cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Dieterle
Biografía
Mientres los años 1940 los trabayos de Dieterle tuvieron dotaos d'un calter más románticu y exuberante, y dellos críticos consideren los filmes d'esti periodu como les sos meyores obres. Hai un valor estetiista nes sos obres, que s'afai a cada filme pero nel que se fai bien patente'l so enclín a l'astracción. Dalgunes d'estes películes son The Devil and Daniel Webster (The Devil and Daniel Webster, 1941), El príncipe méndigu (Kismet, 1944) y Te volveré ver (I'll Be Seeing You, 1944), Cartes a la mio amada (Love Letters, 1945) y Jennie (Portrait of Jennie, 1948), especialmente allabada por una fantasía en parte influyida por imáxenes del cine mudu.
La carrera de Dieterle decayó mientres los años 50 a consecuencia del macarthismo. Anque nunca foi incluyíu en nenguna llista negra, el so filme llibertariu como Bloquéu (Blockade, 1938), según dalgunos de los sos collaboradores habituales, yeren consideraos sospechosos.
Dieterle siguió realizando películes nos Estaos Xuníos mientres los años 1950, ente los que se cunten La ciudá en solombres (1950), el filme noir The Turning Point, Salomé (Salome, 1953) con Rita Hayworth, La sienda de los elefantes (Elephant Walk, 1954) con Elizabeth Taylor y la película biográfica Magic Fire'', sobre'l compositor alemán Richard Wagner.
Tamién realizó delles películes n'Alemaña ya Italia, pero hai que cuntar el so fracasu de taquilla con The Confession, protagonizada por Ginger Rogers.
Valoración
Rescampla güei que lo que se denomina'l 'clasicismu' del cine d'EEXX débese, amás d'a los pioneros (Griffith, Chaplin, Keaton) y a figures magnífiques que fueron surdiendo n'América, a decenes de figures que pasaron d'Europa a América, bien exiliaos, bien ante'l reclamu d'una industria poderoso: Murnau, Sternberg, Lang, Wyler, Ophüls, Curtiz, son exemplos desemeyaos. Dieterle foi unu de los que camudaron el llume, coles sos solombres y los sos contrastes: "el cine adquier una complexidá interna que va muncho más allá de los mecanismos narrativos y los condicionanates téunicos, confiriendo a les imáxenes un sigificado independiente de les infraestructures argumentales"; nacen nueves posibilidaes espresives y simbóliques que s'añedir a les idees que tresmiten. Ende tuvo'l so llugar Dieterle, que se aporvecha al máximu de les posibilidaes de la imaxe (en parte pola so esperiencia teatral y cinemetográfica europees: Max Reinhardt, F. W. Murnau, Paul Leni.
Sicasí sigue siendo un autor por afayar, tantu nel so cine mudu como nes distintes etapes de la so filmografía sonora.
Melanopareia maximiliani
Melanopareia maximiliani ye una especie d'ave paseriforme de la familia Rhinocryptidae que vive en Suramérica.
Rafael Caetano de Almeida
Rafael Caetano de Almeida ye un futbolista brasilanu.
Melanopareia maximiliani
Distribución y hábitat
Atópase nes zones d'arbustos de les fasteres de montes y los cantos de los montes secos del norte d'Arxentina, Bolivia y Paraguái.
Palaciu Valdés
El palaciu Valdés o colexu Santu Ánxel allúgase nel barriu de Cimavilla nel conceyu asturianu de Xixón.
L'edificiu ye una muestra del barrocu tempranu. La so cadarma ye de cuerpu central y dos torres, con capiella adosada a la chusca y la so organización interior en tornu a un patiu. So fachada ye de gran sobriedá con sillar almuhadeilláu.
La capiella comunícase cola residencia per una tribuna. Destacar la puerta que ta ente pilares, rematada por un frontón sol que ta l'escudu d'armae.
The Grevillea Book
The Grevillea Book (embrivíu Grevillea Book) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques que foi editáu conxuntamente por Peter M. Olde & Neil Marriott. Espublizóse en tres volúmenes nel añu 1955.
Nonhigny
Nonhigny ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Guarromán
Guarromán ye un conceyu español asitiáu al norte de la provincia de Xaén na comunidá autónoma d'Andalucía. Atopar a 345 m d'altitú y 52 km al norte de la capital provincial. Pertenez a la contorna de Sierra Morica, Contorna Histórica de les Nueves Poblaciones de Sierra Morica, conocida como Olavidia.
The Economist
The Economist ye una publicación selmanal en llingua inglesa, con sede en Londres (Reinu Xuníu), qu'enceta l'actualidá de les rellaciones internacionales y de la economía dende un marcu global. El so primer númberu foi publicáu en setiembre de 1843 so la direición de James Wilson. Anque por razones históriques definir a sigo mesma como un periódicu, el so formatu actual ye similar al d'una revista.
Xeografía de Cabu Verde
Archipiélagu asitiáu nel océanu Atlánticu, frente a les mariñes de Senegal.
The Economist
La publicación pertenez a The Economist Group, una sociedá editoral controlada al 50% poles families Rothschild y Agnelli. El restu de les aiciones son propiedá d'inversores privaos, incluyendo a los trabayadores. La plantía ta formada por más de 75 periodistes procedentes de los cinco continentes. Un conseyu editorial encargar d'escoyer al redactor xefe, que nun puede ser cesáu ensin el so consentimientu.
Guarromán
Tien 2.861 habitantes (según datos del INE de 2016), sobre un términu municipal de 96,21 km², que s'atopa biforcáu en dos zones, atopándose'l nucleu urbanu nel enclave nororiental. Los sos habitantes reciben el xentiliciu de guarromanenses.
The Economist
The Economist sigue una llinia editorial lliberal que sofita la llibertá económica, el llibre comerciu, la globalización, la inmigración y el lliberalismu cultural, y que foi definida por ellos mesmos como «un productu del lliberalismu d'Adam Smith y David Hume». Busca influyir ente cargos de responsabilidá política y económica, polo que'l so públicu oxetivu ye de clase alta y ta familiarizáu col llinguaxe económicu. La publicación foi reconocida nel ámbitu periodísticu pol rigor de los sos artículos, que nun suelen dir roblaos; el conseyu editorial faise responsable colectivamente de la información.
Xeografía de Cabu Verde
L'archipiélagu atópase estremáu en dos grupos d'islles, acordies cola direición del vientu predominante. Les Islles de Barloventu inclúin les islles de Santu Antão, São Vicente, Santa Luzia (despoblada), São Nicolau, Sal y Boavista. Les Islles de Sotaventu inclúin les islles de Maio, Santiago, Fogo y Brava.
Guarromán
Toponimia
Guarromán foi fundáu como parte del proyeutu de colonización de Sierra Morica que contemplaba'l Fueru de Población de 1767 Fueru de Población de 1767, promulgáu pol rei Carlos III el 5 de xunetu de 1767. Foi Pablo de Olavide quien lo fundó col nome de Muzquia (n'honor a Miguel Múzquiz, qu'ocupaba la secretaría d'Estáu y despachu universal de facienda) nel llugar qu'ocupaba la Venta de Guadarromán. Los sos primeros pobladores fueron mayoritariamente colonos alemanes. Nos primeros documentos de la fundación denominar como Real Población del Sitiu de Guarromán.
The Economist
Historia
El 5 d'agostu de 1843, Wilson publicó un prospeutu nel que se rexistraba'l nome de la cabecera, el formatu de selmanariu publicáu cada domingu, y una llinia editorial lliberal que cubriría l'actualidá informativa, non solo nel ámbitu económicu sinón tamién n'asuntos d'interés xeneral. Como lema, defende la so esistencia «pa tomar parte na guerra ente la intelixencia, que prime palantre, y l'indigna y cobarde inorancia qu'apexa'l progresu». El naturalista Herbert Spencer foi subdireutor dende 1848 hasta 1853.
Guarromán
Toponimia
El nome ye la castellanización del árabe Oādī-r-Rommān (ríu o regueru de los granaos), qu'evolucionó fonéticamente escontra "Guadarromán" y darréu escontra "Guarromán", conociéndose esti ríu na actualidá como Tamujoso. L'interés del topónimu Guarromán llevó a la iniciativa de constituyir la "Asociación Internacional de Pueblos con Nomes Feos, Raros y Peculiares", que la so sede atópase na mesma llocalidá y xestiona el Seminariu d'Historia y Cultura Tradicional "Margarita Folmerin". nome-de-guarroman-etimologia-y-vicisitúes/ Sobre'l nome de Guarromán, la so etimoloxía y vicisitúes.
The Economist
Historia
Ente 1861 y 1877 el redactor xefe foi Walter Bagehot, xenru de Wilson. Sol so mandu, The Economist especializar n'actualidá política y económica, aumentando la so influencia nos círculos de poder de Londres. Sicasí, la so tirada taba llindada a 10.000 exemplares na capital británica, daqué que se caltuvo hasta empiezos del sieglu XX.
Guarromán
Tradiciones y costumes
Fiestes y Feria de la Olivar (Fin de selmana más próxima al día 25 de xunetu) Son eminentemente populares y daten de los empiezos de los años setenta del sieglu XX, cuando se camudaron dende la fecha de San Isidro (15 de mayu) a la redolada de la festividá de Santiago Apóstol, ensin otru motivu que'l d'evitar les frecuentes agües primaverales que daquella esllucíen la romería y la verbena nocherniega. Guarromán tien la particularidá de tener una feria y unes fiestes que nun tán so la advocación d'un santu o una santa, como ye frecuente n'otres llocalidaes, sinón que tán dedicaes al árbol emblemáticu de la so actividá agraria: la olivar.
The Economist
Historia
The Economist nun adquirió un papel relevante nel estranxeru hasta la Segunda Guerra Mundial. Geoffrey Crowther, redactor xefe ente 1938 y 1956, apostó pola actualidá internacional y estableció una seición esclusiva sobre Estaos Xuníos. De magar, la publicación reforzó l'espardimientu y la cobertoria informativa de los cinco continentes. La circulación d'exemplares creció de los 100.000 selmanales en 1970 a más de 500.000 en 1992, y superó el millón na década del 2000.
Guarromán
Tradiciones y costumes
Empiecen un xueves pela nueche col castiellu de fueos artificiales y l'encendíu del llume festivo, y rematen la nueche del domingu siguiente cola "traca final". Nel so intre celébrense verbenes peles nueches, y hasta va unos años celebrábase una novillada na tarde del sábadu, que los tiempos de crisis esaniciaron del programa festivu. Pol mesmu motivu yá nun se suelten les vaquillas, tradición recién que data de los años ochenta del pasáu sieglu XX. Sí se lleven a cabu pa diversión de les peñes integraes polos más nuevos otres actividaes lúdiques, gastronómiques y deportives, menos cruentes.
The Economist
Historia
El grupu editor Pearson PLC foi accionista mayoritariu de The Economist Group dende 1957 hasta la so salida en 2016.
Guarromán
Tradiciones y costumes
Romería de San Isidro Llabrador (15 de mayu) Na Pradería de Piedra Rodadera realízase una romería con una participación multitudinaria na que s'engalanen y afaten xarrés, feches con remolques agrícoles y se enjaezan caballeríes, celebrándose un día de campu nun chaparral qu'hai na otra vera del ríu Guadiel. Historia y tradición de la Romería de San Isidro en Guarromán
The Economist
Llinia editorial
Cuando The Economist foi fundáu nel sieglu XIX, la pallabra economista» yera un equivalente pa definir el lliberalismu económicu. Anguaño, considérase una publicación de filosofía lliberal que sofita'l llibre comerciu, la globalización, la llibre circulación de persones, el lliberalismu cultural y la llibertá individual Amás, propón que'l gobiernu tenga de caltenese lo más alloñao posible de los individuos y l'empresa privada. Acordies con Bill Emmott, editor ente 1993 y 2006, «The Economist siempres foi lliberal, non conservadora», y nun ta adscrita a nenguna corriente política, lo que dexa una llinia editorial flexible; delles ocasiones defendió polítiques keynesianas, siempres y cuando sían «razonables» pal contestu en que s'apliquen, ya inclusive abogó por un impuestu sobre'l carbonu pa combatir el calentamientu global.
Guarromán
Tradiciones y costumes
Pintahuevos (Domingu de resurreición) Día de campu ente families y onde s'intercambien güevos cocíos y pintaos de colores, tradición que se remonta a la dómina de la Fundación y que foi traida polos colonu centroeuropeos. fiesta pascual-en-olavidia/ Tradición de Pintahuevos en Guarromán
Reinoso de Cerrato
Reinoso de Cerrato ye una llocalidá y conceyu de la contorna d'El Cerrato palentín na Provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Guarromán
Tradiciones y costumes
Fiesta de los Santos (1 de payares) Na que les peñes de moces treslladar al campu, pasando dos o tres díes ente lumbres, cantes y bailles, costume ésta heredada de la vecina llocalidá de Baños de la Encina. fogaza-proposito-del-dia.html Ver hestoria, comentarios y receta de les Farrapes de Tolos Santos.
The Economist
Llinia editorial
Karl Marx yera llector de la cabecera, a la que definía como «l'órganu de l'aristocracia financiera».
The Economist criticó a personaxes públicos por corrupción y deshonestidad. Ente los cargos públicos denunciaos atópense'l ex-presidente del Bancu Mundial, Paul Wolfowitz; el primer ministru italianu Silvio Berlusconi, quien-yos moteyó «The Ecommunist»; el presidente de Zimbabue, Robert Mugabe; la ex-presidenta d'Arxentina, Cristina Fernández de Kirchner, el presidente de Venezuela, Nicolás Maduro, y el candidatu republicanu a la presidencia de los Estaos Xuníos, Donald Trump. The Economist tamién defendió'l xuiciu políticu a Bill Clinton pol escándalu Lewinsky y la dimisión de Donald Rumsfeld en desvelándose les tortures en Abu Ghraib.
Conteníos
The Economist dedica la mayoría de les sos páxines a cubrir l'actualidá política, económica ya internacional. Los cinco seiciones principales son: Countries and Regions (Países y rexones), Business (Negocios), Finance and Economics (Finances y Economía), Science and Technology (Ciencia y Teunoloxía) y Other (Otros), na que s'inclúin reseñes de llibros y necrolóxiques. Amás, dientro de cada seición hai columnes d'opinión que nun suelen dir roblaes. La publicación prepara un reportaxe en fondura sobre una tema d'actualidá que se publicar cada dos selmanes, un suplementu de meyores teunolóxiques (Technology Quarterly) de periodicidad trimestral, y un anuariu (The World in…) que s'edita a la fin del añu.
Esiste una seición de cartes al direutor, teniéndose en cuenta les opiniones de personalidaes influyentes o afeutaes por un artículu de númberos anteriores. Por casu, un informe sobre la responsabilidá social corporativa publicáu en 2005 traxo la protesta de diverses organizaciones, ente elles Oxfam, el Programa Mundial d'Alimentos y el presidente de BT Group, qu'atoparon nesta seición la so derechu a retruque. De la mesma, Amnistía Internacional contestó en 2007 a un reportaxe de la publicación nel que se criticaba'l so llabor. Les cartes al direutor siempres van roblaes.
La edición en papel vender nos quioscos británicos cada xueves, a partir de los seis de la tarde, y llega al restu del mundu a otru día. The Economist imprimir en siete países distintos, ente ellos Estaos Xuníos y China, lo que-yos dexó aumentar la so circulación hasta los 1,5 millones d'exemplares. Tocantes a la so edición web, la visualización gratuita de la edición impresa ta llindada a cinco artículos al mes; el suscriptores pueden aportar a ellos ensin llendes y amás gocien d'otros servicios como newsletters, audiorevista pa ciegos y hemeroteca.
Estilu
Por tradición, The Economist nun robla los sos artículos porque'l conseyu editorial faise responsable colectivamente de la información. Si un reportaxe foi ellaboráu por más d'un autor, esclariar en qué ciudaes se recoyeron datos.
Guarromán
Tradiciones y costumes
San Xuan Bautista (24 de xunu) Na viéspora los mozos recueyen agua de les fontes de Guarromán y arramar sobre los viandantes, a manera de purificación y travesura. Tradición y ritu d'agua que data de los años sesenta del sieglu XX cuando les moces más nueves diben la Nueche de San Xuan a llavase la cara a la Fonte Taza, siguiendo una más antigua costume, y los mozos moyar cola agua de la fonte. Sobre los ritos d'agua y la Nueche de San Xuan en Guarromán
The Economist
Redactores xefe
miniaturadeimagen|[[Zanny Minton Beddoes ye la redactora xefe de The Economist dende 2015.]]
Reinoso de Cerrato
Historia
Dixebrándonos de la carretera apaez Reinoso de Cerrato. Pola so posición estratéxica sobre un altor qu'apodera la ribera del ríu Pisuerga, el pueblu yá taría pobláu en dómina celtíbera. Nel sieglu XI nómase-y como "Rinoso". Nel XII edificóse'l so ilesia parroquial tando l'aldega estremada en dos barrios: "Reynoso cola so parroquia de Santa María y La Ponte de Reynoso", onde esistíen unos molinos fariñeros y que yera Encomienda de la Orde de Caballería de San Juan.
Nel interior de la ilesia de Santa María destaquen los sos dos retablos barrocos, una monumental talla de Santa Lucía d'escuela de Gaspar de Becerra (s. XVI), unes bones tables castellanes del sieglu XV, en mala traza, y un bellu grupu de Santa Ana, la Virxe y el Neñu del XV.
Guarromán
Tradiciones y costumes
Campana de los Ocho Xeneraciones, o Fiesta de los Colonos (últimu domingu d'ochobre) Costume que data dende 1986, anque basada na Fundación del pueblu, que consiste en faer sonar ocho veces la "campana de les xeneraciones" --una per cada xeneración sociolóxica (30 años caúna) que trescurrieron dende la fundación de Guarromán-- nel Patiu de les Nueves Poblaciones de la Casa de la Cultura guarromanense, ante los escudos de los trelce conceyos que conformen la mancomunidá cultural de les Nueves Poblaciones d'Andalucía y Sierra Morica fundaes por Carlos III. Nesi actu fai entrega de los "Premios Olavidia" y los nomamientos de "Colonos d'Honor" per parte del Seminariu d'Historia y Cultura Tradicional "Margarita Folmerín".
Jorge Fernández García
Jorge Fernández García ye maestru, pedagogu y Espertu en Llingua Asturiana pola Universidá d'Uviéu.
Autor de narrativa curtia, lliteratura infantil y de testos teatrales, algamó premios en dellos xéneros. Destaquen el premiu del Concursu de Teatru de l'Academia de la Llingua Asturiana nel 2003 cola obra Por una desconocida, el premiu Art Nalón Lletres 2006 de cuentos curtios, l'Accésit del II Premiu Asturnews de Lliteratura Infantil y Xuvenil nel 2009 y XXIII Concursu Los Bilordios de Pinón nel 2010.
Participa en revistes lliteraries como Formientu, La Ratonera, Lliteratura o Lletres Asturianes.
Tien asoleyaos dellos llibros tanto a comuña: "Por una desconocida" (teatu) con Azucena Álvarez García,  "El lladrón de galletes" y "Einstein y la relatividá" (lliteratura infantil) con Amparo Sarrión Fernández-Diestro. Y en solitariu el volume de cuentos p'adultos "Unos fatos que morrieron por una apuesta y otres histories series" y en lliteratura xuvenil "El misteriu del Vassilius Destounis".
Norroy-le-Sec
Norroy-le-Sec ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Llista d'asteroides/61401–61500
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Norroy-le-Sec
Tien una población de y una superficie de  km².
Rui Sako
Rui Sako (佐光 塁, ) ye un futbolista xaponés.
Sondrio
Sondrio ye una ciudá d'Italia perteneciente a la provincia homónima. Cuenta con y ta alcontrada en partir norte de la rexón de Lombardía, xusto nel centru de Valtellina.
El so nome provién del llatín Sundrium, que yera un tipu de propiedá privada de tierres cultivaes direutamente pol terrateniente y los sos trabayadores. Estes tierres son agora viñeos, los más famosos los de Sassella y Grumello. El vinu representa unu de los principales recursos de la rexón, xunto al turismu, especialmente pel hibiernu.
El centru de Sondrio atópase na Plaza Garibaldi. Non bien lloñe d'ellí ta'l Palazzo Sassi, qu'alluga'l Muséu d'Arte y Historia de Valtellina.
Edward Dillon
Edward Dillon foi un actor, direutor y guionista cinematográficu d'Estaos Xuníos, activu na dómina del cine mudu.
Nacíu na ciudá de Nueva York, actuó nun total de 327 filmes ente 1905 y 1932. Amás, dirixó 134 producciones dende 1913 a 1926.
Edward Dillon finó en Hollywood, California, en 1933, por causa de un infartu agudu de miocardiu. Tenía 54 años d'edá. El so hermanu yera'l tamién actor John T. Dillon.
Prádanos de Ojeda
Prádanos de Ojeda ye un conceyu y llocalidá de la provincia de Palencia (Castiella y Llión, España).
Etimoloxía del nome
El vocablu Ojeda deriva del verbu transitivu [radical] Güeyar al cual amestóse'l sufixu - eda, que forma sustantivos coleutivos, provenientes de posibles accidentes xeográficos, árboles, plantes etc. Polo xeneral, designa'l llugar en qu'abonda'l conteníu primitivo. El nome coleutivu del radical Oj [ear] y el sufixu + eda formó Ojeda y otros vocablos como güeyada, ojeador, iñerizu, güeyo, ojén etc. Asina, Ojeda designaría un llugar [o llugares] en que 'abonda' o ye posible la mirada > puesta y llixera que se da a daqué o escontra daquién. Esti coleutivu acopláu al topónimu Prádanos [y nél, a tolos pueblos de la contorna palentina con esa alcurnia], designaría una cierta y real facilidá con que podemos ver o reparar les tierres a la nuesa frente, daes les posibilidaes de contemplar colos nuesos propios güeyos grandes estensiones de tierra onde espolleten praos, llameres, nozales, parrales, etc.de los cualos adquieren los sos nomes propios: Prádanos de Ojeda, Olmos de Ojeda, Nozales de Ojeda, La Vid de Ojeda… Asina, la Ojeda como sustantivu coleutivu designaría, poro, un llugar o llugares bien asitiaos pa contemplar un paisaxe o un acontecimientu. Los sos meyores sinónimos n'español seríen: mirada [güeyada, güeyada], miraderu [llugar dende'l cual vese un ampliu panorama], mirador [una especie de balcón natural, valle, corredor o galería dende los cualos afayamos grandes estensiones de tierra]. Los sos equivalentes en portugués son mirante y belvedere. Pallabres iguales y con idéntica formación a Ojeda seríen olmeda [cuantidad de llameres], alamea [cuantidad d'álamos], folada [cuantidad de daqué o daquién], ente munchos otros. Cuanto a la llocución axetiva Ojeda taría encuadrada na "cuantidad de posibles miraderos” numbéricamente posibles sobre'l paisaxe daes les sos circunstancies xeográfiques, pos les altiplanicies asitiaes a los pies del sector montañés palentín nun dexen de ser oportunidaes maraviyoses de contemplar la estraordinaria Tierra de Campos y los ‘vergeles’ (huerto/as) performosos a lo llargo de los sos ríos y valles sosprendentemente rescamplantes. Nestos llugares, la nuesa mirada o los nuesos güeyos perder nel horizonte castellanu, principalmente cuando se trata de otear los valles locales [El Boedo, La Valdavia, La Ojeda, etc.] Al mio pensar -y dicir como fíu de Prádanos y xeógrafu-, La Ojeda ye una especie de tejadillo (balcón) dende'l cual reparamos les 'llanures' de la Tierra de Campos [los llamaos Campi Gotorum, de la dómina visigótica], adormilitiada nes faldes de los famosos Picos d'Europa y montes de Cantabria.
A lo último, nes mios pesquises me confronté con una observación que me paez pocu creíble, pero nun lu refugo n'hipótesis dalguna: Ojeda derivaría del románicu Hoyeda > actual hoyada > cuantidad de fuexos esistentes na contorna, o como los define'l diccionariu: "un terrén baxu que nun s'afaya hasta tar cerca d'él" [seique'l sustantivu hoya > "llanu estensu arrodiáu de montes", sería más correutu].Nesti casu, la pallabra Ojeda designaría 'cuantidad de fuexos/hoyas', que nun me paez ser el casu de La Ojeda, onde nun vemos fuexos/hoyas ente 'poderoses' montes, y sí valles estensos por onde cuerren riachos que recueyen les agües provenientes del derretimiento de les nieves 'eternes'(¿?) de los montes cantábricos. Como los sos llechos y caudales son pocu fondos, les tierres circunvecinas esplayar a lo llargo de les sos cuenques, n'estensiones que más se paecen a llanures o altiplanicies dientro de la mesma pandu castellanu. Los fuexos/hoyas’ nun correspuenden esautamente a la realidá xeográfica de la contorna actual [Boedo/Ojeda].
Historia
De xuru el topónimu de Prádanos provenga del sustantivu llatín “pratum” con significáu de prau o pradería, al que s'añedir el sufixu “-aros”, o propensión a. Recuérdese que cuando una lexón romana asitiar nun determináu valor, llevantaba un campamentu y exercía el so dominiu en ciertu territoriu denomináu “prata” asina daben partu a los sos animales y alimentu a los sos soldaos. Dellos son los pagos de la llocalidá qu'aluden a esi significáu: la Pradería, praderíes, praderillo, pradillas, etc.
Prádanos disponía a finales del sieglu XVI d'unos 266 habitantes, a mediaos del sieglu XIX de 1086; en 1900 de 1242, en 1930 de 900 en 1960 de 676 y en 2005 de 218.
Otra Hestoria sobre l'orixe del nome
Esisten otros dos teoríes sobre la procedencia del nome de Prádanos.
Per un sitiu que venga de Plátanos, en referencia al árbol de solombra (Platanus orientalis) bien abondosu nesta zona. Otros conceyos cercanos reciben el so nome de plantes similares; Llameres, Nozales, La Vid...
Per otru llau piénsase que podría venir de Prau de llinos, Pradalinos; Prádanos. El llinu foi un cultivu importante na economía del conceyu mientres munchos años. Anguaño caltiénse'l nome de llinares a les parceles ricu y fértil de delles paraxes.
Como llegar
Circulando pela autovía A67 que xune Palencia y Santander, tómase la salida 88 en direición a Cervera de Pisuerga pola P223. Dos quilómetros dempués de la salida atópase Prádanos de Ojeda.
Llugares d'interés
Plaza
La plaza del pueblu: Plaza del Corazón de Jesús.
Presidiendo no más alto d'una torre que comparten la ermita y el Conceyu, atópase'l reló. Gracies a la iniciativa y collaboración ciudadana, güei funciona y allegra cola so campaneo los díes y nueches de Prádanos.
Antes, cuando los tractores non enmudecían les campanaes, y los relós de muñeca yeren luxu de dellos pocos, avisaba a los llabradores que s'atopaben nel campu por que volvieren a casa.
Na plaza atópense: La escuela d'educación infantil; La ermita, onde se celebren les mises y los rosarios en dómina de poco xentíu y de crudos iviernos; La torre del reló, y la Casa Consistorial. Casi pegando a la plaza allúgase'l Círculu Católicu, hermandá d'hermandaes. Institución fundada por un antiguu párrocu, formando una asociación de tolos vecinos con fines morales y benéficos de la dómina, principios de sieglu.
Como na mayoría de los pueblos y ciudaes que nun crecieron desorbitadamente, la plaza atopar nel mediu del conceyu. Prádanos manifestó la so crecedera pol arreglu de les cases vieyes dientro del cascu, más que pola ampliación del mesmu.
Ilesia Parroquial
Conxuntu románicu-renacentista empezada nel sieglu XII y terminada ente los sieglos XV y XVII. Ye'l templu de mayor tamañu de tola Ojeda. La so orientación ye la yá tradicional, cola exa de la nave mayor d'Oriente a Occidente; la cabecera escontra Oriente, que ye d'onde naz el sol.
La planta ye de tipu basilical en forma de cruz con cabeza redonda.Nel esterior, los sos murios tán construyíos con piedres de sillería trayíes de les canteres de Villaescusa de Ecla y Becerril de Carpio.
El so nome débese-y al patrón de Prádanos: San Cristóbal, a quien se-y dedica l'Altar Mayor.
Atópase presidiendo'l pueblu nel puntu más altu del mesmu.
Dientro del so moblame podemos destacar:
L'órganu: Según diz el mesmu órganu:"Construyíu en Sasamón, provincia de Burgos, l'añu 1.782, por Antonio Ruiz de 33 años d'edá, siendo párrocu D Leandro Zurita".
La campanes: Mientres enforma tiempu entamaron la vida cotidiana del pueblu. El campanariu cunta con ocho buecos o ventanales de los cualos 4 tán ocupaos por campanes. P'aportar a él debe xubir por una formosa escalera de cascoxu realizada en piedra. Les campanes teníen, y entá queda daqué, el so propiu códigu de comunicación por aciu les sos "toques" que convocaben a tola comunidá a la ilesia o a los rezos de cada momentu. Había dellos toques: "Ángelus", "difuntos", "víspores", "bautizu", "Fiesta mayor"... inclusive, pa estornar medroses nubes. Tienen el so nome. D'Este a Oeste: "Corazón de Jesús", "San Cristóbal","Santa María y San José" y "La Inmaculada Concepción".
La ermita de San Pedro´
Pequeña ermita asitiada na plaza del Corazón de Jesús xunto al Conceyu.
Fuente Palacio
La "fonte de Palacios", manantial de riqueza pal pueblu. Esta agua da vida a persones y animales del pueblu. Lo que sobra, riega los campos qu'atiesten al "Regueru Grande". Con dalguna qu'otra peripecia, empúnxose l'agua hasta otres zones pal riego.
Antes d'esquitar a la lluz, l'agua ye bombiada hasta'l depósitu de suministru del pueblu. Lo que queda llega hasta'l llavaderu pasando por una canal de piedra, antiguu bebederu de reses, entá güei, sollivien la so sede les oveyes cuando tornen nos atapeceres dende'l llendo.
El so trayeutu vese deteníu momentáneamente nel llavaderu... lo qu'oyeríen les sos parés.... Constaba de tres pórticos formaos por pendolones de madera. Güei namái queden dos y el muriu hastial.
Al llau del llavaderu esiste una pradería, güei escena de conxustes nocherniegues pa la mocedá, antes, posaderu de sábanes y ropes de la llavadura.
Fonte del Arrabalde
La fonte del Arrabalde: L'otru manantial del pueblu. Xunto cola fonte Palacios dan agua a los habitantes y transeúntes del pueblu. La so agua, dicen les xentes, que ye de meyor cielu la boca y con menos conteníu en cal. Dende ella acarretar grande botijos, botelles y garrafones d'agua pa beber en casa.
Cuenta tamién con llavaderu y atópase al llau opuestu del pueblu cola Fonte del Palaciu.
Al so llau atópase, yá en desusu, el pilón d'abebentar los animales, al igual que na otra fonte. Esisten trés pilonos de bebederos: Este, el de la Fuente del Palaciu y la llamada Fuentecilla
La Cerrilla
Unu de los llugares más emblemáticos de Prádanos. Atópase de llombu a la ilesia y xubiendo el primer recuestu escontra'l monte. Ilesia y Cerrilla comunicar por un "vía crucis" ente los pinos que se reza na mañana del Vienres Santu.
Cunta la lleenda qu'una neña llamada Juana perder nel monte y apaeció nesti llugar trés díes depués sana y salva. N'homenaxe a esti "milagru" llevantóse una cruz.
Más tarde la zona, non solo recuperóse sinón que se fomentó y enlució. Sustitúyose la vieya cruz de madera por una nueva de fierro y llevantóse una ermita xunto con unes meses y bancos pal reposu o la merienda.
La estancia nel llugar faise sele y apacible, mesma pa cualesquier que pretenda buscar un momentu de relaxación y tranquilidá.
Ermita de San Jorde
Templu d'orixe románicu del sieglu XIII asitiáu nel despoblado de San Jorde de Ojeda. Conserva enorme y portentosa espadaña de sillares. Anguaño atópase n'estáu ruinosu presentando'l techu fundíu. Foi destejada, lo cual facilita que'l so estáu sía de progresiva ruina. Incluyida na Llista Colorada de Patrimoniu en Peligru.
The Hairbells of Africa
The Hairbells of Africa, (embrivíu Dierama, Hairbells Africa), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por; O.M.Hilliard & B.L.Burtt y espublizáu en Johannesburgu nel añu 1991.
Plaza de gües d'El Bibio
La plaza de gües d'El Bibio allúgase nel conceyu asturianu de Xixón.
Historia
La construcción de la plaza aníciase nel añu 1886 baxo la direición del arquiteutu Ignacio de Velasco y el diseñu de Carlos Velasco Peyronnet. El diseñu presentaba un estilu neomudéxar que yera'l qu'imperaba daquella na construcción de les places de gües n'España siguiendo'l modelu de la plaza de gües de Madrid, güei desapaecida.
Les obres concluyen y la plaza inaugúrase dos años más tarde, en 1888. Asina'l 12 d'agostu de 1888 celébrase la corrida d'inauguración a cargu de los diestros Luis Mazzantini y Rafael Guerra, Guerrita.
Na guerra civil quedó en ruines y en 1997 complétase una fonda restauración.
Alcalde d'Uviéu
La que vien darréu ye una llista de los alcaldes del conceyu d'Uviéu, Asturies:
Bruno Moreira Silva
Bruno Moreira Silva ye un futbolista brasilanu.
Norroy-lès-Pont-à-Mousson
Norroy-lès-Pont-à-Mousson ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Amélie Nothomb
Amélie Nothomb ye una escritora belxicana en francés.
Fía de diplomáticu, vivió en varios países (China, Estaos Xuníos d'América, Laos, Myanmar, Bangladex). Estudió filoloxía románica na Universidá Llibre de Bruxeles.
O Arietis
O Arietis (O Ari / HD 19737 / GCRV 1753) ye una estrella variable na constelación d'Aries. Alcuéntrase aproximao a 2530 años lluz del Sistema Solar.
O Arietis ye una estrella Mira rica en oxíxenu de tipu espectral variable ente M4 y M9.5IIIe. El so rellumu bazcuya ente magnitú +7,2 y +15,8 a lo llargo d'un periodu de 371,1 díes. El so diámetru angular, midíu en banda K, ye de 6,11 milisegundos d'arcu, ente que per aciu tapecimientu llunar llogróse un valor llixeramente cimeru, de 7,3 ± 0,3 milisegundos d'arcu; dambes midíes fueron realizaes cerca del mínimu. Coles mesmes, reparáronse discrepancies ente midíes llevaes a cabu en distintes rexones del espectru infrarroxu, que pueden esplicase pola presencia d'una fina capa d'agua caliente —ente 1500 y 2000 K— cerca de la fotosfera de la estrella. El diámetru d'O Arietis ye 610 ~ vegaes más grande que'l del Sol, rellumando con una lluminosidá 8400 ± 3500 vegaes mayor que la lluminosidá solar. La temperatura efectivo envalorada, 2280 ± 80 K, ye más baxa de lo que cabría esperar pa una variable Mira (~ 3000 K).
Como ye característicu nesta clase de variables, esiste perda de masa estelar, que nel casu d'O Arietis ye del orde de 57 × 10-8 vegaes la masa solar per añu. Piénsase que la so proxenitora yera una estrella de la secuencia principal de 1,3 mases solares.
Garret Dillahunt
Vida privada
Garret L. Dillahunt nació en Capo Valley, California y creció en Selah, Washington. El so hermanu, Eric, finó.
Carrera
Dempués de pasar años en Broadway, empezó a actuar en televisión y en cine. Él apaeció como regular en delles series de curtia duración na cadena ABC y Showtime, y foi artista convidáu en series de televisión como The X-Files y NYPD Blue ente otros, enantes de personificar dos personaxes bien distintos na serie de HBO Deadwood: Jack McCall en 2004 y Francis Wolcott en 2005. Más tarde tuvo un papel recurrente en USA Network, The 4400.
Dillahunt retratáu a Steve Curtis mientres tres temporaes n'ER (2005-06). Ente los sos papeles atópense Dr. Michael Smith de John From Cincinnati, John Henry (tamién conocíu como Cromartie) en Terminator: The Sarah Connor Chronicles, Romanu Nevikov, un gángster rusu, en Life, y Turner Mason, un asesín paralizáu na serie Criminal Minds. Actuó nel final de la temporada de Burn Notice que s'emitió'l 4 de marzu de 2010, dempués repitió'l papel na cuarta temporada de la serie.
Dillahunt apaeció en películes como The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, No Country for Old Men, The Road, Winter's Bone, The Last House on the Left, la película de terror indie, Burning Bright.
Anuncióse'l 20 d'agostu de 2009 que Dillahunt enfrentar con Rosie Perez nun episodiu ("Hardwired") de la Law & Order: SVU nun episodiu sobre la pedofilia.
Distinciones
Garret foi oxetu d'una atención favorable en setiembre de 2009 de la revista Esquire
O Aquilae
O Aquilae (O Aql) ye una estrella variable na constelación del Águila. Alcuéntrase a 575 pársecs (1875 años lluz) del Sistema Solar.
O Aquilae ye una variable cefeida que'l so rellumu bazcuya ente magnitú aparente +6,08 y +6,86 a lo llargo d'un periodu de 7,0239 díes. Les variables cefeides —ente les que cabe solliñar a η Aquilae y FF Aquilae— son estrelles pulsantes que la so lluminosidá varia rítmicamente con un periodu bien regular. Sicasí, nel casu d'O Aquilae, detectóse que dichu periodu amontar col tiempu a razón de 4,29 segundos per añu. Relluma con una lluminosidá bolométrica media 667 superior a la del Sol.
De tipu espectral F7-G1I-II, la temperatura efectivo d'O Aquilae ta entendida ente 5440 y 6305 K. Tien un radiu 51,3 vegaes más grande que'l radiu solar y la diferencia ente'l so radiu máximu y el so radiu mínimu ye de 6 radios solares. Tien una masa envalorada 5,9 vegaes mayor que la del Sol pero pierde masa estelar a un ritmu averáu de 1,3 × 10-10 mases solares per añu. Presenta un conteníu metálico superior a la solar, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] = +0,17.
O Aquilae ye una binaria espectroscópica con un periodu orbital de 1856 díes. L'acompañante, sicasí, nun pudo ser resuelta per aciu interferometría de moteáu. Completa'l sistema una tercer estrella, visualmente dixebrada d'O Aquilae 1,6 segundos d'arcu. Ye 6,4 magnitúes más tenue qu'ella.
Llista de presidentes del Gobiernu d'España
thumb|150px|Distintivu usáu pa señalar la presencia del presidente del Gobiernu, ente otres autoridaes civiles (dende 1981). Esta ye una llista de los presidentes del Gobiernu d'España.
Noviant-aux-Prés
Noviant-aux-Prés ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rhea americana
El ye una especie d'ave estrutioniforme de la familia Rheidae. Alcuéntrase esclusivamente en Sudamérica.
Pertenez al mesmu orde que l'avestruz, los emús, los casuarios y les estintes moes; ello ye, al orde de los estrutioniformes (Struthioniformes). Trátase d'una ave corredora, incapaz d'esnalar, adaptada principalmente a les llaneres, anque delles subespecies afáyense en zones de parque cuasi-selváticu, y otres atópense en rexones daqué montesines o, en tou casu, de mesetes. Ye l'ave más grande d'América. Ye tamién notable polos sos hábitos reproductivos.
Más de 60 d'ellos estableciéronse de manera silvestre n'Alemaña, cerca de Lübeck, al romper el cercu d'un centru de cría.
Nomes comunes
Pol so fustaxe asemeyáu al d'una avestruz inda se-y suel dar el nome recibió per parte de los castellanos nel sieglu XVI: primero “avestruz indianu” y llueu “avestruz americanu”. La pallabra “ñandú” deriva del guaraní que significa “araña”, mui probablemente por un conxuntu de rellaciones metafóriques: el plumaxe del ñandú recuerda a les arañes peludes de la Cuenca Amazónica. Otros nomes mui xeneralizaos colos que se lu conoz son el quechua “suri” (o “surí”) y el mapudungún o araucano “choique” (choik'e, castellanizáu “cheuque”), denomación que no real paez provenir de los patagones.
Les críes pequeñes de ñandú son llamaes "charitos", y los ñandús xóvenes (a los que se-yos atribúi muncha torpeza) son llamaos “charavones” (o “charabones”).
Anguaño'l nome «ñandú» abarca tanto a esta especie como a la especie Rhea pennata.
Taxonomía
200px|thumb|right|Ñandú na reserva Guaycolec, [[Provincia de Formosa|Formosa, Arxentina.]] El nome científicu de la especie diose en 1758 por Carlos Linneo. Les razones pa escoyer el nome científicu del xéneru, de la mitoloxía clásica, son desconocíes.
Esisten cinco subespecies:
Descripción
thumb|250px|Pitinos de ñandú. El machu algama un altor de 1,50 m, y la fema 1,20 m; el pesu ye d'aproximao 30 a 35 kg nel machu y alredor de los 25 kg na fema.
Les pates, desprovistes de plumbes, tán desenrollaes y adaptaes pa la carrera, y terminen en trés deos, con una uña garrida comprimida llateralmente en cada deu. El cuellu ye llargu y les ales inútiles pal vuelu, utilizaes namás pa dar equilibriu al cuerpu nel xiru na carrera. La cabeza, pequeña y de color cenicientu, ta dotada d'un picu fuerte, del mesmu tamañu que la cabeza, deprimíu y anchu na base. Na base del cuellu, nel pechu y na parte superior de la cabeza la coloración ye negra, siendo nel machu más destacada esta coloración negra nes partes mentaes, mentes que'l restu del cuerpu ye gris.
Alredor de los güeyos y oyíos nun poseye plumbes, sinón que tán arrodiaos estos por una pelleya escarapullosa.
En cuantes al esqueletu, cabe mencionar la falta de quilla a nivel del esternón, carauterística común nes aves corredores.
Les sos pates llagues recuerden a les que tienen les arañes del tipu tarántula; la mesma asemeyanza tamién asocede col so plumaxe, polo que dacuando'l ñandú pue aparentar quiciás ser una araña xigantesca cuando ta echáu durmiendo.
Anatomía del peritonéu del aparatu dixestivu
La cavidá peritoneal ta dividida en dos partes: una anterior (cranial), que representa aproximao 1/3, y una posterior (caudal), que representa aproximao 2/3 del total del abdome. Na parte posterior (caudal) ta la totalidá del estantín y el páncrees, mentes que na parte anterior tán el fégadu y la vesícula. El peritonéu en xeneral ye gruesu, fuerte y compartimentáu; esto fai suponer que se trata d'una adautación pa la carrera, al permitir un fuerte sustentu de les vísceres abdominales.
Comportamientu
El ñandú ye políxinu, cortexando cada machu ente 2 y 12 femes. El machu constrúi un ñeru, nel que les femes depositarán los sos güevos, siendo'l machu l'encargáu d'incubalos y, anque suel ser una ave mui pacífica, vuélvese particular y repentinamente peligrosa cuando s'alcuentra empollando.
Rellación col home
Dende la apaición del home na zona meridional de Sudamérica, el ñandú foi una de les pieces de caza preferíes, con fines alimenticios. Tamién col mesmu fin faise recoyida de los sos güevos pergrandes.
Los gauchos tuvieron como ún de los sos platos preferíos los alones de ñandú asaos. Tamién se los caza (y anguaño se críen) poles sos plumbes y la so piel; por exemplu, la piel del cogote de ñandú suel utilizase pa confeicionar estoyos o billeteres artesanales, etc.
Poseye tamién diferentes significaos en varies cosmovisiones de grupos indíxenes del sur de Sudamérica (charrúess, guaraníes, pampes), que víen na so güelga nos cielos nocherniegos no que los castellanos convirtieron na Cruz del sur.
Usos del ñandú
thumb|Carne de ñandú.
Crianza del ñandú
Esta especie críase n'América del Norte y Europa d'igual xeitu al emú común y l'avestruz. Los principales productos son la carne y güevos, pero l'aceite de ñandú úsase pa cosméticos y xabones y el cueru de ñandú comercialízase.
Hidemi Jinushizono
Hidemi Jinushizono (地主園 秀美, ) ye un futbolista xaponés.
The Illustrated Dictionary of Gardening
The Illustrated Dictionary of Gardening, (embrivíu Ill. Dict. Gard.), ye un llibru ilustráu y con descripciones botániques escritu pol botánicu y xardineru inglés, George Nicholson: Espublizóse en Londres en 4 volúmenes nos años 1884-1887 col nome de Illustrated Dictionary of Gardening, a Practical and Scientific Encyclopaedia of Horticulture for Gardeners and Botanists.
Concepción Teresa Alzola
Concepción Teresa Alzola foi una escritora y folclorista cubana. Autora de llibros especializaos, desempeñó'l cargu de presidenta de l'Asociación d'Hispanistes de les Amériques.
Ochey
Ochey ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lolo'l de Cabranes
José Manuel Robledo, Lolo'l de Cabranes,, ye un cantante asturianu de tonada.
A diferencia d'otros cantantes, Lolo nun entamó de mozu nel mundu de la tonada. Nun sería hasta l'añu 1998 cuando ganaría'l so primer concursu, el d'Amieva, que volvería a ganar nos años 2000, 2001 y 2002 y nel que sería proclamáu como Campeón de Campeones. Tamién s'alzaría col títulu de campeón nel concursu de La Nueva (2002) y (2005); el Ciudá d'Uviéu (2004); Returbio (2005 y 2006) o Avilés (2006).
Lolo sería reconocíu nel Memorial Silvino Argüelles los años 2004, 2006 y 2008.
Yá nel añu 2012 algamaría'l primer premiu nel XV Concursu de Tonada Cuenca del Caudal
Ryusuke Sakai
Ryusuke Sakai (酒井 隆介, ), ye un futbolista xaponés.
Neerlandés antiguu
En llingüística, el neerlandés antiguu o bajofranconio antiguu ye'l conxuntu de dialeutos franconios (esto ye, dialeutos qu'evolucionaron a partir del fráncicu) falaos na rexón de los Países Baxos mientres l'Alta Edá Media alredor del sieglu V al XII. El neerlandés antiguu ta grabáu principalmente en fragmentos de reliquies y les pallabres fueron reconstruyíes a partir de préstamos llingüísticu del neerlandés mediu y neerlandés antiguu en francés.
El neerlandés antiguu ye consideráu como la etapa primaria nel desenvolvimientu d'un idioma neerlandés separáu. Sicasí, como les fronteres modernes de los Países Baxos nun reflexen nenguna delimitación especial del continuu dialeutal del xermánicu occidental continental qu'esistía mientres el periodu del neerlandés antiguu, nel qu'entá nun habíen llingua estándar, dellos llingüistes prefieren evitar el términu "neerlandés antiguu" totalmente y falar namái de bajofranconio antiguu. Foi faláu polos descendientes de los francos salios qu'ocuparon lo qu'agora ye'l sur de los Países Baxos, el norte de Bélxica, parte del norte de Francia y partes de les rexones alemanes del So Rin. Evolucionó al neerlandés mediu alredor del sieglu XII. Los habitantes de les provincies septentrionales de los Países Baxos, incluyendo Groningen, Frisia y la mariña d'Holanda Septentrional falaben frisón antiguu y dalgunos nel oriente (Achterhoek, Overijssel y Drenthe) falaben saxón antiguu.
Oríxenes y carauterístiques
[[Ficheru:Old norse, ca 900.PNG|thumb|L'algame averáu de les llingües xermániques a principios del sieglu X:
]]
Desenvolvimientos sonoros primitivos
Fonológicamente, el neerlandés antiguu atopar ente'l saxón antiguu y el altu alemán antiguu, compartiendo delles innovaciones con estos.
Consonantes
La siguiente tabla llista los fonemes consonánticos del neerlandés antiguu. Pa les descripciones de los soníos y les definiciones de los términos, siga los enllaces nos títulos.
Melanorectes nigrescens
Melanorectes nigrescens ye una especie d'ave na familia Pachycephalidae.
Alcuéntrase n'Indonesia y Papúa Nueva Guinea. El so hábitat natural son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales.
Gymnadenia conopsea
La ye una especie d'orquídea de vezu terrestre. thumb|240px|Flores thumb|Gymnadenia conopsea var. alba
Descripción
Tien una flor que tien un golor similar al clavu. Estremar por tener tres lóbulos nel llabiu y llargues espueles, similar a l'Aguileña. Les fueyes son llanceolaes y estreches.
Distribución
Ye nativa del centru d'Europa hasta Asia. Alcuéntrase en Dinamarca, Gran Bretaña, Irlanda, Noruega, Suecia, Austria, Bélxica, Chequia, Eslovaquia, Alemaña, Hungría, Países Baxos, Suiza, Polonia, España, Baleares, Portugal, Francia, Italia, Sicilia, Eslovenia, Croacia, Serbia, Macedonia, Albania, Grecia, Rumanía, Bulgaria, Ucraína, Rusia, Siberia, Irán, Turquía, China, Mongolia, Corea y Xapón nos suelos caliares, nos pacionales a altitúes d'hasta 2800 msnm.