cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eddy Planckaert
Eddy Planckaert, foi un ciclista belga, profesional ente los años 1980 y 1991, mientres los cualos llogró 103 victories.
Los sos hermanos Willy y Walter tamién fueron ciclistes profesionales, según el so sobrín Jo.
Condáu de Dun Laoghaire-Rathdown
Dun Laoghaire-Rathdown ye una división alministrativa del condáu de Dublín na provincia irlandesa de Leinster. Tien una población de
Nuisement-sur-Coole
Nuisement-sur-Coole ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claudia Rut Vignatti
Claudia Rut Vignatti ye una ex-atleta arxentina especialista en llanzamientu de xavalina, llanzamientu de pesu y llanzamientu de discu.
Euphonia affinis
'''Euphonia affinis ye una especie d'ave paseriforme que vive en Méxicu y América Central. Ta clasificada dientro de la familia Fringillidae, pero tradicionalmente clasificárase-y dientro de la familia Thraupidae.
Descripción
Ye una eufonia pequeña d'aspeutu similar a un frinxílidu. Los adultos algamen los 9 o 11 cm de llargor dende'l picu hasta la cola. El machu ye mariellu con negru, coles partes dorsales negres, según el gargüelu y la parte cimera del pechu; tienen un llurdiu mariellu na frente. El restu del plumaxe ye mariellu brillante. La fema ye verde olivácea nel envés y mariellu verdoso en gargüelu y banduyu; el pechu ye puercu, con matices verde oliva y amarellentaos. El picu y les pates de dambos sexos son escuros.
Les carauterístiques del machu son bien similares a les d'otres especies cercanes, concretamente a Y. hirundinacea (gargüelu y pechu mariellos) y Y. minuta (blancu nel pechu y les cobertoras inferiores de la cola). Delles poblaciones de Y. affinis de la mariña del Pacíficu mexicanu tamién tienen daqué de blancu nel crísum (parte baxa del banduyu).
Distribución y hábitat
Distribúise del norte de Méxicu hasta Costa Rica, en terrenes de baxa elevación tantu de clima secu como tropical, en montes caducifolios, montes de galería, árees arbustives y campos de cultivu.
Alimentación
Aliméntase principalmente de frutos carnosos, pero tamién d'inseutos.
Saint-Hérent
Saint-Hérent ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sarothrura insularis
Sarothrura insularis ye una especie d'ave gruiforme de la familia de les rálidas. Ye endémica de Madagascar.
El so hábitat natural son los montes húmedos tropicales del este de la islla de Madagascar.
Condáu de Dublín Sur
Dublín Sur ye una división alministrativa del condáu de Dublín na provincia irlandesa de Leinster.
Lucrecia Martel
Lucrecia Martel ye una guionista y direutora de cine arxentina.
Trayeutoria
Martel formar na Escuela Nacional d'Esperimentación y Realización Cinematográfica (ENERC) de Buenos Aires. Dirixó los curtios El 56 (1988), Pisu 24 (1989), Besos coloraos (1991) y Rei muertu (1995), esti postreru con un esquema de producción industrial, gracies a que'l guión ganó'l concursu 'Hestories Curties' del Institutu Nacional de Cine (INCAA) d'Arxentina, según la serie de televisión D.N.I. (1995) y el programa infantil pocu convencional Magacín For Fai, antes de realizar el so primer llargumetraxe, La barraquera (2001), pol cual llogró numberosos premios, ente ellos el premiu NHK del Festival de Cine de Sundance, el Grand Prix del Festival de Cine Llatinoamericanu de Toulouse, el premiu a meyor película y meyor direutora del Festival de Cine de L'Habana, el Premiu Alfred Bauer Prize del Xuráu Internacional en 2001 nel Festival Internacional de Cine de Berlín y una nominación al Osu d'Oru nel mesmu Festival Internacional de Cine de Berlín.
En 2004 el so segundu llargumetraxe, La neña santa, foi nomáu a la Palma d'Oru nel Festival de Cine de Cannes.
El so tercer filme, La muyer ensin cabeza, foi escoyíu nel Festival de Cannes en 2008.
En 2011 llogró'l Premiu Konex como unu/a de los as 5 meyores direutores/as de cine de la década na Arxentina.
En rellación al rodaxe de Zama, que'l so estrenu tuvo llugar en 2017, la cineasta comentó; "Nunca tuvi nun rodaxe tan emocionante, nunca nun rodaxe vi tan cerca lo que queríamos dicir de lo que tábamos viviendo. Nun sé cómo va ser esta película, pero si puedo dicite que'l rodaxe de Zama ye inolvidable, y si a eso -y sumás selmanes trabayando cola folla a la rodía, díes cola agua a la cintura, munches llingües distintes, pilagá, qom, portugués, guaraní, haitianos que falen francés, a lo último inolvidable." Y sobre los diez años trescurríos dende'l rodaxe de la so película anterior, afirmó: "Naide espera una película mia, por suerte pa toos. Tampoco creo que sía'l mio regresu, porque nunca fui. Tou esti tiempu tuvi faciendo lo que faigo siempres, tratando d'entender el mundu, nuesa azarosa, minúscula y poderosa esistencia, tratando de querer y que me quieran, como tol mundu. Les idees que fundan el deséu de faer una película, esto ye, de faer públicu un procesu íntimu, dacuando precisen tiempu, ye eso namás."
Pensamientu
Según Lucrecia Martel, a la d'escribir un guión, "anque vos dempués quieras poner un platu volador, unos bichos verdes… la to fonte d'inspiración, onde vas imaxinate movimientos, formes de falar, situaciones, ye lo que te arrodia. Y ende dir a tresformar n'otra cosa. Si vos solamente te vas dedicar a ver películes, ye como que yá ta tou armáu por otros. Ta buenísimo, pero eso solo non te va ayudar; lo que te va ayudar ye'l to vecinderu, la to casa, la to familia, el to país." Sicasí, en 2016 tamién espresó la importancia d'alloñar de lo 'folclóricu' o la semeya de la 'esencia' a la de pensar l'arte. "Quiciabes sía posible otra mirada sobre la música, la narración oral, el cantar, la lliteratura, el cine, la televisión, la democracia, la política, el trabayu de funcionariu públicu, el comerciu, l'amor, el desamor, a lo último quiciabes sía posible ver daqué nuevu si alloñámonos un pocu de les idees d'esencia, d'identidá que tan rápido nos somorguien nel patriotismu baratu, belicosu y corruptu nel qu'esti país [Arxentina] paez encerriscáu. Baratu, porque hai pocos esfuercios de reflexón sobre lo que nos constitúi como comunidá. Belicosu, porque fácilmente nicia intolerancia. Y corruptu, porque ta siempres a tiru p'atopar xustificaciones a los privilexos. El folclor paecióme siempres una categoría inútil cuando non peligrosa. Lo qu'ende s'atopa paez condergáu a la repetición y el caltenimientu malsanu. Como si les espresiones de la humanidá pa ser pervalibles tuvieren de tener antecedentes. Y, con una sustitución provocatible, diría que prefiero'l trip al folk. El viaxe, l'aventura, primero que l'afirmación de 'lo nueso'. Hai demasiada 'la mio tierra' nes zambes." Afondando nesa llinia, consideró que pretender retratar 'lo femenino' significa cayer 'nun banzáu': "En redol a lo femenino, nun m'interesa cuntar nada. Si ponemos a pensar sobre eso cayemos nun banzáu peor que'l del folclor. Lo propio de la narrativa son les observaciones sobre lo que nos arrodia. Cuando eses observaciones son bien agudes, la mayoría de les categoríes coles qu'adomamos al mundu, como lo femenino, lo nueso, lo ayeno, la mio tierra, perecen."
De la mesma, en 2013, mientres una entrevista, Martel manifestar en contra de la práutica del pitching y l'usu de reels na etapa de desenvolvimientu de proyeutos cinematográficos. "El 'pitching' inventar la publicidá p'afayar la carauterística única d'un productu. 'Esta mantega ye natural; non se derrite a 90 °C'. Eso, lleváu a la complexidá del cine, nun lleva más qu'a la versión dosificada d'una película. Ye un procesu vacíu. La industria punxo un pocu cabileñu. Esta boludez del pitching: ta tol tiempu en tolos festivales qu'antes yeren d'autor. Como se banalizó enforma, queden pocu productores, poca xente, que realmente s'afonde nel cine". Suxurió a los cineastes que "nunca faigan 'teasers' o adelantos con escenes de la película pa presentase, porque eso pue ser el fin. Ye meyor faer el curtiu d'una idea que te paeza potente; nun tratar de faer un tráiler. Eses cosines mediu 'pícares' salen mal." Sicasí, sofita la idea de que los cineastes nóveles participen de 'llaboratorios' o residencies nos cualos trabayen a partir d'un guión. "Desque yo empecé hasta agora'l mundu del que s'empecipia en cine camudó enforma. Agora hai munches instancies onde los mozos con proyeutos pueden dir a llaboratorios, a residencies, a llugares onde se pitchean les películes y una serie de coses de les que tengo duldes. Creo qu'estos alcuentros son bien importantes, pero tienen que faese cuando la persona yá tien un guión col que quier trabayar. Esa ye la sensación que tengo."
228 e.C.
228 e.C. foi un añu del calendariu romanu prexulianu. Nesa dómina, nel Imperiu romanu, foi conocíu como añu del consuláu de Ruga y Verrucosus, y tamién como añu 526 Ab urbe condita. La so denomación como añu 228 e.C. remóntase al entamu de la Edá Media, cuando quedó establecíu l'Anno Domini como forma avezada de dar nome a los años.
Saint-Hilaire (Puy-de-Dôme)
Saint-Hilaire ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xeografía humana
thumb|400px|Distribución espacial de la población mundial. La xeografía humana ye la parte de la xeografía qu'estudia los elementos del paisaxe creaos poles sociedaes humanes, mesmo nel presente que nel pasáu. Estos elementos débense a la so actividá agrícola, urbana, industrial, de tresporte, comercial y a la so propia dinámica demográfica.
Na xeografía humana estúdiase:
El cuestionamentu de los métodos tradicionales de la xeografía humana lleva al surdimientu de campos nuevos d'estudiu, como la xeografía feminista o la xeografía cultural nueva.
Cirsium acaule
Cirsium acaule, ye una especie fanerógama perteneciente a la familia de les asteracees. thumb|Ilustración
Distribución xeográfica
Atopar dende Inglaterra y Escandinavia hasta'l sur d'Europa. Estiende la so área de distribución escontra'l Asia Occidental.
N'Alemaña, alcuéntrase nes partes central y meridional, onde son bien frecuentes. Sicasí, n'Austria ye bastante raru d'atopar, ente qu'en Suiza, ye abondosu.
Descripción
Ye una planta añal o viviega considerada invasora con fueyes lobulaes, llanceolaes y espinoses con flores tubulares en tarmu rastreru. Los sos granes son polinizadas poles abeyes. thumb|Vista de la planta
Taxonomía
thumb|Detalle de la flor Cirsium acaule describióse por Giovanni Antonio Scopoli y espublizóse en Primitiae Florae Holsaticae 59. 1780. Cirsium: nome xenéricu que deriva de la pallabra llatina cirsĭŏn, -ĭi —del griegu χιρσός, -ον, "varices"— vocablu qu'usa Pliniu'l Vieyu (Naturalis Historia, 27, 61) pa identificar un cardu que s'utiliza pal tratamientu d'esti tipu de dolencia. Nos tiempos modernos, el botánicu francés Tournefort (1656 - 1708) derivó'l nome Cirsium.
acaule: epítetu llatín que significa "ensin tarmu". Númberu de cromosomes de Cirsium acaulon (Fam. Compositae) y táxones infraespecíficos: 2n=34
Œuilly (Marne)
Œuilly ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Oxetu de Sakurai
L'Oxetu de Sakurai (Sakurai's object n'inglés) ye la estrella central d'una tenue nebulosa planetaria asitiada na constelación de Saxitariu. Recibe tamién la designación de V4334 Sagittarii (V4334 Sgr). De magnitú aparente +11,4 na actualidá, afayóse como estrella variable el 20 de febreru de 1996 pol astrónomu aficionáu Yukio Sakurai mientres buscaba cometes. La distancia a la que s'atopa respectu al Sistema Solar ye incierta, pero envalórase que pue ser de 11.500 años lluz —3500 parsecs—.
L'Oxetu de Sakurai ye una estrella que se topa nes fases finales de la so evolución estelar. De comportamientu similar a una nova, piénsase qu'enantes yera una estrella de la caña asintótica xigante qu'esperimentó un «flax d'heliu final» enantes de convertise nuna nana blanca. La nebulosa planetaria qu'arrodia a la estrella, bien tenue y estendida, indica que la postrera gran eyección de masa tuvo llugar fai dellos miles d'años.
El flax d'heliu, que dio empiezu en 1996, devolver momentáneamente a la fase de caña asintótica xigante; por ello nesti tipu d'eventos falar de «reencendido» o «renacencia». En términos astronómicos, el flax final ye una etapa de bien curtia duración —unes poques decenes d'años— polo que ye bien difícil reparar esti tipu d'eventos. L'únicu socesu comparable ye l'acaecíu en V605 Aquilae en 1917. La temperatura actual de la estrella ye 12.000 K y paez tar aumentando la so temperatura a un ritmu de 1000 K per añu. La estrella alcuéntrase arrodiada por un compactu discu de polvu con un enclín de 75º. Con un radiu esterior de 500 ~ UA, la so masa envalórase en 6 × 10-5 mases solares. El discu ta compuestu fundamentalmente por granos de carbonu amorfos.
Propúnxose que l'Oxetu de Sakurai forma un sistema binariu con un cuerpu de baxa masa que sobreviviría a la evolución del sistema; l'acompañante podría ser una estrella fría de tipu espectral M7. Ello esplicaría la forma asimétrica reparada na nebulosa planetaria.
Wataru Yamazaki
Wataru Yamazaki (山崎 渡, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Badea Cook
Badea Cook ye un estensu brazu de mar que s'interna escontra'l NE ente la islla Londonderry pel oeste, y les islles Hoste, Whittlebury y Hamond, pel este. La entrada oceánica de la badea atopar ente'l grupu Sandwich, señalizáu por un faru y el cabu Carford, estremu occidental de la islla Hammond.
Territoriu en Fideicomisu de les Islles del Pacíficu
El Territoriu en Fideicomisu de les Islles del Pacíficu (Trust Territory of the Pacific Islands n'inglés) foi un Fideicomisu de la ONX alministráu polos Estaos Xuníos qu'esistió ente 1947 y 1986 cola so estensión orixinal y perduró hasta 1994 incluyendo solamente'l territoriu en que s'atopa anguaño Paláu.
Badea Cook
Alministrativamente pertenez a la Rexón de Magallanes y Antártica Chilena, Provincia de l'Antártica Chilena, comuna Cabo de Hornos. La canal queda dientro del Parque Nacional Alberto de Agostini
Territoriu en Fideicomisu de les Islles del Pacíficu
Historia
En produciéndose la derrota de Xapón na Segunda Guerra Mundial, los archipiélagos de Micronesia que correspondíen al antiguu Mandatu del Pacíficu Sur, y que fueren ocupaos por EE.XX., pasaron a formar parte d'un territoriu en fideicomiso de les Naciones Xuníes. Dichu fideicomiso quedó suxetu a l'alministración de los Estaos Xuníos dende'l 18 de xunetu de 1947.
Badea Cook
Dende hai aproximao 6000 años hasta metá del sieglu les sos costes fueron habitaes polos pueblos kawésqar y yamana. A empiezos del sieglu estos pueblos fueren práuticamente escastaos pola aición del home blancu.
Territoriu en Fideicomisu de les Islles del Pacíficu
Historia
El 3 de payares de 1986 les Islles Marianes del Norte, les Islles Márxal y los Estaos Federaos de Micronesia roblen con Estaos Xuníos un tratáu de llibre asociación, abandonando oficialmente'l territoriu en fideicomiso. Aun así, Paláu caltener so l'alministración especial de la ONX hasta que'l 1 d'ochobre de 1994 xunióse llibremente a los Estaos Xuníos, rematando col Territoriu en Fideicomiso.
Badea Cook
Allugamientu
Mapa de la badea
Pertenez al archipiélagu de Tierra del Fueu. Ta asitiada ente la islla Londonderry pol occidente y les islles Hoste, Whittlebury y Hamond pol oriente. Ye llimpia y fonda.
La entrada sur de la badea ta ente'l grupu Sandwich y el cabu Carfort, extremidad oeste de la islla Hamond. La badea tien 12 milles de llongura en direición NE y una boca d'aproximao 8 milles. Nel so llau NE desagua'l brazu Suroeste de la canal Beagle. Nel so llau NE desagua la canal Barros Merino y pel llau NO la canal Thomson, dambos comunicar col senu Darwin.
Historia
Dende hai unos 6000 años les sos agües yeren percorríes polos pueblu kawésqar y yámanas, nómades canoeros, pañadores marinos. Esto duró hasta mediaos del sieglu XX en que práuticamente yá fueren escastaos pola aición del home blancu.
A fines del sieglu XVIII, a partir del añu 1788 empezaron a llegar a la zona los balleneros, los lloberos y cazadores de foques ingleses y estauxunidenses y finalmente los chilotes.
Mientres los meses de febreru y marzu de 1830 el comandante Robert Fitzroy col HMS Beagle tuvo fondiáu en caleta Doris y en puertu March restolando una embarcación que-y foi robada polos indíxenes, tiempu qu'aprovechó pa trabayar nel llevantamientu de la zona.
Mientres l'añu 1903 la cañonera Magallanes de l'Armada de Chile sol mandu del comandante Baldomero Pacheco efectuó trabayos de llevantamientu hidrográficu nel sector del grupu de los Timbales.
Dende xunetu de 2011 l'Armada de Chile abrió la ruta comercial a l'Antártica dende y escontra el continente al traviés de la canal Thomson, pa ello habilitó una estación de tresferencia de práuticos na Alcaldía de Mar Timbales ya instaló un faru n'unu de los castros del grupu Sandwich nel estremu SE de la islla Londonderry.
Islla Thomson
Asitiada ente'l llau SE de la islla Darwin y la banda occidental de la islla Gordon, Tien 9 milles de llongura na so exa NE-SO y 3½ milles na so exa a 90°. Nel so centru alza'l picu Robinson.
Frente a la so mariña occidental, dixebraes pola canal Thomson, atópense les islles Cook y Kelvin. Pol so costáu sur la canal Trés Amigos dixebrar de les islles Dos Cumbre de 300 metros d'altor, Puexu de 400 metros y Redonda. Pol so costáu norte cuerre una canal inexplorado que la dixebra de la islla Darwin y pola banda esti cuerri partir norte de la canal Barros Merino que la dixebra de la islla Gordon.
Islla Kelvin
Emplazada al sur de la islla Cook y separada pola so banda oriental de la islla Thomson pola canal del mesmu nome y que nesi sector tien unes 2 milles d'anchu. La islla ye de porte pequeñu.
Islla Cook
Alcontrada al occidente de la islla Thomson de la que la dixebra la canal Thomson, tien pol so costáu oeste la mariña oriental de la islla Londonderry y pol so costáu sur a curtia distancia la islla Kelvin. Tien 8 nmi en direición xeneral NE-SO por 4 nmi de mayor anchu.
Islla Delta
Allugada a ¼ de milla al oeste del llau occidental de la islla Gordon y ¼ de milla del llau este de la islla Olga dixebraes pol pasu Occidental. Ye de forma triangular col so vértiz agudu apuntando escontra'l norte. Tien 4 milles na so exa N-S y 2 milles na so exa E-O. Na so parte SO álzase'l picu Daroch de 500 metros d'altor.
Pol so costáu oriente cuerre parte de la canal Barros Merino que la dixebra de la islla Gordon. Pol so costáu sur atópase la entrada occidental del brazu del Suroeste y pol so costáu oeste cuerre'l yá mentáu pasu Occidental.
Islla Olga
Asitiada a ¼ de milla del llau oeste de la islla Delta tien 4 milles de llongura por 2 milles d'anchu a 90°, Dende'l so estremu NO a 4½ milles de distancia atopa un cadena d'islles y castros de les cualos destaquen la islla Puexu de 400 metros d'altu y la islla Dos Cumbre de 500 metros.
Islles Christmas
Alcontraes nel llau oriental de la entrada sur de la Badea Cook son un estensu grupu d'islles siendo les principales les islla Whitterbury, Hammond y Waterman. Estos trés islles formen el senu Christmas pol SO y O.
Canal Thomson
Cuerre ente les les islles Thomson y Darwin pola so banda esti y les islles Cook, Kelvin y Londonderry pol so costáu oeste xuniendo la badea Cook col senu Darwin al altor del grupu Timbales. Tien alredor de xxx milles de llargu y unes 2 milles d'anchu. Ye fondu y llimpiu.
Ye una de les rutes emplegaes pa navegar escontra l'Antártica proviniendo del norte o escontra Punta Arenas y norte de Chile recalando dende'l continente xeláu.
Canal Trés Amigos
Flúi ente la mariña sur de la islla Thomson y la mariña norte de la islla Olga y les islles Puexu y Dos Cumbre. N'el so entrada atopa'l castru Verde y dellos llurdios de sargazos.
Pasu Occidental
Formáu ente la mariña oeste de la islla Delta y l'este de la islla Olga. Mide 4 milles de llargu.
Canal Barro Merín
Mover ente la mariña oeste de la islla Gordon y les costes esti de les islles Thomson y Delta. Xune la badea Cook col senu Darwin. Mide 9 milles de llargu y el so anchu varia ente ½ milla y ¼ de milla. El so cursu ye tropezosu y a media canal ye fondu.
Nel so entrada norte, al altor de la punta Abellugo de la islla Gordon, hai un castru y una roca. Na salida sur hai una roca que cubre y afaya.
Territoriu en Fideicomisu de les Islles del Pacíficu
Política y gobiernu
thumb|250px|Vista aérea de [[Saipán, capital del Territoriu en Fideicomiso de les Islles del Pacíficu.]] El Presidente de los Estaos Xuníos yera'l Xefe d'Estáu del territoriu. La última persona n'exercer esta función foi Bill Clinton, presidente d'Estaos Xuníos ente 1993 y 2001. Facer dende l'empiezu de la so presidencia hasta l'esmantelamientu del fideicomiso en 1994.
Esistía tamién un Altu Comisionado que controlaba la política dende Saipán, la ciudá capital. Sicasí, depués de la separación de trés de los cuatro estaos del Territoriu, esti cargu perduró un añu, siendo disueltu en 1987.
Economía
La principal actividá económica yera'l turismu, que representaba casi la totalidá de los ingresos del Territoriu de les Islles del Pacíficu. Otres actividaes importantes yeren la producción agrícola, qu'incluyía cocu, melón, árbol del pan y tomates y la pesca.
Estatus actual
Anguaño, los archipiélagos que componíen el Territoriu en Fideicomiso de les Islles del Pacíficu estremar d'esta manera:
Ognes (Marne)
Ognes ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sarothrura elegans
Sarothrura elegans, tamién llamáu Pituca elegante ye una especie d'ave gruiforme de la familia Rallidae que vive n'África.
Distribución
Ta llargamente distribuyida pol África subsaḥariana. Alcuéntrase n'Angola, Burundi, Camerún, El Congu, República Democrática d'El Congu, Costa de Marfil, Guinea Ecuatorial, Etiopía, Gabón, Guinea, Kenia, Liberia, Malaui, Mozambique, Nixeria, Ruanda, Sierra Lleona, Somalia, Sudáfrica, Sudán, Suazilandia, Tanzania, Uganda, Zambia y Zimbabue.
Euphonia anneae
La eufonia cabecirrufa, eufonia gorricanela o fruterito de capa castaña (Euphonia anneae) ye una especie d'ave de la familia Fringillidae, que s'atopa en Colombia, Costa Rica y Panamá.
Hábitat
Vive ente los 300 y 2.000 m d'altitú, nel dosel y el cantu del monte húmedu con bayura d'epífites y n'árees axacentes arbolaes.
Descripción
thumb|upright|left|Euphonia anneae machu y fema. En permediu mide 11 cm de llargor y pesa 16 g. El machu tien la corona de color anaranxáu canela a ablondu, el restu de la cabeza, les partes cimeres, el pescuezu y el gargüelu de color negru azuláu, con un matiz violeta na nuca; les partes inferiores son marielles brilloses, con un matiz anaranxáu nel pechu y as coberteras infracaudales blanques. La fema tien les partes cimeres verde oliva, metálicu nel llombu, cola frente y la parte delanteru de coronar color ablondu; tien ales y cola corites colos cantos oliva; el cazu oliva amarellentada, el pechu y la parte cimera del abdome gris opacu, que pasa gradualmente a verde oliva brillosa na banda y los lladrales y a color ante opacu nel centru del banduyu.
Alimentación
Aliméntase de frutos.
Reproducción
Constrúi nel cantu del monte un nial de forma globular, con mofu y fibres, asitiáu nun bejuco colgante o sobre una caña delgada metanes epífitas, a un altor del suelu de 8 a 11 m.
Oiry
Oiry ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claudia Sainte–Luce
Claudia Sainte–Luz ye una direutora de cine y guionista mexicana.
Biografía
Estudió Artes Audiovisuales na Universidá de Guadalaxara, d'onde egresó en 2004.
Trayeutoria profesional
Trabayó como asistente de producción n'anuncios televisivos y en series como Capadocia y Terminales y nes películes Te estraño y Te presento a Laura. Ente 2005 y 2008 trabayó nos curtiumetraxes Muerte anunciada (2005) y El milagrito de San Jacinto (2007). La so ópera prima Los insólitos peces gato (2013) tuvo bona receición y presentóse en diversos festivales y amueses de Méxicu y el mundu, ganando diversos premios.
Los Guájares
thumb|250px|[[Términu municipal de Los Guájares al respective de la provincia de Granada.]] Los Guájares ye un conceyu español asitiáu na parte septentrional de la Mariña Granadina, na provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía. Llenda colos conceyos d'Albuñuelas, El Valle, El Pinar, Vélez de Benaudalla, Salobreña, Molvízar, Ítrabo, Jete y Lentegí.
El conceyu «guajareño» ta formáu polos nucleos de Guájar Faragüit, Guájar Fondón y Guájar Alto.
Historia
Guájar Faragüit, Guájar Fondón y Guájar Altu foron trés conceyos independientes hasta que, en 1973, fundiñ´éronse n'unu solu llamáu Los Guájares, recayendo la capitalidá municipal nel nucleu faragüilero.
Los sos primeros pobladores foron probablemente almohades que vivíen n'alqueríes. Cola Reconquista, el territoriu d'esti conceyu dixebróse polos Reis Católicos ente dalgunos de los sos principales llugartenientes, correspondiendo Guájar Faragüit a Luis de Portocarrero y Guájar Fondón a Don Juan de Ulloa. Mientres la denomada «Guerra de las Alpujarras» vivióse unu de los sos episodios más sangrientos, al remontar les tropes del Marqués de Mondéjar el cursu del ríu Toba cola orde de pasar a cuchiellu a cuantos moriscos atoparen al so pasu.
Política
Les resultancies en Los Guájares de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2011, son:
Biscutella laevigata
Biscutella laevigata ye una especie de la familia de les brasicacees.
Descripción
La yerba de los antioyos (Biscutella laevigata) ye una especie perenne, simple o ramosa d'hasta 50 cm o más. Les fueyes basales pueden formar una roseta; lliniales a ovaes, enteres o dentaes; fueyes caulinares más pequeñes, enteres. Flores marielles, de 5-10 mm de diámetru, nuna inflorescencia trupa o laxa. Vaina distintiva, muncho más ancha que llarga, con dos lóbulos arrondaos planos que s'estremen col tiempu. Floria en primavera y branu.
Hábitat
Habita, en turries, fisuras de roques y zones baldías.
Distribución
En gran parte d'Europa.
Taxonomía
Biscutella laevigata describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Mant. Pl. Alteria 225. 1771 Númberu de cromosomes de Biscutella auriculata (Fam. Cruciferae) y táxones infraespecíficos: n=8 Biscutella: nome xenéricu que remanez del Llatín bi= «doble» y scutella = «pequeña copa».
laevigata: epítetu llatín que significa "dentada".
Sarothrura lugens
Sarothrura lugens ye una especie d'ave gruiforme de la familia Rallidae que vive n'África.
Distribución
Estiéndese de forma bien estazada principalmente por África Central. Alcuéntrase n'Angola, Camerún, Gabón, Malaui, República Democrática d'El Congu, Ruanda, Tanzania y Zambia.
Muerte de Muammar al-Gaddafi
La muerte de Muammar al-Gaddafi, el depuestu líder de Libia, asocedió'l 20 d'ochobre de 2011 mientres el final de la batalla de Sirte nes contornes de la so ciudá natal, Sirte, en Libia, según informó un oficial del Conseyu Nacional de Transición (CNT) a la canal de televisión qatarín Al Jazeera alredor del mediudía hora UTC, tres un ataque de la ONX al so convói. Tenía 69 años d'edá.
Según revelaría l'autopsia, fecha pol médicu forense Ibrahim Tika, Muamar Gadafi foi asesináu por milicianos de la CNT de dos disparos a espetaperru, nel estómagu y na vidaya.
Antecedentes
Dempués de la cayida de Trípoli en manes de les fuercies de los opositores del Conseyu Nacional de Transición (CNT) y l'Exércitu de Lliberación Nacional Libiu (ELNL) n'agostu de 2011, Gadafi y la so familia abandonaron la capital libia. Se rumoró que s'abellugó nel sur del país y foise nun pequeñu convói a Sirte el día de la cayida de Trípoli. El so fíu Moatassem Gadafi siguir nun segundu convói.
El 19 d'ochobre el primer ministru de Libia Mahmoud Jabril dixo que se creía que'l líder derrocáu taría nel sur desértico, entamando una insurxencia ente les tribus pro Gadafi de la rexón. Nesi momentu la CNT tenía'l control de la ciudá pro Gadafi de Bani Walid al salir victoriosu na batalla homónima y estrechaba el cercu a la so ciudá natal de Sirte al este de Trípoli. D'alcuerdu a dellos acontecimientos, Gadafi taría fuertemente armáu con lleales al so réxime en dellos edificios en Sirte per dellos meses cuando les fuercies de la CNT tomaren la ciudá; Mansour Dao, un miembru del círculu internu de Gadafi y xefe de la Guardia Popular, dixo qu'esti taba desilusionáu y quexábase de la falta d'eletricidá y agua. Los intentos pa persuadilo de dexar el país y dexar el poder fueron inoraos. Cuando l'últimu distritu lleal de Sirte cayó, Gadafi y otros miembros del gobiernu intentaron fuxir.
Eventos
Cerca de les hora llocal (06:30 UTC) del 20 d'ochobre, Gadafi, el so fíu Moatassem, el so xefe d'exércitu y ex ministru de Defensa Abu-Bakr Yunis Jabr, el so xefe de seguridá Mansour Dao y un grupu de lleales intentaron escapar nun convói de 75 vehículos. Un avión de reconocencia de la Real Fuercia Aérea Británica sobrevoló'l convói moviéndose a alta velocidá, dempués que fuercies de la OTAN interceptaren una llamada telefónica fecha por Gadafi.
Esi avión de la OTAN abrió fueu sobre 11 de los vehículos, destruyendo 1 d'ellos. Un drone Predator operáu dende la Base Aérea Creech cercana a Las Vegas, Nevada, Estaos Xuníos, disparó los primeres misiles al convói, atacando'l so oxetivu a 3 km al oeste de Sirte. Momentos dempués jets franceses siguieron el bombardéu. El bombardéu de la OTAN inmovilizó enforma al convói y mató a docenes de combatientes lleales. Tres el primer ataque 20 vehículos salir de la carretera y movilizáronse al sur; un segundu ataque aereu estropió o destruyó a 10 d'estos. Según el Financial Times, unidaes de la Libia Llibre na zona tamién atacaron al convói.
Captura y muerte
200px|miniaturadeimagen|derecha|Muamar Gadafi n'avientu de 2003 Gadafi sobrevivió al ataque y abellugóse nuna tubería con dellos guardaespaldes. Un grupu de combatientes de la CNT abrió fueu, mancándolo nuna pierna y el llombu. Según un combatiente de la CNT, unu de los homes de Gadafi tamién lu disparó pa llibralo del so arrestu.
Gadafi morrió pocu dempués. Reportóse que glayó: "nun disparen, nun disparen", y cuando foi entrugáu por combatientes de Misrata sobre los daños fechos a esta ciudá poles sos fuercies na batalla de Misrata negó tar arreyáu y pidió a los sos captores nun matalo. Un combatiente demandó poner de pies a Gadafi, pero él opúnxose. "¡Tu perru! esto ye Misrata, ¡Misrata te prindó!" glayó-y un rebelde, cuspiendo na so cara, primero que Gadafi glayara "¡Tengan piedá!" Gadafi apaez nun video diciendo "Dios prohibe esto." y "¿Conoces derechu al mal?" cuando-y glayaba a los sos captores. Nun video del so arrestu ye envolubráu na capota d'un vehículu, por lluchadores rebalbos. Un oficial de mayor categoría de la CNT dixo que nun había orde d'executalo. Según otra fonte de la CNT, "atrapar con vida y cuando él aguantó ellos cutir y matar". Mahmoud Jabril mentó un rellatu alternu, diciendo que "cuando l'autu movíase quedó metíu nun fueu cruciáu ente los revolucionarios y les fuercies de Gadafi na qu'él foi impactáu por una bala na cabeza." Ta ensin esclariar si l'ataque aereu de la OTAN tomó parte n'asegurar la captura de Gadafi per parte de fuercies libies na zona.
Les versiones oficiales del gobiernu provisional libiu de que Gadafi fuera mancáu y muertu nun tirotéu, o de que morriera mientres el treslláu n'ambulancia, fueron desmentíes a les poques hores pola esistencia de dellos videos, tomaos con teléfonos móviles, que dexaben comprobar que, vivu y mancáu, Gadafi foi solmenáu por un ensame de milicianos del Conseyu Nacional de Transición, a los que glayaba "Nun disparen, nun disparen" y pidía clemencia, lo que nun evitó que fuera lincháu polos sos captores. Les posteriores declaraciones a Al Arabiya del forense Ibrahim Tika, qu'esaminó'l cadabre, confirmaron la muerte de Gadafi por dos disparos a espetaperru, nel estómagu y na vidaya. Estes escures circunstancies motivaron un pidimientu del Altu Comisionado de la ONX pa los Derechos Humanos, con sede en Xinebra, por que se realizara una investigación sobre elles, suxerencia que foi refugada pol nuevu gobiernu, considerándola "una provocación", y acusando de camín "la hipocresía d'Occidente". El 26 d'ochobre'l so representante ante la ONX volvió negar los fechos. Pela so parte, l'Observatoriu de los Derechos Humanos denunció tamién la execución en masa de mediu centenar de partidarios de Gadafi nun hotel abandonáu de Sirte.
Los rebeldes tamién executaron a sangre frío al so cuartu fíu, Moatassem. Anque, de nuevu según la versión oficial de la CNT, "el fíu de Gadafi foi atopáu muertu en Sirte", circularon igualmente dellos videos d'él, nos que se-y ve primero deteníu, mancáu pero n'aparente bon estáu, y más tarde, yá muertu, coles mesmes ropes.
Treslláu a Misrata y exhibición pública
El cuerpu tuvo exhibíu al igual que'l del so fíu, Moatassem, quien tamién morrió en custodia de rebeldes misratanos tres la so captura en Sirte el 20 d'ochobre. El cadabre d'esti postreru foi treslladáu de la cámara frigorífica pa ser soterráu coles mesmes que'l so padre'l 24 d'ochobre.
Demandes pol cadabre
Anque un voceru de la CNT dixo que'l cuerpu ensin vida de Gadafi en llugar de da-y lo a la so familia con una direutiva sería soterráu secretamente dempués que xueces conduxeren una autopsia pa determinar la causa de la so muerte, el conseyu militar semiautónomo en Misrata dixo qu'anque sería soterráu oponer a la idea d'una autopsia. Amnistía Internacional y Human Rights Watch llamaron a una autopsia independiente y una investigación sobre la so muerte en cautividá, pero Mahmud Jabril dixo que nenguna buelga foi necesaria.
Autopsia
El 23 d'ochobre los resultaos de l'autopsia, fecha pol médicu forense Ibrahim Tika, qu'esaminó'l cadabre, fueron revelaos y confirmaron la muerte de Gadafi por dos disparos a espetaperru, nel estómagu y na vidaya, según les sos declaraciones a Al Arabiya. Los analises d'ADN revelaron que'l pelo de Gadafi yera una peluca.
Entierru
Según anunció'l gobiernu provisional, a l'amanecida del 25 d'ochobre los cadabres de Gadafi, el so fíu Moatassem y el ministru de Defensa del so réxime Abu-Bakr Yunis Jabr fueron soterraos por dos miembros del Conseyu Nacional de Transición nun llugar desconocíu del desiertu, pa evitar que puedan ser oxetu de futures pelegrinaciones de los sos siguidores. Según dellos oficiales de la CNT l'entierru foi asistíu por unos cuantu oficiales y parientes, incluyendo a un prisioneru de guerra, el ex-xefe de seguridá libia Mansour Dao. Una canal de TV per satélite de Dubái, Emiratos Árabes Xuníos, Al Aan TV amosó material qu'amuesa'l llugar del funeral onde oraciones islámiques fueron feches. El ministru d'Información Mahmoud Shammam dixo qu'una fatwa declara que: "Gadafi nun tenía de ser soterráu en campusantos musulmanes y nun tenía de ser soterráu nun llugar conocíu pa evitar una sedición."
Subsecuentes captures o muertes de parientes y rellacionaos
El oficiales de la CNT tamién anunciaron que'l fíu de Gadafi, Moatassem, foi muertu en Sirte el mesmu día. Un posterior video amuesa superficialmente el cadabre d'ésti nuna ambulancia. Un video amosáu en Arrai TV amuesa a Moatassem vivu y falando a los sos captores. Les circunstancies de la so muerte tán ensin esclariar.
Polo que respecta al fíu mayor de Gadafi, y el so previstu fíu socesor, Saif al Islam Gadafi, anque'l Conseyu Nacional de Transición libiu tamién aseguró nun principiu que-y prindara, la realidá ye que consiguió fuxir de Sirte el día anterior, o'l mesmu 20. Según les sos declaraciones personales, "siguiría liderando la resistencia, y vengaría al so padre", anque'l día 26 (pero de nuevu según la CNT) taría intentando apurrise direutamente al Tribunal Penal Internacional de L'Haya, xunto con Abdullah Senussi, antiguu xefe del serviciu secretu libiu (que la so falsa captura en Trípoli tamién fuera anunciada'l día 20). El día 19 de payares de 2011 un grupu de combatientes del Conseyu Nacional de Transición detúvo-y na rexón de Obari, unos 800 km al sur de Trípoli. Saif diba vistíu con ropa tuareg acompañáu de los sos guardaespaldes, y al paecer trataba de fuxir a Níxer; presentaba mancaes nuna mano, según paez de cuando l'ataque aereu del mes anterior. Foi deteníu ensin oponer resistencia y va ser lleváu a Trípoli. Tres la so captura, el primer ministru interín de Libia, Abderrahim al Kib, declaró que: "A pesar de que figura como unu de los símbolos del vieyu réxime, va ser tratáu como un prisioneru de guerra conforme a les lleis internacionales". El fiscal xeneral de la Corte Penal Internacional (CPI), Luis Moreno Ocampo, contactó'l mesmu día coles autoridaes libies pa garantizar "una solución acorde a la llei" pa Saif al Islam: "Voi Dir a Libia p'aldericar cómo remanamos l'asuntu. Pero la noticia ye que Saif va tener xusticia. Ónde y cómo, eso vamos aldericar", dixo'l fiscal a los periodistes.
Reacciones nes redes sociales y en Libia
La noticia rápido esguiló los medios sociales d'Internet como Twitter, faciéndose rápido «Tema del momentu» en tol planeta. Anque munchos duldaron de primeres de la noticia, decatáronse que yera cierta cuando medios de comunicación cercanos al sucesu como Al Jazeera tresmitieron perturbadoras imáxenes de Gadafi antes de morrer y dempués de la so muerte. En Libia tresmitieron imáxenes de como los ciudadanos «disparaben al aire» celebrando la muerte del dictador, nos puertos los barcos faíen sonar les sos serenes en señal de victoria. El voceru del Conseyu Nacional de Transición dixo:
Sobrevivientes de la so familia
Anguaño la so única fía Aisha al-Gaddafi, Safia Farkash & Mohammed Gadafi exiliáronse nuna parte d'Arxelia dende l'añu 2011, depués de que los rebeldes del Conseyu Nacional de Transición atacaren, destruyeren y quemaren la so casa en Sirte, Libia, la so familia fuxeron en 6 convoys direutu a Arxelia pa exiliase. El so fíu en Libia Saif al Islam Gadafi foi deteníu poles autoridaes del Conseyu Nacional de Transición diba fuxendo direutu a Níxer con un traxe beduín, foi encarceláu en Tripolí, en xunu del 2017 foi lliberáu.
Yoji Sakai
Yoji Sakai (堺 陽二, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Monarquía eleutiva
La monarquía eleutiva ye una forma de gobiernu na cual el monarca ye escoyíu por votación al traviés de dalgún mecanismu de naturaleza variable. A diferencia de la democracia, el eleutores y los candidatos pertenecen a dalgún cuerpu acutáu, pol cargu ocupáu, la pertenencia a un estamentu (nacencia), o dalgún tipu de condición personal o social. Na actualidá Samoa, la Soberana Orde de Malta, la Ciudá del Vaticanu, los Emiratos Árabes Xuníos y Malasia son les úniques monarquíes eleutives vixentes.
Antigua Grecia
A lo llargo de la historia ciertos pueblos escoyeron esta como una forma de gobiernu como un cambéu ente la monarquía, la república y el despotismu. Un exemplu d'ello son los espartanos que por votu escoyíen añalmente a los sos dos reis.
Antigua Roma
La monarquía romana foi en principiu eleutiva. A partir del quintu rei, la eleición de los postreros fíxose siempres ente miembros de la mesma familia, anque non por descendencia direuta de primoxénitu varón, que ye lo que suel entendese como monarquía hereditaria.
Pueblos xermánicos
Los pueblos xermánicos n'el momentu d'invadir l'Imperiu Romanu (sieglu III al sieglu V) disponíen d'una institución equivalente a la monarquía temporal eleutiva pa tiempos de guerra, escoyida pola asamblea de guerreros. Col tiempu la institución convertir nuna monarquía vitalicia. Siguió siendo eleutiva, anque la esencia de la eleición foise desvirtuando pola práutica de l'asociación al tronu. Esta consistía en que'l rei acomuñaba al reináu a una persona -de normal, pero non necesariamente'l fíu mayor- nos sos últimos años, d'una manera similar a lo que fixeren los emperadores romanos. Inclusive, pa garantizar la eleición del candidatu deseyáu convocaba en vida a l'asamblea -aquel día non compuesta por tolos homes llibres, sinón namái polos potentaos más importantes, oldeaos a la nobilitas (nobleza) romana del Baxu Imperiu, cola que yá se fundieron por aciu enllaces matrimoniales les families xermanes más importantes-. La transición a una monarquía hereditaria fíxose asina de forma insensible. Lo siguiente foi l'aplicación a la socesión monárquica de les lleis o tradiciones de les tribus xermániques en cuestiones d'heriedu, especialmente les de los francos salios, que se dio en llamar llei sálica (que torgaba l'heriedu a les muyeres). Tal cosa nun tenía sentíu nel orixe, en qu'había qu'optar ente guerreros destacaos pol so valor probáu nel combate.
Tíbet
El monarca del Tíbet ente 1391 y 1951, el Dalái Lama, ye consideráu la encarnación del Boddhisatva Avalokitesvara, polo tanto la so seleición dase cuando altos xerarques de la Escuela Gelug, la mayor de les escueles budistes tibetanes, designa a un infante como la reencarnación del previu Dalái Lama tres la muerte del anterior. Esto foi un sistema de monarquía teocrática y eleutiva que funcionó hasta la salida del Dalái Lama tres l'anexón china del territoriu. Dende entós el Dalái Lama operó como monarca constitucional nel gobiernu tibetanu nel exiliu, hasta qu'en 2011 arrenunció a tou cargu políticu llindándose a ser la cabeza de la escuela Gelug y xerarca protocolariu del budismu tibetanu.
Francia y Alemaña
La monarquía merovinxa foi la que más conducentemente completó'l procesu, anque'l discutiniu del so derechu pudo ser entamada conducentemente por Carlos Martel, un altu dignatariu de la corte que gobernaba na práutica y que sostuvo, con sofitu del Papa, el so meyor derechu al tronu por aciu la llexitimidá d'exerciciu, probada na defensa del reinu francu col so trunfu frente a los musulmanes na batalla de Poitiers. Los carolinxos consiguieron filar una dinastía nel sieglu IX, pero'l Sacru Imperiu permaneció como una institución eleutiva, en que se fueron asocediendo diverses dinastíes a lo llargo de la Edá Media y la Edá Moderna (Otónidas, Hohenstaufen, Habsburgu), ensin que fuera descartable la irrupción de la candidatura un candidatu esternu (Alfonsu X el Sabiu, Francisco I de Francia, que sicasí nun consiguieron la eleición). En Francia, los capetos consiguieron caltener la socesión masculina ininterrumpida hasta la crisis qu'amenó la Guerra de los Cien Años, nun momentu en que los pretendientes a la corona nun invocaben un meyor derechu por carisma o dotes personales, sinón un meyor derechu dinásticu.
Transilvania
Depués de que'l reinu húngaru sufriera la derrota na Batalla de Mohács en 1526 ante los exércitos turcos del sultán Solimán el Magníficu, l'Estáu quedó "húerfano", pos el rei Luis II d'Hungría morrió na guerra. De momentu Fernandu I d'Habsburgu reclamó'l tronu pa sigo mesmu, coles mesmes que'l conde Juan Szapolyai, siendo eventualmente los dos coronaos lexítimamente. Esto condució a la separación del reinu húngaru en trés partes, una occidental sol control del imperiu xermánicu, una central sol dominiu turcu y una oriental sol control de la nobleza húngara na forma del Gran Principáu de Transilvania. D'esta manera, empezando con Esteban Báthory en 1571 y terminando con Francisco Rákóczi II en 1711, nesta rexón del antiguu reinu húngaru la nobleza húngara prauticó la monarquía eleutiva mientres toes estes décades, calteniendo una situación cordial de semi-vasallaxe col Imperiu Otomanu, y teniendo como oxetivu'l recuperar la rexón húngara sol control de los emperadores xermánicos. Esta situación temirnó col emperador Leopoldu I d'Habsburgu, rei d'Hungría, quien eslleió'l títulu de Príncipe de Transilvania, espulsó a los turcos y reunificó los trés partes del reinu.
España
La monarquía visigoda, que siguió una trayeutoria idéntica, nun tuvo ocasión d'asitiar el principiu de monarquía hereditaria, y nos primeros sieglos de la Reconquista, los reinos cristianos que se crearon nos montes septentrionales de la Península Ibérica fueron construyendo les sos propies instituciones, dalgunos más cercanos a les feudales que se taben desenvolviendo en Francia, ente que el reinu d'Asturies construyó col tiempu una pretendida llexitimidá visigoda. Los primeros reis d'Asturies fueron eleutivos, pero yá pa empiezos del sieglu XI la institución asitiárase como hereditaria: foi posible inclusive'l trociamientu y repartida de reinos como heriedu ente los fíos de Sancho III el Mayor, qu'unificara casi tolos territorios cristianos peninsulares (l'adecuación o non del fechu a dereches navarru tradicional ye cuestionada polos historiadores, pero efeutivamente producir na práutica). Más palantre fueron posible inclusive la socesión femenina (nun s'aplicaba la llei sálica) o les rexencies por minoría d'edá.
Polonia
En Polonia, tres la muerte del postreru Piast en 1370, magar el títulu foi heredáu al so sobrín el rei Luis I d'Hungría, el fíu de la so hermana Isabel Łokietek, la nobleza polaca decidió que los sos derechos seríen reconocíos pero solu porque los reis polacos yeren escoyíos primeramente por un conseyu. Gradualmente la situación evolucionó y esti privilexu foi garantizáu a tolos miembreos de la szlachta (nobleza polaca). Mientres el periodu del Confederación polacu-lituana (1569-1795) los reis yeren escoyíos por xuntes multitudinaries de nobles nun campu de Wola, nes cercaníes de Varsovia. Una y bones tou fíu d'un noble polacu (non yá el mayor) ye noble de la mesma, envalorábase qu'hasta 500,000 nobles podíen teóricamente participar personalmente nes eleiciones, lo que se convertía nel cuerpu eleutoral más ampliu de la Europa de la dómina. Mientres el tiempu de la eleición, la función del rei exercer por un interrex (de normal encarnáu pol primáu de Polonia). Esti procedimientu denominábase la wolna elekcja (llibre eleición).
Imperiu Azteca
L'Imperiu Azteca foi una monarquía eleutiva, siendo única nel continente americanu. Ésta compartía delles carauterístiques coles polis griegues, como'l fechu de que'l pueblu virtualmente escoyía al emperador; a pesar de la enorme distancia y los periodos históricos que los estremaron. La eleición estremar en 3 etapes: la primera yera cuando los macehuales (llabradores), comerciantes y artesanos d'un calpulli (barriu de Tenochtitlan) escoyíen al so representante; na segunda etapa, los representantes de cada calpulli axuntar nel Gran Conseyu, onde s'escoyíen a los 4 Grandes Señores; na tercera y última etapa los Grandes Señores aldericaben mientres bastante tiempu quien tendría de ser escoyíu Gran Tlatoani (paecíu al Cónclave), según fueren -principalmente- los sos llogros militares y les sos conocencies. A la fin, el Gran Tlatoani yera consideráu como una deidá.