cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Queen
Nuevu soníu y sintetizadores (1980–1989)
Entamando 1986, Queen grabó l'álbum A Kind of Magic, conteniendo bayura cantares escritos pal film de Russell Mulcahy Highlander. L'álbum foi peresitosu, produciendo un repertoriu d'ésitos como'l cantar entituláu "A Kind of Magic", que contién na lletra la fras 'There can be only one' (sólo pue haber ún), en referencia a la trama la película; "Friends Will Be Friends", "Who Wants to Live Forever" y "Princes of the Universe". De cualesquier forma, al igual que The Works, vendiose probemente nos Estaos Xuníos.
Más tarde esi añu, Queen encaminose nun tour del que vendió toles entraes y foi'l más llargu de la banda, en sofitu al discu d'A Kind of Magic. El máximu esponente del Magic Tour foi nel Wembley Stadium en Londres y resultó ser finalmente un doble álbum en vivu, Queen Live At Wembley Stadium, asoleyao en CD, casette, videu y en DVD, según en qué años. Tocaron en Wembley per dos nueches siguíes (más de 72.000 persones en cada autuación), nun pudiendo facelo una tercera debío a que taba reservao, pero tocaron en Knebworth Park. El show escosó les entraes en dos hores y más de 120.000 fans enllenaron el parque pal que foi'l meyor pieslle d'una xira de Queen con Mercury. Más d'un millón de persones vieron el show –400.000 sólo nel Reinu Xuníu, un récor nesos tiempos.
Dempués de trabayar en dellos proyeutos en solitariu demientres 1988 (incluyendo la collaboración de Mercury con Montserrat Caballé, Barcelona) la banda asoleyó l'álbum The Miracle en 1989. El discu siguía la direición d'A Kind of Magic, emplegando soníu pop-rock mezao con dellos númberos heavy. Presentó los ésitos europeos "I Want It All", "Breakthru", "The Invisible Man", "Scandal", y "The Miracle". La especulación tornó sobre un posible frañar de la banda nun futuru averao, o que Mercury debía tar sofriendo dalgún problema de salú.
Los álbumes finales y la muerte de Mercury (1990–1997)
"Hebo de tou nesi momentu nel que supimos que Freddie diba desapaecer, caltuvimos la cabeza baxa." Brian May
Los rumores entamaron a esparcese na prensa sensacionalista y en cualesquier parte en 1988 acerca de que Mercury padecía SIDA. Pesie a que los rumores yeren verdá, Mercury refugolos dafechu nesi momentu. De toes formes, la banda decidió siguir faciendo álbums llibres de conflictos internos y diferencies, entamando con The Miracle y siguiendo con Innuendo en 1991. Pesie a que la so salú diba deteriorándose, Mercury continuó contribuyendo, trabayando con un fervor creativu. La banda asoleyó la so segunda recopilación con Greatest Hits II, n'ochobre de 1991.
El 23 de payares de 1991, nuna declaración preparada y fecha nel so llechu de muerte y asoleyada en prensa escrita, Mercury finalmente confirmó que tenía SIDA. En dalgo más de 24 hores tres l'anunciu, Freddie Mercury finó. Los sos servicios fúnebres fueron privaos, respetando la tradición relixosa zoroastriana familiar.
"Bohemian Rhapsody" foi reasoleyada en formatu de single n'acabando morrer Freddie, con "These Are the Days of Our Lives" na cara B. El single algamó'l númberu 1 por segunda vegada nel Reinu Xuníu. Les recaudaciones del single – aproximadamente 1.000.000 de llibres esterlines, equivalente a 1.314.233,14 euros – fueron donaos a la Terrence Higgins Trust, una fundación británica de llucha escontra del SIDA.
El 20 d'Abril de 1992, el públicu amosó'l llutu pola muerte Freddie nel The Freddie Mercury Tribute Concert (Conciertu Tributu a Freddie Mercury), acontecíu nel estadiu de Wembley de Londres. Ente los participantes taben Lisa Stansfield, Elton John, David Bowie, Robert Plant, Tony Iommi, Annie Lennox, Axl Rose y Slash, Extreme, Roger Daltrey, Joe Elliot, George Michael, Mick Ronson, Zucchero, James Hetfield y Liza Minnelli y Spinal Tap, sumaos a los tovía quedantes tres miembros de Queen, tocando munchos de los máximos ésitos de Queen. Foi un conciertu peresitosu de nuevu televisáu pa más de mil millones d'espeutadores alrodiu del mundu. El conciertu consta nel Llibru Guinness de los Records como "El conciertu benéficu en favor d'una estrella del rock más multitudinariu." Recaudó más de 20.000.000 de llibres (26.284.662,89 d'euros) pa fundaciones del SIDA. La popularidá de Queen xorreció de nuevu nos Estaos Xuníos dempués de que "Bohemian Rhapsody" fuere destacada na película cómica Wayne's World, aidando al cantar a algamar el númberu dos por cinco selmanes nes llistes estauxunidenses en 1992. El cantar foi pasáu a un videu de la película col que la banda y managers quedaron encantaos.
La banda tamién despachó'l so contratu con Capitol Records y firmó un contratu con Hollywood Records como la so nueva discográfica n'EEXX.
thumb|La estatua de Freddie Mercury en [[Montreux que tamién foi pa la portada del álbum Made in Heaven (1995).]]
Queen realmente nunca frañó nin se desanició pesie a que'l so caberu álbum con material orixinal, entituláu Made in Heaven (fechu nel cielu), foi asoleyáu en 1995, cuatro años dempués de la muerte de Freddie. Construyóse a partir de les sesiones finales de grabación de Mercury en 1991, sumándo-y material d'estudiu d'álbums previos. Amás, tamién s'incluyó material del álbum en solitariu de Mercury Mr. Bad Guy y un cantar asoleyáu orixinalmente nel primer proyeutu en solitariu de Royer Taylor en paralelu, The Cross. May y Taylor tienen apaecío y participao en proyeutos destinaos a recaudar dineru pa la investigación del SIDA. La cabera participación de John Deacon cola banda foi en 1997, cuando grabaron el cantar "No-One but You (Only the Good Die Young)" (Naide como tú (sólo los bonos muerren mozos). Foi'l caberu cantar orixinal grabáu polos tres restantes miembros de Queen, y foi asoleyáu como “bonus track” nel álbum recopilatoriu Queen Rocks al añu siguiente.
Proyeutos "Queen + …"
Munchos proyeutos Queen +  fueron desendolcaos nos siguientes años, dellos d'ellos meros remixes ensin intervención artística por parte la banda. En 1999, un álbum Greatest Hits III foi asoleyáu. Esti llanzamientu, ente otros, incluyía una versión rap de "Queen + Wyclef Jean" del cantar "Another One Bites the Dust"; una versión en direuto de "Somebody to Love" por George Michael; y una versión en direuto de "The Show Must Go On", interpretada en direuto en 1997 con Elton John.
Brian May y Roger Taylor tocaron xuntos como Queen en bayura ocasiones (ceremonies de premios, conciertos benéficos, y eventos asemeyaos), compartiendo voz con dellos cantantes invitaos. Tamién grabaron munchos ésitos conocíos de Queen como "We Will Rock You" y "We Are the Champions".
En 2003, cuatro nuevos cantares fueron grabaos por Queen pa la campaña 46664 de Nelson Mandela escontra'l SIDA. Aínda asina, nun salieron n'álbum n'aquelles versiones d'estudiu d'Invincible Hope (Queen + Nelson Mandela, fazaña. Treana Morris), 46664 - The Call, Say It's Not True, y Amandla (Anastacia, Dave Stewart y Queen).
Queen + Paul Rodgers
thumb|[[Paul Rodgers cantando con Queen en Frankfurt en 2005.]] A finales de 2004 May y Taylor anunciaron que diben axuntáse y tornar con una xira en 2005, con Paul Rodgers (fundador y ex-llíder y cantante de Free y Bad Company). El sitiu web de Brian May tamién dio l'anuncia de que Rodgers incorporaríase a ellos como Queen + Paul Rodgers, nun reemplazando al fináu Freddie Mercury, y el retiráu Deacon nun participaría; Danny Miranda de Blue Öyster Cult reemplazaríalu al baxu. Otros miembros del tour incluyíen al tecláu Spike Edney, quien tocare guitarra y teclaos en shows de Queen dende 1984, y el guitarrista adicional Jamie Moses, quien entamó trabayando con May n'autuaciones en solitariu a entamos de los 1990s.
Un doble CD en vivu, Return of the Champions, foi asoleyáu el 19 de setiembre de 2005. Nel qu'apaecía la incorporación de Paul Rodgers y foi grabáu en direuto en mayu 2005 demientres el conciertu de la xira de Queen + Paul Rodgers nel Sheffield Arena en Sheffield, Inglaterra. Tamién s'asoleyare un DVD del conciertu.
En marzu de 2006 Queen + Paul Rodgers entamaron un tour pelos Estaos Xuníos y Canadá. Amás, Queen + Paul Rodgers estrenaron el so primer nuevu cantar, una collaboración nomada "Take Love", demientres el tour pelos Estaos Xuníos. El 28 d'abril de 2006, Queen + Paul Rodgers asoleyaron el so segundu DVD en vivu, Super Live in Japan; que fuere filmáu nel Saitama Super Arena el 27 d'ochobre de 2005.
El 15 d'agostu de 2006 Brian May confirmó per so website y el club de fans que Queen + Paul Rodgers entamaría a producir un nuevu álbum d'estudiu n'ochobre, y que sería grabáu nuna “llocalidá secreta”.
Cuando se fizo públicu que "Bohemian Rhapsody" yera'l cantar más radiáu enxamás en Radio 1 de la BBC al final del caberu “Show de les llistes d'ésitos” (Chart Show) de “JK y Joel”, Roger Taylor comunico-yos per conexón telefónica col estudiu que'l discu que taben grabando taba nel so intermediu, y que sería asoleyáu en dalgún momentu del 2008, y que diría siguío d'una xira.
Na esfera dixital
Xunto con Electronic Arts, Queen asoleyó un xuegu d'ordenador, Queen: The Eye en 1998, anque al final resultó un fracasu. La música del mesmu contenía cantares d'un pergrande abanicu del grupu, en bayura casos remixes tresformaos en nueves versiones instrumentales; y pesie a que foi bien recibíu el xuegu carecía d'una bona xugabilidá. A la suma d'esi problema, el xuegu requería d'un ampliu tiempu de desenrollu, faciendo incluso que los elementos gráficos asemeyaren tar fuera del tiempu correspondiente.
Nes series del xuegu de llucha Guilty Gear, hai amás un personaxe col nome de caún de los componentes del grupu.
En películes y televisión
Queen contribuyó musicalmente d'una mena direuta nes películes Flash Gordon (1980, dirixida por Mike Hodges) y Los Inmortales, na versión orixinal de 1986, dirixida por Russell Mulcahy. El tema "Princes of the Universe" tamién emplegose pa les series televisives de Los Inmortales (1992–1998).
Nos Estaos Xuníos, "Bohemian Rhapsody" foi reasoleyada como single en 1992 dempués d'apaecer na película Wayne's World. El single a consecuencia d'ello algamó'l númberu dos nos charts d'EEUU (con "The Show Must Go On" como primer cantar del single) y aidó al retornar de la popularidá del grupu a Norteamérica.
El 11 d'abril de 2006 Queen apaeció nel concursu de televisión d'Estaos Xuníos American Idol. Cada concursante tuvo que cantar un cantar del grupu demientres esa selmana, apaeciendo cantares como "Bohemian Rhapsody", "Fat Bottomed Girls", "The Show Must Go On", "Who Wants to Live Forever" ya "Innuendo". Brian May más tarde criticó'l show por editar delles escenes específiques, una de les cuales fizo qu'un de los momentos del grupu, col concursante Ace Young diera una imaxe negativa, pesie a ser tolo contrario.
Al Murray's Happy Hour (La Hora Feliz d'Al Murray) inclúi un tema de Queen, "Don't Stop Me Now", que sirve d'introducción y p'actuaciones de los concursantes xunto con Al Murray cantando estremaos cantares de Queen en cada episodiu.
"I Was Born to Love You" foi emplegada como “cantar tema” del drama televisivu xaponés Pride en Fuji Television en 2004, con Takuya Kimura y Yūko Takeuchi de protagonistes. La banda sonora del show tamién contién otros cantares como We Will Rock You, "We Are the Champions" y "Bohemian Rhapsody".
Un cóver en portada d'I Was Born to Love You tamién ye interpretáu nel cuartu nivel del videoxuegu de Nintendo DS Elite Beat Agents de la mesma forma que nun episodiu en Pretty Guardian Sailor Moon.
La banda tuvo tamién tentada de proveer de material pa emplegalu en "The Hotel New Hampshire" pero'l proyeutu foi abandonáu, anque'l cantar "Keep Passing The Open Windows" (una fras destacable na película) sobrevivió.
En teatru musical
En 2002 un musical de rock basáu en cantares de Queen, tituláu We Will Rock You, abrió nel Dominion Theatre del West End de Londres. El musical foi escritu pol cómicu y escritor británicu Ben Elton en collaboración con Brian May y Roger Taylor, y foi producíu por Robert De Niro. Dende entós tien pasao por Madrid y Barcelona n'España; Melbourne, Sydney, Perth, y Brisbane n'Australia; Colonia n'Alemaña; Kuala Lumpur en Malasia; Sudáfrica, Las Vegas nos Estaos Xuníos; Zurich en Suiza; Tokiu en Xapón; Moscú en Rusia; Varberg en Suecia; Auckland en Nueva Zelanda y Toronto en Canadá.
La producción orixinal de Londres taba prevista pa ser retirada el sábadu 7 d'ochobre de 2006 nel Dominion Theatre, pero debío a la demanda del públicu el show foi estendíu indefinidamente. We Will Rock You convirtióse asina hasta agora nel musical que más tiempu d'estancia tien tao nesti teatru londinense, batiendo'l record anterior, el del musical de Grease.
Sean Bovim creó "Queen at the Ballet", un tributu a Freddie Mercury qu'emplega música de Queen como banda sonora pa los bailles del show, nel que los baillarines interpreten hestories con cantares como “bohemian Rhapsody”, “Radio Ga Ga” y “Killer Queen” de fondu.
Soníu y estilu
Queen compuso música qu'atraxo inspiración dende perdiferentes xéneros de música, davezu con una actitú irónica. Ente los xéneros colos que tienen tao asociaos tan: arena rock, dance/disco, glam rock, hard rock, heavy metal, pop rock, rock progresivu y rock psicodélicu. Queen tamién escribió cantares inspiraos por xéneros non mui averaos al rock o nada averaos, como'l country, ragtime, ópera, gospel, vodevil y folk.
La esperimentación musical figuró siempre d'una mena perfuerte nos cantares de Queen. Una carauterística distintiva de la música de Queen son les armoníes vocales que davezu yeren reproducíes por May, Mercury y Taylor y que destaquen nos álbumes A Night at the Opera y A Day at the Races. Parte d'esti trabayu de fondu del soníu, asina como'l so desendolcu, puen ser tamién atribuyíos al so antiguu productor Roy Thomas Baker y al so inxenieru Mike Stone. Amás de les armoníes vocales, Queen tamién son destacaos poles grabaciones multipistes de voces finxendo'l soníu d'un gran coru per mediu d'overdubs. Según Brian May, hay más de 180 overdubs vocales en "Bohemian Rhapsody". Munches canciones de Queen fueren tamién compuestes camentando na autuación del públicu, como "We Will Rock You", "We Are the Champions" y “Radio Ga Ga”.
Influyencia n'otros músicos
Más recientemente Queen foi reconocíu por facer significantes contribuciones a xéneros comu l'arena rock, glam rock, hard rock, heavy metal, pop rock y rock progresivu, ente otros. Dende hai muncho la banda ta citada como influyente n'otros munchos grupos y músicos. D'otra miente, al igual que la so música, la coleición de bandes y artistes que tienen dicho el tar influenciaos por Queen ye diversa y abarca diferentes xeneraciones, países y xéneros. Dellos de los músicos que tienen citao a la banda como una influencia inclúin: Anthrax, Ben Folds Five, Boston, Blind Guardian, Def Leppard, The Darkness, Extreme, Foo Fighters, The Germs, The Go Go's, Davey Havok, The Killers, Steve Vai, Guns N' Roses, Helloween, Iron Maiden, Judas Priest, Kansas, Metallica, George Michael, Marilyn Manson, Kaiser Chiefs, Katy Perry, Muse, Mika, My Chemical Romance, Nine Inch Nails, Panic! at the Disco, Radiohead, The Smashing Pumpkins, Switches, Max Cavalera, Styx, , Sweet, Dragonforce y Cesare Cremonini; ente otres.
Michael Jackson foi amigu de Mercury a entamos de los '80 y foi al mesmu tiempu citáu nel álbum de Hot Space como gran influencia dempués de tener fecho en 1982 l'álbum de Thriller, nel que Mercury al entamu taba previsto que xurdiere. Queen tamién tien sío citao como mayor influencia nel xéneru "metal neo-clásicu" pol guitarrista suecu-americanu Yngwie Malmsteen. "Stone Cold Crazy", del álbum Sheer Heart Attack (1974), ye tamién citao davezu como un de los primeros y más averaos precursores del Metal speed o el subxéneru thrash metal (Metal basoria). Metallica grabó una versión del cantar, qu'apaeció nel discu "Rubaiyat — Electra's 40th Anniversary" en 1990, y ganó un premiu Grammy pola meyor autuación en direuto nel añu 1991. Amás, entamando los '70 Queen aidó a alitar la evolución del xéneru heavy metal dexando de llau muncha de la so influencia del blues; asina, la nomada “Nueva Ola de Heavy Metal Británicu” (n'inglés conocida como the New Wave of British Heavy Metal) siguió un camín asemeyáu axuntando la música cola sensibilidá del punk rock y faciendo medrar con énfasis la influencia del speed.
Ésitu históricu
En 2005, acordies col Llibru Guinness de los Récores, los álbums de Queen tienen tao un total de 1.322 selmanes o ventisiete años nos charts del Reinu Xuníu; más tiempu que cualaquier otru grupu incluyendo a The Beatles y Elvis Presley. Temién en 2005, al asoleyase el so primer álbum con Paul Rodgers, Queen pasó al tercer puestu nes llistes d'actos musicales británicos que mayor tiempu en conxuntu tienen tao nes llistes.
En 2006 l'álbum Greatest Hitsfoi nomáu como l'álbum meyor vendíu na historia del Reinu Xuníu, con ventes naquelles de 5.407.587 copies, más de 604.295 copies más que'l so competidor más averáu, el Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band de The Beatles. L'álbum de Greatest Hits II algamó'l sétimu puestu en ventes con 3.631.321 copies. En xineru de 2007 el discu their Greatest Hits I & II foi'l discu más descargáu d'iTunes en Norteamérica.
En definitiva, un de los grupos del rock de más ésitu, influencia y popularidá asoleyando un total de dieciocho àlbums númberos unu, dieciocho singles númberu unu y diez DVDs númberos unu en tol mundu faciéndo-yos unu de los grupos de música de mayores ventes. Tienen vendíos más de 300 millones d'álbumes y más de 180 millones de singles per tol mundu, incluyendo 32,5 millones d'álbumes sólo nos Estaos Xuníos hasta 2004. La banda ye tamién l'únicu grupu nel que tou miembru tien compuestu más d'un single númberu unu en llista d'ésitos.
Llogo
El llogo de Queen, tamién conocíu como La Cresta de Queen, foi disañáu por Mercury (quien obtuvo un diploma n'Ilustración y Diseñu Gráficu nel Ealing Art College de Londres) poco enantes de qu'asoleyaren el so primer álbum. El llogo amuesa los signos del Zodiacu de los cuatru miembros: dos lleones por Lleo (Deacon y Taylor), un cámbaru por Cáncer (May), y dos “xanes” por Virgu (Mercury). Los lleones tan a los llaos d'una estilizada Q, el cámbaru ta descansando enriba la mesma, y sobro él hai llames de fueu, demientres les xanes tán sentaes cauna a un llau a la vera d'un lleón. Hai tamién una corona endientru la Q y tol llogo ta cubiertu por un enorme Ave Fénix. L'escudu enteru aseméyase abondo col escudu d'armes Real del Reinu Xuníu, sobre tou no que cinca a los lleones. El llogo orixinal, que s'atopaba na cara opuesta de la portada del primer discu, yera simple nes colloraciones, pesie a qe n'álbumes posteriores pasose a emplegar el mesmu llogo con colores más llamativos pa portaes como les de 'A Night At The Opera o A Day At The Races.
Aeródromu de Llamorgal
L'Aeródromu de Llamorgal ta allugáu na parroquia de Llugo, conceyu de Llanera, Asturies.
Cuenta con una pista d'aterrizaxe de 1000m (con una desplazada de 70m na testera 28) y una pista-helipuertu con 5 puestos. Ta dedicáu a l'aviación comercial (aerotaxi y de formación) y deportiva. Ye la base dellos helicópteros del serviciu d'Emerxencies 112 Asturies.
Historia
Dempués de dellos intentos de construir un aeropuertu nel Principáu, nel añu 1934 se decidió l'instalación d'esti en Llanera, si bien la guerra civil que principió 2 años dempués, foi la causa de qu'esi aeródromu nun s'acabara hasta 1942, anque demientres la guerra yá s'usara como aeródromu eventual. Nel 1942 entamó la so actividá, contando per aquel entoncies con dos pistes cruciaes en tresversal (la pista 10/28 actual y la 01/19) amás del actual hangar.
En 1963, debíu a que pol allugamientu del aeródromu de vezu había borrines, decidióse zarralu al tráficu comercial, dexando Asturies ensin vuelos comerciales fasta'l 18 de xunu de 1968 cola inauguración del actual Aeropuertu d'Asturies.
Nos años 90 fízose un cambiu radical nel aeródromu, desaniciando la pista 01/19, ampliando la pista 10/28 al tamañu actual, y construyendo un puestu pa helicópteros na xunión de la pista suprimida cola plataforma. El restu de la superficie ocupada pol aeródromu dedicóse a distintos usos, tanto deportivos como pa instalaciones del serviciu d'Emerxencies 112.
Lina Badimon Maestro
Lina Badimon Maestro ye una fisióloga española, esperta n'investigaciones cardiovasculares. Dende l'añu 1992, ye profesora d'Investigación del CSIC, y Xefa del Departamentu de Patoloxía molecular y terapéutica del Institutu d'Investigaciones Biomédicas de Barcelona, de la mesma institución, onde empecipió una innovadora llinia d'investigación de les mancadures cardiaques a nivel celular y molecular. Na actualidá ye caderalga.
Aeródromu de Llamorgal
Historia
Güei l'aeródromu ta dedicáu a l'aviación deportiva y a la formación (llixera y ultrallixera), aerotaxi, Guardia Civil, DGT (en branu) y Bomberos d'Asturies.
Lina Badimon Maestro
Dende 1993, ye direutora del Institutu Catalán de Ciencies Cardiovasculares de Barcelona. Ye profesora acomuñada adxunta de Mount Sinai School of Medicine, Nueva York, y ye presidenta de la Sociedá Española pa la Arteriosclerosis. Publicó más de 250 artículos nes revistes internacionales más prestixoses y en llibros.
Aeródromu de Llamorgal
Polémicu futuru
El gobiernu autonómicu, amosó en munches ocasiones la so intención de desaniciar l'aviación de los terrenos (a esceición del 112, G.C. y emerxencies). A mediaos de los años 90, llegóse a recortar la pista a sólo 500 m, anque finalmente pudo ampliase al tamañu actual. Tamién el trazáu de l'AS-II a unos 250 m. de la testera 28 y la posible instalación d'un circuitu a menos de 200m de la testera 10, asina como la situación de la cai de rodaxe ente la pista y la plataforma, na testera 10, amuesen el desinterés pol aeródromu, inda incumpliendo la normativa OACI. Nel añu 2010 espublizóse l'Estudiu de desarrollu del Área Central del Principáu d'Asturies, nel que se propón el desaniciu del Aeródromu col envís d'aumentar el tamañu de los polígonos industriales de la redolada.
Lina Badimon Maestro
Premios y reconocencies
Nel añu 1999 sería nomada presidenta de la Sociedá Europea pa la Investigación Clínica (ESCI: acrónimu del inglés European Society for Clinical Investigation).
Aeródromu de Llamorgal
Curiosidaes
Ye l'aeródromu cola segunda pista d'asfaltu con mayor anchor d'España (35m), por detrás del Aeródromu de Rozas (LERO).
Noriko Uemura
Noriko Uemura (上村 典子 Uemura Noriko) ye una seiyū xaponesa nacida'l 15 de xunetu de 1963 en Chūō-ku, Fukuoka, Prefeutura de Fukuoka. Participó en series como Sailor Moon, One Piece y Saint Seiya, ente otres. Ta afiliada a Aoni Production.
Series d'Anime
Highschool! Kimengumi como Ikue Sandanbara Mashin Eiyuden Wataru 2 como Ocker Kinbaba
Granu (unidá)
Un grano ye la mínima unidá de masa nel Sistema Anglosaxón d'Unidaes. Considérase col mesmu valor en cualesquier país anglosaxón. N'inglés escríbese grain.
Utilízase pa estimar con más sensibilidá y precisión la poca masa de pequeños oxetos (melecines, drogues, bales, piezuques de xoyería, etc.).
Hem-Monacu
Hem-Monacu ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Antas de Ulla
Alces de Ulla ye un conceyu de la provincia de Lugo, en Galicia (España) en que'l so territoriu naz el ríu Ulla, que marca les llindes del conceyu colos vecinos conceyos de Monterroso y Palas de Rei, conceyos colos qu'Alces de Ulla configura la denomada Contorna d'A Ulloa. Allúgase, poro, nel Centru Xeográficu de Galicia.
Situación
Falta 45 km de la capital de la so provincia, comunicándose cola mesma al traviés de la carretera nacional (LU-640) que xune A Veiga con Pontevedra. El Conceyu d'Antas de Ulla ta marcáu pola sierra d'O Monte Farelo (al sur) y el ríu Ulla, que naz nel so territoriu y percorrer en direición sur-norte-oeste. Esta configuración orográfica dota a Antas de Ulla d'unes riqueces cinexéticu y piscícola d'especial importancia, al empar que marquen un clima d'abondoses precipitaciones con una temperatura moderao. Ello contribúi a la fecundidá de les sos tierres aptes pal llabrantíu y, simultáneamente, pa una riqueza forestal propia de la Galicia interior (montes de castañales, carbayos, pinu gallegu, etc.)
Economía
La economía del conceyu, que la so estensión ye de 104 quilómetros cuadraos, básase principalmente na agricultura y la ganadería, con un sector industrial bien amestáu al sector primariu y unos servicios concentraos principalmente na capital municipal. Esta capital yera conocida, hasta mediaos del sieglu XX, col nome de Seoane, magar anguaño'l nome del Conceyu absorbió aquel anterior nome.
Unu de los puntos d'atraición que presenta la llocalidá en branu, ye'l complexu polideportivu municipal de O Castro de Seoane, dotáu con diverses instalaciones deportives ente les que destaca unes modernes piscines especialmente diseñaes pal esfrute de los neños.
Gastronomía
Especial relevancia tien el Pan d'Antas, ellaboráu de forma artesanal en fornos de lleña y amasáu con farina de trigu del país. Como derivaos del pan, cabo destacar la escelente calidá de les empanaes, colos rellenos más variaos y a gustu del consumidor, pero destacando la de carne, bacaláu, atún y la de liscos (cachos de tocín). Tamién nel aspeutu gastronómicu, hai que reseñar la famosa calidá de les carnes, tantu de vacunu como de porcín; según los quesos, con delles queseríes artesanales integraes na denominación d'orixe Arzúa-Ulloa. Nada refalgable resulten los productos hortícolas, llograos por aciu l'agricultura tradicional.
Paracycnotrachelus cygneus
Paracycnotrachelus cygneus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Camboya, China, Indonesia, Laos, Malasia, Myanmar y Tailandia.
Hénencourt
Hénencourt ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Paracycnotrachelus longiceps
Paracycnotrachelus longiceps ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China, Xapón, Corea y Rusia.
Jaden Smith
Jaden Christopher Syre Smith  ye un actor, raperu y baillarín estauxunidense. Ye fíu de los actores Will Smith y Jada Pinkett Smith, hermanu mayor de la cantante Willow Smith y mediu hermanu menor de Trey Smith. El so primer papel importante foi na película The Pursuit of Happyness (2006). Tamién participó nos remakes de The Day the Earth Stood Still (2008) y The Karate Kid (2010). Nel añu 2013 participó xunto a so padre na película After Earth.
Primeros años
Smith nació en Malibú, California. Smith y los sos hermanos son embaxadores de la mocedá pa Project Zambia, qu'empresta asistencia a los neños güérfanos por Sida en Zambia en xunto con Hasbro.
Shauna Bloom
Shauna Bloom ye una actriz d'Estaos Xuníos conocida por apaecer en The Mentalist como Rebecca Anderson, la compinche de Red John.
Bloom tamién apaeció en The Tonight Show con Jay Leno Nip/Tuck y The George Carlin Show. Participó en películes como Vises and Virtues y San Francisco 2177.
Carlos Barredo
Carlos Barredo Llamazales ye un ex-ciclista profesional asturianu. thumb|Carlos Barredo nuna imaxe del Tour de Francia de 2007
Biografía
Hasta la edá de nueve años vivió na llocalidá pongueta de Taranes, pasando depués a asitiase cola so familia en Xixón.
En 2006, con un equipu tocáu pol casu de la Operación Puerto, Barredo nun confirma realmente'l talentu reveláu en 2005, a pesar d'algamar una victoria d'etapa nel Tour Down Under.
La so victoria más importante llega nel mes d'agostu de 2009 cuando gana la Clásica de San Sebastián.
El 25 d'avientu de 2012 anunció la so retirada del ciclismu depués de nueve temporaes como profesinal y con 31 años d'edá, como consecuencia del procedimientu disciplinariu que-y abrió la UCI "por aparente violación de les normes antidopaxe sobre la base de la información proporcionada pol perfil sanguineu nel so pasaporte biolóxicu".
Baleira
Baleira ye un conceyu de la provincia de Lugo en Galicia (España). Pertenez a la Contorna de Fonsagrada. La capital del conceyu ye O Cádavo, nome que de cutiu se da por estensión a tol conceyu.
La so población en 2012 yera de 1.488 persones según el padrón municipal d'habitantes (1.584 nel 2009, 1.684 nel 2006, 1.729 nel 2005, 1.778 nel 2004, 1.800 nel 2003).
Economía
Baleira dende siempres vivió de la ganadería y l'agricultura. La ganadería ye una pilastra básica na economía del conceyu, estremando, per zones distintes tipos: Na zona del valle del Eo predominen les vaques llecheres, teniendo esta zona un pesu importante na producción de lleche na provincia de Lugo. Na zona más montascosa del conceyu, la llamada roxa gallega ye la vaca más avezada, esta zona especializar na producción de carne y anque queden bien poques tamién yeren importantes les oveyes. Con al respective de l'agricultura, esta sueli ser de subsistencia, les families prauticar pal so propiu beneficiu, ensin esistir grandes esplotaciones de dicha actividá.
Herbécourt
Herbécourt ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Raymond Hatton
Biografía
Nacíu en Red Oak (Iowa), Hatton actuó en casi quinientes producciones, destacando d'ente toes elles un periodu na década de 1920 nel qu'interpretó comedies empareyáu con Wallace Beery.
Anque Hatton esfrutó d'una esitosa carrera nel cine mudu, el cine sonoru aguiyó la so trayeutoria, faciéndose conocíu ente'l públicu pol so personaxe de Rusty Joslin nel serial The Three Mesquiteers.
Nel mediu televisivu Hatton ye recordáu polos siguidores de la serie Aventures de Superman por encarnar a personaxes excéntricos nos episodios "Dagger Island" y "The Prince Albert Coat".
Raymond Hatton finó en Palmdale (California), en 1971, por causa de un ataque al corazón. Foi soterráu nel Campusantu Joshua Memorial Park de Lancaster (California).
A Hatton concedióse-y una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 1708 de Vini Street, pol so trabayu cinematográficu.
Abadín
thumb|Plaza del conceyu d'Abadín Abadín ye un conceyu español de Galicia, de la provincia de Lugo, na contorna de Terra Chá, una parroquia de dichu conceyu y una población de la citada parroquia, capital del conceyu.
Superficie
Toma una superficie de 196 km². Supón el 0,66% de Galicia, el 1,99% de la provincia y el 10,75% de la contorna de Terra Chá.
N'estensión, ye'l 12º términu municipal más grande de los 67 que formen la provincia de Lugo.
Situación
Ta asitiáu nel nordeste de Galicia, nel norte de la provincia de Lugo y nel noroeste de la contorna de Terra Chá.
Llenda al norte colos conceyos d'Alfoz y O Valadouro, al sur con Cospeito, al este con Mondoñedo y A Pastoriza, y al oeste con Vilalba y Muras.
El conceyu componer de 19 parroquies y de 194 entidá de población.
Orografía
El paisaxe del conceyu d'Abadín ta configuráu por un fértil valle interior cruciáu per diversu ríos y aroyos y arrodiáu de montes.
Morfolóxicamente estrémense dos unidad: la primera ta constituyida por un conxuntu d'elevaciones montascoses ente les que cabo destacar la sierra de Carba nel oeste, cola Pena da Auga (832 m), la sierra d'O Xistral nel noroeste y la sierra de Toxiza nel nordeste col Coto Cal (804 m). Estes elevaciones configuren el cantu norte del pandu de Lugo. La segunda unidá morfolóxica la contituyen les formes selemente ondulaes de la superficie d'erosión ente los 400 y 600 metros d'altitú, que dán llugar a una superficie con enclín a la horizontalidá, cola única elevación del Picu de Neda (796 metros) nel Cordal de Neda.
El puntu más eleváu del términu municipal ye Lombo Pequeno con 1.027 na Sierra d'O Xistral. Esisten vértices xeodésicos del Institutu Xeográficu Nacional nel monte Argán (585 m), nel Chao da Fonce (784 m) y nel Picu de Neda (796 m).
Hidrografía
El Picu Lombo Pequeno na sierra d'O Xistral constitúi la divisoria ente les cuenques hidrográfiques Cantábrica y Atlántica. Asina, los siguientes ríos que percuerren el términu municipal y que nacen al sur d'esti picu pertenecen a l'aguada atlántica: El ríu Eume, l'Anllo, el ríu Arnela y el regueru de Labrada. Y los ríos y regueros que nacen al norte de dichu picu pertenecen a l'aguada cantábrica, de los que namái cabo reseñar el ríu Pedrido.
Clima
El clima puede considerase como de tipu oceánicu de transición, una variante del clima oceánicu que s'estrema por presentar una amplitú térmica importante, tantu diaria como añal.
La temperatura medio añal ta en redol a los 10,8 °C. Los iviernos suelen ser fríos y lluviosos, con una temperatura mínimo media, en redol a los 6 °C y los branos son nidios y secos, con medies de 18 °C. Les precipitaciones son alzaes, y ronden los 1.800 llitros añales.
Fiestes
Según el nomenclátor de 2010, el conceyu entiende les parroquies de:
Pinus canariensis
Pinus canariensis ye una conífera endémica de les Islles Canaries. El pinu canariu considérase, según una llei del Gobiernu de Canaries, el símbolu natural de la islla de La Palma, conxuntamente cola graja.
Descripción
El árbol adultu puede llegar a midir más de 40 m d'altor y 2,5 m de diámetru'l so tueru, anque lo normal ye que tenga ente 15 y 25 m d'altor y un diámetru de 1 m. Los mayores exemplares conocíos pueden algamar hasta 60 metros d'altor, como'l pinu de Los Dos Pernaes en Vilaflor, na islla de Tenerife (56m), siendo d'especial interés tamién otros exemplares asitiaos en Pajonales y Inagua, na islla de Gran Canaria o exemplares de la Caldera de Taburiente na islla de La Palma.
Nos primeros años de la so vida presenta una crecedera bien rápido, con cañes horizontales con abondoses ramificaciones secundaries erectas (les del añu), colo cual l'aspeutu del árbol ye piramidal, pa depués, y al cesar la crecedera n'altor, pasar la so forma a ser más aparasolada.
Les fueyes son verdes, aciculares, que se desenvuelven sobre los biltos del añu, erectos y amarellentaos que crecen de yemes grueses, ovaláu-cilíndriques y recubiertes por escames membranoses pardu-acolorataes. Esti pinu tien trés acículas por vaina, l'únicu d'esti tipu en Eurafrasia occidental, tando'l más cercanu nel Himalaya (Pinus roxburghii), especie con gran semeyanza col pinu canariu.
thumb|Cono machu de Pinus canariensis
La dómina de floriamientu va de marzu a mayu. Como en tolos pinos, les inflorescencies son conos, tando los masculinos y femeninos separaos en distintos biltos del mesmu árbol. Los masculinos tienen de 5 a 10 cm de llargu, de color mariellu-verdosu, mariellu dorao nel maduror, cuando lliberen gran cantidá de polen aerodivagante. Los conos o estróbilos femeninos son primeru de color coloráu intensu pa pasar depués a verde. Nel segundu añu les piñes algamen la so forma oblongo-fusiforme (forma de fusu), pardu-acolorataes y polenques, llegando a midir de 12 a 18 cm de llongura por 8 a 10 de diámetru na so parte más ancha; subsentaes o provistes d'un curtiu y gruesu pedúnculu. Tarden en maurecer (dependiendo de la situación ecolóxica) de 24 a 30 meses; pasáu esti tiempu formaríense los piñones, dos per cada escama del estróbilo.
thumb|Conu de Pinus canariensis
El conu o estróbilo femenín maduru ta formáu por escames inxeríes, subsentaes a lo llargo d'una exa maderiza central. Estes escames dixébrense cuando les condiciones esternes, especialmente'l secañu del ambiente déxenlo. Delles piñes pueden retrasar considerablemente la so apertura (hasta diez años o más) tres la so maduración; esti fenómenu conozse como serotinia y ye un típicu calter d'adautación al fueu, una y bones les quemes provoquen l'apertura repentina d'esti tipu de piñes favoreciendo la rexeneración natural. Nel pinu canariu esta función xunir a la capacidá rexenerativa de los árboles adultos tres una quema, pa garantizar la pervivencia de la especie.
Na so morfoloxía esterna, el piñón ta envolubráu poles cubierta tegumentarias que formen la testa, que ye bien dura, corita per un sitiu, abuxada y motudu escuru pol otru. Los piñones presenten una nala que facilita'l so espardimientu aereu. La nala ye membranosa, nun ta articulada, y mide de 18 a 20 mm de llargu, siendo recta por unu de los sos llaos y narquiada nel otru, tando toa ella percorrida por estríes negres. El piñón en sí ye oblongo, con endopleura de color marrón claru y albume blancuciu que zarra un embrión con seis a ocho cotiledones. Tien un pesu mediu d'unos 100 mg cada semila. Ente los pinos Mediterráneos (Subsección Pinaster), el pinu canariu ye la segunda especie col piñón más grande, detrás del pinu piñonero.
thumb|Monte de pinos canarios coles buelgues visibles d'una quema anterior. Semeya tomada'l 12 d'avientu de 1999 dende'l Mirador de La Cumbrecita, na [[Islla de La Palma.]]
Otra carauterística bien importante ye la so resistencia al fueu gracies en parte a la gruesa corteza que cubre los sos tueros y aisllar del calor. Amás tien la capacidá de viltar nel tueru y cañes grueses, lo mesmo que de cepa, emitiendo renuevos de fueyes glauques. Considérase que ye realmente la presencia de parénquima tresversal (un texíu alimenticiu con disposición radial que favorez la rexeneración de les célules de los meristemos de crecedera, inclusive dempués de trate afeutaes pol fueu) el qu'apurre a esta especie la so gran capacidá de rexeneración (tratar d'un texíu habitual nes frondosas, pero bien escasu nes coníferes).
Madera
Como en munches otres especies, la madera del pinu canariu presenta duramen y albura perfectamente estremaos. La albura o madera blanco ye bien paecida a la de los pinos euromediterráneos, d'un color blancu llixeramente acoloratáu pero con una densidá elevada pa una conífera, d'estructura homoxénea y de granu finu. Sicasí, el duramen (tea), de color uniforme fuertemente encarambeláu y tresllúcida al despiece ye una madera bien singular pola so alta densidá (fundir n'agua) debida al so peraltu conteníu en extractivos, sobremanera resines y polifenoles. Esta impregnación confier a la tea una gran durabilidá. El enteamiento empieza alredor de los 30 o 40 años en condiciones de bon crecedera, dende'l centru del tueru escontra l'esterior y dende unos trés metros d'altor nel tueru escontra riba y escontra baxo inclusive poles cañes grueses. Amás de la madera blanco y la tea, forestales y maderistes reconocen otru tipu de madera de pinu canariu: la "riga", que ye en realidá la albura d'árboles de crecedera extraordinariamente lentu, tantu qu'apenes lleguen a formar duramen. El nome provién de Riga, capital de Letonia, yá que la madera de Pinus sylvestris d'esta zona presentaba eses carauterístiques.
Densidá: Albura o madera blanca: 770 kg./m³. Tea: 1141 kg./m³.
Distribución xeográfica
thumb|Monte de pinos en Tenerife. De forma natural alcuéntrase formando amplies mases montiegues nes islles de Tenerife, La Palma, Gran Canaria y El Hierro, especialmente nos trés primeres. En La Gomera coesisten poblaciones relícticas naturales (El Garabato y Imada), xunto con reforestaciones realizaes nel s. XX. En Fuerteventura y Lanzarote namái s'atopa anguaño en repoblaciones, magar en dambes islles hai datos qu'atestigüen la so presencia nel pasáu.
La distribución xeográfica actual del pinu canariu nes islles nun se correspuende cola que primitivamente tuvo. Ente que entá nun hai recuperáronse zones qu'históricamente ocupó, sobremanera nel Sur de Gran Canaria y Tenerife, el pinu ocupa güei nichos ecolóxicos d'otres formaciones más evolucionaes (monteverde), bien por colonización natural o por reforestación, formando comunidaes de transición que podríen evolucionar si les condiciones ambientales y la xestión selvícola dexar. Los pinares canarios típicos son asociaciones monoespecíficas con un sotobosque bien ralo d'otres plantes vasculares de pequeña talla. Los pinares puros alcontrar ente los 700 y 1.200 msnm. Frente a les mases pures, los montes mistos de pinar con monteverde o de monteverde con pinos, magar s'interpretaron xeneralmente como frutu de la degradación de les formaciones de frondossas, presenten semeyances con otros montes sub-tropicales d'América y Asia, onde la distinta intensidá y recurrencia de les quemes ayuden a esplicar la preponderancia de los pinos o les frondosas.
Fora del so área natural, el pinu canariu ta bien estendíu en plantíos sobremanera nel Norte de Äfrica, Xipre, Palestina ya Israel, según nel hemisferiu sur: Australia, Chile, y Sudáfrica. Nel Sur d'España emplegóse esporádicamente, sobremanera en Sierra Morena y Llevante, pero nun foi nunca una especie bien apreciada pola so baxa adautación a los suelos caliares y por sufrir importantes daños pola procesionaria Thaumetopoea pityocampa. A pesar d'ello, la so elevada resistencia al fueu y a la seca atraen dacuando l'interés sobre esta especie. Como árbol ornamental, el pinu canariu ta bien estendíu en zones de clima mediterraneu de tol mundu.
Ye una especie bien tolerante a suelos probes y secos, siendo capaz inclusive de desenvolvese en parees viva casi verticales nel so área natural. Sicasí nun tolera bien los suelos encharcaos nin los de naturaleza caliar. Anque en Canaries vive nun ampliu rangu d'altores, dende unos 100 msnm hasta los 2000 msnm, nun tolera'l fríu intenso polo que'l so usu ta llindáu a zones templaes, costeres o meridionales.
Distribución histórica
Paez ser que mientres el Terciariu tuvo bastante estendíu por Europa a lo llargo de les mariñes del Tethys, onde nengún pinu de trés acículas llegó al periodu Cuaternariu sacante'l pinu canariu, que perduró hasta los finales del Neógeno, como demostraron fósiles topaos nel Pliocenu de Murcia y Alicante y n'Occitania de Francia (en Gard), rexones dende les cualos supónse que les aves tresportaron les sos granes a Canaries.
N'el mesmu Archipiélagu canariu la so distribución camudó considerablemente por cuenta de la esplotación humana. El so balta indiscriminada provocó la desapaición de grandes mases forestales de pinar, especialmente en Tenerife y en Gran Canaria. Per otra parte, el pinu canariu colonizó bonalmente amplies zones, tantu tres l'abandonu de cultivos en zones potenciales de pìnar como en monteverde degradáu. Los plantíos de pinu canariu tomen igualmente dambes situaciones según zones de escobonal d'Adenocarpus viscosus. L'adecuación y xestión selvícola de les repoblaciones de pinu canariu más allá de les llendes de les sos zones consideraes potenciales amena constantes alderiques nel Archipiélagu.
Usos
thumb|Monte de pinos nes cercaníes del Teide. El principal valor de la especie ye forestal, bien útil en xeres de reforestación, dada la so gran importancia na suxeción de suelos, la so facilidá pa crecer y desenvolvese en terrenes pocu evolucionaos (malpaíses), predresos y con poca materia orgánico, amás de la so alta valencia ecolóxica, la so resistencia al fueu y la so crecedera relativamente rápido.
Gran parte de l'agua que reciben los pinares ye captada polos mesmos pinos gracies a la captación a partir de la borrina apurrida polos vientos alisios qu'afecten estacionalmente amplies franxes altitudinales del pinar n'orientaciones favorables (NE a NO más otres zones por llena en cumes o irrupción ocasional). Según delles estimaciones en determinaes zones esti apurra puede suponer multiplicar por dos o por trés la cantidá recoyida n'estaciones meteorolóxiques. Anque esti fenómenu ye bien conocíu nos montes húmedos de les islles, como la laurisilva, la fueya acicular del pinu (según la de los uzes, Erica arborea) favorez considerablemente la captación pola turbulencia que provoca nel vientu cargáu de gotitas d'agua.
La so utilidá pal aprovechamientu madereru ta anguaño bien llindada pola xestión de los espacios naturales en Canaries y pola opinión pública, xeneralmente contraria a la esplotación forestal nes islles. Los vieyos pinos tea tán bien protexíos y consideraos monumentos vivos a caltener, ente que la madera procedente de clares en repoblaciones qu'algamaron abondu desenvolvimientu emplégase esporádicamente. Históricamente, la albura o madera blanca usóse en carpintería d'armar y carpintería de taller de baxa calidá, usos pa los que presenta la desventaxa de la so densidá daqué elevada. La madera de tea, debíu tantu a la so guapura como a la so resistencia al pasu del tiempu tuvo un perampliu usu en Canaries, sobremanera en balcones, puertes, ventanes y cubriciones en construcciones relixoses y civiles. Pero tamién en múltiples usos nos que s'aprovecha la so capacidá como conservante natural (arcones pa ropa, toneles pa vinu, etc). Na islla de La Palma ye bien conocíu'l vinu de tea.
Un usu antiguu güei totalmente en desusu foi'l llogru de pexe o brea pa calafateáu de barcos por aciu la combustión de la madera de pinu canariu en fornos (pegueras). Los topónimos y construcciones acomuñaes a esti aprovechamientu entá sobreviven polos pinares canarios.
Ta entá bien estendíu la estracción del mantu de fueyes seques del pinar (pinocha o pinillo) pal abonáu de güertes y como cama de ganáu. Esti aprovechamientu per un sitiu mengua'l riesgu de quema pero tamién retira una parte importante de los nutrientes del pinar.
Propiedaes
Utilizar nel tratamientu d'afecciones respiratories, bronquitis, asma. Aplicación de la resina na eliminación de duviesos.
Taxonomía
Pinus canariensis describióse por C.Sm. ex DC. y espublizóse en Phys. Beschr. Canar. Ins. 159. 1825. Pinus: nome xenéricu dadu en llatín al pinu.
canariensis: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización nes Islles Canaries.
John Bloom
John Bloom foi un actor d'Estaos Xuníos, reconocíu polos cinéfilos nes sos apaiciones y presencia nel cine, cuantimás representando al bisarma de Frankenstein el la película de 1971 Drácula vs Frankenstein, onde interpretó a la bisarma, siendo la versión más grande del mesmu. Nesi filme actuó xunto a actores como Lon Chaney Jr. y J. Carrol Naish. En 1971 tamién actuó na película The Incredible 2-Headed Transplant, xunto a Bruce Dern, Pat Priest y Albert Cole. Bloom tamién actuó en filmes como The Dark, en 1979, onde interpreta a un alienígena. Otru filme ye The Hills Have Eyes - Parte 1 de 1985. Bloom finó en 1999 a los 55 años.