cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cometa Hale-Bopp
Resultaos científiques
Mientres la cola de polvu de la cometa siguía invariablemente'l camín de la so órbita y la cola de gas apuntaba cuasi direutamente escontra'l Sol, el rastru de sodiu paecía permanecer ente los dos. Esto implica que los átomos de sodiu son conducíos dende la cabeza de la cometa pola presión de la radiación.
Bayura de deuteriu
Atopóse que la proporción de deuteriu na cometa Hale-Bopp, en forma d'agua pesao, ye'l doble que nos océanos de la Tierra. Si tal proporción fuera la normal en toles cometes, esti afayu demostraría que los impautos de cometes nun pueden ser la fonte única de l'agua de los océanos terrestres, anque puedan ser fonte d'una parte significativa, como suel pensase.
Tamién se detectó la presencia de deuteriu en munchos otros compuestos del hidróxenu. Viose que'l porcentaxe de deuteriu con respectu al hidróxenu varia de compuestu en compuestu, polo que los astrónomos creen qu'indica que'l xelu de les cometes formar en nubes interestelares, en cuenta de na nebulosa solar. Los modelos teóricos esistentes alrodiu de la formación de xelu nes nubes interestelares suxuren que la cometa Hale-Bopp formar a temperatures d'ente 25 y 45 kelvin.
Compuestos orgánicos
Les observaciones espectroscópicas del Hale-Bopp revelaron la presencia de munchos compuestos orgánicos, dalgunos de los cualos nun fueren detectaos enantes en nengún otru cometa. Estes molécules complexes podríen esistir dientro del nucleu de la cometa, o sintetizase por aciu reacciones na coma.
Rotación
L'actividá y lliberación de gases de la cometa Hale-Bopp nun se producía de forma uniforme sobre'l so nucleu, si non que provenía de dellos grandes remexos dende puntos específicos. Les observaciones del material que fluyía d'estos remexos dexó a los astrónomos midir el periodu de rotación de la cometa, que resultó ser d'aproximao 11 hores 46 minutos. Sobrepuestes a esta rotación había delles variaciones periódiques mientres dellos díes, lo qu'implicaba que la cometa rotaba sobre más d'un exa de rotación.
¿Un satélite?
En 1999 apaeció una publicación que presumía la esistencia d'un nucleu binariu, pa esplicar asina'l patrón de les emisiones de polvu reparaes. Esta publicación basábase puramente nun analís teóricu y nun incluyía nenguna observación d'esti supuestu nucleu satelital (S/1991 C/1995 O1 1), pero envaloraba que podría tener aproximao 30 quilómetros de diámetru, orbitando cada trés díes a una distancia de 180 quilómetros del nucleu principal, que tendría un diámetru de 70 quilómetros.
Estes resultaos fueron bien aldericaos polos astrónomos, yá que nin siquier les imáxenes d'altu resolución tomaes col telescopiu espacial Hubble revelaben rastru dalgunu d'un nucleu doble. Amás, ente que se fixeron observaciones de cometes que s'estazaron, nenguna d'elles correspuende con un nucleu binariu estable. Dada la pequeña masa de los nucleos cometarios, la órbita d'un nucleu binariu resultaría fácilmente alteriada pola gravedá del Sol y de los planetes.
Les observaciones realizaes a finales de 1997 y principios de 1998 paecíen amosar un picu doble nel rellumu del nucleu. Sicasí entá esiste ciertu discutiniu en redol a que delles observaciones puedan ser solo esplicaes pola presencia d'un nucleu secundariu.jgº
Paranoya y superstición
Meses más tarde, la secta Heaven's Gate tomó l'apaición de la cometa como una señal pa llevar a cabu'l so suicidiu coleutivu; Alegaron que dexaben los sos cuerpos terrenales pa viaxar na nave espacial que siguía a la cometa.
El legáu del Hale-Bopp
Para cuasi tol que lo vio, l'Hale-Bopp yera cenciellamente una guapa y espectacular visión nos cielos al atapecer. El llargu periodu nel que permaneció visible y la gran cobertoria mediática de la que foi oxetu probablemente convertir nel cometa más reparáu de la hestoria, teniendo más impautu ente'l públicu polo xeneral que'l que tuvo'l regresu del 1P/Halley en 1986, y ensin dulda foi vistu por más persones de les que guardaron cualesquier de les apaiciones anteriores de la cometa Halley. Foi una cometa que batió récores: el más alloñáu del sol descubiertu hasta entós, col nucleu más grande conocíu, y pudo ser reparáu a güeyu mientres el doble de tiempu que la cometa qu'enantes ostentaba esti récor. Tuvo tamién un rellumu cimeru a la magnitú 0 mientres ocho selmanes, más tiempu que cualesquier otru cometa nos últimos mil años.
Aechmea distichantha
Aechmea distichantha (caraguatá, planta vasu, cardu chuza) ye una bromeliácea típica del Cerrado en Brasil, nativa del norte d'Arxentina, Paraguái, Uruguái. Ye frecuentemente usada como ornamental. El ganáu come la inflorescencia y el raigañu. thumb|240px|Ilustración thumb|240px|Inflorescencia thumb|240px|Vista de la planta
Descripción
Tien vezos terrestre, pudiendo ser una epífita facultativa. Tien usu facultativu en medicina natural, actuando nos chacras 3° y 4°
Taxonomía
Aechmea distichantha describióse por Charles Antoine Lemaire y espublizóse en Jardin Fleuriste 3: t. 269, f. 1853. Aechmea: nome xenéricu que remanez del griegu akme ("punta"), n'alusión a los picos ríxidos colos que ta forníu la mota.
distichantha: epítetu llatín ;Variedaes:
La Cigüeta
La Cigüeta ye un llugar de la parroquia de Feleches, nel conceyu asturianu de Siero.
Castrillo de la Guareña
Castrillo de la Guareña ye un conceyu español de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Símbolos
El plenu del conceyu de Castrillo de la Guareña, alcordó aprobar l'escudu heráldicu y bandera municipal con arreglu a la siguiente descripción:
Hidrografía
Atopar a veres del ríu Guareña, enclaváu na frontera cola provincia de Valladolid y próximu a la de Salamanca.
Clima
Cuenta con un clima mediterraneu continental, carauterizáu per iviernos fríos y branos calorosos con un gradiente térmicu eleváu ente'l día y la nueche.
Historia
Les primeres muertes de poblamientu son los atopaos nel xacimientu de «El Cotu» y hanse adscritu al periodu Calcolitico. Xusto frente a él, controlando otru de los pasos naturales al valle, ta'l xacimientu de la paraxa de la Cuesta'l Picu», nel qu'esiste un xacimientu de la Primer Edá del Fierro. Esti postreru foi documentáu por aciu téuniques de prospección qu'apurrieron numberosos y variaos materiales cerámicos, según restos óseos vos, líticos y dellos restos metálicos qu'en principiu dexen el so adscripción a la facies cultural Sotu de Medinilla. La importancia d'esti xacimientu fuelga nel so allugamientu como estación entemedia ente los importantes xacimientos coetaneos de «El Llixu» en Medina del Campo y el Cuetu de San Vicente en Salamanca, colos que guarda rellación tantu espacial, como material y cultural.
Nel añu 1116 la reina Urraca I de Lleón venció Vadillo de la Guareña a la Orden de San Juan, entós denomináu Castrillo de Villavite, permaneciendo darréu so dominiu de la orde sanjuanista.
Murias (Santianes)
Alcuéntrase a 5 km de La Plaza, la capital del conceyu, a una altitú media de 766 msnm y tien una población de.
Castrillo de la Guareña
Historia
Na Edá Moderna, Castrillo foi una de les llocalidaes integraes na provincia de Toro, na que se caltuvo hasta la desapaición d'ésta a entamos del sieglu XIX.
Yá nel sieglu XIX, mientres la Guerra de la Independencia, Castrillo foi amburáu poles tropes franceses.
Cola creación de les actuales provincies na división provincial de 1833, Castrillo quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Tres la constitución de 1978, esti conceyu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón, xunto col restu de conceyos de la provincia de Zamora.
Fiestes
A principios del mes d'agostu celebren les fiestes patronales n'honor a San Llorienzo, con encierres y espectáculos taurinos -destacando los que se celebren nel campu- y a los qu'añedir actividaes deportives, conciertos lúdicos y celebraciones relixoses integraes nel programa.
En febreru hai fiestes de Águedas mientres tres díes, y en mayu los quintos caltienen la tradición del mayu, esto ye, llantar un árbol cortáu simbólicu na plaza, anque curiosamente facer el día 15, y non el 1 como ye habitual. Amás a partir del 16 celébrase la Romería del Cristu de la Salú, una fiesta más íntima que les de branu, con una confrería antigua -más de 200 años- que caltién el ritu de la procesión y la puya en redol a la venerada imaxe d'esti Cristu a quién se-y atribúin sanamientos milagrosos.
Sabadiegu
El sabadiegu ye un chorizu negru, ellaboráu, principalmente, nel conceyu asturianu de Noreña. En dellos llugares d'Asturies ellaborar coles partes de menor calidá del gochu
Historia
La so hestoria remontar a va dellos sieglos. Tiense constancia yá nel sieglu XVIII cuando Alonso Marcos de Llanes Argüelles, obispu de Segovia y arzobispu de Sevilla, cristianizó esti embutíu col beneplácito del rei Carlos III,. .
Carauterístiques
Tien bastantes semeyances col sabadeño castellán, güeña soriana, birika vascu y el chorizu encebollado gallegu. Esti embutíu empezó a coyer mala fama lo que desaguó en casi la so desapaición quedando apostráu unos pocos carniceros. N'abril de 1988 fúndase la Orde de Caballería col nome del Sabadiegu que revitaliza'l productu promocionándolo con distintes actividaes; dalgunos de los sos miembros fueron Sabino Fernández Campo o Tico Medina.
Predicación verbal
Una predicación verbal (por opisición a una predicación nominal) ye la que describe un procesu o eventu pa les que son pertinentes les categoríes de tiempu o aspeutu.
Les predicaciones nominales realizar per aciu verbos copulativos o siemplemente per aciu yuxtaposición: Munches llingües del mundu escarecen de verbos copulativos, polo que la predicación nominal esprésase namái per aciu yuxtaposición:
Nes llingües naturales les predicaciones puramente verbales realizar per aciu verbos con conteníu léxico frecuentemente transitivos.
La Cuesta (Feleches)
La Cuesta ye un llugar de la parroquia de Feleches, nel conceyu asturianu de Siero.
MAZ-7917
El MAZ-7912/MAZ-7917 (en rusu: МАЗ-7912/МАЗ-7917) ye un vehículu del exércitu rusu (enantes nes files del Exércitu Bermeyu). Trátase d'un camión militar 14x12 diseñáu y desenvueltu por MAZ, planta d'automóviles de Minsk, Bielorrusia.
El 7912 tuvo una fabricación similar a la del 547А MAZ, sacante los sos siete exes, en llugar de 6.
A mediaos de 1980, el 7912 actualizóse a 7917 - l'aumentu del so llargor por 1 m (3,3 pies) y les cabines de la tripulación similares a les del MAZ-7916. Anguaño, la variante 8-exes (MZKT-79921) utillizase col misil Tópol M.
Adonis vernalis
thumb|Adonis vernalis nel causse de Sauveterre, [[Lozère, Francia.]] thumb|Ilustración. thumb|Detalle de la flor. thumb|Vista de la planta nel so hábitat. thumb|Ilustración.
Christos Sartzetakis
Christos Antoniou Sartzetakis (Χρήστος Αντωνίου Σαρτζετάκης; ) ye un xurista y políticu griegu, presidente del so país ente 1985 y 1990.
Adonis vernalis
L' ye una planta añal yerbácea de la familia de les ranunculácees, con una gran cantidá de principios áctivos lo que la fai bien venenosa, que s'utiliza na producción de melecines. Planta protexida en numberosos países europeos.
Christos Sartzetakis
Recibió'l so títulu d'abogáu na Universidá Aristóteles de Tesalónica en 1954, exerció l'abogacía en Tesalónica hasta qu'en payares de 1955 foi nomáu Xuez de Paz. Un añu más tarde foi nomáu xuez de Corte de primera instancia.
Adonis vernalis
Descripción
Ye una planta yerbácea perennifolia qu'algama un tamañu de 10-45 cm d'altor. El tarmu glabro o glabrescente. Fueyes toes sésiles; les basales, amenorgaes a vaines membranoses o escuamiformes qu'arrodien la parte inferior del tarmu; les caulinares, con llimbu bien desenvueltu, 2-pinnatisectas. Flores de 3-8 cm de diámetru. Sépalos de llargor 1/2 de la de los pétalos, pubescentes. Pétalos 10-20, mariellos. Anteres marielles. Los frutos son aquenios de 3-4 mm, cuasi globosos, reticuláu-rugosos y ± densamente pubescentes; picu menor de 1 mm, curváu y aplicáu.
Les flores son terminales, vistoses, de 4 a 8 cm de diámetru, con mota pubescente de 5 pieces, tienen de 10 a 20 pétalos llibres de forma elipso-ovoidea terminación apical d'un mariellu intenso, numberosos estames (anteres marielles). Xinecéu apocárpicu con carpelos numberosos que fructifica en poliaquenio.
El frutu preséntase poliaquenio sobre un receptáculu allargáu. Aqueniu col cantu cimeru (adaxial) rectu o pocu curváu d'unos 5 mm ensin giba o diente. El androcéu coles anteres negru-violáceo, el conectivu y les teques marielles pol polen.
Hábitat y distribución
Ye posible que vengan d'Oriente Mediu. Güei distribúyense práuticamente en toa Europa, Asia y norte d'África, habitando en terrenes húmedos, pacionales, montes y polo xeneral terrenes yerbosos.
Na Península Ibérica alcuéntrase en zones de pacionales sobre caliares. Sierres del Norte, Centru, Este, y Sierra Nevada.
Una especie similar, endémica de los Pirineos y Cordal Cantábricu, ye Adonis pyrenaica DC. que puede estremase d'ésta porque les sos fueyes basales tienen llimbu desenvueltu (nun tán amenorgaes a escames proteutores.
Mientres enforma tiempu túvose recoyendo abusivamente les plantes monteses pal so aprovechamientu na producción de melecines yá que nun hai cultivos a tal fin, lo que produció'l so enrarecimiento na Naturaleza.
Considérase estinguida n'Italia y Países Baxos, y ta protexida llegalmente n'Alemaña, Bulgaria, Eslovaquia, Francia, Hungría, Rumanía, Suecia y Suiza. El comerciu internacional d'esta especie ta sometíu a midíes de control dientro de la Xunión Europea (incluyida nel anexu D de la Regulación del Conseyu nᵘ 338/97, riquir una notificación particular d'importación).
Christos Sartzetakis
Actuó como fiscal nel casu del asesinatu del parllamentariu d'izquierda Grigoris Lambrakis, (conocíu como'l "doctor de los probes") que fuera cometíu'l 22 de mayu de 1963, en Tesalónica por miembros d'estrema derecha. A pesar del intentu de sabotaxe de los sos superiores Sartzetakis prosiguió la investigación y tuvo ésitu nel resolución del complexu casu, concluyendo que miembros de la policlía teníen rellación col asesinatu.
Miguel Antonio Caro
Miguel Antonio José Zolio Cayetano Andrés Avelino de las Mercedes Caro Tobar foi un humanista, periodista, escritor, filólogu y políticu colombianu.
Adonis vernalis
Principios activos
Planta con utilidá melecinal, na que s'aprovecha tola planta, recoyer n'abril o mayu, ensugar con aire caliente. Ente los sos componentes más importantes atópense:
Usos melecinales
La planta utilizar en fervinchu, so prescripción médica, como cardiotónico y diuréticu. Tamién tien efeutos calmantes sobre la tos rebalba, ataques d'asma y dolores reumáticos.
Ye venenosa pal ganáu. Dizse que la so toxicidá ye tan grande, qu'inclusive les vaques y cabres que la peracaben pueden tresmitir la so toxicidá per mediu de la lleche a les persones.
N'España, la ORDE SCO/190/2004, de 28 de xineru, pola que s'establez la llista de plantes que la so venta al públicu queda prohibida o acutada por razón de la so toxicidá inclúi a esta planta, quedando prohibida la so venta al públicu, según la de los sos preparaos, acutando'l so usu a la ellaboración d'especialidaes farmacéutiques, fórmules maxistrales, preparaos oficinales y cepes homeopátiques que'l so uso queda suxetu a la prescripción y al control médicu.
Taxonomía
Adonis vernalis, describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 547–548, nel añu 1753. Adonis: nome xenéricu que según el Stearn's Dictionary of Plant Names diz: "La flor supónse que s'anició a partir del sangre d'Adonis que foi puñáu a muerte por un xabalín. Yera amáu por Afrodita y, según delles versiones foi cortexáu ensin ésitu. Adonis yera consideráu polos griegos como'l dios de les plantes. Creíase que sumía na seronda y l'iviernu pa volver apaecer na primavera y el branu. Pa celebrar el so regresu, los griegos adoptaron el costume semítica de faer xardinos de Adonis, que consistíen n'olles de folla de granes de rápida crecedera".
vernalis: epítetu llatín que significa "de la primavera".
Miguel Antonio Caro
Biografía
Fíu del notable escritor ocañero, José Eusebio Caro. Por cuenta de les circunstancies polítiques del país mientres la so infancia, nun siguió estudios regulares n'establecimientos d'educación, nin recibió títulos académicos, anque darréu pola so trayeutoria foi reconocíu con Doctoráu honoris causa en Xurisprudencia por Universidaes de Méxicu y Chile. Dirixó l'Academia Colombiana de la Llingua, participó na redaición de la Constitución de 1886 y exerció como diputáu, presidente del conseyu d'Estáu, Vicepresidente de la República (1892) y Presidente de la República (1894). N'abandonando la política, dedicar a la lliteratura: ye autor d'una Gramática de la llingua llatina (en collaboración con Rufino José Cuervo, 1867), ensayos (Tratáu sobre'l participiu, 1870) y traducciones d'obres clásiques (Horacio, Tibulo, Catulo XXX de la vida social del home aumenten cuando hai una falta de respetu)
Constitución de 1886
La idea de la Constitución yera producir una rexeneración en toles bases de la sociedá Colombiana.
Aun así les idees de Caro nos alderiques de la constitución de 1886, centrar en garantizar una mayor participación de la población nel Estáu, proponiendo pa la constitución de 1886 un réxime onde tolos productores, por aciu corporaciones populares tuvieren direuta participación nel senáu. Según Caro, les corporaciones yeren espresiones d'organismos orgánicos, al contrariu de los partíos.
Por tantu según Caro “el votu corporativu pa l'alta cámara”, va moderar a la otra. Como en Colombia nun tán entamaos esos intereses sociales, propón que provisionalmente hasta qu'estos fueren creaos el gobiernu escueya los seis senadores “como representantes de determinaos elementos sociales, por casu, l'altu cleru, de la clase militar, de los intereses económicos, comerciales, industriales y agrícoles, y de los oficios intelectuales”
Pa Caro nel sistema corporativu tien de caltenese'l sufraxu popular y l'universalidá del sufraxu, porque ésta ye una alternativa menos mala que la de la restricción. >
Caro priorizaba a les corporaciones, porque estes yeren espresiones d'organismos de la sociedá, al contrariu de la representación per mediu de la eleición de representantes, que prioriza al ensame. Asina declaraba que: “Dientro del conceutu puramente democráticu, non cabo la dualidá nin multiplicidá de cámares llexislatives; porque si namái'l pueblu hai de ser representáu, y el pueblu ye unu ya indivisible hai de ser el cuerpu representativu del pueblu, como lo fueron n'otres dómines les convenciones y asamblees en Francia....La dualidá de cámares hai de sofitase, y n'efeutu sofítase nun fundamentu verdaderu y sólidu: na distinción ente'l pueblu o ensame que forma la cámara popular, per una parte, y por otra los miembros orgánicos del Estáu, clases, órdenes o intereses sociales en cualquier forma entamaos, que tienen de constituyir l'alta cámara”.
Caro dempués de terminaos los alderiques llamentaríase que les sos posiciones corporatives nun se vieren reflexaes na constitución del 1886.
Arremente del votu acutáu Caro argumentara na Asamblea lo siguiente: “Aportuno, señor Presidente, porque tea puntu ye capital, que na instrucción o na riqueza, que pertenecen al orde lliterariu y científicu, la primera, y al económicu la segunda, nun son principios morales nin títulos intrínsecos de ciudadanía, y que namái tienen valor en cuanto subordínense al cimeru criteriu qu'esixe al ciudadanu rectu xuiciu ya independencia pa votar. Conferir puramente a los propietarios el derechu de votar, porque paguen contribuciones al Estáu, ye ver nel Estáu una entidá moral pa convertila en compañía d'accionistes, y atribuyir namái eses funciones a los que sepan lleer y escribir, como si esta circunstancia envolubrara virtú secreta, ye incurrir nuna superstición”.
Les firmes creencies relixoses ya hispániques de Caro llevar a crear una constitución que se fundaba nos valores de la relixón católica. La so noción básica de la nacionalidá unviar a la comprobación de qu'en Colombia namái la llingua española y la relixón católica xuníen a una población desaxeradamente diversa, y que nenguna d'estes podía ser remplazada por otra, sacantes que quixera cayese na "incredulidá".
Apondera la democracia municipal: considera que'l Conceyu ye la “verdadera y lexítima base social de les nacionalidaes”, y n'orde a que se realice debidamente la descentralización “dientro de la verdadera unidá nacional”, el poder central ten de ser más bien un poder xeneral, “en perfecta harmonía coles llibertaes municipales”
Caro criticara nel pasáu, la ideoloxía utilitarista, que quería impartise nos colexos de Colombia, mientres la era del Olimpo Radical, por aciu la enseñanza de les idees de Bentham. Consideraba que la educación católica yera por tantu una necesidá nel marcu ideolóxicu, por eso a partir de 1887, propunxo qu'en Colombia s'impartiera como obligatoria la educación relixosa católica n'escueles y colexos.
Vicepresidente y presidente de la República
En 1892 ye escoyíu vicepresidente de la República, en fórmula col reelecto presidente Rafael Núñez, quien nun pudo asumir el poder por problemes de salú, polo que Caro encargar de la presidencia; dos años dempués Núñez finó, y Caro exerció'l poder dende'l 7 d'agostu de 1892 hasta'l 7 d'agostu de 1898. Curiosamente, magar que tuvo unu de los mandatos más llargos de la historia de Colombia, nunca utilizó'l títulu de presidente, sinón el de vicepresidente encargáu del Poder Executivu, por respetu a Núñez. Amás de la oposición lliberal, tuvo qu'enfrentar la oposición de los conservadores históricos (ye dicir del partíu conservador) que foi total escontra 1897. Lideraos por Carlos Martínez Silva en Bogotá y por Marceliano Vélez en Medellín, el conservadores tradicionales, so la bandera del historicismu políticu, consideraben traicionaes les glories del pasáu poles idees sosteníes por Núñez y Caro nos sos años de gobiernu.
Nel so gobiernu Caro dio en la nacionalización de los llicores y darréu en 1893 restauró l'Estancu de Tabacu, dándo-y el monopoliu al Estáu sobre la so producción y comercialización. Ello llevaría al baturiciu políticu desamarrada en Bogotá a principios de 1893, cuando los partíos alzáronse y tuvieron a la ciudá práuticamente nes sos manes, en díes de violentos asaltos y choques cola fuercia público. El xeneral Antonio Basilio Cuervo Urisarri, ministru de Gobiernu, llogró la torna a la normalidá.
El Partíu Nacional (Colombia), yá paecía tar en minoría na cámara de representantes, polo que Caro viose obligáu a esixir que Rafael Nuñez, reasumiese el poder, cola mala fortuna de que Nuñez finaría'l 18 de setiembre de 1894, tratando d'entamar el so regresu a la ciudá. En 1895 tuvo llugar una revolución na que fuercies lliberales llevantar contra'l gobiernu a principios d'esi añu. Caro llamó entós al xeneral Rafael Reyes y poner al mandu de los exércitos legitimistas. Reyes entamó una campaña rescamplu qu'empecipió en La Tribuna, alantre de Facatativá, baxó al Madalena, siguió hasta la Mariña Atlántica y entró pellí a Santander, onde taba'l focu de la revuelta, acabando finalmente cola guerra n'Enciso.
Otru fechu que tuvo llugar sol so mandatu foi'l del llamáu gobiernu de los Cinco Díes. Caro retirárase a la facienda de Casablanca, en Sopó, y había dexáu encargáu del gobiernu al xeneral Guillermo Quintero Calderón, como designáu que yera ésti a la Presidencia. Quintero Calderón tomara yá'l partíu de los conservadores históricos, y nomó un gabinete encabezáu por Abraham Moreno, figura destacada d'éstos en Antioquia. Al dase cunta Caro de la orientación que quería dase al gobiernu, dando'l llombu a los nacionalistes, reasumió el mandu en Sopó y punxo en manes del xeneral Manuel Casabianca, nomáu por él ministru de Gobiernu y de Guerra, el trabayu de restablecer l'orde, dientro de los marcos d'inspiración nacionalista del so gobiernu.
Christos Sartzetakis
Depués del casu Lambrakis, realizó, con sofitu estatal, un posgráu sobre derechu comparáu na Facultá de Derechu y Ciencies Económiques de París. Darréu dempués del golpe d'Estáu dau por Georgios Papadopoulos el 21 d'abril de 1967 foi llamáu a tornar a Atenes pola xunta militar. El 29 de mayu de 1968 al igual qu'otros 29 maxistraos foi depuestu de les sos funciones llegales por un "Actu Constitucional" del réxime de facto. Foi arrestáu dos veces y puestu en prisión mientres más d'un añu, siendo xabazmente torturáu pola policía militar.
Miguel Antonio Caro
Socialismu Católico ya Ideariu Hispánicu
Asina Caro en conxunción col so socialismu cristiano, va dicir nel so mensaxe al congresu de 1894:
Por tantu la carauterística central del pensamientu de Caro ye'l so defensa infrayable de la idea d'hispanidá. Al contrariu del so padre José Eusebio, que suañara con una síntesis ente catolicismu y lliberalismu, bien na llinia de Saint Simon y Lammenais. Miguel Antonio oponer al pensamientu del so padre y el mesmu Sergio Arbolea. Lo qu'él buscaba nun yera sintetizar lo meyor del catolicismu y el lliberalismu, sinón la torna incondicional a la forma de ser hispánica, que nun se llindaba namái a la práutica de la relixón católica, sinón que tomaba tolos aspeutos de la vida del home. El hispanismo de Caro ye, poro, una "Weltanschauung", una visión completa del mundu.
Christos Sartzetakis
Foi lliberáu'l 19 de payares de 1971 por cuenta de la gran presión internacional (especialmente de Francia), ensin aportar a procesáu por un tribunal. En 1974, foi rehabilitáu dempués del derrumbe de la dictadura y de la restauración democrática en Grecia. Nos años siguientes foi presidente de la Corte d'Apelaciones y finalmente de la Suprema Corte de Xusticia en 1982. Publicó estudios sobre derechu y política, siendo reconcido con honores en dellos países.
Miguel Antonio Caro
Socialismu Católico ya Ideariu Hispánicu
Caro nun reniega en nengún momentu de les guerres americanes d'independencia frente a España, pos hasta nelles paez-y ver el cumplimientu d'un designio divín. Foi inclusive unu de los pocos escritores colombianos que cantó poéticamente les xestes llibertadores de Bolívar, na so famosa Oda a la estatua del llibertador. Lo que refuga nun ye la independencia sinón la revolución, esto ye, l'intentu d'entamar les nueves Repúbliques hispanoamericanes d'alcuerdu a los principios anglosaxones que-y yeren ayenos.
Christos Sartzetakis
El 9 de marzu de 1985 como integrante del PASOK foi escoyíu Presidente de Grecia pol paralmento por un periodu de 5 años. Cesó nel so cargu'l 4 de mayu de 1990.
Miguel Antonio Caro
Humanista y filólogu
thumb|Escultura de Miguel Antonio Caro na [[Academia Colombiana de la Llingua.]]
Al par de la so actividá como periodista políticu, convertir n'unu de los filólogos más destacaos de Hispanoamérica, siendo consideráu del mesmu nivel que Andrés Bello y Rufino José Cuervo (ver Institutu Caro y Cuervo). El 5 de payares de 1878 foi escoyíu miembru honorariu de l'Academia Mexicana de la Llingua. Amás, foi unu de los fundadores de l'Academia Colombiana de la Llingua, de la cual foi presidente. Tamién foi correspondiente de la Real Academia Española.
Nun tenía títulu académicu, pero, en vista de la so obra como humanista, llexislador y publicista, confirióse-y honoris causa el grau de Doctor en Lletres y el de Doctor en Xurisprudencia de les universidaes de Chile y Méxicu.
Caro adelantró trabayos filolóxicos en redol a la obra de Virgilio, por él traducida y comentada (1873-1876), y estudió exhaustivamente el llatín hasta apoderalo cásique como llingua propia, como quedó rexistráu nos trés tomos que l'Institutu Caro y Cuervo publicó ente 1947 y 1951, amás de qu'escribió poesía en llatín.
Produció importante material nel campu de la crítica lliteraria. Autores españoles, colombianos ya hispanoamericanos ocuparon la so atención, destacar ente toos estos escritos unes páxines que dedicó al Quixote. Ye autor, amás, d'ensayos sobre la interpretación filosófica de la historia. Un exemplu singular ye'l prólogu qu'escribió pa la edición de la Historia de Lucas Fernández de Piedrahita, onde se plantega precisamente la tema de la conquista d'América.
Incursionó na poesía con pieces ente les que se destacar "A la estatua del Llibertador" y el sonetu "Patria".
Gran parte de la so obra foi publicada en periódicos y revistes. Publicó dellos llibros: Estudio sobre l'utilitarismu, Gramática llatina (en collaboración con Rufino José Cuervo), Obres de Virgilio (tres tomo), Artículos y discursos, el so discursu Del usu nes sos rellaciones col llinguaxe, Hores d'amor, Poesíes, Traducciones poétiques y les Poesíes de Sully Prudhomme.
Muertu Caro, el gobiernu nacional encargó al so fíu Víctor Eduardo la escoyeta y publicación de les obres del so padre. Foi según publicáronse ocho tomo de Obres completes (1918-1945) y trés de Obres poétiques (1928-1933).
Obres
thumb|Tumba de Miguel Antonio Caro nel [[campusantu Central de Bogotá.]]
Industria automotriz
thumb|Videu onde s'amuesa'l tresporte d'automóviles [[Škoda y Volkswagen por un tren de carga na República Checa.]]
La industria automotriz ye un conxuntu de compañíes y organizaciones rellacionaes nes árees de diseñu, desenvolvimientu, manufactura, marketing, y ventes d'automóviles. Ye unu de los sectores económicos más importantes nel mundu por ingresos. La industria automotriz nun inclúi a les compañíes dedicaes al caltenimientu d'automóviles que yá fueron apurríos a un veceru, esto ye, talleres mecánicos y Estación de serviciu gasolineres.
El términu automotriz ye deriváu del términu griegu auto (por sigo mesmu), y del llatín motriz (motor) pa representar a cualquier vehículu automotor. Esti términu foi propuestu pol miembru de SAE, Elmer Sperry.
Historia
thumb|250px|Llinia d'ensamble de [[Citroën en 1918.]]
La industria automotriz tuvo'l so entamu na década de 1890. Mientres munchos decenios los Estaos Xuníos apurrieron al mundu una gran producción d'automóviles. Nel añu 1929, antes de la Gran Depresión, nel mundu esistíen 32.028.500 automóviles, de los que la industria automotriz d'Estaos Xuníos producía alredor del 90%. Nesa dómina, nos Estaos Xuníos, la rellación yera d'un automóvil por 4,87 persones.
Dempués de la Segunda Guerra Mundial, EE.UU fabricó alredor del 75% de la producción mundial d'automóviles. En 1980 los Estaos xuníos fueron superaos por Xapón, quien dempués se convirtió nel líder de producción mundial hasta 1994. Nel añu 2006 Xapón algamó de nuevu a los Estaos Xuníos en producción y caltuvo esta posición hasta'l 2009, cuando República de China China tomó'l primer llugar fabricando 13,8 millones d'unidaes al añu. Dende l'añu 1970 (140 unidaes) a 1998 (260 unidaes) hasta 2012 (684 unidaes), el númberu d'automóviles producíos n'Estaos Xuníos creció exponencialmente.
Seguridá
Seguridá ye un estáu qu'implica tar protexíu ante cualquier riesgu, peligru o ataque. Na industria automotriz la seguridá significa que los usuarios nun tengan qu'enfrentar nengún riesgu o peligru de parte del vehículu. La seguridá na industria automotriz ye bien importante, y polo tanto ta suxeta a numberoses regulaciones. Los automóviles y otros vehículos impulsaos por motor tienen que cumplir con una serie de normes y regles, tantu locales como internacionales, pa ser aceptaos nel mercáu. La norma ISO 26262, ye considerada como una de les más fiables pa poder comprobar la seguridá del automóvil.
En casu de problemes en seguridá, peligru, productu defectuosu o un procedimientu erróneu mientres la ellaboración del automóvil, el fabricante puede detener la producción pidir l'altu total de dalguna unidá o una serie de producción. Esti procedimientu ye llamáu Retirada de productu retirada de productos.
Realícense pruebes de productu, operación ya inspeición en distintos momentos de la cadena de valor, esto pa poder evitar les retiraes del productu nel mercáu, asegurando la seguridá del usuariu y cumpliendo coles normes de la industria automotriz. Sicasí, la industria automotriz sigue tando en constante esmolición debíu al estáu de retirada de productos, poles consecuencies financieres qu'esto trai.
Economía
Nel añu 2007, esistíen alrodiu de 806 millones de coches y camiones, consumiendo alredor de 980 billones de llitros de gasolina y diésel per añu. L'automóvil ye un mediu principal de tresporte en munches economíes desenvueltes. Boston Consulting Group predixo que nel añu 2014, una tercer parte de la demanda mundial va tar nos cuatro mercaos BRIC (Brasil, Rusia, India and República de China China). Mentanto, nos países ensin desenvolver, la industria automotriz nun s'estableció como lo entamao. Per otru llau, espérase qu'esti enclín siga, especialmente nes xeneraciones más nueves (en países altamente urbanizaos), les nueves xeneraciones yá nun quieren ser dueños d'un automóvil; prefiriendo maneres de tresporte alternativos. Per otra parte, otros mercaos automovilísticos potenciales son Irán ya Indonesia.
Nos nuevos mercaos d'automóviles, mérquense vehículos que cunten con un estáu establecíu dientro del mercáu, p'asegurar la so venta. D'alcuerdu a un estudiu per parte de J.D. Power, los mercaos emerxentes representaron el 51 per cientu de les ventes globales de vehículos en 2010; l'estudiu espera qu'esti enclín acelérese. Sicasí, los informes más recién, confirmaron lo contrario; esto ye, que la industria del automóvil taba amenorgándose, inclusive nos países BRIC. Nos Estaos Xuníos, les ventes de vehículos algamaron el so puntu máximu en 2000, con 17,8 millones d'unidaes vendíes.
Mayores grupos productores d'automóviles (por volume)
La siguiente tabla amuesa los grupos constructores de vehículos de motor con una producción añal nel mundu mayor a 1.000.000 unidaes, según les marques producíes por caúna. La tabla ta realizada a partir de los últimos datos estrayíos de la OICA de 2014 por grupu y poles marques n'orde alfabéticu.
Ligny-Thilloy
Ligny-Thilloy ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Heriberto Navarrete
Mayor Heriberto Navarrete foi un sacerdote xesuita. Lluchó na guerra cristera enantes d'ordenar sacerdote y ye autor del llibru de memories: "Por Dios y Por La Patria" ed Jus.
Biografía
Secretariu Xeneral de la "O" (Union Popular en Jalisco) ye fechu prisioneru en Méxicu'l 2 d'abril de 1927 y deportáu a les Islles Marias hasta finales del mes de xunetu d'esi añu. Incorporar a les files de los católicos insurrectos en setiembre de 1927 hasta xunetu de 1929 foi asistente del Xeneral Enrique Gorostieta Velarde. Esi añu integrar a la vida civil na ciudá de Méxicu, por conseyu d'un Xeneral nel so natal Guadalajara, que de quedase a vivir ende, sería executáu en vengación por xente cercana al Gobiernu de Cais. El día 2 d'ochobre de 1933, ingresó a la Compañía de Xesús y pronunció votos perpetuos el 3 d'ochobre de 1935.
Ríu Linares
El río Linares ye un ríu d'España, afluente del ríu Alhama, que de la mesma ye afluente del ríu Ebro pela marxe derecha. El ríu Linares escurre per tierres de la provincia de Soria y pola comunidá autónoma de La Rioxa. Dambos ríos xúntense casi al altor de les Las Ventas (La Rioxa), nun tando claru cuál de los dos ríos ye'l principal. Esti ríu naz nel puertu de Oncala (Soria), dicurre y amplía el so valle hasta'l ríu Airosa o Cañizar. El ríu Linares sigue'l so cursu dende San Pedro Manrique. Dende dichu pueblo hasta l'abandonáu de Vea, cerró'l so calce y entra nel cañón, que muerre en Villarijo.
Entra en La Rioxa por Valdeperillo, pasa por Cornago, Igea y Rincón de Olivedo pa dise col ríu Alhama al impetuosu Ebro.
Conózse-y llocalmente por "el ríu más rioxanu". Dichu nome ye por cuenta de les grandes aveníes que tien (5 m y más) y provocó grandes hinchentes. En Igea la so postrera crecida -yos costo más de 5 millones de pesetes. Esti ríu tien una máxiques agües oncalesas, pel branu siempres tien agua, solamente ensúgase en dellos tramos como en Valdeperillo na dómina d'estivu, pero vuelve tener agua en Cornago (2 km). El so valle ta formáu por sierres bien seques, como la sierra de Alcarama o'l so pequeñu cañón d'escasa vexetación. Los sos pocos afluentes son: el ríu Airosa, pequeñu regueru llamáu ríu Vallaroso o'l Cañizar, y una yasa llamada Regajo na llocalidá de San Pedro Manrique y otra nel términu de Igea. Esti valle ta especializáu na agricultura, con árboles frutales, olivares, almendrales y munchos arbustos. Nel so maxestosu valle atópense los pueblos de: Oncala, San Andrés de San Pedro, La Collada, Navabedilla, Matasejun, Huérteles, Motaves, Palaciu de San Pedro, Les Fontes de San Pedro, Ventosa de San Pedro, Sarnago, San Pedro'l vieyu, Taniñe, San Pedro Manrique, Buimanco, Valdemoro de San Pedro Manrique, Vea, Armejun, Peñazcurna y Villarijo, Acrijos y Fuentebella nes tierres sorianes. Terminamos colos pueblos serranos y empiecen los términos rioxanos: Muriu d'Agües, Dambes Agües, Valdeperillo, Cornago, Igea, Valdemadera, Rincón de Olivedo, Grávalos y d'últimes Villaroya.
Esti ríu puede presumir de tener les agües más llimpies de toa La Rioxa, sacante en dómines d'aveníes. Amás esti ríu ye unu de los puntos que xune físicamente la contorna soriana de Tierres Altes cola ribera rioxana. En realidá, el Ríu Alhama tendría de ser l'afluente de la Linares, pos la Linares ye más llargu y tien más caudal hasta onde'l puntu que se xunen. Amás, si nel puntu d'unión de los dos ríos miramos dende enriba con una cámara aérea, podemos ver perfectamente que'l Alhama ye'l que se xune a la Linares.
Créese que'l Ríu Linares considérase afluente del [ríu Alhama porque esta pasa pola llocalidá principal del conceyu de Cervera del Río Alhama.
Marisol Vera Guerra
Historia
Anició nos estaos mexicanos de Veracruz, Tamaulipas y Nuevo León. La editorial tampiqueña Voces de Barloventu dio a lluz les sos primeres publicaciones. Collaboró dende 2006 na edición de distintes revistes lliteraries, como Saloma.Lletres ente ríos y Anábasis, fondura infinita, tamién formó parte del conseyu editorial de la revista independiente d'arte y cultura La llinterna máxica.
En 2010 foi becaria del Institutu Tamaulipeco pa la Cultura y les Artes, cola investigación lliteraria sobre la Huasteca Imáxenes de la fertilidá: cantares al fíu del vientu, el cual foi publicáu por esta mesma institución. Impartió talleres d'escritura creativo y de fomentu a la llectura, de manera independiente y col respaldu del Conseyu pa la Cultura y les Artes de Nuevo León. De 2009 a 2016 escribió la columna "Páxines de tierra" pal periódicu La Razón, de Tampico.
Mientres siete años desenvolvió'l proyeutu poéticu visual "Visibilizar", serie d'autorretratos qu'esplora la rellación ente'l cuerpu, el Yo y la maternidá.
Na actualidá fai activismu al traviés del arte pola equidad de xéneru y la prevención de la violencia. Tien trés fíos: Haku, Lucy Morgana y Latika Marisol.
Comentarios alrodiu de la so obra
Al respeutu de Gasterópodu refier la poeta veneciana Silvia Favaretto:
Dende la feminidad escribe Marisol Vera Guerra, non una feminidad tradicional sumisa, duce y placentera, sinón de la nueva feminidad del sieglu XXI: una muyer que sabe esautamente cuál ye'l so llugar (esto ye cualquier llugar), cuál ye'l so rol (un rol típicamente so porque ella escoyer y non porque otros impunxéren-ylo) [...] El gasterópodu que titula esti llibru ye la mesma Marisol, cola so casa arrecostines, eróticu cascoxu vagamundu, porque la so casa ye ella mesma y ye la poesía quien-y habita.
Y añede sobre'l mesmu llibro la escritora queretana Diana Galindo:
Gasterópodu ye un exemplu de lo que ye crear pos ye un cúmulu d'esperiencies vitales narraes con inxeniu y sensibilidá [...] Marisol amuésanos nos sos poemes a una muyer de bronce que se biforca ente la fraxilidá y la fortaleza, que tienra ya intelixente capta momentos esenciales como en “téleclitoridiennes” cito:''
Ella alza la mano y saluda al infinitu con cinco ales de cobre tan arrogante va que nun la algamar al vuelu les miraes del exhausto pescador echáu xunto al muelle
Alrodiu de Cantares d'escayos comenta la poeta gallega María Besteiros:
''Marisol Vera Guerra, la neña poeta, la muyer selvaxe irredenta, ábrenos una rendija na ventana del so cuartu y dende ellí míranos y apúntanos col deu [...] Ella ye la que nos cuspir a la cara la verdá, tola honestidá que quepe na poesía. Amuésanos les nueses miseries, les apariencies sobre les qu'alzamos como juezas de la vida de les otres. Creíamos roses. Solo somos escayos. Convierte n'arte lo escuro.''
pela so parte, l'escritor nuevoleonense Eligio Coronado esplica:
Nun paez qu'una actitú puramente feminista o bisexual gobierne estos versos, sinón más bien un maduror intelectual aplicada con rigor a les cuestiones de la convivencia: “nun quiero dineru quiero besos / en cuenta de un autu / un orgasmu” (p. 12), “el deséu / ye asuntu de mercadotecnia” (p. 16), “nun hai en tol mio llinguaxe / nin una sola lletra con abondu filu” (p. 22).
Diz la escritora regiomontana Gabriela Cantú Westendarp, avera del llibru Nunca tuvi la vocación d'Ana Karenina:
Comedia de la Restauración
Les compañíes orixinales con patente, 1660–82
El públicu de principios del periodu de la Restauración nun yera puramente cortesana, como se supunxo delles vegaes, pero yera bastante pequeña y difícilmente podía caltener a dos compañíes. Nun había nenguna reserva ensin aprovechar d'aficionaos al teatru. Diez representaciones consecutives constituyíen un atayante ésitu. Esti sistema tan zarráu forzaba a los dramaturgos a ser desaxeradamente sensibles al gustu popular. Les modes nel drama camudaben selmana a selmana, más que d'una temporada a otra, pos cada compañía reaccionaba a les ufiertes de la otra, y buscábase urxentemente nueves obres. La King's Company y la Duke's Company compitieron ente sigo pol favor del públicu, polos actores populares, y por nuevu obres, y nesti clima nacieron y floriaron nuevos xéneros como'l drama heroicu, el drama patéticu y la comedia de la Restauración.
Marisol Vera Guerra
Comentarios alrodiu de la so obra
''El testu podría ser lleíu como un homenaxe a la novela de Llión Tolstoi. Y n'efeutu ye un homenaxe, ye tamién una pieza qu'esplega la paradoxa que representa la maternidá. Pos magar la maternidá, como diz Lou Andreas-Salomé, ye un actu permanente de vida, trai una porción de perda. Nun puede conquistase un reinu ensin perder otru. Cito:'' Esta mañana dexé la mocedá en casa colgando d'una percha
Comedia de la Restauración
United Company, 1682–95
Tantu la cantidá como la calidá del teatru sufrieron cuando en 1682 la Duke's Company, más esitosa, absorbió a la lluchadora King's Company, y asina se formó la United Company. La producción de nueves obres baxó drásticamente nos años 1680, afeutada tantu pol monopoliu y la situación política (vease Cayente de la comedia más embaxo). La influencia y los ingresos de los actores tamién baxaron. A finales de los años 1680, inversionistas rapazos ("Aventureros") converxeron na United Company, ente que la direición foi asumida pol abogáu Christopher Rich. Rich intentó financiar un marayu d'aiciones "provechoses" y socios durmientes por aciu un amenorgamientu radical de los salarios y, peligrosamente, aboliendo les gratificaciones tradicionales de los intérpretes principales, que yeren estrelles col poder de contraatacar.
Marisol Vera Guerra
Comentarios alrodiu de la so obra
Más palantre diz: Agora soi una muyer con estríes y lleche nos tetos una mano que s'avera al cristal del suañu
Comedia de la Restauración
Guerra de los teatros, 1695–1700
Los propietarios de les compañíes, escribió'l mozu emplegáu de la United Company, Colley Cibber, "que fixeren de la escena un monopoliu, y consecuentemente creyeron que podríen imponer aquelles condiciones que deseyaren sobre la so xente, nun tuvieron en cuenta que mientres tou esti tiempu esforciar por esclavizar a un grupu d'actores a los que'l públicu sofitaba." Intérpretes como'l llexendariu Thomas Betterton, la tráxica Elizabeth Barry, y la nueva comedianta n'alza Anne Bracegirdle teníen al públicu del so parte y, confiaos nesto, coláronse.
Los actores llograron una "llicencia pa interpretar" real, puenteando d'esta miente la propiedá de Rich sobre los dos patentes orixinales, tantu de la de Duke's Company como la King's, que databen de 1660, y formaron la so propia compañía cooperativa. Esta empresa única foi constituyida con regles detallaes pa evitar l'arbitrariedá na autoridá alministrativa, regulando les participaciones de los diez actores, les condiciones de los emplegaos asalariaos, y los beneficios por enfermedá y retiru de dambes categoríes. La cooperativa tuvo la bona suerte d'abrir en 1695 col estrenu de la famosa Love For Love de William Congreve y l'habilidá pa faer d'ella un gran ésitu de taquilla.
Marisol Vera Guerra
Comentarios alrodiu de la so obra
amiesta Federica Volpe'':
Comedia de la Restauración
Guerra de los teatros, 1695–1700
De nuevu tenía Londres dos compañíes rivales. La so carrera por atraer al públicu revitalizó de volao el teatru de la Restauración, pero tamién lu asitió nel irremediable camín de la decadencia escontra'l más baxu común denominador del gustu del públicu. La compañía de Rich ufiertó atraiciones del tipu de la feria de San Bartolomé — lluchadores, malabaristes, funambulistas, animales n'escena — ente que los actores cooperativos, coles mesmes qu'apelaben al esnobismu presentándose como la únicu campañía dramática lexítima de Londres, nun quedaron percima pos recurrieron a "prólogos recitaos por neños de cinco años, y epílogos declamados por dames a caballu" (Dobrée, xxi). La demanda de nueves obres aguiyó a William Congreve y John Vanbrugh a escribir delles de les sos meyores comedies, pero tamién fixo nacer un nuevu xéneru, la comedia sentimental que llueu diba reemplazar a la comedia de la Restauración nel favor del públicu.
Marisol Vera Guerra
Comentarios alrodiu de la so obra
Nesti trabayu la poeta mexicana sintetiza una voz que ye racional ya irracional, felina y bípeda coles mesmes.