cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marisela de Montecristo
Miss Universu 2015
En 2015, de Montecristo anunció'l so deséu competir en Nuesa Guapura El Salvador pola oportunidá de representar al país centroamericanu nel certame Miss Universu. Sicasí, tres los polémicos comentarios del entós propietariu de la Organización Miss Universu Donald Trump con al respective de los inmigrantes mexicanos y a demás comunidá llatina mientres la so postulación como candidatu a la presidencia de los Estaos Xuníos, afirmó en xunu d'esi añu que nun participaría na competición como "forma de protesta" y "solidaridá col so pares mexicanes".
L'Escampleru
L'Escampleru ye un llugar de la parroquia del mesmu nome, nel conceyu asturianu de Les Regueres.
Alcuéntrase a 4 km de la capital del conceyu, a una altura de 224 m sobre'l nivel del mar. Tien una población de
Provincia Tresduriana
La Provincia Tresduriana foi una división territorial efímera, posiblemente una provincia romana, que salió a la lluz a partir de la publicación d'un testu topáu n'El Bierzu (el Bronce de Bembibre o tamién llamáu edictu del Bierzo). El so nome alude a más allá del Douru, y parte de les sos llendes son especulables. Debió de constituyise tempranamente na organización romana de la península ibérica, probablemente nel añu 22 e. C. (dómina d'Augustu), pa fundise pocos años dempués cola Tarraconensis o primero cola Lusitania y depués cola Tarraconensis. Si esto foi asina, debió de ser una provincia bien militarizada y ausente de capital fixa. Tal pensamientu ye facederu por cuenta de la estensión temporal de les guerres cántabres y al movimientu de tropes que tuvo llugar inmendiatamente dempués. Tou ello debió d'obligar a crear gobiernos transitorios.
Llista d'asteroides/10801–10900
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Grenay (Pas-de-Calais)
Grenay ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Provincia Tresduriana
Hipótesis a: Distritu
Otra hipótesis plausible ye que l'epítetu provincia fora una llicencia idiomática pa definir distritos nel norte d'España, anteriores al términu de les guerres cántabres, que depués formaron parte indivisible de la Tarraconensis o s'alministraron d'otra manera al baxar el númberu de lexones afincaes na rexón. Anque munchu autores son parte d'esta opinión, el fechu ye que la Transduriana Provincia sobrevive n'alministraciones militares posteriores, argumentu utilizáu pa rebatir la opinión de que nunca foi una verdadera provincia nel sentíu más ampliu de la pallabra.
Hipótesis b: Provincia
Dellos defensores de la teoría provincial piensen que nel añu 21 e. C. les tierres apocayá conquistaes mientres les guerres cántabres (dende'l ríu Duero hasta'l mar Cantábricu) unificar nuna provincia Transduriana sol mandu militar de Lucio Sestio Quirinal Albiniano. Tal provincia debió de sumir cola nueva llegada d'Augustu a estes tierres, ente los años 15 y 13 e.C., ensin que fueren tocaos les sos llendes por Agripa nel 19 e. C. Esta cronoloxía nun entra en conflictu col edictu topáu n'El Bierzo, el Orbis Pictus del Templu de Vipsana Pola nin los principales autores clásicos, pos nel primer casu la provincia entá se toparía constituyida y nel restu yá non.
Grenay (Pas-de-Calais)
Tien una población de y una superficie de  km².
George Tobias
George Tobias foi un actor d'Estaos Xuníos bien recordáu pol so papel de Abner Kravitz na serie de televisión Abruxada.
Biografía
Yera xudíu, de familia en Nueva York, empezó la so carrera nel Pasadena Playhouse en Pasadena, California. Depués pasó dellos años en grupos de teatro enantes de pasar a Broadway y, eventualmente, a Hollywood.
En 1939, Tobias robló con Warner Brothers, onde interpretó dellos papeles, munches vegaes xunto con James Cagney, en películes tales como Yanqui Dandy (1942), según con Gary Cooper en Sergeant York (1941) y con James Stewart en Música y llárimes (1954). Tobias dempués algamó fama na década de 1960, faciendo de Abner Kravitz na sitcom de televisión Bewitched.
Vida Amorosa
George Tobias nunca se casó y retiróse en 1977 dempués de ser convidáu na secuela de Abruxada, Tabitha, onde fixo'l mesmu papel qu'escontra xunto a Elizabeth Montgomery.
Muerte
El 27 de febreru de 1980, Tobias morrió de cáncer de vexiga a la edá de 78 años en Los Angeles, California.
Trivia
El coche aciagu que contenía'l so cuerpu foi robáu nel camín a la morgue. El conductor baxar pa falar con daquién, y los vándalos robaron el coche. Dempués de conducir una milla, diéronse cuenta de que'l cuerpu de Tobias taba nel asientu traseru del coche y fuxeron. Ta soterráu en Mount Carmel Cementery, Glendale, Queens County, Nueva York.
Négritude
La negritud (en francés Négritude) correspuende al movimientu políticu, ideolóxicu y lliterariu caribeñu desenvueltu mientres la primer metá del sieglu XX; nél axuntaron escritores ya intelectuales col fin de llevantar "un proyeutu qu'intentó definir una identidá cultural y social d'orixe africanu-francés pal Caribe, recoyendo la tradición negra y, simultáneamente, apoderándose de los llinguaxes estéticos de la vanguardia pa manifestase", buscando d'esa manera la reconocencia de la identidá del home negru frente a les polítiques metropolitanes d'asimilación cultural, mesmes del sistema colonial al qu'esti autores atopábense subordinaos
El términu negritud surde primeramente como respuesta a una serie de problemes que tendrán d'encarar los estudiantes negros pertenecientes a la élite de les colonies francesa, quien al momentu d'aportar a la Metrópolis franca pa siguir colos sos estudios vense engarraos a una realidá que los discrimina y señala como suxetos desclasados y primíos tantu pol sistema colonial francés como pola sociedá racista de la dómina; d'esta miente va surdir la publicación de diverses revistes ente les que destaca L’étudiant noir (L'estudiante negru), boletín que circuló pol tiempu entendíu ente 1934 y 1936 y que los sos fundadores Aimé Césaire, el senegalés Léopold Sédar Senghor y el guayanés Léon-Gontran Dames van utilizar como nucleu del movimientu cultural, políticu ya ideolóxicu.
Per otru llau, la negritud ye un movimientu d'esaltación de los valores culturales de los pueblos negros. Ye la base ideolóxica que va impulsar el movimientu independentista n'África.
La nacencia d'esti conceutu y el de la revista Présence Africaine (1947) de manera simultánea en Dakar y París va tener un efeutu esplosivu. Axunta a mozos intelectuales negros de toes partes del mundu y consigue qu'a él se xunan intelectuales franceses como Jean Paul Sartre, quien va definir la negritud como la negación de la negación del home negru.
Según Senghor, la negritud ye el conxuntu de valores culturales d'África negra. Pa Césaire, ''esta pallabra designa en primer llugar el refugu. Refugo ante l'asimilación cultural; refugu d'una determinada imaxe del negru sele, incapaz de construyir una civilización. Lo cultural ta percima de lo político.''
"La Negritud tuvo'l so periodu de gloria hasta 1960, cuando surdió contra ella un movimientu de reaición, considerándola anacrónica y inoperante na so aguada senghoriana, demasiáu teórica y exageradamente idealista". D'esta miente, dellos escritores negros o criollos criticaron el conceutu al considerar que yera demasiáu simplificador: ''El tigre nun declara'l so tigritud. Salta sobre'l so presa y taramiar'' (Wole Soyinka). El mesmu Césaire estremar del términu al consideralo casi racista. Trátase d'un conceutu que s'ellaboró nun momentu nel que les élites intelectuales indíxenes de raza negra, tantu antillanes como africanes, atopar na metrópolis. Teníen unos puntos de mancomún abondo difusos (color de piel, idioma colonizador) y sobre los que nun resultaba senciellu establecer venceyos. Ello ye que dellos autores cunten que rellaciones d'amistá personal fueron lo que más contribuyó a forxar unes identidaes comunes.
Día Mundial del Patrimoniu Audiovisual
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes cada añu'l 27 d'ochobre celebra'l Día Mundial del Patrimoniu Audiovisual.
Celebración
En 2005 la Conferencia Xeneral de la Unesco, na so 33ª xunta, aprobó la Resolución 33 C/53 pola que se proclamó'l 27 d'ochobre de cada añu Día Mundial del Patrimoniu Audiovisual pa conmemorar l'aprobación na so 21ª xunta (1980), de la Encamientu sobre la Salvaguardia y el Caltenimientu de les Imáxenes en Movimientu.
Enllaces esternos
d'un Día Mundial del Patrimoniu Audiovisual] (1º de setiembre de 2006)
Quesu de Bota o de Vexiga
miniaturadeimagen|276x276px|Allugamientu del conceyu de Quiros n'Asturies El quesu de Bota o de Vexiga ye un quesu ellaboráu na Comunidá Autónoma del Principáu d'Asturies (España).
Ellaboración
Para la so ellaboración utiliza una bota, de piel del corderu o cabra, enllenándose ésta de lleche de vaca. Tien de dexase lleldar colgada al calor de la lleña hasta que tea dura y el so conteníu menguara más de la metá. Ye entós, tres unos trés meses, cuando se saca'l quesu a diversos recipientes llistu para tomar. El quesu de bota suel ellaborase mientres l'iviernu, cuando les vaques nun salen a pastiar, y para faelo úsense les primeres lleches de les vaques recién paríes, que son les más fuertes.
Característiques
La pasta ye cremoso, escelente para untar. Ye de color blanco-amarellentáo, tien golor bien particular, y un sabor bien fuerte, amargosu y picante, polo que s'encamienta tomalo en pequeñes cantidaes y con pan.
Zona d'ellaboración
Esti quesu ye típicu del conceyu asturianu de Quirós, anque práuticamente yá nin esiste pos los vecinos que conocen el so procesu d'ellaboración arralecen y, amás, la so producción ye casera yá que por que se comercialice primero hai que topar un métodu más modernu que cunte con rexistru sanitariu.
Trachyuropoda hirschmanni
Trachyuropoda hirschmanni ye una especie d'arácnidu del orde Mesostigmata de la familia Trachyuropodidae.
Distribución xeográfica
Atopar nos territorios qu'antes se llamaben Checoslovaquia.
Luarca Club de Fútbol
El Luarca Club de Fútbol ye un club de fútbol de la villa de Ḷḷuarca nel Principáu d'Asturies, España. Xuega na.
Historia
El club foi fundau nel añu 1912 por un grupu de xovenes aficionaos al fútbol que non disponíen d'un club federau na viḷḷa polo que decidieron federar unu y nomalu Ḷḷuarca CF. Los colores de l'equipu tamién foron escoyíos por ellos anque nun se tienen datos de porque escoyieron esos colores. Nel añu 2012 celebrose'l centenariu del club.
Estadiu
El club disputa los sos partíos como llocal nel Estadiu La Veigona con capacidá pa 1.500 espectadores y ye d'herba natural.
Grévillers
Grévillers ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Shchólkovo
Historia
Shchólkovo yera una posesión del Monesteriu de la Trinidá y San Sergio dende la década de 1520. A partir del sieglu XVIII, el pueblu tresformar nun importante centru d'artesanáusobremanera pal texíu de la seda. Les primeres fábriques lleguen a la llocalidá nel sieglu XIX. Una d'elles foi creada pol industrial Luis Rabeneck, d'Elberfeld, en Prusia. Esiste entá sol nome de Shchólkovski jlopchatobumaji kombinat imeni M. I. Kalinina (Щёлковский хлопчатобумажный комбинат имени М. И. Калинина). La ciudá ye creada en 1925, de la fusión del vieyu pueblu de Shchiólkovo y dellos pueblos del alredor.
Economía y tresporte
Les principales empreses son del sector de la industria testil (Slavir: texíos d'algodón, vistíos), de la química y de la construcción mecánica.
La ciudá ta coneutada per ferrocarril a la estación Yaroslavsky de Moscú.
La Ciudá de les Estrelles, centru d'entrenamientu de los cosmonautes qu'entiende un aeródromu, topar na ciudá dende 1960.
Grigny (Pas-de-Calais)
Grigny ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Batrachostomus affinis
El podargo de Blyth (Batrachostomus affinis) ye una especie d'ave perteneciente a la familia Podargidae. Alcuéntrase en Brunéi, Camboya, Indonesia, Laos, Malasia, Myanmar, Filipines, Tailandia, y Vietnam. El so hábitat natural son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales.
Stephen Tobolowsky
Stephen Harold Tobolowsky ye un actor d'Estaos Xuníos de cine, televisión y teatru.
Titular na Universidá Metodista del Sur y llogró un master n'actuación pola Universidá d'Illinois. N'acabando los sos estudios treslladóse a Los Angeles, onde empezó a trabayar tantu en televisión como en cine nos años 1980.
Discutiniu en redol a la llinia d'alta tensión Sama-Velilla
thumb|250px|Torre d'alta tensión La discutiniu en redol a la llinia d'alta tensión Sama-Velilla fai referencia a la oposición que surdió nes provincies españoles d'Asturies, Lleón y Palencia en contra del proyeutu de Rede Llétrica d'España de construyir una llinia d'alta tensión ente los conceyos de Llangréu (Asturies) y Velilla del Ríu Carrión (Palencia) travesando la Cordal Cantábricu.
Dichu proyeutu, en desenvolvimientu dende diba dos décades, plantegaba un doble circuitu de 400 kV que coneutaría les centrales térmiques de Lada y Velilla, escurriendo mientres cuasi 124 quilómetros por un total de 19 conceyos. La razón de la llinia venía dada pola necesidá de sacupar los escedentes enerxéticos fora d'Asturies, pos a los entós esistentes xuniríense diversos proyeutos de xeneración entamaos pa los siguientes años, y los dos llinies esistentes resultaben insuficientes.
Sicasí, dende la so publicación y esposición pública en 2007, la oposición al mesmu nun dexó de crecer y afectó tantu a movimientos ciudadanos, corporaciones municipales, grupos ecoloxistes y partíos políticos. Asina, la totalidá de conceyos que traviesa la llinia, les Cortes de Castiella y Lleón, la Diputación de Lleón y PP ya IX d'Asturies amosaron el so refugu a la mesma. Nel llau opuestu taba'l gobierno asturianu, que xunto col Ministeriu d'Industria y REE, defendieron la construcción del tendíu llétricu.
Ente les aiciones llevaes a cabu polos opositores tuvieron llugar delles manifestaciones, tantu n'Asturies como en Lleón, la comparecencia ante la Comisión Europea y la presentación de 27.000 allegamientos al proyeutu, qu'una vegada refugaes por REE, dieron pasu al entamu del procesu xudicial, que yá consiguió anular el proyeutu en 2003. Tres años d'oposición y polémica, el 10 de payares de 2017 anuncióse'l zarru de les centrales térmiques de Sama y Velilla del Ríu Carrión polo que'l proyeutu, que xuniría dambes, perdía la so razón de ser.
El proyeutu
thumb|El [[Parque Natural de Redes foi la primer zona afeutada pola instalación de les torres d'alta tensión a principios de sieglu]] A principios de los años ochenta oyéronse les primeres voces que falaben de la necesidá de sacupar enerxía d'Asturies. Esa idea tomó forma en 1999, cuando la Direición Xeneral de la Enerxía aprobaba'l proyeutu, empezando les obres en 2000 pela zona na que s'estiende'l Parque Natural de Redes, pero'l 29 d'ochobre de 2003 el Tribunal Cimeru de Xusticia decretaba l'anulación del mesmu dempués de meses de llucha na parte lleonesa, dempués de lo que REE viose obligada a buscar alternatives. En 2004 los gobiernos d'Asturies y Castiella y Lleón alcordaben un nuevu proyeutu d'execución, y al añu siguiente'l Ministeriu d'Industria autorizó a REE la instalación de la llinia. Esta, d'una tensión de 800 KV, xuniría la central térmica de Velilla, en Palencia, y la central térmica de Lada, n'Asturies.
La llinia, presupuestada en 40 millones d'euros, tendría una estensión de 123,802 km (de los que 32,397 escurriríen per Asturies, 87,756 per Lleón y otros 3,649 per Palencia) y afectaba a 19 conceyos:
thumb|Mapa colos distintos trazaos propuestos pal percorríu de la llinia La razón de tal proyeutu yera la necesidá de cuntar con otra llinia llétrica que dexara sacupar los escedentes enerxéticos fuera del Principáu yá que, amás de la xeneración esistente entós, taba previstu invertir 3.000 millones d'euros en nuevos planes enerxéticos colos que se desenvolvería una planta regasificadora y un ciclu combináu nel puertu d'El Musel, cuatro ciclo combinaos más, una planta de carbón en Aboño y más de venti parques eólicos. Tou ello daría emplegu a 12.000 trabayadores que depués se traduciría na creación de mil puestos de trabayu direutos. Pa la evacuación de dichos escedentes, el Principáu cuntaba con dos llinies de tresporte, Soto-La Robla y Lada-La Robla, de 400 KV caúna, pero que REE consideraba insuficientes una y bones, amás de la alta concentración de xeneración llétrica, dambes travesaben altu monte y soportaben unes condiciones climátiques adverses y en casu d'incidente'l Principáu podría quedar aislláu y alzaría el riesgu d'apagón al restu del sistema llétricu. La mesma postura defendía HC Energía, qu'alvertía que futures inversiones enerxétiques tendríen que desenvolvese fora d'Asturies, yá que esta nun tener abonda capacidá pa sacupar los escedentes. thumb|Vista parcial de [[Velilla del Ríu Carrión, una de les llocalidaes que xuniría la llinia llétrica]] Con esi oxetivu d'evacuación, a la Sama-Velilla xuniríase la llinia Soto-Penagos, dambos proyeutos bloquiaos mientres dos décades pero imprescindibles pa REE yá que el papel d'Asturies nel sistema enerxéticu dependía de los dos llinies. Les sos previsiones yeren que Soto-Penagos tuviera en serviciu a finales de 2009 y Sama-Velilla a finales de 2011. Según los sos responsables, la Sama-Velilla yera importante tantu p'Asturies y Castiella y Lleón como pal conxuntu del país, teniendo dientro del Plan Enerxéticu 2008-2016 una prioridá alta pos dexaría garantizar el suministru y aumentar la capacidá de tresporte ente los dos comunidaes. Amás, reforzaríase la rede llétrica del norte peninsular y consiguiríase un mayor aforru enerxético gracies a l'amenorgamientu de perdes de tresportes.
En setiembre de 2007, REE apurrió l'anteproyectu y l'estudiu d'impautu ambiental de la llinia a la Delegación del Gobiernu nel Principáu y nel mes d'ochobre foi presentáu en Lleón, dempués de lo que abrióse un periodu d'información pública por que los afeutaos pudieren presentar los posibles allegamientos. Según la empresa, el trazáu propuestu yera'l de menor impautu ambiental una y bones evitaba espacios naturales como Redes o Picos d'Europa, anque reconocíen que topeta de cutio con espacios d'interés.
Polémica
thumb|Manifestación en [[Ayer el 10 de payares de 2007]] thumb|El [[Faedo de Ciñera ye unu de los llugares amenaciaos pela llinia]] Anque la oposición al proyeutu empezó con anterioridá, foi dende 2007, en conociéndose el nuevu trazáu previstu por REE, cuando'l movimientu adquirió una mayor repercusión:
N'Asturies, el conceyu d'Ayer manifestaba yá en setiembre de 2007 la so intención de presentar allegamientos al Estudiu d'Impautu Ambiental presentáu por REE yá que, ensin entrar a aldericar la necesidá de la so construcción, argumentaba'l dañu ambiental que xeneraría, ente que la opinión de la xente variaba, yá que magar para unos yera una meyora necesaria nes infraestructures llétriques del Principáu, otros considerar una agresión al mediu ambiente y la salú.
A principios d'ochobre, tres la publicación nel BOE del anunciu d'apertura del periodu d'información pública de la declaración d'impautu ambiental, distintos grupos ecoloxistes, asociaciones y plataformes ciudadanes dexaben clara la so intención de presentar allegamientos al proyeutu, y yá a finales del mesmu mes alredor d'una decena de conceyos afeutaos pol tendíu llétricu presentaron na Subdelegación del Gobiernu en Lleón los primeros allegamientos recoyíos na zona. Tamién n'ochobre, y convocaos pola plataforma Alto Bernesga, unes 2000 persones manifestar en Ciñera contra'l proyeutu de REE.
El 3 de payares tuvo llugar otra manifestación en Ponte Almuhey a la qu'allegaron unes 2000 persones incluyendo representantes de distintes asociaciones lleoneses y vecinos procedentes d'Asturies y Palencia. El 10 de payares tuvo llugar n'Ayer una manifestación na que participaron unes 5000 persones tantu d'Asturies como de Lleón, y el 22 de payares una delegación de la oposición a la Sama-Velilla compareció ante la Comisión Europea. Dos díes depués, el 24 de payares, celebróse una manifestación na capital lleonesa a la qu'allegaron ente 3500 y 10.000 persones, según les fontes, pertenecientes a más de 300 asociaciones. La marcha concluyó a les puertes de la delegación de la Xunta onde se llevó a cabu una sentada de protesta antes de la llectura del manifiestu a cargu del escritor Jesús Díaz.
A principios de 2008 cumplióse'l plazu d'allegamientos al proyeutu siendo un total de 25.000. En febreru, la plataforma ciudadana contra la llinia xunir a distintos coleutivos de Valladolid, Lleón, Cantabria, Valencia y Cataluña afeutaos tamién por infraestructures llétriques, coles mires de coordinar el so llabor frente a distintes llinies d'alta tensión. Toes ellos pidieron una revisión de los trazaos previstos porque provocaríen daños tantu a la salú como al mediu ambiente, ente que la Diputación de Lleón aprobaba unánimemente'l refugu al trazáu del tendíu llétricu argumentando'l dañu medioambiental que sufriría la zona que travesaba y ufiertaba asesoramientu xurídicu a la de lluchar pela vía xudicial contra'l proyeutu.
A principios de marzu hubo nueves movilizaciones y asina distintos coleutivos manifestáronse frente a la sede de la Presidencia del Principáu d'Asturies en contra de los proyeutos d'alta tensión y en Lleón formó una cadena humana que'l so oxetivu yera faer visible la so oposición a la llinia llétrica. A finales del mesmu mes, REE refugaba los primeros allegamientos al proyeutu, en concretu les unviaes pol conceyu de Villamanín.
El 1 de xunu de 2008 distintes plataformes y asociaciones manifestar en Cistierna como respuesta a l'aprobación del Plan Llétricu 2008-2016, que favorecería la construcción del tendíu llétricu, y en xunetu tuvo llugar n'Uviéu un alcuentru ente los presidentes d'Asturies y Castiella y Lleón, Vicente Álvarez Areces y Juan Vicente Herrera, nel qu'amosaron el so sofitu a la llinia llétrica, y mientres el primeru aseguraba que la Sama-Velilla yera irreversible, el segundu yera partidariu d'algamar un alcuerdu ente Gobiernu y REE.
En mayu los distintos coleutivos contrarios a la llinia ciscaben esplicaciones al Gobiernu central una y bones el periodu de respuesta a los allegamientos concluyera y entá nun tuviera llugar nengún tipu d'esplicación per parte del Executivu. Pela so parte, el presidente de REE, Luis Atienza, declaraba que los allegamientos fueren yá unviaes a los ministerios y taben a la espera de que s'aprobara la declaración d'impautu ambiental pa poder empecipiar los trabayos y cumplir col plazu fitu de 2011.
N'agostu les distintes asociaciones opuestes al proyeutu, tantu d'Asturies como de Lleón, xunir nun únicu movimientu coles mires de faer más operativa la oposición; al actu, nel que se lleó un comunicáu de Juan José Badiola, allegaron personalidaes contraries a la llinia como Ánxeles Casu, Julio Llamazares o Julio Lago.
El 6 d'ochobre de 2009 les Cortes de Castiella y Lleón amosaben por unanimidá la so oposición al proyeutu tres una proposición fecha pol Grupu Mistu, dexando práuticamente la última pallabra sobre la tema al Gobiernu central, el cual taba pendiente d'emitir la declaración d'impautu ambiental. Coles mesmes, dellos espertos axuntar na Universidá de Lleón amosando la so oposición al proyeutu de REE por motivos económicos, yá que según ellos n'España hai abonda capacidá de xeneración d'enerxía, y medioambientales, yá que perxudicaría seriamente al urogallo y al oso pardu, dambes especies en peligru d'estinción. En rellación a esti postreru, la Fundación Oso Pardo refugaba l'Estudiu d'Impautu Ambiental sobre la futura llinia al considerar que presentaba defectos y nun cuntaba col osu pardu y el so hábitat.
En febreru de 2010, al empar que se daba a conocer que'l movimientu cívicu contra la llinia apiguraba yá a 155 coleutivos, el presidente de REE, Luis Atienza, reconocía que por cuenta de la oposición surdida, que yá cumplía cinco años, el proyeutu taba apexáu y nun diba a ser posible cumplir los plazos previstos.
En marzu, la Xunta de Castiella y Lleón proponía como alternativa a la llinia utilizar los corredores yá esistentes pa evitar nuevos daños a les zones afeutaes pol proyeutu; esto implicaba usar la llinia Lada-La Robla-Velilla, que traviesa'l puertu de Payares, reforzando la estructura esistente. Sicasí, tantu la oposición a la llinia, que repitió que tal proyeutu yera innecesariu fora por un trazáu o otru, como REE, que caltenía'l so proyeutu orixinal y aseguraba que la idea de la Xunta taba fuera de plazu, refugaron tal propuesta.
Na so visita a Lleón el 1 de mayu, l'entós presidente del gobiernu José Luis Rodríguez Zapatero, a pesar de reconocer que'l trazáu de la llinia plantegaba problemes nel monte lleonés, xustificar y defendió en pro del desenvolvimientu enerxéticu ya industrial del país, ente que'l direutor xeneral de tresporte de REE reconocía que nesi momentu yera imposible dar plazos por cuenta de qu'entá s'esperaba l'estudiu d'impautu ambiental y les dificultaes que tendría la tramitación poles 27.000 allegamientos.
En xunu, un informe del economista y profesor Julio Lago, ellaboráu a partir del mapa de producción y xeneración d'enerxía llétrica n'España, argumentaba lo innecesario de la llinia llétrica pos, frente a la so xustificación pola garantía del suministru y la seguridá nes redes llétriques, los datos amosaben una xeneración peninsular de 93.000 megavatios ente que'l consumu yera de 35.000, y meses más tarde afirmaba que la necesidá de nuevos tendíos llétricos tenía d'obedecer a razones de desenvolvimientu industrial nel Principáu, pos el suministru llétricu actual ye abondu gracies a los trés llinies de 400 kilovoltios y a los trés de 220 kilovoltios esistentes.
A principios de 2011 cumplíase un añu desque'l Ministeriu de Mediu Ambiente recibió la documentación previa a la declaración d'impautu ambiental, cuando entós el plazu que tenía yera de tres meses. La interrupción de los plazos vieno determinada pol altu númberu d'allegamientos presentaos, a lo que la plataforma contraria al proyeutu sumaba'l periodu eleutoral previu a les eleiciones de 2011 y l'altu númberu de detractores del mesmu.
En febreru, la empresa Iberdrola anunciaba'l so arrenunciu a impulsar una central de ciclu combináu en Lada por cuenta de la imposibilidá de sacupar la enerxía a la rede de tresporte, amestada al bloquéu de la Sama-Velilla. ente que dende'l Gobiernu del Principáu marcábase 2014 como posible fecha pa la puesta en funcionamientu de la llinia al empar que s'acusaba'l refugu del PP al proyeutu al usu partidista del mesmu. N'abril, el Ministeriu de Mediu Ambiente solicitó nuevos informes sobre los elementos sustentantes de la llinia según los accesos a los mesmos, lo que caltendría bloquiada la declaración d'impautu ambiental tres l'analís de les 27.000 allegamientos.
En 2012, el proyeutu siguía en fase alministrativa, colos promotores a la espera d'un estudiu d'impautu ambiental que dexara l'entamu de les obres. A esti respectu, n'ochobre'l Gobiernu central afirmaba que caltenía'l proyeutu de la llinia como d'interés xeneral pos «ayudaría a regular los fluxos de potencia que tienen que ser tresportaos ente Castiella y Lleón y Asturies, ameyoraría la calidá y seguridá del suministru na zona y reforzaría llétricamente les necesidaes actual y futuru de desenvolvimientu de la contorna», ente que la oposición repitía que «la zona tenía sobrecapacidad llétrica y nun había motivos que xustificaren la falta calidable del suministru a la que faía alusión el Gobiernu.
En 2013 el gobiernu asturianu aportunó de nuevu en que'l proyeutu de la llinia yera prioritariu y pidió al Ministeriu d'Industria, Enerxía y Turismu que lo incluyera nel futuru Plan Nacional d'Infraestructures Enerxétiques, pero'l gobiernu central aplazó la so execución, nel marcu de la planificación 2008-2016, al nun considerala urxente.
Pel branu de 2014, REE aseguraba que'l proyeutu siguía a la espera de la so aprobación per parte del Ministeriu; asina mesmu, desmentía'l diseñu d'un nuevu trazáu alternativu al traviés de Payares hasta La Robla y dende ende hasta Guardo. Sicasí, tantu'l Ministeriu como'l Principáu ufiertaben la posibilidá d'una alternativa al traviés de Payares yá que, tres l'aprobación d'un nuevu plan de xestión del parque natural de Les Ubiñas, dexaríase la construcción de llinies d'alta tensión nel corredor ente'l puertu de Payares y el valle del Güerna.
N'abril de 2016, el direutor d'Operación de Rede Llétrica Española, Miguel Duvison, señaló que la llinia yá nun yera una prioridá debíu al contestu de retayos presupuestarios, la falta de desenvolvimientu de los ciclos combinaos previstos n'Asturies y l'impulsu de la enerxía eólica en Castiella y Lleón.
Finalmente, el 10 de payares de 2017 anuncióse'l zarru definitivu de les centrales térmiques de Sama, n'Asturies, y Velilla del Ríu Carrión, en Palencia, polo que'l proyeutu de la llinia d'alta tensión pa coneutar dambes perdía la so razón de ser.
Cardiocrinum giganteum
Cardiocrinum giganteum, ye la especie más grande de plantes de lliriu. Pue crecer hasta los 3,5 metros d'altor. Alcuéntrase nel Himalaya.
Genevieve Tobin
Genevieve Tobin foi una actriz d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacida en Nueva York, yera fía d'un artista del vodevil. Tobin debutó nel cine en 1910 nel filme La cabaña del Tíu Tom, interpretando a Eva. Siendo neña intervieno en delles películes, y formó un dúu artísticu cola so hermana Vivian. En recibiendo educación en París y en Nueva York, Tobin concentrar en formase una carrera como actriz teatral en Nueva York.
Anque trabayó principalmente en comedies, tamién fixo'l papel de Cordelia nuna producción de El Rei Lear representada en Broadway en 1923. Popular ente'l públicu, de cutiu recibió bones crítiques más pol so aspeutu y estilu que pol so talentu, anque en 1929 consiguió un significativu ésitu cola obra Fifty Million Frenchmen. Na mesma popularizó'l cantar de Cole Porter titulada "You Do Something to Me", y l'ésitu del so papel llevar a Hollywood, onde actuó de manera regular en comedies a partir de los primeros años trenta.
Tobin fixo importantes papeles como actriz de repartu xunto a actores de la talla de Jeanette MacDonald, Nelson Eddy, Cary Grant, Barbara Stanwyck, Claudette Colbert, Joan Blondell y Kay Francis, anque dacuando interpretó papeles protagonistes, como nel casu de los filmes Golden Harvest (1933) y Easy to Love (1934). Una de les sos actuaciones destacaes foi la de Della Street, secretaria del Perry Mason interpretáu por Warren William en The Case of the Lucky Legs (1935). Otru de los sos papeles de mayor ésitu foi'l d'una aburrida ama de casa nel drama El monte petrificado (1936), xunto a Leslie Howard, Bette Davis, y Humphrey Bogart.
Genevieve Tobin casóse en 1938 col direutor cinematográficu William Keighley, retirándose pocu dempués del so matrimoniu. La so última película foi No Time for Comedy (1940), con James Stewart y Rosalind Russell.
Tobin finó en Pasadena (California) en 1995 por causa de un paru cardiaco. Foi soterrada nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale (California).
Mariska Veres
Mariska Veres foi una cantante xitana holandesa reconocida en principiu por ser la cantante principal del grupu de rock Shocking Blue, na so segunda formación.
Biografía
Veres nació en L'Haya el 1 d'ochobre de 1947. El so padre Lajos Veres yera un violinista xitanu, orixinariu de Hungría y la so madre naciera n'Alemaña d'un matrimoniu francés y rusu. Veres empezó la so carrera como cantante en 1963 col grupu de guitarres les Mysteres, y más tarde cantó colos Bumble Bees en 1965, los Blue Fighters, Danny and his Favourites y Xeneral Four en 1966, y tamién colos Motowns, onde tocaba l'órganu. En 1968 convidar a xunise a Shocking Blue pa sustituyir al cantante principal Fred de Wilde, quien tuvo que dexalos p'apuntase nel exércitu. En 1969, Shocking Blue ganó fama mundial col senciellu «Venus».
Shocking Blue eslleióse'l 1 de xunu de 1974, y Veres siguió la so carrera en solitariu hasta que'l grupu volvió axuntase en 1984. Esti regresu foi un ésitu, pero unu de los componentes orixinales, Robbie van Leeuwen, decidió dexar la banda, en parte porque se treslladara a Luxemburgu, pero tamién pol ésitu del so cantar «Venus». Veres formó'l grupu de jazz The Shocking Jazz Quintet en 1993, nel qu'intervieno como cantante principal. De 1993 a 2006 tocó n'otra reagrupación de Shocking Blue, y tamién grabó un álbum col cantante Andrei Şerban en 2003.
Veres morrió de cáncer el 2 d'avientu de 2006 en L'Haya, a la edá de 59 años.
Discografía
thumb| Veres en 1970 nel Hilton Amsterdam, dempués de ser premiaos con Discos d'oru y platino del autor [[Albert Mol.]]
Senciellos
"Take Me High/I Am Loving You" (Pink Elephant, Polydor, Decca)
Grincourt-lès-Pas
Grincourt-lès-Pas ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hynix
Hynix Semiconductor Inc. de Corea del Sur ye un provisor de memories d'accesu aleatoriu dinámicu de semiconductores y circuitos de memoria flash. Enantes, yera conocíu como Hyundai Electronics; anguaño, cuenta con sitios de manufactura en Corea, Estaos Xuníos, China y Taiwán.
Abbott
Abbott ye una llocalidá arxentina de la provincia de Buenos Aires, asitiada nel partíu de Monte.
Población
Tien 511 habitantes, lo que representa un incrementu del 3,23% frente a los 495 del censu anterior.
Llista de conceyos d'España
Anguaño esisten n'España un total de 8.122 conceyos. El conceyu más septentrional ye Mañón (A Coruña), el más meridional ye El Pinar de El Hierro (Santa Cruz de Tenerife), el más occidental ye La Frontera tamién na islla d'El Hierro (Santa Cruz de Tenerife) y el más oriental ye Maó (Islles Baleares). Asina mesmu, el más estensu ye Cáceres, y el de menor superficie ye Emperador (Valencia); el conceyu español más pobláu ye Madrid, y el menos pobláu Illán de Vacas (Toledo), el de mayor altitú ye Valdelinares, Provincia de Teruel asitiáu a 1695 msnm.
Les siguientes son llistes de conceyos d'España ordenaos por diferentes categoríes:
Conceyos por comunidá autónoma
thumb|500px|right|Mapa de los conceyos d'[[España. 2004]]
Pueblo Nuevo de la Sierra
Pueblu Nuevu de la Sierra ye un pueblu allugáu na Sierra de San Luis, Estáu Falcón, Venezuela. Pertenez al conceyu Petit. Allugáu na parte más baxa de la sierra, tien una altitú que va dende 495 msnm (na entrada) hasta los 530 msnm.
Historia
Enantes de ser llamáu Pueblu Nuevu, esistía un caserío llamáu Pasu del Mediu, que taba ente los ríos Hueque y San Pablo. Mientres la fame na península de Paraguaná en 1912, llegaron unes cuantes families d'allá buscando empezar una nueva vida, establecer nel caserío, construyeron les sos cases, y fueron tantes que s'empezó a llamar Pueblu Nuevu. El "de la Sierra" amestar pa estremalo de Pueblu Nuevu de Paraguaná.
Clima
Esti pueblu tien temperatures de 25 ºC na nueche y 28 ºC nel día. Enantes del amanecer enllenar de los cúmulos baxos en forma de neblina hasta'l puntu d'esaniciar la visibilidá a escasos metros.
Isla Fisher
Isla Lang Fisher ye una actriz y escritora australiana. Empezó la so carrera como actriz na serie de televisión australiana Home and Away col papel de Shannon Reed, y ye conocida polos sos papeles en películes como Wedding Crashers (2005) y Confessions of a Shopaholic (2009).
Trayeutoria
De 1994 a 1997, desempeñó'l papel de Shannon Reed na popular telenovela australiana Entamu y fora. Dempués de salir de la popular telenovela, Fisher, matriculada nun prestixosu teatru y nes artes na escuela de formación de París, llegó a apaecer na Pantomima nel Reinu Xuníu. Tamién percorrió con Darren Day les vacaciones de branu de música, y apaeció na obra de teatru llamada Cosi, en Londres.
En 2002, Fisher fixo un papel de sofitu na película Scooby-Doo, interpretando a Mary Jane, la namorada de Shaggy Rogers. Dempués tuvo un papel menor na película de 2004 Estrañes coincidencies, onde actuó como Heather. Depués interpretó a la fía d'un secretariu d'estáu personificáu por Christopher Walken na película Wedding Crashers, el so papel más importante hasta'l momentu, xunto colos actores Vince Vaughn y Owen Wilson. En 2005 ganó un MTV Movie Awards a la meyor meyora de resultaos. Magar la promoción de Wedding Crashers, foi oficialmente coronada con 1000 invitaos nel talk show australianu Rove, el 2 d'agostu de 2005. En 2006 interpretó a Becca na película London, xunto colos actores Jessica Biel, Chris Evans y Jason Statham.
En 2007, Fisher apaeció na película The Lookout, un thriller co-protagonizáu por Joseph Gordon-Levitt y Matthew Goode, y actuó en Hot Rod, xunto con Andy Samberg. Fisher foi programada p'apaecer en The Simpsons Movie, anque la so apaición #amenorgar a partir de la versión final. En 2008 protagonizó la película Wedding Daze, col actor Jason Biggs; Definitely, Maybe onde actuó colos sos co-estrelles Ryan Reynolds, Elizabeth Banks y Abigail Breslin; emprestó la so voz pa la película animada Dr. Seuss' Horton hears a Who!. Fisher hai co-escritu un guión tituláu Groupies con Amy Poehler, según otru proyeutu tituláu The Cookie Queen. Más apocayá protagonizó la película Confessions of a Shopaholic, onde interpretó a Rebecca Bloomwood, una graduada universitaria que trabaya como una periodista financiera na Ciudá de Nueva York, actuando xunto con Hugh Dancy y Krysten Ritter.
Vida personal
La so familia ta dixebrada porque la so madre y los sos hermanos viven y trabayen n'Atenes, Grecia, ente que'l so padre vive en Frankfurt del Main, Alemaña.
Anguaño vive en Los Angeles y Londres col so home l'actor y cómicu británicu Sacha Baron Cohen, con quien se casó en convirtiéndose al xudaísmu; la pareya #conocer nuna fiesta en Sydney, Australia. El 19 d'ochobre de 2007 Fisher dio a lluz a la so primer fía, llamada Olive, en Los Angeles. La so segunda fía, llamada Elula, nació en 2010. El 17 de marzu de 2015 dio a lluz al so primer fíu llamáu Montgomery Moses Brian.
Ciudá del Vaticanu
Ciudá del Vaticanu ye un estáu independiente de 0.44 km² allugáu en Roma. Creóse'l 11 de febreru de 1929 per aciu de los Pautos del Laterano, robláu ente'l Cardenal Gasparri y l'Estáu Italianu, representáu por Mussolini.
Batrachostomus cornutus
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Brunéi, Indonesia y Malasia, onde mora nes islles de Borneo y Sumatra. El so hábitat natural son los montes tropicales o subtropicales húmedos de baxa altitú, o los montes de manglares tropicales, y montes montanos húmedos subtropicales o tropicales.
Ciudá del Vaticanu
La Ciudá del Vaticanu abelluga l'ensame de les instituciones de la Ilesia Católica Romana, que se conoz col nome de la Santa Sede.
Historia del Vaticanu
• 756, entama la historia de los Estaos Pontificios.
• 1798, l'exércitu francés toma prisioneru al Papa Píu VI.
• 1860, l'exércitu del rei d'Italia Víctor Manuel II conquistó los Estaos Pontificios, dexando la Santa Sede solamente en posesión de Roma y la so rexón costera, nel papáu de Píu IX.
• 1870, Víctor Manuel tomó Roma en gran parte gracies a la Guerra franco-prusiana y proclamóla nueva capital del so reinu.
• 1917, Benitu XV propón un plan de paz pa la Primer Guerra Mundial que ye totalmente ignoráu pola comunidá internacional.
• 1929, los Pautos del Laterano son firmaos por Pietro Gasparri, en representación de la Santa Sede, y Benito Mussolini, primer ministru italianu, el 11 de febreru nel pontificáu de Píu XI. Con esti tratáu diose por zarrada la llucha con Italia qu'esistía dende 1870. Col reconocimientu d'esti nanu territoriu ensin poder el concordatu garantizó la total independencia del papa.
• 1939, entamó la Segunda Guerra Mundial; el Vaticanu declárase indecisu. • Según Werner Kaltefleiter y Hans Peter Oschwald, nel 1944, Hitler da la orde d'entrar nel Vaticanu y secuestrar al Papa Píu XII, pero'l xeneral de les SS al mandu (Karl Wolff) nun fai casu de la orde amosando cuestiones étiques y morales. Dempués foi releváu del mandu.
• 1962, Xuan XXIII inaugura'l Conceyu Vaticanu II.
• 1965, Pablu VI zarra'l Conceyu Vaticanu II.
• 1981, Xuan Pablu II sufre un atentáu na Plaza de San Pedru del Vaticanu.
• 2001, Xuan Pablu II espubliza la Llei Fundamental del Estáu de la Ciudá del Vaticanu, güei ta funcionando (11 de febreru).
Groffliers
Groffliers ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Ciudá del Vaticanu
Xeografía
thumb|left|Basílica de San Pedru, na ciudá-estáu del Vaticanu
Compromisu col mediu ambiente
El Vaticanu conviértese na primera ciudá que compensará'l 100% de les sos emisiones de CO2. El plan básase na compensación de les emisiones d'anhídridu carbónicu (CO2) por entemedies de la plantación d'una viesca (propuesta fecha pola empresa d'Estaos Xuníos Planktos Inc. y la húngara Klimafa) y la instalación de paneles solares que dean enerxía y calefacción.
Deportes
El Vaticanu cuenta cola Seleición de fútbol de la Ciudá del Vaticanu, que nun ta asociada a la NF-Board nin a la FIFA. Dicha seleición enfrentóse escontra San Marín y Mónaco, quedando 0-0 escontra dambos equipos. L'equipu ta formáu por voluntarios de la Guardia Suiza, miembros del Conseyu Papal y por guardies de los museos. En febreru de 2007 sacerdotes y seminaristes de la Ciudá del Vaticanu y Roma disputaron la primera «Copa Clerical». Ye'l primer campeonatu d'equipos fechos por clérigos, una idea del Secretariu d'Estáu, el cardenal Tarcisio Bertone.
Groffliers
Tien una población de y una superficie de  km².
Ciudá del Vaticanu
Cultura
La cultura del Vaticanu ye correspondiente a la cultura de la Ilesia Católica, anque s'abre tamién al arte d'otres cultures, y el so mayor esponente yeren les obres d'arquiteutura, como la Basílica de San Pedru, la Plaza San Pedru, la Capiella Sistina y los Museos Vaticanos. Ente los Museos Vaticanos atópense: el Muséu Gregorianu d'arte exipcianu y d'arte etruscu, el Muséu Píu Clementín, el muséu Chiaramonti y la Pinacoteca Vaticana. Munchos artistes y arquiteutos famosos como Bramante, Michelangelo y Bernini trabayaron en perimportantes obres artístiques que güei se puen almirar nos edificios vaticanos.
thumb|left|200px|
thumb|300px|La Basílica de San Pedru
Defensa
La Guardia Suiza ye'l cuerpu militar encargáu de la seguridá de la Ciudá del Vaticanu. Ta compuesta por unos cien soldaos: cuatro oficiales, 23 mandos intermedios, 70 alabarderos, 2 tamborileros y un capellán. Entrénense con procedimientos y manexu d'armes modernes (como'l fusil suizu Sig 550), magar que tamién s'enseña a manexar la espada y l'alabarda. La Guardia Suiza tien el so cuartel frente al Palaciu Apostólicu Pontificiu. Según los Pautos del Laterano, establecióse que la Policía italiana custodie, xunto cola Guardia Suiza y los Servicios Vaticanos de Seguridá, la Plaza de San Pedru. La defensa de la ciudá del Vaticanu ye proporcionada por Italia.
thumb|Serviciu Vaticanu de la Policía Italiana.
Sigles automovilístiques
El Vaticanu da a traviés del "rexistru de vehículos vaticanos" una patente a los automóviles de dicha Ciudá-Estáu. Los automóviles que yeren del gobiernu lleven les sigles "RVV" y les que yeren de los ciudadanos "SCV"
Tresportes
La ciudá cuenta con una estación de ferrocarril que percuerre'l trayeutu dende'l Vaticanu hasta Italia. Cuenta amás con un helipuertu. Los servicios d'autobús dende la ciudá de Roma son frecuentes.
Serviciu telefónicu
L'Estáu Vaticanu cuenta con un serviciu de teléfonos que dispón de modernes instalaciones pa la comunicación tanto interna como esterna de la ciudá y personal altamente capacitáu. La "ciudá-estáu" consta d'una complicada infraestructura de redes pela que consta d'una completa autonomía.
Monedes
Por acuerdu con Italia, en representación de la Xunión Europea, la moneda vaticana ye l'euru. La ciudá tien euros con diseñu propiu, que tienen aceptación n'Italia y nos otros países de la zona euru. El Vaticanu nun tien una casa d'emisión propia, polo que se punxo d'acuerdu con Italia pa la so acuñación, que nun pue ser más d'un millón d'euros añales.