cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alba González Sanz
La so obra
Son señes d'identidá recurrentes na so obra, les rellaciones humanes, les ausencies, la temporalidá y la familia. La congoxa pola perda del pasáu y l'incertidume del futuru. Reparar nos sos poemes una fonderada social y autobiográfica según la dicotomía y el contraste ente lo antiguo y lo nuevo, el campu y la ciudá, la lluz y les solombres, la niñez y la edá adulta. Emociones y reflexones que son espresaes n'ocasiones con elementos simbólicos d'una forma senciello y coloquial que les faen cercanes al llector.
Alberto Ardines
Alberto Ardines Álvarez ye un músicu asturianu de rock d'orixe uvieín.
Biografía
Naz el 4 de xunetu de 1970, y dende los 12 años empieza a destacar musicalmente pol so bonal sentíu del ritmu. Con 14 años interesar pol Heavy metal, lo que cinco años más tarde funde'l grupu Avalanch. Ellí toca la batería, preséu al que se va dedicar tola so vida.
Con esta banda graba una maqueta y cuatro discos, hasta que ye espulsáu en 2001. Paralelamente'l percusionista Fernando Arias ayúdalu a afondar nel estudiu de la batería. N'abandonando Avalanch se enrola, xunto a Víctor García, nel re-creación de Warcry.
A partir d'equí graba dellos discos que son un ésitu ente públicu y crítica, llegando a vender miles de copies de trabayos como'l direutu "¿ú la lluz?".
El 25 d'agostu de 2007, participa nel so últimu conciertu en WarCry, darréu'l día 29 d'esi mesmu mes, Alberto Ardines dexa de pertenecer a la disciplina del grupu xunto col so otru compañeru Fernando Mon. Tres esa salida dambos fundaron Sauze xunto con Manuel Ramil.
Pigüeña (parroquia)
Pigüeña ye una parroquia del conceyu asturianu de Somiedo.
Tien una superficie de km² y una población de.
Celébrase la festividá de San Ramón, patrón del so templu parroquial.
Los 4 Fantásticos
Fantastic Four ye un equipu ficticiu de superhéroes qu'apaez en cómics estauxunidenses publicaos por Marvel Comics. El grupu debutó en The Fantastic Four #1 (Payares de 1961), que ayudó a marcar l'empiezu d'un nuevu nivel de realismu nel Mediu de comunicación de mases mediu. Fantastic Four foi'l primer equipu de superhéroes creáu pol escritor-editor Stan Lee y l'artista Jack Kirby, quien desenvolvieron un enfoque de collaboración al crear cómics con esti títulu qu'usaríen a partir d'entós.
Los cuatro individuos asociaos tradicionalmente colos Fantastic Four, quien llograron superpoderes tres la esposición a rayos cósmicos mientres una misión científica al espaciu esterior, son el Sr. Fantásticu (Reed Richards), un xeniu científicu y el líder del equipu, quien puede espurrir el so cuerpu en llargores y formes increíbles; la Muyer Invisible (Susan "Sue" Storm), que s'acabó casando con Reed, y puede faese invisible y más tarde proyeutar poderosos campos de fuercia; l'Antorcha Humana (Johnny Storm), l'hermanu menor de Sue, quien puede xenerar llapaes, arrodiase d'elles, y volar; y la monstruosa The Thing (Ben Grimm), el so gurniador pero benevolente amigu, una ex-estrella del fútbol americano na universidá y el compañeru d'universidá de Reed, según un bon pilotu, quien tien fuercia y resistencia sobrehumana por cuenta de la naturaleza de la so piel similar a roca.
Siendo'l primer títulu d'un equipu de superhéroes producíu por Marvel Comics, ésti formó una piedra angular del ascensu de la compañía nos 60s d'una pequeña división d'una empresa editorial a un conglomeráu de la cultura pop. El títulu pasaría a amosar el talentu de creadores de cómics como Roy Thomas, John Buscema, George Pérez, John Byrne, Steve Englehart, Walt Simonson, y Tom DeFalco, y ye unu de los varios títulos de Marvel orixinarios de la Edá de Plata de los Cómics qu'entá ta en publicación na década de 2010.
Dende la so introducción orixinal en 1961, los Fantastic Four fueron retrataos como una familia daqué disfuncional, pero amorosa. Rompiendo convenciones con otros arquetipos de cómics de la dómina, ellos engarraríen y guardaríen rensíes tantu fondos como pequeños, y evitaríen l'anonimatu y les identidaes secretes a favor del estatus de celebridá. L'equipu tamién ye bien conocíu polos sos alcuentros con personaxes recurrentes como'l malváu monarca Doctor Doom, el devorador de planetes Galactus, el príncipe marín Namor, el viaxeru espacial Silver Surfer, y los estraterrestres camuda-forma de los Skrulls.
Fantastic Four fueron afechos n'otros medios, incluyendo cuatro series animaes y cuatro películes d'aición en vivu.
Trayeutoria editorial
Jack Kirby reutilizó elementos de series precedentes como Challengers of the Unknown (1957)
Tres los sos creadores, los sos autores más conocíos son: De la serie orixinal, salieron otres coleiciones, destacando:
Fin de la franquicia
Por cuenta de la disputa de los derechos cinematográficos ente Marvel y 20th Century Fox, Fantastic Four sumieron de la llinia editorial de Marvel Comics, terminando la so serie nel exemplar #645 y cada unu de los personaxes siendo allugáu en distintos títulos de la editorial; Susan Storm xuniéndose a S.H.I.E.L.D., Reed Richards siendo parte de los Illuminati. En Secret Wars, el Doctor Doom vuélvese un dios, tomando como esposa a Susan y a Valeria y Franklin como fíos. Al terminar dichu eventu, la familia Richards convertir nos nuevos Beyonders xunto con Molecule Man. The Thing pasa a formar parte de los Guardians of the Galaxy y Johnny Storm de los Uncanny Inhumans.
Personaxes
Fantastic Four ye formáu cuando mientres un vuelu de prueba al espaciu esterior nuna nave esperimental, los cuatro protagonistes son bombardeados por una nube de rayos cósmicos.
Na primer edición, l'equipu fala sobre la nave espacial de Reed Richards volando escontra les estrelles. Na sinopsis orixinal de Stan Lee del cómic, el plan orixinal ye volar a Marte, pero Lee escribe que por cuenta de "la velocidá cola que los comunistes tán progresando nel espaciu, seique ye meyor faer d'esto un vuelu escontra les ESTRELLES, en llugar de namái a Marte, porque cuando sala esta revista a la venta, ¡pue que los rusos yá FIXEREN un vuelu a Marte!"
Al faer un aterrizaxe forzosu de vuelta a la Tierra, los cuatro astronautes atópense tresformaos con nueves y estrañes habilidaes. Los cuatro entós deciden usar los sos poderes pal bien como superhéroes. Nuna esviación significativa de convenciones anteriores de superhéroes, los Fantastic Four nun faen nengún esfuerciu por caltener identidaes secretes, y nel so llugar caltienen un altu perfil públicu y esfruten d'un estatus de celebridá poles sos contribuciones científiques y heroiques a la sociedá. Coles mesmes, ellos a menudos son propensos a aldericar ya inclusive a lluchar los unos contra los otros. A pesar de les sos disputes, los Fantastic Four constantemente demuestren ser "un equipu xunío y terrible en tiempos de crisis."
Magar hubo una serie de cambeos con al respective de l'alliniación del grupu, los cuatro personaxes que debutaron en Fantastic Four #1 siguen siendo'l nucleu y l'alliniación más frecuente.
Fantastic Four tuvieron delles bases d'operaciones distintes, siendo la más notable'l Edificiu Baxter, allugáu na Cai 42 y l'Avenida Madison na ciudá de Nueva York. L'Edificiu Baxter foi reemplazáu pola Four Freedoms Plaza nel mesmu allugamientu tres la so destrucción a manes de Kristoff Vernard, fíu adoptivu del enemigu fundamental del equipu, el Doctor Doom. (Antes de la finalización de la Four Freedoms Plaza, l'equipu tomó residencia temporal na Casona de los Vengadores.) El Muelle 4, un almacén frente al mar, sirvió como la base provisional dempués de que la Four Freedoms Plaza foi destruyida pol ostensible equipu de superhéroes de los Thunderbolts, pocu dempués de la revelación de qu'en realidá yeren l'equipu de supervillanos de los Maestros del Mal amarutaos. El Muelle 4 foi finalmente destruyíu mientres una batalla col supervillano Diablu, dempués de la cual l'equipu recibió un nuevu Edificiu Baxter, cortesía d'unu de los vieyos profesores de Reed Richards, Noah Baxter. Esti segundu Edificiu Baxter foi construyíu na órbita de la Tierra y teletransportado al terrén baldío qu'antes ocupaba l'orixinal.
Aliaos y personaxes secundarios
Una serie de personaxes tán estrechamente afiliaos col equipu, comparten complexes hestories personales con unu o más miembros, pero en realidá nunca sostuvieron una membresía oficial. Dalgunos d'estos personaxes inclúin, pero nun tán llindaos a: Namor el Sub-Marineru (enantes un antagonista), Alicia Masters, Lyja, H.Y.R.B.I.Y., Kristoff Vernard (antiguu protexíu del Doctor Doom), Wyatt Wingfoot, la institutriz Agatha Harkness, y los fíos de Reed y Sue, Franklin y Valeria Richards.
Dellos aliaos de los Fantastic Four sirvieron como miembros temporales del equipu, incluyendo a Crystal, Aguamala, Power Man (Luke Cage), Nova (Frankie Raye), She-Hulk, Ms. Marvel (Sharon Ventura), Ant-Man (Scott Lang), Namorita, Nube, y Pantera Negra. Una alliniación temporal de Fantastic Four #347-349 (avientu de 1990-febreru de 1991) consistía de Hulk (na so personalidá "Joe Fixit"), Spider-Man, Wolverine y Ghost Rider (Daniel Ketch).
Otros personaxes notables que tuvieron arreyaos colos Fantastic Four inclúin a Alyssa Moy, Caledonia (Alysande Stuart de la Tierra-9809), la Fuercia Fantástico, los Inhumanos (particularmente los miembros de la familia real: Rayu Negru, Crystal, Aguamala, Gorgon, Karnak, Tritón, y Quexales), Nathaniel Richards (el padre de Reed Richards), Silver Surfer (primeramente un antagonista), Thundra, l'emplegáu de correos Willie Lumpkin, y Uatu el Vixilante.
Antagonistes
Escritores y artistes, a lo llargo de los munchos años, crearon una variedá de personaxes pa desafiar a los Fantastic Four. Knowles diz que Kirby ayudó a crear "un exércitu de villanos que la so roxura y poder destructivu nunca fueren vistos antes," y "que'l so impulsu principal ye entartallar al mundu." Dalgunes de les enemistaes más antigües y frecuentes del equipu arreyaron a enemigos tales como l'Home Atopo, los Skrulls, Namor l'Home Submarín, el Doctor Doom, l'Amu de les Marionetes, Kang el Conquistador / Caña-Tut / Immortus, Blaastar, los 4 Retadores, Annihilus, Galactus, y Klaw. Otros antagonistes prominentes de los Fantastic Four incluyeron a Magu, l'Home Imposible, la Pantasma Colorada, el Pensador Llocu, el Super-Skrull, l'Home Molécula, Diañu, l'Home Dragón, l'Home Psicópata, Ronan l'Acusador, los Siete de Salem, Terrax, Terminus, Hyperstorm, y Lucia von Bardes.
Televisión
Les hestories gráfiques de los Cuatro Fantásticos supunxeron un ésitu tan atayante, que la compañía Marvel empecipió la busca d'otres formes d'esplotar dicha popularidá comercialmente. Una d'elles foi de xacíu la de realizar una serie d'animación pa la televisión.
Llista d'asteroides/13401–13500
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
David Ury
David Brian Ury ye un actor d'Estaos Xuníos de cine y televisión, comediante stand-up y de cine xaponés, ye especialista en traducción de Manga y Anime.
Eptingen
Eptingen ye una comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, asitiada nel distritu de Waldenburg. Llenda al norte cola comuña de Diegten, al este con Läufelfingen, al sureste con Hauenstein-Ifenthal (SO), al sur con Hägendorf (SO), y al oeste con Langenbruck y Bennwil.
Thoracosperma
Thoracosperma ye un xéneru con 40 especies descrites de plantes fanerógames perteneciente a la familia Ericaceae.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Johann Friedrich Klotzsch y publicáu en Linnaea 9: 350. 1834. La especie tipu ye: Thoracosperma paniculatum (Thunb.) Klotzsch.
Raveau (Nièvre)
Raveau ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rémilly (Nièvre)
Rémilly ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Fuzhou
Fuzhou (, tamién llamada Rongcheng (en chinu: 榕城, pinyin: Róngchéng, lliteralmente: «ciudá de figales»), ye una ciudá-prefeutura y tamién la capital de la provincia de Fujian na República Popular China. Ye, amás, la mayor ciudá de la provincia y la más industrializada. Ta asitiada na mariña del mar de China, a veres del ríu Min. Fuzhou atópase frente a les mariñes de la islla de Taiwán, dixebrada d'esta pol estrechu de Taiwán. Tien una población total de 7,2 millones d'habitantes que viven nun área de 12,177 km².
Toponimia
left|thumb|Mapa del [[estrechu de Taiwán onde se repara nel centru Fuzhou]]
N'antigües publicaciones, los calteres (福州) fueron transcritos como Foochow, Fuchow, Fuh-chau, Fuh-Chow, Hock Chew y Hokchew.
Nun Tratáu de xeografía china publicáu nel sieglu IX diz que'l nome Fuzhou vien del "Mt. Fu", un monte al norte de la ciudá. El monte foi nomada combinada col calter zhóu (州) que significa asentamientu o llocalmente prefeutura, como munches alministraciones de ciudaes chines. El nome de la ciudá foi camudáu delles vegaes ente los sieglos III ya IX, finalmente fundóse como Fuzhou en 948.
Historia
La fecha exacta de la fundación de la ciudá ye incierta, anque se sabe que se convirtió en ciudá nel sieglu VI. Ganó importancia a partir de la dinastía Song, qu'utilizaron el so puertu pa comerciar.
Nes cercaníes de la ciudá atopa la covarón Yongguan que contién inscripciones realizaes por renombráu calígrafos. Destaquen tamién el templu Hualin, según les pagodes blanca (Bai Ta) y negra (Wu Ta).
División alministrativa
La ciudá prefeutura de Fuzhou estremar en 5 distritos, 2 ciudaes municipales y 6 condaos:
Economía
La economía de la ciudá ye complexa con una hidroeléctrica nos montes del noroeste. La ciudá ye un centru pa los productos químicos industriales y cuenta con industries de procesamientu d'alimentos, madera, inxeniería, fabricación de papel, la impresión y testil.
Una pequeña fabrica de procesamientu de fierro y aceru fueron construyíes en 1958. En 1984 foi designada como "ciudá abierta" una invitación a los inversionistas estranxeros. La ciudá ye famosa pola so laca y productos de madera.
El BIP ye'l númberu 21 de les 659 ciudaes chines. Fuzhou ye'l centru políticu, económicu y cultural de la provincia, según un centru industrial y puertu marítimu nel ríu Min.
Zones de desenvolvimientu
Na ciudá esisten zones especiales pal desenvolvimientu y la teunoloxía:
Clima
Fuzhou ta al nordeste de la provincia y tien un clima subtropical húmedu influyíu pol monzón del este d'Asia. Los branos son llargos, bien calorosos y húmedos. Los iviernos son curtios y secos. A mediaos de mayu llega l'agua. En xineru la temperatura ye de 10ºC y en xunetu ye de 29ºC. Les temperatures estremes van de −1.7ºC a 41ºC.
Tresporte
La ciudá coneutar ente sigo y coles sos vecines per mediu de tolos medios de tresporte:
Aire: na mariña de la ciudá atopa'l Aeropuertu Internacional Fuzhou Changly (福州长乐国际机场) inauguráu'l 23 de xunu de 1997 dempués de 5 años de construcción, con una capacidá pa 6.5 millones de pasaxeros al añu, ocupando'l puestu 25 en toa China.
Agua: el puertu de Fuzhou ye unu de los puertos de mayor importancia nes mariñes chines. Los barcos lleven mercancíes y persones a lo llargo de grandes ríos.
Relixón
Los dos principales relixones tradicionales practicaes en Fuzhou ye'l budismu Mahayana y el taoísmu. Tradicionalmente, munches persones practiquen dambes relixones coles mesmes. La ciudá ye tamién el llar de munchos monesterios budista y taoísta.
Amás de les relixones principales, una serie de cultos locales prauticar na ciudá, con dioses y doctrines d'otres relixones y cultures, tales como'l cultu totémicu y lleendes tradicionales.
40 Leonis
40 Leonis ye una subxigante de tipu espectral F6IV; a diferencia del Sol, les estrelles subxigantes tán terminando, o tán a puntu de faelo, la fusión nuclear del so hidróxenu internu, lo que se traduz en que son llixeramente más brillosos que les estrelles de la secuencia principal del mesmu tipu espectral. 40 Leonis, con una temperatura efectivo averada de 6441 - 6493 K, ye 4,3 vegaes más lluminosa que'l Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 17,3 km/s, completando un xiru en menos de 5,44 díes.
40 Leonis presenta un conteníu metálico —entendiendo por metales aquellos elementos más pesaos que l'heliu— daqué más eleváu que la solar ([Fe/H] = +0,09). La so masa ye aproximao un 38% mayor que la masa solar. Al igual que'l Sol, ye una estrella del discu finu, con una edá envalorada ente 1800 y 3400 millones d'años. Puede ser llixeramente variable —de tipu Delta Scuti—, polo que recibe la denominación de variable provisional NSV 4822.
Antonio López Barro
Antonio López Barro, moteyáu Ruso, foi un sindicalista y políticu asturianu.
Biografía
Anque nació n'Asturies, coló de mozu a Galicia onde foi adoptáu polos dueños d'una posada n'O Saviñao conocida como "Fonda do Ruso", d'onde-y vien el so nomatu. Vivió n'Escairón y trabayó nes oficines del Conceyu d'O Saviñao. Foi secretariu de l'Agrupación Republicana d'Escairón en 1931 y aportó a fiscal municipal d'O Saviñao en xunu de 1931. Tamién foi miembru de la UXT y secretariu de l'Agrupación Socialista d'Escairón dende 1932. Por mor de la so participación na fuelga xeneral revolucionaria de 1934 foi deteníu y tuvo presu en Monforte de Lemos tres meses. Tres el golpe d'Estáu del 18 de xunetu de 1936 foi deteníu'l 29 d'esi mesmu mes. Xulgáronlu en Lugo por rebelión militar el 9 d'avientu y condergáronlu a pena de muerte. Foi executáu nos murios del cuartel de la Guardia Civil de Lugo'l 29 d'avientu de 1936.
4 Sextantis
4 Sextantis (4 Sex / HD 85217 / HR 3893) ye un sistema estelar asitiáu na constelación de Sextans, el sestante. Tien magnitú aparente +6,25 y alcuéntrase a 150 años lluz del Sistema Solar.
4 Sextantis ye una estrella binaria que les sos componentes nun pueden ser resueltes de forma visual, siendo conocida la so duplicidá pol desplazamientu Doppler de los sos llinies espectrales; Shajin, en 1932, foi'l primeru n'alvertir que 4 Sextantis yera una binaria espectroscópica. El periodu orbital del sistema ye de 3,0546 díes y la órbita ye circular.
La componente principal de 4 Sextantis ye una estrella blancu-mariella de tipu espectral F5V —antes catalogada como F7V— que la so temperatura superficial ye de 6367 K. La so masa envalorada ye de 1,21 mases solares y el so radiu puede ser un 40% vegaes más grande que'l radiu solar; xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 19,0 km/s. Los parámetros de la estrella acompañante apenes son conocíos, envalorándose que la so masa ye un 15% mayor que la del Sol. La so lluminosidá ye 2/3 partes de la que tien la so compañera.
La metalicidá de 4 Sextantis ye daqué inferior a la solar ([Fe/H] = -0,07) y la so edá ta entendida ente 2200 y 2600 millones d'años. Anque nel pasáu conxeturóse que'l sistema podría pertenecer a l'Asociación estelar de TW Hydrae, anguaño piénsase que nun ye asina yá que nun s'atopa na etapa presecuencia principal.
Trochocarpa
Trochocarpa ye un xéneru con 25 especies de plantes con flores perteneciente a la familia Ericaceae.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Robert Brown y publicáu en Prodromus Florae Novae Hollandiae 548. 1810. La especie tipu ye: Trochocarpa laurina
Rix (Nièvre)
Rix ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Grupu Llocal
thumb|350px|Otru mapa 3D del Grupu Llocal. thumb|250px|[[Sextans A ye miembru del Grupu Llocal.]]
Denómase Grupu Llocal al conxuntu de galaxes nel que s'atopa la Vía Láctea. Ta apoderáu por trés galaxes espirales xigantes; Andrómeda, la Vía Láctea y la galaxa del Triángulu. El restu de galaxes, unes 50, son más pequeñes; munches d'elles son galaxia satélite d'una de les mayores.
Les galaxes llibres xiren en redol al centru de mases del grupu, asitiáu ente Andrómeda y la Vía Láctea. Amás, el nuesu Grupu Llocal ta conteníu dientro del supercúmulo de Virgo, que'l so centru gravitatoriu ye'l denomináu Gran Atractor, escontra'l cual diríxese'l Grupu Llocal.
Dientro del Grupu Llocal, conócense tres sistemes apoderaos por galaxes masives actuando como centros de gravedá, y delles galaxes actuando como satélites:
El futuru del Grupu Llocal
Reparóse que Andrómeda y la nuesa galaxa avérense rápido a una velocidá d'unos 500.000 km/h, lo que plantega que pueda producise una choque ente dambes dientro d'unos 3.000 a 5.000 millones d'años, según la masa que tengan estes galaxes. De producise, tal choque nun tien d'entender se como'l que tien llugar ente dos cuerpos sólidos, sinón que les galaxes travesaríense la una a la otra ensin que la mayoría d'estrelles de caúna topeten ente si por cuenta de que el espaciu ente elles ye bien grande en rellación al so tamañu. Como resultancia, una parte del material de dambes esvalixaríase y el restu formaría una nueva galaxa, probablemente elíptica. Si en cuenta de un choque d'esti tipu lo que tien llugar ye un aproximamientu, dambes galaxes se deformarían y una parte del material de caúna d'elles escaparía o s'entemecería, tantu más, cuanto mayor fora l'aproximamientu, hasta acabar tamién fundiéndose los restos nuna galaxa elíptica, na que finalmente acabaríen les demás galaxes del grupu.
Läufelfingen
thumb|right|250px|Läufelfingen. Läufelfingen ye una comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, capital del distritu de Sissach. Llenda al norte coles comuñes de Känerkinden, Buckten y Häfelfingen, al este con Wisen (SO), al sur con Hauenstein-Ifenthal (SO), y al oeste con Eptingen y Diegten.
Premios Óscar de 1978
La 51ª entrega de los premiu Óscar tuvo llugar el día 9 d'abril de 1978 nel Dorothy Chandler Pavilion de Los Angeles. La ceremonia foi presentada pol actor Johnny Carson.
Óscar a la meyor película
Presentáu por John Wayne.
Óscar a la meyor actriz
Presentáu por Shirley MacLaine & Richard Dreyfuss.
Óscar al meyor actor
Presentáu por Ginger Rogers & Diana Ross.
Óscar a la meyor actriz de repartu
Presentáu por George Burns & Brooke Shields.
Óscar al meyor actor de repartu
Presentáu por Dyan Cannon & Telly Savalas.
Rouy
Rouy ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alberto Fernández Fernández
Alberto Fernández Fernández ye un ex-futbolista asturianu que xugaba de mediocampista. Militó mientres una década en Primer División col Club Atlético de Madrid, con quien ganó una Copa Intercontinental, tres campeonatos de Lliga y dos Copes del Xeneralísimu.
Trayeutoria
Alberto empecipió la so carrera como futbolista nel Real Sporting de Xixón, club al que llegó en 1961, con dieciocho años d'edá, y nel que militó mientres siete temporaes. En 1968 fichó pol Real Valladolid C. F. y, un añu dempués, tres ocho temporaes en Segunda División, el Club Atlético de Madrid facer colos sos servicios y debutó en Primer na campaña 1969-70.
Col Atlético de Madrid xugó un total de 361 partíos —280 en Lliga, 45 en Copa y 36 en competición europea—, nos que marcó quince goles. Tres la so retirada, el club brindó-y un partíu homenaxe'l día 29 d'agostu de 1979 enfrentándose nel estadiu Vicente Calderón al Flamengo brasilanu.
Caminos y Rondes
Caminos y Rondes, presentáu por Xurde Morán, ye un de los programes históricos de la televisión n'asturianu. Tuvo emitiéndose cuasi una década en Televisión Local Gijón, siendo ún de los programes más vistos de la canal xixonesa, con porcentaxes de más del 20% de cuota de pantalla.
A finales de 2007, Morán pasa a Canal 10 col programa asemeyáu “L’andariegu” y nel so llugar y a principios de 2008 entama Alberto Álvarez Peña un nuevu programa n'asturianu. El formatu lleva a los telespeutadores a conocer la realidá rural d'Asturies de la mano de les charres del presentador colos vecinos de cada llugar, apoyáu por datos históricos y culturales de toa triba.
Nun entamu, l'espaciu diba dientro d'otros programes, tuvo ésitu y planteóse facer un programa más llargu ya independiente. Asina ñació "Caminos y Rondes" nel mes d'ochobre de 1998. A lo primero duraba 25 minutos, xunto con un coloquiu que presentaba otra presentadora. A les poques selmanes los datos señalaron que yera un programa de máxima audiencia y decidióse amplialu, primero a los 40 minutos y depués a los 50, saltando les fronteres del conceyu. Sacóse un videu resume que se presentó na Feria Muestres de Xixón nel añu 2000 y del que se fixeron dos ediciones, agotaes en mui pocos meses. Fízose ún de los programes emblemáticos de la cadena, con bien de premios.
Javier Moreno
Javier Moreno ye'l nome de delles persones:
Édith Piaf
Édith Piaf, que'l so verdaderu nome yera Édith Giovanna Gassion, foi una de les cantantes franceses más célebres del sieglu XX.
A «La Môme Piaf», asina llamada nos sos entamos, débense-y numberosos cantares del repertoriu francófono como La vie en rose, Non, je ne regrette rien, Hymne à l'amour, Mon légionnaire, La Foule o Milord, conocíes mundialmente. Personalidá destacada, Piaf inspiró a numberosos compositores, siendo la mentora de mozos artistes que tuvieron fama internacional. Édith Piaf tamién destacó como actriz de cine y teatru participando en numberosos films y obres de teatru a lo llargo de la so carrera artística.
Infancia
thumb|Llugar onde nació Piaf thumb|left|Édith Piaf na so infancia. Nació en París, el 19 d'avientu de 1915, sol nome de Edith Giovanna Gassion. El so padre, Louis Alphonse Gassion (nacíu en Castillon na rexón de Calvados en Normandía en 1881), yera acróbata, y pa celebrar la so nacencia enfilóse y dexó a la so madre, que yera cantante ambulante, Annetta Maillard (1895-1945), d'orixe ítalo-bereber. Ensin sofitu, tuvo qu'encarar el partu sola. Salió a la cai pelos sos propios medios, pero nun consiguió llegar al hospital y Edith nació en plena cai debaxo d'una farola frente al númberu 72 de la cai de Belleville en París.
Annetta, al ser demasiáu probe como pa criar a la pequeña Edith, confiar a la so madre, Emma (Aïcha) Saïd Ben Mohammed (1876-1930) d'orixe marroquín, quien en cuenta de da-y lleche con biberón, alimentar con vinu, cola escusa de qu'asina s'esaniciaben los microbios. Dempués la entrega al so padre, quien ta a puntu de dir al frente na Primer Guerra Mundial, lo que lo lleva a dexar a la neña cola so madre (güela paterna de Édith), dueña d'una casa de prostitución en Bernay, Normandía, onde la neña ye criada poles prostitutes de la casa.
Al rematar la Primer Guerra Mundial, el so padre vuelve del frente y llevar consigo a vivir la vida de los artistes de los pequeños circos itinerantes, depués la del artista ambulante, independiente y miserable. Édith revela'l so talentu y la so escepcional voz nos cantares populares que canta nes cais al pie del so padre, tal como'l so madre facer. En Montmartre, Rue Veron Nᵘ18 alcuéntrase'l Hotel Clermont, onde moró Edith Piaf a los 14 años al dixebrase del so padre en 1929. Fai'l so propiu camín como cantante na Place Pigalle, Ménilmontant, y nos suburbios de París (vease'l cantar "Elle fréquentait la Rue Pigalle"). En 1933 a los diecisiete años namorar d'un mozu de los recaos, Louis Dupont. Con quien pocu dempués, tuvo la so única fía, una neña llamada Marcelle, que morrió a la edá de dos años de meninxitis.
Primeros pasos artísticos
Robla un contratu con Polydor y graba el so primer discu en 1936: Les Mômes de la cloche ("los neños de la campana"). Ello convertir nun ésitu mediáticu de forma inmediata. Pero n'abril d'esi añu Louis Leplée, el dueñu del cabaré nel cual presentábase, ye asesináu na so casa. Esto revela qu'él formaba parte de los baxos fondos del barriu parisín de Pigalle, lo que bastia a Édith al centru del escándalu y al linchamiento mediáticu, y unviar nuevamente al llugar d'onde vieno: la cai y los pequeños cabarés miserables.
Vuelve tomar contautu col compositor Raymond Asso (autor de Mon légionnaire y Le Fanion de la Légion, creaes por Marie Dubas en 1935, que Piaf retoma a entamos de 1937). Asso convertir nel so Pygmalion y amigu, y preparar pa ser una cantante profesional del Music hall.
Cantante del music-hall
En marzu de 1936, debutó nel xéneru de music-hall nel teatru abc de París. Conviértese darréu nuna estrella de la cantar francés, adorada pol públicu y espublizada pola radio. En 1940 Piaf trunfa nel Bobino con una pieza escrita especialmente pa ella por Jean Cocteau llamada Le Bel Indiférent, qu'interpreta con ésitu, xunto al actor Paul Meurisse. Siempres con Paul como partenaire, en 1941, Piaf interpreta la película de Montmartre-sur-Seine de Georges Lacombe. Mientres el rodaxe d'esi llargumetraxe, Edith conoz a Henri Contet, que, como Marguerite Monnot, va convertir n'unu de los sos autores fetiches. Mientres la ocupación alemana, la cantante camuda'l so nome artísticu de "La Môme Piaf" pol de "Edith Piaf" y sigue dando conciertos, ensin vencer a la ocupación nazi. Ella interpreta cantares con un doble sentíu remembrando la Resistencia cuando interpreta El to ye partout na qu'alude a la traición d'un amante. Nesti periodu tan difícil pa tolos habitantes de Francia, Piaf álzase como proteutora de los artistes xudíos, escorríos poles autoridaes alemanes.
Na primavera de 1944 presentar nel Moulin Rouge, onde'l mozu cantante de music-hall Yves Montand forma parte importante del espectáculu. Produzse una flechada ente los dos artistes y Édith Piaf presentar a les persones más importantes de la dómina nel mundu del espectáculu: Joseph Kosma, Henri Crolla, Loulou Gasté, Jean Guigo, Henri Contet, Louiguy, Marguerite Monnot, Bob Castella, Francis Lemarque...
Mientres la guerra, Edith Piaf cantaba nos clubes y music-halls, y ayudaba a los prisioneros a escapar. Tres la guerra, en 1945, escribe la lletra de La vie en rose, el so cantar más célebre, qu'interpreta na Comédie-Française.
Yves Montand, pela so parte, convertir nuna estrella del music-hall. Montand debuta nel cine xunto a Édith Piaf en Étoile sans lumière, pa depués llograr el so primer papel protagonista en Les portes de la nuit de Marcel Carné. Dambos parten en xira l'añu 1946, nel cual dixébrense. En 1946 la cantante presentar col grupu Les Compagnons de la Chanson col qu'interpreta Les Trois Cloches con gran ésitu. En 1947 parte de xira a los Estaos Xuníos.
Vida sentimental
Aparte del mentáu, son dellos los romances de Edith Piaf. Los más conocíos fueron con Marlon Brando, Yves Montand, Charles Aznavour, Theo Sarapo y Georges Moustaki.
En 1951, el nuevu cantautor Charles Aznavour convertir nel so secretariu, asistente, xofer y confidente. Aznavour escribe dalgunes de los meyores cantares a Edith Piaf como Plus Bleu que tes yeux o Jezebel.
El 29 de xunetu de 1952 cásase col célebre cantante francés Jacques Pills, según el testimoniu de l'actriz Marlene Dietrich. Divorciar en 1956. En 1953, empecipia un programa de desintosicación pa revertir la dependencia a les melecines qu'afectaben nocivamente la so salú. En 1956, Piaf convertir nuna gran estrella del music-hall nel mundu enteru y especialmente nos Estaos Xuníos, onde trunfa nel Carnegie Hall de Nueva York, del cual conviértese n'habitual.
Empieza una hestoria d'amor con Georges Moustaki, a quien Edith llanza al cantar. Al so llau tuvo un grave accidente automovilísticu l'añu 1958, lo qu'empiora'l so yá deterioráu estáu de salú y la so dependencia de la morfina.
L'ésitu internacional
Edith convirtióse tamién nuna especie d'iconu parisín. Na década de 1950, Piaf yera famosa en munchos países. El públicu norteamericanu consagrar en 1956 nel Carnegie Hall de Nueva York, al que tornó con frecuencia, n'empecipiando esi mesmu añu una cura de desintosicación.
En 1958 graba'l cantar Milord, que se va convertir n'unu de los sos enormes ésitos mundiales. El públicu adorar.
Deterioru de salú y fallecimientu
En 1961, Édith Piaf, a pidimientu de Bruno Coquatrix, ufierta una serie de conciertos, seique los más memorables y emotivos de la so carrera, nel Olympia de París, local que taba so amenaza de sumir por problemes financieros. Ye nési, el so salón d'espectáculos favoritu, onde interpreta'l cantar Non, je ne regrette rien, cantar que, compuesta pa ella por Charles Dumont, afaise perfectamente a la so persona. Con ello salva al Olympia.
A esos altores, taba bien carez pa tenese de pies y muévese y canta namái con importantes dosis de morfina.
El 9 d'ochobre de 1962, a los 46 años d'edá, enfastiada, enferma y adicta, cásase con Theo Sarapo, cantante nuevu y apuestu de 26 años, y declara qu'albidra de que ye como un fíu que curia a la so vieya madre enferma. Canten a dúu, ente otres, ¿De qué sirve l'amor? (À quoi ça sert l'amour).
A principios del añu 1963, Édith graba'l so últimu cantar L'Homme de Berlín, escrita por Francis Lai (unu de los autores del final de la so carrera) y M. Vendôme.
El 11 d'ochobre (según dalgunos foi'l 10 d'ochobre en París ) de 1963, Édith Piaf fina en Plascassier a los 47 años d'edá, por causa de cáncer hepáticu. Créese que Sarapo condució'l so cuerpu de vuelta a París de manera secreta pa faer creer que morriera nel so pueblu natal.
thumb| Tumba de Édith Piaf nel [[Campusantu de Père Lachaise.  París. ]]
El so fallecimientu foi anunciáu oficialmente'l 11 d'ochobre, el mesmu día en que muerre'l so amigu'l cineasta Jean Cocteau con quien caltenía una estrecha comunicación. Al enterase de la muerte de la so amiga, Cocteau dixo: "C'est le bateau qui achève de couler. C'est ma dernière journée sur cette terre." Y añedió: "Je n'ai jamais connu d'être moins économe de son âme. Elle ne la dépensait pas, elle la prodiguait, elle en jetait l'or par les fenêtres" ("El barcu acabar de fundir. Este ye'l mio últimu día nesta tierra." Y añedió: "Nunca conocí un ser más desprendíu de la so alma. Ella nun apurría la so alma, ella regalar, ella tiraba oru peles ventanes."), enantes de morrer él mesmu.
El so entierru tien llugar nel campusantu de Père Lachaise, en París, col homenaxe d'un inmensu ensame d'almiradores. Charles Aznavour declaró que dende la Segunda Guerra Mundial nun se detuviera d'esa manera'l tráficu de tola ciudá. A pesar de la so fe, prohibiéronse-y les exequias relixoses, por cuenta de la so condición de divorciada. L'Osservatore Romanu, el periódicu del Vaticanu dixo qu'ella vivía "en pecáu públicu" y que yera un "ídolu de la felicidá prefabricada". El capellán de teatru y la música, el padre de Villaret Thouvenin, sicasí, dará-y una bendición final.
Ruages
Ruages ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Édith Piaf
Deterioru de salú y fallecimientu
Un ensame inmensu d'almiradores rexuntar nun estensu cortexu aciagu al traviés de París pa rindi-y el so últimu homenaxe dende'l boulevard Lannes hasta'l campusantu Père-Lachaise 10. Édith Piaf foi embalsamada enantes de ser soterrada nel campusantu del Père-Lachaise al pie del so padre, Louis Alphonse Gassion quien morrió en 1944, y a la so fía Marcelle, finada en 1935 a la edá de 2 años. El so últimu home, Theo Sarapo, muertu nun accidente automovilísticu en 1970, ta soterráu con ella na mesma tumba.
D'estraordinaria personalidá, Édith Piaf sigue siendo una de les cantantes franceses más conocíes nel mundu. Amás, dio a conocer con gran ésitu a munchos cantantes franceses. Ente ellos Yves Montand, Charles Aznavour y Georges Moustaki. La so imaxe ta acomuñada al so indixebrable vistíu negru que la faía fácilmente identificable.
El Muséu Edith Piaf, dedicáu a la so memoria, atópase na cai Crespin du Gast, nel XI Distritu de París.
Los ésitos musicales de Édith Piaf
thumb|180px|Bustu de Édith Piaf.
El so cantar Hymne à l'amour (Himnu al amor) ye la base de la película Toutes ces belles promesses, de Jean-Paul Civeyrac.
Películes
Na película "Saving Private Ryan" emplega'l Sr. Steven Spielberg una exitosísima cantar de Edith Piaf: "El to ye partout" nuna notable escena onde'l Cabu "Upham" traduz esti cantar, que s'escucha nel gramófonu, a los sos pares militares.
José Antonio Loredo Álvarez
José Antonio Loredo Álvarez foi un futbolista asturianu activu ente los años 1926 y 1934. La so posición dientro'l campu yera la de centrocampista. Formó parte de la plantía del Racing de Santander que xugó per primer vez en Primer División, el 12 de febreru de 1929.
Robert Urich
Robert Urich foi un actor d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nació'l 19 d'avientu de 1946 en Ohio, (Estaos Xuníos) y finó el 16 d'abril de 2002, a los 55 años d'edá.
El so siguiente pasu dar convirtiéndose n'actor y en 1972 debutó xunto a Burt Reynolds na obra The Rainmaker. Los sos primeros trabayos televisivos realizar a principios de los años setenta, collaborando n'episodios de les series FBI, Kung Fu, Marcus Welby y La llei del revólver.
En 1973 protagonizó la sitcom Bob & Carol, & Ted & Alice, una versión televisiva de la película de mesmu títulu estrenada en 1969 y que xiraba en redol al intercambiu de pareyes. La serie nun llegó a completar la so primer temporada y nella compartió repartu con Anne Archer, David Spielberg, Anita Gillette y Jodie Foster. Esi mesmu añu secundó a Clint Eastwood na película Harry el fuerte, onde dio vida al Oficial Mike Grimes.
Ente 1975 y 1976 fíxose popular interpretando al policía de SWAT Jim Street, nos dos temporaes de la serie S.W.A.T.. Un añu más tarde collaboró na sitcom Enriedu, nel papel del engañador Peter Campbell, el fíu de Burt Campbell (Richard Mulligan), que yera un engañador profesor de tenis que se chaba cola totalidá de les sos alumnes y que yera asesináu na primer temporada de la serie. Ente 1976 y 1978 actuó como secundariu na sitcom de 12 episodios Tabitha, un spin off de la mítica Embruxada, centrada na vida adulta de la guapa Tabitha Stephens (Lisa Hartman), que heredeba los poderes de la so madre Samantha (Elizabeth Montgomery, actriz que nunca apaeció nesti spin off).
A finales de los años setenta, foi actor invitáu nes series Charlie's Angels y El Cruceru del Amor.
Ente 1982 y 1983 protagonizó la serie d'aventures d'una temporada Gavilan. En 1984 foi John Darcy na miniserie La fía de Mistral y realizó el so únicu papel protagonista cinematográficu cola película de ciencia-ficción con elementos de comedia Guerreros del espaciu, onde foi l'aventureru intergaláctico Jason.
En 1985 secundó a Timothy Hutton nel filme ambientáu nel mundu de los bomberos Turk 186: el rebelde de Bob Clark. En 1986 protagonizó y produció el telefilme The Defiant Ones, onde compartió repartu con Carl Weathers. Ente 1985 y 1988 consiguió unu de los sos mayores ésitos televisivos cola serie policiaca Spenser: For Hire, na qu'encarnó al detective Spenser, un duru ex policía y ex boxeador, que vive nuna vieya estación de bomberos y que tien como collaborador a Hawk (Avery Brooks), un afroamericanu qu'opera a entrambos llaos de la llei. Pa oldear cola rudez del so oficiu, nel so tiempu llibre, Spenser ye un esquisitu cocineru y tien una novia más o menos oficial llamada Susan Silverman (Barbara Stock).
La serie permaneció n'antena mientres 3 temporaes y nos años noventa dios orixe a cuatro telefilms tamién protagonizaos por Robert Urich y Avery Brooks titulaos Spenser: ceremony (1993), Spenser: Pale Kings and Princes (1994), Spenser: the Judas goat (1994) y Spenser: a savage place (1995). Pa l'alcordanza, la estupenda tema central de la serie a ritmu de saxofón. thumb|right|Robert Urich (esquierda), xunto a [[Maureen Reagan y Jack Hogan.]]
A finales de los años ochenta participó nes miniseries Amerika (1987) y Lomesome Dove (1989), esta postrera foi un aclamáu western nel que coincidió con Robert Duvall, Tommy Lee Jones, Danny Glover y Diane Lane. A principios de los años noventa actuó en trés series d'una sola temporada titulaes American dreamer (1990-1991), Crossroads (1992-1993) y Teníes que ser tu'' (1993), nesta postrera compartiendo repartu con Faye Dunaway.
En 1996 diagnosticáron-y un cáncer y a partir d'esi momentu compaxinó'l so tratamientu pa combatir la enfermedá cola so carrera artística. Esi añu protagonizó la serie d'una temporada ambientada nel oeste americanu The Lazarus Man. Darréu foi'l presentador de los programa Boatworks y Vital sings, dambos emitíos en 1997, un llabor que yá llevara a cabu na serie documental National Geographic Explorer (1988-1995). A partir de 1998 empezó a collaborar como conferenciante na American Cancer Society y llogró'l premiu Gilda Radner Courage pol so llabor humanitaria na llucha contra esta enfermedá.
En 1998 emprestó la so voz a la serie animada Invasion to America. El so siguiente trabayu como protagonista foi la serie The Love Boat: la nueva tripulación, una secuela de The Love Boat de namái dos temporaes, na qu'interpretó a Jim Kennedy, el Capitán del nuevu tresatlánticu de luxu.
A principios del sieglu XXI realizó los sos últimos trabayos interpretativos nos telefilms Aftermath (2001), For love of Olivia (2001), Xusticia infinita (2002) y Night of the wolf (2002). Anque nos últimos años lluchara contra'l so cáncer con resultancies favorables, finó por cuenta de esta enfermedá'l 16 d'abril de 2002 en California (EE. UU.), a la edá de 55 años.
Vida personal
No personal tuvo casáu en dos causes, en dambos casos con actrices: ente 1968 y 1974 tuvo xuníu a Barbara Rucker y, dende 1974 hasta'l so fallecimientu, tuvo casáu en segundes nupcies con Heather Menzies, con quien tuvo 3 fíos: Ryan, Emily y Allison.
Muga de Sayago
Muga de Sayago ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Símbolos
L'escudu heráldicu y la bandera del conceyu de Muga de Sayago fueron aprobaos por aciu resolución de 23 d'avientu de 1998, de la Diputación de Zamora, quedando blasonados de la siguiente forma:
Topónimu
En Muga de Sayago y los cercanos topónimos Muga d'Alba, Mogátar, Mogadouro (yá en Portugal) pervive un antiguu raigañu, pa la que Coromines describe una múltiple base protovasca “mūga, mŏga, būga, bŏga“ (moyón; llende ente dos términos). Extrañamente esgazáu del so territoriu d'implantación principal nel Pirinéu, esti términu remanez en Zamora y nel norte de Portugal, como indica Riesco Chueca. Rexístrase tamién una paraxa de Valdemuga, en Cunquilla de Vidriales.
La tradición llocal rellaciona Muga con muda o treslláu, en cuantes que el actual allugamientu del pueblu formar en dómina antigua tres l'abandonu, por causes d'una epidemia, de dellos poblaos de la redolada.
Historia
Los nucleos de cuarcita achelenses atopaos nel términu déxennos afirmar la residencia del home Paleolíticu por estos pagos, ente que del Neolíticu queden morteros de granitu y hachos.
Darréu, de dómina romana atopáronse tégulas, fragmentos de doliums, sigillata, tapadories de piedra pa olles cinerarias, un sarcófagu (anguaño bebederu na Fonte Nueva), un cercu, o topónimos como Llaguna El Legío, Pila del Curtidor (llugar de posible pasu de la calzada que provenía de Muga a enllazar cola del norte de Cibanal que pasaba poles cases de Pelazas) y El Villar, nel que se topen restos d'un antiguu llagar escaváu na roca. La tradición tamién suel atribuyir a los romanos la construcción de La Fonte del Toral, magníficamente caltenida, con bóveda de cañón y teyáu a dos enagües, magar esti puntu nun ta del tou claru, yá que puede selo n'orixe, pero sufriría cambeos darréu.
Yá na Edá Media, Muga formó parte del procesu de repoblación qu'entamaron los reis de Llión y que pudo consolidar el so calter definitivu. Nesti sentíu, el términu de muga o moga apaez en distintos puntos del norte d'España, acomuñáu a nomes fronterizos y que'l so significáu equival a frontera o llende.
La so hestoria tamién ta amestada a la ilesia dende'l sieglu XV, una y bones ésta tuvo un señoríu nes deveses de Fernandiel y Sobradillo de les Garces, antiguos llugares coles sos respeutives parroquies que darréu terminaron siendo despoblados, y que a finales del sieglu XIX fueron adquiríos pol pueblu debíu al procesu de la Desamortización.
Nel sieglu XVII, Muga sufrió les consecuencies de ser zona fronteriza na Guerra de Restauración portuguesa, aportando a escalada poles tropes del país vecín.
Cola creación de les actuales provincies en 1833, Muga de Sayago quedó adscrita a la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives o executives, teniendo un meru calter clasificatorio. Tres la constitución de 1978, y la diversa normativa que la desenvuelve, Muga pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto conceyu adscritu a la provincia de Zamora.
Patrimoniu
Muga caltién la ilesia parroquial actual y llegaron a esistir hasta cinco ermites: la de San Miguel, la del Benditu Cristu o del Humilladero, la de San Ildefonso, la de San Miguel de les Garces y la de La nuesa Señora de Fernandiel, amás de d'un bon númberu de cruces de piedra.
Ilesia de San Vicente Mártir
N'orixe d'estilu románicu, anque bien reforamada a lo llargo de los sieglos. Cuenta con un accesu porticado, nel qu'abre un gran arcu de mediu puntu. Nel so interior caltién delles talles del sieglu XVII.
Ermita de Fernandiel
llugar habitáu, la devesa de Fernandiel, propiedá del Cabildru Catedraliciu de Zamora. Por cuenta de cuestiones históriques o económiques esti llugar se despobló, ente que la ilesia, deseosa de controlar meyor la situación, concentró la so poder nunes determinaes parroquies dotaes de meyores medios, usándoles como matriz y llevando dende ellí los demás llugares en categoría d'anexos. La hestoria de Fernandiel llega al so últimu capítulu cuando la devesa ye adquirida polos vecinos de Muga de Sayago, na segunda década del sieglu XX, una vegada que yá se fixeron colos terrenes de la devesa vecina, la de Sobradillo de les Garces. Dicha ermita pos, pertenez güei al Conceyu de Muga.
La ermita, de pequeñu tamañu, tien planta rectangular y nel so interior estremen la cabecera recta y de menor anchor que la nave, apreciándose nel conxuntu trés tramos separaos por dos arcos llevemente apuntaos. Ta empobinada según el sol y l'espadaña asitiar a poniente ente que namái dispón d'una única portada dotada d'antoxana y asitiada nel muriu sur. Atopamos nel interior una serie de pintures murales pertenecientes a mediaos del sieglu XVI. Nelles paecen estremase les obres de dos autores yá que les del presbiteriu son más cultes, tán más ellaboraes, ente que les restantes dan la sensación de ser más populares.
Foi realizada en 1568 por un escultor apellidado Falcote. Polos datos de que se dispón podría deducise qu'hubo otra imaxe anterior, que'l so paradoriu güei desconocer.