cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cacicus uropygialis
Cacicus uropygialis ye una especie d'ave paseriforme de la familia Icteridae, que s'atopa nes tierres baxes dende Honduras hasta'l norte y occidente de Colombia y Venezuela y occidente d'Ecuador y Perú.
Taxonomía
Anguaño nun se reconocen subespecies estremaes. Dos antigües subespecies de cacique subtropical (C. o. microrhynchus y C. o. pacificus) considérense agora una especie separada, Cacicus microrhynchus. Inclusive se propunxo tamién como especie distinta Cacicus pacificus.
Descripción
Presenta dimorfismu sexual, anque principalmente en cuanto al tamañu. El machu mide ente 28 y 30 cm de llargor y pesa de 68 a 70 g, ente que la fema mide 24 cm y pesa 53 a 54 g. Ye una ave delgada de ales llargues, con cola relativamente curtia, güeyos azules, y picu apuntiáu de color mariellu claru o marfil. Tol plumaxe ye negru, sacante un parche de color escarlata vivu nel llombu baxu y rabadilla cimeru.
Ecoloxía y distribución
Les subespecies C. o. microrhynchus y C. o. pacificus habiten principalmente nos montes húmedos, ente los 900 a 1.900 m d'altitú. La subespecie C. o. uropygialis foi atopada hasta vos 2.450 m y habita a lo llargo de les fasteres orientales de los Andes a un altor de 1.000 a 2.300 m, nel monte submontano o'l monte nublu, al traviés de Venezuela, Colombia, Ecuador y Perú, con una población aisllada na Serranía del Perijá. El so hábitat tien un dosel más baxu que'l de les otres subespeciess, apoderáu por árboles de 15 a 20 m d'altor, por casu los carbayos y por epifites, hemiepífites, como Coussapoa, y nel sotobosque trupu polo xeneral con felechos arborescentes, como Ericaceae.
Comportamientu
Viaxa en grupos de 2 a 10 individuos que s'acomuñar a bandaes d'especies mistes que busquen alimentu al traviés del dosel. Aliméntase principalmente d'inseutos grandes, arácnidos y pequeños vertebraos, pero tamién consume bayes, granes arilaes y néctar.
Caltenimientu
A pesar de ser relativamente raru, debíu al ampliu rangu de la so distribución, considérase que nun ta en peligru y hai "esmolición menor" pol so caltenimientu.
Cantares y llamaos
El so cantar ye una whiii o un prestosu ui-ui-ui-whit y na subespecie del Pacíficu con un descensu murniu whiou-whiou-whiou-whiou. Les llamaes aves difieren ente les subespecies: los centroamericanos llamen con un pliou; los del Pacíficu con un kiou o shri
Tsuyoshi Kubota
Tsuyoshi Kubota (久保田 剛史; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Glaucis aeneus
Glaucis aeneus ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, que s'atopa en Colombia, Costa Rica, Ecuador, Hondures, Nicaragua y Panamá.
Hábitat
Vive en tierres baxes húmedes, ente carbes de Heliconia, cantos de montes, cantos de quebraes enrevesoses, árees empantanadas o regueros, principalmente habitante de tierres baxes costeres, per debaxo de los 800 m d'altitú y principalmente a menos de 300 msnm.
Descripción
Mide 8,1 cm de llargor. Tien picu decurvado de 28 a 30 mm de llargu y color mariellu embaxo y negru enriba. Pesa 5.3 g. Presenta corona parduza con mexelles escures bordiaes por una llista malar y un llurdiu detrás del güeyu color ante. L'envés, la nuca y les timoneres centrales son de color verde morenura a cobrizu; el cantu de les coberteres supracaudales ye de color crema. Les partes inferiores son de color ablondu canela más brillosa nel pechu y la banda y más pálidu nel cazu y l'abdome. Les pates son color carne a anaranxáu.
Alimentación
Aliméntase principalmente del néctar de flores de Heliconia y tamién de epífitas como Costus y d'herbales como Musa. Complementa la so dieta con artropodos pequeños, qu'atrapa ente la xamasca o en telarañes.
Reproducción
El so nial tien forma d'una taza llanuda, construyíu con fibres vexetales, frecuentemente filamentos de fungos y telarañes, xuntáu al viesu de les fueyes de Heliconia o platanera montesa, un altor del suelu de 0,5 a 6 m.
Tabiella
Tabiella ye una aldea de la parroquia de Valliniello nel conceyu asturianu d'Avilés.
Alcuéntrase a 4,3 km d'Avilés, la capital del conceyu, a un altor mediu de 83 msnm y tien una población de.
Cléden-Cap-Sizun
Cléden-Cap-Sizun ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Goldmania violiceps
El colibrí de Goldman o tucusito de coroniella morada (Goldmania violiceps), ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, orde Apodiformes.
Distribución y hábitat
Vive en Colombia y en Panamá, en montes tropicales y subtropicales, n'altitúes ente los 600 y los 1 200 m.
Descripción
Esti colibrí mide redolada a los 9 cm de llargor y pesa unos 4,4 gr. La fema ye más pequeña y llixera que'l machu.
Lampyridae
Los lampíridos (Lampyridae) son una familia de coleópteros polífagos qu'inclúi les lluciérnagues o bichos de lluz, carauterizaos pola so capacidá d'emitir lluz (bioluminiscencia). Conócense más de 2.000 especies. Munches puédense atopar en banzaos o nes árees húmedes y boscoses, onde les sos canesbes tienen una fonte d'alimentu abondoso. Son coleópteros de cuerpu nidiu rellacionaos a les families Lycidae, Phengodidae y Cantharidae, con distribución mundial de siquier 1900 especies conocíes.
Carauterístiques
Carauterizar por tener un par d'antenes delgaes y articulaes, élitros y un protórax modificáu de forma que casi cubre la cabeza. Na mayoría de les especies ye bien bultable'l dimorfismu sexual: mientres los machos algamen un desenvolvimientu completu similar al d'otros coleópteros, les femes caltienen un aspeutu larvariu, con élitros amenorgaos a escames y paécense más a cochinillas qu'a escarabayos, con pates gordoses y ensin nales, nun pudiendo asina volar....
Bioloxía y ecoloxía
La carauterística más distintiva de los lampíridos ye'l so cortexu nocherniegu, que consiste d'un diálogu complicáu ente los machos y les femes d'una especie. Típicamente los machos patrullen en busca de pareya con un vuelu carauterísticu mientres emiten secuencies de rellumos de lluz carauterístiques de cada especie. Les femes de la mesma especie pueden responder con rellumos específicos y asina l'apareyamientu puede asoceder.
Pedro Antonio Pimentel
Pedro Antonio Pimentel foi un militar y políticu dominicanu.
Lampyridae
Bioloxía y ecoloxía
Nes nueches templaes, ye posible ver a les lluciérnagues femes allumase p'atraer a los machos que sobrevuelen. Si siéntense amenaciaes, desactiven la lluz. Xeneren lluz por aciu un órganu especial asitiáu so la cutícula (ectodérmico), asitiáu na parte inferior del abdome, n'intervalos de 6 a 8 segundos. Esta lluz producese por un procesu d'oxidación de la luciferina en presencia de la enzima luciferasa, qu'asocede bien rápido. Esti procesu recibe'l nome de biolluminiscencia y emite una lluz brilloso con poca elevación de la temperatura. Delles especies emiten la lluz con esquemes definíos de variación nos intervalos y el númberu de rellumos.
Calandrella brachydactyla
La ye una ave paseriforme de la familia Alaudidae.
Lampyridae
Bioloxía y ecoloxía
Dellos díes dempués del acoplamientu, la fema pon los güevos fertilizaos, baxu de la superficie de la tierra. Los güevos guaranse mientres 3 a 4 selmanes y entós salen d'ellos les canesbes, que tienen güeyos simples. Dalgunes faen llurigues soterrañes, y otres na corteza de los árboles.
Pedro Antonio Pimentel
Primeros años
Pimentel nació en 1830 na llocalidá de Lozano, conceyu de Castañueles, Montecristi. Yera fíu de Jacinto Pimentel y Juana Chamorro. Luperón definir como un home "rebelde a la disciplina, galbaniegu al gabinete, pero coraxosu y previsor na guerra restauradora.
Calandrella brachydactyla
Distribución
thumb|125px|left|Güevos de  Calandrella brachydactyla La especie tien una distribución de 10.000.000 de quilómetros cuadraos, cubriendo más de 80 países nel sur d'Europa, África noroccidental y les rexones temperaes d'Asia, dende Turquía hasta Mongolia y Xapón.
Pedro Antonio Pimentel
Na política
La so vida pública empecipiar con una valiente participación en Capotillo. Yera ganaderu y tenía una importante fortuna. Ocupó diversos puestos na vida pública, dende múltiples funciones militares hasta presidente de la República. Foi presu en 1863, xunto a Lucas Evanxelista y otros al fracasar el primer intentu revolucionariu contra l'Anexón a España.
Lampyridae
Bioloxía y ecoloxía
Les canesbes de lluciérnaga, conocíes como viermes de lluz, #alimentar de pequeños cascoxos y llimiagos. Paralizenlos con un fluyíu dixestivu que dixer el cuerpu del moluscu y depués zuquen el so alimentu. Dempués de meses d'alimentase #convertir en pupes mientres 7 a 20 díes y depués remanecen como adultos (imagos).
Calandrella brachydactyla
Distribución
Ye esencialmente una ave migratoria, viaxando pel iviernu escontra'l sur, llegando hasta les costes del mar Roxu, el sur d'El Sáḥara y la India.
Pedro Antonio Pimentel
Na política
Escapar de la cárcel y abellugóse n'Haití. Al producise'l Berru de Capotillo integróse decididamente a les lluches restauradores participando en forma destacada nes principales aiciones béliques.
Más tarde foi designáu Xeneral en Xefe de les "Fuercies del Este" y dende ellí treslladáu a la Llinia Noroeste como "Delegáu Xefe d'Operaciones" nesa rexón. El 10 de febreru de 1864 foi nomáu gobernador de Santiago y darréu partió a combatir, en Puerto Plata, n'auxiliu de Gaspar Polanco qu'escorría les tropes españoles en retirada escontra esi puertu de mar. En xineru de 1865 foi designáu Ministru de Guerra y escoyíu diputáu por Santiago a l'Asamblea Nacional que s'axuntaría dientro del territoriu controláu polos restauradores.
Calandrella brachydactyla
Hábitat
Vive principalmenten campos estenaos y cultivos de secanu hasta 2.000 msnm.
Pedro Antonio Pimentel
Presidencia constitucional
La Xunta Provisional Gubernativa restauradora en xineru de 1865, declaró a valir la Constitución de Moca de 1858, hasta que s'axuntara'l 27 de febreru de 1865 una Convención Nacional que redactaría un nuevu testu constitucional, pa depués escoyer el Presidente Constitucional de la República.
Una vegada constituyida la Convención Nacional, ésta punxo a valir la Constitución lliberal de Moca, que foi proclamada y dar# en escoyer al xeneral Pimentel Chamorro, nuevu Presidente de la República'l 25 de marzu de 1865. Una de les sos primeres midíes foi la designación d'un conseyu de guerra por que fuera xulgáu'l ex-presidente Gaspar Polanco y el so gabinete.
El so gobiernu exercer cola autoridá y enerxía propios de la so carácter incurriendo, dacuando, n'escesos d'arbitrariedá y despotismu carentes d'intención dañible o de perversidad; otra manera, como una espresión de celu nel cumplimientu de los sos deberes nel exerciciu de l'autoridá qu'en momentos difíciles fuera puesta nes sos manes.
El Presidente Pimentel presentó'l so arrenunciu a la Presidencia de la República'l 13 d'agostu de 1865 en Santiago. Tomó la decisión al enterase qu'en Santu Domingu, los xenerales José María Cabral y Eusebio Manzueta, dirixíen un plan golpista. El Xefe del Estáu tuvo la información de que José María Cabral, fuera proclamáu na Capital Xefe Supremu col títulu de “Proteutor”, con cuenta d'establecer un nuevu gobiernu y votar una nueva Constitución.
Nel so mandatu concluyó la Guerra Restauradora.
Tetuán (Valliniello)
Tetuán ye un llugar de la parroquia de Valliniello nel conceyu asturianu d'Avilés.
Alcuéntrase a 3,4 km d'Avilés, la capital del conceyu, a un altor mediu de 55 msnm y tien una población de.
Tuñes
Tuñes ye una aldea de la parroquia de Valliniello nel conceyu asturianu d'Avilés.
Alcuéntrase a 4,2 km d'Avilés, la capital del conceyu, a un altor mediu de 85 msnm y tien una población de.
Vallines
Vallines ye un llugar de la parroquia de Valliniello nel conceyu asturianu d'Avilés.
Alcuéntrase a 2,6 km d'Avilés, la capital del conceyu, a un altor mediu de 26 msnm y tien una población de.
Calamospiza melanocorys
Calamospiza melanocorys ye una especie d'emberízido del oeste d'América del Norte. Añera en Canadá y los Estaos Xuníos y invierna nel sur d'esti últimu país y en Méxicu. Forma parte del xéneru monotípicu Calamospiza.
thumb|left|Machu negru pel branu y fema en vuelu. Con un llargor ente 15 y 19 cm, ye una ave relativamente grande dientro de la so familia. Ye una especie con marcáu dimorfismu sexual namái pel branu. Los machos pel branu son cuasi dafechu negros, con un llurdiu blancu bien evidente na nala y daqué más de blancu nes plumes cobertoras inferiores de la cola. Femes, individuos xuveniles y machos pel iviernu tienen les partes ventrales blanques y les dorsales pardes; el pechu y el llombu tán enllordiaos y na nala presenten un llurdiu blancu que sicasí non siempres ye perceptible.
Habiten n'árees abiertes y planes. Alimentar nel suelu, principalmente d'inseutos pel branu y de granes pel iviernu. En dómina reproductiva pueblen pacionales y zones de vexetación arbustiva nel suroeste de Canadá y el centru y oeste de los Estaos Xuníos. Pel iviernu migren en bandaes numberoses escontra Texas y el norte y centru de Méxicu, onde pueblen rexones grebes en Sonora y l'Altiplanu Central hasta la rexón del Bajío. Na temporada iverniza son bien gregarios, formando grandes grupos alimenticios.
En dómina reproductiva, el machu canta mientres el vuelu pa marcar el so territoriu. El so cantar ye melodiosu y recuerda al del cardenal coloráu (Cardinalis cardinalis). La fema constrúi un nial en forma de taza sobre'l suelu, ente'l pacional.
EK Cephei
EK Cephei (EK Cep / HD 206821 / HIP 107083) ye una estrella variable na constelación de Cefeo. De magnitú aparente máxima +7,88, alcuéntrase aproximao a 530 años lluz del Sistema Solar.
EK Cephei ye una estrella binaria cercana —la separación ente componentes ye comparable al diámetru de les componentes— que la so componente principal ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A1V. Ésta tien una temperatura efectivo de 9002 K y una masa de 2,02 mases solares. Cuasi 15 vegaes más lluminosa que'l Sol, el so radiu ye un 58% más grande que'l radiu solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 23 km/s. La componente secundaria tien el 55% de la masa de la so compañera y tien una temperatura de 5604 K. Ye 1,55 vegaes más lluminosa que'l Sol y el so radiu ye un 32% más grande que'l d'ésti, siendo la so velocidá de rotación de siquier 10,5 km/s. El sistema tien una metalicidá comparable a la solar ([Fe/H] = +0,07) y la so edá envalórase en 25 millones d'años.
El par constitúi una binaria eclipsante con un periodu orbital de 4,4278 díes. El so rellumu conxuntu mengua 1,33 magnitúes mientres l'eclís principal —cuando la estrella más brillosa y caliente ye clisada pol so acompañante pero apenes 0,07 magnitúes mientres l'eclís secundariu.
Cléden-Poher
Cléden-Poher ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
EE Leonis
EE Leonis (GJ 402 / HIP 53020 / LHS 294 / Wolf 358) ye una estrella asitiada a 22,2 años lluz del Sistema Solar. Alcontrada na constelación de Lleo, ye davezu conocida tantu pol so denominación de variable (EE Lleo) como pol so númberu de catálogu Gliese (Gliese 402). Los sistemes estelares más próximos a ella son Gliese 393, a 3,43 años lluz, Gliese 408, a 6,26 años lluz, y Gliese 382, a 6,66 años lluz.
EE Leonis ye, como la gran mayoría de les estrelles de la nuesa redolada, una nana colorada de rellumu débil. Con magnitú aparente +11,66, namái ye observable utilizando telescopiu. Pertenez al tipu espectral M5.0V y tien una temperatura efectivo de 3038 K. Les sos carauterístiques físiques son asemeyaes a les de Ross 128 o Kruger 60 B. La so masa equival a una cuarta parte de la masa del Sol y tien un terciu del so diámetru. La so lluminosidá namái supón el 0,091% de la lluminosidá solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada igual o inferior a 2,3 km/s. Tien un conteníu de metales llixeramente inferior al del Sol, aproximao'l 87% del mesmu. La so edá envalórase ente 150 y 300 millones d'años.
EE Leonis ye miembru de l'Asociación estelar de AB Doradus, l'asociación estelar más cercana a nós. Otros miembros d'esta asociación son AB Doradus —que da nome al grupu— y HD 25457.
Calandrella acutirostris
Calandrella acutirostris ye una especie d'ave paseriforme de la familia Alaudidae que vive n'Asia aliméntase de diversos frutos del xéneru de Fragaria como Fragaria nubicola de los Himalayes d'Asia en Nepal y China.
Carauterístiques
Esta ave tien un color del plumaxe mariellu arena y cafe escuru ye una ave que puede pesar menos de 300gr y vivir más de 2 años so cautiverio y en llibertá puede vivir 1,5 meses esta ye una ave bien escasa en China porque la mayor parte de la so vida ye una ave quieta, que solo busca alimentu y cría a los sos fíos onde ella mesma creció.
Distribución
Alcuéntrase n'Afganistán, Bangladex, Bután, China, India, Irán, Israel, Kazakstán, Nepal, Paquistán, Rusia, Taxiquistán y Turkmenistán.
Kozo Minemori
Kozo Minemori (峯森 耕道, ) ye un ex-futbolista xaponés.
EK Comae Berenices
EK Comae Berenices (EK Com / 2MASS J12512144+2713470) ye una estrella variable na constelación de Coma Berenices, afayada por Kinman et al. en 1966. Alcuéntrase a una incierta distancia del Sistema Solar entendida ente 760 y 850 años lluz.
EK Comae Berenices ye una estrella binaria que les sos componentes tán tan cerca ente sigo que lleguen a tocase, esistiendo tresferencia de masa ente elles. Constitúi una binaria de contautu con un fondu grau de «sobrecontautu» (33%), siendo'l so tipu espectral cercanu a K0V. La componente principal tien una temperatura averada de 5150 K y una masa de 0,967 mases solares. Con un diámetru un 7% menor que'l del Sol, la so lluminosidá equival al 55% de la lluminosidá solar. La componente secundaria ye más caliente —la so temperatura puede tar en redol a los 5300 K— y tien el 34% de la masa de la so compañera. Tien un radiu de 0,59 radios solares y una cuarta parte de la lluminosidá del Sol. El periodu orbital del sistema ye de 0,26669 díes (6,40 hores) y la separación ente dambes estrelles ye de namái 1,906 radios solares.
Amás, como suel asoceder nesta clase de binaries, EK Comae Berenices ye una variable eclipsante, al igual que W Ursae Majoris, prototipu del grupu. Pertenez al subtipo-A —aquelles onde se produz un eclís total— y el so rellumu fluctúa ente magnitú +12,70 y +13,40. La curva de lluz ye asimétrica por cuenta de la actividá superficial d'una o de los dos componentes; esta carauterística puede debese a la esistencia d'un llurdiu caliente na componente principal.
Edasich
Edasich o Ed Asich (ι Draconis / 12 Draconis / HIP 75458) ye la sesta estrella más brillosa de la constelación de Draco, con magnitú aparente +3,29. Alcuéntrase a 103 años lluz del Sistema Solar.
Nome
El nome de Edasich provién del árabe Al Ḍhibaʼ o Al Dhīḣ que'l so significáu ye «hiena machu».
En China yera conocida como Tsao Choo, «el pivós esquierdu». Xunto a Altais (δ Draconis), π Draconis, ρ Draconis y Alsafi (σ Draconis) formaba Tien Choo, «la cocina celestial».
Carauterístiques físiques
Edasich ye una xigante naranxa de tipu espectral K2III y 4490 K de temperatura efectivo. Relluma con una lluminosidá 70 vegaes mayor que la lluminosidá solar. La midida del so diámetru angular —3,73 milisegundos d'arcu— dexa conocer que'l so diámetru ye 13 vegaes más grande que'l del Sol. Presenta un conteníu metálico superior a la solar ([Fe/H] = +0,16) y —como la mayor parte de les estrelles de la nuesa redolada— ye una estrella del discu finu.
A pocu más de 4 minutos d'arcu de Edasich puede reparase una tenue estrella (HD 238461) de magnitú +8,78. De tipu espectral K7, paez nun tar gravitacionalmente xunida a Edasich, coincidiendo a cencielles na mesma llinia de visión.
Sistema planetariu
En 2002 afayóse un planeta estrasolar, llamáu Edasich b, orbitando alredor de Edasich. Muévese nuna órbita bien escéntrica que fai que la separación ente estrella y planeta fluctúe ente 0,39 y 2,1 UA. De masa indeterminao, pero a lo menos 8,8 vegaes la de Xúpiter, puede tratase d'un xigante gaseosu o d'una nana marrón, completando una órbita alredor de la estrella cada 1,4 años. Foi'l primer cuerpu subestelar descubiertu alredor d'una estrella xigante.
Ali MacGraw
Alice MacGraw (Elizabeth Alice MacGraw, ) ye una actriz y modelu d'Estaos Xuníos. De padre con ascendencia escocesa ya irlandesa y madre xudía-hungara, tien un hermanu. Empezó a trabayar en 1960 como asistente de fotografía na revista de moda Harper's Bazaar, foi asistente de la esperta en moda Diana Vreeland na revista Vogue, y como modelu y estilista. Tamién trabayó como decoradora d'interiores.
La so popularidá empezó cola película Goodbye, Columbus (1969), pero algamó l'estrellalgu cola película de 1970 Love Story, xunto a Ryan O'Neal, pola que foi candidata al Óscar a la meyor actriz. MacGraw foi portada de la revista Time. El 24 d'ochobre de 1969, casóse col productor de cine Robert Evans; d'esti matrimoniu nació'l so fíu, Josh Evans (16 de xineru de 1971 na ciudá de New York), quien tamién ye actor. La pareya divorciáronse en 1972, dempués de qu'ella empecipiara una rellación con Steve McQueen mientres el rodaxe de La fuxida (1972). Casáronse'l 31 d'agostu de 1973, pero divorciáronse en 1978.
MacGraw trabayó n'otres películes como Convói (1978), Pasiones en xuegu (1979), Dimi lo que quies (1980), y nes miniseries de televisión China Rose y Vientos de guerra. Escribió la so autobiografía, Moving Pictures, na que describe los sos problemes col alcohol y la dependencia colos homes. En 1991, la revista People escoyó a Ali como una de les 50 muyeres más belles del mundu.
Intereses
Ali ye mentada nel capítulu 11 de la temporada 11 de Los Simpsons, Faith off, episodiu conocíu n'España col estrañu títulu de Cara fuera.
Tamién ye mentada na tema de los Rolling Stones Star Star.
EK Draconis
EK Draconis (EK Dra / HD 129333 / GJ 559.1) ye una estrella binaria na constelación de Draco de magnitú aparente +7,61. Alcuéntrase a 111 años lluz de distancia del Sistema Solar.
EK Draconis ta compuesta por una nana mariella de tipu espectral G0V y una compañera de baxa masa. El periodu orbital del sistema ye de 45 ± 5 años, siendo la órbita desaxeradamente escéntrica (ε = 0,8). Les mases respeutives son 0,9 mases solares pa la estrella primaria y 0,5 mases solares pa la secundaria. Sicasí, según modelos d'evolución estelar, la estrella primaria podría ser llixeramente más masiva que'l Sol.
La estrella principal, EK Draconis A, tien una temperatura efectivo de 5750 K. El so periodu de rotación de 2,80 díes —compárese colos 26 díes qu'emplega'l Sol en completar una vuelta— indica qu'esencialmente ye una estrella d'edá cero de la secuencia principal (ZAMS). Indiscutiblemente más nuevu que'l Sol, la so edá envalorada varia según la téunica utilizada: 73 ± 9 millones d'años ye la edá llograda por xirocronoloxía, ente que la so edá puede ser de namái 30 - 50 millones d'años d'alcuerdu a modelos d'evolución estelar, en concordanza col so conteníu de litiu.
EK Draconis A foi oxetu de numberosos estudios yá que supón una oportunidá de conocer como yera l'actividá magnética del Sol na so infancia. La so fotosfera ye bien paecida a la solar, pero esisten diferencies na cromosfera de dambes estrelles. Catalogada como una variable BY Draconis, la temperatura de les sos manches estelares paez ser namái 500 K menor que la de la fotosfera n'aselu.
Nikolaus Joseph von Jacquin
Nikolaus Joseph von Jacquin foi un médicu, biólogu y botánicu neerlandés.
Biografía
Yera fíu d'un prósperu artesanu testil del terciopelu de Leiden (Holanda), Claudius Nikolaus Jacquin, y de Siegeberta von Henningen.
Los oríxenes de la familia Jacquin taben en Francia, y yeren católicos, un fechu de muncha importancia na so carrera. Nun había escueles católiques en Leiden nos entamos del sieglu XVIII, polo que'l so padre mandar al colexu de los xesuites d'Amberes. Empezó a asistir a la Universidá de Lovaina, y entós volvió a la casa familiar pa estudiar Medicina y Botánica na Universidá de Leiden. Equí unu de los sos profesores foi Adriaan van Royen (1704-1779), un validador de la reforma Linneana de la sistemática botánica, y amás foi influyíu por otros linneanos convencíos -Jan Fredrik Gronovius (1690-1762) y el so fíu, Laurens Theodoor (1730-1773). Esti postreru ta acreditáu como'l que más influyó por que Jacquin decantar escontra lo que podría ser una llarga carrera na Botánica. Los sos fíos menores, Emil Gottfried (1767–1792), y la so fía, Franziska (1769–1850), fueron amigos de Wolfgang Amadeus Mozart quien-yos dedico delles de les sos obres.
Christina Hendricks
Christina Rene Hendricks ye una actriz d'Estaos Xuníos conocida pol so papel como Joan Holloway na serie de l'AMC Mad Men, y como Saffron na serie de Fox Firefly.
Primeros años
Hendricks nació en Knoxville, Tennessee y creció en Twin Falls, Idaho, mientres la primaria. En 1989, la so familia camudar a Fairfax, Virxinia, onde Hendricks apaeció en diverses obres del so institutu y actuaciones de la so comunidá. Consiguió'l so primer papel en Junior Musical Playhouse productions, incluyendo Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat. Hendricks ye rubia natural; pero tiñióse'l pelo de colloráu desque tenía 10 años.
Carrera
Como actriz, Hendricks fixo un gran númberu d'apaiciones televisives en diverses series de TV. El so primer ésitu televisivu foi cuando se convirtió n'unu de los protagonistes de la serie Beggars & Choosers. Dende entós protagonizó les series The Big Time y The Court, xunto a Sally Field y Craig Bierko, según la serie d'abogaos Kevin Hill. Apaeció en dellos capítulos de ER y Firefly y como convidada protagonista en dellos episodios de Angel, Miss Match, Tru Calling, Presidio Med, Without a Trace, y Las Vegas. Hendricks protagonizó South of Picu xunto a Kip Pardue. Apaeció en cuatro episodios de la serie de la NBC titulada Life nel papel d'Olivia.
En 2011 salió en Detachment xunto a Adrien Brody, James Caan y Lucy Liu.
Vida personal
Christina Hendricks casar n'ochobre de 2009 col tamién actor Geoffrey Arend. Declaró n'entrevistes qu'ella y el so maríu nun entamen tener fíos.
Nikolaus Joseph von Jacquin
Biografía
De 1750 a 1752, Jacquin siguió los sos estudios de Medicina en París, onde conoció a los famosos hermanos Antoine Jussieu (1686-1758) y Bernard Jussieu (1699-1777). Asistió a les enseñances botániques del primeru y tomó parte nes escursiones botániques del postreru, onde amontó'l so interés pola ciencia Botánica.
En 1752, siguiendo los conseyos d'un amigu de la familia y antiguu médicu de Leiden, Jacquin abandonó París pa dise a Viena, onde esperaba completar los sos estudios médicos. El so amigu yera Gerard van Swieten (1700-1772), quien practicara la medicina y enseñáu na Universidá de Leiden, pero como católicu atopara la vida académica de Leiden inhóspita. Cuando la emperatriz austriaca María Teresa I ufiertó-y el puestu de doctor de la Corte austriaca, amás del puestu de profesor na Facultá de Medicina, aceptó bien estimosu, y dexó Leiden pa establecese en Viena en 1745.
Con Martinica como base d'operaciones, visitó numberoses islles del Caribe, como St. Vincent, Grenada, Aruba, St. Kitts y otres. Tamién visitó les rexones costeres de Venezuela y Colombia, Haití en 1757-58; Xamaica en 1758; Cuba en 1759. Jacquin foi'l primer botánicu en traer a casa una coleición de dibuxos de tales llugares como St. Eustatius, Curaçao, St. Maarten y Grenada.
Unvió siete coleiciones de plantes y animales a Viena. En 1759 volvió con un gran mostrariu d'animales, granes y amueses etnolóxiques, amás de minerales y exemplares vivos d'animales y plantes.
Foi asocedíu na Universidá de Viena pol so fíu, Joseph Franz von Jacquin.
Eponimia
A un xéneru d'orquídees de la familia Orchidaceae dio-y Schlechter el so nome en 1920 nel so honor, son les Jacquiniella, qu'entienden una docena d'especies epífites que s'atopen en Centroamérica y parte de Suramérica.
Jacquin en Venezuela
En 1745 viaxa a América col propósitu de colectar plantes y otros oxetos de historia natural pa los Xardinos Botánicos Imperiales de Schönbrunn, en Viena. Visita Martinica, Saint Vincent, Grenada, Aruba, Saint Kitts, Haiti, Xamaica, Cuba, Saint Eustatius, Curaçao, Saint Maarten y Grenada.
Llega a Venezuela ente fines de 1758 y principios de 1759. Jacquin ye un botánicu integral; recoyía curioso'l material que lu sirviría pal estudiu taxonómicu, escribía en llatín la descripción morfolóxica y otros detalles de la planta clasificada y finalmente pintaba con acuarela la flor, el tarmu, les fueyes y cualquier carauterística especial de la planta.
Jacquin ye unu de los meyores especialistes en botánica na Europa del sieglu XVIII, lo cual ye acotáu pol barón Alexander von Humboldt, quien escribió na so autobiografía que, antes de venise al continente americanu, viaxó espresamente a Viena p'aprovechar los conseyos de Jacquin. Na so obra Icones Plantarum Rariorum describe 97 especies del continente americanu, de les cualos 47 correspuenden a Venezuela. Jacquin dio-y el nome de Caraques a 3 plantes: Cassia caracasana, Paullinia caracasana y Urtica caracasana.
Nel Selectarum Stirpium Americanarum Historio (n'español: Historia de vexetales selectos d'América) describe 6 especies venezolanes, de les cualos 3 son de Coru; a una d'elles da-y el nome de la ciudá: Acalypha corensis. Tamién describe una orquídea Epidendrum violaceum Jacq. Lamentablemente, esta orquídea nun presenta ilustración. N'efeutu, almite que la vio namái dende lloñe "sobre un cardón peraltu" nun toque na mariña de Coru y, por falta de tiempu y les dificultaes p'algamar, nun pudo colectarla. Dellos botánicos actuales señalen que posiblemente podría tratase de lo que güei conocemos como Schomburgkia (o Myrmecophylla) humboldti.
Ye'l barón Jacquin quien va identificar les plantes colectadas en Venezuela pola espedición del profesor Franz Joseph Márter (1753-1827), que'l so oxetivu yera tamién el de recoyer plantes exótiques nel continente americanu.
Norval MacGregor
Norval MacGregor foi un direutor y actor cinematográficu d'Estaos Xuníos activu na dómina del cine mudu.
Biografía
Nacíu en River Falls, Wisconsin, debutó como direutor en 1913 con The Ball of Yarn, un curtiumetraxe escritu ya interpretáu por Nell Shipman, una actriz y direutora conocida poles sos películes sobre la naturaleza, y cola cual MacGregor tamién rodó la so siguiente película. Casi darréu, el direutor empezó a rodar para Selig Polyscope Company, compañía pa la que rodó la mayor parte de les sos películes.
En 1914, añu nel que MacGregor dirixó trenta y seis filmes, fixo'l so debú como actor, formando parte del repartu de The Spoilers.
Norval MacGregor finó en Santa Cruz, California, en 1933.
Francu
Francu pue referise a:
Ron
miniaturadeimagen|Botella de ron. El ron ye una bébora alcohólico, un destiláu de la caña d'azucre per fermentadura, destilación y que darréu puede o nun tar sometíu a procesos de añejamiento, xeneralmente en barriques de carbayu. Esta bébora mentase por primer vegada en documentos provenientes de Barbados en 1650. Llamábase-y kill-devil o rumbullion (una pallabra de Devonshire, Inglaterra, que significa 'una gran balasma'). Nes colonies antillanes franceses, llamóse-y guildive (cambéu de kill-devil) y darréu tafia, un términu africanu o indíxena. Yá en 1667 llamábase-y a cencielles rum. La primer mención oficial de la pallabra rum apaez nuna orde emitida pol Gobernador Xeneral de Xamaica con fecha 8 de xunetu de 1661.
Orixe
Los precursores del ron daten de la dómina antigua. Créese que'l desenvolvimientu de bébores lleldaes a partir de la caña d'azucre asocedió na antigua Grecia y depués salió dende ellí. Un exemplu cercanu ye la bébora llamada «Mortal». Producíu pola xente de Malasia, el ron data de miles d'años tras. Tamién Marco Polo dixo dalguna vegada nel sieglu XIV qu'un "bien bon vinu d'azucre" fuérase-y ufiertáu en Persia, lo que güei ye l'Irán modernu.
La primer destilación de ron tomó llugar nos plantíos de caña d'azucre del Caribe nel sieglu XVII. Los esclavos de los plantíos fueron los primeres n'afayar esti productu, darréu yera pasáu por procesos de refinación d'azucre, que yera lleldáu n'alcohol.
Categoríes
Estremar el ron por tipos o edaes ye complicáu, debíu al fechu de que se produz en munchos países y cada unu tien la so propia llexislación. Nun esiste un alcuerdu pa la vieyera mínima o pa una clasificación estándar. Arxentina estremalos en Blanco, Llixeru y Extra Llixeru, Barbados white, Overproof, y Matured, otros países nun quieren poner restricciones a los sos productores y atopamos dellos términos, como Aneyu, Solera, Solera Reserva, Viejo, Extraviejo, XO, Old, o d'edaes, 3, 5, 7, 10, 15, 20, que de cutiu nun son más qu'un términu de mercadotecnia y que, poro, son de dudosa credibilidá pa usalos como elementu diferenciador.
A pesar d'estes diferencies #aceptar a nivel rexonal trés grandes tipos de ron: Producción: A partir de melaza. Crianza: Por sistema de criaderes y soleras.
Estilu: Rones llixeros, de secos a dulzuxos. #Añedir carambelu y azucre. Categoría y vieyera: Acostumen a poner un númberu na etiqueta qu'en dellos países representa'l más vieyu del amiestu, n'otros la edá de la solera, n'otros ye a cencielles un númberu. Esti númberu nun tendría d'interpretar #se como la edá del ron.
Zones: Perú, Caribe y Centroamérica polo xeneral, Puertu Ricu, Cuba, República Dominicana, Méxicu, Nicaragua, Guatemala, Colombia, Panamá, Venezuela y España (principalmente Canaries y Granada). derecha|miniaturadeimagen|Botelles de ron. Producción: A partir de melaza.
Crianza: Diversos sistemes dende soleras y criaderes a criances estátiques en barrica los de mayor calidá.
Estilu: Rones escuros y potentes, dulzuxos y especiados. #Añedir carambelu (color), azucre y especies. Categoría y vieyera: Acostumen a poner una descripción independiente na etiqueta (Spiced rum, extra old,...) que tien un significáu distintu pa cada productor.
Zones: Barbados, Bermuda, Belice, o Guyana son los típicos rones d'esti orixe. Producción: A partir de caña d'azucre.
Crianza: Crianza estática en barrica (mesmu sistema que'l Güisqui de Malta Escocés).
Estilu: rones llixeros que destaquen pola so paleta arumosa que provién de la caña d'azucre. Secos y potentes. Rones controlaos por una #Denominación d'Orixe. Carambelu y #cualquier tipu d'aditivu altamente acutáu. Categoría y vieyera: Rhum Ambré (crianza en madera), Rhum Vieux (crianza en madera cimero a 3 años), y años de vieyera. Por cuenta de que nestos rones los años representen la edá mínima del ron y que tán baxu control, nun acostumen a devasar los 10 años.
i) la bébora espirituosa producida puramente de la fermentadura alcohólica y la destilación, bien de melazas o de xarabes procedentes de la ellaboración d'azucre de caña, bien del propiu zusmiu de la caña d'azucre, y destilada a menos de 96 % vol, de forma que'l productu de la destilación presente, de manera perceptible, les carauterístiques organolépticas específiques del ron.
ii) una bébora espirituosa producida puramente de la fermentadura alcohólica y la destilación del zusmiu de la caña d'azucre, que presente les carauterístiques arumoses específiques del ron y un conteníu de sustances volátiles superior o igual a 225 g/hl d'alcohol de 100 % vol. Esta bébora espirituosa va poder comercializase col términu agrícola» pa calificar la denominación de venta «ron» xunto con cualesquier otra indicación xeográfica de los Departamentos franceses d'ultramar o de la Rexón Autónoma de Madeira.
Tamién esiste un productu llamáu bebida espirituosa ensuga, que considérase como un sustitutu baratu del ron. Esta bébora tien apenes un 40% de ron aneyu por volume. Conózse-y coloquialmente como ron de probe.
Glaucis hirsutus
El ermitañu de Glaucis o ermitañu arispiu (Glaucis hirsutus) ye un colibrí que cría dende'l Sur de Panamá a Bolivia, y en Trinidá, Tobagu y Granada. Ye una especie xeneralmente común y estensa, anque poblaciones locales pueden camudar en númberos y sumir dafechu nel hábitat marxinal
Descripción
Ye de 10,7 cm (4,2 plg) de llargu y pesa un permediu de 7 gm (0,25 oz). El picu mide alredor de 3,3 cm (1,3 plg) y ye totalmente inclináu escontra baxo, llargu y delgáu – anque comparáu a los picos d'otros colibrís, ye bastante robezu. L'Ermitañu Hirsutus de Glaucis tien una cabeza parduza, partes cimeros de color verde morenura y partes inferiores rufous. La cola tien plumes verdes y plumes esteriores rufous, tou con puntes en blancu. El picu tien un quexal inferior mariella y un quexal cimeru negra. Los sexos son asemeyaos, pero'l machu tien un rayu o centello mariellu nel quexal cimeru, y la fema tien llixeramente más pálida'l plumaxe. El picu de les femes tamién ye proporcionalmente un pocu más curtiu (anque esto ye apenes reconocible) y más inclináu (lo cual ye abondo visible nuna comparanza direuta).
Los machos inmaduros son daqué distintos, paeciéndose a un barbudu (Threnetes). Ellos fueron descritos una vegada como una especie distinta, el "Barbudu Negru" ("T. grzimeki"). Coles mesmes, el abrawayae una subespecie propuesta, aparentemente ta basáu nuna variación individual qu'asocede n'adultos y non taxonómicamente distintu en cualesquier.
El cantar d'esta especie ye un tonu agudu dulce.
Ecoloxía
Esti colibrí ermitañu habita na maleza del monte, de cutiu cerca de corrientes d'agua. L'alimentu del Ermitañu Hirsutus ye néctar, tomáu d'una variedá de flores sotobosque, y de dellos pequeños invertebraos.
G. hirsutus tien vezos alimenticios bien esixentes. Solo visita les flores con pétalos enteros de llargor y combadura precisamente iguales que la del so picu, ente que la mayoría de los otros colibrís son más flexible. Asina, les sos plantes alimenticies son atopaes en casi tola diversidá de anxospermes. Bien popular con esta ave son los Zingiberales, como los Costus scaber (Costaceae), o Heliconia standleyi y Heliconia stricta (Heliconiaceae). Otra plantes alimenticies bien gustaes d'estos colibrís inclúin los Gentianales como la Duroia Hirsutus, Palicourea lasiantha, Psychotria bahiensis y la Psychotria platypoda (Rubiaceae), Lamiales como la peruviana Sanchezia (Acanthaceae) o la Drymonia semicordata (Gesneriaceae), y la Myrtales como la Cuphea melvilla (Lythraceae). Entá les plantes de congenericas con flores de llixeramente de llargor y combadura distintes son evitaes, per otru llau.
Dada la diferencia na combadura del picu ente machos y femes, paez probable que los sexos eviten competir por acoricar fonte alimenticia visitando distintes plantes, pero hubieron estudios pocu refechos. Si hubo cualesquier coevolución ente l'Ermitañu Peludo y les sos plantes alimenticies ye más malo de determinar, pero si daqué, paez ser menos estensu de lo que podría ser presumíu. La mayoría de les plantes frecuentaes por esti colibrí tamién son polinizadas por menos especies esixentes. Pero pa dalgunos (como Cuphea melvilla, Psychotria bahiensis y P. platypoda) l'Ermitañu Peludo paez ser un polinizador de crucial importancia, indicando que – anque menos frecuente que la forma típica del picu suxure – fuertes mutualismos ente esta ave y dalgunos de les sos plantes alimenticies esisten verdaderamente.
La fema del Ermitañu Hirsutus asitia dos güevos nun pequeñu nial con una cola, fechu de pequeños raigaños y amarráu a la parte inferior d'una palma, el felechu o Heliconia hojean sobre la tierra (3–6 pies). Los niales son de cutiu cerca d'una corriente, cascada o nel cantu de la carretera, y sosprendentemente son fáciles d'atopar. La incubación ye 17 díes más 23 pa emplumar, y esta especie puede añerar hasta cuatro veces nuna temporada. El machu d'esti colibrí agresivu y curiosu ayuda a construyir y defender el nial, pero non a guarar los güevos. A lo menos regionalmente (por casu en Colombia), la especie cría tou añu.
Referencies
BirdLife International (BLI) (2008). Glaucis hirsutus. In: IUCN 2008. IUCN Rede Llista d'Especies n'Estinción. Descargardo el 31 ochobre 2008.
Faria, Christiana M.A.; Rodrigues, Marcos; do Amaral, Frederico Q.; Módena, Érica & Fernandes, Alexandre M. (2006): Aves de um fragmentu de Mata Atlântica non alto Rio Dolce, Minas Gerais: colonização y extinção [The birds of an Atlantic Forest fragment at upper Rio Dolce valley, Minas Gerais, southeastern Brazil: colonization and extinction]. Revista Brasileira de Zoologia 23(4): 1217-1230 [Portuguese with English abstract]. doi:10.1590/S0101-81752006000400032 PDF testu completu
Greeney, Harold F.; Gelis, Rudolphe A. & White, Richard (2004): Notes d'aves de crianza de les tierres baxes forestales del Ecuador. Bull. B.O.C. 124(1): 28-37. PDF testu completu.
Mallet-Rodrigues, Francisco (2006): Táxons d'aves de validade questionável com ocorrência no Brasil. III – Trochilidae (I) [Questionable bird taxa with occurrence in Brazil. III – Trochilidae (I)]. Revista Brasileira de Ornitologia 14(4): 475-479 [Portuguese with English abstract]. PDF testu completu.
Yusuke Sasuda
Yusuke Sasuda (佐須田 悠介, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Spencer Williams (actor)
Spencer Williams foi un actor y cineasta d'Estaos Xuníos. Conocíu pol so papel de Andy nel show televisivu Amos 'n Andy y por dirixir el filme The Blood of Jesus (1941), foi un productor y direutor pioneru del cine afroamericanu.
Primeros años
Nacíu en Vidalia, Louisiana, formar na Wards Academy de Natchez (Mississippi). Siendo adolescente foi a vivir a Nueva York, trabayando como tramoyista pal empresariu teatral Oscar Hammerstein I. Nesi periodu aprendió a ser comediante gracies a la estrella del vodevil Bert Williams.
Williams sirvió nel Exércitu de los Estaos Xuníos mientres la Primer Guerra Mundial, algamando l'emplegu de sarxentu. Mientres el so tiempu de serviciu, Williams pudo viaxar pel mundu, siendo corneta del Xeneral John J. Pershing en Méxicu. En 1917 foi unviáu a Francia, onde fixo trabayu d'intelixencia. Rematada la guerra siguió nel Exércitu, formando parte d'una unidá encargada de la planificación de posibles continxencies béliques nel suroeste d'Estaos Xuníos. Sicasí, en 1923 llegó a Hollywood, empecipiándose nel cine como ayudante d'Octavus Roy Cohen. Williams consiguió pequeños papeles cinematográficos, incluyendo unu na cinta de 1928 de Buster Keaton Steamboat Bill Jr. Anque había atopáu trabayu de cutio dende la so llegada a California, Williams pasó un curtiu periodu en 1926 nel que nun llogró nengún papel, motivu pol cual ocupóse como oficial d'inmigración. En 1927 pudo trabayar pa First National Studio nun filme rodáu en Arizona tituláu The River.
En 1929, Williams foi contratáu pol productor Al Christie pa escribir los diálogos d'una serie de curtios cómicos con actores negros. Ganándose l'enfotu de Christie, Williams tuvo la responsabilidá de trabayar en The Melancholy Dame, al que se considera'l primer filme sonoru de repartu negra. Sicasí, por causa de la Gran Depresión y a la escasa demanda de curtios negros, Williams y Christie dexaron de collaborar. Mientres la Depresión Williams buscó emplegu y de manera ocasional consiguía pequeños papeles, ente ellos unu nel ésitu de taquilla de la Warner Brothers de 1931 The Public Enemy. Ente les películes nes que pudo actuar, nes que se contemplaben los estereotipos raciales propios de la dómina, figuraben The Framing of the Shrew, The Lady Fare, Melancholy Dame, (primer filme sonoru afroamericanu de Paramount Studios), Music Hath Charms, y Oft in the Silly Night. Tamién foi contratáu pa escoyer la repartida afroamericanu de la película de Gloria Swanson Queen Kelly.
Williams tamién collaboró con Columbia como supervisor de les grabaciones de la serie Africa Speaks. Amás, tamién foi activu nel ámbitu teatral, actuando na versión afroamericana de Lulu Belle en 1929.
En 1931, Williams y un sociu fundaron una compañía cinematográfica propia, Lincoln Talking Pictures Company. Williams, que tenía esperiencia como téunicu de soníu, fabricó l'equipu pa la so nueva sociedá.
Direición cinematográfica
Nos años 1930, Williams aseguróse pequeños papeles en filmes de raza, un xéneru de películes de baxu presupuestu, de produccion independiente y con repartida d'actores negros, creaes pa ser distribuyíes en sales de cine con segregación racial. Williams tamién escribió guiones pa les películes de raza Harlem Rides the Range, un western, y Son of Ingagi, una comedia d'horror, dambes estrenaes en 1939.
Trasun curtiu periodu a mediaos de los años 1930 ensin trabayar nel cine, Williams foi escoyíu pa participar en westerns negros de Jed Buell ente 1938 y 1940. Ente los filmes incluyíense Harlem on the Prairie (1937), Two-Gun Man From Harlem (1938), The Bronze Buckaroo (1939), y Harlem Rides the Range (1939). La participación de Williams neses películes dio-y una pervalible esperiencia nel xéneru del cine negru. Anque les cintes yeren tosques y nun tenía un gran control sobre les mesmes, Williams consiguió nelles la oportunidá d'empecipiase na direición.
Alfred N. Sack, que la so compañía Sack Amusement Enterprises producía y distribuyía películes de raza, quedó impresionáu pol guión de Williams pa Son of Ingagi, y ufiertó-y la posibilidá d'escribir y dirixir un llargumetraxe. Nesa dómina, l'únicu cineasta afroamericanu yera'l guionista, direutor y productor Oscar Micheaux.
Col so propiu proyeutor de cine, Williams empezó a viaxar pel sur d'Estaos Xuníos, amosando los sos filmes al públicu. Nesa dómina conoció a H. W. Kier, que tamién viaxaba pol mesmu circuitu proyeutando películes. Dambos acomuñáronse y producieron dellos filmes, amás de cintes pa entrenamientu de les Fuercies Aérees del Exércitu de los Estaos Xuníos, según un filme pa la diócesis católica de Tulsa, Oklahoma.
The Blood of Jesus
El filme de Williams The Blood of Jesus (1941), foi producíu pola so propia compañía, Amnegro, con un presupuestu de cinco mil dólares, y con actores non profesionales na repartida. El filme tuvo un gran ésitu comercial. Sack declaró que probablemente The Blood of Jesus foi'l filme de raza de mayor ésitu nunca rodáu, y Williams foi convidáu a dirixir nueves películes pa Sack Amusement Enterprises.
Los productores atopar con problemes téunicos mientres el rodaxe. A pesar d'ello, Williams utilizó la so esperiencia pa trabayar cola cámara, los efeutos especiales y el simbolismu. Amás, la tema relixosa de la cinta ayudó a onseguir unes bones crítiques.
The Blood of Jesus foi'l primer filme empobináu por Williams, qu'amás escribió'l guión. A pesar del so ésitu, el siguiente filme de Williams, Marching On, foi consideráu un total fracasu.