cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Talk show
Orixe de los programa d'entevistes
Na actualidá, a cencielles trátase de rellatar vivencies personales dientro d'una temática prefijada que suel camudar en cada emisión del programa. Ente los programa d'entrevistes más esitosos tán The Oprah Winfrey Show, The Tonight Show, The Jerry Springer Show y Geraldo con Geraldo Rivera.
Arxentina
La diva Moria Casán destacar nos programes Amor y Moria, La Nueche de Moria y Ente Moria y vos, magar, históricamente, el programa d'alderique más importante d'esti país foi'l clásicu Susana Giménez. Hacia l'añu 2003 sumieron los programa d'entrevistes de la pantalla arxentina pa dar llugar a otros formatos. thumb|200px|left|El presentador de programa d'entrevistes [[David Letterman.]] En 2011 retorna'l formatu del programa d'alderique pero nesta oportunidá de la mano de l'actriz y presentadora Andrea Politti na Canal América col ciclu Los Unos y los Otros que va siguir al aire nel 2013 col so 3ª temporada. Na actualidá va estrenar n'Arxentina al traviés de la web "The Ian Scarlet Show".
Uruguái
La presentadora uruguaya Victoria Rodríguez, de llarga trayeutoria en diversos formatos televisivos, empecipia nel 2008 y con gran ésitu en Teledoce, el ciclu Esta Boca ye Mio, un programa d'alderiques sobre temes y casos d'actualidá nacional ya internacional, con un destacáu panel de figures conocíes nel país y una tribuna en vivu. Dichu programa caltener na actualidá y transita la so 6ª temporada.
Chile
En Chile esistieron dos programa d'entrevistes qu'algamaron ciertu ésitu: Cúntame con Paulina Nin de Cardona en TVN, nos años 1990, y, más apocayá, El Diariu d'Eva con Eva Gómez en Chilevisión. Unu que nun tuvo muncha audiencia foi Fale con Eli con Eli de Casu en TVN, n'unu de los múltiples intentos por reformular Bones Tardes Eli. Apocayá tuvo'l yá desapaecíu programa d'entrevistes de TVN Animal Nocherniegu, col difuntu animador Felipe Camiroaga.
Colombia
Ente los programa d'entrevistes más destacaos en Colombia ta'l Programa humorísticu The Suso's Show estrenáu pola canal de televisión llocal Telemedellín quien consiguió alta cuota de pantalla en bien pocu tiempu. Cuota de pantalla que se ve aumentada darréu cuando la Canal Privada RCN Televisión merca los derechos de tresmisión. Agora esta cola caracol Caracol.
España
N'España, l'orixe d'esti tipu de programes atopar nos años 70, con programes como A xeitu (presentáu por Joaquín Soler Serrano) y más palantre en programes d'entrevistes y entevistes de los años 80 de TVE como Pela mañana (del periodista Jesús Hermida), o El Programa de Hermida (1991-1992, Antena 3). Depués siguiólos Pasa la vida, emitíu ente 1991 y 1996 y presentáu pola periodista María Teresa Campos. El Programa d'Ana (1994-1996), presentáu por Ana García Lozano y que llegó a les tardes de Tele 5 nel branu de 1996 col títulu de Ana. A esti programa, fuéron-y asocediendo otros similares en distintes cadenes de televisión hasta los que s'emiten anguaño (añu 2012), como podría ser ¡Qué tiempu tan feliz! en Telecinco.
El programa del final de la nueche más reconocíu n'España foi'l de Buenafuente, presentáu por Andreu Buenafuente.
Na tuya o na mía ye un programa de televisión d'entrevistas, producíu por Proamagna para La 1 de TVE. Estrenóse'l 9 de setiembre de 2015. Emítese los miércoles y ta presentáu por Bertín Osborne.
Estaos Xuníos
Ensin dala dulda el programa d'entrevistes más relevante del pueblu hispanu ye El Show de Cristina, presentáu pola cubana Cristina Saralegui. El programa llegó a la so final por Univision dempués de 21 años al aire'l 1 de payares del 2010 pa tornar el 9 d'ochobre del 2011 pola cadena Telemundo con un show totalmente nuevu llamáu "Pa, Lante Con Cristina" el programa sale tolos Domingos por 2 hores a les 7/6c por Telemundo. Tamién los programes d'entrevistes de fala hispana más vistos dempués del show de cristina son Casu Zarráu, ¿Quien tien la Razón? y casos de familia.
Perú
El primer programa realizáu nesti formatu foi Fueu cruzao, un programa d'alderique, so la conducción d'Eduardo Guzmán y Mariella Balbi. Magar que'l so oxetivu foi n'aldericar temes polítiques colos panelistas, col tiempu'l programa emplegó temes provocatibles cola farándula; los sos competidores emplegaron lo mesmo, averándose a un programa de telerrealidad.
Nel añu 2000 llegó al so máximu interés, tresmitiendo selmanalmente 83 hores selmanales, de les cualos 34 hores fueron de dos programes de Laura Bozzo: Laura n'América y Intimidaes. Otru conductores tamién dieron espaciu a los talk show; nesi ralu, participaron Mónica Chang, Jorge Henderson, Jaime Lértora, Mónica Zevallos y Maritza Espinoza. Nos los últimos años, colos espacios de Laura Borlini (2006) y Laura Huarcayo (2007) la mira nun foi significativa. Nel 2005, cola presentación de la secuencia "Llíos de vecines" onde condució Huarcayo en Lima Llimón, Carlos Alcántara arrenunció con insultos en plenu actu. El regresu de los formatos de los diálogos foi cola emisión d'El francotirador en Llatina.
Dempués que Vladimiro Montesinos alministrara'l poder social de la prensa chicha, tamién pudo xestionar los venceyos de Laura Bozzo p'atender les necesidaes de los televidentes. Nel 2013, el Procurador Anticorrupción de Perú, Julio Arvizu prindó parte de les ganancies sobre'l supuestu alcuerdu espublizáu nos vladivideos. "[Bozzo] desenvolvió métodos denominaos ‘psicosociales’ que funcionen como esviadures d'atención pública sobre los problemes reales d'esi país", complementu. La periodista Carmen Aristegui, quien s'encargó de entevistar col Procurador, comparó como "historia criminal" de la presentadora qu'afaló la indignación cola llegada del formatu a tierres mexicanes.
Nicaragua
Nel añu 2001 naz en Nicaragua el programa Margarita te voi cuntar cola molición d'Alejandro y Margarita Pasos d'utilizar la so esperiencia en comunicación y producción pa crear un espaciu entreteníu en Nicaragua, qu'al empar tuviera un altu valor moral y emocional y que coles mesmes llograra motivar a les persones a ser meyores acaldía.
L'añu 2007 rompió les llendes xeográfiques pal programa, y Margarita Te Voi Cuntar llegó a la televisión hispana de los Estaos Xuníos, siendo tresmitíu nes ciudaes de Miami, Nueva York y Puertu Ricu al traviés de CaribeVisión, el nuevu y ambiciosa canal de televisión abierta que promete ser una refrescante nueva alternativa pa los hispanos nos Estaos Xuníos.
Nel añu 2010 foi premiáu en Nicaragua, como meyor programa del añu, el programa foi tresmitíu en países como Nicaragua por Canal 10, n'EEXX por CentroamericaTV y Vasallu Vision y en Panamá por RCM Television Canal 21.
El programa llegó a la so final nel añu 2012, anguaño en Nicaragua nun esisten programes con esti formatu.
Panamá
En Panamá na década de los 90 empezar a producir los primeros espacios d'esti tipu de conteníu. Unu de los primeres foi "ENTE NÓS" que conducía la periodista Maribel Cuervo de Parés nes pantalles de TVN Canal 2. Foi emitíu ente 1991 y 1992 toles tardes. Tratábense gran variedá de temes que diben dende maltratu domésticu, apaiciones de la virxe, y tou tipu de conteníos qu'afectaren a la sociedá. A pesar de ser bastante popular sale del aire por diferencies ente la periodista Cuervo y la canal.
Depués siguiéronse produciendo programes d'entevistes pero non diarios. TVN produció por casi una década'l programa "MOCEDÁ" so la conducción del periodista Ricardo Samaniego. El formatu yera'l típicu programa d'entrevistes sobre temes xenerales y entevistes a artistes tantu nacionales como internacionales. La variante yera que'l so conductor Ricardo non escontra les entrugues nin cuestionaba a los sos invitaos sinón el públicu qu'asistía a les distintes emisiones, que taba conformáu por mozu, convidar a universidaes y escueles pa participar. N'ocasiones especiales el programa tresmitióse totalmente en direuto n'esteriores dende barrios de la capital o ciudaes del interior del país. Tamién la so tresmisión nun foi diaria. Solamente tresmitíase una vegada al mes. Sale del aire en 1999 cuando'l so presentador Samaniego foi atopáu muertu nel so apartamentu. Nunca s'esclariaron les causes de la so muerte, presumir suicidiu. Foi una de les noticies más atanantes de 1,999 nel país.
En 1996 Telemetro llanza al aire'l popular programa "DE MUYERES". Yera tamién un programa d'entrevistes que tocaba temes variaes. A pesar del títulu trataba tou tipu de temes qu'interesaben tantu a muyeres como a homes. Foi conducíu nos sos entamos poles presentadores: Cercu Villarreal, Minghtoy Giro, Lucy Molinar y Cibeles de Freitas. Depués nuna segunda etapa quédase solamente Estella Villarreal y entra a acompañala'l periodista Carlos Arosemena. Ye equí onde se-y camuda'l nome a “DE MUYERES Y DE TOO”. Col pasu de los años llegó a conducir el programa la reconocida periodista Jenya Nenzen, y na so última etapa la presentadora Karen Chalmers y nel so últimu añu integrar xunto a Karen el periodista Ángel Sierra. El programa caltener al aire hasta l'añu 2004. La so emisión namái foi selmanal y nel 2004 convertir a una edición mensual.
En 1997 TVN saca pa competir contra “DE MUYERES” el programa ¿QUÈ OPINES? Esti formatu permaneció al aire hasta l'añu 2000. La so emisión foi tamién selmanal, y presentar la periodista Lucy Molinar al abandonar la so competencia en Telemetro. Foi un programa bastante polémicu poles crítiques escontra la manera de conducción de Molinar qu'en repitíes ocasiones nun dexaba falar a les sos panelistas y ella opinaba sobre la tema a tratar y mandaba a callar a los invitaos. Los sos críticos dicíen que'l programa deber de llamar ¿QUÈ OPINA LUCY?
Venezuela
En Venezuela, estrenáronse dellos programes d'entrevistes, tales como ¿Cuál ye la solución?, Muyeres con histories y Homes tamién, toes elles producciones de la canal Venevisión, canal que produció programes similares pa Univision nos Estaos Xuníos, como ¿Quien tien la razón?, 'Casos de familia, Marta Susana y veredictu final'' los cualos son tresmitíu por Venevisión Plus.
Depués, Televen llanza'l 14 de febreru'l programa d'entrevistes Díxose a les 18:00 conducíu por Monica Fernandez.
Saint-Léger-sous-la-Bussière
Saint-Léger-sous-la-Bussière ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Koya Kitagawa
Koya Kitagawa (北川 航也; ) ye un futbolista xaponés.
Saint-Léger-sur-Dheune
Saint-Léger-sur-Dheune ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Leciñena
Leciñena ye un conceyu español de la provincia de Zaragoza (Aragón), con una población de 1 234 habitantes (INE 2014).
Situación y clima
Leciñena alcontrar en plena depresión del Ebro a 415 msnm, xunto a la Sierra de Alcubierre. Forma parte de la contorna de Los Monegros y falta 43 km de Sariñena, la capital comarcal.
Tien una temperatura medio añal de 13,5 °C y una precipitación añal de 450 mm.
Toponimia
D'alcuerdu a la tradición, Leciñena, nel so orixe, namái foi una venta con una encina na puerta. Esta venta, conocida por toos como la Venta de Leciñena, dio nome al conceyu.
Per otra parte, el nome del pueblu venceya al mesmu cola organización del territoriu en redol a la Caesaraugusta romana. El términu «Leciñena» paez rellacionáu con dalgún Licinius que tuviera nesti llugar el so villa xunto a la esplotación agrícola acomuñada.
Arqueoloxía
Les investigaciones arqueolóxiques nel términu municipal de Leciñena dieron a conocer 53 xacimientos arqueolóxicos, con cronoloxíes ente la Edá del Bronce y la Edá Media.
Los correspondientes al Bronce Antiguo-Bronce Medio revelen un altu índiz d'ocupación del territoriu, esistiendo tantu poblaos estables de grandes dimensiones como ocupaciones semiestables. Sicasí, nel Bronce Final-Edá del Fierro baxa la ocupación, alcontrándose seis poblaos. Unu d'ellos, llamáu El Macerado, tuvo ocupáu ente los sieglos X y IX e.C.
Historia
Leciñena ta acomuñada a la reconquista de Zaragoza en 1118 per parte d'Alfonsu I el Batallador. Tres la conquista, creóse la Baronía de Zuera, quedando Leciñena englobada dientro de la mesma. El peculiar réxime d'aprovechamientu de tierres y camperes surdíu por esta situación en parte perduró hasta principios del sieglu XX. A partir d'entós, la historia de Leciñena quedó acomuñada a la de la villa de Zuera. D'esta manera, cuando antes de 1338 Zuera se reintegró a la Corona d'Aragón, Leciñena tamién lo fixo; y cuando en 1366 Pedru IV el Ceremoniosu vendió la Baronía a la ciudá de Zaragoza, Leciñena queda sometida al Señoríu de la ciudá.
La tradición asitia l'orixe del Santuariu de La nuesa Señora de Magallón —fundamental na historia y economía de Leciñena— en 1283. Nel sieglu XV yera unu de los santuarios más importantes del Reinu y ente los sieglos XVI y XVIII foi oxetu de reformes y meyores. El 24 de xineru de 1809, mientres Zaragoza sufría'l segundu Sitio, el Santuariu foi escaláu y amburáu pol exércitu francés, circunstancia que provocó decenes de muertos ente los vecinos de Leciñena, amás de numberoses baxes del exércitu español na denomada Batalla del Llanu.
L'actual ilesia construyir na segunda metá del sieglu XVI, utilizándose piedra caliar, so la direición del maestru Miguel de Altué. El costu de la construcción y posterior caltenimientu del templu pudo ser la causa del gran endeldamientu del Conceyu leciñenense nel sieglu XVI, qu'obligó a apurrir l'aprovechamientu de los sos bienes a una xunta acreedora, qu'inda funcionaba nel sieglu XVIII.
El conceyu de Leciñena constituyóse, nel sentíu modernu de la pallabra, na década de 1830, dientro d'una remodelación institucional qu'afectó a toa España, magar el términu municipal actual nun s'afitó hasta 1940. Per otra parte, la Guerra Civil afectó de forma notable al pueblu. Tres la sulevación militar de 1936, Leciñena quedó dientro de la zona republicana, anque'l 12 d'ochobre d'esi mesmu añu, les tropes de Franco tomaron el conceyu. El frente quedó establecíu al este de la llocalidá, nel puertu de Alcubierre; instalaos a entrambos llaos de l'actual carretera A-129 y mientres más de quince meses, los dos exércitos caltuvieron el frente estable, sofitáu nun complexu sistema de trincheres. Los dos contendientes se hostigaron casi ensin interrupción hasta la cayida del frente, alternando periodos d'intensos combates artilleros —acompañaos d'incursiones aérees—, con otros de menor intensidá na batalla. El númberu de víctimes foi alzáu pa dambos bandos, estableciéndose ocasionales tregües pa dar sepultura a los muertos que xacíen en terrenal batíu pol fueu.
Demografía
La población de Leciñena algamó'l so techu demográficu ente 1920 y 1930 con 2 108 habitantes; de magar, primero la Guerra Civil y depués la despoblación de les zones rurales, favorecieron un significativu descensu na so población hasta los 1 367 habitantes de 2000. Sicasí, nel sieglu XXI reparar cierta estabilidá: 1 284 habitantes en 2005 y 1 234 en 2014.
Pierphulia nysias
Distribución
La pierphulia nysias ye endémica de Bolivia (rexón Neotropical).
Leciñena
Economía
Magar l'actividá histórica del territoriu foi l'agricultura y la ganadería, anguaño la proximidá de Zaragoza, principal centru de trabayu y servicios pa la llocalidá, según l'actividá nel polígonu industrial, favorecieron la diversificación ocupacional.
Pierphulia nysias
Plantes güéspedes
Nun se conocen les plantes hospederes de Pierphulia nysias.
Leciñena
Economía
Aproximao 11 000 ha del términu municipal tán cultivaes. Trátase de cebera de secanu, trigu y cebada, que tienen de soportar unes condiciones climatolóxiques estremes. Namái un pequeñu porcentaxe del terrén cultiváu ocupar viñes, olivares y almendrales. Los llabradores complementen el so cultivu con esplotaciones en güerta en pueblos próximos, o bien con granxes, o inclusive con trabayos n'empreses y comercios dientro y fora de la llocalidá. La ganadería tradicional yera l'ovín, magar nes últimes décades la so importancia foi claramente superada poles granxes de porcín, unos trenta esplotaciones. Esisten amás delles granxes de xatos, coneyos y pollos. El sector industrial tien el so máximu esponente nel polígonu industrial El Llanu, onde s'instalaron negocios de fabricación de maquinaria agrícola, semirremolques, cerrajería y montaxes d'aluminiu, que se suman a les industries yá esistentes de seleición de granes, el mataderu industrial de coneyos, o l'actividá comercializadora de la Cooperativa Agraria San Isidro.
Patrimoniu
260px|thumb|Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción ([[sieglu XVI).]] Dientro del cascu urbanu, sobresal la Ilesia parroquial de La nuesa Señora de l'Asunción, pimpana obra del sieglu XVI. D'estilu góticu-renacentista, ta construyida en piedra sillar de bien bona factura. La so torre campanariu, que s'alza a la izquierda de la fachada oeste, ta construyida dafechu en lladriyu, y ye frutu de tres etapes constructives, la más interesante la del cuerpu cuadráu hasta'l recrecimiento del sieglu XVI. Especialmente curiosu resulta'l fechu de que nel so interior la torre ta construyida en argamasa y namái al esterior ta forrada de lladriyu. L'edificiu consta de trés naves y ábside poligonal.
Na redoma del conceyu, nuna pandiella a 555 msnm, se emplaza nel Santuariu de la Virxe de Magallón. Empezada la so construcción nel sieglu XIII, sufrió numberoses reformes y ampliaciones que remataron nel sieglu XVIII. Equí, d'alcuerdu a la tradición, apaecióse-y la Virxe a un pastor nel añu 1283. Anguaño atópase totalmente restaurada y caltién funciones d'hostelería. Ufierta una inmeyorable vista sobre la contorna y el valle del Ebro.
Amás del Santuariu pueden apreciase les ruines de trés pequeños oratorios, dedicaos a San José, San Juan Bautista y San Xuan Evanxelista, el gran algibe del santuariu o los restos de la nevera medieval allegante a esti edificiu.
Siguiendo la carretera A-129 aportar al vivac de «Los trés Huegas», conxuntu de trincheres ya instalaciones militares escavaes pol exércitu nacional mientres la Guerra Civil. La posición defensiva, güei reconstruyida, inclúi abellugos, puestos de mandu, cocines, pozos y cueves pa la proteición del mandu o depósitos de munición. El conxuntu tuvo operativu dende ochobre de 1936 hasta marzu de 1938.
Cultura
Leciñena conserva inda un léxicu residual de la llingua aragonesa estudiáu por Gonzalo Gavín González.
Coles mesmes, cabo destacar la escuela de música de Leciñena y l'asociación musical La Encina de Leciñena (antigua banda municipal), con un discu editáu y munchos años de trayeutoria.
Xiísmu
El xiísmu (o Chía, n'árabe: شيعة; šīa) constitúi una de les principales cañes del islam, al empar del sunismu y el ḥarixismu.
Historia
Etimolóxicamente, Xía ye deriváu dende Shī`ah, coleutivamente, o Shī’ī, sobromanera, significa “asociáu”, “faición”, “partíu”, o “siguidor.” Esautamente, el términu Xía vien de la espresión shī'at 'A elī, partíu, faición, o siguidor d'Alí. Cuando Mahoma morrió nel añu 632 nun s'habilitara nenguna manera de decidir quién tenía qu'asocede-y, recurriéndose finalmente a un sistema tradicional d'eleición ente notables. Los que tomaron partíu por Alí, primu y xenru de Mahoma, d'otra miente, consideraron qu'él yera l'únicu socesor llexítimu una y bones fuera la persona más allegada a Mahoma. Asina, negáronse a reconocer a los notables socesivamente escoyíos pa desempeñar el papel de califes o socesores del profeta: Abu Bakr, Omar y Otmán. Tres la muerte d'esti postreru, Alí va ser finalmente escoyíu califa. Sicasí, acusáu de socatrar la muerte del so predecesor, el so poder va ser contestáu por Mu'awiya, gobernador de Siria y miembru de la familia de los Omeyes, empecipiándose asina una guerra civil ente dambes faiciones. Cuando dambos líderes aceptaron nel campu de batalla de Siffín someter les sos diferencies al dictame d'un árbitru independente, de les files d'Alí va surdir una tercer faición, la de los ḥarixíes, que nun aceptaben l'arbitraxe. Esta faición asesinó a Alí nel 661, y el mesmu día trataron d'acabar tamién con Mu'awiya y col árbitru, ensin llogralo. Los partidarios d'Alí punxeron entós les sos esperances nel so fíu Hasan, qu'arrenunció al poder, y depués n'Husain. Ésti va socatrar una rebelión contra'l poder omeya. La so tarrecible muerte nel campu de Batalla de Karbala (Iraq), en 680, va marcar el principiu del cisma ente los xiínes y aquellos a los que se va llamar más tarde sunís.
thumb|230px|Estaos islámicos con más d'un 10% de población musulmana Verde : zones sunís, Colloráu : zones xiínes, Azul : Ibadís (Omán) El destín tráxicu de Husain sescudió a una parte de los musulmanes y provocó una determinación de combatir hasta'l fin por un ideal de poder consideráu xusto y respetuoso colos fundamentos del islam primitivu. El martiriu de Husain, finxu fundamental del xiísmu (que lo conmemora tolos años con procesiones de penitentes) conviértese en símbolu de la llucha contra la inxusticia. Los descendientes de Husain, dirixentes o imam ye de la comunidá dáu'l calter hereditariu atribuyíu por ésta a la socesión, tuvieron toos un destín tráxicu de cárcel y muerte. El poder temporal plantegaba pos un problema, que se solucionó gracies al fenómenu del tapecimientu o gayba. El doceavu imam, o Mahdi, sumió y una parte de la comunidá consideró que se despintara por medios sobrenaturales pero que siguiría vivu hasta'l so regresu a la fin de los tiempos, colo cual nun podía asocede-y naide. Asina punxeron fin a la cuestión, lo que dexó un acatamientu formal del poder políticu imperante. Los xiínes que creyeron nesi tapecimientu fueron llamaos en delantre septimanos (pol númberu del imam sumíu) o ismailís (pol nome del imam, Ismail). El restu de la comunidá, mayoritariu, consideró muertu a Ismail y siguió reconociendo como imames a los sos descendientes, razón pola que fueron llamaos imamís. Per otru llau, acabaron reconociendo'l so propiu fenómenu de tapecimientu: el doceavu imam, según la creyencia d'esti grupu, escapóse de la cárcel por medios sobrenaturales y sumió nel añu 874. A los imamís va llamáse-yos dende entós tamién duodecimanos. La esistencia del Imam Ocultu da una fuerte dimensión esotérica al xiísmu.
Particularidaes doctrinales
En cuantes que musulmanes, los xiínes reconocen los cinco pilastres del islam, el Corán, la Sunna (siguen la sunna al traviés de la familia de Mahoma), y polo xeneral el cultu nun s'estrema esternamente d'otres cañes del islam.
Les particularidaes doctrinales más importantes son: el imanatu, l'esoterismu y el cleru.
L'imanatu
La figura del imam, nesti casu, refierse al xefe supremu de la comunidá (equivalente al califa) y non al sentíu habitual de guía o direutor d'oración d'una mezquita (que ye'l qu'hai qu'entender cuando se fala por casu del imam Khomeini).
Pa los xiínes, Dios nun puede almitir que l'home camine escontra la so perdición, por ello unvió a los profetes pa empone-y. La muerte de Mahoma, sicasí, punxo fin al ciclu proféticu según la creyencia xeneral del islam. Una y bones nun hai profetes, ye necesariu un garante espiritual de la conducta humana, que sía coles mesmes prueba de la veracidá de la relixón y guía de la comunidá: l'imam. Ésti tien d'axuntar una serie de carauterístiques que-y faigan ser l'home más perfeutu del so tiempu: tratáu na relixón, xusto, desprovisto de defectos. Amás, tien cierta invistidura sobrenatural dada pol profeta y pol imam precedente. L'imam ye infalible.
L'imam ha de ser descendiente direutu de Mahoma (Husein, el primer imam, yera fíu d'Ali y d'una de les fíes del profeta, Fátima). Esta reivindicación, que nel so orixe tenía un calter políticu, adquirió col tiempu una importante dimensión teolóxica. L'imanatu encarna al empar los poderes espiritual y terrenu. D'otra miente, yá que l'imam ta ocultu, los miembros de la comunidá son llibres d'adoptar l'actitú que deseyen respectu al poder terrenu esistente.
L'esoterismu
El xiísmu considera que'l Corán tien un mensaxe lliteral, interpretable por cualquier musulmán, que ye valederu. Sicasí, esi mensaxe lliteral o esotéricu ye de la mesma un mensaxe cifráu o esotéricu que despinta conocencies que namái son interpretables por ciertos empecipiaos. Hai faiciones xiínes que sostienen que dichu mensaxe esotéricu ye de la mesma metáfora d'un tercer mensaxe, más ocultu entá, y asina hasta siete niveles d'esoterismu. El mensaxe últimu sía que non ye conocíu namái pol imam. L'esoterismu (especialmente fuerte nel casu de los ismailís) nun tien como tala repercusiones práutiques pa la mayoría de los fieles, que se llinden a siguir el mensaxe lliteral del Corán, pero ta bien rellacionáu cola institución del imanatu y cola esistencia del cleru y marca distancies col islam mayoritariu, que considera que cualquier creyente puede ser el so propiu intérprete del mensaxe divín.
L'aniciu del esoterismu xiín hai que lo buscar nel espardimientu inicial del xiísmo por Irán y la rexón de Xam, onde adquiriría carauterístiques de les creyencies presistentes, en concretu de la filosofía neoplatónica y del mazdeísmu. Los supuestos mensaxes ocultos estudiaos polos empecipiaos tienen munches carauterístiques comunes con elles.
El cleru
Ta bien rellacionáu col esoterismu y l'imamatu. Yá qu'esiste un mensaxe invisible y lo que conoz sigue vivu pero ta ocultu, ye necesariu un cuerpu d'intérpretes capaces de captar los signos unviaos pol imam dende'l so tapecimientu. Podría dicise tamién que como'l guía espiritual sigue vivu, la doctrina nun ta dafechu zarrada. Los intérpretes son los ulemes, más frecuentemente llamaos mulás, entamaos xerárquicamente según el so grau d'iniciación.
Divisiones
Les diferencies en redol a la socesión de ciertos imames son en bona midida l'aniciu de la formación de dellos grupos dientro del xiísmu; la socesión del quintu llevó a la dixebra de los zaydíes y la del séptimu a los ismailís, que de la mesma s'estremaron pola socesión del califa fatimí al-Mustansir.
La mayoría de los xiínes encuádrense en cuatro grandes grupos: el de los imamís o duodecimanos, mayoritariu, el de los alawites tamién duodecimanos, el de los zaydís y los ismailís.
A ellos hai qu'añedir ciertos cultos asitiaos na periferia del islam, esto ye, que surdieron del xiísmu o de les cañes anteriores, o qu'entemecieron idees musulmanes y d'otres relixones, pero que non siempres son consideraos musulmanes. Los más destacaos son los drusos y los alevíes.
Dende'l puntu de vista del calter de los imames estremaríense en: zaydís (l'imam ye namái un líder); entemedios (l'imam ye hereditariu y ta empuestu por Dios —la mayoría de los xiínes—); y estremistes o ghulat (l'imam ye una manifestación de Dios, polo que son consideraos non-musulmanes —Alí-ilahis o Ahl-i Haqq, drusos—).
Espardimientu
El xiísmu septimanu esiste na India, Paquistán, Siria y Yeme.
Los drusos atópense sobremanera na rexón asitiada ente'l sur d'El Líbanu, los altos del Golán y el norte d'Israel.
Los zaydíes atópense principalmente en Yeme.
Los alauíes son abondo numberosos en Siria. La familia del xefe de Estáu siriu pertenez a esta confesión.
Los alevíes atópense nel centru y este de Turquía.
Louxedo
Louxedo ye una aldea de la parroquia de Samartín nel conceyu asturianu de Samartín d'Ozcos.
Alcuéntrase a 2 km de Samartín, la capital del conceyu, a un altor mediu de 778 msnm y tien una población de.
Mon
Mon ye una aldea de la parroquia de Samartín nel conceyu asturianu de Samartín d'Ozcos.
Aeropuertu Internacional Sanford
L'Aeropuertu Internacional Sanford o'l Orlando-Sanford International Airport  ye un aeropuertu comercial públicu alcontráu en Sanford cerca d'Orlando, Florida. Foi primeramente construyíu pa usos militares como la Estación Aérea Naval Sanford y tuvo n'operación como una Base de Jet Master d'aeronaves d'ataques hasta 1969.
Por cuenta de los vuelos d'entrenamientu, l'aeropuertu ta consistentemente nel top 30 de los aeropuertos más ocupaos del mundu en términos del total d'operaciones de vuelu (despegue y aterrizaxes). Ye l'aeropuertu comercial secundariu de la zona d'Orlando, pero ta más lloñe del centru d'Orlando y los principales parques temáticos (Walt Disney World Resort, Universal Studios Florida y SeaWorld) que l'aeropuertu principal, l'Aeropuertu Internacional d'Orlando (MCO/KMCO).
L'aeropuertu ye propiedá de l'Autoridá del Aeropuertu de Sanford, pero ye operáu por Aeropuertos Worldwide, una empresa con sede en Houston, que ye de propiedá mayoritaria del Sistema de Retiru Municipal d'Ontario (OMERS) en collaboración col Sistema d'Aeropuertos de Houston (HAS) y la Compañía de Desarrollu del Aeropuertu (ADC). Aeropuertos Worldwide ye la mesma compañía que tien l'Aeropuertu Internacional de Belfast, l'Aeropuertu d'Estocolmu-Skavsta, l'Aeropuertu Internacional Daniel Oduber, l'Aeropuertu Internacional Mariscal Sucre y l'Aeropuertu Internacional Juan Santamaría y ye dueñu de TBI AM, operadora de cinco contrato de xestión n'Estaos Xuníos.
Por cuenta del so tipu, el tráficu de pasaxeros nel Aeropuertu Internacional d'Orlando Sanford foi una vegada apoderáu por vuelos chárters europeos. Sicasí, dende l'añu 2008, la mayoría del tráficu de pasaxeros foi nacional, atribuyible a la entrada de l'aereollinia basada en Las Vegas Allegiant Air, pa la cual Sanford ye una ciudá focu. Sanford foi tamién una pequeña ciudá focu pal vendedor de viaxe Direct Air hasta la desapaición de la compañía en 2012.
Instalaciones
L'aeropuertu cubre una superficie de 1,214 hai (3,000 acres) y cuenta con cuatro pistes d'aterrizaxe: Pista 9C/27C: 3,578 x 75 pies (1,091 x 23 m) Asfalto * Pista 9R/27L: 6,647 x 75 pies (2,026 x 23 m) Asfalto * Pista 18/36: 6,002 x 150 pies (1,829 x 46 m) Asfaltu / Concreto
La pista dominante ye la 9L/27R. Esta foi construyida a partir de la pista orixinal de la base aeronaval 9/27, que cuntaba con 8,000 pies (2,400 m) x 200 pies (61 m) con área overrun de 2,145 pies (654 m). La Pista d'aterrizaxe 9L/27R amplióse apocayá de 1,400 pies (430 m) a 11,000 pies (3,400 m). El proyeutu completóse'l 1 d'abril de 2013. Les pistes paraleles 9C/27C y 9R/27L construyéronse más tarde, esta postrera nuna cai de rodaxe anterior y la segunda ye totalmente nueva, p'aviones pequeños. L'aeropuertu tamién cunta cola pista 18/36, otra pista marina de guerra, polos raros frentes del norte nel iviernu, pero esta pista de 6,000 pies ye bien poca usada por aereollinies.
Destinos internacionales
Ufiértase serviciu a 14 destinos internacionales [12 estacionales], al cargu de 4 aereollinies.
Destinos nacionales
Bríndase serviciu a 75 ciudaes dientro del país al cargu de 3 aereollinies.
Tráficu añal
== Aeropuertos cercanos ==
Mont-roig de Tastavins
Mont-roig de Tastavins o Montroig, en catalán, o Monroyo, en castellán, ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Teruel, comunidá autónoma d'Aragón, de la contorna de Matarraña. Tien una área de 79,20 km², con una población de 385 habitantes (INE 2008) y una densidá de 4,86 hab/km². Nesta llocalidá fala una variedá dialeutal aragonesa del catalán.
Perdigueiros
Perdigueiros ye una aldea de la parroquia de Samartín nel conceyu asturianu de Samartín d'Ozcos.
Alcuéntrase a 3 km de Samartín, la capital del conceyu, a un altor mediu de 683 msnm y tien una población de.
Saint-Loup-de-Varennes
Saint-Loup-de-Varennes ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llingües de Sudáfrica
[[Ficheru:South Africa municipalities by language 2001.png|thumb|300px|Mapa qu'amuesa los principales idiomes de Sudáfrica por conceyu. En color claro les zones onde nun hai nengún idioma mayoritariu.
Wes Craven
Wesley Earl Craven foi un guionista y direutor de cine d'Estaos Xuníos, conocíu por ser el creador de numberoses películes de terror. Les sos creaciones de mayor ésitu fueron A Nightmare on Elm Street, incluyendo'l personaxe de Freddy Krueger, y la saga Scream. Otros destacaos trabayos sos son The Last House on the Left, The Hills Have Eyes y Amiga mortal. Y formando xunto a David Cronenberg y John Carpenter una tríada esencial pa entender el cine de terror actual, amás ye reconocíu por afigurar del cómic al cine a La cosa del banzáu en dos películes.
Llingües de Sudáfrica
]]
Wes Craven
Ente los actores a los qu'ayudó a desapegar na so carrera figuren Johnny Depp (en 1984, en A Nightmare on Elm Street), Sharon Stone (en 1981, en Bendición mortal) y Bruce Willis (en 1985, nun episodiu de The Twilight Zone), cuando estos yeren actores práuticamente desconocíos.
Llingües de Sudáfrica
Sudáfrica tien once idiomes oficiales y tamién reconoz ocho idiomes non oficiales como «idiomes nacionales». De les llingües oficiales, dos son llingües indoeuropees, l'inglés y el afrikáans, ente que les otres nueve son llingües de la familia bantú. Poro, ye'l país con mayor númberu de llingües oficiales del mundu.
Wes Craven
Primeros años
Craven nació en Cleveland, Ohio, fíu de Caroline (de soltera Miller) y Paul Craven. Tuvo una estricta educación bautista, anque se declaró atéu. Craven llogró una llicenciatura n'Inglés y Psicoloxía na Universidá de Wheaton n'Illinois, y una maestría en Filosofía y escritura na Universidá Johns Hopkins. Antes de realizar el so primer trabayu na industria del cine, como editor de soníu pa una empresa de post-producción de Nueva York, Craven impartió de volao clases d'inglés nel Westminster College y foi profesor d'humanidaes en Clarkson College of Technology (agora Universidá de Clarkson) en Potsdam, Nueva York.
Llingües de Sudáfrica
Idiomes oficiales
thumb|right|300px|Distribution xeográfica del [[sesotho nes provincies de Sudáfrica.]]
Wes Craven
Carrera como direutor y guionista
Empezó la so carrera como direutor nos años 70, con películes d'escasos medios y revesoses imáxenes, bien esplícites pa la dómina, lo que-y valió fama de direutor truculento. Una de les sos primeres películes como direutor y guionista ye nuna película pornográfica col seudónimu de Abe Snake, na cual tamién actuó, anque nun foi acreditáu nel repartu. Nos años 80 escribió'l guión de Nightmare on Elm Street y percorrió ensame d'estudios y productores buscando a daquién a quien-y interesara'l proyeutu, siendo refugada n'ensame d'ocasiones por paecer una película demasiáu surrealista y ensin credibilidá; a la fin foi aceptada pola New Line Cinema y gracies a ello foi tou un ésitu a nivel mundial y favoreció delles remortines, toes elles sacante la séptima entrega cola desaprobación de Craven que les consideró "males continuaciones" y que destruyeren l'espíritu de la so idea orixinal.
Llingües de Sudáfrica
Idiomes oficiales
Les once llingües oficiales de Sudáfrica son les siguientes (col nome utilizáu pa cada idioma, polos falantes d'esa llingua, ente paréntesis):
Wes Craven
Carrera como direutor y guionista
Les obres de Craven tienden a compartir una esploración común de la naturaleza de la realidá. Nightmare on Elm Street, por casu, trata de les consecuencies de los suaños na vida real. New Nightmare "raspia" (pero nun acaba de romper) el cuartu muriu por haber una actriz Heather Langenkamp interpretándose a sigo mesma mientres ye escorrida pol villanu de la película na qu'una vegada actuó. Nun momentu na película, vemos nel procesador de testu de Wes Craven una secuencia de comandos qu'escribió, qu'inclúi la conversación exacta qu'él tuvo con Heather, como si'l guión tuviera siendo escritu mientres l'acción ta desenvolviéndose. The Serpent and the Rainbow representa a un home que nun puede estremar ente les visiones de velea y la realidá. En Scream, los personaxes con frecuencia referir a les películes de terror en situaciones similares a lo que-yos asocede, y nun momentu dau Billy Loomis diz-y a'l so novia que la vida ye una gran película. Esti conceutu fixo fincapié nes remortines, onde se recreen los acontecimientos nuna nueva película sobre los asesinatos qu'asoceden en Woodsboro en Scream. Scream incluyó una escena que cita la conocida lleenda urbana de Richard Gere y el jerbo. Craven dixo que recibió llamaes de los axentes diciéndo-y que si dexaba la escena, nunca trabayaría de nuevu. A Craven tamién se-y ufiertó dirixir Beetlejuice pero dexar pa co-escribir y ser productor executivu de la tercer película de Nightmare on Elm Street. En 2013 fixo un cameo na serie policiaca Castle.
Llingües de Sudáfrica
Idiomes oficiales
El más común de los idiomes falaos nel llar polos sudafricanos ye'l zulú (el 23,8 % fala zulú nel llar), siguíu del xhosa (17,6 %) y del afrikáans (13,3 %).
Wes Craven
Carrera como direutor y guionista
Anque se producieron siete películes distintos de la serie A Nightmare on Elm Street (nueve si inclúyese'l crossover Freddy vs Jason y el remake de 2010), namái dos fueron dirixíes por Craven. Él dixo en delles entrevistes y alderiques que considera namái los sos dos películes representaciones exactes de la so creación. Mientres años, haise rumoreado qu'él fadría una película más, esencialmente pa completar la so triloxía. Sicasí Craven participó na tercer película A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors como productor, coles mires de faer de la tercer película la postrera. Les sos idees fueron llargamente refugaes, y utilizaes na so Wes Craven's New Nightmare, diez años dempués. Craven nun participó nun remake de la orixinal llamáu Velea na cai Elm, estrenada n'abril del 2010 ya interpretada por Jackie Earle Haley.
Llingües de Sudáfrica
Idiomes oficiales
L'inglés ye namái'l sestu idioma más faláu del país como llingua materna col 8,2 % del total (1/3 de los blancos, el 10 % de los mestizos y el 60 % de los asiáticos), pero ye entendíu na mayoría de les zones urbanes y ye la llingua predominante nel gobiernu y los medios de comunicación, algamando la so conocencia a 1/3 de la población.
La mayoría de los sudafricanos fala un idioma d'una de los dos principales cañes de les llingües bantús representaos nel Sur d'África: la caña sotho-tswana (sesotho, tswana, sotho del norte), o la caña Nguni (ndebele del sur, suazi, xhosa, zulú). Dientro de cada grupu, los diversos idiomes son na so mayor parte intelixibles pa un falante nativu de cualesquier otra llingua dientro del so grupu.
Como puede trate nos mapes qu'acompañen, los nueve idiomes indíxenes africanos de Sudáfrica puede estremase en dos zones xeográfiques, los idiomes nguni son predominantes nel sureste del país (la mariña del océanu Índicu) y les llingües sotho son predominantes nel terciu norte del país asitiaes más al interior, como tamién en Botsuana y Lesothu. Gauteng ye la provincia lingüísticamente más heteroxénea, con aproximao'l mesmu númberu de falantes de nguni, sotho y les llingua indoeuropees. Esto dio llugar al espardimientu d'una xíriga urbana, Tsotsitaal, nes grandes barriaes urbanes na provincia.
Los idiomes tsonga y vienda nun pertenecen nin a la caña Nguni nin a la Sotho-tswana.
El afrikáans, un idioma deriváu del neerlandés, ye la llingua mayoritaria nel terciu occidental del país (Provincia Occidental del Cabu y Provincia Septentrional del Cabu). Fálase non yá pola mayoría de los blancos (60 %), sinón tamién pol 90 % de los coloureds (mestizos) del país. El afrikáans tamién s'emplega llargamente en tol centru y el norte del país, como una segunda (tercer o inclusive cuarta) llingua polos sudafricanos que viven en zones agrícoles. El afrikáans ye faláu o entendíu per una cuarta parte de la población (casi la totalidá de les comunidaes blanca y coloured y ciertes minoríes ente les comunidaes negro y asiático), siendo la segunda llingua de comunicación tres l'inglés y per delantre del zulú.
Otros idiomes non oficiales
El fanagalo ye un pidgin basáu nel zulú, l'inglés y el afrikáans y usáu como llingua franca nes industries mineres. El joi, el san y el nama son les llingües o grupos dialeutales orixinales de hotentotes y bosquimanos, habitantes autóctonos del oeste de Sudáfrica, y pertenecen a la familia joisana, carauterizada pol usu de chasquíos. El lobedu, el nama, el ndebele del norte y el fuci son llingües níxer-congu de la caña bantú. El tamil ye una llingua dravídica orixinaria d'India y falada de forma bien minoritaria per parte de la población sudafricana d'orixe asiáticu.
Censu
El censu de 2001 rexistró los siguientes porcentaxes de falantes nos idiomes:
Wes Craven
Vida personal
El primer matrimoniu de Craven con Bonnie Broecker produció dos fíos: Jonathan (nacíu en 1965) y Jessica Craven (nacida en 1968); Jonathan ye un escritor y direutor con unos cuantos creitos al so nome; Jessica ye una cantante y compositora nel grupu de les Hermanes Chapin. El matrimoniu terminó en 1970. En 1984, casóse con Millicent Craven Eleanor Meyer Mimi, de la que se dixebró en 1987. En 2004 casar por tercer vegada, con Iya Labunka, ex vicepresidenta de los Estudios Disney.
Hidemasa Morita
Hidemasa Morita (守田 英正; ) ye un futbolista xaponés.
A Reboqueira
A Reboqueira ye una aldea de la parroquia de Samartín nel conceyu asturianu de Samartín d'Ozcos.
Alcuéntrase a 1,5 km de Samartín, la capital del conceyu, a un altor mediu de 732 msnm y tien una población de.
Saint-Loup-Géanges
Saint-Loup-Géanges ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Thrash metal
El thrash metal ye un subxéneru del heavy metal que se caracteriza xeneralmente polos sos ritmos similares al speed metal y el hardcore punk na agresividá y contundencia. Los cantares del xéneru suelen utilizar percusión rápida y un baxu rexistru de riffs de guitarra, que suelen ser asina mesmu rabiones y cortantes. Les lletres de los cantares de thrash metal de cutiu enfréntense colos problemes sociales, en munches ocasiones con un llinguaxe direutu y de denuncia. Foi unu de los primeros subxéneros del heavy metal n'apaecer, y la so influencia nesti estilu foi y sigue siendo bien grande. D'esta forma, el thrash metal ye la base y la mayor influencia nel metal estremu, onde s'inclúi principalmente al death metal y el black metal; amás de ser una importante influencia (xunto col speed metal) nel power metal, magar esti estilu llevó la música per un camín más melódicu. Tamién el xéneru influyó nel metalcore, esto demostrar bandes como Trivium, Unearth o Chimaira como dalgunos de los exemplos más populares. Cabo resaltar la importancia na creación y evolución del xéneru de les bandes primixenies meyor conocíes como Los cuatro grandes del thrash metal, que son consideraes les más representatives y nun orde fundacional.
Traces musicales
El thrash metal polo xeneral caracterízase pol usu de tempos rápidos, riffs de guitarra más agresivos y con un mayor usu de palm mute, solos bastante rápidos pero con munches notes qu'escapen a la tonalidá, dándo-y un soníu característicu, soníos de baxu bastante pronunciaos heredaos de la NWOBHM. Daqué bien especial nel estilu ye la batería onde s'alternen pedal y bombu a velocidaes percima de los 180 bpm, ente que tamién se vale del doble pedal o doble bombu y voces agresives pero ensin llegar al estremu d'estilos más pesaos como'l black metal, quiciabes la velocidá rápido y agresivo ta más heredada del hardcore punk sicasí'l thrash adquier más téunica a la d'execución.
La mayoría de los solos de guitarra del thrash reproducir a gran velocidá, yá que se caractericen pola fragmentación, y les téuniques d'usu, tales como sweep picking, fraseo legato, y tapping a dos manes. Los guitarristes del thrash metal son xeneral y dafechu influyíos pola NWOBHM.
Velocidá, ritmu y los cambeos de tiempu tamién definen el thrash metal. El thrash tiende a tener una sensación d'aceleración que puede ser debíu en gran parte al so estilu de batería agresiva, combinación ente la batería de la NWOBHM y el hardcore punk. Por casu, les bateríes de thrash suelen utilizar dos bombos, o un doble pedal, col fin de crear un soníu bastante crudu, aceleráu y potente.
Pa caltenese al día colos demás preseos, munchos baxistes de thrash suelen utilizar una escayu. Sicasí, dellos destacaos baxistes de thrash metal utilicen los sos deos, como Frank Bello, Greg Christian, Robert Trujillo, Jack Gibson, Steve DiGiorgio y Cliff Burton. Dellos baxistes usen un tonu baxu aburuyáu, un enfoque popularizáu por Lemmy de Motörhead, Tom Araya (Slayer), David Ellefson (Megadeth), Cliff Burton y Jason Newsted (Metallica), ente otros.
Les lletres de los cantares de thrash metal inclúin l'aislamientu, la corrupción, la inxusticia, l'adicción, el suicidiu, la muerte, l'asesinatu, la guerra, y otros males qu'aflixen a la persona y la sociedá, incluyendo mutilaciones y otros horrores n'exemplos más estremos. L'humor y l'ironía dacuando pueden atopase, pero son llindaos, y son la esceición y non la regla. La gran mayoría de les bandes que remanen estes temes son del estilu crossover thrash.
Orixe ya influencies
thumb|El grupu [[Overkill (banda)|Overkill, ye consideráu unu de los creadores del thrash metal.]] Los oríxenes del thrash metal asitiar a finales de los años 1970 y empiezos de los 80, cuando un grupu de bandes de heavy metal influyíes pola NWOBHM, con bandes como Iron Maiden, Motörhead, Venom, Diamond Head, aumentaron entá más la so velocidá y empezaron a incorporar variantes: thrashcore, amás d'un sentimientu anarquista —similar al del hardcore punk— a la so música.
Los consideraos como creadores d'esta forma de metal son el grupu Metallica col cantar Hit the Lights (contenida nel so maqueta "Power Metal" d'abril de 1982) al cual considérase-y como la primer tema del thrash.
thumb|[[Metallica ye consideráu creador del thrash metal cola so tema Hit the Lights.]]
Esi mesmu añu, el cantar "Parasite", compuesta por Ace Frehley del álbum Hotter Than Hell del grupu Kiss, tamién amosó tar adelantráu pa la so dómina siendo inmortalizada por Anthrax nel videu Live Noize.
Dende los sos entamos, el thrash metal consideróse como la respuesta de los metaleros más duros contra'l metal más comercial de los años 1980, cuantimás les bandes de glam metal como Mötley Crüe, Ratt y Twisted Sister, a les que los grupos underground acusaben de vender el heavy metal a los medios de comunicación masivos solu pa ganar fama y popularidá, razón pola cual llamar posers, hair bands o tamién light metal.
L'añu 1981 ye consideráu como "críticu" pa esti xéneru, pueden apreciase delles idees que s'incorporaríen al thrash metal, incluyendo ente estes el riff del cantar "Saints in Hell" o la estructura del cantar "White Heat, Red Hot" de la banda inglesa Judas Priest, según la versión en direutu de "Tyrant" nel discu de 1979 Unleashed in the East, que ye bien cercana al conceutu de thrash.
La primera maqueta representante del thrash metal podría ser Rede Skies del grupu Metal Church, de finales del añu 1981. Yera una maqueta instrumental que combinaba la velocidá, dellos detalles de power metal y una marcada influencia de los primerizos Iron Maiden. Ensin trescender demasiáu, pocu dempués foi clisada pola maqueta d'ochobre de 1982 Four Hymns.