cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Sauveur (Oise)
Saint-Sauveur ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Chen Qian
Chen Qian ye una nadadora china especializada en pruebes d'estilu llibre media distancia, onde consiguió ser medayista de bronce mundial en 2011 nos 4x200 metros.
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Mundial de Natación de 2011 celebráu en Shanghai ganó la medaya de bronce nos relevos de 4x200 metros estilu llibre, con un tiempu de 7:47.66 segundos, tres Estaos Xuníos (oru con 7:46.14 segundos) y Australia.
Malthinus vitellinus
Malthinus vitellinus ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
María Mombrú
María Mombrú foi una poeta, cuentista, narradora, autora y direutora teatral arxentina.
Vida
Nació en Resistencia, Provincia de Chaco, el 24 de payares de 1922. A los 20 años camudar a la ciudá de La Plata, onde moró per munchos años. Egresó como profesora de Lletres na Universidá Nacional de La Plata, y exerció la docencia na Facultá de Belles Artes. Collabora nesta dómina con Revista Cultura, que se publicar ente 1949 y 1952.
Escribió la obra teatral Les señorites vecines pola que llogró'l Premiu Losange y un llibru de cuentos América pa los americanos que recibió'l Premiu estímulu nel concursu de Casa de les Amériques en 1963. Dirixó 5 obres teatrales nel Teatru Universitariu de La Plata, ente 1960 y 1962: "El tíu Arquímedes" de Juan Carlos Ferrari, "La isla erma" de Roberto Arlt, "Narcisa Garay, muyer pa llorar" de Juan Carlos Ghiano, "Los pequeños burgueses" de Máximu Gorki y "Mateo" d'Armando Discépolo. Tamién en ye mesma ciudá, tenía un programa de poesía y cultura en Radio Provincia nel qu'espublizaba a los poetes locales. Tuvo trés fíos con Enrique Escope, que foi codireutor del Teatru Universitariu xunto a María.
Mientres la dictadura militar de Juan Carlos Onganía foi sancionada pol Plan Conintes y foi espulsada de la so cátedra na universidá na nueche de los Cayaos Llargos por cuenta de les sos idees polítiques y la so simpatía escontra'l xusticialismu, que nesos años yera un partíu proscripto. Siguió escribiendo y sobrevivió dando clases particulares.
Depués de la torna de la democracia en 1973, mientres los gobiernos de Cámpora y Juan Domingo Perón, María Mombrú volvió dar clases en Belles Artes. Pero del golpe del xeneral Jorge Rafael Videla en 1976, el so nome figuró nuna Nómina de persones venceyaes al ámbitu cultural con antecedentes ideolóxicos desfavorables", como s'esprende de documentos correspondientes a la Operación Claridá. Por cuenta de la fola de detenciones y desapaiciones d'estudiantes y docentes en La Plata y al clima d'amenaces, aniciar na ciudá de Buenos Aires xunto a los sos fíos.
Tres la torna de la democracia y el trunfu de Raúl Alfonsín en 1983 dio clases na Escuela Nacional d'Arte Dramático de Buenos Aires.
Obra
María Mombrú foi antologada por Roberto Saraví Cisneros, que la incluyó na Primer antoloxía poética platense (1956) y por Ana Emilia Lahitte que lo fixo en Venti poetes platenses contemporáneos (1963).
Islles Anzhu
Les islles Anzhu o islles Anjou (Острова́ Анжу́, ostrova Anzhu) son un grupu d'islles alcontraes nel árticu siberianu, un subgrupu del archipiélagu de les islles de Nueva Siberia.
Esti grupu d'islles ye un territoriu práuticamente despoblau.
Alministrativamente les islles pertenecen a la República de Saja (Yakutia) de la Federación Rusa.
Xeografía
Les islles tán asitiaes ente'l Mar de Láptev y el Mar de Siberia Oriental, na zona ártica de Rusia. La superficie total de les islles ye d'aproximao unos 29.000 km².
Les principales islles del grupu de Anzhu son (d'oeste a esti):
Historia
Les islles Anzhu lleven el so nome n'honor del oficial naval y esplorador rusu Piotr Anjou, que nel intre d'una espedición a les mariñes siberianes empobinada por Ferdinand von Wrangel (1820-24) realizó'l primer mapa de les islles.
Beveraso
Beveraso ye una casería de la parroquia de Santo Miyao nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 31,50 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 350 msnm y tien una población de.
Marta Graciela Rovira
Marta Graciela Rovira ye una astrofísica arxentina, ex direutora del Institutu d'Astronomía y Física del Espaciu y ex presidenta nel CONICET, siendo la primer muyer en llograr esi cargu.
Trayeutoria
Ye Llicenciada en Física y Doctora en Ciencies Físiques, egresada de la Facultá de Ciencies Esautes y Naturales (Universidá de Buenos Aires).
Dirixó'l IAFE ente 1995 y 2008, hasta que tuvo qu'abandonar el cargu pa convertise en presidenta del CONICET ente 2008 y 2012  , col detalle de ser la primer muyer en llegar a esi cargu. Foi tamién presidenta de l'Asociación Arxentina d'Astronomía mientres tres mandatos (1999,2002 y 2005), vicepresidenta de la Xunión Astronómica Internacional , onde amás foi Puntu Únicu de Contautu en representación de l'Arxentina , y presidenta de l'Asociación Llatinoamericana de Xeofísica del Espaciu (ALAGE) ente 1998 y 2004. Ye Investigadora del CONICET dende 1979.
Llogró una Mención Especial nos Premios Konex 2008.
Luanko Minuto Soler
Luanko nació nel barriu de Pudahuel de la ciudá de Santiago, Chile. Conoció la cultura hip hop en Pudahuel, primero como grafiteru y depués como MC.
Vida privada
Dempués de grabar el so primer discu, va ingresar a estudiar pa ser profesor d'Historia na Universidá Academia d'Humanismu Cristianu, y va dirixir diversos talleres de grafiti y de rap en Pudahuel.
Randia echinocarpa
Randia echinocarpa, ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia de les rubiacees.
Descripción
Ye un pequeñu árbol qu'algama un tamañu de 3 a 5 m d'altor y con escayos nes cañes. Tien les fueyes más o menos llargues y un pocu arredondiaes na punta, de color verde escuru nel anversu y verde ablancazáu nel aviesu. Les sos flores son blanques o marielles y despiden un arume prestoso. Los frutos son redondos, verdes, y tienen bárabos asemeyaos a verrugas.
Distribución y hábitat
Ye orixinaria de Méxicu, onde ta presente en climes templáu, semicálido y templáu dende'l nivel del mar hasta los 1000 metros. Planta montesa, acomuñada a montes tropicales caducifolios, subcaducifolios y perennifolios, carba xerófilu, monte espinosu, monte mesófilu de monte, montes de encino y de pinu.
Propiedaes
Otros carecimientos nos que s'aplica son: anemia, diabetes, plasmos de pechu, bronquitis, reumes, dolor de cintura, golpes internos, paludismu, foria y hemorroides. Nel sieglu XX, Maximino Martínez mentar como: antidiarreico, antipalúdico, y que tamién ”tiempla los reñones”.
Taxonomía
Randia echinocarpa describióse por Moc. & Sessé ex DC. y espublizóse en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 4: 385. 1830.
Lager
Lager ye un tipu de cerveza con un sabor intensu que se sirve frío, carauterizao por formentar en condiciones más lentes emplegando lleldes especiales, conocíes como lleldes de formientu baxu, y que nes últimes partes del procesu son almacenaes en llagares (o "lagered" - d'ehí'l so nome) per un periodu en condiciones de baxa temperatura col oxetu de llimpiar les partícules residuales y estabilizar los sabores. Los exemplos más populares de cerveza de tipu lager son los pale lagers, conocíes tamién como largers.
Historia
thumb|220px|left|Una cervecería del sieglu XVI. Nel sieglu XIX los cerveceros bávaros emplegaben los suétanos, les cueves y los llagares "p'almacenar" (lagern) la so cerveza, facíenlo asina pa que nestos llugares frescos y de temperatura mui estable fuera madurando la cerveza poco a poco. A la cerveza obtenío d'esti xeitu, denomáronla “Lagerbier”, del alemán lagern (“almacenar”). Los cerveceros bávaros utilizaron una llelda orixinario de la Patagonia, Saccharomyces eubayanus, que ye capaz de madurar la cerveza n'ambientes fríos. La diferencia más evidente cola cerveza inglés (Ale) ye la temperatura de formientu y la posición onde formienta la cerveza qu'emplega lelda de formientu baxu.
Nel periodu 1820-1830, un cerveceru denomáu Gabriel Sedlmayr II el mozu, nacíu nuna familia que rexentaba dende había tiempu la cervecería Spaten Brewery en Baviera fizo una xira per Europa pa meyorar los sos conocimientos sobro la ellaboración de la cerveza. Al volver a so tierra empezó a utilizar lrs enseñanaces deprendíes y ellaboró una cerveza lager más estable y consistente. A pesar d'ello la cerveza lager de Baviera ye diferente debío a la dureza de l'agua emplegao nel procesu d'ellaboración.
La nueva receta emplegada polos cerveceros de Baviera foi espardiéndose per toa Europa, en particular l'amigu de Sedlmayr Anton Dreher ideó nueves téuniques de lager pa meyorar les cerveces de Viennesas ente'l periodu comprendíu ente 1840–1841. L'agua de Viena permitía l'usu de maltes más llixeres dando llugar a una coloración final de la cerveza ámbare-roxu.
Na so difusión, la nueva receta llegó a Bohemia, onde la receta foi meyorada. Nel añu 1842, na ciudá de Pilsen, un cerveceru de 29 años llamáu Josef Groll tentó facer una versión de la receta de lager emplegando una malta diferente amás d'emplegar un agua llocal, el resultáu foi una cerveza más con un sabor más sele que la variedá de Múnich o inclusive que la de Viena: la cerveza resultante yera muncho más dorao y de tonos brillantes. A esti nuevu tipu de cerveza denomóselo como Pilsener o Pilsner y tuvo un gran ésitu, divulgándose rápidamente a lo llargo de tolos países d'Europa.
Pilsner
160px|thumb
La cerveza de tipu Pilsener ye xeneralmente una bébora de color brillante y con carbonatación relativamente alta, con un fuerte sabor a llúpulu y que suel tener un conteníu alcohólicu ente los 4-5%. La marca Pilsner Urquell ("Original Pilsener") ye l'exemplu más prototípicu d'una cerveza de tipu pilsner. Güei, la mayoría de les cerveces del tipu pale lagers tán basaes en cerveces de tipu Pilsner.
"Arany Ászok" Cerveza húngaro
Antal Dreher, el Rei de la cerveza haza 1850 desenrolló'l lager, n'húngaru "ászokolt sör" con teunoloxía de fabricación, qu'en Kőbánya, dempués tamién implantó na industria cerveza húngara. En 1924 la Fábrica Cerveza Dreher introduxo la marca "Arany Ászok", que fabricaben hasta 1948. Cuarenta años dempués empiecen fabricar de nuevu la cerveza "Ászok" en 1989.
Salviano de Marsella
Salviano de Marsella, en francés Salvien de Marseille (llatinizáu Salvianus massiliensis) ye un autor latinocristiano del sieglu V d. C.
Biografía
Provenía del nordeste de la Galia, probablemente de Colonia o de Tréveris, que la so destrucción describe emotivamente en 440, y nació ente los años 400 y 405. La so escelente educación dexó-y aportar# a un retor apreciáu y un finu lletráu; en fecha desconocida casóse ya instaló nel sureste de la Galia cola so muyer Palladia y tuvo un fíu. Daquella convirtióse nun asceta cristianu xunto a la so muyer y pollo rompió colos sos parientes cercanos. Anduvo un tiempu con Honorato de Arles en 427, xusto cuando esti foi escoyíu obispu d'Arles. Hilario, residente tamién ellí, reparó que yera unu de los sos más queríos compañeros. Participó na educación de Salonius de Xinebra, fíu del so amigu Eucher de Lyon. Convertir en sacerdote en 430 y concluyó la so vida en Marsella, onde finó de xuru dempués de 470. "Perit ridendo" ("morrió riéndose").
Obra
Anque Genadio de Marsella, autor de De uiris illustribus, indica que foi prolíficu escritor, solo subsistieron d'él dos obres y nueve cartes. Estes obres contener nel tomu LIII de la Patroloxía llatina de Migne.
Junta de Villalba de Losa
Junta de Villalba de Losa ye un conceyu español, asitiáu na contorna de Las Merindades, na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Datos xenerales
Tien un área de 45,96 km², con una población de 118 habitantes (INE 2008) y una densidá de 2,57 hab/km².
La llocalidá de Villota, güei despoblada, ta asitiada 11,5 km al oeste y queda enclavada nel conceyu vecín de Valle de Losa, xunto a les llocalidaes de Baró, Villacián y Teza y Orduña. .
Situación
Atiesta colos siguientes conceyos:
Reseña histórica
Foi una de los siete Xuntes que formaben l'antigua Merindad de Losa, la única que nel Antiguu Réxime taba sometida a señoríu secular exercíu pol Duque de Frías, quien nomaba a los sos rexidores pedáneos. En tiempos, la xurisdicción de la Junta de Villalba de Losa pertenecía al Partíu de Castiella la Vieya en Burgos, unu de los catorce que formaben la división alministrativa de la Intendencia de Burgos mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, tal como se recueye nel Censu de Floridablanca de 1787. Nesi momentu la Xunta entendía la villa de Villalba y los siguientes ocho llugares:
Demografía
En 1843 pertenecía al partíu de Villarcayo y cuntaba con 549 habitantes, tando formáu poles mesmes llocalidaes que nel Censu de Floridablanca de 1787.
Recursos forestales
Monte El Pinar (448 del C.O.P.)
República Democrática d'El Congu
El territoriu de la RDC, centrada na conca del ríu Congu, tuvo habitada por pigmeos africanos dende va unos 90.000 años, y foi ocupáu nel contestu de la espansión bantú (hai ente 2.000 y 3.000 años). La fastera occidental del país, alredor de la desembocadura del ríu Congu, foi dirixida pol reinu del Congu dende los sieglos XIV a XIX. Nel noreste, el centru ya l'este, los reinos d'Azande, Luba y Lunde tuvieron la so dómina d'esplendor dende los sieglos XVI-XVII hasta'l sieglu XIX.
En 1870, xustu anantes de la Repartición d'África, entamó la esploración de la conca del Congu, primeramente de manes de Henry Morton Stanley col sofitu y subvención del rei belga Leopoldu II. Leopoldu adquirió derechos llegales sobro'l territoriu del Congu na Conferencia de Berlín de 1885, y declaró la tierra como so propiedá personal, col nome d'Estáu Llibre del Congu. Nesta dómina la xunidá militar colonial de Leopoldu, la Force Publique, forció a la población llocal a producir cauchu. Nesi contextu d'esplotación, les enfermedaes y la violencia usada pa obligalos a trabayar ficieron que millones de congoleses morrieran ente 1885 y 1908. Esi últimu añu Leopoldu, magar que nun quería renunciar al so derechu de propiedá, acabó cediendo'l nomáu Estáu Llibre a Bélxica; de resultes, el país entamó a ser conocíu como Congu Belga.
Esta colonia algamaría la so independencia'l 30 de xunu de 1960, col nome de República d'El Congu. El cabezaleru nacionalista Patrice Lumumba foi elixíu primer ministru, y Joseph Kasa-Vubu convirtióse nel primer presidente. La precariedá absoluta del nuevu estáu fizo españar un amagu de guerra civil, la nomada Crisis del Congu, por desalcuerdos sobre la forma d'organización alministrativa del territoriu. Les provincies de Katanga y Kasai del Sur intentaron, con apoyu belga, dixebrase del restu del país. Dempués de que Naciones Xuníes y los gobiernos occidentales refugaran ayudar a Lumumba esti proclamó que taba abiertu a l'axuda de cualesquier país, incluyida la Xunión Soviética, p'acabar cola crisis. Esti movimientu fizo recelar d'elli a Estaos Xuníos y Bélxica, que forciaron la so deposición del cargu por Kasa-Vubu el 5 de setiembre y favorecieron la so execución, por soldaos de Katanga dirixíos por militares belgues, el 17 de xineru de 1961.
El 25 de payares de 1965 el xefe del Estáu Mayor del exércitu, Joseph-Désiré Mobutu, que dempués tomó'l nome de Mobutu Sese Seko, xubió al poder al traviés d'un golpe d'estáu. En 1971 camudó'l nome del país pol de Zaire. El réxime de Mobutu yera una dictadura de partíu únicu, una y bones el so Movimientu Popular de la Revolución (Mouvement Populaire de la Révolution) yera l'únicu partíu políticu llegal. El so gobiernu, fondamente anticomunista, recibió por ello un sofitu importante d'Estaos Xuníos. La cayida del muru de Berlín y la propia dinámica política del país ficieron que, a entamos de la década de 1990, el gobiernu de Mobutu empezó a debilitase. La inestabilidá nel este del país, provocada pol xenocidiu de Ruanda y la desafección de la población Banyamulenge (congoleses d'etnia tutsi), acabó provocando una invasión del país pol exércitu de Ruanda. Esto provocó l'españíu de la Primer Guerra del Congu.
El 17 de mayu de 1997 Laurent-Désiré Kabila, cabezaleru de los tutsis de la provincia de Kivu del Sur, convirtióse nel presidente del país tres de la fuxida de Mobutu a Marruecos, y camudó otra vuelta'l nome del país, dándo-y l'actual. Les tensiones ente Kabila y les fuerces tutsis (autóctones y ruandeses) del país provocaron la Segunda Guerra del Congu, que duró ente 1998 y 2003. Nella participaron nueve países africanos y unos venti grupos armaos del país, nun conflictu que devastó'l país y causó la muerte a 5,4 millones de persones. El presidente Kabila foi asesináu por ún de los sos guardaespaldes el 16 de xineru de 2001, y foi socedíu pol so fíu Joseph, que continuó cola política d'escasu respetu polos derechos humanos: desapariciones de persones, tortures, encarcelamientos arbitrarios y restricciones de derechos foron habituales demientres el so gobiernu. Tres de les eleiciones xenerales de 2018, no que foi la primer transición pacífica de magar la independencia, Kabila foi sustituyíu nel cargu por Félix Tshisekedi.
La RDC ye un país perricu en recursos naturales, pero la so inestabilidá política, la falta d'infraestructures, la corrupción y sieglos d'esplotación colonial y comercial faen d'elli ún de los países menos desarrollaos del mundu. Neto la so capital, Kinxasa, que les dos ciudaes que la siguen n'importancia, Lumumbashi y Mbuji-Mayi, son poblaciones d'orixe venceyáu a la esplotación minera. Los minerales son, dafechu, la principal esportación del país; el so primer sociu comercial ye China, destín de la metá de les sos esportaciones en 2012. En 2019 el país ocupaba la posición 175, d'un total de 189 países, nel ránking de los países según el so Índiz de Desarrollu Humanu. En 2018 estimábase que unos 600.000 congoleses colaran del país a otros vecinos pa escapar de la violencia política del centru y l'este del país. Otros 4,5 millones de persones son desplazaos dientru del propiu país, y dos millones de neños tán en riesgu de desnutrición.
El país ye miembru de la Organización de Naciones Xuníes, el Movimientu de Países Ensin Alliniar, la Xunión Africana y el Mercáu Común d'África Oriental y Austral.
Divisiones alministratives
El país divídese alministrativamente, dende 2015, en 25 provincies y una ciudá-provincia, Kinxasa. Les provincies sodivídense en 145 territorios y 32 ciudaes. .
Salviano de Marsella
Obra
Tal opinión construyir n'oposición radical a La ciudá de Dios de San Agustín quiciabes pola estrecha rellación que teníen entós los cristianos provenzales, dende San Honorato a Juan Casiano, col Patriarca de Constantinopla.
La segunda ye'l tratáu Ad Ecclesiam contra avaritiam o Llibru de Timoteo a la Ilesia contra l'avaricia, onde denuncia l'avaricia y la lluxuria de los cristianos y l'organización económica de la ciudá. Convida a los fieles a mandar los sos bienes a la Ilesia y amuésase casi como un socialista del sieglu V dempués de Cristu.
D'últimes llegaron a nós nueve Cartes qu'apurren informaciones d'orde biográficu, especialmente sobre les sos amistaes.
El Ad Ecclesiam apaeció impresu per primer vegada en Basilea, 1528; tamién el De gubernatione Dei imprimir na mesma ciudá, en 1530. Apaecieron xuntos en llibru en París, 1575. Dende entós asocediéronse diverses ediciones más o menos correxíes hasta llegar a la de Migne.
Boxo
Boxo ye una aldea de la parroquia de Santo Miyao nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 31,50 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 440 msnm y tien una población de.
Mariano Arista
José Mariano Martín Buenaventura Ignacio Nepomuceno García de Arista Nuez foi un políticu y militar mexicanu que se desempeñó como Presidente de Méxicu nel periodu entendíu de los años de 1851 a 1853. Foi'l primer presidente de Méxicu nacíu nel sieglu XIX.
Primeros años y formación
Arista nació na ciudá y estáu de San Luis Potosí el 26 de xunetu de 1802. Foi'l cuartu de los cinco fíos nacíos dientro del matrimoniu del Coronel español Pedro García de Arista Sánchez y la so esposa María Juana Nuez Arruti, orixinaria de Puebla.
El Coronel Arista foi secretariu de la comandancia de Puebla, onde nacieron los sos trés primeros fíos: Carlos (1792), José María (1794) y Juan Nepomuceno (1798); más tarde la familia pasó a vivir a San Luis Potosí, onde'l Coronel yera Ayudante Mayor del Reximientu Provincial de Dragones de San Carlos. Ende nacieron Mariano y María Dolores, que'l so nacencia tuvo llugar el 7 d'ochobre de 1806.
Carrera militar y política
Sirvió al exércitu realista hasta'l mes de xunu del añu de 1821, cuando siendo teniente coronel, poner a les órdenes del emperador Agustín de Iturbide. Tuvo participación nel sitiu de Méxicu dientro de la primer división establecida frente a la Villa de Guadalupe; onde s'estremó pola so entrega y enfotu sol mandu del brigadier Pedro Zarzosa. Xubió a Xeneral Brigadier; foi desterráu en 1833 a Estaos Xuníos por intervenir nun pronunciamientu mientres la presidencia del xeneral Antonio López de Santa Anna y por arrestalo. Al trunfu del Plan de Cuernavaca, tornó a Méxicu en 1834 y sofitó la deposición del gobiernu radical de Valentín Gómez Farías. Retomó la so carrera militar y ocupó diversos cargos a partir d'entós; foi miembru del Tribunal de Guerra, de la Xunta del Códigu Militar ya inspeutor de la milicia.
Comandante del Exércitu del Norte (1846)
En 1839 foi nomáu comandante en xefe de Tamaulipas; onde pasó munchos años. Ordenóse-y colar a la recuperación de Texas pero foi retiráu del frente, dempués de repitíos y estraños fracasos. En 1846, quiciabes pol so ampliu conocencia militar, foi nomáu comandante del Exércitu del Norte mientres la Guerra d'Intervención Norteamericana. El 8 de mayu perdió la Batalla de Palo Alto, cerca de Matamoros, onde les sos tropes sufrieron grandes perdes nun enfrentamientu colos estauxunidenses. Arista retiró les sos fuercies armaes pa sufrir otra derrota a otru día na Batalla de la Matinada de Guerrero, onde nin siquier salió de la so tienda de campaña. Les sos tropes perdieron toles sos municiones y artillería, y los enemigos pudieron tomar la ciudá de Matamoros fácilmente. Ye destituyíu del mandu y ye reemplazáu pol xeneral Francisco Mejía.
Secretariu de Guerra (1848-1851)
El so historial militar pasó a ser tema d'importancia mientres la campaña eleutoral, pero nun-y torgó ser nomáu ministru de Guerra mientres l'alministración de José Joaquín de Herrera del 12 de xunu de 1848 al 15 de xineru de 1851. Arista llueu se dio a conocer como un home de personalidá brengosa, enérxicu, ambiciosu y cruel, a quien se-y conoció como la figura dominante del gabinete. Los ésitos del gobiernu de Herrera, deber en gran parte, a los esfuercios d'Arista. Mientres la so estancia na secretaría; Arista reformó al exércitu. Anque foi plan del presidente Herrera, el ministru Arista executar ya introdució los cambeos más radicales dende la guerra d'independencia.
L'exércitu amenorgar a un máximu de 10 000 homes, quien seríen reclutados por voluntá propia. Arista empecipió amás un programa de cambéu en rellación col entrenamientu, los ascensos, l'equipu y el bienestar del personal militar, acordies con el deséu d'Herrera d'un exércitu pequeñu pero más eficaz, a les órdenes del poder civil. Coles mesmes implementóse una nueva Guardia Nacional, formada por voluntarios, con énfasis nel reclutamiento nos estaos. Nenguna rebelión militar mientres el gobiernu de Herrera resultó victoriosa; Arista tuvo ésitu pa reprimir los distintos pronunciamientos encabezaos por dellos rivales militares.
La campaña
Magar cuntar col sofitu de dellos periódicos del Distritu Federal, San Luis Potosí, Veracruz, Matamoros, Monterrey, Oaxaca, Saltillo, Puebla, Tampico, Sonora, Guadalaxara y Xalapa; p'Arista foi una campaña bien difícil. Mientres la so campaña; foi acusáu de destruyir al exércitu coles sos reformes, y arriendes d'ello, d'habelo dexáu ensin defensa dalguna. Acusar de ser un home ensin principios que sofitara la condena del destierru del so propiu padre, cuando'l españoles residentes en Méxicu fueron espulsaos. Coles mesmes dixeron que forzó illegalmente l'arrenunciu del conceyu de la ciudá. Tachar de corruptu y d'inmoral.
La conducta de Mariano Arista mientres la guerra contra Estaos Xuníos investigar el Tribunal Militar, lo exoneró y publicó, convenientemente, los resultaos del so llabor a la metá de la campaña presidencial el 1 de xunetu de 1850. Ello ye que el ministru llogró llograr una esceición a favor del so padre nes lleis d'espulsión d'españoles residentes en Méxicu, pero en 1831 sofitó un pronunciamientu a favor de la espulsión.
El cargu d'inmoralidá contra Arista faía referencia al fechu, del dominiu públicu, de qu'él se divorció y caltuviera una rellación ilícita con una muyer casada mientres la so estancia en Monterrey. El so amante haber siguíu hasta la capital, onde la rellación siguía esistiendo. El cargu d'adulteriu nun foi de nenguna manera'l más seriu nel so contra. A lo llargo de 1850, dellos personaxes importantes fueron asesinaos, ente ellos el xeneral Francisco Vital Hernández y l'estadista Juan de Dios Cañedo; dambes muertes fueron axudicaes a Arista. Acusóse-y del asesinatu de Cañedo pos esti tenía pruebes incriminatories y dir a presentar ante'l Congresu, polo que sería una torga na campaña d'Arista.
La propaganda en contra del ministru faíase feroz. El 27 de xunetu, el xefes de la redaición d'ocho periódicos de la capital publicaron una protesta en contra de la candidatura d'Arista, a quien acusaben d'abusu de poder, faltu de principios, malogro al enfrentar los cargos de traición na guerra contra Estaos Xuníos, cobardía na mesma, subversión del orde públicu y usu indebíu de los fondos públicos. En respuesta, Arista arrestó y encarceló a los xefes de redaición y al direutor de la imprenta qu'había estampáu la protesta.
Resultaos
El 11 d'agostu efectuáronse les eleiciones primaries nos estaos. Estes realizáronse a lo llargo del país, como taba programáu, y por cuenta de la espera de los resultaos que teníen que llegar de rexones distantes, amenóse un periodu de relativu aselu. Les resultancies de les eleiciones primaries dexaron ver que nengún candidatu ganara. La segunda etapa realizóse'l 8 de setiembre; los resultaos indicaben qu'Arista diba a la cabeza. Estos fechos dieron importancia a les eleiciones primaries del Distritu Federal del 29 de setiembre. El conservadores recurrieron nuevamente a la so campaña en contra d'Arista diciendo qu'él y los sos siguidores yeren culpables de corrupción. Dicíen qu'Arista mandaba traer a personaxes importantes de la contorna a la capital pa convidarles tou una llacuada de comida y bébora; y que los miembros de la Guardia Nacional yeren agospiaos na capital, a cuenta del gobiernu, por que votaren por él.
El 14 de payares de 1850, el periódicu El Monitor Republicanu proclamó la victoria del xeneral Mariano Arista. Los votos de 20 estaos y territorios fueren apostaos. Les cifres finales fueron les siguientes:
Arista cuntaba con 13 votos d'estaos y territorios, mesmos que-y daben la mayoría riquida. Les resultancies na capital fueron los siguientes:
Y en la República Mexicana...
El 8 de xineru de 1851 el Congresu federal revisó tolos resultaos de les eleiciones, que fueren unviaos en sobres sellaos. Estos fueron abiertos alredor de los dos de la tarde y 17 miembros del Congresu, unu per cada estáu, revisó los resultaos de les eleiciones. La sesión suspender a los seis de la tarde cuando la comisión presentó un dictame: el xeneral y entós ministru de Guerra Mariano Arista, de 48 años, convertir nel Presidente Constitucional de los Estaos Xuníos Mexicanos.
Presidencia (1851-1853)
Foi unu de los escasos presidentes de la primer metá del sieglu XIX que llegaron al poder pela vía eleutoral. Asumió'l so cargu'l 15 de xineru de 1851. Metanes una severa crisis económica, pocu pudo faer la so alministración. Formó'l so gabinete con elementos moderaos, lliberales puros y conservadores.
Intento imponer orde nes finances y combatir la corrupción, anque na so vida personal amosábase distinta: dixebrárase de la so esposa y vivía con otra muyer en Palaciu Nacional, lo que-y acarretaba series dificultaes yá que poníen en dulda la so capacidá y honestidá, amás de que'l pueblu nun escaecía que les dos primeres derrotes de Méxicu na guerra con Estaos Xuníos el xefe militar fuera Arista. Sicasí llogra la realización de delles obres materiales que provocaron almiración na sociedá: estableció la primer llinia telegráfica ente la capital y el puertu de Veracruz, dio la primer concesión pa la construcción del ferrocarril nesa mesma ruta, treslladó la estatua ecuestre de Carlos IV - el caballín - a la entrada del Paséu de Bucareli, fixo abrir una tercer puerta nel Palaciu Nacional - Puerta Mariana - y promovió les ascensiones en globu. Col país en bancarrota, Arista intentó impulsar la minería, l'agricultura y l'incipiente industria mexicano.
Arrenunciu (1853)
La tarrecible situación financiera desencadenó una revuelta que pretendía alzar nuevamente a Santa Anna al poder. Siguiendo coles disposiciones disciplinaries empecipiaes pol presidente José Joaquín de Herrera, el nuevu presidente reordenó la facienda pública y trató de saniar al exércitu; pero los militares reaccionaron secundando en 1852 el Plan del Hospiciu, llanzáu en Guadalaxara pa traer de regresu a Santa Anna.
El gobiernu amosó la so incapacidá pa enfrentar esti tipu de conflictos yá que había de gastar l'amenorgáu erariu disponible pa encalorar los frecuentes llevantamientos. El presidente Arista viose obligáu a solicitar al Congresu facultaes estraordinaries col fin d'establecer l'orde nel país. El Congresu negó-y esta concesión, polo que decidió presentar el so arrenunciu al cargu'l 5 de xineru de 1853.
Muerte
Al so arrenunciu, dexó'l poder al Presidente de la Suprema Corte de Xusticia de la Nación, Juan Bautista Ceballos. Mientres llograba'l pasaporte pa salir al estranxeru, retirar a la so facienda de Nanacamilpa. Por fin abandonó'l país con destín a Europa, a onde partió ensin la so familia, y establecióse n'España. La salú d'Arista foise deteriorando adulces. A bordu del vapor inglés "Tagus", que zarpó de Lisboa con destín a Marsella, morrió'l xeneral Mariano Arista, a los 53 años d'edá la nueche del 7 d'agostu de 1855. Foi soterráu nel campusantu de San Juan en Lisboa; pero'l so corazón foi traíu a Méxicu.
En 1856 foi declaráu Beneméritu de la Patria y en 1881, gracies a un alcuerdu establecíu pol xeneral Ignacio Comonfort mientres la so alministración, los sos restos fueron treslladaos a la Ciudá de Méxicu mientres la presidencia de Porfirio Díaz y asitiaos na capiya del Colexu de Minería. El so cuerpu foi soterráu na Rotonda de les Persones Pernomaes el 8 d'ochobre de 1881.
Anguaño en San Luis Potosí esiste una loxa que nel so honor lleva'l so nome. Ye una Loxa fundada'l 7 d'agostu de 1891, polo que l'añu 2006, nel so 115 aniversariu foi designada como Benemérita, Lleal y Centenaria Respetable Loxa Simbólica "Mariano Arista" N° 2.
Saint-Sulpice (Oise)
Saint-Sulpice ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jurisdicción de San Zadornil
Jurisdicción de San Zadornil ye un conceyu español asitiáu na contorna de Las Merindades, na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien un área de 30,99 km² con una población de 102 habitantes (INE 2008) y una densidá de 3,29 hab/km².
La capital del conceyu ye San Zadornil, asitiáu a 100 km, al nordeste de la capital provincial.
Historia
Jurisdicción de San Zadornín nel Partíu de Castiella la Vieya en Laredo, de realengu, y formada pola villa de San Zadornín y tres lugar:
A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyíu como conceyu constitucional denomináu Jurisdicción de San Zadornil, nel Partíu de Villarcayo perteneciente a la rexón de Castiella la Vieya, coles mesmes capital y llocalidaes.
Recursos forestales
Monte Arcena (454 del C.O.P.)
Busllavín
Alcuéntrase a 31,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 500 msnm y tien una población de.
Malthinus wewalkai
Malthinus wewalkai ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Chen Ran
Chen Ran ye una escritora china. Representante de les vanguardies, la mayoría de les sos obres, noveles y noticies, apaecieron nos años 90 y de cutiu traten del feminismu chinu.
Les hestories de Chen Ran recibieron gran atención per parte de crítiques femenines, según editoriales polo xeneral del mercáu cultural de los noventa. Los críticos feministes chinos allaben la conciencia de xéneru de la so obra y l'introducción na lliteratura de la esperiencia femenina privada, incluyendo l'amor lésbico (o ciñu, como Ran prefier llamalo), el complexu de Electra, y rellacionar madre-fía.
Saint-Thibault (Oise)
Saint-Thibault ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Marta Infante
Delles publicaciones
41-58
Ema
Alcuéntrase a 35,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 390 msnm y tien una población de.
María Montejo
María González Sánchez, conocida artísticamente como María Montejo, foi una actriz mexicana. Fixo'l so debú nel añu 1967, y retiróse en 2003.
Biografía
Nació en Méxicu. Ye fía de la llexendaria actriz mexicana Carmen Montejo y de Manuel González Ortega. Estudió na Academia de Televisa pa empecipiar la so carrera en diverses obres de teatru. En 1967 participa en El xuiciu de los nuesos fíos.
Depués en 1972, participa na película La verdadera vocación de Madalena, xunto a Angélica María, Mario Casillas, Rafael Baledón, Lourdes Canale, Emma Roldán y cola so madre Carmen Montejo. Este mesmu añu naz el so fíu Radamés de Jesús.
En 1984, participaría na que fuera la so última película Nin Chana, nin Juana, xuntu "La india María", Armando Calvo y Carmen Montejo.
En 1985, participa na telenovela Juana Iris xunto a Victoria Ruffo, Valentín Trujillo, Macaria, Adriana Roel, Carlos Cámara, Rafael Sánchez-Navarro, Gabriela Ruffo y Eduardo Palomo.
Dempués d daría la bienvenida a la que sería la so última década d'actriz coles telenoveles Máxica mocedá, Volver empezar, Tu y yo, Serafín y participando en dellos capítulos de Mujer, casos de la vida real.
La so última participación foi en Mujer, casos de la vida real nel añu 2003.
Miloš Zeman
Miloš Zeman (pronunciáu en checu ( -  <span class="IPA" title="Pronunciación en el Alfabeto Fonético Internacional (AFI o IPA)">[ˈmɪloʃ ˈzɛman] ( escuchar )) ye un economista y políticu checu, actual presidente de la República Checa.
Mientres la so mocedá foi miembru del Partíu Comunista de Checoslovaquia (1968-1970). Depués militó nel Partíu Socialdemócrata Checu, arrenunciando'l 21 de marzu de 2007 por cuenta de conflictos col entós líder y Presidente del Partíu Socialdemócrata Checu Jiří Paroubek. N'ochobre de 2009, fundó'l Partíu de los Derechos Civiles–Zemanovci (Strana Práv Občanů – Zemanovci, SPOZ).
En xunu de 2011, Zeman, en referencia al Islam, dixo: "L'enemigu ye la anti-civilización que s'estiende dende'l norte d'África hasta Indonesia. Dos mil millones de persones viven nella". Él comparó los musulmanes que creen nel Corán colos nazis antisemites y racistes. Presentóse una denuncia na so contra arriendes de los comentarios.
Xunto a Jan Fischer, Zeman foi unu de los dos candidatos más fuertes pa la eleición presidencial direuta na República Checa de xineru de 2013. Zeman ganó per un estrechu marxe la primer vuelta de les eleiciones y entró na segunda vuelta al pie de Karel Schwarzenberg. Na segunda vuelta ganó tamién y ye el presidente de la República Checa.
Freisnedo
Freisnedo ye una casería de la parroquia de Santo Miyao nel conceyu asturianu d'Allande.
Melolontha hippocastani
Melolontha hippocastani ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel paleárticu: Eurasia.
Saint-Vaast-de-Longmont
Saint-Vaast-de-Longmont ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Ranunculus abortivus
Ranunculus abortivus ye una planta de la familia de les ranunculacees. Ye orixinaria d'América del Norte, con una distribución que cubre parte del norte, este y centru del continente. thumb|Nel so hábitat thumb|Detalle de la flor thumb|Fueyes
Descripción
Ye una planta perenne bienal o de curtia duración d'hasta 60 cm d'altu. Los tarmos verdes son glabros. Les fueyes basales son orbicular-reniformes y crenaes a lo llargo de los marxes. Les fueyes caulinares son más pequeñes y de cutiu tán fondamente estremaes en 3 lóbulos arrondaos y los sos marxes son crenaos. Les fueyes caulinares cimeres son polo xeneral llanceolaes, oblanceolaes, oblongues o con marxes llisos. Cada tarmu cimeru termina en 1-3 flores en tarmos individuales. Cada flor tien 5 pétalos mariellos, 5 sépalos los verdes, un recímanu de carpelos verdes, y un aniellu d'estames con anteres marielles brilloses. Los frutos son aquenios pequeños un tanto esplanaos y orbiculares, les sos superficies son brilloses cuando son maduros y tienen picos bien pequeños.
Usos
La planta tenía una variedá d'usos ente grupos de nativos americanos. Los Cheroqui cocinaben y comíen les fueyes. Usar medicinalmente pa abscesos y dolor de gargüelu y como sedante. Los Iroquois utilizar pa la mordedura de culiebra y l'intoxicación, la viruela y el dolor de mueles.
Taxonomía
Ranunculus abortivus describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 551. 1753.
Ranunculus: nome xenéricu que provién del llatín tardíu que significa "ranita", de "xaronca" y un diminutivu final. Esto probablemente refierse a munches especies que s'atopen cerca de l'agua, como les xaronques.
abortivus: epítetu llatín que significa "fallíu, incompletu".
Murias (Santo Miyao)
Murias ye una aldea de la parroquia de Santo Miyao nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 40,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 430 msnm y tien una población de.
María Almena Carrasco
María Almena Carrasco ye una bioquímica española especializada en inmunoloxía, bioloxía celular y bioloxía molecular.
Trayeutoria
María Almena ye llicenciada en Química pola Universidá de Castiella-La Mancha en 2002 y llicenciada en Bioquímica pola Universidá Autónoma de Madrid en 2004. Doctorar en bioquímica pola Universidá Autónoma de Madrid en 2010 con una tesis sobre la "Función del diacilglicerol nel desenvolvimientu, activación y homeostasis de les célules T" y trabayó como investigadora nel Centru Nacional de Bioteunoloxía del Conseyu Cimeru Investigaciones Científiques (CSIC) hasta 2013. Ye investigadora nel Institutu Pasteur de París.
Activismu
Ye una de les impulsoras de Marea Granate un coleutivu que trabaya contra les causes y problemátiques de la emigración de la mocedá española. Ella mesma tuvo que salir d'España en febreru 2013 por falta d'oportunidaes pa los científicos pol "esmantelamientu que se ta llevando a cabu na I+D".
Tamién se manifestó públicamente en contra de la "cultura de la Transición" y a favor d'un referendu sobre la monarquía basándose nel Artículu 92 de la Constitución Española: "Les decisiones polítiques d'especial trescendencia van poder ser sometíes a referendu consultivu de tolos ciudadanos".
Saint-Vaast-lès-Mello
Saint-Vaast-lès-Mello ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Josep de San Benet
thumb|250px|Casa de los Legos, onde vivió y morrió Fra Josep. thumb|250px|Escultures del xardín de Montserrat, obres de Fra Josep destinaes al campanariu. Josep de San Benet, conocíu tamién como «Fray José de les Llámpares», foi hermanu legu benedictín y escritor, amás d'escultor.
Saint-Valery
Saint-Valery ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Josep de San Benet
Biografía
Nacíu como Thomas Antoine Marandel el 5 d'avientu de 1654, pertenecía a una familia flamenca acomodada. De pequeñu amosó enclinos piadosos. En 1673 d'apuntó nel exércitu real. De camín por Cataluña, trabayó como picapedreru nel santuariu de Montserrat, onde se-y espertó la vocación relixosa. En 1677, tomó l'hábitu d'hermanu legu (yá que nun tenía abonda educación pa entrar como monxu sacerdote y apenes sabía lleer). Faía una vida exemplar de gran austeridá y penitencia, mortificándose con cilicios y azotes, como yera costume entós. Llueu foi conocíu como «fray José de les Llámpares».
En 1677 el monesteriu encargó-y les ocho escultures que teníen de coronar el nuevu campanariu que, finalmente, nun se llegó a construyir. Tres escultures que llegaron a faese tán güei coronando la cisterna que s'atopa nos xardinos del monesteriu, na parte trasera de la basílica.
Anque nun tenía estudios, dende'l so ingresu nel monesteriu empezó a lleer la Biblia y a estudiar, y llueu destacó pola so conocencia de la Escritura y la sotileza n'encetar cuestiones complexes de teoloxía y mística, capacidá qu'espertó l'almiración de toos, aportando a consultáu por prestixosos teólogos. Escribió 42 trataos, 35 en llatín y 7 n'español, copies manuscrites de les que llueu corrieron per Europa. Son trataos místicos y ascéticos de gran altor intelectual, que lo convierte, según Anselmo M. Albareda, en «el primer místicu benedictín del so sieglu». Ente les sos obres, editaes como Opera omnia en Madrid en 1725 (y reeditaes los años 1727, 1731, 1738 y 1755), hai una autobiografía publicada en 1746, Vida interior y 112 cartes.
Morrió'l 18 de payares de 1728. Atribuyíase-y, como esplicación a la so actividá intelectual, el carisma de la ciencia infusa, el discernimiento d'espíritos, el don del conseyu y la predicción del futuru. Foi declaráu Venerable. En 1750 foi soterráu nel interior de la basílica, na capiya de Santa Ana, onde había una llábana qu'indicaba'l nome y la fecha de la muerte. Na plaza del monesteriu caltién l'edificiu, llamáu de «Fray José de les Llámpares», onde vivió, y alcuéntrase la so celda.
Llista de movimientos autonomistes ya independentistes n'América
Seición continental de la Llista de movimientos autonomistes y independentistes
Estaos Xuníos
Ver tamién: Neo-confederate movement
Chen Shih-Hsin
Chen Shih-Hsin (taiwanés, 陳 詩欣; ) ye una deportista taiwanesa que compitió en taekwondu. Participó nos Xuegos Olímpicos d'Atenes 2004, llogrando una medaya d'oru na categoría de –49 kg.
Dominique Casajus
Dominique Casajus ye un antropólogu y sociólogu francés, especialista en temes africanes, direutor d'investigación nel Centru Nacional pa la Investigación Científica de Francia.
Trayeutoria
Dominique Casajus foi alumnu de la École polytechnique, onde se recibió en 1969. Ye direutor d'investigaciones nel Centru Nacional pa la Investigación Científica de Francia (CNRS), miembru del Institut des Mondes Africains (IMAF, Institutu de Mundos Africanos), y direutor del Centru pa la Historia Social del Islam mediterraneu.
El so trabayu centróse nos tuaregs del Sahel. Estudió la so vida familiar y social, sobremanera teniendo en cuenta la condición de la muyer, la poesía amorosa, y la poesía guerrera. Tamién se dedicó a la hestoria de los primeros contactos ente los tuaregs y los franceses, que lo condució a estudiar les obres y el destín de Henry Duveyrier (1840-1892) y de Carlos de Foucauld. Tamién ta interesáu na poesía cortés, según los discutinios rellacionaos a la cuestión homérica, sobre'l qu'esaminó en particular el papel de Jean-Jacques Rousseau.
Melolontha melolontha
L' ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
thumb|180px|left|[[Ninfa.]] Alcuéntrase n'Europa y el [Cáucasu]].
A Quintá (Santo Miyao)
A Quintá  ye una casería de la parroquia de Santo Miyao nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 36,50 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 365 msnm y tien una población de.
Chen Ruolin
Chen Ruolin (, 12 d'avientu de 1992 en Nantong, Jiangsu) ye una clavadista china.
Carrera
Ganó les medayes d'oru en claváu de 10 metros femenín y de claváu sincronizáu de 10 metros nos Xuegos Olímpicos de Beixín 2008 como parte del equipu de China, depués dobló'l so rendimientu y llogró l'oru nos Xuegos Olímpicos de Londres 2012.
Nel Campeonatu Mundial de Natación de 2011, celebráu en Shanghai, Chen ganó dos medayes d'oru en claváu de 10 m femenín y claváu sincronizáu de 10 m femenín (xunto a Wang Hao). Ella convirtióse na primera clavadista china que llogra toles medayes d'oru nos eventos de clavaos femeninos nos Xuegos Olímpicos, les Copes del Mundu y los Campeonatos del Mundu.
Santo Miyao
Santo Miyao ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu d'Allande.
Metadromius myrmidon
Metadromius myrmidon ye una especie d'escarabayu de la familia Carabidae.
Distribución xeográfica
Distribúise pel paleárticu: el suroeste d'Europa, Norte de África y l'oeste d'Oriente Próximu.
Tolmomyias flaviventris
Tolmomyias flaviventris, tamién denomináu picoancho pechiamarillo (Ecuador) o bicu chatu amarelo (en portugués, Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Tolmomyias qu'integra la familia Tyrannidae. Alcuéntrase n'América del Sur.
Descripción
Mide 12,7 cm de llargor y pesa 11,3 g. La cabeza y partes cimeros son de color verde oliva coles ales y la cola más escures y colos cantos de les plumes de color mariellu y dos barras marielles en cada nala. El gargüelu, el pechu y aniellu ocular son doraos, los lores son de color ocre, y l'abdome ye mariellu opacu. El picu ye esplanáu lateralmente, y ye de color negru enriba y blancu embaxo. Hai diferencies de coloración ente subespecies, asina, les del occidente presenten plumaxe más oliva opacu escuru y los oriente y el norte más mariellu y brillosu.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana francesa, Guyana, Perú, Surinam, Trinidá y Tobagu y Venezuela.
Vive nel nivel cimero y medio del monte; nos árboles de les sabanes, zarráus y árees inundables, banzaos, marimas y manglares.