cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estrella de neutrones
Historia del descubrimientu
Sicasí, en 1967 Jocelyn Bell liderada por Antony Hewish afayó los púlsares, trabayu que-y valió'l Premiu Nobel en 1974, los que fueron acomuñaos rápido a estrelles de neutrones por T. Gold en 1968. La esplicación basar en que los intensos campos magnéticos envaloraos pa les estrelles de neutrones (del orde de 1012 G) podíen dar cuenta de la estabilidá de los pulsos recibíos, y predixo que la frecuencia de los pulsos emitíos tenía d'aparrar amodo nel tiempu, por cuenta de la perda d'enerxía rotacional: esto foi depués comprobáu al afayase l'amenorgamientu de la frecuencia de los pulsos del púlsar de la nebulosa del Cámbaru. Esti argumentu foi puestu sobre firmes bases teóriques por J. Ostrikcers y J. Gunns en 1971 col modelu de frenáu por dipolo magnéticu.
Marcia Eufemia
Marcia Eufemia foi una emperatriz romana consorte, esposa del emperador romanu d'Occidente, Antemio.
Familia
Marcia Eufemia yera la única fía del emperador bizantín Marcianu. Desconozse la identidá de la so madre. La so madrasca foi Pulqueria, segunda esposa del so padre. Pulqueria fixera votu de castidá. El segundu matrimoniu foi una mera alianza política, estableciendo a Marcianu como un miembru de la dinastía teodosiana por matrimoniu. El matrimoniu ente Marcianu y Pulqueria nun se peracabó nunca, y en consecuencia Eufemia nunca tuvo mediu hermanos más nuevos qu'ella.
Evagrio Escolásticu cita a Prisco, afirmando que Marcianu yera "traciu de nacencia, el fíu d'un militar. Nel so deséu de siguir l'estilu de vida del so padre, fora a Filipópolis, onde podía enrolarse nes lexones". Sicasí, Teodoro Llector señala que Marcianu yera un ilirio.
Matrimoniu
El so matrimoniu con Antemio calcúlase qu'asocedió alredor del añu 453. El so maríu yera fíu de Procopio, magister utriusque militiae ("Señor de los soldaos de dambos exércitos", comandante tantu de caballería como d'infantería del Imperiu romanu d'Oriente ente 422 y 424.
Eufemia y Antemio tendríen cinco fíos conocíos, una fía y cuatro fíos. La so fía Alipia ye conocida porque foi la esposa de Ricimero. Los sos fíos fueron Antemiolo, Marcianu, Procopio Antemio y Rómulo.
Tres el so matrimoniu, Antemio foi nomáu Comes rei militaris y foi unviáu a fortalecer la frontera danubiana, entá en desorde tres la muerte d'Atila. Tornó a Constantinopla en 454, y foi premiáu por Marcianu col oficiu de magister militum y patriciu. Sirvió como cónsul xunto con Valentiniano III en 455. Los historiadores interpreten la llista d'honores nel sentíu de que Marcianu taba preparando al so xenru pa la eventual elevación al tronu imperial. Juan Malalas considera que Marcianu nomara a Antemio emperador d'Occidente, sicasí esto considérase un anacronismu del cronista.
Muerte de Marcianu
Aspar usó la so influencia pa convertise en «facedor de reis». Podía escoyer un candidatu ente'l so oficiales subordinaos, cuntando probablemente con que-y siguíen siendo lleales. Escoyó a Llión y el Senáu aceptó la eleición. El 7 de febreru de 457, Llión foi coronáu pol patriarca Anatolio de Constantinopla, la primer coronación que se sepa qu'implicó a un patriarca.
Cola muerte del so padre, Eufemia yá nun yera miembru de la familia imperial. Antemio siguió actuando como magister militum sol mandatu de Llión. Atribúyese-y la derrota de Valamir, rei de los ostrogodos a principiu de los años 460. Nel iviernu de 466-467, Antemio ganó a Hormidac, un líder de los hunos que dirixiera una invasión de Dacia.
Emperatriz consorte
Según Prisco, Genserico, rei de los vándalos había empobináu razies añales contra Sicilia y Italia dende'l Saquéu de Roma en 455. Había consiguíu anexonase una serie de ciudaes al so reinu y escalar otres. Pero una década dempués les dos provincies occidentales «quedárense ensin homes y ensin dineru», incapaces d'ufiertar abondu botín a los vándalos. Asina que s'ampliaron los sos ataques hasta algamar Ilírico, el Peloponeso, Grecia central y "toles islles que queden cerca d'ellí". Llión tenía qu'enfrentase a esta nueva amenaza y decidió unviar un nuevu emperador a Occidente por que se enfrentara a Genserico. El tronu occidental había quedáu vacante tres la muerte de Libiu Severu en 465.
Llión escoyó a Antemio como'l so nuevu colega nel cargu imperial. Antemio dirixir a Roma con un exércitu al mandu de Marcelino, el magister militum de Dalmacia. Antemio foi proclamáu emperador el 12 d'abril de 467. Casiodoro señala la so proclamación na tercera piedra miliar de la ciudá de Roma, llamando a esti llugar Brontotas. Hidacio allugar na octava piedra miliar. Marcelino Comes menta la proclamación, pero nun diz ónde tuvo llugar. Eufemia apaez como Augusta nes monedes romanes ente h. 467 y 472. Sicasí, el so papel como emperatriz namái vien confirmáu por esta evidencia arqueolóxica. Los rellatos lliterarios dexen de mentala nel momentu que Antemio marcha a Italia.
Según Procopio de Cesarea, Genserico apostó la socesión. El so propiu candidatu al tronu yera Olibrio, maríu de Placidia. Antemio podía caltener el tronu de nun folgar la so autoridá na cooperación siguida de Ricimero, un xeneral suevu que sirviera como magister militum n'Occidente dende 455. Ricimero yá depunxera antes a Avito y a Mayoriano, dos emperadores romanos d'Occidente anteriores. L'alianza ente Antemio y Ricimero fortalecer col matrimoniu d'esti postreru con Alipia a finales de 467. Antemio fracasó nes sos campañes contra Genserico en 467 y 468, según na llucha al añu siguiente contra'l visigodu Euricu, que s'espandiera per gran parte de la Galia y Hispania. La Chronica Gallica de 511 menta otra campaña contra Euricu nel añu 471, ta dirixida por Antemiolo, fíu de Eufemia y Antemio. «Antemiolo foi unviáu a Arles pol so padre l'emperador Antemio xunto con Torisario, Everdingo y Hermiano el Conde de los Establos. El rei Euricu atopar con ellos al otru llau del Ródano y, dempués de matar a los xenerales, afaró tou». Antemiolo posiblemente tuvo ente los muertos, pos nun se-y vuelve mentar. Antemio nun fixo más intentos de restablecer l'autoridá imperial na Galia. Ente que la Galia meridional na so mayor parte yera gobernada por Euricu y los sos visigodos, enclaves galorromanos efeutivamente independientes persistieron na Galia septentrional. Tuvieron gobernaos por Pablo, Siagrio y posiblemente otros. Pudieron emitir monedes con Antemio o Eufemia, pero esi yera tol dominiu imperial na so rexón.
Final del reináu
Según la crónica fragmentaria de Juan de Antioquía, Antemio careció una "seria enfermedá" debida a la bruxería, posiblemente envelenamientu en 470. Cuando se recuperó empezó a escorrer a los homes que supuestamente taben arreyaos na combalechadura contra él. D'equí parte'l so enfrentamientu con Ricimero, bien porque los executaos yeren inocentes, o bien porque él taba tamién arreyáu na trama. Averábase una guerra civil que pudo ser esconxurada por una tregua ente los años 470 y 472. Olibrio aliar con Ricimero contra los sos antiguos señores, l'emperador Llión d'Oriente y Antemio d'Occidente. Olibrio foi proclamáu emperador y españó la guerra civil. Según Juan Malalas, Gundobado, un sobrín de Ricimero, consiguió dar muerte a Antemio y poner fin al conflictu. Señalen que Antemio fuera abandonáu polos sos postreros siguidores y buscó abellugu nuna ilesia. Gundonado entró na ilesia y matar de toes formes. Sicasí, Casiodoro, Marcelino Comes y Procopio dicen que Antemio foi asesináu por el mesmu Ricimero. Si Eufemia sobrevivió o non al so home desconozse.
Ricinodendron heudelotii
Ricinodendron ye un xéneru monotípicu perteneciente a la familia de les euforbiacees. La so única especie: Ricinodendron heudelotii ye orixinaria d'África. thumb|Frutos
Descripción
Un árbol de rápida crecedera qu'algama los 50 m d'altor por 2,70 m de circunferencia, con tueru rectu y curtiu contrafuerte, alcuéntrase los montes de fueya caduca y secundarios, común en tola zona montiega-sabana semi-seca de la rexón de Senegal a Camerún y Bioko, y al República Democrática d'El Congu, Angola y Tanganyika. L'árbol refaise fácilmente del tocón, y vien pa enriba llibremente nes finques antigües. Nos espacios abiertos de lluz va dar frutos nel séptimu al décimu añu, y la so rapidez de crecedera ye proverbial. Crez bonalmente a partir de granes y, de cutiu caltiénse nel barriu de los poblaos forestales.
Usos
Los cazadores reconocen l'árbol como curiosu pa los animales selvaxes que comen los frutos cayíos. Esiste la creencia de que la enfermedá "pescuezu crack 'va tener llugar nuna finca de cacáu si l'árbol ye cortáu. En Gabón los aboríxenes saborguien un pequeñu fungu blancu, Eshira, que crez nos tueros muertos. La madera ye de lluz blanco, fibrosa, nidia, ensin rellumu y perecedera. La densidá ye 0,327. Utilizar pa los tablones aspros y ataúdes. La madera ye bien boyante y utilízase pa la flota de pesca de la rede y les balses de maderes pesaes. El so serrín ye extraordinariamente llixeru y ye afechu pa les petrines de salvamentu. Por cuenta de la so facilidá de trabayu, nellos tállase en fetiche-máscara, cuyares, cuyarones, platos, bandexes, tazones, cuyarones, taburetes, etc. La madera utilizar en Zaire pa faer tambores que se diz que son bien sonoros, y tállase pa faer el tou o les partes de resonancia de los preseos musicales en Nixeria, Gabón y Angola. Na zona del baxu Níxer y Cruz Ríos nel sureste de Nixeria un rexistru tállase fora pa faer un xilófonu xigante llamáu en Mbe: ogbang. Madera d'otros árboles xunir pa dar una variedá de tonos: mankwaro (Mangifera indica, Anacardiaceae) pa les notes altes, ntweno (Sp.?) Pa les notes medies y nkomni (sp.?) Pa les notes graves. La madera encamiéntase anguaño en Ghana pal so usu nel aislamientu y el serrín ye ensin dulda fayadizu paralos cascos. La madera ye indiferente como combustible, yá que se quemar con gran rapidez, pero la ceniza utilizar en Guinea pa la preparación d'un sal vetegal na fabricación de xabón y nel tiñíu indigo, y en Sierra Lleona utilizar pa la fabricación de xabón. La madera ye quiciabes fayadizu para magaya de papel. La corteza raigañu utilizar en Nixeria molíes y entemecíes cola pimienta y el sal pal estriñimientu. En Liberia un llicor ye tomada poles muyeres embarazaes pa solliviar dolores y pa prevenir albuertos involuntariu.s Tamién se toma poles muyeres pa matar un vierme que s'atopa nos intestinos y que-yos torga la reproducción. En Costa de Marfil, una raspia de raigañu en decocción tomar por vía oral y considera un poderosu anti-disentéricu, y el tarmu de corteza tomar por enema pa prevenir l'albuertu. La corteza del tarmu en decocción tamién s'usa pa llavar les llagues encarnes. En Gabón tómase una corteza en decocción mientres la blenorrea, y na El Congu tomar pa la tos, blenorrea, menstruación doliosa y como antídotu de venenu, en lociones y baños pa fortalecer a los neños raquíticos y ñácaros prematuros, y pa solliviar el reumatismu y edemes, y la magaya de la corteza (tamién les fueyes) aplicar a les infeiciones por fungu, a maurecer abscesos, furúnculos y bubas, y la cazumbre espresada se instila nel güeyu pa la filaria y oftalmías.
Taxonomía
Ricinodendron heudelotii foi descritu por (Baill.) Heckel y espublizóse en Annales de l'Institut Botanico-Géologique Colonial de Marseille 5(2): 40. 1898.
Milonia Cesonia
Milonia Cesonia foi la cuarta y última esposa del emperador romanu Calígula.
Vida
Milonia Cesonia nació ente'l 2 y el 4 de xunu d'un añu desconocíu. Tenía oríxenes modestos. Cesonia yera fía de Vistilia. El so mediu hermanu menor foi'l cónsul romanu y xeneral Corbulón. La so sobrina, Domicia Longina, casóse col futuru emperador Domiciano.
Milonia yá había estáu casada antes y amás tenía yá trés fíos; nun yera nuevu nin dotada de gran guapura, pero llogró captar l'atención del emperador con quien, según Suetonio na so obra La vida de los Césares, compartía los sos malvaos gustos.
Milonia asocedió a Lolia Paulina, l'anterior esposa de Calígula, de quien se divorciara alegando esterilidá.
Milonia morrió, al igual que'l so maríu y fía, nel intriga entamáu por Casio Querea nel añu 41.
Na ficción
Cesonia ye unu de los personaxes principales na obra de teatru Calígula, d'Albert Camus. Tamién apaez na serie de televisión Yo, Claudio, basada nes noveles de Robert Graves Yo, Claudio y Claudio el dios y la so esposa Mesalina. Na serie (onde ye interpretada por Freda Dowie), apaez como una muyer diez años mayor que Calígula, pocu curiosa físicamente y d'oríxenes humildes, qu'anque ye consciente de les monstruosidaes que cometió l'emperador, ámalu bonalmente, siendo la única persona que n'ocasiones llogra contener los sos escesos.
Berry-au-Bac
Berry-au-Bac ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Onthophagus grossepunctatus
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa (sacante'l so terciu norte).
Calcuta
Calcuta ye la ciudá capital del estáu indiu de Bengala Occidental. El so nome oficial ye Kolkata (কলকাতা), anque hasta'l 1 de xineru de 2001 yera Calcutta, y la so denominación orixinal, qu'entá ye utilizada na lliteratura culta, foi Kolikata (en bengalí কলিকাতা). Ye conocida como “la ciudá de l'allegría” o “la ciudá de los palacios”; y llocalmente como Michhil Nagari (মিছিল নগরী).
Christian Camargo
Primeros años y estudios
Camargo nació como Christian Minnick en Nueva York, ye fíu de la ex actriz de serial televisivu Victoria Wyndham y nietu del actor Ralph Camargo. Graduóse na universidá de Hobart 1992. Foi direutor del programa de WEOS, estación de radio pública de la universidá.
Calcuta
Nuna dómina foi la ciudá más poblada de la India, per delantre de Bombay. Según el postreru censo indiu, del 1 de marzu de 2001, la ciudá “propiamente dicha” tenía 4 580 544 habitantes. El fechu de que'l censu anterior (de 1991) yá refundiara 4 399 819 hab suxure fuertemente una cierta saturación del cascu urbanu históricu de la ciudá. Por cuenta de eso mesmu, envaloraos posteriores calculen que'l Bangalore “puramente definida” yá devasó la población de Calcuta, que entós pasaría a allugase cuarta ente les grandes ciudaes indies (detrás de Bombay, Delhi y de la mesma Bangalore).
Christian Camargo
Primeros años y estudios
Camargo ye un graduáu de la Escuela Juilliard d'Arte Dramático (Grupu 25: 1992-1996). Depués pasó a desempeñase na producción de Broadway en 1996, Skylight, de David Hare, con Michael Gambon (Theater World Award). A partir d'ende, Camargo foi a Inglaterra pa xunise a la compañía inaugural del Teatru Globe de Shakespeare nel South Bank.
Calcuta
Sicasí, según los mesmos datos oficiales de 2001, la población del so área metropolitana xubía a los 13 211 853 habitantes (11 021 918 d'alcuerdu al anterior, de 1991). Pa xineru de 2009, una estimación yá la allugaba cerca de los 15 230 000. D'esta manera, namái los aglomeraciones urbanes de Bombay y Delhi superar.
Nun se debe confundir cola antigua ciudá de Calicut (l'actual Kozhikode, d'un millón d'habitantes, nel estáu sureñu de Kerala).
Etimoloxía del topónimu
Los nomes Kolkata (nome oficial n'inglés dende 2001), Calcutta (antiguu nome inglés) y Calcuta (n'español) tán probablemente basaos na pallabra sánscrita kalikata, que ye'l nome d'unu de los trés pueblos qu'esistíen nel área enantes de la llegada de los británicos.
Historia
La zona sobre la qu'anguaño s'asitia la ciudá de Calcuta foi oxetu d'ocupación humana siquier dende hai más de 2.000 años, según atestigüen los xacimientos arqueolóxicos atopaos.
La Compañía Británica de les Indies Orientales
En 1690, la Compañía Británica de les Indies Orientales, qu'estableciera la so primer sé de los sos negocios nel golfu de Bengala y en la mesma Bengala dende 1608 na llocalidá de Surat, optó por treslladar la sede de los sos negocios a Calcuta, dando asina entamu a la gran espansión de la ciudá, qu'alministraba, al igual que al restu de les sos posesiones, como si tratar d'un estáu práuticamente soberanu.
Tradicionalmente, pos, considérase la fecha de 1690 como la de la fundación de la ciudá, que se considera obra de Job Charnock, un alministrador de dicha compañía, sobre l'anterior aldega de Kalikata, anque esta teoría ye desautorizada pola moderna Historiografía.
Para 1699, Gran Bretaña completó la construcción d'un fuerte, Fort William, que la so misión yera la de sirvir de base militar pal establecimientu de les tropes del Exércitu británicu destinaes a la rexón.
Poco dempués, en 1756, motivaos polos enfrentamientos con Francia pol control de la India, los británicos efectuaron l'ampliación y modernización de les fortificaciones de la ciudá. El nawab de Bengala, Siraj-Ud-Daulah, protestó por diches obres y, al nun ser atendíes les sos reclamaciones, atacó'l fuerte, tomando pos Fort William. Mientres tomar del mesmu, fueron asesinaos dellos británicos nuna de les habitaciones, lo que marcó l'imaxinariu coleutivu británicu, que se refier a los fechos como “La nueche del furacu negru”.
Al añu siguiente, 1757, Fort William y Calcuta fueron reconquistaos por una fuercia mista formada por cipayos al serviciu de la Compañía Británica de les Indies Orientales y de soldaos regulares del Exércitu británicu, puesta sol mandu del xeneral Robert Clive, un antiguu emplegáu (como escribiente) de la Compañía. L'acción decisiva de la campaña foi la batalla de Plassey, que tuvo llugar el 23 de xunu na mesma Bengala, nes cercaníes de Calcuta, y que Robert Clive ganó más a base de sobornos y de promeses de ventayes comerciales que de combate militar.
El Raj británicu
thumb|La casa del Gobiernu en Calcuta, cuadru de [[James Moffat (1775-1815).]]
En 1772, la ciudá foi nomada capital de la India británica (el llamáu Raj británicu), rangu que caltendría hasta 1911. Foi a partir d'esti momentu cuando s'entamaron obres de saneamientu pa la ciudá, consistentes na desecación de les zones de marismes qu'arrodiaben a la ciudá, al igual que se construyó a veres del ríu Hugli una zona residencial y d'oficines gubernamentales. Foi Richard Wellesley, quien ente 1797 y 1805 fuera gobernador, quien dio destacáu impulsu a les obres na ciudá.
Escontra principios del sieglu XIX tien llugar la división interna de la ciudá en dos sectores estremaos: un sector européu y otru reserváu pa la población india, zona conocida como “ciudá negra”.
A partir de los años 1850, tien llugar un procesu d'industrialización na ciudá, especialmente relativa al sector testil y a la industria del yute. Ello, de la mesma, fai que'l Gobiernu británicu faiga inversiones nel sector de comunicaciones, especialmente nel ferrocarril y el telégrafu. Como resultáu de la bonanza económica y del contautu ente la sociedá británica y l'india, fai la so apaición na ciudá una nueva clase social, la de los babu, grupu d'oficinistes y burócrates de fonduxe frecuentemente angloindia y rellacionaos na mayoría de los casos coles castes cimeres de la India. thumb|left|Calcuta nel añu [[1850.]]
Dende finales del sieglu XIX, tien llugar na India un procesu gradual de toma de conciencia nacionalista, qu'acaba per cristalizar nes enganíes d'independencia de lo que yá ye una colonia británica, asumiendo Calcuta nesti procesu un llugar destacáu. Asina, yá en 1883 foi entamada na ciudá una Conferencia Nacional per parte de Surendranath Banerjea, siendo la primera de les sos carauterístiques que tuvo llugar na India.
En 1905, George Curzon, primer marqués Curzon de Kedleston, al que se suel conocer como “Lord Curzon”, y que coles mesmes yera Gobernador Xeneral de la India, decidió partir la rexón de Bengala en dos distritos distintes, lo qu'actuó como detonante pa una serie de disturbios que s'asocedieron na ciudá, qu'inclusive incluyó'l boicó indiu a les mercancíes d'orixe británicu.
El clima de baturiciu fizo que los británicos tomaren en 1911 la decisión de que la ciudá de Calcuta dexara de ser la capital del Raj británicu, asumiendo dicha función la ciudá de Nueva Delhi, yá que amás considerábase qu'esta ciudá ocupaba una meyor situación estratéxica na India.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, el puertu de Calcuta foi bombardeado en dos causes polos xaponeses. En 1943 producir na ciudá una grave crisis de subsistencies, que dexeneró nuna fame que provocó numberoses víctimes, y que los nacionalistes indios consideraron que se produció de resultes del acaparamientu de suministros destinaos a los exércitos de los Aliaos.
Independencia de la India
Nos años 1960 y 1970, una serie de graves averíes nel sector llétricu, siguíos por fuelgues y pola actividá d'una guerrilla d'ideoloxía maoísta, los naxalitas, siguió xenerando inestabilidá económica na ciudá.
En 1971 el conflictu ente la India y Paquistán, la guerra indo-pakistaní de 1971, que provocó la creación de Bangladex como estáu independiente, anició nueves folaes de refuxaos, que —xuníos a los que causaren tres sequía socesives—, obligaron a la xente del campu a emigrar a la ciudá. La medría de la población consecuente a la esplosión demográfica tres la guerra, convirtió a Calcuta nuna fervencia humana onde les imáxenes de hacinamiento, aveyuscamientu, enfermedá y muerte, son tan habituales que la sola mención del nome de la ciudá yá les remembra. Calcuta ye la ciudá del mundu onde esiste mayor númberu de población ensin llar que vive na cai y el mayor númberu de malatos.
Toa esta situación esplica qu'escontra los años 1980 Bombay pasara a ser la ciudá más poblada de la India, en desterciu de Calcuta.
Dende 1977, la ciudá ye gobernada pol Partíu Comunista de la India (Marxista).
Xeografía
thumbnail|left|Imagen satélite coloriada de Calcuta, tomada pol Landsat 7 de la NASA.
Calcuta alcuéntrase allugada nel este de la India, nel delta del Ganges, a un altor d'ente 1,5 y 9 metros sobre'l nivel del mar. Estender a veres del ríu Hugli en direición norte-sur, a unos 154 km del golfu de Bengala escontra l'interior del continente. La mayor parte del terrenal sobre'l que s'asitia la ciudá foi orixinalmente una vasta güelga, ganáu tres décades d'asentamientu de la población la ciudá. La zona húmeda restante, conocida como Güelgues occidentales de Calcuta o East Calcutta Wetlands fueron designaos como "zona húmeda d'importancia internacional" pol Conveniu de Ramsar el 19 d'agostu de 2002.
Como na mayoría de les llanures del Indo-Ganges, el tipu de suelu predominante ye'l d'aluvión. La ciudá asítiase sobre suelos cuaternarios consistentes en delles capes de sedimentos de magre, trolla y grava. Estos sedimentos atópense entendíos ente dos llechos de magre, la inferior con una fondura ente los 250 y 650 metros, y la cimera con una grosez ente 10 y 40 metros. Según el Bureau of Indian Standards, la población asitia sobre una zona sísmica de grau III nuna escala d'I a V (según la propensión de la zona a sufrir un terremotu), ente que la zona ye considerada d'un "bien altu riesgu de daños" por vientu y ciclones según el PNUD.
Clima
thumb|Nubes monzóniques sobre Nalban, al este de Calcuta.
El clima de Calcuta ye de tipu tropical, húmedu y secu (Clasificación climática de Köppen). La temperatura media añal ye de 26,8 °C, les temperatures medies mensuales bazcuyen ente 19 °C y 30 °C. Los branos son templaos y húmedos. Mientres la temporada seca (mayu y xunu) les temperatures máximes suelen superar los 40 °C. L'iviernu térmicu suel durar namái unos dos meses, ente avientu y xineru, con temperatures mínimes estacionales de 12 °C. La temperatura máximo rexistrada ye de 43,9 °C y la más baxa de 5 °C. De cutiu, al empiezu del branu, periodos de fuertes agües y nubes azoten la ciudá, colo que se sollivia'l calor. Estes nubes son conocíes llocalmente como kal baisakhi (কালবৈশাখী).
Les agües del monzón sudoccidental azoten el golfu de Bengala y la ciudá ente xunu y setiembre y suministren a la ciudá la mayor parte de la so precipitación añal de 1582 milímetros. La más alta precipitación asocede mientres les agües del monzón n'agostu (306 milímetros).
La ciudá recibe 2528 hores de sol al añu, el máximu de lluz solar producir en marzu. La contaminación ye una esmolición importante en Calcuta, el so nivel ye alto en comparanza con otres grandes ciudaes de la India. Esta grave contaminación del aire na ciudá causó un aumentu de les enfermedaes respiratories como'l cáncer de pulmón.
Furacán y marexada ciclónica de 1737
El sismólogu Roger Bilham ―investigador de la Universidá de Colorado en Boulder― afayó qu'en 1737 Calcuta nun sufrió un terremotu nin morrieron 300.000 persones. Nos llistaos sísmicos, esti temblón apaecía de cutiu ente los cinco más mortíferos.
Bilham arrexuntó una serie de nicios qu'indiquen que'l desastre natural de la nueche del 11 d'ochobre de 1737 foi un furacán y un hinchente.
Cuando Bilham revisó los rexistros de los residentes británicos en Calcuta nesi momentu incluyíos los del nietu d'Oliver Cromwell― atopar con munches referencies a la nube, pero naide mentaba un terremotu. La British East India Company informó 3000 muertes esa nueche solo en Calcuta y dos docenes d'estructures estropiaes cerca del ríu, onde l'hinchente sería más grave.
Por cuenta de que nun pudo atopar rellatos de los testigos d'un terremotu d'esa nueche, Bilham atribúi eses muertes a la nube. Él señala que na ciudá de Dhaka (Bangladex), a 250 quilómetros de distancia, naide notó nengún terremotu esa nueche.
Demografía
thumb|Edificios residenciales en Ballygunge, al sur de Calcuta.
En 2001 Calcuta tenía una población de 4 580 544, ente que la aglomeración urbana cuntaba con una población d'unos 15 000 000. El porcentaxe de muyeres ye de 828 por cada 1000 varones, inferior a la media nacional, por cuenta de que munchos homes trabayadores vienen de les zones rurales, nes que dexen a les sos families. La tasa d'alfabetización ye de 80,86 %, superior a la media de tola India que ye de 64,8 %.
Los bengalíes constitúin la mayoría de la población de Calcuta, con otres grandes minoríes de marwaris y biharis. la comunidá inclúi chinos (tusán), tamiles, gujaratis, ingleses, armenios, tibetanos y parsis. Los principales idiomes que se falen en Calcuta son el bengalí, el hindi, el urdu, l'inglés, el oriya y el bhojpuri.
Según el censo de 2001, el 77,68 % de la población profesa la relixón hindú, el 20,27 % son musulmanes, el 0,88 % cristianos y el 0,75 % profesen el xainismu. Esisten otres minoríes que constitúin el restu de la población como los sijs, budistes y zoroástrica.
La tasa de delincuencia na ciudá foi 81,4 por 100 000 en contra de la tasa nacional de 168,8 en 2004. El barriu de Sonagachi, cuenta con más de 10 000 trabayadores del sexu, ye unu de los distritos de zona colorada más grandes d'Asia.
Patrimoniu artísticu
thumb|300px|El [[Victoria Memorial (Calcuta)|Victoria Memorial en Calcuta.]]
Nella atopa'l Kalighat (na zona sur de la ciudá), un templu dedicáu a la diosa patrona de la ciudá, Kali, que data del añu 1809. Tamién se denomina Kalighat a la vecindá onde s'atopa esti templu. Nesta zona atopa'l barriu coloráu con muyeres que vienen de distintos partes de la ciudá o del país (inclusive munches muyeres de Bangladex) a exercer la prostitución.
Cuenta tamién con Fort William, el fuerte que ta nel orixe de la mesma ciudá, como arqueoloxía militar.
En Calcuta alcuéntrase igualmente'l Victoria Memorial, construyíu cuando la India yera parte del Imperiu Británicu, ye un Muséu dedicáu a la pintura y que ta igualmente consagráu al caltenimientu del so patrimoniu históricu documental; nél hai oleos de gran tamañu na Galería Real, ilustrando episodios de la llarga y solmenada vida de la Reina Victoria y el so reináu. Foi construyíu dotáu d'un revestimiento en mármol blancu ente los años 1840 y 1847.
Tien igualmente'l Xardín botánicu de Kokata, emplazado al sur de la ciudá, n'orellar oeste del ríu Hugli, que cunta con unu de los mayores banianos (Ficus benghalensis) del mundu. Agospia la Biblioteca Nacional de la India, na casona Belvedere.
Deporte
thumb|L'estadiu [[Eden Gardens, unu de los estadios de críquet más grandes del mundu.]] El fútbol ye'l deporte más popular de Calcuta, siendo ésta'l principal centru d'esti deporte en tol país. Los principales equipos del país atópase na ciudá y la so federación local fundar en 1893, inclusive primero que la federación de la India, la All India Football Federation. La federación local recibe'l nome de Indian Football Federation y controla esti deporte en tol estáu de Bengala Occidental. Los principales clubes de la ciudá son el Mohun Bagan AC, el Atléticu de Kolkata y el East Bengal Club.
Calcuta cunta con munches instalaciones deportives ente les que destaquen los sos grandes estadios. El Eden Gardens ye unu de los únicos dos estadios de críquet del mundu con 100 000 asientos. El multiusos Saltlake Stadium ye'l segundu estadiu de fútbol del mundu tocantes a capacidá y nél apuesten los sos partíos los trés principales equipos de la ciudá. El Calcutta Cricket and Football Club ye'l segundu club de críquet más antiguu del mundu, fundáu en 1792.
Calcuta tien tres campos de golf de 18 fuexos, el Royal Calcutta Golf Club (el primer club de golf del mundu fuera del Reinu Xuníu ), el Tollygunge Club y Fort William. El Royal Calcutta Turf Club (RCTC) entama carreres ecuestres de forma regular y partíos de polu. El Calcutta Polu Club ye consideráu'l club de polu más antiguu del mundu. El Calcutta South Club entama dellos torneos de tenis tantu a nivel nacional como internacional. El Calcutta Rowing Club entama competiciones y entrenamientos de remu.
Educación
Les escueles primariu y secundariu de la ciudá de Calcuta son dirixíes bien pol Gobiernu del estáu de Bengala Occidental, bien pola iniciativa privada, de cutiu rellacionada col mundu de la relixón. La llingua vehicular de la enseñanza en diches escueles suel ser bien el bengalí bien l'inglés, anque tamién s'utilicen otros idiomes, como'l urdu o'l hindi, en función de les diverses llingües que se falen na ciudá.
Polo que respecta a la enseñanza universitaria, Calcuta, na so condición de gran ciudá de la India, cuenta con un total de nueve centros d'enseñanza universitaria, ente los que cabo destacar la Universidá de Teunoloxía y de la Ciencia de Bengala, o la Universidá de Jadavpur, polo que respecta a los estudios de tipu téunicu.
Economía
thumbnail|right|Principal zona de negocios de Calcuta. Calcuta ye la principal zona de negocios, de comerciu y financieru del este de la India y de los estaos del nordés. Ye la sede de la Bolsa de Valores de Calcuta, la segunda bolsa más grande de la India. Tamién ye un importante puertu comercial y militar, y la única ciudá de la rexón con un aeropuertu internacional. Al igual qu'otres ciudaes metropolitanes de la India, Calcuta sigue lluchando contra problemes como son la urbanización incontrolable, la probeza o la contaminación.
Tresportes y comunicaciones
thumb|Tráficu congestionado en Calcuta. thumb|Un [[rickshaw nes cais de Calcuta.]]
El principal mediu de tresporte públicu ye apurríu pol ferrocarril suburbano de Calcuta, el Metro de Calcuta, tranvíes y autobuses. La rede de ferrocarriles de cercaníes ye bien amplia y estiéndese hasta los barrios más alloñaos de la ciudá. El Metro de Calcuta ye'l sistema de tresporte soterrañu más antiguu de la India, circula paralelu al ríu Hugli y estiéndese pel norte y el sur de la ciudá tomando una distancia de 16,45 quilómetros. Los autobuses son la manera preferida de tresporte y tán al cargu de dos percancies gubernamentales, amás de dellos operadores privaos. Por cuenta de les fuertes agues que cayen mientres la estación de los monzones, dacuando atáyase'l tresporte públicu.
Tamién son bien comunes los cochecillos autorickshaw y les bicitaxis, especialmente pa los desplazamientos a curtia distancia pel interior de la ciudá. thumb|left|La [[Ponte de Howrah, unu de los símbolos de la ciudá.]]
Los vehículos de propiedá privada son menos frecuentes en númberu y usu en comparanza con otres grandes ciudaes, por cuenta de la bayura y variedá de los vehículos de tresporte públicu. Sicasí, la ciudá foi testigu d'un aumentu constante nel númberu de vehículos matriculaos, de cuenta qu'en 2002 los datos amosaron un aumentu d'un 44 % nos siete años anteriores. Debíu al escasu espaciu vial, ye frecuente l'apaición d'importantes problemes de tráficu; por esta razón y pa solliviar el tráficu en cierta midida tán construyéndose nueves víes y estaciones pa la rede Metro, según toa una serie de nueves carreteres.
Calcuta tien principalmente dos estaciones de ferrocarril de llarga distancia, la estación de Howrah y la de Sealdah. A principios de 2006 s'hai empezar a construyir la que tien de ser la tercer estación de la ciudá, llamada Kolkata.
Polo que respecta a medios de tresporte aereu, l'únicu aeropuertu que tien Calcuta, l'aeropuertu internacional Netaji Subhash Chandra Bose, alcuéntrase allugáu al norte de la ciudá, operando tantu en vuelos nacionales como en vuelos internacionales.
Calcuta constitúi tamién un importante puertu comercial nel este de la India, acorde col so antiguu papel como centru de salida de les esportaciones mientres el periodu del Raj británicu, mientres el cual que foi la capital de los dominios británicos na India. Tien igualmente serviciu de pasaxeros escontra Port Blair, nes islles Andamán y Nicobar. Tamién hai'l serviciu d'un ferry que coneuta Calcuta cola so ciudá ximielga de Howrah o Haora.
Delles pontes traviesen el ríu Hugli xuniendo Calcuta cola so vecina Howrah, el más importante d'estes pontes y símbolu de Calcuta ye'l precisamente llamáu ponte de Howrah.
Herbert Flam
Ye recordáu por algamar la final del US National Singles Championships en 1950 y del Campeonatu Francés en 1957.
Bertaucourt-Epourdon
Bertaucourt-Epourdon ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cigüedres
Cigüedres ye una aldea de la parroquia d'Augüera nel conceyu asturianu de Miranda.
Alcuéntrase a 15,00 km de Balmonte, la capital del conceyu, a un altor mediu de 800 msnm y tien una población de.
Tscheppach
Tscheppach ye una comuña suiza del cantón de Solothurn, asitiada nel distritu de Bucheggberg. Llenda al norte coles comuñes de Leuzigen (cantón de Berna) y Lüterkofen-Ichertswil, al este con Brügglen, al sur con Mühledorf, y al oeste con Hessigkofen y Bibern.
Llista d'asteroides/5701–5800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Partíu Popular de Cataluña
El Partíu Popular de Cataluña o Partíu Popular Catalán (Partit Popular Català o Partit Popular de Catalunya en catalán) ye la federación del Partíu Popular na comunidá autónoma de Cataluña. Ñaz en xineru de 1989 y tien la so sede en Barcelona. Anguaño'l so presidente ye Alejandro Fernández Álvarez.
Fundación y primeres lluches de poder
miniatura|Jorge Fernández Díaz foi'l Primer presidente del Partíu El Partíu Popular de Cataluña ñaz como la refundación d'Alianza Popular a nivel nacional en 1989, representando pos una ideoloxía de centroderecha y constitucionalista, siendo'l presidente de dambes formaciones Jorge Fernández Díaz (1983-1991).
A finales de la década de 1980, el Partíu Popular catalán travesó una fonda crisis que duró hasta bien acabáu la década de los 90 debíu al choque de dos enclinos: una, más decidida a enfrentase nel gobiernu de Jordi Pujol liderada por Vidal-Quadras, y otra, más moderada liderada pol mesmu Jorge Fernández Díaz. Finalmente, en payares de 1990, la executiva empobinada por esti postreru foi sustituyida por una xestora encabezada por Vidal-Quadras en Barcelona y en xineru de 1991 lo mesmu asocedió cola executiva rexonal, que foi relevada por una xestora empobinada por Josep Piqué y Camps, de forma que l'ala dura del PP rexonal consiguía'l control de partíu.
Pactu del Majèstic
miniaturadeimagen|Hotel Majestic Sicasí, dempués de les Eleiciones xenerales d'España de 1996 el Partíu Popular español llogró mayoría simple y, una de les condiciones de Jordi Pujol pa sofitar al PP nel Congresu de los Diputaos foi que Vidal-Quadras dexara de dirixir el PP en Cataluña. condiciones que s'alcordaron nel conocíu como Pactu de Majèstic, y qu'incluyía asina mesmu'l desendolcu del financiamientu autonómicu yá empecipiáu na etapa socialista, la supresión del serviciu militar obligatoriu y el trespasu de competencies. Esti pactu tenía tamién la so contrapartida catalana, yá que dempués de les Eleiciones al Parllamentu de Cataluña de 1995 CiU nun consiguió mayoría absoluta y supunxo'l sofitu del PP de Cataluña nel Parlament. Asina, Vidal-Quadras foi estremáu de la presidencia del Partíu Popular de Cataluña, presentando la so dimisión como presidente d'esti.
Dempués de la destitución de Vidal-Quadras s'escoyió a Alberto Fernández Díaz (hermanu del primer Presidente'l PP Catalán) porque anidiara la llinia del partíu en Cataluña con oxetu de facilitar el caltenimientu del pactu de gobernabilidá. La cayida nes siguientes eleiciones de 1999 foi importante, sufriendo una perda de 120.000 votos y 5 escaños. Sicasí, nes eleiciones xenerales d'España de 2000 el PPC llogró'l máximu resultáu de la so historia en votos, porcentaxe de votu y escaños hasta'l momentu. Dende aquel añu, el presidente'l Gobiernu español José María Aznar proclamó a Josep Piqué como'l llíder d'un nuevu proyeutu de centru catalanista que tenía l'oxetivu d'apostar el poder a CiU. Sicasí Alberto Fernández siguió siendo'l llíder oficial hasta l'añu 2003, nel que finalmente se peracabó la sustitución.
El "Non" al Estatutu de 2006
El Partíu s'asitió en contra del Estatutu d'autonomía de Cataluña de 2006, faciendo campaña pol "Non" al referéndum estatutariu que se celebró'l 18 de xunu de 2006 siguiendo les conseñes de la so formación central, que consideró qu'esti Estatutu yera una reforma tapada de la Constitución Española.
Un añu dempués, en xunetu de 2007, Piqué presentó la so dimisión irrevocable dempués de facese pública la decisión del secretariu xeneral nacional del partíu, Ángel Acebes, de nun cuntar colos homes d'enfotu de Piqué como responsables del comité de campaña del PP catalán pa les próximes eleiciones xenerales.
Piqué foi releváu mientres un añu por Daniel Sirera, hasta qu'en 2008 Alicia Sánchez-Camacho foi escoyida como Presidenta.
Etapa Sánchez-Camacho
miniaturadeimagen|Alicia Sánchez Camacho, primer Presidenta del Partíu en Cataluña. Cola nueva direición de Sànchez Camacho al frente del PPC, el partíu volvió al retomar el pulsu, recuperando la tercer posición y consiguiendo 18 diputaos nes eleiciones parllamentaries de 2010 (anque ensin superar el porcentaxe y númberu de votos de 1995). El Partíu sofitó'l gobiernu en minoría de CiU presidío por Artur Mas. Naquel momentu inclusive Sánchez Camacho dixo que'l PPC tomó más una sienda catalanista nel cual sofitaben el "autonomismu diferencial"., tou y la nueva llinia política aprobada nel XVI Congresu nacional del PP de 2008 en Valencia, respecto a los pactos con partíos nacionalistes.
La llinia de crecedera del partíu quedó ratificada nes Eleiciones municipales d'España de 2011, comicios onde llogró los meyores resultaos de la so historia en Cataluña, convirtiéndose na tercer fuercia de los conceyos catalanes -en porcentaxe de votos- con 363.555 votos (12,67 %) y 473 rexidores, frente a los 283.195 (9,87 %) y 284 rexidores que llograra en 2007. Con estes resultancies el Partíu Popular catalán consiguió diez alcaldíes, destacando la de Castelldefels -con 63.000 habitantes- y la de Badalona, tercer ciudá más poblada de Cataluña. Cola victoria de Xavier García Albiol en Badalona los populares catalanes consiguieron per primer vegada na so historia l'alcaldía d'una gran ciudá catalana. Amás, gracies a distintos pactos, el PPC consiguió entrar al equipu de gobiernu de mediu centenar de conceyos, destacando capitales de contorna como Vielha y Mijaran y Reus. Estes resultancies fixeron que per primer vegada na so historia, el partíu entrara al equipu de gobiernu de la Diputación de Barcelona. Los populares, con seis diputaos nel ente provincial, llegaron a un alcuerdu con Convergència i Unió.
Nes Eleiciones xenerales d'España de 2011, el partíu llogró ser la tercer fuerza nes cuatro circunscripciones catalanes -per detrás de CiU y del PSC - llogrando 715.802 votos y once diputaos. Jorge Fernández Díaz, el so cabezaleru por Barcelona, foi darréu nomáu Ministru del Interior por Mariano Rajoy. En 2012, dientro'l XIII Congresu Rexonal del partíu aprobóse'l cambéu de nome, y denominóse Partit Popular Català. Nesti congresu tamién s'aprobó la incorporación de la señera al logotipu del partíu.
Les declaraciones llograes cola grabación secreta d'una conversación privada mientres una comida ente Alícia Sánchez Camacho y Victoria Álvarez (ex-pareya d'unu de los fíos de Jordi Pujol) nel restorán barcelonés de La Camarga dieron llugar a un fuerte discutiniu políticu qu'acabó con una confesión de Pujol y una comisión d'investigación parllamentaria. Sánchez Camacho quedó n'entredichu y la direición del PP nacional dio la so collaboración por amortizada.
García Albiol
miniaturadeimagen|Xavier García Albiol El 28 de xunetu del 2015 fíxose públicu que Xavier García Albiol sedria'l candidatu del Partíu Popular Catalán nes Eleiciones al Parllamentu de Cataluña de 2015. Albiol foi alcalde de Badalona, la tercer ciudá más grande de Cataluña, na anterior llexislatura, y a pesar de ganar les municipales de 2015 un pactu d'izquierdes lu llevó a la oposición. Albiol ye conocíu por marcar perfil propiu col so discursu escontra la inmigración. Sánchez Camacho siguió siendo la presidenta del partíu en Cataluña. La candidatura de Albiol tuvo como númberu dos por Barcelona a Andrea Levy, próxima a Jorge Moragas y considerada por dalgunos como l'apueste de futuru de Mariano Rajoy por Cataluña. El lema de la so campaña foi Plantem Cara, que tien como oxetivu algamar la segunda posición, a pesar de que finalmente llograron 11 escaños, bien per debaxo de los 19 llograos na anterior llexislatura. Finalmente, Albiol foi nomáu presidente'l partíu n'abril de 2017. Albiol apostó por una llinia de comunicación dura, llegando a usar el lema A por ellos mientres la campaña de les eleiciones nel Parllamentu de Cataluña de 2017.
El 10 de payares de 2018 García Albiol foi sustituyíu por Alejandro Fernández Álvarez na presidencia'l Partíu Popular Catalán. Según aseguró, Albiol quería centrase na campaña pa les eleiciones municipales de Badalona de 2019.
!!
El símbolu !! pue facer referencia a:
Bochotnica
right|200px|thumb Końskowola ye un pueblu del sureste de Polonia, allugáu ente Puławy y Lublin, cerca de Kazimierz Dolny, na oriella del ríu Bystra. Ye dientru del condáu de Puławy y del voivodatu de Lublin. Población: 1500 habitantes (2010).
La Ferreiría
La Ferreiría ye una casería de la parroquia d'Augüera nel conceyu asturianu de Miranda.
Alcuéntrase a 7,30 km de Balmonte, la capital del conceyu, a un altor mediu de 240 msnm y tien una población de.
Onthophagus illyricus
Onthophagus illyricus ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Vuelta a España 1989
La 44ª edición de la Vuelta a España apostar del 24 d'abril al 15 de mayu de 1989 con un percorríu de 3.656 km estremáu nun prólogu y 21 etapes, una d'elles doble, con entamu en La Coruña y final en Madrid.
Participaron 189 corredores partíos en 21 equipos de los que namái llograron rematar la prueba 143 ciclistes.
El vencedor, l'español Pedro Delgado cubrió la prueba a una velocidá media de 39,309 km/h.
Perico Delgado, n'inscribiendo'l so nome nel palmarés del Tour de Francia, yera'l gran favoritu a ganar la Vuelta. Sacante Fabio Parra y Reimund Dietzen, la mayoría de los sos adversarios yeren españoles, destacando ente otros Álvaro Pino, Marino Lejarreta y Anselmo Fuerte.
La 5ª etapa foi la primer prueba seria de la carrera, con un tropezosu percorríu con delles ascensiones de 2ª categoría. A unos 70 quilómetros de meta, producióse una escapada de dellos corredores. El neerlandés Luc Suykerbuyk axudicóse'l trunfu parcial, pero ye'l colombianu Omar Hernández el más beneficiáu de la xornada, al asitiase primero na clasificación y faese col maillot mariellu. Los grandes perxudicaos del día fueron Marino Lejarreta y Pello Ruiz Cabestany, que práuticamente dicíen adiós a les sos posibilidaes de trunfu final.
Mientres la etapa siguiente tuvo llugar un desgraciáu sucesu, al sufrir una grave cayida nel túnel del Cotefablo el corredor alemán Reimund Dietzen, segundu nos dos últimes ediciones de la Vuelta, por culpa del deficiente llume. thumb|250px| Fabio Parra llucha pol maillot na contrarreló Valladolid-Medina del Campo thumb|250px| Perico Delgado doblando al so contrincante na contrarreló [[Valladolid-Medina del Campo]] La siguiente cita importante foi la cronoescalada a la estación de Valdezcaray. Pedro Delgado llogró'l so segundu trunfu d'etapa, anque'l colombianu Martín Farfán consiguía ponese líder por namái dos segundos de ventaya. Sicasí, Farfán sería descalificáu a otru día por dar positivu nun control antidopaxe. Asina, Delgado vistir por primer vegada de mariellu nesta edición de la Vuelta. Por detrás d'él, Echave y Parra atopar a un minutu de diferencia.
Dos díes depués, apostóse la etapa con ascensión final a los míticos Llagos de Cuadonga. A pocos quilómetros de la meta, Álvaro Pino atacó con fuercia, y foise direutu a pola victoria d'etapa. Fabio Parra respondió al ataque, anque nun consiguió caltener el ritmu del ciclista español mientres enforma tiempu. Otra manera, Perico Delgado nun pudo caltener el ritmu, y ensin apenes ayuda, lluchó cada metro de l'ascensión pa poder caltener el lideralgu de la carrera, lo cual llogró finalmente por namái dos segundos de ventaya sobre Parra. Anque inda quedaba la etapa con final en Brañil.lín, Delgado pudo caltener a raya a los colombianos Parra y Vargas. Namái Echave viose perxudicáu aquel día, al perder un pervalible tiempu na meta.
Entá quedaben dos etapes bien importantes, una contrarreló de 47 quilómetros pela redolada de Valladolid y la clásica etapa apostada na Sierra de Guadarrama, ente de la Comunidá de Madrid y la Comunidá de Castiella y Llión, y namái trés segundos dixebraben a Fabio Parra de Perico Delgado.
Foi'l ciclista segovianu'l que s'impunxo nel primer combate, ganando la so tercer etapa de la Vuelta en Medina del Campo, imponiéndose na contrarreló individual, magar lo más importante fueron los 54 segundos en qu'aventayó al so oponente.
Na etapa del día siguiente, Parra intentar en múltiples ocasiones, ya inclusive a la fin consiguió aventayar a Delgado en 19 segundos, pero finalmente nun llogró arrampuña-y el maillot mariellu.