cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reinu de Powys
Rhodri, Hywel y Gruffydd
En 942 Hywel ap Cadell de Deheubarth (nietu de Rhodri al traviés del so fíu Cadell) heredó Gwynedd pola muerte del so primu Idwal Foel. Coles mesmes tomó Powys, de Llywelyn ap Merfyn, ya iguó el matrimoniu ente los fíos de dambos. Hywel fundó Deheubarth en 920 amás del heriedu materno y paterno, y caltuvo rellaciones bien próximes con Athelstan d'Inglaterra, visitando frecuentemente la so corte. Hywel estudió'l sistema llegal inglés y reformó les lleis galeses. Pelegrinó a Roma y, cuando volvió en 928, tráxose consigo una coleición de lleis que fueron bendiches pol Papa. Influyíu polos ingleses, Hywel foi'l primeru n'acuñar moneda propia en Gales, con ceca en Chester. En 945 celebró una asamblea en Whitland pa escriturar les lleis, cola ayuda del célebre clérigu Blefywryd. Por estos trabayos diéron-y el nome del Bonu (Hywel Dda en galés), y el so reinu destacó como inusualmente pacíficu. Tres la so muerte Gwynedd tornó a la dinastía Aberffraw. Sicasí, Powys y Deheubarth fueron estremaos ente los sos fíos.
Maredudd ab Owain reconstruyó'l reinu del so güelu Hywel el Bonu. Yera rei de Deheubarth y Powys cuando en 986 facer con Gwynedd. Combatió la usurpación inglesa en Powys y les crecientes invasiones viquingues en Gwynedd. Ye recordáu por haber pagáu a los viquingos un penique per cada rehén prindáu, una gran suma naquella dómina. Cola muerte de Maredudd (999), Powys pasó al so nietu Llywelyn ap Seisyll, fíu de Anghared, la fía mayor de Maredudd (col primer maríu d'esta, Seisyll ap Owian), ente que Deheubarth foi partíu ente los sos fíos. Gwynedd temporalmente retornó a la dinastía de los Aberffraw. Na siguiente centuria perdieron importancia les principales families nobles, por cuenta de que les incursiones viquingues y l'incesante estáu de guerra dexaron a los usurpadores derrocar a los Aberffraw y los Dinefwr, que nun se recuperaron hasta rematar el sieglu.
Gruffyd, el fíu de Llywelyn, xuniría tou Gales sol so reináu, moviendo a los sos primos en Deheubarth y aumentando los sos aliaos políticos n'Inglaterra. Tres la muerte de Gruffydd, Deheubarth tuvo dellos gobernantes hasta que la dinastía Dinefwr retornó al poder en 1063, na persona de Maredudd ab Owain ab Edwin.
Casa de Mathrafal
Col segundu maríu de la princesa Anghared (la fía de Maredudd ab Owain de Deheubarth y Powis), Cynfyn ap Gwerstan, fundóse la dinastía de los Mathrafal. La dinastía toma'l so nome del históricu castiellu de Mathrafal. Bleddyn ap Cynfyn, fíu de Anghared, heredó Powys a la muerte del so mediu hermanu Gruffydd ap Llywelyn (1063), productu del primer matrimoniu de la so madre. Bleddyn (llobu en galés) aseguróse Gwynedd esi mesmu añu tres una batalla que-y enfrentó a un pretendiente de los Aberffraw, Cynan ap Iago. Al añu siguiente Eduardo'l Confesor, rei d'Inglaterra, sofitó a Bleddyn nel tronu. Bleddyn ye recordáu por reformar les lleis de Hywel Dda.
Bleddyn y el so hermanu Rhiwallon llucharon xunto al anglosaxones contra los conquistadores normandos. En 1067 aliar al rei Eadric el Xavaz de Mercia pa repeler l'ataque normandu a Hereford. Y en 1068 colos condes Edwin de Mercia y Morcar de Northumbría n'otru ataque normandu. En 1070, Bleddyn ganó a los sos mediu sobrinos, los fíos de Gruffydd ap Llywelyn, na batalla de Mechain nel intentu d'ellos por tomar Gwynedd. Bleddyn morrió en 1075, nel intre d'una campaña en Deheubarth contra Rhys ab Owain. Cola muerte de Bleddyn, Gwynedd pasó al so primu Trehaearn ap Caradog, que morrió en 1081 na batalla de Mynydd Carn, tres los que'l reinu recayó de nuevu na dinastía de los Aberffraw, con Gruffydd ap Cynan. Powys foi estremada ente los fíos de Bleddyn: Iorwerth, Cadwgan y Maredudd.
Dempués de que Guillermo de Normandía asegurárase Inglaterra, dexó que los barones normandos crearen en Gales los sos señoríos. Asina se creó la Marca Galesa a lo llargo de la frontera ente Inglaterra y Gales. En 1086 el normandu Roger II de Montgomery, conde de Shewsbury, remató la construcción d'un castiellu nel vau de Rhydwhiman sobre'l Severn, el castiellu de Montgomery. Tres Montgomery otros normandos reclamaron los cantrefi de Ial, Cynllaith, Edernion y Nanheudwy. Dende ellí tomaron Arwstle, Ceri y Cedwain. Amás de la totalidá de Powys, gran parte de Gales taba en manes normandes al rematar 1090. Los trés fíos de Bleddyn ap Cynfyn endurecieron la resistencia y la so pretensión de recuperar Powys, y en 1096 yá recuperaren la mayor parte de Powys, incluyendo'l castiellu de Montgomery. Roger Montgomery revelar contra'l rei Guillermu II d'Inglaterra y les sos tierres fueron confiscadas (1102) y apurríes a Payne Fitzjohn, quien afaló a Felipe de Brose a atacar Builth, y a Hugh Mortimer a atacar Elfael y Maelienydd. Nos s. XII y XIII la Casa de Mathrafal lluchó por caltener les sos tierres en Powys frente a los barones de la Marca y un resurgente Gwynedd. En 1160 el reinu cayó víctima de la llei galesa de socesión y foi estremáu nos principaos del norte y el sur. Estremaos yeren más débiles entá, y ente que el reinu del norte, Powys Fadog, sofitaba les aspiraciones independentistes del vecín Gwynedd baxu Owain Gwynedd, Llywelyn el Grande y Dafydd ap Llywelyn, reis de Gwynedd, el reinu del sur, Powys Wenwynwyn, tenía frecuentes enfrentamientos con Gwynedd. En 1267, los dos reinos de Powys emprestaron homenaxe al rei de Gwynedd Llywelyn l'Últimu Rei como Príncipe de Gales. Pero Gruffudd ap Gwenwynwyn, Señor de Powys Wenwynwyn, camudó d'alianza en 1274 y se exilió a Inglaterra. Tornó a Gales en 1276 dempués de la primer ocupación inglesa y na definitiva campaña de 1282, les tropes de Gruffud fueron determinantes na cayida de Llywelyn cuando, xunto a Roger Lestrange y Roger Mortimer, emboscaron y asesinaron al príncipe galés. Cola muerte de Llywelyn, Gales perdió definitivamente la so independencia. Tres el Estatutu de Rhuddlan (1284) tolos títulos principescos de Gales fueron abolíos y Powys sumió incorporáu a los nuevos condaos de Breconshire, Radnorshire, Montgomeryshide y parte de Denbighshire.
Gobernantes de Powys
Reis de Powys
Larus sabini
La ye una especie d'ave caradriforme de la familia Laridae que cría nel norte del Holárticu y migra hasta les mariñes occidentales de Suramérica y África. Ye una gavilueta de pequeñu tamañu. El so taxonomía alcuéntrase en disputa, ente que dellos autores caltener nel xéneru de les mayoría de les gaviluetes Larus, como Larus sabini, otros incluyir nel suyu propiu, Xema, como Xema sabini. Joseph Sabine púnxo-y el so nome n'honor del so hermanu, el científicu Edward Sabine.
Distribución
La gavilueta de Sabine cría nel Árticu y tien una distribución circumpolar principalmente por América del Norte y Eurasia. Ye una ave migratoria que vuela escontra'l sur na seronda. La mayoría de la población pasa l'iviernu nel Pacíficu hasta Suramérica occidental nes agües fríes de la corriente de Humboldt, ente que les aves de Groenlandia y Canadá oriental crucien l'Atlánticu camín de les mariñes occidentales d'Europa pa pasar l'iviernu hasta n'África sudoccidental, nes agües de la corriente de Benguela. Dacuando les gaviluetes de Sabine pueden atopase n'otres mariñes como les del nordés d'Estaos Xuníos o más al este n'Europa, xeneralmente abasnaes por nubes serondiegues. Ye una especie peláxica fuera de la estación de cría.
Descripción
thumb|left|Exemplar xuvenil en vuelu amosando'l patrón tricolor de les sos ales. Esta especie ye bono d'identificar pol so llamativu diseño alar tricolor. Los adultos tienen el llombu y les plumes coberteras de les ales de color gris maciu, les plumes primaries negres y les secundaries blanques. La so cola ye llixeramente ahorquillada y de color blancu. La cabeza de los adultos escurecer a un gris escuru col cantu negru mientres la dómina d'apareyamientu. Los sos picos son negros cola punta mariella. El neñones tienen el mesmu patrón tricolor, pero sustituyendo'l gris pol marrón, y la cola tien una banda negra terminal. Los xuveniles tarden dos años n'algamar el plumaxe adultu.
Les sos voces son de tonu bien alto.
Reproducción
thumb|left| Xema sabini Les gaviluetes de Sabine críen en colonies na mariña y la tundra. Ponen dos o tres güevos motudos de color pardu verdosu, en niales nel suelu escondíos ente la yerba.
Alimentación
La so alimentación ye bien variada y ta compuesta principalmente por cualesquier tipu de pequeñu animal al so algame. Tamién roba güevos d'otres aves marines, como'l charrán árticu.
La pega sobre'l cadafalsu
El cuadru presenta un claru na viesca onde hai trés llabradores baillando música de gaites, al pie de una forca sobre'l que ta posada una pega. El cadafalsu írguese nel centru del cuadru, estremándolu en dos partes, una composición manierista col llau derechu más «abiertu» y l'esquierdu más «zarráu», cola pega cerca del centru esautu del cuadru. El cadafalsu paez formar un oxetu imposible», paecíu a un triángulu de Penrose, coles bases de los postes plantaos de manera aparente unu xunto al otru, pero col llau derechu del miembru de la cruz reculando escontra'l fondu, y un allumáu contradictoriu.
La pintura de Brueghel creóse l'añu posterior a la llegada del Duque d'Alba, a los Países Baxos españoles, unviáu pol rei español Felipe II p'aparar la rebelión holandesa. El cadafalsu puede representar l'amenaza d'execución d'aquellos que predicaben la nueva doctrina protestante, y la pintura puede aludir a dellos proverbios flamencos. Hai una alusión direuta a los proverbios neerlandeses de baillar o cagar sobre'l cadafalsu, lo que significa una burlla al estáu. Tamién alude a la creyencia de que les pegues son sabicheres, y qu'ello lleva al aforcamientu. Y que la manera en que la forca destaca sobre praos amenos.
Nun se sabe por qué o pa quién pintó'l cuadru. La so fecha de 1568 fai d'esti cuadru unu de los postreros de Brueghel antes de finar en 1569; ello ye que quiciabes seya la so obra final. Brueghel pidió a la so esposa que quemara dalgunos de los cuadros a la so muerte, pero díxo-y que caltuviera La pega sobre'l cadafalsu pa ella mesma.
Autichamp
Autichamp ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Irlanda
Irlanda refierse a dellos documentos, detalla la busqueda.
Cranioleuca semicinerea
'''Cranioleuca semicinerea, ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los furnáridos (Furnariidae), endémica de Brasil. El so hábitat natural son les viesques seques subtropicales.
Subespecies
Reconócense dos subespecies d'esta ave:
Curling
thumb|250px|Pictograma del Curling. thumb|Curling nos [[Xuegos Olímpicos de la Mocedá d'Iviernu 2012.]]
El curling, dacuando llamáu curlin, ye un deporte de precisión y d'equipu, con dalguna similaridad a los bolos ingleses y a la petanca, que se practica nuna pista de xelu. Dos equipos de cuatro participantes compiten ente sigo esmuciendo ocho piedres de granitu de 20 kg caúna sobre un corredor de xelu de 45,5 metros (146 pies) de llargor y 4,75 metros (15 pies 7 pulgaes) d'anchu.
Una vegada efectuáu'l llanzamientu, los otros miembros del equipu (sweepers) provistos de cepiyos, acompañen a cada piedra actuando sobre la superficie de xelu pa facilitar la so meyora o variar la so direición, pero siempres ensin tocar la piedra. Una vegada realizaos tolos llanzamientos, los puntos otorgar en función de la cercanía d'estes piedres a la diana marcada nel centru a la fin del pasiellu. Por casu, la piedra más cercana al centru de la diana, cunta un puntu; si la siguiente ye del mesmu equipu, cunten dos; y asina hasta que la siguiente seya del equipu contrariu. Por esta regla, siempres un equipu tien qu'acabar el "end" con 0. En casu de que nun haya piedres na diana considérase 0-0. Un partíu normal xugar de 8 a 10 "ends" o mangues. A la fin del partíu gana l'equipu con mayor puntuación, en casu de qu'haya empate, decidir nuna manga extra. L'equipu que gana una manga empieza la siguiente obligatoriamente.
Practícase sobremanera en Canadá, el norte d'Estaos Xuníos y el norte d'Europa.
Orixe y hestoria
thumb|Homes xugando al Curling en [[Ontario en 1909.]] Créese que'l curling apaeció per primer vegada na Baxa Edá Media n'Escocia. Les primeres referencies escrites sobre l'usu de piedres sobre xelu apaecen nos grabaos de l'abadía de Paisley en Renfrew que daten de febreru de 1541. Dos pintures de Pieter Brueghel el Viejo (dambes de 1545) representen imáxenes de persones practicando un xuegu similar al curling. Nesti periodu Escocia y los Países Baxos tienen fuertes venceyos culturales como se demuestra nel desenvolvimientu d'otru deporte, el golf.
Esiste constancia de la esistencia del curling a empiezos del sieglu XVI yá que se caltién una piedra de curlin fechada en 1511. La primer apaición de la pallabra curling nun documentu escritu data de 1620 en Perth, Escocia, cuando apaez nel prefaciu y nos versos d'un poema de Henry Adamson. El Kilsyth Curling Club ye consideráu como'l primer club de curlin nel mundu, yá que se constituyó formalmente en 1716 ya inda esiste anguaño. El Kilsyth Curling Club tamién s'arguyez de ser el primeru en construyir una pista específica pa xugar al curlin, dicha pista alcontrar en Colzium y consistía nuna pequeña presa que creaba una llamarga artificial de 100 x 250 metros de tamañu, que al xelase dexaba xugar sobre ella.
thumb|250px|Campeonatu de Curling con cuatro partíes simultánees.
El xuegu yera conocíu (ya inda lo ye, n'Escocia y otres rexones poblaes por descendientes escoceses como Nueva Zelanda) sol nome de "the roaring game" (xuegu ruxente) pol soníu que producen les piedres al esmucise sobre les pebble (pequeñes gotes d'agua n'estáu semisólido, qu'hai sobre la superficie de la pista). La pallabra deriva del verbu escocés curr (producir un pequeñu ruiu) y non del verbu curl (rizar), como n'ocasiones créese.
Nos primeros tiempos, les piedres yeren simples roques estrayíes de los ríos, y que n'ocasiones yeren apolazaes y dotaes de forma. El llanzador tenía poco control sobre la piedra, y el xuegu dependía más de la suerte que de l'habilidá o la estratexa. El curling xugáu nel esterior foi bien popular n'Escocia ente los sieglos XVI y XIX. Escocia ye la sede de la Federación Mundial de Curling. Anguaño'l curlin ta fuertemente establecíu en Canadá, a onde llegó de la mano d'emigrantes escoceses. El Royal Montreal Curling Club, ye'l club deportivu más antiguu (de cualquier deporte) de Norteamérica, y foi fundáu en 1807. El primer club nos Estaos Xuníos data de 1830, y foi'l llamáu Orchard Lake Curling Club con sede na ciudá de Detroit, Michigan. El curlin foi introducíu n'Europa (Suecia y Suiza) tamién por emigrantes escoceses. Anguaño xuégase en toa Europa y espandióse a otres ex-colonies britániques como Australia y Nueva Zelanda, ya inclusive llegó a China, Corea del Sur y Xapón.
El primer Campeonatu del Mundu de Curling foi esclusivu pa homes y foi llamáu, "Scotch Cup". Celebrar en Falkirk y Edimburgu, Escocia en 1959. El primer títulu foi ganáu pol equipu canadiense de Regina, Saskatchewan, siendo'l skip Ernie Richardson.
Deporte olímpico
El curlin ye deporte olímpico dende los Xuegos de Nagano en 1998, magar en febreru de 2006 el Comité Olímpicu Internacional decidió considerar la competición celebrada nos Xuegos olímpicos d'iviernu de 1924 como oficial y non como deporte d'exhibición como se considerara hasta esi momentu. Por tantu'l primer equipu ganador del oru olímpico foi l'equipu de Gran Bretaña. En realidá, en 1924 nun s'estremaba tan claramente los deportes d'exhibición de los "del medayeru". El curlin foi deporte d'exhibición en 1932, 1988 y 1992.
thumb|center|950px| CL: Centreline • HOL: Hogline • TL: Teeline • BL: Backline • HAI: Hackline with Hacks • FGZ: Free Guard Zone
Equipos participantes dende 1975
(*) Bulgaria taba nel draw pero nun participó por causa d'un accidente.
(**) Dende 2012 Kazakstán compite na zona Asia-Pacíficu.
(***) Dende 2010 esiste una División C que se celebra aparte del européu y que da 2 places pa la División B del européu.
Xuan III (papa)
Juan III (llatín: Ioannes III; Roma, ¿?-ibíd., 7 de xunetu de 574) foi'l papa nᵘ 61 de la Ilesia católica de 561 a 574.
Fíu d'un noble romanu llamáu Anastasius quien tenía'l títulu de "Illustris", el so pontificáu cadez de falta de datos históricos yá que tolos rexistros de la dómina sumieron debíu al desorde y destrucción que provocó la invasión lombarda.
N'efeutu, en 568, el pueblu xermánicu de los lombardos entró na península italiana aprovechando que'l xeneral bizantín Narsés fuera reclamáu a Constantinopla al nun cuntar col enfotu del nuevu emperador Justino II. Al quedar la provincia bizantina qu'entós yera Italia al mandu del ineficaz Longinos, los lombardos nun tuvieron graves problemes pa invadir la península.
Sí se sabe que restauró les catacumbes romanes y que s'enfrentó a la cisma de Aquilea o de los Trés Capítulos que surdiera mientres el pontificáu de Vigilio y que provocara la rotura coles Ilesies de Milán, Rávena y el norte d'África, llogrando retablecer con elles la unidá.
Coles mesmes celebró na ciudá de Braga dos concilios nos que se condergó la doctrina priscilianista.
Juan III finó'l 13 de xunetu de 574.
Takashi Mori
Takashi Mori (森 敬史; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Hémilly
Hémilly ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llingües preindoeuropees
right|350px|thumb|Llocalización de les llingües preindoeuropeas documentaes: Península ibérica: [[euskera, tartesiu, ibéricu; Península itálica: etruscu, réticu, sicano, piceno septentrional, Península anatolia: hático, hurrito-urartiano, Grecia y Xipre: lemnio, eteocretense, eteochipriota, Irán: elamita, India: idioma de Harappa, Sri Lanka: vedda.]] El términu preindoeuropeo puede referise a delles llingües autóctones d'Eurasia, pueblos prehistóricos o influencies de tipu sustratu anteriores a la presencia de llingües indoeuropees nos territorios que formaron el dominiu llingüísticu d'estes llingües autóctones o en territorios axacentes.
Fuentes de conocencia
Les llingües preindoeuropeas de les diverses rexones d'Europa, Anatolia, Oriente mediu y Asia meridional polo xeneral son mal conocíes por cuenta de que la gran mayoría escastáronse va munchos sieglos, quedando bien poca evidencia direuta o indireuta de les mesmes. Solo un puñáu de llingües preindoeuropeas sobrevivieron hasta l'actualidá, ente elles el protoeuskera y presumiblemente les llingües dravídiques, les llingües munda y caucásiques. N'otros casos magar les llingües orixinales nun sobrevivieron, esisten testimonios epigráficos o testuales que dexen cierta conocencia de les mesmes, como nel casu del etruscu, l'ibéricu, el llinial A o'l hatti. Nel peor de los casos la única evidencia disponible de munches llingües son topónimos y préstamos dientro de les llingües indoeuropees que darréu ocuparon ciertes rexones.
Ballons
Ballons ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llatín británicu
El llatín británicu o romance británicu yera una forma de llatín tardíu faláu en Gran Bretaña mientres el periodu romanu y l'alta Edá Media. Mientres la ocupación romana de Britannia el llatín foi la llingua principal de la élite y la llingua tenía más presencia nes partes meridional y oriental de la isla, que yeren les más romanizadas. Sicasí, esta llingua nunca movió al celta britónicu como llingua cotidiana de la mayor parte de los britones, especialmente nes rexones menos romanizadas del norte y l'oeste. Nes últimes décades aldericóse hasta grau de diferenciación algamó'l llatín de Britannia del llatín continental, que dio llugar a les Llingües romániques modernes.
A la fin del periodu romanu, el llatín foi movíu en munchos allugamientos pol anglosaxón antiguu na mayor parte d'Inglaterra mientres los sieglos V y VI. El llatín sobreviviría solo nes árees celtes de Britannia occidental hasta'l 700 d. C. cuando foi definitivamente abandonáu en favor de les llingües britóniques vernácules.
Contestu
thumb|300px|Niveles de romanización, a partir de los datos arqueolóxicos. La romanización foi mayor en sureste, y estendióse escontra l'oeste y el norte en menor grau. Al oeste de la llinia que va dende'l [[ríu Humber|estuariu del Humber al estuariu del Severn, y qu'inclúi Cornualles y Devon, la romanización foi mínima o inesistente.]] 300px|thumb|right|Britannia a la fin del periodu romanu, onde s'amuesa l'área romanu-británica nes tierres baxes. Al entamu de la ocupación romana nel 43 e.C., Gran Bretaña taba habitada pol pueblu de los britones, que falaben una llingua céltica llamada britónicu común. Britannia convertir nuna provincia del imperiu romanu y caltúvose como parte de dichu imperiu mientres casi cuatrocientos años hasta'l 409, cuando empezó la invasión anglosaxona. Nel so apoxéu nel 160 d. C., el territoriu romanu llegó a cubrir trés cuartos de la estensión total de Gran Bretaña.
Los historiadores del periodu romanu n'Inglaterra estremen unes "tierres altes" al norte y l'oeste del país y unes "tierres baxes" al sur y l'este, siendo esta última rexón la que presentaba un mayor grau de romanización. En particular, nestes tierres baxes, el llatín sería la llingua de la mayor parte de la población urbana, la única llingua de l'alministración, de les clases altes, del exércitu y tres la introducción del cristianismu, la llingua de la ilesia. El britónicu siguiría siendo usáu per parte del campesinado, que formaba'l gruesu de la población; la élite rural sería billingüe. Nes tierres altes, solo había una romanización bien llindada y el britónicu sería la llingua dominante en tolos ámbitos.
A lo llargo de la mayor parte d'Europa occidental, mientres l'alta Edá Media, el llatín tardíu usáu cotidinamente llegó a evolucionar hasta variedaes llingüístiques localemnte distintives que finalmente dieron llugar a les llingües romances. Sicasí, en Gran Bretaña, tres el abondono de la ocupación romana a principios del sieglu V d. C., el llatín foi perdiendo terrenal como llingua d'usu cotidianu frente al anglosaxón y el britónicu común. Cuando sumió'l llatín definitivamente y hasta qué puntu'l llatín británicu yera distintu d'otres variedaes de llatín, foi oxetu de numberosos discutinios académicos nes últimes décades.
Evidencies
Una dificultá inherente pa evidenciar la presencia del llatín en Britannia, ye que como llingua estinguida nenguna fonte apurre evidencia direuta d'esa llingua. Ye necesariu, por tanto, allegar a fontes indireutes como "errores" en testos escritos ya inscripciones rexonales. Estes evidencies tienen de ser un reflexu de la llingua falada cotidianamente. Son particularmente interesantes les inscripciones de particulares feches por xente ordinario, como epitafios y ufriendes votivas, y tablillas metáliques usaes pa invocaciones máxiques.
Los trabayos pioneros de Kenneth H. Jackson, nos años 1950, establecieron delles carauterístiques del llatín tardíu faláu en Gran Bretaña, y solo apocayá dalgunes de les sos conclusiones fueron modificaes. Jackson basar nos préstamos llatinos presentes nes llingües celtes britániques, lo que-y dexó estrayer ciertes conclusiones. Mientres los años 1970, John Mann, Eric P. Hamp y otros usaron la "tradición subliteraria" reflexada nes inscripciones pa identificar traces llingüístiques del usu del llatín en Gran Bretaña. Nos años 1980, Colin Smith usó delles inscripciones de piedra conocíes na so dómina, anque en gran parte'l so trabayu ye anticuáu por cuenta de la gran cantidá d'inscripciones epigráficas atopaes en Gran Bretaña dende entós. Unu de los meyores exemplos inscripciones epigráficas son les tablillas de Vindolanda, los últimos dos volúmenes que recoyíen el so conteníu publicar en 1994 y 2002, otru exemplu notable son les tablillas de maldición de Bath, publicaes en 1988, y otres tablillas de maldición atopaes n'otros sitios arqueolóxicos a lo llargo del sureste d'Inglaterra dende de 1990.
<!-- ==Evidence of a distinctive language variety== Kenneth Jackson argued for a form of British Vulgar Latin, distinctive from continental Vulgar Latin. In fact, he identified two forms of British Latin: a lower-class variety of the language not significantly different from continental Vulgar Latin and a distinctive upper class Vulgar Latin. This latter variety, Jackson believed, could be distinguished from continental Vulgar Latin by 12 distinct criteria. In particular, he characterised it as a conservative, hypercorrect "school" Latin with a "sound-system [which] was very archaic by ordinary Continental standards".
In recent years, research into British Latin has led to modification of Jackson's fundamental assumptions. In particular, his identification of 12 distinctive criteria for upper class British Latin has been severely criticised. Nevertheless, although British Vulgar Latin was probably not substantially different from the Vulgar Latin of Gaul, it is likely that over a period of 400 years of Roman rule, British Latin would almost certainly have developed distinctive traits. This and the likely impact of the Brittonic substrate means that a specific British Vulgar Latin variety most probably did develop.
However, if it did exist as a distinct dialect group, it has not survived extensively enough for diagnostic features to be detected, despite much new sub-literary Latin being discovered in England in the 20th century.
Extinction as a vernacular
thumb|230px|left|upright|alt=Map of Anglo-Saxon Britain|Anglo-Saxon England|The approximate extent of Anglo-Saxon expansion into the former Roman province of Britannia, by c.600 It is not known when Vulgar Latin ceased to be spoken in Britain, but it is likely that it continued to be widely spoken in various parts of Britain into the fifth century. In the lowland zone, Vulgar Latin was replaced by Old English during the course of the fifth and sixth centuries, whereas in the highland zone, it gave way to Brittonic languages such as Primitive Welsh and Cornish. But there have been a variety of views amongst scholars as to when exactly it died out as a vernacular, a question that has been described as "one of the most vexing problems of the languages of early Britain."
Lowland zone
In most of what was to become England, the Anglo-Saxon settlement and the consequent introduction of Old English appears to have caused the extinction of Vulgar Latin as a vernacular. The Anglo-Saxons, a Germanic people, spread westward across Britain in the fifth to seventh centuries leaving under British rule only Cornwall and Wales in the southern part of the country, and Hen Ogledd in the north. The demise of Vulgar Latin in the face of Anglo-Saxon settlement is very different from the fate of the language in other areas of western Europe subject to Germanic migration, for example France, Italy and Spain where Latin and the Romance languages continued. The likely reason is that in Britain there was a greater collapse in Roman institutions and infrastructure, leading to a much greater reduction in the status and prestige of the indigenous romanized culture: this meant that the indigenous population was more likely to abandon their languages in favour of the higher status language of the Anglo-Saxons.
There are, however, sporadic indications of its survival amongst the Celtic population. Pockets of spoken Latin may have survived as isolates amongst the Anglo-Saxons. As late as the 8th century the Saxon inhabitants of St Albans near the Roman city of Verulamium were aware of their ancient neighbour, which they knew alternatively as Verulamacæstir (or, under what H. R. Loyn terms "their own hybrid", Vaeclingscæstir, "the fortress of the followers of Wæcla") interpretable as a pocket of Romanu-Britons that remained within the Anglo-Saxon countryside, probably speaking their own local neo-Latin.
Highland zone
Prior to the end of Roman rule, Brittonic had remained the dominant language in the highland zone. However, the numbers of speakers of Vulgar Latin were significantly, but temporarily, boosted in the fifth century by the influx of Romanu-Britons from the lowland zone fleeing the Anglo-Saxons. These refugees are traditionally characterised as being "upper class" and "upper middle class". Certainly, Vulgar Latin maintained a higher social status than Brittonic in the highland zone into the sixth century.
Floorball
thumb|250px|Un partíu de floorball ente seleiciones nacionales de Suecia (mariellu) y Finlandia (blancu). thumb|100px|[[Pelota de floorball.]] El floorball tien los sos oríxenes a principios de los años 1950. El primer campeonatu tuvo llugar en Michigan (EE UU) en 1962. Surdió como una práutica derivada del bandy. Practicábase como un pasatiempu nos colexos, yá que yera una alternativa barata y que podía practicase mientres tol añu. Nos 80 empezaron a desenvolvese les primeres regles y pasó de ser un xuegu pal recréu a ser un deporte formal nos países de la Europa septentrional. Dempués d'unos años, dellos países formaron les sos federaciones y en 1986 fundóse la IFF (Federación Internacional de Floorball). N'España introducióse gracies a los colexos ya institutos qu'incluyeron esti deporte na so programación y empezó llamándose "unihockey"; tamién se-y llamó Plasticbandy, Softbandy, Floorbandy, Innebandy, Floorhokey o Unihoc.
A nivel internacional, cuatro países lleven apoderando esti deporte dende la creación de la IFF en 1986: República Checa, Suecia, Finlandia y Suiza. Tamién s'estendió per Europa llegando a España y Portugal.
La competición internacional más importante son los Campeonatos del Mundu, que se celebren cada dos años: dende 1996 y nos años pares en categoría masculina; y dende 1997 y nos años impares en categoría femenina. Suecia proclamóse Campeona del Mundu en categoría masculina na edición de 2006 celebrada en Suecia, ente que Suiza fixo lo propio en categoría femenina, nel Campeonatu del Mundu que tuvo llugar en Singapur en 2005.
La popularidá del floorball va creciendo en munchos otros países d'Europa y n'otres partes del mundu. En 2009, la Federación Internacional de Floorball (IFF) cuntaba coles federaciones y asociaciones nacionales de 37 países.
Midíes del campu y preseos del xuegu
Según les regles internacionales, el terrén puede ser de 36-44 m de llongura por 18-22 m d'anchu. Nos partíos de neños de pocu tiempu pueden usase terrenes más pequeños.
El terrén, llanu, arrodiáu por una valla de mediu metro d'altor col que puede xugase.
Dientro del terrén hai dos porteríes, asitiaes en cada estremu del campu, que les sos midíes son 160 cm d'anchu, 115 cm d'altor y 65 cm de fondura. L'área de gol ye de 4 m d'anchu por 5 m de llargu, dientro de la cual, y ante la portería, atópase l'área del porteru de 1 m por 2,5 m onde namái puede tar este. Los palos o sticks son de plásticu duro, resistente, y el palu nun devasa los 102 cm (+la pala) y nun tien un llargu mínimu (los neños xueguen con sticks bien curtios). El stick suel tener un pesu de 150-200g. Tolos xugadores tienen unu, sacante'l porteru.
Normes básiques
Pueden sustituyise xugadores en cualquier momentu, ensin llimitaciones de vegaes, teniendo que dexar el terrén el xugador reemplazáu primero que'l reemplazante. L'alcuentru dura:
Empecípiase'l partíu con un face-off (saque neutral) como nel ḥoquei sobre xelu nel mediu campu, cola pelota nel suelu, esperando'l pito del árbitru. Dempués del pito, puede xugase. Suelse intentar xugar escontra tras, asina ganando'l control de la pelota al so equipu. Atáyase'l tiempu (pal cronómetru) por cada pito del árbitru. Cuándo se mueva la pelota de nuevu, el tiempu empieza a correr de nuevu. Mientres un penalti,el cronómetru ta paráu tamién. Cuando se detien el xuegu vuelve xugase faciendo: 1. un golpe francu (un saque de falta), dempués d'una falta del adversariu, o 2. un saque neutral, dempués d'un gol, o dempués d'una situación ónde l'árbitru nun pudo ver si hubo una falta o non, o de quién foi la falta.
Asturiana Mining Company
Asturiana Mining Company ye un grupu de música d'Asturies. Naz en 1998 de la mano del músicu/productor/promotor Michael Lee Wolfe. Los sos arreglos musicales y la presencia del gaiteru y cantante Berto Varillas van acabar formando parte de les señes d'identidá de la formación.
Floorball
Principales regles del xuegu
Si la bola sale fuera del ring, esto ye, fora d'onde tán les valles que s'asitien alredor del campu, l'otru equipu puede siguir el xuegu a 1.5m de la valla del puntu por onde salió.
Laura Rodríguez Dulanto
Laura Rodríguez Dulanto foi la primera médica ciruxana peruana. Foi «médica clínica, docente, investigadora y líder de la comunidá».
Asturiana Mining Company
Biografía
El resultáu de la búsqueda d'un camín ente'l folclor de los blues y la fecunda tradición asturiana, queda reflexada nel CD Patrimoniu, que sal nel añu 2000 y ye considerada una de les meyores grabaciones del movimientu folk. La voz y la gaita de Berto Varillas, premiu Macallan del añu 1988 nel Festival Intercélticu de Lorient, y la percusión de Manuel Cordero, conviértense nuna seña d'identidá de la formación. Aína la banda viaxa a festivales y son reconocíos como ún de los grupos más identificativos d'Asturies. Pero AMC noun ye namás una banda sinon tamién un taller d'idees y d'aprendizaxe del que surden varios proyeutos nos que la música asturiana fúndese con otres tradiciones ya idees orixinales. En 2002 cuatro miembros de AMC saquen el CD Tradición, baxo'l nome d'Ástura, dexando la puerta abierta a nuevos proyeutos al traviés d'una formación de bandina tradicional.
En 2004 AMC pon música al espectáculu Nel Camín, basáu en temes asturianos relacionaos col Camín de Santiagu, nel que collaboren cantadores de tonada asturiana como Liliana Castañón, Urbano Prieto y Anabel Santiago. D'esti espectáculu lleguen a facese 25 representaciones per tola xeografía asturiana. Dellos de los temes que lu integraben fueron grabaos posteriormente por Anabel Santiago y pola propia Asturiana Mining Company.
Laura Rodríguez Dulanto
Biografía
Laura Esther Rodríguez Dulanto nació'l 18 d'ochobre de 1872 en Supi, nesi entós distritu de Chancay, actual departamentu de Lima, fía de Marcelo Rodríguez y de Cristina Dulanto.
Floorball
Principales regles del xuegu
Ta dexáu: Tirar el stick a los pies del to compañeru o a la pelota pa defender la portería. Nun ta dexáu: Otres aiciones: dempués de marcar un gol el xuegu reiniciar con un face-off nel centru del campu.
Asturiana Mining Company
Biografía
El trabayu Torner acabó convirtiéndose nun espectáculu del mesmu títulu y que, como ya sucediera con Nel Camín, llevóse per toa Asturies y diverses llocalidaes d'España. Colos años, esti trabayu acabó por convertise nuna cita obligada de la música folk asturiana y na meyor referencia del folk sobre la obra del músicu y folklorista Eduardo Martínez Torner.
Floorball
Principales regles del xuegu
Los penaltis executar de la siguiente forma: el xugador puede avanzar cola bola dende'l centru del campu y disparar o intentar regatiar al porteru. Nun ta dexáu que la bola recule nin se pare una vegada puesta en movimientu.
Laura Rodríguez Dulanto
Biografía
miniaturadeimagen|200px|Facultá de Medicina de la [[Universidá de San Marcos.]] Ellí estudió con un hermanu so. Asistía tamién otra muyer, la ecuatoriana Inés Pauta, anque nun esiste constancia de que llograra títulu dalgunu.
Asturiana Mining Company
Biografía
Tien de destacase, igualmente, la collaboración de l'Asturiana Mining Company nes películes Pídele cuentas al Rey, de la qu'esiste CD de la so banda sonora, y Cenizas del Cielo, dambes del direutor José Antonio Quiros. 2011 arrancó con una actuación de l'Asturiana Mining Company como soporte musical de tola gala de Nueche Vieya en TPA, que vieron n'Asturies más de cien mil espectadores, dientro del programa SONES, el de mayor audiencia de la televisión autonómica.
El títulu del so últimu trabayu ye Sones por Berto Velasco, en memoria del más importante luthier de gaites asturianes y padre del cantante Berto Varillas. La so canción Si nun conoces Val.louta resultó ganadora del Premiu al Meyor Cantar, na edición del añu 2012, convocáu pola Conseyería d'Educación, Cultura y Deporte del Principáu d'Asturies. La canción, compuesta por Macu González básase nel ritmu tradicional del son d'arriba. Esta mesma canción recibió'l Premiu del Públicu del festival Liet International de 2012. Y el grupu el Premiu de la Crítica RPA al Meyor Grupu del Añu 2012.
Laura Rodríguez Dulanto
Biografía
En 1899 llogró'l títulu de Bachiller en Medicina cola tesis "L'empléu del ictiol nes inflamaciones pelvianas". El 16 de setiembre de 1900 Laura Rodríguez Dulanto convertir na primer muyer n'ostentar el títulu de médicu en Perú al xurar como Médicu Ciruxanu, lo que-y valió'l reconocencia pública del profesor de historia Miguel Marticorena ante l'auditoriu de los sos compañeros d'estudios y homenaxes nel Institutu Riva-Aguero y la casona de San Marcos.
Laura Rodríguez especializar nel exerciciu de la xinecoloxía. Publicó nesa área numberosos trabayos, ente ellos los titulaos Enorme duviesu ováricu y Fibromioma uterín.
Enseñó y exerció el so oficiu na Escuela Normal de Muyeres, el Llicéu Fanning, los Conventos de la Concepción y de les Nazarenes.
Ante'l recrudecimiento del conflictu estremeru ente'l Perú y l'Ecuador en 1910 fundó la Unión Patriótica de Señores y, como nueva demostración de patriotismu, donó un equipu de ciruxía pa la puesta en marcha del Hospital Militar.
Investigó sobre la tuberculosis presentando una ponencia nel VI Congresu Médicu Panamericanu realizáu en 1913.
Finó en Lima dempués d'una enllargada enfermedá'l 6 de xunetu de 1919. Foi «exemplu d'una muyer vencedora de toles adversidaes derivaes de les barreres socioculturales de la so dómina, qu'apurrió la so alma, amor y sensibilidá femenina a la so vocación pola Medicina».
La so iniciativa abrió camín a otres muyeres del so país y en 1906, pocos años dempués de recibise Rodríguez Dulanto, Julia Iglesias convertir na primer farmacéutica peruana al graduase en San Marcos. Pasaría sicasí más d'un cuartu de sieglu por qu'otra muyer llograra'l títulu en medicina: sería María Mercedes Cisneros quien lo llograría en 1929 y que sería por dellos llustros la única médica peruana n'exerciciu del oficiu.
Description de l'Egypte ... Histoire Naturelle
Description de l'Egypte ... Histoire Naturelle, (embrivíu Descr. Egypte, Hist. Nat.), ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol médicu y botánicu francés, Alire Raffeneau Delile. Espublizóse en París en 5 volúmenes nel añu 1813-1815 col nome de Flore d'Égypte. France, Commission des monuments d'Égypte. Description de l'Égypte. Histoire naturelle.
Mimi Rogers
Mimi Rogers ye una actriz d'Estaos Xuníos qu'algamó la fama cola so participación na película Someone to Watch Over Me de 1987. Produció dellos filmes pa televisión y ye una xugadora de póquer competitivu. Tamién ye conocida pol so matrimoniu de 3 años col actor Tom Cruise.
Vida profesional y privada
Mimi Rogers (nacida Miriam Spickler) nació na ciudá de Coral Gables, allugada nel condáu de Miami-Dade del estáu de Florida nos Estaos Xuníos. Dempués del divorciu de los sos padres cuando ella tenía 7 años d'edá, camudar a California al pie del so hermanu y la so madre. El so primer matrimoniu foi en 1976 con Jim Rogers, conseyeru de la Ilesia de la Ciencioloxía. Divorciar en 1980.
A principios de la década de 1980 fixo los sos primeros trabayos como actriz en televisión, participando en series tales como Hill Street Blues, Quincy M.Y y Magnum P.I.. Tamién pudo trátela en películes producíes pa TV, como Divorce wars, Hear no evil, The Rousters y nel thriller Hider in the House (Nel silenciu de la nueche), xunto a Gary Busey.
En 1987 protagonizó xunto a Tom Berenger, el filme empobináu por Ridley Scott Someone to Watch Over Me, nel qu'encarnó a una muyer d'alta sociedá aportada en testigu d'asesinatu. La so interpretación. Per otra parte, el matrimoniu con una nuevu pero yá establecida estrella de cine, Tom Cruise, punxeron a l'actriz nel centru de la escena hollywoodense.
El so matrimoniu col famosu actor terminó en febreru de 1990 y Mimi llanzóse direutamente al trabayu, participando en proyeutos como The Doors y Wedlock. En 1991 protagonizó la revesosa The Rapture, un filme de Michael Tolkin qu'analiza la relixón n'Estaos Xuníos, onde representó a una operadora telefónica que decide camudar la so vida promiscua por una de devota relixosidá. Esti papel valió-y una nominación por Meyor Actriz Protagonista nos Independent Spirit Awards.
Almirada pol so voluptuosa figura, l'actriz tomó la oportunidá pa llucila na revista Playboy en 1993, onde tamién concedió una entrevista na que faló sobre la so carrera y el so fallíu matrimoniu con Tom Cruise. Tamién pudo trátela práuticamente desnuda nel filme de 1995, Full body massage, nel que s'amuesa ensin ropa mientres casi tola película.
L'actriz llogró papeles en películes tales como The Mirror Has Two Faces –protagonizada por Barbra Streisand- y depués de dellos años ensin grandes ésitos de taquilla, Rogers llogró un rol en Austin Powers: International Man of Mystery (1997), nel qu'interpretaba a una curiosa axente del añu 1960, madre del personaxe que compunxo Elizabeth Hurley. Esi mesmu añu produció'l so primer filme pa televisión, Tricks, y al añu siguiente pudo trátela protagonizando Lost in space, remake de la serie de los años 60, según tamién faciendo apaiciones na quinta y sesta temporada de la esitosa serie The X-Files.
Tamién nel añu 2003, empezó a competir en torneos de póquer, tales como'l World Poker Tour y el World Series of Poker, de los cualos retiróse con ganancies. L'actriz forma parte de la xunta de direutores del World Poker Tour.
Como actriz
The Rousters (1983) - película pa TV Ladykiller (1992) - película pa TV Charms for the Easy Life (2002) - película pa TV
Galina Fiódorovna Románova
Galina Fjodorowna Romanowa, foi una médicu ucraniana prisionera del réxime nazi qu'entamó un grupu de resistencia dende l'interior de los campos de concentración nazis de la rexón d'Oranienburg, al norte de Berlín mientres la Segunda Guerra Mundial.
Biografía
Galina Fjodorowna Romanowa nació nel pobláu de Romankovo na rexón de Dnepropetrovsk, Ucraína, el so padre foi un ferreru que foi asesináu pola NKVD en 1937. Estudió medicina na Universidá de Dnepropetrovsk y solo algamó a terminar la llicenciatura cuando la so rexón foi afarada pola ocupación alemana nel principiu de 1942. Foi tomada prisionera y deportada al Campu de concentración de Sachsenhausen na rexón d'Oranienburg, salvar de la primer selección nesi campu y pasó como médicu rotativu n'unu de los campos de trabayos forzaos satélites de Wildau pa prisioneros soviéticos, dando asistencia médica nos hospitales de trabayos ayudada per mediu d'auxiliares, unu d'ellos llamábase Alexei Kalinitchenko. Un químicu y exiliáu soviéticu llamáu Konstantin Konstantinowitsch Shadkewitsch qu'entamaba la resistencia rusa nos campos de trabayu, presentó-y a Georg Groscurth, médicu de la Universidá de Berlín que pertenecía secretamente a la Europ%C3%A4ische Union que calteníen contautu colos aliaos.
Galina Romanowa entamó una suerte de resistencia ente los sos contactos en dichos campos, apurriendo comunicaciones ente los miembros de la Unión Europea de nacionalidá francesa y belga. Los contactos yeren asemeyaos so la sida de consultes médiques. Georg Groscurth foi arrestáu pola Gestapo, el 4 de setiembre de 1943 y cometió delación forzada so apremiu tortura develando les sos actividaes.
Con too y con eso nun foi torga por que Romanowa queno pudiera atopar un contautu con miembros de la Cruz Roja Internacional sueca, onde preparó un mensaxe pa ser apurríu a los aliaos so la mesma sida.
Finalmente Galina Romanowa y Alexei Kalinitchenko fueron afayaos el 6 d'ochobre de 1943, xusto cuando'l mensaxe taba preparáu y fueron sometíos a duros interrogatorios onde'l so ayudante Kalinitchenko finó arriendes de les tortures. Tantu Galina Romanowa como Konstantin Shadkewitsch fueron unviaos a prisión, Galina Romanowa foi unviada a la prisión de Plötzensee y Shadkewitsch a Brandeburgo siendo condergaos a muerte el 27 d'abril de 1944, siendo executaos el 3 de payares y el 30 d'ochobre d'esi añu respeutivamente, Galina Romanowa morrió a los 26 años.
Barbières
Barbières ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Telecable
Historia
Crease en 1995 al constituise les sociedaes Telecable Avilés, Telecable Uviéu y Telecable Xixón. Tres recibir les llicencies municipales oportunes, entamose'l diseñu y la implantación de freba óptico que diba cubrir les trés principales ciudaes asturianes.
Servicios
Telecable remana pa dar los sos servicios una combinación de freba óptico que forma una rede principal y cable coaxial que ye'l que realmente aporta a los sos clientes. La empresa ufierta anguaño los sos servicios en packs, siendo obligatoriu la contratación de televisión pa los clientes particulares.
La empresa ufierta estos servicios en más del 80% del territoriu asturianu. Y la rede móvil que fechu un alcuerdu entre Euskaltel y Movistar (Primera accionista de Telecable) pa comparter la cobertura de Movistar.
Accionistes
Los accionistes de Telecable son:
Héming
Héming ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cranioleuca subcristata
Cranioleuca subcristata, tamién denomináu güitío copetón y chamiceru copetón, ye una especie d'ave Paseriformes de la familia Furnariidae que vive nel norte de Suramérica.
Henridorff
Henridorff ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Francisco Bertrand Barahona
Francisco Bertand Barahona, doctor en medicina y ciruxía, políticu hondureñu, foi presidente provisional en dos causes y darréu trentenu segundu presidente constitucional de la república d'Hondures ente 1915 a 1919, nun intentu por quedase na presidencia, españó una revolución na so contra.
Biografía
Francisco Bertrand Barahona, nació na ciudá de Juticalpa, departamentu d'Olancho, un 9 d'ochobre de 1866. Los sos padres fueron Pedro Bertrand orixinariu de Cataluna, España y la señora Josefa Barahona orixinaria de Juticalpa, Olancho. Finó'l 15 de xunetu de 1926, en La Ceiba, Atlántida.
Vida política
El doctor Francisco Bertrand Barahona, foi presidente d'Hondures en trés causes, la primera lo foi como "Interín" ente los años de 1911 a 1912 yá que foi intermediariu y conciliador ente'l gobiernu de Miguel Rafael Dávila Cuéllar.