cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeropuertu de Valencia
Presente
Por cuenta de la celebración de la Copa del América, en marzu de 2007, executáronse importantes actuaciones n'infraestructures tantu nel área terminal como nel campu de vuelu. En 2007 entró en funcionamientu un nuevu edificiu terminal p'aviación rexonal con una superficie total averada de 12 000 m², conectáu col terminal principal, pel llau ésti, que dexa'l tránsitu de pasaxeros ente los dos terminales, amás de cuntar con accesu direutu dende l'esterior. Esi mesmu añu inaugura una pista de rodaxe paralela a la derecha de la 30/12 pa rodaxe a la pista 12, amás inaugúrase'l ILS de la pista 12. Por cuenta de les obres d'ampliación, en 2008 clausúrase la pista 04/22, onde pasen a allugase les instalaciones necesaries pal serviciu a helicópteros. miniatura|275px|Obres de construcción de la terminal T2. En 2009 la compañía americana Delta Air Lines inaugura'l primera vuelo tresatlánticu ensin escales a Nueva York, frutu del alcuerdu de la compañía cola Xeneralidá Valenciana y otres entidaes.
Castiella elastica
Taxonomía
Castiella elastica describióse por Sessé in Cerv. y espublizóse en Gazeta de lliteratura de Méxicu Suppl.: 7–10, 2. 1794.
Castiella: nome xenéricu que foi dau n'honor de Juan Diego del Castillo (d. 1793), un botánicu amigu de Vicente Cervantes.
elastica: epítetu llatín.
Aeropuertu de Valencia
Presente
El 31 de xunetu de 2012 tuvo llugar la inauguración de la Nueva Terminal (T2), con venti amosadores más de facturación y una nueva sala de recoyida d'equipaxes.
Cola nueva estratexa de Delta Air Lines d'amenorgar la so capacidá transatlántica, en 2013 canciella la única ruta tresoceánica del aeropuertu con destín Nueva York, a pesar del so ésitu comercial con un volume de 35 000 pasaxeros y una media del 80 % d'ocupación en cada viaxe.
Infraestructures y carauterístiques
miniatura|275px|Antiguos [[Airbus A300 d'Iberia aparcaos na zona d'Iberia.]]
Pistes, campu de vuelu y torre de control
L'horariu de serviciu acordies con AIP España ye H24 tantu pel branu como pel iviernu. Los sos aeropuertos alternativos son Alicante, Madrid, Barcelona, Eivissa, Palma de Mallorca y Murcia-San Javier.
Nel aeródromu esiste un helipuertu asitiáu sobre l'antigua pista 04-22 pa usu en condiciones meteorolóxicos de vuelu visual, VCM, reconvertida parte en cai de rodaxe y el restu como FATO (área d'aproximamientu final y de despegue d'helicópteros). El so helicópteru de diseñu ye'l Bell 412. Los helicópteros de mayor tamañu van realizar les operaciones na pista 12-30. L'aeropuertu dispón d'una pista de 3215m de llargor, de 45m d'anchor y d'orientación 12-30. Les sos carauterístiques más importantes indicar na siguiente tabla:
La torre de control tien un altor de 33,6 m. Dispón de 4 plantes y fanal. La superficie del fanal ye de 35,29 m² y la superficie total ye de 117,50 m².
Cais de rodadura
L'aeropuertu de Valencia dispón de 4 cais de salida rápida na pista 12-30, trés a 60º y una 30º, a 2094 m d'estragal 30. Otra cai de salida ye l'antiguu tramu de la pista 04-22. Toles descrites sirven a l'aviación comercial qu'opera na plataforma norte. Esiste una cai de salida a 90º p'aportar a la plataforma sur, denominada M2. La pista puede abandonase pelos estremos pavimentados, al traviés de les cais d'accesu H8, H9, H1 y H2.
Al respective de les cais de rodadura, esisten dos tales semicalles paraleles a la pista, la N1 p'aportar a la cabecera 30 y un conxuntu de tramos, de N2 al N4 pa faer lo propio cola cabecera 12. La condición de semicalle vien impuesta pola falta d'unión ente elles al altor de la plataforma de estacionamiento, frente al bloque principal del Edificiu Terminal de Pasaxeros. Esiste una cai de rodadura d'unos 2700 m denominada S, estremada en cuatro tramo, allugada en paralelu a la pista y al sur de la mesma. Los sos estremos son les cais T4 y T1.Otres cais de rodaxe dan accesu a la plataforma sur denominar M3, M2 y M1.
L'aeropuertu dispón d'un apartaderu d'espera na cabecera 12 con capacidá p'aeronaves tipo Airbus A-330. Amás dispón d'un apartaderu pa la cabecera 30, si l'accesu ye polos tramu de cais de rodadura T1 o H1. Tamién esiste un apartaderu (T4) al altor de l'antigua cabecera 12, antes de l'ampliación en 2006.
Plataforma de estacionamiento d'aeronaves
La plataforma de estacionamiento d'aeronaves ta asitiada al norte de la pista 12-30, ye de forma irregular y construyida con lloses de formigón hidráulicu. Dispón d'un estacionamiento pa helicópteros. L'aeropuertu ta dotáu con 9 puestos d'aviación rexonal (ATR 42/72, DASH-8/300, CRJ-200/900) frente al edificiu amiesto y 5 d'aeronaves de tipu D (B-757, A-300, B-767). Tamién esiste un sobre p'aeronaves de tipu Y (Boeing 747-400). La plataforma d'aviación comercial ye d'aproximao 268 785m². La plataforma d'aviación xeneral 2, la más estensa, dispón de 21 puestos de estacionamiento y el so área ye d'unos 26 695 m². Al este de la plataforma d'aviación comercial atópase la plataforma d'aviación xeneral 1, con 18 puestos p'aeronaves d'amenorgaes dimensiones destinaes, en parte, a l'aviación executiva. Tien unos 10 500m ² y un edificiu terminal propiu.
La plataforma de carga tien una superficie de 26 000 m² y dispón d'un puestu p'aeronaves de tipu V (B-757) y trés p'aeronaves d'un máximu de 18 m de valumbu. L'accesu a la mesma puede efectuase dende la cai D o dende la mesma plataforma d'aviación comercial.
L'antigua plataforma p'aviación militar, nomada con anterioridá tien una superficie averada de 101 400 m² y consta de 12 puestos designaos anguaño como de llarga estancia. L'aeropuertu nun dispón de plataforma de destemple.
Terminales
miniatura|275px|Vista esterior del edificiu terminal dende l'interior d'un [[Airbus A320.]] miniatura|275px|Interior de la terminal rexonal (R).
Terminal 1
La Terminal T1, tamién conocida como Terminal Principal, ye la terminal qu'alluga los vuelos nacionales, internacionales y comuñales Schengen o non Schengen. Inauguráu en 1983 y tres distintes reformes, l'edificiu consta anguaño de 3 plantes (P0, P1 y P2). Dispón de 60 mostradores pa vuelos nacionales ya internacionales (númberos 13 a 42) amás de 14 puertes d'embarque a les que se tien accesu por aciu 4 pasareles A, B, C y D qu'arrexunten los distintes puertes asitiaes na planta P1 de felicidá terminal. Les puertes son «A1, A2, A3 y A4», «B5, B6, B7 y B8», «C9, C10, C11 y C12» y «D13 y D14».
L'aeropuertu dispón anguaño d'una sola área de llegaes, allugada na planta P0 de la terminal principal de pasaxeros T1 y de 4 sales de recoyida en función del tipu de vuelu, con un total d'ocho cintes:
Phalacrocorax pelagicus
Phalacrocorax pelagicus, ye una especie d'ave suliforme de la familia Phalacrocoracidae nativa d'América del Norte y l'este d'Asia. Vive a lo llargo de les mariñes del Pacíficu norte, mientres l'iviernu tamién puede atopase en mar abiertu.
Aeropuertu de Valencia
Terminal 2
alt=|miniaturadeimagen|Terminal 2. La Terminal T2 alluga vuelos nacionales, internacionales y comuñales Schengen o non Schengen. En funcionamientu dende'l 1 d'agostu del 2012, consta anguaño de 3 plantes (P0, P1 y P2). Cuenta con 20 mostradores pa vuelos nacionales ya internacionales (númberos 43 a 63), amás d'un mostrador pa equipaxes especiales y 4 puertes d'embarque a les que se tien accesu por aciu 2 pasareles Y y F qu'arrexunten los distintes puertes asitiaes na planta P1 de felicidá terminal. Les puertes d'embarque son les siguientes les «Y15 y Y16» y les «F17 y F18».
Terminal Rexonal
Esti edificiu foi inauguráu en 2007, por cuenta de la celebración de la Copa América de vela, y destináu puramente a aviación rexonal. L'edificiu ta integráu y conectáu cola T1, calteniendo comunicación independiente col esterior. L'antepar de Salíes y Facturación topar na P1, y la zona de Puertes d'Embarque topar na P0. Nun dispón d'antepar de Llegaes. Na planta baxa atópase l'accesu a la estación de metro «Aeroport», dientro de la rede de (Metrovalencia).
Phalacrocorax pelagicus
Descripción
Ye una mabea relativamente pequeña, mide ente 63 Y 89 cm de llargu, con una valumbu d'alredor de 1 metru y un pesu d'ente 1474 y 2438 g cuando tán bien desenvueltos. El plumaxe de los adultos non reproductores ye de color negru metálicu iridiscente. Mientres la reproducción crécen-y dos crestes curties (una enriba de la cabeza y otra na nuca), les zanques son blancos, con filoplumas blanques esvalixaes na cabeza y el pescuezu. El picu ye llargu y delgáu y les pates grandes con deos palmotiaos de color negru tol añu, ente que'l parche de piel desnudo escura debaxo del güeyu vuélvese magenta vivu na dómina de cría.
Aeropuertu de Valencia
Servicios
alt=|miniaturadeimagen|Terminal. L'aeropuertu cunta con quioscos, tiendes llibres d'impuestos (duty-free), chigres y sitios de comida rápida. Amás dispón d'una sala VIP y otros tipos de servicios como caxeros automáticos, teléfonos públicos, internet Wi-Fi, asistencia médica y enfermería, farmacia, ascensores, ramples y baños afechos pa pasaxeros minusválidos.
L'aeródromu dispón de tres tipos d'aparcamientu: L'aparcamientu de llarga estancia, dispón de 218 places con serviciu y atópase a cinco minutos del aeropuertu; l'aparcamientu P1, dispón de 3012 places con serviciu y atópase a un minutu del aeropuertu y l'aparcamientu de coches d'arriendu con 357 places.
Phalacrocorax pelagicus
Sinonimia
Leucocarbo pelagicus (Pallas, 1811) Phalacrocorax kenyoni (Siegel-Causey, 1991)
Stictocarbo kenyoni Siegel-Causey, 1991
Aeropuertu de Valencia
Aereollinies y destinos
Destinos del aeropuertu de Valencia (a agostu de 2018):
Destinos internacionales
miniatura|250px|[[Airbus A320|Airbus A320-214 d'Iberia na pista de rodaxe del aeropuertu.]] miniatura|250px|[[Boeing 737 de Ryanair aterrizando nel aeropuertu.]] miniatura|250px|[[Boeing 737 d'Air Europa nel momentu d'aterrizaxe.]] miniatura|250px|[[Bombardier Challenger 600|Canadair CL-600 d'Air Nostrum aparcáu nel aeropuertu.]]
Phalacrocorax pelagicus
Sinonimia
Stictocarbo pelagicus (Pallas, 1811)
Aeropuertu de Valencia
Principales Aereollinies (2016)
miniatura|derecha|350px|Distribución de los pasaxeros nes principales aereollinies del aeropuertu en 2013.
Plan direutor aeropuertu de Valencia
Executáronse nos últimos años importantes obres de meyora pa poder acoyer la medría d'operaciones que dende l'añu 2001 aumenten gracies al turismu qu'atraen les ciudaes de Valencia y Castellón de la Plana, y contorna, y a les compañíes de baxu costu, que dende 2003 operen dende Valencia con una gran cantidá de destinos.
Phalacrocorax pelagicus
Distribución y hábitat
La mabea peláxica habita nes mariñes y la zona nerítica del Pacíficu Norte. La so gama norteamericana estender dende Alaska hasta la península de Baxa California en Méxicu. Amás puede atopase nes Aleutianes y otres islles del estrechu de Bering, y dende la península de Chukchi nel estremu oriente rusu al traviés de Sakhalin al sur de Kamchatka y n'última instancia en Kyushu (anque non nel restu de Xapón). Les poblaciones subártices son migratories, ente que les aves en rexones de clima templáu y subtropical namái s'esvalixen a nivel llocal dempués de la cría, pero entá asina les aves asiátiques pueden llegar de China o Corea. Rexistráronse avistamientos nes islles de Ḥawai.
thumb|left|Mabees peláxiques (presumiblemente P. p. resplendens) na [[peninsula Kitsap (Washington, EE.XX.) acicalandose dempués de la pesca.]] En tierra son daqué cabileñes y caminen contoneándose típicu pa tolos suliformes —sacante los aníngidos—, n'aterrizando con frecuencia tasca'l suelu, como ye típicu de los mabees. Cuando se sienten amenaciaos, enfrentar al intrusu, mueven la cabeza y faen un ruiu a gárgares. Esta ave forrajeras, nada al alcontrar a les sos preses, bucia y escorrer so l'agua, impulsar coles pates y empobínase con coles ales. Puede somorguiase hasta 30 m p'alimentase n'o cerca del fondu marín. Llugares típicos de caza son les ensenaes y badees protexíes, fora de la temporada de cría tamién pueden ser vistos pescando nel mar. Prefieren cazar nes proximidaes de llechos d'algues marines o ente les roques. Aliméntase de cardumenes de pexes pequeños, como Ammodytes y cótidos. Amás de los pexes, pequeños crustáceos. Al igual qu'en toles mabees, por cuenta de la so vestigial glándula uropígea, el so plumaxe nun ye impermeable. Asina que les aves tornen a un llugar seguro acabante comer a afechase y ensugase les plumes, polo xeneral adopten una postura coles ales estendíes. right|thumb|Adultu nun nial en [[San Luis Obispo, California]] right|thumb|Un padre con pitucos d'aproximao un mes nun nial Nes mariñes predreses ya islles nun formen grandes colonies, pero los grupos más pequeños pueden añerar xuntos. En dellos casos, estes aves alternen ente dos o tres sitios de anidación nuna rexón. El nial ye construyíu nes parés de cantiles, ye construyíu a partir de plantes fibroses, tales como yerbes o algues, y caltiénense xuníos pol guanu de les mesmes aves. Una vegada que les aves atoparon un nial que-yos gusta, tienden a permanecer fiel a él pol restu de la so vida. El nial ye reparáu y ameyoráu en cada temporada, y puede llegar a crecer hasta 1,5 m de fondura.
Aeropuertu de Valencia
Plan direutor aeropuertu de Valencia
Nel añu 2007, l'aeropuertu de Valencia rexistró un tráficu de 5 929 916 pasaxeros, esto ye, cuasi un millón más que l'añu anterior (lo que supón un aumentu del 19,3 %), 96 591 operaciones (que crecieron un 19,7 %) y 13 367 tonelaes de mercancíes. Esta crecedera superó les previsiones de crecedera qu'ellaborara'l Ministeriu de Fomentu que nun tenía previstu que se degolaren estes cifres hasta 2015. Anque cola llegada de crisis económica l'enclín de pasaxeros ye a la baxa y l'aeropuertu perdió 1 300 000 pasaxeros aproximao respecto'l 2007, cosa que llevó a que parte de la nueva infraestructura quede inutilizada, les obres d'ampliación acometíes fueron les siguiente:
Carretera
El accesu per carretera realizar dende l'autovía, que coneuta la (Autovía de Madrid a Valencia) cola
Phalacrocorax pelagicus
Distribución y hábitat
Cuando los machos busquen pareya, p'atraer a les femes van dar un cortexu ellaboráu, al más puru estilu Sulae. Como toles mabees, esto inclúi l'estiramientu del sacu gular col güesu hioides y repitíos "esbocexos", arquiando'l pescuezu y saltando, llevanta les nales plegaes y da un aletéu rápido qu'amuesa los parches blancos nes zanques. Mientres el "esbocexu" d'exhibición, la cabeza ta echada escontra tras y los berros difieren ente machos y femes, cuando les aves tán en tierra, los machos y les femes dan una llamada idéntica. Casu contrariu, les exhibiciones dar en silenciu.
Aeropuertu de Valencia
Autobús
L'Aeropuertu de Valencia dispón d'estación d'autobuses onde efectúa parada ente elles la llinia de Autobuses Metropolitanos de Valencia (MetroBus).
Phalacrocorax pelagicus
Distribución y hábitat
Les femes xeneralmente ponen de 2 a 5 güevos. La incubación dura de tres selmanes a un mes. Dempués de la nacencia, los pitucos pesen alredor de 35 g y tán desnudos, pero nun tarda en crecer plumón de color gris. N'años normales tolos pitucos d'una niarada puede criase con ésitu. Pero mientres les fases desfavorables de la oscilación decenal del Pacíficu, la mayoría de les pareyes tienen namái dos críes na mayoría de los casos. Algamen la maduror sexual a los dos años d'edá, una edá máxima de casi 18 años foi rexistrada na naturaleza.
Aeropuertu de Valencia
Metrovalencia 20px
Con una frecuencia de 7-15 minutos l'aeropuertu ta conectáu coles principales estaciones de la ciudá de Valencia. El trayeutu hasta la estación de Xàtiva ye d'unos 20 min, la estación atopar en plenu centru de Valencia y xusto al llau de la estación Valencia-Norte. El 1ᵉʳ tren del aeropuertu escontra Valencia sale a les 5 hores y 30 minutos de llunes a vienres, los sábados a les 5 hores y 48 minutos y a les 7 hores y 30 minutos los domingos y festivos. L'últimu tren dende l'aeropuertu escontra Valencia parte a les 22:29 de llunes a sábados y 21:08 los domingos.
La estación forma parte de zona tarifaria D dende 2012, enantes perteneciera a la B.
Phalacrocorax pelagicus
Distribución y hábitat
Esta especie ye numberosa y xeneralizada y nun ye considera amenazada pola UICN. La mayor parte de la so población alcuéntrase nes agües relativamente inaccesibles de la rexón del mar de Bering, cerca de 50 000 aves nes islles Kuriles, les islles del mar de Bering y l'estáu d'Alaska y les sos islles axacentes (incluyíes les aleutianes). Alredor de 25 000 na mariña del Pacíficu d'América del Norte, el 60% de les cualos atópense en California. La población llocal pue ser amenorgada polos derrames de petroleu, y nuna mayor escala la pesca con redes de enmalle, l'afogamientu en redes d'esti tipu ta poniendo una llende a la so esistencia. El parásitu acantocéfalo Andracantha phalacrocoracis describióse d'esta mabea.
Aeropuertu de Valencia
Metrovalencia 20px
Anguaño dicha estación ye la cabecera de les llinies 20px|Llinia 3 y 20px|Llinia 5 de Metrovalencia.
Taxi
Esiste una parada de taxis cerca del hall de llegaes. Los taxis namái treslladen 4 persones per coche.
Nilvange
Nilvange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alcosser de Planes
Alcosser de Planes ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel norte de la provincia d'Alicante, na comarca del Condáu de Cocentaina. Cuenta con 216 habitantes (INE 2015).
Xeografía
Ta asitiáu en de la Baronía de Planes, cerca del banzáu de Beniarrés, ente'l ríu Serpis y la Sierra de Benicadell, na parte central del Condáu de Cocentaina.
Llocalidaes estremeres
Parte colos términos municipales de Benimarfull, Cocentaina, Gayanes, Muro d'Alcói y Planes.
Historia
El pueblu ye d'orixe musulmán: el nome de Alcocer vien, n'efeutu, de la voz árabe al-qasayr, que significa "fortaleza pequeña". Conquistada a mediaos del sieglu XIII por Xaime I d'Aragón, foi incorporada al Reinu de Valencia. Constituyía un llugar de moriscos, con 60 cases (unos 270 habitantes) islámicos en 1609, nel momentu previu al so espulsión.
Clarissa House
Biografía
En 1987 graduar de la prestixosa escuela australiana National Institute of Dramatic Art (NIDA) con un grau n'actuación.
Llogró una llicenciatura n'Artes en Periodismu y artes teatrales de la Universidá de Perth.
Carrera
En 1992 apaeció como convidada na serie Neighbours onde interpretó a Simone Riley, la esposa de Roy Riley (Neil Melville).
El 17 d'abril del 2003 xunir al repartu principal de la esitosa y popular serie australiana Home and Away onde interpretó a Beth Hunter hasta'l 30 de xineru del 2007 dempués de que'l so personaxe tuviera un accidente automovilísticu y morriera depués de qu'un camión topetara contra'l so coche mientres tornaba a la badea dempués de dir visitar al so fíu Scott Hunter (Kip Gamblin). Enantes apaeciera per primer vegada na serie en 2001 onde interpretó a Janice Angelo nel episodiu # 1.3015.
Nel 2008 apaeció como convidada na serie médica All Saints onde dio vida a Theresa Nielson. Enantes apaeciera per primer vegada nel 2002 onde interpretó a Nicola Drummond nel episodiu "Loose Lips".
Amazon Standard Identification Number
El códigu ASIN creólu la empresa Amazon pa identificar los sos productos. Toma'l so nome del inglés "Amazon Standard Identification Number". Tolos productos vendíos por Amazon lu tienen, siendo un códigu alfanumbéricu únicu.
Nel casu de los llibros que tienen ISBN, el códigu ASIN concasa con él.
Tomás Monje Gutiérrez
Tomás Monje Gutiérrez foi un abogáu y políticu bolivianu, foi Maxistráu de la Corte Cimera de Xusticia y Presidente interín del so país.
Phaps chalcoptera
La palombu amorenáu común o paloma bronce común (Phaps chalcoptera) ye una especie d'ave columbiforme de la familia Columbidae nativa de los montes del sur d'Australia y Tasmania. Nun se conocen subespecies.
Tomás Monje Gutiérrez
Biografía
Nació en Coroico, allugáu na provincia de Nor Yungas, nel departamentu de La Paz el 21 d'avientu de 1884. La so esposa foi Raquel Soria Galvarro. Foi Maxistráu de la Corte Cimera de Xusticia y Presidente Interín de la República dende'l 15 d'agostu de 1946 hasta'l 10 de marzu de 1947.
Xubió a la presidencia de resultes de la sangrienta subversión del 21 de xunetu que derrocó al Presidente Gualberto Villarroel. La duración del so mandatu foi de 6 meses y 25 díes en forma interina. Finó en La Paz, el 1 de xunetu de 1954, a los 70 años
Aeropuertu de Yacuiba
L'Aeropuertu de Yacuiba sirve a la población boliviana del mesmu nome y atópase a escasos quilómetros de la llende internacional ente Bolivia y Arxentina yá que la ciudá de Yacuiba, departamentu de Tarija, atópase conurbada cola ciudá arxentina de Salvador Mazza, provincia de Salta.
Atiende de manera esclusiva vuelos nacionales a les ciudaes de Tarija y Santa Cruz de la Sierra dende la cual esisten conexones a diversos aeropuertos internacionales en Perú, Arxentina, Paraguay, Chile y Brasil ente otros.
Tien una pista de pavimentu flexible de 646 metros. El códigu IATA del aeropuertu ye BYC y el códigu ICAO ye SLYA.
Juzbado
Juzbado ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra de Ledesma. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la Mancomunidá Contorna de Ledesma.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Carrascal, Juzbado y Olmillos amás de pol despoblado de Palancares, ocupa una superficie total de 21,74 km² y según los datos demográficos recoyíos pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Xeografía
Juzbado ye un conceyu asitiáu nel centru-norte de la provincia de Salamanca, a 22 quilómetros al oeste de la capital. Ta asitiáu a veres de la marxe derecha del ríu Tormes, separáu del calce por una amplia vega. Los paisaxes predominantes en Juzbado son de ribera y devesa, enxareyándose con campos de secanu al norte de la carretera SA-300, güertes al sur na vega y peñes y berrocales de granitos que sirven de sustratu firme pa una villa auténtica y tormesina de non más de 200 habitantes. La estensión del conceyu ye de 21,74 km² y atópase a una altitú de 796 m. Les poblaciones más cercanes son Torrecilla del Río (2,3 km), Almenara de Tormes (3,4 km), San Pelayo de Guareña y Carrascal de Velambelez (3,7 km). Dende Almenara de Tormes puede aportase a Juzbado al traviés del camín de Santa llucía. Otru de los caminos más pasiáu ye'l Vieyu camín de los Baños asitiáu en Tierra de Ledesma. El trazáu de dichu camín escurre por una paraxa de devesa fantásticamente calteníu que bordia'l ríu Tormes, catalogáu como Llugar d'Interés Comuñal (LIC). El so traza yera na antigüedá una calzada que xunía Juzbado con Baños de Ledesma y que foi recuperada pal senderismo.
Juzbado conserva bona parte del so poblamientu tradicional y del so patrimoniu etnográficu, anque la so mayor riqueza ye la complementariedá qu'ufierta la so redolada natural, y l'adaptación histórica del cascu urbanu a los escarpes, talayes y peñes que sirven d'encruciada ente la vega del Tormes al sur y les deveses y campos de secanu al norte. Dos tales identidaes paisaxístiques atopen en Juzbado un nexu d'unión que'l so esponente más representativu configurar un territoriu fluvial montascosu y predresu. El ríu Tormes ye en gran midida una de les espresiones más notables del conceyu y por eso unu de les ayalgues que, con mayor cuidáu y sensibilidá, preséntasenos como un motivu innegable pa la contemplación y esfrute de les xeneraciones vinientes.
Historia
L'afayu d'un verraco vettón nesti conceyu danos amuesa de la presencia humana nel so términu dende siquier el sieglu V e.C. y el so poblamientu per parte de los mentaos vettones. Sicasí, la fundación de Juzbado nel so actual allugamientu deber a los reis lleoneses, que repoblaron esta llocalidá na Alta Edá Media con xentes procedentes de Galicia, Asturies y el norte lleonés, correspondiendo a Ramiro II de Lleón la so fundación nel sieglu X, denominándose entós Iusvado, nome del que deriva l'actual. En 1173 foi donáu pol rei Fernandu II de Lleón al obispu de Salamanca como señoríu particular. En 1833, cola creación de les actuales provincies, pasó a integrar la provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Néstor Guillén Olmos
Néstor Guillén Olmos foi'l cuarentenu Presidente de Bolivia dende'l 21 de xunetu de 1946 al 17 d'agostu de 1946.
Juzbado
Economía
En 1985 empezó a funcionar Enusa, una fábrica de combustible nuclear. La so actividá entiende'l suministru de les materies primes y el so procesáu hasta'l llogru del combustible, que ye emplegáu nes centrales nucleares españoles y n'otres de distintos países como Alemaña o Rusia.
Néstor Guillén Olmos
Biografía
Néstor Guillén nació na ciudá de La Paz el 28 de xineru de 1890. Empezó los sos estudios primarios en 1896 y los secundarios en 1905 saliendo bachiller l'añu 1908. Sigo colos sos estudios cimeros ingresando a la carrera de derechu de la Universidá Mayor de San Andrés egresando como abogáu en 1913.
Foi conceyal nel conceyu de La Paz nos años 1924 - 1927 y 1930 - 1931). Foi tamién diputáu por Carangas (Oruro) ente 1924 y 1927, y desempeñóse como Oficial Mayor de l'alcaldía y Vocal designáu de la Corte Suprema de Xusticia. En 1937 foi nomáu Oficial Mayor de la Corte de Distritu de la ciudá de La Paz, nesi calter formó parte de la xunta de gobiernu que derrocó al presidente Gualberto Villarroel López n'agostu de 1946, y foi presidente interín d'ésta, per ventisiete díes, hasta qu'asumió la presidencia Tomás Monje Gutiérrez, designáu polos autores del llevantamientu. Morrió na ciudá de La Paz en 1966 a los 76 años d'edá.
Juzbado
Fiestes y cultura
Les fiestes patronales celebrar a finales de setiembre. Concretamente'l día 29, n'honor a San Miguel Arcánxel. Tamién se celebren les fiestes de branu, xeneralmente a mediaos del mes de xunetu.
Dende 2014 cola apertura del muséu de la falla son munchos los curiosos que s'averen a conocer Juzbado. El Muséu de la Falla ye un centru d'interpretación pioneru en Castiella y Lleón, desenvueltu nun accidente xeolóxicu de más de 160 km. de llargor ente España y Portugal. Ta asitiáu nuna antigua casa tradicional, sobre la Peña del Castillo y con fantástiques vistes panorámiques al ríu Tormes y la so ribera.La visita del centru carauterizada a lo llargo de 5 árees temátiques, partíes en dos plantes, lo más destacao son los tipos de falles xeolóxiques, los granitos y cayueles, el paisaxe, les ferramientes del xeólogu y l'evolución xeolóxica de Juzbado. Tou ello preséntase en maquetes y paneles, según al traviés d'un documental que narra'l descubrimientu de la falla.
Amás les redolaes del muséu presenten unes plaques de bronce con poemes que lleeron autores de talla nacional ya internacional y que complementen la necesidá d'entender el paisaxe non solo como un elementu xeolóxicos, sinón tamién como espaciu en constante tresformamientu, susceptible de contemplación y xenerador d'emociones
Castilleja scorzonerifolia
Castilleja scorzonerifolia ye una planta de la familia de les escrofulariácees. thumb|240px|Detalle de la planta thumb|240px|Detalle de la planta
Calteres
Ye una yerba con tarmos erectos qu'algama un tamañu de 25 a 50 cm d'altor cubiertu de pelos aspros y punchantes. Les fueyes son allargaes como espátules, son numberoses y les sos flores tán arrexuntaes n'espigues, son de color naranxa intensu con verde y vistoses. Los frutos son cápsules que cuando tán seques ábrense; les granes son allargaes y de color café.
Distribución y hábitat
Orixinaria de Méxicu, habita en climes templaos, semicálidos, semisecos y templaos ente los 1000 y los 2400 msnm, acomuñada a terrenes de cultivu d'envernada, montes tropicales caducifolios y subcaducifolios, carba xerófilu, monte espinosu, monte mesófilu de monte; montes d'encina, de pinu y mistu de pinu-encino.
Propiedaes
Esta especie suel utilizase contra la tos en Tlaxcala y nel Estáu de Méxicu, encamiéntase tomar el fervinchu de les flores.
Amás, usar pa tratar la "falta de dixestión" (dispepsia), picadures d'escorpión y pa baxar de pesu.
Taxonomía
Castilleja scorzonerifolia describióse por Carl Sigismund Kunth y espublizóse en Nova Genera et Species Plantarum (quarto ed.) 2: 331, t. 165. 1818. Castilleja: nome xenéricu que foi dau n'honor del botánicu español Domingo Castillejo (1744-1793).
scorzonerifolia: epítetu llatín que significa "con fueyes estreches".
Violeta Montenegro
Violeta Montenegro foi una actriz, baillarina, coreógrafa y ex vedette arxentina que trabayó notablemente nel teatru, cine y televisión.
Carrera
Con exótica guapura, fuertes traces marcaes y bellos güeyos claros, Violeta Montenegro, supo dexar la so marca sobre les tables de la mayoría de los populares teatros de la dómina como'l Maipo, Tabarís, Astros y El Nacional, hasta la famosa Cai Corrientes. Empecipió nes tables xunto a la so hermana, la tamién baillarina Olga Montenegro que fizo revistes nel Maipo, El Nacional Y el Cómicu.
Trabayó xunto a grandes estrelles cómiques como Don Pelele, Alberto Olmedo, Osvaldo Pacheco y Javier Portales, pero foi cola revista de José Marrone y Adolfo Stray, onde algamó'l puestu de primera vedette na comedia Buenos Aires al verde vivo (1972).
Depués d'años d'ausencia del so país, torna a l'Arxentina pa participar del programa Xintando con Mirtha Legrand, como convidada especial en 1980, pa dar conversación sobre la llamada "Guerra de les Vedettes".
La so última actuación nel so país foi en 1992 en Villa Carlos Paz, Córdoba. Anguaño ta dedicada a la enseñanza de baille y a dirixir grupos de xente adulto qu'atopa otru sentíu a la vida al traviés de les tables. Por eso foi condecorada pol conceyu de Benidorm, España pol so llabor social, porque les sos puestes n'escena tienen fines solidarios como recaldar fondos pa la llucha contra la enfermedá d'Alzheimer y otres enfermedaes.
Tuvo casada per munchos años col actor y baillarín Fernando Reyna, col que tuvieron a la so fía tamién artista Alejandra Montenegro.
Saltu de llonxitú
right|280px|thumb|Saltu de llonxitú. L'atleta trió l'indicador, y el saltu foi declaráu nulu. miniaturadeimagen El saltu de llonxitú ye una prueba actual del atletismu que consiste en percorrer la máxima distancia posible nel planu horizontal a partir d'un saltu tres una carrera. Forma parte del programa d'atletismu nos Xuegos Olímpicos na categoría masculino y femenín dende la so primer edición celebrada en Atenes 1896. La categoría femenina de la prueba debutó nos Xuegos celebraos en Londres 1948. Sicasí, esta prueba yá se realizaba nos Xuegos Olímpicos na Antigüedá, siquier dende l'añu 708 e.C. incluyida dientro de la prueba del pentatlón.
Descripción
La carrera previa tien de realizase dientro d'una área esistente y que remata nuna tabla de batida qu'indica'l puntu llende pa realizar l'impulsu. La cayida tien llugar sobre un foso de sable. La distancia del saltu midir dende la tabla de batida hasta la marca más retrasada sobre'l sable fechu per cualesquier parte del cuerpu del atleta. L'indicador ye una barra que s'asitia antes del sable y a partir d'ella deberá saltar. Los competidores realicen tres saltos cada unu y los ocho meyores pasen a la siguiente ronda d'otros trés saltos. Siempres se tien en cuenta'l saltu más llargu. Si hai un empate ente los dos atletes, va ganar el que realizara'l segundu saltu más llargu.
Área de competición
right|280px|thumb|Área de competición La pista d'aceleración nun tien un llargor concretu, pero suel midir aproximao unos 50 metros. La llinia de saltu ta asitiada ente 1 y 3 metros antes de la fuesa. De siguío d'ésta asitiaráse una tabla cubierta de plastilina o similar que dexe la visibilidá de la prueba nel casu de ser degolada y/o pisada. L'área d'aterrizaxe o fuesa ye un bancu de sable húmedu, de 3 m d'anchu y 10 metros de llargor (empezando a un metro a lo menos dende la llinia de despegue). Los competidores calcen zapatielles con suela de clavos.
Procedimientu
Nun hai una distancia concreta de carrera antes del saltu. El saltu considérase nulu si'l competidor:
La midida tomar dende'l cantu más cercanu de la marca nel sable, al respective de la llinia de despegue, dexada per cualesquier parte del cuerpu de la persona que realizó'l saltu. Cada saltador executa tres saltos de clasificación. Declárase vencedora a la persona que consigue mayor llargor de saltu. Si produz empate, el segundu meyor intentu determina la victoria. Cuando haya más d'ocho concursantes, cada unu va tener derechu a tres intentos y los ocho meyores van realizar otros trés intentos de meyora. El tiempu que se dispón pa realizar los intentos ye d'un minutu y de dos minutos nes fases finales de competición. Considérase nulu cuando se tría o se pasa la llinia marcada como saltu
Téunica
Pa llograr un bon saltu non yá basta con tener fuercia nes piernes, velocidá y flexibilidá. Tamién fai falta coordinación y téunica. El saltu estremar en tres fases:
Fase de carrera
La carrera va tener un llargor de 16 a 20 m o 50 m nel casu de los profesionales.
Fase d'impulsu o de batida
Trátase de llograr el mayor impulsu vertical ensin perda de velocidá. Pa ello'l saltador realiza un penúltimu pasu un pocu más llargu y un últimu pasu un pocu más curtiu. D'esta manera ye más senciellu realizar l'impulsu vertical del centru de gravedá, ensin una perda de velocidá considerable.
Fase de suspensión o vuelu
Esisten trés téuniques nos movimientos qu'executa l'atleta mientres esta fase. Dichos movimientos van empuestos a adoptar una posición final más equilibrada y rentable:
Récores
Actualizáu a 13-07-2015
Atletes con meyores marques mundiales
Actualizáu a 12-07-2015
Masculín
Detalles ver Medallistas olímpicos n'atletismu (Saltu de llonxitú masculín).
Hal B. Wallis
Hal B. Wallis CBE foi un productor cinematográficu d'Estaos Xuníos.
Biografía
Al cabu de pocos años Wallis encargar de xeres de producción, pasando a ser finalmente xefe de producción de Warners. A lo llargo de los sos cincuenta años llargos como productor cinematográficu, intervieno na realización de más de 400 llargumetraxes. Ente les munches películes destacaes que produció sobresal Casablanca, unu de los filmes más importantes de la historia de Hollywood.
Wallis dexó Warner Bros. en 1944 en surdiendo diferencies con Jack Warner sobre l'aceptación del Óscar a la meyor película pa Casablanca. A partir d'entós trabayó como productor independiente, esfrutando d'un ésitu considerable, tantu dende'l puntu de vista comercial como artísticu. Ente los sos ésitos financieros figuren les comedies de Dean Martin y Jerry Lewis, según delles películes d'Elvis Presley. Amás, produció True Grit, película pola cual John Wayne gabó el Óscar al meyor actor en 1969.
Hal Wallis casóse en dos causes, coles actrices Louise Fazenda (1927–1962) y Martha Hyer (1966–1986).
Castilleja tenuiflora
Castilleja tenuiflora ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia Orobanchaceae.
Descripción
Ye una planta perenne qu'algama un tamañu de 30 cm a 1 m d'altor, los tarmos tienen pelos bien ríxidos y ablancazaos. Les fueyes son allargaes pero estreches y tamién se ven ablancazaes pola presencia de pelos. Les sos flores son marielles tiñíes d'anaranxáu y dispuestes en recímanos. Los frutos son cápsules con forma de güevu y les granes son de color café.
Distribución
Ye orixinaria de Méxicu, presente en climes semiseco y templáu dende los 1875 a los 3000 metros. Acomuñada a terrenes de cultivu de riego y d'envernada y a vexetación alteriada de carba xerófilu, monte de encino, de pinu y mistu de pinu-encino.
Propiedaes
Esta planta úsase principalmente pa curar la tos. Bébese como enagua de tiempu un té preparáu cola flor y fueya o coles cañes, nesti últimu casu déxase ferver hasta que se ponga escuru.
Coles mesmes, usáu pa la disentería, nervios, torzón o vultura encamiéntase tomar mientres 9 díes, n'ayunes, el fervinchu de les fueyes de la garañona xunto con flor de nuechebona (Euphorbia pulcherrima), fueyes de peralta (Tanacetum parthenium) y chocolate pinolillo. Amás cuando hai gases, afecciones del fégadu o problemes del reñón, inxerse'l cocimientu de les cañes.
Taxonomía
Castilleja tenuiflora describióse por George Bentham y espublizóse en Plantes Hartwegianas imprimis Mexicanes 22–23. 1839. Castilleja: nome xenéricu que foi nomáu n'honor del botánicu español; Domingo Castillejo (1744-1793).
tenuiflora: epítetu llatín que significa "con flores delgaes".
Nome común
Cola de borregu, calzón d'indiu, castilleja, coneya, copete de grulla, culano, flor de xelu, garañona, yerba del cáncer, yerba del golpe, garayona, mirto, plumeru, yerba de la epístola.
Clarissa Minnie Thompson Allen
Clarissa Minnie Thompson Allen foi una educadora y autora americana quien escribió hestories de ficción sobre families afroamericanes de l'alta sociedá nel sur d'Estaos Xuníos.
Vida personal
Clarissa Minnie Thompson Allen foi la fía de Eliza Henrietta Montgomery, una muyer de l'alta sociedá,y Samuel Benjamin Thompson, un delegáu de la Convención Constitucional de Carolina del Sur. Foi una de nueve hermanos y nació en Columbia, Carolina del Sur. Clarissa asistió a Howard Junior High School y al institutu pa la preparación de maestros en Carolina del Sur. Trabayó en tres centro educativos distintos, incluyendo la Universidá de Allen, onde enseñó asignatures tales como álxebra, llatín, xeoloxía física y historia. Camudar a Jefferson, Texas, alredor de 1886, onde enseñó nuna escuela pública. Tamién vivió en Ft. Worth, Texas, y trabayó nel sistema d'escuela pública.
Carrera
Allen escribió ficción basada n'hestories reales sobre families afroamericanes de l'alta sociedá del sur d'Estaos Xuníos. El so trabayu más notable foi Treading the Winepress, tamién llamáu A Mountain of Misfortune. El llibru consistió en 41 hestories sobre dos families. Les hestories tuvieron llugar en "Capitolia" y fueron basaes en Columbia, Carolina del Sur. El llibru inclúi triángulos d'amor, asesinatos, femineidad, caridá, y llocura. Trátase d'una publicación presentada n'episodios. Tamién escribió noveles curties pa publicaciones basaes en Texas. La so poesía tamién foi publicada en periódicos afroamericanos. Dellos críticos consideraron que'l so trabayu yera anti-relixosu, específicamente escontra la Ilesia Episcopal Metodista Africana.
Mercurol-Veaunes
Mercurol-Veaunes ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
IRC-10414
IRC-10414 ye una estrella superxigante colorada y amás estrella fuxitiva asitiada na constelación del Escudu, que forma una pareya cola estrella Wolf-Rayet WR 114.
Carauterístiques
Trátase d'un astru d'espectru M7 bien notable por ser una de les pocoñín de superxigantes coloraes productores d'arcu de choque -les otres dos conocíes son Betelgeuse y Mu Cephei, amás nel casu del producíu por esta estrella siendo visible tamién nel ópticu y non solamente nel infrarroxu-. El so vientu estelar ta amás ionizado poles estrelles del cúmulu abiertu NGC 6611, asitiáu na Nebulosa de l'Águila, y/o pola so compañeru -siquier aparentemente- WR 114.
La distancia exauta a esti astru nun ye bien conocida, envalorándose dende 2 quiluparsecs en base a la so paralax y proximidá a la Nebulosa de l'Águila, la Nebulosa Omega, y el cúmulu abiertu NGC 6604 -los trés asitiaos a distancies similares del Sol, del orde de 2 kiloparsecs tamién-; l'estudiu de los masers d'agua presentes alredor de la estrella suxuren una distancia cimera, del orde de 3 kiloparsecs. Sicasí'l llugar de nacencia d'esta estrella nun ta claro, y nin la so dinámica nin la so edá suxuren que naciera nuna de les trés rexones de formación estelar mentaes.
Asumiendo una distancia de 2 kiloparsecs y una temperatura superficial de 3300K, IRC-10414 ye 160.000 vegaes más brillosa que'l Sol y el so diámetru ye alredor de 1.200 vegaes el del Sol, lo que la asitia ente les más grandes conocíes. Acordies con modelos d'evolución estelar, la so masa inicial taría ente 20 y 25 mases solares, y la so edá ente 6 y 10 millones d'años.
WR 114
WR 114, tamién conocida como HD 169010, ye una estrella de Wolf-Rayet d'espectru WC5 asitiada aparentemente cerca -45 segundos d'arcu- d'IRC-10414. La distancia envalorada pa ella (2 quiluparsecs) ye similar a la envalorada para IRC-10414, siendo aproximao 220.000 vegaes más brillosa que'l Sol y solamente 2,5 mayor que'l nuesu astru, superando en rellumu a la superxigante colorada gracies a la so elevada temperatura superficial de 79.000K, frente a los 3300K que s'envaloren para IRC-10414.
Referencies
.
Nitting
Nitting ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Pliobates cataloniae
Pliobates cataloniae ye una especie estinta d'hominoidea que vivió va 11,6 milions millones d'años y pesaba ente 4 y 5 kg. La especie foi descrita por investigadores del Institutu Catalán de Paleontoloxía Miquel Crusafont a partir de 70 restos fósiles alcontraos en xineru de 2011 nel vertederu de Can Mata (Hostalets de Pierola). L'individuu yera una fema adulta y se la bautizó col nome de Laia. L'anunciu del afayu fízose'l 30 d'ochobre de 2015 na revista Science.
P. cataloniae amuesa, per primer vegada nun primate fósil d'esta midida, tou un conxuntu de carauterístiques de los hominoideos actuales presumiblemente heredaos a partir del so últimu ancestru común, el cual probablemente vivió n'África va unos cuantos millones d'años.
La Calzada de Béjar
La Calzada de Béjar ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Béjar. Pertenez al partíu xudicial de Béjar.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 9,46 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
A la so muerte, Alfonsu VII de Lleón estableció la frontera asitiada al sur del conceyu de Salvatierra na calzada de Quinea o de la Plata. La Calzada de Béjar, entós a cencielles Calzada, al tar allugáu al oeste de la Vía de la Plata formaba parte del Reinu de Lleón y de la Diócesis de Coria, fechu que s'enllargó a lo menos hasta'l sieglu XIX, yá que apaez entá como llocalidá del obispáu cauriense nel Diccionariu de Madoz nel sieglu XIX. Entós la cai allugada al este de la Vía de la Plata denominábase Cases de la Calzada y, teóricamente dependía no eclesiástico de Plasencia anque al escarecer d'ilesia propia la so parroquia a tolos efeutos yera la de La Calzada, y por tantu la Diócesis de Coria.
D'esta miente, dende principios del sieglu XIII y mientres tola Edá Media, esti territoriu foi parte del conceyu de Montemayor del Río quedando en situación de frontera, y fora de la Comunidá de Villa y Tierra de Béjar. Darréu cola estructuración de la provincia de Salamanca en partíos xudiciales, La Calzada quedó dientro del partíu de Béjar, poniéndose-y l'apellíu 'de Béjar' a la llocalidá pa estremala d'otres llocalidaes como la Calzada de Don Diego.
Finalmente,na división de 1833 en que se crean les actuales provincies, La Calzada quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Monumentos
thumb|Ermita del Cristu de la Misericordia
Fiestes
Les fiestes patronales de La Calzada de Béjar son el 31 d'agostu, onde se celebra la fiesta de San Ramón Nonato.
La Alberguería de Argañán
La Alberguería ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu de Argañán. Pertenez al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 30,06 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
thumb|Detalle del mapa A new map of the kingdoms of Spain and Portugal with their principal divisions, publicáu en 1794 por Laurie y Whittle, nel que puede reparase La Alberguería de Argañán, escritu como Albergeria La fundación de La Alberguería de Argañán remontar a la repoblación efectuada polos reis de Lleón na zona nos sieglos XI y XII. Un fechu significativu pa Alberguería foi la perda del Riba-Coa per parte de Lleón nel Tratáu de Alcañices (1297) que convirtió en fronteriza la llocalidá yá que hasta entós la frontera lusu-lleonesa asitiar nel ríu Coa, alzándose'l castiellu pa reforzar esti puntu de la frontera lleonesa. Magar ello nel sieglu XVII la llocalidá sufrió'l envite de les tropes portugueses que tomaron el castiellu ente 1660 y 1661, añu en que foi recuperáu poles tropes españoles. Cola creación de les actuales provincies en 1833, La Alberguería de Argañán quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Economía
La delda viva del conceyu de Alberguería de Argañán xubía a la cantidá de 12.000 euros a fecha 31 d'avientu de 2009, según l'informe de delda viva llocal del Ministeriu d'economía y facienda d'España.
4 de Alberguería
Fecháu nun documentu del 16 d'agostu de 1474, envalórase que foi construyíu nel sieglu XIV con reformes hasta'l sieglu XVI. Nel añu 1643, foi atacada la llocalidá pero ensin tomar el castiellu por Álvaro de Abrantes, gobernador de Beira (Portugal). Foi tomáu en 1660 por fuercies portugueses (Antonio de Andrade) y recuperáu de forma definitiva al añu siguiente. Mientres añu 1665, xunto con otres fortaleces de la raya de Portugal, sufrió importantes desperfectos por cuenta de una violenta envernada d'agües. Declaráu Bien d'Interés Cultural n'abril de 1949. Estáu de caltenimientu ruinosu, utilízase como dependencies agrícoles.
Fiestes
La fiesta del pueblu ye'l día 26 de xunetu n'honor a la patrona Santa Ana. Con ofertorio a la Santa de "Roscones", depués puyaos. A otru día ye Santa Ana Chica y ye el día nel que se celebra les vaquillas. Tolos díes de la fiesta hai una verbena peles nueches.
Pharomachrus antisianus
Pharomachrus antisianus, tamién conocíu como quetzal de cola blanca, ye una especie d'ave trogoniforme de la familia Trogonidae. Ye nativu de Bolivia, Colombia, Ecuador, El Perú, y Venezuela. Vive en monte montano húmedu tropical y subtropical. Nun tien subespecies.
Oliver Stone
Oliver Stone ye un direutor de cine y guionista d'Estaos Xuníos. Ganó trés Óscar y cinco Globu d'oru polos sos trabayos.