cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xeneral
Perú
.
Reinu Xuníu
Nel Exércitu del Reinu Xuníu, los rangos d'oficiales, de menor a mayor, son: segundu teniente (OF-1), teniente (OF-1), capitán (OF-2), mayor (OF-3), teniente coronel (OF-4), coronel (OF-5), brigadier (OF-6), mayor xeneral (OF-7), teniente xeneral (OF-8), xeneral d'exércitu (OF-9), mariscal de campu (OF-10).
Venezuela
Mayor Xeneral (OF-8), * Xeneral de División (OF-7), * Xeneral de Brigada (OF-6), * Coronel (OF-5), * Teniente Coronel (OF-4), * Mayor (OF-3), * Capitán (OF-2), * Teniente primeru (OF-1)
Los rangos militares pa l'Armada venezolana, son los siguientes:
almirante (OF-8) equivalente a mayor xeneral, * vicealmirante (OF-7) equivalente a xeneral de división, * contralmirante (OF-6) equivalente a xeneral de brigada, * capitán de navío (OF-5) equivalente a coronel, * capitán de fragata (OF-4) equivalente a teniente coronel, * capitán de corbeta (OF-3) equivalente a mayor, * teniente de navío (OF-2) equivalente a capitán, * teniente de fragata (OF-1) equivalente a teniente primeru y * alférez de navío (OF-1) equivalente a teniente.
La distinción más significativa del rangu de los xenerales son unos soles doraos nos sos galones: un sol pal xeneral de brigada, dos soles pal xeneral de división, tres soles pal mayor xeneral y cuatro soles pal xeneral en xefe. Esto aplica d'igual manera pa los sos equivalentes na Armada.
Hedwigia. Ein Notizblatt für kryptogamische Studien
'''Hedwigia. Ein Notizblatt für kryptogamische Studien (embrivíu Hedwigia''') foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse en Dresde. Publicáronse 82 númberos nos años 1852-1944.
Alberta Pfeiffer
Alberta Raffl Pfeiffer foi una de les primeres arquiteutes d'Illinois y la primer muyer en ganar la medaya escolar por excelencia académica de la American Institute of Architects.
Biografía
Alberta Raffl nació en 1899 en Red Bud (Illinois) d'Albert L. y de Johanna Rau de Raffl. En 1919, inscribióse como una de les primeres muyeres n'asistir a la Escuela d'Arquiteutura de la Universidá d'Illinois.
Graduóse, en 1923, al tope de la so clase, con una llicenciatura n'arquiteutura; y, foi la primer muyer en ganar la medaya escolar por excelencia académica[4] del American Institute of Architects. Dempués de graduase, empezó a trabayar como dibuxante nes oficines de Tallmadge & Watson en Chicago. Al añu siguiente, compitió nun concursu de diseñu d'un orfanatu, ufiertáu pol Premiu Warren del Institutu de Diseñu de Belles Artes de Nueva York y foi escoyida pa enseñar nel Departamentu d'Arquiteutura de la Universidá d'Illinois.
Completó la so maestría, en 1925; y, #camudar a Nueva York, onde empezó a trabayar pa Harrie T. Lindeberg. Mientres los siguientes seis años, trabayó pa Lindeberg, diseñando finques rústiques pa veceros adineraos. Dalgunos de los sos diseños apaecen nel llibru, Domestic Architecture of H.T. Lindeberg (1927).[4]
En 1930, Raffl casóse con Homer Fay Pfeiffer en Roma, Italia, un colega graduáu de la Universidá Yale, que ganara, esi añu de 1930, el Rome Prize.[4] Al añu siguiente, cuando a Homer ufiertóse-y un puestu pa enseñar en Yale, la pareya #camudar a Connecticut. Mercaron una granxa abandonada en 1789, en Hadlyme, Condáu de New London, Connecticut; y, #poner a anovalo. En 1933, abrieron un Estudiu conxuntu, de práutica d'arquiteutura, nel so llar; y, empezaron a trabayar principalmente en residencies, completando unos 70 diseños, dibuxaos antes de 1940. Esi añu, Homer #xunir a l'armada; y, Pfeiffer estableció'l so propiu estudiu.[4] El so estilu reflexaba a les cases de campu #inglés; y, usaba bow windows (ventanales saledizos) en cuasi tolos diseños. Antes del so retiru en 1977, Pfeiffer completara más de 170 diseños residenciales, la mayoría en Connecticut, anque fixo tamién dos ranchos en Arizona, amás d'un bancu y una ilesia.
Amás del so trabayu d'arquiteutura, Pfeiffer trabayó mientres más de 25 años pa l'Asociación de Salú Mental de Connecticut y como voluntaria en Norwich State Hospital. Sirvió na Xunta Escolar de Lyme, según na Xunta de Planificación y Zonificación; y, ente 1969 y 1971 foi una xueza de paz. Y, foi editora del Connecticut Craftsman, la revista oficial de la Sociedá d'Artesanos de Connecticut, de la cual yera miembru y desempeñóse amás na Xunta del Comité de ciudá democrática.
Finó'l 5 d'agostu de 1994, en Hadlyme.
Márgara Alonso
Márgara Alonso foi una prestixosa actriz arxentina.
Carrera
Atraida pola actuación, a principios de la década del 40` recibir de profesora de declamación nel Conservatoriu Nacional d'Arte Escénico. El so debú actoral asocedió en 1948 en The Importance of Being Earnest, obra teatral d'Oscar Wilde, onde ella recordaba: «Yera la dómina en que, con 18 años, faíamos personaxes de 60, usando peluques d'algodón». Dende los 50` integró la Dómina d'Oru del Teatru Independiente, actuando xunto a Paquita Vehil, Pedro Escudero y Pedro Asquini. En 1959 decidió alloñar del espectáculu arxentín pa dedicase a la so familia, podiéndosela ver solamente en dellos radioteatros, a los qu'ella almiraba porque la voz yera'l so únicu mediu d'espresión.
La so torna asocedió casi 20 años dempués, en 1974, cuando foi convocada p'actuar en Antígona Vélez, de Leopoldo Marechal nel Teatru Xeneral San Martín, del que foi parte del so repartu estable mientres munchos años. De les obres teatrales nes que participó destaquen: La nona, de Roberto Cossa; Un trabayu fabulosu, de Ricardo Halac, versiones de Martín Fierro, Edipo rei, Ricardu III, con Nya Quesada y El sombreru de paya d'Italia, na so versión musical realizada nel Teatru Nacional Cervantes. Sicasí, Alonso prefería Yá naide recuerda a Fréderic Chopin, onde cumplió'l so meyor llabor, respeutivamente.
En 1983 realizó la so primer intervención cinematográfica en L'arreglu, de Fernando Ayala y, coles mesmes, foi actriz soporte nel drama Los enemigos, pol cual Ulises Dumont foi escoyíu Meyor Actor nel Festival de Cine de L'Habana. Sicasí, interviniera n'otros dos películes año anteriores que s'estrenaron munchos años dempués. Tres dos incursiones en películes escaecíes a mediaos de los 80` protagonizaes por Soledad Silveyra y Alicia Zanca, foi contratada en 1987 por Julio De Grazia p'actuar en Susana quier, el negru tamién!, esitosa comedia con Alberto Olmedo y Susana Traverso. En 1989 cumplió'l so primera gran rol en TV, interpretando a una profesora en Socorru: 5ᵘ añu, por Canal 9. Coles mesmes, trabayó en Flores robaes nos xardinos de Quilmes, Los amores de Laurita, Flop, Yo, la peor de toes, D'amor y de solombra, Ángel, la diva y yo y encarnó a una entrañable monxa en "Cautiva", según tamién protagonizó Cien años de perdón, de José Glusman.
Tamién foi parte en La oca, de Carlos Pais, nel ciclu Teatru Abiertu de 1981; en Stéfano, d'Armando Discépolo, nel San Martín, en 1986; en Les d'enfrente, en 1991, nel Teatru Presidente Alvear; en Tenesy, de Jorge Lleis, nel Cervantes, en 1998; en A cuenta de la dulda, del Teatru pola Identidá, en 2000, y en Home y superhombre, de Bernard Shaw, nel San Martín, en 2001. Los sos otros trabayos en TV fueron en Cartes d'amor en casette (1993,ATC), El besu del olvidu (1991), con Chunchuna Villafañe, Un hermanu ye un hermanu (1994-96, Telefé), Archivu negru (1997), con Rodolfo Ranni, Muñeca brava (1998-99), que ganó dos premios Martín Fierro.
A partir de la década del 2000` compunxo con asiduidad personaje de güela pícara. Encarnó a Matilde en Cien años de perdón, auspiciado por Grupos S.O. y llogró tres nominaciones, a la Hermana Teresa en Cautiva, que ganó cinco premios, ente otres. Tres una curtia actuación en Canal 9, fixo'l so últimu llabor cinematográficu en 2003 en Un día nel paraísu, de Juan Bautista Stagnaro con protagonización de Guillermo Francella y Araceli González.
Finó a los 78 años el 21 de xunu de 2006 en Buenos Aires, anque la noticia foi confirmada por Télam trés díes depués. Los sos restos fueron cremados, según el so últimu pidimientu y nun se realizó veloriu.
Stafford Repp
Ye conocíu principalmente pol so papel de Xefe O'Hara na serie televisiva Batman.
Primeros años
Nacíu en San Francisco (California), educar na Lowell High School de dicha ciudá. Poco dempués del ataque a Pearl Harbor, Repp entró a sirvir nel Cuerpu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos.
En rematando'l serviciu, empecipió la so carrera d'actor, siendo contratáu pa crear efeutos de soníu en televisión.
Carrera interpretativa
Nos sos entamos Repp actuó en numberosos filmes y producciones televisives, ente ellos ¡Quiero vivir!, con Susan Hayward, y Los hermanos Karamazov, dambos títulos en 1958. Ente mediaos de la década de 1950 y entamos de la de 1960 intervieno nuna llarga serie de programes televisivos, ente ellos los siguientes: la serie western de la NBC Frontier; la de Rod Cameron State Trooper; How to Marry a Millionaire, con Barbara Eden; The Thin Man (1957), con Peter Lawford; Texas John Slaughter (1958), con Tom Tryon; Dante, con Howard Duff; y The New Phil Silvers Show (1963-1964), de Phil Silvers, na qu'interpretaba a Brink. Nesta última serie trabayaba xunto a Buddy Lester, Herbie Faye, Elena Verdugu, Ronnie Dapo y Sandy Descher. Tamién tuvo una curtia actuación nel episodiu de Dimensión Desconocida "Nick of Time", protagonizáu por William Shatner.
Batman
Sicasí, la popularidá llegó-y col papel de Xefe O'Hara, pal cual utilizó un fuerte acentu irlandés. Según Adam West, a Neil Hamilton, qu'interpretaba a James Gordon nel show, nun-y gustaba'l falsu acentu irlandés de Repp, y la so collaboración na pantalla yera decididamente más amistosa que la que presentaben na vida real. Al empar que trabayaba en Batman, Repp siguió trabayando n'otros shows televisivos, ente ellos I Dream of Jeannie.
Últimos años
Tres la cancelación de Batman en 1968, invirtió les sos ganancies nuna cadena de llavadura de coches, llogrando un ésitu financieru considerable.
La so última película foi Cycle Psycho en 1972, y la so última actuación televisiva, emitida tres el so fallecimientu, tuvo llugar na serie M*A*S*H.
Stafford Repp finó por causa de un infartu agudu de miocardi u'l 5 de payares de 1974 mientres s'atopaba na Hollywood Park Racetrack de Inglewood (California). Tenía 56 años d'edá. Foi soterráu en Campusantu Westminster Memorial Park de Westminster (California).
Trémont (Orne)
Trémont ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dipodomys californicus
Dipodomys californicus ye una especie de royedor de la familia Heteromyidae.
Distribución xeográfica
Ye endémicu de los Estaos Xuníos.
Campo Lugar
El conceyu tien daqué más de 1000 habitantes, de los cualos unos 450 viven nel pobláu de colonización de Pizarro y más de 500 na capital del conceyu, el pueblu de Campu Llugar. Campo Lugar fundar na Edá Media y Pizarro nel sieglu XX.
Llendes del términu municipal
Campo Lugar parte con:
Historia
Campo Lugar ye un pueblu d'orixe medieval. Los historiadores empiecen a falar d'una población formada en plenu medievu, nel añu en que foi reconquistada la vecina Trujillo, en 1232. El so nome viose alteriáu en delles ocasiones. Nel sieglu XIII, y con motivu del repartu de territorios que traxo consigo reconquistar, denominóse "El Campu de Alcántara" faciendo honor a la Orde a la que correspondía esti cachu de tierra.
En 1594 formaba parte de la Tierra de Trujillo na Provincia de Trujillo.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu en Partíu Xudicial de Logrosán, que nel censu de 1842 cuntaba con 100 llares y 584 vecinos.
Sol nome de "El Campu de Alcántara" hasta la primer metá del sieglu XX momentu nel que, en pasando a ser una villa con señor propiu, va llamase "El Campu". Pero ye este un nome ambiguu que creaba más d'un tracamundiu, máxime tres el desenvolvimientu de les comunicaciones postales, d'ende que s'añedir (Llugar) a manera d'aclaración a caúna de les cartes unviaes a la llocalidá. Asina quedó afitáu'l so nome pa siempres como güei día conocer, Campo Lugar.
Patrimoniu
Ilesia parroquial católica de Nuesa Señora de los Ánxeles, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz, Diócesis de Plasencia, Arciprestalgu de Miajadas. Ye una senciella construcción de nave central con capiyes llaterales y cubierta con bóveda falsa. A los pies de la Ilesia alza un senciellu coru.
Nel esterior la torre ta exenta, anque xunida al templu per mediu d'un arcu. La Ilesia, anque tuvo munches reformes, puede datar de los años finales del Sieglu XV.
Nel altar mayor esiste un retablu barrocu de columnes salomóniques con recímanos, presentando nel so centru talles de l'Asunción, con dos pintures llaterales de San Juan Bautista y San Blas.
Heráldica
L'escudu de Campu Llugar foi aprobáu por aciu la "Orde de 8 de xunetu de 1987, de la Conseyería de la Presidencia y Trabayu, pola que s'aprueba l'Escudu Heráldicu del Conceyu de Campu Llugar (Cáceres)", publicada nel Diariu Oficial d'Estremadura el 14 de xunetu de 1987, depués d'aprobar l'espediente'l plenu del conceyu'l 20 de marzu de 1987 y emitir informe la Real Academia de la Historia el 19 de xunu de 1987. L'escudu defínese oficialmente asina:
Fiestes llocales
En Campu Llugar celebren les siguientes fiestes llocales:
Demografía
Evolución demográfica (INE ):
Mélamare
Mélamare ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Takahiro Ko
Takahiro Ko (高 宇洋, ), ye un futbolista xaponés.
Annick Le Thomas
Annick Le Thomas-Hommay ye una botánica, esploradora francesa, y destacada palinóloga; que realizó estenses espediciones botániques a Gabón y a Madagascar.
La Trinité-des-Laitiers
La Trinité-des-Laitiers ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Shere Hite
Shere Hite foi una sexóloga y feminista alemana nacida nos Estaos Xuníos.
Los sos trabayos sobre sexoloxía concentráronse principalmente na sexualidá femenina. Hite parte de los estudios biolóxicos sobre sexu fechos por Masters y Johnson y por Alfred Kinsey. Tamién fai referencia a los trabayos teóricos, políticos y psicolóxicos asociaos col movimientu feminista de la década de 1970, como'l Mitu del orgasmu vaxinal d'Anne Koedt.
Dempués de recibir ataques escontra ella y escontra el so trabayu, arrenunciu a la so nacionalidá d'Estaos Xuníos en 1995 pa pasar a ser alemana.
Educación
Nació como Shirley Diana Gregory, pero más tarde tomó l'apellíu del so padrastru, Raymond Hite. Graduóse na Seabreeze High School en Daytona Beach, Florida. Recibió un máster en Historia na University of Florida en 1967.
Dempués camudóse a Nueva York, onde se xunió a la Columbia University pa trabayar na so PhD en Historia social. Hite atribúi'l nun completar el so doctoráu a la naturaleza conservadora de Columbia naquel tiempu. Darréu, terminó'l so PhD na Nihon University (Tokiu, Xapón) y otru PhD en sexoloxía clínica na Maimonides University, North Miami Beach, Florida.
Oxetu del so estudiu
Hite criticó'l trabayu de Masters y Johnson por incorporar acríticamente actitúes culturales nel comportamientu sexual nel so estudiu. Por casu, el trabayu de Hite amosó que'l 70% de les muyeres nun tuvieren orgasmos por aciu la penetración, pero son capaces d'algamar el orgasmu fácilmente por aciu la masturbación o otres estimulaciones clitoridianas. Namái un 30% de les muyeres participantes nel so estudiu esperimentaren dalguna vegada un orgasmu mientres l'intre del coitu. Criticó l'argumentu de Masters y Johnson de que mientres el coitu tendría de apurrise l'abonda estimulación clitoridiana p'algamar el orgasmu y de que'l que nun llegue a algamar ye un signu de "disfunción sexual". Ensin negar que tantu Kinsey como Masters y Johnson fueron un pasu crucial na investigación sexual, Hite cree que tenemos d'entender la construcción cultural y personal de la esperiencia sexual pa faer l'importante estudiu del comportamientu sexual fuera del llaboratoriu. Criticó'l fechu de que llindar los tests a muyeres "normales" que echaben voz d'orgasmos mientres el coitu taba basáu nel falsu supuestu de que tener un orgasmu mientres el coitu yera daqué típicu, cosa que'l so propiu estudiu refugó arelladamente.
Metodoloxía
Hite utiliza un métodu d'investigación individualista. Usó miles de respuestes de cuestionarios anónimos como marcu de trabayu pa desenvolver un discursu sobre les reacciones humanes al xéneru y la sexualidá. Les sos conclusiones derivaes d'estos cuestionarios d'información fueron llograes con un criticismu metodolóxicu. El fechu que si información nun ye a base de muestra probabilística xenera esmoliciones sobre si datar muestral puede xeneralizase a poblaciones relevantes. Como ye común n'investigaciones qu'afecten a asuntos delicaos, tales como'l comportamientu sexual, la proporción de non-respuestes ye típicamente grande. Polo tanto les conclusiones derivaes de los datos pueden nun representar les visiones de la población n'estudiu de resultes del sesgu por cuenta de les norespuestas. Los defensores de Hite defenden la so metodoloxía diciendo que ye más probable llegar asina a la verdá sobre la sexualidá femenina qu'estudiando muyeres agabitaes na prostitución como si elles fueren representatives de les muyeres polo xeneral, o estudar en llaboratoriu les condiciones en que les muyeres declaren orgasmar mientres el coitu.
Hite foi emponderada pol so fructividad teórica na investigación sociolóxica. La suxerencia de sesgu en dalgunos de los estudios de Hite ye usáu frecuentemente como un puntu de discutiniu nos cursos universitarios onde s'alderiquen métodos de muestreo, conxuntamente col so muestreo Literary Digest de 1936. Un discutiniu de sesgu muestral ye'l realizáu por Philip Zimbardo, qu'esplicó que les muyeres del estudiu de Hite recibieron una investigación alrodiu del prestu conxugal, onde 98% reportaron insatisfaición, y 75% reportaron tener rellaciones extramaritales, pero onde solo'l 4% de les muyeres respondieron al estudiu de mercáu. Zimbardo acotó que les muyeres que teníen insatisfaiciones pudieron tar más motivaes a responder l'estudiu que les muyeres que si taben satisfeches y que la so investigación podría ser tan solo "periodismu científicamente codificado."
Per otra parte, diferencies metodolóxiques en ciencies sociales cuando les interrogantes referir a asuntos de consecuencia pública, v.g., inmediatez vs. tiempu pa cavilgar cuando se ta respondiendo, puede resultar en diferencies n'honestidá y les promeses de confidencialidad nun son igualmente creíes polos respondedores en prospeutu, afectando l'apertura de los respondedores y la so honestidá. Dalgunes o toles sos investigaciones publicaes dependedieron d'una amplia distribución multicanal del cuestionariu, dando oportunidá pa munches respuestes llargues na midida de la disponibilidad de tiempu del propiu respondedor, con una reforzada anonimidad del respondedor, y con una respuesta per corréu más qu'un muestreo per teléfonu.
Vida personal
Hite nun tien fíos. Tuvo casada dende 1985, col concertista de pianu alemán Friedrich Horicke, que ye 19 años menor qu'ella.
Patricia Briones
Patricia Ignacia Briones Fernández ye una política ecuatoriana, primer muyer n'ocupar l'alcaldía de Portoviejo.
Trayeutoria
Nes eleiciones llexislatives de 2002 foi escoyida diputada alterna del inxenieru Simón Bustamante pol Partíu Social Cristianu. Nes eleiciones de 2004 presentóse como candidata a l'alcaldía de Portoviejo pol mesmu partíu y resultó trunfadora col 31.71% de los votos, convirtiéndose na primer muyer en ser escoyida alcaldesa de la ciudá.
NGC 95
NGC 95 ye una galaxa espiral alcontrada na constelación de Piscis.
Patricia Briones
Trayeutoria
A principios de xunetu de 2005 lideró un paro xeneral d'actividaes pa esixir al gobiernu central ayuda pa delles obres en Portoviejo. La paralización duró 5 díes y convirtióse na más grande na historia de la provincia de Manabí, incluyendo más de 25 barricaes que torgaben l'ingresu a la ciudá. El paru terminó depués de que los ministros d'economía y salú, Rafael Correa y Wellington Sandoval, alcordaren cola alcaldesa la entrega de 62 millones de dólares pa obres hasta 2007.
Nes eleiciones llexislatives de 2013 intentó infructuosamente ser escoyida asambleísta en representación de la provincia de Manabí pol partíu Avanza.
Bassas da India
Bassas da India ye un atolón despobláu allugáu en mediu de la Canal de Mozambique, tien una superficie de 0,13 km² y una llaguna interior de 86,8 km², lo cual constituyir na porción de tierra remanecida más pequeña con mayor llargor de mariña relativa.
Cuando la marea ye baxa pueden reparase les embarcaciones que naufragaron, unu de los más importantes foi'l Santiago, una embarcación de 900 tonelaes el cuál estrellóse col petón na escuridá y partióse en dos en 1585.
Bassas da India forma parte del grupu de les Islles Esvalixaes del Océanu Índicu, asitiáu en 21°27'43.83 S, 39°45'03.05 E. Ecológicamente, pertenez a la ecorrexón denomada carba xerófilo de les islles Europa y Bassas da India. Esti atolón ye una posesión de Francia dende 1897, consideráu como un dominiu priváu del estáu y ye reclamáu por Madagascar.
Dipodomys compactus
Dipodomys compactus ye una especie de royedor de la familia Heteromyidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Méxicu y nos Estaos Xuníos.
Leo Takae
Leo Takae (髙江 麗央; ) ye un futbolista xaponés.
Furacu negru
Un furacu negru, n'astronomía, ye una concentración de materia de densidá peralta. La so fuercia gravitatoria ye tan elevada que la velocidá d'escape ye superior a la velocidá de la lluz. Poro, nada que tea dientro del so horizonte de socesos puede escapar, sacante per aciu del efeutu túnel cuántica. El términu "furacu negru" nun ha d'entendese como un "furacu" nel sentíu usual del mesmu, sinón como una rexón del Universu de la que nada nun puede escapar, nin siquiera la lluz. Ye por esti motivu pol que son "negros".
Ménerval
Tien una población de y una superficie de  km².
Trun (Orne)
Trun ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Beatrix Potter
thumb|250px|Beatrix Potter de pequeña. thumb|200px|Una de les ilustraciones feches por Beatrix del llibru infantil The Tale of Benjamin Bunny. Helen Beatrix Potter foi una escritora, ilustradora, fabulista de lliteratura infantil y naturalista. El so personaxe más famosu ye Peter Rabbit.
El so padre, Rupert Potter, yera abogáu, anque pasaba la mayor parte del tiempu en clubes de caballeros, ensin exercer l'oficiu. La so madre dedicar a faer y recibir visites. Dambos proxenitores yeren entendíos n'arte y vivíen de los heriedos de les sos respeutives families. Beatrix y el so hermanu Bertam fueron educaos por neñeres y institutrices. Cuando creció, los sos padres encargar del llar, enzancando'l so desarrollu intelectual. Un tíu intentó qu'ingresara como estudiante nel Real Xardín Botánicu de Kew, pero foi refugada por ser muyer.
Animar a publicar el so rellatu, El cuentu de Pedro Coneyu (The Tale of Peter Rabbit), pero tuvo que lluchar p'atopar un editor hasta que por fin foi aceptáu en 1902. El llibru y les obres que la siguieron fueron perbién recibíos y ella empezó a llograr unos ingresos propios de les sos ventes. Beatrix rellacionóse sentimentalmente col so editor, Norman Warne, cosa que caltuvo de callao, pos los sos padres yeren contrarios a que se casara con cualesquier que precisara trabayar pa vivir. Warne morrió por leucemia primero que pudieren prometese, lo qu'engrandó la fienda que dixebraba a Beatrix de los sos padres.
La base pa los sos proyeutos y hestories fueron los pequeños animales qu'introducía furtivamente na casa o que vía mientres les vacaciones familiares nel Distritu de los Llagos o n'Escocia.
Potter escribió 23 llibros. Fueron publicaos en pequeñu formatu, bono de remanar y lleer polos neños. Dexó d'escribir alredor de 1920 por cuenta de la so mala visión, anque la so última obra, The Tale of Little Pig Robinson, publicar en 1930.
Nos sos últimos años dedicar a una granxa d'oveyes que mercara en Lake District (Inglaterra); gustába-y el paisaxe y coles segures regalías provenientes de los sos llibros, xunto col heriedu de los sos padres, adquirió grandes parceles de tierra, que dempués acabó heredando'l National Trust.
A los 47 años, Beatrix Potter casóse col so abogáu, William Heelis, con quien nun tuvo fíos. Morrió en Sawrey (Lancashire) el 22 d'avientu de 1943.
Melleville
Melleville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
E. B. White
Elwyn Brooks White, y por trés llibros pa neños que son consideraos clásicos d'Estaos Xuníos del xéneru.
Curtia biografía
E. B. White nació en Mount Vernon, Nueva York y graduóse en Artes na Universidá Cornell en 1921. Antes fuera repartidor de xelu y reporteru del frente de batalla. Per dellos años desempeñóse como escritor pal Seattle Times y el Seattle Post-Intelligencer y tamién trabayó como publicista. En 1924 tornó a la Ciudá de Nueva York.
En 1925 publicó'l so primer artículu na aquel día acabante fundar revista The New Yorker. En 1927 xunir a la planta de redactores. A lo llargo de les siguientes seis décades produció una llarga serie d'ensayos, ente que los sos Notes y Comentarios (publicaes ensin firma na revista) fueron bien lleíes a midida que la revista ganaba influencia. Gradualmente convirtióse nel más importante collaborador del The New Yorker cuando ésta yera la más influyente revista lliteraria d'Estaos Xuníos. Nesti mediu desenvolvió les esmoliciones qu'acompañaríen parte de la so obra y la so vida: el mieu a la guerra y a los fenómenos irracionales, el internacionalismu y el humor. Foi un escritor qu'abogaba pola paz.
En 1933 escribió un pequeñu cuentu de ciencia ficción, La supremacía del Uruguái, qu'a pesar de la so calidá lliteraria inferior al restu de la obra de White, foi incluyíu en delles antoloxíes. Nesta narración, Uruguái conquista'l mundu.
White tamién foi columnista pa la revista Harper's ente 1938 y 1943.
A finales de los años 30, al convertise en tíu, empezó a escribir ficción pa neños. El so primer llibru pa neños, Stuart Little (lleváu nun hai muncho al cine), foi publicáu en 1945, y Charlotte's Web (n'inglés Charlotte's Web) apaeció en 1952. Dambes obres fueron aclamaes y en 1970 llograron conxuntamente la Medaya Laura Ingalls Wilder, un importante premiu d'Estaos Xuníos nel campu de la lliteratura pa neños. El mesmu añu, White publicó la so tercer novela pa neños, La Trompeta del Cisne (The Trumpet of the Swan). En 1973, ésta recibió'l Premiu Seqouyah d'Oklahoma y el Premiu William Allen White de Kansas.
En 1959 editó y actualizó el clásicu The Elements of Style, un manual d'estilu gramatical del inglés d'Estaos Xuníos escritu orixinalmente por William Strunk Jr. y publicáu en 1918. Strunk fuera profesor de White en Cornell nos años posteriores a la Primer Guerra Mundial. Posteriores ediciones de The Elements of Style apaecieron en 1972, 1979 y 2000. Entá güei ye una ferramienta pa escritores y estudiantes d'Estaos Xuníos.
En 1978 llogró un Premiu Pulitzer especial pola so obra. Tamién recibió la Medaya Presidencial de la Llibertá (Estaos Xuníos) en 1963 y la medaya d'oru a los ensayos y crítiques del Instituno Nacional d'Artes y Lletres (d'Estaos Xuníos).
Alta teunoloxía
thumb|El Ariane 5 espuestu en -y Bourget. La industria aeroespacial sueli ser demandante d'alta teunoloxía, magar que munches vegaes utiliza equipos antiguos, pero certificaos. La teunoloxía punta, tamién llamada última teunoloxía o Alta teunoloxía (pola so traducción lliteral del inglés High-technology o High-tech) ye aquella teunoloxía que s'atopa nel estáu más avanzáu de desarrollu o, cenciellamente, la teunoloxía más avanzada disponible nel momentu. Productos consideraos anguaño d'alta teunoloxía son de cutiu los qu'incorporen la electrónica avanzada d'informática, pero tamién tán los bioteunolóxicos o los de nuevos materiales.
E. B. White
Curtia biografía
Foi almiráu hasta la idolatría por personaxes como Groucho Marx.
Alta teunoloxía
La teunoloxía más avanzada puede apurrir munches ventayes, pero tamién tien riesgos y desventaxes considerable, razón pola cual munches vegaes en campos como la esploración espacial o'l militar optar por teunoloxía certificada, más antigua pero tamién más fiable y n'ocasiones muncho más algamadiza y barata de caltener.
E. B. White
Curtia biografía
Morrió'l 1 d'ochobre de 1985 nel so llar en Maine.
Alta teunoloxía
Denominación xenérica
Nun esiste una clase de téunica específica que se denomine Alta teunoloxía, por cuenta de que'l conceutu camuda col pasu del tiempu, polo qu'un productu espublizáu como "Alta teunoloxía" nos años 60, güei bien pudiera ser consideráu como Baxa Teunoloxía, ye dicir sería consideráu daqué primitivu. La poca claridá que se tien sobre la definición llevó a los departamentos de marketing a describir a tolos productos nuevos y más recién como Alta teunoloxía.
E. B. White
Curtia biografía
L'estilu de White ye definíu como l'estereotipu del "Yanqui": torcíu, reticente, reflexivu y cultu. Consideróse-y como un maestru de la llingua inglesa, reputáu pola so prosa clara, bien compuesta y cautivante.
Alta teunoloxía
Denominación xenérica
Lo contrario de l'alta teunoloxía ye baxa teunoloxía, en referencia a la teunoloxía simple, de cutiu tradicional o mecánica; por casu, un ábaco ye un dispositivu de cálculu de baxa teunoloxía.
Campos onde más s'utiliza'l términu
En principiu cualquier campu onde s'utilicen teunoloxíes puede utilizar el términu, pero suel ser más habitual en disciplines como:
Economía
thumb|left|Equí amuésase'l cambéu na frontera de posibilidaes de producción al haber una meyora teunolóxica importante. Esta muévese a la derecha. L'alta teunoloxía tien un papel fundamental na economía yá que pa los procesos granibles en delles ocasiones precísase cuntar cola última teunoloxía por qu'asina la Frontera de posibilidaes de producción siempres esti al so máximu posible. Hai de solliñar que dientro de la frontera son los puntos "posibles" de producción, xusto na frontera son los puntos "máximos" de producción y fuera de la frontera son puntos imposibles daos la teunoloxía actual. Equí entra nun puntu importante la teunoloxía, yá que depende d'ella la cantidá que puede producise. Por dar un exemplu, añu a añu la producción d'autos puede aumentar pol gran aumentu de la teunoloxía, al igual que la producción de botelles. Un cambéu na teunoloxía lo que produz ye un movimientu de la curva de producción, si ye pa la izquierda la producción mengua y si ye pa la derecha la producción aumenta, polo qu'al tener siempres la teunoloxía de vanguardia va optar pola producción máxima posible.
Problemes de la teunoloxía punta
Un problema de la teunoloxía puntu ye la poca esperiencia que se tien con ella. En munches ocasiones utilizar esta opción puede acarretar problemes na producción, retrasos nel desarrollu, medríes nos costos, apaición d'inconvenientes inesperaos. Por esta razón, munches empreses ya instituciones prefieren tar en segunda llinia teunolóxica, pero cuntar con equipos que demostraron la so fiabilidá o la so costo.
Ménonval
Ménonval ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Terminal Internacional de Manzanillo
La Terminal Internacional de Manzanillo ta asitiáu al este de l'apertura del Atlánticu de la Canal de Panamá na badea de Manzanillo, provincia de Colón, nel país centroamericanu de Panamá.
La instalación ye un centru de distribución de carga destináu a les ciudaes dientro de Panamá y países vecinos d'América Central y el Caribe. Ye una de les mayores terminales de tresbordu de contenedores na rexón y tien accesu direutu a la Zona Llibre de Colón (ZLC).
L'área del proyeutu, conocida entós como South Cocu Solu, yera una base d'hidroaviones de la Marina de los EE.XX. mientres la era de la Segunda Guerra Mundial. La base volvió a Panamá en virtú de los Trataos Torrijos-Carter de 1977.
Mientres la década de 1980, l'área foi utilizada como un centru d'instalación y distribución d'almacenamientu pa vehículos p'América Llatina.
P'agostu de 1993, cola entrada de la multinacional SSA Marine, el conceutu orixinal convertir nun proyeutu pa crear un centru de tresbordu de contenedores de clase mundial forníu con más de 1.200 metros d'atraque, grúes y una moderna terminal con sistemes informáticos de xestión. El puertu empecipió operaciones el 16 d'abril de 1995.
Kosei Tani
Kosei Tani (谷 晃生; ) ye un futbolista xaponés.
Amán
Amán (n'árabe عمّان, tr. ʿAmmān) ye la capital del Reinu Hachemita de Xordania amás de ser el centru comercial, industrial y alministrativu del reinu. La so población ye de 4 007 526, siendo'l 40 per cientu aproximao de la población del país. Ye una de les ciudaes árabes más lliberales y occidentalizadas.
Toponimia
El nome d'Amán deriva del nome dau polos amonitas a la ciudá "Rabbath Ammon". Rabbath significaba n'amonita "capital" o "base del rei", y pasu ente pasu foi camudando namái a "Amán". Ptolomeo II Filadelfo, l'el segundu faraón de la dinastía ptolemaica, dio a la ciudá ente'l 283 y el 246 el nome de Filadelfia, en referencia al so propiu apellativu.
Historia
De les diverses civilizaciones que poblaron Amán, la primera que quedó rexistrada facer nel periodu neolíticu, unos 8500 años antes de la nuesa era. Los descubrimientos arqueolóxicos d'Ain Gazal, al este de la ciudá, amuesen tamién la evidencia de la crecedera de la producción artística, convirtiéndola nuna de les más avanzaes de la dómina.
Nel sieglu XIII e. C., Amán foi llamada Rabbath 'Ammôn polos amonites (hebréu רבת עמון, Rabat Amón). Conquistar los asirios, siguíos polos perses, y más tarde los griegos, que la llamaron Filadelfia (en griegu Φιλαδελφια). Nel sieglu I e.C. Filadelfia cayó so control romanu y foi arrexuntada a la Decápolis (una lliga de diez ciudaes de cultura grecorromana n'Oriente Mediu).
Gaspar Meana
Gaspar Meana González, ye un dibuxante y guionista de cómic, ilustrador y escritor asturianu.
Amán
Historia
En 324, el cristianismu foi impuestu como relixón imperial y Filadelfia convertir en sede episcopal.
El so nome actual vien de la dómina del reinu gasánida, un reinu árabe cristianu, aliáu de Bizancio. Tres la espansión musulmana Amán florió so los omeyes y los abbasíes. Depués sufrió terremotos y desastres varios.
Gaspar Meana
Dende bien mozu siéntese interesáu pol dibuxu y por ello ingresa na Escuela d'Artes d'Uviéu, de la que se gradúa en dibuxu publicitariu en 1985.
Amán
Historia
En 1921 el rei Abdullah I de Xordania facer sede del so nuevu gobiernu y más tarde capital del reinu.
Gaspar Meana
La so obra más conocida ye la Crónica de Leodegundo, un trabayu nel que afonda na historia del Reinu d'Asturies, narrando los grandes fechos d'Asturies, Europa, el Magreb y Oriente Próximu a lo llargo de 180 años (sieglos VIII y IX). El trabayu ta compuestu por 25 álbumes con 48 páxines cada unu y constituye una especie de proyeutu vital del autor, rematando la xera nel añu 2006, cola publicación de La última pallabra (850-960 d.C.). Estos álbumes fueron asoleyaos en llingua asturiana con versiones de dellos autores (Vicente García Oliva o Antón García). Otru de los sos trabayos en cómic más reconocíu foi La infanta, el pirata y el niño: El último año de la vieja Gijón (1395). Nesti campu tien collaborao con revistes como El Wendigo, Caja de Dibujo, Avilús, El Gomeru, …
Amán
Historia
Amán siguió siendo una ciudá pequeña hasta 1948. De magar, la población foi creciendo de manera sostenida como resultancia del influxu de refuxaos palestinos. Les árees residenciales fuéronse espandiendo escontra les llombes circundantes.
La ciudá actual
thumb|left|Cai Mecca. Amán ye anguaño una ciudá moderna, qu'alluga a musulmanes (90 %) y cristianos. Conviven edificios d'estilu modernu, asitiaos nes nueves urbanizaciones al oeste de la ciudá, col tradicional zoco, nel centru.
A 45 minutos per carretera alcuéntrase'l llugar onde, según la tradición, Xesús foi bautizáu nes agües del ríu Xordán.
Son munchos los llugares d'interés turísticu qu'ufierta Amán, pero destácase ensin batura a duldes la ciudadela, l'antigua acrópolis griega, el teatru romanu. Amás pueden visitase los restos d'un periodu bien significativu de la capital de Xordania, la mezquita del rei Abdullah, moderna pero de maraviyosa guapura, de la que destaca la gran cúpula azul.
Xeografía
Amán ta asitiada nuna rexón montascosa del noroeste de Xordania. Orixinalmente la ciudá desenvolvióse sobre siete colina, pero anguaño estender nun área de diecinueve colina (caúna d'elles denominaes un Yabal, Tal, monte o monte). Les árees principales d'Amán tomen los sos nomes de les llombes y montes en que les sos pindios atópense. L'altor de la ciudá varia d'una llomba a otra y bazcuya ente 700 y 1100 m (2300 – 3600 pies).
Arqueoloxía
Mientres la so llarga historia, Amán foi habitada por delles civilizaciones. Les primeres muertes daten del periodu Neolíticu acerámico B, alredor del 7250 e.C., del que s'atoparon restos arqueolóxicos en 'Ain Ghazal, asitiáu nel este de la ciudá, qu'amuesen evidencies non solo d'un asentamientu, sinón tamién del desarrollu de trabayos artísticos, que suxuren que los habitantes de la zona pertenecíen a una cultura bien desenvuelta mientres esi tiempu. Atopóse un menhir megalíticu en Wadi Saqra.
Curiosos turísticos
El Muséu Arqueolóxicu de Xordania, con coleiciones que tomen dende la prehistoria hasta la dómina romana, el Muséu del Folclor Xordanu, que consta d'una coleición sobre la vida de los nómades del desiertu y el Muséu de Tradiciones Populares, sobre la vida cotidiana de los antiguos beduinos.
El palaciu Umeyyadov, que la so fachada ye afatada col grabáu na piedra, y l'anfiteatru romanu, nel cual celébrense conciertos y festivales, como asina tamién otros eventos culturales.
Gastronomía
thumb|Café en Amán
El New York Times describió asina la cocina d'Amán: «Pueden atopase vívidas verdures d'El Líbanu, crujientes falafels de Siria, jugosos kebabs d'Exiptu y, más apocayá, platos de carne picante del vecín de Xordania, Iraq. Ye lo que se conoz como cocina del Llevante; un antiguu términu pa designar l'área asitiada ente'l mar Mediterraneu y la península arábiga. Pero equí la comida nun ye solo la suma de les sos caloríes. Nesta política, religosa y étnicamente tirante esquina del mundu, ye un símbolu del so fonduxe ya identidá.»
Deporte
En Amán hai dellos clubes de fútbol que ganaron el campeonatu de la Primer División de Xordania: el Al Faisaly, el club más gallardoniáu del país, el Al Wihdat Club, el Shabab Al Ordon Al Qadisiya o'l Al Jazira Amán. Otru club de la Primer División de la ciudá ye l'Al-Baqa'a SC. Los dos principales estadios son l'Estadiu Rei Abdullah, con capacidá pa 18 000 espectadores, y l'Estadiu Internacional d'Amán, con 25 000 y onde xuega los sos partíos la Seleición de fútbol de Xordania.
En Amán apostóse'l Campeonatu Asiáticu d'Atletismu de 2007 y el Campeonatu Mundial de Campu al traviés de 2009.
En Amán celébrase'l Rally de Xordania, que forma parte del calendariu del Campeonatu Mundial de Rally de la FIA y ye el principal eventu deportivu del país. Tamién se celebra na ciudá'l Sama Tournament, que forma parte del Trillium Championship.
Medios de comunicación
La mayor parte de los emisores de radio del país tien la so sede en Amán. Les emisores n'inglés son, na so mayoría, radios qu'emiten ésitos musicales y tán enfocaes a mozos oyentes. Les emisores n'árabe, sicasí, traten sobre relixón, noticies, música árabe y otres temes llocales.
Bona parte de los diarios y grupos de comunicación xordanos tienen la so sede en Amán. La mayoría de los diarios xordanos publicar na ciudá, como'l Alghad, Ad-Dustour, y el The Jordan Times. En 2010, el diariu Alghad foi designáu como'l 10º diariu más popular nel mundu árabe según la revista Forbes Middle-East. Al-Arab Al-Yawm ye l'únicu diariu panarábico de Xordania.
Aeropuertos
La ciudá dispón de dos aeropuertos: l'Aeropuertu Civil d'Amán y l'Aeropuertu Internacional de la Reina Alia.
Juan Junquera Huergo
Juan Junquera Huergo foi un profesor y escritor asturianu. Estudió derechu na Universidá d'Uviéu, en 1856 ye profesor nel Institutu Xovellanos de Xixón u algama'l cargu de vicedireutor ente 1870 y 1879. Foi escritor y periodista na prensa asturiana. Ye l'autor de la primer gramática del asturianu, y d'un diccionariu, trabayos que quedaron inéditos hasta que fueron alcontraos los manuscritos na biblioteca de la Fundación Menéndez Pidal de Madrid en 1989 por Xosé Lluis García Arias; en 1991 l'ALLA espublizó la gramática, tando tovía inéditu'l diccionariu.
Terminal Internacional de PSA Panamá
La Terminal Internacional de PSA Panamá o'l Puertu de Rodman ye un puertu construyíu por PSA International nel llugar onde taba l'antigua base naval estauxunidense de Rodman nel país centroamericanu de Panamá. En marzu de 2007, PSA anunció los sos planes de construyir un puertu en Panamá, el primeru n'América, que s'allugaría na entrada del Pacíficu de la Canal de Panamá. La concesión del puertu foi aprobada pola Asamblea nacional de Panamá n'abril de 2008. El puertu abrir n'avientu de 2010, el primer barcu n'utilizar el puertu foi'l «Beluga Festival».
Pueblu irlandés
Na actualidá, calcúlase que'l pueblu irlandés componer de 80 millones de persones, partíos de la siguiente manera: na islla d'Irlanda, 4.655.660; República d'Irlanda, 3.900.660; Estaos Xuníos, 36.495.800; Reinu Xuníu, 14.000.000; Canadá, 4.354.155; Australia, 1.900.000; Méxicu, 500.000. Arxentina, 500.000. Amás, alredor de 800.000 persones nacíes n'Irlanda moren en Gran Bretaña, con unos 14 millones adicionales que reclamen cuntar con ascendencia irlandesa.,
A lo llargo de la historia, esistieron munchos irlandeses notables. Asina, el monxu y misioneru irlandés del sieglu VI Columbano de Lexehuil ye vistu como unu de los "padres d'Europa", siguíu por Kilian de Wurzburgu y Virgilio de Salzburgu. El científicu Robert Boyle ye consideráu'l "padre de la química". Ente los esploradores irlandeses famosos atópense Brandán, Ernest Shackleton y Thomas Crean. Según dellos rexistros, el primer neñu européu nacíu n'América del Norte tenía ascendencia irlandesa polos dos llaos; ente que tamién foi un irlandés quien pondría pie per primer vegada en suelu americanu na espedición de Colón de 1492.
El pueblu irlandés ye bien conocíu polos sos escritores. Hasta fines del periodu tempranu modernu, la mayoría de los irlandeses educaos falaba y escribía en llatín y griegu. Los escritores irlandeses más notables en idioma inglés inclúin a Bram Stoker, Jonathan Swift, James Joyce, Oscar Wilde, William Butler Yeats, Samuel Beckett, Patrick Kavanagh y Seamus Heaney. Ente los escritores en idioma irlandés del sieglu XX atópense Flann O'Brien, Peig Sayers, Muiris Ó Súilleabháin y Máirtín Ó Direáin.
Ye común atopar descendientes d'irlandeses fora d'Irlandasobremanera, en munchos países occidentales de fala inglesa. Históricamente, la emigración del pueblu irlandés haise por cuenta de factores políticos, económicos y a la opresión relixosa. Anguaño, la diáspora irlandesa ta conformada por más de 80 millones de persones esvalixaes en Gran Bretaña, Australia, Canadá, Arxentina, Nueva Zelanda, Méxicu, Francia, España y Alemaña. El mayor grupu de persones d'ascendencia irlandesa mora nos Estaos Xuníos, conxuntu que xube a diez veces más la mesma población n'Irlanda.
Llista d'irlandeses notables
Sheamus - Lluchador Veronica Guerin - Periodista, asesinada en 1996
Mentheville
Mentheville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Val-au-Perche
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristina Nicolau
Cristina Nicolau foi una atleta rumana especializada na prueba de triple saltu, na que consiguió ser subcampeona europea en pista cubierta en 2000.
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Européu d'Atletismu en Pista Cubierta de 2000 ganó la medaya de plata nel triple saltu, con un saltu de 14.63 metros, tres la rusa Tatyana Lebedeva (oru con 14.68 metros) y per delantre de la búlgara Iva Prandzheva (bronce tamién con 14.63 metros).
Herbertia. (American Plant Life Society)
'''Herbertia. (American Plant Life Society) (embrivíu Herbertia''') ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que s'edita en Orlando (Florida) dende l'añu 1936. Foi precedida por Yearb. Amer. Amaryllis Soc.
Ellen G. White
Ellen Gould Harmon de White, conocida tamién como Elena G. de White, foi una autora adventista d'Estaos Xuníos, que'l so lideralgu llevó al establecimientu de la Ilesia Adventista del Séptimu Día.
Ellen G. White foi una figura revesosa nel so tiempu, y entá xenera munchos discutinios, especialmente ente los otros grupos cristianos, lo mesmo que de los non relixosos. Afirmó recibir visiones dempués de nun cumplise'l segundu regresu de Xesús, afitáu pal 22 d'ochobre de 1844, señaláu por William Miller, de quien ella yera siguidora. Les visiones de la señora White dieron base por que'l movimientu adventista considerara que nella se manifestó'l don de profecía», lo cual dotó a los sos escritos de gran importancia pa los creyentes d'esta denominación.
Ellen G. White promovió'l vegetarianismo, según la evanxelización y espardimientu del adventismo en distintos llugares del mundu. Mientres la so vida escribió más de 5.000 artículos de periódicos y 40 llibros; anguaño, incluyendo les compilaciones de les sos 100.000 páxines de manuscritos, publicáronse cerca de 100 llibros, que fueron traducíos a los principales idiomes del mundu. Dalgunos de los más populares son: El camín a Cristu, El deseyáu de toles xentes, El conflictu de los sieglos.
Ellen White, amás, estableció nos sos llibros muncha información alrodiu de la salú nos que los adventistes denominen «reforma pro salú». Felicidad «reforma» estableció los principios básicos de los adventistes con al respective de la salú y el cuidu del cuerpu, como lo ye l'astinencia de sustances como'l alcohol, el café y el té, ente otres coses. Ella diz " abrir el corazón a Dios como si fora'l nuesu fiel amigu ".
Vida temprana
Ellen Gould Harmon y la so hermana ximielga Elisabeth nacieron el 26 de payares de 1827 nuna granxa (agora conocida como Fort Hill Farm) cerca de Gorham, Maine, una aldega asitiada a unos 19 km al oeste de la ciudá de Portland, nel nordeste de los Estaos Xuníos. Robert F. y Eunice G. Harmon teníen una familia d'ocho fíos y pocos años dempués de la nacencia de Ellen y la so hermana, la familia camudar a Portland, onde'l so padre dedicar a la fabricación de sombreros.
La salú de Ellen cuando neña foi bien precaria, esto por cuenta de un accidente que sufrió en 1836, al volver de la escuela onde estudiaba. Ella mesma describe sobre esta esperiencia:
La educación de Ellen foi llindada aproximao a trés años.