cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tiberiu
Puxanza y cayida de Xermánicu
Tres la so campaña en Germania, Xermánicu celebró un trunfu en Roma en 17. Esti trunfu yera'l primeru que contemplaba la ciudá de Roma dende los del emperador Augusto en 29 e.C. En 18 conceder a Xermánicu les provincies orientales del Imperiu, al igual que se fixera con Agripa y col mesmu Tiberiu. Esti nomamientu suponía que Xermánicu yera'l claru favoritu p'asoceder a Tiberiu. Xermánicu morrió al añu siguiente, probablemente envelenáu pol gobernador de la provinvia de Siria, Cneo Calpurnio Pisón. Los Pisones fueren partidarios de los Claudios y aliárense col mozu Octavio tres el so matrimoniu con Livia, la madre de Tiberiu; por tantu l'emperador yera sospechosu. Nel xuiciu, Pisón amenació con implicar a Tiberiu, anque nun se sabe a ciencia cierta si realmente'l gobernador de Siria fuera capaz d'implicar al emperador. Cuando se xeneralizó nel Senáu una actitú contraria contra Pisón, ésti suicidóse.
Tiberiu pela so parte paecía tar cansáu de la política. En 22 empezó a compartir poderes tribunicios col so fíu Drusu'l Mozu y empezó a realizar escursiones a Campania que se tornaben más llargues cada añu. En 23, el fíu de Tiberiu morrió n'estrañes circunstancies y Tiberiu decidió retirase a la Isla de Capri (26).
Tiberiu en Capri, Sexanu en Roma
thumb|300px|Tiberiu y Livila. Luciu Eliu Sexanu sirviera a la familia imperial mientres más de venti años cuando foi escoyíu prefeutu del pretoriu en 15. A midida que Tiberiu diba repunando más la so posición nel poder, empezó a depender en mayor midida de la Guardia Pretoriana y del so líder Sexanu. En 17/18, Tiberiu delegó na Guardia Pretoriana la xera de defender la ciudá, y treslladóse a campamentos asitiaos nel esterior de les muralles de la ciudá, dando con ello a Sexanu l'accesu a ente 6.000 y 9.000 soldaos. La muerte de Drusu alzó a Sexanu a güeyos de Tiberiu que se refería a él como "el mio compañeru". Tiberiu alzó estatues de Sexanu por tola ciudá y foi retirándose gradualmente del poder que foi vencíu a Sexanu. Cuando Tiberiu se retiró finalmente en 26, Sexanu taba al cargu de l'alministración del estáu y de la capital.
La posición de Sexanu nun yera esautamente la d'un socesor yá que pidiera la mano de Livila, la sobrina de Tiberiu en 25, y habíase vistu obligáu a retirar la solicitú so presiones. Sexanu y la guardia controlaben el corréu imperial y por tantu taben en posesión de tola información que Tiberiu unviaba a Roma y que Roma unviaba a Tiberiu. Con too y con eso el poder acumulao, la presencia de Livia Drusila llindaba l'área d'aición de los pretorianos, sicasí, la so muerte en 29 camudó tou. Sexanu empecipió una serie de xuicios amañaos de senadores y ricos caballeros procedentes del Ordo Equester colos qu'esaniciaron a tolos sos rivales políticos y aumentaron l'ayalga pública (y el suyu propiu). La vilba de Xermánicu, Agripina la mayor y dos de los sos fíos, Nerón César y Drusu César fueron deteníos y exiliaos en 30, morriendo darréu en sospechoses circunstancies.
En 31, Sexanu ostentó'l consuláu con Tiberiu In Absentia, empezando con ello a consolidar seriamente'l so poder. Lo qu'asocedió por esta dómina ye malo de determinar, anque paez ser que Sexanu intentó congraciarse coles families pertenecientes a la Dinastía Julio-Claudia con vistes a poder ser adoptáu nel senu de la familia Julia, ocupando con ello'l puestu de rexente o inclusive de Princeps. Más tarde Livila implicar na trama al afayase que fuera l'amante de Sexanu. Paez ser que l'oxetivu de la intriga yera derrocar a Tiberiu y, col sofitu de los Xulios, asumir el principáu ellos mesmos o actuar como rexentes de los mozos Tiberiu Ximielgu y Calígula. Los que s'interpunxeron nel so camín fueron acusaos de traición. thumb|left|Ruines de Villa Jovis, residencia de Tiberiu en [[Capri.]] Sicasí, les crueles aiciones de Sexanu fueron les que-y fixeron cayer finalmente: los xuicios de senadores y caballeros que se produxeren tres la retirada de Tiberiu ganáron-y un bon númberu d'enemigos que nun taben dispuestos a dexa-y asumir el Principáu. En 31, Sexanu foi convocáu al Senáu onde-y lleeron una carta roblada por Tiberiu que lu acusaba de traición y condergábalu a ser executáu de momentu. Sexanu foi xulgáu y él y dellos de los sos colegues fueron executaos esa mesma selmana. A la so muerte foi sustituyíu como Prefeutu del Pretorio por Nevio Sutorio Macro.
Tres la muerte de Sexanu, Roma convertir nuna serie de xuicios que paecía nun tener final. A pesar de la apatía y de la indecisión que caracterizaren el principiu del so reináu, a la fin del so reináu decidir a faelo ensin reparos. Tiberiu abrasó les files del Senáu. Tolos que collaboraren o se rellacionaren col Senáu fueron xulgaos y executaos y les sos propiedaes fueron confiscadas. Tácito describir asina:
Empezaron a surdir rumores sobre los ignominiosos actos que Tiberiu protagonizaba nel so llugar de retiru. Suetoniu describe situaciones de total perversión sexual, onde taben presentes el sadomasoquismu, el voyeurismo y la pedofilia. Anque ye probable que solo fuera una invención de los sos enemigos en Roma, estos rumores dannos una idea de la opinión que tuvo'l pueblu romanu del so Princeps mientres los sos 23 años de reináu.
Final
thumb|250px|right|La mort de Tibère por [[Jean-Paul Laurens, describe l'asesinatu del emperador por órdenes de Nevio Sutorio Macro.]] L'asesinatu de Sexanu y los xuicios por traición estropiaron la imaxe y la reputación de Tiberiu. Tres la cayida de Sexanu, la retirada de Tiberiu foi completa; l'Imperiu siguió funcionando al traviés de la inercia burocrática establecida por Augusto, en cuenta de ser dirixíu pol princeps. Tiberiu volvióse dafechu paranoicu y pasó cada vegada más tiempu aislláu tres la muerte del so fíu. Mientres Tiberiu taba retiráu, según Suetonio los partos empecipiaron una curtia invasión mientres les tribus dacies y les tribus xermániques del Rin realizaben incursiones en territoriu romanu.
Tiberiu nun realizó disposiciones pa garantizar una socesión pacífica. Tres la muerte de munchos de los Xulios, de los sos partidarios y del so propiu fíu, los únicos candidatos serios p'asocede-y yeren el so nietu Tiberiu Ximielgu y el fíu de Xermánicu, Calígula. Con too y con eso, Tiberiu siguió ensin realizar nengún tipu de disposición socesoria y solo tiénense noticies d'un intentu a la fin de la so vida de nomar a Calígula cuestor honorariu.
Tiberiu morrió en Miseno el 16 de marzu de 37 a la edá de 77 años. Según Tácito la muerte del emperador foi recibida con entusiasmu ente'l pueblu romanu, solo pa callase de secute cuando tuvo noticies de la so recuperación y volvese a regocijar cuando Calígula y Macro asesináronlu. Sicasí, los escritos de Tácito son probablemente apócrifos una y bones nun son confirmaos por nengún otru historiador antiguu. El rellatu de Tácitu puede indicar el sentimientu predominante nel Senáu escontra Tiberiu nel momentu de la so muerte. Nel testamentu de Tiberiu, el fináu emperador delegaba en Calígula y en Tiberiu Ximielgu'l reináu conxuntu. Lo primero que fizo Calígula foi asumir los poderes de Tiberiu y asesinar a Tiberiu Ximielgu.
La cayida de Tiberiu nun se debió al so abusu de poder, sinón a la so negativa a usalo. El so reináu, apático en comparanza col del so predecesor, fíxo-y ganase la perceguera del pueblu. El Senáu tuviera funcionando so la direición d'Augusto mientres años y, cuando Tiberiu quixo devolve-y la so autonomía, ésti nun supo actuar por sigo solo. En fracasando, Tiberiu paeció desinteresarse de la so posición. Tiberiu constitúi un exemplu de desdexación del poder.
Semblanza del César
Home cobarde y reserváu, la vergüenza pola so calvez produció-y un fondu efeutu depresivu, hasta'l puntu que llegó a condergar a Lucio Cesiano por burllase en públicu de la so calva. Tamién careció unes tarrecibles úlceras faciales que-y enfeaben el cara y obligar a tener la cara cubierta d'emplastos; esta dermopatía fizo que Tiberiu evitara apaecer en públicu.
Resentíu col mundu, tenía un calter cínicu, amarguríu y un humor cruel n'estremu. Suetonio narra una anéudota según la cual, asustáu Tiberiu por un pescador de Capri qu'esguilara un cantil pa ufierta-y la so meyor captura, fíxo-y estregar la cara col so pexe. En mediu del supliciu, el pescador (que debía de tener un humor similar al de Tiberiu) felicitar de nun regala-y una enorme llagosta qu'había coyíu. Tiberiu mandó traela y fizo que lu resfregar tamién con ella la cara.
Historiografía
left|thumb|180px|Publiu Corneliu Tácitu. Tiberiu, a la so muerte en 37, podría ser recordáu como un exemplu de cómo reinar. A pesar de la xeneral hostilidá cola que lo recuerden los historiadores contemporaneu y posterior, Tiberiu dexó na Ayalga tres billones de sestercios. En llugar d'embarcase en costoses campañes nel estranxeru, Tiberiu decidió fortalecer l'Imperiu por aciu la construcción de defenses, l'usu de la diplomacia y calteniendo una política de pasividá nes disputes de monarques estranxeros. La resultancia de la política de Tiberiu foi un Imperiu más fuerte y consolidáu. De los autores que los sos testos sobre l'emperador sobrevivieron, solu cuatro describen con tou detalle'l reináu: Tácitu, Suetoniu, Dión Casiu y Veleyu Patérculu, amás de pequeños fragmentos escritos por Pliniu'l Vieyu, Estrabón y Marcu Anneu Séneca. El mesmu Tiberiu escribió una autobiografía que Tácitu describi como «curtiu y sucinta»; sicasí, esti trabayu perdióse.
Publiu Corneliu Tácitu
L'informe más detalláu sobre'l reináu de Tiberiu llegónos de la mano de Publiu Corneliu Tácitu y les sos Añales, que los sos seis primeros llibros traten de la tema. Tácito foi un caballeru -pertenecía al ordo equester- que nació mientres el reináu de Nerón en 56. La so obra ta basada na so mayor parte nel acta senatus (l'acta de sesión del Senáu) y el acta diurna populi Romani (coleición de rellatos ya informes d'actuaciones gubernamentales y cortesanes), na autobiografía de Tiberiu y nos historiadores contemporáneos como Cluvio Ablondu, Fabio Rústicu y Pliniu'l Vieyu, que los sos escritos perdiéronse. La descripción del emperador realizada por Tácito ye xeneralmente negativa y faise más dura gradualmente a midida que'l so estáu empiora. L'historiador menta una clara degradación del estáu psicolóxicu del emperador a partir de la muerte del so fíu en 23. L'historiador Tácito describe en llinies xenerales el reináu de la Dinastía Julio-Claudia como inxustu y cruel y les bones aiciones qu'asocedieron de primeres del so reináu son achacaes a pura hipocresía. Tácito tamién recurre nel desequilibriu de poder ente los emperadores y el Senáu y pon de manifiestu la corrupción y la tiranía derivaes de los gobernantes, dedicando una importante parte del so rellatu a los xuicios y persecuciones que surdieron arriendes de la restauración de la llei de maiestas. L'últimu alegatu del so sestu llibru ye'l meyor exemplu de la so opinión sobre l'emperador:
Suetonio Sele
Suetonio foi un caballeru del ordo equester que trabayó nun puestu alministrativu mientres los reinaos de Traxanu y Adriano. La so gran obra, titulada Les vides de los dolce césares ye una biografía de César y los once primeros emperadores de Roma que va dende la nacencia de Xuliu César hasta la muerte de Domicianu en 96. Al igual que Tácito, Suetonio tuvo accesu a los archivos imperiales, según a los escritos d'historiadores antiguos como Aufidio Baso, Cluvio Ablondu, Fabio Rústicu y les mesmes cartes del emperador César Augusto. La obra de Suetonio ye sicasí más sensacionalista y anecdótica que la del so contemporaneu, destacando les partes que rellaten les supuestes depravaciones cometíes pol emperador al so retiru en Capri, y emponderando sicasí les aiciones de Tiberiu de primeres del so reináu, faciendo fincapié na so modestia.
Veleyu Patérculu
L'historiador Veleyu Patérculu constitúi una de les poques fontes contemporánees a Tiberiu, que fala de la so persona y el so reináu. Patérculu sirvió so les órdenes de Tiberiu mientres ocho años en Xermania y Panonia en calidá de prefeutu de caballería y legáu. La obra de Patérculu estender pol periodu entendíu ente la cayida de Troya y la muerte de Livia (29), y da una opinión bien favorable del emperador y del so Prefeutu del Pretoriu, Sexanu. Anque nun se sabe a ciencia cierta si lo tendencioso de la obra deber a una verdadera almiración o al mieu de represalies, ye importante conocer el datu de que Patérculo foi asesináu en 31 en calidá d'amigu de Sexanu, lo que puede danos la idea de qu'esistiera una verdadera amistá ente los dos.
Evanxelios
Los evanxelios menten que mientres el reináu de Tiberiu, Xesús de Nazaré foi executáu por órdenes del gobernador de Xudea, Poncio Pilatos. Na Biblia, el nome de Tiberiu méntase namái nuna ocasión (Evanxeliu según san Lucas), nuna parte na que menten l'ascensu de Xuan Bautista al serviciu públicu. Anque se cita en numberoses ocasiones el nome de César, nun se fai referencia esplícita a Tiberiu.
Arqueoloxía
El palaciu de Tiberiu en Roma alcontrar nel Monte Palatín y les sos ruines pueden visitase anguaño. Mientres el reináu de Tiberiu nun se llevaron a cabu grandes obres quitando la construcción d'un templu dedicáu a Augusto y la restauración del Teatru de Pompeyo, que nun se concluyó hasta'l reináu del emperador Calígula.
Se recuperaron y caltuvieron los restos de la villa de Tiberiu en Sperlonga, onde s'atopó un covarón de que'l so interior recuperáronse diverses estatues. El complexu de Tiberiu en Capri envalórase que tomó un total de doce villes, de les cualos la famosa Villa Jovis ye la más grande.
Tiberiu negar a ser adoráu como un dios, tal como se fixera con Xuliu César y César Augusto, y solo dexó la construcción d'un templu nel so honor en Esmirna.
Herodes Antipas punxo'l nome de la ciudá de Tiberíades, asitiada na mariña occidental del Mar de Galilea n'honor a Tiberiu.
Tiberiu na ficción
Tiberiu foi representáu en diverses ocasiones na ficción, tantu na lliteratura como nel cine y na televisión, yá como personaxe principal, en Allan Massie (Tiberiu), o más frecuentemente, como secundariu. La más conocida ye la so representación na novela I Claudius, de Robert Graves, y la consiguiente adautación de la serie de televisión de títulu homónimu de la (BBC), na que lu interpreta George Baker. La NBC norteamericana escoyó a James Mason pal papel de Tiberiu na so miniserie A.D. Anno Domini. Tiberiu apaez tamién nes películes Ben-Hur (interpretáu por George Relph) y Calígula (interpretáu por Peter O'Toole).
Val-de-Roulans
Val-de-Roulans ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cantiveros
Cantiveros ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. En cuntaba con una población de  habitantes (66 homes y 54 muyeres).
Xeografía
name=altitú>
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 14,37 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Virtual Boy
Virtual Boy foi una consola de videoxuegos, llanzada en 1995 por Nintendo, qu'usaba un proyeutor d'estilo gafes p'amosar los xuegos en «verdaderu» 3D (anque monocromáticos), per mediu d'un efeutu estereoscópicu. El preciu de salida foi alredor de 180 dólares. La consola foi diseñada por Gunpei Yokoi, creador de la Nintendo Game Boy, pero nun foi un intentu de reemplazar la Game Boy na llinia de productos Nintendo. Nintendo intentó usar la consola pa tomar ventaya nel recién interés pola realidá virtual producida por películes como El cortador de verde (1992) y por ciertos xuegos arcade de realidá virtual, como por casu Virtua Racing de Sega. La consola fracasó. Nun llegó a comercializase n'Europa. Según el públicu, ye una de les peores consoles de la hestoria y el mayor fracasu de Nintendo.
Cantiveros
Patrimoniu
thumb|left|150px|[[Cruz del Retu de Blasco Jimeno]]
Virtual Boy
Nintendo y la realidá virtual
Esta consola poner a la venta en 1995 a unos 180 dólares pero al añu siguiente Nintendo retirar del mercáu por cuenta del so pocu ésitu, de forma que nunca llegó a apaecer per Europa. Esti escasu ésitu tamién foi por cuenta de los pocos xuegos qu'apaecieron pa ella (tan solo 22) y a que se sacó a la venta apresuradamente, emburriada pola próxima apaición, la de la Nintendo 64, lo que fizo que les mires que munchos punxeren nella nun se vieren cumplíes.
Especificaciones de la consola
RTI SLA (P4) 16-bit Estéreo * Controlador Cable de 8 pines 760 gramo * Dimensiones
Valdahon
Valdahon ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Condac
Condac ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Savassi
Savassi ye un barriu de Belo Horizonte.
Savassi foi fundáu en 1897.
Michael V. Gazzo
Michael Vincenzo Gazzo foi un dramaturgu de Broadway y un actor d'Estaos Xuníos cine y televisión.
Biografía
Él yera miembru del Actors Studio y más tarde pasaría a formar actores como Debra Winger, Henry Silva, Henry y Tony Sirico. Él yera l'autor de la obra de Broadway Un sombreru llenu d'agua, que duró 389 actuaciones en 1955 y 1956. Ye protagonizada por Ben Gazzara y Shelley Winters nos dos papeles principales. Darréu, afíxose como una película en 1957. La película foi depués nomáu pa un Premiu de l'Academia al Meyor Actor nun Papel Protagonista (Anthony Franciosa). Más tarde, un 1968 fixo pa la televisión la versión (como una obra de teatru filmada) protagonizada por Sandy Dennis, Michael Parks, y Peter Falk nos papeles principales.
Tamién foi co-guionista de la película d'Elvis Presley titulada King Creole (1958).
Como actor, Gazzo foi nomáu pa un Premiu de l'Academia al Meyor Actor Secundariu pol so papel como Frank Pentangeli en The Godfather Part II. Él perdió, y Robert De Niro, quien actuó na mesma película, ganó.
Gazzo morrió d'un derrame cerebral en 1995. Foi soterráu nel Westwood Village Memorial Park Cemetery en Los Angeles.
Praça da Liberdade (Belo Horizonte)
La Praça da Liberdade ye una plaza muy conocía de finales del sieglu XIX, asitiada nel Belo Horizonte.
Esther Byrnes
Esther Fussell Byrnes foi una bióloga estauxunidense. Foi miembru de l'Academia de Ciencies de Nueva York. Tamién foi tutora de les princeses de la familia real xaponesa ente 1926 y 1927.
Realizó descubrimientos na bioloxía marina, y foi una de les primeres muyeres que se dedicó a estudiar los copépodos.
Valentigney
Valentigney ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Llanos del Caudillo
Llanos del Caudillo ye un conceyu español de la provincia de Ciudá Real, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 20,45 km² con una población de 739 habitantes (INE 2015) y una densidá de 35,84 hab/km².
Etimoloxía
El términu «del Caudillo» fai referencia a Francisco Franco.
Historia
La colonización d'esta zona basar na esplotación de l'agua soterraño del acuíferu 23, que fuera afayada a principios de la década de los cincuenta. En La Mancha proyeutáronse dos nucleos de población: Llanos del Caudillo, que dependía alministrativamente del conceyu de Manzanares (sector I) y Cinco Cases, dependiente d'Alcázar de San Juan (sector II). El Plan Xeneral pa la Colonización d'esti sector apruébase'l 27 de payares de 1953 y apaez nel B.O.E. del 17 d'avientu d'esi mesmu añu. Los planes xenerales de colonización constituyíen una síntesis del plan coordináu d'obres y de tola serie de proyeutos y execuciones previstos pa realizar la colonización d'una área determinada. Una vegada qu'esta meyora del proyeutu yera revisáu y aprobáu, convertir nel plan definitivu y podíen empezar a realizase les obres qu'afectaben a los nuevos regadíos del sector, a la parcelación y a la creación del nuevu nucleu de población.
Psarocolius montezuma
Psarocolius montezuma, tamién conocíu como conoto de Moctezuma, papen, filomena mayor o urupa, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Icteridae. Ye autóctona d'América Central y distribúyese en montes tropicales húmedos y plantíos en tierres baxes dende l'oriente de Méxicu hasta Panamá, anque nun se rexistró n'El Salvador.
Condéon
Condéon ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Galaxa lenticular M86
Messier 86 (tamién conocíu como M86 o NGC 4406) ye una galaxa lenticular na constelación Virgo. Foi afayáu por Charles Messier en 1781. El M86 atopar nel corazón del cúmulu de Virgo de galaxes y forma un grupu más grande con otru xigante, el Messier 84, que paez tar en procesu de fusión col cúmulu mentáu -anque tamién se suxurió que M86 ta nuna órbita de bien alta escentricidá y apenes xunida gravitatoriamente a Virgo -. Amuesa'l más altu desplazamientu al azul de tolos oxetos Messier, yá que ta averándose a la Vía láctea a 244 km/s.
M86 tópase xunida por una serie de filamentos de gas caliente a la galaxa NGC 4438 y contién tamién cierta cantidá de polvu y hidróxenu que paecen venir de ella, lo qu'indica que quiciabes dambes galaxes llegaron a interaccionar ente sigo., amás de suxurise tamién que la galaxa espiral NGC 4388 pue averase enforma a ella, y foi estudiada en detalle pol telescopiu de rayos X Chandra, amosando tales estudios cómo la esfregadura col mediu intergaláctico ta desaposiándola del so mediu interestelar, dexando tres ella un llargu cercu de gas caliente. Nel so halo, hai tamién corrientes d'estrelles que paecen tener el so orixe en galaxes menores absorbíes y despedazadas por ella.
Propúnxose tamién que M86 ta averándose escontra M87, y que tamos reparando les dos galaxes xustu enantes del so máximu acercamientu
Oxymycterus akodontius
El mure hocicudo (Oxymycterus akodontius) ye una especie de royedor de la familia Cricetidae, ye endémicud'Arxentina.
Dinastía buryí
thumb|300px|Mapa del [[Sultanatu mamelucu d'Exiptu|Sultanatu mamelucu (azul), so la dinastía buryí, reinante dende 1389.]] La dinastía buryí (n'árabe: المماليك البرجية, al-mumālīk al-burŷīyah) yera una dinastía de mamelucos circasiana que gobernó Exiptu dende 1382 hasta 1517, mientres el sultanatu mamelucu. Resultó especialmente aturbolinada, con sultanes de curtia duración. Los xuegos de poder políticu de cutiu volviéronse importantes na designación d'un nuevu sultán. Mientres esti tiempu los mamelucos llucharon contra Tamerlán y conquistaron Xipre. Les constantes engarradielles pueden contribuyir a la capacidá de los otomanos pa desafialos. El so nome, burŷī, significa “de la torre”, en referencia a ellos nel poder dende la Ciudadela d'El Cairu.
Historia
thumb|Tumba d'A el-Zahir Qansuh, sultán mamelucu buryí.
Dende 1250 Exiptu fuera gobernáu pola dinastía mameluca kipchak de los Bahríes. En 1377 españó una revuelta en Siria que s'estendió a Exiptu, y el gobiernu foi asumíu polos emires circasianos Baraqah y Barquq; Barquq proclamóse sultán en 1382, poniendo fin a la dinastía de los Bahríes. Foi espulsáu en 1389, pero recuperó El Cairu en 1390. Enantes, la rebelión zahirí amenació con derrocar a Barquq anque la combalechadura foi afayada primero que los agitadores pudieren movilizase. Asina quedó permanentemente nel poder, y fundó la dinastía buryí.
En 1421 Exiptu foi atacáu pol Reinu de Xipre, y anque los exipcios nun pudieron prindar la islla obligar a los xipriotes a reconocer la soberanía del sultán exipciu Barsbay. Mientres el reináu de Barsbay la población d'Exiptu amenorgar en gran midida de lo que fuera un par de sieglos antes, con namái 1/5 del númberu de ciudaes. Con frecuencia allanó Asia Menor, pero morrió en 1438.
Mientres el reináu de Sayf ad-Din Jaqmaq un intentu de conquistar Rodas en 1444 a los Caballeros de San Juan foi repelido.
Sayf al-Din Inal llegó al poder en 1453 y tuvo rellaciones amistoses col sultán otomanu Mehmed II, quien prindó Constantinopla más tarde esi añu, causando grandes gayoles n'Exiptu. Sicasí, sol reináu de Khoshkadam, quien tomó'l poder en 1463, Exiptu empezó les lluches contra'l sultanatu otomanu que finalmente conducieron a la incorporación d'Exiptu nel Imperiu Otomanu. Tanto Khoshkadam como Mehmed II sofitaron distintos candidatos al principáu de Karaman; depués, en 1467 el sultán Qaitbey ofendió al sultán otomanu Bayaceto II, que'l so hermanu foi envelenáu mientres s'entretenía con Qaitbey. Bayaceto II apoderar d'Adana, Tarsu y otros llugares dientro del territoriu exipciu, pero foi finalmente ganáu por Qaitbey. Esti tamién trató d'ayudar a los musulmanes n'España, amenaciando a los cristianos en Siria, pero ensin efeutu. Qaitbey morrió en 1496, dexando cientos de miles de ducaos en deldes a les grandes families comerciantes venecianes.
En 1515, españó la guerra final contra'l sultán otomanu Selim I que llevó a la incorporación d'Exiptu y les sos dependencies al Imperiu Otomanu. El sultán mamelucu Al-Ashraf Qansuh al-Ghawri foi acusáu por Selim de dar pasu a los unviaos del shah persa safávida Ismaíl a Siria nel so camín a Venecia pa formar una confederación contra los turcos y tamién allugar a dellos refuxaos. Na batalla de Marj Dabiq el 24 d'agostu de 1515, Qansuh foi asesináu nuna engarradiella na que la caballería mameluca nun foi capaz de faer frente a l'artillería turco y los jenízaros. Siria depués pasó a manes otomanes, esto foi celebráu polos locales, que víen a los otomanos como llibertadores del gobiernu de los mamelucos.
En 1517, los turcos otomanos empobinaos por Selim I ganaron a los mamelucos de nuevu na batalla de Ridaniyyah y prindaron El Cairu el 20 de xineru. El centru de poder na rexón treslladar a Constantinopla. L'últimu sultán, Tumanbay II, acabó executáu por orde de Selim I. Sicasí, los otomanos caltuvieron a los mamelucos como la élite exipcia, y la familia buryí llogra caltener gran parte de la so influencia, pero siempres como vasallos de los otomanos.
Ototylomys phyllotis
La aguarón trepador oreyuda (Ototylomys phyllotis) ye una especie de royedor de la familia Cricetidae, nativa d'América central y el sur de Méxicu. Ye la única especie del xéneru Ototylomys.
Distribución
El so área de distribución inclúi Costa Rica, Nicaragua, Hondures, El Salvador, Guatemala y Belize n'América Central y Yucatán, Tabasco y Chiapas en Méxicu. El so rangu altitudinal bazcuya ente zones baxes y 1900 msnm.
Confolens
Tien una población de y una superficie de  km².
Asonsañador
135px|thumb|right|Imitadora de [[Madonna emulando'l so estilu de principios de la década de 1980.]]
Un asonsañador (del llatín imitatore) ye daquién qu'asonsaña, copia o asonsaña'l comportamientu, espresiones, xestos, actividaes o tonu de voz d'otres persones.
Esta actividá puede desenvolvese llegalmente, como una variante artística y actoral na qu'un artista personifica a una celebridá o personaxe conocíu nel marcu d'un espectáculu humorístico, o bien de manera illegal, como parte d'un actu criminal que puede traer robo d'identidá y fraudes col fin de tener accesu a información confidencial o al furtu de bienes ayenos.
Asonsañadores de famosos
En Suramérica destaquen el chilenu Stefan Kramer y los arxentinos Martín Bossi y Fátima Flórez.
N'España, sicasí, sobresalen Carlos Latre y Raúl Pérez.
Clasificadores en chinu
Los clasificadores chinos (chinu tradicional: 量詞; chinu simplificáu: 量词; pinyin: liàngcí; cantonés (Yale): leung4 chi4) son aquelles pallabres o clasificadores que s'usen xunto a los numberales pa definir la unidá de midida d'un sustantivu, esti clasificadores estremen a los nomes en clases semántiques. N'otros idiomes tamién esisten clasificadores, por casu n'español dizse: "un vasu d'agua" o "tres litro d'agua" o "un puñáu de dólares", onde "vasu", "llitru" y "puñáu" tán funcionando como clasificadores.
Nel idioma chinu tolos sustantivos son incontables y los sustantivos nun camuden morfolóxicamente pa estremar singular de plural, polo que l'usu del clasificador faise obligatoria gramaticalmente, de tal manera que l'usu d'esti tipu de partícules ta bien desenvueltu y de normal tienen una presencia señalada en gramátiques y diccionarios.
Valonne
Valonne ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Clasificadores en chinu
Pueden estremase dos tipos de clasificadores, los nominales y los verbales. Los verbales utilizar pa cuantificar verbos y la cantidá de tiempu que tien prioridá.
Valonne
Tien una población de y una superficie de  km².
Clasificadores en chinu
La eleición d'unu o otru clasificador depende del sustantivu col que va acomuñáu, pero tamién de les preferencies y la cultura del falante. Por casu, pa dicir "tres coches", delles persones prefieren dicir 三部車 (sān bù chē; en chinu simplificáu, 三部车), ente qu'otres dicen 三台車 (sān tái chē; en chinu simplioficado, 三台车). Otres inclusive, dicen 三輛車 (sān liàng chē; en chinu simplificáu, 三辆车), y, finalmente, en cantonés ye 三架車 (sāām jià chē: en chinu simplificáu, 三架车), y, escluyendo'l conflictu ente los dialeutos chinos, los trés clasificadores utilizar pa dicir lo mesmo.
Dellos clasificadores son unidaes de midida que toles llingües tienen, como, por casu, la pallabra quilómetru, pero en munches ocasiones, dáu'l gran desenvolvimientu d'esti tipu de partícules nel idioma chinu, nun hai traducción lliteral posible.
La primer columna amuesa la versión tradicional del calter; la segunda, la versión simplificada, si ye distintu a la tradicional; la tercera, la pronunciación en pinyin; la cuarta, la pronunciación cantonesa en Yale; la quinta, los usos principales del clasificador; y, finalmente, la pallabra ente comines amuesa'l significáu lliteral del clasificador, esplicando'l so usu en casu necesariu.
Clasificadores coloquiales
Na fala coloquial de dalgunos dialeutos, 倆 (liǎ) úsase, de normal, en cuenta de 兩個 (liǎng gue); d'esta forma adquier la identidá d'un clasificador que quier dicir "dos de (etc.)". Lo mesmo pasa con 仨 (sā), que quier dicir "trés de (oxetu)".
Enllaces esternos
助数詞
Esther Applin
Esther Applin, nacida Esther Richards, foi una xeóloga y paleontóloga estauxunidense, pionera nel usu de microfósiles pa determinar la edá de formaciones predreses pal so usu na prospección de petroleu na rexón del Golfu de Méxicu.
Biografía
Foi fía de Gary Richards, inxenieru civil del exércitu de los Estaos Xuníos y de Jennie Taramie. Creció en Newark y más tarde vivió en Iowa. Finalmente, treslladóse a San Francisco cuando tenía 12 años. Vivió na base de la Isla d'Alcatraz hasta 1920 mientres el so padre trabayaba na construcción de la Prisión d'Alcatraz.
Estudió na Universidá de California en Berkeley y graduóse en 1919 en paleontoloxía, xeoloxía, y Xeografía física. En 1920, dexó California y camudóse a Houston pa trabayar pa la compañía Rio Bravo Oil. Ente qu'en Berkeley Applin centrara los sos estudios en grandes fósiles, esta educación teórica resultó ser de poco valor pa la perforación soterraña, una y bones los restos de los fósiles nes perforaciones yeren demasiáu pequeños pa poder identificalos de forma eficaz. Concluyó que los microfósiles atopaos nes cortes de perforación podríen ser útiles na correlación de les formaciones predreses del sosuelu. Dempués, tornó a California pa estudiar micropaleontología onde se graduó.
En 1923, casóse con Paul Applin, que yera tamién xeólogu.
Trayeutoria
En 1921, Applin presentó un artículu en Amherst, Massachusetts, nel qu'esponía la so teoría de que los microfósiles podíen ser utilizaos na prospección de petroleu, en concretu no referío a la fecha de formaciones predreses na rexón del Golfu de Méxicu. La so teoría foi rebatida por un profesor de la Universidá de Texas n'Austin. En 1925, foi coautora d'un artículu nel qu'amosaba qu'usando microfósiles podía determinase la fecha de les formaciones predreses que contienen petroleu na rexón de la Mariña del Golfu. Siguió trabayando en Rio Bravo hasta 1927, y siguió liderando l'usu de la micropaleontología na industria petrolero.
Tiempu dempués, trabayó xunto al so home nos Serviciu Xeolóxicu de los Estaos Xuníos col encargu de venceyar los campos petroleros del este de Texas, al traviés del sureste de los Estaos Xuníos y en Florida, utilizando la micropaleontología y otros métodos.
Coteaux-du-Blanzacais
Coteaux-du-Blanzacais ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Valleroy (Doubs)
Valleroy ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Valoreille
Valoreille ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Los Cortijos
Los Cortijos ye un conceyu español de la provincia de Ciudá Real, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 94,89 km² con una población de 961 habitantes (INE 2015) y una densidá de 10,02 hab/km².
Fiestes llocales
Trátase de les fiestes dedicaes a la patrona de Los Cortijos, la Virxe de les Mercedes. Por cuenta de la esistencia de dos barrios nesti pueblu, con una ilesia cada unu, la fiesta desdoblar en dos díes, el 24 de setiembre nel barriu baxu y el 25 nel barriu altu, con grandes procesiones, rosarios de l'aurora y un gran siguimientu per parte d'asistentes y familiares de tolos puntos d'España. Les fiestes empiecen col pregón, xeneralmente'l día 23 de setiembre, y rematen col día de los xuegos populares pa los más pequeños, el día 26, col tradicional xuegu de les cintes, los pucheros o la cucaña.
Tolos primeros sábados del mes de mayu dende hai más de 15 años, vien celebrándose na ermita de la Virxe de Fátima, a un quilómetru del pueblu, una de les fiestes con mayor asistencia de too l'añu, la Romería de Fátima. Un fabulosu día, en plenu mes de mayu, pa salir al campu y esfrutar de los bellos paisaxes de la contorna.
Dende hai más de 60 años, el día 15 de mayu celébrase na pedanía de Los Cortijos, Caracuel, la romería n'honor a San Isidro.
George Gebhardt
George Gebhart (1879 – 2 de mayu de 1919) actor d'Estaos Xuníos d'orixe Suizu de la dómina del cine mudu. Participó en 128 películes ente 1908 y 1922. Nació en Basilea, Suiza y morrió de tuberculosis en Edensdale, Nueva York.
Oxymycterus delator
El anguja o mure delator (Oxymycterus delator) ye una especie de royedor de la familia Cricetidae, que ye n'Endemismu de Paraguái.
Nadine Conner
Nadine Conner foi una cantante y actriz d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacida en Compton (California), el so verdaderu nome yera Evelyn Nadine Henderson, y yera descendiente d'unu de los primeros colonos californianos d'orixe non-hispánicu.
Siendo adolescente diagnosticáron-y una enfermedá pulmonar, motivu pol cual el so médicu suxuriólu qu'estudiara cantar clásico pa reforzar los sos pulmones, daqué habitual na dómina. Siguiendo eses instrucciones, nel so periodu de high school empezó a estudiar baxu tutelar del tenor Amado Fernandez. El so potencial salió a la lluz y de siguío foi a estudiar con Horatio Cogswell, y más palantre con Florence Easton en Nueva York.
El so nome artísticu vien de el so primer home, de quien se divorció a los dos años de matrimoniu. Darréu casóse col Dr. Laurance Heacock. Ella actuó nel programa radiofónicu The Voice of Firestone, con estrelles de la talla de Bing Crosby y Nelson Eddy, y amás fixo una xira musical con Gordon MacRae.
A finales de 1939 empecipió la so carrera na ópera clásica. Debutó profesionalmente en 1940 como Margarita nuna representación en Los Angeles de la obra de Charles Gounod Fausto. Cantó cola Ópera de Los Angeles ente 1939 y 1941. En 1941 empezó la so carrera na Ópera del Metropolitan, debutando como Pamina en La flauta máxica (cantada n'inglés).
Tamién tuvo numberoses actuaciones en teatros europeos a partir de 1953, y asina mesmu cantó con un ampliu repertoriu de conciertos. Fixo una notable grabación de la obra de Brahms Un Réquiem alemán, so la direición de Bruno Walter.
Aportó a una aplaudida intérprete, destacando non solamente con Mozart, sinón con papeles como'l de Mimi en La Bohème, y una vibrante Violetta en La Traviata. Tuvo cómoda tantu en papeles llíricos como nes coloratures. En total cantó 249 vegaes nel Metropolitan, retirándose en 1960. Grabó con CBS, Cetra, Melodram, Discocorp, y Camden.
Finó en Los Alamitos, California, en 2003 por causes naturales.
Xunión Económica Euroasiática
La Unión Económica Euroasiática (XEE o XEEA; en rusu: Евразийский экономический союз, ЕАЭС), ye una unión económica que s'estableció'l 1 de xineru de 2015 según el tratáu robláu polos dirixentes de Rusia, Kazakstán y Bielorrusia el 29 de mayu de 2014. Nun tien de confundir se cola Xunión Euroasiática (en rusu: Евразийский союз, ЕАС). Un tratáu pa espandir la UEE escontra'l Cáucasu fíxose posible cola incorporación d'Armenia el 9 d'ochobre de 2014. El 6 d'agostu de 2015, Kirguistán xunióse tamién a esti bloque económicu. El presidente de Kirguistán, Almazbek Atambáyev robló un proyeutu de llei sobre l'adhesión del so país a la UEE el 21 de mayu de 2015. Darréu, el documentu d'adhesión foi ratificáu polos otros 4 miembros de la UEE: Armenia, Bielorrusia, Rusia y, d'últimes, per Kazakstán, el 4 d'agostu de 2015.
Historia
Dempués de la Guerra Fría y la desintegración de la Xunión Soviética el 8 d'avientu de 1991, Rusia y les repúbliques d'Asia Central fixeron reformes económiques y creóse la Comunidá d'Estaos Independientes polos presidentes de les exrepúblicas soviétiques. En 1994, el presidente de Kazakstán, Nursultán Nazarbáyev, suxurió la idea de la creación d'un bloque rexonal económicu nun discursu na Universidá Estatal de Moscú, p'asina faer crecer les economíes d'Europa y l'este d'Asia. La idea foi bien vista al ser un contrapesu a la Xunión Europea.
En 1995 Bielorrusia, Kazakstán, Rusia, y depués Kirguistán y Taxiquistán roblaron el primer tratáu estableciendo una unión aduanera.
En 1996 Bielorrusia, Kazakstán, Rusia y Kirguistán roblaron el Tratáu d'Integración Económica y Humanitaria. L'oxetivu d'esti tratáu foi p'acelerar la integración económica en materia de bienes, servicios, trabayu, capitales, tresporte, enerxía y sistemes informáticos.
En 1999 Bielorrusia, Kazakstán, Rusia, Kirguistán y Taxiquistán roblaron el Tratáu del Espaciu Económicu Únicu. Pa promover la integración y la cooperación na rexón.
Nel 2000 Bielorrusia, Kazakstán, Rusia, Kirguistán y Taxiquistán establecieron la Comunidá Económica Euroasiática (EurAsEC o CEEA) nel cual Uzbequistán xunir en 2006 comparable cola Comunidá Económica Europea con una población de 171 millones d'habitantes.
En 2006 Bielorrusia, Kazakstán y Rusia crearon la Unión Aduanera Euroasiática la cual entró en vixencia'l 1 de xineru de 2010.
El primer ministru de Rusia d'esi entós, Vladímir Putin, sofitó la idea de Nursultán Nazarbáyev sobre la creación de la Unión Económica Euroasiática. El 18 de payares de 2011 el presidentes de Bielorrusia, Kazakstán y Rusia roblaron un alcuerdu pa establecer oficialmente la Unión Económica Euroasiática nel 2015.
En fecha de 29 de mayu de 2014 roblóse'l Alcuerdu pa la creación de la Unión Económica Euroasiática. Esti alcuerdu foi robláu por Nursultán Nazarbáyev (presidente de Kazakstán), Vladímir Putin (presidente de Rusia) y Aleksandr Lukashenko (presidente de Bielorrusia). Amás el presidentes d'Armenia y Kirguistán tamién tuvieron presentes. El 23 d'avientu de 2014, Kirguistán robló un tratáu d'adhesión y llogró l'estatus de país candidatu y espérase que sía un Estáu miembru de plenu derechu en mayu de 2015, juntamente a los otros cuatro signatarios.
El nuevu mercáu común empezó a funcionar el 1 de xineru de 2015, siendo integráu per Rusia, Bielorrusia y Kazakstán. El 2 de xineru de 2015, Armenia incorporóse como país miembru de derechu plenu. A nivel xeopolíticu significa un apueste estratéxicu entamada pelos países del bloque, cuantimás de Rusia (que yá formen parte del denomináu BRICS) y que col so acercamientu a América Llatina y proyeutos como ésti, busca amenorgar parcialmente'l pesu políticu de Washington nel sable internacional.
Xeografía
La Unión Económica Euroasiática tien como puntu más eleváu del so territoriu nel Khan Tengri allugáu nos montes Tian Shan en Kazakstán, a 7 010 m sobre'l nivel del mar. El puntu más baxu de la Unión atópase na Depresión de Karagiye, tamién en territoriu cazacu. La badea del mar Caspiu en Kazakstán tien dalgunos de los puntos más baxos na Tierra. D'alcuerdu a les estimaciones de la ONX en 2005, el 40 % de Bielorrusia taba cubiertu de montes. Amás, en dichu país hai más de 11 000 llagos y regueros. Rusia ye conocida polos sos estensos recursos minerales y enerxéticos, les más grandes reserves nel mundu, siendo asina la principal productora de petroleu, gas natural, diamantes, níquel, ente otros. Kazakstán ye'l mayor productor mundial d'uraniu.
La Unión Económica Euroasiática cubre una área mayor a los 20 000 000 de quilómetros cuadraos, aproximao'l 15 % de la superficie terrestre.
Países miembros
Nel espaciu que conformen estos cuatro países, con una superficie combinada de 20.3 millones de km² va haber llibre movimientu de capitales, mercancíes, servicios y mano d'obra. Dicha superficie dobla la de países como Estaos Xuníos, Canadá, China o Brasil. Ye más, dobla la d'Europa y ye un 10% mayor a la superficie combinada de Suramérica. Los datos de les poblaciones son reportaos a 1 de xineru de 2015
Los datos referentes a los PIB per cápita son reportaos a 2014
Posibles miembros futuros de la unión
thumb|400px|{{legend|#307030|Miembros de la Unión Económica Euroasiática}} {{legend|#30c030|La [[Crimea|Península de Crimea, de facto parte de Rusia y de la Unión Económica Euroasiática}} {{legend|#a0d020|Estaos Observadores de la Unión Económica Euroasiática}}]]
La unión espera, coles mesmes, poder ampliar el so tamañu a futuru y ye por ello que s'estendió una invitación a los gobiernos d'Armenia y Kirguistán por que formen parte de la unión. Armenia xunióse la unión económica'l 9 d'ochobre de 2014. Kirguistán xunióse la unión económica'l 8 de mayu de 2014. Mientres el periodu de transición, los países en víes d'adhesión ardíciense, como foi'l casu de Kirguistán, d'un réxime especial: la participación en toes los cumes y discutinios importantes, caltiénse-yos informaos de la llexislación, al traviés d'un procedimientu de consultes y dáse-yos la oportunidá de faer comentarios sobre les propuestes surdíes dientro de la unión económica. Los países en víes d'accesu a la unión, van tener observadores en tolos cuerpos de la Unión Económica Euroasiática.
Envaloróse que Kirguistán convertir en miembru de plenu derechu'l 1 de mayu de 2015. Sicasí, l'ingresu de dichu estáu como país dientro de la Unión Económica Euroasiática nun se concretó en dicha fecha. Tres la xunta del Conseyu Económicu Supremu de Eurasia, el 8 de mayu de 2015, robláronse una serie de documentos sobre l'adhesión de Kirguistán a la organización. Mentanto, el xefes d'Estáu de los países miembros, ente ellos, Almazbek Atambayev, Presidente de Kirguistán, alcordaron la creación d'un mercáu común de la eletricidá na Unión Económica Euroasiática, y la lliberalización de los servicios de tresporte rodoviario. Finalmente Kirguistán ingresu como miembru de plenu derechu'l 12 d'agostu de 2015. Esti retrasu debióse principalmente a "diferencies de criterios" ente'l gobiernu kirguís y los demás gobiernos de los países miembros de la UEE, suxuriendo qu'entá se siguen aldericando ciertos términos respeuto al accesu de Kirguistán dientro del bloque económicu. Según el ministru d'Economía kirguís, Temir Sariev, el gobiernu del so país oponer a les demandes de los demás países miembros de realizar inspeiciones sanitaries adicionales, más allá de les axustaes poles regulaciones actuales de la Unión Económica Euroasiática, de los sos productos agropecuarios y otros bienes destinaos a la esportación. Amás, amestó'l ministru, Kirguistán pretende siguir calteniendo les mesmes rellaciones comerciales con China, ensin qu'éstes se vean modificaes pol ingresu realizáu al bloque económicu.
Otros posibles miembros
El presidente rusu Vladímir Putin declaró que l'oxetivu de la Unión Aduanera Euroasiática foi incluyir a los ex-estaos soviéticos, escluyendo a los trés países bálticos miembros de la XE.
Xeorxa, Moldavia y Ucraína fueron convidaos pa xunise tantu a la Xunión Europea como la Unión Económica Euroasiática. Estos países optaron por roblar alcuerdos billaterales d'asociación a la Xunión Europea el 21 de marzu de 2014. Sicasí, les rexones de Moldavia (Transnistria), Ucraína (República Popular de Donetsk y República Popular de Lugansk) y Xeorxa (Abḥasia y Osetia del Sur) espresaron xunise a la Unión Aduanera Euroasiática ya integrase a la Unión Económica Euroasiática.
Amás, el presidente cazacu, Nazarbáyev, propunxo que Turquía, que magar nun formó parte de la Xunión Soviética, tamién podría convertise nun miembru asociativu de la UEE, señalando que "nun hai diferencies ente'l Conseyu Turcu y la UEE".
Gobiernu y Economía
thumb|thumbtime=2:17|300px|La ceremonia de la firma del [[Tratáu de Astaná|Tratáu de la Unión Económica Euroasiática en Nur-Sultan, Kazakstán, en 29 de mayu de 2014]]
El Tratáu de la Integración Amontada nos Dominios Económicu y Humanitariu, robláu en 1996, punxo la primer base pa la converxencia económica. El tratáu garantiza la creación d'un órganu executivu permanente pa supervisar la integración. Sirvió como modelu pal futuru mercáu común de bienes, servicios, capital y trabayu.
Mercáu internu
L'oxetivu central del Espaciu Económicu Únicu foi'l desenvolvimientu d'un mercáu únicu y el llogru de les "cuatro libertad": la llibre circulación de bienes, capitales, servicios y de persones dientro del mercáu únicu, qu'entró a valir el 1 de xineru de 2015 (el día en que s'estableció la Unión Económica Euroasiática). La llibre circulación de persones significa que los ciudadanos pueden movese llibremente ente los Estaos miembros pa vivir, trabayar, estudiar o xubilase n'otru país de la UEE. Los Estaos miembros tienen un arancel esternu común en tolos bienes qu'entren nel mercáu y unificaron los métodos de valoración de los bienes importaos dende la creación de la Unión Aduanera Euroasiática, el 1 de xineru de 2010. Los oxetivos inclúin la coordinación conxunta nel ámbitu de la enerxía, la industria, l'agricultura y el tresporte.