cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zoe Saldaña
Carrera
thumb|right|200px|Saldaña na Alfombra Colorada de los Premios Oscar 2010. Saldaña inda yera miembru del grupu teatral CARES cuando consiguió espaciu nun episodiu de Law & Order (tituláu "Merger") que s'emitió per primer vegada en 1999. Dexó la escuela dempués de la so participación na película Center Stage, apaeciendo darréu xunto a Britney Spears en Crossroads y na comedia dramática Drumline (2002). Desempeñó'l papel de la pirata Anamaría na película de 2003 Pirates del Caribe: La Maldición de la Perla Negra, y apaeció en películes como The Terminal xunto a Tom Hanks (2004) y Guess Who (2005), con Ashton Kutcher. Esi mesmu añu protagonizó la película dominicana La maldición del padre Cardona xunto a personalidaes dominicanes como Freddy Beras Goico, Anthony Álvarez y Sergio Carlo.
Saldaña tamién foi la protagonista nel video pal cantar de Juan Luis Guerra "La Llave D'El mio Corazón", ya interpretó a Uhura na secuela de 2009 de la saga Star Trek. Amás esi añu interpretó a Neytiri, la princesa Na'vi, de la película Avatar de James Cameron, un papel que-y dio muncha publicidá y reconocencia, y polo tanto oportunidaes pa trabayar en grandes producciones comerciales.
Zoe ye la única actriz en tar en tres películes consideraes ente les más taquilleres en tres selmanes consecutives. Estes películes son Avatar, The Losers, y Death at a Funeral.
thumb|left|180px|Zoe Saldaña na [[Comic-Con en 2009]] N'agostu de 2010, estrenóse un anunciu de televisión de Saldaña pa la marca Calvin Klein faciendo'l debú d'un productu llamáu "Envy". En 2011, protagonizó'l crime dramáticu Colombiana. En xineru de 2014 foi escoyida pa interpretar a Rosemary Woodhouse na miniserie Rosemary's Baby, adautación de la novela de terror del mesmu nome escrita por Ira Levin.
Vida personal
En xunu de 2010, Saldaña comprometeríase con Keith Britton, actor y direutor executivu de My Fashion Database. En payares de 2011, confirmóse que Saldaña y Britton terminaren amistosamente la so rellación dempués d'once años xuntos.
A finales d'avientu de 2011, fontes cercanes a Zoe confirmaron qu'ella y l'actor Bradley Cooper empezaren a salir. De magar, la pareya caltuvo una rellación inestable hasta 2013. Saldaña casóse de callao col artista italianu Marcu Perego en xunu de 2013 en Londres. En xunetu de 2014, la pareya confirmó que Saldaña atopábase embarazada de mellizos.
Saldaña ye una de les celebridaes que sofiten a FINCA International, una organización ensin ánimu d'arriquecimientu.
NGC 986
NGC 986 ye una galaxa espiral barrada (SBab) alcontrada na direición de la constelación de Fornax. Tien una declinación de -39° 02' 45" y una ascensión recta de 2 hores, 33 minutos y 34,1 segundos.
La galaxa NGC 986 afayóse'l 5 d'agostu de 1826 por James Dunlop.
Gertrud Bing
Gertrud Bing foi una profesora alemana de Tradición Clásica y direutora del Institutu Warburg, en Londres.
Trayeutoria
Bing educar nun institutu de Hamburgu ente 1909 y 1913; y concluyó esos estudios nel Heinrich-Hertz Realgymnasium, en 1916. Depués, prosiguió la so formación nes universidaes de Múnich y Hamburgu.
Ernst Cassirer dirixó-y la tesis doctoral, nel qu'encetaba un aspeutu de la obra de Lessing, la so idea de precisión, en comparanza col pensamientu de Leibniz.
En 1922 empezó a trabayar como bibliotecaria de la Biblioteca Warburg de Ciencies de la Cultura Kulturwissenschaflichen Bibliothek Warburg, la base del futuru Institutu Warburg que se formaría en Londres, tres el so treslláu ellí, en 1933, col ascensu de los nazis. Trabayadora incansable, ayudó a esti treslláu que foi determinante pa la historia del arte de la segunda metá del sieglu XX.
Col so compañeru, Fritz Saxl, el primer Direutor del nuevu Institutu, asítiase en Dulwich. Cuando Saxl morrió, en 1948, tomó'l relevu como Direutor de la institución Henri Frankfort. Pero a la muerte d'ésti en 1954, Gertrud Bing foi nomada Direutora del Institutu Warburg, de la que profesora d'Historia de la Tradición Clásica. Caltuvo esti puestu hasta'l so fallecimientu en 1964.
Tres la muerte d'Aby Warburg, en 1929, Bing editó les sos Gesammelten Schriften.
Reithrodon typicus
La aguarón coneyu oriental (Reithrodon typicus) ye una especie de royedor del xéneru Reithrodon de la familia Cricetidae. Habita nel centru-esti del Conu Sur de Suramérica.
Taxonomía
Esta especie describióse orixinalmente nel añu 1837 pol naturalista inglés George Robert Waterhouse. L'exemplar tipu foi colectáu en Maldonáu, Uruguái, por Charles Darwin mientres el so famosu viaxe alredor del mundu.
La llocalidá tipo referida ye: “Maldonado, departamentu de Maldonado, Uruguái”.
Nel añu 1920 el zoólogu Oldfield Thomas describió con exemplares de Goya (Corrientes) una subespecie: Reithrodon typicus currentium, que nun foi realcontrada nuevamente.
Distribución xeográfica y hábitat
Les sos especies distribuyir nel Uruguái y el nordeste de l'Arxentina, na mesopotamia, con rexistros nes provincies de Corrientes y especialmente Entre Ríos.
Caltenimientu
Según la organización internacional dedicada a la caltenimientu de los recursos naturales Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura (IUCN), al nun tener mayores peligros y vivir en munches árees protexíes, clasificar como una especie baxu “esmolición menor” na so obra: Llista Colorada d'Especies Amenaciaes.
Litsea cubeba
Litsea cubeba ye una especie botánica d'árboles o d'arbustos perennifolios, de 5-12 m d'altor, na familia de los lloreos (Lauraceae). Ye nativa de China, Indonesia y otres partes de Sureste Asiáticu. thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye un arbustu siempreverde o pequeñu árbol con fueyes que saben a llimón, los frutos son pequeños como pimientes. La madera usada pa moblame, construcción. Flores, fueyes y frutu úsense como medicina yerbácea, pa estrayer aceite esencial (llamáu May Chang) útil en arumería.
Propiedaes
Produz una fruta que ye procesada pola so aceite esencial allimonáu. L'aceite puede estrayese de les fueyes, pero rinde unu consideráu de menor calidá. La madera usar pa moblame y artesaníes.
Rinde d'aceite esencial del frutu 3-5%. Del aceite se aisla primariamente citral, un 70-85% del aceite. Mayormente producíu en China de plantíos y etiquetar como "Litsea cubebea", produciendo ente 500-1.500 t/añu d'aceite. Usar como arume y como saborizante. Ye tamién materia primo de la industria químico pa la síntesis de vitamina A y d'arumes.
Taxonomía
Litsea cubeba describióse por (Lour.) Pers. y espublizóse en Synopsis Plantarum 2: 4. 1807.
Provincia de Verbano-Cusio-Ossola
La Provincia de Verbano-Cusio-Ossola (Provincia del Verbano Cusio Ossola) ye una provincia de la rexón d'El Piamonte, n'Italia. La so capital ye la ciudá de Verbania.
Tien una área de 2.255 km² y una población total de. Hai 77 conceyos na provincia (fonte: ISTAT, vease esti enllaz).
Nina Hagen
Catharina "Nina" Hagen ye una cantante y actriz alemana, famosa pol so amiestu d'estilu punk y cantar operísticu.
Provincia de Verbano-Cusio-Ossola
Llenda al oeste, norte y este con Suiza (cantones de Valais y Tesinu), al este cola rexón de Lombardía (provincia de Varese), y al sur cola provincia de Novara y la provincia de Vercelli.
Nina Hagen
Biografía
Fía de Hans Hagen, un guionista d'orixe xudíu, y d'Eva-Maria Hagen, actriz y cantante, nació en Berlín Este cuando Berlín y l'actual Alemaña taben estremaos en dos estaos.
Provincia de Verbano-Cusio-Ossola
Alministración
La provincia foi instituyida en 1992, por dixebra de la provincia de Novara. La so sede central ta en Verbania.
450px|Map
Nina Hagen
Biografía
Nina aprendió balé a temprana edá y demostró sorprendente habilidá como cantante, siendo considerada una neña maravía poles sos interpretaciones d'ópera. Dexó'l colexu cuando cursaba'l décimu cursu y xunióse a la banda de covers Fritzens Dampferband.
Década de los 70
200px|miniatura|left|Nina Hagen en conciertu l'añu [[2003.]] Nina Hagen foi miembru de la banda Automobil, que tuvo una bona aceptación na República Democrática Alemana. En 1976 el so padrastru, Wolf Biermann, cantautor y artista de conocíes opiniones contraries al gobiernu de la RDA, foi convidáu a presentase nun espectáculu televisáu al otru llau del telón d'aceru Biermann viaxó a la RFA y executó la so presentación televisiva; cuando les autoridaes de la RDA negar a dexa-y trespasar de vuelta la frontera, la so esposa, Eva-Maria Hagen protestó públicamente por esta torga. Nina Hagen, yá convertida n'estrella musical xuvenil, xunir a la protesta de la so madre y alvirtió entós que siguiría los pasos del so padrastru no musical y lo político, pero dientro de la RDA; ante esta situación les autoridaes germanoorientales dieron el permisu de salida a tola familia Biermann-Hagen, pero ensin opción de torna.
En 1977 Nina Hagen formó na RFA la banda The Nina Hagen Band cola qu'un añu dempués grabaría'l discu homónimu qu'inclúi temes como "TV-Glotzer (White Punks On Dope)" (un cover de The Tubes) y "Auf'm Bahnhof Zoo".
Mientres una subsecuente xira europea, Hagen decide dexar la banda, anque siguiría cumpliendo col contratu pa grabar un segundu álbum en 1979. Unbehagen (que n'español significa «incomodidad» o «molición») foi producíu con grabaciones que la banda faía en Berlín y coles partes vocales que Nina grababa en California. Ésti incluyó la tema "African Reggae" y "Lucky Number", un cover de Lene Lovich.
Mentanto, la persona pública de Nina Hagen foi llamando l'atención de los medios de comunicación masiva. Protagonizó un escándalu mientres una apaición nun talk show austriacu llamáu Club 2, onde asemeyó una masturbación. Tamién participó na película Cha Cha xunto al holandés lleenda del rock, Herman Brood y a la so amiga Lene Lovich.
Años 80
En 1982 Hagen realiza'l so primer discu como solista: NunSexMonkRock, un disonante amiestu de punk, funk y ópera; y esi mesmu añu empieza una xira mundial con Non Problem Orchestra.
En 1983 graba l'álbum Angstlos ya inclúi un pequeñu tour européu. Pa esti tiempu les apaiciones públiques de Nina Hagen faíense estrañes y yera frecuente que nos sos discutinios incluyera temes rellacionaes con Dios, los estraterrestres y cola so postura social y política. Tamién se declaraba defensora de los derechos de los animales.
Del álbum Angstlos publicóse una versión n'inglés llamada Fearless (n'español: «Desacobardáu») que xeneró dos de los máximos hits que s'escucharon nes discoteques norteamericanes: "Zarah" (un cover del cantar "Ich weiss, ye wird einmal ein Wunder geschehen" de Zarah Leander) y l'ésitu de operar/punk/discu, "New York, New York" (que llegó al top 9 nel Billboard). Esti cantar ye diametralmente opuesta al clásicu del mesmu títulu cantáu por Frank Sinatra y Liza Minnelli, y posiblemente por evitar tracamundios ye citada por delles fontes como "New York, N.Y.". La cantante yera tan célebre nesta dómina, qu'en 1985 participó nel famosu conciertu coleutivu Rock in Rio.
Tamién en 1985 la estrella alemana llanzó Nina Hagen In Ekstasy; esti álbum nun tuvo l'ésitu del anterior anque xeneró dellos hits como "Universal Radio" y la versión punk de "My Way" (tema popularizada por Frank Sinatra).Dos años dempués como celebración poles sos 18 años col punk graba Punk Wedding EP. Realiza un nuevu álbum en 1989 al que llamó a cencielles Nina Hagen, que foi acompañáu por otru tour européu.
Años 90
En 1998 Hagen condució un show selmanal de ciencia ficción pa la canal British Sci-Fi, y al añu siguiente grabó l'álbum Namah Shivay, que foi distribuyíu puramente n'Internet. Amás cantó "Witness" nel álbum Adiós de la banda de rock industrial KMFDM.
En 1999 grabó xunto al Ensemble Modern, Max Raabe y so la direición de HK Gruber, una aclamada nueva versión de La ópera de los trés centavos (Die Dreigroschenoper), ópera de Bertolt Brecht y Kurt Weill, na cual interpretó'l papel de Mrs. Peachum con gran calidá.
Década de 2000
En 2000, la so tema "Schön ist die Welt" foi'l cantar oficial de la Expo 2000. "Der Wind hat mir ein Lied erzählt", otru cover de Zarah Leander, convertir nel so nuevu hit esi mesmu añu. En febreru de 2001 realiza l'álbum The Return of the Mother, acompañáu por un nuevu tour nel so país natal. Esi mesmu añu collabora con Rosenstolz y Marc Almond nel single "Total eclís/Die schwarze Witwe that reached #22".
Apaiciones en televisión y cine
Nina nun foi solo cantante na so vida, tamién apaeció nel cine y nun episiodio de la serie televisiva "ABC der Liebe", siendo la so primer apaición nel añu 1979.
Siguió apaeciendo en televisión a lo llargo de la so carrera, con más de 15 apaiciones hasta'l momentu, siendo la so últimu performance físicu nel añu 2006 na película 7 Zwerge. Nos años posteriores tamién realizó performances como la voz de dellos personaxes en películes d'animación.
Lepiota cristata
Lepiota cristata, o lepiota maloliente, ye fungu basidiomicetu de la familia Agaricaceae, qu'habita tantu en zones de arbustos, yerba o montes d'Europa y América del Norte. Ye una especie frecuente, y la so cuerpu granible apruz en grupos, mientres el branu y la seronda. L'epítetu específicu, en llatín, cristata significa "que tien cresta o penachu". Ye tóxica, non comestible.
Descripción
Cuando se desenvuelve, el cuerpu granible d'esti fungu presenta un sombreru pequeñu, d'ente 2 y 5 centímetros, primeramente de forma cónica, apandar más tarde, quedando un mamelón central bien propinente. Les llámines son llibres, bien xuntes, fines y ventrudes, de color blancu o mariellu. El pie ye buecu, con un llargor d'ente 4 y 6 centímetros y un diámetru d'unos 0,8 centímetros, de forma cilíndrica. Ye blancu, y presenta un color rosado na so base. N'exemplares nuevos puede apreciase l'aniellu, membranosu y casi siempres ausente cuando la cogordes madura. La esporada ye blanca, y la so carne ye d'esi mesmu color, con golor bien fuerte y repulsivo.
Posibilidaes de tracamundiu
Estremar de L. clypeolaria en que'l pie de L. cristata nun presenta un pie d'estructura fibrosa. Ye posible confundila cola pocu frecuente, y tamién venenosa, L. helveola, que ye más escura, ta cubierta d'escames casi na so totalidá y la so carne tiñir d'un color acoloratáu.
Horcajo de las Torres
Símbolos
left|60px|Escudu de Horcajo de las Torres L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente'l. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Xeografía
El términu municipal tien 47,32 km² de superficie. Ta percorríu pol calce del ríu Trabancos, que pasa xunto al nucleu urbanu, ente les paraxes de les Cañaes y los Carcabones. El so calce suel tar secu. El términu municipal ta travesáu tamién de sur a norte pel ríu Regamón, ríu que conflúi nel Trabancos na llende del términu municipal de Madrigal, y que al igual que l'otru ríu suel tar secu salvu en periodos lluviosos del iviernu y parte de la primavera. La llocalidá ta asitiada a una altitú de 820 msnm.
El clima ye bastante estremu, tratándose d'un clima Mediterraneu, que caracterízase por ser calorosu pel branu y fríu pel hibiernu, coles mesmes carauterístiques de la pandu.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 47,32 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Eucalyptus
L'ocalitu (Eucalyptus) L'Hér. (del llatín eucalyptus y esti del griegu ευκάλυπτος (efkályptos) que significa «bien cubiertu» refiriéndose a la grana na so cápsula) ye un xéneru d'árboles (y dalgunos arbustos) de la familia de les mirtáceas. Esisten alredor de 700 especies, la mayoría naturales d'Australia. Na actualidá atópense distribuyíos per gran parte del mundu y por cuenta de la so rápida crecedera frecuentemente empléguense en plantíos forestales pa la industria papelesra, maderera o pal llogru de productos químicos, amás del so valor ornamental.
Horcajo de las Torres
Evolución de la delda viva
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 0 €.
Eucalyptus
Talla y porte
Los ocalitos son árboles perennes, de porte rectu. Pueden llegar a midir más de 60 m d'altor, magar se fala d'exemplares yá sumíos qu'algamaron los 150 metros. La corteza esterior (ritidoma) ye marrón clara con aspeutu de piel y esprender a tires dexando llurdios grises o parduscas sobre la corteza interior, más llisa.
Fueyes
Les fueyes nueves de los ocalitos son sésiles, ovalaes, abuxaes y de forma falciforme. Estes allárguense y tórnense d'un color verde azuláu brillante d'adultes; contienen un aceite esencial, de característicu golor balsámico, que ye un poderosu desinfestante natural. En aromaterapia emplegar pola parte emocional como un estimulante con efeutu despejante, y pola parte física como antiviral, expectorante y nasal.
Horcajo de las Torres
Comunicaciones
Atopar a 80 km de la capital provincial y tien una comunicación bien llindada, per carretera con Madrigal de las Altas Torres, a 8 km, y con Rasueros, a 5 km. La llocalidá atopar a 820 m d'altor sobre'l nivel del mar.
Eucalyptus
Usos terapéuticos
L'aceite esencial de les fueyes d'ocalitu ye usáu como descongestionante nasal y pa combatir infeiciones respiratories. Utilizar en forma d'untaza, en pastillas, carambelos inhalantes, fervinchos, xarabes o en vaporizaciones. L'aceite usar de forma tópica como tratamientu pa dolores musculares y d'articulaciones, según pa tratar l'herpes llabial. Tamién sirve como empuste de mosquitos natural
Reforestación por aciu ocalitos n'España
thumb|Plantíu d'ocalitu en Galicia cerca de [[Viveru.]] N'España esisten dos especies d'ocalitu dende'l sieglu XIX: l'ocalitu blancu (llargamente distribuyíu por Galicia y la cornisa cantábrica) y l'ocalitu coloráu (con una distribución más interior, nel suroeste peninsular).
Horcajo de las Torres
Turismu
Ta incluyíu na Ruta de Carlos V.
El 9 de Xineru celebra la fiesta de Santuyano, el 15 de Mayo San Isidro y la fin de selmana de'l 24 d'agostu celebren les fiestes de La nuesa Señora del Horcajuelo.
Eucalyptus
Reforestación por aciu ocalitos n'España
Gracies al Patrimoniu Forestal d'Estáu emplegó una política de reforestación por aciu especies de crecedera rápida, principalmente'l pinu y l'ocalitu, lo cual llevó al aumentu d'actividá forestal.
Escontra fines de 1973, fueren llantaes con esti xéneru alredor de 390 277 hai, ensin cuntar los plantíos en filera. Dos región son importantes: el suroeste (n'especial Huelva), con 269 029 hai llantaes, y el noroeste, a lo llargo de les mariñes cantábrico y atlántico, con 120 998 hai. Anguaño envalórase que la superficie española ocupada por ocalitos ye d'unes 760000 ha que representa daqué más del 3% de la superficie mundial d'ocalitos.
D'ente tolos árboles usaos anguaño en cultivos forestales, l'ocalitu destaca pola so rápida velocidá de crecedera y gran volume de producción de madera, usándose principalmente pa la fabricación de papel.
L'ocalitu convirtióse un árbol bien investigáu y polémicu. Dellos estudios afirmen que la biodiversidá de los plantíos vese afeutada y que la mesofauna del suelu ye más probe en plantíos d'ocalitu qu'en montes autóctonos españoles, en plantíos de pinu marítimu (Pinus pinaster) y en sufrerales. Coles mesmes, estos plantíos intensivos son una amenaza pa munchos anfibios y reptiles ibéricos, na midida que suponen l'alteración y/o perda de la vexetación autóctona y cambeos importantes na dinámica de los ecosistemes orixinales.
Si embargo, ENCE, grupu empresarial venceyáu al ocalitu, afirma que "l'ocalitu ye un árbol de gran valor medioambiental, eficiente nel usu de l'agua, el so cultivu sostenible favorez la biodiversidá, amenorga'l riesgu de quemes, apurre nuevos espacios naturales, recupera suelos degradaos o inservibles y arriquez el so paisaxe". Afirmaciones probablemente discutibles en parte ó totalmente. Asina, la Coordinadora Ecoloxista d'Asturies ye bien crítica con esta especie.
Tolerancia al fríu
thumb|300px|Plantíu d'ocalitos a la banda de la [[Ruta 1 (Paraguay)|Ruta 1 en Paraguái.]]
La mayoría de los ocalitos nun toleren les xelaes, o toleren llixeres xelaes d'hasta -3 °C a -5 °C; los más resistentes al fríu son los llamaos «ocalitos de nieve», tales como Eucalyptus pauciflora, el cual ye capaz d'aguantar fríu y xelaes d'hasta -20 °C. Dos subespecies, ''Y. pauciflora subsp. niphophila y Y. pauciflora subsp. debeuzevillei'' en particular, son más resistentes al fríu y pueden tolerar iviernos dafechu severos. Delles otres especies, especialmente de los altos pandos y de los montes del centru de Tasmania tales como Eucalyptus coccifera, Eucalyptus subcrenulata, y Eucalyptus gunnii, producieron formes desaxeradamente resistentes al fríu y procúrase grana d'esos llinaxes xenéticos que se llanten pa ornamientu n'árees más fríes del mundu. thumb|220px|Eucalyptus camaldulensis o ocalitu coloráu. thumb|Ocalitu coloráu, detalle de fueyes y opérculos.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Charles Louis L'Héritier de Brutelle y publicáu en Sertum Anglicum, p. 11, pl. 20 , 1789 La especie tipu ye Eucalyptus obliqua L'Hér., 1789.
Provincia de Vercelli
La Provincia de Vercelli (Provincia di Vercelli) ye una provincia de la rexón d'El Piamonte, n'Italia. La so capital ye la ciudá de Vercelli.
Tien una área de 2.088 km² y una población total de 176.829 hab. (2001). Hai 86 conceyos na provincia (fonte: ISTAT, vease esti enllaz).
Mapa
left|thumb|250px
Litsea glaucescens
El lloréu montés, falsu lloréu, Litsea glaucescens ye una especie botánica d'árbol anxospérmicu de clase dicotiledónea, de la familia de les Lauraceae. thumb|Detalle de les fueyes
Descripción
Crez hasta 3-6 m d'altor; corteza color café; tueru gruesu; raigaños espinulaes. Fueyes delgaes y llargues, con una constricción nel ápiz, verde fuerte nel fexe, y verde más claru nel viesu, úsense como condimentu; flores en colores rosa o blancu, en recímanos; pistilos estremaos en cuatro partes de les que dos sirven pa retener polen y les otres pa sostener a estes anteriores; corola pequeña y abondosa, l'estigma ta constituyíu por una concentración de polen y al microscopiu amuesa una gran cantidá de pequeños glóbulos de color beige, l'androcéu o filamentu ye d'un color rosáu y presenta pequeñes estensiones o una pilosidá bien fina y debaxo d'ésta atopa'l receptáculu de color verde, nel so interior atopa una bolsa estremada en trés partes con un grupu de pequeños óvulos y unu más grande per cada cuatro. Frutos poner de color negru.
Distribución y hábitat
Crez nel monte, a veres de los ríos y nes cases.
Alcuéntrase en peligru d'estinción, d'alcuerdu a la norma mexicana NOM-059-SEMARNAT-2001, por cuenta de que foi aprovechada intensamente pa dellos usos, con fines melecinales y gastronómicos hasta relixosos mientres la celebración del Domingu de Ramos.
Propiedaes
A principios del sieglu XVIII, Juan de Esteyneffer usar pa enfermedaes fríes de la cabeza, contra la perllesía, hidropesía, ascitis, anasarca, y merucos.
Pal sieglu XX, Maximino Martínez refier el so usu pa l'anxina y como antiespasmódico.
Taxonomía
Litsea glaucescens describióse por Carl Sigismund Kunth y espublizóse en Nova Genera et Species Plantarum (quarto ed.) 2: 168. 1817.
NGC 1033
NGC 1033 ye una galaxa espiral (Sc) alcontrada na direición de la constelación de Cetus. Tien una declinación de -08° 46' 35" y una ascensión recta de 2 hores, 40 minutos y 16,1 segundos.
La galaxa NGC 1033 afayóse en 1886 por Frank Leavenworth.
Elementos del periodu 3
Un elementu del periodu 3 ye aquel elementu químicu allugáu na tercer ringlera (o periodu) de la tabla periódica.
Estos son:
Les Ormes (Yonne)
Les Ormes ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Reithrodontomys creper
Reithrodontomys creper ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Ormoy (Yonne)
Ormoy ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cystoderma amianthinum
Cystoderma amianthinum ye un fungu basidiomicetu del orde Agaricales. qu'habita en monte de coníferes y en praos musgosos. L'epítetu específicu, en llatín, amianthinum significa "ensin llurdios". Nun ye tóxica, pero tampoco considérase-y comestible. Nel xéneru Cystoderma esisten delles especies asemeyaes, toes elles con distintes tonalidaes de mariellu ocre.
Descripción
El cuerpu granible d'esti fungu presenta un sombreru pequeñu, d'ente 2 y 5 centímetros de diámetru, cónicu de primeres, y mamelonáu más tarde. La cutícula del sombrerucu ye de color mariellu ocre, daqué más escuru nel centru, y ta cubiertu de diminutes protuberancies. Presenta un cantu llixeramente endolcáu y ta cubiertu con restos del velu. Les llámines son adnates, de color blancu o crema, y con numberoses laminuques de menor tamañu. El pie ye del mesmu color que'l sombreru, tien un altor d'hasta 6 centímetros y ye finu, que confier a la cogorda un aspeutu fráxil. La esporada ye blanca, y la so carne ye amarellentada, con un golor desagradable a tierra.
Nina Hemmer
Nina Hemmer ye una deportista alemana que compite en llucha estilu llibre, ganadora de dos medalles de bronce nel Campeonatu Européu de Llucha, nos años 2016 y 2017, dambes na categoría de 53 kg.
Nan González
María Luisa González, meyor conocida como Nan González, ye una artista de «performance» y video que dende l'añu 2001 trabaya especialmente la tema de la naturaleza al traviés d'una investigación sobre los glaciares llevada a cabu nel sur de Chile.
Physalia physalis
Carauterístiques
Estos tentáculos tán provistos de cápsules urticantes denominaes cnidocitos que pueden paralizar a un pexe grande y afectar seriamente al ser humanu. Estes cápsules, ante l'estímulu apropiáu, lliberen un filamentu buecu espiralado d'un únicu usu llamáu nematocisto, que puede ser de distintos tipos: simples airoses, allongamientos llargos de los tentáculos que s'endolquen alredor de la presa, y escayos o escayos que pueden inyectar una toxina proteica que paraliza a la presa.
Los tentáculos tienen por oxetu envolubrar a les preses ya introduciles na boca hasta la cuévanu gastrovascular, onde empieza la dixestión.thumb|Ilustración de la Physalia physalis, 1807|602x602px
Depredador y presa
Como depredadores tán les tortúes boba y de carey yá que la so piel ye demasiáu gruesa por que'l venenu de la picadura afectar.
El llimiagu de mar Glaucus atlanticus tamién s'alimenta de la carabela portuguesa al igual que'l cascoxu violeta Janthina janthina.
La dieta principal del pez lluna consta d'aguamales, pero tamién puede incluyir exemplares de carabela.
Rellación col ser humanu
Nel ser humanu, el venenu de la carabela portuguesa tien consecuencies neurotóxicas, citotóxicas y cardiotóxicas, produciendo un dolor bien intensu, ya inclusive se rexistraron casos de muerte.
Enllaces esternos
Reportaxe fotográficu y esplicativu en National Geographic.
Reithrodontomys darienensis
Reithrodontomys darienensis ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase namái en Panamá.
Pacy-sur-Armançon
Pacy-sur-Armançon ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ramphocelus bresilius
'Ramphocelus bresilius) ye una especie d'ave de la familia Thraupidae'', endémica de la rexón costera del este de Brasil, dende Paraíba escontra'l sur hasta Santa Catarina.
Hábitat
El so principal hábitat natural, son les restingues o gordones mariniegos del Atlánticu, incluyendo tamién los montes húmedos, montes antiguos bien degradaos y carbes seques, tropicales o subtropicales, de tierres baxes.
Frugívoro, ye bono d'alcuéntrase nel so bioma natural, onde haya abondos alimentos disponibles. Tiende a portase de manera agresiva escontra otres especies d'aves al reclamar la comida. Puede apaecer nes ciudaes y vése-y na redoma del cuetu Pan d'Azucre en Rio de Janeiro o na Pista Cláudio Coutinho, que bordia'l parque, na base del monte.
Descripción
En permediu mide 19 cm de llargor y pesa 31 g. Presenta dimorfismu sexual bultable. El plumaxe del machu ye coloráu vivu. Parte de les ales y de la cola son negres. El plumaxe de la fema ye menos vistosu, de color pardu nes partes cimeres y castañal acoloratada nes inferiores. El machu tien una callosidad blanca brillosa na base del quexal.
Reproducción
Llega al maduror sexual a los 12 meses, anque'l machu namái adquier un añu dempués el so curiosu plumaxe. Reproduzse en primavera y branu. Constrúi un nial en forma de copa, ocultu ente la xamasca, nel que la fema pon dos tres güevos de color azul verdosu, con llurdios negros. La incubación dura 13 díes y les críes independícense dempués de 35 díes de la eclosión de los güevos.
Elementos del periodu 4
Un elementu del periodu 4 ye aquel elementu químicu allugáu na cuarta ringlera (o periodu) de la tabla periódica.
Estos son:
Ouanne (Yonne)
Tien una población de y una superficie de  km².
Nan Chauncy
Nan Chauncy foi una escritora británicu-australiana de lliteratura infantil.
Biografía
Nacida nel Reinu Xuníu, camudar cola so familia a Tasmania en 1912 cuando a'l so padre inxenieru contratar nel conceyu de Hobart, llocalidá onde asistió a la St Michael's Collegiate School. En 1914, la familia instalar na comunidá rural de Bagdag, onde cultivaron pumars. La vida nel agru y el so membresía nes Girl Guides Australia influyeron na so obra. Esti grupu nel que primeramente s'axuntaben na propiedá del so hermanu en Bagdag, más tarde facer en Claremont onde trabayó pa la Fábrica de Chocolate Cadbury's dende 1925.
Tornó a Inglaterra en 1930, onde enseñó girlguiding en Foxlease House en Lyndhurst (Hampshire). Tamién empezó a prauticar la escritura viviendo nuna casa flotante sobre'l ríu Támesis. En 1934, viaxó a Suecia, Finlandia y la Xunión Soviética ya impartió clases ivernices n'inglés nuna escuela de Dinamarca.
Al tornar a Australia en 1938, conoció al refuxáu alemán Helmut Anton Rosenfeld, con quien se casó en Lara, Victoria el 13 de setiembre. La pareya vivió en Bagdag, camudando'l so apellíu a Chauncy (el de la güela maternal de Nan) pa evitar el sentimientu antialemán causáu pola Segunda Guerra Mundial.
Finó na so casa de cáncer con 69 años, la so fía y el so home donaron la propiedá familiar, "Chauncy Vale", al Southern Midlands Council pal so usu como reserva.
Adautaciones
La so novela They Found a Cave (1947) (llevada al cine por Charles Wolnizer en 1962, ganó'l premiu a la meyor película infantil del Festival de Venecia )
En 1988, la Fundación infantil de televisión d'Australia y l'Australian Broadcasting Corporation coprodujeron una antoloxía de telefilms de cada unu de los territorios y estaos d'Australia pa conmemorar el Bicentenariu d'Australia onde la contribución de Tasmania foi una adautación de la novela de Chauncy Devil's Hill.
Premios y honores
Chauncy ganó'l premiu al meyor llibru infantil trés años: 1958, Tiger in the Bush, 1959, Devil's Hill y 1961,Tangara. Amás otres de les sos noveles tuvieron bones crítiques. Foi la primer australiana en llograr un diploma al méritu del Premiu Hans Christian Andersen.
Sani Abacha
El xeneral Sani Abacha foi un políticu nixerianu. Foi'l décimu Presidente de Nixeria ente 1993 y 1998.
Abacha tuvo arreyáu en dos golpes d'estáu non sangrientos, que llevaron al poder y depunxeron al xeneral Muhammadu Buhari en 1983 y 1985. Cuando'l xeneral Ibrahim Babangida foi nomáu Presidente y Comandante en Xefe de les Fuercies Armaes de la República Federal de Nixeria en 1985, Abacha foi nomáu Xefe del Personal militar. Foi nomáu Ministru de Defensa en 1990.
Abacha tomó'l poder del gobiernu d'Ernest Shonekan, al que Ibrahim Babangida punxera nel poder tres l'anulación de les eleiciones del 12 de xunu de 1993, nes qu'había vencíu Moshood Kashimawo Olawale Abiola. El gobiernu de Abacha carauterizar poles violaciones de los derechos humanos, incluyíu l'aforcamientu del activista Ogoni Ken Saro-Wiwa y por asitiase rotundamente del llau de los intereses de grandes multinacionales qu'operaben en Nixeria, protexéndoles del refugu per parte de sectores de la población. La brutalidá d'el so réxime facer impopular pa la mayor parte de los nixerianos.
Abacha morrió a los 54 años d'edá na residencia presidencial d'Abuya, por cuenta de un infartu de corazón. Tres la so muerte, el tamién militar Abdulsalami Abubakar, xuró'l cargu de Xefe d'Estáu. Abubakar nunca tuviera un cargu públicu y entainóse a anunciar una transición a la democracia, con un gobiernu civil dirixíu por Olusegun Obasanjo. El nuevu xefe d'estáu espublizó información según la cual Abacha yera un traidor y escalara l'ayalga pública.
Acordies coles fontes del nuevu gobiernu, Abacha y la so redolada disponíen d'unos 4.000 millones de dólares en bienes nel estranxeru.
Nina Holmen
Nina Holmen foi una atleta finlandesa especializada na prueba de 3000 m, na que consiguió ser campeona europea en 1974.
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Européu d'Atletismu de 1974 ganó la medaya d'oru nos 3000 metros, con un tiempu de 8:55.10 segundos, llegando a meta per delantre de la soviética Lyudmila Bragina y de la británica Joyce Smith (bronce).
Espectrómetru
El espectrómetru o espectrógrafu, ye un aparatu capaz d'analizar l'espectru de frecuencies característicu d'un movimientu ondulatoriu. Aplicar a distintos preseos qu'operen sobre un ampliu campu de llonxitúes d'onda.
Polo xeneral, por cuenta de les distintes téuniques necesaries pa midir distintes porciones del espectru, un preséu concretu namái va operar sobre una pequeña porción d'esti campu total. El analizador d'espectru ye un dispositivu electrónicu bien paecíu per debaxo de les frecuencies óptiques (esto ye, microondes y radiofrecuencia).
Esta ferramienta puede usar pa ver los espectros d'emisión xeneraos polos elementos al absorber o emitir fotones enerxéticos. De les frecuencies d'onda, un bien pequeñu prisma ye visible al güeyu humanu, ente los rayos ultravioleta y los infrarroxos; l'espectrómetru da una visión más clara d'estos.
Cabo resaltar que cada elementu tien un espectru particular, y que dependiendo de la so estructura química dalgunos reaccionen más rápidu qu'otros, polo que dellos espectros d'emisión nun riquir una descarga enerxética bien grande, ente qu'otros una mayor. En 1920, por casu el científicu Niels Bohr escribió los sos postulaos con base na descarga enerxética que-y dio a un átomu d'hidróxenu, dando la idea por que un espectrómetru fuera construyíu.
Tipos
Los tipos van depender del so usu.
Espectrómetru de mases: Utilizar pa determinar les mases moleculares, o la relatividá de los isotopos y la composición química de les amueses. Carauterizar por tener un mediu pa introducir les sustances que se riquir analizar, un mecanismu pa ionizar les sustances, un acelerador que dirixe los iones escontra'l preséu de midida, y un mecanismu que dixebre los iones analizaos y rexistre la resultancia (que polo xeneral son rexistráu eléctricamente en forma de gráfiques).
Espectrómetru ópticu: emplegar pa midir les propiedaes de lluz d'en una porción d'espectru electromagnéticu. Xeneralmente la variable que se mide ye la intensidá de la lluz pero tamién podría midise l'estáu de polarización. N'óptica'l espectrómetru dixebra la lluz que-y llega con al respective de el llonxitú d'onda y rexistra l'espectru nun detector. Esti aparatu sustituyó al espectroscopiu en delles aplicaciones científiques.
Alnus
thumb|Monte d'omeros en [[Ḥélsinki.]] Alnus ye un xéneru de la familia de les Betulácees. Contién 30 especies d'árboles y arbustos monoicos (bien pocos de los cualos lleguen a algamar gran tamañu), denominaos omeros, distribuyíos per tol mundu. Presenten fueyes ovaes y de cantu dentáu o serráu. Les flores son en forma d'amentos, los masculinos allargaos y los femeninos curtios, dambos na mesma planta.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Philip Miller y publicáu en The Gardeners Dictionary...Abridged...fourth edition vol. 1. 1754. La especie tipu ye: Alnus glutinosa (L.) Gaertner Alnus: nome xenéricu del llatín clásicu pa esti xéneru.
Clasificación
El xéneru estremar en tres subxéneros:
Subxéneru Alnus. Árboles. Amentos masculinos y femeninos producíos na seronda, pero permanecen zarraos mientres l'iviernu, polinizando a finales del iviernu o principios de la primavera. Alredor de 15-25 especies, ente elles:
Subxéneru Clethropsis. Árboles o arbustos. Amentos masculinos y femeninos producíos na seronda, espandiéndose y polinizando entós. Tres especies:
Subxéneru Alnobetula. Arbustos. Amentos masculinos y femeninos producíos a finales de la primavera (dempués de qu'apaezan les fueyes) y espándense y se polinizan entós. D'una a cuatro especies:
Usos
Unu de los sos usos más conocíos ye na fabricación de los cuerpo de guitarres, sobremanera les Fender Stratocaster y Fender Telecaster, por cuenta de la so tensión y tonu banciaos, sustituyendo asina a la caoba, que sí se caltién en dellos modelos de Gibson Les Paul. L'omeru ye una de les poques plantes non-lleguminoses qu'afiten nitróxenu.
Ramphocaenus melanurus
.
Ramphocaenus melanurus ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Polioptilidae, la única del xéneru monotípicu Ramphocaenus. Ye nativu del Neotrópicu, onde atopa distribuyíu dende'l sur de Méxicu hasta Brasil.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Belice; Bolivia; Brasil; Colombia; Costa Rica; Ecuador; El Salvador; Guayana francesa; Guatemala; Guiana; Hondures; Méxicu; Nicaragua; Panamá; Perú; Surinam; Trinidá y Tobagu y Venezuela.
Viven na vexetación trupa a lo llargo de cantos del monte y en cultivos con maleces, hasta los 1.200 m d'altitú.
Descripción
Mide ente 12 y 13 cm Presenta la corona y la parte de tras del pescuezu de color marrón oliva ocráceo, l'envés y les nales oliva abuxáu. La cola ye parda corita, con 3 ó 4 pares de timoneres llaterales cola punta blanca. Los llaos de la cabeza y el pescuezu son de color canela brillosa, y el gargüelu ye blanca con rayes negres. El pechu ye amarellentáu que se fai casi blancu nel centru del abdome. L'iris ye café pálido. El picu ye llargu y delgáu con forma de gabitu na punta.
La subespecie R. m. trinitatis del oriente de Colombia, Venezuela y Trinidá presenta les partes inferiores más pálides y los lladrales y los llaos de la cabeza color ante.
Comportamientu
Vive ente lianas y la xamasca trupa qu'anubre los árboles nos estratos baxu, mediu y alto de los montes. Anda solitariu o en pares, dacuando en bandaes mistes y frecuentemente xunto a Terenura maculata. Acostuma ximelgar la so llarga cola arguta n'ángulos d'hasta 90 graos.
Reproducción
Reproducir d'abril a xunu. Constrúi un nial de fibres vexetales en forma de taza fonda ente la vexetación trupa y baxa, a un altor de 15 a 33 cm del suelu. La fema pon dos güevos blancos con llurdios castaños acolorataes, que son guariaos por dambos padres mientres 16 a 17 díes. Los pitucos fáense independientes dempués d'otros 11 a 12 díes.
Vocalización
El so cantar ye un bien distintivu y estenu trinado musical, de cutiu precedíu por unes poques notes “cht”. Al oeste de los Andes tiende a ser marcadamente más rápidu y a alzase en tonu.
Descripción orixinal
La especie R. melanurus describióse per primer vegada pol naturalista francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1819 sol mesmu nome científicu; llocalidá tipo «vecindá de Rio de Janeiro, Brasil».
Subespecies
Según la clasificación del Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC) (Versión 4.4, 2014) y Clements Checlist 6.9, reconócense 14 o 15 subespecies, cola so correspondiente distribución xeográfica:
La subespecie panamensis nun ye reconocida por Clements Checklist 6.9.
Nan Goldin
Nan Goldin ye una artista estauxunidense, renovadora de la fotografía documental y narradora de la escena contracultural de Nueva York de los años 70 y 80.
Biografía
Goldin naz en 1953 nuna familia d'orixe xudíu en Washington D.C., pero crez ente delles families adoptives de distintes ciudaes de Nueva Inglaterra, dempués de que la so hermana suicidárase. Poco dempués, Goldin entra nuna escuela esperimental del área de Boston, la Satya Community School. Cuando tien 15 años, tien el so primer contautu cola fotografía na escuela; dos años más tarde, cuando empiecen los años 70, Goldin yá apaez como una aspirante a fotógrafa profesional inspirada, según ella mesma, "nes imáxenes de les revistes de moda moderna".
Por esa dómina, Goldin empieza a frecuentar la comunidá de Provincetown, un destín de vacaciones de Massachusetts bien popular ente los homosexuales de la Mariña Este estauxunidense. Ellí, l'artista conoz a los qu'habríen de ser habitantes y protagonistes de les sos fotografíes mientres los siguientes 20 años: Bruce, Sharon, Cookie, Waters...
Con esi equipaxe, Goldin abandona Boston y establezse nel barriu de Bowery, en Manhattan, onde s'atopa col españíu del punk y l'apaición paralela de decenes d'impulsos contraculturales. En Nueva York, la fotógrafa atopa la gran tema de la so obra: la narración de la vida sentimental y sexual d'esi ambiente. Goldin, ello ye que califíccase a sigo mesma como «fotógrafa documentalista».
Pa entamar esa narración, Goldin trabaya con series de fotografíes que cunten dende dientro la vida de los sos amigos: iniciación, plenitú y dependencia sexual, depresión, probeza, amor, soledá, violencia, enfermedá... Pa enfatizar l'efectu narrativu, Goldin presenta eses imáxenes en películes qu'amuesen les fotografíes socesivamente. La más famosa d'elles llámase La balada de la dependencia sexual (títulu tomáu d'un cantar de Bertolt Brecht), y yá amuesa l'efectu devastador del sida sobre esa xeneración en 1986. Una de les sos series posteriores, La balada dende la morgue aportuna na mesma tema.
Tanto ye asina que, pocu dempués de presentar La Balada de la dependencia sexual n'Europa, Goldin ingresa nuna clínica de desintosicación, onde sigui trabayando. Ellí, l'autorretratu convertir n'unu de les temes recurrentes de la so obra. Más tarde, la fotógrafa rodaría un documental autobiográficu, I'll be your mirror, que toma'l so títulu d'un cantar de la Velvet Underground.
Poco dempués de salir de la clínica, en 1991, Goldin abandona los Estaos Xuníos y cólase a Berlín pa curiar del so amigu Alf Bold, enfermu de sida. De magar, la fotógrafa vive ente la capital alemana, París y Yale, onde ye profesora.
Nel añu 1992 exhibe na Galería Matteu Marks siendo'l so trabayu oxeto de dos grandes retrospectives itinerantes: una entamada en 1996 pol Muséu Whitney d'Arte Americano y otru, en 2001, el Centru Pompidou, París y Whitechapel Art Gallery, Londres.
Expociones inclúin la diapositiva y presentación de video Sisters, Saints & Sibilas en La Chapelle de la Salpêtrière, París, les contribuciones a les Rencontres d'Arles en 2009, recién nel añu 2006 foi almitida na Lexón d'Honor Francés. Darréu espón “escopofilia”, que forma parte del programa especial en 2011 de Patrice Chéreau nel Louvre. La colonia MacDowell otorgar a Nan Goldin la Medaya Edward MacDowell pola so visión permanente y la creatividá. Nel mesmu añu monta una esposición de la so obra nel Muséu d'Arte Moderno de Rio de Janeiro.
Nan, dende principios de los años 80, tuvo fotografiando neños y anguaño dedícase a faelo. Espunxo n'Atenes un pase de diapositives en 2010 y depués la so versión siguida en 2011 con imáxenes que tán editaes y sincronizaes con una banda sonora. Delles fotografíes son recién y otres del so archivu.
El so últimu llibru publicáu foi, The Beautiful Smile en 2007 y dixo “Los últimos siete años, nun pudi publicar un llibru por un contratu y consideróseme una artista muerta.”
Reithrodontomys fulvescens
Reithrodontomys fulvescens ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'El Salvador, Guatemala, Hondures, Méxicu, Nicaragua y los Estaos Xuníos.
Buciegas
Buciegas ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha, allugáu en la Alcarria. Tien 46 habitantes (INE 2015) y ta asitiáu a 817 metros sobre'l nivel del mar. En Buciegas atópase una flora, nun radiu de 10 quilómetros, de carba, pinares de pinu carrasco, encinares, praos, pacional carba, y amiestos de coníferes y frondosas autónomes na rexón (monte). Tamién s'atopa una fauna variada, nun radiu de 10 quilómetros. Dellos exemplos sobre la fauna variada son: El foín común, el xabalín, el coneyu común, el corzu, el buitrón, el sapu corredor...
Esteatopixia
La esteatopixia ye un altu grau d'acumulación de gordura nes ñalgues y alredor delles, que ye carauterístico dalgunos grupos humanos. La gordura pue estendese tamién a los cadriles, los xinoyos, asicasí la parte principal tará siempre nes ñalgues. thumb|left|Muyer y home de [[khoikhoi nun (dibuxo de 1900)]] La esteatopixia ye una de les calterístiques xenétiques de los khoisán, una etnia prieta del sur d'África, mas tamién de los pigmeos del centru del continente. Afecta sobre tou a les muyeres, magar que tamién, mas en menor midida, se tea observáu nos homes. Amás, de forma xeneral en cualesquier de les etnies humanes, les muyeres tienen más propensión a la acumulación de grasa nes ñalgues. Ente los khoisan, la esteatopixia ye una señal de fermosura, qu'entama na infancia pero que abollez sobre too dempués del primer enxitu. Hestoricamente, paez que la esteatopixia foi nun tiempo una calterística d'un ampliu grupo de pueblos que s’espardíen dende’l golfu de Adén ate’l Cabo de Boa Esperanza, de los que los khoisan y los pigmeos son los caberos sobrevivintes. Amá d'estos dos pueblos, tamién pue apaecer ente los básteres y ente las muyeres de los negritos de les Andamán.
Imperiu alemán
Mientres los sos 47 años d'esistencia, l'Imperiu alemán surdió como una de les economíes industriales más poderoses de la Tierra y una gran potencia, hasta que se derrumbar dempués de la so derrota militar na Primer Guerra Mundial y la Revolución de Payares. Los Estaos fronterizos más importantes fueron l'Imperiu rusu nel este, Francia nel oeste y l'Imperiu austrohúngaru allugáu nel sur.