cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arcánxel Gabriel
Antiguu Testamentu
Gabriel, "daquién qu'aparenta ser un home" interpreta les visiones de Daniel. Daniel "asustóse y cayó postráu". Gabriel fála-y a Daniel ente qu'él ta fondamente dormíu. Daniel ta cansáu y enfermu unos díes dempués de tar con Gabriel. Nel capítulu 9, versículos 20-21, Gabriel apaézse-y de nuevu a Daniel ente que ta orando, dándo-y una esplicación fonda y una respuesta a la so oración.
Nuevu Testamentu
Un ánxel apaecióse-y a Zacarías mientres taba nel templu p'anuncia-y que la so esposa Isabel, que yera manera, diba tener un fíu. El fíu que nació foi Xuan el Bautista. Zacarías yera un sacerdote "del grupu de Abías" y que la so esposa yera "descendiente de Aarón".
N'oficiando mientres una selmana tornó a la so casa (en Hebrón) cola so muyer, Isabel, que quedó embarazada. Nel sestu mes d'embaranzu d'Isabel, Gabriel apaézse-y a María p'anuncia-y que va ser la madre de Xesús.
Los únicos ánxeles nomaos nel Nuevu Testamentu, amás de Gabriel, son l'arcánxel Miguel y Rafael. Gabriel y Rafael nun son llamaos arcánxeles na Biblia. La Biblia alvierte a los creyentes espresamente que nun sigan a los que dan cultu a los ánxeles.
El cuernu de Gabriel
El tropu de Gabriel faciendo sonar una trompeta pa indicar el regresu del Señor a la Tierra ye habitual. Sicasí, anque la Biblia menta una soplida de trompeta antes de la resurreición de los muertos, nun s'especifica que Gabriel sía'l trompetista. Hai distintos pasaxes diciendo coses distintes: los ánxeles del Fíu del Home; la voz del Fíu de Dios, la trompeta de Dios; siete ángel faen sonar una serie de trompetes; o a cencielles el soníu d'una trompeta.
En tradiciones rellacionaes, nun s'identifica a Gabriel como'l trompetista. Nel xudaísmu, les trompetes son importantes, pero paez que ye Dios el que les fai sonar, o delles vegaes Miguel. Nel zoroastrismu nun hai trompetes nel xuiciu final. Na tradición islámica, el que fai sonar la trompeta ye Israfil, que nun se-y noma nel Corán. Los Padres de la Ilesia cristiana nun menten a Gabriel como'l trompetista.
Les identificaciones más antigües de Gabriel como'l trompetista vienen del añu 1455, nel arte bizantino. Un manuscritu armeniu amuesa una ilustración de Gabriel faciendo sonar la trompeta cuando se produz la resurreición de los muertos de les sos tumbes. Dos sieglos dempués tuvo llugar la primer apaición de Gabriel como'l trompetista na cultura aglosajona, na obra El paraísu perdíu (1667) de John Milton.
El cuernu de Gabriel tamién fai la so apaición nel cantar espiritual The Eyes of Texas de 1903. Tamién ye habitual na música espiritual de les persones afroamericanes.
Díes festivos na hestoria
El día de San Gabriel Arcánxel foi puramente celebráu'l día 18 de marzu según amosar munches fontes ente los años 1608 y 1921. Con esceición d'una fonte publicada nel añu 1856, el cual aparenta ser nomáu por esceición nel "Direutoriu, Rexistru y Almanaque Eclesiásticu" (The Catholic Directory, Ecclasiastical Register, and Almanac), pa conmemorase'l día 7 d'abril. La fecha de 18 de marzu apaez en paréntesis, lo que puede indicar que yera quiciabes una esceición temporaria. La fonte más antigua que se topó, foi publicada en 1608 y tien como nome "Flos sanctorum y Historia xeneral de la vida y fechos, de Iesu Christo, Dios y ſeñor nuesu y de tolos sanctos de que reza y haze fiesta la Yglesia Catholica, conforme al Breuiario Romanu...", el mesmu llibru foi actualizáu nel añu 1794. "La Lleenda d'Oru p'acaldía del añu" ye una fonte publicada en 1853, que menta'l día 18 de Marzu como día de San Gabriel Arcánxel de nuevu.
En 1886 el "Record Eclesiásticu Irlandés" (The Irish Ecclesiastical Record) vuelve nomar el 18 de marzu como'l día festivu de San Gabriel Arcánxel. En 1886 el llibru llamáu: "The Bible, the Missal, and the Breviary: Or, Ritualism Self-Illustrated in the Liturgical Books of Rome, Containing the Text of the Entire Roman Missal, Rubrics, and Prefaces" volume 2, tamién pon al 18 de marzu como día de conmemoración del Arcánxel Gabriel. Otra fonte fechada en 1910 el "Manual de Doctrina Cristiana" (Manual of Christian Doctrine) vuelve nomar el 18 de marzu como'l día festivu de San Gabriel Arcánxel.
Conozse siquier una obra d'arte atribuyendo al 18 de marzu como fecha de San Gabriel Arcánxel Años dempués foi incluyíu nel calendariu romanu en 1921 pa la so celebración el 24 de marzu. Desconozse si esi foi otru cambéu temporario una y bones nun hai fontes impreses col fechu.
Finalmente en 1969, foi tresferíu al 29 de setiembre por que fuera celebráu xunto al día de san Miguel y de san Rafael. La Ilesia d'Inglaterra tamién adoptó'l 29 de setiembre, conocíu como "Michaelmas".
Yuki Sato
Yuki Sato (佐藤 悠希, ) ye un futbolista xaponés.
Arcánxel Gabriel
Díes festivos na hestoria
La Ilesia Ortodoxa y les ilesies orientales que siguen ritu bizantín celebren esta festividá'l 8 de payares (p'aquelles ilesies que siguen el calendariu xulianu el 8 de payares cai'l 21 de payares del modernu calendariu gregorianu, habiendo una diferencia de trece díes). La Ilesia Ortodoxa conmemora a Gabriel tamién el 26 de marzu, que ye'l día de la "Synaxis del arcánxel Gabriel" y celebra el so papel na Anunciación. El 13 de xunetu de tamién ye conocíu como la "Synaxis del arcánxel Gabriel" y celebra toles sos apaiciones y los milagros atribuyíos a san Gabriel a lo llargo de tola historia. La festividá foi establecida per primer vegada nel monte Athos, cuando, nel sieglu IX, mientres el reináu del emperador bizantín Basilio II y del emperador Constantino VII Porfirogéneta, y mientres Nicolás II yera patriarca de Constantinopla, l'arcánxel apaeció nuna celda cerca de Karyés, y escribió col so deu nuna piedra l'himnu marianu theotokos.
La Ilesia etíope celebra la so festividá'l 28 d'avientu y hai un gran númberu de pelegrinos a la ilesia dedicada a san Gabriel en Kulubi esi día.
Islam
Gabriel (n'árabe جبريل, Jibrīl o جبرائيل Jibrāʾīl) ye un arcánxel veneráu como l'Ánxel de la Revelación nel islam. La Biblia retrata a Gabriel como un mensaxeru divín unviáu a Daniel, María, y Zacarías polo que la tradición islámica sostién que Gabriel foi unviáu a munchos profetes pre-islámicos con revelaciones y mandatos, incluyendo a Adán. Los musulmanes dicen qu'Adán foi consoláu por Gabriel tres el so descensu a la Tierra.
Acordies cola creencia musulmana, Dios reveló'l Corán al profeta islámicu Mahoma al traviés del ánxel Gabriel, y el capítulu 53 del testu describe al ánxel ensin nomalo, nun pasaxe que les comentaristes interpretaron unánimemente como referíu a Gabriel. El pasaxe en cuestión diz:
Gabriel tamién ye mentáu munches vegaes nel Corán (2, 97 y 66, 4 por casu). Nel capítulu 2, versículos 92-96, el Corán menta a Gabriel xunto con Miguel, que tamién ye veneráu nel islam. Na tradición musulmana, Gabriel ta consideráu un arcánxel primariu. La Exéxesis narra que Mahoma vio a Gabriel na so total rellumanza anxelical solamente dos veces; la primer vegada foi cuando recibió la so primer revelación.
Stilbaceae
Stilbaceae ye'l nome botánicu d'una familia de plantes con 7 xéneros dientro del orde Lamiales. Naturales de les rexones subtropicales del sur d'África en Sudáfrica.
Son plantes xerófitas perennes, hermafrodites con flores solitaries axilares con mota tubular.
Edward Platt
Edward Platt (Edward Cuthbert Platt, ) foi un actor d'Estaos Xuníos conocíu sobremanera pol so personaxe de El Xefe na serie de televisión Get Smart. Tamién foi cantante d'ópera, del rexistru baxu-barítonu.
Trabayó en películes como Rebel Without a Cause, North by Northwest, ente otres.
Primeres etapes de la vida
Platt nació en Staten Island, estáu de New York. Estudió na Universidá de Princeton, especialización en Llingües romániques, pero camudó a estudiar música en Juilliard col enfotu de tener una carrera como cantante d'ópera. Primero que los EE. XX. sumar a la Segunda Guerra Mundial, él cantaba nuna banda cola orquesta de Paul Whiteman actuando en musicales tales como The Pirates of Penzance y The Mikado. Nel Exércitu de los Estaos Xuníos, trabayó d'operador de radio. Dempués de la guerra, siguió na radio.
Carrera en cine y televisión
Estrenar en Broadway nun musical de Rodgers y Hammerstein. Consiguió la so primer película por cuenta de la ayuda de José Ferrer qu'actuó con él en The Shrike. Ferrer y Platt tuvieron los mesmos papeles na versión cinematográfica en 1955. Tamién en 1955 apaeció en Rebel Without a Cause protagonizada por James Dean, Natalie Wood y Sal Mineo. Platt tornó a Broadway en 1958 col musical ¡Oh, Capitán! nun papel románticu. En 1959, desempeñó al abogáu Cary Grant en North by Northwest.
Platt tamién apaeció n'episodios de les series orixinales "Perry Mason", "Bonanza" y "Dimensión desconocida"
Muerte
Dempués de la cancelación de la serie Get Smart en setiembre de 1970, nun se volvió tener noticies de Edward Platt, salvu polos sos pequeños y curtios papeles secundarios. Amás tuvo totalmente dedicáu a los sos asuntos personales, hasta la so repentina ya inesperada muerte en marzu de 1974.
L'actor, como se creía, morriera d'un infartu en tala fecha a la edá de 58 años, anque en 2007, el so fíu Jeff revelaría un secretu guardáu mientres enforma tiempu. N'agostu de 2007, un sitiu web d'almiradores de Get Smart publicó una entrevista con Jeff Platt na que declaró que'l so padre morriera de resultes d'un suicidiu, causáu pola depresión y dificultaes financieres.
Nun brindó mayores detalles sobre'l socesu, anque afirmó que yá sobreviviera a dos intentos previos de suicidiu. Los sos estaos sanitario y mental nun fueron trataos nin diagnosticaos a tiempu.
El cuerpu del actor foi encenráu, y les sos cenices fueron espardíes nel mar cerca de la mariña de California, zona na que moraba.
Dexó cuatro fíos de dos matrimonios y un hermanu que vive en Santa Bárbara (California).
Dedicatories
La película "The Nude Bomb", estrenada en 1980, cuntó cola producción y l'actuación de Don Adams, amás de participar práuticamente la totalidá del repartu conocida de la serie, sacante la notable ausencia del "Xefe" orixinal. La película foi dedicada a la memoria de Platt.
El so papel foi asumíu por Dana Elcar, anque con una carauterización daqué reciclada. La segunda película basada en dicha serie, llamada "Get Smart Again!" (rodada pa la TV) y estrenada en 1989, tamién cuntó con una curtia referencia a Platt a la fin de la cinta. Adams siempres espresó un fondu apreciu escontra'l so compañeru y amigu, siempres que tuvo ocasión de faelo.
Vaux-sur-Aure
Vaux-sur-Aure ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Hiruela
Historia
La Hiruela perteneció a la Comunidá de Villa y Tierra de Sepúlveda, perteneciendo dende'l principiu al Ochavu de la Sierra, integráu nel conceyu de Colmenar de la Sierra. Antes denominóse La Hiruela de Buitrago, pa pasar a denominase oficialmente como La Hiruela. En 1834, La Hiruela (como La Hiruela de Buitrago), Bocígano (como El Bocígano de la Sierra), Cabida y Peñalba de la Sierra independizar del conceyu de Colmenar de la Sierra, integrando la nueva provincia de Guadalaxara. Pertenez a Madrid, dende 1838, tres la segunda división de les provincies.
Personaxes destacaos
Fosqui Lozano La Huerta: analista de fútbol y especialista en fichaxes, trabayó en Canal + ente los años 2012-14.
Branu del 2016: Creación del Fatáu
Texu de Salas
El Texu de Salas ye un árbol milenariu perteneciente a la triba Taxus baccata, y que podemos atopar na llocalidá de Salas. Ta asitiáu nel cementeriu, al llau de la ilesia parroquial, nesi mesmu espaciu hai otru texu, magar que de menor tamañu.
Los sos valumbos son: 12 metros d'altor, 12 metros de zafa y 6,5 metros de perímetru.
Esti texu foi declaráu Monumentu natural el 27 d'abril de 1995.
Izquierda (selmanariu)
Izquierda foi un selmanariu de calter políticu espublizáu en Llanes en 1935. Yera un muérganu del partíu políticu Izquierda Republicana (IR). El so collaborador más conocíu foi Álvaro de Albornoz.
Vaux-sur-Seulles
Vaux-sur-Seulles ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saxifraga callosa
Saxifraga callosa, ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Saxifragaceae orixinaria d'Europa. thumb|Flores thumb|Inflorescencia thumb|Detalle
Descripción
Ye una planta perenne qu'algama un tamañu de 20 a 60 centímetros d'altor. Tien una roseta con fueyes en forma y tamañu variable. Les fueyes ensin lliniales a oblongo-llanceolaes y mide 30 a 100 × 3 a 6 mm, son coriacees-carnoses con marxe enteru, llixeramente apuntada na parte delantera, de cutiu acoloratada na base y con mozquetes que paecen hoyuelos. El tarmu ye delgáu narquiáu embaxo. La inflorescencia paniculada en tarmos delgaos, de color acoloratáu y que lleven cuatro o más flores. Los pétalos son de color blancu, con un llargor de 6 a 9 mm. Floria de mayu a xunetu. El númberu de cromosomes ye de 2n = 28.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos Alpes Marítimos, los Alpes de Liguria, los Apeninos, montes de Cerdeña y Sicilia y roques subalpinas caliares a gran altor 5-2000 metros.
Taxonomía
Saxifraga callosa describióse por Sm. ex Dicks. y espublizóse en Collection of Dried Plants 3(63):. 1791. Saxifraga: nome xenéricu que vien del llatín saxum, ("piedra") y frangere, ("romper, quebrar"). Estes plantes llámense asina pola so capacidá, según los antiguos, de romper les piedres colos sos fuertes raigaños. Asina lo afirmaba Plinio, por casu.
Ciencia militar
La ciencia militar ye l'estudiu de la téunica, psicoloxía, práutica y otros fenómenos que constitúin la guerra y el conflictu social armáu. Esforciar en convertise nun sistema científicu que, si emplégase apropiadamente, va amontar l'habilidá pa prevalecer nun conflictu armáu con un adversariu. Pa consiguilo, nun ye importante si l'adversariu ye una fuercia militar enemiga, guerrilla o otros irregulares, o cualesquier otru adversariu que conoza o utilice la ciencia militar na so respuesta. La ciencia militar (guerra en tierra) engloba seis rama mayores:
Organización militar
Desenvuelve métodos óptimos pa l'alministración y organización de les unidaes militares, lo mesmo que de lo militar como un tou. Amás, esta área estudia otros aspeutos como la movilización/desmovilización, y el gobiernu militar d'área recién conquistaes (o lliberaes) al control enemigu.
Educación militar y entrenamientu
Estudia la metodoloxía y la práutica arreyada nel entrenamientu de los soldaos, suboficiales y oficiales. Tamién s'estiende al entrenamientu d'unidaes grandes y pequeñes, individual y colectivamente con organizaciones regulares y en reserva. L'entrenamientu militar, especialmente'l d'oficiales, tamién s'esmolez cola educación xeneral y la adoctrinación política de les fuercies armaes.
Historia militar
L'actividá militar foi un procesu constante a lo llargo de miles d'años, y les táctiques esenciales, estratexa, y metes de les operaciones militares tuvieron ensin cambeos a lo llargo de la historia. Como exemplu, una maniobra notable ye la del Movimientu de pinza doble envolvimientu, considerada como la maniobra militar más peracabada, la primer vegada que se supo de la so aplicación ye na Batalla de Cannas, executada por Aníbal nel añu 216 e.C. Por aciu l'estudiu de la hestoria, los militares busquen nun repitir errores pasaos, y ameyorar les sos actuaciones presentes, imbuyendo nos comandantes una habilidá cola que percibir paralelismos históricos mientres la batalla, p'asina rentabilizar les lleiciones aprendíes. Les árees principales de la historia militar inclúin, hestoria de les guerres, batalles, y combates, historia del arte militar, y la hestoria de cada serviciu militar específicu.
Xeografía militar
La xeografía militar incorpora muncho más que les manifestaciones simplayes de tomar el terrén altu. La xeografía militar estudia lo obvio, la xeografía de los teatros de la guerra, pero tamién estudia carauterístiques adicionales nel planu políticu, económicu y otres traces naturales de les llocalizaciones de conflictos potenciales (el paísaje políticu, por casu). Como un exemplu, podemos citar la Guerra d'Afganistán (1978-1992), na que s'argumentó non yá sobre l'habilidá de la Xunión Soviética pa invadir con éxito Afganistán, sinón sobre la so capacidá pa flanquear militar y políticamente a la república d'Irán simultáneamente. Una especialización va tener resultaos positives por conocencia de les ciencies allegaes por cuenta de la complexidá de los sos problemes y a la so rellación. Les concepciones estratéxiques. Loxístiques y operatives aplicando los sos principios a la realidá xeográfica, dexen determinar la influencia del terrén nes operaciones militares. Al comandante correspuende tomar o non la conocencia que da la hestoria y el terrén
Estadística militar
El potencial xeneral de la Estadística Militar ye sofitar l'analís militar y esplorar el potencial d'información estadística n'asuntos de la seguridá y de la defensa, con mires a la construcción d'indicadores y modelos que dexen la xestión eficiente de datos riquíos polos Organismos de Seguridá. Según la definición de Jhoner Perdomo "La Estadística Militar consiste n'aplicar métodos Estadísticos a les Ciencies y Artes Militares, col fin de fortalecer la planificación, les estratexes y toma de decisiones".
Teunoloxía militar y equipamientu
La teunoloxía militar non yá ye l'estudiu de delles teunoloxíes y l'aplicación de les ciencies físiques que puedan usase p'amontar la capacidá militar. Tamién puede estendese al estudiu de métodos de producción d'equipamientu militar, y maneres p'ameyorar les capacidaes y amenorgar los requerimientos materiales y/o teunolóxicos pa la so producción.Un exemplu, ye l'esfuerciu realizáu pola Alemaña Nazi pa producir cauchu y combustibles artificiales p'amenorgar o esaniciar la so dependencia de productos derivaos del petroleu (gasolines, aceites y llubricantes) y de los suministros de cauchu.La teunoloxía militar ye única namái nes sos aplicaciones, non nel usu que pueda faer de ciencia básica y llogros teunolóxicos. Por cuenta del so usu únicu, la teunoloxía militar llucha por incorporar teunoloxía evolutiva, según la más infrecuente teunoloxía revolucionaria nel llugar fayadizu de l'aplicación militar.
Estratexa militar y doctrina
La estratexa militar ye, de munches maneres, la pieza central de la ciencia militar. Estudia los pormenores del combate, ya intenta amenorgar a una serie de principios los innumberables factores que gobiernen toles interaiciones del campu de batalla. Asina, dirixe la planificación y execución de les batalles, operaciones, y de les guerres como un tou. A principios del sieglu XXI, prevalecen dos sistemes principalmente. Falando llargamente, pueden ser descritos como'l sistema "Occidental", y el sistema "Rusu". Cada sistema reflexa y sofita fuercies y debilidaes sofitaes na sociedá subxacente. Xeneralmente, les sociedaes "Occidentales" tienen sistemes educativos y teunolóxicos más avanzaos. En contraste, les sociedaes del tercer mundu (basaes nel sistema rusu) tienen sistemes educativos y teunolóxicos más baxos, pero tienen una capacidá de mandar seres humanos al combate nos sos exércitos, más grande que los que les sociedaes "Occidentales" tán dispuestes o son capaces d'arreyar nun conflictu.
L'arte militar Occidental modernu ta compuestu principalmente d'una axuntadura de sistemes franceses, alemanes, británicos y norteamericanos. El sistema rusu tamién toma emprestáu d'estos mesmos sistemes tamién, al traviés del estudiu, y/o de la observación personal na forma d'invasión (Guerra de 1812 de Napoleón, y na La Gran Guerra Patriótica), y formen un productu únicu fayadizu pa les condiciones que los prauticantes d'esti sistema atopen. El sistema que se produz pol analís qu'apurre l'Arte Militar conozse como doctrina.
La doctrina militar Soviética (y de los sos descendientes, los países de la Comunidá d'Estaos Independientes) fuelga sobremanera na masa de maquinaria y de tropes, un cuerpu d'oficiales con un altu nivel de formación (anque bien pequeñu en númberu), y en misiones entamaes primeramente. Les sos ventayes son que nun riquir de tropes bien educaes, nun riquir d'un gran tren loxísticu, tán so un ríxidu control central, y nun confíen nun sistema C4ISTAR sofisticáu dempués que s'empecipia un determináu cursu d'aición. Les sos desventaxes son la falta de flexibilidá, l'enfotu nel efeutu de choque de la masa (cola resultancia d'un altu costu en vides y material), y sobremanera na incapacidá d'esplotar un ésitu inesperáu o de responder a una perda inesperada.
La doctrina militar China a principios del sieglu XXI ta nun estáu de cambéu yá que l'Exércitu Popular de Lliberación ta evaluando los enclinos militares que son relevantes pa China. La doctrina militar China ta influyida por delles fontes incluyendo una tradición militar clásica indíxena carauterizada por estrategues como Sun Tzu, influencies Occidentales y Soviétiques, según estretegas modernos indíxenes como Mao Zedong. Una carauterística distintiva de la ciencia militar China ye qu'asitia la énfasis na rellación ente la sociedá y l'exércitu según que los puntos de vista de la fuercia militar son puramente parte d'una gran estratexa que toma muncho más.
Estaos Xuníos d'América
Los principios de militares/de la guerra del Exércitu de los Estaos Xuníos son como siguen:
Canadá
Los principios de la guerra/ciencia militar de les Fuercies Canadienses son como sigue:
Soviética
Los principios Soviéticos de les ciencia militar. A principios del sieglu XXI inda se siguen principios similares nos países de la Comunidá d'Estaos Independientes.
Asina puede vese que nel arte Militar, los sistemes Occidental y Soviéticu son paecíos, pero asitien la énfasis en llugares dafechu distintos.Los sistemes Occidentales dexen más control y toma de decisiones a niveles más baxos del mandu, y hai una énfasis consistente nello. Los principios de la ofensiva, masa, y maniobra pal comandante occidental, toos ellos asítien-y un sentíu de responsabilidá personal y autoridá p'asegurar qu'estos principios siguir por aciu l'aición apropiada. En contraste, el sistema Soviéticu fai énfasis na preparación, iniciativa, y obediencia. Esto asitia más responsabilidá nos centros de mandu, meyor preparaos, y aprove un control más total de la batalla.
Rusia
Los principios rusos del arte militar, 1998 son:
China
N'años recién, foi promocionada la "Guerra local so condiciones d'alta teunoloxía".
Guerra del pueblu
Ye la concepción estratéxica pa la Defensa Nacional, que resume la esperiencia histórica de la nación no tocante a enfrentamientos contra enemigos numbérica y tecnológicamente cimeres. Basar nel emplegu más variáu y eficiente de tolos recursos material y moral de la sociedá, entamaos nel Sistema Defensivu Territorial, como sustentu de la capacidá defensiva del Estáu. Ye'l fundamentu de la Doctrina Militar del Estáu Cubanu y espresa la solución de mases dada pola direición de la Revolución a los problemes de la Defensa Nacional. Suel resumise al afirmar que, en casu d'una agresión militar en gran escala contra Cuba, cada ciudadanu va tener un mediu, un llugar y una forma d'enfrentar al enemigu hasta llograr la victoria.
Fundamentos de la defensa nacional: a la Defensa en Cuba
Defensa Nacional
Ye l'aición coordinada que lleva a cabu l'Estáu y tola sociedá cubana pa enfrentar l'agresión militar esterna en gran escala y esconxurar la subversión interna. El so oxetivu ye caltener la soberanía ya independencia nacional, la integridá territorial del país y l'orde constitucional establecíu. Al propiu tiempu, amenorgar la influencia de catástrofes de diversa índole. La Defensa Nacional, nos niveles de provincia, conceyu y Zona de Defensa, recibe'l nome de Defensa Territorial.
Sistema Defensivu Territorial
Ye'l conxuntu de midíes y actividaes polítiques, económiques, militares, diplomátiques, xurídiques, de seguridá, orde interior y defensa civil, que s'entama y realiza dende tiempu de paz polos órganos y organismos estatales, les entidaes económiques, instituciones sociales y de mases, y los ciudadanos, nos distintos niveles de la división políticu alministrativa, coles mires de garantizar la defensa del país.
L'archipiélagu cubanu ta entamáu territorialmente en 14 provincies y 169 conceyos. En situaciones escepcionales activar nos territorios de los conceyos más de 1 400 zones de defensa.
La cercanía a Estaos Xuníos y la so política contraria, condicionen la concepción de llucha de Cuba como país pequeñu y de llindáu desenvolvimientu económicu y l'adopción d'una doctrina militar autóctona y sui generis nesti continente.
Vision Xeneral
La doctrina militar del Estáu cubanu ye'l conxuntu d'idees y concepciones científicamente encontaes, adoptaes pol Estáu sobre la esencia, los oxetivos, el calter, les particularidaes y les consecuencies de la guerra; la preparación del país pa llibrala exitosamente; y los métodos pa la so realización y conducción, col fin d'enfrentar una agresión militar.
Les sos fontes son: la esperiencia histórica del Exércitu Llibertador y l'Exércitu Rebalbu, los llogros del pensamientu y la ciencia militar socialista y el conceutu Guerra de tol Pueblu. Ta rexida pola Política Militar del Partíu Comunista de Cuba.
Inclúi una parte políticu-social, referida a los problemes de la guerra polo xeneral y de la construcción militar del Estáu, y una parte téunicu-militar, qu'enceta les cuestiones específiques de los medios, les formes y los métodos de la llucha armada.
Pola so esencia ye defensiva, y básase na disuasión, entendida como la evidencia de que'l costo políticu, material y humanu d'una agresión militar contra Cuba sería prohibitivu y escarecería de perspeutiva de trunfu. Adoptar pa un periodu dau, perfeccionar dacuando, y camúdase por una nueva cuando asoceden tresformamientos trascendentes nes condiciones que la determinen. L'actual ta vixente dende la década de los 80.
Venezuela
En dichu país, instruyir a los alumnos de bachilleratu y Media Téunica Profesional nel área académica de Formación pa la Soberanía Nacional, d'antiguo llamada Instrucción Premilitar. En dicha disciplina empobinar a los estudiantes a conocer y valorar el xentiliciu, idiosincrasia y sentir patrióticu pola nación y la defensa, si nun casu llegar a dar dalgún conflictu bélicu. Aparte, enséñase orde zarráu.
Enllaces esternos
N'español.
N'inglés.
US Military/Government Texts (N'inglés)
Exércitu Cubanu *[http://www.cubagob.cu/otres_info/minfar/guerra_pueblo.htm Guerra del pueblu]
Keita Tanaka
Keita Tanaka (田中 恵太, ) ye un futbolista xaponés.
Vendes
Vendes ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Bardon Mill
Bardon Mill ye una villa en Northumberland, Inglaterra. Alcuéntrase al oeste del Puente Haydon y de Hexham, al sur del ríu Tyne. Bardon Mill alcuéntrase a esgaya quilómetros al sur de Broomlee Lough y a dellos al sur del cursu del Muralla d'Adrianu.
Vendes
Tien una población de y una superficie de  km².
Algans
Algans ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Festuca indigesta
El lastón, alambrillo o rompebarriga (Festuca indigesta) ye una especie de yerbácea de la familia de les gramínees (Poaceae). Alcuéntrase-y nos pacionales oromediterráneos xilizos, siendo nestes formaciones la especie dominante, anque si nesti pisu de vexetación el mugor edáfica aumenta daría pasu al cervuno (Nardus stricta). .
Descripción
Ye una planta perenne y cespitosa. Ye una planta herbal qu'algama un altor máximu de 40 cm, por cuenta de les dures condiciones del so mediu físicu.Tien fueyes con vaina de marxes soldaos, con tres nervios principales. El llimbu curváu, plegáu ríxidu y glauco. Les espiguillas son llanceolaes con trés o cinco flores violetes o púrpures, Grumas desiguales con marxe escarioso. Floria ente mayu y xunu. La inflorescencia ye en forma de panícula, y mide de 2 a 9 cm.
Indentificación
Esisten dificultaes taxonómiques de diferenciación d'especies en tol mundu por cuenta de les sos semeyances morfolóxiques. Sicasí esisten diferencies micromorfológicas y citoxenétiques especialmente nel númberu de cromosomes. Reconociéronse categoríes taxonómiques infraespecíficas de distintes Macizos ibéricos dientro d'esta especie a lo llargo años.
Subespecies
Tien descrites delles subespecies:
Importancia Forrajera
Tien un valor nutritivu bien baxu que mengua'l so curiosu pa los animales. Amás del so escasu valor nutricional esta planta contién isoflavonoides estrogénicos denominaos linaria, astragalina, tricita, etc., qu'afecten a equinos, bovinos y ovinos. N'ovinos causa hiperplasia mamaria y infertilidad, amás de propensión a la formación de duviesos ováricos.N'equín y bovín el consumu d'esta planta xenera coxera y ninfomanía.
Taxonomía
Festuca: nome xenéricu que remanez del llatín y significa tarmu o brizna de paya, tamién el nome d'una meruxa ente la cebada. indigesta: epítetu llatín que significa "indixesta".
Coqui Calderón
Constanza Calderón, tamién llamada Coqui Calderón, ye una artista visual panamiega quien empecipió la so estensa carrera profesional nos años sesenta.
Biografía
Estudió artes plástiques n'Estaos Xuníos, onde en 1959 completó'l grau de Bachelor of Arts con especialización n'arte y historia del arte en Rosemont College nel estáu de Pennsylvania. Depués tomó cursos llibres d'arte mientres trés años en París, Francia na Academia de la Grande Chaumiere, la Academie Julien y la Sorbonne. Darréu, vivió mientres cinco años (1961-1967) na ciudá de Nueva York, dempués de lo cual volvió al so país. Nos años ochenta moró en Miami, Florida por un periodu diez años, dempués de lo cual tornó a Panamá, onde entá vive anguaño.
A lo llargo de delles décades, prauticó una variedá d'estilos, amosando interés en diverses temes, con un enfoque nel ser humanu y la naturaleza. Cuenta con una llarga llista d'esposiciones individuales y coleutives. Marcó una diferencia nel desenvolvimientu del arte nel so país al traviés del so trabayu como propulsora del Muséu d'Arte Contemporáneo de Panamá.
Reconocencies
En 1983 recibe xunto a Graciela de Eleta, la Orde de Vasco Núñez de Balboa pol so llabor de promoción del arte nacional.
Teixu de Bermiego
El Teixu de Bermiego o Teixu la Ilesia ye un texu de la especie Taxus baccata que podemos atopar na llocalidá quirosana de Bermiego (Asturies) averáu a la ilesia, allugada a les afueres del pueblu.
Azteques
right|thumb|300px|Estensión máxima del Estáu mexica, lo que los sos dirixentes afincaos en Méxicu-Tenochtitlan nomaron Cem Anáhuac Tenochca Tlalpan (El Mundo, Tierra Tenochca).
Strasburgeriaceae
Stranburgeriaceae ye'l nome botánicu d'una familia de plantes de flores con un únicu xéneru Strasburgeria con dos especies que pertenecen al orde Crossosomatales. Son naturales de les rexones tropicales de Nueva Caledonia.
Son árboles con fueyes grandes, peciolaes, alternes, simples, enteres, ovaes y discretamente dentaes. Son hermafrodites con flores solitaries axilares con un pedúnculu curtiu. El frutu ye una cápsula globosa o una baga.
Azteques
Los Azteques -tamién denomaos Mexica- foron un pueblu dominante nel Área Central de Mesoamérica demientres el periodu posclásicu tardíu (1320-1521, aprox.). Yeren una de les tribes azteques de fala nahuatl d'aquella área y periodu. Estos pobladores nomábense a sí mesmos mēxicah (pronunciáu meshica, forma singular mēxicatl) o tēnochcah (habitantes de Tēnochtitlan). El términu azteca significa 'oriundu d'Aztlán' y yera'l nome qu'apaecía nos mitos del pueblu mexica. L'usu del términu "azteca" pa referise a tolos pueblos venceyaos colos mexicas foi suxeríu pol naturalista y xeógrafu alemán Alexander von Humboldt nel sieglu XIX pa destremalos de los mexicanos d'anguaño y ta xeneralizáu'l so usu. Anque esa aceición nun ye unánime ente los investigadores, los sos defensores retruquen que l'usu xenéricu del xentiliciu azteca tien la ventaxa de sorayar la unidá cultural de la gran diversidá d'etnies afincaes nel Área Central y territorios de la redolada demientres el posclásicu mesoamericanu (tenochcas, tlatelolcas, tepanecas, otomíes, acohuas, matlatzincas, chalcas, tlahuicas, etc.). Per otru llau, hai de precisar que nun pue identificase direutamente mexica con tenochca, sinón qu'esistíen dos subgrupos étnicos dientro'l grupu mexica (a la so vez un subgrupu del xenéricu azteca): taben los mexica-tenochca (de Tenochtitlan) y los mexica-tlatelolca (de Tlatelolco), anque los segundos, políticamente subordinaos a los primeros nel caberu periodu prehispánicu, tienden a ser escaecíos, tapecíos pol desigual pesu de la historia y propaganda tenochca nes fontes antigües y nos llibros d'historia modernos.
Vendeuvre
Vendeuvre ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Azteques
Orixe
El destín final de los mexicas siñólu l'alcuentru col signu sacru, l'aigla sobre'l nopal que crecía nun isllote en metanes de la cuenca lacustre, símbolu de la tierra prometida, amás d'asemeyáse col qu'abandonaron 200 años atrás. El círculo de la so historia zárrase y entama una nueva dómina, la de la sedentarización definitiva.
Los gobernantes
De magar l'añu 1325 D.C, nel que se funda la fundación de Méxicu-Tenochtitlan, los mexicas institúin como forma de gobiernu la tlatocayotl, que pue tornase como señoríu, al que los europeos definieron como un imperiu. El supremu gobernante yera'l tlatoani, el so nome remanez del verbu tlatoa que significa falar.
Once tlatoanis gobernaron a los mexicas demientres los cásique 200 años d'esistencia de Méxicu-Tenochtitlan. Dende Acamapichtli, el primeru, hasta Cuauhtémoc, el caberu, éstos foron los once tlatoanis mexicas.
La sociedá mexica
Na so organización política, social y relixosa la guerra ocupó un llugar cimeru y la sociedá encadarmóse de magar xerarquíes militares, compuestes por homes xovenes que rescamplaren pola so fiereza, valentía y belicosidá, a quienes se premiaba con honores y oxetos valiosos. D'igual mena, les expresiones plástiques de la dómina insisten nos valores iconográficos venceyaos con esta actividá guerrera. Los edificios dedicaos a los dioses y los fastuosos palacios decorábense con pintures murales qu'exaltaben la guerra.
Ye n'esti contestu onde se ficieron presentes los mexicas, conocíos tamién nos testos como azteques o tenochcas. Esti pueblu, que fundó la ciudá de Méxicu-Tenochtitlan, engarróse de secute colos sos vecinos, llogró alliances y venció a los sos enemigos. Pa mediaos del sieglu XV se pue falar del mundu mexica, pol predominiu d'esti grupu en gran parte de Mesoamérica, n'onde impunxo los sos ideales relixosos, militares y políticos.
El pegollu de la organización social del pueblu mexica foi'l calpulli, que permitió'l xorrecimientu y desendolque del poderosu imperio mexica; esti grupo s'integraba por dos elementos sociales, perfechamente destremaos: los pipiltin, que constituyíen la nobleza, y los macehualtin o comunes. La nobleza cuidaba celosamente les sos rellaciones de llinaxe cola familia real, yá qu'éste yera'l so elementu distintivu. En documentos xenealóxicos inscribíense los nomes de los antepasaos, de los individuos vivos y especialmente d'aquellos que taben acabantes de ñacer. A los pipiltin se-yos permitía acumular y lucir riqueces y oxetos preciosos, especialmente xade, plumes y pelleyes, ansí como elegantes ropaxes, fechos d'algodón; habitaben en construcciones de calter palaciegu, prauticaben la poligamia y desempeñábense como funcionarios públicos, polo que yeren eximíos del trabayu manual, especialmente l'agrícola, y a cambéu recibíen tributu como pagu. Los macehualtin encargábense de tolos llabores pesaos na vida cotidiana: l'agricultura, la carga y l'acarréu. La so actividá distintiva implicaba'l trabayu coles manes, habitaben en choces cencielles, la so vistimienta facíase con fibres d'ixtle y teníen prohibíu, baxo pena de muerte, acumular, y muncho menos amosar, riqueces y oxetos preciosos. Se-yos ubligaba a la monogamia. Los artesanos y los comerciantes pertenecíen al grupu de los macehualtin. A ellos l'estáu les reconocía-yos la importancia del so trabayu especializáu, llibrándo-yos de los llabores del campu; pero, a cambéu, debíen pagar como tributu aquellos oxetos que producíen coles manes, o bien, los que trayíen dende alloñaos tarritorios.
Los esclavos, nomaos "tlacotin", taben nesta condición por deldes y podíen lliberase del so pagu. L'estáu permitió que los homes mozos que rescamplaran na guerra, nun importando la so condición, pudieren esfrutar de los beneficios de la vida de la nobleza: la fama y la riqueza.
Los códices
Anque los códices que se conserven anguaño, posiblemente seyan una mínima parte de los que se ficieron, constitúin una pergrande riqueza y un legáu de valir incalculable.
Otra de les coses curioses al respective de los códices ye la dispersión xeográfica de los llugares n'onde se conserven. Los más d'ellos tán lloñe de la tierra na que vivieron dalguna vez los sos autores.
Darréu nómense dellos d'estos códices:
Tlatelolco y los tlatelolques
D'alcuerdu colos rellatos de les antigües cróniques históriques Tlatelolco, "llugar del promontoriu de tierra", foi fundada en 1338 D.C., trece años depués de Méxicu-Tenochtitlan, por un grupu de mexicas descontentos pola distribución deles chinampes de la recién fundada capital de los azteques, que decidió exiliase y fundar un pequeñu señoríu independiente. Convirtióse nuna especie de ciudá satélite de Méxicu-Tenochtitlan, anque conservó una relativa independencia interna. Los tlatelolques, cuidando los sos intereses, gutaron la proteición de Tezózomoc, el señor de los tepanecas d'Azcapotzalco, de tal mena que'l so pimer tlatoani foi un fíu d'aquel gobernante. Tlatelolco espardióse militar y comercialmente de forma independiente a Tenochtitlan, hasta que foi conquistada por Axayácatl, quien eliminó al últimu tlatoani tlatelolca, Moquíhuix.
La Piedra del Sol
300px|right|thumb|[[Piedra del Sol, denomáu incorreutamente "Calendariu Azteca".]] El monumentu escultóricu que por escelencia identifica a los mexicas ye la Piedra del Sol, descubierta n'Avientu de 1790, na plaza mayor de la capital de la Nueva España. Tratase d'un monolitu de basaltu con inscripciones qu'axunten les idees cosmogóniques y les conocencies astronómiques del pueblu mexica. Pesa cerca de 24 tonelaes y fexose a fines del sieglu XV. Dende xunu de 1964 se pue almirar nel Muséu Nacional d'Antropoloxía ya Historia de la ciudá de Méxicu. Pol so conteníu simbólicu, nel que s'alvierten los nomes de los díes y los soles cosmogónicos, se lu nomó inxustificadamente Calendariu Azteca. Trátase d'un gran altar de sacrificiu gladiatoriu, conocíu como temalacatl, que nun foi concluyíu por mor d'una fondera frañidura, que va d'ún de los llaos haza'l centru de la pieza pola so parte posterior. De xuru, pesia la frañidura, debió ser emplegáu col envís de sustentar la llucha de los guerreros na ceremonia del Tlacaxipehuaaliztli.
Nel diseñu del discu reconozse'l rostru de Xiuhtecuhtli, quien emerxe del furacu de la tierra, suxetando un par de corazones humanos y amosando la so llingua tresformada en cuchiellu de sacrificios. Aródienlu los cuatro soles qu'antecedieron al Quintu Sol, inscritos a la so vez na secuencia de los venti signos de los díes; éstos enmarquense cola figura del sol colos sos cuatro rayos, acompañaos simétricamente de les púes del sacrificiu.
Arodien al astru dos Xiuhcoatl o "xerpes de Fueu", les que lu lleven pel firmamentu.
Kohei Takano
Kohei Takano (高野 耕平; ) ye un futbolista xaponés.
La Acebeda
La Acebeda ye un conceyu español de la provincia y Comunidá de Madrid. Cuenta con una población de 61 habitantes (2016).
Símbolos
120px|left|Escudu de La Acebeda L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente'l. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Situación
thumb|130px|Área recreativa les Deveses. Ta asitiáu'l norte de la provincia de Madrid, na sierra de Somosierra, cerca del puertu de La Acebeda, de 1686 metros.
Monumentos y llugares d'interés
thumb|130px|Cai de La Acebeda.
Cañada Real Segoviana
Percuerre'l términu municipal, que crucia la sierra de Guadarrama.
La Fragua
thumb|130px|Carretera La Acebal-[[Robregordo.]] thumb|130px|Cai del Acebal. Fora de la fragua atópase "el potru", utilizáu pa ferrar animales.
Área recreativa Las Dehesas
thumb|130px|Regueru n'Área recreativa Les Deveses.
Casa de la Peña
La Casa de la Peña ta considerada como la primer casa que s'alzó en La Acebeda. Allugada sobre una gran piedra, na so construcción emplegar, principalmente, piedra, madera y folla. La cubierta, a dos enagües, ye de texa árabe. Nes construcciones predomina l'usu de la mampostería de piedra, escases vegaes enfoscada o encalada, con pocos buecos, de dinteles y jambas, siempres de madera. Ye una arquiteutura marcadamente rural que combina les estancies agropecuaries coles viviendes. Éstes, polo xeneral, presenten fornos semicirculares adosaos a les sos fachaes.
Historia
thumb|130px|Ponte utilizada pa cruciar un regueru nel área recreativa de les Deveses.
La nuesa Señora de la Virxe Blanca
Ye sobre mediaos de xunetu, celébrase una romería, misa...
Fiesta de San Miguel
Ye la fiestra patronal de la llocalidá, sobre'l 29 de setiembre, celébrense verbenes, bailles, xuegos infantiles... thumb|130px|Redolada de La Acebeda.
Carretera
DENDE MADRID POR A I A I hasta esviadura de La Acebeda.
Autobús
196 Madrid (Plaza de Castiella) - La Acebal
Dalmática
thumb| Dalmática española (vista posterior). 150px|left|thumb|1800-1900 [[Capa pluvial y dos dalmátiques (Filipines).]] La dalmática ye una vestidura esterior propia y carauterística del diáconu, que non del subdiácono nin del acólito, quien usen la tunicela, anque na práutica sían bien similares o esautamente iguales. Tamién la usa'l obispu so la casulla cuando celebra de pontifical.
Tamién s'usa la pallabra dalmática» pa denominar a la túnica abierta pelos llaos, más curtia que la eclesiástica, utilizada polos maceros, anque'l so nome propiu ye'l de "tabardo". Una dalmática usaben tamién los dignatarios bizantinos.
Nel ámbitu llitúrxicu cristianu vien usándose dende'l sieglu IV en Roma y dende el V y VI n'otros llugares, tomando'l so orixe de la prenda del mesmu nome que foi adoptada polos romanos nel sieglu II. Les túniques romanes siguieron siendo utilizaes polos monarques mientres l'imperiu bizantín, hasta que s'afixeron a la indumentaria relixosa. thumb|left|160px|Dalmática (vista trasera).
El material de fabricación de les dalmátiques foi nun principiu el llinu y muncho más tarde les teles de seda o llana y de cutiu les riques estofes. La forma d'esta vestidura, que de primeres yera de túnica folgosa cuasi baltar y con mangues, foise estrechando y encurtiando con posterioridá y modificóse practicándo-y abertures llaterales ya inferiores pa poder vistila cómodamente. L'acurtiamientu nel cuerpu y les mangues fíxose bultable dende'l sieglu XIV, y les abertures engrandar dende'l sieglu XIII, hasta'l puntu que nel XV llegaben a les mangues y en dellos modelos abrir a lo llargo d'elles, lo que se xeneralizó a lo llargo del sieglu XVII. Nel sieglu XV añedióse-y el collarín, alcordanza del capuchón que tuvieron delles dalmátiques antigües y en sustitución al collarín del amito que daquella sumió. Esti collarín caltúvose nes dalmátiques españoles, lo que les diferencia, y nes usaes na zona de ritu ambrosiano.
El color de la dalmática concuerda en tou col calter del actu llitúrxicu que se celebra:
Referencies
El conteníu d'esti artículu incorpora material de Arqueoloxía y belles artes, de 1922, de Francisco Naval y Ayerbe, que s'atopa nel dominiu públicu.
Supernova
thumb|250px|right|[[Restu de supernova|Restu de la supernova de Kepler, SN 1604.]] Una supernova, (del llatín nova, nueva), ye ún españíu estelar que pue manifestarse d'un xeitu mui notable, inclusive a güeyu desnudu, en llugares de la esfera celeste onde enantes nun veíase nada en particular.
Rebollu de Bermiego
El Reboḷḷo (o el Rebocho) de Bermiego ye un árbol milenariu de la triba Quercus pyrenaica que s'alcuentra na llocalidá quirosana de Bermiego, n'Asturies. Ta asitiáu nel centru'l pueblu, al llau la capiella San Antonio. Esti rebollu foi declaráu Monumentu Natural el 27 d'abril de 1995 polo que ta protexíu y incluíu nel plan de recursos naturales d'Asturies.
Los sos valumbos son: de zafa mide 19 metros, d'altor 9,5 metros y de tueru 5,9 metros de perímetru.
Supernova
Esti nomatu foi usáu dende la antigüedá pa nomar l'españíu d'una estrella blanca y pequeña nes sos capes esteriores allumando na esplosión hasta 100.000 vegaes más fuerte que nel so estáu orixinal. Les supernoves caltienen destellos de lluz dende varies selmanes hasta meses. Entamando a brillar darréu ya apagándose d'un xeitu progresivu y llentu.
El so orixe pue ser diversu. Pueden ser estrelles masives que yá nun pueden desendolcar reaiciones termonucleares nel so nucleu, y que son incapaces de caltenerse pola presión de dexeneración de los electrones, lo que les lleva a contraerse repentinamente (colapsar) y xenerar, nel procesu, una fuerte emisión d'enerxía. Otru proceso más violento tovía, capaz de xenerar destellos inclusive munchu más intensos, pue asoceder cuando una enana blanca miembru d'un sistema binario peslláu, recibe suficiente masa de la so collacia como pa superar el llímite de Chandrasekhar y proceder a la fusión istantánea de tol so nucleu: estu dispara un españíu termonuclear qu'espulsa cuasi too, si non too, el material que la formaba.
La esplosión de supernova provoca la espulsión de lss capas esternss de la estrella al traviés de poderoses ondes de choque, enriqueciendo l'espaciu que la rodia con elementos pesaos. Los restos, a vegaes, formen ñubes de polvu y gas. Cuando'l frente d'onda de la esplosión alcanza otres ñubes de gas y polvo allugaes, les comprime y pue entamar la formación de nueves ñebulosss solares qu'orixinen, dempués de cierto tiempu, nuevos sistemes estelares (quiciabes con planetas, al estar lss nebulosas enriquecíes colos elementos procedentes de la esplosión).
Nel so nucleu a vegaes remanecer oxetos estelares dependiendo del tamañu de la antigua estrella. Estrelles pergrandes dexen furacos prietos, más pequeñes dexen púlsares, y más pequeñes, cenices estelares que enfriaranse col tiempu como enanes blanques.