cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fuerte Real de San Felipe
Carauterístiques
Al interior de la fortaleza aportar por dos puertes: la puerta principal, atopar na paré del llau suroeste de la ciudá. Nel terremplén so les muralles, ta la Casa del Gobernador (cerca del bastión sur), y xunto a la capiya de San Gonzalo. Tamién na rimada n'aprosimao nel centru atopa una cisterna. Al sureste, llevántense la tenada y l'almacenamientu de la pólvora, y al oeste, en llinia, los cuarteles de les tropes. Al norte y al oeste, un muriu de 480 palmos d'altor cerraba la defensa. Créese que la plaza tenía nueve pieces d'artillería de calibre 18.
El grupu de defensa compónse inda de siete pequeñes fortificaciones, a saber: Fuerte de San Juan de los Caballeros Fuerte de San Verissimo (los trés na marxe izquierda de Ribeira Grande); Fuerte de Santa Marta, anguaño desapaecíu.
Daniel Cohn-Bendit
Una mocedá rebalba
Depués de les publicaciones acusatorias apaecíes nos periódicos británicos The Observer y The Independent, nel italianu La Repubblica y nel alemán Bild en 2001, Daniel Cohn-Bendit espresa'l so reconcomiu por escribir el llibru Le Grand Bazar sabiendo lo que sabe güei avera del abusu sexual infantil.
Benito Juárez
Últimes hores
Juárez siguió mal. La so familia taba axuntada, fíes, fíu, xenros y amigos. Tamién diversos amigos y políticos fueron llegando a la sala.
Daniel Cohn-Bendit
Una mocedá rebalba
Nesi llibru Daniel Cohn-Bendit defendía la lliberación sexual de los neños y la so capacidá d'otorgar consentimientu pa vivir la so sexualidá llibremente colos adultos. Daniel Cohn-Bendit xustifícase diciendo que na década de los 70 los revolucionarios taben encegolaos cola represión en toles sos formes, incluyida la represión sexual y que se creía qu'una educación anti-autoritaria yera dexar a un neñu crecer ensin tabús sexuales. Diz qu'esaxeró al describir que tuvo situaciones sexuales colos neños del xardín d'infantes onde trabayaba y que fuera una manera contestataria de lluchar contra la moral burguesa, que lo escribiera por pura provocación.
Carrera política y ecoloxista
A finales de los años 1970, averar al movimientu verde alemán (Die Grünen) y anima a Joschka Fischer a presentase a les eleiciones de Hesse. En 1981, ruempe col anarquismu militando pola eleición del cómicu Coluche a la presidencia de la República Francesa. En 1986, oficializa'l so abandonu de la perspeutiva revolucionaria nel so llibru: Nous l'avons tant aimé, la Révolution (La revolución, y nós que la quixímos tanto). Más tarde y yá integráu en Die Grünen (1989), Cohn-Bendit sería escoyíu como teniente d'alcalde en Frankfurt del Main (xunto col alcalde del SPD).
Eurodiputáu
Daniel Cohn-Bendit ye eurodiputáu nel Parllamentu Européu dende les Eleiciones al Parllamentu Européu de 1994.
Benito Juárez
Últimes hores
Juárez tuvo la insistencia de los ministros de rellaciones esteriores José María Lafragua y el ministru de la Guerra Xeneral Alatorre, nesa tarde dambos pidieron ver al presidente pa recibir instrucciones. Juárez en dambos casos tuvo que vistise y falar con ellos, escuchalos y da-yos instrucciones.
Los médicos mexicanos más prestigiados d'entós allegaron a Palaciu Nacional: Gabino Barreda y Rafael Lucio pero nada pudieron faer.
Juárez tender de llau esquierdu poniendo una mano so la so cabeza. Bien aballáu, con evidente falta d'osíxenu sonrió y darréu morrió. Yeren les 23.35 del 18 de xunetu de 1872 cuando los trés médicos aconceyaos declararon muertu al presidente. Les sos fíes glayaben de dolor: "¡pá! ¡pá non te vaigas!". La causa foi anxina de pechu. Na actualidá, una placa nel llugar de la so muerte da cuenta d'ello. Juárez duró nel cargu de presidente catorce años.
Hubo un mes de solemnidaes en tol país nel so honor.
Los sos restos mortales atópense desque foi soterráu nel Muséu Panteón de San Fernando na Ciudá de Méxicu'l 23 de xunetu de 1872.
Frases célebres
thumbnail|right|Escultura de Benito Juárez fecha en 1894 nel [[Paséu Juárez "El Llanu". Sostién con una mano la bandera mexicana, y cola otra señala a la corona imperial que permanez nel suelu representando la derrota del segundu imperiu.]]
Juárez y la masonería
Munchos de los maestros de Juárez mientres los sos estudios profesionales nel Institutu de Ciencies y Artes d'Oaxaca yeren masonos. Juárez empecipiar na masonería nel Rito Yorkino en Oaxaca. Depués pásase al Ritu Nacional Mexicanu, nel que xube hasta llegar al máximu grau, el nueve, qu'equival al grau 33 del Ritu Escocés Antiguu y Aceptáu. El Ritu Yorkino yera d'idees más lliberales y republicanes respectu al Ritu escocés que tamién esistía en Méxicu, que yera d'idees polítiques centralistes. El Ritu Nacional Mexicanu surdió a partir d'un grupu de masonos yorkinos y otru grupu de masones escoceses que'l so oxetivu común yera independizase del estranxeru y fomentar una mentalidá nacionalista.
Benito foi fervosu na práutica masónica. El so nome caltener con veneración en munchos ritos. Munches loxas y cuerpos filosóficos adoptar como un símbolu sagráu.
Ríu Azufre
El río Azufre ye un ríu asitiáu nel altiplanu de la Región chilena d'Arica y Parinacota, cercanu a la frontera peruana. Correspuende a un tributariu del río Lluta. Nes zones altes del río Azufre preséntense roques volcánicas del periodu miocenu. El so nome deber al altu conteníu d'azufre, recursu esplotáu por empreses mineres (Ancara, Tacora, Chapiquiña y Vilque) nel pasáu n'abarganarías del volcán Tacora y, en 2010, non bien trabayáu.
Benito Juárez
Beneméritu de les Amériques
Juárez foi motivu de reconocencia en Colombia, República Dominicana y Perú primordialmente pol so trunfu sobre la invasión Europea y el trunfu de la República qu'encabezaba.
Reconocencia del Congresu de Colombia
thumb|180px|Estatua de Juárez en [[Bogotá, la capital de Colombia.]] El 2 de mayu de 1865 el Congresu de los Estaos Xuníos de Colombia publica un decretu nel qu'da una reconocencia a Juárez. La parte inicial del decretu diz:
''"El Congresu de los Estaos Xuníos de Colombia, decreta:
Art. 1º.- El Congresu de Colombia, en nome del pueblu que representa, en vista de la abnegación y de la incontrastable esfotu que'l Sr. Benito Juárez en calidá de Presidente constitucional de los Estaos Xuníos Mexicanos, esplegó na defensa de la independencia y llibertá de la so Patria, declara que dichu ciudadanu mereció bien de l'América, y como homenaxe a tales virtúes y exemplu a la mocedá colombiana dispón que la semeya d'esti eminente home d'Estáu seya calteníu na biblioteca nacional cola siguiente inscripción: Benito Juárez, ciudadanu mexicanu.El Congresu de 1865, tribúta-y, en nome del pueblu de Colombia, esti homenaxe pola so constancia en defender la llibertá ya independencia de Méxicu.''"
Reconocencia del Congresu de la República Dominicana
El 11 de mayu de 1867, por iniciativa del senador dominicanu Antonio Delfín Madrigal, el Congresu de la República Dominicana aclama a Benito Juárez "Beneméritu de l'América".
Reconocencia de la Escuela de Medicina de Perú
La Facultá de Medicina San Fernando, Perú, homenaxa a Juárez con una medaya d'oru'l 28 de xunetu de 1867 por “POL TRUNFU LLOGRÁU SOBRE LA INTERVENCIÓN ESTRANXERA”. Nel so anversu en relieve lléese: "AL D. D. BENITU JUÁREZ, LA ESCUELA DE MEDICINA DE LIMA”, al centru apaecen los escudos nacionales de Perú y Méxicu
La medaya acuñada n'oru y con dimensiones de 83x60 mm y un pesu de 85.8 g foi caltenida por Juárez hasta'l final de la so vida, depués pasó al Antiguu Muséu Nacional d'Arqueoloxía, Historia y Etnografía de Méxicu y dellí en 1939 al Institutu Nacional d'Antropoloxía y Historia que lo dispunxo exhibir nel Muséu Nacional d'Historia que ye'l so allugamientu actual.
"La medaya ye una pieza acuñada, grabada y esmaltada, con una estrella surmontada de diamantes, qu'escolga d'una cinta de color coloráu y blancu. L'exemplar ta arredoláu por una corona de fueyes de lloréu esmaltaes en color verde y rematada na so parte cimera por una estrella de 9 diamantes, de los cualos destaca'l central, pol so mayor tamañu; nel estremu inferior, presenta un moñu d'oru con esmalte negru."
Recintu a Juárez en palaciu Nacional
Nel Palaciu Nacional de Méxicu esiste no que foi la so casa mientres el so réxime, un muséu nel so honor. Nél tiénense los muebles y oxetos qu'utilizó. Amosar nes fotografíes la sala, el comedor, l'estudiu y l'alcoba presidencial.
Hemiciclu a Juárez
thumb|250px|Hemiciclu a Juárez. En partir sur de l'alamea central de la Ciudá de Méxicu alcuéntrase'l Hemiciclu a Juárez, gran monumentu en mármol construyíu nel so honor por Porfirio Díaz mientres el so mandatu.
Billetes en Méxicu
Dende la dómina de Juárez el gobiernu de Méxicu editó dellos billetes cola cara y la tema de Juárez. Nel añu 2000 editáronse los billetes de $20.00 (venti pesos) onde apaez d'un llau el bustu de Juárez y a la so izquierda'l águila juarista y del otru llau apaez el Hemiciclu a Juárez.
Organizaciones civiles
En tola estensión del territoriu mexicanu esisten organizaciones de calter civil fundaes n'honor al Beneméritu de les Amériques; espublicen el pensamientu filosóficu lliberal del ex presidente de Méxicu, como Mocedá Juarista, A.C., una Asociación Civil Nacional de Mozos mexicanos constituyida'l 21 de marzu del 2007.
Ciudá arxentina
N'Arxentina, más precisamente na Provincia de Buenos Aires, alcuéntrase'l partíu y ciudá cabecera Benito Juárez. La mesma, foi fundada en 1867 por Mariano Roldán y cuenta con cuasi venti mil habitantes. Dos de les escueles secundaries públiques de la ciudá, porten símbolos mexicanos nes sos respeutives banderes de ceremonia y, una d'elles, impuestu nel nome de la institución.
Ríu Azufre
Llocalización
Latitude:-17.83667
Longitude:-69.70833
Longitude (DMS):69° 42' 30 W
María Patiño
María Patiño Castro ye una periodista, collaboradora y presentadora de televisión española d'orixe gallegu.
Infancia ya inicio
Fíu d'Antonio Patiño Gacio (10 d'avientu de 1946 - 5 de xineru de 2017 a los 70 años) y de la so esposa, Paz Castro Fustes (1947 - 26 de febreru de 2014 a los 66 años). Tien dos hermanos varones menores qu'ella, Antonio y Carlos. Criada en Sevilla xunto a los sos padres y hermanos, anque la familia sigue venceyada a la so Galicia d'orixe. El so padre, teniente coronel na reserva, yera vicepresidente del Llar Gallego de Sevilla y el subdireutor del Coru de dicha institución.
Titulada en Periodismu nel centru homologado y priváu "CEADE", empezó la so actividá na delegación de Sevilla de l'Axencia de noticies Europa Press; darréu, trabayaría en Canal Sur Radio, Giralda Televisión, y l'axencia oficial de Diez minutos n'Andalucía.
Etapa n'Antena 3
Los sos primeros contactos cola televisión, mediu de comunicación al traviés del qu'algamó cierta popularidá n'España, empezaron nel programa Ven con nós (2001), de Canal Sur, al que siguió'l magazín Sabor a branu (2002), d'Antena 3, presentáu por Inés Ballester.
Tres el so pasu pol late-night Abiertu al anochecer (2002) de Jordi González, recala nel que foi unu de los programes más siguíos por determináu sector de l'audiencia mientres años en televisión, Sabor a ti (2002-2004), xunto a Ana Rosa Quintana.
Sicasí, la so popularidá deber al talk show de crónica social ¿Ónde tas corazón?, conducíu por Jaime Cantizano en Antena 3 ente 2003 y 2011.
Na temporada 2007-2008 presentó'l magazín A 3 Bandes, que retiróse por baxa audiencia.
A partir del 13 de xunetu de 2009 presentó xunto a Jesús Mariñas y Julian Iantzi el programa Vaya par empobináu por Gema López, anque tamién foi retiráu por baxa audiencia'l 10 de setiembre del mesmu añu.
De magar, yá nun volvió trabayar para Antena 3, al nun haber programes del corazón en dicha cadena.
Etapa en Telecinco
El 15 d'ochobre de 2011, una vegada retiráu d'emisión el programa onde collabora DEC, María Patiño realizó una entrevista en La Noria, de la cadena Telecinco falando xunto a Bárbara Rey cola que tuvo una gran disputa en 2007 y dende el día 5 de payares de 2011 empieza a trabayar como collaboradora habitual de La Noria. Meses más tarde, concretamente'l 17 de xineru de 2012, incorporóse como collaboradora habitual en El Programa d'Ana Rosa y en Sálvame Deluxe (más tarde conocíu como Sábadu Deluxe).
Pel branu de 2014, tres la marcha de Terelu Campos, María sustitúi a Jorge Javier Vázquez nes sos vacaciones como presentadora de Sálvame Deluxe. Con 7 programes normales, 3 especiales grabaos y 1 especial en direutu, un total de 11 programes. Mientres el parón navidiegu de 2014 de Jorge Javier Vazquez, María vuelve como presentadora del formatu.
El 16 d'ochobre de 2014 anuncióse la so incorporación a Sálvame como collaboradora oficial. María Patiño, mientres esta etapa, sufrió la perda de la so madre y del so padre.
Hai de solliñar que se convirtió na presentadora-sustituta oficial de Sábadu Deluxe y cada vez que Jorge Javier s'ausenta, ye ella quien dirixe'l programa. Amás, dende 2017, presenta tamién el programa Socialité na mesma cadena.
Otros
En 2015 debuta como actriz col curtiumetraxe La cara del diañu. Enantes realizara papeles menores como en Torrente 4: Lethal Crisis, nel añu 2011, onde realiza un cameo como reportera del corazón que cubre un eventu, y en 2004, cuando s'interpreta a sigo mesma nel octavu episodiu de la tercer temporada de Aquí no hay quien viva, onde un residente del edificiu garrasti al plató de Ónde tas corazón. Nesi capítulu, trabaya colos sos compañeros Jaime Cantizano, Chelo García-Cortés y Antonio Montero.
Argañosa
Col nome d'Argañosa podemos referinos a:
Chierry
Tien una población de y una superficie de  km².
Clémentine
Clémentine Mitz ye una cantante y cantautora francesa.
Debutó en 1988 col so single: Absolument Jazz. A parte de la so carrera musical, tamién collaboró nel programa educativu de la cadena xaponesa NHK: French TV.
Biografía
De regresu a Francia, empezaría a asistir a clases de pianu a los 10 años y a los 12 a la escuela de jazz. En 1987 fadría'l so debú como profesional en contactando con Johnny Griffin y Ben Sidran, con quien tuvo la oportunidá de grabar dellos singles.
En 1988 publica'l so primer single: Absolument Jazz col sellu discográficu CBS France. En 1990 firma contrato con Sony Music Entertainment Japan cola que trabayaría hasta 2003 cuando robla por Epic Records cola que collaboraría hasta 2005 cuando se pasó a Toshiba EMI.
Gina Carano
Gina Joy Carano ye una actriz, modelu y ex lluchadora d'artes marciales mistes (MMA). Gina apaeció como la gladiadora Crush en American Gladiators. Foi denominada como la Cara de les MMA de muyeres». Carano yera antes la tercera meyor lluchadora nel mundu en 145 llibres (66 kg), según la clasificación de les Muyeres del Distritu Unificáu de MMA. Carano protagonizó la película d'aición de 2012, Haywire y apaez na película de 2013 Fast & Furious 6.
Biografía
Gina Carano nació nel Condáu de Dallas, Texas, la segunda fía de Dana Joy y Glenn Thomas Carano. Tien dos hermanes. Carano ye d'ascendencia italiana, inglesa, escocesa, alemana, holandesa y mohawk. El so padre xugó pa los Dallas Cowboys como quarterback suplente de 1977-1983 y pa los Maulers USFL Pittsburgh como titular en 1984, el so únicu añu d'operaciones.
Graduóse na escuela Trinity Christian en Las Vegas, onde dirixó l'equipu de baloncestu de neñes a consiguir el títulu del estáu. Tamién xugó a voleibol y softbol. Asistió a la Universidá de Nevada, Reno mientres un añu y a la Universidá de Nevada, Las Vegas mientres trés, onde s'especializó en psicoloxía.
Gallardones
Reseñar nun reportaxe de la serie Y de ESPN: 60. Votar "La muyer mas Hot d'América" pola revista Big Biz na primavera de 2008. "Gina Carano", foi la busca de crecedera más rápida en Google y la tercer persona más buscada en Yahoo!.
Clasificóse como Nonº5 nes Diez muyeres influyentes de 2008 llista de Yahoo!.
En mayu de 2009, Carano clasificar en Maxim como la Nonº16 de 100 de la llista.
N'abril de 2012, Carano convertir na primera gallardoniada col Chick Norris (Meyor Estrella d'Aición Muyer), dau por ActionFest a la estrella d'aición femenina del añu.
Apaez na portada xunto con Serena Williams na revista ESPN Issue Cuerpu pa la edición del 19 d'ochobre de 2009. Carano y Williams fueron dos de les atletes destacaes nun llibru escritu por Dana Rasmussen.
Foi nomada pa los Premios Critics Choice 2013 a la meyor actriz na película d'aición Haywire.
Vida personal
Carano empezó a tener cites col actor Henry Cavill en setiembre de 2012.
María J. Álvarez Martínez
María José Álvarez Martínez, ye una botánica española.
Pseudomasoreus canigoulensis
Pseudomasoreus canigoulensis ye una especie d'escarabayu de la familia Carabidae.
Distribución xeográfica
Distribúise pel suroeste d'Europa y el norte del Magreb.
Rosa canina
L'arza, garbancera, garbanceru o garbanzal (Rosa canina) ye un arbustu espinosu de fueya caduca de la familia de les arrosaes, nativu d'Europa, el noroeste d'África y Asia occidental. Tamién foi introducíu n'América del Norte y otres partes del mundu. Anguaño la so distribución yera bastante amplia. thumb|Vista de la planta thumb|Ilustración
Descripción
Esti arbustu mide hasta 2 m d'altor, con tarmos colgantes de color verde, cubiertos d'escayos pequeños, fuertes y curves. Les fueyes tán compuestes de 5 a 7 foliolos dentaos ovales.
Les flores, solitaries o arrexuntaes en corimbos, son de color rosa maciu o blanques, de 4 a 6 cm de diámetru, con cinco pétalos, y maurecen nuna fruta ovoide de color coloráu intensu, de tipu cinorrodón, d'un tamañu ente 1,5 y 2 cm, llamada tapaculo o artuganciu.
El frutu destaca pol so altu conteníu de vitamina C (anque tamién contién carotenoides y flavonoides) y por ser usáu pa faer mermelada y té.
L'Arza floria de mayu a xunetu y produz frutos a la fin del branu o a principios de la seronda.
Colombia
Colombia, oficialmente República de Colombia, ye un país asitiáu na fastera noroccidental d'América del Sur, lo que la fai poseedora de costes nos océanos Atlánticu (mar Caribe), Pacíficu y el ríu Amazones.
Rosa canina
Distribución y hábitat
N'España, quitando la llinia costera de Canaries y delles zones puntuales de la mariña andaluza y murciana con clima tropical, alcuéntrase en cualesquier parte, dende'l nivel del mar hasta los 1.500 m d'altitú.
Colombia
Llenda con Venezuela al este, Brasil al sureste, Perú y Ecuador al sur, y Panamá al oeste.
Rosa canina
Distribución y hábitat
Considérase una especie de clima atlánticu y mediterraneu (zones templaes).
Nun tien preferencia por suelos específicos; inclusive prefier zones montascoses o semi-montascoses, como'l sotobosque arbustivo d'especies caducifolies y quejigares, pero tamién puede apaecer n'otros montes, sebes, llaos de caminos, etc., y hasta n'árees costeres, pos tolera bien el salín. Estima los suelos bien drenaos y húmedos, daqué fértiles y con un pH neutru (6,1-7,8).
Colombia
== Política y gobiernu ==
Rosa canina
Distribución y hábitat
Les sos necesidaes d'agua asitiar nos 675-900 mm per añu. Puede soportar temperatures bien baxes, hasta de -23 °C (zona de rusticidad: 7 a 10).
Historia
L'usu melecinal de l'Arza ye vieyu, como lo demuestra la so presencia na Capitulare de villis vel curtis imperii, una orde emitida por Carlomagno que reclama a los sos campos por que cultiven una serie de yerbes y condimentos incluyendo les "roses" identificada anguaño como Rosa canina.
Colombia
Organización política
La Constitución colombiana, aprobada'l 5 de xunetu de 1991, define al país como un Estáu social de derechu organizáu como una república xunitaria, descentralizada, con autonomía de los sos territorios, democrática, participativa y pluralista.
Rosa canina
Propiedaes
Los cinorrodones son utilizaos na prevención de gripe y resfriaos, astenia primaveral, fories, dispepsias hiposecretoras, fraxilidá capilar, edemes, varices, hemorroides, arteriopatíes. Estaos nos que se riquir un aumentu de la diuresis: como afecciones urinaries (cistitis, ureteritis, uretritis, oliguria, urolitiasis), hiperazotemia, hiperuricemia, gota, hipertensión arterial, edemes, sobrepesu acompañáu de retención de líquidos.
Fueyes, cinorrodones, n'usu tópicu: usaos en feríes, ulceraciones dérmiques, estomatitis, parodontopatías, farinxitis, blefaroconjuntivitis.
Colombia
Organización política
El poder executivu correspuénde-y al presidente de la república. Esti ye elixíu por sufraxu direutu pa un mandatu de cuatro años, y puede presentase a la reeleición namái una vez na so vida. El presidente ye'l xefe del estáu, xefe del gobiernu y comandante en xefe de les Fuercies Armaes.
Rosa canina
Taxonomía
Rosa canina describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 491. 1753. Rosa: nome xenéricu que provién direutamente y ensin cambeos del llatín rosa que deriva de la mesma del griegu antiguu rhódon,, col significáu que conocemos: «la rosa» o «la flor de la rosal»
canina: epítetu que-y foi dau pola forma de los aguiyones, similar a los caniles de los perros. El frutu, el tapaculo o artuganciu, ye botánicamente conocíu como un cinorrodón. Cinorrodón ye una trescripción d'una pallabra compuesta d'orixe griegu (kion + rhodon), que significa «rosal perruna».
Colombia
Organización política
El poder llexislativu ta nes manes del Congresu, una institución bicameral compuesta pol Senáu y la Cámara de Representantes. Los sos miembros, 102 senadores y 165 representantes, son elixíos cada cuatro años.
Rosa canina
Taxonomía
thumb|right|Flores de rosa montés. thumb|right|Flor de rosa montés. thumb|En sellu posta del Rusia thumb|Ilustración
Colombia
Organización política
No que cinca al poder xudicial, los sos muérganos cimeros son: la Corte Constitucional; el Conseyu d'Estáu, que fai les veces de tribunal contencioso-alministrativu; la Corte Suprema de Xusticia, que ye'l tribunal de casación y tamién l'únicu que puede xulgar a los cargos públicos aforaos; y el Conseyu Superior de la Xudicatura.
Rosa canina
Nomes comunes
Esta planta conozse tamién como ganzabera, garameta, Espín garbanceru, Rosal de la raposa, Rosal de los matos, Rosal del diablu', Rosal del diantre, Rosal d'espín, Artu moriscu, Artu les mores''.
Colombia
Gobiernu
El presidente del país ye, dende'l 7 d'agostu del 2018, Iván Duque Márquez. La so vicepresidente ye Marta Lucía Ramírez. El presidente de la Cámara de Representantes ye Alejandro Carlos Chacón, y el del Senáu Ernesto Macías Tovar.
Partíos políticos y sindicatos
Los principales partíos políticos del país son:
No que cinca a los sindicatos, los más representativos son:
Xeografía política
thumb|250px|[[Departamentos de Colombia.]] thumb|250px|[[Conceyos de Colombia.]] Según la Constitución de 1991, Colombia dixébrase en 32 departamentos y un únicu distritu capital (Bogotá).
== Demografía == La población del país ye, según la proyeición pal añu 2011 del Departamento Administrativo Nacional de Estadística, de 46.044.601 habitantes. No que cinca a la so adscripción étnica, según el censu de 2005 nel país había un 10,6% d'afrocolombianos, un 3,4% d'indíxenes amerindios y un 0,01% de rom. Esi censu nun da adscripción étnica denguna al 85,94% sobrante de la población.
Mensa
Mensa ye una organización pa persones con cociente intelectual peraltu. L'únicu requisitu pa ser aceutáu como sociu ye sacar nun test d'intelixencia una nota que tea nel 2% cimeru la población.
Entamu
Roland Berrill, un abogáu australianu y Lancelot Ware, científicu y xurista inglés, fundaron Mensa na Inglaterra en 1946. La so idea yera crear una asociación de superdotaos, que tuviere un únicu requisitu d'almisión basáu nel cociente intelectual. L'oxetivu inicial, que entovía güei ta vixente, yera formar un grupu de xente ayenu a cualquier clas de diferiencies polítiques, relixoses, ideolóxiques o nacionales.
Mensa axunta a tou tipu de persones de cualquier orixe y preparación col oxetivu de puxar por un mayor arriquecimientu nel ámbitu social. Mensa aceuta como seña d'ingresu un certificáu expedíu por un sicólogu autorizáu de manera oficial pa exercer la so profesión y que tea capacitáu pa facer tests de cociente intelectual. Mensa Internacional tien unos 100.000 socios.
El nome vien de mensa, (mesa en llatín), n'alcordanza de la "mesa redonda" del Rei Arturo, como símbolu de que ye un club de socios iguales en derechos y obligaciones.
Oxetivos de Mensa
Mensa tien tres oxetivos declaraos: identificar y promover la intelixencia en beneficiu de la humanidá; promover la investigación sobre la naturaleza, calter y aplicaciones de la intelixencia y crear un ambiente social que fomente l'actividá intelectual de los sos socios.
Organización
Mensa Internacional ye un ensame de Mensas Nacionales. Los socios que viven nun país onde hai una Mensa formada son miembros d'esi grupu, mientres qu'en países con pocos socios, formen parte de Mensa Internacional. Los dos grupos punteros son American Mensa, con 50.000 socios, y British Mensa (Reinu Xuníu ya Irlanda), con unos 25.000. Mensa España funciona dende 1984 y tien 1.200 socios. Hai tamién grupos nacionales reconocios n'Arxentina y Colombia.
Chigny (Aisne)
Chigny ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Acrusminus
Acrusminus foi un obispu visigodu de la ciudá de Begastri, antigua ciudá episcopal asitiada nel «Cabezo Roenas», (en Cehegín, Murcia), de finales del sieglu VI, ye un pequeñu cabezu de planta ovalada que la so visu amesetada alcuéntrase abarganada por una sólida muralla de sillares, torreada y na que se conocen hasta agora dos de les sos puertes. Dalgunos de los afayos más interesantes realizaos nesti xacimientu, así como na so redolada, pueden contemplase nel Muséu Arqueológico de Cehegín.
Esti obispu asistió a los concilios de Toledo,(dieciocho concilios celebraos en Toledo ente l'año 397 y el 702, y salvo el primeru, asocedieron mientres la dominación visigoda de la Península Ibérica). Nel tercer añu del so pontificáu consagró una basilica del so sede episcopal n'honor de San Vicente (un clérigu español, diáconu de san Valero de Zaragoza. Foi prindáu y torturáu por Diocleciano, polo que la Ilesia venéralu como mártir).
Clémentine Autain
Clémentine Autain ye una política francesa. Co-direutora del mensual Regards, foi Secretaria Adxunta de la Fundación Copernic. Foi conseyera del alcalde de París de 2001 a 2008 y miembru de la xunta directiva de la OPAC, l'axencia responsable de la xestión de viviendes d'arriendu baxu en París.
Biografía
Autain nació en Saint-Cloud (Hauts-de-Seine). Fía de l'actriz Dominique Laffin y del cantante de variedaes Yvan Dautin, sobrina de François Autain, senador y ex ministru de François Mitterrand. En completando estudios universitarios n'hestoria sobre'l movimientu social feminista empobinar escontra'l periodismu.
Chivres-en-Laonnois
Chivres-en-Laonnois ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ficus
thumb|Yema con fueya incipiente remaneciendo. Enriba, fueya yá esplegada en Ficus carica). thumb|250px|Ficus carica, sicono (figu) cortáu con ostíolo. thumb|250px|Falsos frutos (siconos) de Ficus sinuata thumb|250px|Tueru de Ficus macrophylla.
El xéneru Ficus contién alredor de 900 taxones específicos y infra-específicos aceptaos d'árboles, arbustos y trepadores de la familia Moraceae, tribu monu xenérica Ficeae, naturales de la Zona Intertropical, con delles d'elles distribuyíes poles rexones templaes. La mayoría son perennes, sacante les que vegetan en llatitúes non tropicales y zones con una llarga estación seca.
Descripción
Una de les carauterístiques de les especies d'esti xéneru ye la secreción llechienta llamada látex que segreguen al cortar o mancar cualesquier parte de la planta. Pero'l más carauterísticu ye'l tipu bien particular d'inflorescencia que se paez más a un frutu qu'a unes flores habituales.
Otra carauterística importante del xéneru mora en que les yemes terminales de les fueyes tán zarraes dientro d'un par d'estípules soldaes nun principiu y depués caduques.
Estos falsos frutos son una estructura especialmente afecha que se denomina sicono. Son de forma bulbosa con una pequeña abertura, el ostiolo, nel apex y una zona bueca nel interior recubierta por pequeñu flores. Estes postreres son polinizadas por pequeñu aviespes qu'enfusen pola abertura pa fertilizales, dando frutos diminutos con un nucleu duru (aquenios), vulgarmente llamaos pebíes, arrodiaos d'un mesocarpiu carnosu; el conxuntu ye'l figu».
La especie Ficus carica, la figal común, pertenez a esti xéneru. El so «falsu frutu», bien comercializáu, ye'l figu y la breva. Los frutos» d'otres munches especies tamién son comestibles, anque nun se peracaben estensamente.
Los figos presenten dos sexos, los hermafrodites y los femeninos. Les aviespes de los figos, de la familia Agaonidae, habiten nos hermafrodites; cuando éstos maurecen apáriense y les femes salen a la busca de frutos inmaduros. Enfusen pol ostiolo y ponen los sos güevos nos ovarios de les pequeñes flores nel interior del figu. Tamién parten el polen que recoyeren antes de salir del figu onde nacieron, polinizando asina les flores femenines. Dempués muerren nel interior del figu. Les críes alimentar de les granes y completen el so desenvolvimientu dientro d'elles. Los machos remanecen primero, apariar coles femes y muerren nel so interior o consiguen salir pero nun pueden volar porque escarecen de nales. Les femes recueyen polen de les flores masculines que tán madures nesi momentu y salen en busca d'otru figu. Distintes especies de Ficus presenten variantes d'esti sistema de polinización, inclusive hai dalgunos que nun riquir polinización.
Les especies tropicales fructifican de cutio, dexando a los animales frugívoros sobrevivir gracies a la ininterrumpida collecha. En climes templaos, sicasí, prodúcense distintes colleches y les aviespes enviernen nos frutos. Los figos hermafrodites dan trés colleches al añu, ente que los comestibles solamente dos, la primera de les cualos produz frutos más pequeños llamaos breves. Dalgunes d'estes variedaes comestibles nun riquir polinización, produciendo figos ensin granes fértiles y n'ausencia d'hermafrodites o aviespes.
Esiste solamente una especie carauterística d'aviespa capaz de fertilizar les flores de cada especie de ficus, polo que los plantíos fora del ámbitu nativu dan como resultáu exemplares maneros. En Ḥawai, por casu, introduciéronse 60 especies de ficus distintes, pero solu 4 especies d'aviespa, polo que namái cuatro especies de plantes producen granes vidables.
Los Ficus tamién se reproducen fácilmente por frada.
Esisten especies tropicales d'esti xéneru llamaes bibosi que viven n'espectaculares simbiosis con delles especies de palmeres llamaes motacú (Attalea spp.).
Merez una mención el Ficus religiosa que n'India ye consideráu sagráu y tamién ye llamáu "árbol del llume". Ficus: nome xenéricu que se deriva del nome dau en llatín tantu al figu como a la figal.
Especies escoyíes
Unes 830 especies aceptaes de les más de 2.700 descrites y unos 75 taxones infra-especificos aceptaos de los más de 800 descritos.
Pseudopentaria defarguesi
Pseudopentaria defarguesi ye una especie d'coleópteru de la familia Scraptiidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa, África y n'Israel.
María Isabel Arriortua
María Isabel Arriortua Marcaida ye una química española, investigadora, profesora dende 1976 y caderalga de Cristalografía y Mineraloxía na Universidá del País Vascu (UPV/EHU) dende 1992.
Trayeutoria
Arriortua ye llicenciada en Química pola UPV/EHU en 1976 y convirtióse en doctora del Departamentu de Petroloxía y Xeoquímica en 1981. Desenvolvió parte de la so tesis doctoral, de tíutlo Cristaloquímica de dalgunos calcogenuros ternarios de plomu y indiu na Universidá Louvain-la-Neuve, en Bélxica. Ye caderalga de Cristalografía y Mineraloxía dende 1992 na Facultá de Ciencia y Teunoloxía de la UPV/EHU.
Creó'l grupu d'investigación IMaCris/MaKrisI en materiales cristalinos con otru profesores de la so facultá, onde s'investiguen alternatives a los combustibles fósiles según nel diseñu, carauterización, propiedaes y aplicaciones de distintos materiales.
Foi pionera na investigación de sistemes multifuncionales que pueden tener diverses aplicaciones nel ámbitu del mediu ambiente o la enerxía. Les investigaciones realizaes como direutora d'equipu dieron llugar a nuevos materiales microporosos y piles SOFC con aplicaciones tantu n'automóviles como na industria y el sector domésticu. Recibió'l Premiu Euskadi d'Investigación y Teunoloxía en 2010.
Forma parte de distintos grupos de rellacionaos cola cristalografía y l'investigación. Ente otros, ye vocal del Comité Español de la Unión Internacional de Cristalografía dende1985, y vicepresidenta del Grupu Especializáu de Cristalografía dende 1996. En 2002 foi nomada Direutora de los Servicios Xenerales d'Investigación SGIKER nel Vicerrectorado d'Investigación de la UPV/EHU. Dende 2002, ye tamién Vocal de la Comisión d'Investigación de la UPV/EHU.
Publicaciones
Arriortua escribió numberosos artículos científicos nel Boletín de la Sociedá Española de Minerología. Tamién collaboró n'obres coleutives y, dende 2010, dirixe tesis doctorales na UPV/EHU. Amás, collaboró en distintos llibros del so ámbitu d'investigación:
Reserva natural Baikal
La reserva natural Baikal (en rusu, Байка́льский запове́дник, Baikálski zapovédnik) ye una reserva natural nel sur de Buriatia, Rusia, afitada nel añu 1969 pa caltener la naturaleza a lo llargo del llagu Baikal y la parte central del cordal Chamar-Daban. La superficie d'esta reserva natural ye de 165.700 hectárees. Alluga pinos escuros de la taiga (abetu común, cedru, abetu coloráu), montes delgaos, maleza de pinus pumila y rododendros, praos subalpinos y pradería alpina. La reserva natural Baikal ye'l llar de 812 clases de plantes, 49 tipos de mamíferos, 272 aves, 3 reptiles, 3 anfibios y 7 clases de pexes. Na reserva tamién pue atopase l'osu pardu, el llobu cerval el gulu, la llóndriga, l'águila marina y l'águila prieta. La reserva natural Baikal ye parte de la Rede mundial de reserves de la biosfera (vease tamién Llista de reserves de la biosfera en Rusia). La reserva tamién forma parte del llugar patrimoniu de la humanidá del "Llagu Baikal". La zakaznik natural Kabanski (12.100 hectárees) foi tresferida so la xurisdicción de la reserva natural Baikal en 1985.
Beatriz Hohenstaufen
Beatriz de Suabia, perteneciente a la dinastía Hohenstaufen (abril/xunu de 1198 – 11 d'agostu de 1212) foi una emperatriz del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu como primer esposa del emperador Otón IV. Tamién foi la emperatriz que menos tiempu tuvo nel cargu, al morrer a los trés selmanes del so matrimoniu.
Primeros años
Nacida en Worms nel Ducáu de Franconia n'abril o xunu de 1198, Beatriz yera la fía mayor y primer descendiente de Felipe de Suabia, rei electu de los alemanes (Rex Francorum según la llei sálica) y la so esposa, Irene Ángelo. Nel branu de 1208, Beatriz quedó güérfana, Felipe morrió en xunu ya Irene, rebautizada como María, n'agostu, dempués de dar a lluz al so fíu menor.
Praúa
Col nome de Praúa podemos referinos a:
Beatriz Hohenstaufen
Lluches pol compromisu
Otón IV había perdíu, aquel día, a dos de los sos principales aliaos, el papa Inocencio III y Xuan I d'Inglaterra. Viose obligáu a tornar a les sos tierres patrimoniales cerca de Brunswick. Sicasí, l'asesinatu dexar como rei únicu d'Alemaña. Aprovechar d'ello pa faer les paces col restu de miembros y defensores de la Casa de Hohenstaufen. La so nueva alianza foi sellada col compromisu ente Beatriz y Otón IV.
El 11 de payares de 1208, Otón IV foi otra vegada escoyíu rei d'Alemaña en Frankfurt. Esta vegada sofitar miembros de los dos bandos de la guerra civil precedente. Foi coronáu Sacru Emperador Romanu Xermánicu por Inocencio III el 4 d'ochobre de 1209. Beatriz namái tenía once años d'edá y siguió prometida a Otón IV, quien cuntaba con aproximao trenta y cuatro años d'edá.
Matrimoniu y muerte
Casar en Nordhausen el 22 de xunetu de 1212. La novia tenía catorce años y el noviu alredor de trenta y siete. Sicasí, Beatriz llueu careció y morrió namái diecinueve díes dempués del so matrimoniu. Nun dexó fíos al morrer.
Berta de Saboya
Berta de Saboya, tamién llamada Berta de Turín, foi la primer esposa del emperador Enrique IV del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, reina alemana y emperatriz del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. Ta soterrada na Catedral de Spira.
Vida
Berta de Saboya yera fía d'Otón I de Saboya (tamién llamáu Oddone) y d'Adelaida de Susa. Los sos güelos maternos yeren Ulric Manfredo II de Turín y Berta d'Obertenghi.
De neña, mientres el reináu d'Enrique III el Negru del Sacru Imperiu, Enrique IV y Berta comprometiéronse'l 25 d'avientu de 1055 en Zúrich. La boda foi'l 13 de xunetu de 1066 en Trebur. Ente que Berta namorar d'Enrique, ésti vio a la so muyer con iñerizu. Anque aparentemente yera una bella muyer nueva, el cronista saxón Bruno, un declaráu oponente del Emperador, informó sobre la continua infidelidá del Emperador: «Tenía dos o trés Kebsweiber ('concubinas') coles mesmes, amás de [a la so esposa], pero esti nun taba contentu. [...] La so bella y noble esposa Berta [...] foi de tal manera odiada qu'él solo la vía lo necesario, una y bones Enrique nun celebrara la boda pola so propia voluntá».
Berta morrió'l 27 d'avientu de 1087 en Maguncia.
Fíos
Del so matrimoniu con Enrique tuvo cinco fíos:
Uperoleia littlejohni
Uperoleia littlejohni ye una especie d'anfibios de la familia Myobatrachidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Australia.
Tyrannus couchii
Tyrannus couchii ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae. Ye una ave propiu d'América del Norte y América Central. Nun tien subespecies reconocíes.
Distribución y hábitat
La so área de distribución inclúi Estaos Xuníos, Méxicu, Belize y Guatemala. El so hábitat natural compónse de monte subtropical y tropical, pacionales y carbes.
Chivres-Val
Chivres-Val ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tyrannus caudifasciatus
'''Tyrannus caudifasciatus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae. Distribúise per Cuba, La Española, Xamaica, Puertu Ricu, Les Bahames y les Islles Caimán.
Descripción
== Comportamientu posen solos en perchas ensin fueyes pa ver les sos preses. Cuando cortexen pósense engarraos, engrifan la coroniella, llevanten enforma la cola y dexen les nales daqué cayíes, aparentando les preliminares d'una engarradiella. Aliméntase d'inseutos voladores grandes, de llagarteses y frutes pequeñes. Añeren d'abril a xunetu a non muncho altor del suelu sobre la bifurcación de cañes fines horizontales. El nial ye de forma de copa, fechu de ramillas, raicillas, fibres y pelos, y ensin recubrimientu internu nidiu. La puesta ye de dos o cuatro güevos de color blancu daqué rosáu con manchitas nel estremu gruesu de colores castañu acoloratáu, pardu claru y moráu abuxáu, miden 2,5 por 1,8 cm.
Subespecies
T. c. bahamensis (H. Bryant, 1864) de Les Bahames
T. c. caudifasciatus D’Orbigny, 1839 de la Islla de Cuba
T. c. caymanensis (Nicoll, 1904) d'Islles Caimán
T. c. flavescens Parkes, 1963 de la Islla de la Mocedá
T. c. gabbii (Lawrence, 1876)
T. c. jamaicensis (Chapman, 1892) de Xamaica
T. c. taylori (P. L. Sclater, 1912)
Fuertes y castiellos de Volta
Tán alcontraos na mariña de Ghana, nes rexones de Volta, Gran Accra, Ghana Central y Ghana Occidental, ente Keta y Beyín. Formen una llarga socesión de fuertes y castiellos construyíos ente 1482 y 1786. Son el legáu de les rutes comerciales que los portugueses crearon per tol mundu na dómina de los grandes descubrimientos marítimos.
Construyíos poles potencies coloniales británica, holandesa, danesa y sueca. Camudaron de manes frecuentemente mientres la so hestoria.
Once d'estos edificios fueron declaraos Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 1979. thumb|200px|Mapa indicando l'allugamientu de los castiellos. thumb|200px|São Jorge da Mina en Elmina. thumb|200px|Fort Nassau. thumb|200px|Christiansborg.
Taiwán
Taiwán, anteriormente conocida como Formosa, ye una islla asitiada nel Asia oriental, a unos 180 km de distancia de la costa suroriental de China continental, de la que ta separtada pol estrechu de Taiwán. Tien una estensión de 36,104 km², que compriende la de islles menores averaes a ella, como la de Penghu (127 km²). Ta arrodiada pol mar de la China oriental al norte, el mar de Filipines al este, l'estrechu de Luzón al sur y el mar de la China meridional al suroeste. La islla representa'l 99% del territoriu de la República de China, estáu non reconocíu pola ONX, pero sí por 23 países como representante oficial de China.
Taiwán ye un bloque de falles inclinaes, con un agudu contraste ente los sos dos tercios más orientales, formaos básicamente por cinco cordeleres montañoses escarpaes, paraleles a la so costa este, y el so terciu occidental, con llanures alternando con llombes de pocu altor, nel que vive la mayoría de la población de la islla. Nella hai dellos picos de más de 3.500 m d'altor, siendo'l mayor d'ellos el Yu Shan (3.952 m), que la convierten na cuarta islla con mayor altitú media del mundu. La so condición de fastera de llende tectónica, que provocó la formación de les cordeleres, persiste, y la islla sufre, poro, munchos terremotos, dalgunos perdestructivos. Hai, tamién, munchos volcanes somarinos activos nos estrechos de Taiwán.
El so clima varía dende'l tropical al sur hasta'l subtropical nel norte, y ta condicionáu pol monzón del Asia oriental. Una media de cuatro tifones afecten a la islla añalmente. Les sos montes orientales tán cubiertos de viesca, y son l'abellugu de bayura d'especies, mentantu que les llanaes occidentales y septentrionales tienen un usu del terrenu (industrial, urbanu, agrícola) intensivu.
Pancorbo
Pancorbo ye una llocalidá y un conceyu asitiáu nel norte de la provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna d'Ebro, partíu xudicial de Miranda de Ebro. Nes demarcaciones del conceyu atópase amestáu al abrupto redolada de los Montes Obarenes, nos que naz el ríu Oroncillo, que traviesa la llocalidá en direición norte.
Pancorbo conforma una población d'unos seiscientos habitantes, fundamentalmente agrícola y de gran interés paisaxísticu. Llugar de camín y encruz de caminos dende tiempos remotos yá que constitúi'l pasu natural ente'l País Vascu y el pandu castellana. Ye un bon exemplu de pueblu que caltuvo mientres los sieglos la so estructura y trazáu orixinariu, según una arquiteutura popular dafechu integrada nuna redolada d'indiscutible guapura. Trevesáu pol ríu Oroncillo, les típiques cases pancorbinas distribuyir de forma gradiada a lo llargo del estrechu gargüelu. Tol conxuntu ta defendíu polos restos del castiellu altomedieval, el Castillo de Santa Marta, ente que tamién puede esfrutase d'una fortaleza más moderna, la Fortaleza de Santa Engracia, llevantada en 1794 a lo cimero del escobiu.
Pancorbo tien el primer Centru de Cría en pureza y Seleición del caballu Losino.
Toponimia
Nel Chronicon albeldense al narrar les incursiones musulmanes, ente los años 882 y 883, cita'l Castrum cui Pontecurbum nomen est.
Otra versión facilitada por Tate diz que tando sitiaos polos Sarracenos, unos Cuervos llegaron llanzando Pan, consideróse un milagru y quedó el nome del pueblo Pan-Cuervo que dexeneró en Pancorbo.
El nome de la villa, con una curiosa ya interesante etimoloxía, apaez nun documentu fecháu'l 1 de xunetu del añu 957 procedente del monesteriu rioxanu de San Millán de la Cogolla.
Ante l'empléu desemeyáu de les lletres «V» y «B» na forma d'escribir el nome del Conceyu, con cuenta d'unificar la ortografía del mesmu y respetando l'usu más tradicional, el Conceyu en Plenu adoptó un alcuerdu definitivu en sesión de 26 de xineru de 2004, pol que decidió: Modificar l'Escudu Heráldicu y Bandera del Conceyu, aprobaos por alcuerdu adoptáu por esta Corporación en sesión de 9 de marzu de 1999, nel sentíu d'establecer que'l nome del conceyu ye Pancorbo y escríbese con «B».
Símbolos
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la. L'escudu se blasona de la siguiente manera: left|x120px|Escudu de Pancorbo
left|x120px|Bandera de Pancorbo La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Xeografía
del términu municipal dientro de la provincia de Burgos]] La llocalidá ta asitiada a una altitú de 633 msnm.
Historia
Pa desvelar les diverses dómines de la villa hai que falar d'arqueoloxía y asina conocer la so dómina prehistórica y la so historia antigua, sobremanera na dómina romana na que cruciaba l'Escobiu la Vía Aquitania que xunía les tierres de les Galias y de Hispania hasta Galicia. Otru de les meyores de la romanización foi la construcción de la calzada romana Ab Asturica Burdigalam na zona de Miranda de Ebro.
Na Edá Media, Pancorbo convertir nuna de les claves de la hestoria de Castiella, dende la so incorporación al primitivu condáu a finales del sieglu IX. Mientres el mesmu, foi campu de batalla ente cristianos y árabes pretendiendo la posesión del castiellu de Pancorbo, consideráu como les Puertes de Castiella. Colos sos roquedos y los sos castiellos, foi un bastión pa la Castiella de Las Merindades y foi la so Estremadura, como se la llapada nun documentu del añu 893.
Alfonsu VII dio-y fueru en 1147, algamando la villa cierta prosperidá por cuenta de la actividá comercial d'una colonia de xudíos ellí establecíos.
En 1463 foi una de los cinco villes de la Hermandá d'Álava xunto con Vitoria, Miranda de Ebro, Sajazarra y Salvatierra, anque antes de 1481 esgazáronse definitivamente tantu Pancorbo como Miranda de Ebro. thumb|right|Mapa de la llocalidá publicáu en 1868 realizáu por [[Francisco Coello de Portugal y Quesada|Francisco Coello]] Esiste muncha documentación medieval, anque tremada, sobre'l Pancorbo d'esta dómina. Hasta cinco poblamientos sumó Pancorbo al so villazgo: Cuevagallegos, Fuentemiel, Hoyuelo, San Juan y Villanueva de los Xudíos. Tuvo feries y mercaos, un campu defensivo y serrapatoso; foi cabeza de la Merindad de Bureba; emprestó los sos senderos al Camín de Santiago; alzó templos y ermites y foi autónomu en pan y vinu, n'oveyes, texíos y tenerías y supo faer del Oroncillo un ríu de molinos; y supo amás buscar y contratar artistes pa los sos templos y casones.