cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Donnie Yen
Biografía
Nacíu en Guangzhou, Guangdong, y movíu a Hong Kong y depués a Boston, Estaos Xuníos, Donnie empezó la so carrera nes artes marciales dende bien pequeñu por influencia de la so madre, la mundialmente famosa maestra Bow-sim Mark, quien lu enseñó tai chi tradicional y modernu y otres artes tradicionales chines. Yen empezó karate con once años, y a los catorce fixos la so transición al wushu, abandonando la escuela pa escorrer una carrera profesional nesti deporte. Como la mayoría de moces del Chinatown de Boston, Yen, facer con toles películes de kung fu que pudo, pero con una diferencia: viendo a Fu Sheng, Ti Lung, Bruce Lee y Jackie Chan en pantalla, Yen practicaba repitiendo los movimientos que vía nes películes, y empezó a allegar al Boston Combat Zone pa probase a sigo mesmu tomando parte n'engarradielles caleyeres. Esto influyó a los sos padres a unvia-y a China en virtú d'un programa d'entrenamientu de dos años col afamáu equipu de wushu de Beijing, onde entrenó col que tamién foi maestru de Jet Li, Wu Bin. Anque l'entrenamientu yera intensu y esixente, Yen demostró les sos dotes naturales y escorrió la maestría nel arte, convirtiéndose n'unu de los sos prauticantes más notables de los años recién. Nel viaxe de vuelta a Estaos Xuníos, fixo una parada en Hong Kong y foi presentáu ante'l direutor Yuen Woo-ping, el coreógrafu d'aición de Matrix, ente otres bien de películes. Yuen, que catapultó la carrera de Jackie Chan cola película La culiebra a la solombra de la águila y Drunken Monkey in the Tiger's Eyes, taba buscando un nuevu héroe d'aición de películes de kung fu, polo qu'ufiertó a Yen un test ante les cámares pa probar les sos habilidaes nel cine. Donnie pasó l'exame exitosamente, con Yuen atopando nél l'home que buscaba.
Inspiráu pol so ídolu, Bruce Lee, Yen non yá esploró una amplia variedá de distintos estilos de llucha, sinón que tamién creó'l so propiu y únicu sistema d'artes marciales. La so progresión nes artes marciales y les sos apaiciones en pantalla fueron paraleles. Empezando la so andadura con Drunken Tai Chi, les sos inmenses capacidaes físiques yeren evidentes. Na serie Tiger Cage, Yen amosó la so versatilidad col kickboxing del oeste. El monu de fierro (Iron Monkey) foi un escaparate pal estilu de kung fu tradicional y el so memorable papel como Wong Key-ying fixo a esta postrera una de les meyores películes d'artes marciales de la década. Equí, él glorificó l'estilu de kung fu Hung Gar. Irónicamente, Yen nunca entrenó Hung Gar, pero foi capaz d'asemeyalo en pantalla pa la película. A lo llargo de la so carrera nel cine, nunca paró d'entrenar y los sos artes marciales nunca detuvieron el so desenvolvimientu. El físicu y la mente vuélvense unu y cuanto más eleváu foi la so conocencia nel arte, más significó la filosofía de Bruce Lee pa él.
Yen dixo, 'Tuvi arreyáu nes artes marciales dende va munchos años, pero yá nun les analizo realmente demasiáu. Básicamente, toi acordies con lo que Bruce Lee dicía, que'l ser humanu tien dos brazos y dos piernes asina que realmente nun tien d'haber munchos estilos distintos de llucha. Tolos estilos y artes marciales tienen daqué qu'ufiertar.' Yuen reconoció les estraordinaries habilidaes físiques de Yen y les series de películes que fixeron xuntos llevaron al cine d'aición de Hong Kong a una nueva direición. Esperando empezar la filmación del so primer papel de protagonista, Drunken Tai Chi, el talentu de Yen foi usáu por Yuen como doble d'aición en Miracle Fighters 2 de 1982. Yen fixo'l so debú a la edá de 19 años en Drunken Tai Chi, que remata con una escelente engarradiella final. Dempués siguió en más proyeutos na TVB y con Yuen, y con él, la so progresión como artista marcial y actor foi amontándose. Mismatched Couples (1985), una comedia nel qu'exhibía pasos de break dance, amosó la so impresionante flexibilidá y axilidá. Darréu, la compañía productora D&B Films Co. ufiertó-y papeles pa les películes Tiger Cage, El camín del dragón (In the line of duty 4) y El güeyu del tigre (Tiger Cage 2). La serie Tiger Cage, una cadena de drames d'aición de policías y lladronos contemporánea convertir nun ésitu. L'audiencia entá alderica cuál d'elles ye la meyor. En Tiger Cage (1989), traxo a artistes marciales con talentu y amigos como Michael Woods y Stephan Berwick. Les sos engarradielles incorporaron pataes de tae kwon do, boxéu occidental y artes marciales tradicionales chines. N'El camín del dragón (In the line of duty 4) (1989), traxo al so amigu John Salvitti a escena tamién y Yen anovó con coreografíes realistes amosando les avanzaes habilidaes de los combatientes. N'El güeyu del tigre (Tiger Cage 2) (1990), creara'l so propiu y modernu estilu de combate y munchos coinciden en nomar les engarradielles d'esta película como unes de los meyores de la historia.
Dempués de que D&B Films Co. cayera en bancarrota, el periodu de les películes d'artes marciales volvió a Hong Kong col direutor Tsui Hark nel so Érase una vegada en China 2 (Once Upon a Time in China 2) y este, buscando un lluchador pa la engarradiella final de la so película pa enfrentase a Jet Li, escoyó a Yen, interpretando al xeneral Lan. Asina, Yen y Jet Li tuvieron dos duelos y nos dos Yen coreografió los sos movimientos usando una ropa húmedo endolcada como arma ente otres coses. Foi nomáu pa meyor actor de repartu nos premios del cine de Hong Kong en 1992 en reconocencia del so papel en Érase una vegada en China 2 (Once Upon a Time in China 2). Les coreografíes de llucha ente estos dos astros nesta película tán consideraes como unes de los meyores de tolos tiempos. La película estableciólu firmemente como una nueva estrella de les películes de kung fu. Esto llevólu a participar en producciones como Espada invencible (The butterfly sword) xunto a Michelle Yeoh, New Dragon Gate Inn con Maggie Cheung (un remake del clásicu de King Hu) y la película de cultu El monu de fierro (Iron Monkey) onde tien el papel de Wong Key-ying, padre del mozu Wong Fei-hung. Nesta postrera, Yen tuvo una engarradiella con dellos renegaos del templu Shaolin, nuna de les escenes d'artes marciales de más inflúi de la década.
Sicasí, Yen nun taba contentu con a cencielles apaecer n'escena y el so camín dio un nuevu xiru. Acredita a Yuen por afaya-y nel cine pero aprendió d'otros munchu direutores. L'interés de Yen, la so intuición y el so sentíu artísticu sirviólu pa empezar a desenvolver el so propiu estilu y afiguralo en pantalla en forma de coreógrafu d'aición, movimientos de cámara hasta la so téunica de composición y edición. Tomar sobre'l costazu, les secuencies estazaes d'aición nes que rexistraba'l nucleu del momentu y una bona banda sonora son les sos marques nes sos películes. En 1994, Yen fuera acreditáu como direutor d'aición en munches películes, incluyendo Wing Chun (na que tuvo de nuevu con Michelle Yeoh). Nesta dómina, Donnie Yen y Yuen Woo-ping decidieron dixebrase y llevar caminos distintos.
Dempués de que la nueva fola de películes de kung fu tradicional llegara al so fin, Yen trabayó pa la televisión de Hong Kong afigurando les sos habilidaes como direutor, esta vegada en series pa la TV. Protagonizó y dirixó Kung Fu Master (1994) y Fist of Fury. La primera sigue la hestoria d'un famosu artista marcial, Hung Hei-kwun, mientres la rebelión de la población d'Han na dinastía Qing y foi tou un ésitu. La segunda, inspirada pol clásicu de Bruce Lee de 1971 Fist of Fury (dirixida por Lo Wei), ta asitiada en 1930 en Shanghai na ocupación de los xaponeses. Otros tomaren el mesmu papel que Bruce Lee de Chen Zhen, incluyendo Jackie Chan na secuela de Lo Wei del orixinal y Jet Li en Jet Li ye'l meyor lluchador (Fist of Legend) de Corey Yuen. Agora yera la vez de Yen. Los sos 30 capítulos pa la Hong Kong's ATV dexáron-y cuntar la hestoria y narrala como nun se fixera. Tamién tomó delles escenes bien conocíes de la película orixinal de Lee nel so papel de Chen Zhen como la so escena sobre la tumba del so maestru col so traxe blancu o na que s'enfrenta nel dojo xaponés a un ensame de lluchadores xaponeses que lu arrodien. Non yá esperimentó con distintos estilos d'aición sinón col trabayu de cámara, edición, banda sonora y efeutos de chroma key. El romance, la intriga y el drama empezaron a ser elementos clave nes hestories de Yen.
Nesta mesma dómina'l direutor Jing Wong ufiertó-y dellos papeles pa películes como Circus Kids (1994), na que compartió película con Yuen Biao, Asian Cop: High Voltage (1995), rodada en Filipines o The Saint of Gamblers, del mesmu añu. En 1996 acabó'l so contratu con Jing Wong y robló cola compañía de cine independiente My Way Film Co., empezando a esperimentar cola direición y el trabayu de cámara.
Rodando Legend of the Wolf, Yen fixo la so siguiente película, Ballistic Kiss. Onde la so primer película fuera enfocada na aición d'artes marciales, Ballistic Kiss enfocar escontra una representación de lo más imaxinativa llevada nunca al celuloide. La banda sonora foi compuesta pol afamáu compositor xaponés Yukie Nishimura, que se propunxo voluntariamente pa trabayar nel proyeutu, siendo inspiráu viendo'l debú de Yen en Legend of the Wolf. La película foi rodada por menos de mediu millón de dólares y so circunstancies descomanadamente difíciles, considerando la crisis económica d'Asia. El filme non yá foi un ésitu ente los críticos de Hong Kong sinón que Yen foi nomáu como'l meyor nuevu direutor nel Festival de Xapón de películes fantástiques de 1998. Legend Of The Wolf, Ballistic Kiss, y los sos trabayos en televisión xunto coles sos coreografíes d'aición aumentaron la so reputación. Nunca fai storyboards y, como John Woo, lleva la película na cabeza. Ye un bon observador y puede entrar n'escena y determinar qué tomes realizar, qué ángulos y cómo tendríen de movese los actores.
1999 vio a Yen dar un nuevu xiru cuando foi'l primer direutor de Hong Kong en co-dirixir una serie de TV alemana, volando hasta Berlín pa faer Codename: Puma. Dirixó 8 episodios de la serie. Dempués de roblar un pactu de tres películes con Dimension Films (una división de Miramax), Yen fixo la so primer película cola compañía, Los inmortales: Xuegu final (Highlander: Endgame). La película tenía a Christopher Lamber y Adrian Paul como los inmortales, y Yen yera direutor d'aición anque tuvo un papel como unu de los inmortales, Jin Ke. Nun tuvo enforma ésitu pero llevó a les escenes d'aición el so sabor y estilu únicu como lo fixo nos sos dos proyeutos siguientes. En 2001, la película clásica de Hong Kong El monu de fierro (Iron Monkey) estrenar nos cines d'Estaos Xuníos llevando los sos trabayos tempranos a una nueva audiencia.
Yen trabayó como direutor d'aición en Shurayuki-Hime (The princess blade), lo que lu llevó a Xapón, y na secuela de Blade de Wesley Snipes, Blade II: Bloodhunt, onde tien un pequeñu papel como Snowman, un vampiru samurai. Trabayó tamién en Hero, de Zhang Yimou, onde compartió película con Jet Li de nuevu, n'unu de los sos papeles memorables. Tamién tuvo un papel como villanu en Los rebeldes de Shanghai (Shanghai Knights) de Jackie Chan y Owen Wilson. Dambos papeles diéron-y reconocencia internacional y nueves oportunidaes. Tamién s'encargó de realizar la mayor parte de les coreografíes de llucha nel videoxuegu Onimusha 3, en 2004. De vuelta a Hong Kong, trabayó como coreógrafu d'aición en The Twins Effect, producida por Emperor Multimedia Group Co., ganando los premios de meyor coreografía d'aición nel Golden Horse Film Festival y nos premios de cine de Hong Kong.
En 2004 trabayó con Tsui Hark na película épica Siete espaes y un añu dempués sosprendió cola escelente Duelu de dragones, una película d'intensu drama, violencia y unes coreografíes dures y realistes que-y valió de nuevu'l premiu a la meyor coreografía d'aición. Dempués del ésitu, Donnie y Wilson Yip decidieron siguir trabayando xuntos, realizando films como Dragon Tiger Gate o Flash Point, na que ye protagonista, productor y coreógrafu de llucha. La primera llogró dos premios a la meyor coreografía y la segunda trés na mesma categoría, un añu dempués. Depués vieno, ente otres, Ip Man, la película semi-biográfica sobre Yip Man, el famosu maestru de Wing Chun. El filme, protagonizáu por Donnie Yen interpretando al citáu Yip Man, ganó 12 premios y tuvo nomáu 10 vegaes en distintos festivales. De xacíu, alzar col premiu a la meyor coreografía d'aición, al cargu de Sammo Hung y Kuang Hsiung nos premios de cine de Hong Kong de 2009. Ta considerada una de les meyores películes d'artes marciales de la hestoria y na famosa web de cine IMDb entró na clasificación de les 250 meyores películes de tolos tiempos, privilexu qu'apenes nenguna del xéneru d'artes marciales comparte. Dos años dempués vio la lluz la so secuela, tamién dirixida por Wilson Yip y protagonizada por Donnie Yen. Como la so predecesora, llogró'l gallardón a meyor coreografía d'aición y tamién foi allabada pola crítica.
L'añu 2005, yá con 42 años d'edá, foi crucial pa sentar una sólida base y demostrar la so valía en películes como Siete espaes o Duelu de dragones, que-y dexaron n'años posteriores realizar una serie de filmes d'alta calidá no que al xéneru refierse como Flash Point, Ip Man, Ip Man 2, Bodyguards and Assassins, 14 Blades, Legend of the Fist: The Return of Chen Zhen, The Lost Bladesman o Wu xia. Ensin dulda, dende mediaos de la primer década del sieglu XXI foi l'astru por excelencia en cuanto al cine d'artes marciales refierse y tou ello raspiando'l mediu sieglu de vida.
Donnie Yen tien les capacidaes pa trespasar les fronteres d'oriente y occidente. Fala bien l'inglés, cantonés y mandarín yá que pasó la so infancia en Hong Kong, la so mocedá en Boston y los últimos años de nuevu en Hong Kong. Les sos películes reflexen la so intensidá personal. Ensin dulda foi y ye unu de los meyores cineastes en cuestión de películes d'aición y artes marciales, xéneru al que dio'l so estilu personal, revolucionándolo una vegada más.
Vida personal
Yen tien conocencies de música, siendo la so otra inspiración pa la vida amás de les artes marciales. Tamién por influencia de los sos padres -la so madre yera sopranu, ente que'l so padre tocaba'l violín y el erh-wu chinu-, estudió pianu clásicu, fundamentalmente obres de Chopin. Tamién prauticó hip hop y breakdancing.
Donnie ye gran amigu del tamién actor d'artes marciales Jet Li, y considerar el meyor de los actores colos que trabayó a lo llargo de la so carrera. Dambos trabayaron xuntos en numberoses películes.
Amazilia amabilis
El colibrí pechiazul o amazilia atentu (Amazilia amabilis), ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, que s'atopa n'Ecuador, Colombia, Panamá, Costa Rica y Nicaragua..
Hábitat
Vive nos cantos de monte húmedu, montes secundarios y árees arbolaes o de arbustos, hasta los 1.000 m d'altitú.
Descripción
Na fema tantu la corona como la cara son de color verde morenura. Tienen apariencia peza per debaxo: el gargüelu y el pechu son blancu opacu, con abondoses chiscadures verdes na rexón enriba y azule brilloses nel pechu; la cola ye marrón coritu coles puntes grises de les timoneres llaterales meyor definíes. Les pates de dambos xéneros son fuscas.
Alimentación
Aliméntase principalmente de néctar de les flores d'árboles, arbustos y herbales. Tamién consume formigues.
Reproducción
Reproduzse ente febreru y mayu. El nial ye construyíu a aproximao 2 m d'altor na caña horizontal de dalgún árbol baxu del cantu del monte. Tien forma de taza, formada con pelusa vexetal, fibres de corteces y dacuando rizomas d'hongu, y paez decoráu, con hebras de liquenes y mofu.
Sablera de La Ribera
La sablera de La Ribera, atopar na Mariña Central asturiana, na llocalidá de Lluanco, nel conceyu asturianu de Gozón, comunidá autónoma del Principáu d'Asturies, España, nun presentando nengún tipu de proteición medioambiental.
Descripción
La sablera de La Ribera presenta forma de concha, tando comunicada cola Sablera de Lluanco por aciu un paséu marítimu que percuerre tola zona entendida ente'l vieyu puertu de Lluanco hasta les nueves instalaciones del actual puertu deportivu. Nun presenta muncha arribación de bañistas, nin pel branu, por cuenta de que sume mientres la pleamar.
Magar tener un llechu arenosu, presenta, na so aguada oriental, afloramientos predresos. Conózse-y a la zona colos nomes de Samarincha y Samarinchon, siendo dos auténticos pedreros. La Samarincha, d'unos 50 metros, sume cola pleamar, y nél allugábase mientres la Edá Media l'antiguu Puertu Balleneru de Lluanco. Más tarde instalóse nél un balneariu, "La Rosario".
Anguaño la sablera de La Ribera, ye utilizada pa celebrar añalmente'l Tornéu Internacional de Tenis "Sablera de Lluanco", únicu nel mundu que s'apuesta en pista de sable de sablera.
Abrus precatorius
thumb| thumb|Detalle de la planta thumb|Granes thumb|Flores thumb|Ilustración Abrus precatorius o regaliza americana ye una especie de liana perteneciente a la familia Fabaceae. Los sos potenciales terapéuticos son bien amplios, por ser una fonte única de munchos fitoquímicos y tener una gran cantidá de propiedaes melecinales, tales como antidiabéticas, neuroprotectoras, antimicrobianas, analxésiques, etc.
Faro
Col nome de Faro podemos referinos a:
Abrus precatorius
Carauterístiques
Ye una liana trepadora perenne qu'algama los 5 metros de llargor. Los tarmos son maderizos na base y yerbácees na parte cimera. Les fueyes son compuestes, pinnaes y alternes, con peciolu curtiu, con un par de foliolos opuestos (cuasi siempres 20-30) que van engrandándose dende la base al estremu. Les flores arrexuntar nun recímanu con pedúnculu de 3-8 cm de llargor coles coroles de color rosáu o acoloratáu púrpura. El frutu ye una vaina globosa con un llurdiu escuru nun estremu.
Toxicidá
Nes granes y los estractos solubles n'agua de Abrus precatorius ta presente una lectina llamada abrina, similar a la ricina y tamién bien tóxica.
La abrina ye un dímero compuestu por dos proteínes subunidaes, denominaes A y B. La cadena B abrin facilita la entrada nuna celda d'unión a ciertes proteínes de tresporte nes membranes celulares, que depués el tresporta la toxina na célula. Una vegada dientro de la célula, una cadena torga la síntesis de proteínes por inactivación de la subunidad 26S del ribosoma. Una molécula d'abrina ye capaz d'inactivar hasta 1.500 ribosomas per segundu. Los síntomes son idénticos a los de la ricina, sacante que la abrina ye más tóxica en dellos órdenes de magnitú, la dosis mortal de ricina ye aproximao 75 vegaes mayor que la dosis mortal d'abrina. La abrina puede matar con una cantidá en circulación de menos de 3 microgramos.
Usos
A. precatorius utilizóse tradicionalmente pa prevenir la rabia y tratar el tétanos.
Na medicina alternativa, emplegar pa curar llagues y rascuños, y les feríes causaes por gatos, perros y mures. Pal tratamientu de los leucodermes, utilizar en combinación con otros ingredientes. Les fueyes de la yerba usar pa curar la fiebre, el resfriáu y la tos. Los raigaños emplegar pa tratar la ictericia, mazcaes como un remediu pa la mordedura de culiebra y en pasta pa curar dolores abdominales. La fervinchu de raigañu frescu tien propiedaes anticonvulsivas y antimaláricas. La decocción de raigañu secu utilizar pa tratar la bronquitis y l'hepatitis. Na medicina ayurvédica, les fueyes empléguense como expectorante, llaxante y afrodisiaco, y pa tratar l'eccema, la urticaria, la estomatitis, la alopecia areata, la conxuntivitis, la migraña, la dismenorrea y los linfomes/leucemia.
Les granes de Abrus precatorius son bien guapes. Tienen un llamativu color coloráu brillante, con un estremu negru, y recuerden a una maruxu. Atraen enforma a los neños. Son bien valoraes en xoyería y empléguense pa faer adornos (collares, pulseres, etc.), pero'l so usu ye peligrosa dada la so toxicidá. Rexistráronse casos d'envelenamientu y muerte a raigañu de la pinchada nun deu coles granes de los abalorios. Tienen actividá antimicrobiana ya insecticida. Delles tribus africanes utilicen granes en polvu como anticonceutivu oral. Les granes tamién s'empleguen pa tratar hinchadures dolioses y la tuberculosis. Dizse que'l venenu de les granes destruyir cola cocción y cómense en ciertes partes de la India. Pa tiñir el pelo encanecíu, aplícase una pasta fecho con fueyes y granes.
Sieglu XLIX e.C.
thumb|250px|Ruines de Tell Halaf.
Abrus precatorius
Usos
Na medicina veterinaria, A. precatorius utilizar nel tratamientu de quebres.
Taxonomía
Abrus precatorius describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Systema Naturae, ed. 12 2: 472. 1767.
Amazilia amazilia
El picaflor o amazilia costeña (Amazilia amazilia) ye una ave apodiforme de la familia Trochilidae, que s'atopa nel occidente de Perú y Ecuador.
Carauterístiques
Ye'l picaflor o colibrí común de Lima. Reconózse-y pol so vuelu zigzageante de flor en flor o un vuelu rápidu y rectu. Mide menos de 10 cm, ye color ablondu encendíu, con cabeza verde, pechu blancu. Tien el picu recto y llargo de color coloráu na base y punta negra.
Historia natural
Esta ave puede ser reparada y fotografiada n'Ecuador nel Xardín Botánicu de Guayaquil
Parllamentu Européu
El Parllamentu européu (conocíu tamién como Eurocámara) ye l'asamblea parllamentaria de la Xunión Europea y l'únicu parllamentu plurinacional elixíu por sufraxu direutu nel mundu. Nel Parllamentu tán representaos los pueblos d'Europa, ye la institución encargada de representar a los ciudadanos de los 27 Estaos miembros.
Día Internacional de los Museos
El Día Internacional de los Museos ye un eventu coordináu pol Conseyu Internacional de Museos (ICOM) que tien llugar cada añu alredor del 18 de mayu. Esti eventu pon de relieve una tema distinta cada añu y que ta nel centru de les esmoliciones de la comunidá de los museos.
El Día Internacional de los Museos ufierta a los profesionales de los museos la oportunidá de dir al alcuentru del públicu y sensibilizalo sobre los desafíos qu'enfrenten los museos. Ello ye que el ICOM define'l muséu como una organización ensin fines d'arriquecimientu, una institución permanente al serviciu de la sociedá y el so desenvolvimientu, abierta al públicu, qu'adquier, conserva, investiga, exhibe y tresmite el patrimoniu material ya inmaterial de la humanidá y el so mediu ambiente con fines educativos, d'estudiu y prestar. Poro, el Día Internacional de los Museos sirve de plataforma pa concenciar al públicu sobre los retos actuales de los museos nel desenvolvimientu de la sociedá a nivel internacional.
Parllamentu Européu
Anguaño, tien xunto al Conseyu de la Xunión Europea, el poder llexislativu comunitariu. Tamién ye l'encargáu d'investir a los miembros de la Comisión Europea y d'aprobar los presupuestos de la Xunión.
Día Internacional de los Museos
Historia
Cada añu, tolos museos del mundu tán convidaos a participar nel DIM pa promover el rol de los museos nel mundu creando actividaes úniques, risonderes y gratuites en redol a una tema escoyida pola comunidá del ICOM pa esta ocasión. Dende la so creación en 1977, el Día Internacional de los Museos ganó cada vegada más popularidá. En 2009, 20 000 museos de más de 90 países participaron nel DIM entamando eventos. En 2010 participaron 98 países, 100 en 2011 y en 2012, 129 países con 32 000 museos. En 2011, el cartelu oficial del DIM foi traducíu en 37 idiomes. En 2012, esta cifra alzar a 38.
Avera del ICOM
El Conseyu Internacional de Museos (ICOM) ye la principal organización de museos y profesionales de museos d'algame global. Ta comprometida cola promoción y la proteición del patrimoniu natural y cultural, presente y futuru, material ya inmaterial.
Parllamentu Européu
El Parllamentu ta consideráu la "primera institución" de la Xunión Européa yá que ye mentada en primer llugar en tolos trataos y tien un precedente protocolariu sobre toles demás autoridaes a nivel européu. Xunto col Conseyu de la Xunión Européa, el Parllamentu forma parte de la rama bicameral llexislativa de les instituciones de la Xunión. Sicasí, tovía tien menos poderes que los parllamentos estatales na mayoría de los Estaos democráticos.
Día Internacional de los Museos
Avera del ICOM
El compromisu del ICOM cola cultura y la promoción de la conocencia vese reforzáu polos sos 31 Comités Internacionales, cada unu dedicáu a una disciplina especifica y que conducen a una fonda investigación nos sos respeutivos campos en beneficiu de la comunidá museística. La organización tamién ta arreyada na llucha contra'l tráficu ilícitu, na proteición de los museos en situaciones d'emerxencia según en diverses misiones de serviciu públicu internacional.
El ICOM creó'l Día Internacional de los Museos en 1977, escueye la tema y coordina l'eventu cada añu.
Parllamentu Européu
La Eurocámara ta compuesta por 736 diputaos, que dende 1979 son elixíos por sufraxu universal. Enantes d'esi añu, los diputaos yeren elixíos polos parllamentos estatales. A cada país corresponde-y un númberu determináu d'escaños nel Parllamentu según la so población. Asina Alemaña tien 96 mientres que Malta tien 5.
Día Internacional de los Museos
Día Internacional de los Museos 2012
El domingu celebra'l día internacional de los museos. ¿Qué, a pocu nun sabíes? Pos sí, amás de les nueses belles proxenitores y a la distinguida clase de docentes, estos espacios tienen el so celebracióncada 18 de mayu dende 1977, cuando la UNESCO promulgó la fecha. Alredor de 32 000 museos de 129 países en tolos continentes participaron nel DIM 2012.
Parllamentu Européu
Les eleiciones europees se faen en tol continente más o menos nos mesmos díes. Los parllamentarios elixíos nun s'agrupen por paises, sinón por ideoloxía, siendo los dos grandes partíos européos el Partíu Socialista Européu y el Partíu Popular Européu. Lo lóxicu ye que cada parllamentariu actúe según la so ideoloxía, non según los intereses del so país.
Día Internacional de los Museos
Tema
El Día Internacional de los Museos 2012 celebróse en redol a la tema ''Museos nun mundu cambiante. Nuevos retos, nueves inspiraciones''. Frente a un mundu que camuda más que nunca, los museos envaloraron importante esplorar estes temes entamando diversos eventos y actividaes. Les nueves teunoloxíes, les idees nueves, la inestababilidad climática y los medios sociales son n'efeutu temes onde los museos y les poblaciones tienen de faese oyer.
Parllamentu Européu
Los diputaos surdíos depués de les eleiciones europées voten por un presidente de la Eurocámara, con unes funciones asemeyaes a cualesquier parllamentu democráticu. Anguaño, el presidente del Parllamentu europeu ye'l conservador polacu Jerzy Buzek.
La sede oficial del Parllamentu européu ta n'Estrasburgu, onde se celebren los 12 periodos parciales de sesiones plenaries mensuales, anque les comisiones del Parllamentu tamién s'aconceyen en Bruxeles y la Secretaria Xeneral del Parllamentu y los sos servicios alministrativos tán en Luxemburgu.
Día Internacional de los Museos
El 35º aniversariu del Día Internacional de los Museos
Pa celebrar el 35º aniversariu del Día Internacional de los Museos, el ICOM patrocinó un concursu de fotografía tituláu El mio muséu y yo. Los participantes teníen de tomase en semeya, solos o colos sos amigos, dientro o fora de los sos museos favoritos col logotipu oficial creáu pal eventu. Los ganadores del concursu El mio muséu y yo fueron Yonit y Efrat, d'Israel, que la so semeya foi tomada delantre del Muséu d'Arte de Tel Aviv.
Actividaes mientres el DIM 2012
En munchos países, el Día Internacional de los Museos ufierta la oportunidá de celebrar los museos y les sos actividaes. Por exemplu, cada añu, el mes de mayu ye'l Mes de los Museos en Guatemala, entamáu pol Ministeriu de Cultura de Guatemala. Anguaño, la tema foi ''Museos nun mundu cambiante. Nuevos retos, nueves inspiraciones''.
En Brasil, la selmana del 14 al 20 de mayu foi oportuna pa entamar actividaes nos museos mientres dellos díes, y el 18 celebróse como fiesta nacional. Pa la 10ª edición de la Selmana Nacional de los Museos, entamóse actividaes como esposiciones, conferencies, visites empuestes y talleres nes ciudaes brasilanes. Los museos y les instituciones encargaes del patrimoniu acoyeron espectáculos de danza, música, y teatru, concursos de poesía y muncho más.
En Perú y Bolivia, al Día Internacional de los Museos sígue-y la Llarga Nueche de los Museos. Los visitantes tienen el día y la nueche pa visitar los museos y l'eventu celebra cada añu en dambos países.
En Lituania, l'añu 2012 foi declaráu Añu de los Museos, n'honor a l'apertura del bicentenariu de los primeros museos públicos del país.
El Museu do Falsu (Viseu, Portugal) foi inauguráu'l 18 de mayu de 2012, pal Día Internacional de los Museos. Los visitantes pudieron afayar el singular Muséu d'Historia, constituyíu a partir de les contribuciones d'artistes contemporáneos que trabayaron sobre la tema "Simulacro": ¿Qué pasaría si un acontecimientu dau nun asocede como debería?
Parque Nacional Three Islands
Three Islands ye un parque nacional en Queensland (Australia), allugáu a 129 km al noroeste de Brisbane. Ta formáu por islles montiegues al suroeste del Cabu Flattery. Representen un importante sitiu de proteición pa les aves marines.
Día Internacional de los Museos
Actividaes mientres el DIM 2012
Hans-Martin Hinz, Presidente del ICOM, llanzó l'eventu dende Baḥréin, cola visita a la esposición del Muséu Nacional Tylos: viaxe más allá de la vida, que rellata los ritos funerarios y costumes na historia antigua de Bahréin. Depués visitó'l muséu móvil Enkiru, una estensión de la esposición que se dirixe específicamente a neños de 7 a 11 años. A lo último, participó nun taller dedicáu a los nuevos profesionales de museos entamáu pol Comité nacional de Bahréin, en collaboración col ICOM Árabe. El Presidente del ICOM estimó tamién personalmente a los museos de China y Arxentina unviándo-yos un videu emitíu mientres la ceremonia de llanzamientu del Día Internacional de los Museos en dambos países.
Srivijaya
thumb|Candi Gumpung, un templu budista en [[Muaro Jambi del Reinu Melayu, darréu integrada como unu de los importantes centros urbanos de Srivijaya.]] Srivijaya (tamién escritu Sri Vijaya; n'indonesiu: Sriwijaya; en tailandés: ศรี วิชัย o Sri Wichay; LBTR: Siwichai) yera un poderosu imperiu talasocrático malayu centráu na islla de Sumatra, na actual Indonesia, qu'influyó en gran parte del sureste d'Asia. La primer prueba sólida de les feches de la so esistencia dende'l sieglu VII, correspuende a un monxu chinu, I-Tsing, quien escribió que visitó Srivijaya nel 671 mientres 6 meses. Tamién ta la inscripción de la pallabra Srivijaya de Bukit Kedukan, alredor de Palembang, en Sumatra, de 683.
Día Internacional de los Museos
Actividaes mientres el DIM 2012
Pa celebrar l'eventu, Julien Anfruns, Direutor Xeneral del ICOM, pronunció'l discursu inaugural el 17 de mayu na conferencia Museos de Ciencies y Nueves Teunoloxíes, entamada pol Comité Internacional del ICOM pa la Educación y Aición Cultural (CECA) en Roma, n'Italia. Tamién foi panelista y orador principal na conferencia de la International Bar Association (Colexu d'Abogaos Internacional) sobre los nuevos retos xurídicos nes artes que tuvo llugar nel MAXXI (Muséu de les Artes del Sieglu XXI, Roma).
Srivijaya
El reinu dexó d'esistir nel sieglu XIII por cuenta de dellos factores, incluyendo la espansión del Imperiu javanés Majapahit. Foi Srivijaya un importante centru pa la espansión del budismu ente'l sieglu VIII y el XII. En sánscritu, Sri (श्री) significa "afortunada", "prósperu" o "feliz" y Vijaya (विजय) significa "victoria" o la "excelencia". Espansión y campañes de Srivijaya.|miniatura|esquierda Dempués de que Srivijaya cayera, quedó nel olvidu en gran midida y los historiadores nin siquier consideraren qu'un gran reinu xuníu tuvo presente nel Sureste Asiáticu. La esistencia de Srivijaya foi recuperada de nuevu nel añu 1918, cuando l'historiador francés George Coedes de la Escuela Francesa d'Estremu-Oriente postuló la so esistencia. La fotografía aérea tomada en 1984 reveló los restos d'antigües canales artificiales, fosos, estanques y les islles artificiales en Karanganyar (Palembang) suxuren l'allugamientu del centru urbanu de Srivijaya. Dellos artefautos tales como fragmentos d'inscripciones, estatues budistes, abalorios y cerámica (local y china) fueron atopaos, lo que confirmó que l'área yera una zona d'alta densidá de población. En 1993, Pierre-Yves Manguin demostrara que'l centru de Srivijaya taba asitiáu a lo llargo del ríu Musi ente Bukit Seguntang y Sabokingking (asitiáu no qu'agora ye Palembang, Sumatra del Sur, Indonesia).
Día Internacional de los Museos
Socios del DIM 2012
La Nueche Europea de los Museos: Per segunda vegada, el ICOM patrocinó la Nueche Europea de los Museos, un eventu que toma'l relevu del DIM so la forma d'una selmana de museos abiertos día y nueche.
CNES: L'observatoriu espacial CNES acomuñar al Día Internacional de los Museos pa ufiertar una visión contemporáneo y orixinal sobre la práutica museística. Dexó compartir les interrogaciones plantegaes pol cambéu del conceutu del Espaciu a lo llargo de los sieglos con un públicu interesao y variao, entamando diversos eventos nos museos europeos.
Museum Together: Con motivu del Día Internacional de los Museos, el ICOM sofitó'l proyeutu Museum Together, una rede social que tien como oxetivu fomentar la organización de xuntes en redol a los museos y l'intercambiu d'esperiencies culturales.
Día Internacional de los Museos 2011
Unos 30 000 museos en 110 países participaron na celebración del Día Internacional de los Museos 2011. HTIVU YBYVTIOKY G
Tarreza
La tema de la edición 2011 foi ''Muséu y memoria. Los oxetos cunten la to hestoria''. N'efeutu, al traviés de los oxetos que caltienen, los museos colectan hestories y tresmiten la memoria de les comunidaes nes que vivimos. Estos oxetos son la espresión del nuesu patrimoniu natural y cultural. Munchos d'ellos son fráxiles, dalgunos en peligru y riquen un cuidu especial pal so caltenimientu.
Desenvolvióse cinco tarrezas mientres el Día Internacional de los Museos 2011:
Actividaes especiales mientres el DIM 2011
N'Australia, el Muséu Nacional de Deportes de Melbourne entamó un programa llamáu Recordando los momentos que nos construyeron, onde los visitantes del muséu tuvieron la oportunidá de conocer y falar con lleendes del deporte.
En Malasia, entamáronse seminarios con ponentes internacionales, esposiciones, feries deportives, talleres y programes educativos en museos de tol país.
En Sudán, el Muséu d'Historia Natural de Kartum creó un programa educativu pa les families y los escolares que pudieron participar a un concursu de fotografía sobre la tema Documentando nuesa Historia Natural. N'Arxentina, el Muséu Arxentín de Ciencies Naturales Bernardino Ridavia en Caba propunxo un programa tituláu Musecuentos, creáu especialmente pa esta ocasión. Narradores cuntaron hestories que realzaron colos oxetos del muséu.
En Bélxica, el Muséu Real de Mariemont ufiertó visites empuestes sobre la tema Curriculum Vitae d'oxetos.
Socios del DIM 2011
El caltenimientu y la tresmisión de la memoria coleutiva nun concierne solo a la comunidá museística. Por esta razón el Conseyu Internacional de Museos empecipió anguaño aliances institucionales con otres organizaciones concerníes pola proteición de la memoria:
Día Internacional de los Museos 2010
En 2010, los museos de 96 países participaron nel eventu que tuvo como tema Museos y harmonía social.
Actividaes especiales mientres el DIM 2010
En Mongolia, el Muséu del Teatru convidó a alumnos de parvulario a asistir a una representación teatral nel muséu.
El Muséu d'Historia Cultural de Samarcanda, n'Uzbequistán, entamó un espectáculu impresionante cola compañía de danza Jonona, compuesta por neños. De siguío tuvo llugar una presentación de diapositives en música qu'amosaba'l patrimoniu históricu de la rexón de Samarcanda.
En Sri Lanka, el Departamentu de los Museos Nacionales creó un programa educativu na rexón norte del país con esposiciones itinerantes pa los estudiantes. El propósitu ye de fomentar l'harmonía social y la paz ente los grupos étnicos que viven nel norte y nel sur del país.
El Muséu Calouste Gulbenkian, en Portugal, entamó una receición especial pa los visitantes col fin de realzar la creación d'un club qu'axunta a 23 mozos de la rexón que presenten problemes d'integración social.
Día Internacional de los Museos 2009
En 2009, el ICOM acomuñar cola FMAM (la Federación Mundial d'Amigos de los Museos) col fin de promover l'eventu.
Día Internacional de los Museos 2008
20 000 museos de 90 países participaron nel DIM en 2008.
La tema Museos como axentes de cambéu social y del desenvolvimientu dio llugar al primer eventu museísticu virtual que se desenvolvió nel mundu virtual 3D Second Life, cola contribución del Muséu Teunolóxicu de la Innovación The Tech (San Francisco, EE.XX.).
Día Internacional de los Museos 2007
Participaron nel eventu museos d'unos 70 países. Pa esta edición, el mensaxe que se tresmitió foi Toos somos responsables del patrimoniu universal.
Felipa de Lancaster
Felipa de Lancaster foi la fía primoxénita de Juan de Gante, 1° duque de Lancaster y de la so primer esposa Blanca de Lancaster. Cuando tenía 18 años, foi condecorada cola Nobilísima Orde de la Jarretera, qu'años más tarde contribuyiría a la so imaxe de reina santa. Convirtióse en reina consorte Portugal gracies al so matrimoniu con Xuan I d'Avís celebráu en 1387 na ciudá de Porto. Dichu matrimoniu foi alcordáu como parte de l'alianza anglo-portuguesa pa faer frente a la establecida ente Francia y Castiella.
La reina cuntó dende un principiu con ingresos provenientes de los sos bienes, adquiríos na so mayoría por donación, amás recibió del so home les rentes de les aduanes de Lisboa y de les villes de Alenquer, Sintra, Óbidos, Alvaiázere, Torres Novas y Torres Vedras. Fernão Lopes, na so Crónica del-rei D. João I, retratóla como una reina arrogante y amada pol pueblu; y a los sos fíos que llegaron a la edá adulta, conocíos como la xeneración ilustrada, como príncipes cultos y respetaos en toa Europa.
Filipa de Lancaster morrió en 1415, víctima de la peste negro, nes cercaníes de Lisboa, poco primero de partir a la campaña de Ceuta. La teoría más aceptada na actualidá, d'alcuerdu los trabayos de Francisco Benevides,[7] Manuela Santos Silva, y Ana Rodrigues Oliveira, afita'l llugar de la so muerte nel monesteriu de San Dionisio, en Odivelas. Los sos restos fuelguen nel conventu de Santa Maria da Vitória, xunto col del so maríu Juan I de Portugal.
Ascendencia
Felipa de Lancaster yera descendiente de dos nobles families ingleses: de la casa de Plantagenet y de la de Lancaster. Los sos güelos paternos yeren el rei Eduardo III d'Inglaterra y la so esposa, la reina Felipa de Henao, ente que los maternos yeren Enrique de Grosmont ya Isabel de Beaumont. El so padre, Juan de Gante, al casase con Blanca de Lancaster heredó'l condáu del so suegru, alzáu a ducáu, coles mesmes que dominios y castiellos por toa Inglaterra y Gales, llogrando asina un mayor prestíu pa la so familia. Felipa foi la primer fía —d'un total de siete— d'esti matrimoniu, naciendo en marzu siguiente dempués de realizase. Ella recibió'l nome de güela, la reina, que tamién foi la so madrina.
Vida n'Inglaterra
Felipa de Lancaster foi educada de manera noble y aristócrata, esto ye, aprendió llatín, lo suficiente pa lleer llibru llitúrxicos, amás de francés ya inglés. Tamién se-y enseñó a actuar d'alcuerdu a les virtúes femenines de la dómina, tales como modestia, humildá y pureza espiritual.
Cuando cuntaba con nueve años, la so güela finó y pocu dempués, víctima de la peste, la so madre tamién muerre. Entós Felipa pasó al cuidu de Catalina de Roet-Swynford, que depués se convertiría na amante del so padre, mientres o pocu antes del matrimoniu d'este con Constanza, fía y heredera del rei Pedro I de Castiella.
Juan de Gante foi consideráu un mecenes, los sos rexistros financieros amuesen que foi arrogante tantu colos sos fíos como pa los miembros de la so corte. Tou esto influyiría a Felipa d'arrodiase del so propiu círculu de poetes, llamaos La flor y la fueya. El poeta Eustache Deschamps, perteneciente a dichu círculu, dedicólu a Felipa un poema, onde la compara con una flor. Este yera una reconocencia al so destacáu papel nel fomentu de la lliteratura inglesa.
Matrimoniu
miniaturadeimagen|Matrimoniu de Juan de Avís y Felipa de Lancaster. Chronique de France et d' Angleterre (Jean Wavrin, sieglu XV) El padre de Filipa vio en Portugal, rexíu por Juan I de Avís dende 1385, un aliáu nes sos aspiraciones castellanes. En Castiella reinaba Juan I de Trastámara, fíu y socesor d'Enrique II, quién en 1379 derrocó a Pedro I de Castiella, que la so fía y heredera Constanza taba casada con Juan de Gante. Una alianza ente Portugal y los pretendientes castellanos, yéra-y tamién favorable al monarca portugués, pos garantizaba la independencia portuguesa frente a les aspiraciones castellanes (Juan I de Castiella pretendía'l tronu lusu al tar casáu con Beatriz de Portugal, fía del rei Fernando I).
Anque l'alianza anglu-portuguesa contra un enemigu común esistía dende tiempos de Fernando I, esta ganó una mayor estabilidá a partir del tratáu de Windsor, robláu en 1386 y que la so vixencia proyéutase hasta l'actualidá. Ente otros puntos, alcordábase'l matrimoniu ente Juan I de Avís y Felipa de Lancaster, que llevóse a cabu en febreru de 1387.
Escoltada por nobles ingleses y portugueses, Felipa foi lleva a Porto, onde según la Crónica del-rei D. João I, foi recibida con grandes festexos. A los pocos díes, llegó a la ciudá'l rei Juan y dambos pudieron parolar ya intercambiar presentes. Los festexos siguieron hasta 15 díes dempués de celebrada la boda.
Reináu
Filipa yera una muyer culta, y al usu inglesa, estableció la práutica de rexistrar los documentos que fueren unviaos por ella o pol rei. Amás trató de caltener les rellaciones ente Inglaterra y Portugal, qu'influyiría nos posteriores matrimonios ente miembros de la nobleza de dambos países.
Felipa asumió en delles ocasiones el gobiernu, n'ausencia del so home, por cuenta de les sos constantes operaciones militares. Inclusive en 1387, dirixó a Monzón acompañada de dellos conceyales y homes de la corte, averándose a Melgaço, onde taba'l monarca, pa cumplir con delles de les disposiciones reales. Siempres que-y yera posible, acompañaba al so home, amosando asina'l so sofitu a este.
A pesar de la imaxe de reina modesta qu'apodera l'imaxinariu de los portugueses (dicha actitú ye vista como una virtú nel comportamientu de les muyeres medievales), Filipa paecía tener momentos de relajamiento coles dames de la so corte, esfrutando de parolar con elles.
Descendencia
Felipa punxo especial atención na educación de los sos fíos y tal como lo fixo'l so padre con ella, Les inculcó l'amor pola cultura. Per otru llau, gustaba de les noveles de caballería, que poníen énfasis n'aventures, virtúes caballeresques y valores de la espiritualidá cristiana, lo que la influyó na forma d'educar a los príncipes, al educalos basándose nos ideales espresaos polos códigos de caballería, esto ye, la xusticia y la derechura.
Los nomes de los sos fíos fueron tomaos de los miembros de les families tantu de Felipa como de Juan, lo que demuestra'l respetu que-y tenía a los sos antepasaos. Estos fíos fueron:
Muerte
derecha|miniaturadeimagen|Tumba de Felipa de Lancaster, nel monesteriu de Batalha A principios de 1415 los reis treslládense a Sacavém yá que la peste llegara a Lisboa y Porto. Nesi entós, la reina taba dedicada espiritualmente al ésitu de la toma de Ceuta, empresa na que participaron el so maríu y los sos fíos Enrique, Pedro y Eduardo, polo que frecuentemente realizaba llargos ayunos, oraciones y vixilies, que la debilitaron pasu ente pasu. Pa cuando la peste llegó a Sacavém, por cuenta de les constantes entraes y salíes de mensaxeros, Juan I alcuéntrase n'Odivelas, anque la reina prefirió nun dir hasta dempués. Pa xunetu del mesmu añu, la reina yá s'atopaba enferma.
D'alcuerdu a Chronica da Tomada de Ceuta, de Gomes Eanes de Zurara, Felipa al sentir la muerte cerca, confesóse, comulgó y recibió los últimos sacramentos y el 19 de xunetu, cuando los clérigos terminaben de rezar, la reina finó. Primeramente, foi soterrada en Odivelas, onde finara, pero al añu siguiente los sos restos fueron treslladaos al Conventu de Santa Maria da Vitória por orde del so home. Darréu este mesmu llugar allugaría les tumbes d'otros miembros de la casa de Avís, ente ellos el so maríu y dalgunos de los sos fíos.
Llámpares de Dendera
Les llámpares de Dendera ye'l nome que reciben, en medios pseudocientíficos, dellos relieves de piedra (solos o en doble representación) esculpíos nos murios del templu de Hathor de Dendera, n'Exiptu, empecipiáu por Nectanebo I (sieglu IV e. C.) y termináu en dómina romana. Los baxorrelieves son interpretaos polos exiptólogos como una culiebra surdiendo d'una flor de lotu, un símbolu de calter mitolóxicu:
Esplicación científica
Harsomtus ye la denominación que dieron los griegos al dios exipciu Hor-sema-tauy, «Horus unificador de los Dos Tierres», qu'adopta diverses formes nes representaciones, y una d'elles ye la de culiebra remaneciendo d'un lotu. Dichos lotos zarraos de los que naz Harsumtus, so interpretaciones totalmente desconocedoras de la mitoloxía exipcia, son les supuestes bombilles.
Interpretaciones non científiques
thumb|Representación na planta baxa.
Peter Krassa y Reinhard Habeck escurrieron una teoría básica de la operación del dispositivu como llámpara llétrica, anque les sos conclusiones nun fueron aceptaes pola exiptoloxía.
Na dómina en que se grabaron delles de tales supuestes "llámpares", yá esistía la Biblioteca d'Alexandría, onde bien probablemente allegaríen los meyores pensadores del mundu helénicu (Arquímedes, por casu), pero nengún autor autor d'aquellos tiempos -d'alcuerdu a los escritos qu'íntegra o parcialmente llegaron hasta los nuesos díes- dexó constancia de la esistencia de llámpares exipcies que funcionaren con dalguna forma d'enerxía similar a la llétrica.
Luz María Martínez Montiel
Luz María Martínez Montiel ye una etnóloga, investigadora y académica mexicana, ye la primera africanista de Méxicu, especialista nes cultures afroamericanes y n'inmigración africana, europea y asiática.