cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Virginia Mataix
Biografía
Dende los años ochenta centra la so carrera esencialmente nel mediu televisivu, presentando'l concursu Si saber nun vengo (1985-1986) xunto a Jordi Hurtado en TVE ya interviniendo en series como Fortunata y Jacinta, El Mayoralgu de Labraz (1983), El jardín de Venus (1984), de José María Forqué, Teresa de Jesús (1984), de Josefina Molina, Para Elisa (1993), La Regenta (1995), de Fernando Méndez Leite y Más qu'amigos (1997). En 1991 pasa a collaborar como presentadora de la moda y faciendo sketchs nel programa de TVE1 Pasa la vida xunto a María Teresa Campos. En 1992, tien al so únicu fíu en contra de los vaticinios de los médicos por carecer una endometriosis que la obligó en numberoses ocasiones al quirófanu.
Arusiano Mesio
Arusiano Mesio (Arusianus Messus  o Arusianus Messius floruit en 395) foi un gramáticu romanu que vivió nel sieglu IV. Probablemente yera d'orixe aristocráticu.
Foi autor d'una pequeña obra que sobrevivió intitulada Exempla Elocutionum («Exemplos d'estilu»), dedicada a los cónsules del añu 395, Olibrio y Probino. Contién una llista alfabética, principalmente de cites d'obres de Virxiliu, Salustio, Terenciu y Cicerón. Sirvió pal estudiu de retórica y foi utilizada más tarde por Casiodoro.
Los cuatro autores mentaos son llamaos Quadriga Messi («“cuadriga» de Mesio”). Les sos obres fueron utilizaes ​​como llibros didácticos dende l'Antigüedá tardida hasta'l Renacimientu. Los Exempla tamién son importantes porque contienen fragmentos de les Hestories de Salustio que nun han pervivido d'otra manera.
Samiguel (Perera)
Samiguel ye un llugar de la parroquia de Perera nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 6 km d'Uviéu y a un altor de 279 m.
Virginia Moyano
Secundina Virginia Moyano Ponce (, foi una supercentenaria arxentina, conocida por haber sío hasta'l momentu de la so muerte la muyer más llonxeva de la República Arxentina.
Biografía
Virginia nació'l 24 de mayu de 1904, fía de José Moyano y Casimira Ponce. Foi bautizada'l 9 de xunetu de 1904. Vivió hasta los 100 años en Córdoba, cuando se camudó cola so sobrina, María Olga Gallu Moyano, a La Rioxa. Mientres los últimos cuatro años, Virginia vivía nel asilu San José cola so sobrina. Virginia dixo que'l secretu pa vivir por tanto tiempu ye "recordando formoses alcordances que te faen rir". Tamién recordó qu'asistió a la escuela hasta'l sestu grau y el nome del so noviu na mocedá, Andrés Bergontini, que yera un home chilenu de Santiago, que la dexó pa casase con otra muyer con más dineru, polo que nunca se casó y nun tuvo fíos, pero tuvo un gran númberu de sobrinos y sobrines.
A finales d'abril de 2016, Olga Gallu, la so sobrina, finó. Arriendes d'ello, Virginia pasó a vivir colos sos sobrinos nietos y sobrinos-bisnietos.
Morrió'l 20 de xunu de 2017, a los 113 años, nun asilu de La Rioxa, en sufriendo un paru cardiaco.
Charlotte Mutsaers
Biografía
Charlotte Mutsaers nació'l 2 de payares de 1942 na ciudá d'Utrecht nos Países Baxos]]. Ye la fía del historiador del arte Barend Mutsaers quién trabayó na Universidá d'Utrecht-
Estudió n'Ámsterdam y darréu exerció como profesora nun institutu d'educación profesional superior. Pela nueche realizó estudios de pintura y graduóse na Academia Gerrit Rietveld. Dempués de la so graduación trabayó nesta mesma institución, onde permaneció como profesora d'arte mientres más de diez años.
Como artista d'arte diseñó sellos, revistes culturales ilustraes (Vrij Nederland) y cubiertes de llibru. Realizó esposiciones de les sos pintures na Galerie Clemente (Ámsterdam) nel Muséu Frans Hals (Haarlem), el Muséu d'Arte Moderno (Arnhem),el Nieuwe Kerk (Ámsterdam) y nel Muséu de Beyerd (Breda).
Empezó a escribir cuando tenía aproximao cuarenta años. El 2 d'abril de 2010 la televisión neerlandesa retresmitió un documental De wereld fvan Charlotte Mutsaers, dirixíu por Suzanne Raes. En mayu de 2010 Charlotte Mutsaers recibió'l Premiu P. C. Hooftprijs.
Augusto Vivero
Augusto Vivero Rodríguez de Tudela foi un escritor, periodista y llibrepensador español.
Biografía
Fíu del teniente coronel Benignu Vivero y de Juana Rodríguez de Tudela, que les sos families yeren naturales de Lugo y La Coruña respectivamete, nació Augusto na ciudá cubana de Santa Clara el 29 de xineru de 1879.
Tuvo cuatro hermanos: Gustavo (acreditáu estudiosu, tamién llicenciáu en Filosofía y Lletres y más tarde perteneciente al Cuerpu Facultativu d'Archiveros, Bibliotecarios y Arqueólogos, collaborador na so etapa xuvenil de El Radical de Valencia, periódicu fundáu en 1903 por Rodrigo Soriano tres la so rotura con Vicente Blasco Ibáñez); Rodrigo (tamién periodista, más tarde retornaría a Cuba); Celso (funcionariu de Facienda) y Maria del Amor.
Tres la derrota d'España na Guerra d'independencia cubana y tres la muerte del so padre por problemes cardiacos, el restu de la familia abandonó la islla pa volver a España.
En llegando a La Coruña, el delicáu estáu de salú de la so madre obligó a la familia a instalase en Murcia. Augusto estudió'l bachilleratu ente Santiago de Cuba y Murcia, y depués estudió Filosofía y Lletres na Universidá Central de Madrid.
En Murcia, Augusto empecipiar nel periodismu llegando a dirixir Heraldo de Murcia, más tarde treslladóse a Almería. Pocos años dempués dio'l saltu a la prensa nacional al ocupar el puestu de redactor del Diariu Universal y como collaborador de El Liberal.
Dende 1905 hasta 1911 foi redactor xefe de Nueva España y nesi mesmu añu fundó y foi direutor de España Llibre, periódicu que José Canalejas se obstinó n'escorrer hasta llograr la so desapaición en 1912. Mientres esos años consolídase como profesional del periodismu.
En 1913 pasó a desempeñar el cargu de redactor de El Imparcial, del qu'al poco tiempu se convirtió en redactor xefe, y, como apasionáu africanista y defensor de los derechos d'España na cuestión de Tánxer frente a Francia ya Inglaterra, y sobremanera gran detractor de la colonización alemana, foi fundador y direutor de África Española, pa la que cubrió una vibrante corresponsalía de guerra en 1921.
Más tarde ostentó cargos de direición nos periódicos El Mundo (1917) y Informaciones (1929). Daquella fíxose comunista y dirixó la revista ateo y anticlerical Ensin Dios, inspirada nel diariu Bezbozhnik de la Xunión Soviética, y foi editorialista del selmanariu anticlerical Frai Llazu (1930-1932), xunto con una prestixosa nómina de collaboradores; amás escribió y editó venticuatro folleto d'un anticlericalismu y ateísmu francamente violentu contra la ilesia católica, la llamada Biblioteca de los Ensin Dios, de los cualos cuatro fueron denunciaos.
Una vegada empecipiada la Guerra civil, y tres la prinda del diariu ABC (edición madrilana) por La República'l 20 de xunetu de 1936, pasa a dirixir el rebautizado ABC Republicanu.
El cambéu d'estilu radical, agregu al fechu de sustituyir a tola plantía (sacante trés de los miembros orixinales) y la cayida nes ventes del diariu provocaron enfrentamientos con políticos y trabayadores, desaguando nel so cese al frente del diariu'l 13 d'agostu de 1936, siendo sustituyíu por Elfidio Alonso.
Mientres la guerra participó viviegamente nel Asaltu al Cuartel del Monte y más tarde foi Comandante y Comisariu Políticu del exércitu republicanu.
Tamién ye destacable la so faceta como traductor. Ente otres obres, tradució del francés les Reflexones sobre la violencia (1915) de Georges Sorel.
Foi executáu pol bandu franquista en 1939. Taba casáu con Dolores Preciosu Córdoba, de la que tuvo cuatro fíos: Augusto, Celso, Óscar y Alicia.
Purilu
Purilu ye'l nome col que se conoz na metá norte del conceyu Salas al dialeutu lliterariu tamién conocíu como farriegu. La retafila que faen nel esfoyón peles Fiestes del Carme de L'Arquera (Maeza, Salas), a imaxe de l'amuravela en Cuideiru ye un bon exemplu d'esti falar.
Margret Schleidt
Estudió bioloxía nes universidaes de Bonn, Zúrich y Friburgu. Defendió'l so disertación n'etoloxía animal en Konrad Lorenz na Estación d'Investigaciones en Buldern Westfalen. Y completó un PhD n'etoloxía animal en 1955 so la supervisión del profesor Otto Koehler en Freiburgu i Br. antes de trabayar del Konrad Lorenz' grupu de busca nel Max-Planck-Institut für Verhaltensphysiologie en Seewiesen. Naquel tiempu, trabayó con Wolfgang Schleidt en proyeutos ornitolóxicos. De 1963 a 1974, Margret Schleidt foi secretaria del Grupu Lorenz.
En 1987, enseñó etoloxía humana na Universidá de Múnich, y de 1990 a 2010 na Universidá de Innsbruck colos sos colegues Gerhard Medicus y Wulf Schiefenhövel. La so busca y les conferencies influyeron el trabayu de colegues nel so campu, y ye citada por munchos incluyendo Konrad Lorenz, Irenäus Eibl-Eibesfeldt, Wulf Schiefenhövel y otros.
Vladivostok
Ente 1958 y 1991, les autoridaes de la Xunión Soviética convirtieron a Vladivostok nuna ciudá zarrada a los estranxeros por ser la sede de la Flota del Pacíficu de l'Armada Soviética. Ye un importante centru de tresporte y unviaes marítimes, unu de los principales sectores de la so economía. Amás, la ciudá ye la última parada del mundialmente famosu Ferrocarril Transiberianu y cuenta col Aeropuertu Internacional de Vladivostok.
Toponimia
Etimológicamente «Vladivostok» provién de les pallabres «владеть» (vladét'; tener, apoderar) y «Восток» (Vostók; Oriente). Esto ye similar a «Vladikavkaz» (Kavkáz, Кавказ; Cáucasu).
La denominación non oficial en chinu ye 海参崴 (pinyin: Hǎishēnwǎi), qu'entá s'utiliza, anque esiste tamién la trescripción oficial china, 符拉迪沃斯托克.
Influencies
D'antiguo el territoriu de Vladivostok modernu formaba parte del reinu Balhae (698 – 926). Dende'l sieglu X pertenecía a los kitanos, y darréu a los yurchen. A principios del sieglu XIII nel territoriu de Primorie modernu esistíen delles ciudaes del estáu yurchen. Toes elles fueron destruyíes polos mongoles como resultancia del ataque del añu 1233. Depués por causa de diferencies ente los manchúes y jantsi el Primorie sureñu permaneció ensin población y práuticamente nun se mentaba hasta'l sieglu XIX.
El tratáu de Nerchinsk del añu 1689 otorgaba'l territoriu del actual krai de Primorie a China, pero en 1858 llograr Rusia pol tratáu de Aigun.
Empiezos de la ciudá actual
El puestu naval foi fundáu en 1859 pol Gobernador Xeneral de Siberia Oriental, el conde Nikolái Muraviov-Amurski, que foi nomáu según el modelu de Vladikavkaz, una fortaleza de Rusia n'El Cáucasu. La primer nacencia en Vladivostok producir en 1863.
En 1862 Vladivostok convirtióse oficialmente nun puertu. Cola idea d'incentivar el comerciu col esterior, establecióse un estatus de puertu francu pa les importaciones. En 1865 llegaron los primeros pobladores y visitantes estranxeros.
Un ellaboráu sistema de fortificaciones foi construyíu ente los años 1870 y 1890. En 1871 Vladivostok coneutar por telégrafu con Nagasaki y Shanghai.
En 1880 Vladivostok llogró'l estatus de ciudá. L'escudu municipal, en representación del tigre de Siberia, adoptar en marzu de 1883. thumb|left|Encruz de les cais Svetlánskaya y Aleútskaya nos [[años 1910.]] En 1891 la construcción del Ferrocarril Transiberianu empezó en Vladivostok. Ye unu de los mayores ferrocarriles del mundu, de gran importancia pal desenvolvimientu de los distritos remotos de Rusia.
Una puxanza económica tuvo llugar en 1903, cuando'l ferrocarril Transiberianu llegó a Vladivostok venceyándolo a la ciudá de Moscú y Europa.
Mientres la guerra ruso-xaponesa de 1904-1905 un escuadrón xaponés de buques de guerra atacó la ciudá. La flota rusa consiguió bloquiar l'ataque.
La ciudá participó na primer Revolución Rusa. A empiezos de 1906 yera gobernada por unidaes militares rebalbes.
Nel periodu ente dambes revoluciones (1907-1917) construyóse la estación del ferrocarril, con arquiteutura rusa del estilu del sieglu XVII, la central llétrica, dos escueles pa neñes, la Escuela de Comerciu y l'Hotel Versailles. Les tranvíes empezaron a funcionar. Había más de 3.000 tiendes y comercios en Vladivostok. En 1913 los editores locales publicaron 61 llibros distintos en rusu y otros idiomes. thumb|Tropes estauxunidenses en Vladivostok, n'agostu de 1918, mientres la intervención estauxunidense na [[Guerra Civil Rusa.]]
Periodu soviéticu
Tres la Revolución d'ochobre de 1917, Vladivostok empezó una nueva vida. Les fuercies armaes de la Entente llegaron a la ciudá. El 31 d'avientu de 1917 acorazaos xaponeses, británicos y estauxunidenses entraron pola badea del Cuernu Doráu. N'abril de 1918 la compañía xaponesa Isido sufrió un ataque. Tres l'incidente, les tropes xaponés y británicu salieron de los sos barcos pa protexer a les sos nacionalidaes. 220px|thumb|left|Plaza de la Revolución de Vladivostok. Ente 1916 y 1922 la población de Vladivostok xubió dende 97.000 hasta 410.000 habitantes. Ente 1920 y 1922, 650 representantes de la intelixencia creativa de Moscú y San Petersburgu vivieron en Vladivostok. Fundaron dos conservatorios, dos teatros y delles orquestes sinfóniques. Tres la victoria de los bolxeviques la mayoría emigró a Australia, China, Estaos Xuníos y otros países.
Los bolxeviques entendieron la importancia de Vladivostok como más importante puertu rusu na mariña pacífica. Ente 1920 y 1930 reconstruyóse'l puertu y empezó el tráficu aereu direutu escontra Moscú. En 1932 Vladivostok convertir en base de la Flota Naval del Pacíficu.
Por ser la mayor base naval de la Flota del Pacíficu, la ciudá mientres el periodu soviéticu tuvo'l estatus de ciudá zarrada. Sicasí, en 1974 celebráronse históriques negociaciones sobre la llimitación de les armes estratéxiques ente'l Secretariu Xeneral del PCUS Leonid Brézhnev y el presidente de los Estaos Xuníos, Gerald Ford.
Periodu post-soviéticu
Tres delles demandes al gobiernu central per parte de les autoridaes del Alloñáu Oriente soviéticu, el 1 de xineru de 1992, Vladivostok dexó de ser una ciudá zarrada, cinco años dempués de que Mikhaíl Gorbachov prometiera con un discursu na ciudá la so apertura al mercáu asiáticu, dempués de que Boris Yeltsin, el primer presidente de la Rusia post-soviética, roblara'l decretu d'apertura.
En 2012, la islla Russki, que forma parte del distritu Frúnzenski de Vladivostok, foi la sede de la xunta de l'APEC. P'aportar a la islla construyóse la ponte atirantada col mayor baldíu del mundu hasta entós, la ponte de la islla Russki. Esta obra supunxo un gran impulsu a les posibilidaes d'ampliación de la ciudá y la comunicación d'esta islla.
Xeografía
thumb|Vista satelital de Vladivostok La ciudá de Vladivostok cubre una área qu'escurre dende la península Muravyov-Amursky a la llocalidá de Trudovoye, incluyíu la península de Peschanyi, con cerca de 50 islles del golfu de Pedro'l Grande, bañada peles agües de les badees del Amur y el Ussuri, les agües del golfu de Pedro'l Grande y el mar de Xapón.
Acordies colos datos del Catastru de Tierres del Estáu del 1 de xineru de 2005, la superficie total de tierra dientro de les llendes del distritu de la ciudá de Vladivostok yera de 56.154 hectárees. Parte de la ciudá, asitiáu nuna península Muravyov-Amur, incluyida la llocalidá de Trudovoye, tien una superficie de 35.044 hectárees y ta allugáu na península de Peschanyi (col territoriu axacente), tien una superficie de 7.525 hectárees. La islla Russki, la mayor de les islles incluyíes nel cascu urbanu, tien una superficie de 9.764 hectárees. L'área de les otres islles suma un total de 2.915 hectárees. thumb|left|Imaxe aérea de Vladivostok. Vladivostok estiéndese a entrambos llaos de la pequeña badea de Zolotoi Rog, lliteralmente, «Cuernu d'Oru» en rusu, y fai referencia al estuariu de morfoloxía similar asitiáu frente a Istambul. Ye un llugar favorable p'agospiar buques. Nes sos veres tán los puertos comerciales y pesqueros, pero tamién estrema la ciudá en dos partes, faciendo difícil el tresporte. Por ello, el 25 de xunetu de 2008 empezó la construcción de la ponte sobre l'estuariu, que'l so periodu de diseñu que llevó 39 meses. Presumiblemente, la ponte va quedar rematada en mayu de 2012.
La rede fluvial ta pocu desenvuelta, representada principalmente per pequeñu ríos y regueros. Ente los más importantes y significativos tán el Obyasneniya, el Pervaya, el Vtoraya, Sedanka y el Bogataya, que flúi dende l'este al oeste y el Obyasneniya, desagüen na badea del Amur.
El puntu más altu de la parte histórica de la ciudá ye la llomba Orlinoe Gnezdo, a 199 metros sobre'l nivel del mar. Nel distritu urbanu, el puntu más altu ye'l monte conocíu popularmente como Sinyaya sopka, con 474 m, allugáu en partir norte de la península Muravyov-Amursky, cerca del términu de la llocalidá d'Artyom. Otru puntu con un altor significativu ye'l monte Jolodílnik (257 m), la llomba Russkij (291 m) y el monte Vargina (458 m).
La distancia más curtia a Moscú en superficie terrestre xube a 6.430 quilómetros y 9.288 quilómetros per ferrocarril. Mientres, la distancia con Seúl ye de 750 km, Tokiu, 1.060 km; Ḥong Kong, 2.820 km; Bangkok, 4.400 km; Singapur, 5.400 km; Port Moresby, 6.020 km; y Darwin a 6.180 quilómetros.
Clima
Vladivostok atópase na mesma llatitú de Sochi, pero tien una temperatura medio añal de 10 °C. El clima de Vladivostok ye continental húmedu influyíu pol monzón (clasificación climática de Köppen: Dwb). Los iviernos son secos y fríu con cielos estenos. La primavera ye llarga, frescu, con grandes oscilaciones de temperatura. Los branos son plácidos y húmedos. La seronda na ciudá ye xeneralmente nidia y secu, con bon tiempu. La temperatura medio añal ye de 4,6 °C. El mes más templáu ye agostu, con temperatures de 19,6 °C y el más fríu ye xineru, con una temperatura medio de -12,6 °C. La temperatura máximo absoluta ye de 34,1 °C, que se rexistró'l 21 d'agostu de 1921 y xunetu de 1939, ente que la mínima histórica ye de -31,4 °C, que se rexistró'l 10 de xineru de 1931. La precipitación media añal ye de 826 mm. El rexistru de precipitación máxima foi de 243.5 mm, del día 13 de xunetu 1990 (que coincidió cola llegada del tifón "Robin"). La precipitación máxima absoluta mensual, 403 mm, rexistrar en xunetu de 2005. La presión media añal ye de 763 mmHg.
Demografía
250px|thumb|Vladivostok en 2015 250px|thumb|La cai Fokin ye una de les zones comerciales de Vladivostok. La población de la ciudá, según los resultaos preliminares del censu de 2010, ye de 592.100 habitantes, ente que nel censu de 2002 contabilizáronse 594.701 habitantes. Estes resultancies queden bien lloñe de los 633.838 habitantes rexistraos nel censu de 1989, sol réxime soviéticu. Magar ello, los rusos y ucraínos siguen siendo la mayoría étnica de la población total.
En 1878, el 40% de los más de 4.000 residentes en Vladivostok yeren estranxeros. Esti fechu reflexar nos nomes de les nueves cais, tales como Koréyskaya (Coreana), Pekínskaya (Beixín), Kitáyskaya (China), etc. Los sos nomes actuales son Pograníchnaya (ул. Пограни́чная). Admirala Fókina (ул. Адмира́ла Фо́кина), y Avenida Okeanski (Океа́нский проспе́кт).
Ente 1958 y 1991, solo los ciudadanos soviéticos podíen morar o visitar Vladivostok (ya inclusive ellos teníen que llograr un permisu oficial). Antes del zarru, la ciudá cuntaba con una gran población d'orixe chinu y xaponés. En 1992, per vegada primera en 70 años, dexóse que los estranxeros visitaren Vladivostok.
Economía
Los principales sectores granibles de la ciudá portuaria son el tresporte de mercancíes, la enerxía, la pesca y la industria, especialmente la naval. La pesca supón alredor del 80% de la producción comercial de Vladivostok.
Les centrales térmiques Vladivostok TEC-1 y 2 producen enerxía llétrica y térmica pa la ciudá. Mientres los periodos de suministru de mayor usu ininterrumpíu d'enerxía usa'l centru rexonal, que se lleva a cabu pol encruz de corrientes d'eletricidá de la planta de Coastal Power, asitiáu na llocalidá de Luchegorsk. Amás, pal cume APEC-2012, Gazprom espera inaugurar el gasoductu Sajalín-Jabárovsk-Vladivostok. 250px|left|thumb|Puertu de Vladivostok.
La industria de Vladivostok destaca principalmente pola construcción naval, l'arreglu de buques y fabricación d'equipos pa la industria pesquero. Pa satisfaer les necesidaes de la ciudá atopa la industria llixero, d'alimentación (planta procesadora de pexe, panaderíes, procesamientu de carne, lácteos, bebíes duces, plantes de bébores alcohóliques, cerveces y refrescos), según la industria de la construcción (fábriques de materiales de construcción y estructures de formigón). La demanda de los productos d'estes empreses nun se llinda a les necesidaes urbanes, sinón al restu del krai de Primorie. Dellos productos, como los alimentos y bébores alcohóliques, tán disponibles n'otres rexones del país.
En 1995, el comerciu esterior de Vladivostok algamó los 725 millones de dólares, incluyendo 206 millones de bienes d'esportación y 519 millones n'importaciones. Los productos principales esportaos fueron el pexe, productos de madera, metales ferriales y non ferriales, y barcos. Pela so parte, los productos importaos fueron alimentos, medicina, ropa, calzáu, automóviles y productos téunicos del llar.
Tres la disolución de la Xunión Soviética, munches compañíes abrieron oficines en Vladivostok, por cuenta del so allugamientu privilexáu. Sicasí, cola crecedera económica y l'abertura de la ciudá surdieron problemes rellacionaos cola xubida del costu de la vida y concentración del crime entamáu.
Una fonte d'ingresos bien importante pa los habitantes de la ciudá ye la importación de vehículos xaponeses. Amás de los vendedores, la industria da emplegu a reparadores, instaladores, emplegaos d'importaciones y compañíes marítimes y ferroviaries. El distribuidores de Vladivostok vienden 250.000 coches al añu y 200.000 unidaes van a otres ciudaes de Rusia. Unu de cada trés trabayadores nel Krai de Primorie tien dalguna rellación col negociu de la importación de vehículos.
Nos últimos años, el Gobiernu rusu fixo intentos d'ameyorar la industria nacional del automóvil. Esto inclúi aumentu de los aranceles pa los coches importaos, lo qu'asitia al negociu de la importación de vehículos en Vladivostok en series dificultaes. Pa compensalo, Vladímir Putin treslladó la compañía fabricante de coches Sollers de Moscú a Vladivostok. El treslláu completar en 2009 y la fábrica emplega, anguaño, alredor de 700 ciudadanos de Vladivostok.
Educación
240px|thumb|Entrada de la Universidá Téunica Estatal del Estremu Oriente. thumb|240px|[[Día de Tatiana]] Vladivostok tien delles instituciones académiques notables, incluyendo siete universidaes:
Universidá Estatal Marítima (Морской государственный университет имени адмирала Г.И. Невельского) [Morskoy gosudarstvennyy universitet imeni admirala G.I. Nevel'skogo], * Universidá Téunica Estatal de Pesca del Estremu Oriente (Дальневосточный государственный технический рыбохозяйственный университет o Дальрыбвтуз). [Dal'nevostochnyy gosudarstvennyy tehnicheskyy rybohozyaystvenyy universitet o Dal'rybvtuz], * Universidá Estatal d'Economía y Servicios de Vladivostok (Владивостокский государственный университет экономики и сервиса o ВГУЭС), [Vladivstokskiy gosudarstvennyy universitet ekonomiki i servisa o VGUES], *
La organización científica más grande de Vladivostok ye la sucursal de l'Academia de les Ciencies de Rusia nel Alloñáu Oriente (conocida como RAS). Vladivostok cunta colos siguientes institutos del RAS:
Otra organización importante ye'l Centru d'Investigaciones Pesqueres Científiques del Pacíficu (TINRO Center), anque nun ye parte del RAS. Les ciencies téuniques d'investigación tán representaes nel Alloñáu Oriente pol Institutu Teunolóxicu de Construcción y Diseñu (DalNIIS), que forma parte de l'Academia Rusa d'Arquiteutura y Ciencies de la Construcción (RAASN).
Tresporte
thumb|240px|[[Estación ferroviaria de Vladivostok.]] thumb|240px|Tráficu na cai Svetlanskaya.
Interurbanu
El ferrocarril Transiberianu foi construyíu pa coneutar Vladivostok, el puertu rusu más importante del océanu Pacíficu con Europa. Concluyir en 1905 y conectaba Moscú y Vladivostok con munches otres ciudaes. Parte del ferrocarril, conocíu como Transmanchuriano, cruciaba Manchuria al traviés de la ciudá de Harbin. Mientres la dómina soviética, l'estatus de ciudá zarrada que tenía Vladivostok supónía que los turistes procedentes del ferry de pasaxeros llegaos dende Xapón pa viaxar nel Transiberianu teníen d'embarcar na ciudá nipona de Najodka. Tres el colapsu de la Xunión Soviética y l'apertura de Vladivostok al mundu, la ciudá pasó a sirvir como estación d'empiezu del Transiberianu. L'actual edificiu de la estación ferroviaria de Vladivostok foi inauguráu'l 5 de febreru de 1912. El serviciu inclúi trenes de llarga distancia y cercaníes.
La carretera federal M60 Ussuri coneuta a la ciudá con Jabárovsk, la parte más oriental de l'autopista transiberiana que se dirixe a Moscú y San Petersburgu vía Novosibirsk. Otres carreteres importante coneutar con Najodka y Jasán.
A 44 quilómetros de la ciudá atopa'l Aeropuertu Internacional de Vladivostok. La compañía aérea Vladivostok Avia tien la so sede nel aeropuertu, que cunta con vuelos internacionales a Xapón, China, Corea del Norte, Corea del Sur y Vietnam; según vuelos nacionales a les principales ciudaes ruses. Mientres los años 1990, la ciudá tamién cuntaba con vuelos a Seattle, pero fueron cancelaos. En 2008 Vladivostok Air volvió a entamar los sos vuelos a Anchorage, Alaska.
Urbanu
Los principales tipos de tresporte públicu de Vladivostok son l'autobús, el tranvía y el trolebús y el funicular de Vladivostok. Los distritos alloñaos de la ciudá ya islles coneutar por aciu llinies marítimes (tresbordadores y cuters). Los trenes de cercaníes dientro de la ciudá tamién s'utilicen como tresporte urbanu.
Rellaciones internacionales
Vladivostok ta hermanada con:
Potentilla fragarioides
Potentilla fragarioides Maxim. (1859), ye una especie de planta yerbácea perenne de la familia Rosaceae. thumb|Nel so hábitat thumb|Flores
Distribución
Ye natural d'Asia principalmente en China, Xapón, Corea, Mongolia y Siberia.
Descripción
L'altor del tarmu algama los 5-30 cm d'altor. Les fueyes son impares pinnaes compuestes con 5 - 7 folíolos, 3-9 raramente. Les fueyes en forma d'óvalu tien el cantu serráu. La flor ye de color mariellu. Los pétalos son cinco pieces de 6-12mm de llargor. La fruta ye un aqueniu ovaláu.
Propiedaes
Los tarmos úsense como hemostático na Medicina tradicional china.
Taxonomía
fragarioides: epítetu llatín que significa "como Fragaria".
Jordana Brewster
Jordana Brewster ye una actriz y modelu panamiega, conocida principalmente por participar na saga The Fast and the Furious como Mia Toretto.
Biografía
Brewster nació en Panamá. Ye fía de Alden Brewster, un inversionista bancariu y de Maria João Leal de Sousa, una antigua modelu brasilana de la revista Sports Illustrated. La so hermana menor ye Isabella Brewster.
El so güelu paternu ye Kingman Brewster, Jr., quien foi un educador, diplomáticu y presidente de la Universidá de Yale.
Estudió nel Convent of the Sacred Heart (Conventu del Sagráu Corazón) en Nueva York y graduóse del colexu "Professional Children's School" de la mesma ciudá.
Nel 2004 graduóse na Universidá de Yale, New Haven, Connecticut. Jordana fala con fluidez el portugués.
En mayu de 2007 casóse col productor Andrew Form nuna ceremonia privada en Les Bahames.
El 10 de setiembre de 2013 nació Julian, el so primer fíu, el neñu foi xestáu por aciu un banduyu d'arriendu.
Carrera
De 1995 a 1998 interpretó a la heroína adolescente Nikki Grave Munson nel drama de la CBS, As the World Turns. En 1998 tamién apaeció na película de ciencia ficción The Faculty.
En 1999 apaeció nes películes The '60s, onde interpretó a una moza que protesta pola guerra de Vietnam y en The Invisible Circus, onde interpretó a Phoebe O'Connor.
Nel 2001 interpretó per primer vegada a Mia Toretto na película d'aición The Fast and The Furious. Mia ye la hermana de Dominic Toretto (Vin Diesel) que se namora del guapu oficial de policía, Brian O'Conner (Paul Walker). Esti papel ye una de les sos interpretaciones más reconocíes.
Nel 2005 interpretó a Grace Chance na película dramática Nearing Grace.
Nel 2006 protagonizó la película d'horror The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning onde interpretó a Chrissie. Esi mesmu añu interpretó a la Guardiamarina de Segunda Clase Ali Holloway na película Annapolis, Ali ye una de los instructores ya interés románticu del Marín Jack Huard (James Franco).
Nel 2009 interpretó de nuevu'l papel de Mia Toretto esta vegada na película Fast & Furious, la cuarta entrega de la saga que s'estrenó n'abril del mesmu añu.
Nel 2010 apaeció como personaxe convidáu en dos episodios de la segunda temporada de la serie dramática Dark Blue, onde interpretó a Maria, una propietaria d'una galería d'arte que se ve arreyada con narcotraficantes.
Nel 2011 vuelve interpretar a Mia Toretto' en Fast Five, la quinta entrega de la saga The Fast and The Furious.
Nel 2012 empezó la secuela de la serie Dallas interpretando unu de los papeles principales.
Nel 2013 estrenó la película Fast and Furious 6, interpretando a Mia Toretto, onde se vuelve a xuntar l'equipu del so hermanu Dom, pa desmantelar otru equipu d'espertos, cola apaición de Letty nuevamente.
En 2015 en volviendo a la gran pantalla cola séptima entrega, Furious 7, como Mia Toretto, Jordana Brewster pasar a la televisión pa ponese a les órdenes de Ryan Murphy en American Crime Story.
Virgilio Barco Vargas
Virgilio Barco Vargas foi un políticu colombianu, inxenieru civil egresáu de la Universidá Nacional de Colombia. Foi miembru del Partíu Lliberal Colombianu y Presidente de Colombia nel periodu 1986-1990.
Cauffry
Cauffry ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Virginia Ordóñez
Virginia Ordóñez ye una actriz, dramaturga, escénografa y direutora d'escena.
Biografía
Egresada de la carrera d'Arquiteutura pola Universidá Autónoma de Ciudad Juárez y de la Maestría en Comunicación pola Universidá Autónoma de Chihuahua cola tesis "Teunoloxíes de comunicación y construcción visual nel arte escénico". Con estudios de llicenciatura n'artes pa la espresión teatral na Universidá de Guadalaxara. Diplomada en Teoría y Llinguaxe Cinematográficu.
Incursionó nes artes escéniques en 1993. Representó a la UACJ en festivales de talla nacional ya internacional, ente ellos: Festival Internacional Cervantín, Festival Internacional Chihuahua, Amuesa del Mercáu del Sur celebrada en Paysandú (Uruguái) y una temporada en Teatru Ibéricu de Lisboa en Portugal.
Foi escoyida pol Fondu Nacional pa la Cultura y les Artes na categoría nueves creadores col proyeutu: Ente'l cuerpu de Basaseachi y los güeyos de los Chabochis. Y foi acreedora en trés causes del estímulu a la Creación y Desenvolvimientu Artísticu Alfaro Siqueiros, na última ocasión dientro de la categoría creadores con trayeutoria.
Parte de la so obra como dramaturga atopar nos llibros: Na Frontera Norte Ciudad Juárez y el Teatru, y Escribir les Fuercies.
Direutora artística de l'asociación civil “Mariña Internacional pa les Artes” y de la Compañía Teatral del UACJ Candilexes del Desiertu dende finales del 2010, de la cual ye miembru dende'l 2007, añu en que foi fundada pol reconocíu direutor español y gallardoniáu cola orde del méritu portuguesa José Manuel Blanco Gil. https://pt.wikipedia.org/wiki/Xos%C3%A9_Blanco_Gil
Paquistán
Paquistán; oficialmente República Islámica de Paquistán (n'urdu پاکستان) ye una nación asitiada nel sur d'Asia. Llenda con India, Irán, Afganistán, China y el mar Arábigu. Paquistán tien 150 millones d'habitantes, la mayoría musulmanes, y l'islam ye la relixón oficial.
La pallabra Paquistán ye un acrónimu ideáu por Choudhary Rahmat Ali, fundador del Movimientu Nacional Paquistanín que fai referencia a los distintos pueblos y llingües que s'alluguen nél: Punyab, Afganistán, Kaxmir, Sind y Beluchistán.
thumb|250px|Paquistán y territorios en discutiniu.
Tom Steele (doble)
Tom Steele foi un actor y especialista cinematográficu estauxunidense, anque d'orixe escocés, conocíu pol so trabayu en distintos seriales, especialmente nos producíos por Republic Pictures.
Entamos
El so verdaderu nome yera Thomas B. Skeoch, y nació n'Escocia, Reinu Xuníu. La familia de Steele emigró a los Estaos Xuníos teniendo él una edá temprana, y asitióse nel norte de California.
Carrera cinematográfica
Nos años trenta Steele trabayó con frecuencia pa Universal Studios con un grupu d'especialistes que se faíen llamar "The Cousins (Los primos)." Anque nun teníen rellación familiar, ayudábense los unos a los otros con cuenta d'ameyorar los sos númberos. A Steele, ello ye que acredítase-y la idea d'usar acolchaos p'amenorgar riesgos. The Cousins tamién incluyíen a Dave Sharpe, Carey Loftin, Eddie Parker, Ken Terrell, Bud Wolfe, Louis Tomei y Loren Riebe. Steele y Sharpe inda trabayaben xuntos nos años setenta en películes como Blazing Saddles.
Steele sustituyó a Sharpe como coordinador d'especialistes en Republic Pictures al apuntase Sharpe en 1942 pa sirvir na Segunda Guerra Mundial (Steele foi declaráu inútil por causa de una antigua mancadura producida na factoría d'aceru). Steele foi l'únicu especialista en roblar un contratu a plazu fixu (xunu de 1943 – xunu de 1944) con Republic, y foi'l doble d'actores protagonistes de seriales, ente ellos Rod Cameron (que nos sos entamu tamién foi especialista), Richard Bailey, Clayton Moore, y Sammy Baugh. Nes décades de 1940 y 1950, munchos actores de Republic fueron escoyíos por causa de la so paecencia física con Steele.
Nos llargumetraxes, Steele yera'l doble habitual de Wild Bill Elliott. El so papel más notable pa Republic foi'l del héroe del títulu nel serial de 1943 The Masked Marvel. La voz del personaxe foi doblada pol actor radiofónicu Gayne Whitman.
Steele tamién trabayó fora del ámbitu de Republic, interviniendo en clásicos como The Charge of the Light Brigade (1936), Santa Fe Trail (1940, doblando a Raymond Massey), The Big Sleep (doblando a John Ridgeley), y The Thing from Another World (1951, encarnando a la criatura).
Últimos años
Nes décades de 1960 y 1970 siguió trabayando como especialista, anque fixo cada vegada más pequeños papeles como actor, ente ellos el d'un camioneru nel filme de 1966 Harper y el d'un guardia de seguridá na película de 1971 de James Bond Diamonds Are Forever. Amás condució unu de los vehículos utilizaos na clásica persecución de Bullitt (1968), y llevó a cabu distintos escenes de conducción pa les películes de Walt Disney Pictures de la serie "The Love Bug (Herbie)". La so última película llegó en 1986, Tough Guys, na cual interpretaba a un vieyu nuna escena d'un atracu.
Nos sos últimos años Steele participó con frecuencia en distintos festivales cinematográficos dedicaos al xéneru western y a los seriales cinematográficos.
Tom Steele finó en 1990 en Los Angeles, California.
Attagenus pellio
Attagenus pellio ye una especie de coleópteru de la familia Dermestidae.
Gerardus Mercator
thumb|Retrato de Gerardus Mercator.
Gerard Kremer, conocíu pol so nome llatinizado Gerardus Mercator, tamién llamáu Mercator o Gerardo Mercator, foi un xeógrafu, matemáticu y cartógrafu flamencu, famosu por escurrir la llamada proyeición de Mercator, un sistema de proyeición cartográfica conforme, nel que se respeten les formes de los continentes pero non los tamaños. Foi unu de los primeres n'utilizar el términu «atles» pa designar una coleición de mapes.
Biografía
thumb|Mapa d'Europa realizáu por Mercator en 1589. thumb|Planisferiu de Rumold Mercator, de 1587. Nació en Rupelmundo, Flandes. El so nome yera Gerard de Cremere (o Kremer). Mercator ye la llatinización del so nome, que significa 'mercader'. Recibió educación del humanista Macropedius en Bolduque y na Universidá Católica de Lovaina.
En 1534, Mercator dedicar al estudiu de les matemátiques, l'astronomía y la xeografía baxu tutelar del matemáticu Gemma Frisius. Tamién aprendió a faer grabaos gracies a l'ayuda de Gaspard van der Heyden, grabador y constructor de globos terráqueos (mapes esféricos). A principios del sieglu XVI, los cartógrafos, o dibuxantes de mapes, emplegaben gruesos calteres góticos que llindaben l'espaciu disponible p'añedir información nos mapes. Sicasí, Mercator adoptó un nuevu estilu italianu d'escritura cursiva —o lletra itálica— que resultó bien útil na fabricación de globos terráqueos y un tipu de lletra más fayadizu pa los grabaos en cobre de los mapes.. Escribió al respeutu un llibru que foi'l primeru que trataba sobre esta tema (Europa del Norte). Trabayó como grabador con Frisius y van der Heyden na ellaboración d'un mapa esféricu en 1536.
El so primer trabayu en solitariu foi la ellaboración d'un mapa de Palestina en 1537, dempués de lo que dedicó tres años a la so Exactissima Flandriae Descriptio (La descripción más exacta de Flandes), el meyor mapa de Flandes iguáu hasta'l momentu.
Aguiyó a Abraham Ortelius a faer el primer atles modernu, Theatrum Orbis Terrarum en 1570. Darréu Mercator empezó a ellaborar el so propiu atles, entamáu en dellos tomos, el primeru de los cualos foi publicáu en 1578 y consistía nuna versión correxida de los mapes de Ptolomeo, anque esta edición tamién incluyía dellos errores propios de Mercator. En 1585, publicáronse mapes de Francia, Alemaña y Holanda, y en 1588 amestáronse mapes de los Balcanes y Grecia.
Nel títulu de la so obra Atles sive Cosmographicae meditationes de fabrica mundi et fabricati figura (Atles, o meditaciones cosmográfiques sobre la creación del universu y l'universu en tanta creación) ye onde apaez per primer vegada'l términu Atles pa describir una publicación d'esi tipu. Los dos primeros tomos apaecieron en 1594 y el terceru al añu siguiente completáu pol so fíu Rumold.
Legáu
Mercator finó ensin terminar el so atles. Foi'l so fíu Rumold Mercator, quien concluyiría la obra publicando más mapes en 1595.
El Muséu Mercator, en Sint-Niklaas, Bélxica, tien una esposición permanente con trabayos sobre la vida y el legáu de Mercator.
Muhammad ibn Musa al-Khwarizmi
Abu Abdallah Muḥammad ibn Mūsā al-Khwārizmī (Abu Yāffar) (أبو عبد الله محمد بن موسى الخوارزمي ابو جعفر) conocíu xeneralmente como al-Khwarismi foi un matemáticu, astrónomu y xeógrafu persa  musulmán.
Poco se conoz de la so biografía, a tal puntu qu'esisten discutinios ensin saldar sobre'l so llugar de nacencia. Dalgunos sostienen que nació en Bagdag. Otros, siguiendo l'artículu de Gerald Toomer (de la mesma, basáu n'escritos del historiador al-Tabari) sostienen que nació na ciudá corasmia de Jiva, nel actual Uzbequistán. Rashed topa que se trata d'un error d'interpretación de Toomer, por cuenta de un error de trescripción (la falta de la conectiva wa) nuna copia del manuscritu d'al-Tabari. Nun va ser este l'últimu desacuerdu ente historiadores que vamos atopar nes descripciones de la vida y les obres d'al-Khwarismi. Estudió y trabayó en Bagdag na primera metá del sieglu IX, na corte del califa al-Mamun. Pa munchos, foi'l más grande de los matemáticos de la so dómina.
Les Segaes
Les Segaes ye un llugar de la parroquia de Perera nel conceyu d'Uviéu.
Muhammad ibn Musa al-Khwarizmi
Debemos al so nome y al de la so obra principal, "Hisāb al-ŷabr wa'l muqābala", (حساب الجبر و المقابلة) nueses pallabres álxebra, guarismu y algoritmu. Ello ye que ye consideráu como'l padre de l'álxebra y como l'introductor del nuesu sistema de numberación denomináu arábicu.
Escontra 815 al-Mamun, séptimu califa Abásida, fíu de Harún al-Rashid, fundó na so capital, Bagdag, la Casa de la sabiduría (Bayt al-Hikma), una institución d'investigación y traducción que dalgunos compararon cola Biblioteca d'Alexandría. Nella traduciéronse al árabe obres científiques y filosófiques grieges ya hindús. Cuntaba tamién con observatorios astronómicos. Nesti ambiente científicu y multicultural educóse y trabayó al-Khwarismi xunto con otros científicos como los hermanos Banu Musa, al-Kindi ya'l famosu traductor Hunayn ibn Ishaq. Dos de les sos obres, los sos trataos d'álxebra y astronomía, tán dedicaes al propiu califa.
Les Segaes
Situación
Allúgase a 6 km d'Uviéu y a un altor de 170 m.
Muhammad ibn Musa al-Khwarizmi
Álxebra
thumb|Primera páxina de Kitāb al-mukhtaṣar fī ḥisāb al-jabr wa-l-muqābala. Nel so tratáu d'álxebra Hisāb al-ŷabr wa'l muqābala (حساب الجبر و المقابلة, Compendiu de cálculu por compleción y comparanza), obra eminentemente didáctica, pretende enseñar una álxebra aplicada al resolución de problemes de la vida diaria del imperiu islámicu d'entós. La traducción de Rosen de les pallabres d'al-Khwarizmi describiendo los fines del so llibru dan cuenta de que'l sabiu pretendía enseñar.
Traducíu al llatín por Xerardo de Cremona, utilizóse nes universidaes europees como llibru de testu hasta'l sieglu XVI. Ye posible qu'antes d'él hubiérense resueltu ecuaciones concretes, pero ésti ye'l primer tratáu conocíu nel que se fai un estudiu refechu.
Les Segaes
Población
Tien una población de 78 habitantes (INE 2016) de los cuales 39 son muyeres y 39 son homes.
Muhammad ibn Musa al-Khwarizmi
Álxebra
Depués de presentar los númberos naturales, al-Khwarismi enceta la cuestión principal na primera parte del llibru: la solución d'ecuaciones. Les sos ecuaciones son lliniales o cuadrátiques y tán compuestes d'unidaes, raigaños y cuadraos; pa él, por casu, una unidá yera un númberu, un raigañu yera x y un cuadráu x^2. Anque nos exemplos que siguen vamos usar la notación alxebraica corriente nos nuesos díes p'ayudar al llector a entender les nociones, ye de destacar que al-Khwarizmi nun emplegaba símbolos de nenguna clase, sinón namái pallabres.
Primero reduz una ecuación a dalguna de seis formes normales:
La reducción faese utilizando les operaciones d'al-ŷabr ("compleción", el procesu de desaniciar términos negativos de la ecuación) y al-muqabala ("valumbu", el procesu de reducir los términos positivos de la mesma potencia cuando asoceden de dambos llaos de la ecuación). Depués, al-Khwarismi amuesa como resolver los seis tipos d'ecuaciones, usando métodos de solución alxebraicos y xeométricos. Por casu, pa resolver la ecuación, escribe:
thumb|El manuscritu orixinal n'árabe del Llibru de l'Álxebra d'Al-Khwārizmī. Sigue la prueba xeométrica por compleción del cuadráu, que nun vamos esponer equí. Vamos señalar sicasí que les pruebes xeométriques qu'usa al-Juarismi son oxetu de discutiniu ente los espertos. La cuestión, que remanez ensin respuesta, ye si conocía'l trabayu d'Euclides. Tien de recordase, na mocedá d'al-Khwarismi y mientres el reináu de Harun al-Rashid, al-Hajjaj traduxera los «Elementos» al árabe, y yera unu de los compañeros d'al-Khwarismi na Casa de la Sabiduría. Esto respondería por la posición de Toomer (op.cit.). Rashed comenta que «el tratamientu [d'al-Khwarismi] foi probablemente inspiráu na recién conocencia de «los Elementos». Pero, pela so parte, Gandz sostién que los Elementos yéren-y dafechu desconocíos. Anque nun ye seguro qu'efectivamente conociera la obra euclidiana, ye posible afirmar que foi influyíu por otres obres de xeometría; ver el tratamientu de Parshall sobre les semeyances metodolóxiques col testu hebréu Mishnat hai Middot, de mediaos del sieglu II.
Sigue'l Hisab al-ŷabr wa'l-muqabala esaminando cómo les lleis de l'aritmética s'estenden a los sos oxetos alxebraicos. Por casu, amuesa cómo multiplicar espresiones como. Rashed (op. cit.) atopa les sos formes de resolución enforma orixinales, pero Crossley considérales menos significatives. Gandz considera que la paternidá de la álxebra ye muncho más atribuyible a al-Khwarismi qu'a Diofanto.
La parte siguiente consiste n'aplicaciones y exemplos. Describe regles p'alcontrar l'área de figures xeométriques como'l círculu, y el volume de sólidos como la esfera, el conu y la pirámide. Esta seición, verdaderamente, tien muncha mayor afinidá colos testos hebreos ya indios que con cualquier obra griega. La parte final del llibru ocúpase de les complexes regles islámiques d'heriedu, pero rique pocu de la álxebra qu'espunxo enantes, más allá del resolución d'ecuaciones lliniales.
Aritmética
De la so aritmética, posiblemente denominada orixinalmente Kitab al-Ŷamaa wa al-Tafriq bi Hisab al-Hind, (كتاب الجامع و التفريق بحساب الهند), «llibru de la suma y de la resta, según el cálculu indiu», namái caltenemos una versión llatina del sieglu XII,  Algoritmi de numbero Indorum. Desafortunadamente, sábese que la obra estrémase abondo del testu orixinal. Nesta obra descríbense con detalle los númberos indoarábicos, el sistema indiu de numberación posicional en base 10 y métodos pa faer cálculos con él. Sábese qu'había un métodu p'atopar raigaños cuadraos na versión árabe, pero nun apaez na versión llatina. Posiblemente foi'l primeru n'utilizar el cero como indicador posicional. Foi esencial pa la introducción d'esti sistema de numberación nel mundu árabe, al-Ándalus y darréu n'Europa. André Allard alderica dellos trataos en llatín del sieglu XII basaos nesta obra perdida.
Astronomía
thumb|Páxina del manuscritu Corpus Christi College MS 283. Una traducción al llatín del Zīj d'al-Khwārizmī's. Del so tratáu sobre astronomía, Sindhind zij, tamién se perdieron les dos versiones qu'escribió n'árabe. Esta obra básase'n trabayos astronómicos indios «a diferencia de manuales islámicos d'astronomía posteriores, qu'utilizaron los modelos planetarios griegos del 'Almagesto' de Ptolomeo». El testu indiu en que se basa'l tratáu ye unu de los que regaló a la corte de Bagdag alredor de 770 una misión diplomática de la India. Nel sieglu X al-Maŷriti realizó una revisión crítica de la versión más curtia, que foi traducida al llatín por Adelardo de Bath; esiste tamién una traducción llatina de la versión más llarga, y dambes traducciones llegaron hasta'l nuesu tiempu. Les temes principales cubiertos na obra son los calendarios; el cálculu de les posiciones verdaderes del Sol, la Lluna y los planetes; tables de senos y tanxentes; astronomía esférica; tables astrolóxiques; cálculos de paralaxes y eclipses; y visibilidá de la Lluna. Rozenfel'd analiza un manuscritu rellacionáu sobre trigonometría esférica, atribuyíu a al-Khwarismi.