agradecimientu pola so ayuda, suficiente pa poder mercar la so propia nave. El dúu rastrexa nuevamente a Lando y lo desafía a una segunda partida de sabacc pola posesión del Ferre. Han afaya que Lando -y habia ganáu la última vegada faciendo trampa, una y bones esta tenía una carta escondida debaxo de la manga de la so capa, sicasí gracies a l'astucia d'Han, llogra quitar mientres lo saludaba la carta cola que fizo trampa la última vegada y gana la partida tomando posesión del Ferre Milenariu. Dempués de ganar l'apueste, Han y Chewbacca diríxense agora escontra'l planeta Tatooine, onde un gángster ta formando un equipu pa un atracu.
Repartu
thumb|Parto, direutor y productor promocionando la película nel [[Festival de Cannes 2018.]]
Tráiler
Les primeres imáxenes amosar en forma de spot na Superbowl na madrugada del 5 de febreru de 2018. El primer tráiler apaeció'l mesmu día nos medios de comunicación.
Estrenu
Solo: A Star Wars Story foi estrenada'l 25 de mayu de 2018.
Receición
Metacritic -y dio a la película una puntuación de 63 de 100, basada en 53 reseñes. Les audiencies encuestaes por CinemaScore diéron-y a la película una "A-" nuna escala d'A+ a F, ente que nel sitiu IMDB los usuarios diéron-y una calificación de 7.2/10, sobre la base de 40 806 votos. Na páxina FilmAffinity tien una calificación de 6.3/10, basada en 2 123 votos.
Llama l'atención na mayor parte del metraxe lo gris y escuro que ye visualmente la película, aportando a criticada pola imposibilidá d'estremar correutamente escenes y personaxes, dada l'ausencia de llume na fotografía. Ron Howard xustificóse alegando:
El 21 de xunu de 2018, anuncióse que Disney detenía los spin-offs de Star Wars tres el fracasu de Han Solo. Lucasfilm aparcaba enagora los proyeutos venceyaos col universu A Star Wars Story pa centrase nel Episodiu IX de la saga principal.
Lux (Saona y Loira)
Lux ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Academia Militar de los Estaos Xuníos
L'Academia Militar de los Estaos Xuníos (USMA ), tamién conocida como West Point, ye una escuela militar creada en 1802, polo que ye l'institutu de formación militar más antiguu d'esi país. Los alumnos de l'academia reciben el nome de cadetes, y a los graduaos soler llamar «La llarga llinia gris» (n'inglés, «The long gray line»), pola mor del color del uniforme y la llinia llateral continua que los estrema.
L'academia alcontrar en West Point nun allugamientu con vistes al ríu Hudson, aproximao 80 km al norte de Nueva York. (41.39389°N, -73.95444°W). El terrén ocupa una superficie de 65 km², polo que constitúi unu de los campus más grandes del mundu. El so equipamientu inclúi una pista d'esquí y campu de tiru p'artillería, amás de los edificios académicos y les comodidaes habituales d'un campus universitariu. El sitiu foi ocupáu militarmente en 1778, polo que tamién ye la base militar más antigua ocupada en forma siguida polos Estaos Xuníos.
Xeneralidaes
thumb|Vista aérea de l'academia West Point. La misión de l'academia ye «educar, entrenar ya inspirar al cuerpu de cadetes por que cada graduáu represente'l compromisu de calter colos valores de Serviciu, Honor y Patria, y tea preparáu pa una carrera profesional d'excelencia y serviciu a la nación como oficial del exércitu de los Estaos Xuníos».
Los graduaos reciben el títulu de grau en ciencies (Bachelor of Science) y la mayoría intégrense como alférez (Second Lieutenant) nel Exércitu. Los cadetes estranxeros son comisionados al exércitu de los sos países d'orixe. Dende 1959 los cadetes pueden ser designaos coles mesmes na Fuercia Aérea, l'Armada o'l Cuerpu de Marines.
Tolos graduaos tienen de cumplir un serviciu activu mínimu de cinco años, siguíu por trés años na reserva. Los cadetes qu'abandonen l'academia antes d'empezar el tercer añu de formación, nun tienen la obligación de cumplir serviciu militar dalgunu. Los cadetes que se colaren dempués d'esa etapa, seya o non por causa voluntaria, tienen de cumplir serviciu activu por un ralu variable ente dos y cuatro años.
Procedimientu d'ingresu
thumb|left|250px|Cadetes llanzando les sos gorres al aire mientres una ceremonia de graduación en [[West Point (Nueva York)|West Point.]] Por aciu una llei del Congresu d'Estaos Xuníos de 1903, dexar a cada senador, representante y delegáu dos propuestes de postulantes pal ingresu a l'academia, el distritu de Columbia puede presentar tamién dos. Polo común, cada miembru del Congresu y el vicepresidente pueden tener cinco candidatos asistiendo a la institución en cualquier añu. Cuando unu d'ellos se gradúa o abandona l'academia por cualesquier circunstancia, xenérase una vacante. El procedimientu de candidatura nun ye políticu, y los candidatos nun precisen conocer al congresista que los noma. Estos xeneralmente designen a diez persones por vacante, y pueden facer de forma competitiva o tener un nomáu principal. Nuna nominación competitiva, los diez candidatos son esaminaos pola academia, pa definir cuál ye'l más cualificáu. Si'l congresista noma a un candidatu principal, va ser aceptáu anque haya otros meyor calificaos, siempres qu'axunte les condiciones físiques, psicolóxiques y académiques riquíes.
Otres fontes de nomamientos son los fíos de militares de carrera (100 per añu); 170 vacantes añales son pa personal activo nel serviciu del exércitu, 20 pal cuerpu d'entrenamientu d'oficiales de reserva y 65 pa fíos de militares muertos n'aición, con discapacidá del 100% por feríes en combate, o que sían prisioneros o sumíos de guerra. Polo xeneral, en cada grupu de vacantes nomar de 5 a 10 candidatos per añu, de forma usualmente competitiva. Si'l candidatu resulta calificáu pero non enrolado, pue ser almitíu na escuela preparatoria de l'academia militar, que s'atopa en Fort Monmouth, Nueva Jersey. Al añu siguiente, estos candidatos reciben un ingresu direutu a l'academia.
Per otru llau, los fíos de quien recibieren la Medaya d'Honor nun precisen una nominación, sinón a cencielles calificase pa l'almisión.
Almítense añalmente alredor de 20 ingresantes estranxeros, que los sos estudios son financiaos pelos países d'orixe.
Requisitos
Pa ser almitíos, los candidatos han de tener ente 20 y 25 años nel momentu del ingresu, ser solteros y ensin fíos, y tener bona conducta moral. El procedimientu actual inclúi un exame universitariu, pruebes estandarizadas y referencies personales. Los candidatos deben amás tener aptitú física, que se demuestra por aciu un exame d'actitú y un estudiu médicu qu'inclúi una prueba separada d'agudez visual. Los que tengan visión que nun se pueda correxir hasta 20/20, y los que presenten una serie de discapacidaes o enfermedaes, tienen de presentase ante una xunta médica. Les pruebes d'aptitú física son xeneralmente dirixíes por un profesor universitariu d'educación física o un entrenador deportivu.
Programa d'estudios
Los cadetes edúquense y gradúan con base nos sos estudios académicos, rendimientu físicu y lideralgu militar.
El programa académicu consiste nun esquema de 41 materies humanistes y científiques. Esíxese que tolos cadetes cursen a lo menos tres materies d'inxeniería, y escueyan la so especialidá a la fin del segundu añu. Ensin desmedro d'estes especialidaes (anguaño hai 41), tolos graduaos reciben diploma de Bachiller en ciencies.
El programa físicu inclúi clases d'educación física y competencia atlética. Cada cadete participa nun nivel intercolegial o club cada semestre, y al igual que los soldaos del exércitu, tienen d'aprobar dos exámenes físicos añales y una prueba de torgues añal, que xeneralmente ye recordada polos cadetes como los «peores trés minutos del añu».
Los cadetes aprienden téuniques militares básiques, incluyendo comandu, al traviés d'un programa militar qu'empieza nel so primer día en West Point. La mayoría del entrenamientu militar efectuar mientres el branu, colos cadetes ingresantes («Barraques de besties») al primer añu, siguíos pol entrenamientu de los de segundu añu nel cercanu Camp Buckner. Los estudiantes pasen el so tercer y cuartu branu n'unidaes actives del exércitu estauxunidense en cualesquier parte del mundu, asistiendo a cursos d'entrenamientu avanzáu qu'inclúin paracaidismu, asaltu aereu y batalla nocherniega, y ayudando al entrenamientu de los cadetes de los primeros años. Amás, los cadetes son agospiaos en barraques y tienen xerarquíes y responsabilidaes mientres l'intre del añu lectivu.
El desarrollu moral y ético desenvolver por aciu programes formales y tamién al traviés d'actividaes y esperiencies disponibles na academia, incluyendo instrucción formal sobre los valores del oficiu militar, programes relixosos voluntarios, interaición con equipos y referentes universitarios, y un brengosu programa d'intercambiu. La base del códigu éticu de West Point topar nel eslogan de l'academia, «Serviciu, Honor y Patria». Los cadetes desenvuélvense tamién éticamente xuntándose al códigu d'honor, qu'empieza con «Un cadete nun va mentir, nun va engañar, nun va robar, nin va tolerar qu'otros lo faigan».
Organización
El cuerpu de cadetes tien la siguiente organización:
(El númberu d'integrantes ye averáu)
Julio Alberto Moreno
Julio Alberto Moreno Cases ye un ex-futbolista español.
Biografía
Formóse como futbolista nes categoríes inferiores del Atlético de Madrid, club col que debutó en primer división nel añu 1978, el 29 de xineru, contra la Real Sociedad, de la mano del entós téunicu madrilanu Luis Aragonés.
Xugó cuatro temporaes nel Atlético de Madrid, ente la 1977/78 hasta la 1981/82. Mientres los sos años colchoneros nun pudo ganar nengún títulu, pero destacó a nivel individual como unu de los llaterales esquierdos más rápidos d'España.
Julio Alberto siempres destacó por rapidez y habilidá, que-y dexaben faer peligroses incursiones ofensives pela banda, y sobremanera, pola garra y la roxura cola que siempres xugaba. Yera un auténticu trabayador, un lluchador que nun paraba de correr nos noventa minutos.
Pel branu de 1982 fichó pol FC Barcelona, al que llegó al pie del so compañeru del Atléticu, y íntimu amigu Marcos Alonso. Nel FC Barcelona algamaría'l so maduror profesional y tolos títulos de la so carrera. Nos sos primeres dos temporaes coincidió con xugadores de la talla de Diego Armando Maradona, Bernd Schuster, Francisco José Carrasco o Víctor Muñoz. Nun pudieron consiguir la Lliga, pero sí la Copa de la Lliga de 1982, la Copa del Rei de 1983 y la Supercopa d'España de 1984.
Na temporada 1984/85, yá ensin Maradona nel equipu, y con Terry Venables como entrenador, conquistó'l so primera Lliga como profesional. A esa Lliga siguiríenlu nuevu títulos, tantu nacionales como internacionales.
L'únicu títulu que se-y escapó a Julio Alberto, foi la Copa d'Europa, a pesar de que la tuvo mui cerca.
Xugó la final de Sevilla, el 7 de mayu de 1986, en que'l FC Barcelona enfrentar al conxuntu rumanu del Steaua de Bucuresti. Julio Alberto, que xugó los noventa minutos d'aquella final, vivió'l día más amargosu de la so carrera deportiva al ver como al Barcelona escapábase-y el títulu nuna aciar riola de penales. El partíu, magar ser apoderáu pol conxuntu catalán mientres los 120 minutos (prórroga incluyida) y tener clares ocasiones de gol (2 palos incluyíos), acabó con empate a cero. Na riola de penales vio como'l porteru rumanu Duckadam paraba los cuatro llanzamientos de los sos compañeros Alexanko, Pedraza, Marcos y Pichi Alonso. Magar que l'azulgrana Urruti parara los dos primeros penales llanzaos polos rumanos, el títulu voló a Bucuresti.
Julio Alberto non yá realizara un escelente partíu naquella final, sinón tamién a lo llargo de tola competición. Unu de les imáxenes más recordaes de la so carrera ye'l gol que lu marcó a la Juventus de Turín nel Camp Nou, de fuerte chut dende fora del área, nel partíu d'ida de los cuartos de final. Aquel gol foi'l del trunfu del Barcelona, que venció 1-0, y a lo postrero el que significaría la clasificación pa semifinales.
Julio Alberto siempres naguó por ganar la Copa d'Europa, pero la mala suerte volvió cruciase nel so camín. En 1991 decidió abandonar el FC Barcelona y retirase del fútbol. La temporada siguiente, el 20 de mayu de 1992, el Barcelona ganó la Copa d'Europa.
Por cuenta de problemes personales cayó nuna fuerte adicción a les drogues, que tuvieron a puntu de costar la vida en delles ocasiones. Güei, dafechu recuperáu, forma parte de la Fundación Futbol Club Barcelona del Futbol Club Barcelona.
Seleición española
Les sos bones actuaciones nel FC Barcelona llamaron l'atención del seleccionador español Miguel Muñoz, qu'en 1984 convocar por primer vegada. Convertir nun titular fixu na seleición, ente 1984 y 1988. Mientres esos cuatro años apostó un total de 34 alcuentros, y tuvo la oportunidá d'apostar, siempres como titular, la Eurocopa de Francia de 1984 (na qu'España xugó la final), y la Copa Mundial de Fútbol de 1986 que se celebró en Méxicu, na qu'España cayó en cuartos de final, ante Bélxica, na riola de penaltis.
El so postreru partíu cola Seleición apostar el 24 de febreru de 1988 en Sevilla.
Aición solidaria
En 2005 sacóse'l títulu d'entrenador. Ta venceyáu profesionalmente al Futbol Club Barcelona dende la Fundació y al llabor social nel tercer mundu al traviés d'Unicef.
La Correoria (Santuyano)
Alcuéntrase a 1,8 km de Martimporra, la capital del conceyu, a un altor mediu de 326 msnm y tien una población de.
Kanika Kapoor
Kanika Kapoor (nacida en Lucknow, Uttar Pradesh, el 21 d'agostu de 1978) ye una cantante de playback india.
Criada en Lucknow, a la edá de 12 años, Kapoor empezó a estudiar música clásica baxu tutelar del músicu Ganesh Prasad Mishra, dende Varanasi y na que foi acompañada por él pa ufiertar una serie de conciertos de música clásica nel so país India. Mientres esi tiempu fixo un trucu nel "All India Radio", depués treslladóse a Mumbai pa trabayar na industria de la música.
Nel 2012, Kapoor llanzó'l so primera video musical del cantar tituláu "Jugni Ji", xunto col Dr. Zeus. La pista convertir n'unu de los mayores ésitos esi mesmu añu. Depués conoz a Bros Anjjan y preguntó-y a Kapoor, si ella podría interpretar un cantar tituláu "Baby Doll" pa Ragini MMS 2 (2014). Esti cantar foi ganadora nos Premios de "Mirchi Music", amás esta canciónh se posesionó nel puestu númberu unu nes llistes musicales de la India. Tamién esti cantar recibió'l premiu "Stardust", incluyendo a Kapoor pa ser nomada como la meyor cantante femenina. Esi mesmu añu collaboró de nuevu col Dr. Zeus xunto a Vishal-Shekhar, pa interpretar un cantar tituláu "Lovely", na que foi producida por "Deepika Padukone" nes fiestes d'años nuevu. La banda sonora del álbum tamién inclúi un remix na so versión Punjabi del cantar tituláu "Kamli". Nel 2015, collaboró de nuevu con Meet Bros Anjjan, pa interpretar un cantar tituláu "Chittiyaan Kalaiyaan" en Roy y foi la cantante de playback, Sunny Leone, quien collabora con ella nel cantar tituláu "Desi Look", na película titulada "Ek Paheli Leela".
Rexón ultraperiférica de la Xunión Europea
Na xíriga comunitaria denómense rexones ultraperifériques (RUP) a nueve territorios que, tando xeográficamente alloñaos del Continente européu, formen parte indivisible de dalgún de los 27 estaos miembros de la Xunión Europea.
A diferencia de los Países y Territorios d'Ultramar considérense parte integral del territoriu européu formando parte del Espaciu Schengen y aplicándose les lleis y direutrices de la Xunión (sobre les que se reconocen tratos estremaos en distintos seutores según los términos del Tratáu d'Ámsterdam).
El Tratáu pol que s'establez una Constitución pa Europa reconoz tamién estes carauterístiques y asume la necesidá de tener en cuenta les sos especiales circunstancies a la hora de llexislar, especificando que van tener un tratu fiscal especial. Debíu al fracasu na aprobación del mesmu reformó la considerancia d'estes rexones (añediendo dos más a la llista) nel Tratáu européu de Lisboa.
La oficina d'información, xestión y sofitu a les rexones ultraperifériques alcuéntrase na ciudá de Les Palmes de Gran Canaria, na islla de Gran Canaria.
Mapa
[[Archivu:Map-Europe-Outermost-regions-fr.png|thumb|center|520px|La Xunión Europea.
]]
Diane Lane
Diane Eleanor Lane ye una actriz de cine y televisión d'Estaos Xuníos. Foi nomada a los Óscar, los Globos d'Oru, los Premios del Sindicatu d'Actores y los Premios Emmy. Conocida poles sos intervenciones en películes como Judge Dredd (1995), The Perfect Storm (2000), Unfaithful (2002), Under the Tuscan Sun (2003), Hollywoodland (2006) y Nights in Rodanthe (2008).
Biografía
Diane Lane nació'l 22 de xineru de 1965 na ciudá de Nueva York, Estaos Xuníos. Ye fía de Colleen Farrington, cantante nun club nocherniegu y Chica Playboy d'ochobre en 1957, y de Burton Lane Eugene, un escritor de drames que tamién trabayó como guionista. La güela materna de Lane, Agnes Scott, yera predicadora y la teatralidad de los sos sermones influyeron en Diane pa convertise n'actriz. Los sos padres divorciáronse cuando inda yera un ñácaru, siendo criada pol so padre. Tuvo casada con Christopher Lambert ente 1988 y 1994, teniendo una fía de mancomún, Eleonora Jasmine. Tamién tuvo casada col actor Josh Brolin, col que casóse'l 14 d'agostu de 2004, y del que se divorció en 2013.
Carrera
Diane Lane empezó a actuar profesionalmente con seis años d'edá nel La Mama Esperimental Theatre de Nueva York, según representando obres de William Shakespeare nel New York Shakespeare Festival, onde apaeció nes emponderaes producciones de Medea (representada en griegu clásicu orixinal d'Eurípides) y The Cherry Orchard, ente otres. Gracies a les xires mundiales de diches obres viaxó per tol mundu. A los trelce años d'edá, en 1979, fixo'l so debú nel cine xunto a Laurence Olivier na película A Little Romance protagonizada por el mesmu Olivier, Arthur Hill y Thelonious Bernard y empobinada por George Roy Hill.
Trátase d'una de les poques actrices qu'efectuaron una bona transición de la niñez a la edá adulta. Lane tuvo ésitu de públicu nos sos papeles nes películes de cultu The Outsiders (1983) y Rumble Fish (1983). Darréu participó en dos nueves películes, Streets of Fire (1984) y The Cotton Club (1984), que nun funcionar como se espreba d'elles tantu crítica como comercialmente, recibiendo una candidatura al Razzie por dambes interpretaciones. Nun foi hasta la so participación na popular y aclamada serie de televisión Lonesome Dove (1989), con Robert Duvall, cuando volvió recuperar el favor de la crítica y públicu, recibiendo una candidatura al Emmy na categoría de meyor actriz de miniserie o telefilme. Darréu vendríen películes como la cinta de ciencia ficción Judge Dredd (1995), xunto a Sylvester Stallone o Jack (1996), al llau de Robin Williams o Murder at 1600 (1999) na que compartía cartelu con Wesley Snipes. Dempués llegaría A Walk on the Moon (1999), con Viggo Mortensen, el filme foi emponderáu pola prensa espezializada. thumb|right|Diane Lane y [[Robert Duvall na entrega de los Premios Emmy de 1989.]] Dempués vendríen películes como La Nube Perfecta (2000) na qu'apaecía xunto a George Clooney y Mark Wahlberg y que recaldó más de 320 millones de dólares en tol planeta. Protagonizó con Keanu Reeves el drama deportivu Hardball (2001) qu'entró nel númberu unu de la taquilla estauxunidense, anque nun foi bien recibíu pola mayoría de la crítica. Al añu siguiente compartió cartelu con Richard Gere en Unfaithful (2002), dirixida por Adrian Lyne, que-y supunxo ser candidata al Óscar a la meyor actriz, al Globu d'Oru a la meyor actriz de drama y al Premiu del Sindicatu d'Actores a la meyor actriz protagonista pola so interpretación d'una muyer que taba cometiendo adulteriu con un home más nuevu qu'ella, interpretáu por Olivier Martínez. La película recaldó 119 millones de dólares nes taquilles mundiales. Tres esta interpretación participó na comedia romántica Sol Sol de la Toscana (2003), xunto a Raoul Bova, y que-y brindó una nueva candidatura a los Globos d'Oru, na categoría de meyor actriz de comedia o musical.
Ente los sos últimos proyeutos atopamos la comedia romántica Must Love Dogs (2005), con John Cusack, el drama Hollywoodland (2006), na que compartía cartelu con Ben Affleck y Adrien Brody, que recibió aponderamientos per gran parte de la prensa cinematográfica; y el thriller Untraceable (2008), nun funcionar ésti postreru en taquilla. En 2008 tamién apaeció de volao en Jumper (2008) na qu'interpretaba a la madre de Hayden Christensen y nel drama Nights in Rodanthe (2008) nel que volvía coincidir con Richard Gere. La cinta taba basada nuna novela de Nicholas Sparks el filme apenes recibió'l sofitu de la prensa y del públicu.
Vida privada
Diane Lane foi pareya de la estrella de rock Jon Bon Jovi, quien-y dedicó la cantar You Give Love a Bad Name na década de los años 1980.
En conviviendo mientres un llargu tiempu col direutor Danny Cannon, quien la dirixó na película Judge Dredd (1995), l'actriz casóse col tamién actor Josh Brolin el 14 d'agostu de 2004. El 20 d'avientu d'esi añu, llamó a la policía dempués d'un fregáu con él, siendo ésti deteníu por un delitu menor. Lane negar a presentar cargos; sicasí'l voceru de la pareya calificó l'incidente como un tracamundiu.
El 22 de febreru de 2013 conozse la rotura del matrimoniu ente Diane y Josh Brolin
Híjar
Híjar ye una villa y conceyu de la provincia de Teruel n'Aragón, España. Capital de la comarca del So Martín, tien una población de 1 763 habitantes (INE 2014).
Situación y clima
Híjar tópase asitiada na Depresión del Ebro a 291 msnm. El so cascu urbanu asítiase na marxe derecha del ríu Martín, na zona más próxima a Zaragoza de la tierra baxa turolense. Atopar a 72 km de Zaragoza y a 171 de Teruel.
Tien una temperatura medio añal de 14,3 °C y la so precipitación añal ye de 360 mm.
Toponimia
A Híjar atribúyense-y diversos nomes en dómines distintes. L'historiador Pedro Pruneda, na Crónica de la provincia de Teruel, sostién que la villa de Híjar ye perantigua, siendo'l so nome mientres l'Imperiu Romanu Arse o Ars. Dichu nome provendría del hebréu Har, que'l so significáu ye «monte» o «llomba». En feniciu la llocalidá llamóse Igar, d'idénticu significáu, y a partir d'esti topónimu feniciu llegar al árabe Ixar, d'onde deriva'l so actual nome.
Edá Antigua
Los asentamientos más antiguos nel términu municipal correspuenden a la dómina ibérica, de la que se caltienen restos nos xacimientos de La Valecia, Los Palomaricos y Cabezo de la Revelaina. De dómina romana ye'l xacimientu de la Val de Muzas —na marxe izquierda del ríu Martín—, que podría pertenecer a una antigua villa romana. El material recoyíu nesti llugar contién restos de cerámica de terra sigillata y de mosaicos. Otros xacimientos como los de Les Camarillas y Les Lianas, tamién na marxe izquierda del ríu, daten de la dómina altoimperial.
Edá Media
Nel añu 1300, l'II Señor de Hijar empecipió la construcción del Hospital ya Ilesia de la Santa Cruz, quien tamién ordenó la construcción de la ponte sobre'l ríu Martín y la Cruz Cubierta. En 1318 construyíase la Ilesia de Santa María la Mayor, templu que sería xubíu a la categoría de Colexata un añu más tarde pol Papa Xuan XXII.
Mientres la Edá Media coesistieron na villa cristianos, xudíos y musulmanes, entamaos nos sos propios barrios. Conozse un documentu de 1410, nel cual Açach Chinillo, “adelantráu” de la Aljama de Ixar, solicitaba ampliar la sinagoga. De l'aljama de moros hai bien poca información, pero paez que foi tan importante como la aljama de los xudíos.
Edá Moderna
La Edá Moderna ye'l periodu de mayor rellumanza de la Casa de Híjar y por estensión de la villa que lleva'l so nome. D Juan Fernández de Híjar y Cabrera foi, dende 1483, el primer Duque de Híjar, instalando nel so palaciu una imprenta propia; ésti yera un inventu casi desconocíu na España d'esa dómina, hasta'l puntu de que nel Reinu d'Aragón había namái dos, la de Zaragoza y la de Híjar. Nel so testamentu de 1517 fixo venir a los franciscanos pa entamar la Selmana Santa, quien dispunxeron les procesiones, vistiendo a los vecinos cola túnica negra que se lleva nos nuesos díes.
Mientres el sieglu XVI, los Duques de Híjar invirtieron na construcción de templos como la Ilesia de San Blas, fundada en 1513 pero destruyida na Guerra Civil, y l'Ermita de Santa Bárbara. Tamién se siguió cola construcción de la Ilesia de Santa María la Mayor.
Tres la espulsión de los xudíos, la villa de Híjar quedó estremada en dos zones. Per una parte, la Villa de los cristianos vieyos y, por otra, la Parroquia, caúna col so propiu conceyu. El que los nuevos pobladores de la Parroquia escareciera de los mesmos privilexos que los habitantes más antiguos de la villa, yera motivu de disputes continues. Foi Doña Juana Petronila Silva y Pignatelli quien solucionó'l problema otorgando una concordia que xunía definitivamente dambes comunidaes nuna sola (1702).
Seis años dempués, en 1708, Felipe V concedió'l títulu de «Bien Noble y Lleal Villa» a Híjar, pudiendo poner nes sos armes la flor de lliriu n'oru.
Edá Contemporánea
Cola Edá Contemporánea empecipióse'l cayente de Híjar. Los Duques dexaron de vivir nel pueblu y, en 1826, vendieron toles sos posesiones en Híjar. Esto supunxo l'abandonu y ruina del Castillo-Palaciu Ducal, que coronaba la villa.
Idioma magahi
L'idioma magadhi (autoglotónimu: «मगही ‹magahī) ye una llingua indoaria falada por 11.362.000 persones n'India. El magahi ye cercanu col bhojpuri y tamién el maithili y dacuando méntase estos idiomes conxuntu como una sola llingua "bihari". Estos, xunto con otros varios idiomes rellacionaos, son conocíos como llingües bihari los cualos formen un subgrupu del grupu oriental de llingües indoaries.
Híjar
Edá Contemporánea
Mientres la Guerra de la Independencia los hijaranos intervinieron na defensa de Zaragoza. Sicasí, la derrota del segundu Sitiu representó la sumisión de Híjar a los franceses hasta 1813, sufriendo saqueos y espolios continuos, convirtiéndose en cuartel del xeneral Sevorili. Nel marcu de la resistencia contra l'invasor, el guerrilleru Nicolás Miguel, natural de Híjar, formó un exércitu conocíu como'l gordón de Samper», nel qu'una d'el so compañíes componer mil hijaranos. En total 2 200 homes armaos, que s'estendíen dende La Zaida a Vinaceite pa defender la Tierra Baxa de les incursiones franceses.
Idioma magahi
Créese qu'una forma antigua de magahi, conocida como prácrito magadhi, fuera l'idioma faláu por Buda, y que seya la llingua del antiguu reinu de Magadha.
Híjar
Edá Contemporánea
Mientres los trés Guerres Carlistes a mediaos del sieglu XIX, la villa foi testigu de escaramuzas per parte de dambos bandos, pero al nun ser plaza cercada, nun-y la sometió a sitiu. Pero sí a requisamientos ya impuestos por quién gobernara la zona en cada momentu.
Idioma magahi
Los casi 13 millones de falantes viven nel área de Magadha del estáu de Bihar. Esto entiende ocho distritos de Bihar qu'inclúin a les ciudaes de Patna, Gaya, Aurangabad, Jehanabad, Nalanda, Munger y Bhagalpur según los distritos circundantes. Tamién se fala magahi en partes de Hazaribagh, Giridih, Palamu (ant. Palamau) en total trés distritos de Jharkhand y atópense dellos falantes en Malda, Bengala Occidental. De normal escríbese emplegando la escritura devanágari.
Pensábase equivocadamente qu'estos idiomes yeren dialeutos del hindi, pero demostróse más apocayá que son descendientes del grupu oriental de llingües índiques, amosando muncha semeyanza, xunto col bengalí, l'asamés y el oriya. El magahi tien una rica y antigua tradición de cantares y hestories populares.
Enllaces esternos
n'inglés en magahi
Híjar
Edá Contemporánea
Yá nel sieglu XX, mientres la Guerra Civil, la villa de Híjar caltúvose tranquila hasta la so ocupación el 28 de xunetu de 1936, poles columnes catalanes que llegaron dende La Puebla de Híjar en tren dende Barcelona, y permaneció lleal a la Segunda República hasta'l 13 de marzu de 1938, cuando foi ocupada pol exércitu de Franco.
Demografía
Nel fogaje de 1495 —censu del Reinu d'Aragón ordenáu pol rei Fernando'l Católicu—, figura Híjar con 211 «fueos» o llares, lo qu'equival aproximao a 850 habitantes.
El censo d'España de 1857 rexistraba una población de 3 413 habitantes pa Híjar. La so población caltúvose estable —siempres percima de los 3 000 habitantes— hasta mediaos del sieglu XX, empezando a partir d'ende un sustancial despoblamientu hasta principios del sieglu XXI. En 2014 el conceyu cuntaba con 1 763 habitantes.
Arquiteutura relixosa
Otru edificiu relixosu de gran interés ye la Ermita de San Antonio Abá, antigua sinagoga reconvertida, ensin apenes reformes, n'ermita, tres la espulsión de los xudíos en 1492. Conserva perbién la so estructura orixinal con una sola nave y cubierta a doble aguada. Recién estudios arqueolóxicos dexaron alcontrar nel centru de la nave la posición del estráu dende onde'l «hazán» dirixía la oración. Al pie de la sinagoga atopábase la Casa del Rabí», destruyida nun hai munchos años.
Otres notables construcciones cristianes tópense tremaes pola llocalidá. La Ermita del Calvariu o del Santu Sepulcru, templu de planta de cruz griega, data del sieglu XVII. Tien una nave única, con un cruceru saliente, cubiertu por una cúpula de media naranxa sobre pechines y cabecera recta. Les parés interiores tópense decoraes por pintures murales de mediaos del sieglu XX. El calvariu de Híjar, el más interesante y completu de la contorna, componer d'un andador, al traviés del cual allúguense les estaciones, que componen la vía crucis», conduciendo hasta la ermita.
Otra ermita, la del Carmen, col so anexu de la Casa d'Exercicios, ta totalmente reconstruyida. La de Santa Bárbara, del sieglu XVI y restaurada en 1945, ta construyida en lladriyu a partir d'un torrexón circular esistente nel monte. Consta d'una única nave, estremada por trés arcos fajones.
Otru edificiu relixosu ye'l conventu de los Franciscanos, fundáu nel 1300 y dedicáu a La nuesa Señora de los Ánxeles. Anguaño ta casi en ruines.
Arquiteutura civil
El Castiellu Palaciu de los Duques de Híjar álzase sobre una elevación qu'apodera n'altor la llocalidá. Ye una fortaleza, originariamente islámica, con reformes efectuaes nos sieglos XV y posteriores. De tol conxuntu del castiellu caltién un torrexón con matacanes, una espodada torre cilíndrica de tapial, un patiu central y los restos del palaciu ducal. La llamada «Torre Mora» ye una torre albarrana asitiada nel estremu norte de la plaza del castiellu. Correspuende a una torre típicamente islámica, construyida en mampostería y enlucida con morteru de cal. Restaurada a entamos del sieglu XXI, foi recubierta con cementu gris y pintada de color naranxa.
La judería de Híjar, catalogada como Bien d'interés cultural, articúlase en redol a la plaza triangular de San Antón y les cais allegantes de la Fuente, Jesús y Azaguan. El barriu allugar a los pies de la plaza del Castillo, debaxo de la ilesia. Estructuralmente ye un conxuntu de cais angostes con cases baxes y estreches pal meyor aprovechamientu del espaciu. A finales del sieglu XV la judería cuntaba con unos 150 vecinos y disponía del so propiu fornu, carnicería, el so bañu ritual o «miqwe», el «fossar» y escuela talmúdica. La plaza de San Antón, de proporciones bien allargaes, combina exemplos d'arquiteutura popular con dellos edificios más formales, toos ellos presidíos pola ilesia de San Antonio Abá que da nome a la plaza. Como yá se dixo, el templu ye l'antigua sinagoga, de la que se caltién l'arcu d'entrada.
Fiestes y evento
thumb|Tambores y bombos de la Selmana Santa de Híjar.
Hayuma Tanaka
Hayuma Tanaka (田中 隼磨; ) ye un futbolista xaponés.
Seleición de fútbol de la Xunión Soviética
Col nome de seleición de fútbol de la Xunión Soviética podemos referinos a:
Copa española de waterpolo femenín
La Copa española de waterpolu femenina ye la segunda competición pa clubes femeninos que se fai n'España.
Juan Vigón
Juan Vigón Suero-Díaz foi un militar asturianu, d'ideoloxía monárquica, católicu, y que foi escoyíu por Alfonso XIII pa educar a los sos fíos.
Unu de los creadores de la fuercia militar que fizo posible al bandu subleváu ganar la Guerra civil empecipiada tres el fracasu del Golpe d'Estáu contra la II República. Al términu de la mesma, ocupó importantes cargos, presidente de la Xunta d'Enerxía Nuclear y del Institutu Nacional de Téunica Aeronáutica, formando parte del gobiernu del réxime franquista.
Primeros años
Nació'l 30 d'ochobre de 1880 en Colunga, provincia d'Uviéu. De 1906 a 1909 desenvolvió los sos estudios d'Estáu Mayor na Escuela Cimera de Guerra, realizando les práutiques na ciudá de Ceuta. En 1916 foi destináu al Reximientu d'Inxenieros d'esta ciudá, nel qu'executa diversos trabayos de campaña, consistentes na construcción d'una serie de caminos que'l so oxetu yera facilitar la defensa de la ciudá ya indireutamente facilitar tresporte y comerciu
Destináu nel Reximientu Mistu d'Inxenieros de San Sebastián nomóse-y caballeru de la Orde Civil d'Alfonso XII como compensa por un trabayu históricu alrodiu de les fortificaciones y sitiu d'esta ciudá en 1913.
Mientres la Guerra del Rif, vuelve a Marruecos, y gracies a la so brillosa actuación nel asaltu a Cudia Seriya llogró la Cruz del Méritu Militar.
Dende'l so nomamientu'l 20 d'agostu de 1917, exerció de profesor de l'Academia d'Inxenieros de Guadalaxara, impartiendo les asignatures d'Arte Militar, Comunicaciones Militares, Xeografía Militar y Historia Militar. Xubíu a Comandante impartió docencia na Escuela Cimera de Guerra dende 1918 a 1921, cuando foi nomáu ayudante del Rei.
Ayudante del rei
Foi l'home escoyíu por Alfonso XIII pa educar a los sos fíos al apreciar na so persona cualidaes convenientes, permaneciendo nel cargu dende payares de 1925 hasta 1930:
Segunda República
En 1931, tres la proclamación de la Segunda República, pol so sentimientu monárquicu dexó'l exércitu acoyéndose a la Llei Azaña. Participa na columna de fuercies navarres mandaes pol coronel Solchaga contra la Revolución d'Asturies n'ochobre de 1934 con una discreta pero decisiva actuación na recuperación militar de la ciudá d'Uviéu. Dempués, como teniente coronel retiráu se reintegró a la so residencia en Caravia.
Destacáu miembru, xunto col so hermanu Xurde, de la Unión Militar Española fundada a raigañu del 10 d'agostu y considerada la versión derechiega de les Xuntes de Defensa.
Guerra Civil
A primeros de marzu de 1936 atopar n'Arxentina onde tenía intereses familiares, y en pocu más de venti díes, incluyíu'l viaxe per mar, treslladar a Burgos, onde foi nomáu Xefe d'Estáu Mayor de la columna del coronel Beorlegui, que se dirixía a Irún y San Sebastián. A lo llargo de tola guerra siguió na so discreta, pero decisiva xera de “Superfeje” del Estáu Mayor del xeneral Dávila o del xeneral Franco. Como xefe d'Estáu Mayor de les Brigaes Navarres ellaboró un suxestivu plan d'aición dedicáu a esplotar la debilidá del enemigu, la so separación en dos zones, atacando Vizcaya primero, pa siguir dempués sobre Santander y acabar sobre Asturies. Más tarde en 1936, nes reconocencies previes al ataque al Petrina de Fierro de Bilbao:
Cuando en marzu de 1937 fracasa la ofensiva sobre Madrid tres la derrota de Guadalaxara, consigue convencer a Franco gracies a la so insistencia sobre dos tarrezas: l'autonomía de los voluntarios italianos (CTV) y l'abandonu de la obsesión por conquistar Madrid.
Pola so direición de la ofensiva dende la llinia del Deva a la ocupación de Xixón llogra la Medaya Militar y el so ascensu a Xeneral Rematada la campaña del Norte entama, como Xefe d'Estáu Mayor, l'Exércitu del Centru que'l so Cuartel xeneral atopar en Medinaceli, arrexuntando una masa de maniobra bien fuerte formada poles unidaes qu'actuaren nel Norte, les d'África y los italianos. El duque de la Torre, compañeru d'armes y xefe de l'artillería considerába-y «Super Xefe d'Estáu Mayor», col encargu d'auxiliar y, entá de suplir —en casu necesariu— al so inmediatu superior.
La ocupación republicana de Teruel fai que se reconstruya l'Exércitu del Norte, onde foi destináu interviniendo nes batalles d'Alfambra, Aragón, Ebro y la ofensiva de Cataluña, operación tres la cual sume esti exércitu, quedando amestáu al Cuartel Xeneral hasta'l final de la guerra.
Franquismu
Cuando'l 9 d'agostu de 1939 el gabinete de guerra foi sustituyíu por un nuevu gobiernu, los trés sectores de les Fuercies Armaes pasen a cuntar col so propiu ministeriu. P'asegurar la coordinación entres los trés armes foi establecíu un Altu Estáu Mayor, que'l so xefe adquiría, por esta causa, estraordinariu relieve. El nomáu foi Juan Vigón, y cuando esti sustituyó a Yagüe como ministru del Aire el cargu recayó en Francisco Martín Moreno Vigón ocupó'l cargu hasta'l 20 de xunetu de 1945, cuando foi sustituyíu pol tamién xeneral Eduardo González Gallarza.
Segunda guerra mundial
A Juan Vigón encamentóse-y la primer aición de tantéu, destinada a alliniar de manera más completa a España col III Reich, teniendo d'esplicar los problemes militares. El 3 de xunu de 1940 aprovechando'l so viaxe oficial a Alemaña, Franco confió-y personalmente la entrega a Hitler d'una carta felicitándo-y polos ésitos consiguíos, escusándose por non declarar la guerra, yá que si facer, los aliaos nun tardaríen n'apoderase de Canaries». Juan Vigón anunció, per primer vegada, el deséu que tenía España de controlar tou Marruecos.
Dende la esperiencia de la so entrevista con Hitler, suxure a Franco la necesidá d'ufiertar sofitu al Mariscal Petain por que Francia puede caltener les sos colonies naguaes pola Italia de Mussolini. Dos díes más tarde ye nomáu Ministru del Aire tres la destitución de Yagüe, cabeza del sector germanófilo que proponía imponer un cambéu de Réxime y favorecer la entrada d'España na guerra. Los díes 30 de xunu y 20 de xunetu de 1940 celebró dos tales entrevistes a soles col almirante Wilhelm Canaris, onde trataron dellos detalles de la Operación Félix, siéndo-y ufiertaos paracaidistes alemanes pal asaltu a Xibraltar. El ministru español esplicólu qu'España nun fixera'l menor preparativu al respeutu. Tantu Juan Vigón como Carlos Martínez Campos señaláron-y que la única situación na que Franco dexaría la entrada de contingentes alemanes sería en casu d'invasión aliada direuta.
Cuando Franco abandona'l territoriu español pa entrevistase en Bordighera con Benito Mussolini, apurre plenos poderes a un triunviratu formáu por Xosé Enrique Varela, Juan Vigón y Esteban Bilbao, toos monárquicos, tradicionalistes, y non germanófilos. Si daqué imprevistu asocedía, España tenía de ser conducida por ellos a la resistencia contra los alemanes.
De cara al conflictu bélicu foi partidariu de realizar aiciones polítiques compatibles cola neutralidá de cara a evitar la entrada en guerra de los Estaos Xuníos, arrenunciar a la pretensiones nel Marruecos francés y caltener abiertes les rutes comerciales. Estos criterios yeren sosteníos pol Exércitu y fueron espuestos por escritu al dictador.
Políticu monárquicu
thumb|right|Acompañando a [[Carmen Polo xunto a otres autoridaes nun viaxe de Franco a San Sebastián en 1941.]] Na primer xunta del Conseyu de Ministros celebrada'l 29 de xunetu de 1941, Juan Vigón plantegó la necesidá a Franco de nomar un presidente del Gobiernu.
Cuando'l alemanes tuvieron conocencia de la intención de Franco de restaurar la monarquía, Von Ribbentrop convida particularmente al ministru del Aire, consideráu voceru de don Xuan. Serrano Súñer opúnxose, y Vigón tuvo que refugar la invitación del so colega Goering.
1943 ye l'añu de les impaciencies monárquiques. Juan Vigón foi quiciabes el más carauterizáu de los miembros militares de Renovación Española que caltuvieron siempres la so fidelidá a Franco, lo mesmo qu'otros munchos monárquicos. Coincidiendo cola cayida de Mussolini, el 23 de xunetu de 1943, la prensa internacional anunciaba la constitución n'España d'un direutoriu militar que pudiera restaurar la monarquía, figurando munchos xenerales, ente ellos Juan Vigón. Nos sectores tradicionalistes causó sollerta la posible torna a la monarquía lliberal de 1874, y diecisiete figures prominentes del carlismu ellaboraron y roblaron un manifiestu que, per mediu del xeneral Vigón, llegó a manes de Franco.
Alcuerdos colos Estaos Xuníos
Tres la victoria eleutoral d'Eisenhower el 22 d'abril de 1953, algamóse un alcuerdu militar axustáu nos sos aspeutos militares por Juan Vigón y el xeneral norteamericanu August W. Kissner nos sos aspeutos militares. Esti alcuerdu supunxo l'abandonu de la tradicional neutralidá española —considerada entós superflua— de producise una guerra ente Estaos Xuníos y la Xunión Soviética.
Marqués de Vigón
Darréu xubió a teniente xeneral y pasó a ocupar la presidencia de la Xunta d'Enerxía Nuclear y del Institutu Nacional de Téunica Aeronáutica, cargos que desempeñó hasta la so muerte en 1955. Caltuvo siempres la so fidelidá a Franco, quien-y compensó col títulu nobiliariu de marqués de Vigón en 1955, tres el so fallecimientu.
Imputación póstuma por crímenes contra la humanidá y detención illegal
En 2008, foi unu de los trenta y cinco altos cargos del franquismu imputaos pola Audiencia Nacional nel sumariu instruyíu por Baltasar Garzón polos presuntos delitos de detención illegal y crímenes contra la humanidá que supuestamente seríen cometíos mientres la Guerra civil española y los primeros años del réxime de Franco. El xuez declaró escastada la responsabilidá criminal de Vigón cuando recibió constancia fehaciente del so fallecimientu, acaecíu más de cincuenta años antes. La instrucción de la causa foi tan polémica que Garzón aportó a acusáu de prevaricación, xulgáu y absueltu pol Tribunal Supremu.
Escritos
Foi autor d'un Manual de Fortificación y d'otros trabayos científicos sobre asuntos militares.
Arthur Ashe
Arthur Robert Ashe, Jr. foi un xugador afroamericanu de tenis de los Estaos Xuníos. Nacíu en Richmond, Virxinia, ye recordáu polos sos esfuerciu n'aiciones sociales y pola so reblagada pol tenis nos años 1970.
Biografía
De neñu, Ashe yera pequeñu y non perbién coordináu, anque depués yá na so adolescencia convertir nun bien bon xugador de tenis (ganando'l títulu del estáu) y de fútbol americano (ayudando al so equipu a ganar el títulu de la ciudá).
Empezó a llamar l'atención de los sos siguidores al recibir una beca de tenis na UCLA en 1963. Fuera'l pupilu de Walter Johnson, ex-entrenador d'Althea Gibson. Esi mesmu añu convertir nel primer xugador afroamericanu en formar parte d'un equipu estauxunidense de Copa Davis.
En 1965 convertir nel campeón individual del campeonatu de la NCAA norteamericana y ayudó a la UCLA a ganar el títulu d'equipu d'esi mesmu añu.
Dempués del so esitosu pasu poles universidaes entornar pol profesionalismo en 1969. Esi añu yera consideráu'l meyor tenista norteamericanu, depués de llograr imponese nel Abiertu d'Estaos Xuníos de 1968 y llevar a los Estaos Xuníos a consagrase campeón de Copa Davis esi mesmu añu.
Conociendo que los tenistes d'esi entós nun recibíen el dineru fayadizo por ganar con respectu a la crecedera de popularidá del deporte, Ashe foi una de les claves pa formar l'Asociación de Tenistes Profesionales (ATP). En 1969 foi-y refugada una visa de parte del gobiernu sudafricano, lo que-y torgó xugar nel tornéu d'esi país. Ashe usó esti fechu pa llamar l'atención sobre les polítiques del apartheid, abogando pola espulsión de Sudáfrica del circuitu profesional.
En 1970 consigue'l so segundu títulu de Grand Slam al ganar el Abiertu d'Australia al vencer na final al australianu Dick Crealy. Un añu dempués algamaría la final del mesmu tornéu pero vencería ante Ken Rosewall.
Dempués de dellos años de non bien bones resultaos, en 1975, Ashe xuega la so meyor temporada, consiguiendo'l so primera y únicu títulu en Wimbledon. El so últimu llogru importante fuera algamar la final del Abiertu d'Estaos Xuníos de 1972, na que perdió ante'l rumanu Ilie Nastase. Na final de Wimbledon ganó inesperadamente al Nᵘ1 Jimmy Connors. Hasta'l momentu caltiénse como l'únicu home de raza negra n'algamar los títulos d'Abiertu d'Australia, Wimbledon y Abiertu d'Estaos Xuníos. L'únicu otru en llograr un títulu de Grand Slam foi Yannick Noah en Roland Garros. Amás consiguió dos títulos de Grand Slam más na modalidá de dobles.
Nun llibru publicáu pol gran tenista Jack Kramer en 1979, Ashe apaez na so llista de los 21 xugadores más grandes de la historia del tenis.