cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dmitri Shostakóvich
El so calter
Dambes cares, escura y clara, de la so personalidá faíense evidentes pola so afición polos escritores satíricos como Gógol, Chéjov y Mijaíl Zóschenko (Wilson p. 41). La influencia de los anteriores puede vese nes sos cartes, nes que fai parodies perverses de los funcionarios soviéticos.
Shostakóvich yera cobarde por naturaleza. Flora Litvínova dixo que «yera incapaz de dicir “non” a cualquier persona» (Wilson p. 162). Esto significaba que yera fácilmente persuasible pa roblar comunicaos oficiales, incluyendo una denuncia pública d'Andréi Sájarov en 1973.
Ortodoxa y revisionismu
La respuesta de Shostakóvich a les crítiques oficiales ye discutible. Ta claro qu'aparentemente yera parte del Estáu. Pronunció discursos, o los lleó siquier, y robló artículos qu'espresaben la llinia de pensamientu del gobiernu. Tamién ye xeneralmente aceptáu que-y disgustaba'l réxime, puntu de vista confirmáu pola so familia, les sos cartes a Isaak Glikman y la cantata satírica Rayok antiformalista, que fai risión la campaña antiformalista y que se caltuvo despinta inclusive dempués de la so muerte.
Lo que ye inciertu ye hasta qué puntu Shostakóvich trataba d'amosar la so oposición al réxime al traviés de la so otra música. El puntu de vista revisionista foi espuestu por Solomón Vólkov nel so llibru Testimoniu en 1979, que Vólkov presentó como si fueren les memories de Shostakóvich y que la so falsedá paez ser claramente demostrada pol llibru de Malcolm Brown. El Shostakóvich que supuestamente fala en Testimoniu diz que munches de les sos obres contienen mensaxes en clave contra'l gobiernu. Qu'esos mensaxes en clave esistan o non, ye, ta claro, independiente de que Vólkov seya o non un farsante. Que Shostakóvich incorporaba cites y alusiones nel so trabayu rescampla, al igual que lu ye la so firma musical DSCH. El so collaborador por enforma tiempu, Yevgeny Mravinsky, dixo que «Shostakóvich esplicaba frecuentemente les sos intenciones con imáxenes y connotaciones» (Wilson p. 139). La perspeutiva revisionista foi sofitada polos fíos del compositor, Maksim y Galina, y por dellos músicos rusos. La viuda Irina polo xeneral sofita esta tesis, pero afirma que Testimoniu ye una falsificación de Vólkov. Un revisionista prominente foi'l fináu Ian MacDonald, espertu en Los Beatles y en Shostakóvich. El so llibru The New Shostakovich interpreta la música de Shostakóvich en clave conspirativa, cuasi cada corchea tien un significáu. Los antirevisionistas nieguen l'autenticidá de Testimoniu y alieguen que Vólkov fixo una compilación de diversos artículos, chismes y posiblemente dalguna información llograda direutamente del compositor. Más polo xeneral, argumenten que la significación de Shostakóvich ta más na so música que na so vida, y que buscar mensaxes políticos nun ameyora sinón que va en desterciu del valor artísticu de la música del compositor. Ente los antirrevisionistas destaquen Lloréu Fay y Richard Taruskin.
El llibru de Elizabeth Wilson Shostakovich: A Life Remembered brinda interesantes testimonios sobre'l compositor. En castellán, el llibru Shostakóvich: la so vida, la so obra, la so dómina, del compositor polacu Krzysztof Meyer, apurre una introducción accesible a la vida y l'obra de Shostakóvich.
Asako Takakura
Asako Takakura (高倉 麻子, ) ye una ex-futbolista xaponesa.
Animal Crossing: Wild World
Animal Crossing: Wild World (おいでよ どうぶつの森) ye un videoxuegu desenvueltu y publicáu por Nintendo pa la consola portátil Nintendo DS. Trátase del segundu títulu de la saga Animal Crossing, y salió a la venta a finales de 2005.
En Wild World, el protagonista ye llibre de desenvolver la so propia vida dientro d'un pueblu habitáu por animales antropomórficos. El xuegu ta sincronizáu col reló y calendariu de Nintendo DS, lo que dexa xugar en tiempu real. Amás, foi'l primeru de la saga qu'introdució multixugador en llinia al traviés de la conexón Wi-Fi de Nintendo.
Animal Crossing: Wild World ye'l títulu más esitosu de la saga Animal Crossing con más de 11,75 millones de copies vendíes, lo que-y convierte de la mesma nel novenu xuegu más vendíu de Nintendo DS. En 2016 llanzóse una versión pa la consola virtual de Wii U.
Sistema de xuegu
Animal Crossing: Wild World desenvolver nun mundu abiertu, onde'l xugador controla a un personaxe humanu que se camudó a un pueblu habitáu por animales antropomórficos. El videoxuegu ta sincronizáu col reló y calendariu de Nintendo DS, polo que se xuega en tiempu real y acordies coles estaciones del añu. Esto afecta tantu a la flora y fauna disponible como a los eventos especiales.
No que respecta al xugador, l'oxetivu principal ye pagar la hipoteca de la so nueva casa a Tom Nook, el comerciante local. Pa ello tendrá d'interactuar bien colos vecinos, bien con personaxes secundarios qu'apaecen cada ciertu tiempu, y faer actividaes tales como pescar, cultivar, cazar inseutos y coleccionar oxetos que-y dexen ganar dineru. Una vegada pagóse la vivienda, ésta puede ampliase.
Una de les principales carauterístiques de Wild World ye la so llibertá de personalización. L'apariencia del protagonista puede ser modificada a gustu del xugador, yá seya colos accesorios del xuegu (más de 1.500 oxetos) o con nuevos diseños creaos cola ayuda de los xastres del pueblu, hermanar Manines. La redolada tamién ta suxetu a cambeos: pueden llantase flores y árboles frutales, dibuxar constelaciones, y la vivienda del xugador puede ser amoblada con toa clase d'oxetos ya inclusive ampliada. De la mesma, l'intercambiu con otros xugadores amplía les opciones disponibles.
El xuegu utiliza los dos pantalles de la Nintendo DS coles mesmes. La pantalla táctil sirve pa mover al personaxe pol escenariu col stylus, camudar oxetos del escenariu, interactuar con otros personaxes, escribir mensaxes y esplegar l'inventariu. El xugador puede ver lo qu'asocede en dambes pantalles ensin camudar la so perspeutiva.
Desenvuelvo
El xuegu foi anunciáu per primer vegada nel E3 2004 col títulu provisional Animal Crossing DS. Les primeres especificaciones yá apuntaben al usu de les carauterístiques de Nintendo DS, ente elles los dos pantalles y el sistema táctil. Al diseñase un llanzamientu global, nun s'incluyeron eventos especiales como la Navidá o'l Halloween que sí apaecíen n'anteriores ediciones.
Animal Crossing: Wild World foi'l primer títulu de la saga con xuego en llinia, y el segundu de Nintendo (dempués de Mario Kart DS) n'utilizar la conexón Wi-Fi de Nintendo. Los xugadores de cualesquier parte del mundu podíen visitar otros pueblos al traviés de Códigos Amigu, y valise de la llibertá de movimientos pa intercambiar oxetos, celebrar torneos y recibir regalos esclusivos. Amás, yera compatible con Animal Crossing: City Folk pa Nintendo Wii.
El serviciu de conexón Wi-Fi de Nintendo dexó de funcionar el 20 de mayu de 2014.
Receición
El xuegu recibió bones crítiques tantu de los xugadores como de la prensa especializada, con una puntuación amestada de 86 sobre 100 en Metacritic. Anque hubo una valoración xeneral positiva respectu al usu del videoxuegu en llinia, criticáronse aspeutos como l'ausencia de fiestes señalaes, la xugabilidá cola pantalla táctil y la conexón Wi-Fi por aciu Códigos Amigu. Toos esos puntos fueron correxíos en títulos posteriores como Animal Crossing: New Leaf.
Pedro José de Arteta
Pedro José de Arteta y Calisto foi un políticu y xurisconsultu ecuatorianu, vicepresidente del país ente 1865 y 1869, sirvió de volao como encargáu del poder dende'l 6 de payares de 1867 hasta'l 20 de xineru de 1868. Ente'l 1 de xineru y 31 d'avientu de 1825 foi amás Alcalde de Quito.
Francisco León Franco
Francisco Javier Tomás Lleón y Chiriboga foi Vicepresidente del Ecuador na alministración de Gabriel García Moreno dende 1870 hasta 1875, mientres les faltes temporales d'este y Ministru del Interior Presidente del Ecuador Encargáu del Poder Executivu del Ecuador dende'l 6 d'agostu del 1875 hasta'l 8 d'ochobre de 1875.
Pandu del Columbia
La pandu del Columbia ye una amplia pandu de la zona del Pacíficu Noroeste de los Estaos Xuníos travesada pol ríu Columbia, un pandu d'hinchente de basaltu alcontrada ente la cordal de les Cascaes y los Montes Rocosos. Ye una rexón xeolóxico y xeográfico que alministrativamente, entiende parte de los estaos de Washington, Oregon y Idaho. Una de les acepciones del términu «cuenca del Columbia» (Columbia Basin) referir a más o menos la mesma zona que'l pandu del Columbia.
Xeoloxía
Esa subsidiencia de la corteza produció esti gran pandu, una amplia llanura de llava llixeramente ablayada que dacuando tamién ye conocida como la cuenca del Columbia. L'antiguu ríu Columbia viose obligáu a escurrir pol so cursu actual pola llava qu'avanzaba escontra'l noroeste. La llava, cuando fluyía sobre l'área, enllenó primero los valles fluviales, formando diques que de la mesma causaron banzaos o llagos. Nos llechos d'estos llagos hai impresiones fósiles de fueyes, madera petrificada, inseutos fósiles y güesos d'animales vertebraos.
Flora
Parte del pandu del Columbia acomuñar cola ecorrexón Pandu del Columbia, parte de la ecorexón «praderíes neárticas templaes y subtropicales, sabanes y carbes» ( 'Nearctic temperate and subtropical grasslands, savannas, and shrublands') del bioma de «pacionales, sabanes y carbes templaes».
Xeografía
Les principales ciudaes de Washington nel pandu del Columbia son:
Wilt Chamberlain
Wilton Norman "Wilt" Chamberlain xugador llexendariu d'orixe d'Estaos Xuníos de baloncestu que militó en Philadelphia/San Francisco Warriors, Philadelphia 76ers y Los Angeles Lakers.
Chamberlain ye'l xugador que tien más récores de tolos tiempos de la NBA con más de 70, y munchos d'ellos son siguíos por récor d'él mesmu. Ye l'únicu xugador n'anotar 100 puntos nun solu partíu de la NBA o en permediar 40 o 50 puntos nuna temporada. Tamién ganó 7 vegaes el títulu de máximu anotador de la NBA, 11 títulos de máximu reboteador, 9 de porcentaxe de tiros de campu ya inclusive lideró n'asistencies una temporada, siendo l'únicu non base en consiguilo. Chamberlain ye l'únicu xugador na historia de la NBA en permediar siquier 30 puntos y 20 rebotes per partíu nuna temporada, una fazaña que llogró en siete temporaes consecutives. Tamién ye l'únicu xugador en permediar siquier 30 puntos y 20 rebotes per partíu mientres tola so carrera na NBA.
Infancia
Nació nel senu d'una familia con nueve fíos. Nos sos primeros años nel colexu destacó como un completu competidor en atletismu, con estadístiques d'un bon decatleta. Llegó a saltar 1,98 en saltu d'altor, a correr les 440 yardes en 49,0 segundos, les 880 yardes en 1´58" 3, llanzar el pesu a 16,27 metros y a saltar en saltu de llonxitú 6,70 metros. Afayó'l baloncestu en séptimu grau, afayando aína que yera un deporte ideal pa él. Yá midía 2,11 metros cuando entró nel Institutu Overbrook de Filadelfia. Ellí amosóse como unu de los xugadores más dominantes en High School de tolos tiempos.
Institutu
Chamberlain amenó l'atención de tol país xugando nel Institutu Overbrook en Filadelfia Oeste (1951-1955), liderando a la so escuela a los Campeonatos Ciudadanos en 1954 y 1955. Anotó 90 puntos, incluyíu 60 nun periodu de 10 minutos, contra l'equipu del Institutu Roxborough. Nel so añu senior anotó 800 puntos nos primeres 16 partíos y foi nomáu All-American. Consiguió un total de 2.252 puntos na so carrera nel institutu, permediando 37,4 puntos per partíu. Más de 200 universidaes interesar polos sos servicios.
Universidá de Kansas
Darréu xugaría dos años na Universidá de Kansas (daquella los freshmen, estudiantes de primer añu, nun podíen xugar al baloncestu na NCAA), onde foi nomáu All-American en dos causes y lideró a los Jayhawks hasta la final del campeonatu de 1957, perdiéndola ante Carolina del Norte por 81-80 tres tres prórrogues. A pesar d'ello, foi nomáu xugador más destacáu de la Final Four.
Harlem Globetrotters
Nesti intervalu, Chamberlain xugó una temporada colos Harlem Globetrotters. Abe Saperstein, entrenador de los Trotters, tenía'l dilema de tener dos grandes pívots: Meadowlark Lemon, conocíu como "Clown Prince", y el mesmu Chamberlain. Saperstein aprovechó a Wilt como base, posición na que pudo amosar la so capacidá de tiru, de pase y les sos habilidaes entrando a canasta. Chamberlain foi, posiblemente, el xugador más altu que se viera nuna cancha xugando na posición de base. La so camiseta col númberu 13 foi retirada como homenaxe. Tres esa temporada, foi escoyíu na tercer posición del Draft de la NBA por Philadelphia Warriors, anque foi en realidá una eleición territorial.
Philadelphia Warriors/San Francisco Warriors
Na so primer temporada colos Warriors (1960), Chamberlain foi'l máximu anotador de la lliga, permediando 37,6 puntos per partíu, y máximu reboteador, con 27. Foi nomáu MVP del All-Star n'anotando 25 puntos y coyer 27 rebotes mientres la victoria del Este sobre l'oeste. Tamién se convirtió nel primer xugador (darréu facer tamién Wes Unseld en 1969) en ser nomáu MVP y Rookie del Añu na mesma temporada. Con Wilt de pívot, los Warriors pasaron nun añu de ser los peores de la so división a tener el segundu meyor récor de la NBA. Sicasí, fueron esaniciaos nes Finales de Conferencia por Boston Celtics, daqué que se repitiría munches vegaes na so carrera.
Desque los Celtics fueron asitiaos na mesma división del Este que los Warriors, Chamberlain y los sos compañeros nun pudieron algamar les Finales de la NBA yá que siempres cayíen ganaos polos "verdes". Aquéllos fueron los míticos Celtics que llograron 11 aniellos en 13 temporaes lideraos por Bill Russell.
Sicasí, Chamberlain establecióse como unu de los meyores xugadores de tolos tiempos. Nos sos primeros cinco años na lliga, los sos permedios fueron 37.6 puntos per partíu y 27 rebotes (1960), 38,4 ppp y 27,2 rpp (1961), 50,4 ppp y 25,7 rpp (1962), 44,8 ppp y 24,3 rpp (1963), 36,9 ppp y 22,3 rpp (1964) y 38,9 ppp y 23,5 rpp (1965). El xugador que más s'averó a esos permedios d'anotación foi Elgin Baylor, permediando 38,3 puntos per partíu na temporada 1961-62. La siguiente meyor actuación reboteadora foi de Bill Russell, con 24,7. Ente 1959 y 1962 llogra siquier 20 puntos y 20 rebotes nun total de 263 partíos.
En 1963 los Warriors camudar a San Francisco, y en 1964 Chamberlain y los sos San Francisco Warriors perdieron con Boston Celtics nes Finales de la NBA. Tres esa temporada, Wilt foi trespasáu a Philadelphia 76ers.
Philadelphia 76ers
195px|right|thumb|Chamberlain llucha por un rebote con [[Nate Thurmond.]] De vuelta a la Conferencia Este, la dinastía de los Celtics atayó de nuevu a Chamberlain nel so camín escontra les Finales. La final de conferencia d'esi añu llegó al séptimu y definitivu partíu bien igualada, siendo finalmente ganada polos Celtics nun final llexendariu, cuando Hal Greer intentó pasar el balón a un compañeru y John Havlicek robar pa dar la victoria a Boston.
Chamberlain foi la pieza central de los 76ers de 1967 qu'incluyíen a los daquella futuros miembros del Hall of Fame Greer y Billy Cunningham, amás d'otru xugadores fundamentales como Chet Walker y Luke Jackson. Nos primeres 50 partíos de la lliga l'equipu llevaba un balance de 46-4, diendo en progresión daquella de consiguir 68 trunfos. En playoffs por fin vencieron a los Celtics, cortándo-yos asina la so racha d'ocho anillos consecutivos, enantes de consiguir el títulu de la NBA ante San Francisco Warriors en seis partíos. Nesa serie, Wilt permedió unos relativamente modestos 17,7 puntos por partíos, anque tamién unos increíbles 28.7 rebotes per alcuentru. Ello ye que'l so peor partíu na faceta reboteadora foi'l sestu, con 23. Esta fazaña ye más estelante teniendo en cuenta que'l pívot rival yera'l pimpanu Nate Thurmond, que permedió 26,7 rebotes nesa serie. Chamberlain y Thurmond convertir nos 5º y 6º xugadores (y postreros hasta la fecha) en prindar más de 20 rebotes en cada unu de los partíos de les Finales de la NBA. En 1980, esos Philadelphia 76ers fueron votaos como'l meyor equipu de los primeres 35 años de competición. El mesmu Wilt dixo qu'esi foi'l meyor equipu de la historia. Chamberlain recibió'l so tercer MVP esa temporada.
En 1967-68, Chamberlain foi nomáu MVP por cuarta y última vegada, mientres se convertía nel primer pívot en liderar la lliga n'asistencies de la historia, con 702 y 8,6 de permediu. Per tercer añu consecutivu, los 76ers tuvieron el meyor rexistru de la lliga, pero los Celtics esaniciáron-yos en siete partíos nes Finales de Conferencia Este.
Los Angeles Lakers
thumb|right|250px|Chamberlain (dcha.), engarrando un rebote con [[Elmore Smith.]] thumb|right|250px|Chamberlain (13) xugando les finales de NBA 1969 vs. [[Boston Celtics.]] Al añu siguiente, Wilt Chamberlain foi trespasáu a Los Angeles Lakers, onde compartió vestuariu con Elgin Baylor y Jerry West, futuros miembros del Hall of Fame, creando una de les más prolífiques máquines anotadoras de baloncestu de tolos tiempos.
Baylor y Chamberlain, sicasí, xugaron solo unos pocos partíos como compañeros d'equipu por cuenta de la retirada d'unu por problemes familiares y d'equipu, y a la mancadura de rodía del otru. Esta mancadura llindó'l númberu de partíos que xugó ante'l nuevu pívot de Milwaukee Bucks Kareem Abdul-Jabbar, daquella conocíu como Lew Alcindor. El pívot de los Lakers foi l'únicu xugador capaz de taponar unu de los sos míticos "sky-hook" (gabitos). Esa temporada los Lakers perdieron na final ante unu vieyos pero batalladores Celtics.
En 1970, l'alquisición de Gail Goodrich reforzó'l xuegu ofensivu de los Lakers tres la perda de Baylor. Nes Finales, perdieron ante New York Knicks, unu de los meyores equipos defensivos de la era post-Russell-Celtics. Dambos equipos apostaron una difícil y competitiva serie, pero nel quintu partíu Willis Reed sufrió una seria mancadura de rodía. Los Knicks ganaron esi alcuentru, pero nel siguiente fueron estrozaos pol xuegu ofensivu de Wilt Chamberlain, y tou paecía indicar que xugaríen el séptimu y definitivu partíu ensin el so pívot titular. Sicasí, Reed, acoxando, ganó-y el saltu inicial a Chamberlain y anotó los cuatro primeros puntos del so equipu, llevando al so equipu a unu de los partíos de playoffs de desempate más famosos de tolos tiempos. Anque Reed solo pudo xugar una pequeña parte del partíu, y cuando lo fixo realmente costába-y mover se, Chamberlain anotó solamente 21 puntos (cuando esa temporada'l so permediu yera de 27,3) en 16 tiros, munchos pa un séptimu partíu d'unes Finales. Amás, na llinia de tiros llibres robló un murniu 1/11, quiciabes el so peor partíu enxamás vistu nesta faceta.
En 1971 los Lakers realizaron un notable movimientu roblando al antiguu xugador de los Celtics Bill Sharman como entrenador. Sharman esplotó toles cualidaes defensives de Chamberlain. Esti esperimentu resultó ser bien esitosu, siendo Wilt escoyíu nel meyor quintetu defensivu de la temporada per primer vegada na so carrera, y colos Lakers batiendo'l so récor de victories, 69, incluyendo la mítica racha de 33 victories consecutives, la más llarga na historia del deporte americano profesional. Chamberlain, pocu impresionáu, ironizó: "Yo xugué colos Harlem Globetrotters y ganamos 445 partíos siguíos".
Al añu siguiente, la que sería la so última temporada como xugador profesional con 37 años, Chamberlain inda lideraba la lliga en rebotes con un permediu de 18,6, mientres roblaba un récor NBA gracies a la so 72,7% en tiros de campu.
''Miro escontra tras y veo que los mios primeros siete años comparaos colos mios siete últimos son una chancia en términos d'anotación. Paré de llanzar porque'l entrenadores pidieron faémelo y facer. Dacuando pregunto si eso foi un error''.
San Diego Conquistadors
En 1973, San Diego Conquistadors de l'ABA, una lliga que fuera fundada pa competir cola NBA, ufiertó a Chamberlain un contratu de 600.000 dólares pa ser entrenador-xugador y ésti aceptó. Los Conquistadors rápido espublizaron semeyes publicitaries de Chamberlain col uniforme oficial del equipu y un balón de la ABA. Sicasí, Wilt inda debía a los Lakers l'añu d'opción sobre'l so contratu, y denunciar, argumentando que Chamberlain tenía prohibíu xugar con otru equipu, anque seya d'una lliga distinta. El casu foi arbitráu en favor de los Lakers, y Chamberlain nunca llegó a apostar un partíu na ABA. Sicasí, Chamberlain entrenó a San Diego aquel añu. ...
Post-NBA
Tres el so periodu nos Conquistadors, terminó aburríu del trabayu d'entrenador. Entró de manera triunfal na industria del entretenimientu y convirtióse n'home de negocios, abriendo amás una popular discoteca en Harlem llamada Smalls Paradise. Chamberlain tamién patrocinó a los sos equipos profesionales de voleibol y atletismu, apaeciendo tamién n'anuncios de Drexel Burnham, Le Tigre Clothing y Foot Locker, y na película Conan, el Destructor xunto con Arnold Schwarzenegger en 1984. Publicó dellos llibros, ente los que destaca ''Who's Running the Asylum? Inside the Insane World of Sports Today'' (1997), nel que critica duramente a la NBA de la década de los 90 por amosase irrespetuosa colos xugadores del pasáu.
Chamberlain meditó tornar a les pistes na década de los 80 por cuenta del so gran estáu de forma magar la so edá. Na temporada 1980-81, Larry Brown almitió que Cleveland Cavaliers fixera una ufierta a Chamberlain, que daquella tenía 45 años. Cinco años más tarde, New Jersey Nets intentar de nuevu pero Chamberlain volvió tornar la ufierta. Hasta'l so rápidu empeoramientu de salú en 1999, Chamberlain siempres tuvo nun gran estáu físicu, llegando inclusive a correr de cutiu maratones.
Legáu
Con un repertoriu ofensivu que consistía de mates, finger rolls (bandexa sutil coles yemes de los deos) y un tiru fadeaway espectacular (xirase y saltar en direición contraria a la canasta y el so defensor), Wilt Chamberlain tien cerca de 100 récores de la NBA, incluyíu'l de más puntos anotaos nun partíu: 100. A día de güei ye inda l'únicu xugador capaz d'anotar más de 4.000 puntos nuna temporada (ye difícil ver que daquién devase inclusive los 3.000). Tamién consiguió 55 rebotes nun partíu, y permedió 27 esa temporada, batiendo'l récor de permediu de rebotes nuna temporada, y que a fecha de güei entá se caltién.
De 1959 a 1963 (5 temporaes), Chamberlain tuvo una carrera espectacular, consiguiendo 5 de los 7 meyores permedios anotadores de tolos tiempos (incluyendo los 3 primeros). En 1962 permedió 50,4 puntos per partíu, y al añu siguiente 44,8. El so rival más cercanu nesta categoría foi Elgin Baylor, que 1962 rexistró'l 4º meyor permediu anotador de la historia, con 38,3..
El partíu de los 100 puntos
Antes de la temporada 1961-62, el récor de más puntos nun partíu tener Elgin Baylor de los Lakers con 71. El 8 d'avientu de 1961, los Warriors xugaron ante los Lakers y Chamberlain anotó 78 puntos, superando'l récor de Baylor, nun partíu de tres prórrogues. El llexendariu comentarista de los Lakers "Chick" Hearn de cutiu cuntó la historia de que preguntó a Baylor al rematar el partíu si taba cafiante por perder el récor d'aquella manera, con Wilt teniendo 15 minutos suplementarios nel partíu pa devasar el so rexistru. Según Hearn, Baylor nun taba esmolecíu porque "un día, el tipu va anotar 100 puntos".
Menos de tres meses más tarde, el 2 de marzu de 1962, nuna victoria sobre los Knicks por 169-147 nel Hersheypark Arena en Hershey, Pennsylvania, Wilt Chamberlain anotó nin más nin menos que 100 puntos (59 na segunda metá). Ello ye que dizse que Chamberlain anotó la última canasta a falta de 46 segundos pal final, pero yá nun había nada que pudiera faer parar al ensame sobre la cancha de xuegu. Por cuenta de que el partíu nun foi televisáu, nun esisten imáxenes nin videos del mesmu, anque sí una grabación d'audiu de la emisión de radio del partíu.
Chamberlain robló un 36/63 en tiros de campu y un 28/32 na llinia de tiros llibres; daqué notable yá que Wilt apenes anotó la metá de tiros llibres que llanzó en tola so carrera. Hai que recordar que daquella nun esistía la llinia de tres puntos. Chamberlain primeramente dixo que se sentía "avergoñáu" d'eses estadístiques, por haber llanzáu 63 vegaes a canasta y consiguir anotar "solo" 36 tiros.
Trés xugadores de los Knicks devasaron la trentena de puntos nesi alcuentru, pero de toes formes, nin xuntando toos esos puntos superaben la fazaña individual de Chamberlain.
Récores y fazañes
195px|right|thumb|Chamberlain siendo defendíu por [[Bill Russell.]]
Camisetes retiraes
L'impautu de Chamberlain nel xuegu queda reflexáu nel fechu de que la so camiseta númberu 13 foi retirada por cinco equipos distintos: <br style="clear:both;" />
¿El meyor xugador de tolos tiempos?
Hai un fechu que fala por sigo namái, y ye que los sos increíbles estadístiques son inigualables. Pero l'argumentu más utilizáu nel so contra ye que "namái" ganó dos aniellos de campeón, que si se comparen colos ganaos por otros grandes xugadores (Magic Johnson, por casu, ganó cinco, Michael Jordan y Kareem Abdul Jabbar seis y Bill Russell nin más nin menos qu'once), pueden en principiu saber a pocu. El mesmu Wilt diz na so primer autobiografía, Wilt: Just Like Any Other 7-Foot Black Millionaire Who Lives Next Door: "Nun soi naturalmente competitivu y agresivu. Nun tengo un instintu asesín". Esto quedó patente nuna ocasión: el séptimu partíu de les Finales de la NBA de 1970, famoses por cuenta de que'l pívot de los Knicks Willis Reed xugó acoxando. Por causa de la inmovilidá de Reed, Chamberlain tendría d'anotar tantu cuanto quixo. Sicasí, contribuyó solamente con 21 puntos y los Lakers perdieron el partíu y, poro, el campeonatu.
Sicasí, los partidarios de Chamberlain ufierten dellos argumentos pa defender que ye'l meyor xugador de la historia. Wilt yera tan dominante qu'obligó a la NBA a camudar delles regles p'ataya-y, como por casu la creación d'una regla basada na prohibición de palmotiar el balón nel círculu cimeru imaxinariu del aru (llamáu "goaltending"). Tamién enancharon les llinies de la cancha pa faer más lentu'l so progresu y que s'aballara más. Cuando preguntaron al llexendariu Oscar Robertson sobre si Chamberlain yera'l meyor xugador de la historia, contestó: "los llibros nun mienten".
Vida personal
Pero non yá en baloncestu tenía ésitu, sinón tamién n'otros deportes. Participó col so equipu en pruebes universitaries d'atletismu, devasando los dos metros en saltu d'altor, corriendo los 440 en 49 segundos, los 880 en 1:58.3, y los 100 en 10.9. Tamién participó en competiciones de voleibol (deporte nel que destacaba), automovilismu, flirteó col boxéu pa engarrar contra Muhammad Ali y foi ufiertáu a xugar con Kansas City Chiefs en 1966, equipu de fútbol americanu. Tres la so retirada foi actor, una celebridá y home de negocios. En 1984, tuvo un papel secundariu na película Conan, el Destructor, d'Arnold Schwarzenegger.
Ente que Chamberlain vivía la bona vida col baloncestu, cobraba una miseria comparáu colos xugadores de la era moderna. Sicasí fíxose multimillonariu por cuenta de delles inversiones codaloses en bienes inmuebles de Los Angeles.
"20.000 muyeres"
Na so segunda autobiografía, A View from Above (1991), afirma tener rellaciones sexuales con unes 20.000 muyeres. Esto significaría que, en permediu, caltuvo rellaciones sexuales con más d'una muyer distinta, diariamente, dende los 15 años. Por cuenta de esto, muncha xente dulda de les sos afirmaciones, anque pocos pregunten el fechu de la so promiscuidá. Foi bien criticáu y acusáu de realizar estereotipos sobre los afroamericanos, y del so comportamientu irresponsable, especialmente por cuenta de la crisis del sida, qu'avanzaba con fuercia nos 80, cuando se producieron dellos de los sos alcuentros con muyeres. Wilt defendióse diciendo que solamente taba faciendo "daqué natural", y que procuraba nun chase con muyeres casaes.
Chamberlain foi tola so vida solteru, y que se sepa, nun tuvo nengún fíu, a pesar de ser un auténticu muyeriegu.
Muerte
El 12 d'ochobre de 1999, Chamberlain morría d'un ataque cardiacu mientres dormía na so casa de Bel-Air, California. Taba baxu cuidu de cardiólogos y otros médicos por cuenta de los sos problemes de corazón nos sos últimos años de vida. Tenía 63 años.
Morpho helenor
La Morpho helenor ye una especie de lepidópteru ditrisiu del xéneru Morpho, de la familia Nymphalidae. Habita en rexones selváticas de Centru y Suramérica.
Taxonomía y carauterístiques
Esta especie foi descrita orixinalmente nel añu 1776 pol entomólogu holandés Pieter Cramer.
Dependiendo de la subespecie, Morpho helenor mide alredor de 63 mm de llargu y 120 mm de valumbu.
Les subespecies son bien variables en cuanto al patrón cromáticu. Dorsalmente ye de coloración xeneral negra, próximos a los cantos esternos de les ales amuesa una serie d'ocelos, blancos nes ales anteriores, y colloraos nes posteriores. Nel cantu anterior de les ales anteriores presenta un destacáu llurdiu blancu, y en tola área interna de les ales exhibe un gran llurdiu azul-celeste en nítido contraste.
Ventralmente ye de coloración xeneral pardusca. Amuesa bandes blanques y caneles nel marxe esternu de les ales amuesa una serie d'ocelos escuros, arrodiaos d'una aureola canela. Dende'l cantu anterior de les ales anteriores naz un destacáu llurdiu blancu que se va esleiendo hasta algamar les proximidaes de la cola. Amuesa una irregular cadena de grandes ocelos de distintu tamañu, compuestos por aureolas concéntriques blanques, caneles, negres, y yá nel centru con un pequeñu puntu blancu o lila. El cantu esterior de les ales posteriores presenta una destacada serie de llurdios coloraos. derecha|miniaturadeimagen|250x250px|Vista ventral d'un exemplar fema de la subespecie típica.
Especies
Esta especie subdivídese en numberoses subespecies:
Distribución xeográfica
derecha|miniaturadeimagen|263x263px|Vista ventral d'un exemplar fema de la subespecie centroamericana Morpho helenor marinita. Morpho helenor distribúise en selves de Centru y Suramérica. Atópase dende Méxicu, pasando por Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, Colombia, Venezuela, les Guayanes, ente Orinoco y ríu Amazones, Trinidá y Tobagu. Brasil, Ecuador, Perú, Bolivia, Paraguái, hasta'l norte de l'Arxentina, siendo coletada na reserva privada Yacutinga, y nel parque nacional Iguazú.
Costumes
La Morpho helenor ye una caparina grande, llamativa, de vuelu poderosu, lentu, ondulante, a baxa o mediu altor, con habituales planeos y sópitos aleteos, xeneralmente percorriendo senderos en sectores avesíos y húmedos de les selves onde habita. Pósase sobre frutos lleldaos que cayen al suelu, o sobre escrementos. Al ser asustada allóñase de l'amenaza escontra sectores trupos volando rápida y erráticamente pa desorientar a la fonte de peligru, aumentando la celada posándose de sópitu pa quedar totalmente quieta y coles ales zarraes, col enfotu de el so mimetismu alar ventral. Les canesbes o gates de la Morpho helenor aliméntense de les fueyes de Genipa americana, Inga, Machaerium y Platymiscium.
Bégard
Bégard ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu Internacional de Boryspil
L'Aeropuertu Internacional de Borýspil ye un aeropuertu internacional alcontráu cerca de la ciudá de Borýspil (dacuando llamada Boríspyl o Boríspol), a 29 km escontra l'este de Kiev. Ye l'aeropuertu más importante d'Ucraína, y opera la mayor parte de los vuelos internacionales del país.
L'aeropuertu ye unu de los trés aeropuertos del área de Kiev. L'Aeropuertu de Zhulyany ye un aeropuertu de pasaxeros allugáu al sur de Kiev, y opera mayoritariamente vuelu de cabotaxe. L'Aeropuertu de Gostomel ye un aeropuertu de cargues alcontráu nun suburbiu del noroeste de Kiev, utilizáu principalmente pola compañía Antonov.
Historia
En payares de 1960, el primer grupu aereu permanente consistente n'aeronaves La to-104 y Antonov An-10 fueron asignaos al aeropuertu. Hasta entós l'aeropuertu namái fuera sirvíu por aeronaves con base en Moscú y otres ciudaes de la Xunión Soviética. Una nueva terminal de pasaxeros foi inaugurada en 1965. A fines d'esi añu un sistema d'asistencia d'aterrizaxe automáticu foi instaláu nel aeropuertu.
En 1963 l'Alministración Territorial d'Aviación Civil d'Ucraína formó la so subdivisión Borýspil, entendía al aeropuertu y el so grupu aereu. El grupu aereu creció considerablemente nes décades de 1960 y 1970. Pa 1974 incluyía cuatro aeronaves turbofán (Tu-104, Tu-134, y Tu-154) y dos llexes d'aeronaves turbopropulsadas (Ilyushin Il-18).
Pa les décades finales de la Guerra Fría, la Fuercia Aérea Soviética caltuvo una presencia nel aeropuertu con 1 VTAP (1° Reximientu Militar de Tresporte d'Aviación) volando jets de carga Ilyushin Il-76.
Na década de 1980 l'Aeropuertu de Borýspil empezó a recibir dellos vuelos internacionales. Estableciéronse servicios adicionales pal pasaxeru, y personal d'aduana y migraciones fueron incorporaos. Sicasí, a los ciudadanos soviéticos ordinarios nun se-yos dexaba viaxar al esterior dende Kiev, nel so llugar namái podíen faelo dende los aeropuertos de Moscú. A fines de la década de 1980, Mijeíl Saakashvili, el Presidente de la Xeorxa moderna, realizó'l so serviciu de conscripción nel Grupu Separáu de Borýspil de la Guardia de Frontera Soviética, que taba realizando'l control de frontera nel aeropuertu.
En 1993 el Ministeriu de Tresporte de la Ucraína independiente reorganizó l'aeropuertu al Aeropuertu Internacional de Borýspil y creó una subdivisión local d'Air Ukraine por qu'operara vuelos. L'aeropuertu foi abiertu a cualquier pasaxeru y vuelu. El númberu d'aeronaves y el tráficu de pasaxeros tuvo creciendo dende entós.
A principios del sieglu XXI, l'Aeropuertu Internacional de Borýspil convertir nun centru de conexón non yá pa vuelos nacionales, sinón tamién p'aereollinies del esterior. La estratexa del desarrollu del aeropuertu fai fincapié nel rol de centru de conexón, yá que la demanda de pasaxeros domésticos ta creciendo pocu en comparanza al tráficu de pasaxeros en tránsitu.
Nel 2002 l'aeropuertu foi certificáu sol sistema d'alministración de la calidá ISO 9001.
Estructura
L'aeropuertu cunta con trés terminales:
Desarrollu
L'Aeropuertu Internacional de Borýspil remana la mayor parte del tráficu internacional d'Ucraína. La Terminal B cuntaba con namái 5 puertes d'embarque (dos de los cualos yeren puente d'embarque), y nun yeren abondos pa operar tolos vuelos internacionales dende l'aeropuertu. Esta foi la causa que motivó les obres d'espansión de la terminal, que empezaron nel 2005. La primer etapa de la espansión de la Terminal B fueron completaes el 27 de xineru de 2006, ente que la siguiente etapa d'espansión tendría de tar completa pal 2007.
Tamién hai planes pa espandir entá más l'aeropuertu, por aciu la construcción de delles nueves terminales. El Gobiernu tuvo llevando a cabo reunión colos propietarios de les tierres qu'arredolen l'aeropuertu, tratando de mercar más terrenales pa la espansión del aeropuertu. La construcción de la Terminal D ta entamada pa empezar nel segundu trimestre de 2008, y espérase el so finalización pal tercer trimestre de 2010. Pela so parte, la Plataforma M, que ta coneutada a la Terminal B y rique meyores, va ser reconstruyida nel periodu 2009-2010. La razón de la demoranza na reconstrucción de la Plataforma M ye que ye necesariu que la Terminal B tea dafechu operacional.
Cuando s'inaugure la Terminal D, la Plataforma M va poder ser reconstruyida ensin mayor impautu nel tráficu. Una nueva pista va ser construyida nel periodu 2012-2014. La construcción de les Terminales Y, F y G van tener llugar ente 2010 y 2020, d'alcuerdu a la demanda; y les terminales F y G van ser capaces de remanar l'Airbus A380.
Aereollinies y destinos
thumb|right|[[Ukraine International Airlines Boeing 737-800 d'aterrizar nel aeropuertu de Borýspil.]]
Chiaki Yamada
Chiaki Yamada (山田 千愛, ) ye una ex-futbolista xaponesa.
Chiaki Ito
Chiaki Itō foi una de les integrantes del grupu de pop xaponés AAA qu'entró nel segundu casting, xunto con Yukari Goto. Amás ye actriz y modelu. Tien la so propia empresa de cosméticos. Y sacó un cantar dixital llamada Charming Kiss.
En marzu de 2017 abandonó AAA en casándose y quedase embarazada.
Belle-Isle-en-Terre
Belle-Isle-en-Terre ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pokémon Fire Red Version y Leaf Green
Pokémon Fire Red y Leaf Green (n'asturianu: Pokémon Coloráu Fueu y Verde Fueya), conocíos en Xapón como Pocket Monsters Fire Red & Leaf Green (ポケットモンスター ファイアレッド & リーフグリーン), fueron llanzaos al mercáu n'ochobre de 2004, siendo básicamente «remakes» de les clásiques versiones Coloráu y Verde, pero desenvueltos con nueva teunoloxía. Son consideraos como parte de la tercer xeneración de la saga de videoxuegos de Pokémon, xunto con Rubín, Zafiru y Esmeralda. Sicasí, Coloráu Fueu y Verde Fueya son muncho más qu'un viaxe al pasáu con gráficos notoriamente ameyoraos (asemeyaos a los de Rubín, Zafiru y Esmeralda), yá qu'inclúin movimientos nuevos, territorios ya islles desconocíes y nuevos entrenadores que vencer.
Como nos sos antecesores, el videoxuegu utiliza a Coloráu (Red) como protagonista. La nueva opción ye la moza llamada Fueya (Leaf), que tamién va poder ser escoyida como personaxe principal. La meta en Coloráu Fueu y Verde Fueya, al igual que nos xuegos anteriores, ye convertise nel meyor entrenador y atrapar tolos Pokémon posibles y, tamién, ganar a una banda de villanos, el Team Rocket. Hai dende l'entamu del xuegu un rival por ganar en distintes situaciones, amás de ganar la Lliga Pokémon (Pokémon League). Sicasí, a diferencia de les primeres versiones pa Game Boy, pue siguise esplorando'l mundu Pokémon gracies a ciertos nuevos eventos que van llevar al xugador a nueves partes del mapa, enxamás vistes.
Xugabilidá
Atrapar Pokémon ye otru elementu esencial del xuegu. Mientres la batalla con un Pokémon salvaxe, el xugador pue llanza-y una Poké Ball. Si'l Pokémon ye atrapáu con ésitu, va tar baxo la titularidá del xugador. Hai diversos factores qu'inflúin na tasa d'ésitu, como los PS del Pokémon oxetivu y el tipu de la Poké Ball utilizada, cuanto menor seya la vida del oxetivu y el tipu de la Poké Ball seya meyor, mayor ye la tasa d'ésitu p'atrapalu. Coloráu Fueu y Verde Fueya, anque son «remakes» de Coloráu y Verde (Red and Green), contienen meyores d'usu, como una función de tutorial que dexa a los xugadores buscar datos en cualquier momentu del xuegu. Amás, al siguir una partida guardada, amuésense les últimes cuatro aiciones que se lleven a cabu, lo que-yos dexa recordar a los xugadores lo que taben faciendo.
Pokémon raros y de coleición
Non tolos Pokémon puen consiguise per aciu intercambios con otres versiones. Dellos llexendarios namás puen ser consiguíos cola ayuda d'un eventu de Nintendo (llamáu Mystery Gift o Regalu Misteriosu), gracies a esti consíguese un ticket virtual que dexa tomar un barcu a islles remotes a les que nun ye posible dir normalmente y onde hai Pokémon que nun tán n'otra parte del xuegu. Nel casu de Coloráu Fueu/Verde Fueya (Fire Red/Leaf Green), estos Pokémon son: Ho-Oh y Lugia (precísase'l Misti-Ticket [Mystic Ticket] pa dir a una islla llamada Piedra Ombligu [Navel Rock]), Deoxys forma d'Ataque (namás disponible en Coloráu Fueu, ye necesario l'Ori-Ticket [Aurora Ticket] pa dir a la Islla Orixe [Birth Island]) y Deoxys forma de Defensa (namás disponible en Verde Fueya, mesmu ticket, mesma islla). Amás, según el Pokémon que s'escoyó al entamu del xuegu, dempués de ganar al Altu Mandu (Elite Four), va apaecer ún de los trés Perros Llexendarios (Legendary Beasts): Si la eleición foi Bulbasaur va apaecer Entei, si foi Charmander va apaecer Suicune y si foi Squirtle va apaecer Raikou.
Esclusivos
En toles versiones de la serie esisten Pokémon esclusivos, esto ye, creatures que puen atopase nún de los xuegos ensin la posibilidá de qu'apaeza n'otru. Esto principalmente asocede pa que los xugadores puean mercar dambes versiones de los xuegos, yá qu'a pesar de que'l desenvolvimientu del mesmu seya esautamente igual nes dos versiones, per aciu'l cable link puen almacenase los Pokémon d'una versión y llevalos a la otra, p'asina completar el llistáu.
Nel casu de Coloráu Fueu/Verde Fueya (Fire Red/Leaf Green) los Pókemon esclusivos son:
Arte budista
thumb|Garbhadhatu ([[sánscritu) o Taizo-kai (jp.)-mándala]]
L'arte budista tien el so orixe nel subcontinente indiu (actuales India, Bangladex, Bután, Nepal y Paquistán) nos sieglos posteriores a la vida de Siddhartha Gautama, el Buda históricu, ente los sieglos VI y V e.C. Gracies al contautu con otres cultures, más tarde llogró evolucionar y espublizase pol restu d'Asia y el mundu. Dende'l puntu de vista estéticu, el budismu configúrase como la más importante manifestación artística de la India antigua, esistiendo una innumberable cantidá de pieces budistes nos museos del país. L'arte budista tien tamién el so meyor plasmación nos llugares consideraos santos, como Bodhgaya, Sarnath —llugar onde predica Buda el so sermón—, Lumbini, etc. Coles mesmes son importantes los monesterios de pelegrinación, ente los que destaquen Ajanta, Amaravati, Sanchi, Ellora, Anuradhapura, etc. La Gran Estupa de Sanchi ye unu de los meyores monumentos budistes de la India.
Una primer etapa, llamada preicónica, asítiase antes del y caracterízase por non recurrir a representaciones direutes de Siddhartha Gautama, como'l Buda Śākyamuni, o de los budas míticos que se suponen esistieron n'eres pasaes. La etapa siguiente, icónica, tien pela cueta a la imaxe humana del Buda y los budas del pasáu, del futuru y d'otros universos como símbolu central de les sos obres d'arte.
De magar, l'arte budista diversificóse y evolucionó p'afaese a les nueves rexones nes qu'empezaba a sumar adeptos. Espandir escontra l'este y el norte al traviés d'Asia Central, pa formar lo que depués foi clasificáu como arte budista del norte —en contraposición al arte budista del sur, que surdiría nel sureste d'Asia. En India, l'arte budista florió ya inclusive llegó a influyir nel desarrollu del arte hindú, hasta que'l budismu cuasi sumió alredor del sieglu X, cola espansión del hinduismu y l'islam.
Etapa preicónica (sieglu V-sieglu I e.C. )
thumb|right|La Gran Estupa en [[Sanchi, India]] Les primeres manifestaciones clares d'arte budista daten del reináu d'Ashoka, mientres l'Imperiu Maurya (-), nel que se construyeron numberoses estupes (monumentos sagraos del budismu). D'estes destaquen les estupas de Baruth y Sanchi tantu pola so antigüedá como pola elocuencia de los relieves esculpíos nos sos toranas (portales), que conformaben un arte narrativo que proyeutaba la figura de buda al traviés de los símbolos del so llume (la rueda, l'árbol del Bodhi, los parasoles, el tronu, la buelga, etc.) n'exuberante harmonía con espirales, figures de lleones, elefantes y vexetación.
Ente'l y el, les escultures explicitaban los motivos budistes, incluyendo representaciones de la vida y enseñances de Siddharta Gautama, como les que pueden atopase nes toranas o portales qu'arrodien les estupas de la dómina.
Anque n'India había una gran tradición d'escultura y apoderábase l'arte iconográfico, Siddharta nun yera representáu nunca antropomórficamente, sinón siempres al traviés de símbolos. Dalgunos d'ellos son: thumb|upright|left|Buelga de Buda, [[sieglu I, Gandhara. Templu ZenYouMitsu, Tokiu.]]
El refugu a la representación antropomórfica de Siddharta Gautama (inclusive na escena narrativa, onde apaecen otres figures humanes) y el sofisticáu desarrollu de la simboloxía preicónica paecen tar coneutaos con una de les enseñances de Siddharta en Dighanikaya, na que condergó representaciones d'él tres la estinción del so cuerpu. Esti enclín perduró como muncho hasta'l sieglu II en delles partes del sur d'India, nel arte de la Escuela Amaravati. Dalgunos sostienen que podríen habese talláu en madera representaciones direutes de Siddharta con anterioridad pero, de ser asina, estes habríense perdíu col tiempu y nun hai nengún tipu d'evidencia arqueolóxica de la so esistencia.
Etapa icónica (sieglu I d. C. al presente)
Les representaciones antropomórficas de Buda empezaron a apaecer a partir del sieglu I d. C. nel norte d'India. Los dos principales centros de creación fueron identificaos como Gandhara nel actual Panyab, en Paquistán y na rexón de Mathurā, al norte d'India.
L'arte en Gandhara tuvo espuestu a la influyencia de la cultura griega mientres sieglos a partir de les conquistes d'Alexandru Magnu en y de la subsecuente creación de los reinos greco-bactriano y indogriego, que conducieron al desarrollu del arte greco-budista. La escultura budista de Gandhara amuesa influyencia artística griega; tamién se suxurió que'l conceutu de «home-dios» foi inspiráu pola cultura mitolóxica griega. Artísticamente, dizse que la escuela d'escultura de Gandhara apurrió al arte budista cabeces de pelo onduláu, ropaje sobre los costazos, zapatos y sandalies, etc.
L'arte de Mathura tiende a tar basáu en fuertes tradiciones indies, tales como la representación antropomórfica de divinidaes como'l Yaksas, anque nun estilu arcaicu comparáu coles posteriores representaciones de Buda. La escuela de Mathura contribuyó con ropaje que cubre'l costazu esquierdu, muselina fina, la rueda na palma de la mano, la siella de lotu, etc.
Mathura y Gandhara tamién s'influyeron ente elles. Mientres el florecimientu artísticu, los dos rexones tuvieron xuníes políticamente sol Imperiu kushan, al ser dambes ciudaes capitales del imperiu. Inda ta n'alderique si la representación antropomórfica de Buda foi esencialmente el resultáu d'una evolución llocal del arte budista en Mathura, o si foi una consecuencia de la influyencia cultural griega en Gandhara pol sincretismu greco-budista.