cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leopoldo Fortunato Galtieri
Historia previa a la Presidencia
En 1981, tres la retirada de Videla de la presidencia y el nomamientu de Roberto Eduardo Viola, Galtieri visitó los Estaos Xuníos en función oficial. L'alministración Reagan, que lo consideraba un "xeneral maxestosu", vía al réxime militar como a una fuercia allegao na llucha contra'l comunismu, recibir cálidamente y apurrió-y información y asistencia de seguridá.
Anglosaxones
Anglosaxón ye un términu que designa a los pueblos xermánicos qu'invadieron el sur y l'este de la Gran Bretaña, dende principios del sieglu V hasta la conquista normanda nel añu 1066. La era anglosaxona denota el periodu de la historia inglesa ente aproximao l'añu 550 y la conquista normanda. Amás, el términu ye utilizáu pa denominar al idioma agora llamáu (n'inglés) Old English, faláu y escritu polos anglosaxones y los sos descendientes en gran parte de lo qu'agora ye Inglaterra y partir sureste d'Escocia ente mediaos del sieglu V y mediaos del sieglu XII.
Leopoldo Fortunato Galtieri
Presidencia
Siendo partidariu de la llinia dura opuesta a cualquier apertura democrática, Galtieri encabeza la oposición interna a Viola quien termina destituyíu pola nuevu xunta militar que termina nomando finalmente a Galtieri como presidente de la nación.
Anglosaxones
El monxu benedictín Beda escribió a principios del sieglu VIII identificando a los ingleses como descendientes de tres tribus xermániques:
Leopoldo Fortunato Galtieri
Presidencia
Les midíes económiques del ministru d'Economía nomáu por Galtieri, el renombráu téunicu civil Roberto Alemann, fueron non menos ortodoxes que les de los sos antecesores. La restricción del gastu públicu, la compresión del circulante, la privatización de bienes estatales y la conxelación de los salarios llevaron a una pergrave depresión económica. La recesión llevó al zarru de numberoses industries (siendo Citroën y La Cantábrica les más destacaes) y a midíes drástiques d'amenorgamientu de personal per parte d'otres.
Anglosaxones
El so idioma deriva del dialeutu xermánicu occidental «ingvaeonico» y evolucionó a partir del sieglu XI al inglés mediu. L'anglosaxón estremar en cuatro dialeutos principales: el saxón occidental, el dialeutu mercio, el dialeutu northumbrio y el kéntico.
Leopoldo Fortunato Galtieri
Presidencia
El descontentu popular, enriáu al traviés de la xunta multipartidaria y les organizaciones sindicales, algamó cotes estremes. Una movilización convocada a finales de marzu por organizaciones polítiques y sindicales sol lema "Paz, Pan y Trabayu" foi reprimida, dexando un muertu y decenes de mancaos.
Llinguaxe de Zuyuá
El Llinguaxe de Zuyua, o Zuyua Than, ye un términu qu'apaez mentáu nos varios Chilam Balam hasta agora descubiertos. Ye un oxetu de bancia ente los antropólogos, filólogos ya historiadores estudiosos de la civilización maya, yá que esisten delles teoríes alrodiu de qué ye exactamente'l llamáu llinguaxe de Zuyua, y cuál yera la so función real.
Leopoldo Fortunato Galtieri
Guerra de les Malvines
thumb|300px|Galtieri na so visita a les islles Malvines el 22 d'abril de 1982, xunto al Xeneral de Brigada [[Oscar Luis Jofre.]]
Llinguaxe de Zuyuá
Teniendo esto en cuenta, paez esistir un consensu ente los estudiosos de qu'ésti llinguaxe se trata, siquier en parte, d'una manera d'escritura cargao con figures poétiques, metafóriques y retóriques onde ye posible que s'escuendan testos mitolóxicos, relixosos o históricos, detrás d'un aparente conxuntu de paráboles y acertijos.
Anglosaxones
Etimoloxía
El términu anglosaxón» provién en primer instancia del inglés Anglo-Saxon y ésti de dellos escritos del tiempu del rei Alfredo'l Grande quien al paecer frecuentemente utilizaba'l títulu Rex Anglorum Saxonum o rex Angul-Saxonum (Rei de los Saxones Ingleses). Amás, el términu tenía tamién un significáu políticu que denotaba a los pueblos Saxono y Anglo so un mesmu lideralgu (el d'Alfredo).
Les pallabres del idioma anglosaxón ænglisc y Angelcynn (Angle-kin, gens Anglorum) cuando fueron identificaes per vegada primera perdieren yá'l so sentíu orixinal de referise a los Anglos, estremándolos de los Saxones.
Leopoldo Fortunato Galtieri
Guerra de les Malvines
En 1981 la xunta militar, con especial énfasis de l'Armada, decidió que 1982 diba ser l'añu de les islles Malvines, porque'l réxime militar enfrentaba un fuerte descontentu social y económicu. Ente marzu y abril de 1982 hubo cinco manifestaciones contra'l gobiernu militar, trés d'elles entamaes polos familiares de los sumíos y toes reprimíes duramente. La popularidá del gobiernu taba en francu descensu, mientres la inflación crecía y el PIB amenorgar nun 11,45%; el réxime militar se desmoronaba y Galtieri entendió que les Fuercies Armaes nun teníen el suficiente poder pa evitar la transición democrática que yá apaecía nel escenariu políticu.
Anglosaxones
Etimoloxía
Los nativos británicos, qu'escribíen tantu en llatín como en galés, referir a los invasores y vecinos como Saxones o Saeson. La última denominación (Saeson) ye entá anguaño utilizada na pallabra galesa que denota al pueblu inglés; na pallabra gaélica d'Escocia saesonach y na pallabra irlandesa Sasanach.
Leopoldo Fortunato Galtieri
Guerra de les Malvines
La recuperación de les islles Malvines foi percibida como un elementu que diba apigurar a la descontenta sociedá arxentina. Dempués de seis años de dictadura, la Xunta Militar precisaba d'una victoria, tres una operación dramático pero necesario pa xunir al país, cola recuperación de les islles Malvines, un naguáu suañu de la sociedá arxentina paecía la manera ideal de llogralo.
Llinguaxe de Zuyuá
Referencies
MITU Y REALIDÁ DE ZUYUA : CULIEBRA EMPLUMADA Y LOPEZ AUSTIN, A. Y LOPEZ LUJAN. Editorial: Fondo Cultura (Mexico).
Anglosaxones
Etimoloxía
Depués, el términu Angli Saxones paez ser usáu antes nel continente que na isla, aproximao un sieglu antes del usu del Rei Alfredo, por Pablo'l Diáconu, historiador de los Lombardos, probablemente al envís d'estremar los Saxones ingleses de los Saxones continentales (Ealdseaxe, lliteralmente "vieyos saxones").
Los anglos (del anglosaxón Engle, Angle) probablemente tomaren el so nome del so anterior llugar d'orixe en, Angul (anguaño Anglia), una rexón con forma de gabitu (compárese coles pallabres anglosaxones angel, angul "anzuelu" y anga "gabitu").
Leopoldo Fortunato Galtieri
Guerra de les Malvines
Siguiendo'l modelu de l'albortada Operación Soberanía pa la solución del entá pendiente Conflictu del Beagle con Chile, Galtieri dio llugar el 26 de marzu a la Operación Rosario, un plan de desembarcu en Islles Malvines pa enriar nel conflictu bélicu la animosidad popular. El 2 d'abril de 1982 un contingente al mandu del contralmirante Carlos Büsser desembarcó na Islla Soledá, tomaron prisioneru al gobernador británicu de les islles ensin causar baxes enemigues pa evitar una reaición británica nel futuru. El desembarcu y toma de la capital insular, Port Stanley, a la que se rebautizó Puertu Arxentín, con trés baxes militares, provocó una fuerte adhesión popular, con manifestaciones públiques de sofitu, la sociedá Arxentina escaeciera a los sumíos, a la depresión causada polos militares y al desastre económicu; yera'l sentimientu Malvines.
La empresa militar, entamada sol supuestu de que la situación xeográfica de les islles fadría imprácticas les aiciones militares de los británicos, llueu tuvo que faer frente a una bien cimera fuercia de l'Armada enemiga. El réxime militar del xeneral Augusto Pinochet en Chile, al que la dictadura arxentina consideraba como l'enemigu númberu 1, apurrió tol sofitu loxísticu necesariu a les tropes britániques, les tropes britániques non solo cuntaben cola ayuda militar y loxística d'Inglaterra tamién tenía una operación secreta col dictador chilenu Augusto Pinochet qu'optaba con collaborar cola ofensiva inglesa. Les tropes arxentines, n'inferioridá loxística y d'intelixencia, ensin sofitu naval y con desaparente sofitu aereu, magar llograr dellos ésitos parciales especialmente n'ataques aéreos llanzaos dende'l continente contra la fuercia naval británica, viéronse llueu nuna posición insostenible.
Anglosaxones
Oríxenes (400-600 DC)
La migración de los pueblos xermanos escontra la Britania dende'l norte d'Alemaña, Holanda y el sur d'Escandinavia ye rexistrada dende'l sieglu V. En base al Historia ecclesiastica gentis Anglorum de Beda, la población invasora yera compuesta por Anglos, Saxones y Xutos. Sicasí, evidencies posteriores indiquen la presencia de Frisones y Francos. Amás, otros de los primeros rexistros de tales migraciones puede vese na Crónica anglosaxona.
Leopoldo Fortunato Galtieri
Guerra de les Malvines
Sicasí, el réxime caltuvo mientres tola guerra de Malvines un poderosu aparatu propagandísticu pa caltener l'adhesión popular. Los comunicaos oficiales, retresmitíos obligatoriamente por toes el emisores de radio y televisión, concentraben l'atención de too l'espectru políticu; ferriales adversarios del réxime militar viéronse llevaos pola situación a espresar el so respaldu a l'aición militar. Realizáronse fuertes campañes pa sofitar económica y materialmente a les fuercies armaes esplegaes nes islles  pero la inmensa mayoría d'eses donaciones enxamás llegaron el so destín. El fundimientu, del destructor británicu HMS Sheffield (D80) el 4 de mayu que foi algamáu por un misil Exocet y fundióse una selmana dempués, foi ocasión de celebraciones populares. La información real sobre l'estáu de los combates penerábase curioso pa caltener altes les mires, de tal manera que la ocupación de les islles poles fuercies britániques tres la batalla de Pradería del Gansu la más cruel de les batalles el 29 de mayu caltúvose de callao hasta que'l 14 de xunu el xeneral Mario Benjamín Menéndez, gobernador militar de Malvines, rindió Puertu Arxentín a tropes bien cimeres.
Anglosaxones
La cristianización de Gran Bretaña
thumb|242px|right|Cascu de [[Sutton Hoo, del añu 625.]] Los britanos celtes, según los escoceses y irlandeses, permanecieron fieles al cristianismu. Tres la evanxelización d'Irlanda, la ilesia celta da un gran impulsu al cristianismu unviando a San Columba a Escocia, quien convierte a los pictos nel añu 563 y funda un monesteriu na islla d'Iona.
En 597, el Papa Gregorio I el Grande unvia a Agustín de Canterbury a Kent con cuarenta monxos benedictíns romanos col oxetivu mayor de convertir a los anglosaxones nun fechu conocíu como la Misión gregoriana. El rei Ethelberto de Kent (560-616), casáu con una reina franca cristiana, convertir al cristianismu: San Adalberto. San Agustín funda un monesteriu en Canterbury, onde ye coronáu obispu en 601, y recibe poderes pa nomar obispos. Dende entós Canterbury ye la sede oficial de la Ilesia Romana en Gran Bretaña. Poco dempués empecípiase la construcción de les catedrales de Rochester y Londres (la Catedral de San Pablo).
Leopoldo Fortunato Galtieri
Guerra de les Malvines
La desilusión provocada pola derrota soliviantó les tensiones reprimíes mientres la guerra. Galtieri arrenunció'l 17 de xunu; el cargu foi ocupáu interinamente pol so Ministru d'Interior, el xeneral de división Alfredo Oscar Saint-Jean. Leopoldo Galtieri pasó a retiru'l 18 de xunu y foi nomáu al frente del exércitu'l teniente xeneral Cristino Nicolaides. Darréu, el 17 d'agostu d'esi añu Basilio Lami Dozo pasó a retiru y nomó al brigadier xeneral Augusto Jorge Hughes como nuevu titular de l'aeronáutica. Finalmente la xunta terminar d'anovar cuando l'almirante Rubén Oscar Franco reemplazó a Jorge Anaya al mandu de la armada'l 1 d'ochobre de 1982.
Causes xudiciales
Mientres la presidencia de Raúl Alfonsín, Galtieri foi xulgáu en 1985, xunto colos demás líderes militares, polos crímenes cometíos mientres la dictadura nel denomináu Xuiciu a les Xuntes, nel que resultó absueltu.
En 1986 foi xulgáu pola so actuación na Guerra de Malvines, onde se-y atopó culpable de neglixencia y otres faltes como responsable de la guerra de Malvines en mayu de 1986, polo que foi sentenciáu a doce años de prisión y degradáu. Una corte d'apelación en fueru "civil" refrendó'l fallu en 1988, perdiendo'l grau militar. Cumplió cinco años de prisión hasta ser indultáu y restituyíu el so grau militar pol entós presidente Carlos Menem en 1990, nesa causa y la de terrorismu d'estáu, nuna decisión que causó muncho discutiniu.
En xunetu de 2002 el xuez Claudio Bonadío ordenó'l so procesamientu y arrestu domiciliariu como prisión preventiva al reabrir les causes nes que taba arreyáu sobre la desapaición de menores y otros crímenes de lesa humanidá mientres el periodu del so serviciu al frente del Segundu Cuerpu d'Exércitu.
Muerte
La so deteriorada salú, por causa del so alcoholismu crónico, y avanzada edá dexáron-y siguir na so casa hasta que foi internáu con cuenta d'añu por entueyos derivaes d'un cáncer del páncrees. El 12 de xineru de 2003 morrió por causa de un paru cardiaco.
Clara Espar
Clara Espar Llaquet ye una xugadora de water-polo española. Ye hermana de la tamién xugadora internacional Anni Espar y el so padre ye l'entrenador de balonmano Xesco Espar.
Audun-le-Tiche
Audun-le-Tiche ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Clara Espar
Internacional
Participó nel mundial de 2015 de Kazán y al añu siguiente nos Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016, nel que l'equipu español consiguió'l quintu puestu.
Catalogue of North American Plants North of Mexico
Catalogue of North American Plants North of Mexico (embrivíu Cat. N. Amer. Pl.) ye un llibru de botánica escritu pol naturalista estauxunidense, Amos Arthur Heller y espublizáu col nome de Catalogue of North American plants North of Mexico, exclusive of the lower Cryptogams nel añu 1898.
Anglosaxones
La cristianización de Gran Bretaña
En 633, el rei cristianu San Oswaldo unifica Northumbria y llapada a San Aidan y a los monxos de Dowe pa entamar la conversión de los súbditos del reinu. San Aidan funda'l monesteriu de la islla de Lindisfarne.
Darréu, Oswy, nuevu rei de Northumbria (641-670), derrota a los mercios en 655 ya impon-yos el cristianismu. Aquel día, los britanos celtes, qu'evanxelizaben a les clases baxes, rompieren la so rellación con Roma. El rei Oswy convoca'l Sínodu de Whitby y unifica la Ilesia sol primáu del grecoparlante Teodoro de Tarsu, arzobispu de Canterbury. Teodoro funda monesterios y crea una estructura diocesana que va permanecer hasta la Edá Media.
La unidá eclesiástica llograda xune a los distintos pueblos ingleses, con una llingua común, y resurde la vida urbana en redol a les principales ilesies. Amás introduzse la cultura escrita, de la que como únicu testimoniu del sieglu VIII llegónos el poema épicu n'inglés antiguu Beowulf.
Heptarquía (600–800)
thumb|350px|right|Allugamientu xeneral de los pueblos anglosaxones hacia l'añu [[600 DC]]
Ethelberto como otros reis foi reconocíu polos reis vecinos como Bretwalda (líder britanu). La llamada 'Supremacía Mercia' dominó mientres el sieglu VIII anque nun foi bien constante. Ethelbaldo y Offa, los dos reis más poderosos, algamaron un prestíu eleváu. Offa, rei de Mercia (757-796), llega a apoderar tolos reinos sacante'l de Northumbria, Wessex y les tierres al norte del Humber. Offa ye'l primeru en llamase rei de los ingleses. Abarganó a los británicos de Gales cola muralla de Offa, una barrera defensiva de 240 km de llargor. Esti periodu ye descritu como la "heptarquía", anque tal términu ta perdiendo anguaño'l so usu nel ámbitu académicu.
La pallabra surde en función de que los siete reinos de Northumbria, Mercia, Kent, Anglia Oriental, Essex, Sussex y el de Wessex fueron los gobiernos más importantes del sur de Britania. Estudios recién demostraron que les teoríes de la 'heptarquía' nun tán basaes realmente n'evidencia confiable y ye más probable que'l poder bazcuyara ente munchos más 'reinos'. Otros 'reinos' políticamente importantes mientres esti periodu fueron: Hwicce, Magonsaete, Lindsey y el d'Anglos medios.
La dómina viquinga y la conquista normanda (800-1066)
Va Ser Egberto, rei de Wessex (802-839), quien venza a los mercios. Invade Kent y llogra apoderar Inglaterra. Ye l'añu 827.
Les primeres incursiones de los viquingos daneses asoceden en 789. La so finalidá yera'l pillaje. Pero ente 830 y 860, flotes de cientos de barcos internar pol estuariu del Támesis y fáense con territorios. En 865, una gran armada viquinga danesa desembarca en East Anglia y toma York en 867. En 869, facer con Northumbria y East Anglia y en 870 deciden invadir Wessex, pero agora atopen una fuerte resistencia per parte del rei Etelredo I.
Alfredo'l Grande, hermanu d'Etelredo I y el so socesor (871-899), axusta colos viquingos y llogra qu'éstos respeten el so reinu mientres conquisten Mercia. Pero nel 878 ataquen Wessex de nuevu, y Alfredo busca abellugu nes marismes de Somerset, onde recluta un exércitu que va vencer n'Edington. Pol tratáu de Wedmore (878), Alfredo acepta que los viquingos daneses ocupen gran parte d'Inglaterra. El rei viquingu Guthrum ye bautizáu y coronáu como monarca de Danelaw.
La estratexa d'Alfredo yera ganar tiempu p'asitiar les bases d'una nación unificada y formar un exércitu y una armada eficaces. Del pulsu del rei Alfredo naz el feudalismu inglés. En 866 toma Londres, constrúi trenta ciudaes fortificaes, con fines defensivos y comerciales, y conquista parte de Mercia. La victoria d'Alfredo'l Grande n'Edington, Wiltshire nel añu 878 llevó daqué de paz a los reinos. D'esta manera llogra qu'a partir de 890 los daneses apenes acosen el so reinu. Pero al tener Jorvik, los daneses teníen un importante puntu estratéxicu de sofitu n'Inglaterra.
Un fechu importante mientres el sieglu IX foi l'ascensión del Reinu de Wessex, a finales del reináu d'Alfredo'l Grande, el mesmu foi reconocíu como xefe supremu por otros reinaos sureños. Darréu, el so nietu Athelstan, ye consideráu como'l primer rei de facto sobre lo que güei consideramos como Inglaterra.
Escontra fines del sieglu X empezó a surdir un interés anováu de los escandinavos per Inglaterra, coles conquistes de Svend I y el so fíu Canutu'l Grande. Hacia l'añu 1066 esistieron trés lords que reclamaben el tronu inglés, llevando esto a dos invasiones y a les batalles de Stamford Bridge y a la Batalla de Hastings. Esta postrera anunciaba l'entamu de la conquista normanda, que terminaría col derrocamientu de la política y forma de gobiernu anglosaxona y el so reemplazu coles lleis normandes.
Dempués de la conquista Normanda
Dempués de la conquista, la nobleza anglosaxona habíase o bien exiliáu o pasara a les files de los llabradores. Foi envaloráu qu'alredor de solo'l 8 per cientu de les tierres atopar so dominiu anglosaxón hacia l'añu 1087. Munchos nobles anglosaxones fuxeron a Escocia, Irlanda y Escandinavia. L'Imperiu Bizantín convertir nun destín avezáu de los soldaos anglosaxones una y bones los bizantinos precisaben de mercenarios. Los mesmos tornáronse parte importante de la Guardia varega, hasta esi momentu, principalmente compuesta por escandinavos. Sicasí, la población d'Inglaterra caltener na so mayoría d'ascendencia anglosaxona; pa ellos, el cambéu inmediatu foi pequeñu, namái camudaren un lord anglosaxón per unu Normandu.
Fin del dominiu danés
Nel añu 991 produzse una nueva invasión danesa, que vence na batalla de Maldon. Ante'l nuevu ataque, el rei Etelredo II (968-1016) casar en 1001 cola fía del duque de Normandía p'asegurase'l so sofitu. Pero los ataques viquingos arrecian y el rei danés Svend Forkbeard invade Inglaterra nel 1013 con ánimu de conquista, faciéndose con Oxford y Londres. Ethelred fuxe a Normandía.
Al poco tiempu, en 1014, muerre Sveyn, y los daneses d'Inglaterra acepten como rei al so fíu Knut –Canutu'l Grande-, quien en 1016 vence a Edmund Ironside, fíu de Ethelred. Canutu casóse cola vilba de Edmund, convertir al cristianismu y ye proclamáu rei d'Inglaterra (1016-1035). Canutu convoca una gran asamblea en 1018 y llogra la conciliación d'ingleses y daneses, xurando respetar les lleis y tradiciones anglosaxones.
En Dinamarca muerre'l rei Harald II de Dinamarca, hermanu de Canutu, colo qu'ésti asume la corona danesa y desábrrese progresivamente d'Inglaterra. Conquista Noruega y recibe homenaxe del rei d'Escocia. La llinia de socesión danesa n'Inglaterra escastar definitivamente en 1042.
Cuando los daneses desparecieron de les Islles Britániques, restáurase la dinastía de Wessex nun fíu de Ethelred, Eduardo'l Confesor (1042-1066), qu'introduz definitivamente'l feudalismu n'Inglaterra. Asina, el Witan -formáu por nobles, obispos y homes influyentes- escueye al rei y aconseyar. El territoriu articular en condaos, que la so alministración correspuende a un tribunal y xérif, en representación del rei. Tamién s'enllanta'l catastru como eficaz sistema de recaldación de tributos y impuestos.
A pesar de qu'Eduardo fixera votu de castidá, contrái matrimoniu cola fía de Godwin, conde de Wessex y Kent. Tresllada la Corte a Londres y arródiase de conseyeros normandos –Eduardo educárase en Normandía-, designando a unu d'ellos, Roberto de Jumieges, como Arzobispu de Canterbury. Eduardo ye espacháu pol Papa del so votu de pelegrinar a Roma en cuenta de la construcción de l'abadía de Westminster, nes cercaníes de palaciu.
El rei Eduardo goció de gran popularidá ente'l so pueblu, quien convirtió la so memoria nel símbolu de la Inglaterra independiente.
Eduardo muerre ensin descendencia. A partir de 1050 lluchen pol poder Godwin y los sos fíos Sveynd, Haroldo y Tostig, el rei Magnus I de Noruega y el so fíu Harald Haardrade, según Guillermo, fíu bastardu del duque Roberto I de Normandía. Va Ser precisamente'l postreru, Guillermo, quien, en venciendo na batalla de Hastings el 14 d'ochobre de 1066, seya coronáu na abadía de Westminster como nuevu rei'l día de Navidá d'esi mesmu añu.
Arquiteutura
Les primeres estructures topaes na Britania yeren na so mayoría simples, nun predominaba l'usu de mampostería, sacante pa los cimientos, y utilizábase madera con teyaos de paya. Preferíen nun asitiase nes antigües ciudaes romanes sinón que construyíen pequeños pueblos cercanos a los sos centros agrícoles, nel vau de los ríos o allugaos de tala forma que sirvieren de puertos.
Queden solo unos pocos restos de l'arquiteutura anglosaxona. Siquier unes cincuenta ilesies son d'orixe anglosaxón. Anque na mayoría de los casos l'arquiteutura anglosaxona ocupa solo una porción de les estructures o s'atopen bien alteriaes. Toles ilesies que persisten, sacante una de madera, fueron construyíes con piedres o lladriyos y en dellos casos evidencian reutilizar materiales y trabayos romanos.
Les carauterístiques arquiteutóniques de les construcciones relixoses anglosaxones tomen dende influyencies celtes nes primeres construcciones; basíliques influyíes pola arquiteutura románica; al periodu anglosaxón tardíu con una arquiteutura que se caracterizaba por tener pilastres ensin capitel, arcaes ciegues, formes de balustre y abertures de forma triangular.
Arte
thumb|150px|Xoyería anglosaxona
thumb|150px|L'ayalga Pentney
L'arte anglosaxono anterior a la d'Alfredo el Grande (871-899) ye na so mayoría d'estilu Envierno-Saxón o insular, un amiestu de téuniques y motivos anglosaxones y celtes. L'ayalga de Sutton Hoo ye un exemplu de trabayu del metal y xoyería de les dómines tempranes de la cultura anglosaxona. El periodu que va dende'l reináu d'Alfredo'l grande hasta la conquista normanda, cola reanimación de la economía inglesa y la so cultura depués del fin de les incursiones viquingues lleva a un estilu distintu nel arte anglosaxono al haber contautu colos enclinos del continente.
L'arte anglosaxono ye principalmente conocíu anguaño al traviés de los manuscritos ilustraos, como'l "Benediccional de San Ethelwold" (Biblioteca Británica) y el "Misal de Leofric" (Oxford Bodleian Library, MS Bodl, 579). Dambes pieces de referencia del "Estilu Winchester" tardíu, que recuerda al arte Envierno-Saxón, al arte carolinxo y al bizantín pol estilu y la iconografía combinando les tradiciones ornamentales del norte coles tradiciones figuratives del Mediterraneu. Por casu, el Salteriu de Hartley foi una copia del Salteriu d'Utrecht carolinxu — el cual foi una importante influyencia na creación del estilu anglosaxón de dibuxu a pluma.
Los manuscritos nun fueron la única forma d'arte anglosaxono, sicasí son los que perduraron en mayor cantidá frente a otros oxetos. Aquellos contemporáneos d'Europa envaloraron a la orfebrería y al bordáu anglosaxón (Opus anglicanum) como de muncha calidá. Quiciabes, la pieza meyor conocida del arte anglosaxono ye'l "Tapiz de Bayeux", que foi encargáu por un veceru normandu a artistes ingleses que trabayaben según el tradicional estilu anglosaxón. L'exemplu más popular del arte anglosaxono atópase nes monedes, con miles d'exemplares esistentes. Los artistes anglosaxones tamién trabayaron el frescu, el marfil, la escultura en piedra, el metal y l'esmalte; pero solo unes poques pieces d'elles llograron sobrevivir.
Llingua
L'idioma anglosaxón, o inglés antiguu, foi aquel faláu na dómina d'Alfredo'l Grande y siguió siendo l'idioma más común d'Inglaterra (non nel Danelaw) hasta la conquista normanda de 1066, cuando so la influyencia del idioma Anglo-normandu faláu pola clase dominante l'anglosaxón empezó a evolucionar escontra'l Inglés mediu nun periodu que toma dende 1150 hasta 1500.
L'anglosaxón ye una llingua muncho más cercana a les llingües xermániques que l'inglés mediu. Ye una llingua muncho menos llatinizada y retién munches carauterístiques morfolóxiques (como la flexón nominal y verbal) que se perdieron mientres los sieglos XII a XIV. Los idiomes qu'anguaño son más cercanos al anglosaxón son los frisios, que son falaos por dellos habitantes del norte d'Alemaña, Holanda y otres partes de Dinamarca.
Lliteratura
Los trabayos más famosos inclúin el poema "Beowulf"; la "Crónica anglosaxona" (una coleición d'historia inglesa antigua) y el Cædmon's Hymn del sieglu VII ye'l testu lliterariu inglés más antiguu del cual tiense conocencia.
Relixón
Les creencies de los nativos pre-cristianos yeren una forma paganismu xermánicu y polo tanto bien cercanu al nórdicu como a otres cultures xermániques pre-cristianes.
El cristianismu foi moviendo gradualmente les relixones natives de los ingleses ente los sieglos VII y VIII. El cristianismu celta foi introducíu en Northumbria y Mercia per mediu de monxos dend'Irlanda; pero depués, el Sínodu de Whitby estableció la opción pol ritu romanu. Por cuenta de que los nuevos clérigos fueron los cronistes ya historiadores, l'antigua relixón perdióse parcialmente antes de ser rexistrada. Anguaño, la conocencia que se tien d'ella básase principalmente en costumes, folclor, testos, nexos etimolóxicos y afayos arqueolóxicos.
Una de les poques referencies rexistraes ye la d'un Rei de Kent qu'afirmaba que solamente s'axuntaría col misioneru Agustín de Canterbury a cielu abiertu, onde taría so la proteición del dios de los cielos, Wōdean. Amás, les prohibiciones cristianes escrites sobre actos paganos son unes de les fontes principales d'información pa los historiadores alrodiu de les creencies pre-cristianes.
A pesar de tales prohibiciones, numberosos elementos de la cultura pre-cristiana de los anglosaxones sobrevivieron al procesu de cristianización. Por casu, los nomes ingleses de los díes de la selmana.
Augny
Augny ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alejandro González Iñárritu
Alejandro González Iñárritu ye un cineasta, guionista, productor, llocutor y compositor mexicanu, ganador de cuatro premios Óscar. Ye consideráu unu de los meyores cineastes anguaño.
Iñarritu guarda una amistá colos direutores mexicanos Guillermo del Toro y Alfonso Cuarón, xuntos son conocíos como "Los Trés Amigos del Cine", quien recibieron la reconocencia de la crítica gracies a los sos respeutivos trabayos. González Iñárritu ye'l primer cineasta mexicanu en llograr dos veces consecutives el premiu Óscar al Meyor direutor y el Premiu del Sindicatu de Direutores (DGA). Tamién ye'l primeru en dirixir una cinta ganadora del premiu a la Meyor película que da añalmente l'Academia d'Artes y Ciencies Cinematográfiques. Amás, recibió'l premiu al meyor direutor nel festival de Cannes (2006), pol so trabayu na cinta Babel.
Los sos seis llargumetraxes, Amores perros (2000), 21 gramos (2003), Babel (2006), Biutiful (2010) Birdman (2014) y The Revenant (2015) fueron aclamaos pola crítica a nivel mundial, toos ellos recibieron premios en festivales internacionales y nominaciones al Óscar en distintes categoríes. A lo llargo de la so carrera Iñarritu ganó 4 Globos d'oru, 3 premios BAFTA y un premiu al Meyor Direutor del festival de Cannes. En 2015 ganó 3 premiu Óscar pola so película Birdman: premiu al meyor direutor, meyor guión orixinal y meyor película. En 2016 ganó un premiu Óscar pola so película The Revenant: al meyor direutor, convirtiéndose asina, nel primer mexicanu y el tercer cineasta en ganar dos premios Óscar de manera consecutiva, na categoría de meyor direutor nos postreros 60 años (Lo habíen consiguíu antes John Ford en 1940-1941 y Joseph L. Mankiewicz en 1949-1950).
WFM
Dempués de los sos viaxes, el cineasta tornó a la Ciudá de Méxicu ya ingresó a la Univesidad Iberoamericana, en 1985, González Iñárritu empezó la so carrera na estación mexicana de radio WFM y dos años más tarde dexa a un llau la carrera de comunicación pa dedicase de llenu a la práutica. En 1987, aportó al direutor d'esta estación de rock y música llétrica. A lo llargo de los próximos cinco años, el cineasta entrevista a estrelles mundiales de rock y tresmite conciertos de rock en direuto vía satélite. Por cinco años consecutivos, WFM convertir na estación númberu unu de la ciudá de Méxicu. De 1987 a 1989, compunxo la música pa seis películes mexicanes. González Iñárritu considera que la música tuvo más influyencia nél de lo que tuvieron les películes.
Z Films
Nos años noventa, creó Z Films con Raúl Olvera en Méxicu cola cuenta d'empezar a escribir, producir y dirixir películes, curtios, audiovisuales, anuncios y programes de televisión. Con Z Films, González Iñárritu empezó a escribir, producir y dirixir curtiumetraxes y anuncios. Mientres la so esploración en televisión, González Iñárritu estudió direición de teatru mientres trés años col prestixosu dramaturgu y direutor de teatru polacu Ludwik Margules y con Judith Weston en Los Angeles. En 1995, González Iñárritu escribió y dirixó'l so primer pilotu de televisión, Detrás del dineru, protagonizáu por Miguel Bosé. Z Films convertir nuna de les mayores compañíes de producción y más relevantes de Méxicu. Sofitó y fomentó el llanzamientu de siete nuevos direutores nel campu de la publicidá y el cine.
Amores perros
En 1999 el cineasta dirixó'l so primer llargumetraxe Amores perros, escrita por Guillermo Arriaga. Amores Perros esploró la sociedá mexicana de la capital cola perspeutiva de trés histories que s'enxareyen. En 2000, Amores perros estrenar nel Festival de Cannes y ganó el gran premiu de la selmana de la crítica. Tamién foi la película que presentó al públicu a Gael García Bernal, quien apaecería más tarde en Babel y Rudo y Cursi, cinta producida por Iñarritu. Amores perros foi esi añu la película más premiada nos festivales de cine y foi nomada al Óscar como Meyor Película Estranxera.
Babel
En 2005 González Iñárritu llanzó la so tercer película, Babel, la postrera de la so "triloxía de la muerte" (cintes que tienen temática similar y hestories coneutaes y non lliniales), escrita nuevamente por Guillermo Enraigona. Asitiada en 3 continentes, 4 países, y en 4 idiomes distintos, Babel consiste en cuatro histories asitiaes en Marruecos, Méxicu, Estaos Xuníos, y Xapón. La película tuvo como protagonistes a les estrelles Brad Pitt, Cate Blanchett y Gael García Bernal, pero tamién presentó un repartu de nuevos actores como Adriana Barraza, Rinko Kikuchi y trabayó tamién con una gran cantidá de non actores nes hestories de Marruecos y Xapón. La película compitió nel Festival de Cannes 2006 ónde González Iñárritu ganó'l premiu al Meyor Direutor (Prix de La Mise en Scene), convirtiéndose nel primer direutor nacíu en Méxicu en ganar dichu reconocencia.
Babel foi estrenada nel payares de 2006 y recibió 7 nominaciones pa la Edición 79 de los Premios de l'Academia, incluyendo Meyor Película y Meyor Direutor. Gustavo Santaolalla, el compositor del filme, recibió'l premiu de l'Academia a la Meyor banda sonora. El 15 de xineru de 2007, la cinta ganó'l Globu d'Oru a la Meyor Película Dramática. González Iñarritu convertir nel primer cineasta mexicanu nomáu al Óscar como Meyor direutor y al premiu del Sindicatu de Direutores(DGA). Dempués de la so tercer collaboración, González Iñárritu y el so compañeru de redaición, Guillermo Arriaga, dixebráronse profesionalmente pa centrase nes sos visiones individuales y crecer como cineastes.
Biutiful
260px|miniaturadeimagen|derecha|Alejandro González Iñárritu en 2008 En 2008 y 2009 González Iñárritu escribió, dirixó y produció Biutiful, protagonizada por Javier Bardem.
El guión foi escritu por Alejandro González Iñárritu, Nicolás Giacobone y Armando Bo Jr estableciendo asina'l so nuevu equipu de collaboradores na escritura.
La película presentar nel Festival de Cannes el 17 de mayu de 2011. Javier Bardem ganó'l premiu del Meyor Actor (compartíu con Elio Germano por La nostra vita) en Cannes. Biutiful recibió nuevamente dos nominaciones al Óscar como Meyor Película Estranxera y una nominación al Óscar pa Meyor Actuación Masculina.
Biutiful ye la segunda película n'español, idioma nativu de González Iñárritu, dende'l so debú, Amores perros.
Per segunda ocasión na so carrera, Alejandro González Iñárritu recibe una nominación al Óscar na categoría d'Meyor Película d'Idioma Estranxeru y per primer vegada un actor nuna película n'idioma español ye nomáu al Óscar como Meyor Actor.
Birdman
Mientres la primavera del 2013 González Iñárritu rodó en Nueva York la so quinta película titulada Birdman or the unexpected virtue of ignorance.
Birdman foi filmada na ciudá de Nueva York mientres la primavera de 2013 con un presupuestu de 16.5 millones de dólares, financiada conxuntamente por New Regency y Fox Searchlight Pictures. Foi estrenada n'agostu de 2014 mientres el Festival Internacional de Cine de Venecia. Foi aclamada pola crítica, con especial atención a l'actuación del repartu y a la fotografía, ye considerada una de les meyores películes del 2014, amás recibió múltiples premios y nominaciones. Ta escrita pol mesmu González Iñárritu, Nicolás Giacobone, Armando Bo Jr y Alexander Dinelaris. La película ta protagonizada por Michael Keaton, Naomi Watts, Edward Norton, Emma Stone, Zach Galifianakis, y Andrea Riseborough. Birdman estrenar nos Estaos Xuníos el 17 d'ochobre de 2014.
Ganó los premios Óscar a Meyor direutor, Meyor guión orixinal, Meyor fotografía y Meyor película, convirtiéndose na segunda película dirixida por un mexicanu en ganar esti últimu premiu. Recaldó más de 98 millones de dólares, lo que la convierte nuna de les películes más importantes del añu 2014.
El cineasta mexicanu non solo trabayó con un nuevu equipu de collaboradores sinón que tamién esploró un nuevu xéneru, yá que Birdman ye la so primer esploración na comedia negra.
The Revenant
Tamién dirixó, produció y escribió el guión xunto con Mark L. Smith de The Revenant (The Revenant, n'español). La película estrenada n'avientu de 2015 ta basada na novela del mesmu títulu de Michael Punke y ye protagonizada por Leonardo DiCaprio y Tom Hardy. El rodaxe empecipió n'ochobre de 2014, rematando en xunu de 2015. En xineru de 2016 gana trés Premiu Globu d'Oru: meyor direutor, meyor actor (Leonardo DiCaprio) y meyor película dramática. El 14 del mesmu mes la película recibe 12 nominaciones al Óscar incluyíes les categoríes de meyor direición, meyor película, meyor actor y meyor actor de repartu, consideraes categoríes de más peso dientro de los premios de l'Academia d'artes y cinematografía. Na ceremonia d'entregues del Óscar Alejandro González Iñárritu entró al selectu grupu de direutores que ganaron el premiu a meyor direutor en dos años consecutivos. Fechu que se repite depués de 66 años. Na entrega de los premios Óscar 2016 llevóse nuevamente la naguada estauína como meyor direutor d'esta cinta.
Curtiumetraxes
Dende 2001 a 2011, González Iñárritu dirixó siete curtiumetraxes.
En 2001 el cineasta dirixó un segmentu de la película d'once minutos y nueve segundos pa 11.09.01, que se compón de dellos curtiumetraxes qu'esquicen los efeutos de los ataques terroristes del 9/11 dende distintos puntos de vista de tol mundu y cola participación de 11 prestigiados direutores mundiales.
En 2007 González Iñárritu escribió y dirixó Anna el cual proyeutóse nel Festival de Cannes de 2007 en Chacun son cinema. Como parte del aniversariu 60ᵘ del festival, Chacun son cinema ye una serie de curtiumetraxes realizaos por 33 destacaos cineastes de tol mundu.
En 2012 el cineasta fixo'l curtiumetraxe esperimental Naran Ja: One Act Orange Dance, inspiráu en L.A Dance Project a cargu del coreógrafu francés Benjamin Millepied.
Anuncios publicitarios
En 2001 y 2002 González Iñárritu dirixó Powder Keg, un episodiu pa la serie de cine publicitariu BMW The Hire, protagonizada por Clive Owen y la cual llogró'l Lleón d'Oru del Festival de Cannes como la meyor campaña publicitaria d'esi añu.
En 2010 el cineasta dirixó Write the Future, un anunciu de fútbol pa Nike antes de la copa mundial de FIFA. Nuevamente Write the Future ganó'l premiu de Grand Prix nel festival de publicidá Cannes Lions.
En 2012 González Iñárritu dirixó l'anunciu Best Job de Procter & Gamble pa los Xuegos Olímpicos de 2012. Ganó l'Emmy al Meyor Anunciu Primetime de los Premios de Creative Arts Emmy y terminó en segundu llugar nel Festival de Cannes.
Calochortus monophyllus
Calochortus monophyllus ye una especie de planta melecinal operteneciente a la familia de les liliacees. Ye orixinaria de Sierra Nevada y na Cordal de les Cascaes nel sur de California, el so algame estender al norte, probablemente namái en Oregón.
Descripción
Ye una yerba perenne que produz un delgáu tarmu ramificáu, llegando, dacuando, hasta unos 20 centímetros d'altor. Les fueyes basales tienen de 10 a 30 centímetros de llargu y nun s'amostalguen nel floriamientu. Puede haber fueyes más pequeñes asitiaes a lo llargo del tarmu. La inflorescencia tien de 1 a 6 flores erectas y acampanaes. Cada flor tien trés sépalu y trés pétalos arrondaos, tou d'un color mariellu intensu y brillosu. Los pétalos pueden tener dellos llurdios de color coloráu escuru nes bases y tán cubiertos de pelos mariellos nes superficies internes. El frutu ye una cápsula alada d'unu o dos centímetros de llargu.
Propiedaes
Ye usáu na Terapia floral californiana como ayuda pa desenvolver la empatía y receptividad ante los sentimientos y esperiencies de los demás.
Taxonomía
Calochortus monophyllus describióse por (Lindl.) Lem. y espublizóse en Flore des Serres et des Jardins de l'Europe 5: 430b. 1849. Calochortus: nome xenéricu que provién del idioma griegu y significa "campera bella", nome que fai referencia a la paecencia de les fueyes y tarmos d'estes plantes colos d'una gramínea o pastio y, coles mesmes, pon de manifiestu'l gran curiosu de les flores.
monophyllus: epítetu llatín que significa "con una sola fueya"
Cantalapiedra
Cantalapiedra ye un conceyu español de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra de Peñaranda y la subcomarca de Las Guareñas. Pertenez al partíu xudicial de Peñaranda.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 71,15 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes (529 homes y 490 muyeres).
Topónimu
Sicasí, yá ye antigua tamién la opinión discordante, según la cual los nomes de Cantalapiedra, Cantaracillo, Cantalpino, Cantiveros, Cantimpalos, Cantespino, Cansoles y similares una forma proclítica *can ('campu'), como yá señaló Julio González,  refugando como innecesaria la hipótesis prerromana antes espuesta, de la que Llorente yera'l más destacáu valedor. Riesco Chueca xuntar a la propuesta de Julio González, ufiertando una panorámica xeneral ya introduciendo delles matizaciones semántiques qu'espliquen l'alta concentración espacial de los topónimos Canta- na frontera ente los antiguos reinos de Lleón y de Castiella, un fechu que yá llamara l'atención d'Ángel Barrios.
Con rellación a Cantalapiedra, rexístrense les cites alatinadas Campum de Petra (1136) y Campu Petre (1167). En 1251 constátase una interesante forma romance, Candelapiedra. Yá en 1265, apaez la forma actual, Cantalapiedra, que s'estabiliza darréu. Ello deberá probablemente a una etimoloxía popular, basada en dalguna xustificación toponímica folclórica.
Julio González interpretaba la toponimia de campu na rexón allende el Douru como alusiva a terrenes fértiles, aptos pal llabor, pero abandonaos tres les guerres (“campos primeramente incultos, non venceyaos namái pa camperes”), que llamaríen l'atención de los ganaderos y caballeros repobladores nel s. X. Sicasí, y sobremanera pa los topónimos fronterizos, Riesco barruntu nestos nomes una referencia más militar qu'agrícola, na que *cam o *can tean per campu de batalla, llinia defensiva'. Estos pueblos asítiase na frontera ente los antiguos reinos de Lleón y de Castiella, onde fueron frecuentes les esfriegues militares; Cantalapiedra y Cantaracillo cuntaron con torres fortificaes. A la vista d'estos datos y dada l'alta concentración de topónimos Canta-, Cande- (< cam[po] de) nestes árees de frontera, ye probable que faigan referencia a llugares de batalla o puntos d'alta tensión fronterizo. El calter d'emblema nos determinativos (piedra, arcillo, pinu, sol, escayu) paez entroncar cola tradición heráldica d'amestar la memoria d'una batalla a una circunstancia anecdótica. N'otros casos, sicasí, va haber d'interpretase campu na so acepción toponímica más común: tierra desarbolada, rasa.
Xeografía
Cantalapiedra, forma parte de la provincia de Salamanca, de que la so capital falta 50 quilómetros. Los 71,15 quilómetros cuadraos del so términu municipal, tienen forma de llingua de tierra llana, colindante coles provincies de Zamora, Valladolid y Ávila (altitú 781 m). Perteneciente al partíu xudicial de Peñaranda, cuenta anguaño con unos 1.130 habitantes (2009). Típicu pueblu de Salamanca, fronterizu ente l'Antiguu Reinu de Lleón y Castiella la Vieya, metanes la llanura ensin fin, de fecundos campos de trigu. Foi'l primeru d'España onde se fixo la concentración parcelaria.
Historia
thumb|Detalle del sur del Reinu de Lleón nel mapa "Nouvelle Carte d'Asturie, Galice et Leon, avec les grands chemins", de 1800, onde puede reparase Cantalapiedra La historia medieval de Cantalapiedra vien marcada pola so situación na frontera ente los reinos de Lleón y Castiella, siendo repoblada polos reis lleoneses, quien la fortificaron y cercaron como plaza fuerte del Reinu de Lleón, siendo donada en 1136 por Alfonsu VII de Lleón al obispu de Salamanca en calidá de señoríu eclesiásticu.
De la primer organización de Cantalapiedra quédanos un planu enmarcáu poles rondes (del Norte, del Sur, del Nordeste y del Noroeste) y presidíu nel centru pola plaza mayor y l'inmensa ilesia de Santa María del Castillo. La so pasáu queda reflexáu en topónimos como la cai de Texedores, ronda del Muriu, ronda del Mataderu Viejo o la cai del Hospital. Los restos de l'antigua cortil simbolizar la torre del Deán. Y como llugar emblemáticu pa la villa y pa la convivencia cabo sorrayar la ermita y parque de La nuesa Señora de la Misericordia. A esta trama histórica xúnese más tarde, nos sieglos XIX y XX, la crecedera nel camín o paséu de la Estación, con dos clares referencies: conventu de les Hermanes Clarises y l'estación de tren.
Cola creación de les actuales provincies en 1833, Cantalapiedra quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Patrimoniu
thumb|Ilesia de Santa María del Castillo
Brezons
Brezons ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
HD 27894
HD 27894 ye una estrella de magnitú aparente +9,42 na constelación de Reticulum. En 2005 anuncióse'l descubrimientu d'un planeta estrasolar n'órbita alredor d'esta estrella.
Carauterístiques
HD 27894 ye una nana naranxa de tipu espectral K2V asitiada a 143 años lluz del Sistema Solar. Tien una temperatura superficial de 4952 K y la so lluminosidá equival al 34% de la que tien el Sol. El so radiu ye un 14% más pequeñu que'l radiu solar y xira amodo sobre sigo mesma con una velocidá de rotación igual o superior a 1,15 km/s. Arriendes d'ello, el so periodu de rotación pue ser d'hasta 44 díes. La so actividá cromosférica ye baxa.
Menos masiva que'l Sol, envalórase que la masa de HD 27894 ye de 0,72 - 0,80 mases solares. Primeramente consideróse que la so edá taba entendida nel rangu ente 3900 y 4900 millones d'años, pero estudio más recién otorgar una edá considerablemente mayor de 7700 millones d'años. En concordanza cola so mayor antigüedá, la so cinemática correspuende a la d'una estrella del discu gruesu; la so distancia máxima al planu galácticu ye de 820 parsecs —a títulu d'exemplu, el Sol mover ente 5 y 30 pársecs respectu al planu de la galaxa.
Composición química
HD 27894 amuesa una metalicidá —bayura d'elementos más pesaos que'l heliu— un 58% superior a la del Sol ([Fe/H] = +0,20). Na mesma llinia tán los niveles de tolos elementos evaluaos, siendo'l vanadiu, cinco veces más abondosu que nel Sol, el que presenta una mayor diferencia relativa.
Tocantes a los elementos llixeros, HD 27894 presenta un baxu conteníu tanto de litiu como de beriliu. Asina, la so bayura de litiu ye significativamente más baxa que la solar (logє[Li] < 0,22).
Sistema planetariu
En 2005 dar a conocer la esistencia d'un planeta, denomináu HD 27894 b, n'órbita alredor d'esta estrella. Tien una masa mínimo equivalente a 0,62 vegaes la masa de Xúpiter y ta dixebráu de HD 27894 0,122 UA, lo qu'equival a menos d'una tercer parte de la distancia qu'esiste ente Mercuriu y el Sol. Emplega 18 díes en completar una órbita.