cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antirrevisionismu
Dientro del históricu movimientu marxista-leninista internacional, un antirrevisionista ye aquél que favorez la llinia teórico y práctico asociada con Josif Stalin, Mao Zedong (o Mao Tse-tung) y Enver Hoxha y que s'opón tantu al trosquismu como a la dirigencia soviética posterior a Stalin, esto ye, a partir de Nikita Khrushchov. Los antirrevisionistas afirmen que la XRSS sol mandu de Stalin representó la implementación del denomináu socialismu científico, teorizado y preconizáu pola dupla Marx-Engels y primeramente lleváu a la práutica por Lenin. La esencia del pensamientu antirrevisionista ye l'afirmación de que la clase obrera foi la que detentó el poder na URSS hasta 1953 per mediu de la dictadura del proletariáu, añu a partir del cual empezó a ser pasu ente pasu sustituyida por una burocracia que fuera reprimida nel periodu anterior.
Historia
300px|thumb|right|Manifestación antirrevisionista realizada na capital [[Reinu Xuníu|británica de Londres mientres el feriáu del Primeru de Mayu de 2009, onde puede reparase una pancarta cola cara del líder soviéticu Josif Stalin, quien gobernara la Xunión Soviética hasta la so muerte en 1953.]]
El movimientu antirrevisionista tamién s'estremó con respectu al status que-y correspondía (o tenía de corresponder) a Mao: aquellos qu'alegaben que'l maoísmu consistía na continuación del Marxismu, alzando a Mao Tse Tung al nivel de Marx o Engels, ente que los grupos hoxhaístas nun tán d'alcuerdu, alegando que'l maoísmu ye una "Teoría antimarxista", como lo espón Enver Hoxha na so obra "Pensamientu Mao Tse-tung, teoría antimarxista", y, poro, opuesta al marxismo-leninismu. Pa entender esto ye obligáu puntualizar que'l denomináu "Pensamientu Mao Tse-tung" (tamién denomináu a cencielles "maoísmu") ye posterior a la muerte de Mao y foi emplegáu polos miembros del PCCh como argumentu pa les reformes que se fueron realizando dientro del partíu, que verdaderamente nun siguíen nin la llinia Marxista nin la que Mao espunxo nes sos obres. Entá con tou, Enver Hoxha realizó de la mesma manera crítiques al líder Chinu, pero puntuales ya independientes de la so crítica al, como tres diximos, mal llamáu "Pensamientu Mao Tse-tung".
El antirrevisionismo (usualmente conocíu polos sos detractores por aciu el términu despreciatible “estalinismu”) ye vistu polos sos partidarios como saludable, sólidu, científicamente encontáu, lliberáu tantu del elitismu y la corrupción política” del trosquismu como del idealismu del “izquierdismo”. En realidá esta doctrina ye más bien “neoestalinista”, yá que foi una reaición a los cambeos políticu y económicu implementaos tres el fallecimientu de Stalin en 1953. Sicasí, el términu antirrevisionismo puede aportar a vagu y revesosu, y da pie a que dellos grupos estalinistes o maoístes o hoxha ortodoxos se autodefinan como los “auténticos” antirrevisionistas. A pesar d'esto, suel esistir consensu ente toos ellos al afirmar que na URSS hasta la muerte de Stalin la clase trabayadora entá retenía los poder, a pesar de qu'esistía una burocracia contrarrevolucionaria que buscaba restaurar el capitalismu (asumiendo de manera más bien forzada que l'anterior réxime zarista fuera efeutivamente “capitalista”). Esta burocracia sería los principal oxetivu de les purgues de Stalin y, a pesar d'ello, a la so muerte llogró alzase col poder y empecipió un procesu de desestalinización que -según los antirrevisionistas- terminó representando la perda del poder per parte de los trabayadores.
El antirrevisionismo basar na idea de que -y Xunión Soviética implementó la praxis marxista-leninista de manera esitosa mientres los cuasi primeros cuarenta años de la so esistencia, dende pocu dempués de la revolución bolxevique de 1917 hasta'l discursu secretu pronunciáu pol so socesor Nikita Khrushchov en 1956 y la so posterior declaración de coesistencia pacífica coles potencies occidentales. Esto ye, l'únicu marxismu “válidu” según esta concepción ye'l conformáu pelos pocos años de gobiernu de Lenin, hasta'l so tempranu fallecimientu en xineru de 1924, amás de los cuasi 30 años del posterior réxime del so socesor Stalin.
Los antirrevisionistas non yá alieguen que les polítiques de Stalin dexaron una notable tasa de crecedera económica sinón que, de caltenese, Le habríen dexáu a la Xunión Soviética algamar la teórica y hipotéticamente prósperu “estragal del comunismu” nel medianu o llargu plazu (como prometieren los líderes bolxeviques y como antemanara o profetizáu el mesmu Karl Marx).
Tamién suelen alegar que l'impautu ideolóxicu que tuvo la dirigencia soviética nel movimientu sindical mundial mientres les décades de 1930 y de 1940 representó una auténticu modelu real del poder obreru antemanáu por Marx, que foi de primeres afeutáu arruináu pol “infame” discursu secretu de Khrushchov. Años dempués, esi espíritu reemergería cola Revolución Cultural china, namái pa volver ser “traicionáu” -depués del arrestu de la Banda de los Cuatro- polos “capitalismu d'Estáu capitalistes d'Estáu” chinos (esto ye, polos pragmáticos dirixentes aperturistes encabezaos por Deng Xiaoping). Pa otros antirrevisionistas, el puntu d'inflexón tuvo llugar mientres la denuncia de la Revolución Cultural per parte del líder reformista Xiaoping, na tercer sesión del oncenu Congresu Nacional del Partíu Comunista Chinu.
D'alcuerdu a los antirrevisionistas, estos intentos posteriores de “revisar” o “iguar” el yá aceitáu sistema socialista estalinista resumides cuentes representó una restauración del capitalismu”, primero parcial y depués total (disolución de la Xunión Soviética) y los réximes del denomináu “socialismu real” d'Europa Oriental. Asina se llegó a la llisa y llana traición de los principios ideolóxicos marxistes y leninistes de países que se autoproclamaban como comunistes. Poro, según esta perspeutiva, foi'l revisionismu el que causó esta paulatina “restauración” na Xunión Soviética a partir de 1956 la que finalmente llevó al colapsu de la mesma URSS a fines de 1991, y de les autodenominadas “democracies populares” d'Europa Oriental dende 1989.
Depués de dellos años de vivir una esperiencia personal direuta na China maoísta, que lo llegó a escribir el llibru Fanshen, l'autor marxista estauxunidense William Hinton empezó a esperimentar les reformes económiques chines de fines de la década de 1970 y d'empiezos de la de 1980. Por cuenta de eso escribió otru llibru, esta vegada furibundamente antirrevisionista, tituláu The Great Reversal: The Privatization of China (“El gran revés: La privatización de China”). Dambos llibros, según la obra de Hinton polo xeneral, entá tienen muncha resonancia dientro de los círculos antirrevisionistas del movimientu comunista.
Fonderada histórica
Los autodenominados antirrevisionistas opunxéronse firmemente a les reformes empezaes pol líder soviéticu Nikita Khrushchov depués de la muerte d'Josif Stalin en 1953 (a aceleraes tres la so darréu famosu discursu secretu del 25 de febreru de 1956) y a les que de la mesma entamara'l líder reformista Deng Xiaoping -moteyáu'l “capitalista coloráu”- dende 1978. Aquellos usualmente referir a despectivamente a eses reformes como capitalismu d'Estáu y “socialimperialismo” (esta última espresión tuvo históricamente más bien rellacionada a los círculos maoístes).
Tamién refuga al trosquismu y el so internacionalista teoría de la revolución permanente como “hipócrita”, argumentando que'l mesmu León Trotsky había una vegada pensáu que yera aceptable'l socialismu nun namái país (la Xunión Soviética) hasta que s'industrializara, pero contradictoriamente el mesmu Trotsky consideraba que l'antigua Rusia feudal zarista atopábase demasiáu atrasada como pa industrializase (a lo menos, faelo nel medianu plazu). Sicasí, esi foi darréu llográu, mayormente a partir de los planes quinquenales del so archirrival ideolóxicu Josif Stalin.
Los antirrevisionistas tamién suelen reconocer que la Xunión Soviética contenía una nueva “clase social” privilexada, una suerte de “burguesía colorada” conocida como nomenklatura, pero usualmente culpaben pola xeneración d'aquélla a les reformes económiques (supuestamente) “capitalistes” implementaes de Nikita Khrushchov. Nesi sentíu, recoyíen parte de les crítiques trotskistas sobre la xeneración d'una nueva “casta” na URSS, anque naturalmente éstos últimos echáben-y la culpa al “burocráticu” estalinismu.
Poro, nos círculos anti revisionistes, faise poca mención de la llucha de clases na Xunión Soviética anterior a 1956, sacante cuando se refier a contestos específicos como la Guerra Civil Rusa (cuando dellos miembros del antiguu réxime feudal intentaron recuperar el poder arrebatao polos bolxeviques) o la Segunda Guerra Mundial (na cual, según la ortodoxa estalinista, los comunistes y los nazi-fascistes representaben los intereses del proletariáu y de la burguesía respeutivamente).
Anque bona parte d'ellos sí que fai referencies a esta llucha de clases posterior a la Revolución, identificando les purgues de Stalin como una forma d'evitar que la burocracia facer col poder y sustituyera a los trabayadores. Lo mesmo aplícase a la Revolución Cultural de Mao, destinada a evitar les reformes capitalistes que depués s'implementaríen en China.
Mientres la cisma ideolóxicu chinu-soviéticu, el réxime maoísta de la República Popular China (siguíu en menor midida'l del líder albanés Enver Hoxha) proclamar a si mesmos como'l portadores de la llinia antirrevisionista y los herederu de la pureza doctrinaria del marxismo-leninismu y denunciaron les polítiques implementaes pol revisionista líder soviéticu Nikita Khrushchov.
Nos Estaos Xuníos, aquellos miembros del pequeñu pero activu Partíu Comunista (CPUSA) local que sofitaron a China o Albania na disputa ideolóxica cola Xunión Soviética, terminaron siendo espulsaos del Partíu (a partir d'ordes direutes provenientes de Moscú). En 1961 terminaron formando'l autodenominado Partíu Progresista del Trabayu (Progressive Labor Party). Dellos otros pequeños grupos esgazaos del CPUSA entá se ven explícitamente a sigo mesmos como antirrevisionistas.
Los grupos antirrevisionistas d'estremaron nuevamente depués del “pequeñu cisma” chinu-albanés posterior a la muerte de Mao. El siguidores del otrora comunista pequeñu país européu suelen ser denominaos como hoxhaístas.
Non tolos partíos comunistes “residuales” contemporáneos alredor del mundu qu'incorporen dellos elementos del antirrevisionismo pueden ser necesariamente etiquetaos como “antirrevisionistas”. Ello ye que munchos d'ellos se autodenominan como marxistes-leninistes, maoístes o a cencielles como comunistes revolucionarios.
Pel so llau, el norcoreanu Partíu de los Trabayadores de Corea entá declama siguir una llinia política antirrevisionista; sicasí, esti autoetiquetamiento (o etiquetamiento per parte de terceros) nun ye del tou precisu, porque'l marxismo-leninismu foi oficialmente suplantáu pola ideoloxía juche (“autosuficiencia”) a partir de la promulgación de la Constitución de 1972.
Partíos políticos y grupos antirrevisionistas
(Perú)
Países catalanes
thumbnail|right|Mapa de los Países Catalanes coles llendes d'anguaño Países Catalanes (en catalán Països Catalans) ye'l términu aplicáu por dellos pa denomar los territorios nos que se fala catalán o valencianu. Ye un términu análogu al de francofonía o hispanoamérica, utilizáu pa identificar territorialmente la presencia d'una comunidá llingüística dixebrada n'estremaes partes de países o rexones. Esisten, d'esta miente, otros denomatos alternativos como Países de Llingua Catalana. D'otra miente'l términu toma un cariz políticu na ideoloxía que defende la esistencia d'una nación cultural sofitada en dicha comunidá llingüística y el so autodetermín como pasu p'algamar un estáu de so y dixebráu. A esto se-y conoz como pancatalanismu.
El conxuntu de la presencia territorial de la comunidá llingüística catalana ta formáu por:
Mueyu marineru
El mueyu marineru (n'italianu marinara) ye un mueyu coloráu italiana que suel faese con tomate, ayu, yerbes (como l'albahaca) y cebolla. Sicasí, esisten munches variantes, dalgunes de les cualos añeden alcaparras, aceitunes y distintes especies.
Na cocina italiana tradicional emplégase esti mueyu pa dar sabor a pastes, arroces, mariscu y pizzas. Apocayá, emplegóse na cocina estauxunidense como mueyu pa moyar otres recetes, como los palitos de mozzarella.
Orixe
El mueyu marineru foi inventada por cocineros a bordu de barcos napolitanos a mediaos del sieglu XVI, dempués de que los españoles introduxeren el tomate (un frutu del Nuevu Mundu) n'Europa. Esti mueyu ensin carne yera bono de faer y tardaba n'estropiase gracies al altu conteníu acedo de los tomates, lo que la faía ideal pa los llargos viaxes marítimos, sieglos antes de la invención de métodos de refrigeración fayadizos.
Préaux (Ardèche)
Préaux ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Adriana Tortajada
Adriana Guadalupe Tortajada Narváez ye una de los promotores del ecosistema entamador mexicanu, formó parte del equipu fundador del Institutu Nacional del Entamador (INADEM) de la Secretaría d'Economía al mandu de la Direición Xeneral de Programes d'Entamadores y Financiamiento. Adriana Tortajada ye amás profesora convidada y conferenciante en temes de emprendimiento, inversión y activos alternativos en distintes instituciones educatives de Méxicu.
Educación
Llicenciada en Finances con excelencia académica pola Universidá de Guadalajara (1999), onde tamién cursó'l diplomáu n'Evaluación de Proyeutos Públicos Municipales y Estatales(1999). Nel 2001 graduóse como Maestra n'Alministración Pública nel Institutu Universitariu Investigación Ortega y Gasset, de Madrid, España.
Tortajada cursó amás distintos programes d'especialidá incluyendo: “Una alministración del sieglu XXI al serviciu de los ciudadanos” na Escuela d'Alministración Rexonal de Castiella La Mancha (2002), “Finances Corporatives ya Inxeniería Financiera” de la Fundación d'Investigación pal Desarrollu Profesional (FINDES) (2004), diplomáu de “Direición y Lideralgu” del Tec de Monterrey (2008), “Open Innovation and Corporate Entrepreneurship” de Berkeley Haas School of Business (2008) y l'especialización en “Alministración de Fondos d'Inversión y Ecosistema de Innovación” del Programa Kauffman en California (2013).
Trayeutoria
Adriana Tortajada empecipió la so carrera nel sector públicu nel estáu de Jalisco. En 2004 treslladar a la Ciudá de Méxicu pa liderar el Fideicomiso d'Inversión de NAFIN, en xunto cola Direición d'Innovación Teunolóxica CONACYT pa crear el Fondu Entamadores CONACYT- NAFINSA que sofitaría a entamadores teunolóxicos y científicos con recursos públicos.
En 2013 foi Direutora Xeneral de Programes d'Entamadores y Financiamiento, y parte del equipu fundador del Institutu Nacional del Entamador (INADEM) de la Secretaría d'Economía, onde fortaleció l'ecosistema de emprendimiento ya innovación de Méxicu y promovió la creación de distintos fondos de capital grana pa entamadores.
Dende xunetu de 2016 ta al cargu de la direición de Venture Capital y Mezzanine de la organización Fondu de Fondos, la unidá de negociu especializada en capital entamador, Mexico Ventures.
En 2017 participó nel llibru “''Iniciativa empresarial. Faer el bien y faelo bien” del Institutu Panamericanu d'Alta Direición d'Empresa (IPADE) en collaboración col Centru d'Investigación n'Iniciativa Empresarial de EY nel capítulu Polítiques Públiques Incluyentes de Sofitu al Ecosistema Entamador''.
Montegrosso
Tien una población de y una superficie de  km².
Sauropsida
Los saurópsidos (Sauropsida) son un clado de vertebraos amniotas al que pertenecen la mayor parte de los reptiles, y tamién les aves. Tienen de mancomún la posesión d'escames epidérmiques de queratina y un güevu amnióticu virtualmente idénticu en toos ellos. Fueron bien diversos nel Mesozoicu, dómina na que surdieron los dinosaurios, pterosaurios ya ictiosaurios. Na actualidá esisten cerca de 9.000 especies de reptiles y casi 10.000 d'especies.
Oríxenes
Los saurópsidos son una de los dos grandes cañes evolutives de los amniotas (la otra gran caña ye la de los sinápsidos, que conduz hasta los mamíferos). Aniciar a partir de tetrápodos primitivos nel periodu Carboníferu, diversificándose mientres los periodos posteriores.
Bioloxía y comportamientu
Los reptiles comuniquense de delles maneres: dacuando la comunicación ye visual, como en munchos llagartos; les culiebres comuníquense químicamente al traviés de feromones. Los cocodrilos y dellos llagartos emiten soníos, como bramíos, gurníos y reclamos. Les aves comuniquense por aciu soníos baltes como gazníos, cacarexaes y xiblíos. Les señales comunicatives informen sobro la especie, el sexu y la capacidá reproductora d'un individuu.
Tocantes a territorialidad, les téuniques pa defender el territoriu son variaes. Munchos llagartos machu defenden el so territoriu con rituales y exhibiciones, y los agámidos y iguánidos realcen la coloración de los sos cuerpos. Los crótalos y víbores combaten pol derechu a reproducise. Los machos de delles tortúes cuten el so cascos para tener prioridá reproductora. Delles tortúes acuátiques defenden el so territoriu por aciu un comportamientu agresivu. Dellos gecos ataquen y taramien la cola de los sos adversarios n'engarradielles pol territoriu.
Cortexu
Los saurópsidos tienen delles téuniques de cortexu. Nes culiebres, los machos suelen reptar percima de la fema pa consiguir que la pareya quede empobinada na mesma direición. Delles culiebres machu inmovilicen a les femes pol pescuezu colos sos quexales. Dellos llagartos usen una pauta asemeyada, añediendo la punta de les coles en posición de cópula. Les tortúes Graptemis simonyi faen cimblar los llaos de la cara coles uñes de los sos miembros delanteros. Les tortúes del xéneru Gopherus xiren en redol a la so pareya y cuten el so cascu pa poder montales. Nes aves el cortexu ta más desenvueltu, y delles especies cunten con penachos de plumes, coles desplegables o crestes y estremidaes vivamente coloriaes. N'ocasiones los machos combaten por derechu al apareamientu y engárdense n'engarradielles d'exhibición.
Cuidaos parentales
Les femes de los saurópsidos suelen poner los sos güevos en niales escavaos en sable, humus, o en llurigues. Dellos llagartos y culiebres retienen a los embriones en oviductos y paren a les sos críes vivas. Esto nun ye viviparismo, sinón ovoviviparismo. Los cuidos parentales son raros nesti grupu, pero esisten esceiciones. Les femes de escincos norteamericanos protexen a los sos güevos, y llimpia a les sos críes recién nacíes cola llingua. Los pitones y les cobres de la India curien los sos güevos hasta que eclosionan. Les culiebres de cascabel curien de les sos críes la primer selmana de vida (o más tiempu). Más conocíos son los cuidos parentales de los cocodrilios. Tanto los machos como les femes de delles especies defenden el nial d'animales oófagos. Cuando les críes nacen, urnien agudamente, y la fema recoyen, llevándoles a l'agua. Les críes son protexíes pola so madre los dos primeros meses. Les críes de aligátor americanu permanecen cerca del nial alredor de 1 o 2 años. Como'l padre defende'l territoriu y matu a cualquier machu nuevu del so área, les femes de cocodrilos y aligátores defenden de cutiu los sos retueyos del so padre. Les aves son una esceición nesti grupu. La gran mayoría imparte curiaos parentales a los sos retueyos. En munches especies los dos padres curien de les sos críes, ente qu'en dalgunes cause les críes reciben curiaos d'un solu padre, pero en delles especies otros miembros d'un grupu pueden curiar de les críes. La duración de los cuidos varia enforma: los talégalos abandonen a les sos críes al salir del cascarón, ente que munches aves marines curien de les sos críes mientres tanto como, un añu y mediu.
Defensa
Los saurópsidos tienen dellos métodos de defensa. La mordedura ye'l métodu más utilizáu. Les culiebres y llagartos venenosos tienen esti métodu desenvueltu, cola producción de venenu. Les culiebres de cascabel mueven l'estremu posterior del so cuerpu por que suene y asina poder sollertar a los sos enemigos. Otres culiebres confundense cola redolada o asemeyen ser especies que nun son. Delles culiebres, como la culiebra de collar, fáense les muertes. Los llagartos tien métodos más diversos de defensa. Munchos camúflense cola redolada. Dalgunos, como los anolis americanos, camuden de color para confundise cola redolada. Otros sosprienden al enemigu, como'l clamidosaurio australianu, qu'esplega una gorguera para asustar al so adversariu, o los escincos de llingua azul, qu'enseñen la so llingua. Otros llagartos tienen escames dures o espinoses, como'l moloc o'l llagartu armadillu, que-yos torguen ser taramiaos. El basiliscu tien escames llises que-y faen difícil atrapalo, y escapa corriendo percima de l'agua. Los varanos ya iguanes cuten cola. Estos postreros tienen colores brillosos na cola, por que los enemigos ataquense en cuenta de a la cabeza. Los llagartos cornudos disparen remexos de sangre de mal sabor polos sos güeyos. Les tortúes tienen el cascu para defendese. Munches son capaces de zarrase nél. Dalguna tortúes, como la tortúa de cuña, meterse en resquiebros y dempués enchen el so cascu por que non puedan #sacar del so sitiu. Munches aves tienen espueles nes pates o picos apuntiaos pa ñdefendese, pero tamién pueden estender les sos ales pa aparentar tener mayor tamañu. izquierda|miniaturadeimagen|160x160px|Henry, el tuátara más llonxevu (111 años), que puede inda reproducise.
Llonxevidá
La edá de los saurópsidos, como en tolos grupos animales, ye variada. Dellos llagartos pequeños nun viven muncho más d'un añu, pero les boes y pitones grandes algamen los 30 años, los dragones de Komodo lleguen a los 40 años y los tuátaras pueden llegar al sieglu de vida. Les tortúes son famoses pola so llonxevidá, una y bones dalgunes casi vivieron 2 sieglos. Les aves tamién varien enforma en llonxevidá, con máximos de 70 o 80 años pa cuervos y loros. La llonxevidá depende de dos factores: el tamañu (de normal, cuanto más grande sía l'animal, más vivi) y el metabolismu (cuantimenos activu sía l'animal, más vivi). Los especímenes en cautividá de normal algamen más edá que los xabaces. Dellos saurópsidos llonxevos son famosos pola so edá. Ye'l casu de Henry, el tuátara más llonxevu del mundu (anguaño atópase nun muséu en Invercargill, en Nueva Zelanda), Solitariu Jorge (postreru exemplar de la so subespecie, con un futuru pocu prometedor), la finada tortúa Harriet (que llegó a los 175 años) y la tortúa más llonxeva de tolos tiempos, El to'i Malila, que morrió a los 192 años en 1965.
Caltenimientu
Anguaño, los saurópsidos (con o ensin cuntar coles aves) son unu de los grupos más amenaciaos de tolos vertebraos. Les causes poles que sumen les especies son les mesmes que n'otros grupos: fragmentación d'hábitat, caza furtiva, esplotación escesiva, contaminación, depredación por especies alóctonas, etc. Munches tortúes muerren atropellaes o prindaes para'l so usu na cocina y medicina tradicional. Tamién sumen pola caza, el comerciu de mascotes y la fragmentación del hábitat. Les tortúes marines cacense pola so carne y cascu, y muerren por inxerir bolses de plásticu. Tocantes a llagartos, los más amenaciaos son les especies insulares: dragones de Komodo, iguanes del Caribe y les Fidji, los escincos y gecos xigantes..., y la so mayor amenaza ye, amás de la fragmentación del hábitat, les especies alóctonas. Tocantes a les culiebres, tamién tán n'amenaza pol comerciu de la so piel. La caza ye la mayor amenaza pa los cocodrilos y caimanes. El principal problema de los tuátaras ye la cantidá d'especies alóctonas introducíes. Tocantes a les aves, munches muerren pola caza, les especies introducíes, el comerciu illegal, la contaminación, etc.
Sicasí, tolos saurópsidos, menos les aves, tienen poca proteición. El problema ta na imaxe popular d'esti grupu. Les organizaciones ecoloxistes nun adopten especies emblemátiques, y munches vegaes protexer a les especies d'esti grupu pa salvar a otres. El mieu que infunden estos animales en munches persones recái negativamente nel so caltenimientu. Les aves son otru casu distintu y otorgarles más proteición.
Según la UICN, en 2009 el 28% de saurópsidos non aves y el 12% d'aves tán en peligru d'estinción. Anguaño hai 1667 saurópsidos non aves en peligru d'estinción, y más de 1230 aves na mesma situación.
Enric Morera i Català
Enric Xavier Morera i Català ye un políticu español. Ta llicenciáu en drechu, ta casáu y tien trés fíos. Ye empresariu del sector del comerciu, hostelería, comunicación y turismu rural. Ye secretariu xeneral del Bloc Nacionalista Valencià dende 2003 y coportavoz de Compromís dende 2012, también ye diputáu nes Cortes Valencianes dende 2007.
Trayeutoria
La so militancia política entamó en 1981, dientro del PNPV (Partit Nacionalista del País Valencià). En 1983 foi ún de los fundadores de la Unitat del Poble Valencià (UPV). Dende 1985 a 1987 foi secretariu xeneral de Joves d'UPV. De 1990 a 1994 foi funcionariu de la Comisión Xurídica del Parllamentu Européu. En 1996 entró na Executiva d'UPV, y foi unu de los responsables de la formación de la coalición eleutoral UPV-Bloc Nacionalista, que daría pasu a la formación del Bloc Nacionalista Valencià, del que foi secretariu d'organización hasta'l Congresu Fundacional de la formación.
En xineru de 2006 foi reelixíu secretariu xeneral del BLOC col 85% de los votos, la cifra más alta nunca consiguida por un secretariu xeneral tantu de la UPV como del BLOC.
Nes eleiciones a les Cortes Valencianes de 2007 foi númberu dos na candidatura de Compromís pel País Valencià, siendo escoyíu como diputáu. Nes siguientes eleiciones de 2011, foi'l candidatu a la presidencia de la Xeneralidá Valenciana pola Coalició Compromís (formada pol Bloc Nacionalista Valencià, Iniciativa del Poble Valencià y Els Verds - Esquerra Ecologista del País Valencià), llogrando presencia nel parllamentu con un resultáu históricu de 7,37% de votos y 6 diputaos.
Foi nomáu voceru de la executiva nacional de Coalició Compromís, máximu cargu de la coalición, xunto con Mònica Oltra, dende la so creación en xunetu de 2012.​ Meses dempués, n'ochobre de 2012, foi reelixíu secretariu xeneral del BLOC col 87% de los votos nel 6º Congresu Nacional d'esta formación.
En xineru de 2013, yera'l segundu diputáu con más intervenciones nes Cortes Valencianes, con un total de 248. Per delantre namás tenía a la so compañera de formación Mireia Mollà, con 254. Nes eleiciones autonómiques de 2015, concursó como númberu 2 pola circunscripción de Valencia na llista de Compromís, encabezada por Mónica Oltra. Nel mes de xunetu foi investíu presidente de les Cortes Valencianes. En marzu de 2018, cuando trescendió'l Casu del financiamientu de PSPV y Bloc, defendió la tresparencia de les cuentes del so partíu.
HD 142022
HD 142022 ye una estrella binaria asitiada na constelación d'Octans, visualmente a 42 minutos d'arcu de ρ Octantis. Tien magnitú aparente +7,69, polo que nun ye observable a simple vista. En 2005 afayóse un planeta estrasolar orbitando alredor de la componente principal d'esti sistema estelar.
HD 142022 A
La componente principal, HD 142022 A, ye una estrella mariella subxigante o nes etapes finales de la secuencia principal; el so tipu espectral ye G9IV-V, anque tamién foi clasificada como K0V. Tien una temperatura efectivo de 5499 ± 27 K y ye práuticamente igual de lluminosa que'l Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— de 1,2 km/s. Tien una masa de 0,99 mases solares y ye una estrella antigua, con una edá averada de 12.000 millones d'años.
La metalicidá de HD 142022 A, datu estrechamente rellacionáu cola presencia de sistemes planetarios, ye cimeru a la solar nun 55% ([Fe/H] = +0,19). Otros elementos como níquel, magnesiu y siliciu son tamién más abondosos que na nuesa estrella.
HD 142022 B
La estrella secundaria, HD 142022 B, ye una nana naranxa de tipu K7 y magnitú +11,2. Constitúi una binaria amplia con HD 142022 A; la separación visual ente elles ye de 22 segundos d'arcu, permaneciendo constante dende 1920 hasta 2000, lo que pon de manifiestu que dambes estrelles formen un verdaderu sistema binariu. La separación proyeutada ente dambes estrelles ye de 820 UA.
Masami Sato
Masami Sato (佐藤 正美, ) ye un ex-futbolista xaponés.
HD 142022
HD 142022 B
El sistema alcuéntrase a 112 años lluz del Sistema Solar.
Sistema planetariu
En 2005 foi afayáu un planeta estrasolar en redol a HD 142022 A utilizando'l espectrógrafu CORALIE instaláu nel Observatoriu de La Silla (Chile). Denomináu HD 142022 A b, tien una masa mínimo 5,1 vegaes mayor que la de Xúpiter. Muévese a una distancia media de 3 UA al respective de la estrella y la so órbita ye marcadamente escéntrica (ε = 0,53). Completa una vuelta alredor de HD 142022 A cada 1928 díes.
Col fin d'estudiar la composición d'hipotéticos planetes terrestres, evaluáronse les rellaciones C/O y Mg/Si en HD 142022 A. La rellación C/O ye 0,91, lo qu'implica que, a diferencia del Sistema Solar, el carbonu alcuéntrase en forma de grafitu y carburos (carburu de titaniu y carburu de siliciu). Silicatos de fierro y magnesiu como olivino y piroxeno tamién taríen presentes nes rexones más alloñaes de la estrella.
Monticello
Monticello ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Privas
Privas ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ye la prefeutura del departamentu d'Ardèche.
Prunet (Ardèche)
Tien una población de y una superficie de  km².
Villaverde de Montejo
Villaverde de Montejo ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 24,80 km² con una población de 50 habitantes y una densidá de 2,02 hab/km².
Tien como penanía a Villalvilla de Montejo.
Thanh Hoa
Thanh Hoa ye un conceyu de la provincia de Thanh Hoa, na fastera central de Vietnam. En 2012 tenía 392.244 habitantes y el so términu municipal ocupa 147 km². Ta asitiáu a 137 km de Ḥanói.
Ver tamién
Aeropuertu de Sao Vang.
Llingua alministrativa
La llingua alministrativa ye aquella que ye adoptada como única pa ser utilizada na comunicación d'una Institución o un estáu. El conceutu de llingua alministrativa ta rellacionáu col conceutu de llingua oficial, que sería aquella que tolos súbditos d'un Estáu, por una llexislación cimera, tienen obligación de conocer. Esto significa que toles llingües oficiales son alministratives, pero non toles alministratives son oficiales.
Tamién se rellaciona colos conceutos de:
Les primeres llingües alministratives n'Occidente fueron el griegu y el llatín: la so aplicación supunxo la desapaición de la mayor parte de les llingües prerromanes occidentales y orientales mientres l'Imperiu. Na Edá Media, el llatín foi sustituyíu, adulces, polos romances y les llingües xermániques. La primera llingua moderna que puede ser considerada como alministrativa ye'l castellán, según les ordenaciones de mediaos del sieglu XIII d'Alfonsu X el Sabiu, quien lo impunxo en tola alministración de la Corona de Castiella. Nel sieglu XIV, el castellán convertir en llingua alministrativa n'Aragón y Navarra, sustituyendo al llatín y al navarru-aragonés. Adulces, toles Cortes europees fueron asumiendo les sos llingües vernácules como alministratives, procesu que remató a fines del sieglu XV.
A partir de 1500, l'enclín a la multiplicación de llingües alministratives invirtióse, yá que torgaba'l bon gobiernu de los Estaos que s'apiguraron nesta dómina. Asina, ye Francisco I de Francia el primer monarca qu'impunxo una llingua sobre les demás que s'usaben nel so reinu: en 1501 prohibió l'usu de cualquier llingua que nun fora'l francés na comunicación alministrativa y nel ámbitu xudicial. Esti exemplu siguir nos Estaos italianos (que fueron adoptando'l toscanu), nel Sacru Imperiu (onde se xeneralizó'l alemán, arrequexando variantes xermániques, llingües eslaves y finu-ugrias) y en Gran Bretaña (onde se prohibió l'usu alministrativu de les llingües céltiques), y, yá nel sieglu XVIII, n'España (onde s'impunxo l'usu alministrativu del castellán a tolos territorios; vease Decretos de Nueva Planta).
HD 144432
HD 144432 (HIP 78943 / Hen 3-1141 / SAO 184124) ye una estrella na constelación del Escorpión de magnitú aparente +8,16. La so posición nel cielu suxure la pertenencia a l'Asociación estelar Scorpius OB2 —distante unos 470 años lluz del Sistema Solar—, anque la paralax midida pol satélite Hipparcos implica una distancia mayor d'aproximao 815 años lluz.
HD 144432 ye una estrella Herbig Ae/Be de tipu espectral A7. Éstes son estrelles pre-secuencia principal qu'entá s'atopen en fase de formación estelar y que la so masa topar entendida ente 2 y 8 mases solares. La masa de HD 144432 ye de 2,26 mases solares y la so edá cífrase en 3870 años. Con una temperatura de 8128 K, ye, siquier, 30 vegaes más lluminosa que'l Sol. Al igual qu'otres estrelles asemeyaes, tópase arrodiada por un discu circumestelar, que la so masa envalórase en 0,037 mases solares. Coles mesmes, un débil campu magnéticu deteutóse nesta estrella.
Un oxetu tenue, visualmente a 1,4 segundos d'arcu, comparte movimientu propiu con HD 144432. Piénsase que ye una estrella de tipu K2, que, si considérase que la distancia que nos dixebra d'elles ye de 472 años lluz, tendría la mesma edá que HD 144432, formando los dos un sistema binariu.
Calzone
El calzone ye una especialidá de la cocina italiana orixinaria de Nápoles, derivando de la pizza napolitana y de la focaccia barese. Ellaborada de forma similar a la pizza nun fornu pero dafechu cerráu por una masa, sueli tar rellenu de quesu (xeneralmente mozzarella y ricotta, pero delles variedaes contienen parmesano, provolone, o un quesu local sustitutivu), carne molida, vexetales, etcétera. La masa sella'l so conteníu, de tala forma que retién los arumes mientres la cocción. Sírvese caliente dacuando acompañáu con un simple mueyu de tomate o un mueyu marinara (ye un mueyu de tomate ellaborada con albahaca) o inclusive un mueyu boloñesa. Por cuenta de la inmigración italiana escontra Arxentina de los sieglos XIX y XX, esti platu ye bien tradicional nesi país suramericanu.
Variantes
En delles llocalidaes d'Italia (nes Marques) suelen vendese calzone de pequeñu tamañu (a manera de sándwich) sirvíos como fast food; estos calzone suelen ellaborase por aciu fritura, en llugar de ser cocinaos nun fornu. Esisten versiones d'estos calzone en Apulia. El stromboli ye similar, pero tradicionalmente consideróse n'Italia como un platu distintu.
HD 14412
HD 14412 (HR 683 / HIP 10798) ye una estrella de magnitú aparente +6,34 asitiada na constelación de Fornax, el fornu, a 41,3 años lluz del Sistema Solar. El sistema estelar conocíu más cercanu a HD 14412 ye HIP 10617; Fornacis (α Fornacis), la estrella más brillosa de la constelación, alcuéntrase a pocu más de 10 años lluz d'ella.
HD 14412 ye una nana mariella de tipu espectral G8V. Más fría que'l Sol —la so temperatura superficial ye d'aproximao 5350 K—, relluma con una lluminosidá equivalente al 43% de la lluminosidá solar. De carauterístiques físiques similares a les de 61 Ursae Majoris y 41 Arae A, tien el 82% de la masa solar y el so diámetru correspuende al 77% del que tien el Sol. Nun se detectó escesu nel infrarroxu nin a 24 μm nin a 70 μm, lo que paez refugar la presencia d'un discu de polvu al so alredor.
Una diferencia notable col Sol ye la so baxa metalicidá ([Fe/H] = -0,46), malapenes un terciu de la de la nuesa estrella. Elementos como sodiu, magnesiu, calciu y níquel amuesen el mesmu enclín. Coles mesmes, destaca'l conteníu especialmente baxo de manganesu ([Mn/H] = -0,54). Ye una estrella de discu finu probablemente antigua; la so edá envalórase en 8000 millones d'años.
Organización territorial de Turquía
Turquía ye un Estáu unitariu que s'estrema alministrativamente en 81 provincies, (iller, singular il) al mandu de cada una de les cualos tópase un gobernador (vali) designáu pol Gobiernu central. Les provincies tán de la mesma, estremaes en distritos (subprovincies o ilçeler, singular ilçe) y comuñes que pueden establecer impuestos y exercer otres iniciatives. La capital provincial (xeneralmente llamada ilçe central) lleva xeneralmente'l nome de la provincia, coles siguientes esceiciones: Hatay (capital: Antioquía), Kocaeli (capital: İzmit), y Sakarya (capital: Adapazarı).
Llista de provincies y capitales
Per otra parte, xeográficamente'l país ta estremáu en 7 rexones: rexón del Exéu, rexón del Mar Negru, rexón d'Anatolia Central, rexón d'Anatolia Oriental, rexón del Mármara. rexón del Mediterraneu y rexón d'Anatolia Suroriental.
Shingo Morita (1978)
Shingo Morita (森田 真吾, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Templu del Cielu
miniaturadeimagen|Puertes al templu. El Templu del Cielu (en chinu simplificáu 天坛, pinyin Tian Tan) ye'l mayor templu de la so clase en tola República Popular de China. Foi construyíu nel añu 1420 y tantu la dinastía Ming como la Qing utilizar p'adorar poles colleches (en primavera) y dar les gracies al cielu polos frutos llograos (seronda). Dende l'añu 1998 ta consideráu como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco.
Ta asitiáu nel parque Tiantan Gongyuan, al sur de la ciudá de Beixín. El Templu del Cielu ye en realidá un conxuntu d'edificios: al norte asítiase'l Salón d'Oración pola Bona Collecha; al sur, l'Altar Circular y la Bóveda Imperial del Cielu.
Villaverde de Íscar
Villaverde de Íscar ye un conceyu español de la provincia de Segovia, na Comunidá Autónoma de Castiella y Llión.
Templu del Cielu
El conxuntu ta arrodiáu d'una muralla interior y otra esterior formaes por una base rectangular que significa la tierra y remataes con formes arrondaes pa simbolizar el cielu. Les muralles estremen la cortil en dos zones: la interior y l'esterior.
Villaverde de Íscar
Símbolos
120px|left|Escudu de Villaverde de Íscar
Templu del Cielu
Oración pola Bona Collecha
thumb|250px|left|Interior de la Sala de la Oracíón pola Bona Collecha.
Esti templu con nome chinu Qi nian dian, ye, seique, l'edificiu más conocíu de tol conxuntu, y unu de los más representativos de la ciudá de Beixín. Trátase d'un edificiu circular, d'un diámetru de 30 metros y un altor de 38 metros. Ta construyíu sobre tres terraces circulares de mármol blanco en forma de Mariana. L'edificiu sostiense sobre 28 pilastres de madera y murios de lladriyu.
Villaverde de Íscar
Símbolos
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Templu del Cielu
Oración pola Bona Collecha
El salón tien un triple teyáu construyíu con texas de color azul y ta rematáu por una bola dorada na so cúpula. Esti edificiu foi campera de les llapaes nel añu 1899 y reconstruyíu nel añu 1900.
Villaverde de Íscar
Xeografía
El conceyu de Villaverde de Íscar asitiar ente Pedrajas de San Esteban (provincia de Valladolid) y Fonte la Llamera de Íscar (provincia de Segovia).
Historia
El pueblu empezar a construyir nel sieglu XI como una aldega dependiente de la llocalidá d'Íscar (Valladolid) y hasta 1833 segoviana, que naquella dómina taba fortifida siendo Íscar la sede de la Comunidá de Villa y Tierra de Íscar formada por: Cogeces de Íscar, Fonte la Llamera de Íscar, Íscar, Megeces, Pedrajas de San Esteban, Remondo y Villaverde de Íscar. Anguaño, nengunu d'estos pueblos tien el so Conceyu en Íscar.
Templu del Cielu
Oración pola Bona Collecha
L'edificiu del Salón d'Oración pola Bona Collecha ta construyíu totalmente en madera, con 28 enormes columnes nel so interior. La disposición d'estes columnes tien una gran simboloxía. Nos 32 metros de diámetru del edificiu, dispónense les columnes en tres círculos concéntricos. Nel círculu más interior, los cuatro columnes más grandes representen les cuatro estaciones del añu, nel círculu entemediu hai otres 12 columnes, que representen los 12 meses del añu, y nel círculu más esternu otres 12 columnes más simbolicen les 12 hores del día.
L'altor del edificiu del Salón d'Oración pola Bona Collecha ye de 33 metros, y el so teyáu redondu disponse tamién en trés niveles. L'edificiu de la Bóveda Imperial del Cielu, que s'atopa tamién nel complexu del Templu del Cielu, tien una disposición asemeyada, anque de menores dimensiones y con un namái nivel nel teyáu.
Altar Circular
L'altar circular o altar del cielu ye una construcción abierta qu'enllaza col Salón de la Oración pola Bona Collecha por aciu un camín de piedra y lladriyu de más de 350 metros de llargu. Construyíu en 1530, l'altar consta de tres terraces concéntriques arrodiaes d'unes barandielles de mármol blanco.
Villaverde de Íscar
Fiestes
Les fiestes principales celebrar n'honor a:
Templu del Cielu
Altar Circular
Cada tramu de les escaleres que conducen a lo alto del altar tán formaes por 9 pasos yá que los chinos consideren el númberu 9 como'l númberu de la bona suerte. L'acústica especial del llugar dexa que, si daquién fala dende'l centru del altar, el soníu aumente y escúchese dende tolos ángulos.
Bóveda Imperial del Cielu
thumb|200px|Detalle d'un dragón. Equí ye onde los emperadores rindíen homenaxe a los sos antepasaos. Trátase d'una edificación bien paecida al Salón de la Oración pola Bona Collecha, anque d'un tamañu menor: 19 metros d'altu por 15,6 de diámetru.
La Bóveda ta arrodiada pol muriu del ecu, una singular construcción redonda d'unos 60 metros de diámetru. Unu puede asitiase en cualquier puntu del muriu y la so voz oyese claramente nel puntu opuestu una y bones el soníu tresmítese percorriendo la paré.
Llatín contemporaneu
thumb|250px|Deductio artística de relativitatis generalis probatione quadam preséu speculatorio spatiali [[Cassini-Huygens|Cassini facta. Monstrata sunt signalia radiophonica inter Tellurem et instrumentum (unda viridis), quae prope solem tardantur ob flexionem spatii temporisque (lineae caerulae) ibi.
Distritu de Belley
El distritu de Belley (arrondissement de Belley) ye un distritu francés del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes.
Tien una población de y una superficie de  km².
La so capital ye Belley.
Llatín contemporaneu
Llatín contemporaneu, llatín recién o llatín vivu son distintes apelaciones pa designar l'usu actual, oral y escrita, del idioma llatín, siguiendo'l modelu gramatical y la pronunciación del llatín clásicu.
Magar hubo precursores que favorecieron la reutilización del llatín como llingua vehicular dende fines del sieglu XIX, les primeres iniciatives concretes tendentes a reinstaurar el "llatín vivu" de manera entamada y al traviés d'estructures permanentes surdieron en Francia a partir del añu 1952 depués de la publicación del artículu tituláu El llatín o Babel pol profesor Jean Capelle, ex-rector de la Universidá de Nantes.
A partir del congresu internacional que lu siguió en 1956 (Congrès International pour le Latin vivant), l'usu del llatín faláu foi sostenida por organizaciones académiques y privaes, básicamente n'Europa, pero tamién n'América (especialmente n'Estaos Xuníos). Estes iniciatives intensificar a partir de la década de los 80 favorecíes en parte pola xeneralización d'Internet.
La decadencia del neolatín
El gran movimientu llamáu del neolatín que tuvo'l so apoxéu nel sieglu XVI y nel sieglu XVII, había quedáu amenorgáu hacia 1900 a bien poques árees específiques (por casu la botánica), onde namái s'emplegaba de manera llindada y non como llinguaxe totalmente funcional. N'otros dominios (tales como'l xurídicu o'l melecinal), nos cualos el llatín tuviera un rol protagonista nel pasáu, el so usu solo sobrevivía en llocuciones téuniques y fraseoloxíes que munchos refugaben por considerar les arcaizantes.
Per una parte, los últimos resabios d'usu del llatín escontra fines del sieglu XIX nel terrén científicu faíen entever más bien la intención de cifrar formulaciones o frases que s'envaloraben tabús o inconvenientes pa ciertos públicos. Como un exemplu d'ello, puede citase'l llibru de Richard von Krafft-Ebing tituláu Psychopathia Sexualis (1866). Per otra parte, la creación lliteraria direuta en llatín, con propósitos puramente artísticos yera yá casi inesistente. Autores como Arthur Rimbaud o Max Beerbohm escribieron verdaderamente poesíes en llatín, pero namái de manera ocasional y con intenciones pedagóxiques.
La emerxencia del llatín contemporaneu
Dende una perspeutiva totalmente distinta, dende fines del mesmu sieglu XIX surdieron iniciatives que favorecíen la restitución del llatín como llingua franca internacional.
Ente los precursores d'esta nueva corriente puede citase a M. George Henderson, quien fundó en 1890 el periódicu Phoenix seu Nuntius latinus internationalis, (linguae latinae ad usus hodiernos ahibendae sicut documentum editus). Henderson proponía la creación d'una sociedá pa la promoción d'una llingua universal, la Societas linguam universalem, scientiarum ac negotiarum ancillam, fundantium internationalis.
De la mesma, ente 1889 y 1895, Karl Heinrich Ulrichs, fundó n'Italia una revista en llatín, que bautizó emblemáticamente col nome de Alaudae n'honor a la famosa lexón romana Legio V Alaudae. Esta publicación siguió depués apaeciendo quincenalmente sol nome de Vox Urbis: de literis et bonis artibus commentarius, so la direición del caballeru Aristide Leonori, dende 1898 hasta 1913.
Una iniciativa rellacionada atopar nel llamáu Latino sine Flexione, una versión simplificada del llatín propuesta como llingua auxiliar internacional pol matemáticu italianu Giuseppe Peano en 1903.
El llatín vivu
Poco dempués del fin de la Segunda Guerra Mundial, de plenu nel momentu de la reconstrucción europea, el movimientu cobró un nuevu impulsu afaláu en parte pol exemplu del idioma hebréu, que tres dos milenios en letargo fuera reimplantado exitosamente como llingua oficial del Estáu d'Israel. La idea del "llatín vivu" surdió en cuantes que tal en 1952 cola iniciativa d'un ex-rector de la Universidá de Nancy, Francia, el profesor Jean Capelle, quien publicó un artículu tituláu "El llatín o Babel", favoreciendo la reinstauración del llatín como llingua falada. La iniciativa tuvo una inmediata repercusión y condució tiempu dempués a la organización del primer Congresu pol Llatín Vivu (Congrès international pour le Latin vivant) que tuvo llugar en Avignon, Francia, en 1956. Nél axuntáronse aproximao 200 participantes orixinarios de ventidós países. Pero, nuna dómina na que l'idioma inglés imponíase ostensiblemente como llingua internacional, la iniciativa paecía a munchos anacrónica y al nun ser sofitada poles autoridaes educatives de Francia'l movimientu perdió impulsu en dichu país.