cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosalind Franklin
Reconocencia de les sos contribuciones al modelu del ADN
Una vegada completáu'l modelu, Crick y Watson convidaron a Wilkins a ser coautor del artículu nel que se describía la estructura. Wilkins refugó la ufierta, yá que nun participara na so construcción. Dempués espresó arrepentimientu de que nun hubiera mayor discutiniu sobre la coautora, pos esto podría ayudar a esclariar qué tantu contribuyó'l King's College al descubrimientu. Non cabo dulda de que la información esperimental de Franklin foi utilizada por Watson y Crick pa construyir el so modelu d'ADN en 1953. Dalgunos, incluyíu Maddox, que se cita nos párrafos siguientes, esplicaron esta omisión nes cites como una cuestión de referencies, pos resultaría bien difícil citar los resultancies ensin publicar del reporte del CIJ qu'habíen vistu.
Sería malo de remanar una reconocencia puntual, por cuenta de la manera en que se tresfirieron los datos del King's College a Cambridge. Sicasí, había métodos disponibles. Watson y Crick podríen citar el reporte del CIJ como comunicación personal y podríen citar los artículos con estatus d'edición del Acta o, entá más fácil, el tercer artículu de Nature que tamién sabíen que taba en estatus d'edición. Unu de los llogros más importantes de l'aclamada biografía de Maddox ye que l'autor presentó un casu bien recibíu de reconocencia desaparente". La reconocencia dada que-y dieron foi bien apagáu y siempres empareyáu al nome de Wilkins".
Venticinco años dempués de lo asocedío, les primeres cites clares a les contribuciones de Franklin apaecen en El doble héliz, pos se perneó el testimoniu de Watson, anque estes tean soterraes so descripciones (qu'en dellos casos son bien negatives) de Franklin mientres el so periodu de trabayu nel ADN. Esta actitú algama la so clímax na confrontación que tuvieron Watson y Franklin gracies a una impresión previa del manuscritu erróneu de Pauling sobre l'ADN. Les pallabres de Franklin motivaron a Sayte pa escribir la so refutación, nel capítulu 9 de la cual, tituláu "Winner Take All", tópase la estructura d'un sumariu llegal que describe y analiza la tema de la reconocencia.
Nel artículu orixinal, Watson y Crick nun citaron el trabayu con rayos X de Wilkins nin el de Franklin. Comoquier, ellos almiten "sentise aguiyaos pola conocencia xeneral de la naturaleza de los resultaos esperimentales ya idees "non publicar" del doctor M. H. F. Wilkins y de la doctora R. Y. Franklin y los sos compañeros nel King's College de Londres. Watson y Crick nun teníen datos esperimentales pa sofitar el so modelu. Foi la publicación de Franklin y Gosling nel mesmu exemplar de Nature, cola imaxe del ADN tomada con rayos X, que sirvió como evidencia principal, na cual concluyeron:
"Poro, les nueses idees nun son inconsistentes col modelu propuestu por Watson y Crick nes seiciones precedentes."
Premiu Nobel
En 1962, Crick, Watson y Wilkins recibieron el Premiu Nobel. Nun ta claru si Franklin tuvo de ser incluyida, en casu de que tuviera viva. El premiu otorgar pol so trabayu completu y non específicamente pol descubrimientu del doble héliz. Cuando'l premiu diose, Wilkins tuviera estudiando la estructura del ADN por más de 10 años y contribuyera de manera importante pa confirmar el modelu de Watson y Crick. Crick trabayara nel códigu xenéticu en Cambridge, y Watson nel ARN mientres dellos años. Watson suxurió qu'idealmente, Wilkins y Franklin tuvieron de ganar el Premiu Nobel de Química.
Tamién ye interesante que'l colega de Franklin y principal beneficiariu del so testamentu, Klug, foi l'únicu ganador del premiu de Química en 1982, "pol so desenvolvimientu de la microscopía cristalográfica d'electrones y el so elucidación estructural de complexos ácidu nucleico-proteína biolóxicamente importantes". Esti trabayu foi esautamente lo que Franklin empecipiara y que presentó a Klug. Ye altamente plausible que, si ella tuviera viva, compartiría'l Nobel con él.
Reconocencies póstumes
thumb| Placa azul en SW10, Drayton Gardens, Donovan Court.
300px|thumb|Universidá Rosalind Franklin de Medicina y Ciencia en Illinois
Publicaciones
Rosalind Franklin xeneró delles publicaciones, dalgunes de les cualos fueron citaes en múltiples ocasiones. Una llista representativa apaez llinies embaxo. Les últimes dos fueron póstumes.
Mladen Mladenović
Mladen Mladenović ye un ex-futbolista de Croacia.
Roger Maris
Roger Eugene Maris (10 de setiembre de 1934 – 14 d'avientu de 1985) foi un xugador norteamericanu de la MLB, na posición de xardineru derechu. Ente los sos llogros más destacaos, recuérdense los sos 61 home runs na temporada de 1961 xugando pa los New York Yankees. Esta marca superó la de Babe Ruth, de 60, impuesta en 1927, y caltúvose mientres 34 años. Ye conocíu como conforme averar al récor del "Babe", yeren mayores les torgues empecipiaes primero polos periodistes, una y bones dalgunos vieren xugar a Babe Ruth y inclusive fueron amigos. Darréu, los equipos contrarios xugáben-y con tou, yá que nun queríen pasar a la hestoria como l'equipu que recibiera'l jonrón númberu 61.
Maris xugó pa cuatro equipos mientres los sos 12 años de carrera, participó en 7 Series Mundiales de les cualos ganó 3.
Primeros Años
Fíu d'inmigrantes croates, nacíu Roger Eugene Maras (depués camudó'l so apellíu por Maris) en Hibbing, Minnesota. En 1952, Roger Maris xunir a los Reading Indians, equipu de Doble A afiliáu a los Cleveland Indians. Yá mientres les Lligues Menores, Maris llucíase tantu n'ofensiva como a la defensiva. Mientres 4 años nes menores (1953-1956), tuvo un permediu de .303 y anotó 78 home runs. El so debú na máxima categoría producir en 1957 colos Cleveland Indians. Al añu siguiente, foi trespasáu a los Kansas City Athletics (xunto con Dick Tomanek y Preston Ward por Vic Power and Woodie Held). Representó a los Kansas City Athletics nel All-Star Game de 1959.
Temporada de 1960
Como asocedía frecuentemente, l'equipu de Kansas City Athletics trespasaba a los sos meyores xugadores a los New York Yankees, y Maris nun foi la esceición. N'avientu de 1959 nun intercambiu de 7 xugadores (Maris, Kent Hadley y Joe DeMaestri por Marv Throneberry, Norm Siebern, Hank Bauer y Don Larsen), l'únicu pitcher en llanzar un xuegu perfectu (27 xugadores y 27 outs) na Serie Mundial de 1956 contra los Dodgers de Brooklyn. Asina son los negocios. En 1960, la so primer temporada nel Bronx, lideró la lliga en porcentaxe de slugging, carreres arremolcaes y Imparables con Extra Bases, terminó segundu en cuadrangulares (detrás del so compañeru d'equipu Mickey Mantle) y en bases totales (cuatro detrás de Mantle). El so terrible xuegu defensivu fíxo-y conquistar el Golden Glove Award (Premiu del Guante d'Oru) y foi gallardoniáu col premiu MVP (Xugador Más Pervalible) de la Lliga Americana. Esi añu, los New York Yankees perdieron la Serie Mundial escontra los Pittsburgh Pirates, a manes de Bill Mazeroski y el so dramáticu cuadrangular nel zarru de la novena entrada.
Temporada pa la Hestoria: 1961
En 1961, la Lliga Americana espandir de 8 a 10 equipos, y el calendariu viose engrosáu con 8 nuevos partíos, de 154 a 162 xuegos. A pesar de tener a la prensa na so contra, quien na so mayoría preferíen a Mickey Mantle primero que a Roger Maris, dambos fueron en busca del récor de Babe Ruth de mayor númberu de cuadrangulares nuna temporada. Sicasí Mantle enantes de terminar la temporada sufrió una mancadura que dexó solo a Roger Maris en carrera del récor. Falló en consiguir la marca en 154 xuegos (59 home runs), pero llogró 61 en 162. Esti últimu númberu 61, anotar nel postreru partíu de la temporada, contra'l llanzador de los Boston Red Sox Tracy Stallard, nel Yankee Stadium pal éxtasis de los 23.154 fans presentes. La so gran temporada fíxo-y ganar per segundu añu consecutivu'l premiu MVP. El record de Maris permaneció mientres 37 años, 3 más de los que tuvo vixente'l de Ruth, hasta que Mark McGwire anotó 70 en 1998. El record actual pertenez-y a Barry Bonds quien disparo 73 boles a les tribunes na temporada 2001. Sicasí, tanto McGwire como Bonds fixeron los sos récores xugando na Lliga Nacional. Hasta'l 2009, los 61 home runs de Maris son la meyor marca pa un xugador de Lliga Americana. Naide haber degoláu hasta agora. Ye pa notar que Maris, bateador maniegu, conectó-y 12 de los 61 home runs a llanzadores zurdos. Esi añu, los New York Yankees consagráronse campeones na Serie Mundial escontra los Cincinnati Reds (4-1), siendo este'l primeru de los trés aniellos que Maris consiguiría. L'únicu cuadrangular anotáu por él foi nel tercer xuegu, en Cincinnati, na novena entrada'l duelu taba empatáu en 2, y el so cuadrangular númberu 62 sentenció'l partíu ganáu polos New York Yankees 3-2 y que pondría la serie 2-1 y en camín escontra'l llogru de la Serie Mundial.
Restu de la so carrera
En 1962 Maris fixo la so cuarta y última apaición nel Partíu de les Estrelles. Los New York Yankees volvieron ganar la Serie Mundial, venciendo los San Francisco Giants (4-3). Apurrió nuevamente un solu cuadrangular, nel Xuegu 6, y nuna brillosa xugada defensiva na novena entrada del Xuegu 7, torgó la oportunidá de que los San Francisco Giants empataren l'alcuentru, que finalmente foi pa los New York Yankees por 1-0.
Distinciones
Xugando colos Cleveland Indians, Maris llevó'l númberu 32 en 1957 y depués el 5 en 1958. Colos Kansas City Athletics, diéron-y el 35, anque finalmente usó'l 3. Colos New York Yankees y St. Louis Cardinals, foi dueñu del 9. El 21 de xunetu de 1984, nuna ceremonia mientres la cual vistió l'uniforme completu, los New York Yankees dedicáron-y una placa nel Monument Park del Yankee Stadium y retiraron el so númberu 9. La placa diz “A great player and author of one of the most remarkable chapters in the history of major league baseball” (Un gran xugador y autor d'unu de los capítulos más distinguíos de la hestoria de les Lligues Mayores de Béisbol). Elston Howard (quien finó en 1980) tamién foi homenaxáu esi día y retiráu el so númberu 32. Probablemente l'honor a Roger Maris retardar hasta esi añu por respetu al capitán Graig Nettles, quien portaba'l 9 dende 1973 hasta la so despidida en 1983. Cuando Mark McGwire, irónicamente xugador de los Cardenales de San Luis, rompió'l récor de jonrones de Roger Maris nuna temporada, el yá finara, pero la so esposa y los sos fíos fueron convidaos a esi xuegu.
Fallecimientu
Roger Maris finó'l 14 d'avientu de 1985 de Linfoma de Hodgkin.
Hainardieae
Hainardieae ye una tribu de yerbes de la familia Poaceae. Tien los siguientes xéneros.
Partíos xudiciales d'Asturies
El partíu xudicial ye una forma de división del territoriu a efeutos xudiciales qu'apaez nos entamos del sieglu XIX, depués de la promulgación de la Constitución española de 1812. Ésta equiparaba'l territoriu de les audiencies de xusticia col de les provincies qu'había d'aquella, y mandaba tamién que se formasen partíos, de territoriu asemeyáu, nos que tenía d'haber un xuez y un fiscal. Los partíos, anque de calter sobre too xudicial, usábense tamién pa dellos fines alministrativos: eleutoral, notarial, pal rexistru la propiedá...
El procesu de formación de los partíos xudiciales tuvo dos fases, que correspondieron a los dos periodos constitucionales (1812-1814 ya 1820-1823) del primer terciu del sieglu XIX. Nel primeru d'ellos la Diputación Provincial d'Asturies alcordó, nel 1813, una primer división del país en diez partíos xudiciales, con cabeza n'Uviéu, Avilés, Grau, Ḷḷuarca, A Veiga, Cangas de Tineo (güei Cangas del Narcea), La Pola Ḷḷena, L'Infiestu, Villaviciosa y Onís. Esti primer proyeutu nun llegó a realizase, porque poco depués d'aprebase produzse l'abandonu del constitucionalismu pol rei Fernandu VII.
Cuando nel 1820 el llevantamientu del xeneral Riego reinstauró la Constitución de 1812 proyeutóse una nueva división, en 14 partíos, que foi la primera que se fizo realidá sobro'l territoriu. Por embargu, les protestes de dellos conceyos que se vieron malparaos cola división fizo qu'hobiera otros intentos de camudar la estructura xudicial del país, pero la vuelta'l absolutismu, que duró hasta la muerte'l rei Fernandu VII nel 1833, fizo que quedaran en ná. Por Real Decretu del 21 d'abril del 1834 se restablecen, ya con calter definitivu, los xulgaos de partíu o de primer instancia. N'Asturies fórmense 15: Uviéu, Xixón, Avilés, Grandas de Salime, Ḷḷuarca, Pravia, Miranda, Cangas de Tineo (güei Cangas del Narcea), A Veiga (cola so sé en Piantón), La Pola Llaviana, La Pola Ḷḷena, Villaviciosa, L'Infiestu, Cangues d'Onís y Llanes.
Anguaño, tras los cambios fechos por la Llei de Demarcación y Planta Xudicial del 28 d'avientu del 1988, Asturies ta dividida en 18 partíos xudiciales, que tienen la so sede (los Xulgaos de Primer Instancia ya Instrucción) nes siguientes poblaciones: Uviéu, Xixón, Avilés, Castropol, Cangas del Narcea, Tinéu, Ḷḷuarca, Pravia, Grau, Llangréu, Mieres, La Pola Siero, La Pola Llaviana, La Pola Ḷḷena, Villaviciosa, L'Infiestu, Cangues d'Onís y Llanes.
center|framed|Partíos xudiciales d'Asturies.
American Airlines Center
El American Airlines Center ye un pabellón alcontráu nel barriu de Parque Victoria cercanu al centru de Dallas, Texas que ye usáu pa partíos de ḥoquei, baloncestu y conciertos.
L'American Airlines Center foi'l llar de los siguientes equipos deportivos:
En tantu, la Big 12 Conference realizó ellí'l so campeonatu de baloncestu masculino en 2003, 2004 y 2006. EN 2007 xugóse ellí'l Partíu de les Estrelles de la National Hoquei League.
Tocantes a artes marciales mistes, Strikeforce realizó ellí un combate ente Overeem y Werdum en 2011, ente que la Ultimate Fighting Championship realizó ellí trés velaes: UFC 103 en 2009, UFC 171 en 2014 y UFC 185 en 2015.
WWE utilizo esti sable pa dellos PPVs como Hell in a Cell de 2010 y 2014, Tables, Ladders & Chairs de 2016 y Great Balls of Fire de 2017.
Historia
Pal añu 1998, los Dallas Mavericks, el so propietariu Mark Cuban y los Dallas Stars taben indicando'l so deséu de reemplazar el so pabellón (el Reunion Arena) por unu nuevu. Los residentes de Dallas aprobaron la implementación d'impuestos nuevos nos hoteles y los carros de renta pa pagar el nuevu llar de los Mavericks y los Stars.
L'estadiu tien como patrocinador titular a American Airlines, que tien la so sede central nel Aeropuertu Internacional de Dallas-Fort Worth. Por ello, l'estadiu ye moteyáu "l'Hangar".
Nino Bule
Nino Bule ye un ex-futbolista de Croacia.
Adela Basch
Adela Basch ye una escritora arxentina. Estudió Lletres na Universidá de Buenos Aires, foi miembru de la Comisión Directiva d'ALIJA. Dirixó coleiciones de lliteratura infantil y xuvenil en delles editoriales y en 2002 fundó Ediciones Abran Cancha. Realizó tamién delles traducciones.
Obres
Publicó, ente otres obres,
Premios
Recibió numberosos premios y menciones, ente ellos el Premiu argentores 1982 por el veleru desveláu, mención nel Premiu desvelo de Lliteratura Infantil 1987 pol cuentu los mil y un chorizos ; mención nel Premiu Nacional de big bang Infantil 1995 pol llibru L'estrañu casu del amigu invisible; en 2002 Premiu Destacaos d'ALIJA pola so obra de teatru José de San Martín, caballeru del principiu al so fin; y en 2014 - y la so cara
2024
2024 (MMXXIV) va ser un añu bisiestu entamáu en llunes nel calendariu gregorianu.
2025
2025 (MMXXV) va ser un añu normal entamáu en miércoles según el calendariu gregorianu.
Meliceae
Meliceae ye una tribu de yerbes de la familia Poaceae. El xéneru tipu ye Melica. Tien los siguientes xéneros.
Essex
El puntu más eleváu del condáu asítiase cerca de Langley, en "Chrishall Common", nuna altitú de 147 m s.n.m. El términu d'Essex ocupa una área de 3670 km² y la so población nel añu 2003 yera de 1.627.647 habitantes.
El nome del condáu provién del antiguu reinu anglosaxón d'Essex fundáu nel añu 500 d. C. y qu'ocupaba un territoriu que s'estendía dende'l ríu Támesis hasta'l ríu Lee.
Por cuenta de la proximidá del condáu cola ciudá de Londres, munches de les llocalidaes d'Essex son "ciudad dormitorio". El llamáu "aniellu verde de Londres" evitó la espansión de la metrópolis nel condáu anque apaecieron delles llocalidaes como Harlow, originariamente fundada pa reasitiar a los londineses que se quedaron ensin vivienda mientres los bombardeos de la ciudá na Segunda Guerra Mundial.
Nel condáu d'Essex atópase'l aeropuertu de Stansted, el terceru n'importancia na zona de Londres, dempués del d'Heathrow y el de Gatwick. Delles compañíes aérees de baxu costu, como Ryanair y easyJet tienen la so base nesti aeropuertu. Foi construyíu mientres la Segunda Guerra Mundial y sirvió de base operativa pa los bombarderos británicos.
Tamién ta operativu l'aeropuertu de Southend, dende onde easyJet opera vuelos internacionales.
La Universidá d'Essex, famosa poles sos escueles en ciencies sociales, robótica y otres disciplines atópase allugada en Wivenhoe Park, nes cercaníes de Colchester.
Idioma kunigami
El kunigami (ヤンバルクトゥーバ Yanbarukutuuba) ye un idioma ryukyuense faláu nel norte de la islla d'Okinawa y al sur de la islla Kyushu (Xapón). Fálenlo unes 5.000 persones (2004), y tá en peligru de desapaecer.
Ye faláu tamién nes islles aldeñas d'Ie, Tsuken y Kudaka.
Nardeae
Nardeae ye una tribu de yerbes de la familia Poaceae. Tien los siguientes xéneros.
Añu común entamáu en martes
Ésti ye'l calendariu pa #cualquier añu común empezáu en martes. El penúltimu añu común empezando en martes foi 2002, el postreru foi 2013, y el siguiente va ser 2019.
Jean Racine
Jean Racine foi un dramaturgu francés del neoclasicismu, padre del poeta Louis Racine. Ye consideráu unu de los trés grandes dramaturgos del sieglu XVII xunto con Pierre Corneille y Molière. Racine foi principalmente un dramaturgu d'obres tráxiques, nes cualos destaquen Fedra, Andrómaca y Atalía, anque tamién escribió una comedia, Los Litigantes, y una traxedia pa neños llamada Esther.
Formación Xansenista
Al quedar güérfanu a los cuatro años d'edá, la so educación queda al cargu de los sos güelos, quien la confíen a les relixoses de les escueles de Port - Royal de 1655 a 1658. Ellí va recibir una educación xansenista y humanista bien sólida, estudiando les traxedies de Sófocles y Eurípides na so llingua orixinal, y publica les sos primeres poesíes. So la influencia de Malherbe hai qu'asitiar El paséu de Port - Royal, de tipu pastoral. Pero atráen-y más les traxedies, lo que provocó una violenta rotura colos sos antiguos maestros de Port - Royal, que consideraben el teatru como un preséu de corrupción de los costumes. Más tarde cursa estudios de filosofía nel Colexu D'Harcourt de París. Nun primer momentu, va tratar de conciliar les sos aspiraciones lliteraries colos deseos de la so familia de que siguiera la carrera eclesiástica, polo que permaneció hasta 1663 en Uzès. Escribe una interesante oda, La Ninfa del Sena, en 1660, según delles obres más que nun consigue que seyan puestes n'escena.
Los sos entamos lliterarios
Finalmente, decide consagrase por completu a la lliteratura y lleva ente 1664 y 1677 una vida mundana en París. En 1662, recibe una pensión del rei gracies a una obra basada na convalecencia del rei Lluis XIV, La fama de les Muses. Consigue que la compañía de Molière represente dos de les sos obres, La Tebaida en 1664, y Alexandru Magnu en 1665. Sicasí, al nun quedar satisfechu col montaxe de la segunda, Racine encargar a una compañía teatral rival de la de Molière, lo que enemistó a dambos.
Les grandes traxedies
L'ésitu que consigue en 1667 cola traxedia Andrómaca apúrre-y una gran reputación. Dempués d'escribir una comedia, Los Litigantes en 1668, vuelve consagrase yá definitivamente a la traxedia y compón socesivamente Británicu (1669), Berenice (1670), Bayaceto (1672), Mitrídates (1673), Ifigenia (1674) y Fedra (1677). Hai que señalar la so posible implicación nel llamáu asuntu de los venenos, nel que foi sospechosu d'envelenar a la Du Parc, una de les sos actrices y amigues, pa recuperar una xoya qu'ésta llevaba nun deu. En realidá tratar d'un procesu por albuertu provocáu.
Les obres relixoses
Casáu con una dama honesta que-y dio siete fíos, Catherine de Romanet, y miembru de l'Academia francesa dende 1673, ye nomáu historiógrafu del rei Lluis XIV, lo que-y fai, xunto al ésitu de la que güei se considera la so meyor obra, Fedra, arrenunciar al teatru pa consagrase por entero a les sos funciones de cronista. Sicasí, a pidimientu de Madame de Maintenon, entá va escribir pa les alumnes del internáu o Colexu de Saint-Cyr les traxedies bíbliques Esther (1689) y Atalía (1691). A pesar de les persecuciones de les que son víctimes los xansenistes, Racine reconciliar con ellos, tres una dómina de disputes, y escribe una Curtia Hestoria de Port-Royal que se va publicar póstuma.
Muerte
Foi soterráu nel campusantu de Port-Royal y los sos restos fueron treslladaos en 1711 xunto colos de Blaise Pascal al presbiteriu de Saint-Étienne-du-Mont.
La fatalidá del amor
Frente a la dramaturxa de Corneille, qu'apondera'l trunfu de la voluntá y el deber sobre'l sentimientu con argumentos preferiblemente tomaos de la historia de Roma, el teatru de Racine amuesa'l poder de la pasión sobre l'alma humana como una fuercia fatal que destrúi al que la tener, y escueye principalmente argumentos griegos pa representala; amás sigue más estrechamente los ideales de la traxedia clásica presentando una aición simple y claro, na que les peripecies nacen de les mesmes pasiones de los personaxes.
Racine describe la pasión con una tarrecible violencia, especialmente si tratar de celos, y con un estraordinariu realismu psicolóxicu; pero, a pesar de la intensidá pasional y emocional, tan pocu clásica, de los sos personaxes, el so obres afáense meyor que les de Corneille a les regles y puede considerase un altu exemplu de clasicismu.
Idioma amami
El amami (奄美語) ye una llingua ryukyuense falada por 30 000 persones nes islles Amami, al sur de Kyushu (Xapón). Ta emparentáu al idioma okinawense.
Clasificación
Los llingüistes paez-yos meyor la validación de les llingües Amami-Okinawenses como una familia llingüística.
Jean Racine
La fatalidá del amor
Nesti aristocráticu cuadru que, a partir de Bayaceto convertir nun llugar común que sirve de sida pa desencadenar una crisis, los personaxes afayen que'l rei morrió o foi derrotáu: esti fechu fai que se sientan lliberaos y desencadena les sos pasiones. Sicasí, la información vese llueu desmentida. La torna del rei pon a tolos personaxes ante les sos propies faltes y embúrrialos, dependiendo de la so naturaleza, a penase o a llevar la so rebeldía hasta les últimes consecuencies.
Estilu
Racine escribía enantes les sos traxedies en prosa, y depués pasar a pareados d'alexandríns sonoros y de rima perfecta. El so estilu ye claro, de léxicu amenorgáu, pero siempres eleváu; escarez de l'almaresía retórica de Corneille, y algama sicasí un mayor grau de llirismu. El so llinguaxe ye ricu n'imáxenes.
Obres principales
Racine escribió una comedia, Les Plaideurs (Los Litigantes), 1668 y once tragedies que pueden clasificase asina:
Traxedies d'asuntu bíblicu
Racine atopábase más cómodu nes de tema griega, y solo cultivaba les temes romanes pa competir con Corneille, que tenía nesos asuntos la so fonte d'inspiración principal. La más corneliana de les sos traxedies ye precisamente una de les de tema romana, Mitrídates.
Estación seca
thumb|300px| Vista del ríu [[Níxer, nel picu de la estación seca, en (Bamaku, Malí).]] La estación seca (sinónimu de estiaje) ye un términu de la climatoloxía usáu comúnmente al describir el tiempu nos trópicos. El tiempu nos trópicos ta apoderáu pol cinturón d'agües tropicales, que bazcuya del norte al sur del trópicu nel cursu del añu. Esta cinturón d'agües tropicales permanez nel hemisferiu sur d'ochobre a marzu, y mientres esti tiempu, el trópicu nortizu esperimenta la estación seca, onde la precipitación ye bien escasa, con xornaes típicamente calientes y soleyeres. D'abril a setiembre, el cinturón d'agües pasa al hemisferiu norte, y el trópicu sureñu esperimenta'l so "estación seca".
Distribución xeográfica
El cinturón d'agües suel llegar, al norte, hasta'l trópicu de Cáncer y, al sur, hasta'l trópicu de Capricorniu. Añalmente, cerca d'eses llatitúes hai una estación lluviosa y una estación seca. Nel ecuador hai dos estaciones lluvioses y dos seques, una y bones el cinturón d'agües pasa dos veces al añu: una cuando se mueve al norte y otra al movese al sur. Ente los trópicos y l'ecuador les llocalidaes pueden esperimentar una curtia estación lluviosa y otra enllargada. La xeografía llocal puede modificar sustancialmente esti patrones climáticos.
Duración
N'Australia y en Suramérica, la estación seca oficialmente ábrese ente mayu y setiembre. Siquier nes árees costeres, el periodu ente la estación seca y l'empiezu de les agües monzóniques (ochobre a avientu) ye una temporada d'agües ocasionales y altu mugor.
Atari 7800
L'Atari 7800 (n'USA inclúi ProSystem nel nome, lo que significa Profesional System) foi la socesora de la consola Atari 5200 o supersystem, nun intentu d'Atari de recuperar la so supremacía nel mercáu de la videoconsola frente a los sos rivales locales Intellivision y Colecovision, y al desembarcu xaponés de la Sega Master System y Nintendo NES. Foi desenvuelta mientres l'añu 1983, y ye lo que se supón que tendría de ser la 5200, un sistema retrocompatible cola consola Atari 2600, con un chip gráficu ameyoráu. En tolos aspeutos supónse que ye la meyor máquina de les consoles de seriar mil de Atari, pero nun lu ye de les consoles de Atari de 8 bits, yá que s'asitia por detrás de la XEGS, una y bones esta ye un ordenador fechu consola y la 7800 ye una meyora de la 2600, de manera que'l chip de soníu de la 5200 y la XEGS ye'l POKEY (incluyíu na serie 8 bits), ye cimera al de la 7800, que lo que lleva ye una meyora del chip de la del 2600, creando tamién soníos en delles canales, ensin llegar al nivel del POKEY. Esto foi darréu foi revisáu, incluyendo'l chip POKEY direutamente en dellos cartuchos de xuegu de la 7800, que dexara mayores polifoníes. Hai de solliñar que'l fechu de ser retrocompatible, fai que los xuegos de la Atari 2600 veanse al traviés del chip Maria, y non del Stella como orixinalmente fai-y la Atari 2600, esto ye perceptible porque los xuegos pierden rellumu, contrastes y colores, pos el chip retrocompatible, fai que se "peneren" los xuegos en manera retrocompatible, de manera que se pierde en gran parte la esperiencia del 2600, siendo esto significativu, una y bones la mayoría de les consoles 7800 fueron usaes pa xugar a xuegos de la 2600 que disponíen d'una biblioteca de xuegos inmensa. Foi descatalogada en 1991 y la so llibrería de xuegu en sistema PAL ye de tan solo 49 títulos, onde la mayoría son mediocres y en munchos casos munchos d'ellos nun superen gráficamente a los de la serie 8 bits yá seya (400,800,600xl, 800xl, xegs consola, 65 XE). Envalórase que vendieron alredor de 3 millones de consoles mundialmente. Un pasu interesáu ye que la empresa Atari desenvolvió pa la consola 5200 una adaptador pa xugar a los xuegos de 7800, pero nunca asocedió al aviesu, d'ende qu'entá güei munchos sigan afirmando que la 5200 (nunca salió en versión PAL europea), ye más potente que la 7800.
En 2002 la nueva Atari encarga a Legacy Engineering Group que realice una reproducción de la 7800. Fabríquense 10 prototipos grises y 3 ediciones especiales blanques cola firma de Nolan Bushnel y apúrrese el trabayu a Atari, que nunca llega a comercializalo. Dica agora ye bien malo de consiguir y ye pieza de coleición.
Historia
En 1983 Atari realizó encuestes ente los xugadores pa pescudar que yera lo que queríen y nun queríen nuna videoconsola casera. Los xugadores deseyaben un sistema poderosu, que pudiera producir imáxenes calidable cimera, controles fáciles d'utilizar y compatibilidá cola popular Atari 2600.
Con esos detalles encargar a Xeneral Computer Corporation el diseñu d'una videoconsola que cubriera esos deseos. La Atari 7800 foi la primera, pero non la única, consola de Atari desenvuelta por una compañía esterna. GCC desenvuelve un sistema ameyoráu compatible cola Atari 2600 qu'amás puede convertise nun ordenador domésticu completu. El tecláu (que se conectaba polos puertos de joystick de la consola) incorporaba un puertu de casete estándar y un puertu Atari SIO que-y dexaba coneutar tolos periféricos de la familia Atari de 8 bits : imprentadores, unidaes de disquete, módems, ... OSS (Optimized Software Systems) escribe'l OSS/Atari 7800 Basic, que se distribúi nun cartuchu BASIC qu'acompaña de serie al tecláu, xunto con otru cartuchu que contién un procesador de testu, nel que'l cursor puede ser controláu por un joystick. Tamién se diseña un cartuchu de récores nel qu'almacenar les puntuaciones máximes de los xuegos por aciu RAM alimentada por batería. Estos dispositivos nun pasaron de prototipos y Atari acabó esaniciando del puertu d'espansión, que contenía señales de videu y de la CPU (unu de los periféricos diseñaos pa esi puertu yera un controlador de Laserdisc).
Atari fai un test de mercáu en 1984 nel sur de California en xunu de 1984 con gran ésitu. Un mes más tarde, Warner Communications vendió Atari a Jack Tramiel, que decidió nun llanzar nenguna videoconsola na so nueva Atari Corporation. Paró tolos desarrollos d'esa caña y centróse na llinia d'ordenadores, con vista a desenvolver una llinia de 16 bits (los Atari ST). Cuando en 1986, tres de que la NES demostrara que'l mercáu del videoxuegu yera inda vidable, yá yera demasiáu tarde. Nintendo tenía'l 70% del mercáu americanu, Sega el 20% y Atari el restu. Taito, Namco, Capcom n'inclusive Activision, responsables de los ésitos de la 2600, teníen un contratu de exclusividad con Nintendo, lo cual fizo que nun se desenvolvieren gran cantidá de xuegos pa Atari 7800.
En 1987, al llanzase'l Atari XEGS incluyóse una pistola de lluz, l'Atari XG-1, que yera dafechu compatible cola 7800 y la 2600, por cuenta de que desenvolvióse como prototipu pa la 7800. Atari llanzó solu cuatro xuegos pa la 7800 qu'utilizaba esi periféricu, magar unu d'ellos "Crossbow", puede xugase con pad o joystick.
Carauterístiques téuniques
Alimentación
Revisiones
Prototipos:
Producción:
Xuegos
Anguaño desenvuélvense xuegos homebrew, o delles empreses como Atariage, saquen de xemes en cuando dellos títulos, tamién hai dellos prototipos como'l Klax. Los títulos llistaos de siguío son los que Atari y otres terceres compañíes sacaron al mercáu cuando la consola taba a la venta. Namái salieron un total de 58 xuegos de forma oficial en pal 9 menos 49.
AmericanAirlines Arena
El AmericanAirlines Arena ye un pabellón deportivu alcontráu nel centru de Miami, Florida, xunto a la Badea Byscaine. Ye usáu pa partíos de baloncestu y pa conciertos. Foi construyíu como reemplazu del Miami Arena y foi diseñáu pola firma Arquitectónica & 360 Architecture.
Esti pabellón ye'l llar de Miami Heat de la NBA, siéndolo tamién de Miami Sol de la WNBA dende 2000 hasta 2002.
Historia
American Airlines, que tien un centru de conexones nel Aeropuertu Internacional de Miami, mercó los derechos de nome del pabellón en 1999 por 42 millones de dólares por 20 años.
En payares de 1998, la construcción del nuevu pabellón viose afeutada por una quema na seición cimera del complexu. El 31 d'avientu de 1999, el AmericanAirlines Arena foi abiertu oficialmente, siendo un conciertu de Gloria Estefan el primer acontecimientu qu'allugó. Dos díes más tarde, el 2 de xineru de 2000, Miami Heat xugó'l so primer partíu nel nuevu pabellón.
Notes
qu'afara qu'arracca nesti momentu.
Conflictu social
El términu conflictu social referir a una forma de conflictu xeneralizáu ente grupos sociales relevantes que constitúin una sociedá. Una definición xeneralmente aceptada de conflictu nel sentíu sociolóxicu ye la ufiertada por Lewis A. Coser para quien ye una llucha polos valores y pol estatus, el poder y los recursos escasos, nel cursu de la cual los oponentes deseyen neutralizar, estropiar o esaniciar a los sos rivales. Un conflictu ente grupos pasa a ser un conflictu social cuando transciende lo individual o grupal y afecta a la mesma estructura de la sociedá o al so funcionamientu.
Teoríes del conflictu social
Variantes de la concepción de conflictu social dependen sobre asunciones más xenerales o básiques sobre la sociedá o naturaleza humana. Pa versiones "moderaes" del conflictu, esti non yá coesiste sinón tien un papel compartíu cola cooperación pa establecer estabilidá o cohesión social (ver, por casu, costume) Estes visiones dexen a perceiciones funcionalistes o estructuralistes construyir teoríes del conflictu que conciben tantu'l conflictu mesmu como otres instituciones "negatives" como teniendo un rol social na mantención y evolución d'ella y les sos instituciones. (en qu'esi conflictu, si ye puramente controláu (ver, por casu, negociación), tresformar en fonte d'innovación y evolución cultural)
Visiones más radicales pueden trazase a la visión orixinal de Hobbes, d'alcuerdu a quien la sociedá ta sicasí constante y ye integrada por elementos contradictorios. Esi cambéu social y esos elementos contradictorios resalven la necesidá d'esplicar el cambéu social pero precisen una de la estabilidá o permanencia de les instituciones. Esta atópase na coaición. Esto de la mesma da orixe a dos visiones: la clásica o conservadora, d'alcuerdu a la cual esa coaición da, o puede dar, orixe a abusos de poder, que tienen de ser aceptaos con cuenta de garantizar el bon funcionamientu social (posición de Hobbes mesmu). Dientro d'esta posición xeneral hai visiones más moderaes qu'abogen por un estáu qu'ameyore les condiciones o abusos más estremos con cuenta d'evitar revoluciones. (ver Lorenz von Stein) (cabo notar qu'una de les diferencies principales ente Hobbes y von Stein -estrema de la que von Stein taba perfectamente consciente- ye qu'ente los periodos qu'ellos vivieron asocedió la Revolución francesa )
La segunda versión de la visión radical ye la de Marx. Pa él, les contradicciones sociales de Hobbes esisten sobre una base fundamental: la oxetividá económica. Esti conflictu central esprésase o tien repercusiones na superestructura social, por casu, na ideoloxía (ver llucha de clases). D'alcuerdu a Marx esti conflictu nun puede ser, tratese como se trate, amenorgáu sinón que, otra manera, apínase.
Otru siguidores d'esta segunda versión de la teoría conflictista radical son C.W. Mills d'alcuerdu a quien les contradicciones o coaición xenera "elites del poder". Para Ralf Dahrendorf, el conflictu ye un fechu social universal y necesariu que se resuelve nel cambéu social. La posición de Dahrendorf puede trazase a Hobbes. A esta posición suman otros pensadores como Lewis A. Coser, Oscar Lewis, Anthony Giddens, Alain Touraine, ente otros.
Tien de faese una mención especial de Max Weber para quien eses considerancies signifiquen que l'Estáu (que Weber concibi como teniendo'l monopoliu de la fuercia) va, inevitablemente, escontra una estructura racional-llegal de l'autoridá, utilizando una estructura burocrática con cuenta de ganar aceptabilidad. Sicasí, pa él, la política derívase inanbigüamente del poder (entendíu como la capacidá de tomar decisiones ya imponeles a otros), política entiéndese como cualquier actividá a la que puede dedicase l'estáu pa influyir sobre la distribución relativa de fuercia. La cuestión central ye'l tresformamientu d'esa fuercia de violencia desnuda en fuercia legitima, lo que se llogra, como se dixo, al traviés de la construcción d'estructures burocrátiques, esto ye, regulaes y sofitaes.
Anque Weber nun negó que l'orde económicu determinara l'orde social y políticu, la concepción weberiana de les clases económiques ye más amplia que la marxista, en que la pertenencia a clases nun se determina solamente pola posición en rellación al mediu de producción que los individuos tengan. Weber introdució tres dimensiones a lo llargo los cualos se estratifica socialmente a los individuos, incluyendo'l estatus y un sistema d'estratificación acordies con el consumu de bienes (ver Estratificación social). Sicasí, una vegada qu'un grupu o clase llogró un estatus eleváu al traviés de ciertos llogros, los sos miembros tienden a llindar les oportunidaes de qu'otros individuos sustituyir, lo que de la mesma xenera conflictos que pueden inclusive desaguar en revoluciones. Asina, esta teoría puede ser vista n'ocasiones como una parte de la teoría social evolucionista o, dacuando, como parte d'una perceición fuertemente influyida por visiones tales como la de Marx o la de von Stein.
Dende'l puntu de vista modernu, y a partir de la crítica dende la visión dialéutica al funcionalismu,"Escontra fines de 1950 y na década de 1960 el funcionalismu estructural de Parsons ye oxetu de diverses crítiques, ente elles ser políticamente conservador, incapaz de tratar el cambéu social, por cuenta del so interés poles estructures estátiques, y non aparente pa entender correutamente'l conflictu social. Nel esfuerciu de dellos sociólogos por integrar l'interés pola estructura col interés pol conflictu, aníciase la Teoría del conflictu."Nes interpretaciones de los distintos autores, de normal identificaos con una escuela, la esplicación entender de distinta manera si referir al sistema social nel so conxuntu totalizador o a la estructura social, que ye'l soporte teóricu del sistema. Coles mesmes tenemos d'asitiar el repartu de valores nun llugar designao y preciso, que ye'l sistema social. Dende'l puntu de vista funcional la cuestión centrar en considerar el conflictu como dinámica social escontra'l consensu, una desigualdá estructural que se resuelve nuna nueva integración social.
Sicasí, nun paez ser posible esplicar con esi soporte teóricu otros aspeutos más estremos del conflictu, tales como la revolución y la guerra. Quiciabes la primera ye predecesora de la segunda y aníciense nuna primer fase del conflictu, que fállese n'atopar posiciones de consensu.
N'efeutu, dellos autores han conceptualizado la guerra como una tentativa de superar conflictos internos al traviés de la "externalización" de los mesmos.
D'alcuerdu a Norberto Bobbio y otros, esta última perceición tresformóse na visión xeneralmente aceptada nel mundu occidental,
el conflictu social ye solu lo que'l ser humanu créese por que toos esos presidentes solo causar por non faer el so trabayu bien fechu.
Guerra como conflictu social
Dende'l puntu de vista sociu-filosóficu avanzáronse munches teoríes avera del orixe y causes de les guerres. Arriendes d'ello, paez conveniente tratar de clasificar, bien polo xeneral, tales teoríes en dos grandes divisiones: una vegada la guerra como productu racional de ciertes condiciones, primariamente condiciones polítiques (célebremente, Carl von Clausewitz argumentu que la guerra ye la continuación de la política per otros medios ) y otra "irracionalista", productu d'un enclín, no fondero irracional, de los seres humanos.
Teoríes irracionalistas
Les teoríes irracionalistas pueden averase dende dos puntos de vista:
Teoría de la guerra como actividá racional
La visión alternativa, de la guerra como actividá racional, basar en dos perceiciones. La orixinal de von Clausewitz alrodiu de la guerra constituyendo la persecución de (oxetivos de) la política per otros medios y una perceición posterior (implícita en von Clausewitz) qu'indica que se recurriría a la guerra cuando s'envalora que les ganancies superen a les perdíes potenciales (esto ye, al traviés d'un analís de costo-beneficiu). De la mesma, puédense distuinguir dos asities:
No Country for Old Men
No Country for Old Men ye una película estauxunidense del añu 2007, escrita, empobinada, producida y montada polos hermanos Coen, basada na novela No Country for Old Men de Cormac McCarthy. La película ye protagonizada por Tommy Lee Jones, Javier Bardem y Josh Brolin y narra la historia d'un home que s'atopa con una fortuna que nun-y pertenez, lo que resulta nun drama qu'enxareya los caminos de tres homes nel desértico paisaxe del oeste de Texas nos años 1980. Remanecen temátiques de destín, conciencia y circunstancies que los hermanos Coen trataren primeramente en Blood Simple y Fargo.
La película foi estrenada y compitió nel Festival de Cannes 2007 el 19 de mayu. Ente los cuatro Premios Óscar que se llevó la película, los Coen consiguieron el d'Meyor película, Meyor direutor y Meyor guión adautáu, pasando a acompañar a los cuatro direutores que primeramente ganaren tres veces por una mesma cinta. Amás, la película ganó trés Premios BAFTA incluyendo'l de Meyor direutor, y dos Premios Globu d'Oru. El American Film Institute nomar como una de les películes del añu, y el National Board of Review escoyer como la meyor del añu 2007.
Argumentu
Nel oeste de Texas, en xunu de 1980, tou ta afaráu y ye un país abiertu, Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) llamenta l'aumentu de la violencia nuna rexón na que, como'l so padre y el so güelu primero que él, venceyóse a la oficina del xérif.
Llewelyn Moss (Josh Brolin), cazador d'antílopes, atopar coles consecuencies d'un axusto de drogues que salió mal: dellos homes muertos, vehículos abandonaos y, nel interior d'unu d'ellos, un mexicanu morrebundu que-y pide agua. Llewelyn atopa dos millones de dólares nun bolsu, que lleva a la so casa-arremolque. Más tarde, esa nueche, aforfugáu pola culpa, vuelve con agua pal morrebundu mexicanu, pero, en revisando la carroceta onde s'atopaba l'home, comprueba que foi asesináu a tiros, momentu nel que llega un vehículu con dos homes armaos que lu disparen. Cuando llogra fuxir d'ellos torna a casa, cueye'l dineru, manda a la so esposa Carla Jean (Kelly Macdonald) a casa de la so madre y diríxese a un hotel nel condáu vecín, onde escuende la bolsa con dineru na salida d'aire de l'habitación.
Anton Chigurh (Javier Bardem) ye un asesín a sueldu que foi contratáu pa recuperar el dineru. Yá esgañó a un axente del alguacil pa escapar de la custodia y robáu un coche por aciu l'usu d'una pistola de perno cautivu pa matar al conductor. Agora lleva un receptor que rastrexa'l dineru al traviés d'un dispositivu de llocalización que se despinta nel interior de la bolsa. Topando'l xoril de Moss na nueche, Chigurh sospriende a un conxuntu mexicanu pa emboscar a Moss y asesinalos a toos. Moss, qu'arrendó la sala del otru llau, va un pasu per delantre. Mientres Chigurh quita la cubierta de ventilación con una moneda de diez centavos, Moss escapa ensin aportar a vistu y busca un llugar onde escondese d'él.
Nun hotel de la ciudá fronteriza, Moss finalmente atopa'l rastreador electrónicu escondíu nos billetes, pero non primero que Chigurh tea yá sobre él. Un tirotéu ente ellos desenvuélvese nes cais, dexando a los dos homes mancaos. Moss fuxe al traviés de la frontera, y colapsa polos sos mancaes antes de ser treslladáu a un hospital de Méxicu. Ellí, Carson Wells (Woody Harrelson), otru axente contratáu, ufiérta-y proteición en cuenta de la bolsa con dineru.
Dempués de llimpiar y coser les sos propies feríes con suministros robaos, Anton Chigurh sospriende y matu a Carson Wells nun hotel. Recibe una llamada y, llevantando los sos pies pa evitar dexar buelgues con sangre, Chigurh promételu a Moss que Carla Jean va pasar intacta la frontera si da-y el dineru. Moss caltiénse griespu y nun acepta la so ufierta.
Moss alcuerda atopase cola so esposa Carla nun hotel n'El Paso, pa da-y el dineru y evitar el peligru. Carla telefonia a Bell y diz-y escontra ónde se dirixe'l so home cola condición de que lo protexa de los homes que quieren cazalo. Bell acepta la ufierta pa salvar al so home; sicasí, cuando llega namái tien tiempu de ver como una carroceta que lleva a dellos homes a toa velocidá alloñar del hotel y atopa a Moss muertu na so habitación. Esa nueche, Bell torna a la escena del crime y atopa la pesllera estrapada con un sospechosu estilu familiar. Chigurh escuéndese detrás de la puerta d'una habitación del hotel. Cola so arma na mano, Bell entra na habitación de Moss y nota que la cubierta de ventilación abrióse con una moneda de diez centavos y la ventilación ta vacida.
Bell visita al so tíu Ellis (Barry Corbin), un ex axente de la llei. Bell entama retirase porque se siente "superáu", pero Ellis señala que la rexón siempres foi violenta. Pa Ellis, pensando que "tou lo que te espera de ti, eso ye vanidá".
Carla Jean torna del funeral de la so madre p'atopar a Chigurh esperándola nel cuartu. Cuando ella diz-y que nun tien el dineru, recuerda la promesa que-y fixo al so home que podría salvala. Lo meyor que s'ufierta ye una moneda al aire pola so vida, pero ella diz que la eleición ye so. Chigurh sale de la casa solo y comprueba curioso soler de les sos botes, indicando esto que bien probablemente la mató. Mientres Chigurh ta diéndose nun automóvil tien un tarrecible accidente al ser fuertemente topetáu por otru coche, quedando llenu de lastimaduras y con un brazu rotu, polo qu'abandona'l vehículu estropiáu y allóñase a cuerpu de la zona.
Agora retiráu, Bell comparte dos suaños cola so esposa (Tess Harper), tantu qu'arreya al so difuntu padre. Nel primer suañu que perdió "un pocu de dineru" que'l so padre diéra-y, nel segundu, él y el so padre taben montando a caballu al traviés d'un puertu de monte neváu. El so padre, que llevaba fueu nun cuernu, en silenciu pasó cola cabeza baxa, "pasando per delantre, y batallando pa faer un fueu" na escuridá circundante y frío. Bell sabía que cuando llegara, el so padre taría esperando.
Producción
El productor Scott Rudin mercó los derechos de la novela de McCarthy y suxurió una adautación a los hermanos Coen, quien nesi momentu intentaben afaer la novela To the White Sea de James Dickey. N'agostu de 2005, los Coen punxéronse d'alcuerdu pa escribir y dirixir l'adautación al cine de No Country for Old Men, habiéndose indentificado cola manera en que la novela tresmitía una identidá xeográfica y tamién con cómo representaba les convenciones del xéneru. Sobre l'enfoque non convencional Joel Coen dixo: "Eso a nós resultónos familiar y simpáticu; sentímonos naturalmente atraíos al xéneru tresmanáu. Gustónos el fechu de que los tipos malos nunca s'atopen realmente colos bonos, que McCarthy non siguiése la llinia de mires". Los Coen comentaron que'l curiosu de la novela ye la so "naturaleza despiadada". Ethan Coen esplicó: "Esa ye una marca distintiva del llibru, que tien paisaxes y personaxes inolvidables pero tamién se trata sobre atopar dalgún tipu de guapura ensin ser sentimental". L'adautación foi la segunda del trabayu de McCarthy, dempués de la película All the Pretty Horses del añu 2000.