cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adísia Sá
Homenaxes
En 2009, el Jornal O estáu creó, juntamente col Institutu Venelouis Xavier Pereira, el "Concursu Cultural Adísia Sá de Periodismu", col propósitu d'incentivar y de premiar la creatividá y el talentu de los estudiantes de tolos semestres de les Facultaes de periodismu de Fortaleza.
Actualidá
Na actualidá Adísia Sá ye columnista selmanal del diariu "O Povo" y comentarista diaria na Radio AM do Povo / CBN, Rádio Tempo y TV Fortaleza.
Shōnen manga
Dellos exemplos son Gundam Wing, Dragon Ball, Inuyasha, El puñu de la Estrella del Norte y Saint Seiya. El manganime empobináu a homes mozos se conoz como seinen, anque n'Occidente suel vendese xunto col shōnen, como si fueren una mesma cosa.
Sotobanari
Sotobanari (tamién Sotobakuri, en xaponés 外 離島) ye una islla de les Islles Yaeyama, dientro de les Islles Sakishima, nel estremu sur de les Islles Ryukyu. Alminístrase como parte de la Prefeutura d'Okinawa, Xapón. El so vecín más cercanu ye Iriomote. La islla ye pequeña, de 1 km de diámetru aproximao. El so nome significa islla distante. Ta cubierta por vexetación pero nun tien agua corriente.
Sotobanari ye famosa por haber tenío un únicu habitante humanu, un home llamáu Masafumi Nagasaki. Fotógrafu de profesión, Nagasaki resolvió en 1989 dexar atrás toles sos pertenencies y propunxo pasar el restu de la so vida nesta islla que los pescadores raramente visitaben. Vivió nella nun estáu de semiaisllamientu demientres cuasi tres décades (1989-2018). Avezaba andar desnudu polo que se-y dio'l sobrenome de "L'ermitañu desnudu". Tenía un sofitu monetariu por parte de la familia que-y valía pa mercar comida d'una islla cercana y sobrevivir. N'abril de 2018 desaposiáronlu de la islla por razones humanitaries. El so deséu yera'l de morrer na islla.
Katsushika Hokusai
Katsushika Hokusai (葛飾 北斎), conocíu simplemente como Hokusai (北斎) (ñacíu y fináu n'Edo, actual Tokiu, ochobre de 1760 - 10 de mayu de 1849) foi un pintor y grabador xaponés del periodu Edo, venceyáu a la escuela Ukiyo-e. Acuñó'l términu manga en 1814.
Pintor y grabador, tamién conocíu polos diversos nomes qu'utilizó a lo llargo de la so carrera profesional: Shunro, Sori, Kako, Taito, Gakyonjin, Iitsu y Manji. Ye ún de los artistes cimeros de la escuela Ukiyo-e, "pintures del mundu flotante".
Vieno al mundu, col nome de Tokitaro, nel distritu d'Honjo, al este d'Edo. Ellí, dende los cinco años, desendolcó la so gran vocación pol dibuxu y la pintura. Esti enclín determinó que, con una curtia edá, fuere adoptáu como aprendiz y como fíu por un prestixosu artesanu d'Edo, familiarmente conocíu col nome de Nakajima, del que llueu foi'l so llexítimu heriede, fechu que fai camentar que, posiblemente, seya cierta la hestoria qu'esplica qu'Hokusai yera verdaderamente fíu de Nakajima, ñacíu d'una barragana.
Na so mocedá, Hokusai decidió trabayar como vendedor nuna prestixosa llibrería, y dende los 15 años, y hasta los 18, entró como aprendiz de grabador nun taller. Esti entrenamientu tempranu nel mundu'l llibru y del comerciu de la imprentación contribuyeron al desendolcu d'Hokusai como imprentador. Nel añu 1778, con 18 años d'edá, convertióse en discípulu del maestru de la escuela Ukiyo-e, Katsukawa Shunsho, col que deprendió la téunica del grabáu con planches de madera, especializándose en retratar a actores. El xoven Hokusai espublizó los sos primeros trabayos al añu viniente, invitaciones imprentaes pal teatru Kabuki, onde'l xéneru de la escuela del Shunsho y de Katsukawa apaez yá domináu dafechu.
A xulgar poles edaes de los sos fíos, Hokusai hebo contrayer matrimoniu al rodiu de la edá de 20 años. Posiblemente, por mor de la influyencia de la vida familiar, nesti periodu los sos diseños tienden a recoyer actores y muyeres n'ambientes históricos y en xardinos utilizando la téunica Uki-e (paisaxes semi-históricos onde s'utiliza la téunica occidental de la perspeutiva), ansí como imprentaciones de neños. Los llibros d'ilustraciones del artista y los sos testos dieron la vuelta a los temes históricos y didáuticos, al tiempu que'l trabayu d'Hokusai nel xéneru Surimoru demientres tola década viniente marcó ún de los finxos cimeros de la so carrera.
El xéneru Surimoru utilizábase, principalmente, p'asoleyar tarxetes pa les ocasiones especiales, añu nuevu y otres felicitaciones, pa presentar programes musicales, avisos, ya eso, n'ediciones curties qu'ufríen una imprentación perfecha y la más alta calidá.
La obra d'Hokusai nesti periodu abarca tola gama del arte Ukiyo-e: tarxetes, Surimonu, llibros ilustraos, ilustraciones d'antoloxíes de versos, llibros eróticos, pintures a mano o llibros de bocetos. Dientro de los temes trataos por Hokusai, en perpoques vegaes compitió con Utamaro, el meyor grabador de sensuales imáxenes femenines. Pese a esta torga consciente, Hokusai trató d'abarcar una amplia gama de temes, especialmente esmolecióse pola representación de paisaxes ya escenes históriques, u la figura humana desempeña un papel secundariu. Alredor de la fin de la centuria introduxo nel so estilu la téunica de la perspeutiva y el coloríu occidental.
Yá nel sieglu XIX Hokusai escomenzó la ilustración del yomihon, noveles históriques. Baxo la so influyencia, el so estilu emprimó a sufrir camudamientos importantes y claramente visibles ente 1806 y 1807. La so figura y el so trabayu cada vez tevo un mayor algame, pero perdió en delicadeza y tendió a poner mayor atención a los temes clásicos tradicionales, especialmente la representación de samuráis, guerreros o temes chinos, y a alloñase del mundu del Ukiyo-e.
Al rodiu l'añu 1812 el fíu mayor d'Hokusai morrió. Esta traxedia nun foi namái un duru güelpe emocional sinón tamién económicu, porque, como heriede de l'acomodada familia Nakajima, el so fíu suponía'l mediu de llograr una importante renta, de manera qu'Hokusai nun tuviere qu'esmolecese de la inseguridá de vivir de los cobros de la so pintura, los sos diseños y les sos ilustraciones.
Por razones económiques o non, dende esi intre l'atención d'Hokusai centróse na ilustración de llibros, y sobre too nos llibros de copies de grabaos diseñaos p'artistes aficionaos. La so intención yera alcontrar nuevos discípulos y, poro, nuevos proteutores, no que tevo un ésitu escasu.
Xunto a la fama de les sos detallaes imprentaciones ya ilustraciones, Hokusai collechó tamién gran ésitu nes esposiciones públiques de la so pintura; fizo, por exemplu, una pintura pergrande d'unos 200 m² con figures mitolóxiques pa un gran festival. Inclusive una vez foi convocáu p'amosar les sos habilidaes artístiques énte'l shogun, teóricamente un ayudante del emperador que na práutica yera'l gobernante de Xapón.
Nel branu de 1828 la segunda muyer d'Hokusai morrió. El maestru tenía entós 68 años, alcontrábase ablayáu, con una paralís intermitente nel brazu esquierdu, solu y con un ñetu pelgar, qu'amosara ser un delincuente incorrexible. Énte esta situación la so fía favorita y alumna, O-ei, frañó'l so matrimoniu con un artista menor y tornó a casa'l pá u permaneció'l restu de la so vida.
Hokusai trabayó fasta'l caberu día de la so esistencia. Yera un artista enérxicu que s'allevantaba ceo y pintaba hasta la nueche. Ésta fuera la so forma d'actuar demientres tola so llarga y productiva vida, y foi tamién la de los sos años finales. De los millares de llibros y d'imprentaciones d'Hokusai, les sos Trenta y seyes vistes del Monte Fuji son notables enforma. Espublizada ente 1826 y 1833, esta famosa serie, que colos suplementos incluyía un total de 46 impresiones a color, marcó un fitu na impresión xaponesa de paisaxes. La grandura del diseñu y l'habilidá de la execución nun fuera algamada hasta esi intre, inclusive nel trabayu del so contemporaneu Hiroshige. thumb|right|333ppx|Otra visión del monte Fuji
Los continuos camudamientos de casa d'Hokusai -vivió en más de 90 viviendes-, ya inclusive los cambeos de nome, son elementos significativos del calter del artista. Amás del so nome principal, Hokusai utilizaba otros dos seudónimos ocasionales, y alredor d'una ventena de nomes que, indistintamente, añadía al so nome principal.
Pese a les sos súpliques por siguir viviendo una década más, el día 18 del cuartu mes xaponés "el vieyu llocu pola pintura", como él mesmu se definía, morrió a los 89 años, ensin satisfacer la gueta de la cabera verdá sobre la pintura.
Quince años enantes escribiera: "[...] a la edá de cinco años tenía la zuna de facer trazos de les coses. A la edá de 50 produxera una bayura dibuxos, con too, nengún tenía un verdaderu méritu hasta la edá de 70 años. A los 73 finalmente deprendí daqué sobre la calidá verdadera de les coses, páxaros, animales, inseutos, pexes, les yerbes o los árboles. Poro, a la edá de 80 años tendré fechu un ciertu progresu, a los 90 tendré caltriáu'l significáu más fonderu de les coses, a los 100 tendré fecho realmente maraviyes y a los 110, cada puntu, cada llinia, tendrá vida propia [...]"
Consideráu'l máximu esponente de la escuela de grabaos Ukiyo-e, Hokusai incorporó a lo llargo de la so vida la esencia del arte d'esta escuela. Les llinies curvies trazaes con una gran soltura, carauterístiques del so estilu primeru, foron evolucionando gradualmente haza una serie d'espirales qu'añadieron una llibertá ya elegancia entá mayores a la so obra, como pue observase en Raiden (Espíritu del truenu). Yera famosu pola enerxía ya espontaneidá del so xeniu creador, cualidaes que cola edá xorrecieron inda más. 300px|thumb|Un home matará a una muyer cola so espada, títulu del dibuxu|right
Nes obres de la so cabera dómina emplegaba pincelaes amplies curties y una téunica de color que-y daba una cualidá más sombría. Ente les más conocíes tán el cuadernu de dibuxos en 13 volúmenes Hokusai manga (comenzáu en 1814) y la serie de grabaos conocida como Fugaku sanjurokkei (Trenta y seyes vistes del monte Fuji), que contién delles de les imáxenes más famoses de la tradición artística xaponesa.
El so xeniu testerón tamién representa, a los sos 70 años, la creación artística permanente, el prototipu del artista únicu que s'esforcia en finar la xera emprecipiada.
D'otra miente, Hokusai constitúi una figura que, dende fines del sieglu XIX, impresionó a artistes, críticos y amantes del arte occidentales. Dende mediaos del sieglu los sos grabaos, como los d'otros artistes xaponeses, llegaron a París, u se coleicionaben con gran entusiasmu, n'especial por parte d'impresionistes de la talla de Claude Monet, Edgar Degas y Henri de Toulouse-Lautrec, con obres que denoten una fondera influyencia de dichos grabaos.
Más exemplos del trabayu d'Hokusai
<CENTER> 500px <P> 500px <P> </CENTER>
Enllaces esternos
Galería d'Ukiyo-E de Jim Breen (con comentarios n'inglés).
Boust
Boust ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Campomanesia pubescens
La guabirobeira, guabiroba, gabiroba o guavira ye un arbustu montés de la familia de les mirtacees que crez nos campos y camperes del zarráu brasilero. Nel Paraguái conocíos col nome guarani de guavirami.
Descripción
El so frutu ye arrondáu, de color verde y al maurecer amarellentáu, con magaya verdosa, ensundiosa, dulce, envolubra delles granes. La collecha asocede en payares. Nel Paraguái, el pulgu secu de la fruta usar pa dar sabor y color al aguardiente.
Propiedaes
El frutu puede ser consumíu frescu o en zusmios, duces o xelaos y úsase pa producir un llicor. Contién proteínes, carbohidratos, niacina, sales minerales y vitamina C.
El fervinchu d'unos 20 gramos de les sos fueyes y unes 5 pulgos secos per cada llitru d'agua sirven como tónicu estomacal y pa tratar los casos de foria. Tamién un fervinchu d'unos 50 gramos de les sos fueyes úsense como cicatrizante de les feríes.
Distribución
Planta nativa de los zarráus de les rexones sur, suroriental y centru-occidental de Brasil, Bolivia. Tremóse tamién n'Arxentina, Paraguái y Uruguái. Nel Paraguái, esta variedá ye conocida como guavirami.
Pudi ser cultiváu nes güertes o en campu abierto. Les granes tienen de ser semaes apenes son estrayíes del frutu porque pierden rápido la capacidá germinativa. Nun ye esixente y afaise en suelos probes.
Bousseviller
Bousseviller ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llapiceru ópticu
miniaturadeimagen|250x250px|Semeya de la consola del Hypertext Editing System (HES) na Universidá Brown, cerca d'ochobre de 1969. La semeya amuesa al HES nuna estación d'exhibición IBM 2250 Mod 4, y pueden trate'l lightpen y el tecláu de función programada, la canal acoplada a la unidá central del IBM 360 de Brown. El llapiceru ópticu ye un periféricu d'entrada pa ordenadores, en forma d'una varita fotosensible, que puede ser usáu p'apuntar a oxetos amosaos nuna televisión de CRT o un monitor, nuna manera similar a una pantalla táctil pero con mayor exactitú posicional. Esti periféricu ye davezu usáu pa sustituyir al mouse o, con menor ésitu, a la tableta digitalizadora. Ta conectáu a un cable llétricu y rique d'un software especial pal so funcionamientu. Faciendo que'l llapiceru toque'l monitor l'usuariu puede escoyer los comandos de los programes (l'equivalente a un clic del mouse), bien primiendo un botón nun llau del llapiceru ópticu o primiendo ésti contra la superficie de la pantalla.
Creíase hai enforma tiempu qu'esti periféricu podría funcionar con cualesquier pantalla basada en CRT, pero non coles pantalles de cristal líquidu, los proyeutores, o otros dispositivos de visualización. Sicasí, en 2011, Fairlight Instruments llanzó'l so Fairlight CMI-30A, qu'use un monitor LCD de 17 pulgaes, controlable con llapiceros ópticos.
El llapiceru contién sensores lluminosos y unvia una señal al ordenador cada vez que rexistra una lluz, por casu al tocar la pantalla cuando los píxeles non negros que s'atopen so la punta del llapiceru son enfrescaos pol fexe d'electrones de la pantalla. La pantalla del ordenador nun s'alluma na so totalidá coles mesmes, sinón que'l fexe d'electrones qu'alluma los píxeles percorrer llinia per llinia, toes nun espaciu de 1/50 de segundu. Detectando'l momentu en que'l fexe d'electrones pasa so la punta del llapiceru ópticu, l'ordenador puede determinar la posición del llapiceru na pantalla. El llapiceru nun riquir una pantalla nin un recubrimientu especiales como pue ser el casu d'una pantalla táctil, pero tien la desventaxa de que sostener el llapiceru contra la pantalla mientres periodos llargos de tiempu llega a cansar al usuariu.
Azpeitia
Azpeitia ye un conceyu asitiáu nel interior de la provincia vasca de Gipuzkoa (España). Del barriu azpeitiarra de Loiola yera ñatíu San Inaciu.
Llapiceru ópticu
El llapiceru ópticu foi creáu en 1952 como parte del Ordenador Whirlwind, desenvueltu pol Institutu Teunolóxicu de Massachusetts. Fízose abondo popular mientres los años 1980, cuando s'utilizó nel Fairlight CMI y la BBC Micro. El llapiceru ópticu foi compatible tamién con delles tarxetes gráfiques de los IBM PCs, incluyendo los Color Graphics Adapter (CGA), el Hercules Graphics Card (HGC), y el Enhanced Graphics Adapter (EGA). Dende 1984, los concursantes del concursu de televisión Jeopardy! utilicen llapiceros ópticos pa escribir los sos apuestes.
Yá que los llapiceros ópticos operen por aciu la detección de lluz emitida polos fósforos de la pantalla, tien d'haber un ciertu nivel d'intensidá non nulu na posición de les coordenaes pa ser escoyíu; de lo contrario, el llapiceru nun se va activar.
Puendeluna
Puendeluna (Puent de Luna n'aragonés) ye un conceyu español perteneciente a la provincia de Zaragoza y la comarca de les Cinco Villes, nel partíu xudicial d'Ejea de los Caballeros y la comunidá autónoma d'Aragón. El conceyu estender pola marxe derecha del ríu Gállego. Ye unu de los llugares onde se fala la llingua aragonesa. .
Xeografía
Puendeluna asítiase a veres del ríu Gállego, siendo l'antigua esistencia d'una ponte romana sobre'l mesmu'l que da orixe al so nome (en realidá'l so nome deriva de ser el llugar nel que s'atopaba la ponte de Lluna, llocalidá a la que pertenecía).
Pertenez a la contorna de les Cinco Villes, anque ye un conceyu colindante cola contorna oscense de la Hoya d'Huesca.
Historia
La razón de ser de Puendeluna ye la esistencia d'una ponte pa salvar el ríu Gállego, allugáu na exa de la vía romana que xunía la contorna de les Cinco Villes cola ruta que, partiendo de Zaragoza, dirixir escontra los Pirineos y escontra l'actual Francia. Dichu ponte esistía yá en dómina romana, y foi oxetu de socesives reconstrucciones. .
La zona ye reconquistada a los musulmanes nel sieglu XI, siendo por eses feches cuando se debe repoblar el pueblu, siendo la repoblación del mesmu d'orixe eclesiásticu. Sicasí, pocu dempués pasa a pertenecer a la familia de les Lluna y al Conceyu de Luna en cuantes qu'aldega del mesmu.
La importancia de la ponte destacar pol fechu de que nel añu 1346 el rei Pedru IV d'Aragón concedió'l pontazgo, o derechu de cobru d'un peaxe pol usu de la ponte, a Luna (yá que neses feches Puendeluna yera una aldega de Luna), mientres cinco años, pa la reconstrucción de la ponte afeutada por una riada, siendo'l privilego ampliáu por cuatro años más en 1348. Hai que tener en cuenta que yá nel añu 1265 el pontazgo rentaba al Conceyu de Luna la cifra de 200 llibres jaquesas. .
Demografía
Dato demográficos de Puendeluna ente 1842 y 2001:
Aenne Burda
Biografía
Taba fuertemente comprometida coles obres de caridá. Los dos fundaciones qu'ella estableció sofiten a mozos estudiantes y persones mayores na so ciudá natal de Offenburg, respeutivamente.
Aenne Burda morrió na so ciudá natal Offenburg, Alemaña, a la edá de 96 años, por causes naturales.
Edición de la revista
En 1977 llanzó la revista Burda CARINA, una revista de moda y estilu de vida empobinada a una audiencia femenina más nueva.
Premios
1979 Aniellu d'honor de Offenburg pol so papel nel desarrollu económicu de la ciudá * 1984 Orde del Méritu de Baviera
Laurie (Cantal)
Laurie ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Connecticut
Los primeros habitantes d'orixe européu del territoriu foron holandeses qu'establecieron un asentamientu, pequeñu y de corta vida, nomáu Fort Hoop: taba asitiáu na xuntura de los ríos Connecticut y Park, au s'asitia Hartford anguaño. La metá del actual Connecticut formó parte de la colonia holandesa de Nueva Holanda: yera la mayoría del territoriu asitiáu ente los ríos Connecticut y Delaware, nel que curiosamente los primeros asentamientos importantes foran creaos polos ingleses na década de 1630. D'esti país yera Thomas Hooker, que coló con dellos colonos de la colonia de la badea de Massachusetts y fundó la colonia de Connecticut; y tamién otros colonos, tamién de Massachusetts, que fundaron les colonies de Saybrook y New Haven. Esta cabera, xunto cola de Connecticut, establecieron testos llegales que regulaban la so organización: foron les llamaes Lleis Fundamentales (Fundamental Orders), que son consideraes les primeres constituciones del actual territoriu d'Estaos Xuníos. Les trés colonies de les que venimos falando fundiéronse en una por mandatu d'una carta real en 1662: la nueva colonia de Connecticut pasó a ser asina una colonia real. Sería una de les que rechazarían la soberanía británica na Revolución Americana.
Castraz
Castraz ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu del Yeltes, que forma parte de la inmensa llanura del Campu Charro.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Castraz, Cuartu de Doña Mª Luisa, Pedraza de Yeltes y Sepúlveda, ocupa una superficie total de 30,37 km² y según el padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La fundación de Castraz remontar a la repoblación efectuada polos reis de Lleón na Edá Media, quedando encuadráu nel Campu de Yeltes de la Diócesis de Ciudad Rodrigo tres la creación de la mesma per parte del rei Fernandu II de Lleón nel sieglu XII, teniendo na Edá Media yá l'actual denominación. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Castraz quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Neli Kim
Neli Vladímirovna Kim (Нелли Владимировна Ким; ), tamién conocida pola treslliteración inglesa Nellie Kim, ye una ximnasta rusa retirada que ganó tres medayes d'oru y una medaya de plata nos Xuegos Olímpicos de Montreal 1976, y dos medayes d'oru nos Xuegos Olímpicos de Moscú 1980 representando a la Xunión Soviética. Kim foi la primer muyer na historia olímpica en ganar un perfectu 10 na categoría de salto de potru y la primera en ganalo nel exerciciu de suelu, protagonizando una gran rivalidá deportiva con Nadia Comăneci, Ludmilla Tourischeva y otros fuertes competidores de la década de 1970.
Darréu, Nellie Kim trabayó mientres enforma tiempu como entrenadora, preparando a los equipos nacionales, y xulgó numberosos concursos internacionales. Como presidenta del Comité Téunicu de Ximnasia Artística de la Muyer, coordina la introducción de nueves regles na ximnasia femenina, según lo dispuesto pol nuevu Códigu de Puntos, desenvuelta pola FIG en 2004-2005 y a valir dende 2006.
Biografía
Nellie Kim nació en Shurab, República Socialista Soviética de Taxiquistán, Xunión Soviética, fía de Vladimir Kim, padre coreanu-sajalín, y Alfiya, la so madre d'orixe tártaru. Más tarde, la familia treslladar a la República Socialista Soviética de Kazakstán, onde'l so padre trabayaba nuna fábrica de cayuela de Chimkent. A los 9 años, Nellie Kim entró na Escuela de Deportes pa la Infancia y la Mocedá 3 de la Sociedad Deportiva Spartak. Otros dos neños na familia, el so hermanu menor, Alexander y la so hermana Irina, tamién entraron nuna escuela de ximnasia y entrenaron dalgún tiempu. Alexander foi acosáu polos sos compañeru de clase na escuela secundaria por cuenta de la so pequeña estatura y retiróse de la ximnasia en favor del boxéu. Irina, quien Nellie Kim considera más talentosa de lo qu'ella mesma era, retiróse por causa de les esixencies de les sesiones d'entrenamientu frecuentes.
Los entrenadores de Kim fueron Vladimir Baidin y la so esposa, Galina Barkova. De primeres, Kim nun tenía l'abonda flexibilidá en comparanza cola mayoría de los sos compañeros ximnastes, pero puestu foi capaz de compensalo con una téunica cimera y la dificultá de los sos exercicios. Asina que rápido convirtióse na meyor en ximnasta de Kazakstán.
Carrera profesional
Unu de los primeros ésitos de Kim foi la so victoria nel concursu republicanu Spartak, que tuvo llugar en Chimkent en 1969. Sicasí, un añu más tarde la célebre ximnasta Larisa Latynina dixo que Kim "nun tien futuru" na ximnasia. Dempués d'esi veredictu, Kim tuvo cerca de dexar la ximnasia pero perseveró col sofitu de Baidin. Nel Campeonatu Xuvenil de la Xunión Soviética de 1971, la so primer competición nacional, quedó en quintu llugar nel concursu xeneral. L'ésitu nacional xuvenil, siguió al debú nacional ya internacional dos años más tarde. Kim ganó'l títulu del concursu xeneral y dos medayes d'oru nos Xuegos Deportivos de la Mocedá de tola Unión, quedó octava nel concursu xeneral y primero nes barres asimétriques na Copa Soviética y ganó la prestixosa Copa Chunichi en Xapón. Dempués d'un segundu puestu na Copa Soviética n'agostu de 1974, foi amestáu a la llista del equipu pal Campeonatu del Mundu, celebráu n'ochobre, onde Kim ganó la medaya d'oru na competición por equipos. Darréu, y hasta 1980, compitió con ésitu en munchos eventos d'altu nivel internacional.
El llamatu de Nellie Kim ente los sos compañeros d'equipu y entrenadores del equipu de la Xunión Soviética yera "Kimanellie", que se ganó, cuando l'entrenador Vladislav Rastorotsky llamar bien rápido: "¡Kim, Nellie, al teléfonu".
Olimpiaes y Campeonatos del Mundu
Nos Xuegos Olímpicos de Montreal 1976 la rivalidá ente Nellie Kim y Nadia Comăneci convertir nel puntu focal de la competición femenina de ximnasia. Los compañeros d'equipu de Kim, Ludmilla Tourischeva y Olga Korbut, campeones olímpiques cuatro años antes en Múnich, fueron superaes poles dos estrelles n'ascensu na llucha pol oru. Nellie Kim ganó tres medayes d'oru, una na competición por equipos y dos na final del eventu: el potru y l'exerciciu de suelu. La música de la so rutina de suelu, con coreografía de Valentina Kosolapova, foi una samba, y unu de los elementos yera'l doble salto tras, realizáu per primer vegada nos eventos olímpicos femeninos. Kim tamién ganó una medaya de plata nel concursu xeneral, recibiendo un perfectu 10 nel potru con un saltu Tsukahara con xiru completu, que tamién se realizó per primer vegada na historia olímpica. Kim foi emponderada pola so guapura femenina y el so estilu estravagante, elegante ya intensu. Comăneci ganó l'oru nel concursu xeneral, en barres y barra d'equilibriu. Nellie Kim tenía una llixera ventaya sobre Nadia nos trés restantes combinaos nel concursu xeneral, pero a pesar de ser el medayista de bronce mundial na barra d'equilibriu, Nellie nun llogró una bona actuación nesi aparatu, tou lo contrario que Nadia, y la rumana facer col oru. Boris Bajin, l'entrenador nacional de Canadá, señaló que "Nelli Kim realizó un potru orixinal escelente con un estilu y execución perfectes. Tolos presentes, xueces, entrenadores, ximnastes y los espectadores tuvieron acordies cola resultancia. Ella amuesa muncho más orixinalidá y la posibilidá de que s'incorpore nel códigu de puntos". John Atkinson, l'entrenador nacional británicu alcordó añedir que de toles puntuaciones perfectes llograes en Montreal creía que'l 10 de Kim na barra yera'l más perfectu.
En 1980 ganó'l títulu del concursu xeneral nel Campeonatu de la Xunión Soviética y compitió con ésitu nos Xuegos Olímpicos de Moscú 1980, la so última competición al más altu nivel. Consiguió la medaya d'oru en suelu con Nadia Comăneci nun empate téunicu, dempués d'anotar 9,95 nesi final del eventu, y ganó l'oru na competición por equipos.
Los sos aspeutos ximnásticos son recordaos por "el so fuerte curiosu femenín, temperamental y carismáticu".
Aeropuertu de Sunyani
L'Aeropuertu de Sunyani (n'inglés: Sunyani Airport) (IATA: NYI, ICAO: DGSN) ye un aeropuertu que sirve a Sunyani, una ciudá y capital de Brong Ahafo nel país africanu de Ghana. L'aeropuertu remontar a 1942, cuando foi un puestu d'avanzada de comunicación y aeródromu que se construyó pal usu de les fuercies aliaes. Sicasí, antes del final de la guerra, la pista d'aterrizaxe foi abandonada.
En 1969, el Gobiernu ve la necesidá d'un aeropuertu pa Sunyani y empecipió los trabayos de construcción d'un aeropuertu nuevu. Esti completóse ya inauguróse oficialmente'l 13 de xunetu de 1974, pol coronel PK Agyekum, l'entós Comisariu de Comunicaciones y Tresportes.
La pista d'aterrizaxe de 1.288 metros nun puede estendese por cuenta de un ribayu nun estremu y una llomba nel otru. Esta llimitación fai que l'aeropuertu non s'aptu pal usu d'aviones de mediu algame. L'aeropuertu atopar so la xestión d'una institución local denominada GACL.
Yukihiro Aoba
Yukihiro Aoba (青葉 幸洋; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Boustroff
Boustroff ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llingües bambúquiques
Les llingües bambúquiques (tamién llamaes yungur-jen) son un subgrupu de l'antigua clasificación Adamawa formada polos subgrupos G7, G9 y G10 qu'apocayá s'han reclasificado como parte de les llingües sabánicas. Falar en Nixeria oriental.
Les llingües waja enantes fueron consideraes como parte d'esti grupu, anque anguaño considérense como un grupu independiente dientro del sabánico.
Clasificación
Les llingües bambúquiques arrexuntar en tres rama principales:
Kleinewillinghöfer (1996) atopó delles afinidaes ente'l subgrupu bikwin y les llingües jen (que nun pasaron desapercibíes pa Greenberg). La subclasificación anterior ye la dada por Blench (2004).
Comparanza léxica
Los numberales reconstruyíos pa distintos grupos de llingües bambúquiques son: ! rowspan=2| GLOSA ! colspan=2|Bikwin-Jen ! colspan=1|Yungur ! rowspan=2|Longuda ! rowspan=2| PROTO- BAMBÚKICO ! Burak !! Jen(jo) (Dza) !! Kaan
Donostia
Donostia o San Sebastián ye la capital de la provincia vasca de Gipuzkoa (España). Llenda con y tien una población de.
Abaltzisketa
Abaltzisketa (Abalcisqueta en castellanu), ye un pequeñu conceyu de la provincia de de Guipúzcoa nel País Vasco. Tien una estensión de 11,18 km² y una población de 304 habitantes (2007). Asítiase na parte sudoriental de Guipúzcoa, dientro de la comarca de Tolosaldea, nes estribaciones de la Sierra d'Aralar a los pies del monte "Txindoki" (1318m), qu'amás marca'l puntu más eleváu de la so llende conceyil.
El pueblu d'Abaltzisketa alcuéntrase nun colláu a 370 metros d'altitú que domina'l valle d'Amézqueta y tamién asoma al del ríu Oria. Separtenlu 39 km de la capital provincial, San Sebastián y 14 km de la capital comarcal, Tolosa. Accedese a esti pueblu al traviés d'una carretera llocal que dende Allegría d'Oria, altraviesa Orendain; bien dende Amézqueta o dende Zaldibia.
La parte meridional del términu conceyil ta incluida dientro del Parque Natural d'Aralar.
Economía y sociedá
Trátase d'un conceyu fonderamente rural. Esisten 65 esplotaciones agrícoles y ganaderes censaes nel conceyu.
Nes eleiciones autonómiques caberes celebrades n'abril de 2005 la llista más votada foi la coalición nacionalista PNV-EA col 57,9% de los votos, siguida del PCTV qu'obtuvo'l 32,9% de los sufraxos.
Nes pasaes eleiciones conceyiles, dos partíos echaron llista nel conceyu, una independiente, y el Partíu Popular. La candidatura independiente foi la clara vencedora, al algamar 7 conceyalíes gracias a los 126 votos que tuvo, frente al Partíu Popular que nun llogró collechar nin un solu votu en tola llocalidá, poro, quedóse ensin representación dala nel ayuntamientu.
La llingua d'emplegu común nel conceyu ye l'eusquera, que domina cásique tola población.
Lido de Venecia
El Lido ye una llarga barra de 12 km asitiada en Venecia, al norte d'Italia, na que viven unos 20.000 habitantes. Cada setiembre, nel so Palaciu de Congresos celebra'l Festival Internacional de Cine de Venecia.
Abaltzisketa
Economía y sociedá
Los vecinos d'Abaltzisketa reciben el nome d'abalcisquetarres (abaltzisketarrak).
Lido de Venecia
Xeografía
Na islla hai tres lugar importantes. El mesmu Lido, nel norte, onde se celebra'l Festival Internacional de Cine y onde se topen el Grand Hotel des Bains, el Casino de Venecia y el Grand Hotel Excelsior. Malamocco, nel centru, que destaca polos sos prestosos restoranes de pexe fresco. Mientres un tiempu foi la residencia del dux de Venecia. Y Alberoni, nel estremu sur, onde s'atopa un campu de golf. La islla tamién dispón d'un pequeñu aeropuertu.
Campomanesia xanthocarpa
Campomanesia xanthocarpa, guabirá, ye una especie botánica perenne fanerógama d'árboles de la familia de les mirtacees. Ye endémica de Brasil: Espírito Santo, Minas Gerais, Parana, Rio Grande do Sul, Rio de Janeiro; Bolivia: Santa Cruz; Arxentina: Corrientes, Misiones; Paraguái: Central, Misiones.
Lido de Venecia
Xeografía
Na cara de la islla empobinada escontra'l Mar Adriáticu hai delles sableres de sable, anque la mayoría pertenecen a los hoteles cercanos. Ente estos hoteles atopen los yá mentaos Excelsior y Des Bains, escenariu nel que trascurre la novela La muerte en Venecia (1912) de Thomas Mann. Estes sableres son quitaes, anque en partir norte y sur hai dos sableres públiques enormes. L'agua del Adriáticu ye bastante templada y llimpia, ideal pa los neños, col únicu inconveniente de la ocasional llegada d'aguamalas.
Campomanesia xanthocarpa
Descripción
Ye un árbol que tien copa arrondada y fuste trabancosu, acanaláu na base. Les fueyes son opuestes, simples, membranacees, ovalaes oblongues, crespas, riques en tanín, de 3-4,5 cm de llargu x 4-10 cm d'anchu.
Lido de Venecia
Xeografía
Nel corazón de la islla atopa la Gran Viale Santa Maria Elisabetta, una amplia cai de 700 m de llargu aproximao. Alluga hoteles, tiendes y restoranes pa los turistes.
Abaltzisketa
Historia
En 1379, los vecinos d'Abalcisquera pasen a depender de la villa de Tolosa, como forma de sustraese de la influyencia de los señores banderizos y beneficiase de los fueros de la villa. En 1615, en pasando'l tiempu de les guerres banderices, Abaltzisketa obtien el títulu de villa, recuperando l'autonomía perdida pola so xuntura a Tolosa. Abaltzisketa participará posteriormente en varies xuniones de villes, pa pagar representantes nes Xuntas Xenerales de Guipúzcoa, como ye'l casu de la Unión de Bozue Mayor.
Campomanesia xanthocarpa
Descripción
Floria de setiembre a ochobre y fructifica de setiembre a avientu. . Frutos bayes marielles, dulces, 13.000 granes/kg
Abaltzisketa
Historia
En 1983 el conceyu camudó oficialmente'l so nome castellanizáu d'Abaltzisketa por Abaltzisketa.
Fiestes y tradiciones
Abaltzisketa asitiase nuna fastera na que les "alubias" (fabes) son un platu pertípicu y arraigáu, siendo tradicional dir a tastiales a dalgún de los restaurantes del Barriu de Larraitz.
Campomanesia xanthocarpa
Usos
Mangos de ferramientes, tornería, trabayos de curváu. Presenta frutos comestibles. Ye melecinal.
Pa construcciones rurales, pa tables y muebles; lleña y carbón. Melífero.
La madera ye castaña violácea, con un pesu específicu en g/cm³ de 0,8. Madera duro y pesao, veteáu pocu claru; duramen inmune al ataque de fungos.
Usu melecinal
Astrinxente, antidiarreico. Para cistitis, uretritis, foria. Úsense'l pulgu, frutos y fueyes.
Lido de Venecia
Xeografía
L'únicu barriu d'interés cultural de Lido ye San Nicolo, que s'atopa en partir norte. Puede visitase el monesteriu y la ilesia de San Nicolo, que daten de 1044, o'l Campusantu Xudíu, que data de 1386.
Campomanesia xanthocarpa
Taxonomía
Campomanesia xanthocarpa describióse por (Mart.) O.Berg y espublizóse en Flora Brasiliensis 14(1): 451. 1857.
Referencies
Germplasm Resources Information Network - (GRIN) National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland. http://www.ars-grin.gov/cgi-bin/npgs/html/taxon.pl?415238 (29 nov. 2007)
Lido de Venecia
Historia
El casino de la islla foi cerráu apocayá. Solía tar operativu pel branu treslladándose a Ca' Vendramin Calergi en Venecia pel hibiernu.
Mandáu
El términu Lido, que da nome a esta islla, utilizar pa referise a un determináu tipu de piscines al campu, especialmente en Gran Bretaña, y pa designar a un tipu de cubierta nun cruceru. Tamién constitúi la primer parte del topónimu de munches llocalidaes costeres d'Italia.
Laveissenet
Laveissenet ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Daddy Yankee
Diversos sectores de la crítica considéren-y El rei del reguetón»,   por ser unu de los responsables de popularizar esi xéneru musical n'América Llatina y consolidase como unu de los artistes más respetaos ya influyentes del circuitu urbanu llatín. De la mesma manera, el portal d'Estaos Xuníos Allmusic afirma que'l puertorriqueñu «ayudó a establecer el reguetón como un estilu de música mientres el sieglu XXI».
Laveissenet
Tien una población de y una superficie de  km².
Daddy Yankee
Depués d'establecer una carrera musical nel so natal Puertu Ricu, en xunetu de 2004 Daddy Yankee llanzó internacionalmente el so tercer álbum d'estudiu, Barriu finu, que llogró allugase na primer posición en ventes de la llista Top Latin Albums de Billboard, la llista d'álbumes llatinos más importante de los Estaos Xuníos. L'álbum vendió más de dos millones d'unidaes a nivel global, y convirtióse nel discu llatín más vendíu de la década nos Estaos Xuníos, siendo amás catalogáu como l'álbum de la década» na categoría de Latin Albums pola revista Billboard y unu de los meyores cuarenta álbumes de los años 2000 pol portal web About.com; polo que foi la producción que llogró proyeutalo definitivamente a nivel internacional. En total, cuatro de los sos álbumes d'estudiu lideraron la llista Top Latin Albums, polo que dende'l so debú, Daddy Yankee vendió más de 18 millones d'álbumes a nivel mundial.
Parte del so ésitu mora en dar a conocer el reguetón en particular y la música urbana llatina polo xeneral fuera del mercáu llatinoamericanu, llogrando establecer dellos ésitos en mercaos musicales importantes como Europa. Llogró diverses reconocencies, ente los que s'atopen, once premios Billboard de la Música Llatina nes categoríes d'artista y álbum llatín del añu en 2005, álbum y cantar reguetón del añu y artista del añu en 2006, álbum llatín y reguetón del añu en 2008, un premiu Spirit of Hope en 2009 y otros trés premios en 2011. Tamién foi ganador de dos Premios MTV Llatinoamérica en 2006 y 2007. Foi reconocíu pola prestixosa revista estauxunidense Time como una de les 100 persones más influyentes del mundu en 2006 ente que la cadena de noticies per cable CNN tamién lo nomó una de les celebridaes hispanes más importantes ya influyentes del mundu en 2009.
Biografía
Ramón Ayala creció nuna familia de músicos. El so padre yera un bongosero (un percusionista de salsa), la familia de la so madre incluyía numberosos músicos, y él mesmu cantó dende bien temprana edá, con un don pa la improvisación. A midida que Daddy Yankee creció, interesar pol hip-hop n'español, especialmente poles temes socialmente conscientes de Vico C, y viose cada vez más atraíu pola vida na cai del so vecinderu, el proyeutu de viviendes Villa Kennedy en San Xuan. El llamatu de "yankee" surdió de la xíriga portorricana pa daquién que ye grande no que fai. Daddy Yankee empecipia la so carrera na música como convidáu en Playeru 37 (1992), primer álbum d'estudiu de DJ Playeru. Unos años más tarde, a la edá de 18 años, Daddy Yankee fixo'l so primer proyeutu oficial, No Mercy (1995), nuevamente trabayando con DJ Playeru. Nos siguientes años, Yankee llanza dos álbumes como productor; El cartelu: los intocables (1997) y El cartelu II: los Cangris (2001).
Nel intre de la so carrera esperimentó con ritmos como'l rap, merengue, pop y dance, pero los sos mayores ésitos a nivel internacional llegar cuando compunxo ya interpretó los sos yá famosos cantares de reguetón. Esti cantante recibe diversos nomatos dientro de la industria musical, nestos circuitos ye conocíu como 30-30 pol mensaxe que contienen les lletres de los sos cantares, una certera semeya de munchos aspeutos de la vida cotidiana de Puertu Ricu. Tamién se ganó'l títulu de «Rei de la Improvisación» pola so habilidá creativa, virtú cola cual foi ganador mientres cinco años siguíos de diversos Street Jam Reggae Awards.
Esti artista supo construyir la so carrera musical combinando en cada unu de los sos trabayos el reflexu de la realidá social del so país colos ritmos más sensuales. Con esti amiestu fixo posible que munchos mozos llatinos identificar colos sos cantares.
2004; Barrio fino
thumb|We Wanna|vínculo=Special:FilePath/InnaWeWannaNewCover.jpg El discu ye consideráu'l meyor álbum de la hestoria del reguetón y el que-y abrió les puertes al xéneru pal restu del mundu. Esti álbum cuntó cola participación de Wisin & Yandel, Zion & Lennox, Andy Montañez, Tommy Viera, May-Be y Glory amás de los meyores DJ y productores musicales del xéneru de Reggaeton tales como Luny Tunes, Los Jedis "DJ Urba & Monserrate", DJ Nelson, Eliel, Naldo, Echo & Diesel, etc. L'álbum cunta colos xéneros bien marcaos de Reggaeton y Hip Hop, ente que les demás cantares presenten el famosu soníu del reguetón, pero entemecíos con Salsa, Dancehall, R&B, Merengue, etc.. Esti álbum fixo acreedor de premios Grammy Llatinos, Billboard y munchos más, amás de ser l'álbum con más discos de platín certificaos pola RIAA de la década. Per otru llau, la so promoción foi realizada principalmente al traviés de dellos conciertos y presentaciones nos escenarios más importantes del mundu como'l Madison Square Garden y El Festival de Viña.
Recibió dos nominaciones nos Grammy Llatinos de 2005, de los cualos llogró unu, meyor álbum urbanu y la so nominación de la meyor grabación del añu pol senciellu «Gasolina». L'álbum foi un ésitu comercial, encabezó les llistes de distintos países del mundu, ente ellos Chile, Arxentina, Puertu Ricu, República Dominicana, Colombia y Méxicu. Nos Estaos Xuníos, algamó les primeres posiciones radiales, coles mesmes, Barrio fino sigue vendiendo, anguaño van más de 8 millones de copies a nivel mundial.
Barrio fino en directo ye un álbum d'edición especial metá en direuto y metá d'estudiu, cuenta con cinco canciones inédites, ente elles l'esitosu «Ruempi», el dueto con Snoop Dogg en «Gangsta Zone» y con Paul Wall en «Machete Reloaded» y el single «Machucando».
L'álbum foi abondo popular con una venta de más de 500 000 copies n'Estaos Xuníos, mundialmente vendiéronse 1.5 millones de copies. La so posición máxima nos Billboard 200 foi nel puestu 24, ente que nel Top Latin Albums tuvo la posición Nᵘ1, y caltúvose nos charts por 38 selmanes. Primeramente la tema «Machucando» diba ser llanzáu nel discu Barrio fino, pero per falta de tiempu decidió incluyíselo nesti discu.
L'álbum tuvo un re-lanzamiento/edición especial publicáu'l 4 de xunetu de 2006, titulándose Nube Tropical Vol. 1, que cunta con diez tarrezas, de los cualos dos tarrezas sacaos de la edición en vivu, los otros del álbum Barrio fino y delles temes fueron remixeados, como «Ruempe» y «Machete» y xuntóse les temes King Daddy, Gasolina y Ruempe nun solu single.
El cartelu: The Big Boss llanzáu en 2007 so los sellos discográficos El Cartelu Records, Machete Music y Interscope Records. Collaboren dellos artistes, ente los cualos destáquense: Akon, Will.I.Am, Fergie de Black Eyed Peas, Héctor el Father, Nicole Scherzinger de The Pussycat Dolls, ente otros artistes. La producción tuvo al cargu de: Scott Storch, Tainy, Mr. Collipark, Just Blaze, ente otros.
Nesti discu aprecien dellos ritmos urbanos que predominen nel mundu, amás Yankee trabayó con productores d'USA, Chile, República Dominicana y Puertu Ricu, contién delles lletres en spanglish y múltiples collaboraciones anglosaxones.
Talento de barrio Mundial 9 ye'l tercer álbum con esi títulu, y el postreru, tuvo la primer collaboración con Don Omar dempués de seis años de guerra lirical y un xunte esclusivu col raperu Tempo, que foi grabada en 2007 y llanzada el mesmu añu, pero en baxa calidá.
2010; Mundial
Con poques selmanes nes llistes de ventes, l'álbum asitióse rápido nel primer puestu de la Llista Llatina de Billboard. Ye unu de los álbumes más comercializaos d'América, una y bones Daddy Yankee postuló'l cantar "Berru Mundial" por que fuera el cantar de la Copa Mundial de Fútbol de 2010, pero la FIFA quería llograr 100 % de los derechos del cantar y Daddy Yankee nun aceptó esta condición, la Federación entós decidió ente David Bisbal y Shakira, quedándose esta postrera col honor, col cantar “Waka Waka”.
El primer senciellu oficial d'esti álbum ye "Berru mundial", que yá poder escuchar dende la páxina oficial de Daddy Yankee, al igual que'l segundu senciellu llamáu "Descontrol", con un toque underground. La única collaboración esterna nesti discu ye la de Tito "El Bambino" nel cantar "Enteréme".
Esperábase l'apaición de Don Omar nel discu, pero por problemes cola discográfica de Don Omar non pudo incluyise el cantar "Desafíu" que, sicasí foi tou un ésitu.
La razón de dichu inconveniente ye la burocracia y problemes ente les discográfiques de dambos artistes, a pesar d'ellos Daddy Yankee declaró que nada va torgar que siga trabayando col so colega Don Omar, añediendo amás que los cantares "Miss Independent" y "Desafíu" podríen ser incluyíes nel discu IDon: Prototype 2.0.
Daddy Yankee tamién grabara una tema con Luis Fonsi tituláu "Una Oportunidá". El cantar reflexa'l llau románticu de Daddy Yankee, pero pola mesma razón que Don Omar el cantar foi escluyida del álbum.
Daddy Yankee dio a conocer que'l so discu ta llenu de munches sorpreses teniendo yá la so tema favorita llamáu "Vida na nueche" diciendo tamién que va haber tiraeras, ritmos dancehall y que la grabación del videu oficial de la Intro del discu va ser rodáu xunto col de "Descontrol", tema que tamién diba ser grabáu en collaboración con Don Omar, esplicándolo nel cantar como referencia "al pie de yo nun tengo que faer pauta, la xente sabe que yo soi la pauta".
"El Máximu Líder Mundial" trabayó nel videu musical del so tercer senciellu llamáu "La Despidida", una pieza tropical que combina'l reggaetón col mambo.
Dempués llanzó les versiones remixadas de "La despidida", con Tony Dize, y de "Estrellita de madruga", con Omega "El Fuerte", dambes producíes por Eli "El Musicólogu" y Menes nel estudiu d'El Cartelu Records, el mesmu sellu discográficu de Daddy Yankee.
2012 - presente; Prestige
King Daddy: según el cantautor, «Ye un discu que ye pro-xéneru, porque la xente ta esperando puru reguetón, de l'A a la Z como unu de les sos pilastres» y ye el regresu a los sos raigaños del reggaeton «Ye música 100 % real, fuerte, cruda, y auténtica» esplicó l'artista.
El primer single oficial del álbum foi «La nueva y l'ex», publicáu'l 2 de febreru de 2014 en VEVO.
En xineru de 2015 llanza al mercáu la tema "Imaxinándote" en collaboración con Reykon el cual llueu llega a les llistes de popularidá como'l Top Latin Songs - Colombia de Monitor Llatín. En 2015 tamién collabora con Wisin y Carlos Vives na tema "Nota d'amor" el cual llegó a asitiase na clasificación de delles llistes de popularidá como Monitor Llatín en Colombia. El 13 d'agostu collabora nel conciertu de Carlos Vives tituláu "Vives y los sos amigos" de la xira "Mas Corazón Fondu Tour" nel Estadiu El Campín de Bogotá ante más de 42 mil personal cantaron Nota d'amor.
En 2017 llanza'l cantar «Despacito» xunto con Luis Fonsi dando un aire al so xéneru (pop urbanu). Esti cantar fala de la química ente Daddy y Fonsi con Puertu Ricu, el día 17 d'abril llancen el remix col cantante canadiense Justin Bieber teniendo un ésitu mundial.
En xunetu de 2017 asocedió daqué históricu pa Daddy y la música llatina: el puertorriqueñu convertir nel artista más escucháu del planeta en Spotify.