cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carenas
Llugares d'interés
Edificiu, que foi propiedá de los monxos cistercienses de Piedra, llevantáu nel sieglu XIII. En 1687, el Monesteriu de Piedra remató l'arrogante cuerpu d'escaleres de la Alcaidía, con columnes barroques y capiteles nos que s'entemecen l'estilu xónicu y corintiu, asonsañando l'antigua arquiteutura romana. La cortil queda cubiertu con una cúpula llinterna rematada con un minarete d'ocho lados y ventanales d'alabastru qu'allumaben la cortil inferior; la zona media queda abierta con arcos d'arquiteutura bien rebaxada y con una escotadura nel centru de la clave, que lo fai asemeyada a un pabellón o cortinaxe (conopial). La decoración de la cortil facer con pintures al temple, entemeciendo'l esgrafiado. Nuna lleenda puede lleese: «añu 1687». Conserva nel esterior l'escudu monacal de los monxos de Piedra, según el reló de sol con fecha, grabada, 1738. La ermita del Sepulcru data del sieglu XVII, anque hai elementos que podríen datala nel sieglu XVI. Una parte de la so planta ta escavada nel monte, afaciéndose a la orografía del terrén, lo que-y da, realmente, l'aspeutu d'un sepulcru. Nel so interior atopen los restos de: «Antonio de Luna, natural de la villa de Carenas y beneficiáu perpetuu de la ilesia parroquial, fixo esta capiya. Añu 1629», tal como reza la so llosa sepulcral. La planta de tres naves, los dos llaterales más pequeñes, a les que s'apuerta por arcos o contrafuertes sobre los que descarga'l pesu de la nave central. Rematar con una especie d'ábside o cabecero circular, que sirve pa enmarcar y eponderar el retablu mayor, d'aspeutu maxestosu. Destaca una pila d'agua bendito del sieglu XVI, na qu'apaez el nome del orfebre, un tanto incompletu; ta ricamente decorada y caltién una estrella d'ocho puntes. El retablu mayor, enmarcáu por dos columnes que soporten un frontón curvu partíu que se remata col escudu de la familia Lluna y so él, el signu de la muerte con seis calaveres. Nel so centru abre una fornica a mediu altor onde apaez Jesús Crucificáu y, xustamente debaxo, otra fornica sepulcral del Cristu Yacente y na parte inferior, la tumba d'Antonio de Luna y dos tales cartelas a manera d'escudu del apellíu Lluna. La pieza principal ye un Cristu Yacente. Ye una bona talla, de xuru del sieglu XVII, que presenta pintura y pigmentación orixinal. Ye de bones proporciones y exhibe un gran estudiu anatómicu, siendo'l conxuntu de gran espresión y guapura. Ye sacáu, nel so llechu, na procesión de Selmana Santa. Nel esterior una estatua de forxa, de corte modernu, sobre pedestal.
Esti castiellu foi citáu, per primer vegada, nel 829 y ta emplazado a lo cimero del cuetu, al que-y dio nome; dende los sos 800 metros d'altitú con cresta predresa, controlábase'l valle del río Piedra, de la Mesa y del Ortiz y aportó a una de les más importantes fortaleces de la contorna de Calatayud. Al pie del cuetu atopaba'l pueblu del mesmu nome.
L'allugamientu componer d'una plataforma inferior, onde s'abelugaba la población en casu de guerra; una segunda plataforma flanqueada por una torre y la plataforma cimera cola torre del homenaxe, la torre de enseñar y el patio d'armes.
A partir del 1201, el Monesteriu de Piedra empieza una política de compra de tierres en Somet, p'ampliar les propiedaes del monesteriu. Dende 1279 Somet foi una aldega perteneciente a Calatayud. Pelos años 1322, apaez como granxa del Monesteriu de Piedra. En 1407 se documenta l'últimu alcaide del castiellu de Somet, y este mesmu añu'l rey Martín I vendió la xurisdicción del llugar de Somet a Gonzalo de Liñán. En 1454 Somet quedó afarada polos soldaos castellanos qu'engardíen contra Aragón. En 1503 l'aprovechamientu de Somet pasa a manes de los pueblos que lu arrodien, ente ellos Carenas, xunto col Monesteriu de Piedra. En 1860 la pardina de Somet pasa a la xurisdicción de Carenas, por decretu de Sabela II, apaeciendo como granxa hasta 1960, que les sos tierres sumen so les agües del banzáu de la Tranquera. Ta catalogáu como zona arqueolóxica.
Accesu
Pa llegar a Carenas, anque hai delles víes, toes parten de l'A-2 (Autovía del Nordeste Madrid/Barcelona). La más fayadiza, tanto si vienen de Madrid como de Barcelona, ye la esviadura Ateca/Castejón de las Armas/Carenas, sicasí si la direición d'orixe ye Madrid, puede tomase la salida 204 de l'A-2, Alhama de Aragón, comarcal A-2502 hasta l'encruz cola comarcal A-1501 direición Carenas. Como puntos turísticos de referencia, p'alcontrar la Villa, son el banzáu de la Tranquera, y el cuetu Somet, un monte con pasáu árabe que se llevanta a veres del banzáu; dende estos llugares puede llegase al pueblu pela carretera, con unos 2 quilómetros de paséu hasta'l nucleu urbanu.
Faubourg de Béthune
Faubourg de Béthune ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pirajoux
Pirajoux ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Orsonwelles
Orsonwelles ye un xéneru d'arañes araneomorfas de la familia Linyphiidae. Alcuéntrase en Ḥawai.
Llista d'especies
Reconócense les siguientes:
Macropygia phasianella
Macropygia phasianella ye una especie d'ave columbiforme perteneciente a la familia Columbidae. Ye orixinaria de les zones montiegues d'Australia. Consideróse una subespecie de M.amboinensis.
Descripción
Ye una ave que mide de 40 a 43 centímetros de llargu. El so plumaxe ye de color marrón acoloratáu. El machu suel tener reflexos de color rosa y verde nel pescuezu. Tien una cola bien llarga y nales curties. Aliméntase de bayes.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel este d'Australia dende Weipa y Aurukun nel norte de Queensland, a Bega en Nueva Gales del Sur, al sur y al oeste de Atherton y Toowoomba. En casu de falta d'alimentu, puede realizar salíes al norte de Nueva Guinea, Indonesia ya inclusive Filipines. Vive en montes y selves.
Estilu de vida
Vive en pareyes o en pequeños grupos. Vuela al traviés de distancies curties y ruidosamente. La temporada d'apareyamientu ye en primavera y branu. Fabrica un nial de cañes y enredaderes na forqueta o na parte cimera d'un árbol. Pon un solu güevu.
Faumont
Faumont ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Hiroki Shinjo
Hiroki Shinjo (新條 宏喜; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Eritrina
La eritrina, dacuando llamada flor de cobaltu, ye un mineral del grupu de los Arseniatos. Químicamente ye un arseniato de cobaltu hidratáu, que se presenta siempres como pequeños cristales aciculares de un color coloráu carmín bien carauterísticu.
Ye l'estremu con cobaltu d'una serie de solución sólida de minerales arseniatos de cobaltu y níquel: (Co,Nin)3(RUSTO4)2·8H2O, na que la anabergita ye l'otru estremu con níquel: Nin3(RUSTO4)2·8H2O.
La eritrina foi descrita per primer vegada pol xeólogu francés François Beudant en 1832 por un escurrimientu en Grube Daniel, Schneeberg, Saxonia, y toma el so nome del griegu έρυθρος (erythros), que significa coloráu. Históricamente, la eritrina en sí nun foi un mineral d'importancia económica, pero'l prospector podía utilizalo como una guía pa los asociaos cobaltu y plata nativo. 250px|miniaturadeimagen|Eritrina
Llocalización y estracción
En Saxonia (Alemaña) llográronse bien bellos exemplares. Apaez en tol mundu, pero los cristales de mayor tamañu #atopar en Talmessi (Irán) y en Bou Azzer (Marruecos).
Furness
La zona estremar en Low Furness y High Furness. Low Furness ye la península; entra nel mar d'Irlanda y delinea el cantu occidental de la badea de Morecambe. L'estremu meridional de la península ta apoderáu poles marismes de marees de la badea. La llarga y estrecha islla de Walney queda frente a la mariña suroeste de la península. High Furness ye la parte meridional de la zona, aquella yera parte de North Lonsdale pero nun ta na península en sí. Gran parte d'ella ta dientro del Parque Nacional del Distritu de los Llagos, y contién los Furness Fells. Llenda col llagu más ampliu d'Inglaterra, Windermere. Amás, la península de Cartmel ye de cutiu incluyida nes definiciones de Furness. Falando en sentíu estrictu, sicasí, Cartmel nun ye parte de Furness, formando una península separada ente los estuarios de los ríos Leven y Kent. Dambes árees xuntes formen les penínsules de Cumbria meridional.
Alfabetu etruscu
L'alfabetu etruscu foi un sistema alfabéticu desenvueltu nel norte y el centru de la península itálica a fines del sieglu VIII e.C. Pudo ser una evolución del griegu, yá que pertenecen al mesmu sistema y los calteres son bien similares a los coptos y griegos. Consta de 26 calteres básicos y otros 22 espandíos pa la trescripción.
A la llarga sumieron lletres de la so evolución del griegu como Ϝ, Ω o Ϡ, apaecieron nueves como sería'l casu de 𐌎, o camudaron d'orde como'l casu de la invención de 𐌂, que va ser la C llatina, que se camudó pola antigua Γ griega, que nun yera necesaria por una Z, pero que nun futuru va ser la G inventada polos romanos.
Munchu historiadores y filólogos creen que l'alfabetu rúnicu utilizáu nes llingües xermániques d'Escandinavia y les islles Britániques tán emparentaes con esti alfabetu.
thumb|Inscripciones etrusques na cabeza d'una estatua.
Christine Gambito
Christine Gambito (Virginia Beach, Virginia; 16 d'agostu de 1976 ), más conocida pol so nome artísticu HappySlip, ye una actriz, celebridá d'internet y comediante d'Estaos Xuníos.
Carrera
Alministra una de les canales con mayor cantidá de suscriptores en YouTube. El 25 de xineru de 2008, Gambito, que tien ascendencia filipina, foi nomada embaxadora de Turismu d'esi país pol Departamentu de Turismu de Filipines.
En marzu de 2007, el so videu Mixed Nuts foi nomáu a los YouTube Videu Awards en 2006 por meyor videu de comedia, terminando nel segundu llugar.
Nos sos videos de normal personifica miembros de la so propia familia dende un puntu de vista risible. Tamién canta y toca el pianu y la guitarra. Como la mesma Gambito dexar claro nos sos videos, ye una de les poques celebridaes d'internet que canten, actúen, filman y editen el so propiu material. Antes d'empecipiar les sos actividaes en YouTube, realizó pequeños papeles n'anuncios de televisión y películes.
Personaxes
Ye conocida por interpretar una gran cantidá de personaxes nos sos videos. Son fácilmente reconocibles por atributos como'l so pelo, paxellu y personalidá. Cuando interpreta a un personaxe, usa peluques y otros accesorios.
Tasmannia lanceolata
Tasmannia lanceolata, ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia Winteraceae nativa d'Australia. thumb|Fueyes y frutos thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye un arbustu qu'algama un tamañu de 2 m d'altor. Les fueyes son llanceolaes a angostu-elíptiques o oblanceolaes, xeneralmente de 5-8 cm de llargu, y 7.20 mm d'anchu, glabres, los dos superficies verdes, pero un pocu más pálida na superficie inferior, con venes secundaries formando ángulos col nerviu mediu, pocu peciolaes. Los 4 pétalos na so mayoría de 3-5 mm de llargu, de color blancu. Les flores femenines na so mayoría con 1, escasamente 2 o 3, carpelos sésiles. Ek frutu en forma de bayes ± globoses, de 5 mm de diámetru. Purpúreo, sésiles y solitaries polo xeneral nel pedúnculu de 7-15 mm de llargu.
Distribución y hábitat
Crez nos montes d'ocalitos y el monte templáu húmedu n'Australia.
Usos
Les fueyes y el frutu úsense como especie, xeneralmente seca. Usóse como sutituto de la pimienta en tiempos de la colonia. Anguaño popularizóse como condimento. Puede añedir al curry, quesos y bébores alcohóliques. Esportar a Xapón pa dar sabor al wasabi. Les bagues son duces de primeres con un sabor picante. Les bagues seques de Tasmannia lanceolata y les fueyes tienen una fuerte actividá antimicrobiana contra'l deterioru d'alimentos. Tamién tien gran actividá antioxidante. Cultívase en plantíos pa usu comercial, el safrol considérase un antioxidante.
Malacoptila fulvogularis
Malacoptila fulvogularis, tamién denomináu buco negrilistado, bigotudu rayáu y bolio de cabeza negra, ye una especie d'ave galbuliforme de la familia Bucconidae que vive en Suramérica.
Tasmannia lanceolata
Cultivu
Puede cultivase como planta de xardín, les sos bagues atraen a les aves, Currawongs tán ente los que s'alimenten d'elles. Puede arrobinase por estaques o granes, y puede crecer nun suelu ácidu con bon drenaxe y con daqué de solombra, pero ye sensible a la Phytophthora cinnamomi.
Malacoptila fulvogularis
Taxonomía
Reconócense trés subespecies:
Distribución y hábitat
Atópase nos montes de monte de Bolivia, Colombia, Ecuador y Perú, ente los 500 y los 2.100 m d'altitú.
Tasmannia lanceolata
Taxonomía
Tasmannia lanceolata describióse por (Poir.) A.C.Sm. y espublizóse en Taxon 18: 287 287, nel añu 1969.
Carlos Carmona Bonet
Carlos Carmona Bonet ye un.
Macropsalis forcipata
Macropsalis forcipata, tamién denomináu atajacaminos coludo grande (n'Arxentina), dormilón tijereta o bacurau-tesoura-xigante (en portugués, en Brasil), ye una especie d'ave caprimulxiforme de la familia Caprimulgidae que vive en Suramérica. Ye la única especie del xéneru monotípicu Macropsalis.
Descripción
El machu mide 80 cm y la fema 34 cm. Cola del machu bien llarga (3 vegaes el llargor del cuerpu) y furcada, y con cantu internu blancu. Cara clara con un parche coritu na mexella; collar nucal ablondu; corona y llombu cimeru escures enllordiaes d'ante. Partes dorsales escures y pocu oldeaes en escapulares; escapulares bordiaes de blancu anteado; cubiertes alares con cantos y ápices blancu-anteados; remeres corites barradas d'ante canelo; ancha banda ablancazada nel pechu. Na fema, timoneres esternes muncho más curties y barradas; cola furcada ensin timoneres centrales sobresalientes.
Distribución y hábitat
Atópase nos montes, principalmente de los altiplanos, nel sureste y sur de Brasil (Minas Gerais, Espírito Santo, Rio de Janeiro, São Paulo, Paraná, Santa Catarina y Rio Grande do Sul) y del nordés d'Arxentina (Misiones).
Habita en selves y montes, les sos escamplaes y cantos, rexones ondulaes y serranes, crecederes secundaries, árees suburbanes; ente 0 y 1800 msnm.
Comportamientu
Presenta vezos crepusculares y nocherniegos y reposa sobre la foyarasca mientres el día.
Aparte del vuelu de caza, vertical y retornando al orixe, executen vuelos ellaboraos de persecución ente machos, con producción de soníos graves, posiblemente causaos poles nales. Esos vuelos tantu asoceden na horizontal, en sobrevuelos siguíos dende un puntu, como en persecuciones verticales.
Alimentación
Ye puramente insectívoru. Parte nun vuelu curtiu pa prindar el inseutu y posa darréu, xeneralmente nel mesmu llugar d'orixe. Ye un gran consumidor de caparines. Caza bien nel escuru.
Reproducción
Consta que nidifica nel suelu nun cuévanu simple y que solo la fema curia de los güevos, en permediu 2 por postura. Dempués de la eclosión de los güevos, les críes pueden alloñar del nial, caminando pola foyarasca.
Descripción orixinal
La especie M. forcipata describióse per primer vegada pol zoólogu alemán Christian Ludwig Nitzsch en 1840 sol nome científicu Caprimulgus forcipatus; llocalidá tipo «Brasil».
Taxonomía
Ye monotípica.
El nome específicu forcipata tien prioridá sobre creagra según el South American Classification Committee (SAAC) 2007. Tamién sostienen Macropsalis forcipata Clements Checklist versión 6.8 y Zoonomen. Otres clasificaciones, como'l Comité Brasilanu de Rexistros Ornitolóxicos utilicen el nome Hydropsalis forcipata, lo qu'asitia la especie como perteneciendo al xéneru Hydropsalis.
Iñaki Gabilondo
Ye ún de los profesionales de la comunicación más reconocíu y más polémicos n'España.
Biografía profesional
Llicenciáu en Periodismu pola Universidá de Navarra, Iñaki Gabilondo anició la su carrera nel mundu de la radio con 21 años; en 1963 en Radio Popular (COPE) en San Sebastián, de la que foi direutor con 27 años, y en 1969 pasó a dirixir Radio San Sebastián de la cadena SER. Dos años más tarde, foi nomáu direutor de la Cadena SER en Sevilla, lo que-y llevó al puestu de direutor d'informativos.
Siete años dempués, en 1978 incorporóse a los servicios informativos de la Cadena SER en Madrid pa dirixir Hora 25 y en 1980 foi nomáu direutor de los Servicios Informativos de la Cadena. Al pocu foi nomáu direutor d'informativos de la cadena estatal de televisión TVE, y tocó-y estrenase n'antena col golpe d'estáu del 23 de febreru de 1981, 23-F, na invistidura del que fuera presidente d'España Leopoldo Calvo Sotelo, una situación escepcional que forzó la su primer apaición pente les cámeres de televisión y que-y obligó a asumir la responsabilidá de presentar durante un mes el Telediario de la nueche. Les tensiones polítices finaron cola su marcha de TVE y la del direutor xeneral. Tres del su paso pola televisión pública, foi direutor xeneral de Radio Televisión 16. Abandonó en 1983 el su cargu en Radio 16 pa volver a la SER, donde socesivamente fuera direutor y presentador d'Aquí la SER, Matinal SER, Pido la Pallabra y Onda Media.
El 22 de setiembre de 1986, entamó'l que fuera el programa más importante de la su carrera profesional: Hoy por Hoy, que llegó a ser ún de los programas más escuitaos de tola historia de la radio española. Dende entós, Gabilondo fixera amás dellos programes na televisión: En familia (TVE, 1987 a 1989), Iñaki, los jueves, Gente de primera o Entrevista con. Amás fizo en 1996, les entrevistes en Tele 5 del informativu de Luis Mariñas.
En 2005 espublizó'l llibru Testigo de la Historia, esbilla de les sus entrevistes a personaxes públicos.
El 30 d'agostu de 2005 la Cadena SER anunció la marcha d'Iñaki Gabilondo del programa Hoy por Hoy pa presentar l'informativu de nueche de la canal de televisión Cuatro, del grupu Sogecable (nel qu'intégrase la SER), y que dende payares sustitúi a la canal de pagu analóxicu del mesmu grupu Canal+. Al frente del magazín de radio Hoy por hoy, quedó'l periodista catalán Carles Francino
Premios
Ye Colexiáu d'Honor del Colexu de Periodistes de Cataluña, y recibiera los premios Clara Campoamor y Meridiana pol su llabor en favor de l'igualda ente homes y muyeres. Amás recibiera:
Carlos Carmona
Col nome de Carlos Carmona podemos referinos a:
Le Favril (Nord)
Le Favril ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Glándula
thumb|250px|Glándula submaxilar humana. A la derecha amuésase un grupu de alvéolos mucosos, a la izquierda alvéolos serosos. Una glándula ye un conxuntu de célules que la so función ye sintetizar sustances químiques, como les hormones, pa lliberar, de cutiu na corriente sanguínea y nel interior d'una cuévanu corporal o'l so superficie esterior. Estes sustances pueden ser mensaxeros químicos que s'incorporen al organismu pa llegar a la célula a la que ta destinada, según la so carauterística especial, o producir direutamente un efeutu específicu nel mediu al que son secretadas.
Etimoloxía
La pallabra glándula provién del diminutivu llatín glandulae (fem. pl., cf. Celsus 4.1) que significa "amígdalas" o "glándules del gargüelu". De la mesma esti términu ye un diminutivu de glans (fem. sg., xenitivu glandis) que significa "nuez". glandulae (un plurale tantum) lliteralmente significaría "nuececitas".
Clasificación
Les glándules estremar en tres grupos:
Subdivisión
Tamién s'estremen n'unicelulares y pluricelulares según el so númberu de célules:
Tipu de secreción
El tipu de productu secretor d'una glándula exocrina puede estremase tamién en tres clases:
Christine Girard
Christine Girard ye una llevantadora de peses canadiense de White Rock, Columbia Británica. Ella compite na división de 63 kg. Girard foi la primer muyer canadiense en ganar una medaya en llevantamientu de peses, cuando ganó'l bronce nos Xuegos Olímpicos de Londres 2012. Ella ye tamién l'actual campeona de los Xuegos Commonwealth y los Xuegos Panamericanos na so categoría de pesu y ganó múltiples medayes en caúna d'eses competiciones. Ella tien el récor de los Xuegos Commonwealth y el de los Xuegos Panamericanos nel Clean y Jerk.
Satoru Asari
Satoru Asari (浅利 悟, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aeropuertu de Dublín
L'aeropuertu de Dublín ('Aerfort Bhaile Átha Cliath') ye un aeropuertu internacional qu'empresta serviciu a Dublín, la ciudá capital de Irlanda. Ye operáu por DAA (antes Autoridad del Aeropuertu de Dublín). L'aeropuertu ta allugáu 5.4 milles nauticas al norte de Dublín en Collinstown, Fingal. En 2017, más de 29,5 millones de pasaxeros pasaron pol aeropuertu, polo que ye l'añu más activu rexistráu nel aeropuertu. Ye'l 14 ° aeropuertu más activu d'Europa y tamién el más activu de los Aeropuertos na República d'Irlanda por tráficu total de pasaxeros. Tien los mayores niveles de tráficu na islla d'Irlanda, siguíu por Aeropuertu Internacional de Belfast, Condáu de Antrim.
L'aeropuertu tien una estensa rede de curtiu y medianu algame, sirvida por una variedá d'operadores, según tamién una importante rede de llarga distancia centrada n'América del Norte, l'Oriente Mediu y Asia del Este. Sirve como la sede d'Irlanda tresportista de bandera - Aer Lingus, aereollinia rexonal Stobart Air y el mas grande low cost d'Europa Ryanair, y ASL Airlines Ireland, xunto con otros dos aereollinies, CityJet y Norwegian Air International.
Los servicios de preautorización fronteriza de los Estaos Xuníos tán disponibles nel aeropuertu pa pasaxeros con destín a los Estaos Xuníos. Shannon Airport ye l'únicu otru aeropuertu n'Europa qu'ufierta esta instalación.
Aeródromu de Collinstown
En 1917, mientres Primer Guerra Mundial, el townland de Collinstown, Santry escoyóse como'l sitiu d'una base pa Royal Flying Corps británicu. N'abril de 1918, cuando'l Cuerpu Aereu pasó a llamase Royal Air Force (Fuercia Aérea Real), l'Aeródromu de Collinstown completárase en más d'un 20%. La construcción completar en 1919 cuando españó la Guerra d'Independencia d'Irlanda. El 20 de marzu de 1919, un grupu de 30 voluntarios, incluyíos cinco emplegaos de la RAF, robaron 75 rifles y 5.000 cartuchos de munición de la base. Como "Collinstown Camp", el sitiu foi utilizáu pa internamientu de republicanos irlandeses. A la fin de 1922 la tierra y los edificios en Collinstown tresferir al Estáu llibre irlandés. L'aeródromu rápido cayó en mala traza y la yerba creció nes antigües pistes.
Los empiezos nos años 1930 y 1940
thumb | El terminal de pasaxeros Internacional style orixinal, termináu en 1940 En 1936 el Conseyu Executivu del Estáu Llibre Irlandés estableció una nueva aereollinia civil, Aer Lingus, qu'empezó a operar dende aeródromu militar, Aeródromu Casement, en Baldonnel, Irlanda al suroeste de Dublín. Tomóse la decisión de qu'un aeropuertu civil tendría de reemplazar a Baldonnel como aeropuertu de Dublín. L'antiguu sitiu de Collinstown, estendíu a les tierres vecines de Rock y Corballis, foi escoyíu.
El trabayu nel nuevu aeropuertu empezó en 1937. A fines de 1939, instaláronse una superficie d'aeródromu de verde, caminos internos, aparcamientos y lletricidá y llume. El vuelu inaugural de Dublín tuvo llugar el 19 de xineru de 1940 a Liverpool. N'agostu de 1938, empezaron los trabayos nun nuevu edificiu terminal del aeropuertu. L'edificiu de la terminal foi diseñáu pol arquiteutu Desmond FitzGerald, hermanu del políticu Garret FitzGerald. FitzGerald, que diseñara una terminal d'aeropuertu como parte de los sos estudios universitarios, dirixó un equipu d'arquiteutos que tamién incluyó a Kevin Barry, Daithí Hanley, Charles Árgoma Kelly, Dermot O'Toole y Harry Robson. L'edificiu de la terminal abrir a principios de 1941, col so diseñu fuertemente influyíu pola estructura gradiada de los tresatlánticos de luxu de la dómina. La terminal foi gallardoniada cola Medaya d'Oru Trienal del Royal Hibernian Institute of Architects en 1942 y güei ye un edificiu catalogáu.
Por cuenta de Segunda Guerra Mundial, que se conocía como The Emergency nel Estáu llibre irlandés, los servicios fueron severamente acutaos nel aeropuertu de Dublín hasta finales de 1945. La única ruta internacional programada operada mientres esta vegada foi por Aer Lingus a Liverpool (y por un tiempu al Manchester nel Aerodromo de Barton. El final de la guerra significó l'empiezu d'una gran espansión nos servicios nel aeropuertu. Aer Lingus volvió a entamar el so serviciu en Londres a Croydon en payares de 1945. En 1947, KLM empecipió los primeros vuelos europeos a Dublín con un serviciu a Ámsterdam. Trés nueves pistes de formigón completar en 1948, y en 1950, dempués de diez años d'operación, l'aeropuertu recibiera a un total de 920,000 pasaxeros.
La espansión nes decadas de 1950, 1960 y 1970
thumb|right|Dos de los mayores operadores del aeropuertu unu al llau del otru, un [[Ryanair BAC 1-11 (fronteru) y un Aer Lingus Boeing 737 (traseru) en 1993]] thumbnail|Un [[Aer Lingus Boeing 737-200 y un Ryanair BAC-111 en Julio de 1992]] thumbnail|Un [[Aer Lingus Boeing 747 en mayu de 1994]] thumbnail|Un [[Aer Lingus Boeing 737-400 y un British Airways ATR 42.]] Mientres la década de 1950, l'aeropuertu de Dublín espandir con una crecedera del tráficu práuticamente ininterrumpíu. Llevar a cabo ampliaciones de pista y meyores de terminal pa faer frente a l'arribación de tráficu y pasaxeros. Les nueves aereollinies tamién empezaron a emprestar servicios nel aeropuertu. Estos inclúin British European Airways, Sabena y Northeast Airlines.
En 1958, Aer Lingus empecipió un nuevu serviciu tresatlánticu al traviés del aeropuertu de Shannon. A mediaos de la década de 1950, taba claro que l'edificiu orixinal de la terminal yera demasiáu pequeñu pa faer frente al creciente númberu de pasaxeros. En xunu de 1959 abrióse una nueva Terminal Norte. Orixinalmente, el plan yera que la Terminal Norte remanara tolos vuelos de EE. XX. Y Europa, pero convertir na terminal de llegaes de tolos pasaxeros del Aeropuertu de Dublín, ente que la terminal de pasaxeros orixinal utilizar pa les salíes.
Mientres la década de 1960, el númberu d'operadores programaos siguió creciendo y aeronave siguió evolucionando cola meyora teunolóxica. A fines de la década de 1960, un númberu considerable de Boeing 737 s, BAC One-Eleven s, Boeing 707 y Hawker Siddeley Trident s taben usando l'aeropuertu con regularidá. Pa faer frente a los aviones más grandes a finales de la década de 1960, amestáronse nuevos muelles de la puerta de salida cerca de l'antigua terminal pa faer frente a aviones más grandes. Estos muelles conectaríense darréu a la Terminal 1. Mientres 1969, l'aeropuertu remanó 1,737,151 pasaxeros.
La llegada d'aviones de fuselaje anchu plantegó oportunidaes y desafíos pa l'aviación. En 1971, Aer Lingus recibió dos nuevos aviones Boeing 747; el primeru llegó en marzu y, pocu dempués, realizó un pasu eleváu sobre la O'Connell Street en Dublín el Día de San Patriciu; un tercer Boeing 747 apurrióse más tarde esa década. Pa faer frente a esto, inaugurar en xunu de 1972 una nueva terminal de pasaxeros de £ 10 millones capaz de remanar seis millones de pasaxeros per añu, que se conoció como la Terminal 1. La crecedera antemanada nel aeropuertu de Dublín (y provistu de fuertes inversiones pol aeropuertu y Aer Lingus) mientres la década de 1970 nun se materializó de momentu.
Nes décades de 1980 y 1990
En 1983 Aer Lingus abrió la so división 'Aer Lingus Commuter' que recibió aviones de Shorts, Saab AB y Fokker turbohéliz p'abrir servicios domésticos diarios regulares a y dende los aeropuertos rexonales más pequeños d'Irlanda per primer vegada, según a sirvir rutes esistentes a aeropuertos rexonales más pequeños nel Reinu Xuníu. En delles etapes de les sos operaciones, operáronse vuelos a dellos aeropuertos rexonales irlandeses p'alimentar a los pasaxeros de la rede internacional de Aer Lingus. Estos destinos nacionales inclúin Aeropuertu de Cork, Aeropuertu de Shannon, Aeropuertu de Kerry, Aeropuertu de Galway, Aeropuertu del oeste irlandes de Knock, Aeropuertu de Waterford, Aeropuertu Sligo y Aeropuertu de la Ciudá de Derry. De magar, Aer Lingus Commuter foi reabsorbido na compañía principal. Les rutes nacionales, cola esceición de Dublín-Shannon, fueron adquiríes por Aer Arann. La mayoría d'estes rutes atayáronse yá que el desarrollu de la rede d'autopistes n'Irlanda dio llugar a amenorgamientos significativos nel tiempu de viaxe per carretera. Aer Lingus siguió colos vuelos restantes de Dublín-Reinu Xuníu.
Mientres la década de 1980, la gran competencia, especialmente nes rutes de Dublín a Londres, dio llugar a un aumentu nel númberu de pasaxeros de 5,1 millones en 1989. Nel mesmu añu, una nueva pista de 8650 ft y abrióse un centru de control de tráficu aereu d'última xeneración. L'aeropuertu de Dublín siguió espandiéndose rápido na década de 1990. El muelle A, que fuera la primer estensión del antiguu edificiu de la terminal, amplióse significativamente. Construyóse un nuevu muelle C, completu con pontes aérees, y asina completóse, el trabayu empezó a amplialo pa doblar la so capacidá. La planta baxa del edificiu orixinal de la terminal devolver al serviciu de pasaxeros dempués de munchos años p'apurrir puertes de salida adicionales. El muelle D, que se completó n'ochobre de 2007, ye una área esclusiva pa embarque de tarifes baxes y ufierta 14 puestos de estacionamiento rápidos y puertes d'embarque; estos nun son sirvíos por pontes aérees.
L'alcuerdu billateral de tresporte aereu
En 1993, un finxu importante pal aeropuertu foi la firma d'un nuevu alcuerdu billateral ente Estaos Xuníos ya Irlanda (Alcuerdu billateral billateral de tresporte aereu) que dexó a les llinies aérees operar dellos servicios tresatlánticos direutos per primer vegada escontra / dende l'aeropuertu de Dublín en llugar d'aterrizando nel camín nel aeropuertu de Shannon na mariña oeste d'Irlanda. (Shannon fuera una vegada una importante parada transatlántica de reabastecimiento de combustible p'aviones pre-jet, y esti alcuerdu foi diseñáu pa protexer los intereses de la rexón de Shannon cuando los aviones modernos yá nun riquir una parada de reabastecimiento y Shannon vio una cayida nel tráficu). inda tenía qu'apurrir una cantidá igual de vuelos a Shannon o al traviés de Shannon qu'a Dublín. En payares de 2006 entró a valir un amenorgamientu gradual del estáu de Shannon llamáu "escala" cuando se dexaron vuelos más direutos a Dublín. El requisitu d'escala sumió por completu en 2008. Nesi momentu, dexar a les aereollinies volar direutamente a los Estaos Xuníos dende Dublín ensin tener que xuniles con nenguna de Shannon. Esperábase qu'esto daría llugar a un gran aumentu de los servicios ente Dublín y los EE. XX. Y Aer Lingus identificó 16 destinos a los que-y gustaría emprestar servicios direutamente dende Dublín.
Historia recién
Col ésitu de la economía irlandesa de "Celtic Tiger", l'Aeropuertu de Dublín esperimentó una crecedera nos años 1990 y 2000. Esta demanda foi impulsada por una mayor demanda de viaxes de negocios escontra y dende el país, xunto con un aumentu nel turismu internu y un aumentu na demanda de vacaciones nel estranxeru y escapaes de la ciudá.
Finalmente, la demanda de los trabayadores migrantes d'Irlanda, principalmente los procedentes d'Europa del Este, dio llugar a un gran númberu de nueves rutes que s'abrir a los destinos nos estaos de la Xunión Europea. Irlanda foi unu de los trés únicos países de la Xunión Europea (amás del Reinu Xuníu y Suecia) qu'abrió les sos fronteres llibremente a los trabayadores de los diez países candidatos a l'adhesión de la Xunión Europea que se xunió en 2004.
Terminal 1
thumb|Nivel de salíes de la Terminal 1 L'actual edificiu de la Terminal 1, inauguráu en 1972, foi diseñáu pa remanar cinco millones de pasaxeros per añu. El diseñu orixinal incluyía un segundu muelle que sería idénticu al muelle Pier B en forma de decágonu actual, pero nunca se construyó. Orixinalmente, un aparcamientu atopar nel pisu cimeru del edificiu y les ramples d'accesu siguen nel so llugar, pero cerrar por razones de seguridá na década de 1970 y convirtióse n'oficines. La Terminal 1 s'estendió y ameyoró regularmente nes últimes dos décades. N'ochobre de 2007, un nuevu muelle diseñáu por Larry Oltmanns, ente que'l direutor de diseñu de la oficina de Londres de Skidmore, Owings & Merrill, que tamién diseñó gráficos pal so interior, abrir al norte de la terminal 1. Esti muelle atiende la mayoría de los vuelos de Ryanair. En 2009, amestóse una nueva estensión con nuevos locales de comida y venta al per menor a la Terminal 1. La Terminal 1 ye anguaño'l llar de toles aereollinies sacante Aer Lingus, American Airlines, Delta Air Lines, Emirates, Noruega (servicios de llarga distancia) y Aereollinies Xuníes. El muelle C foi baltáu mientres la construcción de la Terminal 2.
Terminal 2
thumb|left|alt=A Kiehl's kiosk at Terminal 2 in the Dublin Airport.|Un kiosko de Kiehl na Terminal 2 n'Aeropuertu de Dublín. thumb|Terminal 2 La Terminal 2 ye una terminal y muelle (Pier Y) de 75,000 m (810,000 pies cuadraos) qu'apurre estacionamiento pa 27 aviones de cuerpu estrechu al traviés de 19 puertes d'embarque que pueden remanar hasta 15 millones de pasaxeros añalmente. El proyeutu foi diseñáu por Pascall y Watson arquiteutos y el costo total foi de 600 millones d'euros. Aer Lingus ye'l principal operador qu'opera na terminal 2 y dende la so apertura desenvolvió un centru en Dublín principalmente pal tráficu que viaxa ente Europa y los Estaos Xuníos. La Terminal 2 ye agora la puerta d'enllaz transatlántica pa los vuelos a los Estaos Xuníos, yá que cunta con una instalación d'inmigración previa al despachu d'aduana n'Estaos Xuníos qu'enantes s'atopaba na terminal 1. La construcción de la Terminal 2 empezó'l 1 d'ochobre de 2007, y foi inaugurada oficialmente'l 19 de payares de 2010 pol entós Taoiseach Brian Cowen TD. El propósitu de la terminal 2 yera agospiar a tolos tresportistes de llargu percorríu amás de Aer Lingus. la crecedera significativa nel tráficu d'Estaos Xuníos resultó en que la mayoría de los tresportistes de llarga distancia que vuelen fora de los Estaos Xuníos permanezan na terminal 1. Mientres el diseñu de la terminal 2 tomáronse midíes pa un control ampliáu na sala y muelle adicional (Pier F). Anguaño Aer Lingus, American Airlines, Delta Air Lines, Emirates, Norwegian y United Airlines operar dende la terminal 2.
Nuevu complexu de control de tráficu aereu
La construcción ta anguaño en cursu nun nuevu complexu de control de tráficu aereu y una torre de control que va reemplazar la estructura esistente. La nueva instalación foi diseñada por Scott Tallon Walker arquiteutos. Presentóse una solicitú de planificación n'agostu de 2009.
Nueva Pista
thumb|Mandil principal vistu dende l'aire del muelle C (centru, agora reemplazáu pola Terminal 2) ye claramente visible cola rampla de carga y estaciones de caltenimientu de [[Ryanair.]] Entámase construyir una nueva pista de 3110 metros paralela a la pista esistente 10/28, que s'inauguró en 1989. El permisu de planificación pa la pista conceder n'agostu de 2007, con 31 condiciones de planificación axuntes.
La nueva pista va reemplazar la pista 11/29 (que yá non s'usa como pista y agora úsase pa estacionamiento d'aeronaves) y va construyise 1690 metros al norte de y paralelu a la pista esistente 10/28. La nueva pista va dexar que l'aeropuertu allugue a 30 millones de pasaxeros per añu una vegada n'operación, y va ser 3110 metros de llargu. En marzu de 2009 el DAA anunció nuna propuesta de consulta que la nueva pista puede construyise con un llargor de 3660 metros depués de consultar con posibles tresportistes de llarga distancia. Una pista d'esti llargor dexaría vuelos direutos dende Dublín al Alloñáu Oriente.
Esperábase que la pista costara alredor de 300 millones d'euros. Mentanto, la compañía invirtió enforma n'estender mandiles y crear rápides salíes cais de rodaxe pa llograr la máxima eficiencia de la pista principal esistente. La pista 11/29, la pista más curtia y una de les más antigües, ta cerrada pa dexar el estacionamiento de l'aeronave. Esta pista va sumir so la nueva pista paralela al so debíu tiempu.
Tres un retrasu de dellos años por cuenta de la Crisis financiera de 2007-2010 y les predicciones d'una cayida de la demanda de los consumidores, anunciar n'abril de 2016 que la nueva pista empezaría la construcción en 2017 y va completase con 2020.
Aereollinies y destinos
thumb|Un avión [[Airbus A330#A330-200|Airbus A330-200 d'Aer Lingus.]] thumb|Un [[Airbus A330#A330-200|Airbus A330-200 d'American Airlines preparar pa salir a Filadelfia.]] thumb|Un [[Boeing 777#777-300ER|Boeing 777-300ER d'Emirates llegando de Dubái.]]
Pizay
Pizay ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Féchain
Féchain ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Julia Gutiérrez Caba
Julia Gutiérrez Caba ye una actriz española.
Biografía
Nacida nuna familia con gran tradición artística, ye fía de los actores Emilio Gutiérrez y Irene Caba Alba, nieta d'Irene Alba, sobrina de Julia Caba Alba y hermana d'Irene y Emilio Gutiérrez Caba; ye, amás, tía del productor José Luis Escolar y tida-güela de l'actriz Irene Escolar. En mayu de 1964 casóse col direutor teatral Manuel Collado Álvarez (fináu en 2009).
Debutó nel teatru en 1951 en Mariquilla Terremotu, cola Compañía de Catalina Bárcena, d'onde pasó a la d'Isabel Garcés.
N'años socesivos convertir nuna reputada actriz teatral, con obres como Les entreteníes, Petra Regalada, de Gala o El xardín de les zrezales, de Chejov. En 1970 crea la so propia compañía xunto al so maríu.
El so debú cinematográficu producir en 1960, nada menos que de la mano de Juan Antonio Bardem na película A los cinco de la tarde. El so pasu pol cine tuvo casi siempres marcáu pola interpretación de personaxes de grave tonu dramáticu. En 1977 estremar del cine y nun volvería hasta 20 años dempués con La herida luminosa, de José Luis Garci. La so siguiente película conxunta, You're the One (una hestoria d'entós), repórta-y un Premiu Goya como meyor actriz de repartu.
En televisión debuta a les órdenes de Jaime de Armiñán y desenvolvió una sólida carrera casi siempres en TVE, anque non tan abuitada en títulos como la de la so hermana Irene. En 1972 protagonizó la serie Bones nueches, señores, na qu'interpretaba un papel distintu en cada episodiu. Al igual qu'asocedió col cine, tamién tuvo un periodu de más de 20 años en que nun trió un plató de televisión pa centrase na so carrera teatral. El so regresu producir coles series Los Serrano (2003-2008) y Águila Roja (2011-2012) y "Toi vivu" (2017).
Televisión
El collar (12 de marzu de 1966)
Premios y nominaciones
250px|thumb|L'actriz recibiendo de [[Natalia Menéndez el Premiu Corrolada de Comedies dau pol Festival de Teatru Clásicu de Almagro en 2014.]]
Bactris mexicana
Bactris mexicana ye una especie de palma perteneciente a la familia de les arecacees. Ye orixinaria de Méxicu a Centroamérica onde se distribúi por Méxicu, Belize, Guatemala, Hondures y Nicaragua.
Descripción
Tien los tarmos cespitosos, de 2–3 m d'altu y 2–3.5 cm de diámetru. Fueyes 5–7; pinnas 8–26 a cada llau, lliniales a estrechamente elíptiques, irregularmente iguaes en fascículos y patentes en distintos planos, les medies (30–) 45–53 cm de llargu y 2.8–5 cm d'anchu, dacuando pubescentes nel viesu; vaina, peciolu y raquis moderada a densamente cubiertos con escayos d'hasta 7 cm de llargu, negres. Inflorescencies con bráctea peduncular densamente cubierta con escayos curtios; raquillas 12–36, tríaes esvalixaes ente les flores estaminaes en pares o solitaries. Frutos obovoides, 0.8–1.2 cm de llargu y 0.9–1.2 cm de diámetru, anaranxaos.
Distribución y hábitat
Ye una especie común, atopar nel sotobosque en pluvioselves, na zona del atlánticu n'altores de 0–600 metros; el floriamientu producir en jul–sep, el frutu en jun–jul, oct; distribuyir dende Méxicu a Nicaragua.
Propiedaes
En Tabasco, ye utilizada pal tratamientu de la gripe y tos ferina, prepárase un estractu del frutu y bébese como xarabe; o se toma un cocimientu d'esti xunto col frutu del cuajilote, adulzáu con miel de monte. Coles mesmes, usar p'aselar el dolor de muela y la tos.
Taxonomía
Bactris mexicana describióse por Mart. in A.D.Orb. y espublizóse en Voyage dans l'Amérique Méridionale 7(3): 65–66. 1844. Bactris: nome xenéricu que probablemente derive de la pallabra griega: baktron = "palu, caña", por cuenta de los tarmos delgaos de munches especies.
mexicana: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización en Méxicu.
Dani Ndi
Daniel Arnaud Ndi, conocíu como Dani Ndi, ye un
Salió de la cantera del Real Sporting de Xixón.
Ryuji Fujiyama
Ryuji Fujiyama (藤山 竜仁, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Carambelu
thumb|200px|Botones de chocolate en dellos colores Un carambelu ye un alimentu preparáu con altu conteníu de sucre. Tamién conocíu como dulce. El carambelu consíguese al traviés de la cocción del sucre. Esti pue consumise lo mesmo llíquidu - ye'l casu del carambelu que s'axunta penriba'l flan - que sólidu. El carambelu solidificáu consúmese popularmente dexándolu desfacese na boca. A ésti se-y suel axuntar sabores a frutes, herbes o otros aromes. Tamién esisten los carambelos ensin sucre.
Clases
Hai munches clases de carambelu: Normal, con chicle, piruleta, bombón, xelatina, algodón de zucre, con chicolate, de fruta, de regaliz, ensin zucre, etc.
Fabricación
Na fabricación industrial de carambelos avézase a emplegar como materies primeres sucre, glucosa y augua, que combínense nes proporciones afayaíces pa xenerar un xarabe (almíbar) que darréu cuezse a altes temperatures. Una evaporación rápido produz la elliminación del augua presente nel xarabe cocíu, quedando una pasta carambelu que pue ser modelada n'estremaes formes. El enfriamientu darréu provoca la cristalización de la masa, formando asina'l carambelu propiamente dichu en confiriendo-y rixidez que lu fai afayaízu pal so empaquetáu. Dependiendo del solvente (augua o lleche) y de la receta, el resultáu final pue denomase d'un xeitu o d'otru. Cuando se fai con lleche, la reaición coles proteínes de la mesma xenera compuestos orgánicos cíclicos que dean nuevos sabores, gracies a la reaición de Maillard. La testura final va en rellación cola temperatura a la que fierve l'almíbar, asina como de la presencia d'ácidos demientres el cocimientu (por exemplu, l'amestaúra de vinagre nos almíbares orientales da como resultáu un productu menos viscosu). La presencia d'un solutu nun llíquidu fai qu'aumente'l so puntu de bullidura, y poro, cuantu más percentax de zucre haiga disueltu, más aumentará la temperatura d'ebullición. Cuando caliéntase l'amestaúra, l'augua fierve y evaporpase, y ye por ello qu'aumenta la concentraición de sucre, que fai qu'aumente más el puntu de bullidura de l'amestaúra.
Polo xeneral, a temperatures más altes (mayor concentraición de sucre) queden carambelos más duros y ríxidos, demientres qu'a temperatures baxes prodúcense carambelos más suaves. Ye recomendable un termómetru pa controlar la temperatura.
Pa más información sobro los puntos d'ebullición y nomes, ver Almíbar.
Comercialización
Puen atopase en tiendes de dulces, de repostería o confitería, o en bomboneríes.
D'avezu tienen envoltorios de colores llamativos, ya inclusu'l propiu carambelu pue ser de munchos colores. tamién empléguense otres téuniques pa estremalos del erstu, por exemplu, facer que piquen, que dientro tengan chicle o que lleven un palu pa los garrar (idea que fizo famosa a la empresa Chupa Chups).
Plagne (Ain)
Plagne ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Feignies
Feignies ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Liroconita
Carauterístiques químiques
Ye un arseniato, hidroxilado y bien hidratáu, de cobre con daqué d'aluminiu.
Vezu
El vezu más común ye de cristales bien formaos, con cristal finu o lenticular, con aspeutu d'un octaedru planu.
Les cares estreches son estriaes con estríes paraleles a la so interseición.
Tamién puede tener vezu de cristales nuna matriz granular masiva.
Formación y xacimientos
Ye un mineral raru, que se forma como mineral secundariu nes zones ferruñoses de los xacimientos d'otros minerales del cobre.
Sueli atopase acomuñáu a otros minerales como: olivenita, calcofilita, clinoclasa, cornwallita, strashimirita, malaquita, cuprita o na roca limonita.
Christine Gregoire
Christine 'Grady "Chris" Gregoire ye una política d'Estaos Xuníos miembru del Partíu Demócrata. Foi gobernadora de Washington ente'l 12 de xineru de 2005 y'l 16 de xineru de 2013.
Henry Winkler
Henry Franklin Winkler ye un actor, direutor de cine, productor y escritor d'Estaos Xuníos ganador del Globu d'Oru.
Winkler ye mayormente conocíu pol so papel del mecánicu Fonzie na comedia Díes felices. El personaxe, qu'empezó con una participación secundaria llogró convertise nel principal y favoritu de l'audiencia.
Biografía
Nació en Manhattan, el so padre, Harry Irving Winkler, yera executivu d'una empresa maderera. Dambos padres de Winkler, de relixón xudía, emigraren d'Alemaña a Estaos Xuníos en 1939, enantes del entamu de la Segunda Guerra Mundial. Winkler estudió nel McBurney School y recibió el so títulu de Llicenciáu n'Artes nel Emerson College en 1967 y darréu un Master en Belles Artes en Yale School of Drama en 1970. En 1978, el Emerson College dio-y un doctoráu honoríficu en Lletres.
Carrera
En 1973 empecipiáronse les grabaciones de Díes felices, que s'estrenó con ésitu en 1974, permaneciendo al aire por una década (1974–1984). El papel de Fonzie dio-y notoriedá y fama al actor que pudo protagonizar nesi periodu varios filmes, de los que se destacar The Lords of Flatbush de 1974, interpretando a un veteranu de Vietnam n'Heroes (1977), The One and Only (1978), y a un dependiente nuna morgue en Night Shift (1982), dirixida por unu de los coestelares de Díes felices, Ron Howard.
Tornó a la televisión como l'ineptu abogáu de la familia Bluth na serie Arrested Development y na serie Out of Practice que duró una temporada. Emprestó la so voz en series animaes como Family Guy, The Simpsons, King of the Hill, BoJack Horseman y apaeció en delles series como actor invitáu, como en The Practice.
Encinillas
miniaturadeimagen|300x300px|Encinillas, dende A-601 Encinillas ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia nel territoriu de la Campu Segoviano, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 8,27 km².