Galaicos
Afiliación
Los oestrimios formaben parte d'una comunidá aborixe d'aniciu protocélticu allugada dende la Edá del Bronce (previa al 600 e.C.) qu'ocupaben el noroeste peninsular y a los que se-yos pretende asociar col espoxigue la edá del bronce atlánticu en Galicia y les sos rellaciones coles demás comunidaes atlántiques como los finisterres de Francia n'Armorica y les islles Britániques. El mitu la "Xeración Nós" camentó que dempués vinieren les invasiones céltiques de Saefes o Sierpes (homes sierpe) y de los Draganos. Hasta les caberes investigaciones xenétiques qu'establecen el parentescu la cornisa cantábrica colos estratos pre-xermánicos de les islles Britániques, veníase yá creyendo nun parentescu productu d'estes mítiques invasiones de los gallegos, asturianos y lleoneses con irlandeses, escoceses, cornualleses y especialmente, galeses. Sicasí lo qu'estes caberes investigaciones paecen demostrar ye qu'enxamás esistió un invasión (a lo menos xenética) dende Europa central y que más bien los celtes d'estos territorios remanen de los mesmos devanderos d'estaes previes, ye dicir, que son indíxenes, con un probatible aporte d'elementos nórdicos probablemente escorripiaos demientres el fluxu d'espiriques comerciales de la Edá del Bronce que foi un fenómenu mui particular y que nun tornaría a conocer paralelu hasta los nuesos díes; maguer, ye nidiu qu'esisten elementos centroeuropeos provenientes de rutes terrestres qu'aportaron a la meseta central y dende esti puntu foron a influyenciar el noroeste peninsular nuna mui baxa intensidá de frecuencia d'espiriques. Estos celtes asentáronse nel norte Portugal y l'área la Galicia anguaño, introduciendo nesta rexón la cultura de les Urnes de Vlenden-Bennghardt (variante de les d'Urnenfelder) que se manifestaría nidiamente dempués na cultura los castros o castreña. Asina a dambos pueblos se-yos suel atribuyir l'orixe de los actuales habitantes del noroeste, Draganos y Sefes, que finaríen por encadarmar los pueblos ástur y galaicu, arreyándose ente los dos delles tribus protocéltiques; por exemplu, los Tiburos y los Zoeles pasaron a ser ástures. Les lliendes a ún y otru llau de la mar como'l Leabhar Ghabhála Érenn, recoyíes por autores como T. W. Rolleston nel so llibru Los Celtas, afirmen que los galaicos del norte conquistaron Irlanda. Esto pue ser una alcordanza mitificada de vieyos periplos mariñanos de la Edá del Bronce previos a la navegación fenicia que desanició les sos rutes, o bien puede tratase d'una demostración de la erudición xeográfica de los monxos irlandeses que trescribieren al papel los mitos y tradiciones del so pueblu. El gaélicu nun sería la mesma llingua que falaben estos galaicos; undefined que na rexón galaica falábase una llingua indoeuropea de calter arcaicu estrechamente arreyada colos grupos de llingües celtes conocíes, pero que nun pertenez a nenguna d'estes y taríamos falando d'un tercer y más primitivu grupu llingües celtes que caltuvieron el so calter arcaicu hasta la dómina romana por mor del aisllamientu nel cual se somorguiaren demientres les primeres estayes de la Edá del Fierro y esti fenómenu podría comparase col problema pictu n'Escocia ya que se sabe que nun yeren gaélicos nin córnicos pero que, sicasí, inscripciones oghámiques cernen un calter célticu arcaicu, ye dicir que nun ye frutu la influyencia de los sos vecinos con una llingua ciertamente más moderna que la qu'ellos falaben, ye probable que seya un pueblu celta arcaicu aislláu de los grupos yá influenciaos polos trazos culturales centroeuopeos de la segunda Edá del Fierro arreyaos col enanchamientu de la cultura y la plástica La Téne. Lo que ya se conocía ye que cuasi tolos pueblos precélticos previos a la conquista romana taben yá aceltizaos. 270px|thumb|left|Castru Baroña. El mitu diz que los celtes Saefes, alcontraron el noroeste peninsular abondo pobláu (Estrabón fala d'unes 50 tribus, mientres que Plinio diz que yeren más de 65). Sicasí los Sefes caltuvieron una bona convivencia cola población llariega. Los celtes nun s'asimilaron nin asimilaron a naide, cada comunidá celta n'Europa ye frutu d'una amestadura mui desemeyada l'ún de l'otru por sides de distancia y de cultura, la influyencia la plástica y les caraterístiques "tradicionalmente" celtes foron na mayoría los casos tardiegues y esporádiques, maguer, la presencia d'elementos latenianos nun ye indicador de celticidá según se puede inferir del estudiu'l so niciu dexáu nesa época na arquiteutura y la metalurxa.