cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
L'Ametlla del Vallès
El Fin de la Baronía
A too esto siguió una dómina de bonanza en L'Ametlla, que les families más adineraes del pueblu aprovecharon pa construyir grandes masías. Les más importantes remodelaciones de la dómina facer nel Mas Draper, los dos Mas Xammar (unu d'ellos tresformáu en 1908 por M. J. Raspall a instancies de Joan Millet i Pagès, hermanu de Lluís Millet i Pagès, cofundador y direutor del Orfeón Catalán) y el Mas Plantada. Otra bona amuesa d'esta bonanza fechar en 1679, cuando decide construyise una nueva ilesia, siendo rector de la parroquia Mosén Joan Santmartí, llegáu a L'Ametlla en 1670.
A partir del 1730, la parroquia pasó a alministrar los sos propios ingresos y ente 1701 y 1711 edificóse'l Santuariu de Puig-Graciós, onde s'instaló la imaxe mariana qu'hasta entós taba na parroquia de Montmany.
Millet Park (Mas Xammar de Dalt) Mientres el sieglu XVIII, una de les prerrogativas que perdieron los pueblos de la Baronía de Montbui foi l'alministración de xusticia, polo que cualquier pleitu tenía que ser xulgáu en Granollers, Mataró o Barcelona según la importancia d'este. Tamién foi un sieglu onde la inflación foi bien importante, como lo demuestra que'l trigu y la cebada amontaríense de preciu alredor d'un 290%. A finales d'esti sieglu, por causa de la Revolución francesa, empiecen a apaecer apellíos d'orixe francés nel pueblu, fechu que demuestra la llegada d'inmigrantes del país vecín.
L'Ametlla como Conceyu
El 23 de xunetu de 1835 publicóse un Decretu Real que decretaba la disolución de les instituciones medievales y obligaba a les sos parroquies a constituyise en conceyos independientes. El 24 d'ochobre de 1835, los mayores contribuyentes de L'Ametlla axuntar pa escoyer el primer Conceyu Particular de L'Ametlla. L'aplicación túvose que retardar por cuenta de la I Guerra Carlista, que nesos años azotaba'l país. El primer Conceyu constituyóse oficialmente'l 27 de xineru de 1843.
Adulces la situación foi ameyorando, anque hubo ciertos tropezones, como la plaga de filoxera qu'azotó los viñeos que daquella se cultivaben nel conceyu.
Delles amueses de les meyores que se producíen fueron la concesión del estancu (1832, abiertu dos años dempués), el reló públicu adosáu al campanariu (1857), el serviciu de cartería adscritu a la estafeta de la Garriga (1858), la Hermandá de San Sebastián (Germandat de Sant Sebastià) (1862) y el suministru d'agua vivo a los principales llares (1890). A mediaos del sieglu XIX ameyoraron les comunicaciones gracies a la carretera trazada pola Diputación (l'antigua N-152 y actual C17) y los dos llinies de ferrocarril (Barcelona-Granollers en 1854 y Barcelona-Sant Joan de les Abadesses en 1857).
Sieglu XX
Col sieglu XX llegaron les primeres families de braniantes, lo que provocó una crecedera urbanística que foi modelando'l pueblu tal que lu conocemos anguaño, con un aire señorial y de ciudad jardín, y dexando un notable legáu arquiteutónicu modernista y post-modernista. El primer foresteru que decidió afincase en L'Ametlla foi'l doctor Grífols, que construyó la so casa delantre del qu'agora ye'l parque. Destacar la creación de la Societat Coral Lo Lliri (1904), la inauguración de la Sala-Teatre y el Café (1906), el primer serviciu telefónicu (1910), la enerxía llétrica (1915) y el Fútbol Club l'Ametlla (1924).La Dictadura de Primo de Rivera del 1923 al 30 y la Segunda República Española pocu afectaron a esta crecedera.
Dempués llegó la Guerra Civil Española (1936-39), coles sos turbies remortines, como l'asesinatu de de dos de los miembros más representativos de la Xunta xestora que s'encargaba de L'Ametlla. Mientres estos años el conceyu acuñó delles monedes, como les de 25 céntimos (de latón), o les de 50 céntimos y una peseta (d'aluminiu). La Ilesia foi convertida nel centru de distribución del Sindicatu Agrícola que funcionó mientres la dómina. Tamién s'establecieron los mercaos selmanales de los miércoles y qu'anguaño se celebren los vienres.
Na dómina franquista cabo destacar la construcción d'un parvulario, la urbanización del Passeig, l'abertura de la farmacia (1949), la biblioteca (1954), les nueves campanes parroquiales (1956), el parque municipal (1957), les piscines de Can Arenys (1961) y el serviciu llétricu a Puig-Graciós (1970).Pa intentar solucionar los problemes d'agua, construyéronse mines y, inclusive, un banzáu, iniciatives toes d'escasu ésitu por cuenta de la orografía y que podemos atópase na zona del Pla del Verder. Como diz Eugeni Xammar, con trés cuartos de sieglu fueron abondos por que naciera, creciera y fixérase un centru de veranéu.
Munchos d'estos primitivos braniantes afitaron anguaño la so residencia en L'Ametlla.
De la dómina de la transición y los sos años posteriores cabo destacar el gran aumentu de población (oficial) qu'hubo, de los 1431 habitantes de 1970 a los 7111 de 2004. Tocantes a infraestructures cabo señalar l'accesu a L'Ametlla dende la C17 y el centru comercial y d'ociu Sant Jordi.
Símbolos
L'escudu de L'Ametlla definir pol siguiente blasón:
Foi aprobáu pol conceyu'l 21 de xunu de 1989 y publicáu nel DOGC el 28 del mesmu mes. L'almendra (ametlla en catalán) ye un símbolu parlante y la cruz y los cuatro barras faen referencia al fechu de que'l pueblu foi «cai de Barcelona».
Mábel Lara
Mábel Lorena Lara Dinas ye una presentadora de noticies, periodista y comunicadora colombiana. Lara ganó seis Premios India Catalina y un premiu TVyNovelas pol so trabayu en Noticies Caracol, y un Premiu Simón Bolívar de Periodismu pol so llabor en Telepacífico.
Carrera
Lara nació en Puertu Tejada, Cauca, pero a la edá de seis años camudar a Cali, nun principiu estudiaría Derechu, pero'l so madre encamentar a que se fora pola Comunicación. Empecipió'l so trabayu en Caracol Radio, como reportera deportiva, en 2002, depués, ingresó a Telepacífico, como presentadora-reportera, del programa cultural El nuesu Heriedu, onde recoyía les histories de vida de los habitantes de la Rexón Pacífica. Gracies a esi espaciu cultural llogró un Premiu Nacional de Periodismu Simón Bolívar. thumb|180px|Lara mientres una entrevista pa Global Goals Forum.|esquierda Depués de cuatro años en Telepacífico Mábel ingresa a Noticies Caracol en 2008, pa presentar la emisión de la fin de selmana. Darréu tuvo de llunes a vienres a mediudía, depués con Juan Diego Alvira, conducía la primer emisión del noticieru. En 2013 ingresa al programa de radio d'opinión Mañanes Blu de Blu Radio, alternando con Noticies Caracol, hasta empiezos de febreru de 2016, cuando dio a conocer por aciu les sos redes sociales, el so retiru de Noticies Caracol, anque dixo que esporádicamente va faer informes pal noticieru dende Cali.
Dirixó Blanco y negru y Vive Cali dambos en Blu Radio, coles mesmes dende Cali, faía parte de la emisión del mediu día de manera ocasional, xunto a Mónica Jaramillo y Vanessa de la Torre. En marzu de 2017, dempués de nueve años, fixo definitiva la so salida tantu de Caracol Televisión como de Blu Radio, pa dedicase a nuevos proyeutos, pero nun foi hasta'l 15 de marzu cuando se despidió de l'audiencia.
Dende'l sábadu 19 d'agostu de 2017, va ser la nueva presentadora de Noticias Uno y de Cróniques de Sábadu, formando asina parte del nuevu Sistema Informativu Canal 1.
Vida personal ya imaxe pública
Mábel graduar del Colexu Tulio Enrique Tascón de la Seccional Cali de la Universidá Llibre (Colombia), en 1997. Fixo estudios cimeros en Comunicación social na Universidá Santiago de Cali. Mábel Lara ta casada col productor de televisión César Galvis, tienen un fíu llamáu Luciano Galvis Lara quien nació nel 2013. Lara confesó la so almiración por Oriana Fallaci y Barbara Walters, lo mesmo que de Carmen Aristegui y Hala Gorani.
Mábel tamién amosó'l so sofitu al grupu afrocolombiano con campañes publicitaries y televisives, amás trabaya en proyeutos de desenvolvimientu social nel norte de Cauca y ta venceyada a programes d'ayuda a moces pandilleros y madres cabeza de familia, según tamién encabezó proyeutos sociales con llabradores y muyeres indíxenes del Cauca, trabayando en temes de comunicación. En 2017, Mábel convertir n'embaxadora de la Teletón en Colombia, compartiendo cargu con Andrea Serna, Jorge Alfredo Vargas y Felipe Arias.
NGC 79
NGC 79 ye una galaxa elíptica alcontrada na constelación d'Andrómeda.
Louvetot
Louvetot ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Márcia Imperator
Biografía
Márcia Maria Imperator nació na ciudá de Bela Vista do Paraísu, nel estáu sureñu de Paraná, Brasil. Antes de dedicase a la industria del cine porno y del espectáculu, empezó como ayudante nuna granxa, llimpiadora, ñeñera, camarera y ayudante de cocina. Empezó la so carrera artística en 2003 la serie risible Rapiega Total, qu'emitía la canal de televisión Red Globo. Empezó a ganar presencia televisiva al apaecer nel show televisivu de Sérgio Mallandro y nel programa Eu Vi na TV de João Kléber de RedeTV, presentando'l segmentu llamáu Test de fidelidá.
Dempués del final del programa en 2005, Imperator entró na industria del cine porno cola película Fidelidade à prova, que sería la primera de los sos 22 películes rodaes na so carrera. Darréu, rodaría más pa la productora pornográfica Brasileirinhas.
Imperator sirvió tamién de modelu pa revistes masculines como Premium y Ele & Ela. Na actualidá, Márcia vive na ciudá de Florianópolis colos sos trés fíes.
Dicrostonyx exsul
Dicrostonyx exsul ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel oeste y el suroeste d'Alaska nos Estaos Xuníos.
Provincia de Salamanca
thumb|300px|D'arriba a abaxo y d'esquierda a derecha: Castiellu de [[Puente del Congosto, Miranda del Castañar, dehesa del Campo Charro, torre del homenaxe del Castiellu d'Enrique II de Ciudad Rodrigo, les arribes del Dueru n'Aldeadávila de la Rivera, les catedrales de Salamanca, Montemayor del Río, la ilesia de Candelario y el Pozo de los Humos.]] Salamanca ye una provincia llionesa, nel suroeste de la Comunidá Autónoma de Castiella y Llión.
Ye una de les nueve provincies qu'encadarmen Castiella y Llión. Llenda al norte cola provincia de Zamora, al noreste con Valladolid, al este cola provincia d'Ávila, al sur cola de Cáceres y al oeste con Portugal. Na dixebra provincial de 1833, adscribióse a la rexón del Reinu de Llión. La so superficie xeográfica ye de 12.336 km², lo que conviértela na tercer provincia de Castiella y Llión dempués de Llión y Burgos. L'altor mediu de la provincia ye de 830 m sobre'l nivel del mar.
Grana Palynologica
Grana Palynologica (embrivíu Grana Palynol.) foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse Suecia dende l'añu 1948 hasta 1969, col nome de ''Grana Palynologica; an International Journal of Palynology. Stockholm''. Foi sustituyida nel añu 1970 por Grana; an international journal of palynology.
Provincia de Salamanca
Anguaño (INE 2005), la provincia cunta con 352.414 habitantes, de los que 160.331 (un 45%) vive na capital, Salamanca, allugada a orielles del ríu Tormes. Hai 362 conceyos na provincia, de los que más de la metá tienen una población inferior a los trescientos habitantes (ye la segunda provincia española con respeutu al númberu de conceyos, per darrera de Burgos). Los conceyos más poblaos de la provincia son, a parte de la capital, Béjar, Ciudad Rodrigo, Santa Marta de Tormes, Peñaranda de Bracamonte, Guijuelo, Alba de Tormes, Vitigudinu y Villoria.
Historia
Pa la so conquista los romanos tuvieron d'afrentase a los Vettones, d'ún xeitu progresivu, les bregues entamaríen sobro'l 193 e.C. pero l'anexón total afecharíase hacia'l 125 e.C demientres les Guerres Lusitanes. Demientres la dominación romana la Provincia taba adscrita a la Provincia Romana de Lusitania y una pequeña parte a la Tarraconense. A lo llargo la dómina en que formó parte del Imperiu Romanu la población alquirió'l llatín como llingua madre, la relixón cristiana impúsose so les demás, asumiéronse los xeitos d'agricultura de los romanos y les sos lleis.
L'arribada los visigodos significó cambeos nes clases dominantes, sicasí, malapenes sintiéronse ente'l pueblu llanu. D'esta dómina nun fincaren grandes construcciones, mas aportaren restos como los cagüercos de piedra que pueden vese sobremanera na zona oeste de la provincia, na zona de Ciudad Rodrigo y na de Vitigudinu, destacando "La Colmenera" nel Sufreralieḷḷu. L'arribada de los visigodos supunxo, sicasí, una aceleración nel procesu de ruralización qu'aniciárase demientres l'Imperiu romanu. Esti declive urbanu continuó cola dominación musulmana, al nun tener el territoriu d'interés estratéxicu, militar o económicu.
En 1833 la dixebra alministrativa de Javier Burgos significó'l desaniciu de los conceyos dando orixe a la organización d'anguaño de partíos xudiciales y conceyos. La Provincia de Salamanca, vió amenorgada la so estensión de 14.532 km² a 12.336 km² y fincó dixebrada n'ocho partíos: Salamanca, Béjar, Ciudad Rodrigo, Peñaranda de Bracamonte, Vitigudinu, Alba de Tormes, Lledesma y Sequeiros.
En 1936, el bandu Nacionalista triunfa na provincia.
En 1968 suprímense los Partíos Xudiciales d'Alba de Tormes, Lledesma y Sequeiros.
Comarques
Enantes de la reorganización provincial de Javier de Burgos en 1833 diversos conceyos de la comarca del Altu Tormes pertenecieron a la provincia de Salamanca.
Mancomunidaes
Los conceyos agrúpense en mancomunidaes pa xestionar servicios tales como l'augua o la puxarra. Un mesmu conceyu puede pertenecer, al empar, a estremaes mancomunidaes.
Éstes son les mancomunidaes rexistraes nel Ministeriu d'Alministraciones Públiques:
Enllace esternu: Mancomunidaes de la provincia de Salamanca
Partíos Xudiciales
La provincia de Salamanca alcuéntrase anguaño dixebrada en 5 Partíos Xudiciales magar qu'antiguamente foron más cuyos escudos componen l'escudu provincial. Estos partíos son:
L'escudu de la Diputación Provincial, consideráu como escudu de la provincia, compónse polos escudos d'estos 5 conceyos.
Partíos xudiciales y conceyos que los componen
Llingua y cultura
La llingua falada mayoritariamente na provincia ye'l castellán, pero con una fondera y arraigonada influyencia del llionés en Les Arribes, El Rebollal, y las Sierras de Béjar y Francia. En total, nun más de 1.900 presones falen llionés na provincia. Ye de solliñar la presencia del gallegoportugués nel conceyu de La Alamedilla.
Musicalmente en Salamanca tócase la chifla llionesa en cuasi toles comarques, sacante nes más al este onde tócase la dulzaina.
Fiestes
En la ciudá de Salamanca y arredolaes celébrase'l llunes d'auguas el llunes siguiente al llunes de Pascua.
Sarceaux
Tien una población de y una superficie de  km².
Clotilde Fonseca Quesada
Clotilde Fonseca Quesada foi la Ministra de Ciencia y Teunoloxía mientres el gobiernu de Laura Chinchilla nel periodu 2010 - 2014. Foi designada'l 8 de marzu de 2010 y caltuvo'l cargu hasta'l 11 de febreru de 2014, depués deanunciar el so arrenunciu.
Educación
Graduóse en 1976 na Universidá de Costa Rica, ónde llogró una Llicenciatura en Lliteratura Inglesa. Darréu llogró un Posgráu en Comunicación Coleutiva de la Universidá de Navarra n'España. Más tarde, en 1992, llogró un máster n'Alministración Pública con énfasis en Política Educativa y Teunolóxica.
Amás, en 1988 realizó un cursu llibre sobre llinguaxe LOGO y la so aplicación na educación del Media Lab del Institutu Teunolóxicu de Massachusetts.
Esperiencia Profesional
En 1992 fungió como Direutora Executiva de la Fundación Omar Dengo. Más palantre, en 1994, llogró'l cargu de Presidente Executiva nel Institutu Mistu d'Ayuda Social. En 1996 tornó a la Fundación Omar Dengo, nuevamente como direutora executiva. Pal periodu de gobiernu de Laura Chinchilla, foi Ministra de Ciencia y Teunoloxía.
Amás, trabayó como consultora pal Programa de les Naciones Xuníes pal Desarrollu, la Comisión Centroamericana d'Ambiente y Desarrollu y pal AID-Bancu Centroamericanu d'Integración Económica.
Lucy (Sena Marítimu)
Lucy ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristina Merchán
Cristina Merchán (Caraques, Venezuela, 24 de xunetu de 1927 - París, Francia, 4 de febreru de 1987 foi una ceramista y pintora venezolana. Los sos primeros pasos al mundu del arte dar na pintura estudiando en 1951 en educación visual na Universidá de Guadalaxara, Méxicu.
Biografía
En 1951 realizó estudios d'Educación Visual na Universidá de Guadalaxara, Méxicu.
Ente 1954 y 1957 estudió na Escuela d'Artes Plástiques y Aplicaes con Miguel Regueru.
En 1957 llogró'l Premiu Nacional d'Artes Aplicaes del XVIII Salón Oficial. Dempués d'esto, aprendió'l manexu del gres con Francesc Albors y Josep Llorens Artigas en Barcelona (España, 1958-1961). Foi nesi precisu momentu qu'afaya la so pasión pola cerámica y decide alternar la so estadía ente Barcelona, Caraques y París.
Ente 1958 y 1960 recibió la beca de la Fundación Mendoza y ente 1964 y 1966 llogró la beca de la Fundación Fina Gómez.
En 1962 espunxo colectivamente na Esposición internacional de cerámica” de Buenos Aires, "Venezuelan Pottery” (Musem of Contemporary Crafts, Nueva York, 1963) y en Salar Mares (Barcelona, España, '1964).
En 1965 exhibió en Cerámica contemporánea” en Francia y tamién la serie Los bichos, animales fantásticos que representó una esperimentación escontra la cerámica escultórica. Participó como artista convidada en “Artesanos del norte” n'Alemaña y na I, II ya III Bienal Internacional de Cerámica d'Arte de Vallauris en Francia, onde la so obra foi reconocida.
Foi una de les integrantes de les “Internationales Kunsthandwerk” n'Alemaña y foi convidada d'honor nel Salón d'Arte Actual (Muséu d'Artes Decoratives, Barcelona, España, 1969).
En 1980 espunxo en “Cien pieces negres” en París. A partir de clásiques vasija utilitaries realizó ciertes formes ovoides pintaes con esmaltes satinados y mate pa llograr tonos monocromos y quemaes a altes temperatures.
Llogró crear el so propiu taller nel garaxe del hotel priváu de Fina Gómez en París, ciudá onde s'estableció hasta la so muerte en 1987.
De Merchán atópense, na coleición GAN, Vasía (gres torniáu con incisiones y esmaltes con óxidu) y Bol de gres (torniamientu con esmaltes mariellu ocre y verde).
Coleiciones
Bancu MercFantil, Caraques / GAN / Muséu de la Publicidá y les Artes Decoratives, Muséu del Louvre, París MER 816
Thiago Galhardo
Thiago Galhardo ye un futbolista brasilanu.
James Remar
Remar interpretó dellos personaxes de villanos. Destaquen les sos actuaciones en 48 Hrs. (1982), Cotton Club (1984) y El Phantom (1996).
Otres películes nes que participó son: El clan del osu cavernario, Drugstore Cowboy, Fear X, Boys on the Side, Hellraiser: Inferno, The Quest, Wedlock, Tales from the Darkside: The Movie, Blade: Trinity, 2 Fast 2 Furious, The Girl Next Door, Psycho, Quiet Cool y Mortal Kombat: Annihilation
Remar tamién cunta con una gran cantidá d'apaiciones estelares en series como: Miami Vice, Hill Street Blues, Jericho, Third Watch, Justice League Unlimited, Battlestar Galactica y The X-Files, ente otres.
Remar ta casáu y tien dos fíos.
Sées
Sées ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
James Remar
Trabayó na serie Dexter como Harry Morgan, el padre de Dexter.
Xichón (parroquia)
Xichón ye una parroquia del conceyu asturianu de Cangas del Narcea. Formada poles llocalidaes de: El Cotu, Xichón y Vidal.
Asitiamientu
Xichón ye ún de los pueblos más grandes del conceyu de Cangas del Narcea, allugáu al sur del mesmu, a unos 30 quilómetros de la capital conceyil. Ta formáu por más d'una ventena de cases. Rescampla polos sos paisaxes, yá que'l propiu nucleu ta inxertu en metanes d'una impresionante naturaleza. Rescampla'l picu Caniechas (1924 metros, el segundu más alto de Cangas). Puen alcontrase fayeos y carbayeres. La so orografía ye escarpada anque'l pueblu nun ye mui pindiu. Otres cumes de la estaya son la del Padrón, el Xiplo, La Nevera, El Rebochaz, La Matina, La Filtrosa, Reconco y Chauchina. Nestos dos caberos alcuentrense delles llagunes.
Tien una población de.
Economía
Bayura de ganáu bovín y agricultura.
Climatoloxía
El so clima carauterízase por un iviernu perfríu, yá que ta a más de 1100 metros d'altura. N'iviernu danse temperatures inferiores -10ºC. Prodúcense grandes nevaes que lleguen a superar el metro d'altura. Les máximes añales suelen dase en xunetu y agostu, con máximes al rodiu de 28ºC. Les precipitaciones son abondantes, suelen sobrepasar los 1000 mm añales.
Historia
La historia d'esti pueblu ta marcada en parte pola economía minera qu'entá sobrevive nes cercaníes del pueblu. Equí tuvo afincada la empresa Antracitas de Gillón S. A.
Bohonal de Ibor
Bohonal de Ibor ye un conceyu español na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura. Asitiar ente'l ríu Tajo (norte) con bona parte del so términu somorguiáu sol banzáu de Valdecañas, el ríu Gualija (esti) y el ríu Ibor (oeste). Ye unu de los cinco pueblos que tres la creación de les Comunidaes Autónomes pasaron a denominase en xunto Los Ibores. Na actualidá pertenez a la mancomunidá del Campu Arañuelo.
Símbolos
left|120px|Escudu de Bohonal de Ibor
L'escudu heráldicu de Bohonal foi aprobáu por aciu la "Orde de 17 d'abril de 1995, pola que s'aprueba l'Escudu Heráldicu y la Bandera Municipal, pal Conceyu de Bohonal de Ibor", publicada nel Diariu Oficial d'Estremadura el 20 d'abril de 1995 y aprobada pol Conseyeru de Presidencia y Trabayu Joaquín Cuello, depués d'aprobar espedientes el conceyu'l 27 de xunu de 1994 y el 10 de xineru de 1995 y emitir informes el Conseyu Asesor d'Honores y Distinciones de la Xunta d'Estremadura el 8 de payares de 1994 y el 7 de marzu de 1995. L'escudu defínese asina:
Llocalización
El términu municipal de Bohonal de Ibor tien les siguientes llendes:
Clima
D'alcuerdu a los datos de la tabla de siguío y a los criterios de la clasificación climática de Köppen modificada Bohonal de Ibor tien un clima de tipu Csa (templáu con branu secu y calorosu).
Historia
Bohonal de Ibor formaba parte del Estáu de Miranda, na antigua provincia d'Ávila, en Castiella La Vieya. 1785 Según les Rellaciones de Floridablanca, yera una Villa de Señoríu Secular con Alcaldes Ordinarios y col nome de Boonal y que xunto con Candeleda, Berrocalejo, Puebla de Naciádos, El Gordu, Talavera la Vieya, Valdeverdeja y El Torrico formaben l'Estáu de Miranda de la provincia d'Ávila. A principios del sieglu XIX pasó a formar parte del poderosu Conceyu de Talavera de la Reina, pa volver a Ávila hasta 1833. A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional, pasando a formar parte de l'acabante crear provincia de Cáceres. Dende 1834 quedó integráu en Partíu Xudicial de Navalmoral de la Mata. Nel censu de 1842 cuntaba con 100 llares y 548 vecinos. Según les rentes del cleru en 1822 del Arzobispáu de Toledo nel Volume 84 dizse que "El cura de Bohonal de Ibor, nel arciprestalgu de Talavera de la Reina, diz que'l curato ye bonu en caza, lleña y bones agües. De lo demás tien que surtise de fora, por non tenelo en pueblu. Nun hai probes de puerta en puerta." Nel añu 1965 el so términu municipal amontar cola anexón de parte del términu de Talavera la Vieya, que sumió por cuenta de la construcción del Banzáu de Valdecañas.
Demografía
Bohonal de Ibor tuvo la siguiente evolución demográfica dende 1900:
Patrimoniu
N'honor de San Bartolomé, el nuesu Santu Patrón; celébrase'l día 24 d'Agostu. Construyida a finales del sieglu XV y principios del XVI, l'edificiu ye de granitu, tien una sola nave, dixebrada de la cabecera por un arcu de mediu puntu, polo que la bóveda tien dos tramos: de cañón y lunetos el primeru, y de paños el segundu. Los materiales diverxen d'unos sectores a otru, nuna zona predomina la mampostería irregular, ente que n'otres sobresalen los sillares llabraos de granitu. Consta de dos puertes llaterales sencielles y de mediu puntu, una espadaña asitiada a los pies llevantada sobre un podiu y sobre la corona una bola d'estilu herreriano con una cruz de fierro nel so estremu, que-y apurre cierta guapura y harmonía. Nos años 20 del sieglu XX alzóse una torre na zona de la cabecera pa instalar nella'l reló nel añu 1924 y una campana. Esta construcción difier del restu edificáu mayoritariamente nel sieglu XVI. Tuvo un artesonado de madera nel pasáu, qu'entá se caltenía nel añu 1960, pero por cuenta del so mala traza sustituyóse por otru techu tamién de madera. Anguaño asitiáronse trés vidreres na so ventanes con motivos alegóricos a los santos. Atópase na archidiócesis de Toledo.
Ponte de les Siendes
Ruines Romanes d'Augustobriga
Templu romanu construyíu nel sieglu II dempués de Cristu, asitiáu sobre una plaza fuerte nel pueblu prerromanu de los Vettones. Pórticu d'un edificiu consideráu Curia (20,43 x 11,55 m) construyíu en granitu.
Atópase allugáu na marxe izquierda del ríu Tajo, sirve de Talaya al nuesu Pueblu apoderando'l Términu Municipal. Foi treslladáu piedra a piedra en 1963 dende Talavera la Vieya (Augustóbriga), d'onde procede, hasta'l so allugamientu actual xunto a la carretera de Navalmoral de la Mata a Guadalupe. El so allugamientu ta na marxe izquierda del Ríu Tajo y dixebra el conceyu de Peraleda de la Mata con Bohonal de Ibor.
Ye conocíu como los Mármoles, yá que el estuco que lo cubrir asonsañaba al mármol, qu'entá güei puede vese nes columnes los restos del estucado. Cúntense diverses lleendes sobre estes ruines, y ye un distintivu pal nuesu pueblu y pal desapaecíu de Talavera la Vieya.
Sirve de reclamu turísticu pa les campañes de la Xunta d'Estremadura.
Estanque de les Cañás (cañaes). Asitiáu na paraxa del Pibor.
Ríu Ibor.
Festividaes
Patrón del Conceyu. Ye la fiesta del patronal del pueblu y celébrase el 24 y 25 d'agostu.
Les distintes Asociaciones participen y collaboren pal desenvolvimientu de Verbenes, Xuegos Populares y Misa y ofertorio con distintos dulces típicos y trabayos d'Artesanía realizaos por vecinos del conceyu.
Romería n'Honor a la Virxe de Guadalupe
Celébrase'l segundu fin de selmana de mayu. L'Asociación de Les Muyeres Bohonalas, entamen la romería n'Honor a la Virxe, cola realización d'una Misa campestre, degustación de dulces típicos como: floretas, perrunillas, rosques, prestiños, etc., y una llimonada, ufiertando pela tarde un baille, amenizado por Orquestes de la Zona.
Antroxu
Desenvuélvese siempres nel Miércoles de Ceniza, con degustación de sardines y torrendos na Plaza del Pueblu.
Cruz de mayu Quintos del Añu
Llevar a cavo la primer fin de selmana de mayu. Los quintos del añu pinten una cruz nes puertes de les moces casaderes. Llanquen na Plaza un tueru d'un árbol d'aproximao 5 metros d'altor a manera de cruz onde asitien na interseición una gran corona y afátase con plantes y flores. Costume que se remonten a la de los Vettones, que teníen como simbolo relixosu al Sol, y que güei ye lo que quedó como la corona. Falamos pos d'una cruz celta.
NGC 80
NGC 80 ye una galaxa lenticular alcontrada na constelación d'Andrómeda.
Luneray
Luneray ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Grana; an international journal of palynology
Grana; an international journal of palynology, (embrivíu Grana), ye una revista ilustrada con descripciones botániques que s'edita Suecia dende l'añu 1970 hasta agora, col nome de ''Grana; An International Journal of Palynology Including World Pollen and Spore Flora. Stockholm''. Foi precedida por Grana Palynol..
Cristina Montt
Cristina Montt foi una estrella chilena del cine mudu y de les primeres películes de soníu, que fizo la so carrera n'Estaos Xuníos.
Primeros años de vida
Nació en Chile en 1895 dientro de la bien conocida familia política Montt. El so tíu güelu Manuel Montt foi dos veces presidente de Chile. Otros dos tíos tamién fueron presidentes de la nación suramericana.
Cristina treslladar a Los Angeles y llegaría a faer amistá colos grandes nomes na industria de la filmográfica del so tiempu. Apaeció per primer vegada en películes n'Estaos Xuníos en 1924. Actuó n'aprosimao en 10 películes ente 1924 y 1938. Na mayoría los sos roles yeren bien pequeños.
El 5 de xunetu 1927, anunció'l so compromisu con Mario Morano. Él tamién yera d'una familia aristocrática d'América del Sur y trabayó na industria cinematográfico. El so romance empezó en Hollywood. El nome real de Morano yera Mario Albuquerque De Maranhoa. Yera fíu d'un xurista brasilanu. Morano llegó a los EE.XX. a principios de 1927 dempués de sirvir nel serviciu diplomáticu de Brasil. Los planes de la boda fueron atayaos apenes unos meses dempués, n'agostu. Cristina dicía que'l so temperamentu latíno nun faía aconseyable'l so matrimoniu.
Carrera
Trabayó pa la First National Pictures. La so carrera cinematográfica enllargar hasta finales de la década de 1930. Interpretó a La Infanta d'España en The Sea Hawk (1924) de Frank Lloyd, y retrató a la "Señorito González" en Rose of the Golden West, con Mary Astor. Los sos roles finales fueron "Suzie" de Sam Wood en Madam X (1937), y ensin los creitos en I'll Give A Million (1938) y Suez (1938).
Años posteriores
El 27 d'agostu de 1927, el compromisu de Cristina Montt y Mario Marano, dambos pertenecientes a importantes families de Suramérica, rompióse. Montt señaló que'l temperamentu de dambos faía qu'un posible matrimoniu ente ellos fora desaconsejable.
En xunetu de 1928 Christina Montt collaboró xunto a Al Jolson, Carmel Myers, y otros actores nun eventu de beneficencia a favor del United Jewish Appeal. Llevar a cabu nel Breaker's Club de Santa Monica (California).
En 1935 enfrentó cargos xudiciales na ciudá de Los Angeles por conducir n'estáu de ebriedad. En probando qu'apocayá sufriera un colapsu mental, el xuez dio-y una condena unviada de 30 díes.
Cristina Montt finó d'una falla coronaria en Hollywood, en 1969.
La Selle-la-Forge
La Selle-la-Forge ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bydgoszcz
Bydgoszcz (, Bromberg, en llatín: Bydgostia) ye una ciudá asitiada nel norte de Polonia, cerca de los ríos Brda y Vístula, con una población de 356 177 habitantes en 2010. Con una estensión superficial de 175,98 km² tien una densidá poblacional de 2032 hab/km²; ye capital del voivodatu de Cuyavia y Pomerania.
Bydgoszcz ye parte del área metropolitana de Bydgoszcz-Toruń xunto con Toruń, con solu 45 km de distancia ente sigo, y con un total de 850 000 habitantes aproximao.
Fundación
Bydgoszcz foi orixinalmente un asentamientu de pescadores llamáu Bydgozcya ("Bydgostia" en llatín); la ciudá foi'l centru neurálxicu pa les rutes de comerciu del ríu Vístula. Nel sieglu XIII foi gobernada por un "castellanu" (el señor del castiellu), mentáu per primer vegada en 1238. Bydgoszcz foi ocupáu polos Caballeros Teutones de 1331 a 1337 pa ser más tarde recuperada pol rei Casimiro'l Grande, quien garantizó los derechos de la ciudá ente los años 1346 y 1349.
Historia temprana
En 1629, cerca del final de la guerra polacu-sueca, la ciudá foi conquistada poles tropes sueques lideraes pol rei Gustavo II Adolfo de Suecia. Mientres los acontecimientos de la guerra la ciudá quedó dafechu destruyida. La ciudá foi conquistada por segunda y tercer vegada per Suecia en 1656 y 1657 mientres la Segunda Guerra del Norte.
Nos sieglos XV y XVI Bydgoszcz tuvo un significativu papel nel mercáu de maíz y de trigu, anque la invasión sueca detuvo por completu toa actividá comercial. En 1657 roblar nesta ciudá'l Tratáu de Bydgoszcz ente Xuan II Casimiro Vasa y Federico Guillermu I de Brandeburgu pa establecer una alianza ente la República de les Dos Naciones y la Dinastía Hohenzollern.
Bydgoszcz foi en 1772 anexonada pol Reinu de Prusia mientres la primer partición de Polonia, y foi rebautizada como Bromberg ya incorporada nel Distritu Netze en Prusia Occidental, de la cual foi la so capital. Federico II el Grande decidió recontruir la ciudá y crear una canal que comunicara Bromberg con Nakel al traviés del ríu Notec, afluente del Vístula, y que lo xunía col Oder al traviés del Warta. La llegada del ferrocarril tamién contribuyó a la crecedera ya importancia de la ciudá ("Drang nach Osten").
Mientres la Primer Guerra Mundial, Bromberg yera unu de los centros d'operaciones del exércitu alemán nel Frente Oriental. La retirada rusa escontra Moscú dexó qu'Alemaña s'enfusara en plenu territoriu rusu.
En 1919, y tres el final de la Primer Guerra Mundial, Bromberg asignar a la Segunda República de Polonia pola Conferencia de Paz de París y el Tratáu de Versalles.
Domingo Sangrientu de Bromberg
El 3 de setiembre de 1939, al empecipiase la invasión de Polonia por Alemaña, cientos de polacos descendientes d'alemanes fueron acoradaos en Bydgoszcz, acusaos de formar una quinta columna contra Polonia. Esti episodiu llamáu Domingo Sangrientu de Bromberg concluyó cuando los soldaos alemanes de la 3ª División SS Totenkopf prindaron la ciudá y vengaron a los alemanes asesinaos realizando execuciones masives y unviando a miles de polacos de Bromberg a campos de concentración.
Actualidá
En 1945 Bydgoszcz foi lliberada de la ocupación alemana pol Exércitu Colorado. Nel mesmu añu la ciudá foi nomada capital del voivodatu de Pomerania, anque darréu pasó a ser capital, xunto cola ciudá de Toruń, del voivodatu de Cuyavia y Pomerania
En marzu de 1981 los activistes de Solidarność que se manifestaron na ciudá fueron duramente castigaos nes cais de Bydgoszcz. El gobiernu polacu de la República Popular de Polonia despintó los fechos con motivu del Telón d'Aceru.
Anguaño, Bydgoszcz ye una de les ciudaes más importantes de Polonia, siendo un importante centru comercial y turísticu del norte del país,
Tresporte
L'Aeropuertu de Bydgoszcz-Ignacy Jan Paderewski ye l'aeropuertu principal de la ciudá, ufierta dellos vuelos internacionales (Londres, Dublin, Frankfurt). La estación de ferrocarril ye una de les principales rutes que conecten Europa del Este cola Xunión Europea.
Deporte
El deporte estrella en Bydgoszcz ye'l fútbol, representáu na Ekstraklasa (Primer División) de la lliga polonia de fútbol pol Zawisza Bydgoszcz. Otros clubes de la ciudá son el Astoria Bydgoszcz (baloncestu), Transfer Bydgoszcz (voleibol) y Polonia Bydgoszcz (speedway).
Personaxes pernomaos
thumb|180px|Łuczniczka, alzada por Ferdinand Lepcke.
Cangas del Narcea (parroquia)
La villa de Cangas del Narcea, capital del conceyu, allúgase ente los ríos Narcea y Lluiña. Ye'l centru alministrativu y comercial, amás de la testera de servicios de tola comarca suroccidental. Ta asitiada a menos d'hora y media d'Uviéu, a 90 km. Anguaño tien 6812 habitantes.
Paulo Coelho
Paulo Coelho de Souza ye un novelista, dramaturgu y lletrista brasilanu.
Ye unu de los escritores y novelistes más lleíos del mundu con más de 200 millones de llibros vendíos en más de 150 países (224 territorios), traducíos a 81 llingües. Ye l'escritor con mayor númberu de siguidores nes redes sociales, alcazando cifres de 29,5 y 12,2 millones solu en Facebook y Twitter. Dende ochobre de 2002 ye miembru de l'Academia Brasilana de les Lletres. Recibió destacaos premios y reconocencies internacionales, como la prestixosa distinción Chevalier de L'Ordre National de La Legion d'Honneur del gobiernu francés, la Medaya d'Oru de Galicia y el premiu Crystal Award que concede'l Foru Económicu Mundial, ente munchos otros premios que llogró gracies al so gran ésitu. Amás de recibir destacaos premios y menciones internacionales, na actualidá ye conseyeru especial de la Unesco pal programa de converxencia espiritual y diálogos interculturales según Mensaxeru de la Paz de Naciones Xuníes.
Escribe columnes periodístiques selmanales que se publicar en medios de tol mundu. Algamó l'ésitu col so mayor obra El alquimista. Paulo ta casáu cola pintora brasilana Christina Oiticica.
Biografía
A los siete años ingresa nel colexu xesuita San Ignacio de Rio de Janeiro. Paulo acaba odiando la naturaleza obligatoria de la práutica relixosa católica. Nun soporta nin rezar nin dir a misa pero llogra afayar la so verdadera vocación: ser escritor. Dende pequeñu amuesa interés na lliteratura; dedicar a lleer tou tipu de llibros: Trópicu de Cáncer, de Henry Miller, obres de Jorge Luis Borges, Marx, Hegel, Friedrich Engels, etc. Llueu gana'l so primer premiu lliterariu nun concursu escolar de poesía, y la so hermana Sonia cunta cómo se fixo con un premiu de redaición al presentar a un concursu un escritu que'l mesmu Paulo tirara a la basura.
Los sos padres pretenden que sía inxenieru y por eso intenten reprimir los sos deseos de dedicase a la lliteratura, lo que provoca una gran rebeldía en Paulo, quien empieza a desobedecer les normes familiares. Ye a los diecisiete años cuando, por cuenta de "inmadurez, rebeldía, incapacidá p'afaese a la sociedá, irritabilidá y actitúes radicales y estremistes", ye internáu nun hospital psiquiátricu, onde-y someten a delles sesiones d'electroshock.
Pasáu'l periodu de los centros psiquiátricos, Paulo empieza la carrera de derechu; sicasí, poco tiempu dempués abandona los sos estudios pa dedicase de nuevu al teatru. Ye la dómina de los sesenta y el mundu enteru garrasti a la esplosión del movimientu hippie. Brasil, so una dictadura militar bien represiva, tamién se fai ecu de los nuevos enclinos. Paulo lleva entós el pelo llargu y va indocumentado por voluntá propia; mientres dalgún tiempu esperimenta con tou lo que la vida ufiérta-y, yá que quier vivir la esperiencia hippie con gran intensidá. La so pasión por escribir impúlsa-y a fundar una revista de la que solamente salen dos exemplares.
Nesa dómina conoz a Raúl Seixas, músicu y compositor, con quien Paulo escribe lletres de cantares. Dalgunes d'elles: Eu nasci há dez mil anos tras (I Was Born Ten Thousand Years Ago), Gita, y Al Capone. Col segundu discu collechen un gran ésitu y lleguen a vender más de 500.000 copies; ye la primer vegada que Paulo gana una gran cantidá de dineru. Hasta 1976 compón más de cientu venti cantares con Raúl Seixas y xuntos camuden el panorama del rock brasilanu. Tamién escribe para Elis Regina y Rita Lee. Dempués de trabayar como lletrista pa los grandes nomes del cantar popular brasilana, dedicar al periodismu y a escribir dellos guiones pa la televisión.Once minutos - 2007.
En 1972, Paulo y Raúl entren a formar parte de Sociedá Alternativa, una organización que s'opón a les ideoloxíes capitalistes, defende la llibertá de faer lo qu'unu desea y practica la maxa negro, esperiencies de les que fala más tarde nel llibru Les Valquiries (1992).
En 1979 produzse'l realcuentru con Christina Oiticica, una vieya amiga, cola que darréu contrái matrimoniu, y cola que sigue conviviendo hasta'l día de güei. La pareya viaxa a Europa y visiten dellos países. N'Alemaña, van al campu de concentración de Dachau. Ellí Paulo tien una visión na que se-y apaez la figura d'un home. Dos meses más tarde, atópa-y nuna cafetería d'Ámsterdam, averar a él y parolen un llargu ratu nel qu'intercambien opiniones y vivencies. L'home, que la so identidá Paulo nunca quixo revelar, suxúre-y un realcuentru col catolicismu. Paulo empieza a estudiar el llinguaxe simbólicu del cristianismu. Propón-y, tamién, faer el Camín de Santiago, una ruta medieval de pelegrinaxe ente Francia y España. Esi pelegrinaxe ye pal escritor el puntu d'inflexón na so vida.
Diariu d'un magu (El pelegrín)
En 1987, un añu dempués de percorrer el Camín de Santiago, Paulo escribe'l so primer llibru, El pelegrín de Compostela (col títulu orixinal O Diário de um Magu, ‘diariu d'un magu'). El llibru narra les sos esperiencies mientres la pelegrinación y afaya que lo estraordinario atopar nel camín de les persones comunes. Publicar nuna pequeña editorial brasilana, y anque nun tien repercusión ente la crítica, collecha un relativu ésitu de ventes.
El alquimista
En 1988 escribe un segundu llibru bien distintu al primeru: El alquimista. Trátase d'un llibru simbólicu, una metáfora de la vida, nel que reflexa los sos estudios de alquimia mientres once años. Na so primer edición namái llogra vender 900 exemplares y l'editorial decide nun siguir cola publicación.
Busca entós una editorial mayor que s'interese pola so obra, la editora Rocco. En 1990 publicar Brida, que fala del don que cada unu de nós lleva dientro. La publicación d'esti llibru, qu'esta vegada yá tuvo l'atención de la prensa, lleva a El Alquimista y el Diariu d'un Magu al top de les llistes de best sellers. El alquimista viende más copies que nengún otru llibru na historia de Brasil ya inscríbese nel Llibru Guinness de los récores, por ser el llibru más traducíu (53 idiomes) hasta ochobre de 2003. En 2002, el Jornal de Lletres de Portugal, la mayor autoridá nel campu de la lliteratura y del mercáu lliterariu en llingua portuguesa, confier a El Alquimista el títulu de llibru más vendíu d'esti idioma en tola so historia.
En mayu de 1993 la editorial HarperCollins publica una ambiciosa edición de 50.000 copies de El alquimista, lo que representa la mayor edición inicial d'un llibru brasilanu nos Estaos Xuníos. El direutor executivu de la editorial, John Loudon, presenta'l llibru diciendo: «Yera como llevantase a l'amanecida y ver salir el sol mientres el restu del mundu siguía dormíu. Esperái a que tolos demás espiértense y vean esto tamién.» Paulo siéntese apináu d'allegría al saber del entusiasmu de HarperCollins pol llibru. «Este ye un momentu bien especial pa mi», diz Paulo. El so editor conclúi la presentación diciendo: «Espero que la publicación del llibru sía tan llarga, escitante y llena d'ésitu como foi la so historia n'Iberoamérica».
Nel 2002, 10 años dempués, John Loudon escríbelu a Paulo. «El Alquimista convirtióse n'unu de los llibros más importantes na historia recién de la nuesa compañía. Tamos bien arguyosos del llibru y del so ésitu. ¡La historia del so ésitu con nós reflexa la historia del llibru!». HarperCollins entama una ambiciosa campaña pal 10º aniversariu de la so edición del llibru, qu'inclúi una versión mass market a la venta en tol mundu pa la creciente lexón de fans del llibru.
«La so forma d'escribir ye, verdaderamente, como música, ye tan guapa. Ye un don qu'envidio percima de toos», diz Julia Roberts pal documental Paulo Coelho: el alquimista de la pallabra de Discovery Networks/Polo Imagen. Per otru llau, Madonna declara nuna entrevista pa la revista alemana Sonntag-Aktuell, «El alquimista ye un llibru preciosu sobre la maxa, los suaños y les ayalgues que buscamos n'otru sitiu y depués atopamos nel nuesu estragal».
L'ésitu de El alquimista n'Estaos Xuníos marca l'entamu de la so carrera internacional. Dellos productores de Hollywood interésense darréu polos derechos, que son adquiríos en 1993 por Warner Brothers.
Antes d'Estaos Xuníos, El alquimista fuera primeramente publicáu nuna pequeña editorial d'España y en Portugal. N'España, nun ye hasta l'añu 1995 que'l llibru salta a les llistes de más vendíos. Siete años dempués, el Gremiu d'Editores publica que El alquimista (Editorial Planeta) foi'l llibru más vendíu mientres l'añu 2001 n'España. Per otru llau, la editorial española prepara nel añu 2002 una reedición ensin precedentes de la Biblioteca Paulo Coelho al completu. En Portugal (Editorial Pergaminho), Paulo Coelho ye l'autor más lleíu del país, superando'l millón de copies vendíes.
En 1993, Mônica Antunes, quien collabora con Paulo dende 1989 en lleendo los sos dos primeros llibros, funda en Barcelona l'axencia lliteraria Sant Jordi Acomuñaos xunto a Carlos Eduardo Rangel, cola misión de vender los derechos de la obra de Paulo.
En mayu d'esi añu, tres la publicación n'Estaos Xuníos de El alquimista, Mônica ufierta'l títulu a dellos editores internacionales. La primer editorial n'adquirir los derechos ye Ex Libris de Noruega. El so editor, Øyvind Hagen, escribe a Mônica: 'El llibru causóme un fondu impautu.' Dellos díes dempués, l'acabante fundar editorial francesa Anne Carrière Editions contesta a Mônica: 'Ye un llibru maraviyosu y voi faer tou lo posible por que se convierta nun best seller en Francia.'
En setiembre del mesmu añu, El alquimista llega al visu de les llistes de más vendíos n'Australia. El "Sydney Morning Herald" apunta: 'Ye'l llibru del añu. Una obra encantadora d'infinita guapura filosófica.'
N'abril de 1994 El alquimista publicar en Francia. El llibru recibe maraviyoses crítiques y el públicu entórnase totalmente na obra, que empieza la so esguilada nes llistes de más vendíos. Dos díes antes de les Navidaes, Anne Carrière escribe a Mônica: 'Te unvio les llistes de más vendíos en Francia como regalu de Navidá. ¡Somos los primeres!' El alquimista algama'l nᵘ1 en toles llistes de Francia, onde permanez mientres más de cinco años consecutivos. A partir del fenomenal ésitu en Francia, los llibros de Paulo salen del ámbitu lliterariu pa tresformase nun fenómenu d'influencia n'Europa que s'espande per tol mundu.
De magar, caúna de los seis obres de Paulo traducíes hasta'l momentu al francés, llegó al primer puestu de les llistes, ocupando les primeres posiciones mientres meses ya inclusive esfrutando de la ocasión de tener trés de los sos títulos nel top ten simultáneamente.
Brida
Brida (1990), ye un llibru que trata la historia d'una nueva irlandesa de 21 años d'edá que conoz a un magu, a quien pide convertise nuna bruxa. Pero pa poder llegar a tener la maxa qu'ella siempres deseyó, Brida va tener que dase cuenta de que la llave ye simple: l'amor. El llibru amuésanos cómo'l grandor del amor puede superar toles torgues y dexar dir a l'alma ximielga.