cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hoya de Huesca
Xeografía
miniaturadeimagen|Vista de la Hoya d'Huesca dende Loarre. Emplazada na parte central del somontano oscense, ye travesada pelos ríos Isuela, Flumen y Guatizalema. #Asitiar ente los ríos Sotón y Alcanadre y ta llindada poles sierres de Gratal y Guara. Dicha descripción xeográfica #referir a la contorna natural de la Hoya d'Huesca, magar la contorna administativa engloba tamién la contorna natural de la Galliguera, ye dicir los conceyos riberanos de dichu entamo del Gállego.
Les sos contornes estremeres: Parte del so territoriu ta ocupáu pol Parque natural de la Sierra y los Cañones de Guara.
Sierra y Cañones de Guara
derecha|miniaturadeimagen|250x250px|La sierra de Guara. Alcontrase na provincia d'Huesca, nes contornes d'Altu Gállego, Hoya d'Huesca, Sobrarbe y Somontano de Barbastro. Toma los conceyos de Abiego, Adahuesca, Aínsa-Sobrarbe, Alquézar, Arguis, Bárcabo, Bierge, Boltaña, Caldearenas, Casbas d'Huesca, Colungo, Huesca, Loporzano, Nueno y Sabiñánigo.
Cuenta con 47 453 hai y una zona periférica de proteición qu'entiende otres 33 286 ha, siendo l'espaciu natural más grande de la comunidá. Les sos cotes d'altitú bazcuyen ente los 430 metros nel ríu Alcanadre hasta los 2 077 del picu de Guara.
Foi creáu'l 27 d'avientu de 1990 sol nome de parque natural de la Sierra y Cañones de Guara.
Gracies a la so xeoloxía, ye un llugar aparente pa la práutica de barranquismo y esguilada.
Ye tamién LIC y ZEPA.
La contorna como institución
La llei de creación de la contorna ye la 27/2002 del 26 de payares de 2002. Constituyóse'l 16 de xineru de 2003. Les competencies fuéron-y trespasaes el 1 de marzu de 2003.
Investidura presidencial d'Estaos Xuníos
La invistidura presidencial d'Estaos Xuníos producir a partir de l'apertura d'un nuevu plazu d'un presidente de los Estaos Xuníos.
Xuramentu al asumir el cargu
Cada presidente pronuncia'l siguiente xuramentu, acordies con l'Artículu II, Seición 1 de la Constitución d'Estaos Xuníos:
Estadístiques
Feches La invistidura presidencial realizóse en cinco distintes feches na historia de los Estaos Xuníos: 5 de marzu * 20 de xineru * 21 de xineru George Washington dio'l so primer discursu'l 30 d'abril de 1789 y el so segundu'l 4 de marzu de 1793, que foi la fecha d'empiezu de mandatos presidenciales. Esta fecha 4 de marzu camudar a 20 de xineru pola Ventena Enmienda a la Constitución de los Estaos Xuníos. Xuramentos Realizáronse 70 xuramentos emprestaos hasta la fecha fueron pronunciaos nos más variaos llugares:
O Castro
Col nome d'O Castro podemos referinos a:
Suroeste d'Inglaterra
El Suroeste d'Inglaterra (n'inglés: South West England, en córnicu: Rannvro Soth West) ye una de les nueve rexones d'Inglaterra. Ta formada por siete condaos: Gloucestershire, Somerset, Dorset, Brístol, Wiltshire, Devon y Cornualles. La so capital ye Brístol. Llenda al norte col mar Célticu y la canal de Brístol, que la dixebren de Gales, y Midlands del Oeste, al este con Sureste, al sur cola canal de la Mancha y al oeste col océanu Atlánticu.
Con 23 829 km² ye la rexón más estensa del país y con 222,0 hab/km², siquier densamente poblada. Inclúi una área conocida como West Country y gran parte de Wessex. El gran tamañu de la rexón vese reflexáu nel fechu de que la parte norte de Gloucestershire, cerca de Chipping Campden, atópase tan cerca del estremu de Cornualles como de la frontera con Escocia.
Tradicionalmente, el Suroeste d'Inglaterra foi conocíu pola producción del quesu Cheddar, orixinariu d'un pueblu col mesmu nome, en Mendip Hills; del cream tea de Devon, y de la sidra de Somerset. Na actualidá, quiciabes sía igualmente conocíu debíu al Proyeutu Eden, a Aardman Animations, al Festival de Glastonbury, a la Bristol International Balloon Fiesta, a la música trip hop, a la serie Skins ambientada na ciudá de Bristol, a los restoranes de frutos de mar en Cornualles y a los sos sableres nes que se practica'l surf. Dos Parques nacionales y cuatro lugar declaraos Patrimoniu de la Humanidá esisten dientro de les llendes de la rexón.
Subdivisiones
La rexón cubre la mayor parte del área histórica de Wessex (omitiendo solo a Hampshire y a Berkshire) y tol reinu celta de Dumnonia, qu'entendía a Cornualles, Devon y partes de Dorset y Somerset. En términos de gobiernu llocal, foi estremada en 1974 n'Avon, Cornualles, Devon, Dorset, Gloucestershire, Somerset y Wiltshire. De magar, Avon foi abolíu y surdieron diverses autoridaes unitaries n'árees principalmente urbanes.
Gobiernu llocal
La rexón consiste de los siguientes condaos xeográficos y árees de gobiernu llocal:
Autoridá Nacional Palestina
L'Autoridá Palestina o Autoridá Nacional Palestina (ANP), que'l so nome oficial ye Autoridá Palestina de Cixordania y Franxa de Gaza, ye una organización alministrativa autónoma que gobierna transitoriamente dende 1994 na Franxa de Gaza y parte de Cixordania. En xineru de 2013, adoptó oficialmente'l nome d'Estáu de Palestina.
L'Autoridá Nacional Palestina foi establecida en 1994, conforme a los alcuerdos d'Oslu ente la Organización pa la Lliberación de Palestina (OLP) y el Gobiernu d'Israel, como una entidá transitoria mientres un periodu de 5 años tres el cual tendríen llugar les negociaciones finales ente les dos partes. Con base nestos alcuerdos, l'Autoridá Palestina foi designada pa controlar tantu la seguridá como l'alministración civil nes árees urbanes palestines (designaes como "Área A"), y solu control civil sobre les árees rurales palestines ("Área B"). Los territorios restantes, incluyendo los asentamientos israelinos, la rexón del valle del Xordán, y les conexones per carretera ente comunidaes palestines, permanecen baxu control esclusivu israelín ("Área C"). Xerusalén Este (la parte de Xerusalén controlada per Xordania dende 1948 hasta 1967), que ye reivindicada como futura capital pola ANP, foi escluyida de los alcuerdos d'Oslu hasta la fase final de les negociaciones, polo cual los ministerios y órganos de gobiernu de l'Autoridá Palestina asitiar ente Gaza y la pequeña ciudá de Ramala, próxima a Xerusalén.
El 31 d'ochobre de 2011, foi escoyida miembru númberu 195 de la UNESCO, qu'almite a Palestina como miembru de plenu derechu. Darréu, el 29 de payares de 2012, l'Asamblea Xeneral de la ONX pasó, al traviés del Resolución 67/19 a considerar a Palestina como "estáu", frente a l'anterior considerancia de "entidá".
Rainer Maria Rilke
1875-1896
René Karl Wilhelm Johann Josef Maria Rilke nació en Praga, na cai entós llamada n'alemán Heinrichsgasse/Calle Enrique 19 (la casa sumió), el 4 d'avientu de 1875. La so infancia y adolescencia, que trescurrieron en Praga, nun fueron demasiáu felices. El so padre, Josef Rilke (1838-1906), tres una carrera militar pocu esitosa por causa de los sos problemes de salú, trabayaba como oficial ferroviariu. La so madre, Sophie ("Phia") Entz (1851-1931), venía de una familia d'industriales de Praga (d'orixe xudíu, pero convertida al cristianismu pa refugar el antisemitismu). El matrimoniu desfacer en 1884, yá que Sophie abandonó Praga pa instalase na corte de Viena, tratando de faer valir les sos pretensiones nobiliaries. La relación ente la madre y el so únicu fíu foi problemática, yá que Sophie nun pudiera superar la temprana muerte de la so primoxénita y obligó a René (en francés, "renacíu") a vistise de neña hasta que cumplió cinco años. Sophie Entz sobrevivió cinco años al so fíu.
Obligáu pol so padre, René ingresó en 1886 na Escuela Militar secundaria de Sankt Pölten, que va calificar más tarde de "abecedariu d'horrores", pero abandonar por problemes de salú en 1891. Ente 1892 y 1895 recibió llecciones privaes pa preparar con vistes al exame d'ingresu na Universidá, que superó con ésitu en 1895. En 1895 y 1896 estudió lliteratura, historia del arte y filosofía en Praga y depués en Múnich. N'abandonando Praga, Rilke camudó'l so primer nome de René a Rainer, seique pa espresar el so disgustu escontra la so familia.
El so primer llibru de poemes, Vida y cantares (Leben und Lieder), bien influyíu pola poesía de Heinrich Heine, publicar en 1894. Nos años siguientes dio a la imprenta otres obres: Ufrienda a los llares (Larenopfer), en 1895; y Coronáu de suaños (Traumgekrönt), en 1896.
Autoridá Nacional Palestina
Xeografía
thumb|150px|left|Vista del [[ríu Xordán.]] Palestina, rexón histórica que la so estensión varió en gran midida dende l'antigüedá, asitiada na mariña oriental del mar Mediterraneu, al suroeste d'Asia, y anguaño estremada na so mayor parte ente Israel, Xordania (con anterioridá denomada Trexordania) y los territorios autónomos palestinos de Cixordania y la franxa de Gaza que son los controlaos pola Autoridá Nacional Palestina. La rexón tien un terrén bien diversu que s'estrema xeneralmente en cuatro zones paraleles. D'oeste a este son: la llanura costera; les llombes y montes de Galilea, Samaria y Xudea; el valle del ríu Xordán, que dixebra Cixordania y Trexordania, y el pandu oriental. Nel estremu sur tópase'l Néguev, un accidentáu desiertu. L'altitú de les elevaciones bazcuya ente los 395 m sol nivel del mar nes costes del mar Muertu, el puntu más baxu de la superficie terrestre, y los 1.020 m del cume del monte Hebrón. La rexón tien delles zones fértiles que constitúin el so principal recursu natural. Les más notables de toes elles son la llanura de Sharon, a lo llargo del sector septentrional de la mariña mediterránea, y l'llanura d'Esdrelón (o Yizreel), un valle asitiáu al norte de les llombes de Samaria. Sicasí, el suministru d'agua de la rexón nun ye abondosa; cuasi toles precipitaciones añales producir mientres los meses ivernizos y son modestes. El ríu Xordán, l'únicu calce ininterrumpíu de la rexón, flúi escontra'l sur al traviés del llagu Tiberíades (l'únicu llagu d'agua duce de la zona) hasta'l mar Muertu, de gran salín.
Historia
En 1993, tres décades de conflictos violentos ente palestinos ya israelinos, los dirixentes de cada bandu aceptaron la firma d'un históricu alcuerdu de paz. Yasir Arafat, dirixente de la Organización pa la Lliberación de Palestina, y el primer ministru israelín Isaac Rabin axuntar nos Estaos Xuníos el 13 de setiembre de 1993, pa roblar l'alcuerdu de paz pa la rexón. El plan contemplaba l'autonomía de los territorios ocupaos por Israel, que tenía d'empecipiase na Franxa de Gaza y Xericó. L'alministración palestina sobre parte d'estes árees empezó en mayu de 1994.
Les eleiciones celebraes nos territorios autónomos palestinos reafitaron la direición de Yasir Arafat y de la OLP, pero les actitúes intransixentes d'estremistes xudíos (asesinatu del primer ministru israelín Isaac Rabin en payares de 1995) y del grupu palestín Hamas (que llevó a cabu atentaos terroristes indiscriminaos nes principales ciudaes d'Israel) punxeron delles vegaes en peligru tou lo alcordao nesi primer tratáu de paz global y tolos que lu siguieron. right|150px|thumb|center|Sellu postal de l'Autoridá Nacional Palestina. Nesi contestu de meyora escontra la plena pacificación de la rexón, a finales d'ochobre de 1999 (con cinco años de retrasu) los territorios palestinos de Gaza y Cixordania baxu control de l'Autoridá Nacional Palestina (ANP) quedaron xuníos al traviés d'una carretera de 44 quilómetros de llargor que traviesa territoriu israelín dende'l puestu de Erez (al norte de la Franxa de Gaza) hasta la ciudá autónoma de Tarqumiyah (en Cixordania). La so apertura supunxo'l fin de la incomunicación que sufrieren mientrés años tres millones de palestinos de dambos sectores ocupaos per Israel en 1967. Ente agostu y setiembre de 2005, en virtú del denomináu Plan de Desconexón promovíu pol gobiernu d'Ariel Sharón, Israel desmanteló los asentamientos de la Franxa de Gaza y dio en la retirada de tolos sos efectivos militares; poníase asina fin a una situación que perduraba dende la Guerra de los Seis Díes. La Franxa de Gaza pasó a depender de la ANP (anque Israel caltuvo'l control de les agües xurisdiccionales, del espaciu aereu y de les fronteres).
Estatus internacional
Dende la so creación en 1994 l'Autoridá Nacional Palestina tuvo representación nes Naciones Xuníes, representación que yá ostentaba la «Organización pa la Lliberación de Palestina» (OLP) dende 1974 –y dende 1988 col nome oficial de «Palestina»— dientro de les "Entidaes y organizaciones intergubernamentales que recibieron invitación permanente pa participar en calidá d'observadores nos periodos de sesiones, y nos trabayos de l'Asamblea Xeneral, calteniendo oficines permanentes na sede de les Naciones Xuníes". L'estatus d'observador nes Naciones Xuníes da derechu a voz pero non a votu.
Rainer Maria Rilke
1897-1902
En 1898 Rilke entamó un viaxe de delles selmanes por Italia. En 1899 viaxó a Rusia, y en Moscú conoció a Llión Tolstói. Ente mayu y agostu de 1900 realizó un segundu viaxe a Rusia, acompañáu por Lou Andreas-Salomé, nel que visitó Moscú y San Petersburgu. Nestos años trabayó en El llibru d'hores (Das Stundenbuch), que se publicar en 1905.
Na seronda de 1900 Rilke afitó la so residencia na colonia d'artistes de Worpswede, cerca de Bremen, onde conoció a la pintora Paula Modersohn-Becker, autora d'una conocida semeya del poeta, y a la escultora Clara Westhoff (1878-1954), cola que contraxo matrimoniu na primavera siguiente. La so fía Ruth (1901-1972) nació n'avientu de 1901. Sicasí, pocos meses dempués, nel branu de 1902, Rilke treslladóse a París col enfotu de escribir un ensayu sobre l'escultor Auguste Rodin (1840-1917). Anque caltuvo hasta'l restu de la so vida la so relación con Clara Westhoff, Rilke nun supo afaese a vivir nun llar de clase media.
1902-1910
thumb|riht|130px|Réquiem de Rilke. Al empiezu de la so estancia en París, Rilke esperimentó series dificultaes, a les que se refier na so obra semiautobiográfica Los cuadiernos de Malte Laurids Brigge. Sicasí, l'alcuentru con artistes ya intelectuales parisinos resultó-y bien estimulante. Quedó entusiasmáu cola escultura d'Auguste Rodin y la pintura de Paul Cézanne (1839-1906). Nesta dómina conoció tamién al pintor español Ignacio Zuloaga. Nos años siguientes, París terminó convirtiéndose na residencia principal del escritor, que siguiría realizando continuos viaxes per Italia, Dinamarca, Suecia, Holanda, Bélxica y Francia, según per delles ciudaes d'Alemaña y el Imperiu austrohúngaru, agospiándose siempres en cases d'amigos. Ente 1905 y 1906 foi secretariu de Auguste Rodin.
Jorge Suárez Carbajal
Jorge Suárez Carbajal ye un gaiteru asturianu, campeón d'Asturies nel 2004 y representante del Principáu nel Troféu MacCrimmon (enantes Troféu Macallan) (Festival Intercélticu de Lorient) cuatro años seguíos.
Nel añu 2011 algama' l Premiu AMAS como Meyor Gaiteru, pola so trayeutoria, gallardón que concede l' Anuariu de la Música n' Asturies. Asina mesmo nel 2012 el Centru Asturianu de Madrid atorga-y l' Urogallo de Bronce na estaya de Gaita, pola so carrera como gaiteru.
Rainer Maria Rilke
1902-1910
Les obres más importantes del periodu parisín fueron Neue Gedichte (Nuevos poemes) (1907), Der neuen Gedichte anderer Teil (Segunda parte de los Nuevos poemes) (1908), Réquiem (1909) y la novela Los cuadiernos de Malte Laurids Brigge, empezada en 1904 y completada en xineru de 1910. Esta última obra consiste nuna serie de confesiones espirituales supuestamente escrites por un danés exiliáu en París, y tien un importante componente autobiográficu.
1910-1919
thumb|riht|230px|Castillo de Duino. Tres la publicación de Los cuadiernos de Malte Laurids Brigge (1910), Rilke sufrió una enllargada crisis creativa que nun cesó del tou hasta febreru de 1922, añu en que completó les Elexíes de Duino, qu'empezara en 1912. Esti llibru de poemes debe'l so nome a la estancia de Rilke nel castiellu de Duino (cerca de Trieste), propiedá de la so amiga y protectora la condesa Marie von Thurn und Taxis, ente ochobre de 1911 y mayu de 1912. Pa encarar esta crisis, entamó la traducción de los sonetos de Louise Labé, y siguió trabayando con lentitú na so obra poética.
En payares de 1912, Rilke realizó un viaxe a España, nel que visitó numberoses ciudaes (Toledo, Córdoba, Sevilla), permaneciendo mientres más de dos meses na ciudá malagueña de Ronda, onde trabayó na Sesta de les Elexíes de Duino.
Autoridá Nacional Palestina
Poder llexislativu
250px|right|thumb|Edificiu sede del Conseyu Llexislativu Palestín en 2007 El poder lexislativo ta representáu pol Conseyu Llexislativu Palestín de 132 miembros. Los sos 88 integrantes orixinales aumentaron a 132 por una llei aprobada en 2005. La so sede ta na Franxa de Gaza.
Palleau
Palleau ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Autoridá Nacional Palestina
Partíos políticos palestinos
Nes eleiciones parllamentaries de 2006 presentáronse les siguientes llistes, ordenaes de mayor a menor por cantidá de votos llograos:
Corte Penal Internacional
El 1 d'abril de 2015, Palestina ingresó como miembru de la Corte Penal Internacional.
Rainer Maria Rilke
1910-1919
A empiezos de 1916, Rilke foi llamáu a files, y viose obligáu a incorporase al exércitu austrohúngaru en Viena. Amigos influyentes intercedieron por él y el 9 de xunu d'esi mesmu añu foi espacháu del serviciu militar. Tornó a Múnich, onde permaneció hasta'l final de la guerra, con una curtia estancia en Bieren (Westfalia), en casa de Hertha König. La traumática esperiencia del serviciu militar, que-y recordó'l so años de formación na Escuela Militar de Sankt Pölten, tuvo a puntu d'acabar cola so carrera como poeta.
1919-1926
thumb|right|200px|Balta de Rilke nel campusantu de [[Raron, Suiza.]] El 11 de xunu de 1919 Rilke viaxó dende Múnich a Suiza. El motivu aparente del viaxe foi una invitación pa realizar una conferencia en Zúrich, pero la verdadera razón yera'l deséu d'escapar al caos de la posguerra y siguir el so trabayu coles Elexíes de Duino. Resultó-y difícil atopar un llugar fayadizu onde instalase, y moró socesivamente en delles llocalidaes suices, como Soglio, Locarno y Berg am Irchel. Namái nel branu de 1921 afitó la so residencia permanente nel castiellu de Muzot, cerca de Sierre, en Valais. En mayu de 1922 el protector de Rilke, Werner Reinhart (1884-1951), mercó l'edificiu pa evita-y a Rilke el pagu del arriendu.
Autoridá Nacional Palestina
Divisiones alministratives
Dempués de la firma de los alcuerdos d'Oslu, la Franxa de Gaza y Cixordania fueron estremaes n'árees (A, B y C) y en gobernaciones. Les Árees A refiérense a territorios baxu control de l'Autoridá Nacional Palestina; les B referir a territorios baxu control civil palestín y manexu de la seguridá al cargu d'Israel; y les Árees C que se traten de territorios controlaos totalmente polos israelinos.
Jorge Suárez Carbajal
Iniciu
Naz n'Uviéu en 1986 y dende febreru de 1987 vive n' El Berrón (Siero). Escomencipió a tocar la gaita en 1994, nes escueles de Suares (Bimenes), pueblu de so ma, col mayestru Eugenio Otero, actual direutor de la Banda Gaites Conceyu Siero y ex-direutor de la Banda Gaites Llariegu, dos vegaes Campeona d'Asturies. Llega a ensayar cola Banda Gaites Llariegu, anque nun realiza nenguna actuación con ella. N'abril de 1996 empieza a recibir clases de Chus Solís, y en 1997 entra na Banda Gaites Noreña, cola que debuta'l 26 de xunetu nel Festival Folclórico de Molinos de Duero (Soria). Cola Banda percuerre gran parte de la xeografía asturiana y otres zones d'España - Benidorm, Soria, Cantabria, etc. - y Portugal (Monção, Côja o Lisboa).
Autoridá Nacional Palestina
Divisiones alministratives
L'Autoridá Nacional Palestina estrema los territorios palestinos en 16 gobernaciones, entendíos ente'l territoriu de Cixordania de 5.640 km² (ensin incluyir la parte palestina del Mar Muertu de 220 km²) y la Franxa de Gaza de 360 km².
Enllaces esternos
Gobiernu
Jorge Suárez Carbajal
Iniciu
En 1999 preséntase al concursu infantil "Veo-Veo", presentáu por Teresa Rabal. Pasa les pruebes de casting y llega a les semifinales, nel Teatru Campoamor d' Uviéu, onde toca la Muñeira de Remis, anque nun llogra pasar a la final rexonal. Nesta dómina entama a tocar pa grupos folclóricos como'l G.F. de Colunga o'l G.F. Brisas de Aguilar (Muros). Al añu siguiente dexa de dir a clases con Chus Solís y causa baxa como miembru de la Banda Gaites de Noreña. Preséntase de nuevu al "Veo-Veo" col "Busindre Reel" d'Hevia, llogrando'l primer premiu ex aequo na final rexonal xunto col grupu de ximnasia rítmica Olimpia, de Xixón.
Bandes de Gaites y grupos de baille
En marzu de 2000 apenza a recibir clases de Xuacu Amieva. Poco enantes entrara a formar parte de la Banda Gaites Rei Aurelio, que dirixía y entá dirixe Xuan Rodríguez, gaiteru de Llan de Cubel. Llegó tamién a tocar cola Banda Gaites Naranco, dirixida por Xuacu, na Feria de L'Ascensión, n'Uviéu, nel 2003. Dexa les clases en mayu de 2003 por mor de los estudios de Bachilleratu.
Asina mesmo ye Inxenieru Téunicu Topógrafu pela Universidá d'Uviéu.
Xunto col so hermanu Carlos son pareya habitual de los grupos folklóricos:
-Asociación Folklórica "Onís", del conceyu d'Onís.
-Grupo Folklórico Xagardúa, de Colunga.
-Asociación Folclórica San Felix, de Valdesoto (Siero).
-Asociación d'Etnografía y Folklore L'Esperteyu, de L'Entregu. -Brisas de Aguilar, de Muros.
Otros grupos nel so haber foron:
Rainer Maria Rilke
1919-1926
Nun periodu intensamente creativu, Rilke completó les Elexíes de Duino nel plazu d'unes selmanes, en febreru de 1922. Antes y dempués d'esa fecha trabayó en Los sonetos a Orfeo.
A partir de 1923 Rilke tuvo qu'encarar un seriu problema de salú que precisó una enllargada estancia nel sanatoriu de Schöneck y depués nel de Val-Mont. El so viaxe a París, onde moró ente xineru y agostu de 1925, foi tamién un intentu d'escapar a la enfermedá, considerando qu'un cambéu de residencia y de vezos podría se-y beneficiosu.
A pesar de la so enfermedá, escribió numberosos poemes ente los años 1923 y 1926, ente los que destaquen "Gong" y "Mausoléu", amás d'una estensa obra llírica en francés. Mientres estos años tuvo una relación cola artista Baladine (Elisabeth Dorothea Spiro), que'l so fíu aportó a colos años el conocíu pintor Balthus (Balthasar Klossowski). Namái tres la so muerte súpose que la enfermedá de Rilke yera la leucemia. El poeta morrió'l 29 d'avientu de 1926 nel sanatoriu suizu de Val-Mont, y foi soterráu'l 2 de xineru de 1927 nel campusantu de Raron (llocalidá del Valais). Él mesmu escoyó'l so epitafiu:
Jorge Suárez Carbajal
Bandes de Gaites y grupos de baille
-Aires de Asturias, de Xixón
-El Arándano, de Rengos (Cangas del Narcea)
-El Horreo, de Barcia (Valdés)
Anguaño ye miembru de la Banda Gaites Conceyu Siero, dirixía por Eugenio Otero Vega.
Concursos de gaita
Al añu siguiente (2001) remata sestu na final del Memorial Remis Ovalle. Dos años dempués llogra clasificase' n cuarta posición n' esti Memorial, lo que-y da drechu a participar nel Troféu Macallan de Gaita nel Festival Intercélticu de Lorient, finando nel tercer puestu. Al añu siguiente torna' l Remis Ovalle, competición na que s'alza col primer puestu'l 18 de xunu de 2004. Esi añu en Lorient (yá col nome de Troféu MacCrimmon) remata cuartu lo mesmo que nel 2005, puestu que iguala nel Remis Ovalle d' esi añu ya' l siguiente.
En 2006 clasifícase en segunda posición nel Troféu MacCrimmon del Festival Intercélticu de Lorient, namái superáu pol asturianu Rubén Alba y siendo'l primer clasificáu nel repertoriu bretón (repertoriu obligáu dende' l 2003). Tolos participantes del concursu (cuatro asturianos, cuatro gallegos y n'ocasiones un gaiteru bretón) tienen d'interpretar tres repertorios: asturianu, gallegu y bretón.
Jorge preséntase tamién a concursos pa pareyes de gaita y tambor col so hermanu Carlos al tambor.
Actuaciones
Faciendo clic nesti enllaz puen güeyase tolos llugares nos qu'actuó'l gaiteru asturianu.
Lourido
Col nome de Lourido podemos referinos a:
Mitsuru Nagata
Mitsuru Nagata (永田 充, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Lara Álvarez
Lara Álvarez González ye una periodista y presentadora de televisión asturiana.
Arthur Miller
Arthur Asher Miller foi un dramaturgu y guionista d'Estaos Xuníos.
Biografía
Foi fíu d'una familia d'inmigrantes xudíos polacos de clase media. El so padre, Isadore, tenía una próspera empresa testil, lo que dexó a la familia vivir en Manhattan, xunto a Central Park. Sicasí, la Gran Depresión acabó cola empresa familiar, polo que la familia tuvo que camudase a un modestu apartamentu en Brooklyn. Esti apartamentu sirviríalu darréu como modelu de la vivienda del protagonista de Death of a Salesman.
Acabáu'l bachilleratu, trabayó nun almacén de repuestos p'automóviles pa poder costearse la universidá. Estudió periodismu na Universidá de Michigan, na cual recibió'l primeru de los premios de la so vida, el Premiu Avery Hopwood, gracies a unu de los sos primeros trabayos, Honors at Dawn. En 1938, tres la so graduación, treslladóse nuevamente a Nueva York, onde se ganó la vida escribiendo guiones radiofónicos.
Casóse en trés causes. El 5 d'agostu de 1940 cola so novia del colexu, Mary Slattery, la fía católica d'un vendedor de seguros. La pareya tuvo dos fíos, Jane y Robert (un direutor, escritor y productor). El matrimoniu divorciar en 1956. Tamién tuvo casáu con Marilyn Monroe (1956-1961, divorciaos) y cola fotógrafa de prensa Inge Morath (1962-2002, añu nel que Inge muerri). Con Inge tuvo dos fíos, el segundu de los cualos nació con síndrome de Down y foi internáu en cuestión de díes nuna institución pública. Miller enxamás falaba d'esti fíu y amosaba escasu o nulu interés por él. Solo reconocer nel so testamentu, faciéndo-y herederu a partes iguales colos sos trés hermanos. La so fía Rebecca ta casada col actor Daniel Day-Lewis.
La obra y el so significáu
A los 28 años estrenó la so primer obra en Broadway, la comedia Un home con muncha suerte, que namái tuvo en cartel en cuatro representaciones. En 1947 estrena Toos yeren los mios fíos, permaneció en cartelera mientres cuasi un añu y recibió en 1948 el Premiu de la Crítica dau pol Círculu de Críticos de Teatru de Nueva York. Nesta obra denuncia'l cinismu de les empreses armamentísticas.
Yá dende los sos primeros títulos dexa entever lo que sería l'elementu fundamental de tola so obra: la crítica social, que denuncia los valores conservadores qu'empezaben a asitiase na sociedá d'Estaos Xuníos. La so consagración definitiva producir en 1949, con Death of a Salesman, na que denuncia'l calter ilusoriu del suañu americanu. En 1988, Miller declararía: «Enxamás imaxiné qu'adquiriría les proporciones que tuvo. Yera una obra lliteral sobre un vendedor, pero depués convirtióse nun mitu, non yá equí, sinón en munches otres partes del mundu». Afirmó tamién: «Trabaya unu tola vida pa mercar una casa, y cuando, a lo último la casa yá ye d'unu... nun hai quien viva n'ella», cola mesma postura alrodiu de les consecuencies del capitalismu. La obra foi gallardoniada col Premiu Pulitzer, con trés Premios Tony y de nuevu col de la Crítica de Nueva York.
Na década de 1950 foi víctima de la caza de bruxes. Acusáu de simpatíes comunistes por Elia Kazan, refugó revelar los nomes de los componentes d'un círculu lliterariu sospechosu de tener venceyos col Partíu Comunista ante la Comisión d'Actividaes Antiamericanes en 1956, acoyéndose a la proteición constitucional. A pesar de les presiones que sufrió (foi-y retiráu'l pasaporte, nun pudiendo viaxar a Bruxeles p'asistir al estrenu d'una de les sos obres), Miller nun dio nengún nome, declarando que, anque asistiera a xuntes en 1947 y robláu dellos manifiestos, nun yera comunista. En mayu de 1957 declaróse-y culpable de desacatamientu al Congresu por habese negáu a revelar nomes de supuestos comunistes. Sicasí, n'agostu de 1958, el Tribunal d'Apelación de los Estaos Xuníos anuló la sentencia, de forma que nun tuvo qu'ingresar na cárcel.
L'atmósfera d'aquel tiempu afigurar en Les bruxes de Salem (The crucible, 1953). Nesta obra sirvir d'un acontecimientu real del sieglu XVII p'atacar la caza de bruxes empobinada pol senador McCarthy de la qu'él mesmu foi víctima. Tamién na década de 1950 publicó Alcordanza de dos llunes (1955) y Panorama dende la ponte (1955), llevada con ésitu al cine y al teatru y cola que llogró'l so segundu premiu Pulitzer. El 29 de xunu de 1956 cásase con Marilyn Monroe, matrimoniu que duraría cuatro años y mediu.
En 1961 escribe'l guión de The Misfits (The Misfits; Los inadautaos, n'Arxentina), escritu pa la so muyer, Marilyn Monroe y llevada al cine por John Huston, cuntando amás con Montgomery Clift y Clark Gable como protagonistes. Esta sería la última película de Marilyn y de Gable, finaos dambos pocu dempués del rodaxe.
En 1964, Miller reflexó los cinco acoradaos años de rellación con Marilyn na revesosa Dempués de la cayida, col calter autodestructivo de la protagonista, Maggie. Otres obres sos son Incidente en Vichy (1964), El preciu (1968), el so últimu ésitu de crítica y públicu, y La creación del mundu (1972). La década de 1970 foi l'empiezu d'una etapa d'escuridá, na que foi etiquetáu d'anticuáu, moralista o sermoniador. Nun va salir del so relativu ostracismu hasta 1994, col ésitu de Cristales rotos. Mientres esta etapa d'escuridá, Miller viaxa per tol mundu, siendo aclamáu como un clásicu vivu, pero atopando nel so país cada vegada más dificultaes pa estrenar. En 1976 escribe y publica Focus (Nel puntu de mira) novela qu'en pallabres del mesmu Miller, foi escrita con cierta urxencia, dada l'atmósfera antisemita, resurdida nesos momentos. El protagonista d'esta novela ye'l Sr. Newman, a quien la vida camúdalu a partir del día que merca un par de gafes p'ameyorar la so visibilidá, gafes que-y dan l'aspeutu d'un xudíu cincuentón. Newman, quien despidió a cierta secretaria d'apellíu xudíu, por órdenes puramente cimeros, va vivir en carne propio'l frutu podre del odiu racial, practicáu por una sociedá aparentemente civilizada, políticamente correuta, pero con una fonderada cruel ya hipócrita.
Miller ye conocíu pol so intensu activismu políticu y social. Acometió contra la deshumanización de la vida estauxunidense; averar al marxismu, criticándolo más tarde; opúnxose viviegamente a la caza de bruxes de McCarthy y denunció la intervención d'Estaos Xuníos en Corea y Vietnam. Foi delegáu na convención demócrata de 1968, pero terminó nuna posición escéptica respectu de la política. Como escritor, llogró'l so mayor ésitu cola publicación en 1987 de la so autobiografía A vueltes al tiempu.
En 1998 escribió Les conexones del señor Peter y en 2000 vuelve estrenar en Broadway El descensu del monte Morgan, escrita en 1991 y pa la que tardó diez años n'atopar una producción fayadiza. Bona parte de la so obra ta accesible n'español.
Recibió'l Premiu Príncipe d'Asturies de les Lletres en 2002. Nesi mesmu añu estrena'l so nueva obra Resurrection Blues y realícense en Nueva York nuevos montaxes de The Man Who Had All the Luck y The Crucible. En 2004 estrena la so última obra Finishing the Picture y reponse After the Fall.
Seleición de fútbol de Méxicu
Col nome de seleición de fútbol de Méxicu podemos referinos a:
As Veigas
Col nome d'As Veigas podemos referinos a:
Llista d'asteroides/19801–19900
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Paray-le-Monial
Paray-le-Monial ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Preséu científicu
Un preséu científicu ye un aparatu o dispositivu que ta específicamente diseñáu, construyíu y de cutiu refináu al traviés del métodu d'ensayu y error p'ayudar a la ciencia. Específicamente, los preseos científicos sirven pa buscar, adquirir, midir, reparar y almacenar datos reproducibles y verificables. Pal so funcionamientu apliquen dalgún principiu físicu, rellación, o teunoloxía.
Los datos suministraos por un preséu científicu son, polo xeneral, conxuntos de midíes numbériques que nos dan información sobre propiedaes o fenómenos relativos a observaciones o esperimentos de diversos aspeutos de la realidá. Por ello los preseos científicos podríen clasificase en preseos de midida (como'l cronómetru), preseos d'observación (como'l microscopiu) o preseos que dexen dambes coses (como'l espectrofotómetro).
Los primeros preseos científicos surdieron nel sieglu XVII, y multiplicáronse en funciones, precisión y usos col desenvolvimientu de la ciencia nos sieglos posteriores.
Suelen terminar nos sufixos de pornoscopio (porque ven daqué), -metro (porque miden daqué) o -tron (preseos complexos modernos, como'l ciclotrón).
Carauterístiques y funciones
Los preseos científicos escuerren un aumentu constante del grau d'exactitú y precisión de les midíes que realicen, yá sían les variables independiente o dependientes, mientres observaciones empíriques o procedimientos esperimentales firmemente basaos nel métodu científicu y respetando un diseñu esperimental predefinido.
Son parte del equipamientu de llaboratoriu, pero considérense más sofisticaos y más especializaos qu'otros preseos de midida como balances, cintes métriques, cronómetros, termómetros o inclusive xenerador d'enerxía xeneradores d'enerxía o de forma d'onda. Tán cada vez más basaos na integración d'equipos p'ameyorar y simplificar el control, ameyorar y ampliar les funciones instrumentales, les condiciones, los axustes de parámetros y datos de muestreo, la recueya, el resolución, l'analís (mientres y dempués del procesu), l'almacenamientu y la recuperación de tales datos.
Los preseos individuales tamién pueden tar coneutaos nuna rede d'área llocal (LAN) ya inclusive tar integraos como parte d'un sistema de xestión de la información de llaboratoriu (LIMS). Amás pueden tener acceso vía Internet a bases de datos de propiedaes físiques, pa comparar los resultaos llograes y realizar un analís avanzáu de los resultaos, inclusive dexando l'espardimientu y compartición de los datos llograos.
Dellos preseos científicos pueden ser bastante grandes de tamañu, como los grandes colisionadores de partícules que les sos circunferencies miden decenes de quilómetros o les antenes de radiotelescopiu y los conxuntos d'antenes utilizaos en astrofísica. Como ye d'esperar, nel estremu opuestu tamién esisten preseos científicos y d'investigación de pequeñu tamañu, una gran parte d'ellos nel campu de la medicina, especialmente nel área del diagnósticu y la proyeición d'imaxe non invasiva. Tán investigándose dispositivos nanométricos pa interactuar col nuesu cuerpu a nivel microscópicu.
Esisten preseos científicos en toles árees y escenarios de la ciencia. Pueden atopase en cualquier llaboratoriu del mundu, inclusive a bordu de cohetes, satélites artificiales o vehículos d'esploración planetaria controlaos a gran distancia per radio.
Sieglu XXX
SIEGLU XXX
Los primeros preseos científicos fueron diseñaos p'ameyorar les observaciones y en ciertu mou resulten herederos del métodu científicu. Los binóculos de Galileo (1609) siguíos de la invención del telescopiu pueden considerase ente los primeros artefautos específicamente diseñaos p'ameyorar la producción científica de la dómina. A estos siguiéron-yos la brúxula y otros preseos de topografía y xeografía, siempres dientro del sieglu XVII. Tamién pertenecen a esi sieglu'l barómetru, el metro, la balanza hidrostática y el termómetru.
Sieglu XVIII
A empiezos de sieglu considérase qu'esisten tres clases de preseos: Filosóficos: que dexaben demostraciones sobre filosofía natural: bomba neumática, aparatu electrostático, máquina llétrica, etc.
Esti sieglu vería una gran diversificación, meyora y aumentu del catálogu disponible de presea d'observación y midida, especialmente n'Inglaterra.
Sieglu XIX
Los preseos fáense cada vez más precisos y sofisticaos. Dexen de ser una mera estensión de los sentíos pa convertise na interfaz necesaria pa llograr los datos necesarios que nun son accesibles direutamente.
La producción de preseos científicos mover a Francia (París) y Suiza (Xinebra).
Llista de preseos científicos
Pa cada unu de los preseos que figuren de siguío indícase l'área científica en que s'emplega y la magnitú que miden.
Diseñadores de preseos científicos
Dellos diseñadores importantes de preseos científicos son:
Museos de preseos científicos
En munchos museos dedicaos a la historia de la ciencia ye posible ver la evolución de los preseos científicos. Por casu:
Kunimitsu Sekiguchi
Kunimitsu Sekiguchi (関口 訓充; ) ye un futbolista xaponés.
Euphaedra (Euphaedrana) campaspe
Euphaedra (Euphaedrana) campaspe, ye una especie de Lepidoptera, de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Euphaedrana).
Llocalización
Esta especie y les subespecies de Lepidoptera, alcuéntrase distribuyida en Gabón y Camerún (África).
Lanzuela
Lanzuela ye un conceyu y población d'España en Campu Romanu, perteneciente a la contorna del Jiloca, al noroeste de la provincia de Teruel, Comunidá Autónoma d'Aragón, a 101 km de Teruel. Tien un área de 14,20 km², con una población de 29 habitantes (INE 2008) y una densidá de 2,04 hab/km². El códigu postal ye 44491.
Nick Lashaway
Nicholas Lashaway (nacíu'l 24 de marzu 1988, Washington DC - 8 may 2016), meyor conocíu como Nick Lashaway,ye un actor d'Estaos Xuníos, dar a conocer pol so papel en The 40-Year-Old Virgin. Debutó a los seis años nel papel del mozu Fox Mulder en "Expendiente X". A esta serie siguiéronlu otres como "Non coles mios fíes" y "Diariu adolescente".
En 2007 trabayó na película independiente American Fork y foi parte del repartu coral de la comedia adolescente Bag Boy.
Kaori Ito
Biografía
Ito nació en Tokiu en 1979, fía d'un escultor y una diseñadora de xoyes. Con ocho años empezó a estudiar danza clásica, so la direición del coreógrafu xaponés Syuntoku Takagi, y siguió con esta formación hasta los dieciséis años. Dos años dempués foi reconocida pol críticu Ryouiti Enomoto como Meyor Baillarina y Coreógrafa Nueva, pola so interpretación como solista nel ST Spot na ciudá xaponesa de Yokohama.
Nel añu 2000 matricular nel Purchase College de la Universidá Estatal de Nueva York. Volvió a Xapón, onde se graduó en Socioloxía, y en 2002 recibió'l premiu de la Fundación de la Ciudá de Yokohama pola so coreografía Yokohama Dance Collection, antes de volver nuevamente a los Estaos Xuníos, onde tuvo viviendo dalgún tiempu hasta que s'instaló en París en 2003.
A partir del so alcuentru con Philippe Decouflé nel espectáculu Iris, que tuvo de xira mientres dos años y nel que Ito representa'l papel principal, multiplicáronse la so collaboraciones n'Europa colos nomes más relevantes del mundu de la danza. En 2006, s'unión a la compañía 'Ballet Preljocaj' de Angelin Preljocaj na ciudá francesa Aix-en-Provence, cola que tuvo mientres cuatro temporaes. Dempués trabayó en delles ocasiones con James Thierrée, en 2010 integrar na compañía de danza contemporánea 'Les Ballets C de la B' de Alain Platel, y en 2012 Aurélien Bory creó pa ella un papel solista na obra titulada Plexus.
Paralelamente, Ito creó en 2008 el so primer espectáculu, tituláu Noctiluque, nel Théâtre de Vidy na ciudá de Lausana, y siguió con esi trabayu de coreógrafa desenvolviendo un espectáculu añal. En 2015, formó parte del equipu que desenvolvió la película d'Alejandro Jodorowsky, La poesía ensin fin.
Westworld
Westworld ye una película d'Estaos Xuníos de ciencia ficción escrita y empobinada en 1973 por Michael Crichton, y protagonizada por Yul Brynner, Richard Benjamin y James Brolin.
Argumentu
La película asitiar nun momentu imprecisu del futuru, nun parque d'atraiciones d'alta teunoloxía llamáu "Delos", nel que los visitantes pueden interactuar con robots humanoides en distintos ambientes (l'Oeste, la Edá Media o l'Antigua Roma). Los robots son tan perfectos que son práuticamente indistinguibles de los humanos, salvu por un pequeñu fallu nes sos manes, y tán programaos pa responder positivamente a cualquier pidimientu humanu, incluyíes les proposiciones sexuales.
Dos amigos, Peter Martin (Richard Benjamin) y John Blane (James Brolin), visiten el parque, en concretu Westworld, onde una de les principales atraiciones ye'l Pistoleru (Yul Brynner), un robot programáu pa participar en duelos con pistoles, y perdelos siempres que s'enfrente a humanos. Adulces, los téunicos del parque empiecen a afayar problemes colos androides. Primero, los robots del "Mundu medieval" empiecen a sufrir fallos de sistema inesplicables; dempués, una culiebra de cascabel artificial ataca a Blane; una sirviente femenina, en contra de la so programación, refuga'l pidimientu de sexu d'un veceru humanu... Los fallos multiplíquense, hasta qu'un robot llamáu "Caballero Negru" matu a un visitante nun duelu d'espaes nel "Mundu medieval". Los encargaos del parque deciden entós cortar el suministru llétricu, pero como resultancia queden atrapaos na sala de control, mientres los robots riolen a los sos deleres pol parque.
Filmación
La película foi filmada utilizando'l formatu anamórfico, desenvueltu mientres los años 1940, pero que nun se fixo popular hasta los años 1960. El formatu anamórfico emplega una lente pa filmar una imaxe más ancha que la que se llogra por aciu otres téuniques cinematográfiques. Con éses la rellación d'aspeutu de la imaxe ye mayor, y al proyeutase ufierta al espectador una visión más amplia y más natural de la escena.
Gráficos per ordenador
Westworld foi la primer película n'incorporar Imaxe xenerada por ordenador imáxenes xeneraes por ordenador en dos dimensiones, mientres les escenes en que l'acción amosar dende'l punto de vista del Pistoleru. Information International, Inc., más conocida como "Triple-I", foi la empresa encargada de crear estes imáxenes dixitales.
Música
La música de la última parte de la película (la persecución del Pistoleru a Martin) foi escrita por Fred Karlin.
Paris-l'Hôpital
Paris-l'Hôpital ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Arroxo (Bres)
Arroxo ye una aldea de la parroquia de Bres nel conceyu asturianu de Taramundi.
Alcuéntrase a 5 km de Taramundi, la capital del conceyu, a un altor mediu de 385 msnm y tien una población de.
Far Cry 3
Desenvuelvo
El xuegu foi desenvueltu y producíu por Ubisoft, al igual que Far Cry 2, a diferencia del primeru el cual foi desenvueltu por Crytek, quién desenvolvió tamién la famosa serie Crysis.
El primer tráiler oficial foi amosáu na conferencia de la E3 2011 el 6 de xunu de 2011. Tamién se confirmó que'l motor gráficu qu'usa ye'l Dunia Engine 2, el mesmu usáu en Far Cry 2 pero con avanzada teunoloxía d'animación d'agua pa dar una esperiencia más fonda.
Xugabilidá
El 6 de xunu de 2011, na so conferencia'l E3 amosó un videu demostrativu de Far Cry 3. La demostración na E3 tamién reveló una mecánica basada nel sigilo según un posible sistema de progresu por niveles basáu na esperiencia. El xugador va tener l'habilidá de realizar "execuciones" por aciu ataques cuerpo a cuerpu, yá seya dende l'aire o agacháu. El direutor narrativu de Far Cry 3, Jason Vandenberghe, declaró que'l mapa na manera historia va ser 10 vegaes más grande que les anteriores entregues, lo que dexa claro que sigue siendo un Sandbox de mundu abiertu nel que'l xugador escueye cuándo y cómo completar les sos misiones.
Receición
Far Cry 3 foi aclamáu universalmente. Sitios como GameRankings y Metacritic calificaron la versión de PS3 con 89.18% y 90/100 respeutivamente, la versión de Xbox 360 con 89.14% y 90/100  y la versión de PC con 88.12% y 88/100.
El xuegu foi bien emponderáu por Eurogamer, onde llogró una calificación 10/10, declarando que «Far Cry 3 representa toles coses bones alrodiu de los xuegos de mundu abiertu». Edge tamién emponderó'l xuegu, llamándolo «xavaz, reactivu ya impredicible» y dio-y una calificación 8/10. G4TV dio-y al xuegu una calificación de 5/5, allabando'l mundu abiertu del xuegu, les misiones principales llargues y satisfactories, l'escelente manexu de les armes, cola posibilidá de personalizales y una hestoria convincente.
El xuegu foi nomáu a dellos importantes na industria, incluyendo'l premiu BAFTA al meyor xuegu, que perdió con Dishonored en 2013. Ensin embargó ganó'l BAFTA como meyor xuegu d'aición.
Seleición de fútbol de Cuba
Col nome de seleición de fútbol de Cuba podemos referinos a:
Partíu del Pueblu Palestín
El Partíu del Pueblu Palestín, tamién conocíu como "Partíu Popular Palestín" (ár:'Jizb al-Cha'b al-Filastini'; حزب الشعب الفلسطيني) ye un grupu políticu na Autoridá Nacional Palestina lo que ye una parte de l'alianza 'al-Badíl' ("l'alternativa") xunto cola FDLP y la Unión Palestina Democrática o 'Fida'. El partíu foi fundáu en 1982 como'l "Partíu Comunista Palestín".
Historia
Barghouti yera un activista nel Partíu Comunista Xordanu (PCJ) dende la so formación nos años 1950, y tan nos obreros palestinos mientres el periodu del reinu xordanu en Cixordania y entós la ocupación israelina aquel. Barghouti, l'editor de 'al-Yamajir' (les mases) nes 1950s, y un xefe de la Unión Xeneral d'Alumnos Palestinos (UGAP; GUPS nel so acrónimu más reconocíu n'inglés), yera encarceláu en Xordania ente 1957 y 1965 poles sos opiniones contra'l Rei Hussein I, y dende 1967 yera'l primera líder palestín que refugó'l derechu del reinu xordanu representar los palestinos.
Barghouti, él que devolvió en 1974 a Cixordania mientres la política de dexar el reecuentro de families estremaes dende'l mandu israelín, decidía en 1982 reformar el PCP por representar los obreros árabes en Cixordania y la Franxa de Gaza, na qu'hasta ellos tiempos tuvo un grupu más pequeñu comunista. Pos, el partíu yera unu de los primeres nel mundu árabe que reformaba les sos posiciones d'un movimento comunista del tipu soviéticu a unu más similar los n'estaos del oeste Europa, ye dicir por esistir nun estáu democráticu. Cuando en 1991 falló'l XRSS el PCP camudó'l so nome a la contemporaria. El PCP en 1987 xunir cola OLP pa sofitar na Primer Intifada, Barghouti participaba na delegación de la OLP n'Axustar de Madrid en 1991, y n'Oslu en 1993.