cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malarinia calcopercula
Malarinia calcopercula ye una especie de moluscu gasterópodu de la familia Diplommatinidae nel orde de los Mesogastropoda.
Mombuéi
Selmana Santa
Otra gran tradición ye la de les carraques. Consiste en faer sonar estos preseos minutos antes del empiezu de les procesiones que s'atopen dientro del tiempu yacente de Cristu. Mientres esos díes ta prohibíu'l toque de campanes y ye la forma d'avisu utilizada. Toos o casi tolos neños, nuevos y non tan nuevos tienen nes sos cases una d'estes preciaes xoyes construyíes antaño. Merez la pena destacar el carrascón de seis "roquiles", fabricáu a mano allá nos años 60 pol gran maestru de les carraques D. Agustín, y que güei s'atopa bien curiáu y curiáu na sede de la Hermandá. Posiblemente la mayoría de les carraques de Mombuéi tengan la so firma anónimo y altruista.
Xigantes y cabezudos
A mediaos del sieglu XIX empiecen a apaecer los xigantes y los cabezudos na provincia de Zamora. La tradición, agora bien enraigonada na zona, naz en Mombuéi a finales del XIX cuando s'adquieren dos xigantes, el Marqués y la Marquesa. Estos, güei sumíos, participaben na procesión del Corazón de Jesús el primer vienres de xunu y nel so día grande por excelencia, el día del Corpus Christi. Tamién acompañaben a los gaiteros nos pasacalles d'agostu, nes fiestes de l'Asunción. Nun se conoz a ciencia cierta onde fueron adquiríos, magar les indagaciones llevaes a cabu n'otros puntos de la provincia avérennos a tierres catalanes.
Nucleos de población
El conceyu de Mombuéi ta formáu por trés llocalidaes, que teníen la siguiente población en 2017 según l'INE.
Patrimoniu
Destaca la ilesia parroquial de l'Asunción, declarada Monumentu históricu-artísticu l'añu 1931 y della especialmente la so torre templaria.
La ilesia asítiase nel barriu central de Mombuéi, xunto al regueru Valchano y el Camín de Santiago. D'ella puédense estremar dos partes, la torre y la ilesia, siendo la postrera de dómina bien posterior (sieglu XVIII) y de menor calidá constructiva.
La orixinal ya inconfundible torre foi, a les clares, una talaya militar con funciones añedíes, que vieno asistiendo a la ilesia parroquial como campanariu. La so construcción ye atribuyida a los caballeros templarios, que la edificaron siguiendo un estilu tardorrománico, na segunda metá del sieglu XIII. Según Manuel Gómez-Moreno, tien planta rectangular en proporciones de 2,50 x 4 m, alzándose con sillería bono de llabrar en piedra gris-verdosa (esquistu feldespático) que procede de la paraxa cercana de «Valdarmeño», asitiáu a unos 2 km y onde ye visible una pequeña cantera práuticamente soterrada.
Destaca'l so ornamentación pol so especial orixinalidá. Asina nel chapitel y sobre cada planu, repitir trés girones plegaos d'enigmáticu significáu y con un remate similar al observable na vestidura de la Virxe y el pañu del Crucificáu, dambos románicos. De la mesma, el chapitel arrinca d'una cornisa afatada con boles, puxando nos frentes anchos sobre tejaroces y formando arcos a partir de modillones d'enforma relieve con bayura de boles, fueyes, flores y motivos antropomorfos. Tou ello llabráu con una cierta perfeición, y destacando sobre manera'l bustu d'un güe que dio llugar a lleendes y nome a la llocalidá, arrodiáu por una cenefa decorativa sobre una fueya a manera de concha.
A pesar de les numberoses obres y reformes de la ilesia parroquial, delles bien dataes ya inclusive documentaes, interpretóse que la torre tuvo flanqueaba, dende un principiu, por un edificiu relixosu anexu, tal que acoten los afayos más recién.
Camín de Santiago Senabrés
Antes d'enfusase na Villa puramente dicha, esta ruta milenaria entra nes "Tierres de Mombuéi" (s. XVIII) travesando'l términu de Rionegro del Puente. Antiguu llugar, villa natal del fundador de Caracas, capitán D.Diego de Losada, y sede de la mesma del Santuariu de la Carbayeda, onde s'atopa la Patrona de la Contorna. Na so relevante historia, y con respectu al Camín ye necesariu reseñar qu'allá a finales de la baxa edá media esistió nél, so la responsabilidá de la Confrería de los Falifos, un hospital qu'atendió a pelegrinos de toles índoles... que la so estructura anque bien deteriorada pol tiempu entá puede imaxinase. Como edificios d'importancia son dignos de visita'l Santuariu antes mentáu, asitiáu a la izquierda del camín namás entrar nel pueblu, el palaciu de Losada, daqué más alantre a la fin de la plaza del conceyu a mano derecha, y tamién a la derecha los restos del antiguu hospital.
Vamos Salir de la villa y vamos xubir un nivel más nel nuesu camín, algamando la submeseta carbayesa. Vamos Dexar a la nuesa derecha, a un par de quilómetros el pueblu de Santolaya del Rionegro (antiguu Cachiparros de Santolaya) con una formosa zona de bañu nes fresques agües del ríu, y a la nuesa izquierda la Carretera de Zamora. Dos quilómetros más palantre vamos atopar cola Venta de Cachiparros, entá dientro del términu de Santolaya, antiguu abellugu d'arrieros. A la nuesa izquierda va salir una esviadura que nos llevará hasta'l pueblu de Valparaísu a que los sos pies llega'l banzáu del mesmu nome y onde igualmente se podrá esfrutar d'un reconfortante bañu. En superando la pequeña montuosidad, vamos llegar al términu de Mombuéi entrando por Prao Virón, estenses camperes a unu y otru llau del camín, dende onde yá vamos acolumbrar la Villa.
Vamos Travesar el pueblu hasta cruciar la ponte, a pocos metros vamos entrar na plaza de Baldomero Gullón López, a la nuesa izquierda la cai de la ilesia va llevanos primero hasta l'albergue, y darréu hasta la torre templaria. Alzada a la vera d'esti históricu camino la talaya templaria sirvió de defensa a pelegrinos, arrieros y trashumantes, que polos sos pies pasaben, contra bandoleros y contrabandistes.
Nes cercaníes de la torre atopa la Casa de la Vera Cruz, propiedá dende dómina medieval d'ésta confrería y anguaño del conceyu. L'edificiu, de planta baxa y construcción tradicional cuenta coles necesidaes mínimes pal pelegrín, cames, y bañu con agua caliente.
A la mañana siguiente'l postreru que sala del albergue tendrá de depositar la llave nel buzón de Boni, a mano izquierda pocu más embaxo en direición a la plaza de la ilesia.
Los llugares más indicaos pa la visita nesta antigua Villa son a día de güei mínimos. Cuando se reformó la carretra xeneral la mayor parte del caserío llocal de piedra foi destruyíu y ocupáu. De toes formes partíes a lo llargo de la villa hai cases que van llamar l'atención del pelegrín, y que van poner de relieve l'arquiteutura llocal de piedra, madera y texa, sumida nos años 70. Gracies a Dios la torre templaría continua de pies y en perfectu estáu de caltenimientu dempués de 800 años, y que la so visión reconfortará la mirada del caminante.
Va Empezar la esguilada, nun principiu menos pronunciada, inclusive con baxada, hasta los altos cumes del Padornelo y la Canda, que con día claro namás salir de Mombuéi vamos poder acolumbrar de lloñe.
Vamos Poder escoyer dos rutes alternatives, una que va llevar al pelegrín por tolos pueblos siguientes, Valdemeriella, Cernadiella, San Salvador de Palazuelo, Entrepeñas hasta Esturianos, o dir direutamente pela carretera xeneral hasta'l mesmu pueblu, llende de la contorna de Carbayeda.
Hasta ellí, pelegrín, y hasta Santiago, la Virxe de la Carbayeda, y Santa María de Mombuéi te van emponer nel camín.
Malarinia calcopercula
Distribución xeográfica
Ye endémica de Madagascar.
El Toural
El Toural ye una aldea de la parroquia de Prieiru nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 6,2 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 423 msnm y tien una población de.
Malarinia calcopercula
Hábitat
El so hábitat natural son: Montes secos tropicales o subtropicales.
Witterswil
Witterswil ye una comuña suiza del cantón de Solothurn, asitiada nel distritu de Dorneck. Llenda al norte cola comuña de Biel-Benken (BL), al este con Therwil (BL) y Ettingen (BL), al sur con Hofstetten-Flüh, y al oeste con Bättwil.
Xuegos Paralímpicos de Geilo 1980
Los Xuegos Paralímpicos de Geilo de 1980 foron la II edición de los Xuegos Paralímpicos d'Iviernu. El llar foi Geilo, Noruega del 1 al 7 de febreru de 1980. Participaron 299 atletes provenientes de 18 países en 3 deportes.
Delegaciones participantes
Un total de 18 países participaron nesta edición de les Paralimpiaes.
Enllaces esternos
Xuegos Paralímpicos de Geilo
Limanton
Limanton ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Therwil
Therwil ye una comuña del distritu d'Arlesheim nel cantón de Basel-Landschaft de Suiza.
Xeografía
La comuna Llenda con Aesch, Reinach, Oberwil, Biel-Benken, Witterswil y Ettingen. Tien un área de 763 hectárees de les que'l 50% son tierres agrícoles, 26% viesca y 24% asentamientos.
30 Tauri
30 Tauri (30 Tau / y Tauri / HD 23793) ye una estrella binaria na constelación de Tauru de magnitú aparente +5,06. Asitiada a 565 años lluz del Sistema Solar, los dos componentes tán visualmente separaes 9,3 segundos d'arcu, lo que supón una separación real ente elles de más de 1650 UA y un periodu orbital de siquier 25.000 años.
La componente principal, 30 Tauri A, ye una estrella azul de tipu espectral B3V con una incierta temperatura de 16.400 K. La so lluminosidá averada ye ente 900 y 1300 vegaes mayor que la lluminosidá solar, el so radiu ye ente 3,5 y 4 vegaes más grande que'l del Sol, y la so masa ye 5,3-6 vegaes mayor que la masa solar. 30 Tauri B, de magnitú 9,41, ye una estrella blancu-mariella de tipu espectral F5V con una temperatura de 6600 K y una lluminosidá 4,5 vegaes mayor que la solar. El so radiu ye 1,7 vegaes mayor que'l radiu solar y la so masa ye 1,3 vegaes la del Sol.
El sistema ye bien conocíu pola so relativa mocedá, con una edá envalorada inferior a 28 millones d'años. Anque la estrella azul yá ta na secuencia principal, el so acompañante probablemente ta nel procesu d'asentamientu como una nana mariella. A diferencia d'otres estrelles nueves, nun esiste evidencia de la formación d'un discu protoplanetariu en redol a 30 Tauri B.
Vladimir Putin
Vladimir Vladimirovich Putin (Владимир Владимирович Путин; ) ye un políticu rusu y l'actual presidente de Rusia.
Tres rematar d'un mou bien brillante los sos estudios de derechu na universidá entró nel KGB. Trabayó na seición encargada d'asuntos esteriores y vivió n'Alemaña Oriental dende 1985 hasta 1990.
Tres el cambéu democráticu nos países comunistes dexó la KGB y foi nomáu axuntu del reutor de la universidá de San Petersburgu. Darréu fixóse nél l'alcalde de Moscú, que lu fai axuntu nel conceyu moscovín. N'agostu de 1996 yá ye axuntu del direutor d'asuntos esteriores del presidente Borís Yeltsin.
En 1998 ye nomáu direutor del Serviciu Federal de Seguranza (FSB), y en 1999 primer ministru de Yeltsin, que lu fai el so socesor. Tres l'arrenunciu de Yeltsin a la presidencia rusa tórnase en presidente interín. Nes eleiciones adelantaes de 2000 el pueblu rusu da-y el so enfotu con un marxe ampliu (53% de los votos).
Entamó dos guerres na república rusa de Chechenia respondiendo asina a los atentaos terroristes chechenos qu'asolaron Moscú a finales de los años 90 y nel entamu d'esta década. Magar que los sos métodos llenden munches vegaes colo antidemocráticu y el refugu de los derechos humanos, el so índiz de popularidá ye entovía mui altu.
The Velvet Underground
The Velvet Underground foi un grupu de rock d'Estaos Xuníos activu ente 1964 y 1973.
Foi fundáu por Lou Reed (Long Island, 1942-2013) y Sterling Morrison (Long Island, 1942-1995), amigos na Universidá de Syracuse (NY).
Xuntóse-yos aína el músicu d'orixe galés John Cale (Crynant, 5 d'avientu 1940). Faciéndoyos falta un batería pala so primera xira, xunióse al grupu Maureen Tucker (Nueva Jersey, 1945), hermana d'un collaciu de Reed y Morrison en Syracuse. Ésta foi l'alliniación base de la so carrera, con delles aportaciones del baxista Doug Yule y la perimportante voz de l'alemana Nico (Colonia, 1938-Ibiza, 1988) nel so discu debú, que-y dio un xeitu únicu.
Discografía
(Menciónense namái los discos n'estudiu, ensin antoloxíes, bootlegs ya discos en direutu)
Ettingen
left|thumb|Ilesia n'Ettingen. Ettingen ye una comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, asitiada nel distritu d'Arlesheim.
El municipiu llenda coles comuñes d'Aesch, Blauen, Nenzlingen, Pfeffingen, Therwil, Hofstetten-Flüh y Witterswil (les dos últimes nel cantón de Solothurn).
Giro d'Italia 1913
La 5ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 6 y el 22 de mayu de 1913, con un percorríu de 9 etapes y 2932 km, que'l vencedor completó a una velocidá media de 26,379 km/h. La carrera empezó y terminó en Milán.
Tomaron la salida 99 participantes, de los cualos namái 35 llegaron a la meta final.
Carlo Oriani foi'l vencedor na clasificación xeneral, per delantre d'Eberardo Pavesi y Giuseppe Azzini, dambos ganadores de dos etapes.
Foi'l postreru Giro d'Italia nel que la clasificación por xeneral realizar por puntos y non por tiempu, y el primeru en qu'un ciclista llograba vencer nuna edición del Giro ensin sumar nengún trunfu d'etapa. Esti tamién foi l'últimu Giro apostáu pol primer vencedor, Luigi Ganna, y el primeru apostáu por Costante Girardengo, qu'amás sumaba la primera de los sos 30 victories parciales.
Vicente Madera Peña
Vicente Madera Peña foi un mineru sindicalista y políticu asturianu, líder del Sindicatu Católicu d'Obreros Mineros y procurador a Cortes mientres el periodu franquista.
Biografía
Con solamente once años empieza a trabayar na Hullera Española de Moreda. Primu de Ramón González Peña.
Fundador y secretariu xeneral (1918-1938) de los Sindicatos Católicos Asturianos. El 11 d'abril de 1920 la llocalidá asturiana de Moreda d'Ayer producióse un enfrentamientu colos sos rivales del Sindicatu d'Obreros Mineros d'Asturies (SOMA) lideráu pol so fundador Manuel Llaneza, que se cerró col balance de 11 muertos y 35 mancaos per arma de fueu.
Franquismu
Foi nomáu xefe de Falanxe Española en Moreda n'avientu de 1937. Tres la Guerra Civil, en 1938, el sindicatu queda integráu na Organización Sindical del réxime. Foi Procurador de representación sindical na I Llexislatura de les Cortes Españoles (1943-1946) polos obreros del Sindicatu Nacional del Combustible.
Maecín
Alcuéntrase a 0,3 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 229 msnm y tien una población de.
Aloe sinkatana
Aloe sinkatana ye un pequeñu Aloe nativu de Sudán. thumb|Vista de la planta
Distribución
Crez n'llanures, llombes y montes a una altitú de 1000 m en suelos arenosos con un tipu de vexetación semidesértica. La población montesa foi abrasada poles sos fueyes que se valoren nel tratamientu de la enfermedá de la piel.
Taxonomía
Aloe sinkatana describióse por Gilbert Westacott Reynolds y espublizóse en Journal of South African Botany 23: 39, nel añu 1957. El epítetu de sinkatana provién de Sinkat, la so llocalidá d'orixe en Sudán.
Bythiospeum cisterciensorum
Bythiospeum cisterciensorum ye una especie de moluscu gasterópodu de la familia Hydrobiidae nel orde de los Mesogastropoda.
Distribución xeográfica
Ye endémicu d'Austria.
Limon (Nièvre)
Limon ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Salas (capital)
Salas ye una villa de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu del mesmu nome, del que ye la capital.
Alcuéntrase a 43 km d'Uviéu, la capital del Principáu, a un altor mediu de 241 msnm y tien una población de.
Julieta Shismanova
Julieta Shismanova (en búlgaru, Жулиета Шишманова) foi una entrenadora de ximnasia rítmica búlgara nacida en Nesebar el 5 de xineru de 1936 y finada n'accidente aereu'l 16 de marzu de 1978.
Foi una prestixosa entrenadora del equipu nacional de Bulgaria de ximnasia rítmica, que les sos componentes llograron grandes ésitos internacionales mientres les décades de los años 60 y los 70. Ente les sos principales discípules figuren María Gigova, Neshka Robeva, Rumiana Stefanova y Krasimira Filipova.
El 16 de marzu de 1978 finó nun accidente aereu d'un avión EL TO-134 xunto col so asistente y ex-ximnasta Rumiana Stefanova y les ximnastes Albena Petrova y Valentina Kirilova cuando se dirixíen a una competición en Polonia.
Como homenaxe celebra un tornéu internacional de ximnasia rítmica en Burgas col nome de Julieta Shismanova.
Reumatismu
El reuma o enfermedá reumática, ye un términu non específicu pa problemes médicos que producen dolores qu'afecten a les articulaciones, el corazón, los güesos, los reñones, la piel y los pulmones. L'estudiu de les intervenciones terapéutiques nestos trastorno llámase reumatoloxía.
Terminoloxía
El términu reumatismu, anque inda s'usa de forma coloquial y en contestos históricos, yá nun s'emplega de manera frecuente na lliteratura médica o téunica; ye, pos, un términu obsoleto. Ello ye que sería más apropiáu dicir que yá nun esiste nengún trestornu reconocíu que se denomine a cencielles reumatismu. El términu tradicional cubre una gama de problemes distintos, polo qu'atribuyir los síntomes a "reumatismu" nun diz enforma.
Sicasí, fontes rellacionaes col reumatismu tienden a centrase na artritis, anque'l conocíu como "reumatismu de partes blandes" o "síndrome de dolor rexonal", pueden causar gran incomodidad y dificultá, clasificándose como enfermedá reumatolóxica. Per otra parte, l'artritis y el reumatismu conxuntamente acomúñense a lo menos a 200 trestornos o enfermedaes distintes.
Nel MeSH pa buscar los trestornos del texíu conectivo hai qu'utilizar el términu "Enfermedaes Reumátiques" (Rheumatic Diseases).
El Reumatismu palindrómico foi la teoría d'una forma d'artritis reumatoide.
Tipos
Los principales trastorno reumáticos reconocíos na actualidá inclúin: A pesar d'estos trastorno, probablemente tienen pocu de mancomún tocantes a la so epidemioloxía, sí comparten dos carauterístiques: causar dolor crónicu (anque de cutiu intermitente) el dolor, y que son difíciles de tratar. Tamién son, colectivamente, bien comunes.
Tratamientu
Sicasí, el tratamientu inicial nes enfermedaes reumatolóxiques más importantes ye con analxésicu, como paracetamol y anti-inflamatorios non esteroideos (AINE), de los cualos los más conocíos son el ibuprofeno y el naproxeno. De cutiu, ríquense analxésicos más fuertes.
El reumatismu y el clima
Dende hai enforma tiempu díxose qu'hai un venceyu del reumatismu col clima. Nun paez haber nenguna evidencia firme a favor o en contra, una encuesta realizada en 1995 da a conocer que 557 persones entrevistaes por A. Naser y otros nel Brigham y Hospital del Centru de Muyeres nel manexu del dolor, llegar a la conclusión que "los cambeos na presión barométrica son el principal venceyu ente'l clima y el dolor. La baxa presión acomúñase xeneralmente con un clima fríu, húmedu y un aumentu del dolor. Como contraste, les condiciones seques son señal d'alta presión y de un amenorgamientu del dolor".
30 Vulpeculae
30 Vulpeculae (30 Vul / HD 197752 / HR 7939 / HIP 102388) ye una estrella na constelación de Vulpecula. De magnitú aparente +4,93, nun tener nome propiu nin denominación de Bayer, siendo conocida pol so númberu de Flamsteed. Alcuéntrase a 365 años lluz de distancia del Sistema Solar.
30 Vulpeculae ye una xigante naranxa de tipu espectral K2III con una temperatura superficial de 4649 K. Esta clase d'estrelles son frecuentes nel cielu nocherniegu, destacando ente elles Arturu (α Bootis) o Aldebarán (α Tauri). La lluminosidá de 30 Vulpeculae ye 166 vegaes mayor que la lluminosidá solar y, como xigante que ye, el so radiu ye considerablemente más grande que'l del Sol, unes 16 vegaes mayor. La so velocidá de rotación ye de namái 1,5 km/s, magar esta cifra ye namái una llende inferior. La so metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que l'heliu nuna estrella— ye namái un 13% inferior a la solar.
30 Vulpeculae tien una compañera estelar detectada namái per aciu espectroscopia. El so periodu orbital ye de 2506 díes y la so órbita ye notablemente escéntrica (ε = 0,38).
Chondrohierax uncinatus
Chondrohierax uncinatus, ye una especie d'ave Ave de presa de la familia Accipitridae, que tamién inclúi munches otres rapaces diurnes, como bilanos, águiles y aguiluchos. Habita n'América, incluyendo l'América del Sur tropical, América Central, el Caribe, Méxicu, y el Valle del Ríu Grande de Texas, nos Estaos Xuníos.
Ta estrechamente emparentáu col gavilán caguarero (Chondrohierax wilsonii), que s'atopa en peligru críticu d'estinción.
Livry (Nièvre)
Livry ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Aesch (Basel)
Aesch ye una comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, asitiada nel distritu d'Arlesheim. Llenda al norte coles comunes de Therwil y Reinach, al este con Dornach (SO) y Duggingen, al sur con Pfeffingen, y al oeste con Ettingen.
Los restos funerarios neolíticos nomaos Gmeiniwald, allugaos na redolada de la ciudá fueron catalogaos como patrimoniu d'importancia a nivel nacional.
left|thumb|Cai principal d'Aesch.
Fanny Brice
Fanny Brice foi una influyente cantante, animadora y actriz teatral y cinematográfica estauxunidense. Foi la creadora y estrella de la esitosa serie d'humor The Baby Snooks Show.
17 años dempués de la so muerte, la so figura foi retratada nel teatru y nel cine por Barbra Streisand na obra Funny Girl.
Entamos
left|thumb Fanny Brice (escritu dacuando Fannie) yera'l nome teatral de Fania Borach. Nació en Nueva York, nuna familia d'orixe xudíu húngaru, con dos hermanos mayores qu'ella. En 1908 dexó la escuela pa trabayar nuna revista de xéneru burlesco, y dos años más tarde empecipió la so asociación con Florenz Ziegfeld, siendo titular de les sos Ziegfeld Follies dende 1910 hasta la década de 1930.
Nes Follies de 1921 cantó la tema My Man, que se convirtió nun gran ésitu y que foi'l so cantar más representativu. Tamién la grabó pal sellu Victor Records. El segundu cantar más acomuñada con ella foi "Second Hand Rose". Grabar numberoses vegaes pa Victor y tamién pa Columbia. Pol so discu de 1921 "My Man", recibió con calter póstumu un Grammy Hall of Fame Award.
Ente los sos filmes inclúyense My Man (1928), Be Yourself! (1930) y Everybody Sing (1938), con Judy Garland. Brice, Ray Bolger y Harriet Hoctor fueron los únicos artistes de la orixinal Ziegfeld que s'interpretaron a sigo mesmos nes películes The Great Ziegfeld (1936) y Ziegfeld Follies (1946). Pola so contribución a la industria cinematográfico tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood.
Carrera
Dende la década de 1930 hasta la so muerte en 1951, Fanny actuó na radio interpretando a una neña pequeña ya irritante llamada Snooks, un papel que fizo per primer vegada nun sketch de Follies. Primero con Alan Reed y dempués con Hanley Stafford como'l so pá, Baby Snooks estrenar nel programa The Ziegfeld Follies of the Air en febreru de 1936 na cadena CBS. Ella treslladóse a la NBC n'avientu de 1937, interpretando a Snooks como parte del programa Good News, volviendo dempués a la CBS en Maxwell House Time, programa partíu ente númberos de Snooks y del humorista Frank Morgan, en setiembre de 1944. Volvió otra vegada a la NBC en payares de 1948, nun show dafechu so, llamáu primeramente Toasties Time y dempués conocíu como The Baby Snooks Show.
Brice yera tan meticulosa col so programa y col so personaxe, que se sabe qu'actuaba con vistíu de neña, a pesar de que solamente yera vista pola audiencia del estudiu. Tenía 45 años d'edá cuando'l personaxe empecipió la so vida radiofónica. Amás de Reed y Stafford, ente los sos co-protagonistes incluyíense Lulu Roman, Lalive Brownell, Lois Corbet y Arlene Harris interpretando a la so madre, Danny Thomas como Jerry, Charlie Cantor como Tíu Louie y Ken Christy como Mr. Weemish.
Brice y Stafford llevaron a Baby Snooks y Daddy a la televisión nuna sola ocasión, una actuación en 1950 nel programa de la CBS Popsicle Parade of Stars. Tres la esperiencia, volvió con Stafford y el so personaxe a la seguridá de la radio, onde fixo la so siguiente interpretación nel llexendariu programa de Tallulah Bankhead The Big Show en payares de 1950, compartiendo cartelu con Groucho Marx y Jane Powell.
Seis meses dempués de la so actuación en The Big Show, Fanny Brice finó en Hollywood, con 59 años d'edá, por causa d'una hemorraxa cerebral. Ta soterrada nel Campusantu Westwood Village Memorial Park de Los Angeles.
Matrimonios
Brice tuvo un matrimoniu de curtia duración na so adolescencia con un peluqueru local, Frank White. El so segundu home foi un xugador profesional, Nicky Arnstein. Antes de la so boda, Arnstein cumplió 14 meses de condena en Sing Sing, onde Brice visitábalu selmanalmente. En 1918 casáronse, en viviendo xuntos seis años. En 1924 Arnstein foi acusáu d'un robu de bonos en Wall Street. Brice aportunó na so inocencia y sufragó los gastos de la defensa, bien elevaos. Arnstein foi condergáu y cumplió trés años de condena na penitenciaría federal de Leavenworth (Kansas). Lliberáu en 1927, Arnstein sumió de la vida de Brice y de los sos dos fíos. Al so pesar, Brice divorciar d'él. Darréu casóse col compositor y productor teatral Billy Rose y actuó na so revista Crazy Quilt, ente otres. Desafortunadamente, esti matrimoniu tamién fracasó.
Semeyes de Brice
thumb|200px|"Rockaway Baby", 1920. Anque los nomes de los personaxes principales camudáronse, l'argumentu del filme de 1939 Rose of Washington Square inspirar nel matrimoniu y carrera de Brice, hasta l'estremu de tomar emprestáu'l títulu d'un cantar qu'ella interpretaba nel Follies y d'incluyir "My Man." Ella demandó a 20th Century Fox por invadir la so intimidá, ganando'l casu. El productor Darryl F. Zanuck viose forzáu a borrar dellos númberos acomuñaos a l'actriz.
Barbra Streisand interpretó a Brice nel musical de Broadway de 1964 Funny Girl, el cual centrábase nel ascensu a la fama de Brice y na so aturbolinada rellación con Arnstein. En 1968 Streisand ganó l'Óscar a la meyor actriz por interpretar el mesmu papel na so versión cinematográfica. La secuela de 1975 Funny Lady centrar na rellación de Brice col empresariu Billy Rose.
Boogaloo
El Boogaloo ye un xéneru musical xurdíu nos Estaos Xuníos nos años 1960. El boogaloo ensama les influyencies negres americanes (soul, funk, rhythm and blues) coles llatines, veníes de Cuba y Puertu Ricu (el son, sobremanera'l llamáu "montuno"). El resultáu yera una música enllena ritmu y enerxía, cola fuercia y l'esmanu la negritú. El so meyor tiempu foi nos caberos años 60, col ésitu de dellos músicos: Joe Bataan, Pete Rodriguez, Ray Barretto, The Lebron Brothers, The Joe Cuba Sextet...
Anguaño'l Boogaloo mantiénse sólo por baillarines profesionales en distintos espectáculos. Aunque'l Boogaloo compuestu nos sesenta todavía yera frecuentemente escucháu nes fiestes de corte mod, tamién llamaes allnighters (nelles, los DJs pinchen esclusivamente vinilos d'ésti y otros tipos de música sixties, como freakbeat o northern soul).
Escudu de la provincia d'Ávila
El tou arrodiáu por lambrequines de plata.
Al timbre corona real cerrada que ye un círculu d'oru, engastado de piedres precioses, compuesta d'ocho florones de fueyes d'acanto, visible cinco, interpoladas de perlles y de que les sos fueyes salen dos tales diademes sumaes de perlles, que converxen nel mundu d'azur, col semimeridiano y l'ecuador n'oru, sumáu de cruz d'oru. La corona forrada de gules o colloráu.
Jarl Ottar
Jarl Ottar o Ottar Jarl foi un caudiellu viquingu, jarl gauta de Götaland que se menta na Heimskringla (Óláfs saga Tryggvasonar) y na saga Jomsvikinga''.
La saga Jomsvikinga cita a Ottar como güelu maternu de Palnatoke, el llexendariu héroe viquingu, primer caudiellu de los Jomsvikings.
Na Heimskringla, Snorri Sturluson esplica que Haakon Sigurdsson asesinó a Jarl Ottar mientres un ataque del rei danés Harald Blåtand a Götaland.
Dornach
Dornach ye una comuña suiza del cantón de Solothurn, capital del distritu de Dorneck. Llenda al norte cola comuña d'Arlesheim (BL), al este con Gempen, al sureste con Hochwald, al suroeste con Duggingen (BL), y al oeste con Aesch (BL) y Reinach (BL).
Aloe ferox
Aloe ferox, el áloe feroz y áloe del Cabu, ye una especie d'aloe nativu d'África, especialmente de les rexones de Sudáfrica.
Descripción
Ye una planta con tarmu simple qu'algama los 2 metros d'altor, de crecedera lenta. Les fueyes son de color verde glauco d'un metro de llargor y 15 cm d'anchu, llanceolaes y carnoses, dacuando con dientes en dambes cares. Los márxenes tán provistos de dientes acolorataos o marrones. Les flores prodúcense arrexuntaes en trupes y llargues inflorescencies de color coloráu o anaranxáu con llurdios marrones nos lóbulos internos. Floria n'iviernu. thumb|Nel so hábitat
Distribución y hábitat
thumb|Aloe ferox tien un tarmu gordu de non más de 2 metros de llargu. Tien una amplia distribución, que van más de 1.000 quilómetros al sur de Cabu Occidental al traviés del sur de KwaZulu-Natal. Tamién s'atopa na esquina sur oriental del Estáu Llibre y nel sur de Lesothu.
Producir nuna amplia gama de hábitats como resultáu de l'amplia gama de la so distribución. Ye común nes faldes de los cuetos predresos, de cutiu en grandes cantidaes nos que crea una impresionante pantalla d'iviernu. Nel sur oeste d'El Cabu crez en praderíes cubiertes de yerbes y nel sur y el Cabu Oriental, tamién puede atópase nos cantos del Karoo. Aloe ferox crez tantu nel llugares abiertos como en zones tupies. Les plantes pueden diferir materialmente d'una zona a otra por cuenta de les condiciones locales - una del sureste del Estáu Llibre d'iviernu ye bien distintu a la de la mariña oriental del Cabu.
Una curiosa forma de Aloe ferox alcuéntrase en KwaZulu-Natal sobremanera ente'l centru y la mariña nel Umkomaas y Umlaas. Solía ser conocida como A. candelabrum y darréu foi incluyida na especie.
Taxonomía
Aloe ferox describióse por Philip Miller y espublizóse en The Gardeners Dictionary:. . . eighth edition non. 22. 1768.
Propiedaes
thumb|Aloe ferox tien una inflorescencia colorada cónica bien allargada d'apariencia cilíndrica.
El 9 de mayu de 2002, la U.S. Food and Drug Administration publicó una llei prohibiendo l'usu del Aloe y el pulgu sagráu como ingredientes laxantes en productos melecinales ensin receta médica.
Referencies
Uso del Aloe Ferox “Miller”|//www.saluddiaria.com/5739/homeopatia-usu-del-aloe-ferox-miller/ Uso del Aloe Ferox “Miller”
Cueves de Mogao
Les cueves de Mogao (chinu: 莫高窟, Wade-Giles: Mo⁴kao¹ K'o¹, pinyin: Mògāo Kū) son un conxuntu de 492 templos asitiaos cerca de la ciudá de Dunhuang, na provincia de Gansu de la República Popular China. Conocer tamién como les cueves de los mil Budas (chinu: 千佛洞, pinyin: qiān fó dòng), les covarones de Mogao o les cueves de Dunhuang. Nel añu 1987 fueron declaraes pola Unesco como Patrimoniu de la Humanidá.
Les cueves de Mogao son el mayor ming-oi d'Asia central, formando un conxuntu de más de 400 templos, decoraos con pintures murales y onde atopen miles d'escultures, manuscritos, etc. Estos covarones atopar nun importante enclave de la Ruta de la Seda, qu'hasta la Edá Moderna y dende la prehistoria foi una rede comercial que llegó a comunicar na so dómina de rellumanza'l gran Imperiu chinu y l'Imperiu romanu. Mientres munchos sieglos foi un importante centru d'oración budista, posiblemente por cuenta de la so importante posición xeográfica, qu'a pesar de que s'atopa en mediu del desiertu del Gobi, fixo qu'esti enclave convertir na puerta occidental de China o del este asiáticu.
Historia
thumb|left|280px|Arquiteutura del estilu de la [[dinastía T'ang, d'un frescu que describe la tierra budista.]] Según la lleenda local, nel añu 366 d. C., un monxu budista local, Lo-tsun, tuvo una visión de miles de Budes nos reflexos de les rayaes que centelleaban como bengalas sobre la paré d'arenisca d'un cantil y convenció a un acomodáu pelegrín de la Ruta de la Seda por que fundara el primeru de los templos.
Dende'l sieglu IV hasta'l sieglu XIV, los monxos budistes de Dunhuang coleccionaron escritures traíes del oeste. Munchos pelegrinos pasaron pela zona, pintando murales nel interior de les cueves. Estos murales cubren una superficie de 42 000 m². Contienen más de 2500 escultures pintaes. Nel sieglu XIV les cueves fueron abandonaes.
Les cueves de Mogao son los covarones budistes más famoses de toes China. Xunto coles de Longmen y les de Yungang forma'l grupu de sitios esculturales antiguos de China de más sonadía.
Los covarones, construyíes mientres la dinastía Wei del norte, tienen un aspeutu bastante simple y tán fuertemente marcaes pola influencia india. Les que se construyeron mientres la dinastía Sui son más realistes y detallaes. Les cueves que se pintaron mientres la dinastía Tang son muncho más desenvueltes y los sos paisaxes inclúin ensame de personaxes. Mientres la dinastía Song siguir con esta perfeición qu'entró en decadencia mientres el periodu de la dinastía Yuan.
Los monxos budistes valoren l'austeridá na vida y esperaben qu'estes cueves remotes ayudárenlos a algamar el llume. Les pintures sirvíen d'ayuda a la meditación como representación visual de la so busca de la perfeición y como ferramientes pa informar a los chinos sobre les creencies y hestories budistes.
A principios del sieglu XX, un chinu taoísta de nome Wang Yuanlu, nomar a sí mesmu guardián de dalgunos de los templos. Wang afayó una importante cantidá de manuscritos. Dellos espedicionarios occidentales allegaron a la zona interesaos pol afayu. Wang embarcar nel ambiciosu proyeutu de reconstruyir dalgunos de los templos. Pa ello, solicitó donaciones a les ciudaes vecines y a dalgunos de los esploradores comenenciudos nos manuscritos como Aurel Stein y Paul Pelliot.
Arqueoloxía
thumb|270px|El viaxe al oeste de [[Zhang Qian nuna pintura de Mogao.]] thumb|270px|Llibru manuscritu atopáu en Mogao.
Dunghuang y los sos santuarios sobrevivieron mientres sieglos hasta que nel sieglu XX foi descubiertu, o redescubierto, polos europeos. Ye equí, concretamente, un 12 de marzu de 1907 cuando l'arqueólogu británicu d'orixe húngaru Aurel Stein, xunto al monxu taoísta, Wang Yuanlu, empezaron les escavaciones en Mogao. Tres meses dempués el sinólogu francés Paul Pelliot, qu'apoderaba'l chinu clásicu y otres llingües centroasiátiques, trazó per primer vegada'l mapa cartográficu de los Covarones de Mogao; numberar, fotografió exhaustivamente, rexistró toles trescripciones de los murales y describió la estructura de les cueves y les sos decoraciones internes. Sentó asina les bases pal estudiu d'una nueva disciplina específica denomada Dunhuanglogía. ayalgues nacionales-de-dunhuang.
Llueu s'afayó una cantidá inimaxinable de material, documentación en llingües como'l sánscritu, sodiano, tibetanu y chinu, ente munches otres desconocíes. Abondoses pintures murales budistes sobre papel o seda, que teníen gran importancia al tratase d'obres de la dinastía Tang. Cabo recordar que mientres esta dinastía les rutes de la seda tuvieron unu de los sos momentos de mayor rellumanza. Los murales son na so mayor parte de temática budista: semeyes de budas y divinidaes, narraciones de los sutras espuestes por aciu la socesión de pequeñes escenes, buelgues de personaxes budistes históricos y mitolóxicos espublizaos dende la India, China y Asia Central, etc. Otra manera, los murales ufiértennos numberosos detalles sobre la historia de la vida cotidiana, el vestuariu, l'arquiteutura, la música, la danza y hasta les artes acrobátiques. A tou ello hai qu'añedir diversos testimonios de los intercambios culturales ente China y l'esterior a lo llargo de dellos sieglos. Entiéndese asina que los estudiosos occidentales consideren estes cueves como una biblioteca escrita na paré d'un derribadoriu.
Posiblemente, una de la pieces más valoraes y conocíes ye la Sutra del diamante, exemplar del llibru impresu más antiguu del cual tiense noticia, y que taba fechu a partir de plaques de madera de más de mil años d'antigüedá. Trátase d'un manuscritu de cuatro metros de llargu y que podría datase'l 11 de mayu del añu 868. Amás d'esta pieza estraordinaria, podríamos falar tamién d'una importante coleición de manuscritos y de un modelu de carta china escurrida por que los invitaos bébedos puedan esculpase delantre de los sos anfitriones pol so comportamientu, ente otres munches pieces.
Covarones virtuales
El gobiernu chinu invirtió 200 millones de yuanes nos trabayos preliminares de les obres de construcción de les "Covarones virtuales de Mogao". Como'l so nome indica, estes cueves van dexar a quien les visiten esperimentar la sensación de qu'entren nes cueves auténtiques y ver claramente les sos construcciones, escultures y murales. Según los espertos, la construcción de los covarones virtuales non solo va contribuyir a evitar el deterioru d'esta antigua ayalga del arte budista, sinón que va facilitar el rexistru y el caltenimientu de les pieces que la componen.
Samartín (Salas)
Alcuéntrase a 1 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 288 msnm y tien una población de.
Frecuencia
thumb|360px|1. Exemplos d'ondes de distintes frecuencies; onde se puede ver la rellación inversa cola [[llonxitú d'onda.]] La Frecuencia ye una midida qu'indica'l númberu de repeticiones de cualesquier fenómenu o socesu periódicu nuna unidá de tiempu.
Midida
Pa calcular la frecuencia d'un socesu, contabilícense un númberu d'ocurrencies d'esti teniendo en cuenta un intervalu temporal, llueu estes repeticiones xébrense pol tiempu trescurríu.
Según el Sistema Internacional, el resultáu mídese n'hercios (Hz), n'honor a Heinrich Rudolf Hertz. Un herciu ye un socesu o fenómenu repetíu una vez per segundu, 2 Hz son dos socesos (periodos) per segundu y asina socesivamente. Esta unidá denomóse orixinariamente ciclu per segundu (cps) y tovía se sigue emplegando. Otres unidaes pa indicar la frecuencia son revoluciones per minutu (rpm) y radianes per segundu (rad/s). Les pulsaciones del corazón o el tempo musical mídense como güelpes per minutu (bpm, del inglés beats per minute).
au T ye'l periodu de la señal.
Frecuencies d'ondes
thumb|2. Dos frecuencies, una de ritmu superior a la otra. La frecuencia tien una rellación inversa col conceutu de llonxitú d'onda (ver gráficu 1 y 2), a mayor frecuencia menor llonxitú d'onda y viceversa. La frecuencia f ye igual a la velocidá v de la onda dixebrada pola llonxitú d'onda λ (lambda):
Nel casu especial d'ondes eleutromagnétiques nel vacíu, tiense que v = c, siendo c la velocidá de la lluz nel vacíu, y poro, tiense que:
Cuando les ondes viaxen d'un mediu a otru, como por exemplu d'aire a agua, la frecuencia de la onda caltiénse constante, camudando namái la so llonxitú d'onda y la velocidá.
Magar que pueda cimblar pol efeutu Doppler, la frecuencia ye una magnitú invariable nel universu. Ye dicir, nun se pue modificar con nengún procesu físicu sacantes pola so velocidá de propagación o llonxitú d'onda.
Cambéu de frecuencia
Nes ciencies físiques y en telecomunicación, el términu cambéu de la frecuencia tien los siguientes significaos:
Copa del Rei de fútbol 1989-90
La Copa del Rei de Fútbol 1989-90 foi la edición númberu 86 de dicha competición española. Cuntó cola participación de 44 equipos.
Octavos de final
La ronda de los octavos de final tuvo llugar los díes 8 y 22 de payares, los partíos d'ida; y los díes 29 y 30 de payares, y 6 y 20 d'avientu de 1989, los de vuelta.
Semifinales
La ronda de semifinales tuvo llugar ente'l 3 de febreru, los partíos d'ida; y los díes 17 y 18 de febreru de 1990, los de vuelta.
Final
La final de la Copa del Rei 1989-90 tuvo llugar el 5 d'abril de 1990 nel estadiu Luis Casanova de Valencia.
Moral de Sayago
Moral de Sayago ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Toponimia y xentiliciu
El topónimu Moral, según Riesco Chueca, respuende a un modelu tradicional del área lleonesa, consistente nun nome d'árbol en singular, femenín y con o ensin artículu.
Asina ye frecuente La Moral, con o ensin artículu, según los sos diminutivos, que caltienen el xéneru femenín, de tradición llatina. Na provincia de Zamora son frecuentes los topónimos Moral, Moraleja o Moralina. L'orixe de toos ellos ye'l totémicu Morus nigra o morera negra (llatín mōrus, -i), entá denomináu moral en gran parte del dominiu llingüísticu lleonés. Este ye un árbol d'antigua tradición conceyil, frecuentemente plantáu ante munches de les ilesies rurales. Na mayor parte de los casos, la so forma diminutiva nun suel aludir a un moral pequeñu, sinón a una población llamada Moral que ye de menor rangu qu'otra llocalidá del mesmu nome.
La referencia etimolóxica a árboles y plantes ye daqué qu'asocede frecuentemente na denominación de munchos pueblos sayagueses (Carbellino del carballo o carbayu; Luelmo del llamera; Fresnu y Fresnadillo del fresnu; Salce del sauce; Almeida del álamu; Moral de Sayago, Moralina y Moraleja del moral, Figueruela de la figal, Sogo del sabugu, ...). Podría ser la seña identificativa de dalgunos de los poblamientos celtes na ribera norte del Tormes. Tal teoría podría ser discutible en dalgunos de los topónimos mentaos, al ser posible otres opciones ensin base vexetal.
El xentiliciu d'esta llocalidá sayaguesa ye moralejo.
Historia
Sía que non, na Edá Media, Moral de Sayago quedó integráu nel Reinu de Llión, dómina en que sería repobláu polos sos monarques nel contestu de les repoblaciones llevaes a cabu en Sayago, datando la so primer referencia escrita del sieglu XIII.
Darréu, na Edá Moderna, Moral tuvo integráu nel partíu de Sayago de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora.
Allugamientu
Moral de Sayago asítiase nel suroeste zamoranu. Falta 42 km de Zamora capital.
Lormes
Tien una población de y una superficie de  km².
Moral de Sayago
Allugamientu
Pertenez a la contorna de Sayago. Intégrase dientro de la Mancomunidá Sayagua y el partíu xudicial de Zamora.
Nel so términu municipal tán integraes les llocalidaes d'Abelón y Moral de Sayago.
Parte del so términu municipal atópase dientro del parque natural d'Arribes del Duero, un espaciu natural protexíu de gran curiosu turísticu.
Ruta de los molinos
En Moral de Sayago esisten bien de molinos hidráulicos. Creóse una ruta turística que pasa por toos ellos.
Carolyne zu Sayn-Wittgenstein
Carolyne zu Sayn-Wittgenstein foi una noble polaca que caltuvo una rellación de 40 años col compositor húngaru Franz Liszt.
Biografía
Karolina Elżbieta Iwanowska nació en Woronińce (actual Voronivtsi (Воронівці), Ucraína), una de les munches finques que teníen los sos padres nel este de Polonia, entós provincia del Imperiu rusu.
El 26 d'abril de 1836, casóse con un oficial del serviciu rusu, el príncipe Nikolaus zu Sayn-Wittgenstein-Ludwigsburg (1812-1864, fíu de Peter Wittgenstein) un miembru d'una antigua casa nobiliaria d'alemanes del Bálticu. Tuvieron una única fía, Marie Pauline Antoinette (1837-1920) que más tarde se casó col príncipe Konstantin zu Hohenlohe-Waldenburg-Schillingsfürst.
Carolyne conoció a Franz Liszt en 1847, mientres una de les sos xires musicales por Rusia. Ella habíase dixebráu del so home mientres dalgún tiempu y dambos empezaron a vivir xuntos en Weimar en 1848.
La princesa yera católica y finalmente quixo casase con Liszt y regularizar la so situación pero, yá que ella había estáu casada y el so home inda taba vivu, tuvo que convencer a les autoridaes de la Ilesia de que'l so matrimoniu con él nun fuera válidu. Dempués d'un entrevesgáu procesu, temporalmente tuvo ésitu (setiembre de 1860). La pareya entamó casase en Roma, pal 50 cumpleaños del compositor, el 22 d'ochobre de 1861. Liszt llegó a Roma'l día anterior, namái p'atopar a la princesa que, finalmente, nun podría casase con él. N'efeutu, y al paecer, l'home de la princesa y el Zar de Rusia consiguieren anular el permisu del Vaticanu que dexaba'l matrimoniu. Depués viose que, una vegada más, tratar d'una cuestión puramente económica, yá que tamién el gobiernu rusu confiscó a la princesa varies de les sos finques (que tenía miles de siervos), lo que fizo invidable'l so posterior matrimoniu con Liszt o cualesquier otra persona. Amás, l'escándalu perxudicaría seriamente'l matrimoniu de la so fía (claramente'l motivu pol cual el Príncipe punxo fin a los planes de casoriu).
Carolyne foi una periodista y ensayista aficionada y conxetúrase que realizó gran parte de delles de les publicaciones de Liszt, cuantimás la so Life of Chopin. Caltuvo una enorme correspondencia con Liszt, y munchos otros, que ye de vital interés históricu. Almiraba y afaló a Hector Berlioz, como s'esprende de la so estensa correspondencia. Berlioz dedicó Los troyanos a la princesa Carolyne.
Tres la muerte del compositor el 31 de xunetu de 1886, quedó tan ablayada que namái-y sobrevivió unos pocos meses. Efeutivamente, morrió en Roma'l 9 de marzu de 1887.
Foi interpretada por Capucine na película de 1960 Suañu d'amor.
Obres
Carolyne zu Sayn-Wittgenstein foi escritora pero les sos obres fueron impreses na so mayoría con calter priváu. La más destacada d'elles foi Des causes intérieures de la faiblesse extérieure de l'Église, 24 volumes. Esti llibru tuvo catalogáu nel Index Librorum Prohibitorum.
Póstumamente publicóse ''La vie chretienne au milieu du monde et en notre siècle. Entretiens pratiques recueillis et publiés par Henri Lasserre'', París (1895).
Mahamane Ousmane
.
Mahamane Ousmane ye un políticu nixerín, presidente del so país ente 1993 y 1996. N'estudiando economía monetaria y financiera en Francia y Canadá, retornó a Níxer en 1980.
Fundador en xunu de 1991 del partíu políticu Convención Social y Democrática (CDS), compitió como candidatu presidencial nes eleiciones celebraes el 27 de febreru de 1993. Recibió'l segundu llugar, col 26,59 % de los votos, superáu por Tandja Mamadou del Movimientu Nacional pol Desenvolvimientu de la Sociedá (MNSD); sicasí, col sofitu d'una coalición de partíos conocida como Alianza de les Fuercies del Cambéu (AFC), Ousmane ganó la presidencia na segunda ronda, celebrada'l 27 de marzu, llogrando'l 54,42 % de los votos.