cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xeografía d'España
Xeografía humana
Pa unificar les unidaes territoriales d'alcuerdu a tolos miembros de la XE, corresponder coles establecíes pol sistema NUTS. Esti sistema establez la división d'unidaes territoriales xerárquiques en trés niveles, de les cualos el nivel II correspuende a les comunidaes y ciudaes autónomes y el nivel III a les provincies.
Xeografía económica
España tuvo históricamente como recursos naturales principalmente la minería: carbón, lignitu, mineral de fierro, cobre, plomu, cinc, uraniu, wolframiu, mercuriu, pirita, magnesita, fluorita, yelsu, sepiolita, caolín y potasa. Amás, lo montascosu del terrén dexa'l llogru d'enerxía hidroeléctrica. La tierra arable representa'l 27,18% del usu de la tierra. A colleches permanentes dedícase 9,85% y otros 62,97% (2005). El regadíu toma 37.800 km² (2003).
La composición del PIB por sector ye: agricultura 3,4%, industria 26,9% y servicios 69,6% (est. 2009). L'agricultura emplega al 4,2% de la población activa, la industria'l 24% y los servicios el 71,7% (est. 2009).
thumb|250px|El [[Viaductu de Montabliz, na A-67, la ponte más alta d'España y el sestu d'Europa, con 150 metros d'altor (na so parte más alta) sobre'l ríu Bisueña. ]] La economía mista capitalista d'España ye la 12ª del mundu, y los sos ingresos per cápita correspuéndense aproximao colos d'Alemaña o Francia. Sicasí, dempués de casi quince años d'una crecedera del PIB percima de la media, la economía española empezó a ralentizase a finales del añu 2007 y entró en recesión nel segundu cuartu de 2008. La tasa de desemplegu d'España alzar dende una relativamente baxa como'l 8% en 2007 a más del 19% n'avientu de 2009 y sigue creciendo. El so déficit fiscal empioró del 3,8% del PIB en 2008 a alredor del 11% del PIB en 2009, más de tres veces de la llende de la UEM. El PIB contráxose un 3,6% dende 2008, acabando con un enclín de dieciséis años de crecedera. Prevese que la economía va recuperar una modesta crecedera en dalgún momentu del añu 2010, siendo España la postrera gran economía en recuperase de la recesión global. El cambéu de la crecedera económica d'España reflexa un significativu cayente nel sector de la construcción, una escesiva ufierta de cases, la cayida del gastu del consumidor, y una cayida de la esportación. Los esfuercios del gobiernu por rellanzar la economía al traviés d'estímulu al consumu, ampliación de les prestaciones por desemplegu y préstamos garantizaos nun torgaron una aguda crecedera de la tasa de desemplegu, que yera la más alta de la Xunión Europea en 2009. El sector bancariu d'España quedó relativamente aislláu de la crisis financiera global, debíu en parte pola supervisión conservadora del Bancu d'España. La intervención gubernamental pa rescatar bancos na escala vista nel restu d'Europa en 2008 y 2009 nun foi necesaria n'España, anque l'altu riesgu de los bancos españoles pola cayida de la construcción doméstica y el mercáu inmobiliariu supón un riesgu continuo pal sector. El gobiernu intervieno una caxa d'aforros rexonal nel añu 2009 y otres hanse fundíu por necesidá, o alderiquen esta posibilidá.
Los principales productos agrícoles son: ceberes, hortolices, aceitunes, vide pa la producción de vinu, remolacha azucrera y cítricos. De la ganadería llógrase carne de vacunu y de gochu, volatería y productos lácteos. Tamién caltién la so importancia'l sector pesqueru. Tocantes a los productos industriales, cabo citar: la industria testil y de complementos, incluyíu'l calzáu; alimentos y bébores, metales y la manufactura metálica, industria químico, la construcción naval, automóviles, maquinaria, el turismu, los productos cerámicos, la industria pafarmacéutica y d'equipamientu médicu.
Hai 7.738 quilómetros de gasoductos y 560 km d'oleoductos, tuberíes de productos refinaos representen 3.445 km (2009). Tien 15.288 km de víes ferriales, na so mayoría d'vía ancha anque caltién alredor d'un 10% de vía estrecha. Tien una amplia rede de carreteres (681.224 km) que lo asitia nesto como'l 10ᵘ del mundu; 13.872 km son víes rápides. Les víes fluviales nel añu 2008 representaben 1.000 km. Los puertos y terminales más destacaos son: Alxecires, Barcelona, Bilbao, Cartaxena, Huelva, Tarragona y Valencia.
Ver tamién
thumb|180px|Afitáu indicativu del centru xeográficu de la península ibérica, en [[Pinto (Madrid)|Pinto, Comunidá de Madrid. Coordenaes: 40°14'34"N 3°41'58"W]]
Nicole Linkletter
Nicole Linkletter ye una modelu d'Estaos Xuníos, más conocida por haber sío la ganadora de la quinta temporada del reality show America's Next Top Model.
Vida cotidiana
Linkletter graduar nel Grand Forks Ríu Coloráu High School en 2003 y asistió a la Universidá de Dakota del Norte en Grand Forks y St. Cloud State University en St. Cloud, Minnesota, como direutora de marketing, y anguaño trabaya na Universidá Estatal de California Northridge. Enantes trabayara en Victoria's Secret y Old Navy.
Participación en America's Next Top Model
Nicole participó nel Ciclu 5 de la competencia. Na final, xunto a Nik Pace, demostró na pasarela de Gharani Strok una presencia contundente, lo qu'a lo postrero convenció a los xueces del so trunfu. Amás del so estupendu "exame final", los xueces consideraron la superioridá de Linkletter, tocantes a personalidá y portafolios. Ye asina que Nicole ganó a Nik, y convirtióse na ganadora más nueva del concursu con tan solo 19 años d'edá. Tyra dixo de Linkletter: "Ella tien daqué más qu'esa'cosa' que fai a una modelu -el cuerpu, la cara, el calter-... Nicole recuérdame a les modelos que conocí n'Europa cuando yo tenía 17 años". Los xueces Twiggy y Nigel Barker dixeron que Nicole yera "La Rosa Inglesa". Anque Linkletter brindó bien bones fotografíes, nun recibió grandes allabancies por elles, pos nes sos semeyes solo resalta la so guapura natural y nun consigue pasar al "siguiente nivel". Ello ye que otres participantes -inclusive dalgunes que nun ganaron ANTM- fueron oxetu d'aponderamientos por cuenta de los sos llograos portafolios. Linkletter ye hasta agora la única ganadora que nun apaeció nos siguientes ciclos como convidada.
Vida dempués de America's Next Top Model
N'agostu de 2006, dexó Ford Models (NY), y robló por Elite Model Management, L. A. Más tarde, dexó Elite Model Management y robló para Nous Model Management en Los Angeles. Tamién s'afilió a la compañía internacional ModelScouts.com. Linkletter apaeció n'Elle Magazine (abril de 2006) pa una sesión de semeyes al cargu de Gilles Bensimon en París como parte de los premios de America's Next Top Model. Amás, ella foi imaxe d'Elle Girl (febreru de 2006), Women's Health and Fitness Magacín (marzu de 2006), Lemonade Magacín (abril de 2006), y Vanidad Magazine (xunetu de 2006). Los creitos de Linkletter inclúin participaciones en:Ford Fusion, Secret Deodorant and Vigoss jeans, Yank Clothing, Sele Clothing, Milk Boutique, So Low, Crystal Rock by Christian Audigier, Trovata, People Magazine, Jewel magazine, US Weekly Magazine, Girlfriend Magacín, Celebrity Living Magazine, Golf For Women Magazine, Grand Forks Herald, In Touch Weekly Magazine. Ella, coles mesmes modeló pa la coleición "Crystal Rock" de Christian Audigier. Les sos pasareles incliyen: Gharani Strok Fashion show, Alice and Olivia (seronda de 2006), Fashion for Life Benefit Show 2006, The Society of Young Philanthropists Gala/Fashion Show 2006, Bebe (primavera de 2007), Rozae Nichols Spring 07, Juan Carlos Obando Spring 07, y na Italian Trade Commission Spring 2007 pa Grimaldi Giardina Spring 2007. Linkletter foi xueza de la final del certame Miss USA 2006. Coles mesmes, Nicole apaeció munches vegaes en The Tyra Banks Show. Amás, ella foi presentadora de dellos segmentos de la canal VH1, animando desfiles de guapura. Linkletter tambiñen modeló para Y! Pre-Oscar show. Ella actuó nun anunciu pa Play Station Portable. Nicole, tamién modeló pa Liberty's de Londres. Amás considerada como una de les úniques trés modelos d'alta cordura, que pasaron pol reality, dempués de Adrianne Curry (ciclu 1) y Yoanna House (Ciclu 2).
Balearic beat
Balearic beat o Balearic house (dacuando llamáu Eivissa house) ye un xéneru de música electrónica carauterizáu pol so eclecticismu y pol so soníu hedonista, que surdió escontra mediaos de los años 80. Más palantre, esta denominación pasó a sirvir pa clasificar el tipu de música popular nes raves y fiestes en clubes d'Eivissa, nes Islles Baleares.
Suélense atribuyir los entamos del Balearic Beat escontra 1987 a los DJs británicos Trevor Fung, Paul Oakenfold y Danny Rampling al visitar Eivissa, onde afayaron les fiestes al campu na sablera de "Cafe del Mar" y la discoteca "Amnesia", onde pinchaba'l DJ arxentín Alfredo Fiorito, DJ residente dende 1983 y quien creó esti particular estilu entemez de rock sicodélicu, europop, italo discu, los primeros discos de Chicago house y deep house según rareces d'autores como Peter Gabriel y Chris Rea. Tou ello con un ritmu marcáu ente 90 y 110 BPM.
Oríxenes
La islla española de Eivissa atraxo a artistes y bohemios dende la década de 1950. Primero que empezaren a abrir les discoteques y los clubes nos años 70, yá esistía na islla un ambiente peculiar que s'alendaba peles cais de la capital, onde un amiestu de jetset, hippies, gais y famoseo internacional pasiábase y rexuntábase de forma bonal en sitios como los mercadinos o'l puertu.
El primer club n'abrir foi Pacha y les sos fiestes fueron mítiques nos 1970s. A finales d'esa década y nos primeros ochenta varios DJs como Massimo Zuchelli, Jean-Claude Maury o DJ Carlos fueron los pioneros n'introducir na islla soníos más contemporáneos con un amiestu desacomplejada de pop, rock y música de baille. Estos Djs pioneros fueron la conexón de la islla coles escenes belga, italiana, británica o americana.
Artistes europeos com el croata Sandy Marton ("People from Eivissa" (1984) o "Exotic & erotic" (1985)") o'l alemanes Casablanca y Angie St John ("Hot nights in Eivissa" (1987)) cantaron, fundiendo eurodisco con elementos mediterráneos, les bondaes de la islla y les sos xentes alimentando la mitificación del ambiente pol encruz cultural creáu dende décades tras.
Nesa dómina, un DJ arxentín, DJ Alfredo, conxugaba un amiestu ecléctico de xéneros que diben dende'l pop européu a un rock de corte místicu, incluyendo les temes d'artistes como Chris Rea, que se convertiría en referente del balearic beat. Tamién tomó temes del R&B, música llatina, o inclusive música popular, si encaxaba, en determinaos momentos. Nes sos sesiones, DJ Alfredo diba camudando los tempos con momentos pa relaxase con reggae, dub o temes de Sade y momentos pa baillar como llocos col EBM de Nitzer Ebb o'l primera Acid house, utilizando canciones puente pa camudar de ritmu.
''Orixinalmente, yera tan simple como yo tratando de faer una fiesta con un ensame bien cosmopolita y distintu bien tarde pela nueche, o bien ceo na mañana! Un ensame que venía d'otros llugares y taba abierta a una esperiencia especial. Esti fechu diome la oportunidá de tocar tou tipu d'estilos y ritmos de música, y non yá inglés, tamién italianu, francés, español, brasilanu, africanu, suramericanu ... Esi foi l'empiezu. En términos reales - un amiestu de chill out, luonge y música de baille. Nesi momentu n'Eivissa podía pinchar Soul, Reggae, Rock, Pop, Latin, y si gústame al mio, al ensame gustaría-y. Taben preparaos pa eso. Y creo qu'ellos taben buscando eso porque yo yera unu d'ellos!''DJ ALFREDO
La mio definición de Balearic beat''; Ye una música na so mayoría, ecléctica, allegre, sexy, non cursi, que tien los sos raigaños nos oríxenes de la música dance y floria na pista de baille, como un soníu que te fai escaecer xéneros, o categoríes y a cencielles esfrutar, escuchar, baillándolo y compartiéndolo. Beat poéticu, pero real!'' DJ ALFREDO
Espansión a Europa
DJs como Danny Rampling y Paul Oakenfold fueron referentes de la popularización del Balearic Beat nel Reinu Xuníu mientres los años 1980s y 1990s. Anque dalgunos de los primeros intentos d'introducir el xéneru a la escena musical de Londres nun tuvieron ésitu, finalmente atoparon el sofitu d'otros DJs conocedores de les fiestes d'Eivissa y consiguieron realizar sesiones del xéneru de manera regular nes discoteques del so país. Coles mesmes, l'house, especialmente'l acid house, según el techno y otres formes más agresives de la música electrónica fueron ganando popularidá na islla y nel Reinu Xuníu. Sicasí, el Balearic Beat convertir nel meyor soníu acomuñáu col movimientu na islla de la dómina y pa munchos representa'l verdaderu espíritu de la escena de la fiesta n'Eivissa.
Recopilatorio del Balearic Beat de los 1980s
L'ésitu del soníu Balear favoreció la publicación d'un recopilatorio de la escena ibicenca nel Reinu Xuníu, el Balearic Beats - Vol. 1 - The Album
Xéneros: Electrónica, Rock, Funk/Soul,Pop
Estilos:Acid House, Industrial, EBM, New Wave, Euru House, House
Añu: 1988
Pistes
Evolución nos 1990's
A pesar de los cambeos de moda nos estilos musicales a lo llargo de la década de los 1990´s, el balearic beat siguió fiel al so estilu, anque adulces delles temes trescalar d'un estilu ambient y trance qu'acabaron desaguando nel Balearic trance, al qu'en llinies xenerales inclúyese-y como subxéneru del balearic beat incluyendo xuntos a los artistes de dambos estilos.
Sieglu XXI
El xéneru tien siguidores en tol mundu, dende Xapón a Noruega, y de xacíu sigue siendo un oxetu de cultu na islla en que nació. Les presiones de la comercialización fixeron que'l xéneru seya más fácilmente clasificable con carauterístiques particulares que lo definen, pero pa munchos el Balearic Beat namái puede ser definíu pol so espíritu llibre, el so eclécticu amiestu de soníos que son empuestos en primer llugar pol deséu hedonista de prestase. El so estilu foi un referente pa l'apaición del house tropical nos entamos de la década de los 2010s.
Artistes destacaos
Dalgún de los artistes destacaos de balearic beat y balearic trance son:
Salettes (Altu Loira)
Salettes ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Laurac
Laurac ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Reo Mochizuki
Reo Mochizuki (望月 嶺臣, ), ye un futbolista xaponés.
Partícules xaponeses
Les partícules xaponeses, joshi (助詞) o teniwoha (てにをは), son afixos o pallabres curties de la gramática xaponesa que darréu siguen al sustantivu modificáu, verbu, axetivu, o oración. Tienen una amplia gama de funciones gramaticales, incluyendo nicios d'una entruga, exclamación, l'estáu del falante o otros sentimientos.
Ortografía
Les partícules xaponeses, como'l okurigana, tán de normal escrites en hiragana. Delles partícules tienen forma de kanji, pero na escritura moderno'l hiragana ye'l más usáu. Los trés partícules comunes, o, y y wa, escribir col hiragana wo, he, y hai respeutivamente. Esto ye una reliquia del usu históricu del kana, anque la partícula o ye pronunciada como wo por dellos falantes.
bakashi
ばかし (bakashi) ye otra forma de bakari, escrita ばかし.
kai
かい kai ye una variante de la partícula d'entruga ka, usada por dellos homes y namái pa entrugues de sigo/non.
monu/mon
Ye utilizáu pa tresformar un verbu nun oxetu:
Nun tien el mesmu significáu que la partícula nowa que marca l'oxetu indireutu:
monu-de
Ye una partícula conxuntiva de monu y de qu'indica causa o razón.
monu-ka/mon-ka
Ye utilizáu pa crear una forma d'entruga indicando que quien fala en verdá cree lo contrario de lo qu'afirma, fai fincapié na determinación de nun faer daqué. Podría considerase un tipu d'ironía.
mononara
Ye una partícula conxuntiva de monu y nara. La so forma de significáu ye: Si (oxetu/sustantivu/persona) pudiera
monu-o
Significa A pesar de que, Anque, Pero y utilízase pa demostrar un fuerte descontentu con una aición que se realiza.
tte
Esta ye otra forma de to. Ye una versión encurtiada de to iu o to iu-non-wa, y ye un tipu de partícula que marca la citación del verbu. Dacuando ye usáu pa cita direuta, dacuando pa cita indireuta, y dacuando a cencielles pa enfatizar una pallabra o conceutu.
tte ye casual, y (porque pue ser una cita direuta) el nivel d'educación del material citáu nun ye necesariamente reflexáu pol falante. Si deseyes ser claramente formal, usa to iimasu en llugar de tte.
wa (hai)
Wa ye'l marcador de la tema. Escribir col hiragana は hai, escasamente úsase わ, wa.
Wa ye tamién usáu de cutiu por muyeres al rematar una oración pa establecer una conexón emocional (nesti casu, sí s'escribe col hiragana わ, wa). Esto tamién tresmite una cierta diferencia ente los deseos del falante y les sos emociones.
yara
Escritu やら, ye una partícula que denota cualquier incertidume o llistáu.
yo
Yo ye dacuando usáu como un sustantivu, y funciona como un marcador vocativu. Úsase especialmente nel xaponés antiguu, poesíes y cantares.
yori
Yori puede significar "dende", y tamién s'usa pa marcar comparances. Yori de normal escríbese col hiragana より.
ze
Escrita ぜ, ze ye una partícula qu'indica exclamación. Ye usada enforma por homes, y enxamás se considera educada. Compare yo y zo.
zo
Escrita ぞ, zo ye una partícula qu'indica exclamación. Ye usada principalmente por homes, pero'l so usu considérase un pocu menos poderosu y más positivu que ze. Compare ente yo y ze.
zutsu
Zutsu escribir col hiragana ずつ.
wa (hai) y ga
Wa y ga suelen ser les partícules más confuses nel aprendizaxe del idioma xaponés.
Una de les estratexes más utilizaes pa la comprensión de la diferencia ente éstes partícules ye por aciu la formulación de dos preguntes:
Pa contestar la primer entruga utilízase Wa, que señala la tema.
Pa contestar la segunda entruga utilízase Ga, qu'indica'l suxetu.
Dambes partícules pueden usase nuna mesma oración:
nin y de
Nin, cuando s'utiliza pa marcar llugar, úsase namái con verbo d'esistencia como iru, "tar, esistir;" aru, "tar, esistir, tener;" y sumu, "vivir, habitar."
nin y y
Nin y y pueden indicar direición de movimientu, significando "escontra", "a" o "en". Nesti sentíu, y ye bien paecíu a "escontra" en términos d'usu. Ente que nin usáu direccionalmente, ye posible que sustituya a y. Nin usáu n'otros sentíos nun puede sustituyir a y:
Indicador de direición, usando y en llugar de nin prefierse cuando nin nun ye utilizáu como direición en proximidá:
ga y o
En dellos casos, ga y o son intercambiables. Por casu, cola forma tai, significando "querer", ye posible dicir cualesquier de les siguientes frases:
Similarmente, suki, un axetivu tipu na significa "gustar", puede usase indistintamente con ga o o:
Na primer frase utilízase como aidar la partícula da pa indicar la rellación de la tema y sicasí na segunda utilízase la partícula wo pa indicar l'oxetu suxetu direutu (n'español correspuende a él, lo, les) y como auxiliar utilízase de pa indicar la razón.
nin y to
Nin y to son dacuando intercambiables en formes como nin naru y to naru. La forma nin naru suxure un cambéu natural, ente que to naru suxure dalgún axente indireutu.
yá y to
Yá ye usáu pa llistes incompletes, ente que to usar de forma completa.
Tiago Henrique da Silva Pereira
Tiago Henrique da Silva Pereira ye un futbolista brasilanu.
Celtic Football Club
El Celtic Football Club ye un club de fútbol d'Escocia con sede na zona de Parkhead, en Glasgow, qu'anguaño xuega na Scottish Premiership. Foi fundáu en 1887 y apostó el so primer partíu en 1888. Dende la so fundación, el Celtic consiguió 51 títulos de lliga, 40 copes escoceses y 19 Copes de la Lliga. El club apuesta los sos partíos como llocal nel Celtic Park, l'estadiu con mayor capacidá del fútbol escocés, qu'alluga 60.355 espectadores sentaos. Al pie de los sos rivales y vecinos del Rangers FC apuesten la denomada Old Firm, una de les más famoses y encarnizadas rivalidaes deportives. L'uniforme tradicional del Celtic ye rayes verdes y blanques horizontales con pantalón y calcetos blancos.
En 1967 convertir nel primer club británicu, y únicu escocés hasta'l momentu, en llograr una Copa d'Europa —actual Lliga de Campeones de la UEFA—. Los xugadores que llograron aquel títulu, en Lisboa ante'l Inter de Milán, fueron conocíos a partir d'esi momentu como los Lleones de Lisboa, toos ellos nacíos nun radiu de 30 milles en redol a Parkhead, la sede del club. Naquella temporada, el Celtic ganó toles competiciones nes que participó sacante la Copa Intercontinental onde perdió contra'l Racing Club arxentín, yá que ganó'l Campeonatu de Lliga Escocés, la Copa Escocesa, la Copa de la Lliga Escocesa, la Copa d'Europa y la Copa de Glasgow. En 1970 llogró tornar a una nueva final de la Copa d'Europa, pero perdió ante'l Feyenoord.
Historia
|thumb|Airdrie-Celtic final de copa 1997. thumb|Una semeya del equipu a partir de los primeros díes del club, antes de l'adopción de les agora famoses camisetes d'aru. El Celtic foi fundáu formalmente en St. Mary's Church Hall en East Rose Street (agora Forbes Street), en Calton, Glasgow, pol hermanu Walfrid, un marista irlandés, el 6 de payares de 1887. El nome completu ye The Celtic Football Club, ente qu'hasta 1994 llamábase The Celtic Football and Athletic Company Ltd. 220px|thumb|Escultura en memoria del Hermanu Walfrid, unu de los fundadores del Celtic FC, nel [[condáu de Sligo, Irlanda.]] thumb|Brother Walfrid, fundador del [[Celtic FC.]] El Celtic ye consideráu unu de los equipos más conocíos d'Europa y la so rivalidá col Rangers foi conocida en tol mundu. Esti club ye l'equipu de los que baxen de los inmigrantes irlandeses. El so principal rival foi'l Glasgow Rangers, una y bones el Celtic ye l'equipu tradicional de los católicos, frente al Rangers, que foi'l club de los protestantes y los unionistes en Glasgow (escoceses con sentimientu británicu). Los partíos ente Rangers y Celtic yeren incandescentes. Estos duelos direutos ente ellos conocíense como Old Firm (La gran empresa) y ye que, a empiezos de sieglu, los dirixentes de dambos clubes forzaben la celebración d'un tercer partíu (de desempate) na temporada pa volver llograr beneficios pola recaldación, una y bones esos partíos yeren los más esperaos polos hinches escoceses. 180px|left|thumb|Estatua de Jimmy Johnstone, unu de los futbolistes más importantes de la historia del club, na entrada al [[Celtic Park.]] El Celtic xuega los sos partíos llocales en Celtic Park, al que comúnmente se -y llama Parkhead, pol distritu onde ta asitiáu, y cuenta con una capacidá pa 60 832 espectadores.
Nel añu de 1892 el Celtic gana la Copa d'Escocia y al añu siguiente gana la so primer lliga, mientres eses dómines, apoderó'l campeonatu nacional. Sicasí, el so dominiu ye atayáu nel añu de 1930 pol Rangers, equipu que dica agora lleva la delantrera como'l club con más títulos de la Lliga d'Escocia.
El so momentu más importante llegó nel añu de 1967 cuando gana la Copa d'Europa (conocida na actualidá como Lliga de Campeones o UEFA Champions League) en venciendo al Inter 2–1. La final apostar nel Estadiu Nacional de Portugal, convirtiéndose nel primer equipu escocés en ganar dichu títulu, amás de ser l'únicu club d'Escocia que llegó a apostar la final. Aquella escuadra taba liderada pol capitán Billy McNeill y pol entrenador Jock Stein. Tolos xugadores yeren orixinarios de Glasgow y nacieron nun radiu de 30 milles alredor del estadiu. Aquel añu foi'l más esitosu del Celtic proclamándose campeón de la Lliga escocesa, la Copa d'Escocia, la Copa de la Lliga, la Copa de Glasgow y la Copa d'Europa. Amás nesi mesmu añu apuesta la Copa Intercontinental, ante'l Racing Club de Avellaneda, onde cayó 1-0 nun partíu desempate nel estadiu Centenariu en Montevidéu, Uruguái.
En 1970 el Celtic llegó per segunda vegada a la final de la Copa d'Europa pero perdió 2–1 ante'l Feyenoord. La mayoría de los campeones de 1967 taben entá nel equipu, bien veteranos toos ellos. Esa ye una de les razones qu'achaquen el siguidores a la derrota. Aquella final pasu a la historia por ser el partíu de copa europea con mayor númberu d'espectadores.
El Celtic conquistó 5 de les 7 últimes lligues, consiguiendo Lliga y Copa l'últimu añu y avanzando a los octavos de final de la UEFA Champions League.
El 7 de payares del añu 2012 cuando celebraben 125 años d'historia enfrentaron al F.C. Barcelona por un partíu de la UEFA Champions League ganándo-yos 2-1 nel estadiu Celtic Park con goles de Victor Wanyama y del debutante na competición Tony Watt.
El 18 de xunetu de 2015, el Celtic mover hasta la llocalidá guipuzcoana de Eibar convidáu por SD Eibar nel so añu de debú en Primer División pa conmemorar el 75º Aniversariu del club armeru nun partíu amistosu nel que los escoceses vencieron 4 a 1 y recibieron l'homenaxe como unu de los clubes decanos nel fútbol europeo.
Estadiu
thumb|300px|
L'estadiu del Celtic ye Celtic Park, que s'atopa na zona de Parkhead de Glasgow. Celtic Park ye un estadiu con una capacidá de 60 832 toos ellos sentaos, el más grande d'Escocia y el séptimu estadiu más grande del Reinu Xuníu, dempués de Murrayfield, Old Trafford, Twickenham, Wembley, l'estadiu Olímpicu de Londres y el Millennium Stadium. Ye conocíu comúnmente como Parkhead o Paradise («Paraísu»).
El primer estadiu del Celtic foi un terrén nel área de Parkhead en 1888, pero treslladar a un sitiu distintu en 1892 cuando'l preciu del arriendu amontóse considerablemente. El nuevu sitiu foi desenvueltu nun estadiu con forma oval, con grandes seiciones de graes. El récor d'asistencia de 83 500 foi mientres una Old Firm el 1 de xineru de 1938. Les graes fueron cubiertes y los proyeutores de lluz artificial fueron instalaos ente 1957 y 1971. Sicasí, el Informe Taylor ordenó que tolos grandes clubes teníen de tener un estadiu dafechu sentáu n'agostu de 1994. El Celtic taba nuna mala situación financiera a principios de 1990 y nun llevó a cabu nengún trabayu de remodelación hasta que Fergus McCann tomó'l control del club en marzu de 1994. McCann executó un plan pa baltar les antigües graes y desenvolver un nuevu estadiu nuna reconstrucción por fases, que se completó n'agostu de 1998. El costu total del nuevu estadiu foi de 40 millones de llibres.
Afición
Nel añu 2003 envaloróse que'l Celtic cuntaba con una base de siguidores de nueve millones de persones, ente elles un millón nos Estaos Xuníos y Canadá. Hai más de 160 peñes del Celtic en más de 20 países de tol mundu.
Nesi mesmu añu, alredor de 80 000 siguidores del Celtic, munchos d'ellos ensin entraes, viaxaron a Sevilla pa la final de la Copa de la UEFA que'l Celtic apostó col FC Porto. Los aficionaos del club darréu recibieron premios de la UEFA y FIFA pol so comportamientu nel partíu.
Na temporada 2010-11, el Celtic tuvo'l permediu d'asistencia al estadiu más altu de cualquier club escocés. Tamién teníen el decimosegundu permediu d'asistencia más altu de tolos clubes de fútbol d'Europa.
Republicanismu irlandés
Dellos grupos d'aficionaos del Celtic espresen el so sofitu a republicanismu irlandés y al Exércitu Republicanu Irlandés (IRA) cantando los sos cantares o cantando sobre ellos nos partíos. El cantar del IRA foi descritu como ofensivu, pero la opinión ta estremada sobre si son, o non, sectarios. El responsable de comunicación de la UEFA, William Gaillard, al falar sobre l'asuntu en 2006 dixo que'l cantar del IRA yera una cuestión nacionalista y ye similar a los aficionaos d'otros clubes, como'l Barcelona o'l Athletic Club, que sofiten movimientos nacionalistes nos sos propios países. Tamién afirmó que namái nos países balcánicos —onde dellos aficionaos amuesen sofitu a organizaciones que se dediquen a la llimpieza étnica— la situación yera distinta, porque estes organizaciones yeren pola so naturaleza discriminatoria. Dixo qu'esto non s'aplicaba a l'IRA. thumb|Aficionaos del Celtic na final de la [[Copa de la UEFA 2002-03|Copa de la UEFA 2003 en Sevilla con banderes irlandeses.]] En 2008 y 2010, hubo protestes per parte de grupos de siguidores al equipu lleva'l símbolu de l'amapola pal Día de l'Alcordanza. El Celtic espresó la so desaprobación a estes protestes, diciendo que yeren perxudiciales pa la imaxe del club y los sos siguidores, y comprometióse a prohibir la entrada al estadiu los arreyaos.
En payares de 2011 la UEFA empecipió una investigación al Celtic sobre supuestos "cantaraes illegales" pro-IRA mientres la so eliminatoria d'UEFA Europa League ante'l Rennes, el 3 de payares de 2011. L'audiencia tuvo llugar el 9 d'avientu de 2011, y el club foi multáu con 12.700 llibres pola ofiensa. Tamién en payares de 2011, la Premier League escocesa (SPL) anunció una investigación al Celtic sobre nuevos cantaraes "pro-IRA" de los aficionaos mientres un partíu contra'l Hibernian —l'equipu católicu de la capital, Edimburgu— nel mes anterior. La investigación concluyó'l 5 d'avientu de 2011 y el SPL qu'indicó que "nun s'alderica qu'un pequeñu númberu d'aficionaos del Celtic dedicar a cantar en sofitu del IRA". Sicasí, consideróse que'l Celtic diera tolos "pasos razonablemente facederos" pa tratar de prevenir esi comportamientu, polo que nun se tomaron midíes contra ellos. La SPL tamién condergó les cantaraes que profirió'l mesmu entrenador, Neil Lennon, según el direutor executivu Peter Lawwell.
Rivalidaes
Los tradicionales rivales del Celtic son los Rangers y al partíu ente los dos equipos conózse-y como Old Firm Derby y que ye conocíu como una de les mayores rivalidaes del Fútbol a nivel mundial. Los dos apoderaron la historia del fútbol escocés y, ente ellos, ganaron el campeonatu de la lliga escocesa 102 vegaes dende la so creación en 1890, ente que tolos demás clubes combinaos ganaron 19 campeonatos. Los dos clubes tamién son, llargamente, los más siguíos n'Escocia, y el Celtic tien la tercera mayor asistencia de públicu del Reinu Xuníu. Hai qu'amestar que dambos equipos representen una división social n'Escocia; el Celtic tien una asociación histórica col pueblu irlandés y los escoceses d'orixe irlandés, que son al empar principalmente católicos. Tradicionalmente, el siguidores de los rivales del Celtic vinieron d'Escocia o Irlanda del Norte d'oríxenes protestantes y sofitu al sindicalismu británicu. thumb|Los aficionaos del Celtic, la marea verde», en [[Celtic Park.]] Los clubes atraxeron el sofitu de facciones opuestes en los disturbios n'Irlanda del Norte. Dellos aficionaos usen cantares, cantaraes y pancartes nos partíos y abusen o amuesen el so sofitu a les confesiones protestantes o católiques, según a grupos paramilitares d'Irlanda del Norte como'l IRA y l'UVF.
Dambos grupos d'aficionaos empecipiaron una batalla nel terrén de xuegu de resultes de la victoria del Celtic na final de la Copa d'Escocia de 1980 en Hampden Park. Hubo un seriu desorde d'aficiones mientres un partíu xugáu en mayu de 1999 en Celtic Park y los aficionaos del Celtic llanzaron misiles, ente ellos unu qu'afectó al árbitru Hugh Dallas, que precisaba tratamientu médicu, y un pequeñu númberu d'aficionaos invadieron el terrén de xuegu.
El Celtic tomó midíes p'amenorgar el sectarismu ente la so enchida. En 1996 el club punxo en marcha la so campaña Bhoys Against Bigotry («Bhoys Contra'l fanatismu»),  La campaña se inmortalizó nun cantar de la banda d'hinches de Celtic, 'Charlie y los Bhoys' llamada 'Bhoys contra de la intolerancia', más tarde siguida de Youth Against Bigotry («Mozos contra la intolerancia») pa "educar a los mozos en respetar tolos aspeutos de la comunidá, toles races, colores y credos".
En marzu de 2008, la UEFA investigó aficionaos del Celtic por presuntos cantares sectarios nun partíu contra'l Barcelona. El casu foi abandonáu primero que remate'l mes, por cuenta de la falta de pruebes.
Torneos nacionales (102)
thumb|right|Vitrina de trofeos en [[Celtic Park.]]
Ye'l club que más títulos tien d'esta competición.
Scotland Football Hall of Fame
A avientu de 2017, 26 futbolistes y entrenadores del Celtic entraron nel Scottish Football Hall of Fame («Salón de la fama del fútbol escocés»):
Scotland Roll of Honour
El cuadru d'honor de la seleición escocesa reconoz a los xugadores que cunten con 50 o más internacionalidades. Los xugadores del Celtic que figuren son:
Scottish Sports Hall of Fame
El Scottish Sports Hall of Fame («Salón de la fama del deporte escocés») cuenta con cinco futbolistes del Celtic de Glasgow:
Xeometríes non euclídees
Una xeometría non euclídea ye l'estudiu de les formes y les construcciones que nun se corresponden direutamente con nengún sistema euclideu n-dimensional, caracterizaes por un tensor de corvadura de Riemann que nun s'anula. Ente los exemplos de xeometríes non euclídees tán la xeometría hiperbólica y elíptica, contrapuestes a la xeometría euclídea.
Otra forma de describir les diferencies ente estes xeometríes ye considerar dos llinies rectes estendíes indefiníamente nun planu bidimensional perpendiculares a una tercera:
La xeometría non euclídea pue entendese dibuxando figures xeométriques en superficies curves, como la superficie d'una esfera o l'interior d'una taza.
Conceutos de xeometría non euclídea
Los sistemes de xeometría non euclídea diferénciense de los de la euclídea en que modifiquen el quintu postuláu d'Euclides, el postuláu de les pareleles.
En xeneral, hai dos tipos de xeometría non euclídea (homoxénea), la xeometría hiperbólica y la xeometría elíptica. Na xeometría hiperbólica hai varies llinies por un puntu particular que nun intersequen con otra llinia da. Na xeometría elíptica nun hai llinies que nun s'intersequen, independientemente de lo lloñe qu'entamen. Amás, la xeometría elíptica modifica tamién el primer postuláu d'Euclides de forma que dos puntos determinen polo menos una llinia. La xeometría riemanniana trata con xeometríes que nun son homoxénees, lo que significa que n'algún sentíu non tolos puntos son iguales. Por examplu, na superficie formá pegando una semiesfera a un extremo de un cilindru, los puntos de la esfera, llocalmente, obedecen la xeometría elíptica, mientres que los del cilindru obedecen llocalmente la euclídea. Bernhard Riemann, a partir del trabayu de Gauss, determinó un metou pa describir esos espacios.
Basando los nuevos sistemes nestos principios, caún se construye según les sos propies regles y los sos postulaos. Les xeometríes non euclídees, y en particular la elíptica, xueguen un papel importante na teoría la relatividá y la xeometría l'espacio-tiempu.
Xeometría non euclídea del espacio-tiempu
El alcance de la xeometría non euclídea incluye la teoría l'espacio-tiempu de Herman Minkowski. Esta xeometría usa una forma bilineal más xeneral en llugar de la ditancia métrica usual. Los conceutos nesta xeometría refiérense más a un ángulu hiperbólicu qu'al ángulu euclideu usual. Por exemplu, l'aplicación contractiva mueve estos ángulos como fai la rotación euclídea colos ángulos ordinarios. En llugar de llinies perpendiculares, la xeometría l'espacio-tiempu usa llinies hiperbólico-ortogonales que determinen hiperplanos de simultaneidá.
Amás, la xeometría hiperbólica apaez na relatividá especial de la siguiente forma: un sistema de referencia inercial ta determináu por una velocidá y, dada una unidá de tiempu, cada velocidá corresponde a un eventu futuru del orixe que ye la posición d'un observaor con esa velocidá dempués de la unidá de tiempu. Estos eventos futuros formen un hiperboloide, la base del modelu hiperbólicu de la xeometría hiperbólica. Herman Minkowski fizo esta conexón nel su famosu trabayu de 1908.
Historia
Mientres la xeometría euclídea, llamá así pol matemáticu griegu Euclides, inlcuye algunes de les matemátiques más vieyes conocíes, les xeometríes non euclídees nun fueron ampliamente aceptaes hasta'l sieglu XIX.
El debate qu'acabó llevando al descubrimientu de les xeometríes non euclídees entamó casi tan pronto como'l trabayu Euclides los Elementos fue escritu. Nos Elementos Euclides escomencipió con un númberu limitáu de suposiciones (23 definiciones, cinco nociones comunes y cinco postulaos) ya intentó probar tolos otros resultaos (proposicones) del llibru. El más famosu de los postulaos ye ún que se conoz normalmente como'l "quintu postuláu d'Euclides" o el "postuláu de les paraleles", que na formulación orixinal d'Euclides ye:
"Si una recta corta otres dos rectes de tal forma que los ángulos interiores del mesmu llau sumen menos de dos rectos, entós eses dos rectes, si se prollonguen indefiníamente, tópanse nesi llau onde los ángulos sumen menos de dos rectos."
Otros matemáticos vieron maneres más fáciles de enunciar esta propiedá (véase postuláu de les paraleles). Independientemente de la forma del postuláu, sicasí, siempre paez que ye más complicáu que los otros cuatro (qu'incluyen, por exemplu, "Ente dos puntos pue dibuxase una llinia recta").
Durante polo menos dos mil años, los xeómetres tuvieron problemas con esta complexidá del quintu postuláu y creyeron que podía ser probáu como teorema a partir de los otros cuatro. Muchos intentaron topar una demostración por contradicción, incluyendo el matemáticu árabe Ibn al-Haytham (Alhazen, sieglu XI), los matemáticos perses Omar Khayyám (sieglu XII) y el matemáticu italianu Giovanni Girolamo Saccheri (sieglu XVIII).
Atajate
Atajate ye un conceyu español de la provincia de Málaga, Andalucía, asitiáu al oeste de la provincia nel Valle del Genal, siendo una de les poblaciones que conformen la contorna de la Serranía de Ronda. Ye'l pueblu de menor población de la provincia de Málaga, con 171 habitantes reconocíos pol Institutu Nacional d'Estadística (INE).
Xeometríes non euclídees
Historia
Los teoremes de Ibn al-Haytham, Khayyam y al-Tusi sobre cuadriláteros, incluyendo el cuadriláteru de Lambert y el cuadriláteru de Saccheri, fueron "los primeros teoremas de les xeometríes hiperbólica y elíptica". Estos teoremes y los sos postulaos alternativos, como l'axioma de Playfair, xugaron un papel importante nel desarrollu posterior de la xeometría non euclídea. Estos primeros intentos de rebatir el quintu postuláu tuvieron muncha influencia nel su desarrollu ente los xeómetras europeos posteriores, incluyendo Witelo, Levi ben Gerson, Alfonso, John Wallis y Saccheri. Toos estos primeros intentos fechos intentando formular la xeometría non euclídea, sicasí, aportaron demostraciones errónees del quintu postuláu, asumiendo coses que yeren equivalentes a él. Pero sí que sirvieron pa ver les primeres propiedaes de les xeometríes hiperbólica y elíptica.
Atajate
Historia
Restos de pieces de piedra apolazada (Piedres de rayu), hachos (neolíticu), presencia de bronce (calcolítico) na Torca de los Tajos. Restos de vía romana (trazáu) Lacipo-Arunda y monedes. Restos visigodos: enterramientu nel Montecillo. Otros restos musulmanes nel Puertu de Jimera, El Llanu y Güerta Nueva. Restos del despoblado de Audalázar, yá nel términu de Alpandeire. En 1496 pertenez al Señoríu de Ronda (Príncipe D. Juan). Tierres de Realengu. En 1499 pertenez a la corona de Castiella-Aragón. En 1505 creación de la parroquia en Atajate. Nel S. XIX construcción de la Ilesia de San José. Antes del 10 de marzu de 1810 saquéu de la Ilesia antigua polos franceses. Nunca más se restauró. En 1820 creación de los partíos xudiciales, Atajate pasa a pertenecer a Gaucín. En 1932 construcción de la carretera Ronda-Atajate, C-341, actual A-369. En 1941 constrúyese'l tramu de la carretera Atajate-Gaucín.
En cuestiones vitivínicolas, Atajate tuvo una Dómina Dorada Vitivínicola Atajate foi un gran referente na provincia y fuera d'ella, falamos d'unos tiempos nos qu'esti pueblu sosteníase económicamente de la bona producción de los sos viñeos y de los sos productos. Conocíu por toos nuesa escelente producción de Mostiu, totalmente natural, más desconocíu ye la dómina de rellumanza que tuvo nel so momentu'l conceyu.
Xeometríes non euclídees
Historia
Giordano Vitale, nel so llibru Euclide restituo (1680, 1686), usó'l cuadriláteru de Saccheri pa demostrar que si tres puntos equidisten de los llaos AB y CD, entós AB y CD equidisten.
Lauraguel
Lauraguel ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Atajate
Historia
Esistió más d'una trentena de llagares, comenten los vecinos, pero la gran mayoría d'ellos yá nun tán activos. Estos sitios, disponen d'una zona pal triáu de les uves y de una prensa pa llograr tol zusmiu de les uves. Amás estos llugares, suelen utilizase como bodegues guardando'l mostiu davezu en grandes garrafes o barriles, d'antiguo, inclusive hasta en tinajas.
Llegó hasta los nuesos díes que nestos llagares, amás, allugaben alambiques colo producíase l'Aguardiente: motor de la economía del conceyu de munches families. Con él que se comerciaba a nivel provincial y interprovincial. Ye recordáu y comentáu polos más mayores del pueblu, “el golor a Matalahúva” qu'esprendíen los alambiques, nel procesu de destilación, peles cais del pueblu. Pero esto, forma parte d'un pasáu con una gran riqueza, que nun sabemos si volverá repitise: la producción del aguardiente en Atajate.
Pero esta puxanza del conceyu va vese avafáu cola llegada de finales del Sieglu XIX, concretamente l'añu 1877. Atajate sufría una epidemia de filoxera qu'afaró los viñeos, causando l'ablayamientu nel pueblu. A partir d'ende, empieza la emigración de munchos habitantes del conceyu y les sos families, ante l'ausencia de trabayu nes viñes. Esta epidemia aniciar nos Estaos Xuníos, nel nuesu país el focu d'infeición produzse concretamente na provincia de Málaga y en Girona.
Si Atajate viviera la so dómina de rellumanza vitivinícola agora, nun asocedería lo qu'asocedió naquel tiempu. Pos, yá esiste tratamientu pa esta enfermedá de los viñeos, producíu pol inseutu Dactylosphaera vitifoliae.
== Monumentos y llugares d'interés Antigua Ilesia Parroquial de San Roque entamos de Atajate nos poblaos antiguos.
Fiestes
Historia de la Fiesta del Mostiu
Tou empieza un Payares del añu 1985, concretamente un 30 de Payares, nesa fecha empecipiar en Atajate la primer Fiesta del Mostiu. Tuvo llugar nos baxos del Conceyu, qu'entós daquella s'atopaba n'obres.
La idea surdió d'un grupu de mozos del pueblu, sofitaos pola alcaldesa d'aquel entós, Merced Calvo Serrano. Ellos propunxeron honrar la tradición vitivinícola del conceyu y los sos antepasaos, dedicando una xornada a la tradición más ancestral del pueblu, el Mostiu.
La tema espuesta de mancomún d'aquel grupu, yera tastiar los distintos mostios de cada familia acompañaos de productos ibéricos de la zona y diverses tapes caseres, asina pasaben un ratu prestosu ente amigos y amigues. Dende entós cada añu foise ameyorando adulces, dende aquella xornada discreta ente moces estender a los vecinos del conceyu, añedióse-y música, darréu entamóse como Verbena con una Orquesta hasta lo que conocemos güei, una xornada festiva apinada d'actuaciones musicales y degustaciones.
Fiesta del Mostiu. Xornada festiva.
La Fiesta del Mostiu tien llugar mientres la xornada del últimu sábadu de Payares, na caseta municipal, instalada na plaza del pueblu. Día nel que puede tastiase de manera gratuita les variedaes de Mostiu que produz cada familia. Mientres tol día, Atajate recibe a numberosos visitantes de la contorna y de tolos puntos de la provincia, que saborguien esti deliciosu caldu al son de los cantares d'ayeri y güei, cantaes polos distintos grupos musicales.
L'añu 2008 como iniciativa pensar n'acompañar esta exquisitez mientres el día, con bastantes quilos de migues caseres, platu que dende antaño se come con Mostiu. Resultando un ésitu d'arribación de públicu cada añu, tantu de día como de nueche..
Anguaño 2010 tien llugar el 27 de payares, fecha na que celebramos el XXV Aniversariu de la nuesa fiesta con más sabor, la nuesa Fiesta del Mostiu. ¡Esperámosvos!
Gastronomía
La gastronomía tien el so fundamentu nos productos del terrén en función de la estacionalidad. La primavera ye'l tiempu de los guisos con yerbes monteses como tagarninas, fenoyos, pescozaes o espárragos trigueros. Mientres tol añu pueden tastiase les olles serranes y los diversos potaxes de garbanzos o de llenteyes, y, ente les carnes, los guisos de coneyu y l'amplia variedá de platos y embutíos procedentes del gochu. Pero si cabo resaltar unos platos por excelencia autóctonos del pueblu son: les migues, el gazpachu caliente, les tortielles de bacaláu, la cazuela de pataques y les farrapes.
Atajate, famosu pol so repostería en tola provincia, guarda en bona midida l'alcordanza de la tradición morisca, siendo carauterísticos la farina de trigu, l'azucre y l'aceite d'oliva (o mantega), combináu en perfecta harmonía y arumáu con canela, matalahúva y ajonjolí, inclusive acompañaos n'ocasiones d'almendres. Ente la gran variedá de dulces caseros destaquen dende los mantecados, magdalenas, el quesu d'almendra que gocia de merecida fama, los conocíos “sollutos", pasando polos borrachuelos, rosquillos, mostachones y “enreaíllos”.
En bébores y llicores destaca'l Mostiu, que ye una bébora a destacar na zona.
El Mostiu: Procesu Ancestral.
Les viñes de Atajate tienen un ciclu de trabayu continuu pa los habitantes del nuesu pueblu, que nun cesa mientres tol añu. El procesu empecipiar cola fradadura y la recoyida de sarmientos (sarmentar), l'aráu de la tierra, “azulfatar” pa prevenir les enfermedaes y finalmente la so posterior recoyida del frutu (vendimiar).
La fradadura ye la etapa que rique especial atención, que determina la bayura y calidá de les uves. Ensin escaecer el tratamientu de los suelos, que tienen d'arriquecese de cuchu, y l'azufre pa la planta, esaniciando con ello les posibles enfermedaes y parásitos que la viña puede contraer. La variedá de viñes, da como frutu a distintos tipos d'uves nel conceyu a destacar: - Les Tempranillas, que como'l so nome indica son les primeres. Los recímanos son llargos y estrechos de pelleyu gruesu y magaya carnosa. - Les Perrunes, menudes, de pelleyu delgáu, bien aspres al comer. - Les de Rei, son les que de normal colgamos pa comer en fin d'añu, pero tamién utilizamos pal Mostiu, que'l so sabor ye llixeramente duce. - Les Uves de Loja, pa los paisanos son, por excelencia, les más esquisites. Con esti tipu d'uves, el caldu llográu nel procesu del mostiu ye más duce.