cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rolf Peter Sieferle
Vida y Obra
En 1980, axuntose a la comuña de trabayu sobre l'ambiente, la sociedá y la enerxía na Universität-Gesamthochschule Essen. De 1980 a 1984, anduvo ende envolvíu nel proyeutu de pesquisa de Klaus Michael Meyer-Abich y Bertram Schefold  Die Sozialverträglichkeit verschiedener Energiesysteme in der industriegesellschaftlichen Entwicklung (l'impautu social de los diferentes sistemes d'enerxía nel desenvolvimientu industrial de la sociedá). La so publicación de 1982 ''Der unterirdische Wald. Energiekrise und industrielle Revolution (La viesca soterrania. Crisis enerxética y revolución industrial)'', una publicación de la Federación los Científicos Alemanes, ye un patrón de trabayu pa la transición d'enerxia de la madera pal carbón y la industrialización resultante. Vagaron-y cuasique venti años p'apaecer la traduicion inglesa, perriba revisada na publicación especializada nes cuestiones ambientales, White Horse Press. En contextu d'un proyeutu de pesquisa de la década de 1980, presentó tamién uma visión ordinaria de los fundadores del movimientu ambiental n'Alemaña ''Fortschrittsfeinde? Opposition gegen Technik und Industrie von der Romantik bis zur Gegenwart (Inimigos del progresu? Repunancia a la teunoloxía y a la industria, dende el romanticismu ta el presente), tres Energetische Weltgeschichte'' (Historia enerxética mundial) de Frank Uekötter. En 1984 algamó el títulu d'agregado de llibre-docência na Universidá de Konstanz, nel campu la história moderna.
De 1988 a 1993, foi beneficiariu d'una beca del Programa Heisenberg del Deutsche Forschungsgemeinschaft (Conceyu d'Investigación Alemán). En 1989, algamó una Privatdozentur na Universidá de Mannheim, n'Alemaña, y en 1991 foi professor asistente ende. Foi catedrático convidau en delles cátedres en Zurich (ETH) y Viena. En 1995, asumió la direición del histórico focu de promoción de la fundación basada en Stuttgart Breuninger Stiftung.
En 1995, Sieferle asoleyó "cinco rascuños biográficos", de Paul Lensch, Werner Sombart, Oswald Spengler, Ernst Jünger y Hans Freyer, atribuyíndolos a la  "Revolución Conservadora". El so trabayu criticárase fortemente d'aquella en dellos paeceres profesionales (German History, Politische Vierteljahresschrift). Claudius R. Köster, por casu, censuró les sos representaciones como de "arrascuñaes" en plan metodolóxicu, teóricu y de conteníu. Reconoció-y una "intención político-solmenatoria" del, pa él, autor próximu a si mesmu. Pa Armin Pfahl-Traughber ye una "ensayística" tendenciosa, magar con contribuciones perspicaces. Nel caberu análisis serán problemáticos la seleção de rascuños e la "representación acrítica", especialmente sol puntu de vista demócrata-teóricu. D'alcuerdu com Dirk Kretschmer y Siegfried Jäger del Duisburger Institut für Sprach- und Sozialforschung (Istitutu de linguística ya investigación social de Duisburg) tentó l' " Aluno de Nolte" na sua obra, de "borrar la sombra nazista que pesa sobre la estimativa de los autores prefascistes". Pa Volker Weiß ye una "coleición apoloxética de textos d'autores del nacionalismu de Weimar"''. ''
Na década de 1990 defendió en contextu d'una comuña de pesquisa del Institut für Interdisziplinäre Forschung und Fortbildung, (Instituto pa la investigación Interdisciplinar y la formación) de Viena  "una cuantificación comprehensiva de los fluxos sociales de materiales y d'enerxía" (MEFA-Ansatz) (=Enfoque MEFA).
Juan Ángel Bujanda Unsuluarte
Juan Ángel Bujanda Unsuluarte foi un militar y políticu peruanu, recursor de la independencia de Perú. Lluchó nes files revolucionaries mientres la rebelión del Cuzco de 1814. Derrotáu, sufrió persecución, pero al cabu de dalgún tiempu volvió al Cuzco y se reintegró al serviciu del gobierno virreinal. Instaurada la República, foi nomáu prefeutu del departamentu del Cuzco (1828 - 1834). Yera consideráu'l brazu derechu del presidente Agustín Gamarra nel sur peruanu. Mientres la dictadura de Felipe Santiago Salaverry encargóse interinamente del mandu supremu, d'abril a mayu de 1835, destacar pola so severidá al reprimir a los bandoleros qu'afaraben Lima. Depués foi Ministru de Guerra y Marina.
Biografía
Fíu de Nicolás Bujanda y de Bonaventura Unsuluarte. Al paecer, dedicar al comerciu dende edá temprana y, a pocu d'empecipiase la revolución empobinada pol brigadier Mateo Pumacahua, asumió les funciones d'intendente del exércitu (1 de setiembre de 1814). Nes sos files venció a los realistes en Cangallo y ocupó Arequipa pero finalmente foi ganáu na batalla de Umachiri (11 de marzu de 1815). Los sos bienes fueron confiscados y mientres dellos años despintar en abruptos llugares de la sierra; pero delles instancies tuvieron d'interponese nel so favor o s'acoyó a dalguna promesa d'amnistía, pos retornó a Cuzco entá sol dominiu español. Foi rexidor del cabildru (1822); apurrió 200 pesos al "emprestu voluntariu" que'l comerciu llocal ufiertó a les autoridaes virreinales pa solliviar les sos necesidaes (1823) y como xuez diputáu del comerciu recaldó 14.800 pesos en dineru efectivo y n'especies (1824), pa los mesmos fines.
Al rematar la dominación española y teniendo en cuenta'l so pasáu revolucionariu, pasó a desempeñar cargos públicos so la República. Confióse-y la subprefeutura d'Urubamba y, col grau de coronel (1825), estendióse la so xurisdicción a les provincies de Calca y Paucartambo. Foi promovíu a la prefeutura y comandancia xeneral de Cuzco (1828) y, anque escoyíu representante a la Convención Nacional (1833), el presidente Agustín Gamarra caltener al frente del departamentu.
Como prefeutu del Cuzco favoreció los hospitales, la Casa de güérfanos y l'Hospiciu de probes. Ameyoró los caminos y abrió unu de Santa Ana a Urusayhua y otru na provincia de Urubamba, que dexó a don Mariano Sánchez afayar la ciudá incaica de Choquequirao. Coles mesmes, tuvo qu'enfrentar la sulevación del coronel Gregorio Escobedo, siendo prindáu y encarceláu polos insurxentes, pa depués ser lliberáu gracies a una oportuna reacción de militares y civiles que lu ayudaron a reprimir a los insurrectos (1830).
Rolf Peter Sieferle
Vida y Obra
Gustav Seibt, que tamién escribiera un obituariu, consideró Sieferle como "un interesante estilista" con una "gran bravura na formulación narrativa y teórica". La so cabera fase creativa será caraterizada, mentanto, por un "españíu tracamundiau y primitivismu", polo que la so "capacidá de discernimientu" desapaeciera. Seibt atestó en Sieferle un "cinismu brutal". Jan Grossarth rinde-y tributu nel Frankfurter Allgemeine Zeitung como un "espíritu poéticu llibre y gran historiador económicu", y recalca al mesmu tiempu criticamente, mentanto, tener él escrito tres una "revuelta a la drecha" en 2014  "llibros gafientos de drecha radical".
Juan Ángel Bujanda Unsuluarte
Biografía
Tuvo una actitú dubiosa mientres la rebelión del xeneral Pedro Pablo Bermúdez contra'l presidente Luis José de Orbegoso, pero reconoció l'autoridá d'ésti al quedar pacificado el país por efeutu del abrazu de Maquinhuayo (24 d'abril de 1834). Al comprobáse-y un entendimientu secretu colos rebeldes, foi depuestu y borráu del escalafón.
Rolf Peter Sieferle
Vida y Obra
Sieferle yera casau y vivía en Heidelberg, u en 2016 cometió suicidiu.
Juan Ángel Bujanda Unsuluarte
Biografía
Remaneció na escena política cuando'l xeneral Felipe Santiago Salaverry asumió'l gobiernu (23 de febreru de 1835) y confió-y la gobernación de la fortaleza del Real Felipe del Callao. De la mesma, quedó encargáu del poder en Lima (6 d'abril) cuando Salaverry coló escontra'l norte pa debelar la oposición encabezada pol xeneral Domingo Nieto; y p'apavoriar a los montoneros y salteadores que abeyaben per en redol a la capital, restableció les penes de forca o azotes y punxo preciu a les cabeces de los sos xefes (ente los que se topaba'l célebre negru León Escobar); pero, lloñe de ser eficaces tales midíes, creáron-y a Bujanda una aureola de sanguinario y socavaron el prestíu del gobiernu. La vuelta de Salaverry a la capital (17 de mayu) sollivió la tensión, y les penes infamantes fueron derogaes.
Rolf Peter Sieferle
Alderique con Finis Germania
Gustav Seibt, periodista ya historiador, considera Finis Germania una "coleición de gloses e polémiques". Yese dafechu a reconocer ende'l "pervieyu cliché antisemita del esquite xudíu, o de la revancha y la brutalidá xudíes". El politólogu y co-xurau Herfried Münkler, describió la publicación como un trabayu enfilau "fundamente d'idees antisemites". Pal historiador Volker Weiß, Sieferle gasta la "xíriga de los antisemites clásicos". Sería esti llibru una alienación del "escritu vindicativu" Der Sieg des Judenthums über das Germanenthum (La viutoria del xudaísmu sobre la xermanidá) de 1879 del antisemita Wilhelm Marr. Weiß cualificó la publicación de Sieferle  como "un ensayu tan horrorosu como cínicu contra la revisión histórica del pasau d' Alemaña".
Juan Ángel Bujanda Unsuluarte
Biografía
Pasó depués a exercer el Ministeriu de Guerra y Marina. Él y Felipe Pardo y Árgoma fueron nomaos delegaos de Salaverry cola misión d'axustar un alcuerdu col mariscal Gamarra, pa consolidar la resistencia a la intervención del presidente de Bolivia, xeneral Andrés de Santa Cruz. L'alcuerdu roblar nel Cuzco, el 27 de xunetu de 1835 y ellí reconocióse l'autoridá de Salaverry nun frente únicu antiboliviano. Gamarra bastiar al entablar batalla contra les fuercies bolivianu y peruanu aliaes (estes postreres unviaes por Orbegoso dende Arequipa) y foi ganáu por Santa Cruz en Yanacocha (13 d'agostu). Gamarra y los sos amigos fuxeron a Lima, pero toos fueron prindaos y desterraos a Costa Rica, ente ellos Bujanda.
De Costa Rica, Bujanda pasó a Guayaquil y depués a Santiago de Chile, onde se xunió a los emigraos peruanos qu'axustaron la organización de les campañes restauradores contra la Confederación Perú-Boliviana. Pero Bujanda nun llegó a embarcase aldu al Perú, pos finó de secute, en circunstancies escures. Dizse que foi envelenáu por error de quien tuvo de da-y una medicina. Morrió en plenu maduror, cuando tou faía abarruntar que tendría un papel protagonista na política peruana.
Rolf Peter Sieferle
Alderique con Finis Germania
El periodista Christopher Caldwell, mentanto, xulgolu contrariamente nel New York Times.
Adriana Tono
Adriana Tono Vélez ye una presentadora, periodista y modelu colombiana, qu'amás hai incursionado como cantante.
Entamos
Nacida como segunda fía de Pedro Rafael Tono Lemaitre y de Marta Elena Vélez de La Espriella, dambos pertenecientes a prestantes families cartageneras, de quien Adriana recibió dende la so temprana infancia una esmerada educación con amplios enclinos artísticos. Al terminar los sos estudios de secundaria nel Colegio George Washington de Cartagena, viaxó a Francia p'aprender francés y formase en cantar. Dempués d'un par d'años tornó a Colombia y anicióse en Bogotá, onde estudió cuatro años de psicoloxía y a partir del añu 2001, empezó a estudiar actuación y espresión oral.
Trayeutoria como presentadora
Nel segundu semestre de 2002, cola salida de la presentadora de farándula Catalina Aristizábal, la Canal RCN contrató a dos nueves cares pa la presentación: Adriana y la modelu Claudia Bahamón, qu'acompañaben a la tamién presentadora Andrea Serna.
Nesta etapa de presentación en Noticias RCN, “El Tono”, como tamién ye conocida, imprimió-y el so estilu personal con espresiones como “Hola, Hola” y “Quedamos A Tono” a la franxa d'entretenimientu nel noticieru de les fines de selmana. Nun foi un secretu les disputes que la so compañera de set Claudia Bahamón tuvo con Adriana, siendo esta una de les causes por que Tono, dir de RCN pa la competencia, a la Canal Caracol.
La so etapa en Caracol empezó a fines del añu 2004, en Caracol Noticies de les 12:30, na seición de farándula, que tresmitíen en direuto dende llugares d'importancia turística, cultural, o histórica, convirtiéndose asina nuna de les principales presentadores de la franxa y emitiendo esta seición dende eventos de gran importancia como'l Reináu Nacional de Guapura na so ciudá natal Cartagena y antroxos como'l de Barranquilla y l'Antroxu de Blancos y Negros en Pasto. Nel mes d'ochobre de 2005, Adriana retirar de la Canal Caracol p'asumir el procesu de grabación y de promoción del so primer álbum musical, tornando a Caracol Noticies nel 2007.
Nel mes de marzu de 2013, dexa la Canal Caracol pa pasar a formar parte del Noticieru CM&, dirixíu por Yamid Amat, pa presentar la seición de confidenciales políticos "1, 2, 3". y mentanto Entertainment Channel pa presentar unos de los programes d'entretenimientu
Incursión musical
Nacida nuna familia d'artistes, recibió dende bien ceo la influyencia musical de los sos tíos el pianista José Luis Tono Lemaitre y la cantante de boleros Maty Tono Lemaitre, lo mesmo que de otros parientes qu'adulces fueron imprimiendo n'Adriana'l gustu por la música y el cantar. El xéneru col qu'Adriana empezó a cantar foi'l del boleru, sicasí, p'atopar mayores posibilidaes dientro del mundu de la música mundial, Adriana incursionó en xéneros musicales como'l pop. Nel mes d'ochobre de 2005, Adriana retirar de la Canal Caracol p'asumir el procesu de grabación y de promoción del so primer álbum musical llamáu “Rompiendo Esquemes” enfocáu al sector infantil, y que foi producíu en compañía del so primu'l músicu y compositor Eduardo Cabas de La Espriella. Dicha producción recibió dures crítiques y nun foi esitosu. Nel 2012 Adriana xunir col Grupu “La mía” y saquen el senciellu “Flor Moyada”
Actividá social
Adriana caracterizóse por ser una abanderada de les causes benéfiques, a tal puntu de llegar a instituyir la so propia “Fundación A Tono”, dende onde xestó dellos proyeutos humanitarios pa sofitar a los menos favorecíos principalmente neños de Cartagena. Tamién ye de resaltar les campañes que lideró polos soldaos colombianos Muertu en combate mancaos en combate, siendo unu de los sos lemas “Siéntome arguyosa d'ustedes y por eso toi equí”.
Kate McKinnon
Kate McKinnon Berthold (nacida'l 6 de xineru de 1984), comúnmente conocida como Kate McKinnon, ye una actriz d'Estaos Xuníos. Famosa pol so trabayu como miembru del repartu de Saturday Night Live y The Big Gay Sketch Show.
Carrera
En 2007, xunir al repartu orixinal de la serie Big Gay Sketch Show, de la cadena Logo, onde permaneció los trés temporaes que duró la serie. Unu de los sos personaxes más conocíos yera Fitzwilliam, un neñu británicu que deseyaba tener natura. McKinnon tien fama de trabayar a xeitu tantu los sos personaxes como les imitaciones de celebridaes. Dende 2008, empieza a actuar en direutu nel Upright Citizens Brigade Theatre de New York. Tamién trabayó emprestando la so voz nes series The Venture Brothers, Robotomy, y Ugly Americans. En 2009 gana'l premiu NewNowNext Award na categoría “Best Rising Comic” (Meyor Cómica Emerxente). En 2010 ye nomada pa la categoría análoga del premiu ECNY Emerging Comic Award.
Saturday Night Live
McKinnon debuta como actriz convidada de Saturday Night Live el 7 d'abril de 2012. Ye la tercer actriz de SNL conocida por ser abiertamente homosexual (dempués de Terry Sweeney y Danitra Vance). Dalgunos de los sos personaxes recurrentes son “Sheila Sovage”, una muyer que llogra cites a última hora, y "Olya Povlatsky", habitante d'un pueblecito de Rusia.
Imitaciones
Les sos imitaciones a celebridaes inclúin a:
En 2013, McKinnon foi nomada a un premiu Ewwy como "Meyor actriz de repartu nuna comedia", premiu qu'a la fin se llevó Cobie Smulders.
Televisión
Story of Terror'', 2013 (voz de PEXE Cat)
Paradisaeidae
Les aves del paraísu (Paradisaeidae) son una familia d'aves del orde Passeriformes, que se distribúin por Oceanía. Entiende unos cuarenta especies. La mayoría de les especies atópase en Nueva Guinea, y de fechu una ave del paraísu apaez na bandera de Papúa Nueva Guinea. N'ocasiones considerar dientro de Corvidae. Munches especies d'aves del paraísu son conocíes polos estravagantes plumaxes nupciales de los machos.
Amanecer
miniaturadeimagen|230x230px|Amanecer dende'l mirador del Garbí en [[València|Valencia (España).]] miniaturadeimagen|230x230px|Amanecer vistu dende un avión comercial. miniaturadeimagen|230x230px|Amanecer nes selves de [[Colombia.]] miniaturadeimagen|230x230px|Amanecer na Bahia de Placida, [[Florida.]]
L'amanecer o l'amanecida ye'l momentu cuando la parte cimera del Sol traviesa'l planu del horizonte y pasa al hemisferiu visible. Esto ye, cuando'l so altor astronómicu ye cero pasando de negativa a positiva. Si'l discu del astru ye apreciable —casos del Sol y de la Lluna— l'amanecer produzse cuando'l so llimbu cimeru toca l'horizonte. Nel casu del Sol esto asocede nel amanecer, tando'l so centru a 90º 50' del cenit: a los 16' del radiu solar, hai que añedir 34' por cuenta de la refraición atmosférica, resultando esos 50' más. Cuando se ve" el llimbu solar rasante col horizonte, realmente, según demostróse munches vegaes, entá s'atopa 34' per debaxo d'él.
Un casu particular del amanecer ye l'amanecer heliacu. El de Sirius en particular tuvo una especial significación pola so rellación col establecimientu del primer calendariu solar, el calendariu exipciu, del cual somos herederos. Les estrelles circumpolares nun tienen amanecer nin aséu.
Orixe del términu
L'orixe del términu deber a que, cuando un astru asoma nel horizonte, paez xubir n'ángulu rectu" con él (la trayeutoria del astru y l'horizonte son "ortogonales"). "Orto" y "salida" son sinónimos. L'antónimu d'amenecer ye aséu.
Variaciones según la dómina del añu
Midíu dende'l mediudía, el orto #carauterizar por un ángulu horariu -Φ, onde: siendo λ la llatitú del llugar y δ la declinación solar. L'aséu asocede a un ángulu horariu Φ.
Ilusiones óptiques y otros fenómenos
miniaturadeimagen|200x200px|Imaxe d'un rellumu verde inusualmente grande asocedíu na mariña oeste de Norteamérica miniaturadeimagen|200x200px|Nesta imaxe del norte d'Europa, pueden vese los efeutos de parhelio y halo al empar.
Mirabel (Ardèche)
Mirabel ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Giuncaggio
Giuncaggio ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
El Plantao
El Plantao ye una aldea de la parroquia de Bustantigo (Allande). Ye'l nucleu más septentrional de la parroquia, allugáu a media lladera del Picoutel, a una altura de 635 m y a 24,5 km de La Puela. Comunícase al traviés de la carretera ALL-5.
Población
En 2006 tenía 8 habitantes.
Palaciu del Rebollín
El palaciu del Rebollín ye un palaciu rural español asitiáu na llocalidá asturiana de Noreña.
Nel altu del Rebollín alcuéntrase la casa-palaciu del Rebollín. El so orixe data de los sieglos XVI y XVII y agospió a les grandes families asturianes como los Argüelles, los Llanu o los Quirós, ente otres. La fachada principal, el sur, queda abierta al paisaxe por dos arcos ximielgos de mediu puntu sobre impostes llises, que dan pasu al ampliu estragal, que comunica de la mesma direutamente col patiu central, la escalera y el xardín que vamos mentar dempués. Otra imposta llisa y corrida a lo llargo de la fachada dixebra la planta baxa de la cimera, que tien cinco balcones, con barandielles de fierro forxáu, siendo común el correspondiente a los balcones centrales, que faen xuegu colos vanos de la planta baxa. A los llaos de los balcones centrales, les armes de la casa —Argüelles y Quirós— en bien llabraos escudos.
Nel interior, el patiu abiertu tien planta cuadrada con dolce columnes clásiques de raigañu toscanu, cuatro per cada llau, esculpíes en piedra arenisca. Nel llau norte hai un estragal que s'abre al patiu por una triple arcada. El pisu cimeru cuenta con un corredor de madera en bastante bon estáu. Na primer planta atopamos con un pequeñu oratoriu, sobre que'l so altar hai un Cristu de metal y delles imáxenes ente les que destaca la de la Virxe de Cuadonga. Foi casa d'Alonso Marcos de Llanes Argüelles, arzobispu de Sevilla na dómina de Carlos III.
Vegas de Matute
Vegas de Matute ye un conceyu y llocalidá de la provincia de Segovia (Castiella y Llión) asitiada a unos 28 km de la capital.
Xeografía
El términu municipal consta de 21,92 km², parte de la urbanización de Los Ángeles de San Rafael pertenez a esta llocalidá.
Historia
Na Edá Media, se documenta na ribera del ríu Moros, vecina a la ermita de La nuesa Señora una aldega que perteneció a la comunidá de Villa y Tierra de Segovia y al Sexmo de San Martín, inscrita col nome de Matute, de que'l so despoblado pasaríen los vecinos al nuevu llugar de Vegas de Matute. Nel Catastru del Marqués de l'Ancón fai referencia a la Villa de Vegas de Matute y despoblado de Matute”.
Monumentos y llugares d'interés
thumb|left|230px|Ilesia de Santu Tomás de Canterbury.
Economía
Anguaño básase na ganadería de monte. L'agricultura práuticamente abandonóse, y lo que se cultiva ye pa usu ganaderu. D'antiguo cocíase cal nos fornos, de los qu'inda queden dalgunos en bastante bon estáu. Tamién s'estrayía caolín de la mina.
Madagascar
Madagascar ye una nación y la islla más grande d'África asitiada nel Océanu Índicu, frente la costa sureste del continente, a l'altor de Mozambique. Ta dixebrada del restu del continente pela canal de Mozambique. Hai que rescamplar qu'antiguamente la islla s'alcontraba xuncida al continente africanu, del que se separtó, lo que fizo que l'aisllamientu orixináu por mor d'esta dixebra seya la causa de la conservación nel so territoriu d'una bayura d'especies úniques nel mundu.
Historia
El primer afincamientu humanu ye probatiblemente del sieglu IV o poco enantes, en cualaquier casu nun hai pruebes de qu'hubiere presencia humana dalguna enantes de la dómina vulgar cristiana. Los ancestros de los malgaxes d'anguaño aportaron dende Indonesia, y poro, los nativos conserven rasgos asiáticos, vezos típicos del sureste d'Asia y una llingua del tueru malayo-polinesiu. Con ellos tamién aportaron los sos animales domésticos, ente los que rescampla'l cebú, y poco depués de la so arribada desaniciáronse dellos animales endémicos de la islla, como'l lémur xigante, el gochu formigueru de Madagascar y un hipopótamu pigméu asemeyáu al que s'alcuentra anguaño n'África occidental. Darréu hebo migraciones bantúes dende'l continente que se fondieron cola población llocal, sobremanera na parte este de la islla. A entamos de la Edá Media aportaron los primeros comerciantes perses y haza l'añu 1000, los árabes. Frutu de la so estancia ye'l que na parte norte de la islla se prautique güei l'Islam.
Yá en 1916 los franceses tuvieron problemes coles organizaciones secretes nacionalistes, pero llograron caltener l'orde. Francia namái perdió'l control de la islla demientres 1942, cuando los británicos la ocuparon por mieu a que Xapón se fixera con Madagascar. En 1943 foi entregada a la Francia llibre, y en 1946 dexó de ser colonia y convirtióse en territoriu d'ultramar francés. Esto nun torgó qu'al añu viniente españase una revuelta que forció a Francia a convocar eleiciones na islla, que ganaron los independentistes moderaos. En 1960, Madagascar independizóse dafechu de Francia y instituyóse una república baxo'l gobiernu de Philibert Tsiranana, líder del Partíu Socialdemócrata.
thumb|left|150px|Imaxe de satélite de Madagascar en setiembre de [[2003]]
En 1975 hebo un güelpe d'estáu militar que punxo'l gobiernu en manes del Capitán de Fragata Didier Ratsiraka, que gobernó con puñu de fierru hasta qu'en 1992 les presiones populares obligáron-y a designar un gobiernu de transición a la democracia. Ratsiraka foi derrotáu nes eleiciones presidenciales de 1993 por Albert Zafy, pero ganó les llexislatives que se celebraron al empar. La situación de tensión ente los partidarios de Ratsiraka y el gobiernu de Zafy llevó a la destitución d'esti últimu pol parllamentu en 1996, siendo sustituyíu por Norbert Ratsirahonana. Ésti yera un collaborador averáu de Zafy que gobernó baxo la so solombra hasta les eleiciones de 1997, nes que Ratsiraka fíxose de nuevo col poder.
Didier Ratsiraka conservaría'l poder hasta les eleiciones presidenciales d'avientu de 2001, cuando tres d'unos resultaos controvertíos, el so rival, el hasta entós alcalde d'Antananarivo Marc Ravalomanana declaróse ganador por mayoría absoluta de la primera vuelta de les eleiciones, acusando de fraude al gobiernu, qu'espublizara unos resultaos que facíen necesaria una segunda vuelta.
La tensión de la primera metada del añu 2002 llegó a menaciar cola posibilidá d'una guerra civil. La sociedá y el propiu exércitu malgaxes dividiéronse en dos, cola capital Antananarivo convertida en bastión de Ravalomanana, mentantu Ratsiraka dirixía un gobiernu na ciudá costera de Toamasina. La comunidá internacional fixo diversos llamamientos al diálogu y a la calma. Ravalomanana algamó afitar el so poder, mentantu Ratsiraka diba perdiendo sofitos. En xunu de 2002, dellos países como Estaos Xuníos, Suiza y Noruega reconocíen yá'l gobiernu de Ravalomanana. Otros países europeos esperaron la decisión final de Francia que, a entamos de xunetu, yá se dirixía públicamente a Ravalomanana como "presidente de Madagascar". La reconocencia internacional confirmó'l poder de Ravalomanana, y Ratsiraka fuxó a la fin del país, refuxándose en Francia.
Dende la consolidación del poder por parte de Marc Ravalomanana, el país algamó unes cotes peraltes de xorrecimientu económicu, sofitáu por aides percuantioses d'instituciones internacionales como'l Bancu Mundial.
Gobiernu y Política
100px|thumb|Mapa de les provincies de Madagascar.
Organización políticu-alministrativa
thumb|upright|Mapa de les 22 rexones de Madagascar dende 2007 (numeradas), qu'amuesa tamién les 6 antigües provincies en tonos uniformes de color.
Dende 1946 Madagascar taba dividida en seis provincies. En 2004 aprobose una nueva división de la islla en 22 rexones (faritra) que, tres de la disolución de les provincies anteriores aprobada en referendu en 2007, son anguaño les sodivisiones de más altu nivel alministrativu de la islla. Eses rexónes sodivídense, a la vez, en 119 distritos, 1.579 comunes y 17.485 fokontany.
Xeografía
200px|thumb|Mapa de Madagascar
Madagascar ye una islla (la más grande d'África y la cuarta más grande del mundu) que s'alcuentra arodiada dafechu pel océanu Índicu. Ta separtada del restu del continente pola canal de Mozambique. Hai que rescamplar qu'hai munchos años Madagascar s'alcontraba xunida al continente, del que se separtó, lo que fizo que l'aisllamientu orixináu por mor d'esta separtación seya l'artífiz de la conservación en territoriu malgaxe de multitú d'especies úniques nel mundu.
Ecoloxía
WWF divide la islla de Madagascar en 7 ecorexones:
Toes elles tán incluyíes na llista Global 200, agrupaes en
Demografía
La población malgaxe ye predominantemente un entemecíu d'orixe polinesiu y africanu. Investigaciones recientes suxeren que la islla tuvo despoblada hasta l'arribada de navegantes polinesios, aproximadamente nel sieglu I de la nuesa era, al traviés del sur de la India y del este d'África, d'onde alquiríen muyeres y esclavos africanos. Migraciones posteriores tanto del Pacíficu como d'África, consolidaron esti orixinal mestu, y xurdieron 18 grupos tribales estremaos. Los xeitos polinesios son más predominantes nes persones qu'habitan na fastera central de la islla, los Merina (3 millones de persones) y los Betsileu (2 millones). Los habitantes de les costes son d'orixe africanu.
Los grupos costeros más grandes son los Betsimisaraka (1,5 millones) y los Tsimihety y Sakalava (700.000 persones caún).
La mayor parte de la población sigue práutiques relixoses tradicionales, qu'enfaticen les venceyes ente la vida y la muerte, na creyencia de que la muerte los xune a los sos ancestros nel rangu de divinidá y que los ancestros tán perinteresaos nel destín de los sos descendientes vivos. Esta comunión espiritual ye celebrada polos Merina y los Betsileo pente medies la práutica del famadihana o "regresu de la muerte''. Nesti ritual, los restos de los parientes son estrayíos de la tumba familiar, envueltos en nuevos sudarios de seda y puestos nuevamente na tumba siguiendo unes ceremonies festives nel so honor.
Cerca del 45% de la población consta de cristianos, dividíos en forma igual ente católicos romanos y protestantes. Tamién dase'l sincretismu ente los estremaos cultos, polo que los pastores asisten a ritos de famadihana y los creyentes bendicen a los sos muertos enantes d'entamar colos rituales d'entierru tradicionales.
Jader Volnei Spindler
Jader Volnei Spindler ye un ex-futbolista brasilanu.
Clytorhynchus pachycephaloides
Clytorhynchus pachycephaloides ye una especie d'ave cantora na familia Monarchidae.
Subespecies
Esisten 2 subespecies:
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Nueva Caledonia y Vanuatu. El so hábitat natural son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales.
Bursera glabrifolia
Bursera glabrifolia o zomplante, ye una especie d'árbol de la familia Burseraceae.
Descripción
Ye un árbol qu'algama un tamañu de 3 a 9 m d'altor, cola corteza gris; tien una resina trupa abondosa, tresparente y de golor prestoso. Les fueyes estremaes en 9 a 11 foliolos, son opuestes, ensin pelos y de color verde escuru brillante nel anversu y verde amarellentáu al aviesu. Les sos flores son bien pequeñes y tán arrexuntaes en recímanos. Los frutos son coloraos, tán en recímanos y nacen nel tueru.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Méxicu, América Central y Indies Occidentales; presente en climes templaos y semicálidos ente los 550-650 msnm, acomuñada a vexetación alteriada derivada de manglar y monte tropical caducifoliu, amás de monte espinosu.
Propiedaes
En Oaxaca, esta planta ye usada como antigripal, contra calentura, reumes y en casos de debilidá. Atribúyense-y propiedaes antiescabiáticas (V. sarna).
Taxonomía
Bursera glabrifolia describióse por (Kunth) Engl. y espublizóse en Die Natürlichen Pflanzenfamilien 3(4): 251. 1896. Bursera: nome xenéricu que foi nomáu n'honor del botánicu alemán Joachim Burser (1583-1649).
glabrifolia: epítetu llatín que significa "con fueyes glabres".
Monestier (Ardèche)
Monestier ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ventosilla y Tejadilla
Ventosilla y Tejadilla ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 5,98 km².
La so población distribuyir ente los nucleos de población de:
Símbolos
120px|left|Escudu de Ventosilla y Tejadilla
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Isolaccio-di-Fiumorbo
Isolaccio-di-Fiumorbo ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Batueta
Batueta ye un xéneru d'arañes araneomorfes de la familia Linyphiidae.
Distribución
Alcuéntrase nel este y sureste d'Asia.
Llista d'especies
Según "The World Spider Catalog 12.0":
Templu de Shuanglin
El Templu de Shuanglin (chinu: 双林寺; pinyin :Shuānglínsì), ye un templu budista. Declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco como Ciudá vieya de Pingyao, en 1997, onde tamién s'inclúi'l Templu de Zhenguo. Atopar a unos 7 quilómetros al suroeste de la ciudá de Pingyao. Orixinalmente foi fundada nel sieglu VI mientres la dinastía Northern Wei, anque la presente fecha de los edificios fai referencia a les dinastias Ming y Qing. Ye notable pola so coleición de más de dos mil estatues de magre decoráu que daten de los sieglos XII al XIX.
Corvidae
Estes aves son polífagas y con frecuencia carroñeras.
Xéneros
La familia Corvidae ta compuesta de 38 xéneros:
Laísmo
miniaturadeimagen|300px|Guarda de leísmo, laísmo y loísmo. El laísmo ye, n'español, l'usu de los pronomes personales d'oxetu direutu femenín "la" y "les" como oxetu indireutu pa referentes femeninos, en llugar de formar estándar "-y" y "-yos". La Real Academia Española afirma que'l laísmo ye impropiu y nun correspuende a norma culta del español estándar.
Ye abondo común en ciertos dialeutos del español como'l dialeutu madrilanu y el dialeutu castellanu septentrional, polo que ta presente en bona parte de la metá norte de la Península ibérica.
Orixe
La llingua castellana caltién na so gramática l'antigua declinación llatina y l'usu de los casos llatinos nos pronomes personales. Na evolución temprana del castellán producida mientres la Edá Media, apaeció una ciertu enclín que promovía la eliminación total de los casos llatinos. Les variantes laístas deriven d'aquel enclín, neutralizando la diferencia ente acusativu (complementu direutu) y dativu (complementu indireutu) en favor de la distinción de xéneru.
El laísmo, de forma similar a otros fenómenos rellacionaos col usu non etimolóxicu de los pronomes átonos de tercer persona, como'l leísmo y el loísmo, surde en Castiella mientres la Edá Media. Nel sieglu XIII, produzse la reconquista de casi toa Andalucía, pero esti fenómenu llingüísticu nun llogró estendese na variedá del castellán andaluz y, por ello, tampoco pudo calar nel español atlánticu de Canaries y Hispanoamérica mientres la colonización del Nuevu Mundu.
Usu normativu
El laísmo defínese como l'usu de la y les en función de complementu (oxetu) indireutu; cuando'l referente ye femenín, en vegada del -y y -yos usáu nes variedaes non laístas. Asina n'árees laístas son comunes formes como:
El -y indireutu ye ambiguu; pa quitar l'ambigüedá puede utilizase un segundu pronome con preposición:
Investidura presidencial de Calvin Coolidge en 1923
La invistidura presidencial de Calvin Coolidge en 1923 tuvo llugar el 3 d'agostu de 1923, dempués de que'l Presidente, Warren G. Harding, morriera mientres un discursu en California el 2 d'agostu del mesmu añu. El Vicepresidente Coolidge taba visitando a a la so familia en Vermont, quien nun teníen eletricidá nin teléfonu, cuando recibió la noticia por un mensaxeru de que Harding morriera. Coolidge vistióse, rezó y baxó les escaleres pa recibir a los reporteros que s'habíen aconceyáu ante la so casa. El so padre, John Calvin Coolidge, Sr., un notariu, fixo'l xuramentu presidencial na sala de tar de la familia con una lluz de querosenu a les 2:47 de la mañana del 3 d'agostu, y dempués fuéronse a la cama. Dempués nel día, Coolidge volvió a Washington DC y foi xuráu pol xuez de la Corte Suprema del Distritu de Columbia, Adolph A. Hoehling, Jr., yá que había tracamundios en que si un notariu tenía l'autoridá de faer el xuramentu presidencial.
Guillermo Franco Herrera
Guillermo Franco Herrera foi un militar y políticu ecuatorianu, autoproclamado Xefe Supremu del Guayas en 1859. Derrotáu, se exilió nel Perú, onde morrió a los 62 años.
Biografía
Franco Herrera nació en Guayaquil, el 8 de febreru de 1811. Dende bien temprana edá, demostró una vocación militar. Nun pudo participar na revolución de 1820 por cuenta de la so curtia edá; más tarde se enroló na Escuela Náutica del Almirante Juan Illingworth Hunt, teniendo destacada participación nel combate naval de Punta Malpelo. Mientres los primeros años del Ecuador siguió la so carrera militar, algamando honores y ascensos, hasta qu'en 1857 foi designáu Xefe de la Guarnición de Guayaquil.
Ente 1859 y 1860 diose una grave crisis nel país, causando dellos gobiernos nel territoriu ecuatorianu. Los más importantes fueron: el Gobiernu Provisorio de Quito, lideráu por Gabriel García Moreno y el de Guillermo Franco, que s'alzaba cola Xefatura Suprema de Guayaquil. Los demás gobiernos partíen les otres ciudaes más importantes.
Guillermo Franco, al igual que García Moreno, empecipió tratos con Ramón Castilla, presidente de Perú. Esti empecipiara una campaña militar bloquiando la mariña ecuatoriana, por cuenta de la decisión d'esti país d'otorgar a los sos acreedores ingleses territorios amazónicos que'l Perú consideraba como mesmos (ochobre de 1858). Coles mesmes, García Moreno y Castilla rompieron comunicaciones, al enterase'l primeru que'l mandatariu peruanu tamién caltenía intercambios con Franco (agostu de 1859).
Tres la retirada de Castilla, quien agasayó uniformes y armes a Franco, el Xefe Supremu siguió combatiendo a García Moreno. Tres el so gana en Guayaquil, en setiembre de 1859, embarcar na goleta ecuatoriana Cuatro de Julio.
Les fuercies llibertaries, con García Moreno y el xeneral Juan José Flores al mandu, llograron vencer al exércitu de Franco y entrar a Guayaquil. García Moreno anuló'l Tratáu de Mapasingue y restauró la soberanía del Ecuador nos territorios amazónicos.
Franco Herrera se exilió en Baltes, hasta qu'en 1865 viaxó al Callao pa lluchar nel combate del Dos de Mayu, na guerra hispanu-suramericana. Morrió nel mesmu puertu, en marzu de 1873.
Montpezat-sous-Bauzon
Montpezat-sous-Bauzon ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aglais io
La caparina pavu real (Aglais io, d'antiguo Inachis io) ye una especie de lepidópteru ditrisio de la familia Nymphalidae. Ye l'únicu miembru del xéneru Aglais y dacuando inclúyese-y dientro de Nymphalis.
Descripción
Ye una caparina bien vistosa, malo de confundir nel so estáu d'imagu. Na so parte cimera ye de un color coloráu fuerte con ocelos negru-azulaos en cada nala. Los ocelos sirven pa despistar a los depredadores. Per debaxo ye d'un marrón cuasi negro.
La gata varia abondo según va creciendo. Al empiezu nun devasen los 3 mm, son de  un color blancu-verdosu (sacante la cabeza que ye negra) y son desproporcionadamente cabezones. Dempués vanse escureciendo, según les sos dimensiones apúrrense, llegando a los 4 cm de llargu. Presenta puntos blancos en  cada segmentu. Crécen-y por tol envés peludas escayos negros, anque nun ye una especie urticante. La gata aliméntase sobremanera d'ortigues.
Distribución y hábitat
Especie presente na Europa y Asia templada.
Habita zones bien diverses: montes, camperes, praos, jardínes; y  alcuéntrase dende'l nivel del mar hasta los 2.500 metros d'altor.
Lama (Alta Córcega)
Lama ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Montréal (Ardèche)
Montréal ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu de Pointe-Noire
L'Aeropuertu Internacional Antonio Agostinho Neto, ye un importante aeropuertu allugáu en Pointe-Noire, República del Congo.
Ye unu de los dos aeropuertos internacionales del país, l'otru sería'l Aeropuertu de Brazzaville Maya-Maya.
L'aeropuertu foi inauguráu en 1934. Dende esi momentu les nueves obres fueron empuestes a amontar la so capacidá. Anguaño yera capaz de dar serviciu a diez millones de pasaxeros al añu.
Hubo importantes accidentes nel aeropuertu, un Il-76 amburóse un An-12 y un B727 que topetaron mientres rodaben.
Lano
Lano ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
HD 140283
HD 140283 ye una estrella asitiada a unos 190,1 años lluz de la Tierra. Envaloróse que tien 14,46 ± 0,8 miles de millones d'años d'edá, lo que la convierte na estrella más vieya conocida del Universu. La so edá ye similar a la edá anguaño envalorada del Universu, 13,798 ± 0,037 miles de millones d'años, polo que se dixo que "tuvo de formase pocu dempués del Big Bang".
Esta estrella ta compuesta casi dafechu d'hidróxenu y heliu, con bien pocos metales. El fechu de que'l so conteníu en metales seya bien so pero non nulu indica sicasí que tuvo d'esistir siquier una xeneración d'estrelles anterior a HD 140283.
Clytorhynchus vitiensis
Clytorhynchus vitiensis ye una especie d'ave cantora na familia Monarchidae. Ye posible que la subespecie powelli, (que ye posible seya una especie distinta) puede habese escastáu na década de 1990 por causa de la destrucción d'hábitat.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Samoa Americana, Fixi, y Tonga. Los sos hábitats naturales son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales.
Montselgues
Montselgues ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
GalEusCa
GalEusCa ye una colligación eleutoral centrista formada pol Bloque Nacionalista Galego (BNG), el Partido Nacionalista Vasco (PNV/EAJ) y Convergència i Unió (CiU) pa les eleiciones al Parllamentu Européu de 2004.
El so nome ye'l acrónimu de los tres países representaos por estos tres partíos políticos, respeutivamente: Galicia, Euskadi y Cataluña.
El Partido Nacionalista Canario, nun formó parte de la coalición pero pidió'l votu pa ella.
Aeropuertu de Pori
LAeropuertu de Pori (Pori lentoasema) ye un aeropuertu civil, asitiáu nel conceyu de Pori, Finlandia. Ta a una distancia de 3 quilómetros al sur del centru de la llocalidá.
Horst Seehofer
Horst Lorenz Seehofer ye un políticu alemán del CSU, ministru federal del Interior dende 2018 y líder de la Unión Social Cristiana (CSU) dende 2008.
Ministru Presidente de Baviera ente 2008 y 2018, tamién exerció de ministru federal de Salú y Seguridá Social ente 1992 y 1998 nun gabinete de Helmut Kohl y ministru Federal d'Alimentación, Agricultura y Proteición del Consumidor, nun gabinete d'Angela Merkel ente 2005 y 2008. N'ochobre de 2008 convertir nel ministru presidente del estáu de Baviera. El 17 de febreru de 2012 asumió de volao la presidencia del país de manera interina tres la dimisión de Christian Wulff, acusáu de corrupción.
Ministru Federal y miembru del Bundestag
Foi miembru de la cámara baxa del Parllamentu alemán (Bundestag) dende 1980 hasta 2008. Convertir n'asistente de direición de la facción CDU/CSU nel Bundestag n'ochobre de 1998. Arrenunció al cargu'l 22 de payares de 2004 pol so desalcuerdu coles contribuciones de tarifa plana (Gesundheitsprämie) al seguru federal de salú, pero retuvo'l cargu como asistente de direición del CSU. Dende la so participación nel Bundestag Seehofer caltuvo'l so mandatu como delegáu direutu electu (Direktkandidat) del so circunscripción Ingolstadt hasta convertise en Ministru Presidente bávaru en 2008. Nes eleiciones federales de 2005 consiguió'l 65.9 % de los votos nel so distritu.
El 17 de febreru de 2012 asumió de manera interina la presidencia d'Alemaña cuando Christian Wulff, acosáu por una acusación de corrupción, viose obligáu a presentar la dimisión.
Ministru del Interior (2018-presente)
Tres les eleiciones federales de setiembre 2017 y l'alcuerdu de gobiernu de gran coalición algamáu ente CDU, CSU y PSD, convertir en 2018 nel ministru del Interior, de la Construcción y la Patria del gabinete encabezáu por Angela Merkel.
Lumpiaque
Lumpiaque ye un conceyu español, perteneciente a la contorna de Valdejalón, na provincia de Zaragoza, comunidá autónoma d'Aragón. Tien un área de 29,55 km² con una población de 1053 habitantes (INE 2008) y una densidá de 35,63 hab/km².
Historia
Los primeros testimonios de presencia humana en Lumpiaque remóntennos a la prehistoria: Dende industria lítico musteriense apaecía nel Planu” a les insculturas lítiques de la paraxa de Chilos, venceyaes a la edá del Bronce. Sicasí, les referencies históriques previes a Reconquistar son bien fragmentaries: nicios del orixe romanu de la Balsa, l'afayu d'una necrópolis visigoda nes obres del Ave, etc.
Tenemos qu'esperar hasta 1275 p'atopar un primer testimoniu escritu de Lumpiaque, esto ye, la donación del so castiellu per parte de Xaime I a Martín Ortíz de Azagra. Bien probablemente, los grandes sillares alcontraos nel barriu baxu” sían los restos d'aquel castiellu. Mientres la Edá Media'l dominiu sobre Lumpiaque foi exercíu por distintos señores hasta qu'en 1480 Juan de Jasa vender a Juan Ximénez de Urrea. La familia Urrea, posteriores condes de Aranda, exerceríen yá ensin interrupción el so señoríu sobre Lumpiaque, concediendo diversos privilexos al llugar como la cesión del usu de la Balsa a la aljama de moros de la llocalidá en 1482. Unos años dempués, nel fogaje de 1495 contabilizáronse 30 fueos en Lumpiaque, esto ye, unes 150 persones, toes elles musulmanes.
miniaturadeimagen|left|Fachada de la ilesia parroquial de San Franciscu d'Asís Yá nel sieglu XV, Jerónimo Zurita cuntónos como un enfrentamientu ente'l Conde de Ribagorza y el Conde de Aranda traxo graves consecuencies pa Lumpiaque yá que foi tomáu poles armes, morriendo dellos vecinos y siendo tomaos presos otros. Precisamente sería nel sieglu XVI cuando se llevantó a los pies de la Ilesia ye escelente campanariu mudéxar, catalogáu na actualidá Patrimoniu de la Humanidá. Nel sieglu XVII llevantó l'otru edificiu relixosu del pueblu: La ermita de Santa Bárbara. Na puerta d'accesu al templu apaez grabada la fecha de 1743, que pudiera correspondese col añu de sacralización del templu. En concencia, en 1753 la ermita yá taba alzada yá que apaez mentada una donación a la mesma nun fallecimientu d'esi añu. Finalmente, Lumpiaque esperimentó una crecedera demográfica esponencial dende la segunda metá del sieglu XIX. El procesu industrializador européu tuvo'l so reflexu llocal nel tresformamientu agrariu del conceyu: sustituyendo la cebera pola remolacha destinada a la industria azucrero. Igualmente, aprovechando'l desabastecimiento internacional pola filoxera en Francia y favorecíu pola mecanización que dexó'l derrompimientu de nueves tierres: Lumpiaque empezó a esplotar un segundu cultivu qu'actuaría como motor económicu del conceyu: La vide.
Demografía
Lumpiaque históricamente foi una población morisca. Como yá referimos, en 1495 había 22 fueos, unes 110 persones, toos elles mudéxares. La conversión forzosa de 1525 nun implicó un descensu de la población y asina, en 1610 cuando fueron espulsaos los moriscos; en Lumpiaque contabilizáronse 144 fueos, 720 moriscos que fueron espulsaos na so totalidá cola consiguiente despoblación de la llocalidá qu'obligó al Conde de Aranda a emitir una carta de población en 1611 que foi finalmente aceptada en 1627. .
Investidura presidencial de Warren G. Harding en 1921
thumb|Ensame frente al Capitoliu'l [[4 de marzu de 1921.]] La invistidura presidencial de Warren G. Harding tuvo llugar el 4 de marzu de 1921, marcando'l principiu de la presidencia de Warren G. Harding, como'l 29º presidente de los Estaos Xuníos. El Xuez presidente, Edward Douglass White, fixo'l xuramentu presidencial.
Harding utilizó la Biblia que George Washington usara mientres el so xuramentu. Esa fuera la primer vegada qu'un autu fuera utilizáu nuna inauguración presidencial, que llevaba al Presidente Woodrow Wilson y el Presidente electu, Warren G. Harding escontra'l Capitoliu.
Kaiya parnabyi
Kaiya parnabyi ye una especie d'araña araneomorfa de la familia Gradungulidae.
Distribución
Ye endémica d'Australia en Victoria, onde s'alcuentra na rexón de Warburton.