cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vinagre de sidra
Formentación
Ye llevada a cabu n'estanques los cualos ye recomendable que nun sían de más de 10.000 L.
Esisten distintos métodos de formentación, los más importantes seríen:
Formentación natural
Ye llevada a cabu por aciu l'acción espontánea de los lleldos propios qu'esisten na mazana. Ye la téunica más antigua y realízase para sidres de poca calidá, tien una duración de 10 o más díes.
Formentación por aciu lleldos escoyíos
Ye una teunoloxía que consiste n'esaniciar la mayor cantidá de lleldos xabaces y bacteries indeseables del zusmiu por aciu la adición d'anhídridu sulfuroso, o por aciu la centrifugación ya inclusive, por aciu la pasteurización. Depués de realizáu esto, sémense lleldos escoyíos cola adición del alimentu d'éstos lleldos, como sales de fosfatu de amonio y otros.
Esta fermentadura ye más rápida y llogra bien bones resultancies; dura de 4 a 5 díes.
Mientres l'intre de tola fermentadura, independientemente del métodu que s'utilice, ye necesariu faer periódicos controles de temperatura, amenorgamientu del zucre y arriquecimientu del alcohol, col fin d'evitar daños irreparables.
Reposu
miniaturadeimagen|300x300px|Barriques de madera onde se deposita la vinagre pal so maceráu y almacenamientu. Una vegada terminada la fermentadura, ye preciso someter el productu a un periodu de reposu que'l so tiempu va depender de la demanda pol productu. Nesti periodu tien de terminase totalmente la fermentadura alcohólica ensin que queden restos d'azucre.
Les partícules sólides en suspensión tienen de bastiar nesti periodu de reposu.
Col fin de prevenir la crecedera de bacteries estrañes puede espardese sobro la superficie del líquidu una película delgada d'aceite.
Filtración
Enantes del entamu de la formentación acética ye necesariu filtriar la sidra con oxetu d'esaniciar la mayor cantidá de partícules en suspensión y dixebrar el zusmiu esteno d'enriba de les partícules sólides depositaes no fondero ya qu'estes postreres podríen acarretar trestornos de tar presentes na fermentadura acética. Pa esta estaya empléguense filtros de preferencia con tierra d'infusorios.
Formentación acética
Mientres el procesu, l'alcohol etílico ye tresformáu totalmente n'ácidu acético y agua per acción de bacteries del grupu acetobacter en presencia d'osíxenu (bacteries aeróbiques)
Otros tresformamientos paralelos tienen llugar, como son el tresformamientu del ácidu málico, ácidu láctico y glicerina y l'apaición d'otros subproductos químicos que pueden alteriar el productu final.
Na obtención d'una bona fermentadura ye fundamental la rapidez d'esti tresformamientu y nesto ye bien importante la presencia d'osíxenu mientres tol procesu y la llantadera inicial de bacteries escoyíes.
Esto llógrase realizando les fermentadures en tanques d'un máximu de diámetru de 7 metros y un altor d'un máximu de 20 m.
La llantadera de bacteries acetificadoras llógrase por aciu l'amiestu en partes iguales de sidra y vinagre fresca y caliente.
L'aireación llógrase por aciu la introducción no fondero del tanque, d'osíxenu'l cual ta constantemente burbuyando al traviés de tol procesu.
Un pequeñu porcentax d'alcohol non mayor a 0,5 % queda como remanente a la fin el procesu.
Nun procesu bien lleváu pueden llograse rendimientos del orde de 0,8 partes d'ácidu acético per cada parte del alcohol.
Reposu
Dempués de terminada la fermentadura acética, la vinagre caltiense'n reposu a baxes temperatures mientres 4 a 6 meses pa desendolcar sabores y provocar clarificación.
En casu d'escesu de partícules en suspensión puede recurrise a clarificaciones con xelatina, tanín, caseína o bentonita.
Filtración
Previu al so embotelláu, la vinagre tien de filtriase col fin de llograr una bona nitidez y brillu. Esto realízase xeneralmente en filtros con tierra d'infusorios.
Embotelláu
La vinagre ye embotellada en caliente o pasteurizada a 65 °C depués del so embotelláu.
Enfermedaes de la vinagre
Esti productu esta espuestu, especialmente mientres los sos periodos de reposu a infecciones por estremaos organismos como: Drosophila spp. o Aspergillus; los cualos son organismos que riquen d'osíxenu pal so desendolcu polo qu'estos pueden ser evitaos calteniendo condiciones sanitaries apropiaes na planta y calteniendo los tanques de vinagre dafechu llenos pa evitar presencia d'osíxenu.
Ye necesariu tamién evitar contautu con fierro mientres el procesu, pos esti mineral puede provocar precipitaciones negres por oxidación.
Lee Scott
Harold Lee Scott, Jr. foi presidente y direutor executivu de Wal-Mart dende xineru de 2000 hasta xineru de 2009. Scott trabayó pa Wal-Mart en distintos puestos dende'l so ingresu en 1979. Sol so lideralgu, Wal-Mart caltuvo la so posición como la más grande tienda minorista nel mundu basáu na so rentabilidá.
Scott ye graduáu n'Alministración de la Universidá Estatal de Pittsburg en Kansas. Ta casáu con Linda G. Scott y tien dos fíos.
Scott foi incluyíu pola revista Time na llista de les 100 persones más influyentes nos años 2004 y 2005.
Carrera en Wal-Mart
En 1998, Lee Scott foi nomáu Presidente y CEO de la división de tiendes de Wal-Mart, pa un añu más tarde, ser nomáu Presidente y CEO de Wal-Mart.
Crítiques
Scott foi bien criticáu pola so rellación comercial con China rellacionaes a les polítiques llaborales que remana, argumentando que dicha rellación resultó en perdíes de places llaborales nos Estaos Xuníos. A estes crítiques Scott afirmó que munches compañíes tienen rellaciones con China y ye pola falta d'innovación de les empreses productores americanes.
Per otra parte, criticábase-y a Wal-Mart pola implantación de polítiques inxustes nel manexu del personal, en desterciu de los ingresos de los emplegaos. Scott rebatía esta posición, afirmando que Wal-Mart pagaba más qu'otres tiendas minoristes, al igual que la gran mayoría de los sos emplegaos cuntaba con beneficios de salú a diferencia d'otres compañíes del ramu.
Kenichi Kaga
Kenichi Kaga (加賀 健一, ) ye un futbolista xaponés.
Cacteen-Verzeichniss
Cacteen-Verzeichniss, (embrivíu Cact.-Verz.), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol hortalaneru, y botánicu alemán Friedrich Adolph Haage y espublizáu nel añu 1859.
Calzada de Valdunciel
Calzada de Valdunciel ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de La Armuña. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca.
Antropoloxía llingüística
L'antropoloxía llingüística ye una disciplina de l'antropoloxía que s'ocupa del estudiu de la diversidá de llingües falaes poles sociedaes humanes y como se rellacionen el léxicu y los usos llingüísticos coles carauterístiques culturales básiques de diches sociedaes. Alessandro Duranti identificó tres #estadio distintos nel desarrollu d'esta disciplina (que son oxetu de desarrollu nesti artículu).
Primer paradigma
El primer paradigma, conocíu daquella a cencielles como "llingüística" estudia parte de lo que güei se engloba dientro de la llingüística antropolóxica ya interesóse por temes rellacionaes cola documentación de llingües de pueblos preestatales (xeneralmente n'estinción). Asina los primeros investigadores norteamericanos, #concentrar nes llingües natives d'América del Norte, na so descripción gramatical y na so clasificación tipolóxica. Tamién nesi tiempu foi importante'l problema de la relatividá llingüística, acomuñada a les idees la hipótesis de Sapir-Whorf y primeramente dellos asuntos trataos por pensadores como Vico, Herder o Humboldt.
Segundu paradigma
Dell Hymes foi'l responsable de la creación del nuevu paradigma, na década de 1960, llamáu nel so momentu "antropoloxía llingüística". El tipu de temátiques recoyíes tán entendíes anguaño dientro de la etnografía de la comunicación.
Tercer paradigma
A partir de 1980, empiecen a estudiase problemes antropolóxicos más amplios pero usando datos y métodos tomaos de la llingüística.
Otres temes rellacionaes
Los llingüistes intenten reconstruyir la hestoria d'estes llingües y de les families llingüístiques d'onde proceden, lo que constitúi la paleontoloxía llingüística. Tamién traten d'establecer la rellación qu'esiste ente la evolución del llinguaxe y l'evolución del home.
Altviller
Altviller ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Calzada de Valdunciel
thumb|La Fonte Bona en Calzada de Valdunciel (Salamanca), fonte d'orixe romanu, en que'l so vasu reutilizar un cercu antropomorfa altoimperial. thumb|Miliario seccionado en Calzada de Valdunciel, xunto al regueru Valdunciel, llugar pol que pasaba la Vía de la Plata a unos 14 km. al norte de Salamanca.
Altviller
Tien una población de y una superficie de  km².
Calzada de Valdunciel
Xeografía
El pueblu de Calzada de Valdunciel asitiar a 13 km de Salamanca capital, a una altitú de 801 metros sobre'l nivel del mar, con una superficie de 20,3 km². Esti conceyu cunta con una población de 642 habitantes (2009). Miñano (1828) diz del pueblu: "asitiáu nuna llanura que baña pel norte un regueru que por una espaciosa pradería baxa a Forfoleda y entra nel Cañedo. Ta na carretera que conduz dende Salamanca a Zamora. Abonda de bones agües. Produz granos, llegumes, ganaos y lleña". Calzada pertenez al antiguu cuartu d'Armuña, contorna salmantina renombrada pelos sos estensos campos de cebera, sabrosos garbanzos y horizontes anchurosos.
La so situación xeográfica convierte a Calzada de Valdunciel nun llugar de pasaxe y transición. Dende Salamanca, la carretera escontra Zamora y Léon enfusar pola estensiones armuñesas cruciando un paisaxe rico en resonancies d'Unamuno ("Oh clara carretera de Zamora, soñadero feliz de la mio costume"). Calzada ye'l postreru pueblo antes de salir de la provincia y de la Armuña siguiendo la N-630.
Calzada tien, siquier no que se refier a la vía que-y empresta'l nome, una historia de miles d'años, dende les poblaciones protohistóriques, pasando por vacceos y romanos hasta'l día de güei.
La denominación tradicional de les víes romanes foi calzada y esti conceyu nun ye una esceición: pequí trescurría'l Iter ab Emerita Asturicam, más conocida como Vía de la Plata o Ruta de la Plata. Esta importante exa estructurador ponía en conexón a Mérida con Astorga y la so redolada minera.
Historia
Anque los restos romanos indíquennos la esistencia de poblamientu en dómina romana, o cuantimenos, d'un trasiegu humanu nel términu favorecíu pol pasu de la Vía de la Plata pol mesmu, la fundación del actual Calzada de Valdunciel paez encuadrase dientro del procesu de repoblación lleváu a cabu polos reis de Lleón na Edá Media. Nesta dómina la llocalidá quedó integrada nel cuartu de Armuña de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Lleón, denominándose "Calçada", nome que deriva precisamente del pasu de la calzada de la Plata pola llocalidá. Cola creación de les actuales provincies en 1833, quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Demografía
thumb|Casa consistorial
== Monumentos y llugares d'interés Calzada caltién un monumentu funerariu romanu, el pretil de la llamada Fonte Bona, na salida escontra Valdunciel. Trátase d'un cercu de granitu con un interesante motivu talláu: una figura femenina yacente de mediu cuerpu, cola mano derecha folgando sol pechu y la otra garrada a un recipiente pa llibaciones, seique de hidromiel. Los estremos del epígrafe y del remate cimeru tán cortaos, probablemente p'afaer el cercu a la so función de brocal.
La ilesia parroquial de Santa Elena, correspuende nel so conxuntu al sieglu XVI. Ye de nave única, con armadura simple de madera a dos enagües sobre grandes arcos tresversales, retablu del sieglu XVIII na tradición de Churriguera, y tribuna a los pies sobre arcos rebaxaos y columnes itáliques. La portada principal, nel lladral sur, y la ventana de la capiya mayor fueron rehechas hacia l'añu de 1720. Nella caltiénense interesantes restos de lo que debió de ser l'anterior ilesia, que sería románica del sieglu XII.
Callicarpa acuminata
Callicarpa acuminata) ye un arbustu ornamental utilizáu como planta melecinal perteneciente a la familia de les verbenacees. Ye orixinariu de Méxicu a Bolivia.
Descripción
Son arbustos que alcan un tamañu de 1.5–5 m d'altu, cañes densamente estrellaes a glabrescentes. Fueyes opuestes, simples, elíptiques (ovaes, llanceolaes), 13–28 cm de llargu y 5–12 cm d'anchu, ápiz largamente acumináu a cuspidáu, base aguda (cuneada, obtusa o arrondada), marxe enteru, sinuáu o menudamente serráu, fai con esvalixaos tricomas estrellaos cuando mozos hasta glabrescentes, viesu trupa a escasamente estrelláu sobre escames pequeñes; peciolu 1–2 cm de llargu. Inflorescencia cimosa amplia, 5–10 cm de llargu y d'anchu, axilar, pedúnculu y pedicelos densamente estrellaos a glabrescentes, bráctees inconspicuas; mota campanuláu (pateliforme nel frutu), 1–1.5 mm de llargu y 1.2–2 mm d'anchu, ápiz subtruncáu o sinuáu (menudamente 4-apiculado), con diminutes escames esvalixaes; corola regular, infundibuliforme, blanca, tubu 1.2–2.5 mm de llargu, llobos 4, subiguales, 1–1.5 mm de llargu; estames 4, exertos; estilu y estigma aparentemente ausentes en delles plantes, n'otres exertos ya iguales a les anteres, estigma ca 1 mm d'anchu, capitáu, llixeramente 2-lobáu. Frutu drupáceo subgloboso,3–5 mm diámetru, verde, depués negru o moráu, granes 4.
Distribución y hábitat
Ye una especie común, que s'atopa n'árees alteriaes y tamién en montes de pinos y montes bien húmedos, zona atlántica; a una altitú de 0–600 m; fl feb–jul, fr sep–mar; dende Méxicu a Bolivia.
Propiedaes
L'usu más frecuente que se-y da a ésta planta ye contra la foria, nos estaos d'Hidalgo y Quintana Roo. La forma de tratala ye tomando un té de la cocción de les fueyes; de la mesma úsase contra'l catarru. Pa curar la disentería, a esta mesma cocción amiéstase-y azucre y bébese dos veces al día (Yucatán). Encamiéntase consumir los frutos con agua, contra'l acné. Tamién s'usa pa combatir los granos.
Taxonomía
Callicarpa acuminata describióse por Carl Sigismund Kunth y espublizóse en Nova Genera et Species Plantarum (quarto ed.) 2: 252. 1817[1818]. Callicarpa: nome xenéricu deriváu del griegu kalli = "formosu" y carpae = "fruta", refiriéndose a los sos frutes bellamente coloriaos.
acuminata: epítetu llatín que significa "acuminada, que termina gradualmente nun puntu".
Allanche
Allanche ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Albepierre-Bredons
Albepierre-Bredons ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alleuze
Alleuze ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Valeriana officinalis
Valeriana officinalis, comúnmente llamada valeriana común, valeriana de les botiques o valeriana melecinal, ye una herbal perenne, pertenecía a l'antigua familia Valerianaceae, agora subfamilia Valerianoideae. Agora pertenez a la familia Caprifoliaceae. thumb|240px|Inflorescencia thumb|240px|Vista de la planta thumb|240px|Ilustración
Distribución y hábitat
Nativa d'Europa y delles partes d'Asia, foi introducida n'América del Norte. Ye bien común nos montes húmedos y en cantu de corrientes d'agua, dende les llanures hasta les zones submontañosas.
Usos
En farmacoloxía y fitoterapia utilícense los órganos soterraños (rizomas, raigaños y estolones) o davezu los sos fitoextractos. Al ser pulverizada, tien un color pardu claru y un golor típico, caltriante y desagradable que recuerda al quesu curáu.
Les bárabos de dellos lepidópteros (camparines y polilles) alimentar d'ella.
Descripción
Ye una planta perenne bien variable col tarmu simple qu'algama los 20-120 cm d'altor. Los rizomes son ovoides o cilíndricos de 3-5 cm, color gris-amarellentáu, cubiertos por munchos raigaños de pequeñu diámetru, casi cilíndriques y del mesmu color que'l rizoma. Les fueyes son pinnaes con foliolos dentaos. Les flores son pequeñes de color rosa maciu, surden nun mestu corimbu terminal en primavera y branu.
Propiedaes
Ye unu de los grandes fármacos pa permediar el sistema nerviosu. Úsase enforma como sedante, ansiolíticu, y calmante nel histerismo, manifestaciones neurasténiques (velea, neurosis, calambres abdominales (cólicos), hiperexcitabilidad, etc.), nes alteraciones menopáusiques y como antiespasmódico en sentíu llato. Emplegar en trestornos convulsivos con bones resultancies, sola o acomuñada a anticonvulsivantes. En delles persones el so usu como sedante nidiu puede tener l'efeutu opuestu, provocando escitación.(Ansiedá paradóxico)
Tien efeutos psicoactivos sobre'l comportamientu de los gatos, que paecen ser placenteros cuidao que'l so golor atrái-yos pa consumila.
L'estractu lleldáu de valeriana o'l so fervinchu aplícase fumigáu n'agricultura ecolóxica pa protexer a les plantes de les xelaes tardíes.
Historia
El so usu como floritu remóntase siquier a l'antigua Grecia y l'Imperiu romanu. Hipócrates describió les sos propiedaes, y Galeno, darréu, prescribir como remediu pal velea. Na Suecia medieval, dacuando asitiábase na ropa de boda del noviu pa evitar la "envidia" de los elfos.
Catedral d'Uviéu
La Santa Ilesia Catedral Basílica Metropolitana de San Salvador d'Uviéu ye una catedral, d'estilu mayormente góticu, que s'alcuentra na ciudá d'Uviéu. Ye conocida tamién, pola gran bayura y calidá de les reliquies que contién, como Sancta Ovetensis.
Valeriana officinalis
Taxonomía
Valeriana officinalis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Histoire Naturelle des Végétaux. Phanérogames 10: 304. 1841. Valeriana: nome xenéricu deriváu del llatín medieval yá seya en referencia a los nomes de Valerio (que yera un nome bastante común en Roma, Publio Valerio Publícola ye'l nome d'un cónsul nos primeros años de la República), o a la provincia de Valeria, una provincia del imperiu romanu, o cola pallabra valere, "pa tar sanu y fuerte" del so usu na medicina popular pal tratamientu del nerviosismu y l'histeria.
Catedral d'Uviéu
Los sos oríxenes remóntense al sieglu VIII. Nelli, el rei d'Asturies Fruela I, que fundó la ciudá uvieína, llevantó, poco dempués del 761, una ilesia consagrada a San Salvador. Destruyida polos moros, foi reconstruyida por Alfonsu II, y caltuvo la so estructura básica hasta finales del sieglu XIV, cuando entamó la construcción del edificiu que se conserva anguaño. A resultes de la so llarga historia, y de los añedíos y destrucciones que sufrió, pueden vese nella elementos arquiteutónicos y artísticos de momentos estremaos. Dalgunos tan nomaos como la Cámara Santa, na que se custodien les xoyes (Cruz de los Ánxeles, Cruz de la Victoria, Cáxa de les Ágates, Arca Santa...) y reliquies (el Santu Sudariu, que según la tradición tapó la cara de Xesucristu cuando lu baxaron de la cruz na que foi crucificáu) más valoratibles de la Catedral y que foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO; y la estatua románica de San Salvador (sieglu XIII), a la que visitaben munchos de los que, demientres los caberos sieglos, peregrinaron a Santiago de Compostela, y de la que los romeros franceses dicíen, na dómina medieval, aquello de que El que va a Santiago, y nun va al Salvador, visita al criáu y dexa al Señor.
Valeriana officinalis
Taxonomía
officinalis: epítetu llatín que significa "planta melecinal de venta en herbarios".
Alzing
Alzing ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Catedral d'Uviéu
Alministrativamente, la catedral ye la ilesia titular del arzobispu (o obispu metropolitanu) d'Uviéu y, como tal, sé de l'archidiócesis d'Uviéu. Esta ye la cabeza de la provincia eclesiástica d'Uviéu, que comprende, amás de l'archidiócesis asturiana, les diócesis de Lleón, Santander y Astorga. Anguaño (mayu 2010) l'arzobispu de la sede uvieína ye'l Escmu. y Rvmu. Sr. D. Jesús Sanz Montes, que tien como obispu ausiliar al Escmu. y Rvmu. Sr. Raúl Berzosa Martínez. L'archidiócesis tien tamién un arzobispu eméritu: ye'l Escmu. y Rvmu. Sr. D. Gabino Díaz Merchán, que foi arzobispu d'ella ente 1969 y 2002.
Alzing
Tien una población de y una superficie de  km².
Catedral d'Uviéu
El cuidáu y el gobiernu de la catedral, y tamién l'atención al cultu diariu, son competencia del cabildu metropolitanu, que ta presidíu por un deán y formáu por un númberu variable de callóndrigos. Anguaño'l déan ye'l Ilmu. Sr. D. Ángel Pandavenes Alonso.
La ilesia de Fruela I
Fruela I foi rei d'Asturies del 757 al 768. Foi nesos años, nel 761, cuando'l presbíteru Máximo ya'l so tíu, l'abá Fromestano, fundaron un monesteriu nel cuetu conocíu como Ovetao, Ovectao o Ovetdao. Un tiempu dempués, el Rey Froila, atraído por la bella situación de la colonia religiosa, establecida en sus días na llomba de Ovectao, fijó en ella su residencia. Allí, según el Testamentum Regis Adefonsi, fundóse por Fruela una ilesia dedicada al Salvador del mundu y a los doce apóstoles, con un altar dedicáu a caún d'ellos. Yera de planta basilical, asemeyada anque más pequeña que la posterior alfonsina, y tenía a la vera d'ella un adriu o cementeriu, nel que foron enterraos el rei y la su muyer. Los sos restos foron profanaos na invasión árabe que, dirixida por Abd-al-Malik, destruyó en 794 la ciudá que yá yera, dende qu'Alfonsu II aportara al tronu, la capital del reinu d'Asturies.
El conxuntu catedraliciu d'Alfonsu II el Castu
Alfonso, fíu de Fruela y rei d'Asturies del 791 al 842, tuvo que reconstruyir, tres la marcha de los árabes, la ciudá. Foi elli el que-y dio a la monarquía asturiana una orientación neogoticista. Tentó de restaurar na so nueva regia sedes (capital) les tradiciones institucionales de la vieya capital visigótica, Toledo, y pa ello, nesta dómina na que lo políticu y lo relixosu taben mui entemecíos, tenía de llevantar un palaciu civil y otru eclesiásticu. Esto ye, una catedral. O, pa ser más precisos, un conxuntu catedraliciu formáu por dos edificios.
thumb|right|200px|Interior de la ilesia de Santullano, exemplu de lo que pudo ser la catedral prerrománica del Salvador
A la vera d'ella, nel so llau septentrional (a septentrionali parte), llevantábase la ilesia de Santa María. Demientres que la del Salvador foi valtada nos sieglos XIV-XV pa facer el nuevu templu góticu, ésta siguió en pie hasta que, al entamar el sieglu XVIII, l'obispu don Tomás Reluz mandó tirala pa facer la capilla de Nuestra Señora del Rei Castu, qu'acueye anguaño el panteón de los reis d'Asturies. Esta función, de panteón real, foi la orixinal d'esti templu que, dedicáu a la ma del Salvador, complementaba al dedicáu a ésti. La basílica, de trés naves y, según les cróniques, de gran guapura, tenía trés ábsides cubiertos con bóveda plana de piedra y dedicaos a Santa María (el central), San Xulián y San Esteban. Les naves taben techaes de madera. Al final de la nave central había una tribuna rexa y, sola tribuna, una cámara destinada a ser el panteón real. Ellí tuvieron enterraos, ente más otros, los reis Alfonsu II, Ramiru I y Ordoñu I, hasta que los sos restos foron treslladaos al llugar qu'ocupen anguaño. La esistencia d'esta cámara rellaciónase cola idea de mantenencia de la institución monárquica, pues recuerda los oríxenes de la institución y el so calter hereditariu. La so llocalización, nun llugar preferente del templu, coneuta a esta ilesia cola tradición visigótica.
Alredor d'estes dos ilesies foron llevantándose otres construcciones: relixoses, como la ilesia de San Tirso y seique, anque la cronoloxía nun ye clara, la pequeña capilla con cripta que güei conocemos como Cámara Santa; y civiles, como los palacios reales, asitiaos al sur de la ilesia del Salvador. D'ellos se conserven restos de dos torres, una adosada a la Cámara Santa y otra a unos diez metros de distancia. Hai muros de seis metros d'altor que permiten aseguralo, y tamién la esistencia, xuniéndoles, d'un edificiu de 10 m de llargor con un frente formáu por seis arcaes. Hai tamién restos d'otres edificaciones, que taben agrupaes alredor de patios descubiertos, y, amás, d'un pozu y de delles conducciones que traeríen l'agua al palaciu dende fontes asitiaes fora del recintu amuralláu. Porque, pa completar la so urbs regia, Alfonso mandó arrodiar estos edificios y las sos construcciones ausiliares (cuadras, viviendes pal cleru o los sirvientes, payares...) con una muria que cerraba la llomba d'Ovetao.
Les vinientes construcciones y anovaciones foron nel sieglu XII. Sábese documental y arqueolóxicamente qu'esistió una catedral románica col so claustru. Tamién d'esta dómina aportaron restos hasta los nuesos díes:
Nel sieglu XIII hebo otru anovamientu. Les obres emprimáronse pola Sala Capitular y siguieron pol claustru. El templu escomenzóse a fines del sieglu XIV y nel sieglu XVI fínase'l pórticu y la torre de la fachada. Ye lo que podemos contemplar de la catedral actual. Nos sieglos vinientes ficiéronse obres y ameyoramientos en munches de les capielles.
Na Catedral d'Uviéu atópase'l documentu más antiguu de la Edá Media de la península Ibérica, Ego Fakilo.
Corvinella melanoleuca
Corvinella melanoleuca, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Laniidae, del xéneru Corvinella.
Llocalización
Ye una especie que s'alcuentra n'África.
Enllaces esternos
ibc.lynxeds.com/ Corvinella melanoleuca.
Yoshiaki Ota
Yoshiaki Ota (太田 吉彰; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Adelfa Calvo
Adelfa Calvo ye una actriz española conocida por interpretar el papel de camarera Rosario na serie española El secreto de Puente Viejo. Foi gallardoniada en 2018 col premiu Goya a la meyor actriz de repartu pola película L'autor.
Biografía
Nacida en Málaga en 1962, algama una cierta popularidá en 2004 gracies a la serie Wonder Years, onde interpretó a la madre de Fuencisla. En 2008 interpreta a la madre de Nicola en Hospital Central.
Dempués de dos películes en 2010 y 2011, salta a la fama col papel de la humilde pero carismática camarero Rosario na telenovela El secreto de Puente Viejo.
Ally (Cantal)
Ally ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Amanvillers
Amanvillers ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Keiji Yoshimura
Keiji Yoshimura (吉村 圭司, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Campillo de Azaba
Campillo de Azaba ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu de Argañán. Pertenez al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 26,03 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Nun cunta con grandes monumentos. Tien una ilesia construyida nel sieglu XX, una plaza de toros y un llar del xubiláu.
Etimoloxía
thumb|left|Detalle del mapa A new and accurate map of Spain & Portugal, realizáu en 1700 por A. G. Whitehead, nel que se recueye Campillo de Azaba como Campillo Non remite al actual valor predominante 'zona rural', que sería pocu xustificable nun contestu onde tou ye rural; hai d'entendese más bien nel sentíu, dafechu comprobáu, de 'área desarbolada', xeneralmente por contraste con una redolada más montiega o encampizáu. Son bien abondosos les llocalidaes salmantinas que lleven el nome de Campu o Campillo. Na mayoría faise tresparente'l matiz semánticu alusivu a zona rasa y ensin árboles’. El topónimu afacer por ello bien a los ruedos pelaos que marquen la buelga ecolóxica de les pequeñes ciudaes. El Campu de Ledesma ocupa una zona notoriamente desarbolada a poniente de la villa. Yera famosu'l Cazadoriu del Campu, escampleru con muncha llebre, cerca d'El Campu de Ledesma, mentáu yá por Madoz. El Campu de Salamanca ye contorna qu'en tiempos de Madoz correspondía a los escampleros ensin árboles asitiaos al sur de la ciudá: “titúlase asina lo de la izq. del Tormes”. Esiste una subcomarca, según Madoz, un territoriu qu'entiende dellos pueblos na provincia de Salamanca, partíu de Sequeros”, nel área entendida ente la Sierra Mayor y la Menor. El so nome pervive nel topónimu Herguijuela del Campo; deriva del contraste qu'ufierta'l so paisaxe de labrantíos y araxales cola redolada arbolada, de montes y deveses.
Historia
Anque dientro del términu de Campillo l'actual despoblado de Martinfernando foi fundáu nel procesu de repoblación efectuáu polos reis de Lleón na Edá Media, l'actual llocalidá de Campillo de Azaba respuende a un poblamientu posterior, na Edá Moderna, quedando encuadráu cola creación de les actuales provincies en 1833, na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Demografía
thumb|Casa consistorial
Fiestes
thumb|Depósitu d'agua
Andelat
Andelat ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cacti. A Gardener's Handbook for Thier Identification and Cultivation
'''Cacti. A Gardener's Handbook for Thier Identification and Cultivation, (embrivíu Cacti (Borg)'), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu maltés John Borg y espublizáu en Londres nel añu 1937 col nome de Cacti. A Gardener's Handbook for Thier Identification and Cultivation, by Professor J. Borg''. Una segunda edición publicar nel añu 1951.
Fairy Tail
Fairy Tail (フェアリーテイル) ye un manga d'aventura y fantasía escritu ya ilustráu por Hiro Mashima, publicáu per primer vegada'l 23 d'agostu de 2006 na revista Shōnen Magacín, de la editorial xaponesa Kōdansha.
A partir de xineru de 2017, esisten 522 capítulos impresos, de los cualos 510 tán arrexuntaos en 60 volumes (tankōbon), hasta avientu de 2016. Dende'l tercer volume, cada episodiu ye impresu bimestralmente en Xapón, ente que la frecuencia de publicación n'otros países suel variar; n'España distribúyese un nuevu exemplar cada mes, dende 2010, ente que n'Estaos Xuníos el so llanzamientu ye tamién mensual a partir de 2013.
El 12 d'ochobre de 2009 estrenóse l'adautación anime producida por A-1 Pictures y Satelight, que la so temporada finalzó el 30 de marzu de 2013, con un total de 175 capítulos. N'agostu de 2012 estrenóse la película Fairy Tail the Movie: Phoenix Priestess en sales de cine de Xapón, basada nuna historia derivada de la manga. Una segunda temporada foi producida por A-1 Pictures y Bridge a partir del 5 d'abril del 2014 hasta'l 26 de marzu de 2016 conteniendo 102 nuevos episodios.
La serie rellata les aventures del nuevu mago Natsu Dragneel y el so gatu parlante Happy que viaxen xuntos en busca del dragón Igneel, que Natsu declara que ye'l so padre adoptivu, hasta qu'un día conocen a una chica llamada Lucy Heartfilia, una maga d'espíritos celestiales. A lo llargo de la so busca, encargar de cumplir ciertes misiones que son asignaes nel gremiu de maxa Fairy Tail al cual pertenecen, y coles mesmes enfréntense contra otros gremios clandestinos que busquen primordialmente el prestíu y la superioridá sobre Fairy Tail.
Fora del so país d'orixe, Fairy Tail empezó a publicar n'Estaos Xuníos a partir del 25 de marzu de 2008 pola editorial Del Rey Manga. Sicasí, la llicencia de Del Rey remató cola publicación del volume 12, polo que dende entós la editorial Kodansha USA Publishing ocupar d'esta función n'Estaos Xuníos. N'España, el grupu Norma Editorial tien la llicencia respeutiva pa publicar la manga; el primer tomu foi llanzáu de forma simultánea a la realización del eventu Salón de la Manga de Barcelona 2008. N'otros países, Fairy Tail ye publicáu poles editoriales Pika Édition (Francia), Tong Li (República de China China), JBC (Portugal), Carlsen Verlag Gmbh (Alemaña), Star Comics (Italia) y Panini Comics (Méxicu).
En 2009, la manga llogró un premiu de la editorial Kōdansha na categoría de meyor shōnen, distinción que compartió cola obra Q.Y.D. de Motohiro Katô. Esi mesmu añu, convertir na octava serie de manga más vendida en Xapón. Un añu dempués, na primer metá de 2010, yera'l tercer manga más esitosu nesi mesmu país, con un total de 3 616 942 copies vendíes nesi añu, cifra superada solamente por One Piece y Naruto. En 2011, llogró'l cuartu llugar ente los mangues más vendíos en territoriu xaponés, esta vegada movíu polos yá mentaos enantes, amás de Kimi nin Todoke. La so cifra de ventes esi añu envalorar en 7 743 000 exemplares comercializaos. Al añu siguiente, na primer metá de 2012, asitióse como'l sestu manga más vendíu, nuevamente superáu por tolos yá citaos, xunto con Hunter × Hunter y Space Brothers, con un total de 2 271 497 copies vendíes nesi plazu. En 2017, Hiro Mashima anuncia que'l volume 63 va ser el postreru.
Argumentu
Un día, Lucy Heartfilia, una moza de 17 años d'edá especializada na maxa d'espíritos celestiales, fuxe del so llar y viaxa al reinu de Fiore pa cumplir el so suañu de xunise al gremiu de Fairy Tail. Nel camín conoz a Natsu Dragneel, un mozu que busca a Igneel (un dragón que lo crio como un padre adoptivu na so infancia), y que viaxa acompañáu del so meyor amigu, un gatu parlante llamáu Happy. Poco dempués del alcuentru ente dambos, un impostor de «Salamander» de Fairy Tail presentar en Fiore, y Lucy, al creer que ye un miembru de dichu gremiu, decide siguilo anque la intención d'ésti ye vendela como esclava. Natsu rescatar y revéla-y qu'él ye'l verdaderu Salamander, pos cunta coles habilidaes d'un Dragón Slayer de Fueu (esto ye, maxa especializada pa matar dragones, que caracterízase pola so antigüedá). Tres esto, ufiérta-y xunise a Fairy Tail y ella acepta. Una vegada que llega al gremiu, Lucy conoz a [Erza Scarlet], una maga especializada nel reequipamiento d'armadures y espaes, según a [Gray Fullbuster], un magu creador de xelu. A partir d'entós, Natsu, Lucy, Gray, Erza y Happy formen un equipu p'allegar a les distintes misiones qu'esisten nel gremiu, que ufierten en cuenta de un pagu que'l so valor varia según el grau de dificultá de la misión. Conforme trescurre la serie, dar a conocer otros gremios que busquen cuasi siempres superar y destruyir a Fairy Tail, polo que los miembros del gremiu tienen de xunir fuercies y evitar que los escuros propósitos d'aquellos cumplir.
De siguío una curtia descripción de los arcos argumentales:
Otros personaxes
Nel gremiu Fairy Tail esisten dellos personaxes secundarios qu'apaecen con cierta regularidá na serie. Ente ellos tán Makarov (マカロフ), el maestru del gremiu que pertenez al grupu de los diez magos santos, o tamién aquellos consideraos como los más poderosos de Earth Land. El so nietu, Laxus Dreyar (ラクサス・ドレアー), ye integrante de Fairy Tail y pertenez al nivel S. Por un tiempu, Dreyar abandonó'l gremiu depués de querer apoderase d'él y tomar el puestu del so güelu, amás de provocar l'enfrentamientu de los sos propios compañeros, pa escoyer namái como los sos discípulos a los más poderosos. Otru magu notable ye Gildarts Clive (ギルダーツ ・クライヴ), que ye consideráu como unu de los más poderosos de Fairy Tail. La so fía, Cana (カナ), tamién ye integrante del gremiu. Mirajane Strauss que dempués de la supuesta muerte de la so hermana menor, Lisanna, pierde enforma poder máxicu, pero depués recuperar, ye una Maga clase S. Mystogan (ミストガン) yera un magu de clase S nel grupu. Namái se ve nunes poques causes antes d'abandonar el gremiu, pa gobernar la dimensión de Edolas {de la que ye principe} mientres la saga del mesmu nome. Tamién tán otros miembros menos destacaos como Levy, Jet, Droy, Laki, Kinana, Elfman, Macáu, Wakaba, Romeo, Loki, Max , ente otros. Tocantes a criatures, destaquen los Exceed, una raza de seres parlantes con apariencia de gatu y que tienen maxa aerea {nales}, habitantes orixinalmente de Edolas previu al so reformación por Mystogan. D'estos sobresalen Happy (ハッピー), aliáu de Natsu; Charre (シャルル), acompañante de Wendy; y Pantherlily (パンサーリリー), compañeru de Gajeel.
Eventualmente apaecen nuevos personaxes provenientes d'otros gremios disueltos pa xunise a Fairy Tail, ente ellos inclúyense Juvia Loxar (ジュビア・ロクサー), Gajeel Redfox (ガジル・レッドフォックス) y Wendy Marvell. Cabo señalase que Mashima inspirar nel editor de la revista Otaku USA Jason Thompson, a quien conoció nel eventu Comic-Con 2008, pa dibuxar a un personaxe que trabaya como reporteru de la ficticia Weekly Sorcerer y qu'entrevista a los miembros de Fairy Tail nel exemplar 104, publicáu en setiembre de 2008.
Ente los principales antagonistes figuren Zeref (ゼレフ) (catalogáu como'l magu escuru más poderosu de la historia) hermanu mayor de Natsu, Hades (ハデス) (maestru del gremiu escuru Grimoire Heart, consideráu como'l más poderosu de los grupos illegales; enantes fuera maestru de Fairy Tail), Jose Porla (ジョゼ・ポーラ) (maestru de Lord Phantom y primeramente unu de los diez magos sagraos) y Faust (ファウスト) (antiguu rei de Edolas). Finalmente, tán los dragones Igneel (イグニール), Grandeeney (グランディーネ) y Metalicana (メタリカーナ), a quien busquen los trés Dragonslayer del gremiu (Natsu, Wendy y Gajeel, respeutivamente) y el dragón escuru Acnologia (アクノロギア), un ser con un significativu poder nel so haber y qu'apaez na saga de la isla Tenroujima por cuenta de los actos malvaos ende socedíos.
Escenariu principal
La mayor parte de Fairy Tail asocede en Earth Land, un vastu universu con maxa ilimitao. N'el so área atopa'l reinu de Fiore (cabo destacar que toles ciudaes de Fiore tienen el nome de dalguna flor), un país neutral con 17 millones d'habitantes, onde de la mesma se topa la ciudá de Magnolia, llugar nel que ta'l gremiu de Fairy Tail. Coles mesmes, alluga la Torre del Cielu (destruyida mientres l'arcu argumental del mesmu nome). Otros de los sos destinos mentaos na historia son Yera, onde ta'l Conseyu Máxicu; la isla Galuna, a la cual alleguen Natsu, Lucy y compañía p'afayar un misteriu que concierne a los paisanos de dicha isla que se tresformen en demonios al anochecer; y Crocus, la capital del reinu y onde se celebren los Grandes Xuegos Máxicos.
En contraparte, esiste una dimensión alternativa a Earth Land denominada «Edolas», qu'a diferencia de la primera tien una fonte llindada de maxa. Por cuenta de esta razón, Faust, el rei de Edolas mandó a crear una Anima —una puerta interdimensional— que tien la única función de drenar la maxa de Earth Land a Edolas, lo cual provoca series consecuencies en Earth Land. El misteriosu Mystgun (versión alternativa de Gerard en Edolas) dedicar a evitar que Edolas robara la maxa de Earth Land, siendo depués ayudáu polos miembros de Fairy Tail. Este llogra finalmente revertir animar de Edolas, y en derrocando a Faust, convertir en nuevu rei de dicha dimensión, lo cual punxo fin a los conflictos con Earth Land.
Gremios de magos
En Fairy Tail, la mayoría de los magos pertenecen a distintos gremios, que nun son más qu'organizaciones empobinaes por un maestru, que tienen como finalidá cumplir unu o más oxetivos específicos. Nel casu de Fairy Tail, el gremiu al que pertenecen los protagonistes, el so maestru ye Makarov y los sos integrantes dedicar a realizar misiones en cuenta de Jewels (xoyes que son la moneda de cambéu en Fiore), que la so cantidá depende de la dificultá de la mesma. Esisten tres tipos de gremios: los llegales, los escuros y los independientes. Ente que los primeres son aquellos oficialmente reconocíos pol Conseyu Máxicu (organismu rector de Earth Land que s'encarga de xixilar les actividaes de los gremios), los segundos son trataos como organizaciones de criminales. Finalmente, los independientes son aquellos grupos que nun son reconocíos pol Conseyu nin como gremios oficiales nin como escuros. En cada gremiu, ye importante mentar qu'esisten distintes clases de magos, sobre la base de la fuercia que tien cada miembru. En Fairy Tail, Makarov ye'l más poderosu, y sígen-y los magos de clase S, aquellos que pueden cumplir misiones con mayor grau de dificultá y que, poro, son les que suelen ufiertar grandes pagos en Jewels, sicasí Gildarts Clive ye consideráu como l'únicu magu de clase SS y n'ocasiones ye comparáu en poder col maestru de Fairy Tail. Cabo añedir qu'amás de los gremios, los habitantes de Earth Land tamién suelen arrexuntase en grupos de comerciantes, de mercenarios y de bandíos.
Llegales
Ente los gremios llegales, destaquen Fairy Tail (フェアリーテイル), consideráu dalguna vegada como'l más poderosu de Earth Land, allugáu en Magnolia (na mariña sureste de Fiore); Sabertooth (セイバートゥース), catalogáu como'l más poderosu, tres la desapaición de los miembros de Fairy Tail nel arcu de la isla Tenroujima; Lamia Scale (ラミアスケイル), qu'ayudó a Fairy Tail a ganar a Oración Seis nel correspondiente arcu de la serie, y al cual pertenez Lyon, amigu de Gray; Blue Pegasus (ブルーペガサス), compuestu na so mayoría por muyeres y homes amuyeraos, carauterizaos pola so bona apariencia física; y Quatro Cerberus (クワトロケルベロス), que los sos miembros son conocíos pola so escentricidá y por vistir collares;
Enantes consideráu un gremiu escuru, Raven Tail (レイヴンテイル) pasó a ser llegal una vegada que'l Conseyu reconocer como tal, tres l'arcu de la isla de Tenroujima. El so maestru ye Ivan Dreyar, fíu de Makarov, y ente los sos antiguos miembros taba Gajeel, qu'actuaba primeramente como espía infiltrado ende pa protexer a Fairy Tail. Contrariamente, Phantom Lord (ファントムロード) yera un gremiu llegal consideráu unu de los más poderosos de Earth Land hasta ser superáu por Fairy Tail, polo que'l so maestru enfrentó dambos gremios y, en siendo derrotáu, eslleióse.
Escuros
Tocantes a los gremios escuros, destaca l'Alianza Balam, formada por trés de los cuatro gremios más poderosos en Fiore (Oración Seis, Grimoire Heart y Tartaros; el restante yera Raven Tail), quien encabecen la xerarquía de gremios escuros de Fairy Tail. Oración Seis (オラシオンセイス) taba compuestu de seis magos que buscaben atopar la maxa escuro denominada Nirvana, capaz de tresformar la lluz na escuridá y viceversa. El so maestru yera Brain, quien cola ayuda de Wendy llogró resucitar a Jellal, namás que ésti ayudar a alcontrar el sitiu de Nirvana. Oración Seis foi desmanteláu pol Light Team, conformáu por Fairy Tail, Blue Pegasus, Lamia Scale y Cait Shelter, anque siete años dempués remanecería colos mesmos integrantes na saga de «Les llaves del cielu estrelláu». Grimoire Heart (グリモアハート) tenía como maestru a Hades, unu de los primeros maestros de Fairy Tail, y el so oxetivu consistía en resucitar a Zeref, consideráu como'l magu escuru más poderosu de tolos tiempos. Finalmente ta Tartaros (タルタロス), un gremiu formáu polos demonios del llibru del Magu Escuru Zeref, nun se conoz más al respeutu.
Otres organizaciones criminales notables yeren Eisenwald (アイゼンヴァルト), que'l so maestru yera Erigol, alías 'Shinigami' o «dios de la muerte». Na historia, tien una notable importancia yá que entamó consiguir l'esconxuru de la flauta Lullaby pa matar a los maestros de los gremios mientres una xunta y vengase asina del vetu a los gremios escuros. Coles mesmes, Death's Head Caucus (髑髏会) collaboró con Jellal pa enfrentase a Fairy Tail, y nél topaba l'alianza de magos Trinity Raven. Per otra parte, en Edolas, Fairy Tail yera consideráu como un gremiu escuru dada la prohibición de la maxa. Esta situación camudó tres l'apuerto de Mystogan como nuevu rei d'ende.
Independientes
L'únicu gremiu independiente notable que se conoz en Fairy Tail ye Crime Sorcière (クリムソルシェール), integráu por Jellal, Ultear y Meredy (estos dos últimes, enantes del gremiu escuru Grimoire Heart). El so oxetivu ye erradicar el mal de Earth Land, primordialmente el surdíu tres l'apaición de Zeref, polo que se-y reconoz la disolución de dellos gremios escuros mientres Fairy Tail topar en crisis, tres la desapaición de los protagonistes en Tenroujima.
Otros
Cait Shelter (ケット・シェルター) yera'l grupu al que pertenecía Wendy antes d'incorporase a Fairy Tail. Magar formaba parte de l'alianza pa ganar a Oración Seis, depués revelóse que Cait Shelter nunca esistiera en realidá, sinón que yera una ilusión diseñada pol so maestru Rorbaul, por que Wendy nun supiera que los sos verdaderos compañeros del gremiu fueren asesinaos tiempu tras pola maxa de Nirvana. Southern Wolves (南の狼) ye otru gremiu del cual namái saber que los sos integrantes usen artes marciales y esconxuros como vía de defensa.
Tipos de maxa
La maxa ye l'elementu central en redol al cual xira la trama de la serie. Tolos personaxes qu'habiten en Fiore tener, pos ye la personificación del espíritu»: cuando'l cuerpu d'un organismu llogra conectase col fluxu espiritual de la naturaleza, remanez la maxa como resultáu. Sicasí, solamente un 10% de tola población nel mundu ye capaz d'usar maxa, con tal de caltener un balance ente la xente ordinario y los magos. Pa usar esti elementu, precísase una cantidá considerable de concentración y habilidaes mentales, y pronunciar en voz alta'l nome del conxuru respeutivu. Dellos de los personaxes someter a entrenamientos rigorosos p'aumentar el so nivel de maxa y poderes. La maxa ta conformada de Eternano (エーテルナノ), que ye'l nome de les diminutes partícules que tán presentes en tola atmósfera y nel interior de cualquier organismu. Cada magu tien un contenedor internu qu'establez la llende de poder máxicu que puede llegar a tener. En casu de que llegara a balerase, el Eternano atmosféricu ingresa al cuerpu del magu en cuestión, colo que'l so nivel de maxa ye restauráu a la normalidá. Hai ciertes restricciones nel usu de la maxa, conocíes como «tabú», que se refieren a conxuros que tán prohibíos o nun tienen d'executar se, pos ello causaría efeutos nocivos nel cuerpu del magu. Los magos son capaces d'aprender diversos tipos de maxa, lo cual depende primordialmente de los sos intereses y afinidaes. Hai casos nos que ciertos personaxes apoderen un estilu de maxa n'específicu, como'l casu de Erza que dende pequeña usaba'l reequipamiento de la so armadura. En Fairy Tail, ye usada como mediu de combate ente los rivales, xeneralmente pertenecientes a distintos gremios. Sicasí, esisten variantes nes que puede utilizase pa curar feríes y aumentar el poder máxico d'otros personaxes, como nel casu de Wendy.