cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Columba Domínguez
Vida personal
Al morrer Emilio en 1986, desamarróse un discutiniu sobre'l so testamentu, particularmente sobre la so impresionante fortaleza nel barriu de Coyoacán, al sur de la Ciudá de Méxicu. Emilio morrió intestado, y automáticamente, la so única fía sobreviviente, la escritora Adela Fernández y Fernández, foi nomada la so heredera universal, en perxuiciu de Columba, quien alegaba derechos sobre la propiedá. Acordies con Columba, Adela en realidá nun yera fía biolóxica d'Emilio, y él nun la adoptó llegalmente. Estos detalles, según la situación llegal, nunca fueron esclariaos, sobremanera dempués de la muerte de Adela en 2013.
Muerte
Columba Domínguez finó en miércoles 13 d'agostu de 2014 nel Hospital Ánxeles Santelena de la Ciudá de Méxicu de resultes d'un infartu, depués de permanecer internada mientres dellos díes por diversu entueyos derivaes de la neumonía. Los sos restos mortales fueron soterraos nel Panteón Mausoleos del Ángel, al sur de la Ciudá de Méxicu, cerca de la tumba onde reposen los restos del Indiu Fernández.
Filmografía
Curtiumetraxes
España
Italia
Méxicu
Videografía
Telenoveles
Discografía
Llau unu: Lado dos:
Goviller
Tien una población de y una superficie de  km².
Stirpium Adversaria Nova
Stirpium Adversaria Nova, ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu y botánicu flamencu, Matthias de L'Obel en collaboración con Pierre Pena.
En Stirpium, l'Obel describió 1.500 especies de manera precisa, indicando les llocalidaes onde eses especies fueron colectadas: ye una veraz flora de la contorna de Montpellier pero describe tamién plantes de Tirol, de Suiza y de Holanda. Y esa obra foi acompañada de 268 grabaos en madera tallao.
Krav Maga
Krav Maga o Kravmagá (hebréu: קרב מגע, lliteralmente "combate de contautu" o "combate cuerpu a cuerpu") ye un sistema eclécticu de combate principalmente a mano vacía desendolcáu n'Israel, qu'inclúi llucha y téuniques d'agarrar y golpiar, conocíu sobre too polos sos contrataques enforma violentos y eficaces, darréu que tamién lu aprienden a fuercies especiales d'élite per tol mundu. Deriva d'habilidaes pa la llucha caleyera desendolcaes por Imi Lichtenfeld, qu'usó la so formación como boxeador y como lluchador como mediu de defender a la población xudío nun tiempu d'actividaes antisemites na ciudá de Bratislava (capital de l'actual Eslovaquia) ente mediaos y finales de los años 1930. A finales de los 40, acabante emigrar a Israel, Lichtenfeld emprincipió a entrenar en combate cuerpu a cuerpu a lo qu'habíen ser les Fuercies de Defensa d'Israel (FDI), desendolcando les téuniques que diben conocese como Krav Maga. Dende entós éstes perfeicionáronse p'aplicase tanto al ámbitu civil como al militar.
La filosofía del Krav Maga básase na neutralización de l'amenaza, les maniobres defensives y ofensives realizaes de forma simultánea, y l'agresividá. El Krav Maga úsenlu les unidaes israelines de fuercies especiales “Sayeret”, y delles variantes enforma rellacionaes foron desendolcaes y adoptaes por organizaciones policiales y d'intelixencia, como Mossad, Shin Bet, FBI, ATF, DEA, ICE, o los SWAT de la policía neoyorquina y les fuercies d'operaciones especiales de los Estaos Xuníos. Hai delles organizaciones internacionales qu'enseñen variaciones del Krav Maga.
Historia
El Krav Maga entamólu na antigua Checoslovaquia Imi Lichtenfeld, tamién conocíu como Imi Sde-Or (el so apellíu, col significáu de "Campu Allumáu”, tornáu al hebréu) nos años 1930. De primeres enseñó'l so sistema de llucha en Bratislava col envís d'aidar a la proteición de la comunidá xudía llocal frente a los nazis. Más tarde, de la que llegó al Mandatu Británicu de Palestina, Lichtenfeld apenzó a enseñar Kapap (entrenamientu militar en diverses habilidaes personales) al Haganah, l'exércitu clandestín xudíu. Col establecimientu del Estáu d'Israel en 1948, Lichtenfeld convertióse nel Instructor Xefe d'Educación Física y Krav Maga na Escuela d'Acondicionamientu pal Combate de les Fuercies de Defensa d'Israel (FDI). Sirvió 15 años nel FDI, y nesi tiempu siguió desendolcando y refinando'l so métodu de combate cuerpu a cuerpu.
El gobiernu israelín reconoció a l'AIKM como heriede del sistema d'Imi Lichtenfeld. El Primer Ministru d'Israel reconoció al Gran Maestru Haim Gidon por so trabayu nel krav maga. Enantes de la so muerte, Imi Lichtenfeld espublizó una llista de los sos estudiantes de nivel cimeru y los sos graos, y dio-y veracidá a esti documentu pola presencia d'un notariu. Imi Lichtenfeld firmó l'anunciu de que'l Gran Maestru Haim Gidon tenía que tar presente nes graduaciones d'estudiantes o instructores de cintu marrón p'arriba.
Na actualidá
Tolos soldaos de les Fuercies de Defensa d'Israel, incluyendo les unidaes especiales “Sayeret”, deprienden Krav Maga como parte del so entrenamientu básicu, anque a la mayoría de los alumnos de les fuercies regulares nun-yos lleva muncha xera, malpenes una selmana d'entrenamientu con unes poques hores al día. Amás, el Krav Maga ye'l sistema defensivu táuticu emplegáu pa formar a la policía israelina, la intelixencia israelina y les divisiones de seguridá. El Krav Maga enséñase tamién a civiles, militares, y axencies policiales y de seguridá de tol mundu. L'exércitu suecu emplega daqué'l Krav Maga pal entrenamientu del combate cuerpu a cuerpu pa la guerra urbana. Pueden atopase escueles per dayures, d'Australia y el Reinu Xuníu a Sudáfrica. La Federación Internacional de Krav Maga en Netanya, al norte de Tel Aviv, entrena a dellos de los meyores guardies personales del mundu, qu'usen el Krav Maga como arte profesional de llucha por incluyir delles formes d'evacuar un VIP metanos un xentíu amenazante. Asina mesmo, les táutiques pa despachar aína a dellos oponentes son vitales pa los axentes de proteición personal. El Krav Maga tamién ta usándose nos territorios palestinos, sobre too pola so adautabilidá (los soldaos israelinos adáutenlu al llabor de controlar los xentíos desaforaos.
Hai tres niveles de práutica: pal exércitu, pa la policía, y pa la defensa personal civil. Estos tres niveles remanen diferentes téuniques debío a les sos aplicaciones especializaes (ataque, neutralización d'amenaces, o defensa personal).
Principios básicos
En xeneral nun hai regles en Krav Maga, darréu que ye una téunica de combate pa la defensa ensin llendes, utilizada pa caltener a salvo al prauticante y pa incapacitar al oponente por cualesquier mediu necesariu. Homes y muyeres sométense xeneralmente a los mesmos exercicios. Nun tien federación deportiva, y nun hai uniformes o vistimientos oficiales, anque delles organizaciones reconocen el progresu nel entrenamientu con insinies de grau, estremaos niveles, y cintos de color.
Los principios xenerales inclúin:
En resume la defensa y el contrataque tienen de ser lo más rápidos, potentes, curtios, naturales (sin artificios) y direutos que sía posible.
L'entrenamientu básicu ye una mecedura de trabayu aeróbicu y anaeróbicu. Al principiu pueden usase escudos proteutores y otres arbíes de proteición personal. Cámbiense los escenarios pa entrenar a los prauticantes en situaciones que pueden atopar davezu en patrulles caleyeres o béliques. Los escenarios simulaos aprienden a los estudiantes a refugar les distraiciones. Otros métodos d'entrenamientu p'aumentar el realismu pueden incluyir encañar los güeyos o exercitar a los estudiantes hasta la galdidura enantes d'enfrentalos a ataques simulaos, asina como entrenar nel esterior en superficies estremaes y en pilancos.
L'entrenamientu tamién inclúi decatase de les situaciones pa desendolcar el conocimientu de la rodiada d'ún y les circunstancies potencialmente amenazantes primero qu'asoceda l'ataque. Pue incluyir tamién formes d'enfrentase a situaciones potencialmente violentes, y métodos físicos y verbales d'evitar la violencia cuando ye posible.
Organizaciones
Hai numberoses organizaciones per tol mundu qu'enseñen Krav Maga o dalguna variante. Dende la muerte'l fundador, les diferencies espoxigaron, asina como la competición pol lideralgu. Delles organizaciones y persones reclamen ser los únicos herederos, mientres qu'otres afirmen que se trata d'un arte “abiertu” que nun tenía que ser propiedá de nenguna persona o grupu.
A pesar de los intentos de rexistrar comercialmente la marca Krav Maga, nun hai instructor o organización que seyan cabezaleros oficiales.
Haza'l 2001, la popularidá del krav maga entamó a espolletar. Los espertos creyen que les causes foron l'aumentu del interés individual pola seguridá personal tres los ataques terroristes de Nueva York y l'aumentu de la violencia nel mundu. Tamién delles organizaciones non tradicionales de krav maga algamaron popularidá y fixeron delles reclamaciones sobro'l llinax del sistema, certificaciones d'enseñanza y el supuestu usu de los respeutivos programes d'entrenamientu poles Fuercies de Defensa d'Israel, reclamaciones que non siempre resultaron verdaderes.
Ente les escueles más conocíes y prestixoses de Krav Maga tán: Asociación Israelina de Krav Maga, Federación Internacional de Krav Maga (IKMF), Federación de Krav Maga (KMF), Escuela Bukan de Krav Maga (BUKAN), Israeli Krav International (IKI), Krav Maga Worldwide (KMW), Asociación Mundial de Krav Maga (WKMA), Federación Europea de Krav Maga (FEKM), Unión Europea de Krav Maga (EKMU), ente otres.
Gorcy
Gorcy ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xeografía d'Andorra
El Principáu d'Andorra (nome llocal, Principat d'Andorra) ye un estáu de la Europa meridional, asitiáu nel cordal de los Pirineos orientales. Parte con España al sur y con Francia al norte.
Xeografía física
Ye un estáu ensin mariña, nel que s'atopen importantes cruces de caminos de los Pirineos.
Relieve
thumb|250px|left|Vista de satélite d'Andorra. La superficie d'Andorra, englobada na Península Ibérica, ye de 468 km². Ta na aguada meridional de los Pirineos. Ye una rexón de serrapatosos picos montascosos y estrechos valles por onde flúin numberosos cursos d'agua. Los sos cumes de materiales paleozoicos, en 65 montes percima de los 2.500 msnm. El puertu de Envalira llega a los 2.410 m. El monte más altu ye'l picu de Comapedrosa que, con una altitú de 2.942 msnm. El so territoriu estrémase básicamente en trés valles con forma de Y: el valle (vall en catalán) del Valira del Este, el valle del Valira del Norte que se xunen, depués pasen por Andorra la Vieya y traviesen un tercer valle, el del ríu Valira, qu'escurre escontra'l sur, onde se va xunir al Segre.
Ríos y llagos
Polos valles d'Andorra flúin numberosos cursos d'agua que se xunen pa formar el ríu Valira. La cuenca del Valira tien la forma de Y, colos sos dos afluentes más: el Valira del Norte (Valira del Nord) y el Valira del Este (Valira d'Orient). El Valira del Norte naz nos llagos de Tristaina, tien un percorríu de 14 km y pasa pela ciudá d'Ordino y La Massana hasta que llega a Escaldes-Engordany, onde se xune al Valira del Este. Esti segundu afluente del Valira naz na parte más oriental, tien un percorríu de 23 km y pasa peles ciudaes de Canillo y Encamp antes de llegar a la ciudá d'Escaldes-Engordany. Xuntos formen el Gran Valira, que percuerre 11,6 km. El so caudal añal mediu ye de 13 m³ cúbicos per segundu. Escurre escontra'l sur y acaba desaguando nel ríu Segre que, de la mesma, ye afluente del Ebro.
Por tol paisaxe d'Andorra atópense más de sesenta llagos de monte propios de tol Pirinéu. Los más representativos son el llagu de Juclar, que la so superficie ye la más estensa de tolos llagos del Principáu con 21 hectárees, y que, mientres la dómina braniza y pola consecuente falta d'agua, paez como si fueren tres lagos distintos: el llagu de l'Illa con 13 hectárees, l'estanque d'Engolasters (llagu artificial) con 7 hectárees y los trés llagos de Tristaina.
Clima
Andorra cunta con un clima mediterraneu d'altu monte nel que les temperatures en iviernu son fríes y en branu, nidios. Prodúcense variaciones nel clima dependiendo de l'altitú y l'orientación, pos por esa orientación montascosa hai grandes oscilaciones térmiques. Los valles tienen un clima que ye similar al clima templáu de los vecinos d'Andorra, pero por cuenta de la so mayor altitú, los iviernos tienden a ser más severos, el mugor inferior y los branos llixeramente más frescos. Les rexones percima de la llinia alpina de los árboles, a alredor de 2100–2400 msnm tienen un clima y praderíes alpinos. Les temperatures medies diaries máxima y mínima en Escaldes-Engordany son, respeutivamente, 28 °C y 15 °C en xunetu y 11 °C y -2 °C en xineru. Puede baxar hasta 10 graos baxo cero pel hibiernu y xubir hasta los 33 °C pel branu. La temperatura medio añal varia de 11 °C en Santuyano de Loria nel sur, a 8 °C en La Massana nel centru, y de 2 °C n'Arcalís nel norte.
El principáu tien un porcentaxe bien alto de díes soleyeros. Hai, de media, 300 díes al añu soleyeros. La solazu álgida diaria media varia de 1.150 W/m² en xunu a 280 W/m² n'avientu.
El clima ye secu. La precipitación media añal ye de 1071,9 mm pa tol país, pero varia según la parte del territoriu, siendo mayor cola altitú y de sur a norte. La parroquia más seca del país ye Santuyano de Loria (800 mm al añu) nel sur, y la más lluviosa ye Canillo (1100 mm al añu) nel norte. Les precipitaciones añales pueden superar los 1220 mm nes zones montascoses más altes. Los meses más secos tienden a ser xineru y febreru, y los más lluviosos, mayu, xunu y payares. Nos meses de branu hai poques agües, pero pueden ser bien intenses por cuenta de qu'acomúñense a nubes. Al atapecer ye cuando hai más precipitaciones salvo pel hibiernu que son, sobremanera, de nieve. La nieve cubre dafechu los valles septentrionales mientres dellos meses. Eses precipitaciones moderaes dexen cultivos nel branu.
Temperatures y precipitaciones n'Andorra
Fonte: "Tables de Clima" d'Andorra, en colonialvoyage.com.
Mediu ambiente
thumb|200px|[[Andorra la Vieya, Parque Central.]] N'Andorra atópase la ecorrexón monte de los Pirineos, que forma parte del bioma "Monte templáu de frondosas". Hai grandes estensiones montiegues de pinos y abeduriues debíu al clima mediterraneu d'altu monte que tien el país. Los montes ocupen 2/5 del territoriu, según tres pisos altitudinales: hasta 2200-2300 msnm abonda'l pinu negru, sustituyíu nos cumes pelos praos alpinos.
La Massana caltién una de les mases forestales más importantes d'Andorra (Bosc D'Arinsal). Nel 2004, el valle de Madriu-Perafita-Claror foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco. Amás, tien dos espacios protexíos como reserva de caza, Enclar (2.500 hectárees) y Xixerella (750 hai).
Xeografía humana
La población ye de 83.888 habitantes (est. xunetu de 2009), lo que da una densidá de población de 179,25 habitantes per quilómetru cuadráu. La población urbana ye'l 89% del total (2008), concentrándose nes poblaciones d'Andorra la Vieya y Escaldes-Engordany, onde se desenvuelven les principales actividaes económiques del país. El restu de la población atópase esvalixada nel mediu rural.
thumb|250px|Parroquies d'Andorra. Tocantes a los grupos étnicos el principal ye'l español 43%, al que siguen los andorranos 33%, portugueses 11%, franceses 7% y otros 6% (1998). L'idioma oficial ye'l catalán, anque se falen tamién castellán, francés y portugués. La relixón predominante ye'l catolicismu. Relixón: catolicismu.
La capital ye Andorra la Vieya que tien 24.574 habitantes (2007) y ye la sede del gobiernu. Sígen-y en población Les Escaldes, Encamp, Santuyano de Loria y La Massana.
Andorra ta estremada en siete territorios llamaos parroquies. Son puramente alministratives ensin autonomía propia; de la mesma, tienen divisiones menores. Son: Canillo, Encamp, Ordino, La Massana, Andorra la Vieya, Santuyano de Loria y Escaldes-Engordany
Xeografía económica
L'actividá humana centrar nel valle tresversal nordés-suroeste, qu'a partir del Puertu de Envalira (2.407 m) baxa hasta los 840 m, cuando'l ríu Valira entra n'España. thumb|left|250px|Sector de [[Grau Roig na estación d'esquí GrandValira. Pueden vese los picos Pic Baix d'el Cubil (2 705 m) y Montmalús (2 781 m).]] Los recursos naturales d'Andorra concentrar na enerxía hidroeléctrica, agua mineral, madera, mineral ferroso y plomu. La tierra arable representa'l 2,13% del usu de la tierra. A colleches permanentes dedícase 0% y otros 97,87% (2005). La central hidroeléctrica de Les Escaldes apurri enerxía p'Andorra y l'escedente esportar a Francia y España.
L'agricultura emplega al 0,3% de la población activa, la industria'l 20,8% y los servicios el 79% (2007). Nun hai datos de la composición del PIB por sector. Pero calcúlase que'l turismu, la pilastra principal de la pequeña y adinerada economía d'Andorra, supón más del 80%. Calcúlase que al añu visitar unos 2 millones de turistes, atraíos pol so estatus de tienda llibre d'impuestos y per los sos centros turísticos d'iviernu y de branu. La ventaya comparativa d'Andorra menguó apocayá conforme les economíes de les vecines Francia y España abriéronse, apurriendo una mayor disponibilidad de produc tos de consumu y tarifes aduaneres menores. El sector bancariu, col so estatus parcial de paraísu fiscal, tamién contribúi sustancialmente a la economía. La producción agrícola ye llindada, pos namái'l 2% de la tierra puede llabrase. Produz pequeñes cantidaes de centenu, trigu, cebada, avena y verdures; la mayor parte de la comida tien d'importase. La principal actividá ganadera ye la cría d'oveja. La principal industria ye'l turismusobremanera'l de la práutica de deportes d'iviernu, la cría de ganáu, la madera, la banca, el tabacu (pitos y puros), según muebles.
Tien 320 km de carreteres (2008). Nun hai víes ferriales nin fluviales.
Myrtaceae
thumb|262px|Beaufortia orbifolia. Myrtaceae, les mirtacees son una familia d'árboles o arbustos perennifolios, ricos n'aceites esenciales, perteneciente al orde Myrtales. Alredor de 130 xéneros y unes 2.900 especies de rexones tropicales y subtropicales, dalgunes n'Europa.
Carauterístiques
Son árboles o arbustos, raramente subarbustos; plantes hermafrodites o dacuando (Eucalyptus) con delles flores estaminaes. Fueyes simples, opuestes, raramente subalternes (sacante en dalgunos de los xéneros introducíos que tienen fueyes alternes), enteres (raramente crenadas), pelúcido-puntiaes, con glándules xeneralmente resinoses y arumoses; peciolaes, ensin estípules. Inflorescencies racemoses o cimosas, con frecuencia paniculadas o modificaes como glomérulos, dicasios o agrupaciones umbeliformes o les flores solitaries, bracteaes, axilares o raramente subterminales, flores abrazaes por un par de bractéoles; llobos de la mota comúnmente 4–5, llibres o inxeríos o rompiéndose irregularmente mientres l'antesis, o la mota caliptráu y circuncísil, comúnmente persistente; pétalos pequeños a grandes o ausentes, comúnmente blancos; estames comúnmente en númberu indefiníu, llibres, insertos sobre'l marxe del receptáculu, filiformes, anteres ditecas, dehiscentes por apertures llonxitudinales, polen triquetro; ovariu ínfero, con 2–dellos lóculos, óvulos 2 o numberosos, estilu simple, estigma capitáu o peltáu. Frutos carnosos en forma de bayes y drupes, o secos en forma de cápsules, aquenios o pixidios en delles especies introducíes; embrión variable.
Tau Piscis Austrini
Tau Piscis Austrini (τ PsA / 15 Piscis Austrini / HD 210302 / HR 8447) ye una estrella na constelación de Piscis Austrinus de magnitú aparente +4,92 que s'atopa a 61 años lluz del Sistema Solar.
Tau Piscis Austrini ye una nana mariella de tipu espectral F6V con una temperatura efectivo de 6465 K, unos 700 K más caliente que'l Sol. Con una masa un 28% mayor que la masa solar, tien una lluminosidá 3 vegaes mayor que la lluminosidá solar. La so velocidá de rotación ye de siquier 13,6 km/s, lo que trai un periodu de rotación igual o inferior a 5,46 díes, sensiblemente más curtiu que'l del Sol, que ye de 27 díes. Tien una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— llixeramente cimeru a la de la nuesa estrella ([M/H] = +0,06). Más antigua que'l Sol, la so edá envalórase en 5400 millones d'años aproximao.
Pola so relativa proximidá y les sos carauterístiques físiques Tau Piscis Austrini foi escoyida ente los oxetivos del proyeutu Terrestrial Planet Finder pa la busca de planetes terrestres.
Comtesse Dash
miniatura|Retrato de la condesa Dash, de [[Charles de Steuben.]] Gabrielle Anne de Cisternes de Courtiras, conocida pol so pseudónimu «La Comtesse Dash», foi una escritora francesa.
Biografía
Nacida'l 1 d'agostu de 1804 en Poitiers, yera fía de M. de Courteras. Al embarcase na so carrera lliteraria, escoyería como pseudónimu'l nome del so perru favoritu, «Dash». La so primer obra, Le jeu de reinar, foi publicada en 1839. Ente los sos principales escritos atópense La belle aux yeux d'or (1860), Les galanteries de la cour de Louis XVe y La sorcière du roi (1861), Le nain du diable (1862), Les dernières amours de Mme. Dubarry (1864), y La bague empoisonnée (1866). En 1864 apaeció publicada una escoyeta de les sos obres, en 34 volumes. Caltuvo amistá col escritor Alexandre Dumas. Casada col marqués de St. Mars, finó na so ciudá natal el 9 de setiembre de 1872.
Stirpium Australasicarum Herbarii Hugeliani Decades Trés
Stirpium Australasicarum Herbarii Hugeliani Decades Trés, (embrivíu Stirp. Herb. Hügel.), ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol botánicu d'Austria, numismáticu, políticu, y sinólogu, Stephan Ladislaus Endlicher. Espublizóse nel añu 1838.
Myrothamnaceae
Les mirotamnacees (Myrothamnaceae) son una familia d'anxospermes del orde Gunnerales. Consta d'un únicu xéneru, Myrothamnus Welw. con dos especies, distribuyíes por África oriental y meridional y Madagascar.
Ecoloxía
Les estructures florales presenten un claru síndrome anemófilu, con ausencia de néctar, a pesar del eleváu númberu d'óvulos, calter pocu avezáu nesti tipu de plantes y que s'esplicó como una adautación al hábitat por demás duru pa la guañada de les plántulas, lo qu'implica la necesidá de xenerar numberoses diáspores. Les granes son anemócoras.
Les especies de Myrothamnus son plantes xerófitas, poiquilohídricas, tamién llamaes reviviscentes, al ser capaces de rehidratarse y volver a la funcionalidad (sobremanera les fueyes) tres enllargaos periodos de seca. Ocupen hábitats por demás grebos, con periodos secos de 4-8 meses, llegando inclusive a los 2 años ensin agües. Nestes circunstancies, la planta toma agua non yá polos raigaños, sinón tamién polos hidatodos presentes nos dientes de les fueyes.
Fitoquímica
Presenten arbutina, miricetina, acedu elágico, galotaninos y dihidrocalcones. Les fueyes tienen una elevada concentración d'arabinosa acomuñada a pectina, probablemente en forma de polímeros d'arabinano, lo que se rellaciona cola so capacidá de sobrevivir a periodos repitíos de desecación estrema y rehidratación. Plantes non cianogenéticas. Proantocianidines presentes (cianidina). Flavonoles presentes (kaempferol y quercetina).
Usos
Myrothamnus flabellifolius presenta propiedaes melecinales, probablemente debíes a la presencia de arbutina.
Posición sistemática
Les mirotamnacees son un grupu d'anxospermes que s'inclúin nel clado de les eudicotiledóneas. En sistemes previos, la so posición foi problemática, acomuñándose frecuentemente coles Cercidifilacees nun variopinto Orde Hamamelidales, o bien coles buxacees y les geisolomatacees. Los analises moleculares recién, xunto con nuevos datos morfolóxicos, dexaron rellacionala coles guneracees como'l so grupu hermano, nel grau basal de les Eudicotiledóneas, siendo reconocida como una de les families integrantes del orde de les gunnerales. Anque se plantegó la posibilidá d'axuntar dambes families hermanes nuna sola (APG II ), les diferencies morfolóxiques ente dambes fadríen difícil la definición de la familia única resultante. ).
Táxones incluyíos
Un únicu xéneru, Myrothamnus Welw., 1.859 (= Myosurandra Baill., 1.870, especie tipu Myosurandra moschata Baill., 1.870), con dos especies:
Notes
El frutu interprétase dacuando como un plurifolículo de dehiscencia septicida o como un esquizocarpo, dáu'l curtiu espaciu en que se topen soldaos los carpelos. Nun hai unanimidá nel tratamientu de les estructures qu'equí se consideren tépalos, y qu'en delles referencies considérense simples bráctees.
Teodosio I el Grande
Flavio Teodosio, Teodosio I o tamién nel senu católicu como Teodosio el Grande, foi emperador de los romanos dende 19 de xineru de 379, como Dominus Noster Flavius Theodosius Augustus, hasta la so muerte, divinizáu como Divus Theodosius. Promovíu a la dignidá imperial tres el desastre d'Adrianópolis, primero compartió'l poder con Graciano y Valentiniano II. El 15 de mayu de 392, Teodosio axuntó les porciones oriental y occidental del Imperiu, siendo l'últimu emperador en gobernar tol mundu romanu. Dempués de la so muerte, les dos partes del Imperiu dixebráronse definitivamente.
Con al respeutive de la so política relixosa, siguió cola persecución a los paganos y tomó la trascendental decisión de faer del cristianismu niceno o catolicismu la relixón oficial del Imperiu por aciu el Edictu de Tesalónica de 380.
Oríxenes y carrera militar
thumb|left|150px|Bustu de Teodosio I en llocalidá [[provincia de Segovia|segoviana de Coca (España), donáu por Cándido López Sanz.]]
Tau Persei
Tau Persei (τ Per / 18 Persei / HR 854) ye una estrella na constelación de Perséu de magnitú aparente +3,93. Anque nun tien nome propiu habitual, en China yera conocida como Ta Ling, «el gran montículo». Alcuéntrase a 272 años lluz del Sistema Solar.
Teodosio I el Grande
Oríxenes y carrera militar
Teodosio nació en Hispania, en Cauca, (actual Coca) o en Itálica o la so contorna, fíu d'un oficial militar, Teodosio el Viejo, conocíu na dómina como'l comes Theodosius. Acompañó al so padre a Britannia p'ayudar a acabar cola Gran Combalechadura en 368. Yera comandante militar (dux) de Mesia, una provincia romana nel Danubiu inferior, en 374. Sicasí, pocu dempués, y alredor de la dómina de la repentina cayida en desgracia y execución del so padre, Teodosio retirar a Hispania. La razón del so retiru, y la rellación (si ye que la había) ente él y la muerte del so padre non queda clara. Ye posible que fuera cesáu nel so mandu pol emperador Valentiniano I dempués de la perda de dos de les lexones de Teodosio ante los sármatas a finales de 374.
La muerte de Valentiniano I en 375 creó un pandemónium políticu. Tarreciendo más persecuciones por cuenta de les sos rellaciones familiares, Teodosio retirar a les sos propiedaes hispanes, onde s'afixo a la vida d'un patriciu de provincies.
Tau Persei
Tau Persei ye una estrella binaria compuesta por una xigante mariella de tipu espectral G4III y 5160 K de temperatura superficial, y una estrella blanca de la secuencia principal de tipu A4V con una temperatura de 8970 K. La xigante mariella ye 150 vegaes más lluminosa que'l Sol y el so radiu ye 14 vegaes más grande que'l radiu solar. La estrella blanca ye menos lluminosa —pero 26 vegaes más lluminosa que'l Sol— y significativamente más pequeña, con un radiu de 2,2 radios solares. La so velocidá de rotación —50 km/s— implica que'l so periodu de rotación ye de 1,8 díes.
Teodosio I el Grande
Familia
De la so primer esposa, la probablemente hispana Aelia Flacila Augusta, tuvo dos fíos, Arcadio y Honorio y una fía, Aelia Pulqueria; Arcadio foi'l so herederu n'Oriente y Honorio n'Occidente. Tantu Aelia Flacila como Pulqueria morrieron en 385.
Tau Persei
El periodu orbital del sistema ye de 4,419 años, siendo la separación media ente los dos componentes de 4,2 UA. La órbita ye marcadamente escéntrica, con una separación mínima nel periastru de 1,13 UA y de 7,2 UA nel apoastru. Amás Tau Persei ye una binaria eclipsante: mientres dos díes produz una cayida del so rellumu dende magnitú +3,93 a +4,07 cuando la estrella xigante pasa delantre de la estrella blanca nun eclís parcial, una y bones la primera nun llega a ocular dafechu a la segunda. L'otru eclís, cuando la estrella blanca pasa delantre de la xigante mariella, ye demasiáu leve pa ser reparáu.
Teodosio I el Grande
Familia
La so segunda esposa (nunca declarada Augusta) foi Gala, fía del emperador Valentiniano I y la so tercer esposa Justina. Teodosio y Gala tuvieron trés fíos que fueron un neñu, Graciano, nacíu en 388 que morrió nuevu y una fía, Aelia Gala Placidia (392–450). Placidia foi la única descendiente que llegó a adulta y más tarde convirtióse en emperatriz; un tercer fíu (un neñu), Juan, morrió cola so madre mientres el partu en 394.
Política diplomática colos godos
thumb|200px|Provincies romanes a lo llargo del Danubiu amosando [[Dacia (provincia romana)|Dacia, Mesia y Tracia, con Sarmatia al norte y Germania al noroeste.]]
Teodosio viose forzáu al costosu espediente d'embarcar los sos reclutes a Exiptu y reemplazalos con romanos más esperimentaos, pero entá había cambeos d'aliances que producieron reveses militares. Graciano unvió xenerales a llimpiar les diócesis de Iliria de godos (Panonia y Dalmacia), y Teodosio foi capaz, finalmente, d'entrar en Constantinopla el 24 de payares de 380, dempués de dos campañes. Los trataos finales col restu de les fuercies godes, roblaos el 3 d'ochobre de 382, dexaron a amplios contingentes de godos principalmente tervingios establecese a lo llargo de la frontera danubiana meridional na provincia de Tracia y gobernase a sigo mesmos con bastante amplitú.
Guerres civiles nel Imperiu
thumb|200px|Les divisiones alministratives del Imperiu romanu en 395, so Teodosio I.
Dempués de la muerte de Graciano en 383, l'interés de Teodosio centrar nel Imperiu romanu d'Occidente yá que l'usurpador Magno Máximu tomara toles provincies d'Occidente salvu Italia. L'amenaza autoproclamada yera contraria a los intereses de Teodosio, yá que l'emperador reinante, Valentiniano II, enemigu de Máximu, yera'l so aliáu. Teodosio, sicasí, foi incapaz de faer gran cosa con Máximu por cuenta del so entá desaparente capacidá militar y viose forzáu a caltener la so atención n'asuntos locales. Sicasí, cuando Máximu empezó la invasión d'Italia en 387, Teodosio viose forzáu a entrar n'aición. Los exércitos de Teodosio y Máximu atopar en 388 en Poetovio y Máximu foi derrotáu. El 28 d'agostu de 388 Máximu foi executáu.
Surdieron de nuevu problemes, dempués d'atopase a Valentiniano aforcáu na so habitación. El magister militum Arbogastes atribuyir a un suicidiu. Arbogastes, incapaz d'asumir el papel d'emperador, escoyó a Flavio Eugenio, enantes maestru de retórica. Eugenio empezó un programa de restauración de la fe pagana, y buscó, en devanéu, la reconocencia de Teodosio. En xineru de 393, Teodosio dio al so fíu Honorio el rangu plenu de augusto d'Occidente, aludiendo a la falta de llexitimidá d'Eugenio.
Teodosio fixo campaña en contra d'Eugenio. Los dos exércitos atopar na batalla del Frígido en setiembre de 394. La batalla empezó'l 5 de setiembre de 394 con un asaltu fronteru total per parte de Teodosio contra les fuercies d'Eugenio. Teodosio foi refugáu y Eugenio pensó que la batalla taba acabada. Nel campu de Teodosio la perda del día menguó la moral. Dizse que Teodosio recibió la visita de dos «caballeru celestiales vistíos tou de blancu» que-y dieron ánimos. A otru día, la batalla volvió empezar y les fuercies de Teodosio viéronse ayudaes por un fenómenu natural conocíu como'l Bora, que produz vientos ciclónicos. El Bora sopló direutamente contra les fuercies d'Eugenio y rompió la llinia.
El campu d'Eugenio foi tomáu por asaltu y Eugenio foi prindáu y pocu dempués executáu. Asina Teodosio convertir nel únicu emperador.
Teodosio el mecenes
thumb|200px|Teodosio ufierta una corona de lloréu al vencedor, na base de mármol del obeliscu de [[Tutmosis III nel Hipódromu de Constantinopla.]]
Tau Puppis
Tau Puppis ye una xigante naranxa de tipu espectral K1III con una temperatura superficial averada de 4600 K, yá que nun hai midíes precises de la so temperatura efectivo. Incluyendo la radiación infrarroxo qu'emite, la so lluminosidá ye 270 vegaes mayor que la del Sol. Tien un radiu 26 vegaes más grande que'l radiu solar, equivalente a 0,12 UA. Con una masa de 3,3 mases solares, anguaño ye una estrella estable que funde heliu nel so nucleu internu. Cuando nació —hai unos 300 millones d'años— yera una estrella muncho más caliente de tipu B7V.
Tau Puppis tien una compañera estelar detectada per aciu espectroscopia. El periodu orbital d'esta compañera invisible ye de 1066 díes (2,91 años). La separación media al respective de la xigante naranxa ye de 3 UA, magar la escentricidá de la órbita (ε = 0,09) fai que varie llixeramente. Piénsase que l'acompañante puede ser una nana colorada.
Teodosio I el Grande
Teodosio el mecenes
Teodosio supervisó la retirada en 390 d'un obeliscu exipciu dende Alexandría a Constantinopla. Anguaño ye conocíu como'l obeliscu de Teodosio y entá permanez de pies nel Hipódromu, que yera'l centru de la vida pública de Constantinopla y escena de tracamundiu políticu. Volver alzar el monolitu foi un desafíu pa la teunoloxía que s'afinara na construcción d'armes d'asediu. L'obeliscu, entá reconocible como un símbolo solar, treslladárase dende Karnak a Alexandría xunto col que güei ye'l obeliscu laterano de Constancio II. L'obeliscu laterano foi embarcáu a Roma pocu dempués, pero l'otru pasó toa una xeneración tendíu nos muelles por cuenta de la dificultá que representaba intentar embarcalo a Constantinopla. Col tiempu, l'obeliscu estazar nel tránsitu. La base de mármol blancu ta totalmente cubierta por baxorrelieves documentando la casa Imperial y la fazaña d'inxeniería de treslladalo a Constantinopla. Teodosio y la familia imperial tán dixebraos de los nobles ente los espectadores nel palcu imperial con una cubierta sobre ellos como signu del so estatus. El naturalismu del arte romano tradicional n'asemeyaes escenes dio pasu nestos relieves a un arte conceptual: la escurre d'orde, decoro y rangu respeutivu, espresáu n'apertaes fileres de cares. D'esta manera empezar a poner de manifiestu que les temes formales empiecen a desbancar los detalles transitorios de la vida mundana, celebraos nos semeyes paganos. El cristianismu acababa de ser adoptáu como la nueva relixón d'estáu.
El Forum Tauri de Constantinopla foi rebautizado y redecorado como'l foru de Teodosio, incluyendo una columna y un arcu de trunfu nel so honor.
El cristianismu niceno convertir en relixón d'estáu
Teodosio promovió'l trinitarismu niceno dientro del cristianismu y el cristianismu dientro del Imperiu. El 27 de febreru de 380, declaró'l cristianismu na so versión ortodoxa la única relixón imperial lexítima, acabando col sofitu del Estáu a la relixón romana tradicional y prohibió la "adoración pública" de los antiguos dioses.
Credo niceno
Nel sieglu IV, la Ilesia cristiana taba estremada pol discutiniu sobre la divinidá de Xesucristo, la so rellación con Dios Padre y la naturaleza de la Trinidá. En 325, Constantín I convocó'l concilio de Nicea, qu'afirmó que Jesús, el Fíu, yera igual al Padre, unu col Padre, y de la mesma sustancia (homoousios en griegu). El concilio condergó les enseñances del teólogu Arrio: que'l Fíu foi creáu inferior a Dios Padre, y que'l Padre y el Fíu yeren d'una sustancia similar (homoiousios en griegu) pero non idéntica (vease Antitrinitarismo). A pesar de la decisión del concilio, siguió'l discutiniu. Al tiempu del ascensu de Teodosio, había entá delles facciones eclesiástiques que promocionaben una cristoloxía alternativa.
Arrianos
Anque nengún de los principales clérigos dientro del Imperiu xuntárense explícitamente a Arrio (un presbíteru d'Alexandría, Exiptu) o les sos enseñances, entá había dalgunos qu'usaben la fórmula homoiousios, y otros qu'intentaben refugar l'alderique diciendo a cencielles que Jesús yera como (homoios en griegu) Dios Padre, ensin falar de sustancia (ousia). Toos estos non nicenos frecuentemente yeren denominaos arrianu (esto ye, siguidores de Arrio) polos sos oponentes, anque ellos mesmos nun s'identificaríen como tales.
thumb|200px|Nel aviesu d'esta moneda acuñada baxu [[Valentiniano II co-gobernante de Teodosios en 379-392, tanto Valentiniano como Teodosio son representaos con halos.]]
L'emperador Valente favoreciera al grupu qu'usaba la fórmula homoios; tratar de la teoloxía predominante en gran parte d'Oriente y, so los fíos de Constantín el Grande, introducir n'Occidente. Teodosio, pela so parte, siguía de cerca'l credo niceno que yera la interpretación dominante n'Occidente y sostenida pola importante ilesia d'Alexandría.
Saint-Martin-de-la-Porte
Saint-Martin-de-la-Porte ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Teodosio I el Grande
Establecimientu de la ortodoxa nicena
El 26 de payares de 380, dos díes depués de llegar a Constantinopla, Teodosio espulsó al obispu non niceno, Demófilo de Constantinopla, y nomó a Melecio patriarca d'Antioquía, y Gregorio Nacianceno, unu de los Padres capadocios d'Antioquía (güei en Turquía), patriarca de Constantinopla. Teodosio acababa de ser bautizáu, pol obispu Acolio de Tesalónica, mientres una severa enfermedá, como yera frecuente nel mundu del primer cristianismu.
El 27 de febreru de 380 él, Graciano y Valentiniano II publicaron un edictu por que tolos sos súbditos profesaren la fe de los obispos de Roma y Alexandría (esto ye, la fe nicena). El movimientu foi principalmente una ofensiva contra les diverses creencies que surdieren fora del arrianismu, pero sectes disidentes menores, tales como los macedonios, tamién fueron prohibíes. El testu exactu d'esti decretu, axuntáu nel Codex Theodosianus XVI.1.2, foi:
En mayu de 381, Teodosio convocó un nuevu concilio ecuménicu en Constantinopla pa reparar la cisma ente Oriente y Occidente sobre la base de la ortodoxa nicena. «El concilio proponíase afitar la ortodoxa, incluyendo a la misteriosa Tercer persona de la Trinidá, l'Espíritu Santu que, anque igual que'l Padre 'procedía' d'Él, ente que'l Fíu foi 'niciáu' por él». El concilio tamién «condergó les herexíes apolonia y macedonia, clarificó les xurisdicciones eclesiástiques según les fronteres civiles de les diócesis y decidió que Constantinopla yera la segunda en precedencia al respeutive de Roma».
Cola muerte de Valente, el proteutor de los arrianos, la so derrota probablemente estropió'l prestíu de la facción homoiana.
Muerte del emperador romanu d'Occidente Valentiniano II
El 15 de mayu de 392 Valentiniano II foi atopáu aforcáu na so residencia na ciudá de Vienne na Galia. El paganu y soldáu francu Arbogastes, proteutor de Valentiniano y magister militum, afirmó que yera un suicidiu. Arbogastes y Valentiniano apostárense frecuentemente'l gobiernu sobre l'Imperiu romanu d'Occidente, y Valentiniano tamién se quexara del control de Arbogastes sobre él a Teodosio. Asina que cuando la noticia de la so muerte llegó a Constantinopla, Teodosio creyó, o siquier abarruntó, que Arbogastes taba mintiendo y qu'entamara la desapaición de Valentiniano. Estos barruntos amontar cola elevación por Arbogastes d'un tal Eugenio, oficial paganu, a la posición d'Emperador d'Occidente, y les velaes acusaciones que Ambrosio, l'Obispu de Milán, llanzó mientres la oración aciaga por Valentiniano.
La muerte de Valentiniano II fixo españar la guerra civil ente Eugenio y Teodosio sobre'l gobiernu d'Occidente na batalla del Frígido. La resultancia, la victoria oriental, llevó a la postrera y curtia unificación del Imperiu romanu so Teodosio, y la postrera y irreparable división del imperiu tres la so muerte.
Proscripción del paganismu
Mientres la primer parte del so gobiernu, Teodosio paez escaecer el prestíu semi-oficial de los obispos cristianos; ello ye qu'había verbalizado el so sofitu al caltenimientu de templos o estatues paganes como edificios públicos preseos. A principios del so reináu, Teodosio yera abondo tolerante colos paganos, pos precisaba'l sofitu de la influyente clase dirixente pagana. Sicasí, col tiempu, erradicaría les últimes muertes de paganismu con gran severidá. El so primer intentu d'enzancar el paganismu foi en 381 cuando repitió la prohibición de Constantín del sacrificiu.
En 388 unvió un prefeutu a Siria, Exiptu, y Asia Menor col propósitu d'eslleir asociaciones paganes y destruyir los sos templos. El Serapeum d'Alexandría foi destruyíu mientres esta campaña. Nuna serie de decretos llamaos los decretos teodosianos» progresivamente declaró qu'aquelles fiestes paganes que nun se convirtieron en fiestes cristianes seríen entós díes llaborables (en 389).
Teodosio participó n'aiciones de los cristianos contra los principales llugares paganos: la destrucción del xigantescu serapeum d'Alexandría por soldaos y ciudadanos cristianos locales en 392, acordies coles fontes cristianes autorizada por Teodosio (extirpium malum), hai de trate en contraste con un complicáu fondu de violencia menos espectacular na ciudá: Eusebio menta engarradielles caleyeres n'Alexandría ente cristianos y non cristianos yá nel añu 249, y los non cristianos participaren nes lluches por y en contra d'Atanasio en 341 y 356. «En 363 mataron al obispu Jorge por actos repitíos de manifiestu escándalu, insultu y pillaje de les ayalgues más sagraes de la ciudá». Que la destrucción del serapeum significara la destrucción o saquéu de la biblioteca, que la biblioteca dexara d'esistir antes, o que los fondos fueren calteníos n'otru llugar, ye un asuntu qu'entá nun ta claru (Ver Destrucción en Biblioteca d'Alexandría).
thumb|200px|[[Ambrosio de Milán|San Ambrosio y l'emperador Teodosio, Anton van Dyck.]]
Por decretu de 391, Teodosio acabó tamién colos subsidios qu'entá s'esmucir escontra dellos restos del paganismu civil grecorromanu. El fueu eterno del Templu de Vesta, nel Foru Romanu, foi escastáu y les vírxenes vestales fueron eslleíes. Les persones que celebraren dalgún auspicio y/o practicaren los ritos paganos seríen castigaes. Miembros paganos del Senáu en Roma apelaron a Teodosio pa restaurar l'Altar de la Victoria na Sede del Senáu pero esti negóse. Dempués de los postreros Xuegos Olímpicos de 393, Teodosio atayó los xuegos, por llomalos de paganos. Acabóse asina col cálculu de les feches poles Olimpiaes. Agora Teodosio representar a sigo mesmu nes monedes sosteniendo'l lábaro.
L'aparente cambéu de política que s'aprecia nos decretos teodosianos» foi atribuyíu de cutiu a la creciente influencia d'Ambrosio, obispu de Milán. Merez la pena destacar qu'en 390, Ambrosio escomulgara a Teodosio, quien apocayá ordenara la masacre de 7000 habitantes de Tesalónica, en respuesta al asesinatu del so gobernador militar establecíu na ciudá, y que Teodosio llevó a cabu varios meses de penitencia pública. La escomunión foi temporal y Ambrosio non lo readmitiría hasta que Teodosio nun amosó públicu arrepentimientu, colo cual l'obispu demostró la so autoridá frente al emperador.
Dellos historiadores modernos como R. Malcolm cuestionen les consecuencies de les lleis contra los paganos. Otros siguen aprofiando la importancia del sofitu imperial al cristianismu como potenciador de conversiones, tantu pola prohibición de los cultos paganos como pol repartu prioritariu de cargos públicos ente cristianos.
Paz interreligiosa
Pero por cuenta de que gran parte del exércitu entá yera paganu y tarreciendo una rebelión, prohibió la persecución de los paganos, pero caltener contra los herexes. Anque nun se restablecieron el fueu perpetuo del templu de Vesta nin l'altar de la Victoria, caltúvose l'Academia d'Atenes.
Muerte
thumb|200px|Partición del Imperiu a la so muerte en [[395. En colloráu la pars occidentalis, en violeta la pars orientalis. A lo llargo de les fronteres del Imperiu, les llinies negres correspuenden a los llimes.]] Teodosio morrió en Milán d'un edema vascular el 17 de xineru de 395. Ambrosio entamó'l so entierru nuna finca de Milán. Ambrosio pronunció un panexíricu tituláu De Obitu Theodosii ante Estilicón y Honorio nel que detalló la supresión de la herexía y el paganismu. Los sos restos mortales fueron treslladaos definitivamente a Constantinopla el 8 de payares de 395. La Ilesia ortodoxa reconocer como santu.
Grand-Failly
Grand-Failly ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Grimonviller
Grimonviller ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Conceição Ferreira
Conceição Ferreira ye una atleta portuguesa retirada especializada na prueba de 10000 m, na que consiguió ser subcampeona europea en 1994.
Grimonviller
Tien una población de y una superficie de  km².
Conceição Ferreira
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Européu d'Atletismu de 1994 ganó la medaya de plata na prueba de 10000 metros, con un tiempu de 31:32.82 segundos, llegando a meta tres el so compatriota Fernanda Ribeiro y per delantre de la suiza Daria Nauer (bronce).
Fumana procumbens
La jarilla rastrera (Fumana procumbens) ye una planta de la familia de les cistacees. thumb|240px|Detalle de la flor thumb|240px|Vista de la planta
Descripción
Arbustu nanu estendíu d'hasta 40 cm, de fueyes alternes de punta fina, lliniales, y con pelos marxinales estendíos; estípules ausentes. Flores marielles, de 1,5-2 cm de diámetru, solitaries en axiles foliares y ensin formar inflorescencia. Cabillos aproximao igual de llongures que les fueyes axacentes, recurvaes dende la so base. Floria en primavera.
Hábitat
Praos caliares secos, fasteres cascayoses. Crez tamién en terrenes de carbaes y tomillares ralos.
Distribución
Gran parte d'Europa sacante Europa septentrional, Irlanda, Gran Bretaña, Holanda y Polonia
Taxonomía
procumbens: epítetu llatín que significa "postrada".