cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
788 Hohensteina
(788) Hohensteina ye un asteroide perteneciente al cinturón d'asteroides afayáu'l 28 d'abril de 1914 por Franz Heinrich Kaiser dende'l observatoriu de Heidelberg-Königstuhl, Alemaña. Ta nomáu pol castiellu d'Hohenstein cercanu a Bad Schwalbach nel cordal del Taunus.
Margaret Early
Margaret Early foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos, activa en Hollywood nes décades de 1930 y 1940. Ella ye recordada pol so entrañable encantu como sureña d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacida en Birmingham (Alabama), nel senu d'una familia baptista, ella crióse nuna granxa na rural Alabama. Na so mocedá de cutiu actuaba n'obres relixoses na so ilesia, especialmente en concursos navidiegos.
Pasó'l restu de la so vida en Laguna Beach (California), participando nes actividaes de la Ilesia Baptista y del Partíu Republicanu de los Estaos Xuníos. Caltuvo una bona amistá con Cheryl Walker, Mickey Rooney, Bette Davis, Ginger Rogers, Katharine Hepburn, Laraine Day, Henry Fonda, Cary Grant, Joel McCrea, y Dennis Morgan.
Margaret Early finó nel añu 2000 na so casa en Laguna Beach por causa d'una insuficiencia cardiaca. Tenía 80 años d'edá.
Gerrots
Tien una población de y una superficie de  km².
Takuro Uehara
Takuro Uehara (上原 拓郎, ) ye un futbolista xaponés.
Peter Abbay
Peter Martin Jewitt, más conocíu como Peter Abbay, ye un actor d'Estaos Xuníos qu'apaeció en dellos programes de televisión, como en House M. D., Punk'd y Another World. En 2006, apaeció nuna película independiente llamada Manhattan Minute.
Poa nemoralis
Poa nemoralis o poa de los montes ye una especie de graminea perteneciente a la familia de les poacees. thumb|Vista de la planta thumb|Flor
Perlamantis algerica
Perlamantis algerica ye una especie de mantis de la familia Amorphoscelidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Arxelia.
Villanueva del Trabuco
Villanueva del Trabuco ye un conceyu español que s'atopa asitiáu al noroeste de la provincia de Málaga (Andalucía). Ta integráu dientro de la contorna Nororiental de Málaga (Nororma).
Conceyu
El conceyu de Villanueva del Trabuco ta asitiáu nel estremu suroriental de la contorna d'Antequera, xunto a les sierres Gorda y San Jorge, pertenecientes al Arcu Caliar Central de la provincia de Málaga. La presencia d'estes sierres va apurri-y paraxes de gran guapura qu'actúen como telón de fondu pal pueblu y los campos que lo arrodien. P'aprovechar turísticamente estos recursos paisaxísticos, el Conceyu constrúi anguaño un pequeñu camping xunto al camín que xube a la Sierra de San Jorge xunto al calce del regueru de los Cabanos.
Al pie de les sierres, el paisaxe ta formáu por relieves bien nidios cubiertos por cebera y olivar, y ellí onde apaecen la llanura son frecuentes les güertes chiscaes de cases de llabor o de recréu. Nel conceyu de Villanueva del Trabuco conflúin los regueros que, procedentes de los dos sierres antes mentaes y de la de Gibalto, formen el ríu Guadalhorce.
La bayura de manantiales xunto a la sierra dexa a estos regueros caltener un pequeñu caudal mientres la mayor parte del añu y esto fai qu'en delles riberes apaezan chopos, álamos y fresnos, que xunto cola presencia d'agua conviden a pasar un bon día de campu.
Al igual que nos conceyos cercanos, l'home tuvo equí presente dende la prehistoria tal como la demuestren los xacimientos arqueolóxicos del términu municipal, pero dempués del periodu romanu y la so continuación cola presencia de los visigodos, la zona apenes si apurre señales de presencia humana importante.
Xeografía
A pocos metros del términu municipal de Villanueva del Trabuco atópase la nacencia del ríu Guadalhorce, el ríu más caudalosu de la provincia de Málaga. Concretamente, nel Puertu de los Alazores, que pertenez al términu municipal de Loja (llende Málaga), ente les faldes de les sierres de San Jorge y Gibalto,
Esti ríu estrema'l términu municipal y el cascu urbanu en dos partes, que atópense xuníes por aciu delles pontes (ponte de San Antonio, ponte de la Virxe, ponte de la Ventilla, ente otros), dexando la mayoría'l pasu de vehículos y toos ellos l'accesu piatonal.
El Guadalhorce recibe l'agua de numberoses nacencies, ente los que destaquen: el Higueral (nacencia de Los 101 caños), el de La Chocilla y el de La Pita. Amás d'ellos, hai otros que podemos visitar al traviés d'una ruta de senderismu conocida como la Ruta de les Nacencies.
Demografía
Como puede apreciase nel gráficu de barres, la población de Villanueva del Trabuco amontó a partir de 1860 de forma notable. Un sieglu dempués, la población rondaba los 5000 habitantes; sicasí, mientres les décades de los 70 y 80 esperimentó un descensu considerable. A partir de la década de los 80, vuelve producise un aumentu que se caltién a lo llargo de los años socesivos, algamando en 2010 los 5447 habitantes, tomando como referencia la fonte del Institutu Nacional d'Estadística (INE).
Clima
A pesar del contraste de temperatures qu'esiste ente la estación más fría y la más templada, el clima puede considerase relativamente nidiu.
L'iviernu puede aportar a fríu, algamar una temperatura mínimo de –17 °C y el branu calorosu, llegando inclusive a los 40 °C de temperatura.
Historia
200px|thumb|Fonte de los cien caños. Villanueva del Trabuco nun ye de los asentamientos más antiguos de la provincia, anque hai testimonios de que'l términu municipal tuvo pobláu dende dómines remotes.
Al igual que nos conceyos cercanos, l'home tuvo presente dende la Prehistoria, tal como lo demuestren los xacimientos arqueolóxicos atopaos nel pueblu, pero dempués del periodu romanu y la so continuación cola presencia de los visigodos, la zona apenes apurre señales de presencia humana importante.
Según los Cronistes de la dómina, Pulgar, Valera, Bernaldez, etc, nel añu 1487 el rei Fernando'l Católicu salió de la zona de La Peña de los Namoraos/Güertes de Archidona, coles sos tropes pa la conquista de Vélez-Málaga n'abril de 1487 ( Al traviés del Puertu de les Carigüelas/Alfarnate), estremándose en dos frentes. Unu de los cualos, mandáu por el mesmu rei escoyó la sienda que pasaba pola Fonte de la Llana onde asitió'l so campamentu a; l'otru frente, encabezáu pol Marqués de Cádiz, acampó nel Trabuco, el 14 d'abril de 1487, llugar al que cita espresamente en " Los Fechos de Don Rodrigo Ponce de León - Marqués de Cádiz"
El fechu de nomar el llugar onde acampó El Marqués de Cádiz como'l Trabuco podría tener rellación con que nesi llugar construyóse enantes un trabuco catapulta probablemente pa usase en tomar de Loja en 1486 ( Fechu que tamién refieren los Cronistes ), ciudá distante namái y con bien bon camín.
Cunta una lleenda, ensin nenguna base científica nin documentu que lu sofite, qu'esistía una venta nun encruz próximu al pueblu, que'l so propietariu, p'aprovise de cebera dirixir a Archidona. Nel so continuos viaxes yera asaltáu pelos caminos y robáben-y les mercancíes, polo que decidió mercase un trabuco (arma de fueu), del que nun se dixebraba nin a sol nin a solombra, d'ende, que cuando foi a Archidona dicíen “equí vien el tíu del trabuco”,
Poa nemoralis
Descripción
Tien tarmos qu'algamen un tamañu d'hasta 80 cm, erectos, glabros, estriaos, estruyíos na parte cimera. Fueyes con lígula de menos de l,5 mm, truncada; llimbu d'hasta 10 cm de llargor y 1-4 mm d'anchor, planu, con fexe estriáu, escábrido siquier nel marxe. Panícula de 3-10 cm, oblongoidea, laxa, más o menos contraida, con (1-) 2-5 cañes per nuedu. Espiguillas de 4-6 mm, ovaes o elíptiques, con 4-7 flores. Glumes desiguales, con marxe y nervios escábridos; la inferior de 2-2,5 mm, ováu-llanceolada o oblongo-llanceolada, uninervada; la cimera de 2,22,6 mm, ováu-llanceolada o oblongo-llanceolada, trinervada. Lema de 2,4-2,7 mm, ováu-elíptica, con 5 nervios pocu marcaos. Pálea daqué más corta que la lema. Anteres de 1-1,5 mm. 2n = 28, 38, 42, 43. Floria dende mediaos de la primavera a mediaos de branu.
Villanueva del Trabuco
Historia
Dicha lleenda se contrapone tamién al fechu de que'l nome del Trabuco como pueblu, aldega, venta ó sitiu yá esistía dende 1478 y apaez reflexáu n'ensame de documentos, mapes y otros de los sieglos XVI, XVII y XVIIIsin que s'inventara entá'l trabuco- escopeta al que refier la lleenda.
Motacilla alba
La ye una pequeña especie d'ave paseriforme de la familia Motacillidae. Alcuéntrase en casi tolos hábitats, pero principalmente xunto al home, al qu'anuncia la llegada del tiempu fríu.
Poa nemoralis
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos sotobosques avesíos. Distribúise per Europa, Norte d'África y Asia; introducida n'otres partes del mundu. Na península Ibérica alcuéntrase en Aracena.
Villanueva del Trabuco
Historia
Nel añu 1845 solicitar al cabildru de Archidona la separación del pueblu de la villa de Archidona, daqué que nun se consiguirá hasta l'añu 1850.
Poa nemoralis
Taxonomía
Poa nemoralis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 69–70. 1753.
Poa: nome xenéricu deriváu del griegu poa = (yerba, sobremanera como forraxe).
nemoralis: epítetu llatín que significa "de los montes". Númberu de cromosomes de Poa nemoralis (Fam. Gramineae) y táxones infraespecíficos: n=7 2n=42
Villanueva del Trabuco
Historia
La economía de la llocalidá foi y sigue siendo eminentemente agrícola y ganadera, destacando'l cultivu de la olivar y la cebera con delles pequeñes zones de cultivos de regadío.
A lo último, destacar que dempués de pasar per etapes na que la población menguó considerablemente, Villanueva del Trabuco atopar nuna etapa de recuperación demográfica, quedando clasificáu como'l conceyu de mayor crecedera de la contorna ente los años 1900 y 1980.
Política y alministración
L'alministración política del conceyu realízase al traviés d'un Conceyu de xestión democrática que los sos componentes escoyer cada cuatro años por sufraxu universal. El censu eleutoral ta compuestu por tolos residentes empadronaos en Villanueva del Trabuco mayores de 18 años y nacionales d'España y de los restantes estaos miembros de la Xunión Europea. Según lo dispuesto na Llei del Réxime Eleutoral Xeneral, qu'establez el númberu de conceyales elegibles en función de la población del conceyu, la Corporación Municipal de Villanueva del Trabuco ta formada por 13 conceyales. Na llexislatura previa (2011-2015), el Partíu Socialista Obreru Español d'Andalucía (PSOE-A) llogró 7 conceyales, frente a 3 del Partíu Popular Andaluz (PP), 2 Unión Progreso y Democracia (UPyD) y 1 Izquierda Xunida Los Verdes-Convocatoria por Andalucía (IULV-CA).
Nes eleiciones municipales del 24 de mayu de 2015, con una participación cimera al 75% del censu (3191 votos), y de forma inesperada, Trabuco SI llogra la mayoría absoluta con 7 conceyales (48.56%, 1531 votos), frente a 4 del PSOE-A (28.1%, 886 votos), 1 de IULV-CA-PA LA XENTE (11.01%, 347 votos) y 1 del PP (7.93%, 250 votos), quedando ensin representación UPyD.
Bancu Central de Bosnia y Herzegovina
El Bancu Central de Bosnia y Herzegovina (Centralna banka Bosne i Hercegovine, Središnja banka Bosne i Hercegovine; Централна банка Босне и Херцеговине) ye'l bancu central de Bosnia y Herzegovina, que la so sede principal ta alcontrada na ciudá capital de Sarayevu.
Historia
El Bancu Central de Bosnia y Herzegovina foi establecíu en concordanza colos alcuerdos de llei y llexislación subsecuentemente adoptada pola Asamblea parllamentaria de Bosnia y Herzegovina dende'l 20 de xunu de 1997. Empecipió la so operación formal el 11 d'agostu de 1997.
El Bancu Central de Bosnia y Herzegovina tien como finalidá caltener la estabilidá monetaria y macro-económica del circulante domésticu d'alcuerdu a la mesa de divises, establecida pa garantizar la total cobertoria del circulante y de faelo convertible con divises estranxeres d'alcuerdu a la tasa de cambéu prefijada (de BAM 1 : EUR (€) 0.51129). El Bancu Central de Bosnia y Herzegovina define y controla la implementación de la política monetaria de Bosnia y Herzegovina. El Bancu Central de Bosnia y Herzegovina brinda soporte y asegúrase de caltener los distintos sistemes bancarios, tales como'l sistema de pagos, sistemes de lliquidación, y l'estabilidá de la economía bosniu-herzegovina polo xeneral. De la mesma encárgase de coordinar les distintes actividaes de los bancos autorizaos a operar en Bosnia y Herzegovina, según asume'l so llicenciamientu y supervisión.
Organización
El Bancu Central de Bosnia y Herzegovina s'estructura en trés sedes, de les cualos, la más importante ye la central en Sarayevu, y depués tán les axencies pa cada república de la federación. La sede principal de Sarajevo ye la que sirve de la mesma pa la parte de Bosnia-Herzegovina, la de la República Srpska tien la so sede en Banja Luka, y les sos sucursales tán tamién en ciudaes principales como Brčko, Mostar y Pale.
Villanueva del Trabuco
Fiestes y tradiciones
Les fiestes más importantes son:
Bancu Central de Bosnia y Herzegovina
Organización
La mesa executiva del Bancu Central de Bosnia y Herzegovina ye la mesa de direutores,la cual ta a cargu del establecimientu y supervisión de les polítiques monetaries, la organización y les estratexes del bancu central, toes en concordanza a los poderes concedíos a la xunta de direutores pola llexislación vixente. D'alcuerdu al marcu llegal establecíu pal BCBiH, la mesa de direutores componer de cinco integrantes, que son designaos pol presidente de la república pa un periodu de seis años. La xunta direutiva designa a unu de los sos integrantes como'l direutor de la entidá.
Villanueva del Trabuco
Fiestes y tradiciones
Amás hai delles fiestes menores como la Candelaria (1 de febreru), San Marcos (25 d'abril) y les correspondientes a los santos que se topen n'ermites en barrios y cortijadas del pueblu como San Isidro, San Antonio, San Juan y La Virxe del Pilar.
Bancu Central de Bosnia y Herzegovina
Organización
El direutor xeneral del Bancu Central de Bosnia y Herzegovina ye anguaño Senad Softić. La xerencia del Bancu Central de Bosnia y Herzegovina ta compuesta pol so direutor y trés vice-direutores, designaos pol direutor y cola aprobación de la mesa de xerencia de la entidá. La misión de la mesa de direutores ye determinar les direutrices pal funcionamientu y la xerencia operativa de los negocios del bancu central. Cada vice-direutor ye direutamente responsable poles operaciones de caúna de les seiciones del bancu central.
Villanueva del Trabuco
Cultura y Deportes
Villanueva del Trabuco cunta con un equipu de fútbol, el C.D. Trabuco, en delles categoríes. Tamién tienen importancia los torneos de branu de fútbol 7.
Últimamente adquirieron cierta importancia los deportes al campu y d'aventura como senderismu, esguilada, vuelos en parapente y paramotor beneficiaos poles sierres qu'arrodien el pueblu y los sos paisaxes.
Tocantes a l'artesanía en Villanueva del Trabuco históricamente trabayóse l'espartu, la blima y la madera, fundamentales pa la creación de los instrumentos necesarios pa les actividaes cotidianes. Yera necesaria l'usu del espartu col cual faíase la pleita (que ye'l molde que da forma al quesu). Y tamién s'utilizaba la madera, pa faer la entremija (mesa na cual podíen faese dellos quesos al empar).
Gastronomía
En tolos pueblos que conformen la contorna, la gastronomía vien determinada polos productos que se collechen sobre'l terrén y nos que predominen l'aceite d'oliva y la farina.
Geomantis larvoides
Geomantis larvoides ye una especie de mantis de la familia Mantidae.
Muséu del Louvre
El Muséu del Louvre ye'l muséu nacional de Francia consagráu al arte anterior al impresionismu, tantu belles artes como arqueoloxía y artes decoratives. Ye unu de los más importantes del mundu. Ta allugáu en París (Francia), nel antiguu palaciu real del Louvre, y anguaño promueve dos subsedes, en Lens (Francia) y n'Abu Dhabi (Emiratos Árabes Xuníos).
Les sos estenses coleiciones son la resultancia d'un doble esforcio históricu. Al coleicionismu desenvueltu pola monarquía francesa a lo llargo de dellos sieglos, sumóse l'esfuerzu de los homes de la Ilustración, el llabor desamortizadora de la Revolución francesa, les victories militares mientres les guerres napoléonicas, y les campañes arqueolóxiques y compres impulsaes mientres tol sieglu XIX. L'apertura del Louvre en 1793 significó, dientro de la historia de los museos, el trespasu de les coleiciones privaes de les clases dirixentes (monarquía, aristocracia y Ilesia) a galeríes de propiedá pública para esfrute del conxuntu de la sociedá. Por ello'l Louvre constituyó'l precedente de tolos grandes museos nacionales, y de fechu foi'l modelu pa munchos d'ellos. Ye'l muséu d'arte más visitáu del mundu, bien famosu poles sos obres maestres, especialmente La Gioconda de Leonardo da Vinci.
Historia del edificiu
L'edificiu qu'alluga'l muséu dende la so fundación ye'l vieyu castiellu del Louvre, depués reconvertíu en palaciu real. El so orixe remontar al sieglu XII, más esautamente ente 1190 y 1202, y foi enguapecíu con ampliaciones renacentistes y otres más tardíes. Nesti edificiu atropó'l rei Carlos V les sos coleiciones artístiques. Los posteriores monarques Francisco I y Enrique II entamaron reformes pa faer d'él una verdadera residencia real renacentista.
Foi la reina Catalina de Médicis la qu'esbozó'l proyeutu que fizo del Louvre el gran palaciu que ye anguaño, llabores que siguió Enrique IV dempués de les guerres de relixón. Nes sos meyores arquiteutónicu y decorativu intervinieron múltiples artistes a lo llargo de dellos sieglos, dende Claude Perrault y los pintores Simon Vouet y Charles Le Brun nel XVII hasta Delacroix y Georges Braque, quien pintaron dalgunos de los sos techos. thumb|250px|left|Restos de la fortaleza orixinal sobre la que se construyó'l palaciu. La construcción del Palaciu de Versalles, entainada sol reináu de Lluis XIV, fixo que'l Louvre quedara sacupáu pola familia real a finales del sieglu XVII, y pollo instaláronse nél, yá nel sieglu XVIII, l'Academia Francesa y dempués les restantes academies. Ellí celebráronse esposiciones añales de la Real Academia de Pintura y Escultura.
Tres la Revolución francesa qu'implicó l'abolición de la monarquía, el Palaciu del Louvre foi destináu (por decretu de mayu de 1791) a funciones artístiques y científiques, concentrándose nél al añu siguiente les coleiciones de la corona. Parte del Louvre abrir por primer vegada al públicu como muséu'l 8 de payares de 1793. Ésta yera una solución lóxica, habida cuenta de que taba ocupáu poles academies y porque, yá en 1778, ellaborárase'l proyeutu d'utilizar la so Gran Galería como pinacoteca. Lo novedoso de la midida foi que se nacionalizaban bienes de propiedá real, y que l'accesu yera llibre pos nun se llindaba al públicu cultu nin se regulaba por aciu visites alcordaes, como sí asocedía nos Uffizi y nel Muséu del Prado mientres los sos primeros años.
L'edificiu del Louvre tuvo xuníu al palaciu de les Tullerías (Palaciu de les Teyeres) formando un solu conxuntu hasta 1870, cuando esti postreru foi destruyíu nos fechos de la Comuña de París. Les ayalgues artístiques de les Tullerías perder na quema del palaciu, que les sos ruines fueron baltaes; de magar, el Louvre apodera'l gran parque abiertu en dichu solar.
Motacilla alba
Descripción
La llavandera blanca ye una ave pequeño y elegante, de 16 a 19 cm de long., cola so carauterística cola siempres móvil.
Muséu del Louvre
Historia del edificiu
A pesar de tal modernización, dellos sectores del Louvre siguíen ocupaos por organismos públicos, y namái en fecha recién se desallugaron y afixeron como sales d'esposición. En marzu de 2004 anuncióse l'apertura d'una nueva sala dedicada al arte del islam: pal so diseñu convocó un concursu internacional en 2005 ya inauguróse en 2008, con una inversión de 50 millones d'euros. Sicasí, l'esplegue de les coleiciones islámiques prosiguió con una ampliación mayor, soterraña, inaugurada en 2012 y que se corona por una singular cubierta en forma de alfombra voladora. Estes sales cuntaron col patrociniu de países y magnates islámicos, deseosos de favorecer l'espardimientu de la so cultura n'Europa.
Gracies al curiosu de les sos riques coleiciones y al turismu que flúi añalmente por París, el Louvre caltener ente los museos más visitaos del mundu; a lo llargo del añu 2009 recibió 8,5 millones de visites.
Vieyu réxime
Nel novenu volume de la Enciclopedia (1765) de Diderot figura lo que puede considerase un proyeutu museolóxicu pal Louvre onde se propón un usu racional de los diversos espacios: la planta baxa pa les escultures, la Galerie du bord de l'eau (Galería al pie del ríu) o Grande Galerie (Gran Galería) p'allugar les pintures; la nala norte (ensin construyir nesi momentu) p'asitiar los planos de les fortaleces del reinu; y otros espacios pa la coleición de medayes y monedes. Tamién incluyía la propuesta de concentrar les academies d'artes nel edificiu del muséu, con habitaciones p'allugar a los estudiantes.
En 1774, el Conde de Billarderie d'Angiviller ye nomáu Direutor d'Edificios del reinu y empecipia realmente la investigación y planeación del Muséu na Gran Galería del Louvre, qu'a lo postrero sería inauguráu tres la cayida del "vieyu réxime", en 1793. D'Angiviller retomó la política d'alquisiciones escaecida dende'l reináu de Lluis XIV y buscó enllenar los buecos que tenía la coleición pa dar una idea más completa de les diverses escueles de pintura representaes nella.
En 1784, el pintor Hubert Robert ye nomáu Conservador del futuru muséu, empezáu'l treslláu d'obres propiedad del reinu dende los palacios de Versalles y de Luxemburgu y creando gran espectación ente la población de París por tener accesu a les obres.
Motacilla alba
Diferencies ente subespecies
La subespecie Motacilla alba ye básicamente abuxada enriba y blancucia debaxo, cara blanca, copete y cogote negros.
Muséu del Louvre
Vieyu réxime
Col entamu de la Revolución en xunetu de 1789, d'Angiviller nun pudo ver concretáu'l so proyeutu pero reconózse-y como'l primera gran impulsor d'esta cortil cultural que mientres la década de 1780 xeneró testos como'l del Abá Thierry quien nel so Etat actuel de Paris (Estáu actual de París) apuraba a completar esti gran "monumentu, tan ardientemente deseyáu polos amantes de les artes" y que fadría que la capital francesa llograra la supremacía en temes d'arte percima de Roma.
Genneville
Genneville ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Motacilla alba
Diferencies ente subespecies
La diferenciación de Motacilla en dos subespecies n'Europa oriental llevóse a cabu debíu al parcial aislamientu de la forma británica, anque agora a M. a. yarrellii ve criar n'árees d'Europa central.
Muséu del Louvre
Periodu post-revolucionariu
El 27 de xunetu de 1793 ye creáu por decretu'l Muséum Central des Arts, y el 10 d'agostu del mesmu añu inaugúrase, simbólicamente, la Grande Galerie du Louvre, yá que se tuvo que cerrar darréu pa realizar arreglos, reabriendo les sos puertes el 18 de payares. De los 10 díes que duraba la selmana mientres esti periodu post-revolucionariu (decade), el públicu solo podía visitar l'espaciu 3 díes: 5 yeren esclusivos pa los copistas y dos más pa la llimpieza.
El 26 d'abril de 1794, la galería vuelve cerrar pa trabayos de caltenimientu, reabriendo parcialmente al públicu hasta'l 7 d'abril de 1799 y totalmente hasta'l 14 de xunetu de 1801.
El Muséu Napoleón
Otres aportaciones de Napoleón I al Louvre fueron la finalización del emblemáticu o Patiu Cuadráu o "Cour Carré" y el incio del proyeutu largamente entamáu de xuntar el Louvre coles Tullerías
thumb|600px|center|La "Coure Carré" del Muséu del Louvre pela nueche, cola Pirámide nel centru del patiu.
Muséu Evaristo Valle
El Muséu Evaristo Valle ye un muséu dedicáu a la figura del pintor Evaristo Valle (Xixón,1873-1951) y que ta asitiáu na finca "La Redonda" con 16.000 metros cuadraos de xardinos.
Muséu del Louvre
Coleiciones
El Muséu del Louvre reflexa'l papel protagonista de Francia como potencia económica y cultural d'Europa, y recueye los meyores frutos de l'actividá coleicionista y de mecenalgu promovida poles sos clases dirixentes a lo llargo de dellos sieglos. Gracies al poder de la Dinastía Borbón y de Napoleón Bonaparte, a campañes arqueolóxiques y a posteriores alquisiciones, cuenta anguaño con distintes coleiciones d'obres d'arte provenientes de civilizaciones, cultures y dómines variaes. Contién alredor de 445 000 pieces, de les que 35 000 tán espuestes.
A pesar de les múltiples ampliaciones y reformes, el Louvre caltién almacenáu un gran porcentaxe de les sos coleiciones, lo qu'esplica l'apertura d'una segunda see en Lens, cerca de la frontera con Bélxica. Esta ciudá topábase económicamente ablayada por una crisis industrial, y l'apertura del Musée Louvre-Lens n'avientu de 2012, con unes 600 obres, aseguró-y un estimable fluxu turístico, siquier primeramente: nel so primer añu de funcionamientu, el nuevu centru recibió 900 000 visites. Amás, en Liévin, una población cercana a Lens, ta construyéndose un gran almacén pal Louvre parisín; una vegada inauguráu en 2019 va dar un allugamientu más seguru a miles de pieces qu'en París cuerren ciertu riesgu polos ocasionales llenes del ríu Sena. Esti peligru quedó patente en xunu de 2016, cuando una crecida del Sena obligó a mover miles de pieces dende los suétanos a plantes cimeres.
Muséu Evaristo Valle
Nel añu 1981 constitúise como Fundación Cultural y gracies al puxu dau pola sobrina del pintor, María Rodríguez del Valle, el Muséu Evaristo Valle.
El muséu cunta con una perimportante coleición de les obres del pintor y oxetos personales y documentos que son espuestos en dos edificios (ún edificáu espresamente pal muséu y otru un antiguu palaciu de finales del sieglu XIX) asitiaos dientro de los xardinos.
Genneville
Tien una población de y una superficie de  km².
Muséu Evaristo Valle
La titularidá y xestión ye de la Fundación Muséu evaristo Valle que tien firmáu un conveniu de collaboración permanente cola Conseyería de Cultura del Principáu d'Asturies.
Dende'l 24 de xunetu de 2015 ye bien d'interés cultural.
Motacilla alba
Diferencies ente subespecies
Hai un númberu d'otres subespecies, pero cuestionables na so validez. Difieren nel color de les ales, l'envés, y la cabeza, con dalgunes como M. a. personata con tola cabeza negra y una mázcara blanca na cara, y M. a. subpersonata abondo similar a envés abuxáu y gargüelu blancu del Motacilla africanu.
Nomes
La Motacilla alba tien los siguientes nomes n'asturianu: aguanieves, bruxa, llavandera, llendadora, llenderín, llenderina, marica, marigarcía, mariquina, mariquita, monxa, panadera, panaderina, pastora, páxara pinta, páxara vaquera, paxarín del ganáu, pisadora, pisalamera, pisandera, vaquera, vaquerina, volandera, xingalráu.
Taxonomía
Dacuando propónse dacuando crear nueves especies, por casu la Motacilla (alba) lugens o Motacilla de la Kamchatka xaponesa, esencialmente similar a les Motacilla britániques, pero tien unes marques negres cerca de los güeyos y ciertes plumes blanques. Amás, los datos de secuencies d'ADN nel ADN mitocondrial, el citocromo b y la ubiquinona oxidoreductasa dehidrogenasa NADH (Voelker, 2002) suxuren qu'estes aves son polifilétiques o parafilétiques. Mientres la M. alba apaez como la forma de superespecie cola Motacilla xaponesa y la Motacilla madaraspatensis (y posiblemente cola Motacilla del Mekong, la posición filoxenética d'elles ye un misteriu, la sistemática interna de la M. alba sigue ensin resolvese al presente.
Distribución y hábitat
Esta especie vive en munches partes d'Europa, d'Asia, norte d'África. Dalgunes moren permanentemente nesos llugares, y otres migren a África.
Ye una ave insectívora de campu abierto. Prefier árees estenes pa guarar, onde puede ver y siguir a les sos preses. En zones urbanes afacer a buscar alimentu nel pavimentu como son árees de estacionamiento.
Añera en resquiebros de parés predreses y similares natural o n'estructures humanes.
Miscelánea
En delles provincies alemanes la llavandera (Motacilla alba gatha) ye considerada como la patrona de los cerveceros y los sos veceros. Tal mitu nació va sieglos na provincia de "Hessen" na que la tradición riquía que les tabiernes produxeren la so propia cerveza nel llugar de venta. L'arume emitíu pol procesu d'ellaboración atraía a delles especies d'aves. Pero la llavandera sabía aprovechase meyor de los residuos producíes polos cerveceros. Daquella, la xente humilde atribuyía-y distintes habilidaes, ente otres que supiera saltar - a diferencia del ser humanu - colos dos piernes simultáneamente en cualquier momentu que fora necesariu. Amás, creíase que si unu daba de comer a una llavandera, ésta enseñaría-y el camín de vuelta a casa en casu de tar bien embriagado (les primeres pruebes escrites de dichos mitos provienen de la comunidá de "Wetzlar-Gießen" - Hessen).
Villanueva del Trabuco
Gastronomía
La ufierta gastronómica de Villanueva del Trabuco ye bastante amplia y variada. Ente tolos platos destaca'l potaxe, llamáu popularmente "olla", el guisillo de San José, les migues, la porra, los pestiños...
Yuki Uchiyama
Yuki Uchiyama (内山 裕貴, ) ye un futbolista xaponés.
Villanueva del Trabuco
Cogordes asaes
Son productos monteses y son recoyíes na dómina d'agües.
Pestiño
Ye ideal p'almorzar, merendar, y sobremanera en Selmana Santa.
Potaxe de Selmana Santa
Ye típicu de Selmana Santa, y tamién puede acompañase d'acelgues y xudíes.
Guisillo de San José
Esti platu puede acompañase con fideos, amasueles y gambes.
Papanduas
Esti platu ye típicu de Selmana Santa, puede acompañase con miel de caña.
Ayu blancu
Esti platu ye típicu en temporada de branu, puede acompañase con uves y pepinu.
Carne de marmiellu
Preparación: Poner a cocer los marmiellos enteros con agua na olla mientres 20 minutos. Cortar a cachos y pásense pol chinu, pa faelos puré, añedir l'azucre, entemezse y ponse al fueu y cuando empiece a ferver, déxase 10 minutos cociendo, ensin dexar de remover por que nun se pegue. Retírase y arrámase en fontes o moldes.
Muséu del Louvre
Coleiciones
Asina mesmu, el Louvre aportó a dar el so nome a una segunda delegación, ésta nel estranxeru: el muséu Louvre Abu Dhabi n'Emiratos Árabes Xuníos. En cuenta de una suma cercana a 1 300 millones de dólares, la institución suscribió un alcuerdu de trenta años de duración, según el cual va apurrir el so nome, obres d'arte y asesoramientu a un muséu de nueva construcción diseñáu por Jean Nouvel. Esti alcuerdu va dexar exhibir obres que permanecíen almacenaes, amás de captar fondos pal caltenimientu del edificiu del Louvre y pa la recuperación d'una parte de la so Pabellón de Flora. Asonsaña en cierta manera la fórmula de museo-sucursales instaurada pola Fundación Guggenheim, y foi bien cuestionáu na mesma Francia.
miniaturadeimagen|250px| miniaturadeimagen|250px| thumb|250px|[[Esfinxe (escultura)|Esfinxes del dromos del Serapeum de Saqqara. Muséu del Louvre.]]
D'alcuerdu a una ordenación cronolóxica de les coleiciones nacionales, el Louvre amuesa obres d'arte anterior a 1848. Casi toles obres del sieglu XIX avanzáu, dende'l realismu (Courbet) hasta l'impresionismu y Toulouse-Lautrec, fueron tresferíes al Muséu d'Orsay, y l'arte moderno y contemporáneo exhibir nel Centru Pompidou.
Pintura occidental
El Louvre alluga delles de les obres maestres del arte universal, qu'algamaron la categoría d'iconu y que son reconocíes instantáneamente en cualquier llugar del planeta. Equí atópase la Gioconda, acasu la pintura más célebre, debida a Leonardo Da Vinci, según la Virxe del Canciller Rolin de Jan van Eyck, La encaxera de Vermeer, la serie de grandes pintures de La Vida de María de Médicis de Rubens, La coronación de Napoleón de Jacques-Louis David y La Llibertá guiando al pueblu de Delacroix.
Amás de les citaes obres maestres, podemos atopar nel Louvre munches más obres d'autores bien conocíos. El fondu de pintura francesa ye colosal, cola mayor coleición d'obres de Poussin y que toma un panorama dende la Edá Media hasta Ingres y Géricault. Hai que mentar el Semeya de Lluis XIV de Rigaud, Pelegrinación a la isla de Citera y Gilles de Watteau, La gran odalisca d'Ingres, La balsa de l'Aguamala de Géricault y La muerte de Sardanápalo de Delacroix.
Sobresal la pintura italiana, con abondosos exemplos dende Cimabue, Giotto, Fra Angelico (La Coronación de la Virxe), Andrea Mantegna y Paolo Uccello (La Batalla de San Romanu) hasta Caravaggio (La muerte de la Virxe), Guido Reni... El repertoriu del Renacimientu ye sobromanera ricu, col conxuntu más pervalible de Leonardo da Vinci (La Gioconda, La Virxe de les Roques, San Juan Bautista...) y delles obres de Rafael Sanzio, Ticianu, Andrea del Sarto...
El fondu de los Países Baxos nun ye demasiáu estensu, anque inclúi exemplos de primer orde dende Jan van Eyck (Virxe del canciller Rolin), Rogier van der Weyden y Hans Memling hasta Rubens y Van Dyck. El repertoriu holandés relluma con Rembrandt (El güe desollado), Frans Hals (La xitana) y Vermeer, cola famosa Encaxera y L'astrónomu. En 2015 el Louvre adquirió por 160 millones d'euros, a medies col Rijksmuseum d'Ámsterdam, una pareya de semeyes de Rembrandt: Maerten Soolmans y la so esposa Oopjen Coppit; son los únicos de cuerpu enteru y a tamañu natural que pintó'l maestru. Ente les contaes amueses alemanes, destaca un Autorretratu de Durero, y les sales de pintura española inclúin a Zurbarán, Murillo, José de Ribera (El dágaru), Goya... Tristemente, nengunu de los cuadros que s'asignaben a Velázquez son sos.
Amás d'obres d'arte, el Louvre tien una amplia coleición de muebles, siendo l'oxetu más espectacular d'esta coleición el Bureau du Roi del sieglu XVIII, güei devueltu al Palaciu de Versalles.
Escultura
Non menos relevantes son les coleiciones d'escultura, que tomen dende les civilizaciones antigües de Mesopotamia y Exiptu hasta'l neoclásicu (Antonio Canova).
Inclúin obres llexendaries como los xigantescos toros alaos de Mesopotamia, el Códigu d'Hammurabi, la Venus de Milo, la Victoria de Samotracia o La escriba sentáu, de la V dinastía d'Exiptu. El Louvre cunta tamién con un fragmentu de frisu del Partenón d'Atenes. La presencia d'estes escultures fora de los sos llugares d'orixe, en munchos casos llograes por espoliu o compres dudoses, provocó tensiones ente los franceses y los países afeutaos, Italia, Grecia y Exiptu ente otros. Con tou, hai que reconocer que l'afayu y unviada de tales obres al Louvre garantizó'l so caltenimientu y espardimientu masivu.
La escultura de la Edá Media tien por principal xoya la Tumba de Philippe Pot, col sarcófagu sosteníu por esmolecedores figures de vestidures negres. Xunto con un relieve de Donatello, destaquen el Esclavu morrebundu y el Esclavu rebalbu de Michelangelo y La ninfa de Fontainebleau, que-y foi encargada a Benvenuto Cellini por Francisco I.
Antigüedaes orientales
El departamentu d'antigüedaes orientales caltién oxetos de la rexón asitiada ente l'actual India y el Mar Mediterraneu. Dende'l Neolíticu, numberoses civilizaciones asocediéronse nesta zona, onde se repara l'apaición d'una alministración política, militar y relixosa. Ye igualmente'l trubiecu de la escritura, que fizo apaición alredor del 3300 e. C. en Uruk, Mesopotamia. El muséu del Louvre dispón de trés coleiciones relevantes nesti departamentu, entamaes según los conxuntos xeográficu y cultural:
Artes del islam
Esti departamentu, creáu en seronda de 2003, reagrupa les coleiciones provenientes del área asitiada ente España y la India y daten del orixe de la civilización islámica (622) hasta'l sieglu XIX.
Equí atópense munches xoyes del arte islámico: como'l Píxide d'A el-Mughira, una caxa de marfil del añu 968 ellaborada nel califatu de Córdoba; Le Plat au Paon, una importante cerámica otomana, y sobremanera el Bautisteriu de San Luis, una de les más célebres y enigmátiques pieces d'esti arte, creada por Muhammad ibn al-Zayn a empiezos del sieglu XIV. Tamién ye destacable el material de les escavaciones en Susa (Irán), nes que'l muséu participó.
El muséu llueu tuvo que doblar l'espaciu dedicáu al arte islámico p'amosar siquier 3005 obres.
Renacimientu
Ficheru:Venus ufierta dones a una nueva-Semeyes|Venus ufierta dones a una nueva.
Giberville
Giberville ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Idioma achenés
L'achenés (n'achenés: Bahsa Acèh) ye un idioma malayu-polinesiu faláu en Aceh, Sumatra, Indonesia y en Bota, Perak, Malasia.
Fonoloxía
Nel achenés esisten los siguientes fonemes.
Les vocales apaecen xeneralmente en versión oral y nasal. Esisten solamente tres semivocales nasalizadas, ente qu'hai el doble de semivocales orales. nun ye una vocal central puramente falando. Ensin embargos amuésase equí d'esa forma por razones estétiques. Amás de les vocales amosaes enriba, l'achenés tien cinco diptongos orales, cada unu d'ellos col so contraparte nasal:
Escritura
D'antiguo l'idioma achenés se ecribía utilizando'l alfabetu árabe. Felicidad forma d'escritura ye conocida como Jawi o Jawoë en idioma malayu. Esti tipu d'escritura raramente utilizar na actualidá. Nel so llugar l'achenés utiliza'l alfabetu llatín anguaño, añediendo dellos símbolos diacríticos. Los signos adicionales son: é, è, ë, ö y ô.
Dialeutos
Hasta agora nun esiste una investigación completa alrodiu de los dialeutos del achenés. Sicasí conócense hasta diez dialeutos d'esti idioma. Los dialeutos son el pasè, peusangan, matang, pidië, buëng, banda, daya, meulabôh, seunagan y tunong.
D'ente estos diez dialeutos, los qu'amuesen mayores diferencies con respectu al restu d'ellos son el buëng, la banda y el daya, especialmente esti postreru. Quiciabes si realiza una investigación más completa, estos dialeutos podríen clasificase como llingües estreme.
Provincia de Södermanland
La provincia de Sudermania (en suecu: Södermanlands län) ye una de les 21 provincies que conformen Suecia, coincidente cola provincia histórica del mesmu nome. Cuenta con un gobiernu civil o länsstyrelse, que ye dirixíu por un gobernador nomáu pol Estáu. Tamién tien una diputación provincial o landsting, representación municipal nomada pol electoráu de la provincia.
Conceyos
left|220px
Vear tamién
Organización territorial de Suecia
República Social Italiana
La República Social Italiana (n'italianu, Repubblica Sociale Italiana; RSI, ), más conocida como República de Saló (Repubblica di Salò, [reˈpubblika di saˈlɔ]), foi un Estáu títere de l'Alemaña nazi qu'esistió mientres los últimos años de la Segunda Guerra Mundial. Foi establecíu nel norte d'Italia, qu'había quedáu ocupáu pola Wehrmacht alemana cuando les fuercies aliaes tomaron les rexones del sur del país. Tenía formalmente la so capital na ciudá de Roma, pero na llocalidá de Saló moraben casi tolos sos líderes y topábase asitiada amás la Agenzia Stefani, órganu oficial del Gobiernu italianu qu'unviaba dende Saló los mensaxes a la prensa.
Surdimientu
La República Social Italiana empezó a xestase tres la maniobra palaciega que remató na destitución y arrestu de Mussolini el 25 de xunetu de 1943. Dende'l mesmu momentu en que tuvo noticia d'estos fechos, el dictador alemán Hitler resabió del nuevu Gobiernu de Pietro Badoglio y empezó a preparar la so respuesta ante la inminente capitulación del Reinu d'Italia ante los aliaos. Los planes de Hitler incluyíen, como puntu fundamental, la lliberación de Mussolini y la so reestablecimientu nel poder, magar les reticencies de munchos xerarques nazis al regresu del Duce: Hitler prefería qu'un nuevu Estáu fascista facilitara l'acción de la Wehrmacht en territoriu italianu primero que una abierta ocupación qu'obligara a les sos tropes a movese ente un frente de vanguardia y otru de retaguardia.
Con éses tres l'anunciu oficial de la rindición italiana a los Aliaos el 8 de setiembre de 1943 (la firma de l'acta de capitulación produxérase en realidá cinco díes antes), les tropes alemanes entraron n'Italia, tomando por sorpresa al so despreveníu exércitu, mientres el rei Víctor Manuel III y el mariscal Pietro Badoglio fuxíen de Roma, dexando'l campu abierto a la meyora xermana.
El 12 de setiembre (cuatro díes dempués d'anunciase la capitulación d'Italia), un comandu alemán, dirixíu pol capitán de les SS Otto Skorzeny llevó a cabu la Operación Roble, esto ye, la lliberación de Mussolini de la so prisión en Gran Sasso (Apeninos), más concretamente l'hotel-abellugo de Campu Imperatore onde se topaba reteníu l'antiguu dictador. Una vegada lliberáu, Mussolini foi lleváu a Alemaña y ellí entrevistóse con Hitler.
Tres la so destitución, arrestu y lliberación en pocu menos de dos meses, Mussolini amosábase cansáu de les responsabilidaes de la guerra y pocu dispuestu a retomar el poder, pero Hitler encamentó-y a volver a Italia y formar ellí un nuevu Estáu fascista so la proteición de la Wehrmacht, amenaciando al Duce con instalar l'alministración militar alemana n'Italia y suxetar a les mesmes penalidaes d'un país ocupáu en casu de nun aceptar. Ante tal presión, Mussolini tornó a Italia ya instalóse en Milán, dende onde'l 15 de setiembre anunció la creación del Partíu Fascista Republicanu y, trés díes depués, la continuación de la guerra al llau d'Alemaña y Xapón. De momentu'l Duce anunció la formación d'un nuevu gabinete republicanu, anque los sos ministros díes antes fueren escoyíos y designaos por el mesmu Hitler.
El nuevu réxime fascista
thumb|Tropes de la [[1ª División Leibstandarte SS Adolf Hitler|División Leibstandarte-SS "Adolf Hitler" en Milán (1943).]]
De regresu a Italia, Mussolini formó'l 23 de setiembre un nuevu Gobiernu, compuestu por partidarios del llamáu réxime del ventenio (1922-43), anque ensin afitar la so capital en Roma, pos los intereses militares alemanes desaconseyar y el mesmu Mussolini rehuía la idea de volver a la capital, de forma que la sede del gabinete quedó establecida práuticamente na pequeña llocalidá de Saló (provincia de Brescia), onde moraba Mussolini. De primeres, el nuevu Estáu de Mussolini estender dende la frontera norte d'Italia hasta la ciudá de Nápoles. Sicasí, el 27 de setiembre, la población napolitana llevantar n'armes contra les tropes del Exa, obligándoles a retirase tres cuatros díes de llucha. Poro, la frontera sur de la República fascista quedó afitada na llinia Gustav, establecida polos alemanes al altor de Cassino pa cerrar a les tropes de los aliaos occidentales el camín escontra Roma.
El 1 d'avientu de 1943 el nuevu Estáu de Mussolini adoptó oficialmente'l nome de República Social Italiana, declarando formalmente abolida la monarquía de la Casa de Saboya, ente que Mussolini y los miembros del so gabinete disponíen la so residencia permanente en Saló, onde permaneceríen hasta'l final de la guerra. La nueva república siguía jurídicamente los marcos constitucionales del antiguu Reinu d'Italia, pero ensin monarquía nin parllamentu, concentrando entá más l'autoridá política nes manes de Mussolini. Magar esta concentración, el nuevu réxime actuaba so la enorme influencia de los mandos militares de la Wehrmacht, que constituyíen el verdaderu poder na RSI.
L'acabante crear Partíu Fascista Republicanu (PFR) quedó sol control y lideralgu del periodista Alessandro Pavolini, qu'a lo postrero tamién se convertiría n'unu de los principales collaboradores de Mussolini mientres los sos últimos años de gobiernu.
El nuevu Gobiernu mussolinianu centró gran parte de les sos enerxíes na represión de los antiguos miembros del Gran Conseyu Fascista que derrocaren al dictador en xunetu de 1943: el procesu de Verona (8-10 de xineru de 1944) supunxo la condena a muerte y execución de 5 de los citaos ex xerarques fascistes que se topaben en poder de los sos antiguos correlixonarios (un sestu procesáu foi condergáu a 30 años de reclusión). Ente los executaos atopábase'l conde Ciano, xenru del propiu Mussolini, quien votara l'añu anterior en favor de la destitución del Duce. Los 13 antiguos miembros del Gran Conseyu Fascista que se topaben en paradoriu desconocíu, fueron condergaos a muerte en rebeldía.
Política interna
thumb|Mussolini ante un milicianu fascista adolescente (1944)
Mientres la esistencia de la República Social Italiana, Mussolini caltendría delles entrevistes con Hitler, siendo la postrera conocida la que tuvo llugar el 20 de xunetu de 1944, la tarde posterior al atentáu contra'l dictador alemán. El Duce solía tornar de tales entevistes con anovaos ánimos sobre un posible entorno de la situación militar. Sicasí, la realidá nun tardaba en devolve-y al más completu pesimismu, acentuáu pola evidencia ante les mases italianes sobre la so escasa autoridá efectiva sobre'l país, según la del so Gobiernu, subordinaos del tou a los designios de Berlín, obligaos a dar preferencia a les conveniencies estratéxiques de l'Alemaña Nazi entá cuando éstes fueren incompatibles colos intereses de los sos teóricos aliaos italianos. La ocupación militar alemana xeneró que les SS nazis tamién intervinieren na represión contra la Resistencia italiana y na deportación de los xudíos italianos a los campo d'estermín nazi; la comunidá xudía italiana fuera hasta entós discriminada dende 1938 pero nunca escorrida viviegamente poles autoridaes fascistes, pero al tornase Italia n'otru país ocupáu pol nazismu empezaron los arrestos y deportaciones contra los xudíos ellí residentes.
En tal situación, Mussolini trataba de ganase al pueblu con midíes populistes que resultaben casi siempres d'imposible realización práutica, como les anunciaes 18 apertures sociales de Verona, de la que la hiperbólica propaganda entamada por Roberto Farinacci (qu'aportunaba en presentar al Tercer Reich como aliáu y non como potencia ocupante) namái consiguía desacreditar entá más al réxime y aumentar la yá de por sí creciente simpatía del pueblu italianu escontra la Resistencia y los Aliaos. Les continues fuelgues paralizaben la economía del Estáu fascista, debíu al fuerte descensu nel nivel de vida ente los obreros y a la incapacidá del propiu réxime p'atender les necesidaes básiques de la población.