cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tolmomyias assimilis
Descripción
Hai diferencies significatives n'especial el cantar ente les poblaciones al este y al oeste de los Andes lo que suxure que los dos tipos d'aves tengan de considerase como especies distintes, anque dambes poblaciones tienen aspeutu similar y paécense enforma al picoplano sulfurosu. En tal casu la población al oeste de los Andes el so nome científicu camudaría a T. flavotectus, ente que la población amazónica caltendría'l nome científicu T. assimilis.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Brasil, Colombia, Costa Rica, Ecuador, la Guayana francesa, Guyana, Nicaragua, Panamá, Perú, Surinam, Venezuela. Vive na selva húmeda al sur d'América Central, y nel Topetó y l'Amazones n'América del Sur.
Islla Bering
La islla de Bering (Óstrov Béringa), ye una Islla que se alcuentra n'agües del mar Bering, frente a la peninsula de Kamchatka, que pertenez al grupu d'islles del Comandante.
Alministrativamente, pertenez al krai de Kamchatka, de la Federación de Rusia.
Xeografía
izquierda|miniaturadeimagen|200x200px|Vista de satélite de la isla de Bering, dafechu cubierta de xelu (marzu de 1992). izquierda|miniaturadeimagen|300x300px|Tumba de Vitus Bering. Con 90 quilómetros de llargu y 20 d'anchu y una superficie de 1660 km², ye la más grande de les islles del grupu de les islles del Comandante. Enantes yera conocida como islla Avacha. A 4 km al noroeste d'isla Bering, atópase la pequeña islla Toporkov («Ostrov Toporkov»), una islla casi circular con un diámetru d'unos 800 m.
Ye un territoriu aislláu con un clima duru. El terrén ye irregular y nun hai árboles. Anque hasta 1819 nun hubo habitantes permanentes na islla, poblaronla grupos de cazadores marítimos y permanecieron nes islles muncho tiempu. Sábese que otros grupos de trabayu tuvieron ellí; dalgunos de los homes d'estos grupos taben casaos ​​con muyeres aleutas. Los documentos que daten de 1819 afirmen que nesi momentu, 15 persones moraben (temporalmente) nel sur de la islla Copper y otres 30 nel norte de la islla Bering, la cual sigue siendo poblada na actualidá, siendo'l único asentamientu Nikolskoye, con una población de 750 persones nel censu de 2005, 500 de orixe rusu y 250 de orixe aleutianu. La principal actividá económica ye la pesca.
La islla tamién ye conocida como la islla flotante pola so llocalización llexando na llinia internacional de cambéu de fecha.
Les mariñes de la islla Bering formen un hábitat natural pa la llondriga de mar. La islla ye tamién famosa pola so colonies marines.
Historia
En 1741 Vitus Bering, navegante danés al serviciu del Imperiu rusu, al mandu del Svyatoy Pyotr (San Pedro) naufragó y morrió d'escorbutu n'islla de Bering, xunto con 28 de los sos homes.
Ippolito Salviani
Ippolito Salviani foi un médicu, zoólogu, botánicu italianu.
Biografía
Realizó los sos estudios de medicina na Universidá de Perugia, y viaxa por Italia. Instalar en Roma y, a posteriori convirtióse, nel médicu papal. Escontra 1550, foi nomáu facultativu oficial del papa Julio III, y depués de Marcelo II, de Paulo IV, y del cardenal Farnese. Enseñó medicina na Universidá de Roma, hasta 1558.
En 1554, publicó una obra consagrada a los pexes intitulada Aquatilium Animalium Historia (xlii + 512 pp.), bien ilustráu y dando una bona información sobre los animales del mar. Céntrase namái n'especies qu'él mesmu reparó. Amás de pexes, describió namái unos pocos invertebraos, y de cefalópodos. Realizó les sos coleiciones de munchos de los sos peces pa los sos estudios del mercáu de Roma. Los sos trabayos publicar en partes mientres un periodu de tres años. El so usu del grabáu en cobre foi bien afechu pa representar los pexes, y bien cimeros a los grabaos en madera cola so interpretación realista de los güeyos y les escames. Los grabaos de cobre tienen una apariencia científica, pero dalgunos detalles, como'l númberu correutu y l'escala omitiéronse
Escribió obres sobre medicina y una obra de teatru, que yera frecuente nesa dómina: La ruffiana.
Tuvo una pasión poles escultures antigües, y realizó recueyes. Él sirvió como un exemplu pa Rondelet y a Pierre Belon, que publicaron mediu sieglu dempués, trataos sobre aquellos tópicos.
Junta de Traslaloma
Junta de Traslaloma ye un conceyu español de la provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión, perteneciente a la contorna de Las Merindades, nel estremu oeste del Valle de Losa.
Xeografía
El terrén ye de vexetación non bien abondosa, predominando'l carbayu, la encina, l'enebro y el pinu de repoblación. Estes especies, xunto cola roca caliar y la superficie dedicada a la esplotación agrícola conformen el paisaxe.
Entidaes de población
El conceyu entiende cinco llocalidaes.
Arquiteutura
Les edificaciones populares siguen les traces propies del Valle de Losa, con casonas de planta cuadrada, con teyáu a cuatro enagües, de dos o tres altures coronaos nuna solana y con gruesos murios de mampostería.
Historia
Una de los seis Xuntes en que taba estremada la Merindad de Losa, perteneciente al Correximientu de les Merindades de Castiella la Vieya, xurisdicción de realengu con rexidor pedáneo. Entendía nueve lugar: Castro Obarto, Colina, Cubillos de Losa, Las Heras, Lastras de las Heras, Muga, Tabliega, Valmayor y Villatarás.
A la cayida del Antiguu Réxime constituyir en conceyu constitucional sol nome de Xunta de Traslaloma, nel partíu de Villarcayo perteneciente a la rexón de Castiella la Vieya, comprendiendlo los mesmu nueve lugar y siendo la so capital Castrobarto.
Darréu amestáronse les llocalidaes de Villalacre y Villaventín, pertenecientes a l'Aforados de Losa Xunta de Aforados ya incluyíes nel conceyu constitucional d'Aforados de Losa.
Aurélia de Sousa
María Aurélia Martins de Sousa foi un pintora chilenu-portuguesa.
Los sos padres ―António Martins de Sousa y Olinda Pérez― emigraren dende Porto (Portugal) primero a Brasil y dempués a Chile. En 1869 ―cuando Aurélia tenía trés años d'edá― camudáronse de vuelta a Porto.
Col dineru qu'aforraren en Llatinoamérica, la familia mercó una granxa, Quinta da China, nel marxe norte del ríu Duero, cerca de Porto, onde s'establecieron. En 1874 finó'l so padre. En 1880 la so madre volvió casase. El so segundu hermanu nació d'esti matrimoniu.
Cuatro años más tarde, ella y la so hermana Sofía de Sousa (1870-1960) fueron inscrites en Dibuxu Históricu, na Academia de Belles Artes de Porto.
Ente 1893 y 1896 participó en delles esposiciones, ente elles: les esposiciones de l'Academia de Belles Artes de Porto School Students Obres Worth de mención (1893-1896), les esposiciones de Belles Artes del Ateneu Comercial do Porto (1893-1895) y otros eventos entamaos por António José da Costa, Marques de Oliveira y Júlio Costa. Nel añu académicu 1896-1897 cursó'l primera y segundu añu del cursu de Pintura Histórica, na Academia de Belles Artes de Porto. En 1897-1898 cursó'l tercer añu con una calificación final de 16 sobre 20. N'ochobre de 1898 matricular nel cuartu añu, pero nun lu terminó.
En 1899, a falta d'una subvención del Estáu, pero col sofitu financieru de la so hermana mayor, Helena Sousa Dias (que se casara col empresariu José Augusto Dias), Aurélia treslladar a París (Francia) pa estudiar pintura. Viaxó trés años per Europa, y en 1901 tornó finalmente a Porto.
Mientres los trés años que vivió en París, asistió a cursos de J. P. Laurens y B. Constant na Academia Julien. Foi compañera de cursos de Vincent van Gogh. Nesta dómina espunxo y vendió dalgunes de les sos obres, unvió estudios al maestru Marques de Oliveira por que pudiera evaluar el so progresu n'arte y viaxó a Bretaña (na mariña noroeste francesa).
Esi mesmu añu (1900), la so hermana Sofía de Sousa axuntar con ella en Francia, gracies al sofitu d'otra hermana, María Estela de Sousa (quien se casara con Vascu Ortigão Sampaio). Dambes empezaron a asistir a l'Academia en 1900 y 1901. En 1902, antes de tornar a Portugal, los dos hermanes viaxaron per Europa: visitaron Bélxica, Alemaña, Italia y España. Visitaron dellos museos, qu'espertaron el gustu de Aurélia pola pintura flamenca.
thumb|400px|Escena familiar (1911) de Aurélia de Sousa.
En 1907 foi convidada por António Teixeira Lopes pa presidir la Sociedá de Belles Artes de Porto, pero ella tornó la invitación. Nos años que siguieron, ella participó nes esposiciones añales de la Sociedá de Belles Artes de Porto (1909-1911), espunxo na Misericordia (1908-1909 y 1911-1912) y el Palaciu de Cristal (1917 y 1933) Galeríes, en Porto, y na Sociedá Nacional de Belles Artes, en Lisboa (1916-1921).
En 1921 abandonó'l so membrecía de la Sociedá de Belles Artes de Porto, como una protesta contra l'aumentu de les cuotes de los miembros y la falta d'una sala d'esposiciones.
Amás del so trabayu como pintora, Aurélia trabayó nes ilustraciones pa la revista Portugália, Materiais para o Estudo do Povo Português (1899-1905), Elegia Pantheista a uma Mosca, de M. Duarte de Almeida (1874-1889) y pal llibru de cuentos Perfis Nidios, escritu por Júlio Brandão.
Aurélia tenía una salú débil, y morrió na so casa en Quinta da China, el 26 de mayu de 1922, a la edá de 55 años.
Nel so trabayu puede vese que foi influyida polos estilos más innovadores que vio en Francia. Ella pintó nun estilu naturalista personal, dacuando realista, impresionista o posimpresionistas. Les sos temes inclúin semeyes, paisaxes y escenes de la vida cotidiana.
La Reigada (La Puela)
La Reigada ye una casería de la parroquia de La Puela nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 5,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 740 msnm y tien una población de.
Ramon Ferrer Navarro
Ramon Ferrer Navarro ye un historiador valencianu, doctor n'Historia Medieval pola Universidá de Valencia y presidente de l'Acadèmia Valenciana de la Llengua (AVL) dende 2011.
Biografía
Dempués de doctorase na Universidá de Valencia foi profesor del departamentu d'Historia Medieval de la mesma universidá. Amás, ye académicu de la Real Academia de Cultura Valenciana dende l'añu 1984. Foi nomáu académicu tamién de l'AVL dende'l so entamu en 1998, a propuesta del Partíu Popular. Ramón Ferrer moderó les sos posiciones llingüístiques iniciales, cercanes al secesionismu llingüísticu, de tala forma que defendió'l dictame que promulgó l'AVL en reconocencia de la unidá llingüística ente'l catalán y el valencianu.
El 18 de payares de 2011 consiguió ganar les eleiciones a presidente de l'AVL, frente al filólogu Manuel Pérez Saldanya, qu'ocupaba la presidencia del ente de manera interina dempués de la dimisión de l'anterior presidenta, Ascensió Figueres, qu'abandonó l'academia pa formar parte de les llistes del Partíu Popular nes eleiciones xenerales de 2011.
Obres
Ramon Ferrer ye autor de dellos monográficos sobre fontes, comerciu medieval valencianu, repoblación, instituciones, minoríes, toponimia y mentalidaes, ente los cualos hai que citar:
Marta Alarcón
Marta Eugenia Alarcón Riquelme ye una doctora en medicina con doble nacionalidá de Méxicu y Estaos Xuníos, especialista en xenética d'enfermedaes autoinmunes. Formada en Méxicu y Suecia trabaya nel Centru de Xenómica ya Investigación Oncolóxica (Genyo) de la Fundación Pública Andaluza Progresu y Salú, n'España.
Formación doctoral y postdoctoral en Suecia
Marta Eugenia Alarcón-Riquelme estudió medicina na Universidá La Salle (Méxicu D.F.) llicenciándose en 1985. Trabayó nel departamentu d'inmunoloxía y reumatoloxía del Institutu Nacional de Ciencies Médiques y Nutrición Salvador Zurbirán en Méxicu. Darréu treslladóse a Suecia onde consiguió'l so doctoráu en 1994 na especialidá d'inmunoloxía na Universidá d'Estocolmu (Suecia) cola tesis Modelos Murinos de Lupus Eritematoso Sistémico, realizando la so formación postdoctoral nel Departamentu de xenética y Patoloxía de la Universidá de Uppsala onde consiguió, en 2009, la condición de Catedrática. Ye profesora caderalga visitante nel Karolinska Intitutet d'Estocolmu (Suecia). Participa como profesora nel máster en Xenética y Evolución impartíu na Universidá de Granada.
Centru de xenómica d'investigaciones oncolóxiques - GENYO
Dende 2010 ye la direutora del área de Medicina xenómica nel Centru de Xenómica ya Investigaciones Oncolóxiques (GENYO) -dependiente de la Fundación Pública Andaluza Progresu y Salú en que'l so patronatu tán la empresa farmacéutica Pfizer, la Universidá de Granada y la Xunta d'Andalucía, en Granada, Andalucía, España.
Alarcón ye la investigadora principal del grupu Xenética d'enfermedaes complexes del GENYO.
Xenética del lupus eritematoso sistémico
El grupu que dirixe Alarcón-Riquelem estudia los mecanismos xenéticos y comportamientu inmunologíco na enfermedá de lupus eritematoso sistémico coles mires de determinar los xenes responsables del dañu xenético y celular y asina proponer tratamientos más efectivos.
Les sos investigaciones dexaron identificar los xenes PDCD1 y BANK1 como susceptibles al lupus eritematoso sistémico.
Proyeutu Precisesads
Alarcón Riquelme coordina'l proyeutu PRECISESADS de collaboración europea. Ye una iniciativa sobre Melecines Innovadores (IMI) nel que participen 23 centros d'investigación y cinco empreses de 12 países europeos. El proyeutu empezó en 2014 allargar hasta 2019 con un presupuestu de 22,7 millones d'euros coles mires d'atopar una teunoloxía diagnóstica que rellacione la enfermedá autoinmune sistémica (EAS) con cambeos detectables nes firmes moleculares del individuu n'enfermedaes como l'artritis reumatoide y el lupus eritematoso sistémico.
Financiamientu, asociaciones y premiu
Marta Y. Alarcón-Riquelme llogró financiamientu de distintes fontes, fondos europeos, d'Estaos Xuníos, suecos y españoles. L'Institutu de Salú Carlos III cofinanció con FEDER de la Unión Europea les sos investigaciones.
Alarcón ye miembru del Consorciu Internacional de xenética del lupus SLEGEN financiáu pola ''Alliance for Lupus Research y coordinador de la rede BIOLUPUS financiaos pol European Science Foundation.
En 2012 foi-y concedíu'l Premiu Salú Investiga na categoría d'investigación de vanguardia gracies pol proyeutu Mapeo finu y replicación de scans del xenoma nel lupus eritematoso sistémico: estratexa pa la identificación de variantes funcionales ya interacciones intergénicas.
Publicaciones
Alarcón-Riquelme tien más de 150 publicaciones en revistes científiques.
Malthinus versatilis
Malthinus versatilis ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Algirdas Butkevičius
Pertenez al Partíu Socialdemócrata Lituanu (LSDP), del que ye presidente dende 2009.
Nel gobiernu lituanu foi Ministru de Finances ente 2004 y 2006 y de Tresportes y Comunicaciones. En ganando les Eleiciones Presidenciales de 2012, dende'l 13 d'avientu de 2012 hasta'l 13 d'avientu de 2016 foi'l 12º Primer Ministru de Lituania.
Saint-Pierre-es-Champs
Saint-Pierre-es-Champs ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Pierre-lès-Bitry
Tien una población de y una superficie de  km².
María Monserrath Sobreyra Santos
María Monserrath Sobreyra Santos ye una abogada y política mexicana afiliada al Partíu Revolucionariu Institucional. Anguaño ye una de les llexisladores más nueves de la Cámara de Diputaos de Méxicu yá que se volvió diputada a los 22 años d'edá.
Trayeutoria Llexislativa
Ye Diputada federal na Camara de Diputaos de Méxicu pol principiu de Mayoría Relativa nel Distritu eleutoral federal 4 d'estáu de Méxicu na LXIII Llexislatura del Congresu de la Unión de Méxicu.
Vuelta a España 1977
La 32ª edición de la Vuelta a España apostar del 26 d'abril al 15 de mayu de 1977 con un percorríu de 2785 km estremáu nun prólogu y 19 etapes, una d'elles doble, con entamu en Devesa de Campoamor y final en Miranda de Ebro.
Participaron 70 corredores partíos en 7 equipos, de los que namái llograron rematar la prueba 54 ciclistes.
El vencedor, el belxicanu Freddy Maertens, que cubrió la prueba a una velocidá media de 35,294 km/h. apoderó la carrera de principiu a fin, llevando'l maillot de líder dende la primer etapa y ganando trece etapes. Miguel María Lasa y Klaus-Peter Thaler acompañáron-y nel podiu.
De les etapes apostaes, cuatro fueron para ciclistes españoles. Pedro Torres llogró la victoria na clasificación del monte, la única que nun ganó Maertens.
Clasificaciones
Nesta edición de la Vuelta a España se diputaron cinco clasificaciones que dieron les siguientes resultancies:
Banda sonora
TVE cubre esta prueba escoyendo como banda sonora'l cantar Tritsch-Tratsch Polka, de Johann Strauss.
Chen Jing
Chen Jing ( ye una xugadora de tenis de mesa, campeona olímpica por China y dempués medayista Olímpica por Taiwán.
Con China gano 2 medayes Olímpiques. Medaya d'oru en singles y bronce doble nos xuegos olímpicos de Seúl de 1988. En 1989, ganó la medaya de bronce en singles nel Campeonatu Mundial en Dortmund y otros trés medayes.
La Roza (La Puela)
La Roza ye una casería de la parroquia de La Puela nel conceyu asturianu d'Allande.
Chen Jing
Compitiendo por China Taipei, gano medaya de plata nos Xuegos Olímpicos de 1996 n'Atlanta, la única medaya de China Taipei neses Olimpiaes. Recibió medaya de bronce nes Olimpiaes de Síney nel añu 2000
La Roza (La Puela)
Alcuéntrase a 4,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 420 msnm y tien una población de.
Elisabeth Schumann
thumb|right| Elisabeth Schumann xunto a Richard Strauss Elisabeth Schumann foi una sopranu llírica alemana bien apreciada pola pureza de la so voz cristalino y espresivo. Empezó cantando como sopranu soubrette pa evolucionar escontra roles de llíricos pasando a papeles de coloratura, y n'ocasiones a roles dramáticos.
Carrera
Fía del organista y profesor de música Alfred Schumann y la sopranu amateur Emma Schumann, quien ante les sos escepcionales condiciones naturales educar pa llevar alantre una carrera de cantante nes ciudaes de Berlín y Dresde.
Debutó nun escenariu en Hamburgu en 1909, dempués de pidir una audición na que foi darréu contratada. El so primer papel foi'l pastor en Tannhäuser de Richard Wagner, la primer ópera que viera na so vida, a los 7 años. Nesi tiempu, casada col arquiteutu Walther Puritz caltuvo un romance col direutor Otto Klemperer que terminó n'escándalu y l'espulsión del direutor de Operar de Hamburgu. Consagróse en 1911 como Sophie nel estrenu hamburgués d'El caballeru de la rosa.
Dempués del so sensacional debú nel Metropolitan Opera en 1914-15, ente 1919 y 1937 foi estrella absoluta na Wiener Staatsoper, amás de Salzburgu, París y Londres.
En 1938, mientres se topaba nuna xira per Francia, producióse'l Anschluss d'Austria y Alemaña. La cantante caltenía una rellación col doctor Hans Krüger d'orixe xudíu. Ayudó a Krüger a escapar y xuntos emigraron, casáronse pero'l matrimoniu terminó n'amargu divorcio seis años más tarde.
Ante l'amenaza de la Segunda Guerra Mundial, y l'ascensión de los nazis, dempués del Anschluss en 1938 emigró a los Estaos Xuníos d'América, vía Méxicu, onde se xunió al Institutu de música Curtis en Filadelfia como una de les sos más famoses maestres de cantar.
Mientres la Segunda Guerra Mundial vivió en Nueva York, onde se dedicó a la enseñanza anque brindó dellos recitales.
Depués de la guerra viaxó a Londres en 1945, con gran ésitu nel so regresu a Europa.
Tuvo estrechamente venceyada a Richard Strauss - foi una de los sos sopranos favorites y célebre intérprete de Sophie en El caballeru de la rosa - Otto Klemperer - con quien caltuvo un tormentosu romance -, Lotte Lehmann, Bruno Walter, Wilhelm Furtwängler, según otros músicos destacaos de la primer metá del sieglu XX.
Casar en tres oportunidad, primero col arquiteutu Walther Puritz(1882-1957) - padre del so fíu Gerd Puritz, autor de la so biografía -,col direutor d'orquesta Karl Alwin (1891- 1945) y col dermatólogu Hans Krüger.
Reconocencies
Schumann foi Miembru Honorariu de la Ópera Estatal de Viena y foi la primer muyer reconocida como Miembru Honorariu de la Filarmónica de Viena.
Saint-Quentin-des-Prés
Saint-Quentin-des-Prés ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Crac del 29
thumb|300px|Fotografia de la [[Bolsa de Nueva York de 1930, dempués del colapsu de 1929.]] El Crac del 29 foi la más devastadora cayida del mercáu de valores na hestoria de la Bolsa n'Estaos Xuníos, tomando en considerancia l'algame global y la llarga duración de les sos remortines y que dio llugar a la Crisis de 1929 tamién conocida como La Gran Depresión. Suélense usar les siguientes trés frases pa describir este derrumbe de les aiciones: Xueves Negru, Llunes Negru y Martes Negru. Toes elles son apoderaes, yá que el crac nun foi un fechu d'un solu día. La cayida inicial asocedió'l Xueves Negru (24 d'ochobre de 1929), pero foi'l catastróficu deterioru del Llunes Negru y el Martes Negru (28 y 29 d'ochobre de 1929) el que bastió la espansión de la llerza y l'empiezu de consecuencies ensin precedentes y de llargu plazu pa los Estaos Xuníos.
Les cayíes siguieron mientres un mes. Los economistes ya historiadores nun tán d'alcuerdu en qué rol desempeñó'l crac nos eventos económicos, sociales y políticos posteriores. En Norteamérica, el crac coincidió col empiezu de la Gran Depresión, un periodu de cayente económicu nes naciones industrializaes, y llevó al establecimientu de reformes financieres y nueves regulaciones que se convirtieron nun puntu de referencia. La crisis del 29 foi, probablemente, la mayor crisis económica a la que s'enfrentó'l intervencionismu como sistema y que foi motiváu pola manipulación de la ufierta monetaria, per parte de la reserva federal dempués de ser privatizada pol presidente Woodrow Wilson en 1913/1914 y empezar a estremase del patrón oro.
Nel momentu del crac, la ciudá de Nueva York creciera hasta convertise na mayor metrópolis d'Estaos Xuníos y nel so distritu de Wall Street yeren munchos los que creyeron que'l mercáu podía sostener niveles altos de preciu. Poco antes, Irving Fisher proclamara: "Los precios de les aiciones algamaron lo que paez ser un pandu altu permanente". La euforia y les ganancies financieres del gran enclín de mercáu fueron feches cachos el Xueves Negru, cuando'l valor de les aiciones na Bolsa de Nueva York esbarrumbóse. Los precios de les aiciones cayeron esi día y siguieron cayendo a una tasa ensin precedentes mientres un mes enteru. 100 000 trabayadores estauxunidenses perdieron el so emplegu nun periodu de tres díes.
Nos díes previos al Xueves Negru, el mercáu taba severamente inestable una y bones non supieron remanase acorde los negocios asina que la bolsa cayó por cuenta de la inesperiencia de dalgunos. Periodos de venta y altos volumes de negociación yeren entrepolaos con curtios periodos d'aumentu de precios y recuperación.
Más tarde, l'economista Jude Wanniski rellacionó estes oscilaciones cola perspeutiva pola puesta a valir de la Llei de Tarifes Smoot-Hawley, que taba siendo aldericada nel Congresu.
Valbona (La Puela)
Valbona ye un llugar de la parroquia de La Puela nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 4,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 700 msnm y tien una población de.
Crac del 29
Tres el crac, el Permediu Industrial Dow Jones (DJIA) nun se recuperó hasta entamos de 1930, pero solu pa recular nuevamente, algamando'l 8 de xunetu de 1932 el so nivel más baxu dende 1800, y nun retornó a niveles previos a 1929 hasta 1954,
Cronoloxía
Dempués d'una serie sorprendente de cinco años de duración na cual el Permediu Industrial Dow Jones (DJIA) amontó'l so valor cinco veces, mayor a la d'años anteriores, los precios algamaron el so nivel máximu en 381,17 el 3 de setiembre de 1929. A partir d'entós, el mercáu cayó fondamente per un mes, perdiendo 17% del so valor na cayida inicial. Depués, mientres la selmana siguiente, los precios recuperaron más de la metá de les perdes, solo pa cayer nuevamente pocu dempués. Entós el cayente acelerar no que se llamó "Xueves Negru", el 24 d'ochobre de 1929. Esi día axustaron un númberu récor de 12,9 millones d'aiciones.
Dende'l 15 d'ochobre l'acumuladura d'ordes de venta fixera baxar los valores; sicasí'l 24 d'ochobre'l llamáu Xueves Negru, 13 millones de títulos son puestos a la venta a baxu preciu y nun atopen comprador, provocando'l fundimientu de la bolsa. A la 1 p.m. del vienres 25 d'ochobre, dellos grandes banqueros de Wall Street axuntar p'atopar una solución a la llerza y caos nes negociaciones bursátiles. La xunta incluyó a Thomas W. Lamont, actuando en representación de JPMorgan Chase; Albert Wiggin, representante del Chase National Bank; y Charles Y. Mitchell, presidente del National City Bank. Ellos escoyeron a Richard Whitney, vice presidente de la Bolsa de Nueva York, p'actuar nel so nome. Colos recursos financieros de los banqueros como respaldu, Whitney asitió una ufierta pa mercar un gran bloque d'aiciones del U.S. Steel a un preciu bien percima del mercáu. Depués, ante la mirada sosprendida de los negociadores, Whitney mercó un númberu similar d'aiciones n'otru Blue chip. Esta táctica foi paecida a una táctica que terminó cola Llerza de 1907 y tuvo ésitu en detener el descensu esi día. Nesti casu, sicasí, la tregua foi sola envernada.
Mientres la fin de selmana, los eventos fueron cubiertos polos periódicos en tolos Estaos Xuníos. El llunes 28 d'ochobre más inversores decidieron salir del mercáu y la cayida siguió con una perda récor del 13% nel Dow Jones esi día. A otru día, Martes Negru, 29 d'ochobre de 1929, axustáronse 16,4 millones d'aiciones, un númberu que rompió'l récor establecíu siete díes antes y que nun sería superáu hasta 1969. Richard M. Salsman escribió que n'ochobre del 29, metanes rumores de que'l presidente de los Estaos Xuníos Herbert Hoover nun vetaría l'Acta de Tarifes Hawley-Smoot que taba pendiente, los precios de les aiciones viniéronse embaxo entá más. William C. Durant xuntar con miembros de la familiar Rockefeller y otros xigantes financieros pa mercar grandes cantidaes d'aiciones col fin de demostrar al públicu'l so enfotu nel mercáu, pero los sos esfuercios fallaron nel intentu de detener la cayida. El Dow Jones perdió otru 12% esi día. La bolsa perdió $14.000 millones en valor esi día, sumando $30.000 millones la perda pa la selmana, diez veces más que'l presupuestu añal del gobiernu federal y muncho más de lo qu'Estaos Xuníos gastó na Primer Guerra Mundial.
Otra cayida asocedió'l 13 de payares cuando'l Dow Jones cerró en 1986, anque'l mercáu recuperar nos siguientes meses d'esi puntu, algamando un picu de 294,0 n'abril de 1997. Na primavera de 1930 la Banca Morgan decide vender les aiciones qu'atropó y tien llugar una nueva cayida de la bolsa. Les cotizaciones siguen baxando. El mercáu de valores embarcar nuna cayida constante n'abril de 1931 que nun terminó hasta 1932 cuando'l Dow Jones cerró en 41,22 el 8 de xunetu, concluyendo nun deterioru de 89% de cayente dende'l puntu más altu. Este foi'l puntu más baxu nel que tuvo'l mercáu de valores dende'l sieglu XIX.
Antecedentes
Dellos autores afirmen que foi por cuenta de un baxu consumu, más que de superproducción; esto ye, el problema nun foi l'escesu d'ufierta, sinón más bien l'amenorgamientu de la demanda: al presentase baxos niveles de consumu, nun s'adquier tou lo que se produz.
Sobreproducción
La producción superó les necesidaes reales de consumu a partir de 1925, sobremanera nos Estaos Xuníos, onde los stocks aumentaben conforme reconstruyíense les economíes europees. Les causes d'esta sobreproducción son:
El sector agrariu foi'l más perxudicáu polos escedentes ensin vender y la consiguiente baxa de precios, que'l so índiz pasó de 147 en 1925 a 138 en 1929.
Cargues financieres
Fragmentación en diversos estaos d'Europa central y oriental:
Dificultaes pola reconversión de la economía mundial
Los países batallosos atopen dificultaes pa tresformar una economía de guerra nuna de paz. Magar los problemes xeneraos pola economía mundial, esta esperimentó una crecedera en 1919, sicasí, del añu 20 al 21 sobrevieno una grave recesión por cuenta de dos factores:
La crisis del 20 al 21 afectó a los países de distinta forma. N'EE.XX., Gran Bretaña y Francia vieron menguada la so actividá granible y aumentu del desemplegu. Alemaña sufrió una hiperinflación. Italia sufrió quiebres d'empreses y de bancos, según aumentos del desemplegu y de la inflación, tou esto provocó n'Italia una grave crisis social que provocó l'ascensu del fascismu en 1922. Tres esta crisis, llógrase la estabilización monetaria.
En 1922 tien llugar la Conferencia Internacional en Xénova, onde se tomen delles midíes:
Los Felices Años Venti
La consecuencia de les midíes tomaes na Conferencia de Xénova (1922) ye que, tres la crisis de 1920-1921, empecípiase un periodu d'intensa crecedera industrial y aparente prosperidá conocíu como los Felices Años Venti.
Causes de la crisis
El crac del 29 foi antecedíu por un boom especulativu que surdiera a principios de la década de 1920 y llevara a cientos de miles de norteamericanos a invertir fuertemente nel mercáu de valores, inclusive un númberu significativu emprestaron dineru pa mercar más aiciones. P'agostu de 1929, los brokers emprestaben rutinariamente a pequeños inversores más de 2/3 del valor de les aiciones qu'estos mercaben. Más de $8.5 mil millones habíense emprestáu, una cantidá mayor al monto total que taba circulando nesi momentu nos Estaos Xuníos. Los precios ascendientes de les aiciones aguiyaron a más persones a invertir: esperaben que los precios de les aiciones creceríen inclusive más. Entós, la especulación provocó alces mayores y creó una burbuya económica. El permediu PER (Price to Earnings Ratio) de les aiciones compuestes S&P foi de 32.6 en setiembre de 1929, claramente percima de les normes históriques. Munchos economistes ven esti eventu como'l más dramáticu na hestoria económica moderna.
El 24 d'ochobre de 1929 (col Dow Jones que pasara'l so picu del 3 de setiembre de 381.17), el mercáu finalmente cayó y empezó la llerza que llevó a la venta masiva d'aiciones. Nun solu día axustáronse 12.894.650, al tratase desesperadamente d'apangar la situación. Esta venta masiva foi considerada como un factor central que contribuyó a la Gran Depresión; sicasí, los economistes ya historiadores con frecuencia difieren nes sos interpretaciones de la significancia del crac a esti respectu.
Entós, los factores que causaron la crisis pueden resumise nos siguientes:
Causes de la espansión de la crisis
La crisis afecta n'especial a les naciones o rexones más dependientes de EE.UU:
Salida de la crisis
Na década de los 30 los países ensayaron distintes formes pa salir de la depresión económica:
La clave yera actuar sobre la ufierta, promoviendo un amenorgamientu del so volume. Les polítiques lliberales fracasaron y xeneraron entá más paru y recesión, Gran Bretaña caltuvo esta política económica hasta 1931, EE.XX. hasta 1933 y Francia hasta 1936.
Midíes adoptaes
El Keynesianismo, entendíu como teoría que recueye les idees propuestes por John Maynard Keynes (Keynes publicó les sos idees práuticamente nel mesmu momentu que Roosevelt propunxo'l New Deal), foi'l modelu ensayáu pelos países democráticos tres el fracasu del sistema económicu clásicu, y foi'l que lo sacó de la crisis. La so idea clave mora na intervención del Estáu na economía cola cuenta de compensar los desaxustes de la economía de mercáu. Según él, la crisis del 29 provocar el fundimientu de la demanda y yera necesariu una intervención del Estáu p'aguiyala. El reequilibrio ente ufierta y demanda tenía de provenir d'un aumentu de la demanda, y non tantu, d'un amenorgamientu de la ufierta escesiva, como preconizaba la mentalidá lliberal clásica. Pa ello, l'Estáu tenía d'aguiyar la inversión y l'emplegu recurriendo pa ello al déficit públicu. Ello incluyía tamién la inversión direuta n'obra pública y nos sectores con mayor impacto sobre emplego y demanda. Había qu'impulsar el consumu alzando'l poder adquisitivo de la población, pa ello había que protexer les rentes más probes.
Estes idees inspiraron la política económica de la mayor parte de los países democráticos. En toos ellos l'Estáu viose obligáu a intervenir pa rellanzar la economía. Sicasí, l'exemplu más claru de la puesta en práutica de les propuestes de Keynes fueron los mesmos EE.XX. a partir de 1933, cola salida de l'alministración republicana del presidente Hoover, sustituyíu por Roosevelt.
Ascensión Figueres Górriz
Ascensión Figueres Górriz ye una filóloga, política y profesora valenciana, presidenta de l'Acadèmia Valenciana de la Llengua ente 2001 y 2011. En 2018 foi escoyida miembru del Consell Valencià de Cultura.
Biografía
Llicenciada en Filoloxía Hispánica y en Drechu pola Universidá de Valencia, tamién trabayó como profesora en dellos centros escolares y tuvo presente nos primeros congresos d'Historia y Filoloxia de la Plana, dos como presidenta (1990 y 1992) y una como vicepresidenta (1994, 1996 i 1998).
Djémila
Djémila (n'árabe: جميلة), tamién conocida como Cuicul, ye un xacimientu arqueolóxicu romanu n'Arxelia, inscritu como Patrimoniu de la Humanidá de la Unesco en 1982.
Ascensión Figueres Górriz
Biografía
Compaxinó estos trabayos con una aguada política, formando parte de les files del Partíu Popular. Foi conceyal nel so conceyu dende 1987 a 1991, diputada na Diputación de Castelló y nes Cortes Valencianes (1995-1999), formando parte siempre de xeres rellacionaes cola cultura, educación y polítiques sociales. Dimitió del cargu de presidenta de l'Academia Valenciana de la Llingua por tar presente na llista del PP pa leseleiciones xenerales de 2011 pola providencia de Castelló, finalmente llogró ser escoyida diputada.
Djémila
Situación
thumb|250px|Llocalización de Cuicul nel África romana. Estes ruines romanes allugar nuna paraxa d'estraordinaria guapura. Trátase de la rexón montascosa de la mariña arxelina na provincia de Setif.
Descripción
Colos sos foros, templos, basíliques, arcos triunfales y edificios residenciales, esti xacimientu arqueolóxicu ye un interesante exemplu de ciudá romana afecha a terrenes montascosos.
Historia
Djémila ye xunto a Timgad y Tipasa una de los trés colonies romanes más importantes de l'actual Arxelia
La ciudá de Cuicul foi fundada nun terrén accidentáu al norte d'Arxelia a la fin del sieglu I (nel añu 96), probablemente polos veteranos de Nerva. El so nome ye'l d'un pueblu o un llugar bereber qu'entá nun s'hai llatinizáu. Ye antes de Timgad una de les últimes colonies n'África.
So los Antoninos, la ciudá foi enguapecida con un foru, un capitoliu, dellos templos, una curia, un mercáu y un teatru. Cola construcción de les grandes termes el reináu de Cómodu marca la estensión de la ciudá escontra'l sur.
L'antigüedá tardida vio a Cuicul siguir una vida urbana dinámica: un barriu cristianu con basílica y bautisteriu y constituyóse en partir sur de la ciudá y construyóse una basílica civil, les luxoses cases de los nobles nun cesaron de engrandecerse, forniéndose con baños privaos y con un espaciu considerable pa receiciones (basíliques privaes). La casa d'Europa o de Castorius revelen esti estilu de vida de los ricos y de los dirixentes y caltuvieron una gran decoración en mosaicos. thumb|left|230px|Djemila, El cardu maximus. Cuicul foi ocupada en 431 polos vándalos quien escorrieron a los católicos hasta la so salida provisional dempués de los alcuerdos con Genserico en 442.
La ciudá foi reconquistada polos bizantinos, recuperando una apariencia d'estabilidá y d'actividá, pero cayó nel olvidu a finales de sieglu VI.
Dau l'estáu de caltenimientu de les ruines, la ciudá foi inscrita na llista de Patrimoniu de la Humanidá en 1982.
Amenaces
Nun se describen
Chen Lin
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Mundial de Natación de 1986 celebráu en Madrid (España), ganó la medaya d'oru na plataforma de 10 metros, con una puntuación de 449 puntos, per delantre del so compatriota Lu Wei (plata con 422 puntos) y de la estauxunidense Wendy Wyland (bronce con 412 puntos).
Chen Ling-Jen
Chen Ling-Jen ye una deportista taiwanesa que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de bronce nos Xuegos Asiáticos de 1990, y una medaya de bronce nel Campeonatu Asiáticu de Yudu de 1991.
Marta Estrada Miyares
Marta Estrada Miyares ye una investigadora española. Llogró'l so llicenciatura en bioloxía en 1968, y en medicina, en 1970; y depués en 1976, el doctoráu en bioloxía pola Universidá de Barcelona.
Foi direutora del Institutu de Ciencies del Mar del CSIC ente 1995 y 1997, y Xefa del Departamentu de Bioloxía Marina y Oceanografía del mesmu Institutu. Les sos investigaciones tán centraes na ecoloxía del fitoplancton del Mediterraneu, y les sos interacciones nel ecosistema global marín. Dirixó proyeutos d'esploración oceanográfica al Mediterraneu y a L'Antártida.
Honores
=== Miembru de Comité Científicu de ADENA - WWF (World Wildlife Fund) España. 1990
Randia capitata
Randia capitata, ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia de les rubiacees.
Descripción
Ye un arbustu qu'algama un tamañu de 1 a 4 m d'altu, bien ramificáu. Tien les fueyes en grupos, son bien angostes embaxo y cola punta ancho y arrondao, les fueyes son más anches na parte de metanes, pel anversu son llises y de color verde, pol aviesu de color más claru y aterciopelaes. Les flores son blanques con arume duce; los frutos son casi redondos, un pocu velludos y miden casi 5 cm de llargu.
Saint-Remy-en-l'Eau
Saint-Remy-en-l'Eau ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Randia capitata
Distribución y hábitat
Ye orixinaria de Méxicu, presente en clima templáu y semicálido ente los 700 y los 1800 msnm, acomuñada al monte tropical, caducifoliu y subcaducifolio, monte espinosu, monte mesófilu de monte, montes de encino y de pinu.
Propiedaes
En Morelos y Michoacán utilízase-y principalmente pa solliviar dolor de reñones o mal d'orín, pero tamién puede sirvir pa tratar la tos o los nervios. En casu de dolor de reñones, aconséyase preparar una cocción del frutu que se toma a cualquier hora.
En Michoacán, tamién s'emplega ye como albortivu. Pa tal efeutu faise un cocimientu de la magaya del frutu con cachos de tarmu del bejuco de tres costilles (Serjania triquetra).
Taxonomía
Randia capitata describióse por Augustin Pyrame de Candolle y espublizóse en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 4: 387. 1830.
Viḷḷafrontú
Viḷḷafrontú ye una aldea de la parroquia de La Puela nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 3,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 620 msnm y tien una población de.
Malthinus verticalis
Malthinus verticalis ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Jaime Salvador Solano
Jaime, Jacobo, o inlcuso Diego Salvador Solano, Solanio o de La Solana, llatinizáu Iacobus Salvatoris Solaniis Murgensis (Murcia, 1525 - 1580), matemáticu, filósofu, teólogu, humanista y poeta español del Renacimientu.
Biografía
Nacíu en Murcia, estudió nes facultaes d'Artes y Teoloxía de Salamanca y trabó amistá con humanistes de la talla del Brocense. Depués tuvo en Roma atraíu pola puxanza de que gociaben los estudios teolóxicu y patrísticu sol pontificáu de Pío IV; ellí pudo consultar y oldear los códices de la Biblioteca Vaticana pa preparar ediciones sobre opúsculos de naturaleza teolóxica y sobre la obra de diversos poetes cristianos tardíos y medievales. Gracies a ello pudo publicar trataos inéditos atribuyíos a San Sixto III (1573), lo mesmo que de los poemes de Venancio Fortunato (1574).
Nestos años de la so estancia en Roma coincidió con destacaos humanistes como Paolo Manuzio, el Cardenal Sirleto o Aquiles Estaço, ente otros. Ellí pintar l'humanista aragonés Juan de Verzosa cuando-y dedica una de les sos epístoles poétiques (Epistolarum libri IIII, Panhormi 1575). El casu ye que trabayó en Salamanca como caderalgu de Teoloxía y más tarde en Roma, y morrió siendo canónigu de la catedral d'Orvieto, de xuru gracies a la rellación que lu xunió con Girolamo Simoncelli, cardenal de Orvieto, (1522-1605) y sobrín del papa Julio III (1550-55), al cual dedica la so edición de los Carmina de Venancio Fortunato. La so importante obra llatina en versu ta contenida nel so Poetica, (Iacobi Saluatoris Murgensis... Poetica ... Salmanticae: excudebat Ioannes a Canoua, 1558), que lleva al frente un epigrama del Brocense. Empieza con un estensu poema n'hexámetros tituláu Hesperus, que trata sobre les fames y calamidaes qu'azotaron España nos últimos años. Tamién hai nella epigrames, epitafios, elexíes y yambos satíricos contra l'humanista Petrus Ramus; estos poemes tienen dellos destinatarios: Felipe II, Luisa Sigea, el citáu Petrus Ramus, Petrus Victorius, Actius Syncerus (nomatu na Academia Pontaniana de Jacopo Sannazaro); l'humanista Juan de Vilches... epitafios a Hernán Núñez el Pinciano, a Fernando de Arce, al so hermanu Andrés Salvador Ruiz, etc. Otres composiciones traten de l'amistá y d'otres temes típiques de los poetes humanistes. Hai ona Satyra Oenophoraea a la manera varroniano contra'l consumu desatamañáu de vinu. Sígen-y otros poemes, daqué menos estensos, en metro dactílico colos siguientes títulos: “De morte Christi lamentatio adversus Hierosolymitanos”, “Panegyris ad Alphonsum Fonsecam Archiepiscopum Toletanum”, “Epicedium Psittaci” y “Epistola ad Ioannem Vilchium Antiquarium Poetam” onde non yá celebra'l poema épicu Bernardina (1544) del so íntimu amigu'l antequerano Juan de Vilches. La so obra algama 3.622 hexámetros y 724 versos llíricos. Se reimprimió con otres obres filosófiques (Salmanticae: Ioannes a Canoua, 1588). Foi tamién filólogu; preparó dalgún tiempu una edición de Ennodio, pero abandonar cuando-y robaron el so borradores; débese-y sicasí una edición de Venancio Fortunato (Venantii Honorii Clementiani Fortunati... Carminum libri octo. Nunc primum typis excussi et per Iac. Salvatorem Solanum Murgensem ab innumeris mendis, quae erant in pervetusto codice manuscripto, purgati et in suam veterem ac genuinam lectionem restituti. Additi etiam sunt eiusdem Fortunati, De vita S. Martini lib. IIII, Calari: excudebat Vicentius Sembeninus Salodiensis, Impressor R.D. Nicolai Canyelles, 1574; foi reimpresa daqué dempués: Venantii Honorii Fortunati Clementiani... Carminum lib. octo, Venecia, 1578).
Prolog
Prolog (del inglés Programming in Logic), ye un llinguaxe lóxicu conocíu d'abondo nel área de la investigación n'Intelixencia Artificial.
Prolog ye un llinguaxe diferiente a los más conocíos, tanto de los imperativos como Fortran, Pascal, C etc, como de los funcionales como Lisp.
En tolos nomaos, les instrucciones execútense nun orden secuencial, esto ye, una tres otra y nel mesmu orden nel que tán escribayaes, condición que camudarase cuando se atope una instrucción de control (un llazu, una instrucción condicional o una tresferencia).
En Prolog, les coses son distintes: el orden de execución de les instrucciones nun tien na que ver col orden en que foron escribayaes. Tampocu hai instrucciones de control al usu. Pa trabayar nesti llinguaxe, un programaor tien que avezase a cavilgar d'un modu perdiferente al que ye emplegau nos llinguaxes clásicos.
Les instrucciones de Prolog llámense "regles o cláusules de Horn" y puen representase así: "Facer esto nel casu en que se cumplan tales o cuales condiciones". Una instrucción executarase automáticamente en cualesquiera momentu nel que se cumplan les condiciones especificaes. Amás de les regles, defínense tamién "fechos" nos que s'apliacrán les regles.
Ye dicir, en Prolog, un programa consiste nuna descripción lóxica d'una teoría y la computación ye la deducción de la teoría pa una consulta dada.
Saint-Samson-la-Poterie
Saint-Samson-la-Poterie ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Islla Voronina
La islla principal ye d'unos 9 km de llargu y 6 km d'anchu y ta cubiertu con vexetación de tundra y xelu.
El castru del norte ye estrechu, d'unos 5 km de llargor y pocu más de 500 metros d'anchu. Estes islles atópense nel nordés del Mar de Kara, a unos 130 km al oeste de Severnaya Zemlya y 72 km al nordés de les islles Kirov. 250px|thumb|left|Situación nel mapa de la Islla Voronina
El mar qu'arrodia a estes dos islles solitaries ta cubiertu de xelu nel iviernu y hai numberosos témpanos de xelu inclusive nel branu, que dura apenes dos meses. El clima ye tan xelizu qu'hai años en que na llatitú de la islla de Voronina les agües qu'arrodien el mar de Kara non se derriten y caltiénense conxelaes mientres tol branu.
Esti grupu d'islles pertenez al Krai de Krasnoyarsk, división alministrativa de la Federación Rusa. Voronina ye tamién una zona de distribución para los osos polares y forma parte del abellugu de vida montesa de la Gran Reserva Natural del Árticu, la mayor reserva natural del Árticu rusu.
Les Islles Voronina lleven el nome del capitán de l'Armada Soviética Vladimir Voronin. Yá que Voronina ye un xenitivu rusu, la combinación "Islles Voronina" ye téunicamente incorreuta. Aun así, eso nome popularizóse y el so usu estendióse d'esta forma por décades y en munchos mapes y atles modernu. Islles Voronin, que sería la forma gramaticalmente correcta de nomar a estes islles, utilízase bien raramente.
Vladimír Špidla
Vladimír Špidla (AFI: [ˈvlaɟɪmɪːr ˈʃpɪdla]) ye un políticu socialdemocrático checu. Foi Primer Ministru del so país dende xunetu de 2002 a xunu de 2004, cuando foi nomáu Comisariu Européu pola República Checa.
Robert Fico
Robert Fico ye un políticu eslovacu, y dende'l 4 d'abril de 2012 primer ministru del so país (tamién lo fuera ente 2006 y 2010).
Estudió na Facultá de Lleis de la Universidá de Comenius de Bratislava y dempués foi emplegáu del Institutu del Estáu y de la Llei de l'Academia Eslovaca de Ciencies.
Estudió nos Estaos Xuníos ente 1990 y 1991 y volvió a Eslovaquia en 1992 y foi vicepresidente del Partíu de la Izquierda Democrática. Trabayó como representante de Eslovaquia na Corte Europea de Derechos Humanos.
En 1999 fundó'l partíu SMER y foi'l so líder.
Nes eleiciones parllamentaries de 2002, el partíu Smer llogró'l 13,46% de los votos y convirtióse nel tercer partíu políticu más grande de Eslovaquia.
Trunfó nes eleiciones parllamentaries de 2006, recibiendo 29,1% de los votos y formó un gobiernu de coalición col Movimientu por una Eslovaquia Democrática (de Vladimír Mečiar) y col SNS (de Ján Slota).