cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Superhéroe
Edá Dorada (1938-45)
Igual que les historietes xaponeses coetanees, llueu se van dexar imbuyir del espíritu bélicu de la Segunda Guerra Mundial, presentando en munches ocasiones nomes o uniformes rellacionaos colos sos símbolos nacionales y enfrentándose a los enemigos del país. Ye'l casu de The Shield de MLJ Magacinos y Uncle Sam de Quality Comics, que surdieron en 1940, y la Muyer Maravía de William Moulton Marston y el Captain America de Joe Simon y Jack Kirby, dambos de 1941. Gracies al marcu históricu nel que nacieron llograron un gran ésitu comercial, pero al rematar la guerra fueron cayendo nel olvidu. Bien distintu ye'l renovador The Spirit (1940) de Will Eisner.
N'Italia, Vincenzo Baggioli y Carlo Cossio crean en 1938 a Dick Abrase, un superhéroe autóctonu, anque escarecía de poderes.
Edá Atómica o Escura (1945-56)
thumbnail|230px|Superhéroe d'un comic-book de 1945. Tres la Segunda Guerra Mundial, l'ésitu de les historietes de superhéroes empezó a menguar, siendo sustituyíes por tou tipu de xéneros (como la serie negra, historietes infantiles, romántiques, de bisarmes, westerns, etc). Por si esto fuera pocu, el siquiatra Fredric Wertham (na so obra La seducción del inocente) afirmaba a finales de los años 50 que los superhéroes creaben una distorsión de la realidá. Citaba, ente otros exemplos, que'l fechu de que Superman pudiera volar xeneraba falses esperances, que Batman y Robin teníen una rellación pedófila y que la Muyer Maravía nun podía tar como igual nun grupu d'homes como la Lliga de la Xusticia. Amás afirmaba que toos estos exemplos yeren un amiestu volátil que daba como resultáu conductes agresives según el desencadenamiento de la violencia xuvenil.
Edá de Plata (1956-1970)
Tou eso camudó en 1961, cuando siguiendo'l cercu de la Lliga de la Xusticia de DC, la editorial Marvel Comics decidió crear el so propiu grupu de superhéroes y encargar al editor y guionista Stan Lee, que trabayó con dellos dibuxantes.
El primer númberu de Fantastic Four, obra de Lee y del dibuxante Jack Kirby, apaeció en payares de 1961, y l'humanidá de los personaxes, sumada a la combinación d'elementos d'otros xéneros muncho más comerciales de la dómina, catapultó a la serie nes llistes de ventes. Enguizaos por esti ésitu, Stan Lee, Jack Kirby y Steve Ditko llanzar a la creación d'una gran cantidá de personaxes: "Hulk", "Thor", "Spider-Man", "Daredevil" o "X-Men", toos ellos superhéroes con problemes de distintu índole (problemes de salú, d'aceptación social, económicos, etc.).
Unu de los méritos de Stan Lee ye la humanización de los personaxes, según el fechu de convertir n'héroes a persones con problemes. Spiderman ye un mozu del qu'abusen los sos compañeros de clase, en parte porque ye empollón. Dare Devil ye ciegu, Thor, cuando ye humanu, ye coxu, Iron Man ye un enfermu del corazón... Los X-Men nos sos oríxenes ta formada por mozos marxinaos. En cierta midida, esti universu de superhéroes ye un reflexu de los cambeos fondos qu'empezaba a vivir EEXX coles lluches polos derechos civiles".
Les rellaciones de tipu humanu ente los superhéroes pasaron a ser más importantes, pudiendo haber enfrentamientos, o a lo menos retos, ente los bonos, como asocede ente l'Antorcha humana y Spider-man. Tamién hai que destacar qu'estos superhéroes procuren nun matar cuando actúen y que los sos motivaciones son principios de xusticia astractos, non vengaciones personales.
N'otres editoriales d'Estaos Xuníos apaecieron Mr. A y The Question (1967). En Reinu Xuníu remaneciera Gazapa d'Aceru cinco años enantes. Finalmente, na España de Franco prohibir en 1964 estes series d'Estaos Xuníos "porque los poderes d'estos personaxes averábenlos más a dioses qu'a héroes."
Edá del Bronce (1970-85)
Les historietes de superhéroes non yá presentaben les congoxes personales de los sos protagonistes, sinón qu'empezaron a reflexar los asuntos d'ingriente actualidá. Ye'l casu de la xunta de Llinterna Verde y Flecha Verde que Dennis O'Neil y Neal Adams realizaron en 1970. Jack Kirby, sicasí, opta por tou lo contrario, y crea les series de "El Cuartu Mundu".
Edá Moderna (1986-)
La revista británica "2000 AD" (1977) va ser el caldu de cultivu de toa una fornada de nuevos autores británicos qu'a partir de 1982, vendríen revitalizar el comic-book de superhéroes d'Estaos Xuníos con obres como "Watchmen" (1986), d'Alan Moore/Dave Gibbons, xunto a nativos como Frank Miller. La primera amosaba un futuru más negru y realista de la forma en como interactuaríen los ciudadanos normales con al respective de les consecuencies de les aiciones de los héroes que se suponía teníen de protexelos. Destacando la humanidá nellos como imperfecciones y problemes sociales de los sos alter ego, lo que dexaba velos como persones con dificultaes normales. Trabayos como The Dark Knight Returns, de Frank Miller, nel casu de Batman, denotaron un ambiente más adulto pa la historieta de superhéroes. Tamién hai que destacar eventos como Crisis en Tierres Infinites, que fueron l'antoxana a un procesu evolutivu dientro de la historieta de superhéroes.
Los artistes que fundaron Image Comics en 1992 crearon nueves series como Spawn o The Maxx.
Anguaño, el xéneru revitalizóse, apaeciendo nuevos autores (Mark Millar, Brian Bendis, Michael Straczynski) y recuperando a otros (Chris Claremont, Kurt Busiek, Alan Davis). Asina, los superhéroes constitúin la mayor parte de la industria del Cómic nos Estaos Xuníos.
Amás, los superhéroes fueron oxetu d'innumberables adautaciones cinematográfiques y televisives, facilitaes últimamente pola meyora de los efeutos especiales debida a la teunoloxía dixital. Podemos destacar películes clásiques como "Superman" (1978), de Richard Donner, "Batman" (1989) y "Batman Returns" (1992), dambes de Tim Burton. L'ésitu de películes como Blade (1998), X-Men o Spiderman (2002) motivaron l'apaición d'un ensame de proyeutos cinematográficos y televisivos protagonizaos por superhéroes tan desemeyaos como Daredevil, Catwoman, Hellboy o Hulk.
Carauterístiques
thumb|Imaxe del cómic Captain Future (Capitán Futuru) Como xéneru puede considerase'l trasunto modernu de "dellos estilos ancestralmente populares: los rellatos mitolóxicos, los cuentos guerreros y les sagues familiares" cola diferencia de que l'elementu relixosu foi sustituyíu pola ciencia ficción.
Otres carauterístiques típiques de los superhéroes son:
Parodies de superhéroes
En 1940 yá esistíen parodies del xéneru como Super Mure (un personaxe de cómic llamáu Super Mouse, y un personaxe de dibuxos animaos llamáu Mighty Mouse).
Al dise estableciéndose los estereotipos de superhéroes, creadores de munchos campos tomaron elementos d'esti subxéneru y combinar cola so propia obra. Por casu, en 1969, la editorial Mondadori, responsable de les historietes de personaxes Disney, dotó al patu Donald d'otra identidá como Paperinik (n'español Patomas o Superpato), influyíu por superhéroes como Batman y por otros personaxes de ficción. Patomas actuaba dacuando como un superhéroe y otres como un supervillano. Goofy tamién foi dotáu d'una identidá como superhéroe (Supergoofy o Supertribi), adquiriendo superpoderes asemeyaos a los de Superman o Marvelman al comer un tipu especial de cacagüeses.
N'España, Antonio Ayné creó "El conejito atómicu" en 1953 pa la revista infantil "Yumbo" y seis años más tarde, el Pumby de José Sanchis tresformar nel superhéroe de Villa Rabitos na so propia revista, "Super Pumby". Nesti casu, los poderes apaecíen gracies al consumu de zusmiu de naranxa (Sanchis ye valencianu). Podríamos dicir que primero o más tarde, munchos personaxes pagaron el so tributu a esti subxéneru del cómic, adquiriendo por un tiempu superpoderes (como nel cómic de Mortadelo y Filemón Los superpoderes). Ye posible afirmar siguiendo la mesma llinia de razonamientu que tal conversión (anque seya momentanea) ye la resultancia de la maduración d'un personaxe: l'autor prueba con esi escenariu como unu más.
En 1966 apaez la serie televisiva Batman (serie de televisión), que yera coles mesmes una serie d'entretenimientu y una parodia (n'estilu del teatru del absurdu) al xéneru superheroico. Tres l'ésitu d'esta serie (un ésitu conocíu como la batmanía) se masificaron definitivamente les parodies en distintos segmentos mediáticos.
Un exemplu a nivel d'esta socesión de parodies superheroicas, n'animación foi la serie Batfink de fines de los años '60, y una de les más famoses con actores foi la realizada a principios de la década de los 70 pol mexicanu Roberto Gómez Bolaños Chespirito, llamada El Chapulín Colorado; héroe cabileñu, cobarde y alabadizu que la so mayor carauterística yera'l so gran corazón y bondá. Na mesma serie mexicana tamién destacó un personaxe secundariu llamáu "SuperSam" interpretáu pol actor Ramón Valdés y qu'asonsañaba a un héroe basáu nel ideal de vida d'Estaos Xuníos.
Les mesmes editoriales que desenvolvieron el cómic de superhéroes tamién se dieron cuenta de los aspeutos absurdos y tópicos que se repiten, y publicaron cómics que faen risión les convenciones del xéneru. Por casu, Marvel editó What the...?, serie que presentaba en cada númberu delles historietes paródiques curties creaes polos mesmos autores que creaben los cómics serios de superhéroes. Sergio Aragonés realizó trabayos d'esti tipu tantu pa Marvel como para DC.
En 1973, el dibuxante Jan creó a Superlópez, que n'esencia ye una parodia de Superman, pa la Editorial Bruguera, que lo incluyía na so llinia d'historietes risibles. Superlópez ye'l superhéroe español más lleíu, y yá se publicaron más de 40 álbumes. Nos noventa, Jan creó a Superioribus, para Comics Forum, la editorial que publicaba les traducciones de Marvel n'España. Les parodies de Superioribus yeren historietes d'una páxina que s'incluyíen nes revistes de superhéroes "serios".
Cels Piñol tamién vio publicaes les sos historietes paródiques curties de Fan letal nos cómics Forum, como complementu a les historietes series. Darréu, publicó otres parodies de superhéroes y ciencia-ficción, como Fanhunter, en cómics completos.
A lo último, dende la década de los '90 y hasta l'actualidá, en canales televisives privaos d'animación como Cartoon Network volviéronse frecuentes y bien populares les parodies superheroicas con personaxes antiguos como'l "Pantasma del Espaciu" (en Pantasma del Espaciu de mariña a mariña), "Los Superamigos" o "Fabulman y Dinamita" (en curtios con tonu de comedia), o'l nuevu "Capitanazo" (en "La Casa de los Dibuxos").
Marca rexistrada
Al paecer, dambes editoriales solicitaron la concesión de la marca rexistrada en 1979, siéndo-yos concedida en 1981 al nun haber nenguna reclamación al respeutu. Según la mesma solicitú orixinal, la pallabra llevaba utilizándose comercialmente siquier dende 1966.
Al tratase d'una marca rexistrada, y non un copyright, esto nun torgar el calificar como "superhéroe" a un personaxe d'otra editorial nel interior de les sos histories. Pero, na práutica, munches otres editoriales d'Estaos Xuníos eviten l'usu de la pallabra, utilizando nel so llugar términos como "metahumanu" o "mutante".
DC y Marvel demandaron nel pasáu a otres empreses, o amenaciáu con faelo, por utilizar ensin permisu la pallabra "super hero" nos sos productos; dellos exemplos son el "Gunstar Super Heroes" de Sega o'l cómic "Super Hero Happy Hour" de Dan Taylor.
Enllaces esternos
y pa superheroína.
Chavenon
Chavenon ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
James Cruze
Biografía
Nacíu cerca de Ogden (Utah), el so verdaderu nome yera Jens Vera Cruz Bosen. Educar na fe de la la Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes, anque nun prauticó la relixón a partir de l'adolescencia. Sea comoquier, conozse pocu sobre la so infancia y adolescencia yá qu'en cada entrevista que concedía cuntaba distintes hestories.
Ryoji Ujihara
Ryoji Ujihara (氏原 良二; ) ye un ex-futbolista xaponés.
James Cruze
Biografía
Cruze trabayó como actor, direutor o productor en más de 100 filmes, la mayor parte nos años del cine mudu. El so primer trabayu conocíu como intérprete tuvo llugar pa la Lubin Manufacturing Company en 1910. En 1912 empezó a trabayar pa Thanhouser Company, empresa na que desenvolvió la mayor parte de la so carrera, bona parte d'ella como primer actor. Cruze casóse cola actriz Marguerite Snow en 1913, teniendo la pareya una fía en 1914 y divorciándose en 1922.
En dexando Thanhouser en 1916, Cruze trabayó pa otres varies compañíes como direutor y productor, principalmente Paramount Pictures ente 1918 y 1938. En 1924 casóse cola actriz Betty Compson, divorciándose dambos en 1930. Más palantre, el 30 de xunu de 1941 casóse con Alberta McCoy.
James Cruze finó en Hollywood, California, en 1942. Foi soterráu nel Camenterio Hollywood Forever, en Hollywood.
Filmografía
thumb|The Web of Life (1917) Como direutor (llista parcial)
Como actor
Morgan Mason
thumb|Morgan Mason. Alexander Morgan Mason ye un políticu, productor de cine y actor norteamericanu. Tuvo trabayando como xefe de protocolu y como asistente especial de Ronald Reagan ente 1981 y 1982. Ye fíu del actor británicu James Mason y dende el 12 d'Abril de 1986 ta casáu cola cantante Belinda Carlisle. El matrimoniu tuvo'l so primer fíu, James Duke Mason, el 27 d'Abril de 1992.
Guía Michelin
miniaturadeimagen|Restorán triestrellado "El Bulli". La guía Michelín ye'l nome xenéricu d'una serie de guíes turístiques publicaes añalmente pola editora francesa Michelin Éditions du Voyage y los sos filiales n'otros territorios pa más d'una docena de países. Más comúnmente, la espresión referise a La guía Michelín, que ye la más antigua de les guíes europees d'hoteles y restoranes.
Carauterístiques
La guía ye famosa por asignar d'una a trés "estrelles de la bona mesa" a los establecimientos gastronómicos que, en referencia a distintos parámetros fitos polos sos propios xueces, destaquen en calidá, creatividá y percuru de los sos platos. Sicasí, asigna d'unu a cinco cubiertos en función del confort y el serviciu con que se sirve a los veceros cuando se trata d'un restorán, o d'una a cinco cases pol mesmu criteriu si referise a un hotel.
Arriendes d'ello, pueden esistir establecimientos con un gran luxu (cinco cubiertos, por casu) que tienen una sola estrella o nenguna; mientra que dacuando sencielles meses tocantes a montaxe y serviciu, pero con una cocina distinguida pueden ser posesores de delles estrelles.
Historia
La guía Michelín foi creada nel añu 1900 por André Michelin y nesi momentu yera una guía publicitaria, que se regalaba cola compra de neumáticos. Francia cuntaba entós con 2400 conductores y la guía tenía información pervalible pa los pioneros del automóvil: llista de los mecánicos, los médicos, planos de delles ciudaes y llista d'intereses.
La concesión, caltenimientu o retirada añal de los distintos gallardones y reconocencies que da esta guía, ente los cualos alcuéntrase en concencia la mesma insertamientu del establecimientu en cada edición (apaecer nella yá ye un importante prestu, dada la gran tirada con que s'espubliza), ye motivu de discutiniu tantu ente ente los críticos gastronómicos y hosteleros como ente'l públicu polo xeneral, por cuanto reflexa un criteriu suxetivu, entá siendo siempres d'un equipu d'espertos.
Estrelles Michelin
Les estrelles nacen a finales de la década de 1920 y fuéronse desenvolviendo gradualmente hasta empiezos de la década de 1930. Les definiciones d'estes introduciéronse en 1936 y anguaño entá se caltienen: Tener una o más estrelles Michelin supón qu'un restorán non yá ye unu de los meyores del so país, sinón que tamién ye unu de los meyores nel mundu. Na actualidá cerca de 2.000 restoranes de tolos países que cubre la guía tienen estrelles.
Xueces
Los xueces son los encargaos d'afitar distintos parámetros pa estremar los establecimientos qu'ufierten la meyor calidá culinaria. Con éses los restoranes que deseyen llograr dalguna estrella tienen de tener en cuenta la seleición de los productos, la creatividá, el dominiu del puntu de cocción y de los sabores, la rellación calidá-aprecio y la regularidá. Amás, los xueces tamién pueden asignar d'unu a cinco cubiertos en función del confort y el serviciu col que se sirve a los veceros del restorán, o d'una a cinco cases pol mesmu criteriu si #referir a un hotel.
Cada añu, un inspeutor viaxa anónimamente, come cerca de 250 vegaes en restoranes y agóspiase alredor de 150 nueches n'hoteles. Cada unu visita más de 800 establecimientos y escribe aproximao 1100 informes. Utilizando como base un manual de dicha empresa
Tocantes a les estrelles, otorguense n'alcuentros especiales que tienen lugar dos vegaes al añu. Les decisiones relatives a l'atribución de les estrelles realizense por consensu.
Châtillon (Allier)
Châtillon ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Quaëdypre
Quaëdypre ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bokeem Woodbine
Bokeem Woodbine ye un actor d'Estaos Xuníos de cine y televisión.
Toro (vino)
Toro ye una denominación d'orixe (DO) de les provincies de Zamora y Valladolid, España. 300px|miniaturadeimagen|D.O. Toro, llocalización
Regada pel ríu Duero, la zona de producción inclúi doce conceyos de la provincia de Zamora (Argujillo, La Bóveda de Toro, Morales de Toro, El Pego, Peleagonzalo, El Piñero, San Miguel de la Ribera, Sanzoles, Toro, Valdefinjas, Venialbo y Villabuena del Puente) y trés de la de Valladolid (San Román de Hornija, Villafranca de Duero y los pagos de Villaester de Arriba y Villaester de Abajo, del términu municipal de Pedrosa del Rey), teniendo la llocalidá de Toro como centru de la denominación. Llogró la calificación de Denominación d'orixe nel añu 1987.
La redolada
L'altitú de los viñeos ta entendida ente los 600 y 750 metros, los suelos son pardos con testura arenosa, probe en materia orgánico y con baxu conteníu en sales minerales.
El clima ye mediterraneu continental, y les precipitaciones bazcuyen ente los 350 y 400 mm añales. Los iviernos son rigorosos (lo qu'implica temperatures mínimes estremes y l'allongamientu del periodu de xelaes) y los branos curtios, non descomanadamente calorosos y con importantes oscilaciones térmiques ente'l día y la nueche.
Uves
derecha|miniaturadeimagen|278x278px|Recímanu de tinta de Toro. Semeya tomada nos viñeos de la bodega Valbusenda de Toro n'agostu de 2013.
Calificación de les postreres añedas
derecha|miniaturadeimagen|267x267px|Dos botelles de vinu de Toro ellaboráu por maceración carbónica. La calificación de les añedir dende 1988 ye la siguiente:
Sonia Álvarez Leguizamón
Sonia Álvarez Leguizamón ye una socióloga, y antropóloga arxentina. Llogró una llicenciatura en trabayu social pola Universidá Católica de Salta, y pola Universidá Nacional de Córdoba.
Álvarez Leguizamón ye conocida polos sos trabayos sobre la probeza. Ye especialista de temes d'antropoloxía urbana, a nivel rexonal, actuando n'actividaes académiques y científiques, como profesora acomuñada, na Facultá d'Humanidaes, na Universidá Nacional de Salta. Foi secretaria académica de la Universidá Nacional de Salta.
Quarouble
Quarouble ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Masahiro Iwata
Masahiro Iwata (岩田 昌浩; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Sinonimia (bioloxía)
En taxonomía sinonimia refierse a la esistencia de más d'un nome científicu pa un mesmu taxón. L'usu y la terminoloxía de los sinónimos son diferentes pa la Zooloxía y la Botánica.
Sinonimia en zooloxía
De vezu, un mesmu taxón tien más d'un nome, lo que puede crear muncha confusión ente la comunidá científica. El Principiu d'autoridá que s'usaba enantes d'apaecer el Códigu Internacional de Nomenclatura Zoolóxica contribuyó a l'apaición de nomes ya'l so usu interesáu polos partidarios d'ésti o d'aquél zoólogu.
Tres apaecer el Códigu, tolos nomes científicos mándense del Principiu de prioridá según el cuál, el nome válidu d'un taxón ye'l sinónimu más antiguu. Tolos demás nomes d'esi taxón considérense sinónimos más modernos y nun tienen d'usase.
Nesti casu, un mesmu autor describió'l mesmu xéneru de lepidópteros árctidos dos veces con diferente nome; tien prioridá'l nome publicáu primero (Hypercompe), siendo Ecpantheria un sinónimu del anterior.
El siguiente exemplu nun ye exautamente una sinonimia:
Gmelin describió una especie d'ave y amestóla al xéneru Pelecanus (Pelecanus minor); más sero, otro autor consideró que minor pertenecía en realidá al xéneru Fregata, y subordinóla a ésti: Fregata minor (Gmelin, 1789); el nome del autor ente paréntesis quier indicar precisamente que Gmelin describió en 1789 esta especie, pero amestóla a un xéneru diferente; cabe destacar que Pelecanus nun ye sinónimu de Fregata; simplemente significa qu'ente les especies de Pelecanus anguaño nun s'incluye minor Gmelin, 1789. Pelecanus minor y Fregata minor son diferentes combinaciones del mesmu nome específicu.
Martín Muñoz de las Posadas
Martín Muñoz de las Posadas ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia de Segovia, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Ta enclaváu nel territoriu de la llamada Campu Segoviano, a 50 km al noroeste de la capital provincial —bien próximu a la provincia d'Ávila— y a 892 m d'altitú. Cuenta con 45,59 km² de superficie y en con una población de  habitantes.
Historia
La so fundación deber a un caballeru de Burgos llamáu Martín Muñoz, que s'asitió nesti llugar dando empiezu a la población, nel sieglu XI. La so verdadera hestoria empieza nel sieglu XVI, cuando'l Cardenal Diego d'Espinosa, cola so gran influencia na corte del rei Felipe II, da-y vida.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 45,59 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
thumb|800px|center|Panorámica de la plaza Mayor col Conceyu y la ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción.
Patrimoniu arquiteutónicu
La so planta ye rectangular. Tien un patiu interior cuadráu con distintes dependencies na so redolada, con dos pisos; el pisu inferior tien una galería con arcos de mediu puntu y columnes toscanes y el de riba ye adintelado sobre columnes xóniques con zapates. La fachada ye de lladriyu con un zócalo (cuerpu inferior de la paré) de piedra de sillería (piedres llabraes, con forma de rectángulu). A cada llau tien una torre coles sos chapiteles de cayuela.
Pensamientu
thumb|200px|right|El pensador, de Auguste Rodin, nel [[Muséu Rodin, en París]] thumb|right|250px|Biblioteca de Celso. thumb|right|250px|El pensamientu ye un fenómenu psicolóxicu racional, oxetivu y esternu deriváu del pensar pa la solución de problemes. El pensamientu ye l'actividá y creación de la mente; dícese de too aquello que ye traíu a esistencia por aciu l'actividá del intelectu. El términu ye comúnmente utilizáu como forma xenérica que define tolos productos que la mente puede xenerar incluyendo les actividaes racionales del intelectu o les astraiciones de la imaxinación; tou aquello que seya de naturaleza mental ye consideráu pensamientu, bien seyan estos astractos, racionales, creativos, artísticos, etc. considérase pensamientu tamién la coordinación del trabayu creativu de múltiples individuos con una perspeutiva unificada nel contestu d'una institución.
Definiciones
Según la definición teórica, el pensamientu ye aquello que se trai a la realidá per mediu de l'actividá intelectual. Por eso, puede dicise que los pensamientos son productos ellaboraos pola mente, que pueden apaecer por procesos racionales del intelectu o bien por astraiciones de la imaxinación.
"El pensamientu podría definise como imáxenes, ensoñaciones o esa voz interior que nos acompaña mientres el día y na nueche en forma de suaños". La estructura del pensamientu o'l patrones cognitivos son l'andamiaxe mental sobre'l que se conceptualiza la esperiencia o la realidá.
El pensamientu na tipoloxía psicolóxica
El psicólogu Carl Jung nel so llibru Tipos psicolóxicos propunxo la esistencia de cuatro funciones principales na consciencia ente les cualos alcuéntrase la función pensamientu. Los trés funciones restantes son la sensación, la intuición y el sentimientu. Estos cuatro funciones son modificaes por dos actitúes principales: introversión y extraversión. A partir d'esta teoría desenvuélvese más tarde l'Indicador Myers-Briggs que cunta con 16 combinaciones tipolóxiques (8 tipos más que na tipoloxía junguiana clásica) de les cualos cuatro son del tipu pensamientu; Los dos primeros pertenecen al pensamientu introvertíu con orientación intuitiva y sensitiva respeutivamente; y los dos últimos al pensamientu extravertido con orientación intuitiva y sensitiva, tamién respeutivamente.
Enfermedaes
Los trestornos del pensamientu suelen ser estremaos en trestornos del cursu, del conteníu del pensamientu y, en ciertos casos añede un tercer grupu, los trestornos de la vivencia del pensamientu.
Trestornos del cursu del pensamientu
Los trestornos del cursu del pensamientu inclúin enfermedaes de la fluidez del pensamientu, esto ye, como se formulen, entamen y presenten los pensamientos d'un individuu.
Trestornos de la velocidá
Los trestornos de la velocidá inclúin problemes de salú qu'afecten la cantidá y la velocidá de los pensamientos. Los sos principales trestornos son los siguientes:
GJ 1221
GJ 1221 (LHS 455 / WD 1748+708) ye una nana blanca que s'atopa a 20 años lluz de distancia del Sistema Solar. Asitiada na constelación de Draco, tien magnitú aparente +14,15. La estrelles más cercanes a GJ 1221 son Alsafi (σ Draconis), a 3,2 años lluz, LHS 3376, a 4,3 años lluz y Gliese 687, a 5,3 años lluz de distancia.
Pensamientu
Trestornos de la forma
Los trestornos de la forma puramente dicha inclúin enfermedaes de la direicionalidá y la continuidá del pensamientu. Los más significativos inclúin:
GJ 1221
A diferencia del restu de les estrelles, les nanes blanques como GJ 1221 nun xeneren enerxía por fusión nuclear, sinón que radien al esterior l'escesu de calor a un ritmu constante. GJ 1221 ye un remanente estelar catalogáu con tipu espectral DAp o DXP9 —la «X» indicando un espectru peculiar—. Ye una nana blanca solitaria que nun forma parte d'un sistema estelar y, dempués de la Estrella de Van Maanen y Gliese 440, ye la nana blanca d'estes carauterístiques más próxima a nós.
Pensamientu
Trestornos del conteníu del pensamientu
Les principales inclúin:
Chavroches
Chavroches ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Agustín Morales
Agustín Morales Hernández foi un militar, comerciante y políticu bolivianu, foi tamién el décimu sestu Presidente de Bolivia dende'l 15 de xineru de 1871 hasta'l so asesinatu asocedíu'l 27 de payares de 1872.
Biografía
Primeramente partidariu del presidente José Ballivián (1841-1847), Morales convertir n'enemigu xuráu del xeneral Manuel Isidoro Belzú, responsable de la deposición de Ballivián en 1847. Dempués d'años d'enfrentamientos con Belzú, Morales aportó al poder col presidente José Maria Llinares (1857-1861). Opuestu al gobiernu del xeneral José Maria de Achá, que depunxo a Llinares, Morales sofitó'l golpe d'avientu de 1864 que llevó al poder al xeneral Mariano Melgarejo, siendo compensáu col xeneralatu y el comandu en xefe del exércitu bolivianu. El Sexeniu de Melgarejo foi polémicu y brutal, ganándose una dura oposición. Finalmente Morales camudó de bandu y xuniendo a toles facciones opuestes al presidente destronó-y con un golpe d'estáu en xineru de 1871. Foi'l final del sexeniu, pero non de los gobiernos militares.
Presidente de Bolivia
De calter tempestuoso intentó gobernar como dictador, pero foi avergoñáu cuando una de les sos cartes foi publicada nos periódicos en 1872. Morales convocó al congresu per primer vegada dende l'alministración de Achá y ufiertóse a abandonar el cargu. Mientres el congresu deliberaba, Morales travesó sópitos cambeos d'humor, llegando a atacar a unu de los sos asistentes militares, el 27 de payares de 1872. El so sobrín, Federico Lafaye, tratando de detenelu, recibió la so roxura y disparó al presidente, matándolo.
A la so muerte, el congresu proclamó a Tomás Frías presidente en funciones con misión de convocar eleiciones en 1873.
Chazemais
Chazemais ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kenji Hada
Kenji Hada (秦 賢二, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aeropuertu Internacional de San Luis Río Colorado
L'Aeropuertu Internacional de San Luis Río Colorado, ye un aeropuertu internacional asitiáu en San Luis Río Colorado, Sonora, Méxicu, cerca de la Frontera ente Estaos Xuníos y Méxicu.
Información
L'aeropuertu allugase na zona sur de la ciudá. Anguaño solamente ufierta serviciu d'aviación xeneral, que son principalmente avionetes públiques y privaes, según vuelos de calter gubernamental.
Aeropuertos cercanos
miniaturadeimagen|Vista aérea del aeropuertu.
Eilao
Eilao ye un conceyu d'Asturies. Llenda al norte con Bual, al sur con Samartín d'Ozcos, al este con Bual, Villayón y Allande y al oeste con Vilanova d'Ozcos y Castropol.
Economía
La so economía básase principalmente nel sector primariu, con delles esplotaciones ganaderes y cultivos de subsistencia. Demientres la construcción de la presa de Doiras, a mediaos del sieglu XX, el sector servicios tuvo más puxu, pero anguaño ta práuticamente desaniciáu, concentrándose los escasos emplegos d'esti sector na capital del conceyu.
Arte
Nel so caseríu rescampla el del pueblu de Santesteba, con construcciones tradicionales feches con pizarra que guarden l'armonía col paisaxe.
Centru históricu de Macao
Macáu, el primer puestu comercial européu en China, dende la so fundación en 1557 polos portugueses hasta'l día de güei, constituyó siempres una importante puerta d'accesu pa la entrada de la civilización occidental en China, contactando cola civilización china, y viceversa. Mientres 5 sieglos, esta pequeña ciudá apurrió una importante plataforma pa la simbiosis y l'intercambiu de cultures ocidentales y orientales. Esta intensa simbiosis ya intercambiu moldiaron una identidá única y mesma pa Macáu. Tamién nesti pequeñu cachu de tierra desenvolvióse un procesu únicu de mestizaje, que dio llugar a la nacencia de la cultura patuá y de la comunidá macaense.
L'alcuentru harmoniosu ente dos grandes cultures (la occidental y l'oriental) xeneró la creación d'estilos arquiteutónicos únicos nel mundu, qu'apaecieron gracies a la fusión de los estilos arquiteutóniques europeos, chinos y d'otres partes d'Asia. Son estos estilos arquiteutónicos que fueron utilizaos pa la construcción de la gran mayoría de los monumentos de centru históricu de Macáu.
Martín Muñoz de la Dehesa
Martín Muñoz de la Devesa ye un conceyu d'España, al oeste la provincia de Segovia nel territoriu de la Campu Segoviano, comunidá autónoma de Castiella y Llión y estremera cola provincia d'Ávila. Tien una superficie de 17,66 km².
Centru históricu de Macao
Esti patrimoniu arquiteutónicu de valor únicu y universal constitúi un testimoniu vivu de la gran diversidá cultural de la ciudá, del intercambiu y coesistencia de les cultures occidental y oriental, del caltenimientu de les tradiciones de les distintes cultures, y de la contribución fecha por Macáu na dispersión del catolicismu nel Estremu Oriente y na tresmisión de les tradiciones populares chines n'Occidente.
El centru históricu de Macáu ye'l frutu del intercambiu, del respetu y de la tolerancia cultural ente l'Occidente y l'Oriente. El so valor nun mora solamente nes sos estructures arquiteutónicu y urbanu, sinón nel fechu de qu'estes consiguieron caltener el so espíritu orixinal y les sos funciones orixinales hasta'l día de güei. Esti patrimoniu arquiteutónicu, predominantemente de raigañu européu, llevantar ente construcciones d'estilu arquiteutónicu tradicional chinu y ente construcciones modernes, causando un gran contraste nel texíu urbano de la ciudá y amosando tamién la diversidá y tolerancia cultural esistente nesta pequeña ciudá.
Martín Muñoz de la Dehesa
Situación xeográfica
La llocalidá ta asitiada nuna zona conocida como Campu Segoviano a 836 msnm. Ye'l conceyu más occidental de la Provincia de Segovia.
Demografía
La población de Martín Muñoz de la Devesa ye de 220 habitantes. Ye unu de los pocos pueblos de Castiella y Llión de menos de 500 habitantes que gana población, dende principios de los años 80 nun paró de crecer, esto ye por cuenta de la situación na que s'atopa mui cerca d'Arévalo l'autovía A6.
Centru históricu de Macao
El centru históricu de Macáu ta conformáu pol siguiente conxuntu arquiteutónicu: el Templu d'A-Má, el Cuartel dos Mouros, la Casa do Mandarim, la ilesia de San Llorienzo (São Lourenço), el Seminariu y la ilesia de San José (São José), el teatru D. Pedru V, la biblioteca Sir Robert Ho Tung, la ilesia de San Agustín (Santu Agostinso), el Lleal Senáu, el Templu de Sam Kai Vui Kun, la Santa Casa de la Misericordia (Santa Casa da Misericórdia), la Ilesia da Sé, la casa de Lou Kau, la ilesia de Santu Domingu (São Domingos), les ruines de S. Pablo, el templu de Na Tcha, el cachu de les antigües muralles de defensa, la fortaleza do Monte, la ilesia de San Antonio (Santo António), la Casa Garden, el campusantu protestante (incluyendo la capiya), la fortaleza de Guía (Fortaleza da Guia) (incluyendo la capiya y el faru), el Llongura da Barra, el Llargu do Lilau, el Llargu de San Agustín, el Llargu do Senáu, el Llongura da Sé, el Llargu de Santu Domingu, el Llargu de la Compañía de Xesús y el Llargu de Camões. Esti conxuntu arquiteutónicu, de gran valor y únicu del mundu, foi reconocíu como parte de la Historia mundial, pos ilustra bien unu de los primeres y más duraderos alcuentros ente China y la civilización occidental.
Esti conxuntu arquiteutónicu, que engloba al más antiguu legáu arquiteutónicu européu esistente en China, alcuéntrase mayoritariamente nel sur y suroeste de Macáu yá que, hasta'l sieglu XIX, los portugueses, constructores de la mayoría de los monumentos del centru históricu de Macáu, teníen prohibíu vivir nel norte de Macáu que yeren campos de cultivo propiedad de los chinos. Hasta'l sieglu XIX, la "Ciudá del Santu Nome de Dios de Macáu", en portugués "Cidade do Santu Nome de Deus de Macáu" yera pequeña y taba delimitada por muralla, ocupando solamente'l sur de la península de Macáu. Namái a partir del sieglu XIX, cola decadencia de l'autoridá ya influencia china sobre Macáu, los portugueses pudieron espandir la ciudá escontra'l norte de la península, y darréu ocupando tamién la islla de Taipa y de Coloane). Pero nel sieglu XIX, la importancia del puertu de Macáu amenorgóse por cuenta de la Guerres del Opiu Primer Guerra del Opiu cuando Ḥong Kong volver nel puertu occidental más importante de China. Macáu empezó a entrar en decadencia. Por eso cada vez menos persones consiguíen sostener l'eleváu costu de construcción y caltenimientu d'edificios grandes, luxosos y refinaos. Un exemplu perfectu son la ilesia da Madre de Deus y el colexu de S. Paulo, estos dos grandes edificios, dempués d'una quema nel añu de 1835, nunca más fueron reconstruyíos, por cuenta del so eleváu costu. El conxuntu de les "ruines" y muertes d'estos edificios formen, anguaño, les ruines de S. Paulo.
Martín Muñoz de la Dehesa
Víes de comunicación
La vía principal que traviesa'l pueblu ye la carretera que va d'Arévalo a Cuéllar, la SG-411. A menos de tres quilómetros pasa l'Autovía del Noroeste A-6 o Carretera de La Coruña cola que tien un accesu, la salida 126. Dientro de les sos llendes tamién pasen otres víes como la carretera de Zamora a Segovia, la CL-605, amás tamién pasa'l ferrocarril Llinia Madrid-Hendaia con parada na estación d'Arévalo. Amás la empresa d'autobuses Linecar empresta'l serviciu regular Segovia - Arévalo con parada nel conceyu de llunes a vienres sacante los xueves.
Símbolos
thumb|right|100px L'Escudu y Bandera que representa al conceyu de Martín Muñoz de la Devesa foi diseñáu pol heraldista Eduardo Duque Pindado, y aprobáu por Alcuerdu del Plenu'l 19 de marzu de 2013 y se blasona asina:
Centru históricu de Macao
El día 15 de xunetu de 2005, el centru históricu de Macáu foi, finalmente, inscritu na llista del Patrimoniu de la Humanidá de la Unesco y designáu como'l 31º sitiu del Patrimoniu Mundial de China. Dempués de la so inclusión, hubo grandes conmemoraciones. Macáu pretendía con esta inclusión del so centru históricu crear una imaxe meyor y más equilibrada d'una ciudá histórica, que s'esmolez del caltenimientu del so patrimoniu y de les sos muertes del pasáu, al empar que mira al futuru, el desenvolvimientu, la globalización y la modernidá. Nun quería tener una imaxe de ciudá apinada de casinos y hoteles. Esta inclusión tamién va ayudar a fomentar el desenvolvimientu del turismu, unu de les pilastres de la economía de la ciudá. Esta reconocencia internacional va ayudar a fomentar l'apreciación de los valores patrimoniales y el caltenimientu del patrimoniu históricu-arquiteutónicu, influyendo positivamente los proyeutos urbanos futuros, que van ser llevaos a cabu teniendo en cuenta la preservación del patrimoniu.
El caltenimientu del centru históricu de Macáu ye crucial pa la población llocal porque, representa una parte importante de la historia de China y de la Historia Mundial, por eso, por cuenta del so escepcional valor universal y al so significáu históricu-cultural, ten de ser caltenida y protexía a cualquier costu. Delles campañes de divulgación y educación afonden la conocencia y l'entendimientu de la población sobre'l valor d'esti Patrimoniu de la Humanidá.
Martín Muñoz de la Dehesa
Historia
El documentu más antiguu del que se tien constancia data de 1240 y el pueblu tenía'l nome de San Juan de la Devesa y mui cerca atopábase otru conceyu llamáu Palacios de la Devesa el nome común de la Devesa deber a que la zona ente Arévalo y el conceyu yera una Devesa creada pol Conceyu de la Mesta pol Rei Alfonsu X el Sabiu en 1273. Yera una estensa zona trevesada pol Cordel de la Culiebra prohibida pa l'agricultura namái pa camperes onde'l pastores trashumantes que se dirixíen a la Cañada Real Lleonesa Oriental podíen folgar y beber de los numberosos regueros y fuentes antes d'entrar na villa d'Arévalo. Estes fontes y balses pal ganáu esisten y siguen cumpliendo la so función na actualidá, conocíes como El Regajal; construyida en lladriyu, La Fuelga o  La Fonte de Palazuelos; de bloques de granitu y con dellos pilones.
Pola actual Plaza de la Constitución, a los pies de la iglésia, pasaba un regueru que siguía pela Cai del Cañu que xeneraba grandes balses d'agua enllancada y folla nel sieglu XIX construyó un canal o caz artificial dende l'actual Cai Caz arrodiando al conceyu pa evitar esti problema. En 1850 el políticu Pascual Madoz visió el pueblu pa la realización del Dicccionario Xeográficu-Estadísticu d'España y lo descibe asina: ''En terrén llanu; combáten-y tolos vientos, y el so clima ye pocu sanu, careciéndose polo común calentures estacionales y tercianas: tien unes 54 cases d'un solu pisu, y polo común de 3 á 4 vares d'altor sobre'l nivel de la cai; estes son estreches, y anque llanes, bien incómodes polo pantanoses, tantu, que difícilmente se puede pasar d'una a otra casa sinón a caballu, so pena de llevar la folla a media pierna; hai casa de conceyu, que sirve de cárcel, escuela común a dambos sexos, á la qu'alleguen unos 20 alumnos, que se topen al cargu de un maestru dotáu con 850 reales, y una ilesia sirvida por 1 párrocu, los vecinos surtir pa los sos usos de les agües d'una fonte qu'hai na población, y principalmente d'otra que s'atopa a 30 pasos d'ella. El Presupuestu Municipal xube á unos 200 reales, que se cubrir con delles suertes de terrén daes a los vecinos.
Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción del Castillo
thumb|200px|En colloráu'l [[ábside y la cabecera romániques del sieglu XII. En naranxa la nave y la portada interior mudéxar de lladriyu del sieglu XIV y en mariellu los agregos barrocos]] La Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción del Castillo tien una orientación perfecta d'Este a Oeste lo que dexa que'l templu esti allumáu les 12h del día. Ye un templu bien reformáu a lo llargo de la historia que torga ver la so fábrica orixinal pero de gran interés yá que ye bien distintu al estilu de construcción común d'esta zona: el mudéxar, porque caltién partes d'arte románicu de piedra del sieglu XII, pocu avezáu al sur del Duero. Estrémense tres estilos: el ábside y la cabecera son románicos del sieglu XII-XIII, ente que'l restu de la nave principal, la portada interior y la torre circular de la escalera son mudéxar del sieglu XIV-XV y d'últimes los agregos de los cuatro sacristíes, la portada esterior y el campanariu d'espadaña son barrocos de los sieglos XVII-XVIII.
Ábside y Cabecera
La parte románica ye la parte más antigua (700-800 años) y correspuende a la parte de la cabecera y el ábside construyíos íntegramente por aciu la humilde téunica de Tapial en folla y roques. Esta parte, pudo ser nun principiu una torre de defensa o vigía construyida pa defender la frontera de los reinos cristianos y musulmanes, a partir de la cuál foise desenvolviendo'l nucleu urbanu, d'ende'l nome de la ilesia Asunción del Castillo. Nel interior del templu destaca un gran arcu toral de lladriyu que da pasu al presbiteriu onde ta'l altar mayor. Esti arcu componer de tres arcos (triple rosca doblada) que fuelga sobre dos grandes columnes de lladriyu enfoscáu bien estreches y llises asitiaes caúna d'elles sobre una basa ática y sobre pedestal. Dambes tienen capitel con figures vexetales llabraes cubiertes de cal. Tamién destaca la bóveda sobre l'ábside que cubre'l presbiteriu, construyíu íntegramente en folla empisonao o tapial. La datación d'esta parte de la ilesia ye del sieglu XII ó XIII.
Nave
El restu de la nave rectangular ye mudéxar de lladriyu construyíu na so mayor parte pola téunica de machones y verdugadas de lladriyu con entepaños de tierra empisonada o tapial, tamién pueden vese delles fachaes perbién calteníes qu'utilicen esta téunica de construcción bien habitual nes provincies d'Ávila y Segovia. La parte con mayor importancia histórica ye la portada interior d'estilu románicu en piedra. La portada componer de cuatro arcos de mediu puntu d'aresta viva qu'arrinquen sobre una senciella imposta, en munchos de los sillares de la portada pueden apreciase marques o dibuxos magníficamente calteníos cubiertos con una capa de cal que torga aprecialos con detalle. La jamba que sostién l'arcu menor lluz una moldura abocelada, el segundu arcu arrinca sobre dos capiteles que güei apaecen como ménsulas al desparecer les columnes, estos capiteles presenten unes figures vexetales de gran valor históricu tamién cubiertos de cal.
Agregos posteriores
El campanariu mudéxar según el románicu fueron sustituyíos pol actual d'estilu barrocu nel sieglu XVII. El campanariu d'espadaña, los cuatro sacristíes y la portada esterior, fueron añedíes nel sieglu XVII. La portada esterior consta de dos sacristíes llaterales, la más oriental onde güei esta la pila bautismal taba abierta al esterior por trés grandes arcos de lladriyu. La espadaña consta d'una gruesa paré de mampostería con trés buecos pal allugamientu de les campanes y unu pequeñu cimeru onde ta asitiada una cruz de granitu. Tamién tien una cubrición de madera en bien mala traza, destaca'l gran altor qu'algama pocu avezáu nestes construcciones.
Palacete Villa Jesusa
Otru edificiu significativu ye un palacete burgués rectángular de dos plantes y gran tamañu construyíu ente 1898 y 1900 en lladriyu, llamáu Villa Jesusa una obra con clares influencies coloniales que destaca del restu de viviendes, ye conocíu como L'Hotel pol so gran tamañu. Foi construyíu por un adineráu burgués que vivía en Cuba y que tres la perda de la colonia dempués de la Guerra d'España y Estaos Xuníos de 1898 tornó al conceyu onde se construyó esti palacete. Na actualidá ye una propiedá privada.
Xacimientu Palazuelos y Alto de la Devesa
Nel branu de 2013 mientres les obres d'un gasoductu aparecieró un xacimientu en Palazuelos y Alto de la Devesa con restos de la Edá del Bronce y Celta datáu con detalle ente 2250-700 a.C (hai más de 4200 años) onde apaecieron numberosos oxetos de metal, cimientos de cabañes, restos de cais empedradas, fornos, silos o urnes funeraries. El xacimientu foi datáu y estudiáu con detalla pa una futura escavación más ambiciosa.
Ponte de La Mora
Asitiáu sobre'l regueru del mesmu nome, daba pasu a la Calzada d'Ávila pa llegar a la villa d'Arévalo. Ta asitiáu al norte del conceyu, cerca de la Ponte de Valladolid. Construyíu n'estilu mudéxar del sieglu XIII-XIV en lladriyu y piedra caliar. Yera la única vía d'accesu a Arévalo pel norte y más tarde formó parte del trazáu del Camín Real escontra L'A Coruña. Cunta la tradición que La Reina Sabela I de Castiella, La Católica, cruciar delles vegaes pa dir d'Arévalo a Segovia.
Personaxes históricos
Cuando los terrenes fueron puyaos a finales del sieglu XIX munches de les sos posesiones fueron vendíes a los vecinos o regalaes a la ilesia como por casu un cuadru dedicáu a Santa Águeda pintáu pol mesmu en 1853. Ye una copia del pintor italianu Andrea Vaccaro. El cuadru atópase na Ilesia nel altar asitiáu a la derecha del altar mayor y nel 2003 foi espuestu en Segovia nes Edaes del Home.
Fiestes patronales de Santa Águeda
thumb|300px|Vista de Casar-Palaciu d'estilu colonial Villa Jesusa construyida nel sieglu XIX El pueblu de Martín Muñoz de la Devesa celébra les sos fiestes patronales dende'l día 4 de febreru al 8 de febreru n'honor a Santa Águeda. La fiesta tien orixe nuna confrería qu'honraba a Santa Águeda y caltién munches de les sos tradiciones. La celebración básase en redol a dos imáxenes de la Santa, de metal asitiaes sobre unes vares de madera que se pasen de vecín a vecín cada añu'l día 6 de febreru siguiendo un tradicional ritual. Los díes 7 y 8 de febreru tán dedicaos a los solteros y a los casaos del pueblu respeutivamente. Tamién el día 15 de mayu celebrar n'honor a San Isidro Llabrador. Amás los últimos años vien celebrándose una fiesta ensin honores relixosos a finales de xunetu.
Alministración y política
'''Actual distribución del Conceyu tres les eleiciones municipales de 2015:
Quérénaing
Quérénaing ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.