cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reinu de Sussex
Oríxenes del Reinu de Sussex
Les ASC cúntennos que los saxones llegaron a Sussex nel añu 477 en tres barcos al mandu d'Ælle y los sos trés fíos Cymen, Wlenking y Cissa. Desembarcaron nun llugar llamáu Cymenshore, ellí mataron a munchos britanos y facer fuxir escontra'l monte de Andredes. En 485 Ælle gana a los britanos nun llugar llamáu Mecred's- Burnsted. Y en el 491 sitien el fuerte de Andredes, conquistar y masacran a los sos habitantes. Ente 491 y 607, onde les cróniques dicen que Ceolwulf de Wessex llucha contra los saxones del sur, atopamos un enorme vacíu. Tenemos otres menciones de Ælle: Beda facer al nomar la llista de Bretwaldes (principal gobernante de Britania), y diz que Ælle foi'l primeru d'ellos. Igualmente les ASC asitiar como primer Bretwalda na so propia llista, que s'atopa na entrada del añu 827, anque esta paez basada na Beda.
Llocalizaciones
Afayos arqueolóxicos
La llocalización d'enterramientos indícanos la presencia d'asentamientos cercanos. Ciertos oxetos, vasíes, adornos, monedes, etc. dexen datar los xacimientos. La principal área de tumbes datada nel sieglu V topar ente los cursos baxos del Ouse y el Cuckmere, en Sussex Oriental, que ye la zona onde se cree asitiáronse los saxones federaos, y nelles atopen oxetos de metalurxa romana, posiblemente d'entamos del sieglu V, bien anterior a la supuesta llegada de Ælle. Na rexón occidental tamién s'atoparon campusantos en Highdown, cercanu a Worthing, ente la desaguada de los ríos Arun y Adur, y n'Apple Down, a 11 km al nordeste de Chichester; anque con menos evidencies, paez que dambos xacimientos son anteriores a 477. Ye bien significativa la total ausencia de campusantos o artefautos saxones de la dómina na zona de Chichester-Selsey, polo que ye bien posible que nel sieglu V Chichester siguiera siendo la Noviomagus Reginorum de los britanorromanos
Teoríes sobre l'orixe de Sussex
Xeografía
800 px|thumb|centro|Mapa del Reinu de Sussex. Les llendes del reinu saxón de Sussex coinciden polo xeneral colos del antiguu reinu britanu de Regneses y col posterior condáu inglés de Sussex, que na actualidá ta estremáu ente los condaos d'East Sussex y West Sussex. Asitiáu na mariña meridional de la islla de Gran Bretaña, tola so frontera sur partía con el Canal de la Mancha, al este asitiábase'l reinu xutu de Kent, al oeste'l reinu saxón de Wessex y al norte Suther-gue (Surrey), rexón apostada polos vecinos de Kent, Mercia, Essex y Wessex.
Tol reinu yera montuoso y montiegu, el norte taba ocupáu pol monte de Andred (Andredes Leag), lo qu'anguaño ye conocíu como The Weald, zona de llombes d'arenisca de 200 a 300 metros d'altor cubiertes de vexetación. Al sur d'estes alzaben les llombes de creta blanca conocíes como South Downs (del saxón, dun = llomba), que llegaben hasta'l mar formando impresionantes cantiles blancos de más de 100 m d'altor. El mayor altor del país atopar nestos montes, el Blackdown de 280 metros. La formación de llombes yera cortada por cuatro valles fluviales, d'oeste a este: el del Arun, el Adur, el Ouse y el Cuckmere, en que les sos desaguaes topar los meyores puertos.
La zona suroeste yera la más llana. Nella'l pequeñu ríu Lavant desaguaba na entrevesgada badea de Chichester qu'abría escontra'l Solent, estrechu que dixebraba la islla de Wight de la de Gran Bretaña. La badea yera cerrada al sur pola península de Selsey, onde supuestamente desembarcaron los primeres saxones que fundaron el reinu. Al sureste les marismas del ríu Rother (Romney Marsh ) faíen de frontera ente Sussex y Kent.
Población y llocalidaes
Les montascoses tierres del Sussex medieval nun yeren les más indicaes pa un poblamientu bien trupu, anque presentaben ciertes semeyances cola tierra d'orixe de los invasores, la Saxonia xermánica. El patrón d'asentamientu en casi tol territoriu fueron les pequeñes comunidaes familiares esvalixaes, dedicaes a la ganadería ovina y bovina, la silvicultura, la caza y les pequeñes esplotaciones agrícoles. Los topónimos de les llocalidaes actuales atestigüen esti patrón, los términos anglosaxones ham (aldega), tun (pobláu), denu o dean (campera), hurst (monte), etc. tán presentes en munchos de los nomes de pueblos de la zona, sobremanera na rexón del Weald y de los South Downs. Tamién ye habitual el sufixu –ing (fíu de), lo qu'amuesa'l tipu familiar d'asentamientu, por casu, Chiltington (Chidingtune) significa “el pobláu de la familia de Chid”. Estos grupos familiares tienen d'entendese en forma amplia, dende families de delles decenes de miembros hasta cles de dellos centenares ya inclusive millares. Los Haestingas (“la xente de Haest”), por casu, yeren una cla que controló de forma independiente'l sureste de Sussex en redol al pueblu de Hastings, al que dieron nome, hasta que fueron sometíos finalmente por Offa en 771.
Nun puede falase de ciudaes nel Sussex saxón, la capital Seoles/Selesi (Selsey) yera malapenes un pueblu un pocu más grande que'l restu de les aldegues del país y onde se constituyó l'arzobispáu nel añu 681. Un pocu más grande yera Cissaceaster (Chichester); a pesar del nome saxón, “la fortaleza de Cissa”, yera una ciudá fundada polos antecesores britanos onde teníen la so capital, conocida polos romanos como Noviomagus Reginorum. Taba xunida a Londinium (Londres) per una vía que los saxones denominaron Stane Street y que posiblemente llegara hasta Portus Ardaoni (Portchester) perteneciente a la serie de fortificaciones romanes conocíes como “litus Saxonicum”. Tamién formaba parte d'esta serie de fortificaciones defensives Anderitum, asitiada na mariña del Sussex Oriental, onde anguaño ta'l pueblu de Pevensey. Según la crónica anglosaxona, el caudiellu saxón Ælle y los sos fíos asaltaron el castiellu y masacraron a los sos defensores. El invasores lo rebautizaron col nome de Andredesceaster, convirtiéndolo nuna fortificación saxona.
Entá esiste gran discutiniu en redol a la proporción de población celta y saxona qu'habitaba'l reinu. Sussex ye de les zones d'Inglaterra onde menor númberu de topónimos britones caltiénense y, otra manera, mayor cantidá d'orixe saxón. Pa dellos autores, esto nun quier dicir que los pobladores d'orixe celta fueren esterminaos, sinón qu'a cencielles los saxones sobreponer a ellos. Sicasí, pa otros, la presencia de britones yera yá baxa cuando los romanos abandonaron la isla. El territoriu accidentao y montiego de la rexón favoreció l'abandonu del llugar pa dir escontra'l valle del Támesis y les ciudaes más populoses de más al norte. A la llegada de los saxones, los pocos habitantes que quedaben na rexón o fueron espulsaos o a cencielles quedaron como un sector marxinal de la sociedá saxona.
Sieglu VII. Æthelwealh, primer rei de Sussex
El primer gobernante con respaldu históricu ye Ethelwealh de Sussex (coles sos variantes Aedilualch, Aethelwalch, Aþelwold, Æðelwold, Æþelwald o Ethelwalch), refugando los llexendarios Ælle y Cissa, y puede dicise que Ethelwealh ye'l primer rei de Sussex. Sicasí, tenemos bastantes llagunes sobre'l so reináu. Les ASC nómen-y nel añu 661 como rei de Sussex, polo que dellos historiadores consideren que la so xubida al tronu tien de ser anterior, inclusive lo remonten a 645 cuando Penda de Mercia gana a Wessex y conquista gran parte de los sos territorios, polo que Sussex taría sol patronalgu de los reis mercianos.
L'orixe de Æthelwealh ye inciertu, dellos autores apunten a que yera'l tercer o cuartu fíu de Cynegils de Wessex (reinó ente 611-643), otros pola etimoloxía del so nome, que significa “noble estranxeru”, piensen que podría tratase d'un noble britanu xubíu al tronu por Penda.
El patronalgu de Mercia paez claro, una y bones Beda diz que Wulfhere de Mercia (fíu de Penda) obligaría a Ethelwald a bautizase, en que'l so bautismu'l rei de Mercia exercería de padrín. La so esposa cristiana, Eafe (Eabae o Ebba), fía d'Eanfrith (Eanfrid o Eanfridi) d'Hwicce, a la que dellos autores faen fía del propiu Wulfhere, influyiría tamién nesta conversión. El rei como regalu de bautismu otorgaríalu a Æthelwealh los territorios xutos de Wight y Meonwara.
Na Vita Sancti Wilfrithi d'Esteban de Ripon, na Historia ecclesiastica gentis Anglorum de Beda y nes ASC recuéyese la evanxelización del reinu llevada a cabu per San Wilfrido de Northumbria, obispu de York, que exiliáu del so país d'orixe en 680, tomó como misión la evanxelización de los paganos de Sussex cola aceptación del rei, apocayá convertíu en Mercia. San Wilfrido funda una pequeña comunidá xunto a seis monxos irlandeses nel pueblu de Bosham, asitiáu na badea de Chichester, dende la cual empieza a misionar nes pequeñes comunidaes pesqueres de la zona. En 683 funda l'Abadía de Selsey, pa la cual el rei Ethelwald da al obispu 87 hides (unidá inglesa de superficie) de tierra cerca de la badea de Pagham, y esta conviértese na primer sede del obispáu de Sussex, que va permanecer en Selsey hasta'l so treslláu polos normandos a Chichester nel añu 1075.
Poco dempués de la llegada de San Wilfrido, el reinu ye atacáu pol príncipe Caedwalla de Wessex, perteneciente a una caña llateral de la casa real de los Gewissae de Wessex, que exiliáu del so país, al mandu d'un exércitu dedicar a atacar les distintes rexones del reinu de Mercia, ente les que s'atopaba Sussex. Caedwalla mata a Æðelwealh ya intenta llograr el tronu, pero ye espulsáu finalmente polos earldormen del rei, Berthun y Andhun, al paecer fíos naturales y ximielgos de Æðelwealh. En 685 Sussex ataca a Hlothhere de Kent n'ayuda del sobrín d'este, Eadric, al que reponen nel tronu, pero pocu dempués muerre Berthun, y Caedwalla, una vegada llográu'l tronu de Wessex, contraataca y destrona a Andhun, proclamando de la mesma a Ecgwald subregulus so la so proteición. Caedwalla muerre nel añu 688 mientres la so pelegrinación a Italia y asocéde-y el so sobrín Ine de Wessex, que caltién el señoríu de Wessex sobre Sussex. D'esta dómina ye conocíu Nothelm (o Nunna) como subrey de Ine (kinsman). Nuna carta de 692 referir a Ine como'l so pariente y combate xunto a él na campaña contra los britanos de Domnonia (Cornualles). Al pie de Nunna atopamos en dos “charter” a Watt (Wattus rex), gobernante solo conocíu por estos documentos.
Sieglu VIII. De Wessex a Mercia
El reináu d'Ine de Wessex (688-726) foi un periodu bastante apacible dientro de los parámetros saxones, alianza con Kent, paz na frontera del Támesis con Mercia, enfrentamientos esporádicos con Essex pol dominiu de Surrey y delles campañes pa conquistar Devon, que pertenecía a los britanos de Domnonia. Esto traducíase en Sussex de la mesma manera nuna dómina de tranquilidá y semiindependencia sol señoríu de Wessex.
Probablemente por cuenta de esti aselu apenes tenemos reseñes hestóriques tocantes a Sussex, solo dellos charters onde s'indiquen transaiciones de tierres:
Significativamente, les llocalidaes mentaes nos charter atópase na zona occidental del país, ente la frontera de Wessex y el valle del Adur. Por ello dellos autores falen d'un reinu de Sussex, satélite del de Wessex y un Sussex oriental ocupáu de forma más o menos independiente por grupos tribales saxones. El reinu occidental taba centráu na zona llana ente la península de Selsey y Chichester, más apta pa l'agricultura y el poblamientu concentráu, y onde s'asitiaba la sede episcopal y la mayoría de les ilesies. De fechu na zona occidental persistía'l paganismu, como demuestren les misiones pa cristianizar a los saxones del sur, como la de San Cuthman ente 695 y 699.
Tampoco son abondosos les referencies a Sussex nes ASC. Na entrada del añu 722 falar del exiliu d'Ealdberto, posiblemente'l fíu menor d'Ethelstano y hermanu d'Ethelberto, qu'estremáu del tronu remóntase y cólase a les llombes montiegues del este. Dende ellí ataca los territorios del Sussex Occidental, hasta que Ine de Wessex (proteutor del reinu) llanza una campaña contra él y oblíga-y a exiliase. Na entrada del añu 625, Ine vuelve colar a Sussex pa ganar al rebalbu Ealdberto qu'entró de nuevu nel Sussex Oriental y al cual vence y matu. La tercera y última entrada nes ASC ye más interesada: nel añu 774 diz “maraviyoses culiebres fueron vistes na tierra de los Saxones del Sur”.
Al traviés de los “charter” y les poques referencies históriques que caltenemos, puede reconstruyise aproximao (toles feches seríen postulaes) la cronoloxía de los gobernantes de Sussex mientres esti periodu:
Sieglu IX. De Mercia a Wessex
Mientres el reináu d'Offa de Mercia, tou Sussex convertir nuna provincia sele gobernada delegadamente polos “Dux de Sussex”, pertenecientes a les antigües families reales. Al morrer Offa en 796, Mercia entra nun periodu de decadencia que s'agrava cola muerte a los pocos meses del so fíu y socesor Ecfrido. Coenwulf de Mercia, el nuevu monarca, intenta devolver a Mercia el poder del reináu de Offa, encalora la rebelión de Kent en 798, a la que probablemente se xunieron los saxones del este de Sussex, y somete al reinu d'Essex. Sicasí, una nueva fuercia empieza a surdir nel oeste, en Wessex Egberto III destrona en 802 al so oponente Beorhtric que fuera sofitáu por Offa y empieza a concentrar les sos fuercies pa destruyir la hexemonía de Mercia, que, tres la muerte de Coenwulf en 821, entra de nuevu en decadencia. Ceolwulf (hermanu de Coenwulf) ye depuestu en 823 por Beornwulf, un enérxicu noble merciano que busca l'enfrentamientu colos saxones. Nel añu 825 entra en territoriu de Wessex pero ye deteníu por Egberto n'Ellandun, llugar de llocalización incierta, seique al sur de Swindon (Wiltshire). Según les ASC, la batalla decisiva ente dambos reinos foi una gran matanza, de la cual Egberto y Wessex salieron trunfadores. Esta batalla de Ellandum camudó l'aldu de la historia inglesa, y fueron los saxones de Wessex los encargaos d'unificar la britania anglosaxona y non los anglos de Mercia. Poco dempués de la batalla nel mesmu añu de 825 Ethelwulfo, fíu de Egberto, llanza otra campaña contra les provincies de Mercia al sur del Támesis, conquistando pal so padre Sussex, Kent, Surrey y Essex, y colos trés primeros territorios formaría un subreinu, del cual el mesmu Ethelwulfo gobernaría hasta 839, añu nel cual xube al tronu de Wessex.
No que concierne a Sussex, poco diz la historia amás de los ataques viquingos a los puertos saxones qu'a partir de 870 fáense incesantes. El 4 de xineru d'esi mesmu añu, un gran exércitu danés desembarca cerca de Hastings, Ethelredo y el so hermanu Alfredo tienen d'enfrentase a los saquiadores comandados por Bagsecg y Halfdan Ragnarsson, y anque vencen na batalla y faen fuxir a los viquingos, les tropes saxones sufren grandes perdes. Los daneses fuxeron escontra'l norte y de nuevu enfrentar a los saxones na Batalla de Ashdown cuatro díes dempués y onde foi muertu Bagsecg. La victoria saxona dio un pequeñu respiru al nuevu reinu anglosaxón.
Cannabis sativa
El ye una especie herbal de la familia Cannabaceae, con propiedaes psicoactivas. Ye una planta añal orixinaria de los cordales del Himalaya, Asia. Los seres humanos cultivaron esta planta nel intre de la historia como fonte de fibra testil, aceite de granes y alimentu (xeneralmente, con variedaes de baxu conteníu en THC, llamaes cáñamu). Utilizóse mientres miles d'años como planta melecinal —con rexistros escritos que daten de 2737 e.C. —, como sicotrópicu y como una ferramienta de calter espiritual. La so fibra tien usos variaos, incluyendo la manufactura de vistimienta, cuerdes, testiles industriales y papel. L'aceite de les sos granes puede usase como combustible y na preparación d'alimentu del ganáu.
El ye un términu xenéricu emplegáu pa denominar a los cogollos d'esta planta, que son les sos flores femenines; y al ḥaxís (la so resina), estrayíu del procesamientu de los tricomas glandulares, mayoritariamente acomuñaos a les flores femenines, que sinteticen y atropen altos conteníos de cannabinoides.
Por cuenta de les sos propiedaes psicoactivas, ye una de les poques plantes que'l so cultivu prohibir o acutáu en munchos países.
Carauterístiques microscópiques
Presenta pelos tectores curvaos aisllaos o formando parte de la epidermis. Dalgunos d'ellos pueden tar engrosaos na base con cristales de carbonatu cálcicu (cistolitos). Les bráctees de la inflorescencia femenina tienen abondosos pelos secretores con pie pluricelular pluriseriáu y cabeza globulosa constituyida por 8-16 célules.
Farmacoloxía
thumb|240px|Granes de cáñamu.
El cannabis ye emplegáu, na so forma natural, pal tratamientu del glaucoma, asma, cáncer, migraña, velea, estomagaes y vultures acomuñaos a la quimioterapia anticancerosa, esclerosis múltiple, molesties causaes por neuropatíes perifériques y demás carecimientos neuromusculares. El THC tamién se llogra de forma sintética pa usu como fármacu, llamáu dronabinol en forma pura o Sativex que ye un preparáu de THC y CBD. Otros canabinoles principales son el CBD o cannabidiol (narcóticu) y el CBN, que ye un productu entemediu del metabolismu de degradación de THC. La concentración según la proporción esistente ente THC/CBD determinen la manera en que cada planta inflúi sobre cada persona y el so estáu sanitariu.
El cannabis aguiya la vía dopaminérgica, que ye un sistema de pagos nel celebru, dende'l área ventral tegmental al nucleu accumbens.
thumb|left|Estructura del [[tetrahidrocannabinol.]] right|thumb|Muséu del cannabis n'[[Ámsterdam.]] El cannabis montés contién davezu ente 0,5 a 5% de THC dependiendo de los distintos tipos de cultivu,que van dende'l cultivu natural o en güerta, pasando pol cultivu en tiestos (lluz natural o artificial) hasta'l cultivu hidropónico o aeropónico. Les variedaes desenvueltes polos bancos de granes tienen un nivel de THC más altu, llegando a algamar concentraciones d'hasta un 24% de THC.
El conteníu en THC depende de la xenética de la planta y de les condiciones ambientales nes que se desenvuelve, siendo los polihíbridos que se comercialicen los qu'algamen mayores concentraciones de canabinoles. Plantar femes que nun son polinizadas llámase-yos comúnmente “mariguana ensin grana”. Éstes son les que contienen la mayor cantidá de THC, por cuenta de que la non polinización produz un estrés na planta, lo que fai qu'aumente la cantidá de THC. Per otru llau, los machos de normal son refugaos del cultivu, salvu pa poder polinizar y faer granes, pero les plantes polinizaes van apurrir sobremanera granes, en desterciu de la resina psicoactiva.
Cannabis melecinal
El cannabis melecinal (tamién llamáu mariguana melecinal) referir al usu de la planta de cannabis como un melecina, encamentada la terapia a base de plantes o de drogues, según sintética de THC y otros cannabinoides. Hai munchos estudios sobre l'usu del cannabis nel contestu d'una melecina. L'usu de drogues polo xeneral, rique una prescripción, y la distribución realízase davezu dientro d'un marcu definíu poles lleis locales. Hai dellos métodos pa l'alministración de dosis ente ellos, vaporizando o fumar los cogollos del Cannabis, beber o comer estractos de cannabis, el THC y tomando pastillas sintétiques.
thumb|240px|Detalle de les fueyes de la mariguana. thumb|240px|Vista de la planta
Taxonomía
Cannabis sativa describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1027. 1753.
Cannabis: nome xenéricu
sativa: pallabra llatina que significa "cultivada".
Nomes vernáculos o coloquiales
Cannabis sativa ye conocida n'español como mariguana o mariguana, yerba, bareta, cáñamu, llixu, juanita, mora, nena, soñadora, Rosa María, Juana, morisqueta, shora, Maripepa, tirsa, pajuela.
En Real Xardín Botánicu Proyeutu Anthos figuren los siguientes nomes: castañal, cañamones, cañamones (frutu), cañamón, cañamón (frutu), cáñamu, cáñamu africanu, cáñamu de flor, cáñamu de la Vega de Granada, cáñamo hembra, cáñamu indianu, cáñamu machu, cáñamu que da grana, enea, femela de la Alcarria, grifa, ḥaxís, kif, mariguana, mariguana, maría, rondillo.
Pezós (capital)
Pezós ye una villa de la parroquia y conceyu asturianu del mesmu nome.
Alcuéntrase a 150 km d'Uviéu, la capital d'Asturies y tien.
Shinji Sarusawa
Shinji Sarusawa (猿澤 真治, ), ye un ex-futbolista y entrenador xaponés.
Reilhac (Cantal)
Reilhac ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristóbal de la Sierra
Cristóbal de la Sierra ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Béjar. Pertenez al partíu xudicial de Béjar.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 22,08 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La fundación de Cristóbal remontar a la repoblación llevada a cabu pol rei Alfonsu IX de Lleón en redol a 1227, cuando esti monarca creó'l conceyu de Montemayor del Río, nel que quedó integráu Cristóbal, dientro del Reinu de Lleón, debiendo'l so nome a quien dirixó la repoblación de la llocalidá. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Cristóbal foi englobado na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, perteneciendo hasta'l Concordatu de 1851 a la Diócesis de Coria, pasando entós a la de Salamanca.
Diffembach-lès-Hellimer
Diffembach-lès-Hellimer ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Buyaso (parroquia)
Buyaso ye una parroquia del conceyu asturianu d'Eilao, asitiada nel cuadrante noreste del mesmu. Tien 16,07 km² de superficie, y nella viven.
Ann Miller
Entamos
El so verdaderu nome yera Johnnie Lucille Collier, y nació en Chireno Texas. Los sos padres yeren Clara Emma Birdwell y John Alfred Collier, un abogáu criminalista, defensor de Bonnie y Clyde, Metralleta Kelly y Baby Face Nelson, ente otros. La güela materna de Miller yera d'orixe Cherokee. El nome real de Miller, Johnnie, deber al deséu del so padre de tener un neñu. Siendo neña empezó a baillar pa fortalecer les sos piernes, afeutaes de raquitismu, y foi considerada una neña maravía del baille.
Carrera
Miller yera famosa pola velocidá cola que baillaba claqué. En 1970, l'actor y direutor Stan Freberg, padre del comercial humorísticu, utilizó l'habilidá de Miller col claqué pa faer un anunciu televisivu de "Great American Soups," nel cual Miller interpretaba a una ama de casa baillando y cantando nuna cocina que se convierte nun escenariu de Hollywood.
La so carrera cinematográfica remató en 1956, al perder audiencia'l cine basáu nun sistema d'estudios en favor de la televisión, anque Miller siguió activa nesti postreru mediu y nel teatru. Asina, trabayó en Broadway nel musical "Mame" (1969), interpretando nel mesmu un númberu de claqué coreografiado pensando nella. En 1979 sosprendió al públicu de Broadway trabayando nel show Sugar Babies col veteranu de MGM Mickey Rooney, y faciendo una posterior xira cola obra polos Estaos Xuníos. Amás, pol so trabayu teatral en Chicago, en 1983 ganó'l Premiu Sarah Siddons.
Pola so contribución a la industria cinematográfico, Ann Miller tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 6914 de Hollywood Boulevard.
Ann Miller finó en Los Angeles, California, en 2004, por causa de un cáncer metastatizado a los pulmones. Tenía 80 años d'edá. Foi soterrada nel Campusantu de Holy Cross de Culver City (California).
Llargumetraxes
(*)  Documentales
Petra Deimer
Petra Deimer-Schütte ye una bióloga marina alemana, que dende mediaos de la década de 1970 desenvuelve actividaes na proteición de mamíferos marinos.
Por cuenta de la so iniciativa, convirtióse'l Archipiélagu cola isla de Madeira en "Zona de proteición de Mamíferos marinos" declarada ensin caza de ballenes. Amás, contribuyó de forma decisiva a la nacencia del Washington Artenschutzabkommens nel Comerciu de Productos del Physeter macrocephalus, Balaenoptera physalus y Balaenoptera borealis.
Foi Presidenta de la "Sociedá pa la Proteición de los Mamíferos marinos".
Deimer tien una serie de publicaciones sobre la tema de mamíferos marinos y Psittaciformes. Los estudios de Petra Deimers sobre ballenes nel ámbitu de la islla de Madeira foi motivu por que Nina Rauprich escribiera la novela "Die sanften Rieren der MeereLos" (Nidios Xigantes del Mar).
Canthium inerme
Canthium inerme, ye una especie d'árbol perteneciente a la familia de les rubiaceas. Ye un endemismu de Sudáfrica. Tien pequeños frutos comestibles y una variedá d'usos na medicina tradicional. thumb|Vista de la planta thumb|Fueyes thumb|Tueros
Descripción
Ye un árbol qu'algama un tamañu d'hasta 14 m d'altor, anque xeneralmente mide ente 3 y 7 m, cola copa arrondada. Los árboles pueden ser individuales o multitallos, col tarmu principal que puede algamar los 360 mm de diámetru. Los tarmos son de color gris nidiu y maciu, convirtiéndose n'aspros y escuros cola edá. La superficie llisa y los tarmos de color claro son una carauterística bien curiosa de la especie, lo que dexa que l'árbol estrémese visualmente de la so contorna.
Les fueyes son de color verde claro, brillosu y ensin pelos, con una testura nidio y correoso. Son simples y opuestes, elíptiques, de 25 a 100 x 10-45 mm. Los pecíolus son d'hasta 15 mm de llargu, y estípules d'hasta 4 mm de llargor.
Les flores de color crema con verde mariellu flores producir d'agostu a febreru. Son de tamañu pequeñu y polo xeneral producir en trupos recímanos axilares d'hasta 30 mm de diámetru.
Distribución y hábitat
Tien una amplia distribución, producir dende Ciudá del Cabu nel sur, a lo llargo de la mariña oriental de Sudáfrica hasta Mozambique y tierra adientro hasta Zimbabue. Esti árbol adaptable tamién se produz nuna variedá de hábitats, dende montes afro-montanos a los pacionales de la mariña y sabana, y dende el nivel del mar hasta los 1700 m d'altitú. Nel xardín, l'árbol atrai a les aves, ente que tamién sirve como una proteición de seguridá.
Usos
Canthium inerme, utilizar con fines melecinales, les fueyes utilizar nel tratamientu de dolencies del estómagu. Los frutos son consumíos pola xente. L'árbol foi bien utilizáu como abellugu, ente que la madera, que ye dura, pesada y dura, utilizóse pa la fabricación de muebles. La especie, col so potencial hortícola cada vegada más reconocida, qu'agora s'atopen nel comerciu de viveros de Sudáfrica.
Taxonomía
Canthium inerme describióse por (L.f.) Kuntze y espublizóse en Revis. Xen. Pl. 3(2): 545, nel añu 1898. Canthium: nome xenéricu d'una llatinización de "kantankara", un nome malayalam de Kerala pa Canthium coromandelicum. Kantan significa "brillante" y kara significa "un arbustu espinosu".
inerme: epítetu llatín que significa "desarmáu, ensin escayos"
Clara Lida
Clara Eugenia Lida ye una historiadora, autora y profesora arxentina.
Tien una amplia trayeutoria académica venceyada al estudiu de los movimientos social y socialista n'Europa y n'América Llatina y de la inmigración y l'exiliu español en Méxicu. Anguaño trabaya en El Colexu de Méxicu, onde fundó y codirixe la Cátedra Méxicu-España, dende 2006, el Seminariu Permanente Méxicu-España y el Seminariu Permanente d'Historia Social, dambos dede 2002.
Vida
Fía de la profesora en filosofía Leonor García y el filólogu Raimundo Lida (1908-1979), foi discípula de Silvio Zavala en Méxicu y de Vicente Lloréns na Universidá de Princeton.
La so formación como historiadora empezó na Universidá Brandeis en Massachusetts, Estaos Xuníos, onde se graduó en 1963. Al añu siguiente llogró la so maestría n'hestoria en El Colexu de Méxicu. Ente 1965 y 1969 realizó'l doctoráu n'hestoria y lliteratura na Universidá de Princeton. Mientres los dos décades siguientes enseñó na Universidá Wesleyan, en Middletown (Connecticut) ente 1968 y 1974, y na Universidá del Estáu de Nueva York, en Stony Brook (1974-1987). Foi profesora visitantes na Universidá de California, en Los Angeles; na Universidá de Puertu Ricu; na École des Hautes Études, París. Tamién dictó conferencies y cursinos n'España, Alemaña, Holanda, Inglaterra, Xapón y América Llatina.
N'El Colexu de Méxicu y nel estranxeru
Dende 1982 ye profesora ya investigadora nel Centru d'Estudios Históricos d'El Colexu de Méxicu, onde anguaño dirixe la Cátedra Méxicu-España. Na mesma institución dirixe los Seminarios Permanentes Méxicu-España y d'Historia Social. Foi profesora visitante na Universidá de California, en Los Angeles, California, na Universidá Internacional Menéndez y Pelayo, na Universidá Nacional Autónoma de Méxicu, onde ocupó la Cátedra Maestros del Exiliu, y na Escuela d'Altos Estudios en Ciencies Sociales (París), ente otres instituciones. En 1969 fundó nos Estaos Xuníos la Society for Spanish and Portuguese Historical Studies, asociación nacional d'historiadores iberistes que dirixó ente 1969 y 1972. Amás, dictó numberosos cursinos, seminarios y conferencies n'instituciones académiques de Méxicu, España, los Estaos Xuníos, Europa, América Llatina y Xapón.
Investigación
Los sos intereses como historiadora tienen como exa a España, de cutiu nun enfoque comparativu col restu d'Europa o rellacionándolo con Méxicu y Hispanoamérica. Les sos publicaciones son referencies indiscutibles sobre árees temátiques qu'afonden aspeutos sociales determinaos o tienden pontes ente un llau y otru del Atlánticu. Los sos trabayos sobre les migraciones y exilios d'españoles a Méxicu y a Suramérica son pioneres y traten aspeutos culturales, institucionales, sociales y cuantitativos. Coles mesmes, los sos estudios de historia social sobre los movimientos revolucionarios europeos y el mundu hispánicu son llargamente reconocíos y citaos. Finalmente, realizó aportaciones a temes lliteraries sobre la novela histórica de Benito Pérez Galdós, la novela picaresca española y aspeutos culturales y discursivos de la lliteratura anarquista. Nuna faceta artística menos conocida, tamién hai incursionado na creación poética.
Reconocencies
Poles sos aportaciones a la historia d'España y al estudiu de los españoles en Méxicu, en 2006 foi condecorada cola Encomienda de la Orde del Méritu Civil, dada pol Estáu Español polos sos méritos académicos. En 2007, el Institutu de Ciencia y Teunoloxía del Distritu Federal estremar cola creación del Premiu Clara Y. Lida, na categoría Educación, Ciencia y Sociedá. La Universidá de Cádiz dio-y el doctoráu honoris causa en 2009.
Publicaciones
Ye autora, coautora, coordinadora, co-coordinadora, compiladora o co-coordinadora de más de venti llibros especializaos y más d'un centenar d'artículos y capítulos de llibros en publicaciones científiques nos sos campos d'investigación. Tamién publicó un llibru de poesía, Variación última (2002), y poemes en diverses revistes lliteraries. Les cites de les sos publicaciones devasen el millar.
Ellen Hutchins
Biografía
Ellen yera de Ballylickey, onde la so familia tuvo una propiedá pequeña, en Bantry Bay, Condáu de Cork, Irlanda. Nació'l 17 de marzu de 1785 en Ballylickey, el segundu renuevu sobreviviente más nuevu de los sos padres. El so padre, Thomas, yera un maxistráu quién morrió cuándo Ellen tenía dos años, dexando a la so muyer Elinor y seis neños sobrevivientes (de ventiún). Ella foi unviada a una escuela cerca de Dublín, y mientres ellí, la so salú deterioróse, en gran parte apaez por tar anoréxica. El Dr. Whitley Stokes, un amigu familiar, tomar sol so cuidu y el de la so muyer na so casa en Harcourt Street, Dublín. Recuperó'l so mambís y salú; y, tamién siguió'l conseyu de Stokes pa tomar la historia natural como un pasatiempu saludable. Dempués d'ameyorar la so salú, tornó al so llar familiar pa curiar de la so madre y el so hermanu discapacitáu Thomas.
Aun así, la so salú propia tornó otra vegada y por 1812 carecióse seriamente. Ella y la so madre camudar a Bandon en 1813 pa recibir cuidáu médicu. Dempués que la so madre morrió ellí en 1814, dir a Ardnagashel House, cercanu a Ballylickey, pa ser curiada pol so hermanu Arthur y la so muyer Matilda. Finó'l 9 de febreru de 1815 y foi soterrada nel vieyu Campusantu de Bantry. La so tumba taba ensin marques, y allugóse una placa en 2002 pola familia Hutchins. Otru monumentu asitióse ellí en 2015, nel bicentenariu de la so muerte, pol Comité Nacional de Plaques conmemorativas en Ciencia y Teunoloxía.
Ilustraciones y recueyes botániques
Centrar na botánica (especialidá propia de Stokes) y pasó enforma tiempu fora del so gabinete, acompañada poles ocupaciones d'identificar, rexistrar y dibuxar les plantes que recoyó. Estudió plantes, especializándose en criptógames como mofos, hepátiques, liquen y algues marines.
Cuasi toles sos recueyes entamar nel área de Banty y nel Condáu Cork. La flora lusitania de Cork del oeste yera comparativamente desconocida nesi tiempu. Aprendió rápida y claramente que tenía un regalu na identificación de plantes, produciendo dibuxos bien detallaos, acuareles, y especímenes meticulosamente preparaos. Unvió amueses a Stokes, que depués pasó a otros botánicos. Al traviés de Stokes familiarizar con James Townsend Mackay, un curador nel Xardín Botánicu del Trinity College. Ayudar na clasificación de les sos plantes recoyíes y contribuyó a la so Flora Hibernica. En 1807, Mackay unvió los sos especímenes a Dawson Turner un botánicu en Great Yarmouth nel este de Anglian, de mariñes d'Inglaterra, pa la so publicación Fuci. La nota d'agradecimientu de Turner foi l'empiezu d'una correspondencia de siete años ya intercambiu de especímenes y dibuxos. Una seleición d'eses cartes publicar polos Xardinos Botánicos Nacionales Glasnevin, Dublín en 1999. Esa publicación tamién fixo reimpresiones de la llista de cuasi 1100 plantes, que preparó ente 1809 y 1812, nel pidimientu de Dawson Turner pa "un catálogu completu de plantes de toles clases que se toparon na vuesa vecindá".
La so capacidá d'atopar plantes nueves, y la calidá de los sos dibuxos de especímenes ilustraos, causaron almiración de los botánicos principales, y el so trabayu foi presentáu en munches publicaciones.
Compositae Indicae
Compositae Indicae (embrivíu Compos. Ind.) ye un llibru de botánica escritu pol botánicu, pteridólogu inglés, Charles Baron Clarke. Espublizóse en Londres nel añu 1876, col nome de ''Compositae Indica Descriptae et Secus Genera Benthamii Ordinatae. Calcutta, Bombay, London''.
Ellen Hutchins
Ilustraciones y recueyes botániques
A pesar de qu'ella nunca publicó sol so nome propiu, foi una de les principales contribuyentes al desenvolvimientu de les ciencies vexetales de la so dómina. De primeres, refugaba que'l so nome acomuñar colos sos afayos, más puestu venció. Los volumes más tardíos de English Botany (1790–1814) de James Sowerby y James Edward Smith inclúin descripciones de los sos descubrimientos. El postreru escribió d'ella que "ella puede atopar cuasi cualquier cosa". Dawson Turner, nel so Fuci (4 v. 1808–19) en 1819, dempués de la so muerte dixo "Que la botánica perdiera a una votante tan infatigable como ella: aguda, y tan esitosa como infatigable." Na monografía de William Hooker sobre liquen British Jungermanniae (1816), el so nome taba más o menos rellacionáu con cuasi toles especies rares mentaes nella.
Foi una xardinera entusiasta, y semó plantes incluyendo unes unviaes por Mackay, nun campu en Ballylickey, conocíu como'l Xardín de Miss Ellen. Taba nel so meyor momentu nel xardín, o nel so pequeñu bote, recoyendo algues, que depués traía a la so casa pa clasificar y pintar.
Mandáu
Los sos especímenes topar nes coleiciones más significatives del Reinu Xuníu, Irlanda y EE. XX. Mandó la so coleición de especímenes de planta a Dawson Turner y munchos tán nel Muséu d'Historia Natural, Londres. Los sos dibuxos fuéron-yos daos a la so cuñada, Matilda, y ella a Dawson Turner, y güei doscientos de los sos dibuxos d'algues topar nos archivos del Real Xardín Botánicu de Kew, con dellos almacenaos nel Muséu de la ciudá de Sheffield. Y, especímenes y dibuxos que fueren unviaos a botánicos principales, y presentaos nes sos publicaciones, fueron a les sos coleiciones. Ellos inclúin coleiciones en Trinity College, Dublín; la Sociedá Linneana de Londres (coleición de Smith); y el Xardín Botánicu de Nueva York (Herbario William y Lynda Steere). Les sos cartes a Dawson Turner topar en Trinity College, Cambridge; y les lletres de Dawson Turner a ella en Kew Gardens.
Rézentières
Rézentières ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Distroff
Distroff ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lanai
Lanai (oficialmente en ḥawaianu Lānaʻi) ye una de les islles de Ḥawai. Alministrativamente depende del condáu de Maui. El so nome en ḥawaianu significa 'antoxana' o 'balcón'.
Xeografía
La islla ye casi circular, con una forma que recuerda un pocu a una coma y una superficie total de 364 km². Lanai ta dixebrada de Molokai pola canal Kalohi al norte, y de Maui pola canal Auʻau al este. La única ciudá ye Lānaʻi City, asitiada nel centru de la islla. La población total yera de 3.193 habitantes nel censu del 2000.
Historia
Lanai foi afayada pol capitán Charles Clerke a bordu del HMS Resolution, el 25 de febreru de 1779, cuando partía de les islles pocos díes dempués de la muerte de James Cook.
Veronica fruticulosa
Veronica fruticulosa ye una planta de la familia de les Plantaginaceae, tribu Veroniceae. thumb|Detalle de la flor
Lanai
Historia
En 1985 foi mercada pola empresa Landowner Castle and Cook, propiedá de David Murdock, y en xunu de 2012, Larry Ellison, conseyeru delegáu de Oracle, mercó la mayor parte de la islla a Murdock.
Turismu
El desenvolvimientu del turismu en Lānaʻi foi abondo recién, cola retirada paulatina de la industria de la piña nes islles.
Veronica fruticulosa
Descripción
Veronica fruticulosa ye una especie sufrútice con tarmos qu'algamen un tamañu de 20 cm d'altor, cortamente ascendentes o erectos, cubiertos de pelos curtios. Les fueyes (de 12-20 × 2-6 mm, estrechamente ovales, ovales o ovaes, enteres o daqué crenulaes o serrulaes, glabres o cubiertes –non densamente– de pubescencia non glandulosa asemeyada a la del tarmu, cuantimás dispuesta escontra'l marxe y dacuando escontra'l nerviu mediu, de subsésiles a bien cortamente peciolaes. La inflorescencia en recímanu terminal, 8-15 flores; bráctees lliniales a linear-llanceolaes o estrechamente ovales. Corola de 9- 12) mm de diámetru, d'un rosa claru con venes purpúreas. El frutu ye una cápsula ( de llargor similar al anchor o pocu mayor, pocu estruyida, de anchamente oval a suborbicular, base arrondada, ápiz ± arrondáu y –con frecuencia– llevemente emarxinada. Granes de 25-30 por cápsula, pardu anaranxaes. Tien un númberu de cromosomes de 2n = 16.
Lanai
Turismu
Esisten dos complexos hoteleros en Lānaʻi: Mānele Bay y l'abelugu o Lodge de Kōʻele. Esti postreru ye un casu atípicu en Hawaiʻi yá que s'atopa nel interior y non cerca de la sablera. Hai tamién un pequeñu hotel en Lānaʻi City destináu principalmente a agospiar a quien visiten a los residentes en Lānaʻi. Dambos cunten con campu de golf y formen parte de los Four Seasons.
El puntu más eleváu ye Lānaʻihale, con una altitú de 1.027 metros (3.370 pies).
Veronica fruticulosa
Taxonomía
Veronica fruticulosa describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum, Editio Secunda 1: 15. 1762
Sinónimos:
Lota de Macedo Soares
thumb|[[Parque Flamengo de Rio de Janeiro, obra estrella diseñada por Lorta.]] Maria Carlota Costallat de Macedo Soares más conocida como Lota de Macedo Soares, foi una arquiteuta brasilana a quien se-y atribúi la creación del Parque del Flamencu, güei Parque Brigadier Eduardo Gomes, en Rio de Janeiro. Nació en París, miembru d'una prominente familia de políticos del estáu de Rio de Janeiro.
Los sos padres fueron José Eduardo de Macedo Soares, Primer Teniente de Marina con base n'Europa, y Adélia de Carvalho Costallat. En París tamién nació otra fía, llamada Maria Elvira, conocida como Marieta. José Eduardo sale de la Marina en 1912 y torna a Brasil cola so familia. En Rio de Janeiro, funda'l periódicu O Imparcial, precursor del Diariu Carioca.
Ensin asistir a la universidá, foi reconocida como arquiteuta autodidacta y paisaxista. Foi convidada por Carlos Lacerda, quien acababa de ganar les eleiciones del gobiernu del estáu de Guanabara (1960-1965) pa trabayar nel proyeutu del Parque del Flamencu. Cuando nes eleiciones siguientes Carlos Lacerda pierde'l gobiernu, Lota retirar de la construcción del parque.
Lota caltuvo una llarga rellación cola poeta d'Estaos Xuníos Elizabeth Bishop de 1951 a 1967. La so rellación ye rellatada na película brasilana Flores rares (Reaching for the Moon, 2012), basáu nel llibru Flores Rares y Banalíssimas de l'autora Carmem Lucia de Oliveira, según nel llibru The More I Owe You (Mientres más te debo), del escritor d'Estaos Xuníos Michael Sledge. El personaxe de Lota ye interpretáu pola actriz brasilana Gloria Pires.
En 1967, Soares buscó a Bishop nos Estaos Xuníos, dempués de recuperase d'una llarga depresión mientres la que tuvo hospitalizada. El mesmu día que llegó a Nueva York, el 19 de setiembre de 1967, Soares tomó una sobredosis de tranquilizantes y morrió dellos díes dempués.
Hiroyuki Kiyokawa
Hiroyuki Kiyokawa (清川 浩行, ), ye un ex-futbolista y entrenador xaponés.
Panyptila cayennensis
El andarón rabiforcáu (Panyptila cayennensis), conocíu en dellos países como andarón tijereta menor, macuá o páxaru macuá, ye una especie d'ave apodiforme de la familia Apodidae qu'habita en Centro y Sudámerica]].
Descripción
Mide ente 13 y 14 cm de llargor y pesa alredor de 18 g. Tien plumaxe negru, col pechu de color blancu. El so picu y pates son negros y la so cola ye ahorquillada. El so nial mide 1 m de llargu y tien forma de manga. Ponen 2 ó 3 güevos y reprodúcense de xineru a xunu. Aliméntase d'inseutos.
Panterpe insignis
Panterpe insignis ye una especie d'ave de la familia Trochilidae. Ye un colibrí de tamañu regular que solo se reproduz nos montes de Costa Rica y nel oeste de Panamá. Ye l'únicu miembru del xéneru Panterpe.
Hábitat
Ye común qu'abonde esta ave del monte nel pabellón percima de 1,400 metros, y tamién s'atopa nes carbes de los llenderos de los montes y de les escamplaes.
Descripción
left|thumb|Tien poca coloración nos lladrales. Esta ave mide 11 centímetros de llargu y pesa 5,7 gramos. Tien picu negru rectu y pates escures. El Colibrí insigne adultu, tien plumaxe verde brillante nel cuerpu, cola azul, y un llurdiu blancu detrás del güeyu. De cutiu vese escuru, pero cuando-y llega la lluz nel ángulu derechu, vese una corona azul brillante, un color mariellu brillante bordia'l gargüelu anaranxáu, y un parche azul nel pechu. Los sexos son similares, pero les aves nueves tienen plumaxe acoloratáu na cabeza. El so llamáu tien un glayíu de tonu altu.
Reproducción
El Colibrí Insigne fema ye totalmente responsable de construyir los niales y de la incubación. Ella pon dos güevos blancos na copa del nial d'una planta de fibra avolumada de 2.4 metros d'altor, a la fin de la parte baxa del tarmu de bambú o nun raigañu so un bancu. La incubación toma de 15 a 19 díes, y el emplumaje de 20 a 26 díes.
Alimentación
L'alimentu d'esta especie ye'l néctar, tomáu d'una gran variedá de flores pequeñes, incluyendo ericaceas, epífitas y bromelias. Al igual qu'otros colibríes tamién atrapen pequeños inseutos como una fonte esencial de proteínes. El Colibrí Insigne machu defende les flores y carbes nos sos territorios d'alimentación, y apoderen a la mayoría de los colibríes. Ellos, sicasí, dexen que les femes compartan los sos medios alimenticios.
Dolving
Dolving ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Riom-ès-Montagnes
Riom-ès-Montagnes ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eilao (parroquia)
Eilao ye una parroquia del conceyu asturianu del mesmu nome, que comprende la parte suroccidental del mesmu y que ye, colos sos 39,88 km², la más grande del conceyu y la qu'acueye a la mayoría los vecinos del mesmu:.
Comprehensive Catalogue of Queensland
Comprehensive Catalogue of Queensland (embrivíu Compr. Cat. Queensland Pl.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu Australianu d'orixe inglés, Frederick Manson Bailey y espublizáu nel añu 1913 col nome de Comprehensive Catalogue of Queensland Plants both Indigenous and Naturalised.
HD 76932
HD 76932 (HR 3578 / HIP 44075 / GJ 3523) ye una estrella na constelación d'Hidra de magnitú aparente +5,80. Alcuéntrase a 69,5 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Josephine Kablick
Josephine Ettel Kablick o Kablíková foi una pionera botánica y paleontóloga checa. Kablick estudió colos meyores botánicos del so tiempu. Recoyó amueses de plantes y fósiles pa instituciones de toa Europa y munchos d'ellos que coleccionaba tán nomaos nel so honor.
HD 76932
HD 76932 ye una estrella mariella de tipu espectral F7-8IV o G2V con una temperatura efectivo de 5875 K. Tien una lluminosidá 2 vegaes mayor que la lluminosidá solar, anque la so masa ye namái'l 78% de la masa solar. A diferencia del Sol, estrella del discu finu galácticu, HD 76932 ye una estrella del discu gruesu, que la so órbita llevar hasta 1162 parsecs de distancia del centru del planu galácticu. Ye una estrella bien antigua, con una edá envalorada d'unos 10.000 millones d'años.
HD 76932 ye notable pol so exigua metalicidá; el so índiz de metalicidá ye [M/H] = -0,91, lo que supón un conteníu relativo de metales d'apenes el 12% del que tien el Sol. En concretu, el so conteníu en manganesu y cobre ye especialmente baxu; mientres la bayura del primeru ye namái'l 7% de la solar, el conteníu del segundu nun algamar el 9% del que tien el Sol. N'otros elementos tales como magnesiu, siliciu o azufre la diferencia colos valores solares nun ye tan apreciable.
Josephine Kablick
Kablick vivió na ciudá checa de Vrchlabí (entós Hohenelbe). Ella yera desaxeradamente fuerte y saludable, y convirtióse nuna entusiasta coleicionista de especímenes de tolos tiempos. Recoyó amueses de plantes y fósiles especialmente de los Montes de los Sudetes pa les escueles, museos, sociedaes científiques y universidaes de toa Europa.
Philipp Maximilian Opiz del Interchangeable Institute for the exchange of herbarium specimens (alemán Pflanzentausch-Anstalt) numbera en más de 25.000 los especímenes recoyíos por ella.
El so home Adalbert Kablik foi un farmacólogo y zoólogu y a favor de la ocupación de la so esposa. El so nome solletrar en checu, dacuando como Josefina Kablíková.
Corvus moneduloides
Corvus moneduloides ye una especie d'ave de la familia de los córvidos (Corvidae) y miembru del xéneru Corvus.