cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cultu a la personalidá
Definición
A diferencia de la propaganda, que'l so oxetivu ye tremar la ideoloxía del réxime, el propósitu del cultu a la personalidá ye reforzar la posición política del líder. El mensaxe detrás del cultu de la personalidá ye "Nesti réxime la única persona qu'importa soi yo". Como exemplu en República Dominicana sol réxime de Rafael Leónidas Trujillo, onde pontes y edificios públicos fueron nomaos nel so honor, nes matrícules vehiculares incluyóse'l lema "¡Viva Trujillo!". El lema "Dios y Trujillo" pasó a ser señal llétrica d'usu propagandísticu en Ciudá Trujillo.
Non yá les dictadures, sinón tamién gobiernos presidencialistes electos n'eleiciones democrátiques tamién puede rindir cultu a la personalidá. El cultu a la personalidá y l'emerxencia d'una personalidá autocrática nun ye un accidente casual de la historia, sinón que ye la emerxencia d'un fenómenu sistemáticu que puede estudiase. Los líderes autocráticos fueron descritos como "personalistes" por Geddes (1999), "patrimoniales" por Zolberg (1966), "neopatrimoniales" por Snyder (1992) y "sultanismo" por Linz y Chehabi (1998). Heydar Aliyev dio relevancia al cultu a la personalidá, ordenando camudar los nomes de los meses o Saparmurat Niyázov, quien se fixo construyir nes contornes de Ashjabad xunto a la gran mezquita, onde les cites del presidente tán en llugar más relevante que les cites del Corán, en 1999 fíxose escoyer presidente pa tola vida. So'l so mandatu construyeron les estatues nel so honor por tol país.
Nos países onde'l poder executivo exerzlo un presidente, el Xefe d'Estáu nun puede convertise n'autócrata nin puede derivase nun cultu a la personalidá ente que les instituciones que conformen l'Estáu de Derechu exerzan el contrapesu necesariu que bancie un ordenamientu xurídicu rigorosu, (Serrafero, 1997), pero cuando se quebra la independencia y l'equilibriu ente los poderes públicos del estáu apaez el gobiernu personalista.
N'Arxentina'l gobiernu militar que siguió al derrocamientu de Juan Domingo Perón desarmó'l cultu a la personalidá de Perón y d'Eva Perón. Dexar ensin efeutu los nomes alusivos al peronismu tales como Eva Perón, Juan Domingo Perón, 26 de xunetu, 8 d'ochobre (cumpleaños de Perón), 7 de mayu (cumpleaños d'Eva Perón) y 17 d'ochobre ente otros, que designaben a cais, places, estaciones de soterrañu y de ferrocarril (la estación Presidente Perón retomó'l so nome de Retiru), conceyos, escueles, hospitales y otros establecimientos públicos.
N'otros casos foi utilizada como xustificación pa cometer delitos o usurpar el poder el "Derechu Divín", como exemplu la dictadura de Pedro Eugenio Aramburu, qu'utilizó como xustificativu del so poder nes "Connotaciones providenciales" qu'él tenía, pa xustificar el usurpamiento del poder al traviés d'un Golpe d'Estáu. En tantu Francisco Franco, al igual que Aramburu, creía que yera que yera un unviáu de Dios na tierra y axudicóse el títulu de "Caudiellu d'España pola Gracia de Dios"
Historia
De toes formes, ye dende entós usáu en munches ocasiones de forma acusatoria o peyorativa a un líder o mandatariu que comparte dalgunes de les sos carauterístiques.
El mandatariu otorgar a sí mesmu títulos y honores como "El Beneméritu", "El Excelentísimo", "El Xeneralísimu", "L'Honorable", "Benefactor de la Nación", "El Restaurador de la Independencia" o "El Supremu". Amás descríbese-y como posesor de poderes sobrehumanos. El clima variaba según l'estáu d'ánimu de Kim Il-sung y Mao Zedong nadaba cuatro veces más rápidu que'l que tenía'l récor mundial.
Idi Amin, d'Uganda, faíase llamar “señor de toles besties de la tierra, de los pexes del mar y Conquistador del Imperiu británicu”.
Dacuando los restos del líder son embalsamaos, como asocedió con Lenin, Josif Stalin, Sun Yat-sen, Hồ Chí Minh, Mao Zedong, Kim Il-sung y Kim Jong-il, pa siguir la so veneración nes xeneraciones futures.
El líder representa a un dios, o xenera un cultu escontra la so persona:
Carauterístiques
Un casu estremu relativamente recién del cultu a la personalidá ye'l de Saparmyrat Nyýazow en Turkmenistán, onde los meses del añu fueron camudaos pa honrar al "líder de tolos turcomanos". Esti presidente construyó un palaciu de xelu nel desiertu, prohibió'l ballet, el maquillaxe, los dientes d'oru y sustituyó la pallabra pan pol nome de la so madre. Anque dellos casos son más aceptaos qu'otros, xeneralmente l'acusación de profesar el cultu a la personalidá ye peyorativa y proveniente de fuercies opositores. A la terminación de dictadura per regla xeneral reviértense les designaciones, imáxenes y estatues públiques son retiraes, amás tolos llibros y obres d'arte.
N'España mientres el franquismu coincidió cola creencia de Francisco Franco de ser escoyíu pa salvar a España de peligros, impúnxose una esaltación de la so persona, usando llamatos como "Caudiellu"; "Salvador d'España"; "la espada más llimpia d'Europa"; "la centinela d'Occidente".
Francisco Franco creía que yera un unviáu de Dios na tierra y axudicóse el títulu de "Caudiellu d'España pola Gracia de Dios"
Según el psicólogu Gustav Bychowski, les traces de personalidá de políticos autoritarios ta influyíu por factores psicolóxicos coleutivos favorecen l'ascensu de la dictadura. La obediencia y la sumisión ciegues a una autoridá autodesignada son posibles namái cuando'l pueblu siéntese debilitáu pol so propiu yo y arrenunciu a la crítica y a la independencia conquistaes primeramente. Esi debilitamientu puede manifestase sol influxu de l'ansiedá, la medrana y l'inseguridá. En tales circunstancies, el yo coleutivu, jaqueado pol so sentimientu d'impotencia, torna a una etapa más infantil y busca enganiosamente ayuda, sofitu y salvación. Asina, el grupu confía nesti individuu y venerar.
En Taiwan mientres la dictadura anticomunista de Chiang Kai shek, miles de persones consideraes contraries al gobiernu fueron torturaes y asesinaes. Inaugurandose un periodu de cultu escontra'l so réxime. En 2017 más de 200 estatues de Chiang Kai-shek, fueron retiraes de los colexos y de los edificios oficiales de la isla.
Prión
Los priones o proteínes prióniques son partícules acelulares, patóxenes y tresmisibles. Carauterízense por producir enfermedaes qu'afeuten el Sistema ñervosu central (SNC), denominaes encefalopatíes esponxiformes tresmisibles (EET). Los priones nun son seres vivos. L'aisllamientu de priones al traviés del seguimientu del nivel d'infeutividá nes EET demuestra que les partícules infeutives tan constituyíes dafechu o parcialmente por una forma modificada de la proteína prión. La proteína esprésase en dellos texíos, principalmente en neurones del SNC, y xúnese a la membrana celular esterna per aciu d'una molécula de glicosil fosfatidil inositol (GPI). Nun se conoz anguaño cómo asocede este cambiu de cadarma in vivo y cómo ye qu'este cambiu conduz a la EET.
Los resultaos esperimentales suxeren que l'aición patóxena de los priones ta perrellacionada cola forma modificada d'una proteína natural esistente nel organismo que, al entrar en contautu coles proteínes orixinales, les induz a adoptar la forma anómala del prión, per aciu d'un mecanismu entovia desconocíu. Too ello nuna aición en cadena qu'acaba por desaniciar la operatividá de toles proteínes sensibles.
Teoríes más recientes apunten a que los priones son proteínes modificaes baxo ciertes circunstancies que favorecieron la so cayía a una estaya enerxética perestable al oligomerizase, lu que les fai insolubles, immunes a les proteases y camúda-yos la so conformación tridimensional. Esta “estabilidá” provoca qu'eses proteínes s'acumulen nel sistema nerviosu, pero desconozse entovia cómo esta apaición d'una nueva cadarma provoca enfermedaes por acumulación.
De fechu, la “infeición” con proteínes prióniques ye debio a que, al consumise, entamen a actuar nel texíu nerviosu como nucleos en torno a los que más proteínes se desnaturalicen baxo la so aición y s'acumulen, formando davezu fibrilles insolubles.
CELPE-Bras
El Certificáu de Proficiência em Língua Portuguesa pa Estrangeiros, más conocíu como CELPE-Bras, ye un certificáu de portugués para estranxeros, desenvueltu y dau pol Ministeriu d'Educación de Brasil.
L'exame puede ser rindíu non solo en Brasil sinón tamién en dellos países alredor del mundu gracies al sofitu del Ministeriu de Rellaciones Esteriores de Brasil. El CELPE-Bras ye l'únicu certificáu brasilanu de proficiencia en portugués como llingua estranxera reconocíu oficialmente en Brasil. Internacionalmente, ta aceptáu n'empreses ya instituciones d'enseñanza como comprobación de competencia na llingua portuguesa y, en Brasil, munches universidaes esixir pal ingresu en cursos de grau y en programes de posgráu.
Poecile davidi
El carboneru de David (Poecile davidi), ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los páridos (Paridae), endémica d'Asia.
Distribución y hábitat
Ye endémica del centro-oeste de China, puede atopase al sur de la provincia de Gansu, l'oeste de Hubei y el sur de Shaanxi y Sichuan. El so hábitat natural de reproducción son los montes subalpinos, de 2,000 a 3,400 m d'altitú.
Mississippi Burning
Mississippi Burning ye una película d'Estaos Xuníos dramática de 1988, dirixida por Alan Parker. Ye protagonizada por Gene Hackman, Willem Dafoe, Frances McDormand, Brad Dourif, Michael Rooker, Stephen Tobolowsky y R. Lee Ermey. La película ta basada en fechos reales, concretamente nel asesinatu d'activistes pro derechos civiles, qu'asocedió en 1964.
Argumentu
En 1964 el pequeñu pueblu de Jessup del estáu sureñu de Mississippi nos Estaos Xuníos, onde inda impera el racismu, sumen trés activistes polos derechos civiles que lluchen polos derechos d'igualdá nesi sitiu. Dos d'ellos son de raza blanca y unu ye un afroamericanu. El FBI encarga a dos axentes qu'investiguen el casu. Unu d'ellos ye Alan Ward (Willem Dafoe), que procede del norte y ye lliberal, y el segundu ye Rupert Anderson (Gene Hackman), exsheriff d'un pueblu de Mississippi, un home cínicu que conoz la sociedá sureña. Cada unu d'ellos tien la so propia idea de cómo solucionar esti asuntu, y xuntos topeten contra un muriu de silenciu y de prexuicios raciales per parte de la población llocal y dellos miembros del Ku Klux Klan.
Llueu afayen que los trés activistes fueron asesinaos y pollo tienen d'atopar los sos cadabres y castigar a los culpables metanes una espiral de violencia y intimidación desamarrada pol Ku Klux Klan nesi llugar por causa de la investigación. Pa ello reciben ayuda adicional per parte del FBI metanes una amplia cobertoria mediática que la prensa fai sobre esti casu.
Repartu
thumb|upright|right|L'actor Willem Dafoe personificó al axente del FBI Alan Ward.
Receición
La película estrenar nos Estaos Xuníos el 9 d'avientu de 1988 y estrenóse n'España'l 17 de marzu de 1989. Según Decine21, la película foi dirixida con sobriedá. Adicionamlente la película caltién la tensión en tou momentu y consigue implicar al espectador na aición. Finalmente, na so opinión, la interpretación de Gene Hackman foi sobeyosa.
Saldes
Saldes ye un conceyu de la comarca del Bergadá, na provincia de Barcelona, asitiáu al noroeste de la contorna al pie del macizu del Pedraforca, nel Parque Natural de Cadí-Moixeró. thumb|135px|left|Llocalización del conceyu na contorna de [[Bergadá.]] El conceyu de Saldes inclúi tamién como nucleos de población a les pedaníes de Maçaners y l'Espà.
Economía
Agricultura de secanu y minería de carbón. Turismu de monte.
Llugares d'interés
thumb|left|[[Pedraforca]]
Intereses
Na pedanía de Maçaners celébrase añalmente un alcuentru d'acordionistes de calter internacional.
Onychomys torridus
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Méxicu, y n'Arizona, California, Nevada, Nuevu Méxicu y Utah nos Estaos Xuníos.
Hauterive-la-Fresse
Tien una población de y una superficie de  km².
NGC 1087
NGC 1087 ye una galaxa espiral entemedia de tipu SAB(rs)c que s'atopa na constelación de Cetus un grau al sureste de M77. Alcuéntrase a unos 80 millones d'años lluz de distancia de la Tierra. La so magnitú aparente ye 12,2.
Vista de frente dende la nuesa perspeutiva, tien un perpequeñu nucleu y una barra central bien curtia, na que, a diferencia d'otres espirales barradas, hai signos de formación estelar. El discu de material circundante, de bien baxa lluminosidá superficial, presenta traces irregulares.
Afayóse'l 9 d'ochobre de 1785 por William Herschel.
Elizabeth Alexander
Frances Elizabeth Somerville Alexander nacida Caldwell y conocida como Elizabeth Alexander foi una xeóloga y física británica conocida poles sos contribuciones a la radioastronomía. Alexander doctorar nel Newnham College de Cambridge y trabayó en radiogoniometría na Base Naval de Singapur de 1938 a 1941. En xineru de 1941 camudar a Nueva Zelanda so les órdenes de la Marina. La so interpretación en 1945 de señales anómales procedentes del sol recoyíes na Islla Norfolk foi un trabayu pioneru nel área de la radioastronomía. Foi una de les primeres muyeres científiques en trabayar nesta área, anque de volao.
Biografía
Alexander nació Frances Elizabeth Somerville Caldwell el 13 d'avientu de 1908 en Merton, Surrey. El so padre, Dr. K. S. Caldwell, yera profesor d'universidá de Química nel Patna Science College n'India, onde ella pasó la so mocedá. En 1918, Alexander volvió a Reinu Xuníu y empezó la escuela secundaria. Estudió ciencies naturales nel Newnham College de Cambridge, graduándose en Física con Matrícula d'Honor en 1931 y doctorándose darréu en Xeoloxía con una tesis na caliar de Aymestry (Reinu Xuníu). Al igual que toles muyeres graduaes na Universidá de Cambridge naquella dómina, nun pudo ser socia de plenu derechu de la universidá hasta que se garantizó la igualdá de derechos en 1945.
En xunetu de 1935, Alexander casóse col físicu neozelandés Norman Alexander. Cuando ésti fixo profesor de física del Raffles College en Singapur, Elizabeth empezó un estudiu de la meteorización nos trópicos. La pareya tuvo trés fíos en Singapur: William en 1937, Mary en 1939 y Bernice en 1941. El 4 de xineru de 1942 la Marina ordenó al Dr. Alexander poner los neños a salvo n'Australia, a onde fueron sacupaos nel hidroavión Short S23 C. Dempués de la cayida de Singapur el 15 de febreru, Elizabeth quedó en Nueva Zelanda ensin noticies del so home mientres seis meses, cola falsa información de qu'ésti morriera.
En realidá él siguiera col so trabayu d'Asesor Científicu de les Fuercies Armaes, camudándose al Hospital Xeneral de Singapur, una y bones Raffles College taba nel frente. Nel hospital, caltuvo n'activu les máquines de rayos-X hasta la perda de Singapur per parte de los aliaos. Foi internáu en Changi y darréu nos campos de Sime Road xunto con otru personal del hospital. En setiembre de 1945 axuntar cola so familia en Nueva Zelanda mientres seis meses de baxa obligatoria por enfermedá, volviendo a Singapur en marzu de 1946 pa reconstruyir los departamentos de Física y Química en Raffles College. Dambos departamentos fueren escalaos y los profesores de química finaren. La Dr. Elizabeth Alexander terminó col so trabayu en Wellington y partió colos sos fíos a Inglaterra, dexando a la so hermana como guardiana. Axuntar con Norman Alexander de volao n'Inglaterra pa mercar equipu pa Raffles College antes de volver xuntos a Singapur. Ella empezó a trabayar como Xeóloga del Gobiernu, recomenzó el so trabayu en meteorización tropical y trabayó na conversión de Raffles Colleges na Universidá de Malaya.
Mientres los siguientes dos años, Norman Alexander vivió en Singapur y Nueva Zelanda, ente que Elizabeth Alexander volvió a Inglaterra. En 1947 el matrimoniu volvió a Singapur, trabayando dambos nel Raffles College. En 1952 el matrimoniu camudar a Ibadan, Nixeria pa trabayar nel University College Ibadan. La Universidá abrió un departamentu de Xeoloxía en 1958 y la Dr. Elizabeth Alexander foi nomada trabayadora y Xefa de Departamentu. Una selmana dempués del so nomamientu, Alexander sufrió un infartu cerebral y morrió una selmana dempués el 15 d'ochobre de 1958 a la edá de 49 años.
Bibliografía
Publicó una serie de trabayos xeolóxicos ente 1951 y 1957, derivada de la so tesis doctoral, xunto con dalguna derivada del so trabayu como científica del suelu en Nixeria. En 1958, escribió un informe sobre la meteorización tropical en Singapur, que foi publicáu dempués de la so muerte.
Grupu Independiente Lliberal
El Grupu Independiente Lliberal (GIL) foi un partíu políticu d'España fundáu en 1991 en Marbella pol empresariu Jesús Gil y Gil. Cesó la so actividá política en 2007 al nun poder presentase a les eleiciones municipales de dichu añu por cuenta de los numberosos casos de corrupción ya irregularidaes cometíes por miembros del Conceyu de Marbella, dirixíu pola formación política –ej. Casu Malaya–.
Foi una formación política de calter populista y personalista que se postulaba como una "tercer vía" ente'l Partíu Popular y el PSOE. L'himnu propagandísticu del partíu yera'l cantar "The Final Countdown" d'Europe, conocida en Marbella como'l "tiroriro". El gilismo foi identificáu como representante n'España, xunto a les esperiencies polítiques de Mario Conde y José María Ruiz-Mateos, d'un populismu protestatario, amás de como un exemplu de berlusconización de la política española.
Historia
El 26 de mayu de 1991 consigue, col 65,68 % de los votos, la mayoría absoluta nes eleiciones municipales por Marbella: d'un plenu de 25 conceyales el GIL llogró 19 nos comicios, resultando investido Jesús Gil alcalde de la localidá'l 15 de xunu de 1991. El grupu anovó mayoría dos vegaes más (1995 y 1999), terminándose'l so últimu mandatu en 2003 con Julián Muñoz como alcalde.
Mientres los años de mandatu del GIL en Marbella, la xestión del Conceyu basar nel incumplimientu sistemáticu de la llexislación vixente col tapecimientu antemanáu de la realidá económica, presupuestaria y contable d'esi conceyu, cola permanente obstrucción a los intentos de fiscalización poles distintes instituciones y, a última hora, cola permanente burlla a la llegalidá vixente.
Asina mesmu'l GIL gobernó la ciudá autónoma de Ceuta ente 1999 y 2001, con Antonio Sampietro como alcalde-presidente.
Otres llocalidaes gobernaes pol GIL fueron: Barbate, San Roque, Chipiona, La Línea de la Concepción, Estepona, Ronda, Casares y Manilva.
Nes eleiciones xenerales del añu 2000, Jesús Gil presentó una candidatura al Congresu de los Diputaos llogrando la llista del GIL sufraxos a nivel nacional —la mayoría d'ellos consideraos «votu-protesta» contra'l bipartidismu vixente n'España—.
A destacar tamién qu'a finales de 2005 el Ministeriu de Trabayu y Asuntos Sociales informó que los conceyos gobernaos nel so día pol GIL atropaben aproximao la metá de la delda municipal cola Seguridá Social y Facienda de toa España.
Miembros destacaos
Llinia temporal con alcaldes del GIL
Virginia Beach (Virxinia)
Virginia Beach ye una ciudá del estáu estauxunidense de Virxinia. Ye, colos sos 449.628 habitantes (estimación pal 2013 del U.S. Census Bureau), la ciudá más poblada del estáu y la trentena novena mayor de tol país. Allugada na costa atlántica del país, na ensenada de Chesapeake, ta incluyida nel área metropolitana de Hampton Roads. Ésta, nomada tamién America's First Region (la primer rexón d'América), inclúi tamién les ciudaes de Chesapeake, Hampton, Newport News, Norfolk, Portsmouth y Suffolk y delles otres entidaes de población menores (villes, condaos...).
Virginia Beach ye una ciudá turística con playes perestenses y cientos de hoteles, moteles y restaurantes a la vera d'elles. La ciudá agospia, añalmente, el campeonatu de surf de la costa este (East Coast Surfing Championships) y el campeonatu estauxunidense de fútbol-playa. Tien, amás, varios parques naturales y fasteres costeres protexíes, y ye la sé de dos universidaes, de delles corporaciones empresariales y trés bases militares. Ta peraverada tamién al cabu Henry (Cape Henry), que foi aú se posaron per primer vegada, en suelu americanu, los colonos ingleses que'l 26 d'abril de 1607 fundaron l'asentamientu de Jamestown, el primeru en tierres de los actuales Estaos Xuníos. La ciudá, qu'apaez nel Llibru Guinness de los Récores como la que tien la playa turística mayor del mundu, de 28 milles (46 km) de llonxitú, asítiase nel estremu meridional del complexu de túneles y pontes de la bahía de Chesapeake (Chesapeake Bay Bridge-Tunnel), que ye'l mayor del mundu.
Xeografía
Virginia Beach allúgase na rexón centruatlántica de los Estaos Xuníos, na fastera suroriental del estáu de Virxinia, y llenda al este col océanu Atlánticu y al norte cola bahía de Chesapeake. Ésta, na xuntura cola desembocadura del ríu James, forma'l mayor puertu natural del mundu. Esa condición fízola un sitiu afayaízu p'acceder, al traviés d'ella, a la colonia de Virxinia dende la so fundación. Un aristócrata inglés, Henry Wriothesley, conde de Southampton, financió delles espediciones a esa colonia, y la bahía foi nomada, n'honor d'elli, Earl of Southampton's Roadstead (rada del conde de Southampton), magar que dempués empezó a llamáse-y Hampton Roads. Anguaño hai un complexu de puentes y túneles de 37 km de llonxitú que traviesa'l puertu y xune les ciudaes de Hampton, Newport News, Williamsburg y Poquoson y los condaos de Gloucester, James City y York, asitiaes al norte de la bahía, coles ciudaes de Virginia Beach, Chesapeake, Norfolk, Portsmouth, Suffolk y Franklin y los condaos de Isle of Wight y Southampton, allugaes al sur d'ella. El territoriu alministráu pola ciudá ocupa un área de 1.290 km² d'estensión, lo que fai d'ella la mayor del estáu. El so altor mediu ye de namái 3,7 m sobro'l nivel de la mar. El so territoriu drena a la bahía de Chesapeake al traviés del ríu Lynnhaven y los sos afluentes. right|thumb|200px|Virginia Beach vista dende l'espaciu La ciudá forma parte del área metropolitana de Hampton Roads (nomada oficialmente área metropolitana estadística de Virginia Beach-Norfolk-Newport News), que ye, con 1.676.370 habitantes, la trentena cuarta mayor de los Estaos Xuníos. Compriende les ciudaes de Norfolk, Virginia Beach, Chesapeake, Hampton, Newport News, Poquoson, Portsmouth, Suffolk, Williamsburg, toes de Virxinia, y los condaos virxinianos de Gloucester, Isle of Wight, James City, Mathews, Surry y York, amás del de Currituck, que pertenez a Carolina del Norte. Magar que Virginia Beach ye la ciudá más poblada del área metropolitana, funciona realmente como un suburbiu de la mesma. La ciudá de Norfolk ye'l distritu financieru y el centru d'ella, demientres que Virginia Beach y Williamsburg tienen una economía especializada nel sector turísticu.
Clima
El clima de Virginia Beach ye subtropical húmidu. Los inviernos son suaves, con pocos díes de nieve. Los branos son caldios y húmidos, con tardes fresques. Les estadístiques climátiques son les del aeropuertu internacional de Norfolk, asitiáu nel estremu noroccidental del territoriu de Virginia Beach. La temperatura media añal recoyida nelli ye de 15,3ºC, con unes precipitaciones de nieve de namái 150 mm al añu. Les de lluvia, pela so banda, son de 1.200 mm, y recuéyense mayormente en primavera y branu. La temperatura más alta rexistrada nel observatoriu del aeropuertu foi de 41ºC, en xunetu de 2010, y la más baxa de -19ºC, en xineru de 1985. La situación de la ciudá, apartada del recorríu de les principales tormentes, ye perfavorable, y ello favoreció el so desarrollu como destinu turísticu. Ta más al sur de la zona barrida poles tormentes de nieve que castiguen llatitúes más septentrionales que la de so, y ta mui al norte pa ser alcanzada polos principales furacanes y tormentes tropicales. La única esceición foi'l furacán Isabel, qu'aportó a la ciudá en 2003.
Historia
Los chesapianos, de los que malpenes sabemos nada, yeren los habitantes primitivos de la rexón. En 1607, dempués d'un viaxe de 144 díes, trés barcos mandaos pol capitán Christopher Newport y tripulaos por 105 homes y neños baxaron a tierra nel llugar aú l'océanu Atlánticu s'axunta cola boca meridional de la bahía de Chesapeake, na fastera nororiental del territoriu de l'actual Virginia Beach. Nomaron al sitiu cabu Henry (Cape Henry) n'honor de Henry Frederick, príncipe de Gales y fíu mayor del rei Xaime I d'Inglaterra. Tres dellos díes los colonos abandonaron la zona, porque traíen órdenes d'instalase nún llugar tierra adentro que tuviera más abellugáu ante los posibles ataques de barcos d'otros países europeos. Asina, fundaron, tres subir pel cursu del ríu James (nomáu así n'honor del rei Xaime), el primer asentamientu permanente européu n'América del Norte, que nomaron Jamestown tamién pa honrar al so rei.
Los siguientes años foron aportando a la zona bien de colonos d'Inglaterra. En 1634, lo que yá yera colonia de Virxinia foi sodividida nos sos ocho condaos originales. Ún de los primeros colonos, Adam Thoroughgood, que yera nacíu nel condáu inglés de Norfolk y convirtiérase n'alcalde de la ciudá d'Elizabeth, una de les primeres que se fundaran na colonia, foi'l responsable de que les tierres qu'arrodian l'actual ciudá de Virginia Beach recibieran el nome de New Norfolk County (nuevu condáu de Norfolk) en 1637. Al añu siguiente el condáu foi dixebráu en dos, Upper Norfolk County (pronto renombráu como Nansemond County) y Lower Norfolk County, que comprendía la zona asitiada al sur de la boca de la bahía.
En 1691 el condáu del sur de Norfolk sodividiose en dos: el condáu de Norfolk y el de la Princesa Ana (Princess Anne County). Esti últimu yera el más oriental del territoriu al sur de la boca de la bahía (nomada yá d'aquella Hampton Roads), y comprendía el territoriu que diba dende la llende con Carolina del Norte hasta la boca de la bahía, incluyendo tola fastera costera que miraba pal océanu Atlánticu. El condáu caltuvo'l so nome dende 1691 hasta 1963. right|thumb|200px|Mapa del desapaecíu condáu de Princess Anne El pueblu turísticu de Virginia Beach foi medrando dientro d'esi condáu. El so espoxigue entamó a finales del sieglu XIX, y viose perfavorecíu pola llegada del ferrocarril y la lletricidá en 1888. Esto permitió l'apertura del hotel Princess Anne na primer llinia de playa, a la vera d'un pueblín nomáu Seatack. El centru turísticu algamó l'estatus de ciudá (incorporated town) en 1906, y garró nuevu puxu tres de l'apertura, en 1922, del bulevar de Virginia Beach, que s'estendía dende Norfolk hasta la ciudá y la vera l'océanu. Nos 45 años siguientes la ciudá popularizose como destinu turísticu, y abriéronse casinos y instalaciones d'ociu familiar. Virginia Beach independizose del condáu en 1952, algamando l'estatus de ciudá independiente (independent city). En 1963 les dos entidaes xuniéronse, tres del alcuerdu de la población espresáu nún referendu, pa formar una nueva ciudá independiente que caltuvo'l nome de Virginia Beach. Esta, con más territoriu pa la so espansión, convirtióse na ciudá más populosa de la zona tres de crecer un 50% ente 1980 y 1990. Esa tasa amenorgó nos años siguientes, pero la diversificación de la so economía, el desarrollu del so downtown y el puxu del so sector turísticu faen de la ciudá, en pallabres del que yera so alcalde en 2005, "una ciudá vibrante onde la xente vive, aprende, trabaya y se divierte".
==Economía == Virginia Beach, magar que debe la so sonadía al so calter de centru turísticu, tien tamién otres fontes de riqueza:
right|thumb|200px|Sablera de Virginia Beach El sector turísticu, sicasí, entá ye perimportante pa la economía de la ciudá. Más de seis millones de turistes aporten a la ciudá cada añu pa descansar nes sos playes y esfrutar de la bayura de tiendes y restaurantes de la ciudá. Pa complementar la so ufierta la ciudá inauguró en 2005 un centru de congresos.
El sector industrial complementa los anteriores. La ciudá ye la sé de les delegaciones pa los Estaos Xuníos de delles compañíes foriates (Kettler, Stihl, SERCO), y hai nella dellos centros manufactureros. Hai tamién un sector importante de servicios sanitarios, siendo'l hospital Sentara, con más de 5.000 trabayadores, el mayor d'ellos.
Hérimoncourt
Hérimoncourt ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Elizabeth Andrew Warren
Elizabeth Andrew Warren foi una botánica, y algóloga marina córnica;  quién s'ocupó mientres la so carrera en recoyer a lo llargo de la mariña del sur de Cornualles. El so oxetivu yera crear un yerbariu de plantes indíxenes de Cornualles, y con esi fin entamó una rede de pañadores de flora pa la Sociedá Hortícola Real de Cornualles y aprovió munchos especímenes proporcionaos a William Hooker nos Reales Xardinos de Kew, pa los sos estudios de flora británica.
Biografía
Warren nació'l 28 d'abril de 1786 en Truro. Vivió la mayoría de la so vida, nel pueblu de Flushing, cerca del puertu de Falmouth.
Foi una muyer botánica aficionada, nun momentu en que les muyeres britániques nun teníen accesu a la educación cimera, Warren pasó'l so tiempu recoyendo y preparando especímenes de plantes, guardando correspondencia con otros botánicos, y trabayando con delles sociedaes científiques. Centró los sos esfuercios a lo llargo de les veres del sur de Cornualles, principalmente alredor de la cuenca del ríu Fal, con particular énfasis n'algues marines y en criptógames.
Ente les especies nueves pa la ciencia qu'afayó en Cornualles, tuvo Kallymenia dubyi, que nun yera entós conocida en Gran Bretaña. Nel RCPS Informe Añal pa 1842, publicó los sos descubrimientos de plantes córniques criptogámicas, y en 1849, publicó los sos descubrimientos d'algues marines a lo llargo de la vera cercana Falmouth.
En 1834, escribiólu a William Hooker, inaugurando una correspondencia que duró 25 años. Referir a sigo mesma una vegada como'l so "alumna, desgraciadamente asitiada", lo que suxure que-y gustara la oportunidá d'estudiar con él más de cerca. A lo llargo de los años, ella apurrió-y especímenes recoyíos en Cornualles, según los del estranxeru qu'entró en Gran Bretaña al traviés de Falmouth. Atribúyese-y (como "Miss Warren") ser una de los 19 pañadores de especímenes botánicos a los que Hooker tuvo particularmente estimosu nel prefaciu al so Manual de les Algues britániques de 1841. Na so hestoria d'algues britániques, Phycologia Britannica, Hooker llista unes algues que Elizabeth nomara antes del botánicu Robert Caspary, Schizosiphon Warreniae (agora Rivularia biasolettiana).
En 1843, Elizabeth publicó un gran gráficu botánicu, pa usu n'escueles d'educación de neños sobre botánica. Titular Un Gráficu Botánicu pal Usu d'Escueles, y dedicar a Hooker. A pesar de la so bona revisión, nun foi particularmente esitosu nin llargamente utilizáu.
Tamién caltuvo correspondencia con otros botánicos como John Ralfs, con quien compartía interés en criptógames. El so trabayu ta citáu por Frederick Hamilton Davey nel so 1909 Flora of Cornwalll, referencia estándar na tema.
Warren siguió les sos espediciones de recueyes botániques a los sos sesenta y tantos. Finó na casa de la so hermana en Kea el 5 de mayu de 1864. Los sos memoriales a ella publicáronse nel RCPS informe añal pa 1864 (escritu pol so colega botánica Isabella Gifford) y en 1865 na Royal Institution of Cornwall (escritu pola ilustradora botánica Emily Stackhouse).
Les sos coleiciones abellugar na Institución Real de Cornwall.
Juglans nigra
La ye un árbol juglandáceo, pariente del nozal común. Especie bien estendida n'América del Norte, tamién se cultiva llargamente pel sur d'Europa, el Sur de Suramérica y Asia oriental. thumb|Ilustración thumb|Vista del árbol thumb|Detalle del frutu
Descripción
Ye un árbol monoico, caducifoliu, que llega a algamar hasta 45 m d'altor formando una copa ancho y abierto. El tueru ye rectu y con corteza marrón o casi negra bien derrota. Les fueyes, verde amarellentaes, disponer de forma alterna (pueden llegar a midir 0,5 m de llargor) y tán formaes por ente 15 y 23 foliolos, cada unu d'ellos de forma oval-llanceolada con cantos finamente serruchaos. Les flores masculines son amentos de 8-10 cm de llargu, ente que les femenines surden en recímanos de dos a cinco, maureciendo na seronda hasta formar un frutu drupáceo en trima d'envoltura ensin derivar del ovariu pero del arreyo- semi-carnosa marrón verdosa, indehiscente, con una nuez corrugada nel so interior.
Usos y cultivu
El nozal negru foi introducíu n'Europa en 1629 onde se cultiva como ornamental y, en munches rexones, realízase'l so cultivu industrialmente pola alta calidá de la so madera: trupa, dura y fuerte, emplegándose en ebanistería.
Ye más resistente a les xelaes que'l so pariente'l nozal común juglans regia, pero onde meyor abonda ye nes rexones templaes y de suelos fértiles con altos niveles de pluviosidá.
Anque les nueces son tamién comestibles, son más pequeñes y de pulgu desaxeradamente duru.
Esta especie, como toles de la familia Juglandaceae, produz una sustancia tóxico o alelopática pa otres plantes, la juglona, qu'interfier el so desenvolvimientu normal, causando'l amarilleamiento y marchitamiento de la xamasca. Esto creó la creencia de que nada puede crecer so él. Sicasí, hai munches variedaes de plantes que sí espolleten.
L'estractu concentráu del so pulgu úsase como desparasitante en medicina biolóxica. Plantíos de nozal negru pueden semase pa producir madera, frutos secos, o dambes madera y frutos secos. Escoyéronse árboles patentaos de tipu madera y creaos de la Universidá de Purdue a principios de 1990. Estos árboles fueron cultivaos esporádicamente nos viveros. Les variedaes inclúin Purdue # 1, que puede ser utilizáu tantu pa la madera y la producción de nueces, anque la calidá de la nuez ye probe en comparanza coles variedaes escoyíes específicamente como productores de frutos secos. Ensiertos, el nozales productores tán disponibles en dellos viveros qu'operen n'Estaos Xuníos. Delles variedaes más antigües, como Kwik Krop, atópense inda nel cultivu; mientres faen nueces decentes, que nun seríen recomendables pa la llantadera comercial. J. nigra tamién se cultiva como árbol ornamental en parques y grandes xardinos, creciendo hasta los 30 m d'altu por 20 m d'anchu. Ganó l'Award of Garden Merit de la Royal Horticultural Society. Les nueces de nozal negru atópense comercialmente nos Estaos Xuníos. Los frutos secos apurren un sabor distintivo como ingrediente alimenticiu. Usos populares inclúin xelaos, productos de panadería y productos de confitería. Los consumidores peracaben les nueces en llambionaes tradicionales, tales como pasteles, galletes , dulce d'azucre , y les empanaes , mientres la temporada de vacaciones de seronda. El perfil nutricional de los frutos secos 'conduz a usos n'otros alimentos, como ensalaes, pexe , carne de gochu , pollu , verdures y platos de pasta.
Nutricionalmente ye similar a la más nidia del sabor de la nozal inglés, el nucleu de nozal negru ye ricu en grases insaturaes y proteínes. Un analís d'aceite de nuez amosaron que l'ácidu graso más prevalente en J. nigra ye acedu linoleico (27,80 a 33,34 g / 100 g ), siguíu (nes mesmes unidaes) por acedu oleico (14,52-24,40), acedu linolénico (1,61 a 3,23), acedu palmítico (1,61 a 2,15), y acedu esteárico. (1,07-1,69). Drupas de nozal negru contienen juglona (5-hidroxi-1,4-naftoquinona), plumbagina (pigmentos mariellos de quinona) y tanín. Estos compuestos producen nueces qu'enllordien coches, ceres, antoxanes y patios, amás de les manes de cualesquier que trate coyer. El tinte de color marrón-negru foi utilizáu polos colonu americanos pa tiñir el pelo. Según Árboles del Este na serie Guía Petersen, les nueces negres faen un tinte de color marrón amarellentáu, non de color marrón-negru. L'aparente tracamundiu esplícase fácilmente pol fechu de que'l líquidu (colorante) llograda a partir del pulgu interior vuélvese cada vegada más escuru al traviés del tiempu, como la piel esterior escurecer dende'l verde claru al negru. Los estractos de la parte esterior, nidia de la drupa inda s'utilicen como un colorante natural pa l'artesanía. Los taninos presentes nes nueces actúen como un mordiente, ayudando nel procesu de tiñíu, y son aplicables como una tinta o madera de llurdiu escuru. thumb|Juglans nigra La madera de la Nozal negru ye bien apreciada pol so color escuru. Ye pesáu y fuerte, pero de bona división y trabayu. Nocéu utilizóse históricamente pa culates, muebles, pisos, remos, ataúdes, y una variedá d'otros productos de madera. Por cuenta del so valor, los funcionarios forestales de cutiu son llamaos a rastrexar a los cazadores furtivos de nozal; en 2004, utilizóse la prueba d'ADN pa resolver unu d'esos casos de caza furtiva, la participación de 16 m d'árboles val US $ 2.500. Nozal negru tien una densidá de 660 kg por metru cúbicu, que fai que sía menos trupu que'l carbayu.
Taxonomía
Juglans nigra foi descritu por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 997. 1753. Juglans; nome xenéricu que procede del términu llatín Juglans que deriva de Jovis glans, "abiyotes de Xúpiter": figuradamente, una nuez apropiada pa un dios.
nigra: epítetu llatín que significa "negra''.
Poecile gambeli
Poecile gambeli ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los páridos (Paridae), endémica d'América del Norte.
Distribución y hábitat
Ye común nes rexones montascoses del oeste d'Estaos Xuníos, la so gama estiéndese dende'l sur de Yukon a California y los Montes Rocosos. El so hábitat son los montes boreales y templaos.
Subespecies
Reconocense cuatro subespecies d'esta ave:
NGC 121
NGC 121 ye un cúmulu globular na direición de la constelación de Tucana. L'oxetu foi afayáu pol astrónomu John Herschel en 1835, usando un telescopiu reflector con abertura de 18,6 pulgaes.
L'Hôpital-du-Grosbois
L'Hôpital-du-Grosbois ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nadia Anjuman
Nadia Anjuman foi una poeta y periodista afganistana, asesinada a golpes pol so maríu, Farid Anjuman, y los familiares d'este.
Biografía
Yera la sesta fía d'una familia numberosa. Terminó la escuela secundaria a pesar de dos años d'interrupción por cuenta de que'l réxime talibán prohibía que les muyeres aprendieren a lleer y escribir. Pa los talibanes, inclusive si un padre enseñábalu a escribir a la so fía, sería condergáu a la pena de muerte. Les muyeres teníen prohibíu trabayar, estudiar y rise en voz alta. Solo dexábase-yos coser y bordar. Anjuman y otres moces pertenecíen a los Círculos de Cordura de Herat, y axuntábense tres veces a la selmana na Escuela de Cordura l'Aguya d'Oru, na casa del profesor Rahyab (de sesenta años nesa dómina) a estudiar lliteratura. Anjuman y les sos compañeres estudiaben a escritores prohibíos como William Shakespeare, Honoré de Balzac, Fiódor Dostoevsky, Charles Dickens, Lev Tolstoy, James Joyce y Nabokov. Si fueren atrapaes, el réxime talibán condergar a ser aforcaes.
Nesa dómina tuvo que lluchar contra los deseos de los sos padres de xunila en matrimoniu: «Creo que tuvi bastante ésitu. Supónse qu'equí les neñes casar a los 14 o 15 años d'edá». Finalmente los sos padres obligar a casase con Farid Ahmad Majid Mia [o Nia], llicenciáu en Lliteratura, conferenciante de Filoloxía y emplegáu alministrativu na facultá de Lliteratura de la Universidá de Herat.
En 2005, mientres entá yera una estudiante na Universidá de Herat, pudo publicar el so primer llibru: Gol-y dudi (‘flor afumada’) o quiciabes Gul-y-dodi (‘flor colorada escura’), que foi popular n'Afganistán, Paquistán ya inclusive n'Irán.
La poesía describía la opresión que sufren les muyeres afganistanes. Un fragmentu d'unu de los poemes de Nadia Anjuman diz:
El 4 de payares de 2005, la policía atopó'l so cuerpu na so casa, na ciudá occidental de Herat. Poco dempués, el funcionariu cimeru de la policía, Nisar Ahmad Paikar, indicó que'l so maríu confesara cutila, pero nun asesinala. Él sostuvo que la moza suicidaríase.
Informóse que Nadia morrió como resultáu d'una corte na cabeza. El sangre que devolvió podría ayudar a determinar la causa del so fallecimientu, publicó l'axencia de noticies Pajhwok. Los familiares de Nadia Anjuman ―los mesmos que, xunto col so maríu, son sospechosos de la golpiza― llograron torgar que se llevara a cabu l'autopsia correspondiente. La so suegra y el so maríu fueron encarcelaos.
Dende la prisión, el maríu de Anjuman aportunó en qu'él nun yera culpable del asesinatu: «Nun maté a Nadia. ¿Cómo diba matar a daquién a quien yo amaba? Tuvimos un pequeñu discutiniu y solo di-y una bofetada na cara, una sola vegada. Dir a otra habitación y cuando volvió díxome qu'había tomáu venenu. Díxome que me perdonaba por abofetearla y clamióme: “Nun-y digas a naide que tomé venenu; di-yos que morrí d'un ataque al corazón”». Maria Bashir, fiscal de la ciudá de Herat, amuésase escéptica: «Una de les razones poles que s'abarrunta del maríu ye que nun la llevara al hospital sinón hasta cuatro hores dempués de da-y una paliza».
«Convirtiérase nuna gran poeta en persa», declaró Ahmed Said Haghighi, presidente del Círculu Lliterariu de Herat, fundáu en 1920. Foi Haghighi quien escurrió la treta d'utilizar les clases de cordura como una cubierta pa enseñar a les muyeres, dempués de que los talibanes non solo cerraron toles escueles pa neñes, sinón que tamién empezaron a destruyiles pa construyir mezquites nel so llugar.
Miles de simpatizantes asistieron al funeral de Nadia Anjuman en Herat. La so obra sigue siendo popular en países persahablantes, ente mozos de dambos sexos.
A Anjuman sobrevíve-y un fíu, Bahram Saíd, que nel momentu de la so muerte tenía seis meses.
Pozo Cañada
Pozo Cañada ye un conceyu español asitiáu al sureste de la península ibérica, na provincia d'Albacete, dientro de la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Ta enmarcáu dientro de la contorna histórica de la Enllordia de Montearagón. En 2017 cuntaba con 2.800 habitantes según les cifres oficiales del INE. Perteneció a Albacete hasta 1999, cuando s'alzó en conceyu independiente.
Toponimia
Anque de procedencia medieval, sí apaez nel Catastru y perdura hasta'l momentu actual el topónimu de Pozo Cañada, que provién de la esistencia d'un puntu d'aguada asitiáu na mesma oriella de la Cañada Murciana y Sienda Real. L'orixe del nucleu de población pudo tar venceyáu a la esistencia d'agües someres na vera de la Cañada Murciana, vía pecuaria utilizada dende la Edá Media polos ganaos de la Mesta nes sos migraciones añales ente les tierres del Reinu de Murcia y la serranía de Cuenca, y que coincide en bona parte cola actual carretera d'Albacete a Murcia. En dichu llugar, y pa serviciu del ganáu trashumante, tuvo d'allumase un pozu colos sos correspondientes bebederos, dando ello llugar a la formación d'un pequeñu nucleu de cases y habitantes que recibió'l nome de Pozo de la Cañada, denominación que figura nos documentos del Conceyu de Chinchilla fechaos en 1515.
Xeografía
Pozo Cañada atopar a 24 km d'Albacete, 128 km de Murcia y 275 km de Madrid. Ta asitiáu al sureste de l'autovía A-30, comunicáu por ésta con Murcia y la capital provincial. El términu municipal tien una estensión de 117,16 km².
El conceyu atopar ente los Llanos d'Albacete y les Tierres Altes en redol a Chinchilla de Monte-Aragón, nun espaciu de transición colos Campos d'Hellín, participando de diverses carauterístiques de les contornes citaes, d'ende la presencia del primer molín de vientu de La Mancha por partir sur, asitiáu nel Cuetu del Molín de la llocalidá. Allúgase dientro de la contorna histórica de la Llurdiu de Montearagón, según dientro de la mancomunidá Monte Ibéricu-Corredor de Almansa.
Prehistoria
L'área de Pozo Cañada ye una zona relativamente bien conocida, gracies fundamentalmente a diversos afayos casuales o bien descubrimientos llevaos a cabu na primer metá del sieglu XX.
Mientres el periodu íberu y romanu el poblamientu na zona articular en función de les víes de comunicación, un importante trazáu viario que ponía en contautu l'área mesetaria col Sur y el Llevante peninsular. Referímonos a la vía romana Complutum-Carthago Nova, que siguiría un trazáu paralelu a l'actual carretera nacional N-301. En 1974, en Venta Nueva, atopáronse miliarios (actuales puntos quilométricos), fechaos nel segundu consuláu del emperador Traxanu, que son un testimoniu del pasu de la calzada por dicha área. Acomuñaos a la calzada romana apaecen dellos asentamientos d'esta dómina en Mizquitillas, Venta Nueva, la Cueva y los Mercadinos con abondosu material cerámico. Otra muerte iberorromana ye la necrópolis del Navajón.
L'Hôpital-Saint-Lieffroy
L'Hôpital-Saint-Lieffroy ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Pozo Cañada
Prehistoria
Nel términu de Pozo Cañada esiste una paraxa, conocíu como pozu Airón nel mapa 1/25.000 del Institutu Xeográficu y nel del Exércitu. Nesta paraxa esiste dende antiguu un pozu Airón, al llau hai otru pozu entubado y de él estrayi agua pa regar la finca de Torre Maiquez. Airón foi un dios prerromanu rellacionáu coles agües, un dios tamién rellacionáu col tránsitu al más allá.
L'Hôpital-Saint-Lieffroy
Tien una población de y una superficie de  km².
Pozo Cañada
Edá Media
Esti conceyu perteneció mientres munchos sieglos al marquesáu de Villena, y primeramente al señoríu de don Juan Manuel, infante de Castiella, siendo ésti quien empecipió la repoblación y la colonización d'esta zona. Yera don Juan Manuel devotu de San Xuan, mas non de San Xuan Bautista, sinón de San Xuan de Mayu o de Porta Llatina, que la so devoción estendió por tola parte albaceteña del marquesáu.