cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexander Graham Bell
Biografía
Alexander Graham Bell, físicu y inventor, nació'l 3 de marzu de 1847 n'Edimburgu (Escocia) y estudia nes universidaes d'Edimburgu y Londres. Emigra a Canadá nel añu 1870, y llega a Estaos Xuníos nel 1871.
Nos Estaos Xuníos entamó a deprender a escolinos sordo-mudos col sistema de so llinguax visible. Esti sistema foi desendolcáu pol so pá, l'educador escocés Alexander Melville Bell. L'añu 1872, A.G.Bell funda una escuela pa sordo-mudos en Boston (Massachusetts), que col tiempu intégrase na Universidá de Boston au Bell va ser nomáu profesor de Fisioloxía Vocal. L'añu 1882 algama la nacionalidá norteamericana.
thumb|Bell falando pel teléfonu, 1876 (actor) Dende los 18 años, Bell trabayará cola idea de la tresmisión de la fala. L'añu 1874, de mientres trabayaba nun telégrafu múltiple, va desenvolver les idees básiques del que sería'l teléfonu. Los sos experimentos col so ayudante Thomas Watson va probalos con ésitu'l 10 de marzu de 1876.
Una demostración nel mesmu añu pente la Exposición del Centenariu de Filadelfia (Pennsylvania), va asoleyar el so inventu a tol mundu y llevaralu a entamar nel 1877 La Compañía de Teléfonos Bell. L'añu 1880, Francia concede-y a Bell el premiu Volta de l'Academia Francesa de Ciencies, dotáu con 50.000 francos, pol so inventu.
Desendolca dellos inventos más, como'l fotófonu (precursos de la fibra óptica), l'audiómetru y la balanza d'inducción y va afitar les bases del gramófonu modernu.
Bell foi amás ún de los cofundadores de la National Geographic Society que preside ente 1896 y 1904. Tamién va fundar la revista Science.
Muerre'l 2 d'agostu de 1922 en Cape Breton Island (Canadá) au pasaba los branos. El gobiernu canadianu caltién un muséu con bien dellos de los sos inventos orixinales.
Vellosia: contribuições do Museu botanico do Amazonas
Vellosia: contribuições do Museu botanico do Amazonas (embrivíu Vellosia) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol profesor, naturalista, entomólogu y botánicu brasilanu João Barbosa Rodrigues. Espublizóse en cuatro volúmenes en Rio de Janeiro nos años 1885-1888.
Concha Hidalgo
Concha Hidalgo ye una actriz española, conocida polos sos papeles en televisión como Yo, una muyer, Aída y Mar de duldes.
Televisión
2014: Montevideo, Mog te videu, como madre Julia * 2013: La que se avecina, como Milagritos 2011: Ángel o demonio 2002-2005: Hospital Central, como Doña Pura / Paquita 1996: Yo, una muyer 1994: El día que me quieras 1976: La señora García se confiesa, como Señora #5
Películes
2014: Montevideo, Bog te videu!, como la Madre Julia * 2013: El don d'Alba 2010: El mal ayenu, como Brígida Salmerón 2003: Les cereces del campusantu, como Teresa * 2003: Imagining Argentina, como la güela d'Octavio * 2002: La vida de nadie 1991: Lo más natural 1986: El viaje a ninguna parte
Charles Darwin
Charles Robert Darwin foi un naturalista británicu.
Afitó les bases de la moderna teoría evolutiva, al plantear el conceutu de que toles formes de vida desenvolviéronse nun procesu adulces de seleición natural. El so llabor va tener una influyencia decisiva nes estremaes disciplines científiques y sobre'l pensamientu modernu en xeneral.
thumb|L'orixe de les especies, edición del 1958 Recueye esta teoría nel llibru L'orixe de les especies, publicáu'l 24 de payares de 1859 y que s'agotó'l primer día de tar a la venta.
Biografía
Nació en Shrewsbury, Shropshire, el 12 de febreru de 1809. Yera'l quintu fíu d'una sofisticada y acomodada familia inglesa. El so güelu maternu va ser el prósperu empresariu de porcellanes Josich Wedgwood. El so güelu paternu va ser el famosu mélicu del sieglu XVIII Erasmus Darwin.
Acabante finar los estudios na Shrewsbury School l'añu 1825, Darwin estudia Medicina na Universidá d'Edimburgu.
L'añu 1827 dexa la carrera de Medicina pa entrar na Universidá de Cambridge y convertise en ministru de la Ilesia Anglicana.
Dempués de graduase en Cambridge nel añu 1831, el mozu Darwin embárcase a los 22 años na esploración HMS Beagle como naturalista ensin sueldu, gracies a la recomendación del naturalista John Stevens Henslow, al que conoció na universidá. El viaxe diba dar la vuelta al mundu nun periplu de 5 años.
Darwin foi escoyíu miembru de la Real Sociedá británica (1839) y de l'Academia Francesa de les Ciencies (1878).
Tres de morrer en Downe, el 19 d'abril de 1882 concedióse-y l'honor de ser enterráu na abadía de Westminster.
Saulxures-lès-Vannes
Saulxures-lès-Vannes ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
.gl
.gl ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Groenlandia.
Le Brignon
Le Brignon ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Abruzzi y Molise
Abruzzi y Molise (o Abruzzo y Molise, pero, mientres el Reinu de les Dos Sicilies, tamién solamente Abruzzi) yera una de les rexones nes que se subdividía Italia.
Estender por alredor de 16.600 km² y entendía los actuales : Abruzzos, Molise y el Circondario di Cittaducale.
Historia
Yá nel tiempu del reinu de Nápoles primeru y de les Dos Sicilies depués yera considerada una sola entidá, que tomaba los cuatro provincies d'Abruzzo Ultra I, Abruzzo Ultra II, Abruzzo Citra y Condáu del Molise. La capital de la rexón yera L'Aquila.
La subdivisión nos cuatro provincies yera de naturaleza xeográfica y histórica: los Abruzzo Ultra I, Citra y el Molise taben dixebraos polos cursos de los ríos Pescara y Trigno, ente que'l Abruzzo Ultra II taba dixebráu de les restantes provincies al traviés de les altes vetes de los Apeninos Abrucenses, del Terminillo hasta los Montes de la Meta, pasando polos Montes de la Laga, el Gran Sasso y la Majella.
Ilex aquifolium
thumb|Xardón nun xardín. thumb|Visu de flores femenines en pre-antesis. thumb|Flores femenines en antesis, detalle. thumb|Frutos coloraos, in situ. El ye un arbustu o como muncho un pequeñu árbol de la familia de les Aquifoliacees. Puede llegar a midir unos 20 metros d'altor y vivir quinientos años, anque de normal nun pasa de los cien. Forma parte de la tradición decorativa navidiega en sustituyendo al arfueyu, na tradición occidental católica.
Abruzzi y Molise
Historia
En 1852 producióse l'anexón del conceyu d'Ancarano de los Estaos Pontificios. A la formación del Reinu d'Italia la rexón tuvo otres variacione sterritoriales, incluyendo'l territoriu de Venafro (entós perteneciente a la provincia de Terra di Lavoro) y dexando dellos conceyos a l'apocayá constituyida provincia de Benevento, ente los que tán Pontelandolfo y Casalduni, nos que, nel agostu de 1860 produciéronse horribles estragos per parte de tropes piamonteses.
Ilex aquifolium
Descripción
Arbustuo arbolín glabro, funcionalmente dioicu, davezu d'unos 6 ó 15 m. d'altor, con tueru rectu, porte piramidal, y con copa trupa y ramosa dende la base. Tien la corteza llisa mientres tola so vida. De primeres ye d'un color verdosu y a partir del segundu o tercer añu va tomando un tonu gris escuru definitivu. Les sos fueyes son persistentes, simples, peciolaes, alternes, con forma ovalada y, como cualidá más carauterística, con un cantu fuertemente espinosu nos exemplares nuevos y nes cañes más baxes nos adultos y, nin espinoses lateralmente, nin coriacees y de color muncho más claro les moces de les cañes cimeres d'estos postreros. Duren unos cinco años y son de color verde bien brillosu pol fexe y verde amarellentáu mate pol viesu, totalmente lampiñas, bien ríxides y coriacees.
Abruzzi y Molise
Historia
En 1927 la rexón pierde una llarga franxa del so territoriu (1362 km² y 70.000 habitantes ), correspondiente al vencíu a la provincia de Rieti.
Ilex aquifolium
Descripción
Les flores pueden tener hasta 9 mm. de diámetru, daqué menos les femenines; tán solitaries o en visus más o menos trupes. Les femenines son dialipetalas, y les masculines rotacees (actinomorfes con tubu bien curtiu y pétalos patentes), toes de color blancu o rosáu y dacuando enllordiaes de púrpura. Tienen cuatro o cinco sépalos ya igual númberu de pétalos, d'estaminodios soldaos al receptáculu debaxo del ovariu les femenines y d'estames soldaos a la corola les masculines.
Producen los exemplares femeninos un frutu pocu carnosu (drupa), globosu/elipsoidal centimétrico, de color verde nun primer tiempu y depués d'un color coloráu brillante o mariellu vivo, que maurez bien tarde -escontra ochobre o payares- y que permanez enforma tiempu nel árbol, de cutiu mientres tol iviernu. Contién nel so interior cuatro o cinco granes (pirenos).
== Distribución atopen xardones nel oeste d'Asia y Europa formando parte, con exemplares sueltos, del sotobosque de carbayeres y fayedales especialmente. Anque n'ocasiones puede llegar a formar una trupa carba como especie dominante. Como rique siempres d'ambientes húmedos y avesíos, criar nel interior de los montes o nes fasteres d'aveséu, tajos y focetes de monte. Xube hasta más allá de los 2000 metros y siempres en suelos frescos y sueltos, preferentemente xilizos.
N'España dar nel Valle del Rudrón (Burgos); sicasí'l acebal de Garagüeta (Soria, España), ye'l mayor monte de xardones esistente na Península Ibérica y d'Europa meridional. Entiende 406 hectárees de monte, de les cualos 180 son masa puro continua de xardones que crecen de forma llaberíntica formando bóvedes nes que s'abeluguen tordos, corzos y malvises. El conxuntu tien un estraordinariu valor ecolóxicu Tamién s'atopa distribuyíu de manera abondosa na contorna de Sanabria en Zamora.
Abruzzi y Molise
Tresformamientos nes actuales rexones d'Abruzzo y Molise
Yá na Asamblea onstituyente se prefiguró la división ente Abruzzo y Molise, hasta'l puntu de que los dos rexones propuestes votaron por separáu nes eleiciones del Senáu del añu 1948. La decisión final foi sicasí retrasada.
Ilex aquifolium
Melecinales
El xardón yera yá conocíu por Aristóteles. Llamábalu "paliuro" nos sos testos. La medicina natural tradicional emplegó'l xardón dende bien antiguu. Les sos propiedaes deriven de la presencia nes sos fueyes de ilicina (ilixantina), acedu cafetánico, dextrosa, goma, cera y otres sustances en menor cantidá.
El fervinchu de les fueyes cocíes usábase como diuréticu y como llaxante. Los frutos son purgantes y, en mayores dosis, un vomitivu enérxicu (d'usu bien peligrosu pa neños). Coles mesmes, la maceración en vinu, de les fueyes cortaes en pedacitos, sirvía como tonificante.
Abruzzi y Molise
Tresformamientos nes actuales rexones d'Abruzzo y Molise
La rexón estrémase nominalmente nel añu 1963, camudando'l mesmu nome na rexón d'Abruzzo, cuando la provincia de Campobasso, correspondiente a la totalidá de lo que ye l'actual Molise (hasta l'añu 1970 cuando naz la provincia d'Isernia) foi dixebrada d'Abruzzo y alzada en rexón.
Ye l'únicu casu de la historia de la Italia republicana de formación d'una rexón por segregación d'otra.
Ilex aquifolium
Domésticos
El xardón tien, dende bien antiguu, un usu importante en xardinería pol so especial guapura nes fueyes y frutos, amás de ser una escelente sebe porque tolera bien la fradadura, lo mesmo que'l boxe. Esisten munchos xardinos con sebes de xardones modelaos, especialmente nel Reinu Xuníu.
Ebanistería
El xardón tien una madera bien apreciada n'ebanistería. Ye bien dura y compacta, tantu que nun llexa na agua al igual que-y asocede a la madera de boxe (Buxus sempervirens) y de palosanto (Bulnesia sarmientoi), ente otres. Nun tien dibuxu y ye malo de trabayar. Usar en marquetería, tornería, ferramientes de carpinteru, culates d'armes de fueu, etc. Toma perbién los tintes, polo que se faen perfectes imitaciones del ébanu (Diospyros ebenum).
Como datu interesáu, na reconstrucción del Palaciu Real de Madrid (añu 1738), emplegóse madera de xardón nes sos ventanes, pola so bona calidá y resistencia al podrén.
"La varita de Harry Potter taba fecha de madera de xardón."
Especie protexida
El fechu de maurecer los sos frutos pel hibiernu, da-y a esta planta un valor ecolóxicu bien importante, por ser una fonte singular d'alimentu pa munches especiessobremanera de páxaros, mientres la estación más dura pola escasez de recursos. El urogallo (Tetrao urogallus) -una ave tamién protexida n'España- alimentar en plenu iviernu de les drupes (y a falta d'éstes de les fueyes) del xardón.
Pal consumu navidiegu, los viveros de plantes, cultiven los xardones en tiestos y vender mientres les fiestes. Tamién esisten anguaño planes esperimentales de reforestación de montes por aciu xardones.
Dixebra
Seique, por cuenta de la semeyanza d'usos, con frecuencia confunde l'arfueyu col xardón. Curiosamente, dambos utilícense poles sos propiedaes melecinales, empléguense como adornos navidiegos y son materia primo pa fabricar la lliga pa cazar. Sicasí dambes plantes nun tienen namás de mancomún y son bien distintes.
El xardón (Ilex aquifolium) ye un árbol de gran porte que llega a los 10 m d'altor. Tien les fueyes verdes, perennes y los frutos en forma de drupes coloraes.
L'arfueyu (Viscum album) ye una planta parásita que los sos tarmos, d'hasta unos 50 cm de llargu, engaten polos tueros y cañes de los sos árboles güéspedes. Los frutos, en forma de bagues, son paecíos a los granos d'uva blanca, anque más pequeños y tresllúcíos. De cutiu ye una amenaza pa la vida de les especies forestales que parasita porque se convierte fácilmente nuna plaga.
Taxonomía
Ilex aquifolium describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 125. 1753. ilex: nome xenéricu que yera'l nome designáu en llatín pa una especie de Quercus (Quercus ilex) comúnmente llamada encina, que tien una xamasca similar al xardón européu, y dacuando confundir con él.
aquifolium: epítetu llatín compuestu por aqui, de acus, -uus, aguya, y folium, -ii fueya, col sentíu de "fueyes picantes". Emplegáu por Pliniu'l Vieyu en Historia naturalis (27, 63), y por Catón el Vieyu en De Agri Cultura (31, 1), col significáu de "xardón".
L'Aube Nouvelle
L'Aube Nouvelle (L'albal d'un nuevu día) ye l'Himnu nacional de Benín. Escritu y compuestu por Gilbert Jean Dagnon, foi adoutáu dende la independencia en 1960.
Lletra en Francés
Jadis à son appel, nos aïeux sans faiblesse
Ont su avec courage, ardeur, pleins d'allégresse
Livrer au prix du sang des combat éclatants.
Accourez vous aussi, bâtisseurs du présent,
Plus forts dans l'unité, chaqu'jour à la tâche,
Pour la postérité, construisez sans relâche.
Enfants du Bénin, debout!
Chante aux premiers feux de l'aurore;
Quand partout souffle un vent de colère et de haine.
Béninois, sois fier, et d'une âme sereine,
Confiant dans l'avenir, regarde ton drapeau!
Dans le vert tu liras l'espor du renouveau,
De tes aïeux le rouge évoque le courage;
Des plus riches trésors le jaune est le présage.
Coro
Tes monts ensoleillés, tes palmiers, ta verdure,
Cher Bénin, partout font ta vive parure.
Ton sol offre à chacun la richesse des fruits.
Bénin, désormais que tes fils tous unis
D'un fraternel élan partagent l'espérance
De te voir à jamais heureux dans l'abondance.
Transmurania
right|frame|Los conceyos eslovenos de Prekmurje
La Transmurania (Prekmurje, pron. /prekmúrie/; Muravidék, en prekmuro: Prekmürsko) ye la rexón más oriental d'Eslovenia. Llenda al nordeste con Hungría, al noroeste con Austria, al sur con Croacia y al suroeste cola rexón eslovena de Baxa Estiria. Recibe esti nome pol ríu Mura, que la dixebra del restu de Eslovenia (la traducción lliteral del eslovenu sería Sobre-Mura).
La rexón ye plana nel sur, cerca del ríu Mura (un pequeñu afluente del ríu Ledava) y accidentada nel norte (Goričko).
Historia y llingua
Antes de la Primer Guerra Mundial hubiera intenciones de venceyar Prekmurje a lo que güei ye Eslovenia pero namái dempués d'ella empezó la real unidá llingüística y cultural. Prekmurje tien yá dende hai enforma tiempu un territoriu billingüe y por causa de ello n'el so idioma hai munches pallabres tomaes d'húngaru. El dialeutu, según los eslovenos; de Prekmurje ye'l prekmuro (prekmurščina). El prekmuro ye un idioma, pa los sos integrantes, independiente; del qu'hasta s'anició una lliteratura propia, la que ye una particulidad na lliteratura de los eslavos meridionales, y muncho más pal eslovenu, d'onde se cree procede.
Ente les sos obres importantes ta la traducción del Nuevu Testamentu, de Števan y Mikloš Küzmič. Anque los húngaros quixeron someter a los eslovenos en Prekmurje, dichos intentos fracasaron. Yá que la orografía ye complicada y la zona económicamente atrasada, la fala nun había estáu sometíu a la influencia de la llingua eslovena lliteraria y de dalguna manera permaneció aisllada. Esto asocedió a pesar de que nel sieglu XII los pastores protestantes aceptaron la Biblia de Jurij Dalmatin y la llingua de Primuž Trubar.
Monumentos
Destaca la ilesia del arquiteutu Jožy Plečnik en Bogojina, asitiada nel conceyu de Moravske Toplice, llamada polos nativos "Palombu blancu" (eslov. Bela golobica). El castiellu Grad en Goričko (eslov. Grad Grad na Goričkem) ye'l más grande en Eslovenia y tien forma de pentágonu. Tien tantes dependencies como díes nel añu, esto ye, 365. En dichu llugar atopa'l centru d'información del Parque Goričko (eslov. Krajinski park Goričko).
Nel pueblu de Selo ta asitiada una pequeña ilesia redonda que foi construyida nel sieglu XII, n'estilu románicu. Nel interior hai un conxuntu de pintures que daten de los sieglos XIV y XV.
Gastronomía
Bograč: (caldu con tres tipos de carne y verdura), bujta repa (sopa de nabu), ocvirkov namaz (crema pa untar de chicharrón), ciganska pečenka (asáu xitanu), makovi rezanci (fideos d'amapola), orehovi rezanci (fideos de nueces), zeljeve flikice (cachos de col La famosísima prekmurska gibanica (tarta de cuatro rellenos distintes ) Suel bebese tradicionalmente vieno, zusmiu de mazana y aguardiente.
Feries
La feria de Teresa en Murska Sobota (Trejzino senje/Terezijin sejem) tien llugar cada añu'l 15 d'ochobre (Día de Santa Teresa) y cuenta con una tradición de más de cien años. La feria recibe a munchos visitantes, vendedores y compradores d'otres rexones y tamién d'otros países. Na feria la xente puede mercar dellos productos caseros y d'artesanía tal como aguardientes, yerbes y productos de yerbes, productos derivaos del miel, ente otros.
Numberación hebrea
thumb|470px|Reló de la Sinagoga d'Ámsterdam, sieglu XVIII. En cuenta de númberos romanos o arábigos, emplega [[Alfabetu hebréu|calteres hebreos en concordanza col so valor numbéricu.]]
El sistema de numberación hebréu ye un sistema alfabéticu casi decimal nel que s'utilicen les lletres del alfabetu hebréu.
Nesti sistema nun hai notación pal 0 y los valores numbéricos de cada lletra individual sumir conxuntamente. Cada unidá (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9) asignar con una lletra separada, cada decena (10, 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80, 90) y cada centena (100, 200, 300, 400) asígnense, igualmente, con lletres separaes. La gematría (numeroloxía xudía) xeneralmente fai un estensu usu d'esti sistema de numberación, anque'l so usu práuticamente esclusivu na actualidá y una de les más antigües foi facilitar l'estudiu de los testos d'estudiu del xudaísmu, como la Torá o'l Talmud.
Particularidaes
La numberación hebrea acomuña un valor numbéricu a cada lletra. Non solamente tiense una espresión de cantidá sinón una construcción xeométrica y esta dualidá aplicar en distintos aspeutos: relixosos y hasta en "xeometría sagrada", una xeometría cuadrática con significáu místicu y filosóficu, que, como toa corriente de pensamientu, tien los sos adeptos como asina los sos opositores. Sicasí, l'usu más común del sistema de numberación hebréu puede atopase nel estudiu de los llibros propios de la lliturxa xudía, como la Torá (tamién llamada Pentateucu, correspuende a los cinco primeros llibros del Antiguu Testamentu cristianu), el restu del Tanak (esto ye, los llibros de los Profetes y llibros como : el llibru de Ester, el Cantar de los Cantares, les Llamentos de Jeremías, los Salmos, los Proverbios y el llibru de Ruth, ente otros) el Talmud (obra maestra de la llexislación xudía, na que s'interpreten refechamente tolos aspeutos llegales que quedaron ensin la fayadiza esplicación na Torá, amás de rellatar el procesu de creación del Talmud en sí), los Midrashim (esplicaciones del testu que "suplen los silencios del rellatu", que se caracteriza por ser pasible d'una interpretación metafórica y menos lliteral) y otros comentarios.
Doble significáu del sistema
L'alfabetu hebréu tien ventidós consonantes, polo que'l sistema básicu de numberación llega hasta la cuarta centena. Pero los soníos consonantes hebreos son 28. Los hebreos nun recurrieron a 28 lletres sinón qu'utilizaron solamente les 22 conocíes y representaron los demás soníos por aciu la inclusión d'un puntu (llamáu Daguesh) dientro de seis consonantes. Cuando'l puntu nun ta escritu la consonante tien soníu "nidiu" o fricativu y nel otru casu un soníu "fuerte" o oclusivu. El fechu de caltener 22 consonantes tien una esplicación: les lletres del alfabetu tán tamién rellacionaes con polígonos regulares que les sos cantidaes de llaos estremen esautamente a los 360 graos de la circunferencia. Asina 'á-lef non solamente simboliza al númberu 1, sinón que tamién representa a un triángulu equilláteru, behth ta acomuñada con un cuadráu, guí-mel col pentágonu, en fin. El númberu 360 tien 24 divisores enteros positivos, pero'l 1 y el 2 nun correspuenden al númberu de llaos de polígonos regulares. Queden d'esta forma 22 númberos que s'acomuñar a les consonantes del alfabetu significando polígonos. Hai un paralelismu total col alfabetu feniciu.
Usu del doble significáu en testos relixosos y antiguos
Pal usu aritméticu, la correspondencia numbérica ye la que señala la tabla; pero nos testos sagraos una mesma lletra puede significar dos númberos distintes. Cuando un testu da'l sentíu material, terrenal, humanu o concreto'l númberu que s'utiliza ye'l que correspuende a les figures xeométriques. Si'l significáu ye espiritual, figuráu, simbólicu o celestial utilízase'l númberu del sistema aritméticu, como ta indicáu na tabla. Como un exemplu aclaratoriu podemos citar les diez plagues que sufrió Exiptu nel Éxodu y los siete plagues de Revelación o Apocalipsis. La posible asociación de dambos númberos, si quixera faese un estudiu ambivalente, cola lletra zá-yin, el siete numbéricu y el decágonu regular, indicaría que les primeres plagues fueron lliterales y que les del llibru d'Apocalipsis son en sentíu figuráu, que la so descripción nun tien de ser tomada lliteralmente sinón como metáfora o alegoría de fechos asimilables a eses descripciones. Correspuende esclariar qu'Apocalipsis foi escritu en griegu, porque nesi entós yera'l llinguaxe comercial na cuenca del Mediterraneu y yera faláu por persones de distintes nacionalidaes, daqué paecíu al usu del inglés na actualidá. Amás, había asentamientos xudíos de fala griega fuera d'Israel. Sicasí, l'escritor de la versión orixinal probablemente yera hebréu y el simbolismu caltién l'usu de la so propia llingua, anque la escritura sía griega.
Esceiciones
Otra particularidá que puede atopase consiste na escritura camudada de los númberos 15 y 16. Tendríen De escribise 10 + 5 y 10 + 6, respeutivamente, pero los hebreos consideren escribir nel so llugar 9 + 6 y 9 + 7. Esto resulta d'una midida ante la posibilidá de infringir el mandatu bíblicu de nun usar el nome de Dios en devanéu, pa nun utilizar un Nome que tien ciertu grau de santidá en daqué tan trivial como los mesmos númberos que podríen utilizase pa daqué tan cotidianu y pocu significante como por casu, el comerciu. El nome de Dios representar n'hebréu per cuatro consonantes, el Tetragrámaton, esto ye: Yohdh-he'-waw-he'. El valor numbéricu de yohdh ye 10 y el d'he' ye 5, ente que waw ye 6; pero les espresiones Yohdh-he' y Yohdh-waw son abreviatures del Nome Divín y camúdense poles sumes mentaes antes. Si atendemos al significáu xeométricu, yohdh ye un polígonu de dieciocho lado, he' correspuende a un octógonu y waw a un eneágono.
Estáu actual
Anque modernamente el sistema simplificóse, nel analís o llectura de los testos sagraos o de los documentos bien antiguos esistentes nun ye tan automática una interpretación del significáu numbéricu de les lletres. El sistema numbéricu hebréu, nel so orixe, tuvo estrechamente amestáu con conteníos relixosos. Persiste la práctica d'escribir 15 y 16 como 9 + 6 y 9 + 7.
V Puppis
V Puppis (V Pup / HD 65818 / HR 3129) ye un sistema estelar variable na constelación de Puppis, la popa del Argo Navis. De magnitú aparente media +4,45, alcuéntrase a unos 1165 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Carauterístiques de les componentes
La estrella subxigante, con una temperatura de 26.600 K, relluma con una lluminosidá 7.940 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Con un radiu 4,2 vegaes más grande que'l del Sol, la masa d'esta segunda estrella ye incierta, pudiendo tar entendida ente 7,8 y 11 mases solares.
Órbita del sistema
El periodu orbital del sistema, bien curtiu, ye de 1,4545 díes. La separación ente les componentes ye de namái 15 radios solares, polo que casi tán en contauto. Ello ye que la enorme fuercia de marea de la estrella mayor sobre la menor fai qu'ésta última enllene la so lóbulu de Roche, esistiendo tresferencia de masa dende la estrella subxigante escontra la so compañera de mayor tamañu. Coles mesmes, yá que la enclín de la órbita ye de 11º, produzse un eclís parcial cuando una de les estrelles transita per delantre de la otra; ésti ye más acusáu cuando la estrella más pequeña y fría pasa per delantre de la más grande y caliente. Sicasí, inclusive fuera del momentu de los eclises, el rellumu del sistema varia de cutio por cuenta de la distorsión producida poles fuercies de marea y la rotación estelar.
Bucovina
thumb|Mapa étnicu de la Bucovina —rumana y ucraniana— según el censu rumanu del añu 2002. Bucovina (Букoвинa/Bukovina, Bucovina) ye una rexón histórica d'Europa Oriental, asitiada nes estribaciones nororientales de los montes Cárpatos, estremada políticamente ente dos países, Ucraína (óblast de Chernivtsi) y Rumanía (judeţ de Suceava). La so estensión total ye d'aproximao 25.000 km².
Historia
Monesteriu de Putna, en Bucovina, construyíu pol príncipe rumanu Esteban III de Moldavia ente 1466 y 1469.|thumb|200px
thumb|150px|Escudu del [[Ducáu de Bucovina sol Imperiu de los Habsburgu.]]
Venezuelan Orchids Illustrated
Venezuelan Orchids Illustrated (embrivíu Venez. Orchid.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Galfrid Clement Keyworth Dunsterville & Leslie A. Garay y espublizáu en seis volúmenes nos años 1959 hasta 1976.
.gp
.gp ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) pa Guadalupe.
Bucovina
Historia
Na Antigüedá el territoriu que muncho depués se llamaría Bucovina tuvo habitáu polos dacios, escites y sármatas. L'Imperiu romanu apenes llegó a apoderar momentáneamente dellos sectores del territoriu integrándolo a la provincia de Dacia, magar el control territorial foi calteníu principalmente polos dacios llibres (carpos). Dende'l sieglu III les rexones más llanes fueron invadíes socesivamente polos godos, hunos, ávaros —nel sieglu IV—. Nel sieglu VII, ante los vacíos demográficos producióse una sustitución de población nel área septentrional, que tuvo como principales protagonistes a los llabradores eslavos, ente los cualos atopábense los pechenegas, y depués foi incluyida como Estáu vasallu de la Rus de Kiev y unu de los sos Estaos socesores: el Principáu de Galitzia-Volynia, que venció a la invasión del Imperiu mongol (ente fines del sieglu XIII y entamos del sieglu XIV), anque la población d'orixe daciu llatinizada (esto ye: rumana o "valaca") caltúvose predominante demográficamente nes zones montascoses y na metá sur del territoriu.
Nel sieglu XIV Bucovina pasó a ser el nucleu fundacional del Principáu de Moldavia, Estáu con preponderancia étnica y política rumana. Dempués de 1513, Moldavia empezó a pagar un tributu añal al Imperiu otomanu, pero permaneció autónoma y siguió siendo gobernada por un príncipe/voivoda rumanu, conocíu como domnitor o hospodar.
Por unos curtios periodos, mientres guerres, el Reinu de Polonia ocupó partes de Moldavia de norte. Sicasí, la vieya frontera quedó restablecida cada vez, como por casu nel 14 d'ochobre de 1703. El delegáu polacu Martin Chometowski afirmó "Ente nós y Valaquia (un nome utilizáu históricamente pa designar a Moldavia) Dios mesmu estableció'l ríu Dniéster como frontera" (Inter nos et Valachiam ipse Deus flumine Tyras dislimitavit).
Ente 1769 y 1774 l'Imperiu rusu quitó'l territoriu a los turcos. Sicasí, Turquía dexó Bucovina al Imperiu austriacu el 21 de xunetu de 1774 al tener de cumplir los trataos de Küçük Kaynarca consecuentes al Tratáu de Pasarowitz. Rusia aceptó tal cesión en cuenta de compensaciones territoriales en Galitzia. De cuenta que Bucovina pasó a ser parte del Estáu austriacu, facilitáu esto pola llucha ente les diverses etnies de la rexón —por casu, la guerra ente los maxares de la parcialidá szekeli y los rumanos moldavos que remató na batalla de Valea Albă. Entá tres la Revolución Lliberal de 1848 que tuvo como una de les sos implicaciones el tresformamientu del Imperiu austriacu nuna "monarquía dual" austrohúngara, Bucovina al igual que les rexones axacentes caltener so control direutu d'Austria —como un "Kronland" o " Territoriu de la corona"— hasta rematar la Primer Guerra Mundial en 1918. thumb|250px|left|Situación dientro del [[Imperiu austrohúngaru.]]
So la dominación austriaca pasó a formar parte de primeres de la diócesis de Radauti, depués Bucovina foi —dende 1787— un distritu de la Galicia y darréu —dende 1849— un territoriu direutamente gobernáu pola corona austriaca, como una de les provincies cisleithánicas (esto ye, baxu direutu poder de la corona de los Habsburgu), col nome de ducáu de Bukowina o Buchenland (n'alemán tamién significaba "País de les fayes" o "Fayedal"); siendo d'esa manera un estratéxicu "Kronland" (territoriu de la corona), un ducáu, que resultaba como una suerte de cuña económica y ideolóxica-cultural panxermanista na Europa Oriental, anque por maquiavelismu los burócrates que representaben a los intereses austriacos solíen ser naturales de Polonia: los llamaos "szluchta". Sicasí, la creación de la Universidá de "Czernowitz" (Czernowitz yera la xermanización del nome de la ciudá de Černovitsi) de llingua alemana y cátedres ideológicamente panxermanistes tendía a establecer na rexón élites "ilustraes" trescalaes de panxermanismu.
Al concluyir la Primer Guerra Mundial, Sfatul Ţării (El Conseyu del País) de Bucovina votó la unión con Rumanía, que foi ratificada pol Tratáu de Saint Germain-en-Laye de 1919. En 1940 Rumanía, col so rei Carlos II, viose obligada a aceptar un ultimátum soviéticu tocante al norte de Bucovina (Ocupación soviética de Besarabia y el norte de Bucovina). Al rematar la Segunda Guerra Mundial, toa Bucovina topar en poder de la XRSS tres la derrota del Tercer Reich. En 1947, polos Trataos de París estableciéronse les actuales llendes, quedando la metá norte de Bucovina integrada na URSS como parte de la República Socialista Soviética d'Ucraína, y la metá sur volvió formar parte de Rumanía. Tres la disolución de la URSS en 1991, la Bucovina septentrional pasó direutamente a l'actual república d'Ucraína, constituyendo la rexón o óblast de Chernivtsí, rexón qu'axunta a la mayor parte de la población y territoriu de la Bucovina septentrional, yá que tenía en 2006 una área de 10.410 km² y una población (75% ucraniana) d'aproximao 730.000 habitantes. Tocantes a la Bucovina meridional o Bucovina Rumana, la población y l'área territorial son aproximao similares, siendo complementaes pol pequeñu sector de la Bucovina septentrional que forma parte de la república de Moldavia.
Nome
thumb|Moldovița. Agostu de 2005
Mientres la Edá Media, Bucovina foi'l nucleu históricu de Moldavia, recibiendo per parte de los rumanos el nome de Ţara de Les sos ('País Altu') en contraposición al Ţara de Jos ('País So'), denominación que recibió la llana Besarabia.
El nome Bukovina convertir n'oficial en 1775, cuando la rexón, hasta entós parte del Principáu de Moldavia, pasó a formar parte de les posesiones de la monarquía de los Habsburgu, que más tarde se convirtió nel Imperiu austriacu (1804) y depués (1867), nel Imperiu austrohúngaru. El nome oficial n'alemán, die Bukowina, que llevó la provincia mientres tol periodu en que tuvo gobernada polos austriacos (1775-1918) vien de la forma polaca Bukowina, que de la mesma vien de una pallabra común a les llingües eslaves que significa 'haya' (por casu, бук [buk] n'ucraín), emparentada tamién col alemán Buch. Otru nome alemán de la rexón, das Buchenland, que tien un usu fundamentalmente lliterariu, significa tamién 'tierra de fayes'. Tamién en rumanu, en contestos lliterarios, utilízase dacuando'l nome Ţara Fagilor ('país de les fayes').
Osiris
thumb|Osiris. Osiris ye'l dios exipciu de la resurrección, símbolu de la fertilidá y rexeneración del Nilu. Ye'l dios de la vexetación y l'agricultura. Tamién preside'l tribunal del xuiciu de los difuntos na mitoloxía exipcia.El so padre yera Geb y la so madre yera Nut.
Bucovina
Nome
Anguaño'l nome nun ye oficial nin n'Ucraína nin en Rumanía, anque dacuando utilízase pa referise al Óblast de Chernivtsí (2/3 del territoriu del óblast constitúin partir norte de Bucovina). En Rumanía falar de Bucovina del Norte pa faer referencia al óblast de Chernivtsí, y de Bucovina del Sur pa falar del distritu rumanu de Suceava, anque namái un 10% del distritu ye territoriu de la rexón histórica de Bucovina.
Xeografía
La parte sudoccidental de Bucovina ye montascosa, correspondiendo a les fasteres septentrionales de los montes Cárpatos que señalen les llendes meridional y occidental de Bucovina. La parte nororiental ye una penillanura de depósitos aluviales (loessicos) correspondientes a la Llanura Sarmática.
El clima ye continental, con iviernos fríos (-4 °C temperatura medio de xineru) y branos templaos (25 °C de temperatura medio nel mes de xunetu) y un réxime de precipitaciones bien moderáu (aproximao 635 mm/añu); la mayor parte de les precipitaciones dar en forma d'agües mientres l'estivu.
Bucovina atópase avenada per numberosos ríos afluentes de la cuenca del mar Negru: Moldava, Siret, Prut y el Niestro ( Dniéster) (o Nistru), siendo'l postreru de los mentaos el que constitúi les llendes septentrional y oriental de Bucovina.
Población
Anque más de la metá de la población yera considerada rural en 2005, los principales nucleos urbanos son: Chernovtsi (Cernăoţi; Чернівці), Černovtsy o Chernóvtsy en rusu y Czernowitz n'alemán y polacu) ciudá que fuera la capital y principal centru cultural, asitiada anguaño en territoriu ucraín como capital de la provincia homónima de Černivtsi ente que Suceava, Siret, Dorohoi y Câmpulung Moldevenesc, Rădăoţi topar en Rumanía.
Según el censu rumanu de 2002, na Bucovina Sur o Bucovina anguaño rumana'l 97,5% de la población ye rumana, habiendo una minoría del 1,2% d'ucraínos. Pela so parte, pa la Bucovina Norte o anguaño ucraniana, el censu ucraín de 2001 daba un 75% (684.168 persones) de nacionalidá ucraniana, ente que los falantes d'idioma rumanu se desglosan en 12,5% (114.600 persones) de rumanos y 7,3% (67.000 persones) de moldavos, con un 4,1% de rusos. Tamién hai grupos de xitanos. Al sureste de la rexón (distritos de Putila y Vizhnitsa) atópase la rexón históricu-etnográfica de Hutsúlshchina, habitada polos hutsules, subgrupu étnicu ucraín, influyíos culturalmente polos rumanos y otros pueblos balcánicos, magar se autoidentifican como ucraínos.
Economía
Los suelos son bien fértiles, lo cual facilitó la esistencia de mestos montes. La superficie forestal cubre un 60% del territoriu; les hayas ocupen les altitúes medies y les coníferes (principalmente abetos) les zones elevaes. La esistencia de montes favoreció la industria maderero. Sígue-y n'importancia l'agricultura de ceberes nes rexones llanes. Esiste dalguna actividá minera con pequeña estracción de petroleu y sal.
Osiris
El so nome exipciu ye Usur o Usir y Unneferth, Perfectu antes y dempués de nacer, nome que-y dio Mat nel so xuiciu yá que'l so corazón yera tan llixeru como una pluma (Unneferth ye la trescripción de la so xeroglíficu). N'occidente suel nomáse-y cola forma helenizada Osiris (del griegu Όσιρις).
Iconografía
thumb|Los dioses Osiris, [[Anubis y Horus representaos na tumba de Horemheb.]] A Osiris represéntase-y casi siempres momificado, cola piel verde o negra y los atributos de la realeza, una corona Atef, el cayado heka y el llátigu (mayal o nejej) o'l cetru uas. La pilastra dyed yera'l so oxetu sagráu. Anque raramente, tamién se-y representó con forma de cocodrilu, toru negru, garza, can o de gran pez.
Mitoloxía
Yera'l xefe de la tríada Osiris, formada por Osiris, Isis Asth (la so muyer) y Horus (el so fíu). Nel mitu inicial, Osiris (el bien), ye asesináu pol so hermanu Seth (el caos), quien lo refundia al Nilu, onde lo atopará Asth, que cola ayuda de la so hermana Neftis atopa los cachos de Usur, devolviéndo-y temporalmente la vida con maxa por aciu un conxuru qu'aprendió de Amon Ra. ""Alicáu"" temporalmente, establezse la nacencia de Horus.
Osiris foi un héroe cultural, rei míticu, fundador de la nación exipcia, qu'enseñó a los homes la civilización, les lleis, l'agricultura y cómo adorar a los dioses. Muerre como home pero resucita como inmortal gracies a Thot. Ye'l responsable de xulgar a los muertos na Duat, onde ta acompañáu por 42 dioses-xueces (unu por cada nomo) que van dictaminar lo que va asoceder al difuntu.
thumb|Tríada osirís: Osiris, [[Isis y Horus. Muséu del Louvre.]]
Iris aphylla
Iris aphylla ye una especie de la familia de les iridacees. Ye orixinaria d'Europa. thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta
Descripción
Estrémase de Iris germanica nel so espata qu'arrodia les flores, verde sacante un estrechu marxe escarioso. Tarmu floral d'hasta 30 cm o más, ramosu nel so mitat inferior; fueyes de normal falciformes. Flores violeta o moraes, 3-5; pétalos esternos estrechamente obovaos, los internos llargamente elípticos y d'uña curtia. Floria en primavera.
Hábitat
Ente roques y gleres.
Osiris
Mitoloxía
Fontes que se faen ecu d'esti mitu son: Tratáu de Isis y Osiris de Plutarcu, testos de Diodoro de Sicilia, y los Testos de les Pirámides:
Osiris ye fíu de Geb y Nut, frutu d'una intriga amorosa. Cuando Ra enterar de la infidelidá de la so esposa, decreta la imposibilidá de parilo en nengún mes del añu. Thot, otru amante de Nut, atopó la forma de refugar esa maldición: allegó a Jonsu, dios llunar que'l so rellumu yera entós casi equiparable al del sol, y desafiar a un xuegu de mesa nel que Jonsu apostaba la so propia lluz, concretamente 1/72 parte de la lluminosidá diaria de la lluna. Dambos xugaron hasta que Thot ganó a Jonsu, quien dende entós nun volvió tener la fuercia abondo pa rellumar de forma sostenida a lo llargo del mes, razón pola cual mengua y recupérase. Pela so parte, cola lluz ganao Thot creó cinco nuevos díes, conocíos como epagómenos y añedir a la fin del añu calendariu qu'entós constaba de 360 díes (doce meses de trenta díes cada unu). Asina Nut pudo dar a lluz a les sos 5 fíos ensin dexar de cumplise la maldición de Ra. Nel mitu, Osiris nació nel primeru d'esos díes.
Iris aphylla
Distribución
Francia, Alemaña, Albania, Finlandia, Hungría, Italia, Polonia, República Checa, Rumanía.
Osiris
Mitoloxía
Nos díes epagómenos, nacieron n'orde de díes:
Por aciu una trampa, el so hermanu Seth asesinar, cortando'l so cuerpu en catorce pedazos qu'espardió por tou Exiptu. La so esposa y hermana Isis recuperó amorosamente tolos miembros, sacante'l viril, que se comiera'l pexe oxirrinco, con ayuda de neftis y los escorpiones la guardia real de asth protexéndola nel ríu Nilu. Cola ayuda del so fíu adoptivu, Anubis embalsamar y, darréu, Isis cola so poderosa maxa llogró insuflar nueva vida al cadabre momificado d'Osiris, quedando embarazada d'él. Niciaron asina al so únicu fíu, Horus, quien vengó la muerte del so padre, desterrando a Seth al desiertu y recuperando el tronu d'Exiptu, ente que Osiris permanecería como rei de los muertos, nos fértiles campos d'Aaru.
Iris aphylla
Taxonomía
aphylla: epítetu llatín que significa "ensin fueyes".
Osiris
Mitoloxía
thumb|Osiris-Nepra, con cultivu de trigu nel so cuerpu. El biltu del trigu significaba la [[resurrección. D'un baxorrelieve nel templu de File.]] Nel Reinu Nuevu, nos testos funerarios fundir con Ra; asina Osiris ye'l sol difuntu y, en Heracleópolis Magna, denominar Osiris Naref. Otru nome pol que se-y conoz ye Unnefer ("el que pon de manifiestu'l bien"). "Príncipe de los dioses de la Duat" como dios de la muerte y del Más allá, anque, nun principiu yera un dios agrariu que foi adoptando traces d'otros dioses; xeniu de les ceberes, espíritu de la vexetación y primero de too dios de la resurrección; los Testos de los Sarcófagos del Reinu Mediu identificar col granu y col trigu, símbolu de la grana que muerre pa renacer más tarde en forma d'espiga
Osiris y el mitu de la inmortalidá
Ente les creencies del Antiguu Exiptu destaca'l mitu de la inmortalidá humana. Mientres l'Imperiu Antiguu creíase que namái los faraones, al morrer, convertir en dioses, algamando la inmortalidá na Duat con toles sos prerrogativas. Mientres el Primer Periodu Entemediu estes creencies tamién s'estienden a los altos funcionarios que al morrer convertir nun Osiris, gociando de la inmortalidá na Duat con tolos sos derechos. Solo nel últimu periodu, el restu de los mortales fadríen merecedores d'algamar una vida inmortal nel Más allá, siempres que pudieren cumplir unos rituales bien precisos.
Epítetos
El nome d'Osiris y los sos epítetos variaron a lo llargo de la Historia del Antiguu Exiptu. Como Necher aa "Gran dios", foi veneráu en munchos santuarios, reflexándose nos sos títulos: Neb Abdyu "Señor de Abidos", Neb Dyedu "Señor de Dyedu"; y como gran dios funerariu recibe'l nome de Jenty amentu "El que ta al mandu de los occidentales", referente a los finaos. Tamién ye denomináu Unenefer "El que continua siendo perfectu", n'alusión a la so prodixosa potencia dempués de muertu.
Cultu
Los exipcios vieron na resurrección d'Osiris la promesa d'una vida eterna. Creíen que tolos homes viviríen eternamente, nel Aaru, si realizaben ceremonies funeraries similares a les efectuaes con Osiris, muertu y resucitáu. Asina dende l'Imperiu Mediu yera costume, nos testos funerarios, nomar al difuntu col apellativu de "Osiris".
thumb|150px|Estauína d'Osiris.
En Abidos celebrábense los "Misterios d'Osiris", una de les más importantes festividaes mientres l'Imperiu Mediu; consistíen en remembrar la muerte, entierru y resurrección d'Osiris, cola consiguiente promesa de vida eterna pa los asistentes y los sos difuntos. Constaba de cinco partes:
Según la tradición, nos catorce llugares onde Seth soterró cada parte del cuerpu d'Osiris, los exipcios alzaron un templu:
Dios bien popular, apaez en Busiris, capital del IX nomo del So Exiptu y foi veneráu principalmente en Abidos (Osireion), Bubastis y Mendes. Tamién foi veneráu nes islles de Biga y de File, onde había una tumba del dios; en Canopo yera representáu en forma de vasía con cabeza humana.
Osiris como dios del vinu
Osiris, según les cróniques, foi'l primeru que fizo engatar la vide por una estaca y trió los recímanos. El viaxeru griegu Diodoro Sículo rellata:
Mundu grecorromanu
miniaturadeimagen|296x296px|Antigua estatua exipcia de Antinous como Osiris, Villa Hadriana (Tivoli), alredor del 135 dC, mármol
Helenización
Nel so momentu, n'Exiptu, los faraones helénicos decidieron apurrir una deidá que fuera aceptable tantu pa la población exipcia local, como pa los helénicos, pa congraciarse colos dos grupos, en llugar de dexar cualesquier conato de rebelión. D'esta forma, identificar a Osiris con Apis, en realidá, un aspeutu de Ptah, que yá fuera identificáu como Osiris nesti puntu, y creóse un sincretismu ente los dos, conocíu como Serapis, que foi representáu como un dios griegu al usu, con carauterístiques, al tiempu, de Zeus, Dioniso y Asclepio.
Destrucción del cultu
thumb|[[File (Exiptu)|Isla de File, onde'l so cultu caltener hasta'l sieglu VI.]] El cultu d'Osiris siguió hasta'l sieglu VI na isla de File, nel Altu Nilu a pesar de los decretos de Teodosio pela redolada del añu 390, pa destruyir los templos paganos. El cultu a Isis y Osiris en File dexar hasta la dómina de Justiniano I, por aciu tratáu ente los blemios-nobaties y Diocleciano.
Tolos años visitaben Elefantina, y con determinada frecuencia tomaben la imaxe de Isis, ríu arriba, hasta la tierra de los blemios con fines oraculares. Estes práutiques terminaron cuando Justiniano I unvió al xeneral Narsés a destruyir los santuarios, detener a los sacerdotes y prindase de les imáxenes divines, pa llevales a Constantinopla.
== Osiris y les sos comparances escontra'l cristianismu Estudiosos en mitoloxía comparada envaloren que parte de la teoría de Xesucristu míticu foi la resultancia de l'adaptación d'elementos osiriacos na formación del so personaxe. Nel mitu d'Osiris esisten dellos elementos que dellos autores suxuren seríen tomaos polos creadores del cristianismu. Por casu: Osiris dempués de morrer asesináu pol so malváu hermanu Seth, "resucita" gracies a la diosa Isis, depués "xube a los cielos" y ye el dios que "xulga a los muertos" na Duat.
Estos supuestos paralelismos ente dioses mitolóxicos como Osiris n'Exiptu, Tammuz na Mesopotamia asiática, Baal en Canaán, y Atis en Grecia per un sitiu, y la resurrección de Jesús por otru fueron intensamente rebatidos por académicos especialistes en mitoloxía, que aseveran que s'aburuyen les fontes pa forzar la comparanza de los rellatos mitolóxicos colos rellatos de Jesús resucitáu: l'especialista en relixones comparaes Jonathan Z. Smith y l'académicu de semitismu antiguu del Department of Hebrew and Judaic Studies de la Universidá de Nueva York, Mark S. Smith declararon como fantasía al llamáu «mitu de la muerte y resurrección de los dioses», al que consideraron el productu d'una comparanza carente de crítica, más qu'un exame sollerte de la evidencia.