cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caoba
Sieglu XVIII
Escontra la década de 1790 la mayor parte de les reserves vidables de caoba en Xamaica fueren baltaes, y el mercáu estremar ente dos fuentes principales o tipos de caoba: la caoba d'Hondures, que yera relativamente barata y abondosa, pero escasamente de la meyor calidá; y la caoba española, la madera escoyida pa los trabayos de mayor calidá.
Escarecer de datos, pero ye probable que los acabante independizar Estaos Xuníos recibieren daquella una bona proporción de la so caoba de Cuba. Nel postreru cuartu del sieglu XVIII, empezar a usar la caoba más llargamente en Francia; yá que teníen un ampliu suministru de madera d'alta calidá de Saint Domingue. El restu d'Europa, onde esta madera púnxose cada vez más de moda, la mayor parte mercar en Gran Bretaña.
Historia recién
thumb|Escritoriu de caoba (Muséu d'Arte de Chazen). La Revolución Francesa de 1789 y les guerres que la siguieron camudaron radicalmente'l comerciu de caoba, debíu principalmente a la cayida progresiva de los imperios coloniales francés y español, lo que dexó a los comerciantes británicos aportar a zones primeramente cerraes pa ellos. Saint-Domingue convertir na república independiente d'Haití, y dende 1808, Santu Domingu y Cuba (inda so control español) fueron abiertos a los buques británicos per primer vegada.
Dende la década de 1820, la caoba de toes estes árees foi introducida n'Europa y América del Norte, cola parte principal con destín a Gran Bretaña. En Centroamérica, los madereros británicos treslladar al noroeste, escontra'l sur de Méxicu y Guatemala. Otres árees d'América Central asitiaes escontra'l sur tamién empezaron a ser esplotaes, hasta algamar Panamá.
La novedá más importante foi l'entamu de baltar a gran escala en Méxicu dende la década de 1860. La mayoría de la caoba cortar na provincia de Tabasco y foi esportada al traviés d'una serie de puertos nel Golfu de Campeche, dende Vera Cruz escontra l'este de Campeche y de Sisal. A finales del sieglu XIX nun quedó al marxe de la esplotación forestal cuasi nenguna parte d'América Central al algame de la mariña, y l'actividá estendióse tamién a Colombia, Venezuela, Perú y Brasil.
El comerciu de la caoba americana probablemente algamó'l so puntu máximu nel postreru cuartu del sieglu XIX. Les cifres nun tán disponibles pa tolos países, pero solu Gran Bretaña importó más de 80.000 tonelaes en 1875. Esta cifra nun volvió ser algamada de nuevu. Dende la década de 1880, la caoba africana (Khaya spp.), un xéneru rellacionáu, empezó a ser esportáu en cantidaes crecientes dende l'África Occidental, y yá nel sieglu XX apoderó'l mercáu.
En 1907, el total de la caoba de toles fontes importaes n'Europa foi de 159.830 tonelaes, de les cualos 121.743 procedíen del África Occidental. Yá nesta dómina, la caoba de Cuba, Haití y d'otres fontes de les Indies Occidentales volviérase cada vez más malo de llograr en tamaños comerciales, y a finales del sieglu XX la caoba de Centroamérica ya inclusive la d'América del Sur dirixir escontra una situación similar. En 1975 S. humilis introducir nel Apéndiz II del CITES, siguida por S. mahagony en 1992. La especie más abondosa, S. macrophylla, figuraba nel Apéndiz III en 1995 y treslladóse al Apéndiz II en 2003.
Usu
thumb|Navío [[Santísima Trinidá (navío)|Santísima Trinidá, fabricáu nos estelleros de L'Habana en caoba, foi fundíu na batalla de Trafalgar (1805).]] thumb|Guitarra llétrica [[Gibson Les Paul.]] La caoba presenta una veta recta, bien continua, de granu compactu, y ta relativamente llibre de buecos y nuedos. El so color marrón acoloratáu escurecer col tiempu, y amuesa un rellumu acoloratáu cuando ta apolazáu. Tien una escelente trabajabilidad, y ye bien duradera. Históricamente, la gran circunferencia del árbol cuando algama un grau óptimo de desenvolvimientu, dexó llograr tables anches de les especies de caoba tradicionales. Estes propiedaes faen que seya una madera bien afecha pa la ellaboración d'armarios y muebles.
Gran parte del moblame de primera calidá fabricáu nes colonies americanes dende mediaos del sieglu XVIII facer de caoba, especialmente cuando esta madera tuvo a disposición de los artesanos americanos en cantidaes significatives. La caoba sigue siendo llargamente utilizada anguaño pa la construcción de muebles finos de too tipu. Por casu, ye tradicional el so usu na fabricación de los asientos coleutivos (llamaes coloquialmente bancos) de los feligreses nes ilesies. Tradicionalmente, les meses, sielles, cames o aparadores del moblame de la nobleza; según les meses de les sales de xuntes de bancos y entidaes públiques yeren bien apreciaes si taben construyíes con caoba. Sicasí, l'escosamientu de los montes de Cuba y la sobresplotación d'Hondures y de Brasil obligaron a menguar el so usu.
Tamién ye resistente a la podrizu, polo que ye curiosa pa la construcción de barcos. El navío de guerra 'Santísima Trinidá' (fundíu na batalla de Trafalgar), fuera construyíu con caoba cubana nos estelleros de L'Habana. Yera'l mayor navío de llinia (artillado) de la dómina. Según dizse les bales de cañón al impautar na caoba clavábense fondamente, y nun producíen cientos de peligroses estielles como pasaba con otres maderes.
Ye apreciada polos luthieres debíu al tonu que confier a los instrumentos musicales, polo que s'utiliza de cutiu en guitarres acústiques, cuerpos de guitarra llétrica, (especialmente nes partes posteriores, llaterales y pescuezos) y nes caxes de los tambores por cuenta de la so capacidá pa producir un tonu bien fondu y templáu en comparanza con otres maderes d'usu común, tales como'l pládanu, la pícea, l'abetu, el ciprés o'l abeduriu. Por casu, guitarres selectes qu'inclúin caoba na so construcción, son les Martin D-18, les Taylor Guitars, y les Gibson Les Paul. Asina mesmu, forma parte de instrumentos de percusión más tradicionales como la 'txalaparta' vasca.
La caoba ta utilizándose anguaño pa los cuerpos de los altavoces d'equipos musicales de gama alta y p'auriculares estéreo, aplicación na que destaquen pola so tonalidá "caliente" y por un soníu "vivu".
Nailia Guiliazova
Nailia Guiliazova ye una xugadora d'esgrima soviética retirada especialista en florete onde aportó a campeona olímpica en Montreal 1976 nel concursu por equipos.
Carrera deportiva
Nes Olimpiaes de Montreal 1976 ganó la medaya d'oru en florete por equipos; cuatro años dempués, nos Xuegos Olímpicos de 1980 celebraos en Moscú ganó la medaya de plata na competición por equipos de florete, tres Francia (oru) y per delantre d'Hungría (bronce), siendo les sos compañeres d'equipu: Valentina Sidorova, Elena Belova, Irina Ushakova y Larisa Tsagaraeva.
Phyllotis xanthopygus
El pericote banduyu gris o pericote austral (Phyllotis xanthopygus) ye una especie de royedor del xéneru Phyllotis de la familia Cricetidae. Habita nel oeste y sur de Suramérica.
Taxonomía
Esta especie describióse orixinalmente nel añu 1837 pol naturalista inglés Waterhouse.
La llocalidá tipo referida ye: “mariña de la provincia de Santa Cruz, Arxentina”.
Etimológicamente, el términu específicu refier al color amarellentáu de la parte trasera del envés.
Distribución xeográfica y hábitat
Esta especie distribuyir nel oeste de Suramérica, en llatitúes ente los 15°S y los 51°S, dende'l centru-oeste de Perú, oeste de Bolivia, esti de Chile y oeste de l'Arxentina, al canzando pel sur el sector austral de la Patagonia. Vive n'altitúes que van dende'l nivel marín hasta los 5600 msnm.
Esti royedor tien costumes terrestres, y atopar nuna gran variedá de hábitats, incluyendo montes de queñoas, pacionales altiplánicos y andinos, carbes patagónicos, zones predreses y hasta árees cultivaes.
Caltenimientu
Según la organización internacional dedicada a la caltenimientu de los recursos naturales Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura (IUCN), al nun tener mayores peligros y vivir en munches árees protexíes, clasificar como una especie baxu “esmolición menor” na so obra: Llista Colorada d'Especies Amenaciaes.
Blanchard Ryan
Susan Blanchard Ryan ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Los sos mayores roles nel cine son por participar nel grupu de películes de comedía Broken Lizard, como Super Troopers y Beerfest. Otros roles en películes inclúin Big Helium Dog col escritor Brian Lynch's y la película del 2003 Open Water.
de cutiu ye confundida pol so gran asemeyáu físicu a l'actriz Charlize Theron
Carrera
Blanchard Ryan nación en Boston, Massachusetts el 12 de xineru de 1967.
La so madre, Brenda, ye una profesora del Frances. Ryan ye una almiradora del ḥoquei sobre xelu y el so padre, Ron Ryan, foi'l presidente de la NHL Philadelphia Flyers y ex entrenador y direutor xeneral de l'agora estinguida Balleneros de Hartford.
Graduóse na Universidá de New Hampshire con una llicenciatura en Filosofía Política. Dempués de graduase de la universidá, trabayó en MTV nel departamentu d'efectos especiales, y tomó clases d'actuación y l'improvisación. Col tiempu, dexó MTV pa siguir la so carrera, sofitándose faciendo comerciales.
En 2000, ella apaeció nun episodiu de Sex and the City. Ella taba participando en películes de Broken Lizard, que son Super Troopers y fixo una sola película nos próximos cinco años que ye Beerfest. Más tarde participo nes películes Big Helium Dog y Open Water, pola que ganó un premiu Award for Best Actress.
A pesar del ésitu de Open Water, y cola película Beerfest tamién apaeció en Under New Management y It's Complicated.
Dyé
Dyé ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pogonomelomys mayeri
Pogonomelomys mayeri ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Nueva Guinea Occidental (Indonesia) y Papúa Nueva Guinea.
Charles Avery
Tuvo activu na dómina del cine mudu.
Unu de los siete orixinales Keystone Kops, Avery dirixó a Roscoe Arbuckle en trenta y un comedies producíes por Keystone Studios.
Biografía
El so nome completu yera Charles Avery Bradford, y nació en Chicago, Illinois. La so hermana Charlotte tamién yera actriz, al igual que la so madre, Marie Stanley, y el so padre yera dramaturgu.
Empecipió la so carrera como actor teatral, siendo dalgunos de los sos papeles el del títulu na obra La tía de Carlos, y el de Pegleg Hopkins nuna adautación de David Harum, na cual William Henry Crane yera'l protagonista. Antes d'empezar a trabayar nel cine pa Biograph Company en 1908, Avery actuó nuna xira cola obra The Clansman, na cual encarnaba al Gobernador Shrimp.
Nel ámbitu cinematográficu, dende 1908 a 1909 Avery actuó en 33 curtios so la direición de D. W. Griffith y Fred J. Balshofer, usualmente en papeles de repartu, y de cutiu trabayando xunto a Mack Sennett. En 1912, cuando Mack Sennett foi a dirixir Keystone Studios, él siguiólu xunto a Mabel Normand, Fred Maze y Ford Sterling. Avery formó parte de los Keystones Cops dende la primer apaición del grupu nel filme Hoffmeyer's Legacy, y caltuvo el so papel en comedies de la serie como Bangville Police y The Gangsters.
En 1913 empezó a dirixir, siendo'l so primer títulu Across the Alley, de Keystone Studios. Avery dirixó a Sydney John Hawkes na serie de filmes Gussie y a Charles Murray n'otra serie, Hogan. Amás, siguió actuando, destacando la so participación nos trés primeros filmes de los Keystone Kops.
En dexando tras la direición nos años 1920, Avery fixo papeles de repartu en westerns de baxu presupuestu como The Rambling Ranger y Western Rover.
Charles Avery foi atopáu muertu'l 23 de xunetu de 1926 na so casa en Los Angeles, California. La so muerte foi considerada un suicidiu. Foi soterráu nel Campusantu Hollywood Forever.
Mary Robinson
Mary Robinson, Mary Therese Winifred Bourke, ye una política y abogada irlandesa. En 1990 foi escoyida Presidenta de la República d'Irlanda, siendo la primer muyer qu'aportaba a la Xefatura del Estáu en dichu país. Ye miembru de The Elders.
Biografía
Nació en Ballina, el 21 de mayu de 1944, siendo fía de dos médicos irlandeses. Estudió nel Colexu Mount Anville de Dublín. Llicencióse en derechu pol Trinity College de Dublín. Siguió la so formación nel King´s Inns, Dublín y dempués na Universidá de Harvard. En 1969 foi profesora del Trinity College onde había estudiáu y empezó la so carrera profesional como abogada en 1975.
El 3 d'avientu de 1995 foi escoyida Presidenta de la República d'Irlanda como independiente, col sofitu del Partíu Llaborista y el Partíu de los Trabayadores. Mientres el so mandatu destacó la esmolición qu'amosó polos irlandeses que, nel intre de los años, debieren colar al esterior pa buscar trabayu. Ameyoró notablemente les rellaciones angloirlandesas, siendo la primer Xefe d'Estáu d'Irlanda que visitaba a la Reina Sabela II nel Palaciu de Buckingham. Foi tamién una activa defensora de los derechos humanos, siendo'l primer Xefe d'Estáu en visitar Haití tres el xenocidiu qu'afaró'l país. Tamién tuvo en Marruecos en plenu periodu de crisis, en 1992. Mientres el so mandatu sofitó igualmente la creación del Tribunal Penal Internacional.
Al rematar la so etapa presidencial, l'entós Secretariu Xeneral de les Naciones Xuníes, Kofi Annan, nomar Alta Comisionada de les Naciones Xuníes pa los Derechos Humanos el 12 de setiembre de 1998, cargu qu'ocupó hasta 2005.
En 2006 yera escoyida presidenta del programa Iniciativa pa una Globalización Ética, organización internacional encargada de primir a los gobiernos firmantes d'alcuerdos internacionales sobre proteición de derechos humanos pal so cumplimientu, amás de ser profesora de la Universidá de Columbia y profesora estraordinaria de la Universidá de Pretoria. En 2008 yera escoyida presidenta de la Comisión Internacional de Xuristes.
Ye presidenta del Club de Madrid, y miembru del reconocíu grupu The Elders.
Premios y reconocencies
A nivel políticu y social recibió'l Collar Hussein Bin Ali de Xordania; el Premiu Llibertá de la Fundación Max Schmidheiny de Suiza), el Premiu Fomentu de la Paz Félix Houphouët-Boigny de la Unesco, el Premiu Indira Gandhi pola Paz, el Desarme y el Desenvolvimientu (2000), el d'Embaxadora de Conciencia en 2004 que da Amnistía Internacional y el Premiu Príncipe d'Asturies de Ciencies Sociales en 2006, y Medaya Presidencial de la Llibertá en 2009.
Perlora
Situación y comunicaciones
La parroquia de Perlora alcuéntrase na fastera central de la costa carreñina, estendiéndose p'hacia l'interior, hasta la zona central del conceyu. Llenda col mar Cantábricu al NE, coles parroquies de Priendes y d'Albandi al este, cola de Quimarán al SE, cola de Llorgozana al sur, cola d'El Pieloro al SO y cola de Candás al NO.
La distancia media con Candás, capital del conceyu, ye d'unos 2,95 Km (quedando a 1 km la casería de Perán, como entidá más averada; y a 4,90 km la casería de Colloto, el nucleu más alloñáu).
La llinia F4 "Xixón-Cuideiru" de FEVE tien apeaderu en Perlora.
Territoriu y población
Tien un estensión de 10,96 km².
Tien una población de 729 persones (INE, 2011), 351 homes y 378 muyeres.
Les entidaes de población de la parroquia son les siguientes:
Topónimu
Diz Xosé Lluis García Arias al respeutu la entrada Perlora:
Sitios d'interés
=== Ilesia de San Salvador de Perlora === Dempués de la destrucción de l'anterior pola Guerra Civil Española, fue reconstruyía nel añu 1940 pol contratista Manuel Pérez y rehabilitada en 1997. Nun presenta carauterístiques arquiteutóniques reseñables, pero sí una cruz pintada nel pórticu pol pintor candasín Alfredo Menéndez, copia de la que presentaba'l monesteriu de San Salvador, que se llevantaba na parroquia, cerca de la bahía de Perán, va cuatrocientos años.
Asítiase nel barriu d'El Campu la Iglesia.
=== Ermita de San Andrés de Coyanca === Anque l'edificiu ye modernu, reconstruyíu en 1940 dempués de la Guerra Civil Española, la construcción data del sieglu X, siendo tamién escuela de la parroquia dende finales del XIX.
Alcuéntrase nel barriu d'El Cantu.
=== Escueles de Perlora === Alcuéntrense nel barriu La Espasa.
L'edificiu, obra del arquiteutu Bellido, con ayuda de Miguel de la Cruz, presenta una estructura mui asemeyada a la d'otres escueles que firmara nel conceyu esti arquiteutu, como les de Tamón y Priendes. Por embargu, l'aspeutu esternu bien paez una construcción fabril, alternando piedra y lladriyu.
Inauguráronse'l primer domingu de setiembre de 1912, pa sustituyir a la escuela parroquial que s'alcontraba nel cabildu la ilesia de San Salvador.
=== Mirador de la Formiga === Asitiáu nel Monte Fuxa, nel barriu La Formiga, allégase pola Ruta Pintoresca, que discurre dedne la Subida San Roque, en Candás, hasta Perán.
La so estructura ta formada por tres plataformes que surden una d'otra y ábrense n'abanicu adautándose a la forma l'espaciu y la curva que forma'l terrén. Cada plataforma representa la visión p'hacia l'horizonte, y na so interseición, surde un mástil qu'imita'l palu mayor d'un barcu, como homenaxe a la mar y los barcos.
=== Casa María "La Braña" === Fue construyía nel barriu La Braña en 1885, pa la familia Prendes.
La finca cuenta tamién con dos paneres del sieglu XVIII.
=== Casa García === Asitiada na aldega Dormón, fue construyía en 1881 pa Luis Polledo y González Olivares, que la vendió al inxenieru José Ureña y esti, pola so parte, a la familia Alvaré García.
L'edificiu tien una estructura d'estilu tradicional ye cuadrangular, col teyáu a dos vertientes, presenta una galería de madera y vidriu, que sirve de pórticu sosteníu con dos columnes de fierru fundíu. Tamién tien una cenefa de madera calada nel aleru, carauterística de los edificios de la zona.
Destaquen, amás, los restos del xardín y el tendayu de 1899.
=== Casa García Busto === Situada na mesma carretera AS-239 Lluanco-Xixón, a l'altura de Perán.
Esta casa de 1895, d'estilu eclécticu, fue crayándose por adición de dellos edificios a un primitivu establecimientu de bebides y comestibles. El conxuntu de viviendes adosaes repite siempre'l mesmu esquema: dos plantes simétriques, con una baxo cubierta con buhardilla.
Destaquen les moldures bermeyes con motivos florales y vexetales grabaos, amás de la rexería de los balcones.
=== Casa La Xunca === Nel barriu La Nozalera, la casa data del añu 1893, construyía pa la familia Arrinda, que la vendería poco dempués.
L'estilu la casa ye eclécticu, de raíz colonial. La estructura cuadrangular ruémpese cola entrada avanzada y zarrada y una escalare delantera. El teyáu ye planu y presenta un aleru con modillones neoclásicos y una buhardilla con detalles de gotes y triglifos.
=== La Casona "El Carmen" === Asitiada nel barriu de La Nozalera y pertenez a un grupu hosteleru con dellos negocios na zona.
L'edificiu ye d'estilu rexonalista montañés y fue construyida en 1947 pal motrimoniu Moré de Carreño, Félix y Carmen, que-y da nome a la casona. La inauguración fue un acontecimientu pa la zona, hasta'l puntu de qu'acudiera a ella l'obispu d'Uviéu, Benjamín d'Arriba y Castro.
El 15 de xunu de 1968, mercáronla Mª Jesús Prendes y Moisés Suárez, pa convertila nun establecimientu hosteleru que, anguaño, tien dos estrelles.
=== Casa Xabina === Asitiada nel númberu 1 del barriu de Yabio, la casa data de 1934 y fue obra d'Ángel Rodríguez pa la familia Pérez, qu'inda ye la propietaria.
L'estilu arquitéctónicu ye'l carauterísticu de los indianos del país, anque la familia ná nun tuviera que ver cola inmigración n'América. Son dos pisos simétricos, de cuatro estancies caúna, nun solu cuerpu rectangular. La fachada de "prestixu", a onde se llega por una escalera de doble balaustrada, precedida por un xardín de palmeres.
Turruxón de Yabio
Como'l so nome indica, alcuéntrase nel barriu de Yabio.
A.V. "Río Espasa"
Direición: Edificiu Escueles de Perlora, Barriu La Pedrera
Códigu Postal: 33491 - Perlora
Presidente: José Félix Caballero Miranda
Teléfonu: 985 87 22 52
Comisión de Festexos "El Salvador"
Códigu Postal: 33491 - Perlora
Presidente: Faustino Ortíz Sánchez
=== Grupu Cultural "Xana" de Perlora === Direición: Escueles de Perlora. Barriu La Pedrera.
Códigu Postal: 33491 - Perlora.
Presidente: Enrique Molina Pérez
Teléfonos: 985 87 05 33 / 985 87 10 84
Club Victoria de Perlora
Direición: Edificiu Les Escueles
Apartáu de Correos: 97
Códigu Postal: 33438 - Perlora
Presidente: Miguel Álvarez López
Teléfonu: 985 87 08 82
Equipu de Deportes Autóctonos Perlora
Direición: Café Bar El Paseo - Ctra. Xral.
Código Postal: 33491 - Perán. Perlora
Presidente: Faustino Ortiz Sánchez
Madeline Lee Gilford
Madeline Lee Gilford foi una actriz teatral y cinematográfica y activista social d'Estaos Xuníos que nos últimos años de la so carrera dedicóse a la producción teatral.
Primeros años
El so verdaderu nome yera Madeline Lederman, y nació nel Bronx, na ciudá de Nueva York, nel senu d'una familia d'inmigrantes Polacos. Empezó a trabayar como actriz infantil cuando tenía tres años d'edá. Gilford inclusive participaría en delles cintes de Our Gang rodaes en Brooklyn na década de 1920. Yá más adelantrada la so carrera, foi actriz radiofónica y teatral, trabayando ente otres na obra Embezzled Heaven en 1944, xunto a Ethel Barrymore.
Activismu social
Gilford empezó'l so activismu nos sos primeros años. Foi la organizadora del National Student Union na Walton High School del Bronx, motivu pol cual foi espulsada del centru. Gilford conoció al so futuru home, l'actor Jack Gilford, nuna xunta política de calter izquierdista en 1947. Anque dambos taben casaos nesa dómina, divorciáronse de les sos cónyuges respeutivos y casáronse en 1949, permaneciendo xuníos cuarenta años, hasta'l fallecimientu d'él en 1990.
Yera McCarthy
Tantu Madeline como Jack fueron incluyíos na llista negra de Hollywood mientres la era del Macarthismo, en gran parte de la década de 1950. Dambos fueron específicamente nomaos pol coreógrafu Jerome Robbins mientres el so testimoniu ante'l Comité d'Actividaes Antiestauxunidenses, y ella foi citada a declarar nel Comité en 1953. Un artículu de 1953 del New York Times afirmaba qu'ella s'acoyó a la Primer, Cuarta, Quinta y Octava enmiendes de la Constitución de los Estaos Xuníos como razones en contra del interrogatoriu. Na mesma audiencia, a Gilford preguntáron-y pol Día del Trabayu de 1942, eventu nel cual ella participara. Según el New York Times, Gilford darréu retrucó al Comité qu'ella yera una comediante, y non Xuana d'Arcu, y que les pallabres 'retratase', 'confesar', 'usté ye una herexe', nun yeren del so gustu.
Jack Gilford tamién testificó na mesma audiencia que la so esposa. Dambos tuvieron problemes p'atopar trabayu nel mundu del espectáculu mientres el restu de los años cincuenta y de la Era McCarthy, yá que pasaron a formar parte de la llista negra de Hollywood. A pesar d'ello Madeline pudo atopar dalgún trabayu mientres esi tiempu, davezu fora de la pantalla, y nuna entrevista nel añu 2003 col periódicu The Forward esplicaba que "nun había llista negra en Broadway". Pa poder salir alantre, el matrimoniu n'ocasiones hubo de pidir dineru emprestao a les sos amistaes.
Últimos años de carrera
Madeline Llei Gilford siguió col so papel como activista social tres el final de la Era McCarthy. Participó de forma destacada en manifestaciones a favor del Movimientu polos derechos civiles n'Estaos Xuníos, y tuvo cerca de la tribuna nel discursu de 1963 Yo tengo un suañu, lleváu a cabu por Martin Luther King Jr. nel Monumentu a Lincoln. Munchos años dempués, en 1999, foi arrestada por desobediencia civil mientres protestaba pola muerte d'Amadou Diallo asocedida en Nueva York por disparu de la policía.
Gilford escribió en 1978 unes memories con Kate Mostel, esposa de Zero Mostel, titulaes 170 Years in Show Business. El llibru trataba sobre la vida profesional y personal de los dos pareyes, incluyendo les sos rellaciones con otres celebridaes del espectáculu, dende Dorothy Parker a Lotte Lenya.
Una de les sos últimes actuaciones pa la pantalla foi la que fizo pa la película de 2008 Sex and the City, adautación pa la televisión de la serie televisiva de la HBO.
Fallecimientu
Madeline Lee Gilford finó en 2008 nel so apartamentu de Greenwich Village, na ciudá de Nueva York. Tenía 84 años d'edá. El so funeral celebrar na Capiya Riverside Memorial, nel Upper West Side de Manhattan, siendo soterrada nel Campusantu Mount Hebron en Flushing, Queens, Nueva York.
Naima Bakal
Naima Bakal –n'árabe, نعيمة بقال– (nacida'l 28 d'agostu de 1990) ye una deportista marroquina que compitió en taekwondo, ganadora de dos medayes de plata nel Campeonatu Africanu de Taekwondo nos años 2009 y 2016.
Asturies.com
Asturies.com ye dende 1997, diariu electrónicu d'información xeneral n'asturianu de mayor audiencia qu'amiesta'l meyor direutoriu de recursos asturianos ya información sobre Asturies. Pertenez a la empresa Araz.net, propiedá de Fernando de la Fuente. Anguaño, amás del diariu, dende Asturies.com pue acedese a Asturies.com Radio, Asturies.com TV, al espaciu infantil "A la gueta de los sueños", a "Espaciu y tiempu de la llingua asturiana", el más importante requexu na rede sobre l'idioma'l país. Araz.net tamién entró va poco nel mercáu editorial con Araz Llibros, especializáu nel mundu del ensayu n'asturianu
Saint-Fort-sur-le-Né
Saint-Fort-sur-le-Né ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Égleny
Égleny ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Seleición femenina de balonmano de Xapón
La Seleición femenina de balonmano de Xapón ye l'equipu femenín de balonmano que representa a Xapón nes competiciones internacionales entamaes pola Federación Internacional de Balonmano (IHF) o'l Comité Olímpicu Internacional (COI).
Pogonomys macrourus
Pogonomys macrourus ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Indonesia y Papúa Nueva Guinea.
Zach Gilford
Zach Gilford ye un actor norteamericanu conocíu pol so papel de Matt Saracen en Friday Night Lights, serie de televisión de la NBC.
Biografía
Gilford graduar na Universidá Northwestern y Evanston Township High School. En 2005 apaeció per primer vegada en televisión pa un capítulu de Law & Order: Special Victims Unit como Kevin Wilcox.
En 2006 llogró un papel protagonista na serie de televisión de la NBC, Friday Night Lights, actuando como Matt Saracen un estudiante de preparatoria que xugaba como Quarterback nun equipu de Fútbol americanu. Depués na cuarta temporada'l so papel foi camudáu de protagónico a recurrente hasta la quinta y última temporada.
Zach tuvo'l so estrenu fílmico na película The Last Winter en 2006. Darréu protagonizó Post Grad xunto a Alexis Bledel, y Dare xunto a Emmy Rossum.
Intentó nuevamente entrar a la televisión cola serie de ABC, Off The Map en 2011, pero foi atayada tres 13 episodios. Tamién lo intentó en 2012 cola serie de Fox, The Mob Doctor, anque tamién foi atayada al curtiu tiempu.
Gilford apaeció en 2011 nel videu musical del cantar Ours de Taylor Swift como Jones l'interés amorosu de la protagonista. En 2013 apaeció xunto a Arnold Schwarzenegger na película The Last Stand.
Él cásose en 2012 cola actriz de Lost, Kiele Sanchez, con quien salía dende 2010 cuando la conoció nel set de la película The Matadors, comprometiéndose al añu siguiente y casándose al siguiente.
Anguaño alcuéntrase filmando la película de 2014 The Purge 2, y tamién va salir en cines prontamente la so película Devil's Due.
Frances Elizabeth Allen
Frances Elizabeth "Fran" Allen foi una informática d'Estaos Xuníos y pionera nel campu d'optimizar compiladores. Los sos llogros inclúin trabayu en compiladores, optimización de códigu, y computación paralela. Tamién tuvo un rol importante na creación de llinguaxes de programación y códigos de seguridá pa l'Axencia de Seguridá Nacional Americana.
thumb
Allen foi la primera sociu de IBM y en 2006 convertir na primer muyer ganadora del Premiu Turing.
Carrera
Allen creció nuna granxa en Peru, Nueva York y llogró un MásterMaestría en Matemátiques pola Universidá Estatal pa Profesores de Nueva York (actual Universidá Estatal de Nueva York en Albany) en 1954. Gane un M.Sc. Grau en matemátiques na Universidá de Michigan en 1957 y empezó enseñar en Perú, Nueva York. Empeñada polos sos estudios universitarios, xunir a IBMIBM el 15 de xunetu de 1957, entamáu quedase namái hasta pagar les sos deldes, pero acabó per quedar se los 45 años que-y quedaben de carrera.
Premios y honores
En 1997, Allen foi incorporada al Salón de la Fama de les Muyeres na Teunoloxía. Retirar de IBM en 2002 y ganó el Premiu Augusta Ada Lovelace ési añu de l'Asociación pa Muyeres Informátiques.
En 2007 Allen tuvo reconocida pol so trabayu n'informática d'altu rendimientu cuándo recibió'l Premiu Turing en 2006. Por esto conviértese na primer muyer en ganar el premiu de cuarenta años d'historia, que ta consideráu l'equivalente del Premiu Nobel pa computar y ye dau pola Asociación de los Sistemes Informáticos. Foi gallardoniada con un Doctoráu Honorariu de Ciencia na Gala d'Iviernu de la Universidá SUNY d'Albania. Na entrevista en llogrando dichu premiu, Allen esperaba que daría más "oportunidaes pa muyeres de ciencia, informática ya inxeniería". En 2009 foi-y dau un Doctoráu Honorariu de Ciencia de la Universidá McGill poles sos "contribuciones pioneres a la teoría y práctica d'optimizar téuniques de compilación que forxó la base pa optimizar compiladores modernos y l'execución paralela automática". Na so conferencia presentada a ACM, Allen describe'l so trabayu.
Nilma Lino Gomes
Nilma Llinu Gomes ye una pedagoga brasilana. Foi la primer muyer negra de Brasil que presidió una universidá pública federal. N'efeutu, foi rectora de la Universidá de la Integración Internacional de la Lusofonia Afrobrasileña (Unilab) en 2013. Manifestóse frecuentemente contra'l racismu en Brasil. El 2 d'ochobre de 2015 foi nomada pola presidenta Dilma Rousseff pa ocupar el nuevu Ministeriu de les Muyeres, de la Igualdá Racial y de los Derechos Humanos, que xunió les secretaríes de Polítiques pa Muyeres, Igualdá Racial, Derechos Humanos y parte de les atribuciones de la Secretaría Xeneral. Permaneció nel cargu hasta'l mesmu día de la cayida de Dilma Rousseff pol Senáu Federal.
Carrera
Graduada en Pedagoxía pola Universidá Federal de Mines Xenerales (UFMG), en 1988. Concluyó'l máster en Educación tamién pola UFMG, en 1994, so orientación de Eliane Marta Santos Teixeira Lopes con una disertación titulada "La trayeutoria escolar de profesores negres y la so incidencia na construcción de la identidá racial. Estudiu d'una escuela municipal de Belo Horizonte". Prosiguió los estudios y concluyó el doctoráu n'Antropoloxía social pola Universidá de São Paulo (USP), en 2002, so orientación de Kabengele Munanga, cola tesis titulada "Cuerpu y pelo como iconos de construcción de la guapura y de la identidá negra nos salones étnicos de Belo Horizonte".
Becaria d'investigación del CNPq - Nivel 2, nel área d'Educación, ente 2004 y 2006 presidió l'Asociación Brasilana d'Investigadores Negros (ABPN). En 2006, treslladar a Portugal, onde fixo'l posdoctorado en Socioloxía pola Universidá de Coimbra.
Integró, de 2010 a 2014, la Cámara d'Educación Básica del Conseyu Nacional d'Educación, onde participó de la comisión téunica nacional de diversidá p'asuntos rellacionaos cola educación de los afrobrasileños. Como conseyera emitió paecer sobre'l llibru Caçadas de Pedrinho, de Monteiro Lobato. Nel so informe declaró que'l conteníu "yera estereotipáu en rellación a los suxetos negros y al universu africanu". Participó nel xuráu de la edición 2003-2004 del Premiu Paulo Freire, entamáu pol Conceyu de Belo Horizonte.
Coordinó'l Programa d'Aiciones afirmatives de la UFMG. N'abril de 2013, foi nomada rectora de la Universidá de la Integración Internacional de la Lusofonia Afrobrasileña (UNILAB).
Seppir
N'avientu de 2014, anuncióse oficialmente que sería ministra xefa de la Secretaría de Polítiques de Promoción de la Igualdá Racial (SEPPIR/PR) nel segundu mandatu del Gobiernu de Dilma Rousseff. Asumió'l cargu'l 2 de xineru de 2015.
Catherine E. Davidson
Xuniéndose al Exércitu de la Xunión
Catherine E. Davidson vivía en Sheffield, Ohio, como'l so prometíu. Él apuntóse pa lluchar nel Exércitu de la Xunión. Pa permanecer cerca d'él, ella decidió faelo tamién. Amarutar d'home y dambos apuntáronse en el  28ª d'Infantería d'Ohio.
La Batalla d'Antietam
Enrolados nel 28ª Infantería d'Ohio, Davidson y el so prometíu llucharon na Batalla d'Antietam nel añu 1862. Mientres el combate, el so prometíu cayó muertu y Davidson recibió un disparu nel brazu derechu. Foi rescatada pol gobernador de Pennsylvania Andrew Curtin.
Con Andrew Curtin
Davidson sentía que tenía que dar les gracies al gobernador de Pennsylvania Andrew Curtin en persona por salvar la so vida. Curtin nun tenía la menor idea de que fuera una muyer. Cuándo Davidson visitó a Curtin, quedó impresionáu tantu por vela viva como con prendes femenines. Curtin ufiertó-y el aniellu que Davidson diéra-y camín a l'ambulancia. Davidson refugar y dixo, "El deu que llevaba esi aniellu nunca lu llevará otra vegada. La mano ta muerta pero'l soldáu caltiénse vivu".
Cultu Politeísta Hispanu-Romanu
El Cultu Politeísta Hispanu-Romanu (CPHR) ye una confesión relixosa actual, que tien como fin prauticar un cultu a los dioses veneraos na antigua Hispania romana. Esta restauración del CULTVS DEORVM nel contestu de la Península Ibérica, intenta ser fiel a los conceutos principales de la relixón politeísta de los antoguos hispanos romanos, anque s'afixo a la llegalidá y sensibilidá vixentes n'España, como cualesquier otra confesión.
Historia
Representa la versión española de los movimientos reconstruccionistes relixosos bien minoritarios qu'intenten volver a los raigaños politeístes europees (llamaes "paganes" polos cristianos).
Estos movimientos apaecieron nel sieglu XIX nos países del norte y oeste d'Europa, mirando les tradiciones céltico y xermano, convirtiéndose en asatrús o odinistas y neodruidistas, siendo discutible que'l neodruidismo seya una reconstrucción del druidismo históricu. Va unes décades y movimientu reconstruccionista del politeísmu llegó a los países bálticos, eslavos, Grecia ya Italia. El CPHR identifícase principalmente col politeísmu grecorromanu pero intenta recuperar la relixón sincrética qu'hubo na península Ibérica y nel sur de Francia ente la relixón romana y la de los pueblos prerromanos que fueron romanizados.
Nick Gillard
thumb Nick Gillard, ye un coordinador de dobles, meyor conocíu pol so trabayu na triloxía de precuelas de Star Wars. Él tuvo un pequeñu rol en Revenge of the Sith como'l Maestru Jedi Cin Drallig y foi la primer opción de Mark Hamill pa ser el so doble d'aición en Return of the Jedi. Ente los sos creitos cinematográficos atópense Star Wars, Sleepy Hollow, Robin Hood: Prince of Thieves y Indiana Jones and the Last Crusade.
Estímulu
Un estímulu ye una señal esterna o interna capaz de causar una reacción nuna célula o organismu.
Nick Gillard
Una y bones el mangu de sable de lluz de Kit Fisto yera'l favoritu personal de Nick Gillard, el mangu del sable de Cin Drallig ye paecíu al de Fisto. Basáu nel material tres bastidores, la so fueya de sable de lluz diba ser mariella. Sicasí, George Lucas namái diba dexar que los sables de lluz de los Jedi fueren azules o verdes, cola esceición del sable moráu que Samuel L. Jackson usó pa interpretar a Maze Windu. Ensin opción, Nick Gillard escoyó'l color verde, mas nuna imaxe promocional de Cin Drallig amosar con un sable de lluz azul.
Estímulu
La sensibilidá frente a un estímulu determináu denominar tropismu o nastia en vexetales (según la reacción seya permanente o pasaxera) y taxismo nes formes animales sencielles. Los vertebraos, pela so parte, tienen estructures de naturaleza nerviosa (receptores) especializaos en captar o recibir ciertes informaciones que se producen nel mediu, faciendo llegar la información, per mediu de los nervios sensitivos, a los centros nerviosos pa producir les sensaciones (visual, táctil, doliosa, sonora, gustativa, olfativa, térmica o sensitiva, ente otres).
Sentíos
Anque la tradición numbera cinco sentíos humanos (oyíu, vista, tactu, olfatu y gustu), estudios recién revelaron que los cinco sentíos son en realidá una llista incompleta y qu'esisten a lo menos diez sensaciones o distintos sentíos. Estos puédense clasificar de la siguiente manera: Otra forma de clasificar el receptores consiste n'arrexuntales en 3 grupos:
Interoceptores
Son el receptores que dan información avera del mediu internu. Atópense alcontraos nes coraes y tán rellacionaes cola regulación de les funciones de dichos órganos, respuende a l'acción d'axentes químicos (alergenos, drogues, melecines.) como pueden ser los neurotransmisores, les hormones, ente otros.
Exteroceptores
Son el receptores que s'atopen asitiaos na superficie esterna del cuerpu, son escitaos por estímulos procedentes del mediu esterior. Capten y tresmiten información al sistema nerviosu central avera del mediu esternu.
Propioceptores
Son el receptores que tán constituyíos por terminaciones nervioses y atópense nos tendones, los músculos y les articulaciones y tamién nes canales semicirculares nel oyíu internu; informen de la Cinestesia, como'l movimientu de los músculos corporales y l'equilibriu.
Sensación
Ye una consecuencia de la perceición sensorial. Consiste na estimulación d'una célula sensorial especializada por un estímulu (esternu o internu), que de la mesma activa a una neurona sensitiva xenerándose un impulsu nerviosu, que tresmítese hasta'l centru nerviosu correspondiente, onde se produz la interpretación del mensaxe.
Capa pluvial
thumb|Capa pluvial La capa pluvial ye la que lleven los sacerdotes o diáconos nos actos de cultu divín que lleva capiellu o escudu nel llombu. La capa pluvial tien el so aniciu na romana lacerna, cola que se confundía hasta'l puntu de servir nun primer momentu les propies capes de príncipes o magnates que depués s'ofrecíen al cultu. Como esta prenda entamó a llevase nes procesiones, fuera de los templos y s'empleó pa protexese de la lluvia y del fríu, llamóse-y pluvial n'Italia, nome que se conservó hasta anguaño nel llinguaxe eclesiásticu.
Delles capes tienen ricos bordaos en tola estensión de la prenda, los cuales, si daten de los sieglos XIII al XVI, contienen imaxinería dispuesta dientro de pequeños círculos o en zones concéntricas. D'ente esta clase de pieces, nes que se suprime xeneralmente l'escudu, destaquen les ingleses de los sieglos XIII y XIV, conocíes col nome d' opus anglicum.
Referencies
El conteníu d'esti artículu incorpora material d' Arqueología y bellas artes, de 1922, de Francisco Naval y Ayerbe, que ta nel dominiu públicu.
Edward Said
Edward Wadie Said (n'árabe, إدوارد وديع سعيد) foi un críticu y teóricu lliterariu y musical, y activista palestín-estauxunidense. Foi autor y analista de fama mundial, y miembru del Conseyu Nacional Palestín (1977-1991). De 1963 hasta la so muerte en 2003, foi profesor de lliteratura inglesa y lliteratura comparada na Universidá de Columbia. Ye consideráu como unu de los iniciadores de los estudios poscolonialistas. En 1999, xunto a Daniel Barenboim, fundó la West-East Divan Orchestra que dende 2002 tien la so sede en Sevilla (España).
La so vida
Según el mesmu Said, la so familia túvose que treslladar a un campu de refuxaos en 1948 xustu antes de la captura de Xerusalén Occidental per parte de fuercies israelines. A los 14 años Said entró al Colexu Victoria n'El Cairo, y depués a la escuela Mount Hermon de Massachusetts nos Estaos Xuníos, en 1951. Recibió la so llicenciatura de la Universidá de Princeton en 1957, y la so maestría y doctoráu en lliteratura inglesa de la Universidá Harvard en 1960 y 1964 respeutivamente.
Said tamién enseñó nes universidaes de Harvard, Johns Hopkins y Yale, y dio conferencies en más de 200 universidaes de Norteamérica, Europa, África y Asia. A parte del so llabor docente, son numberoses les sos collaboraciones en periódicos y revistes de munchos países —como la so columna quincenal en Al Ahram y Al Hayat—, y formó parte del conseyu editorial de venti rotativos. Yera tamién l'editor xefe de la coleición de llibros Convergences, editada por Harvard University Press. En 1992, foi nomáu miembru del Foru de Sabios de la UNESCO.
Yera miembru de l'American Academy of Arts and Sciences, la Royal Society of Literature, l'American Philosophical Society, y miembru honorariu del King's College (Universidá de Cambridge). Foi miembru del conseyu executivu del PEN Club Internacional hasta 1998, y presidente de la Modern Language Association (MLA) en 1999.
Edward Said morrió a los 67 años en Nueva York en 2003, tres una llarga llucha contra la leucemia. thumb|left|Edward Said y la so hermana n'El Cairo.
Orientalismu
Said ye meyor conocíu por describir y criticar el "orientalismu", que para él consistía nuna constelación de falsos prexuicios no fondero de les actitúes occidentales con respectu al oriente.
En Orientalismu (1978), Said denuncia los 'persistentes y sutiles prexuicios eurocéntricos contra los pueblos árabes-islámicos y la so cultura'. Argumenta qu'una llarga tradición d'imáxenes falses y romantizadas d'Asia y el Mediu Oriente na cultura occidental sirvieron de xustificación implícita a les ambiciones coloniales ya imperiales d'Europa y Estaos Xuníos.
La propuesta de Said sobre l'Orientalismu
En 1978 Said publica Orientalismu una de les sos obres más relevantes y otorgaría-y el reconocencia de ser unu de los críticos más importantes del sieglu XX. Nesta obra utiliza'l termino orientalismu pa tratar la falsa concepción que se xeneró d'Oriente dende la perspeutiva occidental. Esta falsa concepción Said afirma que se xestó en primer planu dende los europeos y mediu oriente y segundu planu dende los norteamericanos y el mundu árabe. Con respectu al primer planu, Said afirma que la rellación ente Oriente y Occidente, Oriente yera cuasi una invención fecha per Europa, esti imaxinariu qu'Europa creó sobre Oriente tien entamos dende l'antigüedá, dende dicha dómina esta rexón viose como escenariu nel cual destacábense seres exóticos, esperiencies estraordinaries. romances, alcordances y paisaxes inolvidables. Per otra parte, Said esclaria que'l termino orientalismu nun tuvo un solu significáu, por ellos Said dientro de la so obra destaca trés grandes significaos que tuvo'l termino Orientalismu. El Primeru d'ellos refierse a la manera en qu'Oriente sirvió a Europa pa definise, esta definición llograr catalogando a Oriente como la contraposición de los valores ya ideales europeos (con esto Said referir a imaxe, idea, personalidá y esperiencia qu'Europa tien de sigo mesma). Magar esto Said esclaria que nun se puede entender a Oriente tan solo como un imaxinariu yá que Oriente ye un integrante de la civilización y cultura europea.
El segundu significáu parte dende l'academia, Said definir de la siguiente manera “Ye un estilu de pensamientu que se basa na distinción ontolóxico y epistemolóxico que s'establez ente Oriente y -la mayor parte de les vegaes- Occidente. ” Con esta definición lo que Said propón ye que los académicos (políticos, poetes, novelistes, economistes y alministradores del imperiu) aceptaron qu'a partir de determinar una diferencia básica ente Oriente y Occidente puede ser un puntu de partida pa realizar trabayos sobre Oriente. Ye dicir que la diferencia ente Occidente y Oriente, que s'impon gracies a la perspeutiva europea , causa qu'esta diferencia sía'l puntu de partida pa constituyir los trabayos qu'Occidente realiza alrodiu de esta rexón. Esto ye, que los trabayos sobre Oriente nun parten dende la compresión d'Oriente y les sos costumes, si non de les diferencies qu'Oriente tien col mundu Occidental. Said asegura qu'esta lóxica puédese se puede ver representáu na obres feches por intelectuales como Dante, Karl Marx, Victor Hugo, ente otros. miniaturadeimagen|Jean-Léon Gérôme - -y charmeur de serpents. Utilizáu como portada pa delles ediciones d'Orientalismu (1978)
Ye necesariu esclariar que Said no solo plantega como responsable de la imposición d'Orientalismu y los efeutos con al respective de les idees y practiques surdida n'Europa, Said esclaria qu'Estaos Xuníos tamién xuega un papel importante sobre la concepción que se tien con respectu al Orientalismu. Pa Said Estaos Xuníos a Diferencia d'Europa nun tien una concepción construyida como la d'Europa, que dase gracies a la rellación colonies con territoriu allugaos en mediu Oriente. Pa Said Estaos Xuníos creó una imaxe d'Oriente per mediu de los medios de comunicación. Said añede que gracies la segunda guerra mundial Estaos Xuníos empezó a tener otru papel según Said "dende la Segunda Guerra Mundial, Estaos Xuníos apoderó Oriente y rellaciónase con él de la mesma en que "Francia y Gran Bretaña facer n'otra dómina."