cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Los Arcos
Edá Media
Los Arcos, Foi incorporáu a Castiella en 1463 pola sentencia arbitral que'l rei Lluis XI de Francia da a les diferencies ente Xuan II de Navarra y Enrique IV de Castiella; la villa someter cola condición de siguir gociando de tolos fueros y privilexos, perteneciendo al reinu castellanu hasta 1753, añu en que se reincorpora a Navarra. Tamién fueron incorporaos a Castiella les villes d'Armañanzas, El Busto, Sansol y Torres del Río.
Edá Moderna
En 1521, nel contestu del intentu de reconquista de Navarra, la población de la villa aguantó temporalmente a la meyora de les tropes francu-navarres, que finalmente resultó escalada y derrotada, retrasando l'asediu a Logroño en recuperando nuevamente Navarra pal rei navarru Enrique II. Tres l'erru loxísticu que cometió André de Foix, asediando la ciudá castellana al otru llau del Ebro, namái consiguió que se reforzaren les tropes imperiales en Logroño. Tres la retirada del exércitu navarru, recibió como agradecimientu del emperador castellanu un mercáu francu los miércoles de cada selmana, a perpetuidad.
En 1592, fixo nueche Felipe II d'España que ratificó los fueros qu'en 1571 concediera a la villa. Al so pasu quedó la siguiente descripción de la villa: "La villa de Los Arcos, como se dixo, toca al reyno de Castiella y ye de quatrocientos vezinos, poco más o menos, con otros quatro pueblos de la so contorna y jurisdiction, que con una entrada tán metíos en Navarra coles sos llendes. Ta en tierra llana que s'afaya de bien lexos y tien un castiellu y corralada vieya de venti torres, que hermosean la villa, toes de tiempu antiguu, y tien esti castiellu un alcayde. Tamién tien formosu campanariu con ilesia y portal, y ye la contorna d'enforma pan, vinu, fruta, caça y pesca por non tar bien lexos de Ebro, y á la entrada passamos por munches y bones güertes." D'equí al sieglu XIX la villa de Los Arcos dedícase, con grandes frutos, al cultivu del vinu, en bones rellaciones con Castiella y Navarra.
A finales del sieglu XVIII, concretamente en 1753, Los Arcos va reincorporar a Navarra. Caltuvo dalgunos de los sos privilexos, como'l de la feria añal y mercáu francu selmanal, el privilexu d'esportar llibremente cebera a Castiella... Devolvióse-y el so asientu y votu nes Cortes de Navarra, pero col novenu llugar nel orde de les Universidaes.
Edá Contemporánea
El 11 d'ochobre de 1833 tuvo llugar nes contornes de la llocalidá, cerca de la ermita de Santa Bárbara, el primer choque armáu de la Primer Guerra Carlista ente'l carlista Lladrón de Cegama y l'isabelín Lorenzo.
Arte, monumentos y sitios d'interés
thumb|Ilesia de Santa María.
Monumentos relixosos
so orixe al sieglu XII, momentu en que s'alzó un templu d'estilu románicu, al que fueron añedir, nel intre de los sieglos posteriores, diversos elementos góticos, renacentistes, barrocos y neoclásicos. El conxuntu resulta extraordinariamente variáu.
Adosáu a la fachada sur del templu atopa'l claustru del sieglu XV, representativu del estilu góticu flamíxeru; les curves de les tracerías de los arcos son d'enorme delicadeza.
Totanés
Totanés ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Toledo, comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Los Arcos
Fútbol
La llocalidá cunta col Club Deportivo Urantzia, que milita en categoríes rexonales.
Totanés
Toponimia
El términu Totanés podría derivase de Totta, que sería'l nome del dueñu del llugar na dómina romana. La primer certidume toponímica que se tien ye que, nel sieglu VII, San Eugenio de Toledo escribe un poema dedicáu a la Basílica de San Félix que ta en Tutanesio. A partir d'esti datu, según recién investigaciones, puede deducise que'l nome del pueblu en dómina visigoda foi y que d'ende pasó a ser Tutanés derivando finalmente nel nome actual de Totanés.
Los Arcos
Atletismu
Dende 2016 celébrase la Mediu Maratón Camino de Santiago Los Arcos - Viana.
Enllaces esternos
arcos Camino de Santiago, etapa 6
Totanés
Xeografía
El conceyu asítiase na contorna de los Montes de Toledo nuna llanura derrota por ribayos y regueros que van desaguar nel Tajo. Atiesta colos términos municipales de Cuerva, Polán, Noez, Pulgar y Gálvez, toos de Toledo.
Historia
Totanés foi repoblada na antigüedá por mozárabes toledanos y hasta el sieglu XIX perteneció a la xurisdicción de Toledo. Na actualidá se enclava dientro de la so provincia y ye unu de los pueblos más antiguos de la zona, como confirma'l Toru celtíberu qu'anguaño s'atopa allugáu na Plaza principal del pueblu. Coles mesmes, esisten restos arqueolóxicos posteriores qu'indiquen la continuidá de la so habitación, como un muriu romanu y unes tumbes del mesmu orixe asitiaes nes proximidaes del llugar, asuntu non d'estrañar una y bones una de les víes romanes pasaba por Totanés, la que partía de Toledo pasando por Guadamur, Polán, Noez, Totanés, Menasalbas, Puertu del Marchés, etc. hasta llegar a Mérida. Inda siguía habitáu en dómina visigoda, pos s'hai documentáu la esistencia d'una basílica monástica dedicada al cultu de San Félix fundada por Eterio y la so esposa Teudosinda. Esiste noticia d'esta basílica porque se cantó un poema compuestu n'honor d'esta ilesia por Eugenio de Toledo, arzobispu ente los años 646 y 649.
Ilesia
Sobre l'antigua Ilesia visigoda construyóse un templu de tres naves cubiertu con alfarje de pinu y laceríes mudéxares, en dómina del Cardenal Cisneros. Templu que, anguaño, atópase perfectamente restauráu y a disposición del visitante. La ilesia ta formada por planta de cruz llatina de tres naves, la central más alta que les llaterales y de mayor altor. El cruceru ta cubiertu por bacica de pinu de llimes mohamares, octogonal y cupuliforme. L'ábside, foi cubiertu por bóveda de cascarón o de cuartu d'esfera, profusamente decoráu con motivos florales y xeométricos barrocos. La torre ye de tres cuerpos: El primeru de sillares, el segundu de mampostería y lladriyu y el terceru de lladriyu con dos buecos d'arcu de mediu puntu per cada cara. Cornisa de lladriyu y cubierta a cuatro enagües. Ye una torre mudéxar.
Señoríu de Totanés
Según datos arrexuntaos del llibru, Totanés, 400 años d'una familia (2007), editáu pol Escelentísimu Conceyu de Totanés, nesti pueblu hubo un pernomáu Mayoralgu, fundáu por Don Hernán Carrillo de Guzmán y Toledo y Doña Juana de Osorio y Rojas, la so muyer, Señores de Totanés. Éstos, que yá teníen tierres nel llugar, heredaes del güelu de Don Hernán: Don Juan Carrillo, Señor de Totanés, mercaron el restu a la corona (qu'ésta adquiriera pola confiscación de bienes que sufrió Hernando Dávalos, comuñeru escluyíu del perdón dau pol Emperador Don Carlos, y que, por heriedu de la so güela, tenía en Totanés.).
Los bienes y tierres de Totanés pertenecientes a Don Hernando Dávalos mercáronse por un cuentu (un millón) y cuatrocientos mil maravedinos, según el Real privilexu de 9 de xineru de 1525 refrendáu pol secretariu Francisco de Los Cobos, confirmáu per Real carta'l 13 de Febreru inmediatu, refrendada pol Secretariu Lorenzo Galinde. Esti Mayoralgu fundar en Toledo'l 14 de payares de 1528 ante Fernán Rodríguez de Cascales, escribán públicu, previa facultá de Reinar Doña Juana y del so fíu l'Emperador Don Carlos I d'España y V d'Alemaña, dada en Madrid a 31 de marzu de 1525. Con imposición de los apellíos CARRIELLU y OSSORIO, que les sos capitulaciones facer ante'l mesmu Fernán Rodríguez, llevando ella en dote la devesa de Belvís y ufiertándo-y él 2.500 ducaos n'arres, de too lo cual fíxo-y carta de pagu'l 8 de febreru de 1529 ante'l mesmu escribán. Los Señores de Totanés yeren una de les families pernomaes de la nobleza toledana. Los apellíos Carrillo-Osorio pertenecíen a les grandes Cases d'España. Prueba d'ello ye que l'apellíu Carrillo d'aquella dómina apaez con frecuencia acomuñáu a títulos nobiliarios, según en distintes órdenes: Santiago, Calatrava, Alcántara. La villa de Cuerva foi mercada nel sieglu XV por Juan Carrillo, Adelantado de Cazorla, Señor de Layos, y vendíu dempués, a Garcilaso de la Vega y Dª Sancha de Guzmán (padres del poeta y del Comuñeru Pedro Laso de la Vega) pola so fía Doña Teresa de Guevara, madre del citáu Don Hernando Dávalos, comuñeru y Señor de Totanés.
Hernando Dávalos
Nel sieglu XVI, primero que Don Hernán Carrillo de Guzmán y Toledo y Doña Juana Osorio de Rojas, la so muyer, roblaren escritures del Mayoralgu de Totanés nel añu 1528, yá esistía un Señoríu que'l so propietariu foi Don Hernando Dávalos, Rexidor de Toledo y dirixente comuñeru. Dichu Señor yera de la casa Dávalos, fíu de Ruy López Dávalos y Teresa Vélez de Guevara, nietu de Hernándo López de Ávalos (Dávalos) y María Carrillo y Palomeque, y esti postreru, fíu de Don Ruy López de Ávalos, Adelantado de Murcia, Conde de Ribadeo, Condestable de Castiella, Camareru Mayor y gran valíu del rei Don Enrique III. Ésti foi fíu de Don Diego López de Ávalos, hermanu de Pedro López de Ávalos, siendo éstos fíos de Doña Mencía de Ávalos que casó con Sancho Ruiz de Baeza. Doña Mencía de Ávalos foi fía de Lope Fernández de Ávalos, Alcalde de Úbeda nel añu 1300 y qu'al empar, foi fíu d'Íñigo Lope, 7º Señor de Vizcaya, Conde de Durango. Don Hernando Dávalos tuvo facienda en Totanés.
Fray Sebastián de Totanés
El pernomáu Sebastián Gómez d'Herrera, "Fray Sebastián de Totanés" fíu de Francisco Gómez y María d'Herrera, foi un célebre, cultu y lletráu flaire franciscanu nacíu en Totanés nel añu 1688 y autor del manual «Arte de la llingua tagala». El 23 de marzu de 1705, ingresó nel conventu de Fuensalida. En Toledo cursó estudios cimeros, onde una vegada terminaos siguió impartiendo clases de filosofía. A los 26 años d'edá entamó'l so viaxe a Filipines. Finó nel Monesteriu de San Gil de Madrid, na fecha del 12 de febreru de 1748.
Demografía
Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1996 y 2006 según datos del INE.
NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru.
Monumentos
thumb|Ilesia de la Inmaculada Concepción La Ilesia parroquial de la Inmaculada Concepción qu'a mediaos del sieglu XVI yá taba dedicada a la Concepción de La nuesa Señora y sigue hasta los nuesos díes.
Valentino Rossi
thumb|280px|Rossi, nel [[circuitu d'Indianapolis durante los entrenamientos del Gran Premiu de 2009.]] Valentino Rossi ye un piloto italianu de motociclismu que ganó 9 títulos mundiales en 4 categoríes diferentes del Mundial de Motociclismu (125 cc, 250 cc, 500 cc, y MotoGP de 990 cc y 800 cc), únicu motociclista na historia n'algamalo.
Acacia sieberiana
Acacia sieberiana ye una especie d'árbol nativu d'África ya introducíu en Paquistán. thumb|Detalle del árbol thumb|Detalle de la fueya
Descripción
Ye un árbol de gran tamañu, algamando hasta los 25 m d'altor, cola corona plana o en forma de paragües. Estípules espinescentes, blancu, rectu, fuerte, d'hasta 12,5 cm de llargu. Pinnas 6-35 pares, foliolos en 15-52 pares. Flores blanques o de color mariellu maciu y fragante. Vaina 8-21 cm de llargu, de 1.5-3.5 cm d'anchu, rectes o llixeramente curves, indehiscente.
Toxicidá
La Acacia sieberiana puede contener derivaos de la dimetiltriptamina y glucósidos cianogénicos, que la so ingestión puede suponer un riesgu pa la salú.
Usos
A. sieberana ye una bona fonte de carbón y lleña, y produz una goma que s'utilizó pa faer tinta. De la corteza estrayi la fibra pa fabricar cuerdes. La madera ye ablancazada, resistente a les termites y moderadamente dura, polo que resulta bono de trabayar. Emplegar na fabricación de morteros, mangos de ferramientes y muebles. Les vaines y la corteza contienen tanín.
Mientres la estación seca, los biltos tienros y les fueyes empléguense como forraxe pal ganáu. Les vaines recoyense en Sudán p'alimentar a les oveyes d'engorde, pero créese que contaminen la lleche.
Les truébanos d'abeyes asitiense nos árboles, pos les sos flores constitúin un bon alimentu pa estos inseutos.
Taxonomía
Acacia sieberiana describióse por Augustin Pyrame de Candolle y espublizóse en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 2: 463. 1825. Acacia: nome xenéricu deriváu del griegu ακακία (akakia), que foi dau pol botánicu griegu Pedanius Dioscorides (90-40 e.C.) pal árbol melecinal A. nilotica nel so llibru De Materia Medica. El nome deriva de la pallabra griega, ακις (akis, escayos).
sieberiana: epítetu dau n'honor del botánicu Franz Sieber.
Enrique Mapelli Raggio
Enrique Mapelli Raggio foi un pintor y políticu español, alcalde de Málaga mientres un mes y mediu del añu 1917. Forma parte de la escuela malagueña de pintura, bien activa mientres finales del sieglu XIX y los primeres años del sieglu XX. La so obra ye de carácter costumista. Nella amuesa sobremanera escenes y personaxes rellacionaos con Cártama.
Alfonsu II d'Asturies
thumb|left|250px| [[Alfonsu II.]] thumb|250px|Estatua d'Alfonsu II en Santiago de Compostela. Alfonsu II, conocíu como el Castu, foi rei d'Asturies ente los años 791 y 842.
Yera fíu de Fruela I y Munia. Nació n'Uviéu hacia l'añu 759. Al morrer el so pá quedó al cargu de la so tía Adosinda, anque hai una tradición que diz que tuvo nel monesteriu de Samos, en Galicia. Demientres el reináu de Silu desempeñó'l gobiernu del Palaciu. A la so muerte elíxenlo como rei col sofitu de la tía y los nobles de la corte, pero Mauregatu consiguió espulsalu del tronu. Tuvo que refuxase n'Álava, onde tuvo hasta que Bermudu I renunció al tronu. El 14 de setiembre de 791 volvió a ser proclamáu rei.
Sábese que caltuvo contautos col emperador Carlomagnu, pues hai constancia de que trés delegaciones de la Gallaecia viaxaron a la corte de los francos nos años 796, 797 y 798, anque nun se saben los asuntos de los que trataron. Per una parte, hai quien diz que foi pa buscar ayuda escontra los ataques de los hermanos musulmanes Ibn-Mugait nel oriente d'Asturies. Per otra, hailos que dicen que los alcuentros teníen que ver cola herexía adopcionista escontra la que lluchaba Carlomagnu.
Tomó Lisboa en 798 y venció a los musulmanes nel Nalón y n'Anceo (825). Gracies a les victories sobre los musulmanes afita la so presencia en Galicia, Lleón y Castiella, repoblándolos.
Anthracothorax viridis
El runfador verde o mangu portorriqueño (Anthracothorax viridis) ye una especie grande de colibrí na familia Trochilidae.
Distribución
Ye endémicu de la islla principal de Puertu Ricu namái.
Hábitat
Alcuéntrase xeneralmente nes rexones montascoses de la islla, de cutiu nel café y otru tipu de plantíos.
Orchies
Orchies ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Acacia simplex
Acacia simplex ye una especie d'árbol perenne, nativu d'islles al oeste del océanu Pacíficu, Polinesia Francesa, Nueva Caledonia, Samoa, islles Salomón, Tonga, Savaii. Tamién ye endémica d'Arxentina. Ye una sp. qu'algama 12 m d'altor.
Se la llapada tatakia en Fixi, tatagia en Samoa y tātāngia en Tonga.
Usos
La so resina úsase como una toxina en pesca; incapacita los pexes, y aparentemente ye inocuo a humanos.
Corteza de tarmu
Total d'alcaloides 3,6 % del cual 40 % ye N-metiltriptamina, 22,5 % ye N,N-dimetiltriptamina, 12,7 % 2-metil-1,2,3,4-tetrahidro-β-carbolina.
Pecíolos
Total d'alcaloides 0,11%, del cual N-metiltriptamina 26,3 %; 6,2 % N,N-dimetiltriptamina; 5,8 % 2-metil-1,2,3,4-tetrahidro-β-carbolina, 1,6% N,N-formilmetiltriptamina.
Taxonomía
Acacia simplex describióse por (Sparrm.) Pedley y espublizóse en Contributions from the Queensland Herbarium 18: 10. 1975. Acacia: nome xenéricu deriváu del griegu ακακία (akakia), que foi dau pol botánicu Griegu Pedanius Dioscorides (e. C. 90-40) pal árbol melecinal A. nilotica nel so llibru De Materia Medica. El nome deriva de la pallabra griega, ακις (akis, escayos).
Marquette-lez-Lille
Marquette-lez-Lille ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Día Internacional pa Poner Fin a la Impunidá de los Crímenes contra Periodistes
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes decide proclamar el 2 de payares Día Internacional pa Poner Fin a la Impunidá de los Crímenes contra Periodistes.
Celebración
El 18 d'avientu de 2013 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na Resolución 68/163 decidió proclamar el 2 de payares Día Internacional pa Poner Fin a la Impunidá de los Crímenes contra Periodistes.
Enllaces esternos
Documentos
Otros enllaces
En Común
En Común Podemos (Podemos-EU), conocida a cencielles como En Común (A Comuña, n'asturianu) o como Galicia en Común (Galicia a Comuña, n'asturianu), ye una coalición eleutoral formada por Podemos y Esquerda Unida, surdida n'abril de 2019 tres el retiru d'En Marea, coles mires de presentase a les eleiciones xenerales d'esi añu nes cuatro circunscripciones eleutorales de Galicia. En dicha convocatoria eleutoral, Equo y Marees en Común tamién se sumaron a la coalición, allegando col nome de Podemos-EU-Mareas en Común.
Tres la investidura fallida de Pedro Sánchez, les Cortes Xenerales se disolvieron y convocáronse eleiciones xenerales pal 10 de payares del mesmu añu. Cola irrupción de Más País, encabezáu por Íñigo Errejón, y la so concurrencia eleutoral en circunscripciones grandes, qu'incluyía A Coruña y Pontevedra, Equo decidió allegar con dicha formación y dixebrase de Xuníes Podemos y En Común. Igualmente, Mareas en común decidió nun presentase, dexando la coalición conformada namás por Podemos y Esquerda Unida.
Max Liniger-Goumaz
Max Liniger-Goumaz  foi un economista, sociólogu, xeógrafu, politólogu, africanista y ensayista suizu.
Biografía
Yera llicenciáu en Ciencies Sociales y en Xeografía pola Universidá de Xinebra, y doctor n'Economía.
Foi profesor eméritu de delles escueles suices, dau pola Universidá de Xinebra y la Sociedá Xeográfica de París. Dende 1998 foi miembru de l'Asociación Española d'Africanistes y dende 1999 de la Sociedá Suiza d'Estudios Africanos.
Liniger-Goumaz desempeñó llabores de docencia na so Suiza natal, según en dellos países africanos. Dende 1962 vivió y trabayó como profesor en África na so calidá de funcionariu de la UNESCO, primeramente en Zaire y depués en Guinea Ecuatorial (país del que foi espulsáu pol dictador Francisco Macías Nguema productu de les polítiques antiintelectuales del gobiernu), Costa de Marfil, Camerún y Zambia. Entamó diversos cursos sobre la xeografía africana.
Liniger-Goumaz yera un espertu en Guinea Ecuatorial, país sobre'l cual publicó dellos trabayos que s'atopen ente les poques fontes en francés dedicaes a la tema. Nes sos publicaciones criticó al réxime vixente en Guinea Ecuatorial presidíu por Teodoro Obiang Nguema, al que describió como una "dictadura tribal".
Max Liniger-Goumaz finó'l 13 d'abril de 2018 en Lausana.
Obres
La démocrature : Dictature camouflée, démocratie truquée, L'Harmattan, 1992, ISBN 2-7384-1324-2
Anthracothorax viridigula
El mangu gorgiverde, llamáu tamién mangu gorjiverde, picaflor o mangu de gargüelu verde (Anthracothorax viridigula), ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, orde Apodiformes.
Distribución
Esti colibrí reproducir dende'l nordeste de Venezuela, Trinidá y el sur de Guayana hasta'l nordés Brasil. En Brasil, les aves solo atópense na estrecha franxa costera del Atlánticu norte y el sur de la desaguada del ríu Amazones, y una franxa a lo llargo del propiu ríu, a unos 1500 quilómetros ríu arriba. Trátase d'un local o Migración de les aves migrante estacional, anque los sos movimientos nun son bien entendíos.
Hábitat
250px|thumb|Mapa que detalla la distribución del mangu de gargüelu verde Esta pequeña ave habita en manglares y sabanes húmedes de tierres baxes.
Descripción
Ye de 10,2 cm de llargu y pesa 9 g. El picu ye negru, abondo llargu y llixeramente curvu.
La fema cunta con más tonalidá de bronce nel envés y los lladrales. Tien les partes inferiores blanques con una franxa central de color negru. La cola tien plumes centrales son escures, los esteriores de la cola son de color vinu colloráu con punta de color negru. Los machos inmaduros paecer a les femes, pero tienen los llaos castaños.
Esta especie ye bien similar y estrechamente rellacionada cola Anthracothorax nigricollis. Anque'l machu mangu gorgiverde tien menos negru estendíu nes partes inferiores, les diferencies d'ésta y otres plumes nun son siempres fáciles de confirmar nel campu, porque los páxaros apaecen de color negru. Les femes de los dos especies puede ser cuasi indixebrables, anque'l mangu gorgiverde tien les partes cimeres más estensamente de tonu cobrizu que'l so pariente.
La fema mango gorgiverde pon dos güevos blancos nun nial de taza fonda nuna caña alta, delgada, y xeneralmente nuna caña descubierta.
Blangerval-Blangermont
Blangerval-Blangermont ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Anthracothorax viridigula
Descripción
L'alimentu d'esta especie ye'l néctar, de cutiu tomáu de les flores de los árboles grandes. Esti colibrí ye tamién notablemente insectívoru y de cutiu esvalíxase nes árees abiertes p'atrapar inseutos voladores.
Blangerval-Blangermont
Tien una población de y una superficie de  km².
Principáu-Obispáu de Montenegru
El Príncipado-Obispáu de Montenegru foi un tao teocráticu balcánicu, nel sureste d'Europa, qu'esistió ente 1697 y el 13 de marzu de 1852, cuando foi eslleíu por Nicolas Mirkov, quien proclamó'l Principáu de Montenegru. Surdió frutu del arrenunciu del cleru ortodoxu a siguir siendo un señoríu otomanu, lo que tresformó la parroquia de Cetinje nun protectoráu rusu, gobernando por Obispos Metropolitanos (Vladika, tamién traducíu como "Príncipe-Obispu").
Toponimia
L'estáu yera práuticamente gobernáu pola Ilesia ortodoxa, so la supervisión de la familia Petrović-Njegoš. El nome más utilizáu na historiografía ye Metropolitanato de Cetinje (Цетињска митрополија). El mayor responsable políticu yera conocíu como Metropolitanu (Vladika, en rusu) anque tamién traducíu como Príncipe-Obispu. Danilo I (1697-1735) faíase llamar a sí mesmu "Danilo, Metropolitanu de Cetinje, Njegoš, duque de la tierra serbia" ("Данил, владика цетињски, Његош, војеводич српској земљи ..."). Darréu tres la unión de la Llanura de Bjelopavlićka y les llombes nes qu'habitaba dichu cla, mientres el gobiernu de Pedru I, l'estáu foi llamáu oficialmente Montenegru y les llombes. En códigu escritu por Danilo I, fecháu en 1855, establezse espresamente qu'él ye'l "knjaz" (duque, príncipe) y "Gospodar" (señor) del Cuetu Negru llibre (Montenegru) y les llombes".
Historia
La hestoria empieza con Danilo Šćepčević, un obispu de Cetinje al que se xunieron dellos clanes de Montenegru na llucha contra l'Imperiu otomanu qu'ocupara la mayor parte del sureste d'Europa. El Vladika Danilo foi'l primeru de la Casa de Petrović-Njegoš, qu'ocuparía'l cargu de Obispu Metropolitanu de Cetinje hasta 1851, cuando Montenegru convertir nun principáu llaicu con Danilo Petrović-Njegoš. Amás, convertir nuna monarquía curtia cuando foi abolíu temporalmente ente 1767 y 1773, cuando l'impostor Šćepan Malí, fíxose pasar pol emperador rusu y coronóse Señor de Montenegru.
Globu aerostáticu
thumb|Globos de Pasaxeros en Segovia. thumb|Vuelo turísticu. thumb|Enllenáu inicial.
Un globu aerostáticu ye una aeronave aerostática non propulsada que se sirve del principiu de los fluyíos d'Arquímedes pa volar, entendiendo'l aire como un fluyíu.
Siempres tán compuestos por una bolsa que zarra una masa de gas más llixeru que l'aire y de ende que se conozan popularmente como globu. Na parte inferior d'esta bolsa puede dir una estructura sólida denomada barquilla o se-y puede "arreyar" cualquier tipu de cuerpu, como por casu un sensor.
Como nun tienen nengún tipu de propulsor, los globos aerostáticos se "dexen llevar" poles corrientes d'aire, anque sí hai dellos tipos que pueden controlar la so elevación.
N'agostu de 1709, el sacerdote brasilanu Bartolomeu de Gusmão fixo la primer demostración d'ascensión aérea en globu d'aire caliente non tripuláu na Casa d'Indies de Lisboa, ante la corte del rei Xuan V de Portugal. thumb|left|200px|Los primeres [[cinco ascensos de globos aerostáticos en Francia.]]
Los hermanos Montgolfier realizaron la primer demostración pública del so nuevu inventu'l 4 de xunu de 1783 en Francia. El so suañu de llegar hasta'l cielu fixo realidá. La idea del globu aerostáticu empezó a xestase cuando los hermanos taben sentaos frente a una fogata. Notaron que'l fumu alzábase y pensaron na oportunidá d'aprovechar dicha cualidá.
Dempués de dellos esperimentos, entendieron que l'aire caliente ye más llixeru que'l fríu, polo que tiende a xubir. Decidieron crear una máquina que dexara volar con esti principiu.
Joseph y Jacques Montgolfier llanzaron el so primer modelu en setiembre de 1782. El vuelu inicial demostró que la so teoría taba no cierto. El 4 de xunu de 1783 realizaron una demostración pública con un globu aerostáticu de diez metros de diámetru nun mercáu francés. Taba construyíu con tela y papel.
Más de 130.000 persones quedaron anonadadas cuando en setiembre del mesmu añu volvió volar en Versalles. Lluis XVI, María Antonieta y la corte francesa guardaron el momentu. Un gallu, una oveya y un coríu fueron los sos tripulantes.
Xusto n'ochobre d'esi añu viaxaron per primer vegada humanos. Jean-François Pilâtre de Rozier foi'l valiente pioneru.
En payares de 1792, los ensayos realizaos por un grupu d'artilleros, nel Real Colexu d'Artillería de Segovia y dempués ante'l rei Carlos IV d'España, del vuelu d'un globu aerostáticu, toos ellos empobinaos por Louis Proust, fueron los primeres realizaos nel ámbitu militar.
El 22 d'ochobre de 1797, el desacobardáu André Jacques Garnerin saltó con un paracaíes dende un globu que volaba a gran altor sobre'l cielu de París.
Vuelos históricos en globu
El 21 de marzu de 1999, el suizu Bertrand Piccard y el británicu Brian Jones remataron la vuelta al mundu en globu aerostáticu ensin realizar escales, en percorriendo 46.759 quilómetros a bordu del Breitling Jones III en 19 díes, 21 hores y 55 minutos.
N'España
El primer vuelu documentáu foi n'Estremadura de Plasencia a Coria el 10 de Marzu de 1784. http://bdh-rd.bne.es/viewer.vm?id=0000053481.
thumb|250px|Ascensión d'un globu Montgolfier n'Aranjuez, d'[[Antonio Carnicero (1784).]] La primer ascensión d'una persona intentar en Aranjuez el francés Charles Bouché el 6 de xunu de 1784, pero resultó mancáu al esbarrumbase'l globu cuando empecipiaba l'ascensu. Sicasí, foi l'italianu Vicente Lunardi quien consigue ser el primeru en xubir el 12 d'agostu de 1792. El fechu tuvo llugar nos xardinos del parque del Bon Retiru de Madrid, volando mientres una hora hasta la villa de Daganzo, cerca d'Alcalá de Henares. El mesmu Lunardi repite ascensión el 8 de xineru de 1793, pero esta vegada na llocalidá madrilana d'Aranjuez.
Casi un sieglu más tarde, el 15 d'avientu de 1884 créase'l Serviciu Militar de Aerostación, a partir de la 4ª Compañía del Batallón de Telégrafos, pal emplegu de globos aerostáticos y dirixibles, dedicada al estudiu y xeres d'observación. En 1896 creóse como unidá independiente la Compañía de Aerostación.
La reina rexente María Cristina d'Habsburgu-Lorena, nuna visita a les maniobres que dicha Compañía efectuaba na Casa de Campo de Madrid, fixo una ascensión nun globu cautivo'l 27 de xunu de 1889.
Na actualidá, la ciudá d'Igualada, na provincia de Barcelona, ye la sede del European Balloon Festival, la concentración de globos aerostáticos más importante d'España y del sur d'Europa, que se celebra cada añu nel mes de xunetu dende 1997. Igualada tamién ye la sede d'Ultramagic, l'únicu fabricante d'España y el segundu mayor fabricante mundial de globos aerostáticos d'aire caliente. La producción añal de la empresa asitiar ente los 80 y 120 globos, destinando cerca del 80% a la esportación.
N'Iberoamérica
thumb|Globu aerostáticu de Jorge Newbery en [[Buenos Aires, Argentina (1911).]] En Xalapa, Veracruz, Méxicu, foi José María Alfaro quien llogró alzar un globu aerostáticu d'aire caliente y de cubierta impermeable en 1784. Casi un añu más tarde, el domingu 6 de febreru de 1785, el militar Antonio María Fernández alzó un globu más pequeñu nel puertu de Veracruz. Mientres 1785 hubo dellos otros vuelos en Veracruz (delles resultaos fueron "prósperos" y otros "adversos").
La primer constancia del vuelu d'un globu aerostáticu en Venezuela foi cuando González Torres de Navarra yera gobernador y capitán xeneral de la provincia de Venezuela na dómina colonial. El 20 de xineru de 1785 realizóse una exhibición pa festexar el cumpleaños del monarca. La dimensión del globu yera de dolce vares de diámetru (aproximao diez m) y na composición de la cubierta utilizó aceite y papel.
Paez ser que'l primera aeronauta de Cuba foi'l francés Eugenio Roberston, quien el 19 de marzu de 1828 alzar nun globu aerostáticu dende la Plaza d'Armes de L'Habana. Adolfo Theodore realizó tres ascensiones en 1830. Sicasí, el primer paisanu que consiguió un vuelu d'estes carauterístiques foi José Domingo Blineau, que realizó una primer ascensión el 3 de mayu de 1831 y una segunda en 1833.
Otru de los pilotos cubanos foi Matias Perez, que fizo dos vuelos en globu dende la ciudá de L'Habana. El primeru tuvo llugar el 12 de xunu de 1856, segundu vuelu realizar el 29 de xunu de 1856, pero jamas regresu.
El primer vuelu en globu en Perú efectuar na Plaza de Acho de Lima el 24 de setiembre de 1840 al cargu de José María Flores.
A lo llargo de tol sieglu XIX sirvió tamién pa fines bélicos. Mientres la Guerra de la Triple Alianza, un globu aerostáticu cautivu del exércitu brasilanu dexó reparar a l'artillería paraguaya. Esta observación tuvo llugar el 6 de xunetu de 1866, cuando l'inxenieru militar arxentín d'orixe polacu Roberto A. Chodasiewicz convertir nel primer militar llatinoamericanu n'alzase en globu.
Los arxentinos Aarón de Anchorena y Jorge Newbery realizaron el 25 d'avientu de 1907 col llexendariu globu «Pampero», que'l primeru traxera dende Francia, el primer vuelu en cruciar el Ríu de la Plata. El 17 d'ochobre del añu siguiente, el «Pampero» sumía en plenu vuelu, posiblemente enfusándose nel mar; los sos tripulantes yeren Eduardo Newbery, hermanu de Jorge, y el sarxentu Romero. Tamién foi Newbery quien en 1909 pilotó per primer vegada'l globu aerostáticu «Furacán», dende Belgrano al Brasil.
L'arxentín José María Flores foi'l primeru en xubir en globu en Colombia, el 12 de xunu de 1843 na ciudá de Popayán. Presentóse darréu en Bogotá el 27 de setiembre d'esi mesmu añu xubiendo nel so globu dende l'edificiu del Colexu de La nuesa Señora del Rosario "Universidá del Rosario", nun accidentáu vuelu, cuando se vio obligáu a saltar de la canastilla del globu agarráu a una cuerda, mientres el globu bastiar a tierra. Los pormenores d'esti vuelu apaecen publicaos nel periódicu "El Constitucional de Cundinamarca" del 1 d'ochobre de 1843. Por cuenta de la conmemoración de los doscientos años d'independencia de Colombia, en xunetu de 2009 realizóse'l primera esplegue de globos aerostáticos en gran cantidá. En Bogotá, más de 40 globos derrompieron los cielos de la ciudá aterrizando en distintos puntos de la ciudá. En 1875 el mexicanu Antonio Guerrero ufiertó un espectáculu d'acrobacia na ciudá de Medellín a bordu del so globu y en plenu parque Berrio.
El 1 d'abril de 1987, los arxentinos Rodolfo Hossinger y Eduardo Pablo Aráoz cruciaron per primer vegada'l Ríu de la Plata con un globu d'aire caliente, xuniendo'l aeroparque Jorge Newbery de Buenos Aires, Arxentina, con una zona rural cercana a la estancia presidencial de la Répública Oriental del Uruguái, na redoma de Colonia del Sacramento.
Le Quesnoy
Le Quesnoy ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cantante
miniaturadeimagen|Cantante Un cantante o vocalista ye un músicu qu'utiliza la so voz como instrumentu musical.
En música clásica y n'ópera son clasificaes en:
Safagún
Safagún (n'español, Sahagún) ye un conceyu allugáu na Provincia de Llión. Ye amás capital de la comarca de la Tierra de Sahagún. Tien una población de 2645 hab.
Política
Anguaño l'alcalde ye Emilio Redondo Callado (PSOE).
Villarepos
Villarepos (n'alemán Ruppertswil) ye una comuña suiza del cantón de Friburgu, asitiada nel distritu de See/Lac. Llenda al norte coles comuñes de Faoug (cantón de Vaud) y Clavaleyres (cantón de Berna), al nordeste con Courgevaux, al este con Courlevon y Wallenried, al sur con Misery-Courtion, y al oeste con Avenches (cantón de Vaud).
Reinu de Castiella
El reinu de Castiella foi ún de los reinos medievales de la Península Ibérica. Castiella xurdió como entidá política autónoma nel sieglu IX baxo la forma de condáu vasallu de Llión, algamando la categoría de «reinu» nel sieglu XI. El su nome debióse a la gran cantidá de castiellos que s'atopaben na zona.
Sieglos IX–XI: inicios
La primera mención a «Castilela» apaez nun documentu del añu 800:
Na Crónica d'Alfonsu III (Rei d'Asturies, sieglu IX) dizse:
thumb|left|300px|Castiella en 843 formando parte d'Asturies ya independiente en 1150. El condáu de Castiella repuéblase mayoritariamente por habitantes d'orixe cántabru, astur, vascu y árabe con un dialeutu romance propiu, el castellán, y con unes lleyes diferenciaes.
El primer conde de Castiella ye Rodrigu nel 860 (baxo Ordoñu I d'Asturies y Alfonsu III el Magnu). El condáu de Castiella esperimenta una gran expansión mientres el gobiernu del conde Rodrigu, que diríxese hacia'l sur hasta llegar a Amaya (860) y a costa de los cordobeses pela Rioxa. Amás, a partir de la sulevación del conde alavés Eglyón, Álava incorpórase al condáu de Castiella. Nel añu 931, el condáu de Castiella xunifícase col conde Fernán González, faciendo de los sos dominios un condáu hereditariu a llombos de los reis de Llión.
Sieglos XI–XII: espansión y uniones al Reinu de Llión
Nel 1028, Sanchu III El Mayor de Navarra adquiere'l condáu de Castiella tres la muerte del conde García Sánchez, pos ta casáu cola hermana d'esti. Como heriedu, nel añu 1035 dexa un amenorgáu condáu de Castiella al so fíu Fernando. thumb|left|300px|Castiella incorporada al reinu de Sanchu III (de 1029 a 1035). thumb|300px|Castiella en 1037 tres la partición del reinu de Sanchu III ente los sos fíos).
Arellano
Arellano ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na Merindad de Estella, na contorna d'Estella Oriental y a 60 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población n' foi de habitantes (INE).
Toponimia
Según Koldo Mitxelena significa «lugar propiedad de (un home llamáu) Valerius», de de Valerius, nome de persona llatín y el sufixu -anu qu'indica propiedá. Esperaríase qu'en vascuenciu dixérase Arellao, pero tal forma non se documenta, quiciabes porque en Arellano el eusquera perdiérase bien llueu.
Según Endika de Mogrobejo, especialista en xenealoxía y heráldica, Arellano provién del eusquera, y significa "llomba estensa de carbayos" o "llugar de carbayos", del raigañu aritz.
Primeramente adscrita a la zona non vascófona pola Llei Foral 18/1986, en xunu de 2017 el Parllamentu navarru aprobó'l pasu de Arellano a la Zona mista de Navarra por aciu la Llei foral 9/2017.
L'apellíu "Arellano" ye bien conocíu anque pocu común n'España y en dellos llugares de Hispanoamérica, señaladamente en Chile y Méxicu. Vease Arellano (apellíu).
Situación
La llocalidá de Arellano ta asitiada na parte occidental de la Comunidá Foral de Navarra, dientro de Tierra Estella y a una altitú 645 de msnm. El so términu municipal tien una superficie de 16,89 km² y llenda al Norte cola facería de Arambelza y el conceyu de Dicastillo, al Este y Sur tamién col conceyu de Dicastillo y al Oeste col d'Arróniz.
Cultura
El santu navarru San Veremundo, anque nun se sabe si nació en Arellano o en Villatuerta. Por eso la sagrada urna que contién los sos restos permanez cinco años en cada llocalidá. Destaca la ilesia parroquial por ser la única ilesia navarra totalmente pincelada nel sieglu XVI. Tamién s'atopa en Arellano la imaxe de Santa María de Unzizu, imaxe mariana del sieglu XIII a la que la xente del pueblu y la contorna tien-y gran devoción.
Fiestes y eventos
Les fiestes grandes celébrense'l segundu fin de selmana d'agostu n'honor a Santa María de Unzizu, patrona de la villa. Siempres dempués de fiestes de Estella. La fin de selmana posterior al 8 de marzu, si esta fecha nun toca en fin de selmana, celébrense les fiestes pequeñes n'honor de San Veremundo, santu del sieglu XI y fíu de Arellano (o Villatuerta). El 8 de setiembre, coincidiendo cola natividá de María, celébrase la fiesta de la patrona, la Virxe de Unzizu. N'ochobre celebra la Virxe del Rosario y el 15 de mayu dir de romería a la ermita de la Virxe de Unzizu. La fin de selmana anterior a antroxu celebra la fiesta de los Eskaratuleros y tamién se celebra'l xueves d'antroxu conocíu como Xueves de Lardero. En Navidá celebra'l Olentzero, que percuerre les cais del pueblu y la fiesta de los Reis Magos.
Motociclismu
El motociclismu ye l'usu deportivu de la motocicleta. Xeneralmente l'oxetivu d'una carrera consiste en recorrer cierta distancia o dir d'un sitiu a otru, nel menor tiempu posible. Tamién esisten les carreres de resistencia. Y otru tipu de competiciones consisten en pasar una serie d'ostáculos nun determinau tiempu.Ye lo mesmo que l'automovilismu, que practícase con automóviles.
Hai d'algunos tipos diferentes de motociclismu ente los que destaquen: motociclismu de velocidá, motocross y trial.
Roncq
Tien una población de y una superficie de  km².
1312 e.C.
thumb|right|300px|L'Eclipse de Mursili en 1312, como afiten la mayoría d'hititólogos.
Cinta magnética
La cinta magnética ye un tipu de mediu o soporte d'almacenamientu de datos que se graba en pistes sobre una banda plástica con un material magnetizado, xeneralmente óxidu de fierro o dalgún cromato. El tipu d'información que puede almacenase nes cintes magnétiques ye variáu, como videu, audiu y datos.
Hai distintos tipos de cintes, tantu nes sos midíes físiques como na so constitución química, según distintos formatos de grabación, especializaos nel tipu d'información que quier grabase.
Los dispositivos informáticos d'almacenamientu masivu de datos de cinta magnética son utilizaos principalmente para sofito d'archivos, y pal procesu d'información de tipu secuencial, como na ellaboración de nómines de les grandes organizaciones públiques y privaes. Al almacén onde se guarden estos dispositivos denominar cintoteca.
El so usu tamién s'estendió pal almacenamientu analóxicu de música (como'l casete d'audiu) y pa videu, como les cintes de VHS (vease cinta de videu).
La cinta magnética d'audiu dependiendo del equipu que lu reproduz/graba recibe distintos nomes:
Anguaño sígense usando cintes en casetes pa resguardu d'información, anque nun se trate d'un mediu masivu, Sony apocayá creó una teunoloxía na cual puede almacenase 2,5 TB d'información en cinta magnética.
Orixe de la cinta magnética
thumb|111px|Inventu de Valdemar Poulsen de 1898. Grabadora magnética de cable (Telegraphone).
Poulsen, dempués de patentar l'aplicación en 1898 en Dinamarca, ameyoró'l so inventu; esti paecer al primera fonógrafu de Thomas Edison. A partir del so descubrimientu dedicar a desenvolver y a rexistrar per mediu de patentes el principiu de la grabación magnética en distintos países d'Europa y n'Estaos Xuníos. Presentó la so invención en 38 naciones.
Poulsen siguió desenvolviendo l'equipu dempués de collaborar pa Mix & Genest, y Siemens & Halske (antecesor de la compañía Siemens), y creó la so propia compañía, “Dansk Telegrafonfabrik”, onde produció un telegráfono simple con discos que grababen hasta 2 minutos y unu más complexu de cinta d'alambre que grababa hasta 30 minutos.
Más palantre fixéronse distintos modelos de grabadores magnétiques col mesmu principiu de grabación. N'Alemaña creóse'l Magnetófonu; esta máquina utilizaba aceru sólido en forma de cinta o alambre como mediu de reproducción.
thumb|left|111px|Grabadora telefónica con unidá reemplazable de cinta d'alambre (parte cimeru).
Hubo munches adautaciones y distintos tipos de grabadores magnétiques de voz, que fueron comercializaes con distintos usos n'oficines, la radio, la milicia y la telefonía. Cuando se taben acabando los derechos de patente de Poulsen, Curt Stille —que yera'l responsable de les investigaciones p'ameyorar el telegráfono— produció'l ecófono en 1930 y dar a conocer nel mercáu en 1933 como “Dailygraph”. Stille implementó na grabadora de mensaxes un sistema de carretes cola cinta-cable magnética, que empotró nuna repisa especial pa reemplazar esti componente al dar caltenimientu a la máquina. Esta unidá puede ser considerada l'antecedente del formatu casete, que dexó manipoliar fácilmente la cinta d'alambre y reemplazar de forma práutica'l material grabao.
thumb|111px|Magnetófonu de cinta d'alambre (Wire Magnetophone).
Les variantes de materiales nel mediu de grabación dependíen enforma del equipu en que se reproducía; unu de los que desenvolvieron y patentaron la cinta magnética sobre base de papel pa sustituyir les cintes d'aceru foi l'inventor alemán-austriacu Fritz Pfleumer, quien emplegó papel bien delgáu con una capa d'óxidu de fierro pegáu con laca. Rexistró esta adautación na patente alemana DRP 500,900 en 1928. Pfleumer darréu trabayó y compartió los derechos d'autor cola compañía AEG (German General Electric), empresa que siguió desenvolviendo'l magnetófonu de cinta magnética y dedicóse a incorporar la meyora de la cinta a base de papel al equipu. Eduard Shüller, que collaboraba pal equipu d'inxenieros de AEG, escurrió en 1934 un importante cambéu: la cabeza d'aníu que funcionaba nel equipu pa grabar, reproducir y borrar, pero'l mecanismu ameyoráu riquía una cinta magnética con distintes carauterístiques que la cinta a base de papel.
AEG riquió materiales como'l fierro carbónicu de la BASF (acrónimu de Badische Anilin und Soda Fabrik, n'español: Fábrica Badense de bicarbonatu de sodiu y anilina), división en Ludwigshafen del xigante mezcladora química I.G. Farbenindustrie., Pfleumer rexistró una cinta que'l so material avanzao contenía óxidu de fierro (magnetita), celulosa y acetato en 1934. Les cintes con base de plásticu fueron presentaes comercialmente en 1935 pola BASF na IFA o Internationale Funkausstellung Berlin (feria de muestres internacional de la radiodifusión de Berlín), y la primer grabación pública foi fecha cola grabadora de cinta de celulosa y acetato de la AEG en 1936 cola Orquesta Filarmónica de Londres, conducida pol Sr. Tomas Beecham nel salón de la compañía BASF en Ludwingsahven (grabación que sería famosa nel material de propaganda de la guerra).
El PVC (Cloruru de Polivinilo) foi utilizáu na cinta magnética como alternativa de producción per suxerencia de Heinrich Jacque (de la BASF) en 1940, por cuenta de la destrucción accidental (causada por un tanque de guerra) de la única planta que manufacturaba la cinta. La otra opción de producción foi desenvuelta por personal de la compañía AGFA en Wolfen, que s'especializaba en material de películes; ellí produciéronse abondes cintes pa cubrir la demanda alemana en 1944.
En Xapón, nel añu 1929, Masaru Ibuka y l'equipu d'inxenieros TTK (Compañía d'Inxeniería en Telecomunicaciones TTK, poles sos sigles en xaponés) antecedente de la empresa SONY, nel enfotu de desenvolver una grabadora de cinta basándose na grabadora estauxunidense, adquirieron con ayuda d'Akio Morita patentes de componentes de la grabadora magnética pa empezar la so investigación. Como nun podíen fabricar cintes con plásticu, por problemes de disponibilidad d'esi material en Xapón, ellaborar de primeres con celofán, papel arroz y, a lo último, papel prensado recubiertu de polvu magnético. Pa compensar el menor control del papel, l'equipu d'inxenieros tuvo de trabayar na meyora de la calidá de los circuitos nes cabeces de grabáu, nos sistemes d'alimentación y n'el amplificadores de la grabadora. En 1950 la primera grabadora de cinta de manufactura local foi comercializada en Xapón; la máquina pesaba más de 100 llibres (45,4kg). El nome comercial de la cinta de papel foi conocíu como “Cinta-Soni KA”.
N'Estaos Xuníos d'América a partir de 1943, coles investigaciones de la Oficina Federal d'Investigación Científica y Desarrollu (OSRD), entidá que la so subdivisión apurrió información pa la grabación magnética y formó parte del entamu de la compañía Brush, los inxenieros decatar de que l'usu de la cabeza d'aníu del magnetófonu dependía enforma del mediu magnéticu onde se reproducía. Unu de los collaboradores de Brush que trabayara pa AEG, el Sr. Semi Begun, foi'l responsable d'ameyorar la teunoloxía de la cinta tando sollerte al trabayu de Fritz Pfleumer. Begun solicitó l'ayuda del Institutu Memorial Battelle pa conocer la resistencia de dellos materiales de forma científica y química pa poder crear una cubierta de partícules magnétiques.
Gerard Foley trabayó nos esperimentos nel Memorial Batelle, dedicar a topar materiales magnéticos similares a la cinta d'aceru, los sos primeros intentos nun fueron efeutivos hasta qu'afayó a mediaos de 1945 que dellos pigmentos de pintura que yeren fechos con partícules magnetizadas artificiales yeren meyores que les partícules d'orixe natural. Llogró implementalos nes primeres pruebes de material de grabación y llogró meyores resultaos que la cinta-alambre y l'aceptación de la compañía pa usar les sos resultaos na producción de cinta estauxunidense.
Brush dedicar a la manufactura de grabadores d'audiu pero nun s'especializó na producción en grandes cantidaes de material pa producir cinta, asina que buscó l'ayuda de Eastman Kodak, Meade Paper, Minnesota Mining and Manufacturing (3M) y Shellmar (fabricante d'envoltures pa pan).
Shellmar, a finales de la segunda guerra mundial -en 1945-, produció les primeres cintes pa la grabadora Soundmirror BK 401 y la grabadora Mail-A-Voice de discu; 3M dempués interesóse na producción de la mesma teunoloxía en cinta y estableció un llaboratoriu de desenvolvimientu. El físicu Wetzel, quien trabayó pa esta última compañía, previo'l desenvolvimientu d'un mercáu potencial nel estranxeru y sofitó la fabricación de cintes de bona calidá a nivel internacional.