cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carduelis atrata
Conducta y comportamientu
Busca ambientes soleyeros y secos, l'agua persistente oblíga-y a abandonar los llugares de nidificación.
Hábitat y adautación
thumb|180px|Zona desértica con bosquecito d'álamos siberianos y casa abandonada. El so hábitat natural en Perú y Bolivia son los altos pandos y pandoriales andinos ("la Puna"), ente 3.500 y 4.500 msnm, carauterizada por pendientes, con roques y yerba, chiscaes d'arbustos.
N'Arequipa (Perú) pueden atopase xilguerinos a partir de los 2.600 msnm.
N'Arxentina, onde vive a una altitú entendida ente 2.000 y 3.000 msnm, ye llocalmente abondosa. En Chile alcuéntrase-y nel altu cordal de la zona norte, zones de puna, cerca de regueros, en fondalaes arbustives y con árboles, dende 3.500 a 4.800 msnm.
P'afaese a la relativa escasez d'osíxenu del aire del Altiplanu, la so sangre contién mayor númberu de glóbulos coloraos qu'otros páxaros que viven en tierres baxes, lo que garantiza la oxixenación de les sos texíos.
Fora de la dómina de cría y en determinaes dómines del añu alcuéntrase-y a menor altitú: en Perú a 2.335 msnm y n'Arxentina dende 750 msnm a 1.390 msnm.
Distribución xeográfica
Hai dos factores principales que determinen la so distribución xeográfica: la orografía accidentada del Cordal de Los Andes, qu'actúa como barrera natural, y la climatoloxía, que vien determinada pola corriente de "El Neñu".
Calter nómada
De resultes de la gran diversidá d'altitúes esistentes na so hábitat y la variadísima climatoloxía a que se ve sometíu, puede afirmase que ye un páxaru nómada pero que caltién poblaciones sedentaries en determinaos llugares.
En Arequipa emigren pel iviernu, porque nesa dómina'l clima tórnase de lo más fríu, con temperatures per debaxo de los cero graos centígraos. Pola Corriente d'El Neñu, hai grandes cambeos de temperatura, díes calorosos y nueches fríes, de 14 °C como temperatura mínimo, a 8 °C, y con agua. En Puno, nel mes de xunetu, cuando se soporten unes fuertes nevaes y una baxada na temperatura d'hasta - 17 °C, ye cuando los xilguerinos sumen. Lo más probable ye que se camuden a zones menos fríes, por Bolivia, parte d'Arxentina y Chile, porque nesta dómina, que l'iviernu ye más reciu y tou cubrir de nieve, nun se-yos ve polos sos llugares habituales; nunos díes, al empezar a ameyorar la temperatura, ellos vuelven apaecer. Na dómina de la collecha de la quínua, lleguen a Bolivia en gran cantidá, tantu del llau peruanu, como del chilenu y del norte arxentín, a mediaos d'agostu y entrando na primavera, qu'empieza'l 21 de setiembre. El so migración en tou esti territoriu ye esporádica, dende'l norte d'Arxentina hasta Bolivia, por cuntar con un terrén llanu-altiplánico. Les bandaes mover d'un sector a otru, a la busca de comida abondosa y llugares apropiaos pa criar, por ello podría consideráse-yos nómades. La esplicación ta en qu'en Perú, Chile, Bolivia y Arxentina los climes y les estaciones son distintes pero non demasiáu porque hai hores adelantraes; ye por eso qu'emigren en tou esti territoriu. Per otru llau, en Bolivia, hai páxaros autóctonos que nun emigren porque disponen de los trés zones onde viven: el valle, el altiplanu y el trópicu. Na rexón más austral del so hábitat (ciudá de Mendoza y na provincia de San Juan), nun son sedentarios. Lleguen nel mes de payares a añerar y migren al norte en bandaes, nel mes de marzu. Nes ciudaes de Salta y Jujuy asitiaes nel norte arxentín, sí son sedentarios.
Posible esistencia de delles races
Según datos llograos por diversu fontes, abarruntase de la esistencia de delles races, estremaes por traces morfolóxiques:
El xilguerín peruanu ye poconín grande que la chayñita boliviana y tien la cabeza llixeramente más arrondada. La chayñita tien la cabeza esplanada y unes pequeñes pintes marielles nes comisuras del picu (non les de too pichón, sinón, l'adultu) pa veles hai que coyer cola mano.
En Copacabana, zona del llagu Titicaca asitiada nel llau bolivianu, príndense los xilguerinos de mayor tamañu.
L'arxentín tien un llargor de pates llixeramente cimera a los otros negrinos.
El chilenu, con un llargor de 15 cm, ye'l de mayor tamañu, según indícase na páxina web Aves chilenes: xilgueru negru. Datu que nun resulta estrañu al comprobase, en delles ocasiones, la esistencia de dalgún exemplar destacable, ente les partíes de negrinos d'importación que lleguen a España.
Toles midíes son en mm, menos el cuerpu que ye en cm. Tomar de la siguiente forma:
Cantar y notes
thumb|180px|Un machu cantando y xixilando el so territoriu. Ye fácil velo y escuchalo en dómina de celu posáu nun alambre de la lluz o n'otru llugar bien visible. Lo más común ye oyer les notes de contautu qu'emite una bandada en vuelu “knot”-“knot”-“knot”. Posaos suelen emitir una nota nasal d'alarma, si siéntense descubiertos “chío” y otra qu'emiten de normal cuando se mueven “suit”-“suit”. Tienen la nota d'agresividá carauterística, similar a la de los xilgueros europeos pa echar del so llau a un rival.
En cautividá repara un tipu de cantar lento, nidiu y melódicu de notes variaes encadenaes nuna frase, y otru cantar rápido, siguíu y fuerte realizáu coles ales baxes qu'emplega nel cortexu de la fema.
Granes
Amuesa especial predilección por determinaes plantes de granes, de tamañu bien pequeñu y natives, como la quínua (Chenopodium quinoa Will), el zurrón bolivianu (Thlaspi arvense), el llantén (Plantago major L.), el nabu montés (Brassica campestris), la cañigua (Chenopodium pallidicaule Aellen), la chilca mamil (Baccharis polifolia Griseb) les especies arxentines de Baccharis, la chillihua (Festuca dolichofila) y la quihuicha (Amaranthus caudatus).
La quínua o quinoa, ye un granu bien importante na so dieta pol altu conteníu de proteínes que contién. La kañiwa o cañigua, grana perrápidu y comer con munches ganes, ye una planta que tien como una guedeya d'onde se prinden pa comer les granes.
La mostacilla, grana de nabu montés, ye de color negru, pequeña y redondita; al arrincar la planta de la tierra, el raigañu ye de la forma d'un nabu allargáu, d'ende'l so nome. Ye una planta d'unos 30 cm a 40 cm, de fueyes pequeñes y flores de color mariellu. Da unes pequeñes vainas onde tán les granes en fila india. Los xilgueros comer abriendo les vainas col picu y nun esperen a que s'ensuguen; comer nel matu.
La chilca mamil ye una planta que comen con avidez. Práuticamente si nun hai chilca ye difícil qu'haya negrucos. Tien un penachu blancu qu'ellos desarmen pa sacar una grana similar al abisín nel so interior.
Alimentación de C. atrata nel so hábitat natural
Puede ser de muncha importancia pa los criadores por cuenta de que pueden reemplazar estos alimentos naturales de la zona con otros del mesmu valor alimenticiu y de esta manera podela caltener en cautividá ensin que sufra defectos alimenticios.
Dómina
Darréu dempués del periodu de les agües, col florecimientu de les plantes compuestes, empecípiase la reproducción. En Puno (Perú) viven con dellos graos centígraos baxo cero, temperatura a la qu'ellos tán avezaos. En primavera, xube un pocu y al aumentar les hores de lluz solar ye cuando empiecen a entrar en celu y a criar hasta fines del branu.
Nel norte de Perú puede atopáse-y añerando nos montes de Polilepis, una planta de la familia de les Bromeliacees de 8 a 10 m d'altor, conocida como quenoas polos peruanos, a una altitú ente 4.000-4.500 msnm. Mientres el día, la temperatura algama los 38 °C y pela nueche dellos graos baxo cero; el mugor del ambiente ye desértica, menos del 30 %. Na ciudá de Mendoza (Arxentina) les bandaes lleguen pal mes de payares a reproducise y emigren de regresu al Norte cola pichonada nos meses de marzu a abril.
Añeren colonialmente, cada pareya ocupa'l so pequeñu territoriu cercanu. Les temperatures que se soporten na dómina de cría son máximes de 17 °C al mediudía, polo que les críes tienen de tar protexíes del fríu.
En La Serena (Chile) lleguen en primavera, pero aproximao a 3.500 msnm, reprodúcense una vegada, y depués vuelven escontra'l Norte. A principios de seronda, fines de marzu, dellos llabradores ver nos cuetos con más arbustos.
Llugar anidación
Escueyen tantu los árboles (pinos, llameres siberianes) como les cases abandonaes. Busquen los furacos y resquiebros qu'hai nes "Quebraes" o bien escueyen un llugar a gran altor nel techu de les covaróns. El nial ta asitiáu a altores bien desemeyaos. La so construcción ye bien esmerada, especialmente en cuanto respecta al revestimiento internu, que ye entretejido con peluses vexetales.
Puesta, incubación y cría
Componer de tres güevos, n'ocasiones cuatro.
Los pitucos nacen dempués de dos selmanes d'incubación y abandonen el nial ente los 16 y 18 díes. Alimentar con granes inmadures.
De normal, nun siendo que les condiciones ambientales coincidan favorablemente cola bayura d'alimentos, nun tien llugar una segunda niarada mientres l'añu.
Carreña
Carreña ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Cabrales.
Alcuéntrase a 101 km d'Uviéu, la capital del Principáu, a un altor mediu de 178 msnm y tien una población de.
Transición hiperfina
En física atómica, una estructura hiperfina ye una pequeña perturbación nos niveles d'enerxía (o del espectru) de los átomos o molécules por cuenta de la interacción d'un dipolo magnéticu, proveniente de la interacción del momentu magnéticu nuclear col campu magnético del electrón.
Teoría
Acordies con el pensamientu clásicu, l'electrón que se mueve alredor del nucleu tien un momentu de dipolo magnéticu, causáu porque ésti ta cargáu. La interacción d'esti momentu de dipolo magnéticu col momentu magnéticu del nucleu ( por cuenta del so Espín) trai a la división ente hiperfinos.
Sicasí, debíu al spin del electrón, esiste tamién división de hiperfinos pa la capa-S de los electrones, que tien un momentu angular orbital cero. Nesti casu, la interacción de dipolo magnéticu ye entá más fuerte, como la densidá de probabilidá d'electrones nun sumen nel interior del nucleu (~r=0~).
Plouguin
Plouguin ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gaius Caesar
thumb|150px|Gaius Caesar.
Gaius Julius Caesar Vipsanianus; 20 e.C. - 4). Conocíu comúnmente como Gaius Caesar, yera'l fíu mayor de Marcu Vipsanio Agripa y de Xulia la Mayor. Gaius foi adoptáu xunto col so hermanu Luciu Xuliu César, cuando Agripa morrió en 12 e.C., pol so güelu maternu l'emperador romanu César Augustu, que nomó a los dos rapazos los sos herederos. Dambos fueron unxíos como cónsules y declaróse-yos como los príncipes de la mocedá” (principes iuventutis), con templos y estatues alzaes nel so honor, como nel casu de la Maison Carrée en Nimes o'l Teatru romanu de Cartagena. Nel 1 e.C. fixéron-y comandante del exércitu y col Emperador César Augustu dio-y el poder a Ariobarzanes sobre los armenios y ufiertó una islla nel Éufrates. Sicasí, Lucio morrió nel 2|añu 2 y Gaius morrió dos años más tarde en Licia a la edá de 24 años, dempués de ser mancáu mientres una campaña n'Artagira, Armenia. Nel añu 1 e.C., casó con Livila, fía de Drusu'l Mayor y Antonia. Esta unión nun tuvo nengún fíu.
Marco Antônio de Almeida Ferreira
Marco Antônio de Almeida Ferreira ye un ex-futbolista brasilanu.
Pandeḥana
Pandeḥana ye una casería de la parroquia de Carreña nel conceyu asturianu de Cabrales.
Alcuéntrase a 3,1 km de Carreña, la capital del conceyu, a un altor mediu de 449 msnm y tien una población de.
Fonte de lluz
Llámase fonte de lluz o fonte lluminosa a tolo que ye quién a emitir lluz (radiación electromagnético nel espectru visible.
Les fontes puen ser naturales (el Sol) o artificiales (una llámpara).
Plouhinec (Finistère)
Plouhinec ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Estrella de Kapteyn
thumb|250px|Comparativa. thumb|250px|right| [[Jacobus Kapteyn|Jacobus Cornelius Kapteyn, l'astrónomu holandés qu'afayó la estrella de Kapteyn]] La Estrella de Kapteyn (GJ 191) ye una estrella que s'atopa a 12,8 años lluz del Sistema Solar. GJ 1061, a 3,7 años lluz de distancia, ye la estrella conocida más cercana a ella. Asitiada na constelación de Pictor, al noroeste de β Pictoris, la Estrella de Kapteyn tien magnitú aparente +8,89, polo que nun ye visible a simple vista.
Descubrimientu
La Estrella de Kapteyn afayóse en 1897 por Jacobus Kapteyn —a quien debe'l so nome— mientres el so trabayu nel «Cape Photographic Durchmusterung». Dende entós atraxo l'atención de los astrónomos, en parte pola so alta velocidá espacial relativa al Sol, afayada en 1909.
En 1924 foi clasificada como nana colorada de tipu espectral M1V peles llinia de TiO nel so espectru, siendo'l so rellumu siquier dos magnitú más baxu de lo que cabría esperar pa una estrella de la so clase. Un posterior estudiu del so espectru en 1976 punxo de manifiestu la intensidá de les llinies debíes a CaH y MgH según la debilidá de les llinies de TiO.
Carauterístiques físiques y químiques
Anque nun primer aproximamientu pudiera paecer una nana colorada más de la nuesa redolada, la Estrella de Kapteyn ye escepcional por dellos motivos. Ye una subenana de tipu espectral sdM1V con una temperatura efectivo de 3570 ± 160 K. Tien el segundu movimientu propiu más altu dempués de la Estrella de Barnard, orbitando la Vía Lláctea de forma retrógrada. Per otra parte, exhibe una metalicidá bien baxa —[M/H] = -0,86, equivalente al 14% de la del Sol—, según un escasu conteníu relativo d'elementos como fierro ([Fe/H] = -0,99) y titaniu ([Ti/H] = -0,81). Tien una masa averada de 0,274 mases solares y el so radiu equival al 29,3% del radiu solar. La so lluminosidá apenes supón el 0,4% de la lluminosidá solar.
Orixe
A diferencia del Sol, la Estrella de Kapteyn paez ser una estrella del halo galácticu, la más cercana a nós ente les estrelles d'esta clase. Estes estrelles —como Groombridge 1830— apenes suponen ente'l 0,1 y el 0,2% de les estrelles de la nuesa redolada cercana. De normal atópense alloñaes del planu de la galaxa y concentraes escontra'l nucleu galácticu, anque con órbites bien escéntriques. Les estrelles de halo formar nuna dómina o en rexones de la galaxa onde hubo poques supernoves y por tantu presenten una bayura en metales baxa. Esto fai que presenten un color daqué más azuláu que'l d'una nana colorada normal.
Un estudiu sostién que la Estrella de Kapteyn puede habese aniciáu nuna galaxa nana esferoidal satélite de la Vía Lláctea que se fundió con ésta, perdiendo la mayor parte de la so masa mientres esti procesu. La Estrella de Kapteyn sería una de les estrelles arrezagaes mientres l'acercamientu de dicha galaxa a la so órbita final. El so remanente actual pue ser el cúmulu globular Omega Centauri, que la so órbita retrógrada ye asemeyada a la de la Estrella de Kapteyn y que los sos miembros amuesen un conteníu metálico análogu al d'esta estrella.
Variabilidá
La Estrella de Kapteyn ta catalogada como estrella variable, siendo la variación del so rellumu de 0,32 magnitúes. Por ello tamién recibe la denominación, tocantes a estrella variable, de VZ Pictoris.
Sistema planetariu
En 2014, anuncióse que la estrella de Kapteyn alluga dos planetes de baxa masa, Kapteyn b y Kapteyn c. Kapteyn b ye'l planeta habitable más antiguu conocíu potencialmente, envalórase que tien 11 mil millones años d'edá.
Los planetes tán cerca d'un periodu de 5:02 de conmensurabilidad, pero les resonancies nun pudieron ser confirmaos nel momentu del descubrimientu. La integración dinámica de les órbites suxure que'l par de planetes tán nun estáu dinámicu llamáu de co-rotación absidal, que polo xeneral implica que'l sistema ye dinámicamente estable mientres llargos plazos. L'anunciu del sistema planetariu foi acompañáu por un curtiu rellatu de ciencia-ficción, "Sad Kapteyn", escritu pol escritor Alastair Reynolds.
El sistema planetariu de Kapteyn. !Nome !Masa<br />(MT) !Semiexe mayor (UA) !Periodu orbital (díes) !Escentricidá
Canales (San Roque)
Alcuéntrase a 6 km de Carreña, la capital del conceyu, a un altor mediu de 447 msnm y tien una población de.
Distritos de Bilbao
Cronoloxía d'anexones a Bilbao
miniatura|Anexones a Bilbao.
Mobile (Alabama)
Mobile ye una ciudá del estáu norteamericanu d'Alabama. La so población estimada, según el censu de 2015 (U.S. Census Bureau), yera de 194.288 habitantes, que faen d'ella la tercera ciudá más grande d'Alabama, la más poblada del condáu de Mobile (del que ye sé alministrativa) y la más poblada de la costa del golfu de Méxicu ente Nueva Orleans (Louisiana) y St. Petersburg (Florida).
La ciudá, que tien l'únicu puertu d'agua salao del estáu, asítiase na entrada de la ensenada de Mobile, na fastera centru-septentrional de la costa del golfu de Méxicu. El puertu de Mobile ye, de magar la fundación de la ciudá como un centru pa que los comerciantes franceses comerciaran colos nativos americanos de la zona, el sustentu de l'actividá económica de la ciudá; anguaño ye'l décimosegundu mayor del país. La ciudá ye la principal municipalidá del área metropolitana de Mobile, una entidá que compriende namái el condáu homónimu y que ye, colos sos 414.079 habitantes, la tercer mayor área metropolitana estadística del estáu. Mobile ye tamién la mayor de les ciudaes del área estadística combinada de Mobile-Daphne-Fairhope, la segunda mayor del estáu con una población de 619.104 habitantes. En 2011 la población nún radiu de 100 km alredor de Mobile yera de 1.262.907 habitantes
Mobile foi construyida en 1702, col envís de convertila na capital de la Luisiana francesa. Demientres cien años la ciudá perteneció a Francia, y llueu a Gran Bretaña y a España. Entró a formar parte de los Estaos Xuníos en 1813, cuando'l presidente James Madison anexonóse la Florida occidental. En 1861 Luisiana xunióse a los Estaos Confederaos d'América, que rindiéronse, tres de perder la Guerra de Secesión, en 1865.
La ciudá ye ún de los centros culturales de la costa del golfu, y tien dellos museos d'arte, una orquesta sinfónica, una compañía d'ópera y otra de ballet profesionales y un conxuntu arquiteutónicu históricu importante. La ciudá presume tamién de tener les celebraciones organizaes del Carnaval de tol país. El festival entamó celebrase na primer década del sieglu XVIII, de manes de los sos primeros colonos franceses católicos. La primer mystic society (l'agrupación conocida como krewe, por semeyanza coles de Nueva Orleans, nel restu de Luisiana) organizose, por primer vegada nos Estaos Xuníos, pa celebrar un desfile de carnaval en 1830.
Plouider
Plouider ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bayárcal
Bayárcal ye un conceyu español de la provincia d'Almería, Andalucía, que llenda al norte, oeste y sur cola provincia de Granada. Nel añu cuntaba con  habitantes. La so estensión superficial ye de 37 km² y tien una densidá de 7'5 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 37º 02' N, 2º 59' O. Asítiase a una altitú de 1258 metros (ye'l conceyu más altu de la provincia) y a 76 quilómetros de la capital de provincia, Almería al traviés de l'A-348.
Demografía
Número d'habitantes nos últimos diez años.
Fiestes
Como en munches llocalidaes del este peninsular, la fiesta más importante ye la de Moros y cristianos. thumb|left|Vista de Byárcal
La Molina (San Roque)
La Molina ye un llugar de la parroquia de San Roque nel conceyu asturianu de Cabrales.
Alcuéntrase a 7,5 km de Carreña, la capital del conceyu, a un altor mediu de 352 msnm y tien una población de.
Carlos Eduardo Ventura
Carlos Eduardo Ventura ye un ex-futbolista brasilanu.
Sandra Magnus
Sandra Hall Magnus ye una inxeniera y astronauta estauxunidense de la NASA. Tuvo 134 díes nel espaciu col trasbordador espacial Discovery, na misión STS-119 2009. Tamién ye una operadora de radio amateur con llicencia col distintivu de llamada KE5FYE.
Biografía
Sandra Hall nació y creció en Belleville, Illinois. Graduóse en física y inxeniería llétrica pola Universidá de Missouri-Rolla, anguaño conocida como Universidá de Ciencia y Teunoloxía de Missouri. En 1996 doctorar en ciencia de materiales y inxeniería pol Institutu de Teunoloxía de Georgia. La investigación pa la so disertación, titulada An Investigation of the relationship between the thermochemistry and emission behavior of thermionic cathodes based on the BaO-Sc2O3-WO3 ternary system, foi sofitada por una beca del Glenn Research Center de la NASA.
Mientres la década de 1980, trabayó nel diseñu d'aviones sigiloso como inxeniera para McDonnell Douglas. Trabayó nel sistema de propulsión pal A-12 Avenger II hasta que'l proyeutu foi atayáu pola Marina en 1991.
Carrera na NASA
Sandra Magnus en 2011 mientres la misión espacial STS-135|thumb
Foi escoyida pola NASA n'abril de 1996, y treslladóse al Centru Espacial Johnson n'agostu de 1996. Completó dos años d'entrenamientu y evaluación, y calificóse pa la asignación de vuelu como especialista de misión. Dende xineru de 1997 hasta mayu de 1998, Magnus trabayó na caña Astronaut Office Payloads / Habitability, los sos deberes consistíen en trabayar cola Axencia Espacial Europea (ESA), l'Axencia Nacional de Desenvolvimientu Espacial de Xapón (NASDA) y Brasil en conxeladores científicos, guanteras y otres cargues útiles d'instalación. En mayu de 1998, foi asignada pal "intercambiu rusu", qu'implicó que viaxara a Rusia pa dar sofitu nes pruebes de hardware y desenvolvimientu de productos operacionales.
N'agostu de 2000, desempeñóse como comunicadora de cápsules (CAPCOM) pa la Estación Espacial Internacional. N'agostu de 2001, foi asignada a la misión STS-112. Dempués d'esta misión, foi asignada pa trabayar cola Axencia Espacial Canadiense na preparación del robot Special Dexterous Manipulator pa la so instalación na estación espacial. Tamién participó n'actividaes de regresu de vuelu, liderando l'equipu de la oficina d'astronautes nesti llabor.
En xunetu de 2005, foi asignada al cuerpu d'espedición de la estación y empezó a entrenar pa una futura misión de llarga duración de la estación. Voló a la estación cola tripulación del STS-126, que se llanzó'l 14 de payares y llegó a la estación el 16 de payares de 2008, onde se xunió a la Espedición 18. Tres la so misión d'estación, tuvo seis meses na sede de la NASA en Washington D.C.., trabayando na Direición de Misión de Sistemes d'Esploración.
En xunetu de 2011, voló como especialista de misión na tripulación de STS 135 / ULF7, una misión d'entrega de carga ISS que llevaba'l Módulu de loxística multiusos (MPLM), "Raffaello". En setiembre de 2012 convertir en subjefe de la Oficina d'Astronautes. Magnus dexó l'axencia n'ochobre de 2012, depués de ser nomada direutora executivu del Institutu Americanu d'Aeronáutica y Astronáutica (AIAA).
STS-112
La STS-112 Atlantis, del 7 d'ochobre al 18 d'ochobre de 2002, llanzóse y aterrizó nel  Centru espacial John F. Kennedy, Florida. La STS-112 foi una misión d'ensamblaxe de la Estación Espacial Internacional, mientres la cual la tripulación realizó operaciones conxuntes cola Expedition 5, apurriendo ya instalando el truss S-1 (la tercer pieza de la estructura de truss integrada ISS 11). Magnus operó'l brazu robóticu de la estación mientres los trés caminaes espaciales necesaries pa fornir y activar el nuevu componente. La tripulación tamién tresfirió la carga ente los dos vehículos y utilizó el propulsores de la danzadera mientres dos maniobres p'alzar la órbita de la estación. Esta foi la primer misión del tresbordador n'utilizar una cámara nel tanque esternu, apurriendo una vista en direuto del llanzamientu a los controladores de vuelu y a los televidentes de la NASA. La misión llevar a cabu en 170 órbites alredor de la Tierra realizaes en 10 díes, 19 hores y 58 minutos.
NEEMO 11
Del 16 al 22 de setiembre de 2006, desempeñóse como comandante de la misión NEEMO 11 de la NASA, una espedición submarina nel llaboratoriu Aquarius de l'Alministración Nacional Oceánica y Atmosférica, allugada na mariña de Florida. Colos compañeros astronautes Timothy Kopra, Robert Behnken y Timothy Creamer, toos taben entrenando pal so posible asignación a misiones a la Estación Espacial Internacional, Magnus asonsañó moonwalks, probó conceutos de movilidá usando delles configuraciones de traxes espaciales y pesos p'asemeyar la gravedá llunar. Tamién se probaron les téuniques de comunicación, navegación, recuperación de muestres xeolóxiques, construcción y usu de robots controlaos a distancia na superficie de la lluna. Los miembros del equipu de sofitu del Centru Nacional d'Investigación Submarina Larry Ward y Roger Garcia apurrieron sofitu d'inxeniería dientro del hábitat.
STS-126
La STS-126 Endeavour llanzóse'l 14 de payares de 2008 y llegó a la Estación Espacial Internacional dos díes depués, pa empecipiar la participación del Magnus na Espedición 18 como la Inxeniera de vuelu 2 y oficial científica. El tresbordador apurrió tolos componentes adicionales necesarios pa espandir la estación pa soportar una tripulación de seis persones. Mientres el cursu de la Espedición 18, el Magnus y el Capitán Mike Fincke trabayaron pa instalar un sistema de rexeneración d'agua, dos nuevos cuartos pa la tripulación, un dispositivu d'exerciciu de reistencia avanzáu y un segundu retrete. Amás, instaláronse y activaron dellos nuevos bastidores de carga útil. Polo xeneral, la misión completó l'actualización riquida pa empezar les operaciones de seis tripulantes en mayu de 2009. Tornó a casa na STS-119, qu'apurrió ya instaló la matriz solar final a la estación espacial. La STS-119 aterrizó col tresbordador espacial Discovery el 28 de marzu de 2009, devolviéndola a salvo a la Tierra dempués d'una estadía de 4 meses y mediu nel espaciu.
STS-135
La STS-135 Atlantis, del 8 de xunetu al 21 de xunetu de 2011 tresportó'l Raffaello MPLM p'apurrir suministros, loxística y pieces de repuestu a la estación espacial internacional. La misión tamién llevó un sistema pa investigar el potencial de reabastecimiento de combustible de les naves espaciales esistentes y devolvió un módulu de bomba d'amoniacu fallío p'ayudar a la NASA a entender meyor el mecanismu de falla y ameyorar los diseños de les bombes pa los sistemes futuros. A Magnus asignóse-y el cargu de maestra d'operaciones, y foi la responsable de la tresferencia de casi 4535.923 kilogramos de suministros a la estación y 2.721.554 kilogramos d'equipos pal regresu. Tamién foi la oficial principal de robótica y trabayó col pilotu Doug Hurley pa instalar el Módulu de loxística multipropósito (MPLM) na estación espacial y sofitó la caminada espacial. La misión, qu'incluyó una caminada espacial realizada por Mike Fossum y Ron Garan de la Espedición 28, llevar a cabu en 200 órbites alredor de la Tierra, realizaes en 12 díes, 18 hores, 27 minutos y 56 segundos.
Eleiciones xenerales d'Italia de 1946
Les eleiciones xenerales d'Italia de 1946 celebráronse'l domingu 2 de xunu de 1946. Fueron los primeros comicios dempués de la Segunda Guerra Mundial y escoyeron a 556 diputaos a l'Asamblea Constituyente. En teoría, un total de 573 diputaos teníen de ser escoyíos, pero les eleiciones nun tuvieron llugar en Venecia Julia y nel Tirol del Sur, que taben baxu ocupación militar poles Naciones Xuníes.
Per primer vegada, dexar a les muyeres italianes votar nuna eleición nacional. El eleutores teníen dos votos: unu pa escoyer a los representantes de l'asamblea y otru pa escoyer la forma institucional del Estáu, si monarquía o república.
Pa enfatizar la restauración de la democracia dempués de la era fascista, escoyóse una representación proporcional pura de la llista de partíos. Les provincies italianes xunir en 31 circunscripciones, escoyendo caúna un grupu de candidatos. A nivel de circunscripción, los escaños fueron estremaos ente llistes abiertes usando'l métodu de mayor restu cola cuota Imperiali. Los votos restantes y los escaños tresferir a nivel nacional, onde les llistes zarraes especiales de líderes nacionales recibieron los últimos escaños utilizando la cuota de Hare.
Historia
A la fin de la Segunda Guerra Mundial, Italia taba gobernada so lleis de transición como resultáu d'alcuerdos ente'l Comité de Lliberación Nacional (CLN) y el teniente xeneral real del Reinu, Humberto II. Puesto que nun se celebraren eleiciones democrátiques mientres más de 20 años, el poder lexislativo conceder al gobiernu, pero dempués de les primeres eleiciones, el Conseyu de Ministros italianu tendría que recibir un votu d'enfotu per parte de la nueva Asamblea Constituyente.
Los trés principales participantes fueron la Democracia Cristiana y el Partíu Socialista, que gociaren d'altu sofitu popular antes de la era fascista, y el Partíu Comunista, que se fortaleciera cola llucha armada contra'l nazismu y el fascismu mientres la guerra. El Partíu Lliberal Italianu, herederu de la clase dominante pre-fascista y conservadora, propunxo una alianza llamada Unión Democrática Nacional. Los grupos monárquicos crearon el Bloque Nacional de la Llibertá, ente que el Partíu d'Aición y el Partíu Democráticu del Trabayu esperaben maximizar la imaxe positiva de los gobiernos que gobernaben nel Comité de Lliberación Nacional.
Helicolestes hamatus
Helicolestes hamatus ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae mesma de Suramérica: habita en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana Francesa, Panamá, Perú, Surinam y Venezuela. Ye la única especie del xéneru monotípicu Helicolestes. Nun se conocen subespecies.
Eleiciones xenerales d'Italia de 1946
Referendu
miniaturadeimagen|derecha|Desglose de los votos por rexón nel referendu
Al empar que les eleiciones a l'asamblea, celebróse'l referendu constitucional nel que se debía decidir si Italia siguía siendo una monarquía sol reináu de Humberto II de Saboya o se constituyía en república. La opción republicana foi la más votada y toles rexones de la metá norte d'Italia dieron una mayoría clara a la república ente que les rexones de la metá sur del país votaron por caltener la monarquía.
Helicolestes hamatus
Nomes comunes
Tamién se denomina elanio piquigarfio o gavilán picu de focete, siempres faciendo referencia al picu curvu, especializáu pa estrayer cascoxos.
Historia natural
El so hábitat natural son los marxes de los ríos de selva, selves en galería y selves anubiertes, como tamién los banzaos d'agua duce. Atópase dende'l nivel del mar hasta los 800 msnm.
Vive en pareyes o de manera solitaria; nidifica n'árboles, y aliméntase, al igual que'l caracoleru común (Rostrhamus sociabilis), de cascoxos del xéneru Ampullaria. Algama un llargor total de 35 a 38 cm.
Plouigneau
Plouigneau ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ḥortigueru
Alcuéntrase a 7 quilómetros de Carreña, la capital del conceyu, a un altor mediu de 413 m s. n. m. y tien una población de.
Patrick McVey
Patrick McVey foi un actor d'Estaos Xuníos, conocíu pol so trabayu en trés series televisives ente 1950 y 1961, Big Town, Boots and Saddles, y Manhunt.
Biografía
McVey nació en Fort Wayne, nel nordeste d'Indiana. Yera un actor con esperiencia teatral cuando debutó nel cine en 1941, faciendo ocho papeles ensin creitos, el primeru d'ellos en Caught in the Draft (El recluta namoráu). En 1942 fixo una docena de papeles ensin creitos, y en 1946 actuó nel thriller empobináu por Jean Yarbrough The Brute Man.
Anque McVey escasamente nel cine actuó en papeles más allá de los de repartu, en televisión consiguió trabayos de mayor importancia. Asina, en 1950 fixo'l so primer papel televisivu, el de Harry Martin nel episodiu "Edge of Panic" de la serie de la CBS Suspense. Esi mesmu añu, y mientres un total de cuatro y de 160 capítulos, empezó a interpretar a Steve Wilson, el xefe de redaición del ficticiu Illustrated Press, en Big Town, un melodrama que la so aición trescurría na oficina d'un periódicu d'una gran ciudá americana. Dexó la serie en 1954, y esi mesmu añu actuó en dos episodios de la producción de la NBC Kraft Television Theater. Darréu trabayó en The Gale Storm Show, The Millionaire, Playhouse 90, y en cuatro shows del xéneru western: The Restless Gun, Man Without a Gun, Sugarfoot, y Bat Masterson.
Dende 1957 a 1958 McVey coprotagonizó la serie Boots and Saddles, encarnando al Teniente Coronel Wesley Hayes. En rematando'l show en 1958, McVey foi escoyíu pa dar vida al reporteru de noticies policiaques Ben Andrews n'otra serie, Manhunt. Manhunt atayar en 1961, y McVey siguió la so carrera faciendo papeles como artista convidáu en producciones televisives como General Electric Theater, Cheyenne, The Rifleman, Have Gun – Will Travel, The Virginian, y Gunsmoke.
Patrick McVey, que tuvo casáu con Courteen Landis, una actriz teatral del circuitu de Broadway, finó'l 6 de xunetu de 1973 na ciudá de Nueva York. Tenía 63 años d'edá.
Química cuántica relativista
La química cuántica relativista invoca a los argumentos de la química cuántica y la mecánica relativista pa esplicar les propiedaes y estructures elementales, especialmente pa los elementos más pesaos de la tabla periódica de los elementos. Un exemplu notable de tal esplicación sería'l fechu de que'l color del oru (nel sentíu en que nun ye plateado como la mayoría de los demás metales) esplícase al traviés d'estos efeutos relativísticos.
El términu «efeutos relativistes» foi desenvueltu na lluz de la hestoria de la mecánica cuántica. De primeres, la mecánica cuántica desenvolver ensin considerar la teoría de la relatividá. Por convención, «efeutos relativistes» yeren aquelles discrepancies ente los valores calculaos por modelos que consideraben la relatividá y aquellos que non. Los efeutos relativistes son importantes pa los elementos pesaos con númberos atómicos altos. Na disposición más común de la tabla periódica, estos elementos allugar na parte inferior. Pueden citase como exemplos los lantánidos y los actínidos.
Strophanthus kombe
El estrofanto ye una planta natural del África tropical, especialmente de los ríos Zambeze y Shiré, Grandes Llagos, Guinea, Mozambique, Senegal y Tanganika.
Descripción
La planta ye una liana o arbustu trepador con tarmu maderizu que segrega un líquidu llechiento cuando se ruempe. Engaten a otros árboles más altos y cuélguense d'ellos. Les sos fueyes son de color verde, opuestes y enteres. Les flores tubulares arrexuntar en visos terminales siendo la so corola color crema con tonalidaes púrpures. tien 10 glándules con néctar nel so interior con segmentos llargos d'hasta 10 cm de llargor. El frutu ye un folículo con piel grueso que contién les granes.
En medicina
El estrofanto foi introducíu na medicina por sir Thomas Fraser, quien afayó la so aición tipu dixital mientres estudiaba los venenos de les fleches africanes.
Taxonomía
Strophanthus kombe foi descritu por Daniel Oliver (botánicu) y espublizóse en Icones Plantarum 1871: 79, t. 1098. 1871. Strophanthus: nome xenéricu que deriva de "strophos" y "anthos" (flor torcida) polos segmentos torcíos de la so corola qu'en dalguna especies algamen hasta 35 cm de llargor.
kombe: epítetu que ye la denominación indíxena del venenu qu'ellaboren coles sos granes pa emponzoñar les sos fleches.
Bayarque
Bayarque ye un conceyu español de la provincia d'Almería, Andalucía. Nel añu cuntaba con  habitantes. La so estensión superficial ye de 27 km² y tien una densidá de 8,7 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 37º 20' N, 2º 26' O. Asítiase a una altitú de 817 metros y a 81 quilómetros de la capital de provincia, Almería.
Demografía
Número d'habitantes nos últimos diez años.
Modelu atómicu de Thomson
thumb|250px|Representación del modelu de Thomson. Esfera completa de carga positiva con electrones enllastraos El modelu atómicu de Thomson ye una teoría sobre la estructura atómica propuesta en 1904 por Thomson, quien afayó'l electrón en 1897, pocos años antes del descubrimientu del protón y del neutrón. Nel modelu, el átomu ta compuestu por electrones de carga negativa nun átomu positivu, encuallaos nesti al igual que les pases d'un pudin. Por esta comparanza, foi que'l supuestu denominóse Modelu del pudin de pases». Postulaba que los electrones distribuyíense uniformemente nel interior del átomu suspendíos nuna nube de carga positiva. L'átomu considerábase como una esfera con carga positiva con electrones partíos como pequeños gránulos. La ferramienta principal cola que cuntó Thomson pal so modelu atómicu foi la eletricidá.
Insuficiencias del modelu
Magar el modelu de Thomson esplicaba afechiscamente munchos de los fechos reparaos de la química y los rayos catódicos, faía predicciones incorreutes sobre la distribución de la carga positiva dientro de los átomos. Les predicciones del modelu de Thomson resultaben incompatibles coles resultancies del esperimentu de Rutherford, que suxuría que la carga positiva taba concentrada nuna pequeña rexón nel centru del átomu, que ye lo que más tarde se conoció como nucleu atómicu. El modelu atómicu de Rutherford, dexó esplicar esto últimu, revelando la esistencia d'un nucleu atómicu cargáu positivamente y d'elevada densidá.
Otru fechu que'l modelu de Thomson dexara por esplicar yera la regularidá de la tabla periódica de Mendeleiev. Los modelos de Bohr, Sommerfeld y Schrödinger finalmente esplicaríen les regularidaes periódiques nes propiedaes de los elementos químicos de la tabla, como resultáu d'una disposición más estructurada de los electrones nel átomu, que nin el modelu de Thomson nin el modelu de Rutherford habíen consideráu.
Estáu escitáu
thumb|right|Dempués d'absorber [[enerxía, un electrón puede saltar dende'l estáu fundamental a un estáu escitáu de mayor enerxía.]]
Un estáu escitáu ye un estáu metaestable d'un sistema cuánticu que tien un nivel d'enerxía cimera al estáu fundamental.
En mecánica cuántica un estáu escitáu d'un sistema (como un electrón, nucleu atómicu, átomu, o molécula) ye cualesquier estáu cuánticu metaestable, que gociando d'una mayor enerxía que l'estáu fundamental (esto ye, más enerxía que'l mínimu absolutu), "aparra bonalmente" evolucionando escontra l'estáu fundamental.
La vida útil d'un sistema nun estáu escitáu sueli ser curtia: la emisión bonal o inducida d'un cuanto d'enerxía (como un fotón o un fonón) polo xeneral asocede pocu dempués de que'l sistema fuera promovíu al estáu escitáu, volviendo'l sistema a un estáu con una enerxía más baxa (un estáu menos escitáu o l'estáu fundamental). Esta torna a un nivel d'enerxía ye, de cutiu imprecisamente llamáu escayencia y ye l'inversu de la escitación.
Escitación atómica
El estáu fundamental del átomu d'hidróxenu correspuende a tener l'únicu electrón del átomu na órbita o nivel d'enerxía más baxu posible, (esto ye, la función d'onda "1s", que presenta simetría esférica, y que tien los númberos cuánticos más baxos posibles). Al dar una enerxía adicional al átomu (por casu, pola absorción d'un fotón d'una enerxía fayadiza, o por calentamientu a alta temperatura, o por escitación llétrica dientro d'un campu llétrico), l'electrón ye capaz de movese a un estáu escitáu (un estáu con unu o más númberos cuánticos mayores que'l mínimu posible). Si'l fotón tien demasiada enerxía, l'electrón dexa de tar venceyáu al átomu, va escapar del átomu, y l'átomu va quedar convertíu nun ion positivu o catión, esto ye, l'átomu se ionizará.
Empíricamente reparar que dempués de la escitación, l'átomu pasa a un estáu escitáu inferior, o al estáu fundamental, emitiendo un fotón con una enerxía carauterística, igual a la diferencia d'enerxía ente los niveles de salida y llegada. Esto dase porque realmente tolos estaos escitaos de fechu son estaos metaestables siendo l'únicu estáu verdaderamente estable l'estáu fundamental. El pasu a un nivel d'enerxía inferior va a compañado de la emisión de fotones por átomos en distintos estaos escitaos conduz a un espectru electromagnéticu qu'amuesa una serie de carauterístiques llinies d'emisión (tenemos, nel casu del átomu d'hidróxenu, la serie de Lyman, serie de Balmer, serie de Paschen, serie de Brackett y serie de Pfund.) Nin la mecánica cuántica ordinaria, nin el modelu atómicu de Schrödinger esplicaben porque los estaos escitaos nun yeren indefinidamente estables. Col desenvolvimientu de la electrodinámica cuántica comprobóse que la posibilidá de qu'esistieren fluctuaciones del campu electromagnéticu faía que l'hamiltoniano del sistema formáu pol átomu y la so posible interacción cuántica col campu electromagnéticu fluctuante del vacíu, faía que los estaos escitaos de fechu nun fueren puramente estaos estacionarios y por tanto, namái yeren estaos metaestables qu'acababen decayendo.
Un átomu nun estáu escitáu de bien alta enerxía denominar átomu de Rydberg. Un sistema d'átomos altamente escitaos puede formar un estáu escitáu entestáu de vida media llarga, por casu, una fase entestada compuesta dafechu d'átomos altamente escitaos: la materia de Rydberg.
Asina pos un átomu o cualesquier otru sistema puede escitase por absorción de fotones d'una frecuencia carauterística, o tamién por aciu el calor o la lletricidá.
Causes de la inestabilidá
Onde: La ecuación de Schrödinger lleva a que cualquier estáu escitáu metaetable decaiga nel estáu fundamental según una llei esponencial.
Escitación nuclear
Munchos nucleos atómicos d'átomos radioactivos pueden considerase que son estaos escitaos. Como tales, son estaos metaestables que pueden persistir mientres llargos periodos a pesar de nun ser estables. Sicasí, al igual qu'asocede cola escitación atómica de los electrones, pasáu un tiempu, l'estáu metaestable del nucleu aparra y emite delles partícules alfa, beta o gamma.
Al igual que nel casu de la escitación atómica la llei d'escayencia de los materiales radiactivos resulta ser una llei esponencial:
La diferencia principal colos estaos escitaos electrónicos, ye que los estaos escitaos típicos de munchos nucleos atómicu tienen una vida media de miles d'años ya inclusive millones d'años.
Escitación d'un gas alteriáu
Un conxuntu de molécules que formen un gas puede considerase nun estáu escitáu, si una o más molécules alzar a niveles d'enerxía cinética tales que la distribución de velocidaes resultante alloñar del equilibriu de la distribución de Boltzmann. Esti fenómenu foi estudiáu nel casu d'un gas bidimensional con ciertu detalle, analizando'l tiempu necesariu pa relaxase hasta l'equilibriu.
Llista d'asteroides/93901–94000
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Club Deportivo Alcoyano
El Club Deportivo Alcoyano SAD ye un equipu profesional de fútbol español, con sede na ciudá d'Alcoi, Alacant. Foi fundáu'l 13 de setiembre de 1928 y anguaño xuega na.
Ye unu de los clubes históricos de la Comunidá Valenciana, yá que tien una trayeutoria de 4 temporaes en Primer División y 12 en Segunda División. El 4 de setiembre de 2014, el club consigue terminar el procesu de tresformamientu en "Sociedá Anónima Deportiva".
La mayor particularidá del club d'Alcoi ye la famosa moral. A lo llargo de la historia siempres se-y venceyó cola célebre frase «...más moral qu'l'Alcoyano». Gran parte de los sos ésitos consiguir mientres les temporaes que militaba na categoría d'oru del fútbol nacional.
Fundación del club y primeros años
Tres enforma sufrimientu, Alcoi consiguió tener una sociedá bien importante, la Sociedá Boxing Club Deportivo Alcoyano.Foi importante yá qu'en 1927 la so seición de fútbol consiguiera un gran númberu de partíos contra clubes importantes.En 1928 este yera'l club mas capacitáu existentemente.Túvose una gran idea, liderar un club federáu.A la fin, el 13 de setiembre de 1928, en casa de Camilo Jordá Carbonell, periodista alcoyano, axuntáronse los representantes de los clubes de la lliga local y decidieron fundar el Club Deportivo Alcoyano.
Cambéu de federación y la llegada de la guerra civil
En 1933 el club decide camudar de Federación a la Valenciana.Queda encuadráu na seición Sur de la Segunda Categoría quedando ente los trés primeros puestos hasta la Guerra Civil Española.
Dempués de la guerra y la dómina dorada
Dempués de la guerra, l'equipu manca de futbolistes calidable y nun consigue les mesmes resultaos hasta que na temporada 1941/42 proclámase campeón de la categoría rexonal y consiguiendo el tercer puestu na fase d'ascensu y consiguiendo xubir a Segunda división.La siguiente temporada, debuta na categoría de plata pero termina postreru del so grupu, pero queda primero na fase de descensu.La temporada siguiente queda terceru.Anueva la plantía y na siguiente campaña consigue per primer vegada na so historia xubir a la categoría d'oru del fútbol español.Como tien una plantía bien inesperta, baxa a la categoría de plata.Ensin perder les ganes de xubir, queda otra vegada campeón afarando con 16 victories y 6 empates.Vuelve a primer división faciendo la so meyor temporada en primer división, quedando décimu na clasificación quedando per delantre del Real Madrid.Sicasí, dos temporaes dempués, baxa otra vegada a segunda división.Una temporada dempués, queda campeón per tercer vegada de segunda división.Empieza la década de los 50 en primer división siendo la so última temporada na categoría máxima hasta l'actualidá.
Les sos presencies na máxima división fueron siempres angustiosos y el club ocupaba siempres los últimos llugares de la tabla lluchando pa escapar de los descensos. Pero los sos xugadores y directivos siempres exteriorizaban un gran enfotu na salvación final. D'esto vieno la espresión popular Tener más moral qu'l'Alcoyano que permaneció hasta los nuesos díes na xíriga popular.
Años dempués, na temporada 1953/54 baxa a tercer división per primer vegada na so historia.Nesta temporada queda campeón del grupu XI xugando una promoción d'ascensu contra ocho equipos quedando terceru ensin poder xubir a segunda división.Dos años dempués queda campeón de grupu venciendo al RCD Mallorca nun partíu de desempate en Barcelona y contra la Unió Esportiva de Sants na ciudá condal.La siguiente temporada, queda en décimu octavu llugar, baxando a tercer división otra vegada por una plantía inesperta.Nun volvería a la categoría de plata hasta diez años dempués, quedando en tercer posición, ensin opción a xugar la promoción d'ascensu y consiguiendo la permanencia.Esi suañu solo duró-y dos temporaes porque na siguiente temporada baxó quedando en decimotercer posición perdiendo la promoción de descensu y baxando a tercer división.