cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ultrallixeru
Los trikes o pendulares
thumb|Un trike (pendular) ye una aeronave motorizada con una nala montada nun armazón pivotante y un fuselaxe controlable solo en cabecio y alabeo por aciu l'habilidá del pilotu pa camudar el centru de gravedá de l'aeronave con respectu a la nala. El control de vuelu nel casu de los pendulares, tamién conocíos como trikes o nala delta motorizada, ye por desplazamientu del centru de gravedá (WSC poles sos sigles n'inglés, de Weight-Shift-Control). Un trike (pendular) ye una aeronave motorizada con una nala montada nun armazón pivotante y un fuselaxe controlable solo en cabecio y alabeo por aciu l'habilidá del pilotu pa camudar el centru de gravedá de l'aeronave con respectu a la nala, deben de cuntar amás de preseos de vuelu. Igualmente que los ultrallixeros de 3 exes, riquen de capacitación especializada y cuidadosa, teniendo de conocese tola teoría con respectu al vuelu.
Situación nel mundu
La situación internacional ye la siguiente:
Los aviones ultrallixeros contribuyeron en:
Dellos países avanzaos nel diseñu, desenvolvimientu y fabricación d'aviones ultrallixeros son: Arxentina, Australia, Brasil, Peru, Colombia, Eslovaquia, Hungría, Polonia, Republica Checa, Rumanía. Toos ellos cunten con siquier una marca y con distintos modelos y capacidaes.
N'Estaos Xuníos y Canadá esisten a lo menos 40 fabriques diseñando, desenvolviendo, produciendo y esportando estos aviones, xenerando nuevos emplegos direutos ya indireutos y divises. Nos demás países como Alemaña, Francia, Inglaterra, Italia, España y Sudáfrica esti númberu fácilmente dóblase. N'Estaos Xuníos y Canadá esisten escueles secundaries y preparatorias que tienen nos sos planes d'estudiu'l desenvolvimientu y la construcción d'Aviones Esperimentales y Ultrallixeros.
Europa
thumb|Una Kappa 77 KP 2O-SOVA, ultrallixeru dafechu [[Carenado (aeronáutica)|carenado.]] La definición de ultrallixeru o «ultraliviano», acordies con el documentu de la Joint Aviation Authorities, ye la d'un avión que nun tien más de dos asientos, una velocidá de perda absoluta con motor y usu de dispositivos hipersustentadores (VS0) de 65 km/h CAS, y un pesu máximu de despegue de non más de:
Les nales sustentadoras suelen ser similares a les del aladeltismo; otres son planos ríxidos bien delgaos, realizaos casi siempres con materiales compuestos (composites) d'alta resistencia (fibra de carbonu, fibra de vidriu, etc.).
Nota: Los aviones llanzaos pol pie tán escluyíos d'esta definición.
Seguridá
thumb|Cosmik EV-97 Eurostar microlight. Los ultrallixeros solíen tener unes marques de seguridá probes, principalmente debíu al insuficiente entrenamientu de los sos pilotos. Esti nun ye anguaño'l casu, una y bones la mayoría de los países riquen anguaño una Llicencia Certificáu de Pilotu d'Ultrallixeru, frecuentemente reguláu por una o más organizaciones de pilotos nes que se delega.
La calidá de construcción y bones condiciones pal vuelu de los aviones ultrallixeros (y de los aviones deportivos llixeros construyíos en casa n'Estaos Xuníos) son iguales, na actualidá, a los aviones llixeros certificaos, y dellos tipos satisfaen dambos tipos de requerimientos y tán disponibles pa rexistru tanto como ultrallixeros como certificaos.
Cuando se rexistren como ultrallixeru (o “Experimental-LSA” n'Estaos Xuníos) dexar al pilotu realizar más que simples xeres de caltenimientu, resultando en costos d'operación inferiores, anque delles vegaes col costu de restricciones tales como evitar el volar árees poblaes, nubes o de nueche. Munchos antiguos pilotos tán dispuestos a comerciar con estes restricciones operacionales pa un desafuego mientres la so xubilación, y como resultáu munchos ultrallixeros tán dirixíos agora por pilotos d'aviación xeneral esperimentaos o por pilotos ex comerciales. Esti efeutu significó que'l nivel d'esperiencia del pilotu mediu d'ultrallixeros alzóse y qu'anguaño probablemente s'iguala, ya inclusive entepasa, al d'un pilotu de AG mediu.
Un ultrallixeru nun ye un ultraseguru, pero dalgunos ultraseguros (que pueden aterrizar entamando o, inclusive, de forma automática) pueden ser microllixeros.
Quercus laurina
Quercus laurina, ye una especie d'árbol perteneciente a la familia Fagaceae. Ta clasificada na Seición Lobatae; del carbayu coloráu d'América del Norte, Centroamérica y el norte d'América del Sur que tienen los estilos llargos, les abiyotes maurecen en 18 meses y tienen un sabor bien amargoso. Les fueyes suelen tener lóbulos coles puntes afilaes, con goches o con escayos nel lóbulu. Se hibrída con Quercus affinis.
Descripción
Ye un árbol qu'algama un tamañu de 4 a 20 m d'altor, dacuando más altu, coles sos cañes cubiertes de pelillos. Les sos fueyes que tienen un soporte curtiu, daqué ríxides, allargaes y terminen en punta, col so cantu engrosáu o dentáu y dambes cares polenques. La cara d'inferior tien guedeyes de pelos nes axiles ente les venes llaterales y el nerviu central. Les flores tán solitaries o en grupos de 3. Los sos frutos son abiyotes solitaries o en pares, casi redondes.
Distribución y hábitat
Especie orixinaria de Méxicu, que crez en clima templáu ente los 2600 y los 2700 msnm. Ta acomuñada a montes de encino y de pinu.
Propiedaes
Nel Estáu de Méxicu y Morelos ye común usar esta planta pa “amacizar los dientes fluexos” y evitar el sangráu de les melles. Con esti propósitu, fáense enxagües bucales col fervinchu de la corteza más güesos d'aguacate o de zapote (spp. n/r), úsase delles vegaes al día; o bien, aconséyase a cencielles mazcar la corteza fresca del capulincillo.
Méntase que'l fervinchu de la corteza, amás, evita la cayida del pelo per mediu de llavadures que se faen delles vegaes a la selmana.
Encamiéntase l'empléu d'esta planta pa tratar la foria, afecciones de los reñones, tos, sarna, hemorraxa, o en casos de "ataque" (asemeyáu al plasmu "hai mareos, somnolencia y aformiga el cuerpu"). La Sociedá Farmacéutica de Méxicu, nel sieglu XX señalar para asma y como estimulante.
Taxonomía
Quercus laurina describióse por Aimé Bonpland y espublizóse en Plantae Aequinoctiales 2: 32, pl. 80. 1809.
Quercus: nome xenéricu del llatín que designaba igualmente al carbayu y a la encina.
laurina: epítetu latin que significa ;Sinonimia:
Nome común
Encino blancu, encino de fueya ancha, encino lloréu, encino laurelillo.
Rully (Oise)
Rully ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Castaedo (Llago)
Castaedo ye un llugar de la parroquia de Llago nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 20,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 623 msnm y tien una población de.
Malthinus robustus
Malthinus robustus ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Chelsie Preston Crayford
Chelsie Preston-Crayford ye una actriz australiana, más conocida por haber interpretáu a Tilly Devine na serie Underbelly: Razor.
Carrera
Nel 2009 xunir al repartu de la serie The Cult onde interpretó a Hannah.
País Vascu
País Vascu o País Bascu (n'eusquera Euskadi y Euskal Herria o Comunidá Autónoma del País Vascu (n'eusquera Euskal Autonomia Erkidegoa) ye una comunidá autónoma y nacionalidá histórica asitiada nel norte d'España, llendando al norte col Mar Cantábricu y Francia, al sur con La Rioxa, Castiella y Llión y la Comunidá Foral de Navarra, al oeste con Cantabria y al este con Navarra. La capital de facto ye Vitoria. Igualmente, Navarra tien derechu a integrase n'Euskadi, acordies col Estatutu d'Autonomía, el Amejoramiento del Fuero, y la disposición transitoria cuarta de la Constitución española. L'enclave de Treviño (Burgos) y el Valle de Villaverde (Cantabria) tienen tamién la posibilidá d'integrase nel País Vascu.
Chelsie Preston Crayford
Carrera
Nel 2010 interpretó a Mia na obra That Face.
País Vascu
El nome de País Vascu, pa delles persones, tamién ye una rexón cultural asitiada en dambos llaos de los Pirineos ocupando, los territorios de Vizcaya, Guipúzcoa, Álava y Navarra n'España, y de Zuberoa, Baxa Navarra y Lapurdi en Francia, nomada Euskal Herria ("Pueblu Vascu") n'euskara. Les provincies nel Estáu Español nómense Hegoalde ("Fastera sur") y les provincies nel Estáu Francés, Iparralde ("Fastera norte").
Chelsie Preston Crayford
Carrera
Nel 2011 xunir al repartu principal de la serie Underbelly: Razor onde interpretó a la madam y criminal Tilly Aporté, esposa del gánster Jim "Big Jim" Aporté (Jack Campbell) y enemiga de la madam y criminal Kate Leigh (Danielle Cormack).
Nel 2012 apaeció na película pa la televisión The Mystery of a Hansom Cab onde interpretó a Sal Rawlins, nella compartió creitos colos actores Anna McGahan, John Waters, Felix Williamson y Brett Climo.
País Vascu
Pese al pequeñu territoriu, la comunidá autónoma concentra un gran volume d'industries y ye una de les fasteres más riques d'España.
Provincies
La Comunidá Autónoma del País Vascu ta dixebrada nes siguientes provincies:
Michael Buscemi
Michael Buscemi ye un actor d'Estaos Xuníos proveniente de Brooklyn, hermanu menor del reconocíu Steve Buscemi.
Vida y carrera
El terceru de cuatro hermanos, Buscemi nació en Brooklyn (Nueva York), y asistió a la Valley Stream Central High School en Long Island. Empezó a actuar nel Lower East Side nos años 1980, más o menos na mesma dómina que'l so hermanu Steve, y afitóse como actor mientres los años 1990 na East Village.
Nel añu 1993 actuó nun curtiumetraxe llamáu Happy Hour, dende esi momentu tuvo papeles secundarios n'otros curtios y realizaciones de so presupuestu, destacar ente elles Trees Lounge (1996), Animal Factory (2000) y 13 Moons (2002), nes que tamién actuó'l so hermanu. En Trees Lounge y Interview, fai'l papel del hermanu del personaxe interpretáu por Steve Buscemi, direutor de dambes producciones. Amás tuvo una curtia apaición nun capítulu de la serie The Sopranos en 1999, y faciendo de bomberu en I Now Pronounce You Chuck and Larry, protagonizada por Adam Sandler. Trabayó dacuando na serie Nurse Jackie, dirixida pol so hermanu, interpretando a un psicóticu que cree ser Dios. En 2012 presentó'l curtiumetraxe B61 nel Festival de cine de Tribeca, escritu, empobináu y protagonizáu por él mesmu.
Métodu ideográmicu
El métodu ideográmicu foi una téunica desenvuelta por Ezra Pound que-y permitía a la poesía trabayar con conteníos astractos a traviés d'imáxenes concretes. Esta idea taba basada na llectura de Pound del trabayu d'Ernest Fenollosa.
Pound da una curtia cuenta d'ello nel so llibru The ABC of Reading (1934), au desplica la so interpretación de los caráuteres chinos, col exemplu del ideograma 'Esti' (東) siendo esencialmente una superposición de los calteres 'árbol' (木) y 'sol' (日); esto ye, una imaxe del sol enredao nes cañes d'un árbol, suxiriendo un amanecer (qu'asocede nel este). Depués, él suxer cómo, con un sistema onde los conceutos tán construyíos a partir d'instancies concretes, el (astractu) conceutu de 'colloráu' pue presentase xuntando les (concretes) imáxenes de:
Esta foi una idea clave nel desenvolvimientu del Imaxismu.
Llago
Llago ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 20,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 885 msnm y tien una población de.
Pescara
Pescara (IPA:, ; n'abruzzese: Piscàrë) ye una llocalidá d'Italia central, na rexón d'Abruzzo. La ciudá ta estremada en dos pel ríu del mesmu nome y atópase al centru d'una área metropolitana de 400.000 habitantes. En 1927, Pescara, la parte de la ciudá al sur del ríu Pescara (na provincia de Chieti), y Castellamare Adriatico, la parte de la ciudá al norte del ríu (na provincia de Teramo) xunir nuna única ciudá, l'actual Pescara. El poeta Gabriele D'Annunzio, nacíu nesta ciudá, foi unu de los principales impulsores na creación de la nueva ciudá.
Historia
thumb|left|240px|Imaxe del puertu de Pescara
Na Edá Media, Pescara foi destruyida polos Lombardos nel añu 597. Naquella ocasión, l'obispu de la ciudá, Ceteo (actual santu patrón de Pescara), foi acusáu de confraternizar colos griegos cristianos (los lombardos yeren arrianu) y foi llanzáu dende la ponte con una piedra atada al pescuezu.
En 1095, Pescara yera una rica ciudá con una serie d'importantes monumentos ya ilesies. En 1140, Rogelio II de Sicilia conquistó la ciudá, empezando un periodu nel cual foi destruyida en delles ocasiones. El nome de Piscaria ("rica en pexe") mentar por vegada primer nesta dómina. Dellos señores reinaron en Pescara d'ende d'equí p'arriba, incluyendo Rainaldo Orsini, Luis de Saboya y Francesco del Borgo, el vicariu del rei Ladislao, quien mandó construyir la fortaleza y la torre.
A partir del sieglu XIII, Pescara perteneció, como'l restu de los Abruzzo, al Reinu de Nápoles (que tres la unión col Reinu de Sicilia pasó a denominase Reinu de Dos Sicilies). En 1424 el famosu condotiero Muzio Attendolo finó en Pescara. Otru aventureru, Giacomo Caldore, conquistó la ciudá en 1435 y 1439. Na dómina del dominiu aragonés sobre'l reinu (segunda metá del sieglu XV), la ciudá foi feudu de la noble familia D'Avalos, d'orixe español. Mientres los años siguientes Pescara foi atacada repetidamente polos venecianos y, más tarde, como parte del Reinu Español de Nápoles, convertir nuna gran fortaleza.
En 1566 foi sitiada por 105 galeres turques. Aguantó con firmeza y los otomanos tan solo llograron ocupar los territorios circundantes.
De primeres del sieglu XVIII, Pescara cuntaba con 3000 habitantes, la metá d'ellos viviendo en Castellammare. En 1707 foi atacada poles tropes austriaques sol mandu del Duque de Wallis. La ciudá, gobernada por Giovanni Girolamo II Acquaviva, aguantó mientres dos meses antes de capitular.
Pescara foi siempres parte del Reinu de Nápoles, aparte del curtiu periodu de la República de Nápoles ente 1798 y 1799. La ciudá foi atacada más tarde pol pro-Borbón Giuseppe Pronio. En 1800 Pescara cayó ante les tropes franceses, creándose una importante fortaleza militar pal reinu de Xosé de Bonaparte. Castellammara, qu'agora cuntaba con una población de 3000 habitantes por sigo sola, convertir nun conceyu distintu.
En 1814, los Carbonari de Pescara sulevar contra Joachim Murat. El 15 de mayu de 1815 el rei robló una de les primeres constituciones de la Unificación d'Italia. Nos años postreros, Pescara convertir nun símbolu de la violenta restauración de los Borbones, siendo una de les más importantes cárceles borbonas. Tres una devastadora hinchente en 1853, Pescara foi lliberada pol collaborador de Giuseppe Garibaldi, Clemente De Cesaris, en 1860. Siete años dempués, la fortaleza foi desmantelada.
Nos años siguientes, Pescara convertir na ciudá más grande de la rexón d'Abruzzo. La nueva ciudá sufrió una gran esplosión mientres la Segunda Guerra Mundial, y dende entós foi reconstruyida en gran parte, siendo asina una de les ciudaes d'Italia más recién.
Economía y cultura
Pescara ye la mayor ciudá de la rexón d'Abruzzo, y ye una de les más importantes a nivel económicu, comercial y turísticu de la Mariña Adriática. Colos sos más de 20 quilómetros de mariña, ye'l llugar más popular ente los turistes mientres los meses de branu. Nes sos mariñes esisten ensame de ruempefoles fabricaos con grandes roques p'apurrir agües seles cerca de la sablera. A lo llargo de tola mariña, esisten diversos centros d'ociu y establecimientos nos cualos pueden atopase restoranes y otres tiendes con artículos veraniegos o de sablera. Tamién esiste un distritu de la ciudá con diverses tiendes de moda y llugares de recréu nocherniegu.
La universidá de Pescara recibe'l nome de Gabriele D'Annunzio (Università D'Annunzio) n'honor al célebre poeta. Ente Pescara y la cercana Chieti establezse una área industrial.
Ente 1924 y 1961, Pescara foi sede de la competición autmovilística Coppa Acerbo. En 1957, apostóse'l Gran Premiu de Pescara de Fórmula 1, nun circuitu urbanu que midía 25,575 km, superando al llexendariu Nurburgring y a Monza en velocidá.
Añalmente, en xunetu, Pescara celebra un Festival Internacional de Jazz.
Pescara foi'l llugar de nacencia de Gabriele D'Annunzio y Ennio Flaiano.
En 2009, Pescara allugó los XVI Xuegos Mediterráneos.
Llugares d'interés
El Palazzo del Governo (Palaciu de Gobiernu) alluga una biblioteca con 600,000 volumes. Asina mesmu cabo mentar a la Catedral de San Cetteus, con una pintura de San Francisco del sieglu XVII atribuyida Guercino. La basílica Madonna dei Sette Dolori ("Madonna de los siete dolores") ye del añu 1757 y tien una fachada Neoclásica.
Deporte
La ciudá ye famosa tamién por ganar el club Pallanuoto Pescara delles vegaes el scudeto de water-polo. Nel equipu que ganó tantos títulos de water-polo tuvo'l famosu xugador español Manuel Estiarte. El Ponzio Pescara participa de la Divisione Calcio a 5, la máxima categoría del fútbol sala profesional italianu. En 1957, Pescara acoyó un Gran Premiu de Fórmula 1, que recibió'l nome de la ciudá (Gran Premiu de Pescara) pa estremalo del Gran Premiu d'Italia. La carrera apostar nun circuitu caleyeru, el trazáu más llargu enxamás percorríu por un monoplaza de Fórmula 1: 25.575 metros
Medionidus simpsonianus
Medionidus simpsonianus ye una especie de moluscu bivalvu de la familia Unionidae.
Distribución xeográfica
Ye endémica de los Estaos Xuníos.
Hábitat
El so hábitat natural son los ríos.
Malthinus rubricollis
Malthinus rubricollis ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
María Mijáilovna de Rusia
María Mijáilovna de Rusia foi un miembru de la dinastía Romanov qu'ostentó por derechu propiu'l títulu de Gran Duquesa de Rusia.
Biografía
María foi la fía mayor del Gran Duque Miguel Pávlovich de Rusia y de la so esposa, la princesa Carlota de Wurtemberg. La so crianza y la so educación foi siguida de cerca pola so madre. El Gran Duque nun tuviera nengún fíu varón, pero sicasí amosó a les sos fíes desfiles y maniobres militares, alegando que cualesquier d'elles tuviera capacitada pa poder mandar un reximientu de caballería. Inclusive-yos enseñó les artes de la caballería ya infantería. Siendo la más fráxil de salú de los trés hermanes, en redol a los venti años, María empezó a amosar los primeros signos de la enfermedá que la llevaría a la tumba. Pero la xente de la so redolada nun detectaron la más mínima señal que fora digna de ser tomada en considerancia.
Foi soterrada na Catedral de San Pedru y San Pablo en San Petersburgu. La so madre, esgañada pol dolor, nun podía acompañar a la so fía nel so llugar de descansu final. A la memoria de les sos fíes mayores, María y Sabela, esta postrera morrió al dar a lluz el 28 de xineru de 1845 en Wiesbaden, la so madre mandó construyir un hospital y un orfanatu.
Neophaedusa spelaeonis
Distribución xeográfica
Ye endémica del Xapón.
Sacy-le-Grand
Sacy-le-Grand ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/4601–4700
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Montefurao
Montefurao ye una casería de la parroquia de Llago nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 16,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 900 msnm y tien una población de.
Hiperestaticidá
Na estática, una estructura ye hiperestática o estáticamente indeterminada cuando ta n'equilibriu pero les ecuaciones de la estática resulten insuficientes pa determinar toles fuercies internes o les reacciones. (Aquella estructura que tea n'equilibriu y nun seya hiperestática ye isostática).
Una estructura ye dafechu hiperestática si ye al empar esternamente ya internamente hiperestática.
Sacy-le-Petit
Sacy-le-Petit ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Masters de Shanghai
El Masters de Shanghai ye un tornéu de tenis que s'apuesta añalmente en Shanghai (China) dende 2009. Esti tornéu forma parte de los ATP Masters 1000 del circuitu masculín de l'ATP, y por tantu ye'l tornéu de tenis más importante d'Asia.
Ye l'octavu ATP Masters 1000 del añu. Esti tornéu sustituyó al de Madrid, qu'hasta l'añu 2008 apostábase sobre superficie dura y cubierta nel Madrid Arena nel mes d'Ochobre. Cola reforma del añu 2009, el Máster de Madrid substituyó al de Hamburgo, que se-y baxó la categoría, tea cambéu supunxo'l cambéu nel calendariu d'ésti tornéu, pasando a apostase nel mes de Mayu na so nueva sede, la Caja Mágica y, a camudar la superficie pola de tierra batida, ocupando'l 4 llugar nos Másters Mil de la temporada. La vacante que dexó Madrid nel mes d'Ochobre polos cambeos de 2009 foi cubierta cola creación del Máster Mil de Shanghai, que s'empezar a apostar esi mesmu añu.
María Milagros Rivera Garretas
María Milagros Rivera-Garretas ye una historiadora española. Una de los fundadores de La revista Duoda y del Centru d'Investigación de les Muyeres de la Universidá de Barcelona Profesora d'Historia medieval, na Universidá de Barcelona (Facultá de Xeografía).es una figura importante del feminismu académicu y activista español.
Biografía
Estudió Antropoloxía y Historia Cultural, na universidá de Barcelona ónde se doctoró en diches materies. Siguió los sos estudios na Universidá de Chicago ónde en llogrando la llicenciatura de filosofía y lletres, realizó'l “Master of Arts”.
En 1982 foi una de los fundadores del Centru d'Investigación DUODA, dende'l cual en 1991 publicóse una revista col mesmu nome. Esi mesmu añu María Milagros Rivera-Garreta collaboró na apertura de la llibrería de muyeres Proleg en Barcelona.
En 2002 contribuyó n'entamar La Fundación entredós de Madrid. Dende 2011 ye responsable de realizar la Biblioteca Virtual d'Investigación Duoda.
Obra
Tamién publicó una docena de llibros de los que podemos destacar:
Foi reseñáu en: Testos y espacios de muyeres. María Milagros Rivera Garretas. Icaria, Barcelona 1990. 254 pàgines. Isabel Pérez i Molina Manuscrits: Revista d'història moderna, ISSN 0213-2397, ISSN-y 2014-6000, Nᵘ 10, 1992, páxs. 501-503
San Pedro (Llago)
San Pedro ye una casería de la parroquia de Llago nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 19,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 600 msnm y tien una población de.
Exiptu
Exiptu, oficialmente República Árabe d'Exiptu (árabe: مصر Miṣr), ye un país al nordeste d'África, magar qu'inclúi la Península del Sinaí, que ye parte d'Asia. La mayoría de la población asítiase a lo llargo del ríu Nilu y la mayor parte de la so superficie ocúpala'l Desiertu d'El Sáḥara cuasi toa ella non habitada. La capital ye El Cairu (القاهرة).
Antiguu Exiptu
Los primeros pobladores d'Exiptu, algamaron les riberes del Nilu, daquella un conglomeráu de marismes y focu de paludismu, escapando de la desertización d'El Sáḥara. Les primeres comunidaes fixeron habitable'l país, y arrexuntáronse en rexones llamaes nomos. Pasáu'l tiempu y tres dómines d'alcuerdos y disputes los nomos arrexuntáronse en dos proto-naciones, denominaes l'Altu y Baxu Exiptu alredor del añu 4000 e.C. Exiptu unifícase alredor del añu 3100 e.C., dende'l faraón Menes (Narmer nel so nome exipciu).
La historia del Antiguu Exiptu estrémase en trés imperios con periodos entemedios de conflictos internos y dominación por gobernantes estranxeros. L'Imperiu Antiguu caracterizóse pol florecimientu de les artes y la construcción d'inmenses pirámides. Mientres l'Imperiu Mediu (2050-1800 e.C.), tres una etapa de descentralización, Exiptu conoció un periodu de rellumanza na so economía. Nel Imperiu Nuevu (1567-1085 e.C.) la monarquía exipcia algamó la so edá dorada conquistando a los pueblos vecinos y espandiendo los sos dominios so la direición de los faraones de la dinastía XVIII. La última dinastía foi derrocada polos perses nel añu 341 e.C., quien de la mesma fueron sustituyíos por gobernantes griegos y romanos, periodu qu'empezó hacia l'añu 30 e.C. como resultáu de la derrota de Cleopatra y Marcu Antoniu na batalla d'Actium, que traxo siete sieglos de paz relativa y estabilidá económica. Dende mediaos del sieglu IV, Exiptu formó parte del Imperiu Oriental, que se convirtió nel Imperiu bizantín.
Juan N. Méndez
Primeros años
Foi'l segundu fíu del matrimoniu formáu pol prolíficu comerciante y capitán insurxente José Mariano Méndez y la señora María de Jesús Sánchez. Ente 1830 y 1832 ingresa a la Escuela de Primeres Lletres so la direición del maestru José María Vargas, darréu'l so padre unviar en compañía del so hermanu mayor Leocadio Guadalupe Méndez Sánchez al Colexu Carolín de la Ciudá de Puebla, onde depués de dos años de trabayosu estudiu tornen a la so población natal, el mozu Leocadio Guadalupe manifestó al so padre la intención de nun siguir colos sos estudios y ayudar nos trabayos comerciales, polo que don José Mariano decidió atayar los estudios cimeros de dambos.
El mozu Juan Nepomuceno dedicar a trabayar tamién al llau del so padre, aprendiendo a fabricar llicores, veles y xabón, amás de llevar la contabilidá del so establecimientu comercial, cuntando con 16 años d'edá cuándo aprendió l'oficiu d'afinar oru y plata, amás d'ellaborar pieces artesanales de platería, que vendía don José Mariano na Ciudá de Méxicu.
Escontra principios de 1843 llegó a encargase de la Parroquia de Santa María Tetela el presbíteru Miguel Castruera, orixinariu de Huamantla, Tlaxcala, ente los sos acompañantes llegó la nueva Trinidad González Castruera quién cuntaba con 15 años d'edá, apinada de grandes virtúes el mozu Juan Nepomuceno solicitó la so mano y casóse con ella (en primeres nupcias) el día 31 d'agostu de 1843.
Esti matrimoniu nun foi del presto del so padre, polo que tuvo que trabayar arduamente pola so propia cuenta pa sostener a la so acabante formar familia, desempeñándose notablemente nel oficiu de plateru. Pol usu de sustances tóxiques, el mozu Juan Nepomuceno careció gravemente hasta perder temporalmente la vista. Gracies a la intervención de los sos amigos, don José Mariano tendió la mano al so fíu Juan Nepomuceno, dexando -y un pequeñu capital el cual trabayó intelixentemente, llogrando establecer otra próspera casa comercial, amás de comercializar con plata y vainilla.
Empecipia la so carrera alministrativa en 1845, como testigu d'asistencia nel Xulgáu de Paz. Pal 29 d'abril de 1845, funge como comisionado de vixilancia de la Compañía Lancasteriana de la población de Tetela del Oru.
Carrera militar y política
El 13 de mayu de 1846 el Congresu Norteamericanu declara la guerra contra Méxicu, el gobiernu nacional prepara la defensa de la Patria, polo que'l 25 de marzu de 1847, el Ministeriu de Gobernación ordena al Gobernador y Comandante Militar del Estáu de Puebla el reclutamiento de 2000 infantes, por que salgan darréu a la ciudá de Xalapa, Veracruz. El 18 d'abril de 1847 llíbrase la Batalla de Cuetu Gordu, participando la milicia del Partíu de Tetela del Oru, atopándose presentes los tetelenses Juan N. Méndez y Pilar Rivera, ente otros.
Dempués de participar viviegamente na Guerra d'Intervención Norteamericana, en 1849 ye electu alcalde segundu del Partíu de Tetela del Oru y en 1852 ye nuevamente electu, agora como alcalde primeru. El 15 d'avientu de 1854 el Gobiernu del Estáu de Puebla nomar teniente coronel d'Infantería de la Guardia Nacional, entamando la Guardia Nacional del Partíu de Tetela del Oru.
En xineru de 1855 foi nomáu subprefecto políticu y comandante militar del Partíu de Tetela del Oru (unu de los trés qu'hubo nesi añu). Lamentablemente por órdenes d'Antonio López de Santa Anna ye destituyíu del so cargu, polo qu'en payares d'esi añu los conceyos del Partíu de Tetela del Oru unvien una comisión al gobiernu del estáu, conformada polos señores Pilar Rivera, Juan Crisóstomo Bonilla y Nazario Bonilla col fin de restituyilo nel so cargu, recibiendo l'avientu'l so nuevu nomamientu, exerciendo hasta l'añu siguiente. El 17 d'avientu de 1855 garrasti col calter de Comandante en Xefe de la Guardia Nacional del Partíu de Tetela del Oru a la defensa de la Ciudá de Puebla, asediada pol Xeneral Antonio de Haro y Tamariz.
Malthinus rufifrons
Malthinus rufifrons ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Juan N. Méndez
Carrera militar y política
El 7 de febreru de 1857 fina la so esposa. Polo que'l teniente coronel Méndez alloñar de la vida pública nuna fonda murnia, llogrando sobreponese sobre la base de los pruyimientos de llibertá del so pueblu. El 15 de xunu de 1857 instálase'l primera Congresu Constitucional del Estáu Llibre y Soberanu de Puebla, depués de les eleiciones el teniente coronel Juan N. Méndez resulta electu diputáu polos distritos de Teziutlán y Tetela del Oru, con cabecera en Teziutlán.
El 1º de setiembre de 1857 el xeneral de brigada Miguel Cástulo de Alatriste, Gobernador y Comandante Militar del Estáu de Puebla nomar Coronel d'Infantería de la Guardia Nacional. El 7 d'abril de 1858 el xeneral Miguel Cástulo de Alatriste nomar tesoreru xeneral del Estáu de Puebla.
El 21 y 22 de xunetu de 1858 el coronel Juan N. Méndez col Batallón Guardia Nacional de Puebla y en combinación col Batallón Guardia Nacional de Teziutlán y la compañía de Tlapacoyan, llogren l'importante trunfu nel puntu conocíu como Les Filipines, ganando a los conservadores al mandu del Coronel Manuel Fuertes en númberu de 610 homes de los trés armes (infantería, caballería y artillería)
El 25 d'agostu de 1858 el xeneral Miguel Cástulo de Alatriste nomar prefeutu políticu y comandante militar del departamentu de Zacatlán. El 16 de setiembre de 1858 la fuercia lliberal al mandu del coronel Juan N. Méndez gana a los conservadores de Tulancingo y Chignahuapan nel pobláu de Ayotla cerca de Zacatlán.
El 20 de payares de 1858 depués d'un combate empecipiáu a los trés de la madrugada ganó a los conservadores al mandu del Coronel Amador en San Pablo Apetatitlán, Tlaxcala, dexando munchos muertos y mancaos, amás de llograr tres cañones, una gran cantidá de fusiles, municiones y munchos otros “pertrechos” de guerra. El 4 y 7 de febreru dan dos intentos de tomar la plaza de Zacapoaxtla, fracasando, finalmente'l 15 de febreru de 1859 el coronel Juan N. Méndez al mandu de 335 milicianos de los milicianos del Batallón de Tetela del Oru, Zacatlán y de les compañíes de Xochiapulco y Ixtacamatitlán ocupen la plaza de Zacapoaxtla, defendida pol teniente coronel conservador Agustín Roldán al frente del Batallón Guardia Móvil de Zacapoaxtla.
El 21 de febreru de 1859 el xeneral Miguel Cástulo de Alatriste nomar comandante militar de la prefeutura de Zacapoaxtla, darréu dixébrase y dexa el mandu de la prefeutura al coronel Ramón Márquez Galindo. El 5 de xunetu de 1859 Juan N. Méndez al mandu de 440 milicianos de les Guardia Nacionales de Zacatlán, Tetela del Oru y Ahuacatlán, ganen a encomalo conservadora del xeneral Carlos Oronoz en númberu de 1000 homes, depués d'un reñíu combate nel puntu conocíu como Tlatempa, Zacatlán.
En xunetu de 1859, el Ministru de Guerra y Marina Melchor Ocampo lo comisiona pa formar tres batallones de Guardia Nacional na Prefeutura de Zacatlán (unu per cada Partíu) El 30 de xunetu de 1859 el coronel Méndez unvia l'estáu de la so fuercia, el Batallón Guardia Nacional de Tetela del Oru componer de 460 elementos d'infantería al mandu del teniente coronel Pilar Rivera, la fuercia de Zacatlán de 300 elementos d'infantería amás de 50 de caballería atopar al mandu del coronel Ramón Márquez Galindo y el Batallón de Huauchinango de 250 elementos d'infantería al mandu del coronel Rafael Cravioto, el xefe d'estes fuercies ye'l coronel Juan N. Méndez.
El 2 de payares de 1859 el presidente Benito Juárez nomar comandante militar del Estáu de Puebla. El 13 de xineru de 1860 Juan N. Méndez al mandu de los batallones de Guardia Nacional de Tetela del Oru y Zacatlán poner a disposición del Ministeriu de Gobernación nel Puertu de Veracruz, participando na defensa del mesmu mientres el sitiu impuestu pol xeneral conservador Miguel Miramón del 3 al 21 de marzu d'esi añu.
El 12 de marzu de 1861 denuncia xunto a José María Castañeda de Xochitlán y Luis y Pedro Besies un "rebosadero" que paez ser d'azufre nel cuetu de La Xunta, en terrenes de la municipalidá de Jonotla, al otru llau del ríu Apulco. El 12 d'ochobre de 1861 el gobernador civil Francisco Ibarra Ramos nomar secretariu d'Estáu y del despachu de Gobernación y Milicia del Estáu de Puebla. El 8 d'avientu de 1861 foi nomáu Comandante en Xefe del 6º Batallón Guardia Nacional del Estáu de Puebla.
A mediaos d'abril de 1862 el Xeneral Ignacio Zaragoza lo comisiona pa percorrer los Distritos de la Sierra Norte ya incorporar el mayor númberu de milicianos y recuersos pa los que s'atopaben en camapaña, pertenecientes al Cuerpu d'Exércitu d'Oriente. El 4 de mayu de 1862 pola madrugada torna de la so comisión, incorporar al so batallón con 60 homes (30 provenientes del distritu de Zacapoaxtla y 30 de la municipalidá de Xochiapulco) esi mesmu día reorganiza al so batallón, estremándolo en 6 compañíes, 4 de la Villa de Tetela de Ocampo(1a, 2a, 3a y 4a) una de Zacapoaxtla, la 5a compañía "Única" de la Guardia Nacional del distritu de Zacapoaxtla(26 elementos) y una de Xochiapulco, la 6a compañía "Única" de la Guardia Nacional de la municipalidá de Xochiapulco" (26 elementos)
El 5 de mayu de 1862 participa na Batalla de Puebla, como comandante en xefe del 6o Batallón Guardia Nacional del Estáu de Puebla defendiendo la llinia entendida ente los cuetos de Loreto y Guadalupe, siendo'l primer cuerpu de guerra del Exércitu d'Oriente en faer frente al enemigu y el primeru en refugar el so ataque, mientres el segundu asaltu ye retiráu personalmente del campu de batalla pol xeneral Miguel Negrete, yá que s'atopaba mancáu de gravedá y siguía lluchando. El 21 d'avientu de 1862 José Daniel Posadas a nome de Juan N. Méndez denuncia ante la xefatura política y comandancia militar del distritu de Tetela de Ocampo el Ranchu de Calapa, perteneciente a la Confrería d'El nuesu Padre Jesús, con un valor de $ 180.00 y la casa conocida como “Doña Juana Martina” perteneciente a la Confrería del Misteriu, con un valor de $ 140.00
El 26 d'avientu de 1862 solicita y ye-y concedida llicencia pa dixebrase del serviciu de les armes, reincorporándose a les files republicanes el 3 de xineru de 1862. El xeneral Jesús González Ortega, xeneral en xefe del cuerpu d'Exércitu d'Oriente nomar xefe del Fuerte de Loreto, sicasí n'abril ye necesariu conducilo al hospital na Ciudá de Puebla, por cuenta de que la ferida que recibiera mientres la batalla del 5 de mayu, volviera abrir y amenaciaba la so esistencia.
El 18 de mayu de 1863 foi nomáu Comandante en Xefe del 6º Batallón Guardia Nacional “Cazadores de los Montes de Tetela de Ocampo”. El 27 de xunetu de 1863 el Xeneral de División Miguel Negrete, Gobernador y Comandante Militar de los Estaos de Puebla y Tlaxcala apúrre-y el so nomamientu de Xeneral de Brigada del Exércitu Republicanu. Ente finales de 1864 y principios de 1865 el Xeneral de Brigada Fernando María Ortega, gobernador y comandante militar del Estáu de Puebla, nomar xeneral en xefe de la llinia político y militar de Tetela de Ocampo y Xochiapulco.
El 19 de febreru les tropes traidor y austriacu entamen una ofensiva xeneral en contra de les principales posiciones republicanes defendíes pol 6º Batallón Guardia Nacional “Cazadores de los Montes de Tetela de Ocampo” una columna de 800 homes ataca la Villa de Tetela de Ocampo, que nun puede ser defendida pol escasu númberu de fuercies, yá que s'atopaben partíes en guarniciones republicanes en distintos puntos de la llinia de Tetela de Ocampo y Xochiapulco, el Xeneral Méndez entama la resistencia (con 100 homes) esi mesmu día llibren combates en San Esteban Cuautempan, Cuapancingo y Tonalapa, onde muerre'l Capitán Francisco Rivera (hermanu del Coronel Pilar Rivera) amás de cayer prisioneru'l Capitán Ramón Gómez, Xefe de l'Artillería de Tetela, el Xeneral Ortega fuxe con camín de Xochiapulco, partiendo'l 21 de febreru escontra Ixtepec, con destín a Ahuacatlán.
El 23 d'abril de 1865 el Visitador Imperial Francisco Villanueva, solicita una entrevista colos principales xefes de la llinia de la Sierra Norte de Puebla, resultando la firma d'un armisticiu a partir del 3 de mayu de 1865, que los mimos xefes de la llinia van concluyir abruptamente de resultes del fervor más acertáu de patriotismu'l 6 de xunu de 1865.
El xeneral conde Franz Graft Von Thun Hohenstein, comandante xeneral de la 2a División Territorial y Militar del Imperiu Mexicanu y xeneral en xefe del Cuerpu Imperial Mexicanu de Voluntarios Austru Belgues, decide entamar un ataque masivu pa destruyir d'una vegada por toes a los republicanos, la última plaza se que caltenía en poder de los republicanos yera la Villa de Tetela de Ocampo, que ye duramente atacada por más de 8000 elementos, ente austriacos y traidores, estremando la so columna d'ataque en cuatro columnes menores, defendiendo la plaza'l 6º Batallón Guardia Nacional “Cazadores de los Montes de Tetela de Ocampo”, según 200 homes del barriu de Cuahuíctic al mandu del coronel Dionisio Leal.
Esi mesmu día ye atacáu'l 2º Batallón Guardia Nacional de Xochiapulco al mandu del xeneral Juan Francisco Lucas y de los coroneles Juan Crisóstomo Bonilla y Luis Antonio Díaz, por una columna de 3000 homes traidores de Zacapoaxtla, Tlatlauquitepec, San Juan de los Llanos, ente que les sos fuercies atopar les del indiu Cenobiu Canteru, siendo desallugaos los republicanos del Cume de Apulco y darréu de Huahuaxtla, esi mesmu día son atacaes les fuercies del xeneral Ortega n'Ahuacatlán, siendo repelido l'ataque. Pela tarde lleguen los homes de Xochiapulco a Tetela de Ocampo, na nueche hai xunta de xefes, decidiendo formar dos columnes, la primera diríen col xeneral Méndez a xunise a les fuercies del Xeneral Ortega y siguir hasta la tierra caliente, xuniéndose al xeneral Vicente Lara, so les órdenes del xeneral Lázaro Muñoz y la otra permanecería na Sierra faciendo la guerra de guerrilles al enemigu.
El 3 de payares, nuevamente'l visitador imperial Francisco Villanueva, convida a Juan N. Méndez a que s'acueya a l'amnistía brindada pol gobiernu imperial, recibiendo respuesta negativa. El 11 de payares de 1865 foi nomáu comandante en xefe de les fuercies republicanes del Cantón de Papantla, Veracruz de Ignacio de la Llave Estáu de Veracruz. El 29 de payares Juan N. Méndez gana dafechu a una columna enemiga compuesta de 500 austriacos y “traidores” de Zacapoaxtla nel puntu conocíu como El Paso de les Naranxales.
El 12 de xineru de 1866, depués d'una victoria parcial, les fuercies republicanes qu'operen nel norte del Veracruz de Ignacio de la Llave Estáu de Veracruz son dafechu ganaes polos austriacos y traidores nel pobláu d'Agua Duce. El 15 de xineru de 1866 les fuercies republicanes capitulan definitivamente ante l'enemigu, nesi alcuerdo paz, tamién s'inclúin a les fuercies qu'operen na Sierra Norte de Puebla sol mandu de los xenerales Juan Francisco Lucas y Juan Crisóstomo Bonilla.
Participa nos primeros díes del sitiu de la Ciudá de Puebla y nos primeros díes del sitiu de la Ciudá de Querétaro. El 16 d'abril de 1867 el xeneral de división Porfirio Díaz nomar gobernador civil y comandante militar del Estáu de Puebla. En 1867 contrái matrimoniu en segundes nupcias cola señorita Isabel Ortega, casándola por poder, por cuenta de qu'atopábase na Ciudá de Puebla.
El 27 de xunu de 1867 el xeneral de división Porfirio Díaz, xeneral en xefe del exércitu y llinia política y militar d'Oriente ratifíca-y el so nomamientu de xeneral de brigada del Exércitu Republicanu. El 19 de setiembre de 1867 el presidente Benito Juárez revoca'l so nomamientu de gobernador civil y comandante militar del Estáu de Puebla, sustituyéndolo pol periodista Rafael J. García.
El 19 de xineru de 1868 verifícase la eleición pa gobernador, el 15 de febreru conocen los resultancies y a otru día los diputaos presenten el so inconformidad ante'l Conceyu de Tetela de Ocampo, pol descaráu fraude eleutoral cometíu contra la so persona. El 21 de payares de 1870 acoyer a l'amnistía decretada pol Congresu de la Unión, magar nun participar én la insurrección anterior de la Sierra Norte. El 22 d'avientu de 1871 el xeneral Porfirio Díaz nomar xefe d'operaciones militares del Estáu de Puebla ya incorpora al Estáu de Tlaxcala dientro la llinia d'operaciones del so mandu.
El 8 d'avientu de 1872 el xeneral de división Porfirio Díaz nomar xeneral de división del Exércitu Nacional. El 16 de payares de 1876 participa na Batalla de Tecoac, Estáu de Tlaxcala, al frente del Exércitu d'Oriente, ganando a les fuercies lerdistas al mandu del xeneral Ignacio R. Alatorre, trunfando la Revolución de Tuxtepec empobinada pol xeneral Porfirio Díaz.
Presidencia interina
thumb|Sepulcru de Juan Nepomuceno Méndez na [[Rotonda de les Persones Pernomaes (Méxicu).]] El 6 d'avientu de 1876 el xeneral de división Porfirio Díaz, xeneral en xefe del Exércitu Rexenerador de la República Mexicana nomar presidente interín de los Estaos Xuníos Mexicanos, en virtú de axustar nel artículu 6o del Plan de Tuxtepec reformáu en Palo Blanco, Tamaulipas. Mientres la so alministración, el xeneral Méndez reorganizó l'Exércitu Nacional y la Guardia Nacional, abolió la lleva, la pena de muerte civil y los castigos corporales, dio una efectiva llibertá de cultu, amás de decretar la obligatoriedá de la educación primaria, tou baxu un estrictu programa lliberal encontáu na Constitución de 1857, nes Lleis de Reforma y no axustao nel Plan de Tuxtepec.
post-Presidencia
El 20 de marzu de 1877 el xeneral de división Porfirio Díaz, presidente constitucional de los Estaos Xuníos Mexicanu nomar xeneral de división efectivu del Exércitu Nacional Mexicanu. El 20 de mayu de 1877 la Llexislatura del H. Congresu Constitucional del Estáu Llibre y Soberanu de Yucatán declarar ciudadanu del Estáu de Yucatán. El 8 de xunetu de 1877 ye electu Senador al Congresu de la Unión pol Estáu de Puebla. El 24 d'agostu de 1877 la Llexislatura del H. Congresu Constitucional del Estáu Llibre y Soberanu de Méxicu declarar ciudadanu del Estáu de Méxicu. El 4 de xunetu de 1878 l'IV Congresu Constitucional del Estáu Llibre y Soberanu de Puebla declarar beneméritu del Estáu de Puebla.
El 10 d'avientu de 1879 el xeneral de brigada Juan Crisóstomo Bonilla, gobernador constitucional del Estáu Llibre y Soberanu de Puebla, nomar gobernador interín de la entidá. El 1º d'ochobre de 1880, ye electu gobernador constitucional del Estáu Llibre y Soberanu de Puebla. En 1884 foi nomáu presidente de la Suprema Corte de Xusticia Militar hasta la so muerte.
Homenaxes
Los sos restos mortales son depositaos na Rotonda de les Persones Pernomaes. El 8 d'avientu de 1894 hubo una velada de duelu na Villa de Tetela de Ocampo, por cuenta del so fallecimientu. En 1895 álzase'l conceyu de Juan N. Méndez n'honor del distinguíu prócer lliberal del Estáu de Puebla. En conceyu de Zapotitlán, perteneciente al distritu de Tetela de Ocampo álzase como conceyu de Zapotitlán de Méndez. El gobiernu del Estáu de Puebla da una pensión a les fíes del ameritado xeneral de división Juan Nepomuceno Méndez. Mientres la Revolución mexicana formóse'l Batallón Mistu “Juan N. Méndez” incorporáu a la Brigada Serrana del Exércitu Constitucionalista de la Sierra Norte del Estáu de Puebla.
En 1961 inscríbese'l so nome con lletres d'oru nel salón de sesiones del H. Congresu Constitucional del Estáu Llibre y Soberanu de Puebla. El 5 de mayu de 1962 ye inauguráu nel zócalo de la Villa de Tetela de Ocampo un monumentu n'honor a Los 3 Juanes de la Sierra Norte de Puebla, asistiendo al eventu munchos de los descendientes de los héroes integrantes del gloriosu 6º Batallón Guardia Nacional del Estáu de Puebla participantes na xesta heroica de la Ciudá de Puebla. En 1980 álzase una estatua na Unidá Cívicu Cultura "5 de mayu de 1862" nos Fuertes de Loreto y Guadalupe na ciudá de Puebla de Zaragoza.
Chelsie Rae
Chelsie Rae ye una actriz pornográfica y direutora retirada estauxunidense.
Biografía
Chelsea Rae, que'l so nome de nacencia ye Tara Rae Anderson, nació en Riverside, una ciudá allugada nel área metropolitana del Inland Empire, nel Sur de California. Tien ascendencia irlandesa, noruega, española y nativa americana.
Empezó como actriz porno en 2005, a los 21 años d'edá, siendo una de les sos primeres cartes de presentación la película Black Dicks in White Chicks 12. Rae especializóse sobremanera n'escenes de sexu anal ya interracial. Destaca pola so actuación na película, que lleva'l so nome, Violation of Chelsie Rae, onde tien delles orxíes lésbiques.
En 2007 rodó la so única película como direutora: I Love Black Dick 3.
En 2008 ganó nos Premios AVN el gallardón a la Meyor escena de sexu anal por The Craving, al pie de Tyler Knight. Esi mesmu añu, y dos veces más en 2009, tuvo nomada pola Meyor escena escandalosa de sexu.
En 2014 decidió retirase, apaeciendo nun total de 319 películes como actriz y grabar una como direutora.
Rey Caney
Biografía
A lo llargo de varios años foi direutor del Cuarteto Patria, qu'anguaño ta dirixíu por Eliades Ochoa.
A mediaos de la década de 1950, sustituyó a Compay Segundo nel Dúu Los Compadres, convirtiéndose en segunda voz del so hermanu Lorenzo Hierrezuelo. Esta formación tuvo activa 30 años.
Tamién foi cantante y músicu pa munches otres agrupaciones musicales y direutor de la Vieja Trova Santiaguera, cuando tornó a Santiago de Cuba. Tamién collaboró como cantante con la Sonora Matancera pal sellu Seeco.
Ye tabién importante el so trabayu cola so hermana Caridad Hierrezuelo col xéneru de la guaracha.
Una de les sos composiciones más populares ye Caña quemá.
Saint-André-Farivillers
Saint-André-Farivillers ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
El Villar
El Villar ye una aldea de la parroquia de Llago nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 24,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 476 msnm y tien una población de.
Camín de Santiago (dixebra)
El camín de Santiago pue ser: