cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Consuelo González Ramos
Biografía
Nacida na llocalidá zamorana de Villamayor de Campos el 7 de xunu de 1877, foi enfermera mientres la Guerra d'África, vivencies qu'afiguraría na obra La muyer española na campaña del Kert (1912). Defensora del votu de la muyer, foi fundadora en 1917 de la publicación femenina La Voz de la Muyer, que dirixó hasta 1931. Tamién fundó l'Asociación Nacional de Muyeres Españoles (1918), la Federación Internacional Feminista (1919) y la Xunión del Feminismu Español (1924). Yera partidaria d'un feminismu conservador y católico y sofitó la Dictadura de Primo de Rivera. Collaboró nel diariu melillense La Telegrama del Rif.
Montfiquet
Montfiquet ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hondures Británica
Honduras Británica foi l'antigua denominación d'una colonia británica establecida en Centroamérica, nos territorios que na actualidá constitúin Belice, Islles de la Badea (Hondures) y La Mosquitia (Hondures y Nicaragua). Los primeros colonizadores llegaron en 1638, y foi apostáu polos británicu y españoles. Foi una colonia de la Corona ente 1871 y 1964, cuando llogró un autogobiernu. El nome del territoriu camudó a Belice en 1973. Belice consiguió la independencia en 1981 y los territorios d'Islles de la Badea pasaron a pertenecer a la República d'Hondures y La Mosquitia estremar ente les repúbliques d'Hondures y Nicaragua.
Franck Lavaud
Franck Lavaud foi un xeneral y políticu haitianu que foi xefe d'estáu "en funciones" mientres dos periodos: dende'l 11 de xineru de 1946 hasta'l 16 d'agostu de 1946 y dende el 10 de mayu de 1950 hasta'l 6 d'avientu de 1950. Dambes vegaes lideró una xunta militar integrada amás por Paul Eugène Magloire y Antoine Levelt.
Biografía
Lavaud, que se graduó de l'Academia Militar, foi xubíu a teniente en 1929. En 1944 foi xubíu a coronel pol presidente Elie Lescot y nomáu xefe del Estáu Mayor de la Guardia, esto ye, comandante del Exércitu haitianu.
Como tal, convertir nel oficial de más altu rangu dempués del derrocamientu del presidente Lescot el 11 de xineru de 1946, y asumió como presidente del Conseyu Executivu Militar. Al pie de él, los miembros del conseyu executivu incluyíen a los dos coroneles Antoine Levelt y Paul Eugène Magloire. Lavaud ocupó'l cargu hasta'l 16 d'agostu de 1946 y depués apurrió-y el poder a Dumarsais Envaloré.
Dempués de la cayida d'Envaloré'l 10 de mayu de 1950, volvió asumir na so calidá de comandante en xefe de les fuercies armaes la presidencia de la xunta de gobiernu. Dempués de les eleiciones presidenciales d'ochobre de 1950, apurrió oficialmente la Presidencia'l 6 d'avientu de 1950 al ganador de la eleición Paul Eugène Magloire. Catorce díes dempués foi dau de baxa del exércitu.
En mayu de 1951 foi unviáu como diplomáticu por un curtiu tiempu a Francia, onde depués s'estableció y morrió en 1986.
Montserrat Casas
Montserrat Casas Ametller foi una física y científica española nomada en 2007 rectora de la Universidá de les Islles Baleares convirtiéndose nuna de les 10 úniques rectores de la universidá española de la dómina.
Llicenciada (1971) y doctorada (1981) en ciencies físiques pola Universitat Autónoma de Barcelona, dende 1984 foi caderalga de la UIB. Yera caderalga de Física Atómica, Molecular y Nuclear dende 1994 y, como científica, la so llinia de trabayu centrar nel estudiu de sistemes cuánticos y la contaminación radiactiva ambiental.
Morrió en Barcelona'l 30 de marzu de 2013 de cáncer.
Pyrus cordata
La ye una especie de peral orixinaria de la fachada atlántica de Francia y la Península Ibérica, y en delles poques sebes vives d'Inglaterra.
Descripción
Tien forma arbustiva y espinos; crez de normal d'unos 2 a 3 m. Les fueyes son arredondiaes, de 4 cm de llargu, de color verde más polencu nel fai que nel viesu. Les flors abrir ente les fueyes nueves verde frescu, son blanques, con cinco pétalos, y les sos estames carmesíes dan-y un aspeutu arrosáu. El frutu ye bien pequeñu y amargosu.
Taxonomía
Pyrus cordata describióse por Nicaise Augustin Desvaux y espublizóse en Observations sur les plantes des Environs d'Angers 152–153, nel añu 1818.
Philip Baker Hall
Philip Baker Hall foi un actor d'Estaos Xuníos.
Primeros años
Hall nació en Toledo, Ohio, fíu d'un operario de fabrica orixinariu de Montgomery, Alabama. Asistió a la Universidá de Toledo. De mozu, Hall sirvió nel exércitu, formó una familia y convirtióse en profesor d'inglés d'escuela secundaria. En 1961 decidió convertise n'actor. Camudar a Nueva York onde tuvo ésitu en producciones de Broadway y off-Broadway.
Velocidá radial
thumb|La velocidá V(t) d'un oxetu na posición x(t) pue descomponese nuna componente radial VR(t), y una tresversal VT(t), que dependen de la posición del observador. thumb|Un planeta abondo masivu puede alteriar la órbita de la so estrella, de manera medible per aciu de la so velocidá radial. La velocidá radial ye la velocidá d'un oxetu a lo llargo de la llinia visual del observador. Esto ye la componente de la velocidá cola que l'oxetu s'avera  (Corrimientu al azul) o alloña (Corrimientu al bermeyu) del observador, magar que nun se mueva exautamente en direición de choque col observador. Ye perpendicular a la velocidá tresversal del oxetu.
Philip Baker Hall
Carrera
En 1975, Hall camudar a Los Angeles pa empezar la so carrera na televisión. Dende entós realizó más de 200 roles d'invitáu en shows de televisión.
Velocidá radial
La velocidá radial d'una estrella o otros oxetos lluminosos pero distantes puen midise con precisión, tomando un altu resolución del espectru y comparando les midíes de llonxitú d'onda de conocíes llinies espectrales con llonxitú d'onda a partir de midíes feches nun llaboratoriu. Por convención, una velocidá radial positiva indica que l'oxetu allóñase, y si'l signu ye negativu, entós l'oxetu avérase.
Philip Baker Hall
Carrera
Protagonizó dellos films, incluyendo Secret Honor de Robert Altman onde interpretó a Richard Nixon, pero nun ganara enforma reconocencia poles sos interpretaciones hasta que Paul Thomas Anderson escribiera un papel nel so filme Hard Eight especialmente pa Hall; y depués trabayara nos sos subsecuentes películes Boogie Nights y Magnolia.
Velocidá radial
Velocidá radial tables comparatives
right|thumb|El métodu de velocidá radial pa detectar exoplanetes básase na deteición de les variaciones na velocidá de la estrella central, debío al cambéu de direición de la fuercia gravitacional d'un exoplaneta (non visible) a midida que orbita la estrella. Cuando la estrella se mueve escontra nós, el so espectru muévese al azul ente que se mueve hacia'l bermeyu cuando s'allonxa de nós. Mirando regularmente l'espectru d'una estrella - y asina, midiendo la so velocidá - puede vese si muévese dacuando por cuenta de la influencia d'un compañeru.
Philip Baker Hall
Carrera
Adicionalmente, Hall trabayó en películes como Midnight Run, Ghostbusters II, Cradle Will Rock, Rush Hour, Say Anything..., The Rock, The Truman Show, The Talented Mr. Ripley, Bruce Almighty, You Kill Me, In Good Company, Dogville, The Amityville Horror, The Matador, The Sum of All Fears, Zodiac y All Good Things. Ente 2006 y 2007 apaeció como co-protagonista de la sitcom The Loop.
Consuelo González García
Consuelo González, pintora española que nació en Madrid nel añu 1949.
Biografía
Estudió na escuela d'inxenieros téunicos industriales. Dende los 8 años empezó a realizar trabayos en oleos sobre llenzu. A los 30, decidió dedicase a la pintura y pasó 5 años n'Andalucía onde-y esteló l'arte andalusí. En Madrid estudió n'escueles privaes y públiques onde conoció la espátula como ferramienta pictórico. A día de güei, la resultancia de la so pintura apuerta d'una investigación que dura décades hasta'l momentu actual, na que la so téunica facer única nel so estilu.
Téunica
Podría dicise, que la so obra, supón una busca ente dos estremos disciplinares, la ciencia y l'arte, al traviés de la maestría del usu de la so espátula, como única ferramienta artístico. Afonda na lluz y les testures al traviés d'un estilu qu'anda de la mano ente'l realismu, l'espresionismu y l'impresionismu, con un trazu porosu onde queden reflexaos, al traviés de la so espátula, toles tonalidaes y colores de cada pintura en cada obra.
El so usu de la espátula ye quiciabes lo que verdaderamente facer única, les sos obres nun son pintaes en nengún momentu nin fase con pincel. El pincel como ferramienta pictórico foi espulsáu de la so pintura intuitivamente, alloñar del hiperrealismu al que se dirixía, y dando un xiru inesperáu a la so molición artística. De magar, esta condena sigue vixente frente a la maestría de la so espátula detallista, lo que xenera dos perceiciones paradóxiques y contrapuestes, d'ende'l so realismu frente al so ex-im-presionismo. Dende la visión alloñada, l'espectador cree ver detalles, que nun son más qu'efeutos na curtia distancia.
Nesta fase hai que destacar tres aspecto que solo pueden ser entendíos como unitarios: La testura, lluz y les formes.
El tratamientu de la testura apuerta a realista, los efeutos producíos son un reflexu fiel de la realidá a la cual nun se llegaría ensin esi tratamientu y molición de la lluz que fizo conocíu al impresionismu; los efeutos llumínicos d'un intre del que depende l'espíritu de la forma. La forma nun esiste ensin la lluz que lo rescata de la escuridá na que taría instalada siendo la primera una escusa pal tratamientu de la lluz y les testures derivaes de la so investigación.
Temática
Nes sos obres espón universos multiculturales como actos de diversidá humana, que lloñe de dixebrar lo humano no que-y estrema, tres lo que ye obviu a la mirada, concentra en cada trazu lo que-y ye asemeyáu, el deséu de vivir y la so igualdá naquello que-y ye fundamental y básicu, l'allegría, la tenrura, la murnia y la sociabilidá.
Resalta lo oculto tres les apariencies, nun esisten güeyos, boques, postures o seres humanos aisllaos sinón miraes y sorrises espresives d'un mundu interior que se rellaciona col so contestu; animales, otres persones, tradiciones, y especialmente col espectador al que fai cómpliz del secretu humanu, que ye ser l'únicu animal, hasta hora conocíu, que ye consciente de la so finitud y de un presente infinitu captáu nun intre como una imaxe ejemplarizante d'una vida y que por ser estática nun dexa de tener un enorme dinamismu. L'alma queda reflexada d'esta forma nun únicu intre de la vida cotidiana.
Esposiciones
ESPOSICIONES INDIVIDUALES
1993 - Sala d'arte de la Casa Rexonal Castiella-La Mancha – Madrid - “ Complexu Somontes (el Pardo) – Madrid - “ Palaciu de Gaviria – Madrid - “ Mayte Commodore – Madrid - “ Institutu Exipciu d'Estudios Iberoamericanos y del Mediterraneu – Madrid - “ Centro Asesa, esposición monográfica sobre la India, cola participación de l'Asociación Hispanu-Indú – Madrid. - Galería d'arte “Barón de San Carlos”.Llanes-Asturies
1994-1995 - Sala d'esposiciones de Caja Madrid de Morata de Tajuña – Madrid. - Galería d'arte “Barón de San Carlos”.Llanes. Asturies - Esposición itinerante por Oriente Mediu, patrocinada pol Institutu Cervantes Español: 1- Sala d'esposiciones del Centru Español d'El Cairu – Exiptu. 2- Sala d'esposiciones del Centru Español d'Alexandría – Exiptu. 3- Sala d'esposiciones del Centru Español de Beirut – Líbanu. 4- Sala d'esposiciones del Centru Español de Amman – Xordania. Inaugurada pola princesa Rhajma, fía del Rei Hussein de Xordania. 5- Sala d'esposiciones del Muséu Nacional de Damascu Siria. Sol patrociniu de la Direutora Najah Al Attar, Ministra de Cultura del Gobiernu de Siria y la Direición de Belles Artes del Gobiernu de Siria.
1996 - Sala d'esposiciones del Centru Cultural Español de Lisboa – Portugal. Patrocináu pol Institutu Cervantes Español. - Casa Fuerte de Bezmiliana. Conceyu del Rincón de la Victoria- Málaga. - Sala d'esposiciones de la Universidá Internacional “Averroes” d'Al-Andalus-Córdoba. - Sala d'esposiciones del Centru Cultural de la Mezquita de Madrid (M30).
1997 - Sala d'exposición Crisol. Cola participación del Institutu Exipciu d'Estudios Iberoamericanos y del Mediterraneu. - Galería d'Arte, Castiellu de Santa Bárbara, Conceyu d'Alicante. Sol patrociniu de la Fundación d'Estudios Medievales Xaime II, Universidá d'Alicante. - Sala d'esposiciones del Hotel Meliá d'Alicante. - Esposición permanente nel Centru Asesa de Madrid. - Esposición nel Centru Cultural Castel Ruiz del Conceyu de Tudela, sol patrociniu del Centru d'Estudios “Merindad de Tudela”, dientro de les Primeres Xornaes Andalusies de Tudela (avientu).
1998 - Esposición nel Casino Militar de Melilla, sol patrociniu de l'Asociación Sociu-Cultural Al-Andalus”.
ESPOSICIONES COLECTIVES
1993 - Sala d'esposiciones Garden. Patrocinada pola Cruz Roja. Madrid - Centro cultural Nicolás Salmerón. Madrid. - “ Fernández de los Ríos. Madrid - “ Príncipe de Asrurias. Madrid. - Galería de Arte “Santiago Casar”. Santander.
1995 - Galería “Xauen”. Granada.
PINACOTEQUES Y CENTRU OFICIALES
- Pinacoteca Municipal de Llanes. Asturies. - Conceyu del Rincón de la Victoria. Málaga. - Conceyu d'Alicante. - Coleición Centro Cultural Mezquita de Madrid (M30) - Universidá Internacional “Averroes” d'Al-Andalus. Córdoba. - Coleición privada. Semeya de la so Alteza Real Sidi Mohamed”, Príncipe herederu de Marruecos. 1996. - Coleición privada. Semeya del Presidente del Gobiernu exipciu “Hosny Mubarak”. 1997. - Asociación Socio-Cultural Al-Andalus. Melilla. - Numberoses coleiciones privaes.
Bibliografía
1991 - Anuariu “GUÍA D'ARTE”-Artículu de Paloma Vargas. Críticu d'arte.
1992 - Revista “CRÍTICA D'ARTE” nº.70. Avientu. Artículu de Juan A.Gayo. Críticu d'arte. - Periódicu “LA NACIÓN”. Abril. Artículu de Mercedes Bermúdez de Castro.
1993 - Revista “ESPIRAL DE LES ARTES”. Reportaxe en color. Avientu. Artículu de Guillermo Rodríguez Mingorance. Direutor de la revista.
1994 - Revista “AL ANDALUS” nº.40.Xunu. Artículu de Nazmi Yusef, direutor de la revista. - Revista “CRÍTICA D'ARTE” Artículu d'Eva M. Mera Jiménez. Marzu. - Revista “CRÍTICA D'ARTE”. Artículu de M.Concepción Meneses. Avientu. - Revista “CORRÉU DEL ARTE”. Artículu d'Agustín Romu. Críticu d'arte. Mayu - Revista “AL AHARAN IKTISADI”. Nº.1352. Avientu. El Cairo-Exiptu. Art. de Houssam Abdel Samad. - Diariu “ASKARQ AL-AWSAT”. Art. de Haled Salem.
1996 - Diariu “INFORMACIONES” de la Axarquía. (Málaga). Art. d'Arbolea. - “Diario 16”. Axarquía. Marzu. - Selmanariu d'arte “EL PUNTU”. Marzu. - “DIARIU SUR”. Marzu. - Boletín “ISLAM Y OCCIDENTE”.nº.1. Empobináu por Mohamed Chakor.
1997 - Diariu “EL PAIS”. Comunidá valenciana. Mayu. - Diariu “INFORMACIÓN”. Alicante. Mayu. - Diariu “LA VERDÁ”. Alicante. Mayu.
1998 - Diario “MELILLA GÜEI”. Melilla. 17 de febreru. - Diariu “LA TELEGRAMA DE MELILLA”. Melilla. 18 de febreru. - Diario “MELILLA GÜEI”. Melilla. 18 de febreru.
PROGRAMES DE TELEVISIÓN Y RADIO
- Televisión española TV2, programa “TIEMPOS DE CREER”, dirixíu por Mohamed Chakor. Emitíu'l 3 de xunetu de 1994. - Televisión española TV2, programa “TIEMPOS DE CREER”, dirixíu por Mohamed Chakor. Emitíu nel mes d'ochobre, por cuenta de la esposición na Universidá Internacional “Averroes” d'Al Andalus en Córdoba. 1966. - Programa na televisión autonómica de MÁLAGA TELE-AXARQUIA, emitíu nel mes de marzu de 1966, por cuenta de la esposición nel Rincón de la Victoria en Málaga. - Televisión autonómica d'Alicante, por cuenta de la esposición nel Castiellu de Santa Bárbara. 1997. - Entrevista en “Radio Norte”. Llanes. Asturies. Por cuenta de la esposición na galería “Barón de San Carlos”. - Entrevista en “Onda cero” de Córdoba. Por cuenta de la esposición na Universidá Internacional “Averroes” d'Al Andalus. - “Radio España”. Participación nes conxustes de los Cafés Colombia”. 1997. - Entevistes en Radio Nacional y autonómiques de Cadena Ser, Onda Cero, etc. Por cuenta de la esposición nel Castiellu de Santa Bárbara d'Alicante. 1997. - Entrevista na Televisión autonómica de Navarra. Payares de 1997. - Entrevista en “Cadena Ser”. Payares de 1997. - Entrevista en direutu en Televisión autonómica de Melilla. Febreru de 1998. - Entrevista en direutu en “Cadena Ser” de Melilla. Febreru de 1998.
COLLABORACIONES.
-Portada del llibru de poesía “Realcuentro andalusí”, autor Elena González. -Portada del llibro “Lliteratura marroquina en llingua castellana”, autor Mohamed Chakor. -Portada del llibru “La llave y llatíos del sur”, autor Mohamed Chakor. -Portada del llibru de poesía “El soníu del destemple”, autor Elena González.
Mary Philips
Mary Philips foi una actriz teatral y de cine estauxunidense.
Reseña biográfica
Nacida en New London, de Connecticut, Phillips educar nun conventu de New Haven (Connecticut).
En 1920 debutó nel teatru trabayando como corista.
Casóse en 1928 con Bogart en Hartford, Connecticut. Cuando Bogart consiguió trabayu en Hollywood ella refugó camudase a California, alegando los sos compromisos teatrales. La pareya divorcióse en 1938.
N'agostu d'esi mesmu añu, Mary Philips casóse col actor y direutor Kenneth MacKenna, y el so matrimoniu siguió hasta'l fallecimientu d'él, qu'asocedió en 1962.
L'actriz finó por causa de un cáncer en 1975 en Santa Monica (California). Los sos restos fuelguen nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park, en Glendale.
Stadion Feyenoord
El Stadion Feyenoord, más conocíu como De Kuip (n'español: "la bañera"), ye un estadiu de fútbol asitiáu al sureste de la ciudá portuaria de Rotterdam, na provincia de Holanda Meridional, Países Baxos. Ye la sede de los partíos como llocal del Feyenoord Rotterdam.
Historia
thumb|200px|left|Accesu principal al estadiu. De Kuip Rotterdam The Netherlands.jpg El proyeutu del nuevu estadiu pal Feyenoord realizar nos años trenta, impulsáu pol gran entusiasmu popular y los primeros ésitos del club, que salió campeón de los Países Baxos en 1924 y 1928. L'entós presidente de Feyenoord de Rotterdam, Lleen Van Zandvliet encarga'l diseñu de la nueva construcción a la prestixosa firma d'arquitectos Brinkman & Van der Vlugt.
De forma elíptica y construyíu n'aceru, vidriu y el formigón (materiales emblemáticos de l'arquiteutura moderna), l'estadiu tien dos niveles de tribunes qu'ufierten una vista perfecta sobre'l terrén de xuegu a la manera del estadiu londinense de Highbury y del Yankee Stadium. Los elementos portadores y les escaleres d'accesu rejettés en periferia de la cortil, constrúyese'l pisu cimeru de les tribunes col alza a gadaña qu'importa y, como'l Yankee Stadium, que nengún poste nun vien bloquiar la vista de los espectadores. Esta construcción, pola so vanguardista forma ganó'l nomatu de "De Kuip" (n'español La bañera o tina de bañu).
Nieuwe Kuip (nuevu estadiu)
thumb|200px|left|Vista aérea del estadiu. Un nuevu estadiu pal Feyenoord ta diseñándose. Yá moteyáu "Nieuwe Kuip", atopar a unos metros del estadiu actual del Feyenoord, a veres del Ríu Nieuwe Maas (Nuevu Mosa). Los dirixentes del Feyenoord espresaron el so deséu por que'l nuevu estadiu tenga una atmósfera similar a l'actual. La capacidá proyeutada ye de 80.000-100.000 espectadores. El nuevu estadiu tien de tar concluyíu en 2016, xusto a tiempu pa la Copa del Mundu de 2018. Y posiblemente, tamién podría ser l'arma principal de Rotterdam, nel so intentu d'entamar los Xuegos Olímpicos de 2028. El diseñu definitivu esperar nos años siguientes.
Finales de Copa d'Europa
Sobre'l verde del "De Kuip" de Rotterdam apostáronse dos finales de la Copa d'Europa:
Oopart
OOPArt ye'l acrónimu n'inglés de out of place artifact ('artefautu fuera de sitiu' n'asturianu). Ye un términu acuñáu pol naturalista y criptozoólogu estauxunidense Ivan T. Sanderson (1911-1973) pa denominar a un oxetu d'interés históricu, arqueolóxicu o paleontolóxicu que s'atopa nun contestu bien inusual o aparentemente imposible que podría desafiar la cronoloxía de la hestoria convencional. Esti términu nun ye d'usu científicu; polo tanto'l so usu llinda mayoritariamente con entusiastes de lo paranormal y otros investigadores non científicos (paracientíficos).
Interpretación popular
El términu foi llargamente usáu como prueba o refutación pa paradigmes arqueolóxicos y científicos oficiales. Nel campu de l'Arqueoloxía, criptozoólogos y defensores de la teoría de los antiguos astronautes cuestionaron la concepción tradicional de la evolución humana, coles mesmes, nel campu de la Xeoloxía, creacionistes de la Tierra nueva cuestionaron la estimación científica de la edá de la Tierra. Los ooparts tamién s'usaron polos aficionaos a la ufoloxía como base pa la teoría de que la humanidá sería fundada y/o alteriada por civilizaciones estraterrestres muncho más avanzaes o evolucionaes (creacionismu alieníxena), yá que dende'l so puntu de vista dalgunos de los pueblos antiguos tendríen, precisamente por esti motivu, conocencies científiques en determinaes árees siquier tan avanzaos como los actuales, asina como teunoloxía insólita pal so tiempu. Per otru llau, la considerancia de oopart depende en gran parte de les conocencies que s'apoderen d'un periodu históricu, por ello ye tan relativa como la veracidá de les teoríes de quien lo utilicen como argumentu. A última hora, los que avalen la veracidá de los ooparts considérenlos pruebes de que la ciencia convencional desprecia grandes árees de conocencia, yá seya voluntariamente o por inorancia.
Interpretación científica
Magar ye ciertu que les carauterístiques aparentemente estraordinaries de dalgunos d'estos oxetos entá nun tienen una interpretación dende l'arqueoloxía, paleontoloxía o otres árees d'estudiu, o bien fueron catalogaos como ooparts para depués salir d'esta clasificación, polo xeneral la comunidá científica amuésase escéptico frente a les interpretaciones que califiquen a estos oxetos como "fuera de sitiu". Un gran númberu d'estes foron refutaes como productos de fenómenos como'l palimpsestu, la pareidolia, la falsificación o a cencielles la inorancia al respective de les cultures que producieron l'oxetu en cuestión.
Validación
En raros casos compruébase que dalgún artefautu fuera creáu con teunoloxía que nun se pensaba qu'esistió na cultura que la construyó. Una pieza que camudó la comprensión convencional de la teunoloxía antigua ye'l mecanismu d'Anticitera, un tipu d'equipu mecánicu, que foi totalmente validáu como un oxetu real d'alredor de 150-100 años enantes de Cristu. Enantes del exame de rayos X, el so aspeutu paecíu a un reló (que data alredor de 1000 años primero que s'inventaren los relós) foi citáu como evidencia de visites estraterrestres por fontes marxinales.
Un exemplu parcialmente validáu ye'l penique de Maine, atopáu en Blue Hill (Estaos Xuníos). Ye una moneda viquinga del sieglu XI atopada nun køkkenmødding (acúmulu de conches y güesos) nativu americanu. Nel sitiu atópense más de 20 000 oxetos d'un periodu de 15 años. L'únicu artefautu non nativu yera la moneda. Dalgunos argumenten que demuestra dalgunos asentamientos viquingos n'América que l'arqueoloxía desconoz; la principal creencia ye que foi lleváu al llugar gracies al comerciu nativu.
Xeografía de Marruecos
thumb|310px|Imaxe tricolor de Marruecos de Terra spacecraft. thumb|310px|Topografía de Marruecos. Marruecos llinda pel norte col mar Mediterraneu con España nes sos fronteres terrestres con Ceuta y Melilla y l'océanu Atlánticu, xuníos pol estrechu de Xibraltar. con Mauritania. Al este con Arxelia y al oeste col océanu Atlánticu.
Relieve
El relieve de Marruecos ye mayormente montascosu y la so altitú permediu ye d'unos 800 metros sobre'l nivel del mar.
Los montes ocupen más de dos tercios del territoriu marroquín y los sos altores nun son nada despreciables, pos dellos visos superen los 4.000 m, como'l Tubkal, qu'algama los 4.162 metros d'altitú. El país tien cuatro cadenes montascoses principales y ye l'únicu país del Magreb en tener un cordal inmensu, el Atles, estremada en trés partes.
Nel norte del país, los montes del Rif bordien el mar Mediterraneu, ente Tánger y la frontera d'Arxelia. El visu más altu del Rif algama los 2.456 m nel monte Tidirhine, na parte central del cordal. La vexetación varia dende l'oeste, onde crez sobremanera una vexetación perenne d'abetu, pinu y cedru nos altores, y encina, caxigal, sufrera y sabina nes zones baxes, escontra l'este, onde apaecen les estepes grebes y el maquis.
Escontra l'interior del país apaecen los trés grandes cadenes del Atles, el Atles Mediu, el Altu Atles y el Anti-Atles. L'Atles Mediu estender de nordeste a suroeste ente'l Rif y el Altu Atles, dixebra les llanures grebes del este y les más húmedes del oeste. Al norte, ta separáu del Rif pol gargüelu de Taza, nel valle del ríu Inauen. Al este del cordal tópense macizos serrapatosos, como los jebel (montes) Bon Naceur (3.356 m) o Bouiblane (3.192 m), con importantes espesures de nieve pel hibiernu. Al oeste, la cadena anidiar pa dexar sitiu a relieves más abordables y pequeñes altiplanicies. El Atles Mediu ye la fonte de los ríos más importantes del país. Pel sur, ta bordiada pol Altu Atles.
El Altu Atles ta empobináu de suroeste a nordeste. Forma una inmensa barrera de casi 750 km de llargor que dixebra'l Marruecos saḥarianu del Marruecos atlánticu y mediterraneu. El conxuntu tien daqué más de 100.000 km² de superficie y los mayores altores del país. El relieve del Altu Atles estremar en tres entidaes distintos: el Alto Atles occidental, formáu mientres les eres Xurásico y Cretácicu, ta entalláu por fondos valles y tien el visu más altu nel Parque nacional del Tubkal, creáu en 1942 na redolada del Tubkal, colos sos 4.167 m y el monte Uanukrim (4.089 m). El Alto Atles central ye caliar, apoderáu por un relieve tabular que remata a 2.500 m, con un visu, el monte Ighil M'Goun, de 4.071 m. L'Altu Atles oriental empecipiar nel ríu Muluya y ta formáu por grandes pandos y visos como'l monte Ayachi (3.747 m). Escontra l'este los altores mengüen pa fundise col Sáḥara na frontera con Arxelia.
El Anti-Atles o Pequeñu Atles escurre de suroeste a nordeste al sur del Altu Atles, ente Agadir, na mariña, Uarzazate, la meca del cine de Marruecos, nel centru, y Tafilalet, al este, cerca de les dunes de Merzouga. Na so parte baxa, occidental, ta separáu del Altu Atles occidental pol ríu Los sos, que desagua en Agadir. Un allongamientu del Atles que remata nel monte Sirwa (3.304 m) dixebra esta aguada de la oriental, que s'empecipia nel gargüelu del ríu Dadés, afluente del ríu Draa, cerca d'Uarzazate, onde s'empecipia la ruta de les kasbahs. Al este atopen los montes Saghro (2500-2700 m).
Clima
miniaturadeimagen|Clasificación de Köppen del clima de Marruecos, dende'l desiertu templáu en colloráu, pasando pel branu templáu del Mediterraneu en mariellu, el templáu semiárido en marrón y el subárticu con branos secos de la lila. El clima de Marruecos puede estremase en dos rexones: el del noroeste, onde vive'l 95 per cientu de la población, y el del sureste, muncho más grebu. Na mariña mediterránea dase un clima templáu y paecencia al de la península Ibérica; na mariña atlántica ye más oceánicu, y faise cada vez más grebu a midida que viaxamos escontra l'este y escontra l'interior.
Na mariña mediterránea, los branos son relativamente templaos y los iviernos nidios. Les precipitaciones bazcuyen ente los 600-1.500 mm nel oeste, y los 300-700 mm nel este. La nieve ye abondosa nel altores. En Tánger, al oeste, cayen 735 mm en 84 díes, sobremanera ente ochobre y abril, con branos secos y temperatures que bazcuyen ente los 8 oC de mínima iverniza y los 26 oC de máximes veraniegues. En Melilla, al este, cayen 391 mm en 43 díes y les máximes superen los 29 oC n'agostu. L'agua del mar bazcuya ente 16 y 23 oC. Na cadena del Rif, paralela al Mediterraneu, el clima vuélvese continental a midida que xúbese nos montes (Chauen, Issaguen, Targuist, Taza). Percima de 1.000 m, vuélvese alpín, con iviernos fríos y branos nidios (Bab Berred). miniaturadeimagen|Les dunes de Merzouga, nes puertes del Sahara Na mariña atlántica, el clima ye mediterraneu con influencia oceánica. Na mariña, los branos son ente templaos y templaos, y, pel hibiernu, más fríos que nel Mediterraneu (Rabat, Casablanca, Esauira, Larache). A midida que alloñámonos del mar, vuélvese más continental, con branos más templaos ya iviernos más fríos (Fez, Meknés, Khenifra, Beni Mellal). Percima de 1.000 m, el clima ye alpín, con branos nidios ya iviernos fríos (Ifrane, Azrou, Midelt, Imouzzer Kandar). Les agües ocilan ente los 500 y los 1.800 mm nel norte, con un importante descensu a midida que avánzase escontra'l sur. La nieve ye abondosa nos montes, con dos estaciones d'esquí, una nel Atles Mediu (Mischliffen), y otra nel Altu Atles (Oukaïmeden). En Casablanca, na mariña, cayen 375 mm en 72 díes, ente ochobre y abril; la temperatura medio de les máximes ye de 26 oC pel branu, pero puede llegar a 40 oC; la mínima de les medies ye de 9 oC en xineru, pero puede llegar a xelar. En Esauira, el clima ye bien paecíu. En Fez, nel interior, llueve daqué más (550 mm) y les temperatures bazcuyen ente los 36 oC de media en xunetu y los 4 oC en xineru. En Ifrane, con clima alpín, cayen 1.185 mm en 108 díes, con poca agua ente xunu y setiembre y con 21 oC de media veraniega y 4 oC de media iverniza.
Les rexones del sur y el suroeste de Marruecos tienen clima semiárido. Cayen ente 250 y 350 mm d'agua y les temperatures nun varien demasiáu al respective de les de la zona central, más estremaes nel interior. En Agadir, na mariña, cayen 224 mm en 35 díes y apenes llueve ente xunu y agostu, con temperatures que bazcuyen d'iviernu a branu ente 8 y 26 oC. En Marrakech cayen 281 mm en 59 díes, con medies máximes pel branu que superen los 36 oC y máximes absolutes de 49 oC.
Al sur del Atles, el clima faise más secu. En Uarzazate, a 1.150 m d'altitú, cayen 112,2 mm añales en 33 díes, con medies máximes de 37 oC en xunetu y agostu, y mínimes de 17 oC n'avientu y xineru. En Merzouga cayen menos de 50 mm añales, con mínimes de 2 oC en xineru y máximes de 41 oC en xunetu.
Hidrografía
miniaturadeimagen|[[Banzáu de Youssef Ibn Tachfin na provincia de Tiznit.]] Los ríos más importantes son el ríu Oum Er-Rbia y el ríu Sebú, que desagüen nel océanu Atlánticu, y el ríu Muluya, que desagua nel Mediterraneu.
Yá que el centru del país ye bien montascosu, los ríos dirixir escontra los trés aguaes que les arrodien, l'atlántica, la mediterránea y la presahariana. Nesta postrera solo atópase un ríu relevante, el ríu Ziz, col so afluente'l ríu Rheis, que sume nel desiertu, n'Arxelia.
Na aguada mediterránea destaca'l ríu Muluya (Moulouya), la mayor cuenca hidrográfica de Marruecos, nel que se construyeron dos preses, que dan llugar al banzáu de Mechra Homadi (1957) y al banzáu de Mohamev V (1967). Tien como afluente'l ríu Za.
Montserrat Colldeforns
María Montserrat Colldeforns i Sol, ye una política española, Diputada por Barcelona. Miembru del Grupu Parllamentariu Socialista del Congresu.
Xeografía de Marruecos
Hidrografía
A lo último, al sur del Atles atopa'l ríu Draa, el más llargu, con más de 1.000 km, qu'encadena una serie d'oasis y kasbahs, y desagua nel Atlánticu.
Tocantes a los banzaos de Marruecos, construyéronse en redol a 140 de grandes dimensiones, na so mayor parte pal regadío, y el proyeutu ye construyir unu o dos grandes banzaos al añu hasta algamar el millón d'hectárees de regadío.
Montserrat Colldeforns
Actividá Profesional
de la Comisión d'Economía y Facienda
Euphorbia heterophylla
La Euphorbia heterophylla Linneo, 1753, ye una planta herbal de la familia de les euforbiacees
Distribución xeográfica
Sinaloa, Sonora, Jalisco, Querétaro hasta Yucatán. En Querétaro nel conceyu de Cadereyta, en carba xerófilu.
Esta planta arrobinóse al Sur y Sureste d'Asia, convirtióse nuna maleza n'India y Tailandia, na qu'invadió los campos d'algodón y otros terrenes de productos agrícoles.
Introducida con fines ornamentales, arrobínase rápido, convirtiéndose nuna visión común a los llaos de les carreteres y caminos rurales.
Descripción
Ye una especie abondosa, qu'algama los 30 a 50 cm d'altor, tarmu simple, con zusmiu llechiento; fueyes heterófilas; flores amarellentaes, pequeñes, con bráctees.
Les fueyes nel estremu superior del tarmu, cerca del ciato, tienen un llamativu color coloráu escarlata. Les fueyes son lobulaes de 4-7 cm de llongura por 1,5-3 cm d'anchu.
El tarmu exuda una cazumbre de color blancu llechientu tóxicu. Los ciatios o falses flores, alcuéntrase en grupos a la cabeza del pie y son de color mariellu verdosu. Nun tienen pétalos, el color coloráu que formen parte de les fueyes nueves por coloración. Los frutos son pequeños, segmentáu en cápsules.
Esta planta de cutiu pierde'l so color cuando se crecer como una meruxa montesa. Ye resistente a les yerbicíes.
Nome común
Casalina y catalina en Jalisco; contra yerba en Sinaloa; habonk-aak, habon-kax, habontey-tianguis en Yucatán; picachalih en Sonora.
Usos
En Quintana Roo y Yucatán, usar pa sanar los granos. Col látex llechientu de la planta, fáense "buches" pa curar los fogajes o s'apliquen unes gotes d'esti látex sobre los granos, les úlceres, la erisipela, el mal de los güeyos y les verrugues. Amás, puede usase tola planta en fervinchu pa llavar les feríes y aplicar baños contra la sarna. Les fueyes en decocción emplegar pa baxar la inflamación y úsase el látex, estrayíu de los tarmos y fueyes, serenaos y refregaes, como antisépticu urinariu.
Proverbios españoles
Munchos son observaciones acuñaes pola esperiencia coleutiva a lo llargo del tiempu, con temes que van dende la meteoroloxía hasta'l destín invariable y fatalista d'esistencia. Constitúin el bagaxe cultural del pueblu en tiempos nos que la tradición oral pasaba la sabiduría popular d'una xeneración a otra.
Euphorbia heterophylla
Usos
Pal sieglu XX, Maximino Martínez señalar como curatible de les enfermedaes exantemáticas. Narciso Souza refier: "el so látex ye emplegáu externamente contra la erisipela".
Proverbios españoles
La primer antoloxía de refranes, Proverbios que dicen les vieyes tres el fueu, foi escrita nel sieglu XV por Íñigo López de Mendoza, Marqués de Santillana. Nesi mesmu sieglu, un anónimu y eruditu autor compunxo una glosa en llatín con munchos d'ellos (Seniloquium). Los refranes esmalten la llingua de los personaxes de La Celestina de Fernando de Rojas.
Euphorbia heterophylla
Taxonomía
Euphorbia heterophylla describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 453. 1753. Euphorbia: nome xenéricu que remanez del médicu griegu del rei Juba II de Mauritania (52 a 50 e. C. - 23), Euphorbus, nel so honor – o n'alusión al so gran banduyu – yá que usaba médicamente Euphorbia resinifera. En 1753 Carlos Linneo asignó'l nome a tol xéneru.
Proverbios españoles
Nel sieglu XVI, Juan de Valdés (Diálogu de la llingua) allabó nellos la pureza del llinguaxe. Van Carauterizar tamién la fala de Sancho Panza en El Quixote de Miguel de Cervantes nel sieglu XVII.
Euphorbia heterophylla
Taxonomía
heterophylla: epítetu llatín que significa "con distintes fueyes". thumb|250px thumb|250px|Vista de la planta
Muscicapa striata
El ye una especie d'ave paseriforme de la familia Muscicapidae. Ye de pequeñu tamañu, con un llargor de 13,5 a 15 cm.
Hábitat
El papamoscas busca zones arbolaes onde los árboles preséntense pocu mestos y con espacios ente les sos cañes. Tamién en zones urbanes, campu abierto, güertos, cultivos, xardinos, etc. L'hábitat difier d'una a otra rexón d'Europa.
Dieta
El papamoscas gris aliméntase d'inseutos volantes, principalmente dípterus y himenópteros pero tamién lepidópteros, coleópteros...,etc. Tien una téunica de caza bien particular, atrapando a los inseutos al vuelu dende una caña qu'apodere'l so territoriu a la que volverá tres consiguir la presa, esto ye, realizando vuelos curtios. Los inseutos son cazaos nes cercaníes inmediates a los árboles, lo qu'esplica la necesidá de tener cañes esteriores llibres de fueyes sobre'l so territoriu. Frecuentemente caza dende un alambre del tendíu llétricu, una cuerda, una alambrada, un poste o un valláu. Más raramente, puede inxerir bayes de sabugu o otros arbustos.
Reproducción
thumb|left|Pitucu de papamoscas gris. thumb|left|Cuculus canorus canorus + Muscicapa striata La nidificación ye efectuada dende finales de mayu a finales de xunetu, dacuando hasta n'agostu pa les últimes niaraes. El nial, ta fechu de tarmos y raicillas seques y ye construyíu nos cuévanos de los árboles o más raramente en dalgún cuévanu mural, tando asitiáu a un altor bien variable. L'abertura del cuévanu tien de ser bastante ancha, lo qu'esplica que de cutiu les niaraes sían destruyíes por córvidos o royedores. Frecuentemente efectúen dos niaraes. El territoriu puede ser bien llindáu: de 0,2 a 1 hai.
Migración
Migratoriu transahariano. L'alimentación del papamoscas gris, convertir nun ave necesariamente migratoriu. Dexen Europa a partir d'agostu hasta mediaos d'ochobre pa establecese mientres l'iviernu n'África tropical, tantu en sabanes como en montes tropicales. La vuelta primaveral efectuar a principios de mayu. Los secaños de les últimes décades en Sahel y la desertización creciente provoca una mortalidá bien alzada nestes aves mientres les migraciones.
Población
Les poblaciones de papamoscas gris tán en decadencia casi en tola so área de distribución. Les causes d'esta decadencia nun son del tou conocíes, cabiendo suponer qu'ente elles s'atopen los secaños estremos de Sahel (seques n'África), los branos fríu y húmedu nes sos árees de reproducción, la desapaición nel paisaxe d'elementos tales como les sebes o vergeles, según l'empléu de plaguicidas nes güertes, son unes causes bien probables. El caltenimientu de los vieyos vergeles ye pos una de les midíes de caltenimientu favorables pa la especie. Tamién faen esmornia nes poblaciones d'esta especie la caza illegal realizada por pajareros.
Michelle Pfeiffer
Empezó la so carrera artística como convidada en programes de televisión, ente los que s'inclúin papeles pequeños nes series Fantasy Island y Delta House a finales de los 70's. Debutó nel cine en 1980 nel llargumetraxe The Hollywood Knights. Darréu, llogró reconocencia de la prensa y los críticos cola interpretación de papeles en películes como Dangerous Liaisons (1988), Casada con toos (1988), The Fabulous Baker Boys (1989), La casa Rusia (1990), Frankie & Johnny (1991), Percima de too (1992), Batman vuelve (1992) y The Age of Innocence (1993). El so interpretaciones facer acreedora de numberosos premios y gallardones, ente ellos un premiu BAFTA, un Globu d'Oru y un Osu de Plata.
Primeros años
Nació en Santa Ana (condáu d'Orange, California) y tien tres hermanos, Richard, mayor que Michelle; Dedee (actriz) y Lori (modelu) menores qu'ella. Ye d'ascendencia neerlandesa, alemana, irlandesa, sueca y suiza. El so primer salariu ganar sacando rellumu a les máquines d'aire acondicionáu que'l so padre iguaba. Na escuela siempres se portó como un mozu, según mesmes pallabres y nun llamaba l'atención de los rapazos. Años más tarde, foi la típica moza rubia que se saltaba les clases pa pasar les tardes colos sos amigos surfistas, tomando batíos y dalguna qu'otra droga na sablera. En 1981 casóse col tamién actor Peter Horton, del que se divorció en 1988. Dempués tuvo idilios con Michael Keaton, John Malkovich y Fisher Stevens, col qu'entamó una boda, atayándose por una infidelidá del actor. En 1993 adoptó a Claudia Rose, fía d'una enfermera que yá tenía cuatro fíos y que nun podía ocupase d'unu más. Darréu casóse col productor David E. Kelley, creador de Chicago Hope o Ally McBeal, con quien tuvo a John Henry (1994).
Primeros trabayos como actriz
Años más tarde y sofitada pol so peluqueru, presentóse y ganó el concursu de guapura “Miss Orange County”. Nel xuráu del certame había un cazador de talentos que lo contrató pa promovela, primero como modelu rodando anuncios publicitarios, y más tarde pa trabayar como actriz en series de televisión como “Delta House”, “Fantasy Island”, “Chips". Asina consiguió ser la moza guapa na so propia serie “B.A.D. Cats”, que duró solamente una temporada pol so baxu nivel d'audiencia.
Ente 1978 y 1981, participó tamién en dellos telefilms, siempres como actriz secundaria. En 1980 debutó pa la gran pantalla na cinta “Volver al amor”, xunto a Elliot Gould y Susannah York, nel rol de S. York cuando yera adolescente. Siguiéron-y dellos trabayos en diverses películes como “Charlie Chan and the Curse of the Dragon Queen” y “The Hollywood Knights”, siempres como actriz secundaria.
En 1982 interpretó un papel protagonista nel musical Grease 2, como Stephanie Zinone. La película foi un fracasu de crítica y públicu, lo único apreciable de la secuela foi Michelle, a la que nomaron a un premiu como meyor actriz debutante. Sicasí, debíu al fracasu d'esta cinta, l'actriz tuvo más d'un añu ensin trabayar.
1983-1989: ésitu y aclamación de la crítica
thumb|200px|left|upright|Michelle Pfeiffer en 1985. Tres dellos años d'interpretar roles de repartu y frecuentes apaiciones en televisión como convidada, Pfeiffer llogró amplia reconocencia pola so actuación na película de 1983 Scarface. Encarnó a Elvira Hancock, una muyer adicta a la cocaína, esposa de Tony Montana (Al Pacino); so la direición de Brian De Palma.
Dempués d'intervenir nesta película toes los papeles que-y ufiertaben yeren de muyer fría y calculadora, pero ella optó por unu totalmente opuestu, la doncella encantada por un maleficio na película d'aventures Ladyhawke (1985) de Richard Donner xunto a Matthew Broderick y Rutger Hauer. Tres l'ésitu d'esta y la so anterior película, a la nueva actriz yá-y llovíen les ufiertes, yá yera una actriz a la que la xente reconocía pero de la qu'inda non s'aprendieron el nome.
En 1985 foi la protagonista femenina de Cuando llega la nueche de John Landis. Comedia que protagonizó xunto al novel actor Jeff Goldblum. Un añu dempués ye dirixida por Alan Alda na comedia Duce Llibertá” compartiendo cartelu con Michael Caine y Bob Hoskins.
Vuelve a la televisión pa protagonizar dellos telefilms y yá en 1987 convirtióse nuna de los trés bruxes qu'acoraden al demoniu na comedia fantástica The Witches of Eastwick xunto a Jack Nicholson, Cher y Susan Sarandon. L'enorme ésitu de la película fizo que Pfeiffer fora una de les actrices más solicitaes de la dómina.
En 1988 llogró la so primer nominación de seis consecutives a los Globu d'Oru por Casada con toos de Jonathan Demme, una esbarriada comedia sobre la mafia que la protagonizada tamién por Matthew Modine y Alec Baldwin. La película foi un ésitu moderáu pero sirvió por que grandes direutores apreciaren que tres esi estraordinariu físicu escondíase una actriz de talentu. El so siguiente filme, inda en 1988, foi'l thriller Tequila Sunrise xunto a Mel Gibson y Kurt Russell. Pero ye Les rellaciones peligroses de Stephen Frears la película que realmente la asitia ente les meyores actrices de la década, ganando dellos premios pola so interpretación y siendo nomada per primer vegada a los Premiu Óscar como meyor actriz secundaria. Nesta cinta acompañar Glenn Close y John Malkovich, formando'l tríu protagonista y Uma Thurman y Keanu Reeves dos actores casi debutantes, como parte de la magnífica repartida.
1989 sería l'añu nel que Pfeiffer ganó tolos premios que s'otorgaron a la meyor actriz sacante'l Premiu Óscar pola so participación en The Fabulous Baker Boys del debutante Steve Kloves, onde daba vida a una cantante de salón acompañada polos pianos de los hermanos Baker, interpretaos por Jeff Bridges y Beau Bridges hermanos na vida real.
1990-2005: reconocencia internacional
thumb|right|200px|Pfeiffer en 1990 En 1990 protagoniza xunto a Sean Connery, La Casa Rusia de Fred Schepisi, una película d'espíes pola que ye nomada per tercer vegada a los Globu d'Oru. Nella da vida a una ama de casa rusa infiltrada nuna trama d'espionaxe. Un añu dempués, vuelve coincidir con Al Pacino en Frankie y Johnny de Garry Marshall. Cuarta nominación a los Globu d'Oru. Nesta película interpreta a una camarera pocu curiosa que nun cree nel amor nin nes segundes oportunidaes.
En 1992 da vida a Catwoman na segunda entrega de les aventures de Batman en Batman Vuelve de Tim Burton xunto a Michael Keaton y Danny DeVito. Ye considerada la meyor Catwoman de la historia, y convertir na actriz, xunto con Julia Roberts, meyor pagada de Hollywood. Años dempués, diría que "esta película yera la so favorita". Dempués vendría la so tercer nominación a los Premiu Óscar y quinta a los Globu d'Oru, por Percima de too” de Jonathan Kaplan: un drama interracial nel que trabaya con Dennis Haysbert y el so memorable papel y última nominación a los Globu d'Oru, pol so trabayu pa Martin Scorsese en The Age of Innocence. Pa munchos unu de los meyores trabayos de l'actriz y tamién unu de los menos valoraos. Na película formaba tríu protagonista con Daniel Day-Lewis y Winona Ryder.
Volvió trabayar con Jack Nicholson en “Wolf” de Mike Nichols, una nueva versión del mitu del home llobu, pocu entendida pero bien esitosa. En 1995 tuvo una taquillada con Dangerous Minds onde interpreta a una "ex marine" que trabaya como profesora d'un grupu de mozos problemáticu. Especializar en comedies romántiques primero en Íntimu y personal de Jon Avnet, xunto a Robert Redford y depués en Un día inolvidable de Michael Hoffman xunto a George Clooney de la que tamién foi productora executiva. Ente estos dos comedies realizó un pequeñu papel pa “Feliz cumpleaños, amor mio”, película menor na que trabayó porque'l so home yera'l productor.
Siguió como productora pa los sos siguientes trabayos, A Thousand Acres, drama rural protagonizada pola so amiga Jessica Lange, dambes actrices declararen en más d'una ocasión el deséu de poder trabayar xuntes. Este foi quiciabes unu de los sos postreros grandes papeles dramáticos pol cual collechó dellos premios, pero que l'academia escaecer de nomar.