cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ríu Loira
En Ródanu-Alpes
El Loira algama nesta llanura Saint-Just-Saint-Rambert y depués, en recibiendo pola mano derecha al ríu Furan, llega a la pequeña ciudá d'Andrézieux-Bouthéon , onde s'atopa'l castiellu de Bouthéon y l'Aeropuertu de Saint-Étienne - Bouthéon. Sigue dempués por Saint-Cyprien, Veauche , Craintilleux ( en 2008) y Montrond-les-Bains , onde recibe, primero pela esquierda al ríu Mare y depués pela derecha al ríu Coise  y onde ta'l castiellu de Montrond. Sigue'l ríu'l so escurrir en direición norte, algamando llueu la ciudá de Feurs, verdaderu centru de la llanura del Forez. En toa ta zona'l ríu foi dexáu a entrambos llaos regueros de pequeños étangs que son manifestación de lo cambiante del so cursu. Sigue'l Loira escontra'l norte, y en pasando cerca de Balbigny y recibir pela esquierda al ríu Aix, sale de la llanura y entra n'otra zona de pequeños montes.
Llega de nuevu a lo cabero d'otru banzáu, esta vegada'l de Villerest, de daqué más de 30 km de llargor y de superficie, que somorguió los gargüelos del Loira. Nes fasteres d'esti banzáu caltiénense pequeñes llocalidaes, como Saint-Jean-Saint-Maurice-sur-Loire, Commelle-Vernay y Villerest , onde ta'l castiellu de la Roche.
El Gargüelu de les Roques (escobiu de Neulise), l'estrechu de Pinay y el saltu del Perron
Llamada'l gargüelu de les Roques polos inxenieros de mines, esti escobiu selvaxe estiéndese dende Saint-Priest-la-Roche, al sur (agües enriba), hasta Villerest, al norte (agües embaxo). Antes de la puesta en serviciu de la presa de Villerest yera la parte más impresionante de los gargüelos del Loira. Foi descrita en 1837 como «estrecha, fonda, severa, con parés serrapatoses y picudes roques avesees, con formes abruptas y acoradaes, amenaciando desprendimientu polos sos grandes quebres». El fondu del gargüelu, dafechu ocupáu pol Loira en munchos llugares estrechos, nun dexa más que dacuando llugar a un estrechu senderu nuna ribera o la otra. El ríu tien equí un fluxu aturbolinao, salvu rares y curties esceiciones. Los dos pasaxes que teníen peor reputación yeren: l'estrechu de Pinay, xustu antes de les de pórfido del escobiu de Neulise, ente Feurs y Roanne; y l'estrechu de Perron ("saltu del Perron") a la fin del escobiu de Neulise.
Nel estrechu de Pinay, grandes roques bloquiaben una parte del calce que provocaben grandes vórtices nun pasaxe de menos de d'anchu; nel saltu del Perron (Saint-Jean-Saint-Maurice-sur-Loire), xustu antes de Villerest, el ríu se arremolinaba fuertemente en calce apertada nuna revuelta, con roques a flor d'agua y un aguaxe bien fuerte. Un peñascu plantáu metanes la corriente en Saint-Maurice-du-Dézert, tamién inspiraba enforma mieu a los navegantes. La presa de Villerest, qu'entró en serviciu en 1985, somorguió la cuasi totalidá del llargor del gargüelu de Neulise.
En dexando tras la presa'l ríu enfusar nuna nueva llanura, ta vegada la de Roanne, la ciudá prefeutura que'l Loira algama aína y que ye la mayor nel so percorríu hasta esi momentu. La ciudá cunta con un destacáu puertu fluvial nel que s'ensobien gabarras y embarcaciones deportives. D'equí sale la canal llateral de Roanne a Digoin, una canal con 13 esclusas construyíu ente 1832-1838 p'asegurar el tresporte fluvial y que va siguir al Loira, pela marxe esquierda, mientres un percorríu de.
Dempués de Roanne la rimada del ríu mengua sensiblemente yá que l'altitú baxa. Escava'l so llechu escontra'l norte nuna capa d'escombros y ábanos, de sables y magres. El so cursu modérase y ralentiza, la so velocidá dexa de ser una torga importante pa los navegantes. Cuando sale del Macizu Central, xustu antes del nivernais, dobla escontra'l noroeste y empieza a rellenar el so calce. Este ye'l principiu d'esta particularidá liguriana: la elevación del llechu, que ye la causa direuta de dellos fenómenos particulares nel Loira.<Poitrineau/>
El Loira sigue'l so pausáu camín pasando cerca de les pequeñes llocalidaes de Pouilly-sous-Charlieu, Briennon y Saint-Pierre-la-Noaille , y en recibiendo al Teysonne , internar nel departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña.
En Borgoña
Continua'l Loira por Iguerande, Artaix , onde desagua el ríu Arçon , Chambilly y Baugy , recibiendo dempués pela esquierda les agües del pequeñu ríu Urbise. A partir d'equí'l Loira va pasar a ser mientres un bon entamo frontera departamental: a la izquierda, el departamentu auvernés de Allier y, a la derecha, el borgoñón de Saona y Loira. En pasando mui cerca del Aeropuertu de Charolais recibe al Arconce y llega depués a la ciudá de Digoin, onde tamién recibe al Arroux. En Digoin naz otra canal el Canal llateral al Loira que va xunir col anterior y qu'acompañara de nuevu al río y que va garantizar un tresporte fluvial fiable.
El Loira va volviéndose adulces escontra'l noroeste, recibiendo al Vouzance y pasando por Diou. Depués encétalu aína'l ríu Besbre, y en dexando tras Saint-Aubin-sur-Loire , recibe al Somme y al Engièvre , cuasi en Saint-Martin-des-Lais. En siendo mientres un curtiu tramu llende departamental ente Nièvre y Allier (apenes 4,5 km), el Loira entra nel departamentu de Nièvre y torna a la Borgoña. Llega a Decize y Saint-Léger-des-Vignes, onde recibe pela derecha al Aron. El Loira yá lleva direición noroeste y n'algamando Imphy llega a Nevers, la capital departamental de Nièvre y la primera gran ciudá del so cursu, emplazada na confluencia col ríu Nièvre.
Mui cerca de Nevers, en Bec d'Allier (comuña de Cuffy) atópase la confluencia col más importante de tolos sos afluentes, el ríu Allier, que lu enceta llegando dende'l sur, pela marxe esquierda, y que va dexar al Loira doblar el so tamañu, yá que según los sos caudales respeutivos, el Allier podría inclusive ser el cursu principal y el Loira, el so afluente. Nes que siguen a la confluencia col Allier, el Loira solamente va recibir al Cosson y al Beuvron, que'l so pequeñu caudal mediu acumuláu ye de solamente. Va Tener qu'esperar hasta pasáu Tours pa recibir otros afluentes tan caudalosos como'l Allier. Coles mesmes qu'empieza a rellenar el so calce, el Loira vira escontra'l noroeste.
El Mediu Loira
Dende equí empieza un tramu de ríu protexíu, el de la Reserva Natural Valle del Loira, establecida en 1995. Pasa depués por Mesves-sur-Loire y llega a Pouilly-sur-Loire, que'l so ponte atopar a mediu camín ente la fonte y la boca. Sigue por Tracy-sur-Loire, Sancerre y Cosne-sur-Loire , la ciudá prefeutura onde ensin dulda el ríu volver escontra l'oeste. El rellenu del calce acentuar a partir de Cosne. Sigue por Myennes, La Celle-sur-Loire y Neuvy-sur-Loire , onde ta la Central nuclear de Bellevile, construyida ente 1980 y 1989. En recibiendo pela marxe derecha al curtiu ríu Vrille, remata'l tramu en que'l ríu ye llende departamental ente Nièvre y Cher, para tres un curtiu tramu en que ye llende ente Nièvre y Loiret (d'unes ), entrar nel departamentu de Loiret.
Continua depués por Bonny-sur-Loire, Ousson-sur-Loire , Châtillon-sur-Loire , Saint-Firmin-sur-Loire y Briare , onde recibe al Trézée  y dende onde sale la canal de Briare, una nueva canal de 57 km, parte de la ruta de canales del Borbonado.
El valle del Loira
Dempués d'Orleans el Loira va percorrer un valle de, más o menos empobináu esti oeste, ampliu hasta Rochefort-sur-Loire, a la salida d'Anjou. Ye'l valle del Loira y como tal inscribir en 2000 na llista del Patrimoniu de la Humanidá de la UNESCO, una apelación que se refier a la parte del valle del Loira ente Sully-sur-Loire (nel departamentu de Loiret) y Chalonnes-sur-Loire (en Maine-et-Loire). Constitúi un sitiu escepcional pola so diversidá biolóxica, según pol so patrimoniu históricu y cultural (parques, castiellos y ciudaes).
Ente Orléans y Angers, el valle tien un anchor de y de cutiu ta bordiáu por pandos nes que'l calce ta talláu, formando pequeñes cornises y cantiles de tuffeau y piedra caliar. Numberosos castros y bancos de sable o de grava chisquen el cursu principal del ríu. La fondura y anchor del calce varien considerablemente d'una estación a otra y d'añu n'añu. Les crecíes del Loira tienen xeneralmente llugar pel hibiernu, anque gracies a la construcción de numberoses preses polo xeneral nun tienen yá graves consecuencies.
De Orleans a Tours
Nes contornes d'Orleans, nel so área urbana, ta la La Chapelle-Saint-Mesmin, onde na confluencia col Loiret protexóse dende 1975 una islla como reserva ornitolóxica, la Reserva natural nacional de Saint-Mesmin, onde viven 226 especies de páxaros, d'elles 65 anidadoras y 190 migrantes. Depués el ríu pasa por Saint-Ai, Meung-sur-Loire —onde ta'l castiellu de Meung— y Beaugency , onde ta'l castiellu de Beaugency y onde se dirimió ente ingleses y franceses, en 1429, la batalla de Beaugency. Al poco el ríu ye nun curtiu tramu llende departamental (unos ) ente Loiret y Loir-et-Cher, y dempués enfusar nesti postreru.
Sigue dempués el Loira por Saint-Laurent-Nouan y Avaray, frente a la que se construyó, nuna islla del ríu, otra central, la central nuclear de Saint-Laurent-des-Eaux, operativa dende 1969. Sigue escontra'l suroeste, pasando por Muides-sur-Loire, Saint-Dyé-sur-Loire , Cour-sur-Loire , Menars —onde ta'l castiellu de Menars— y Saint-Denis-sur-Loire , p'algamar finalmente Blois , col so magníficu castiellu.
Llega depués el Loira a Chouzy-sur-Cisse y Candé-sur-Beuvron, onde recibe al Beuvron , qu'acaba de recibir de la mesma al Cosson , onde ta'l famosísimo castiellu de Chambord. Sigue'l ríu por Chaumont-sur-Loire —onde ta'l castiellu de Chaumont—, Rilly-sur-Loire y Veuves, pasada la cual el Loira entra nel departamentu de Indre-et-Loire.
Sigue por Mosnes, Chargé y algama Amboise , con otru magníficu castiellu, onde se-y xune'l ríu Amasse. En Amboise, que se desenvuelve en dambes marxes del Loira, hai una islla nel centru del ríu, Île d'Or, que ta urbanizada y ocupada pela ciudá y a la que'l xune una ponte que xunen dambes riberes pasando pel estremu occidental de la isla.
Dexa depués tras Lussault-sur-Loire, Montlouis-sur-Loire , onde recibe al ríu Cisse , y algama l'área metropolitana de Tours, pasando por Vouvray , La Ville-aux-Dames , Rochecorbon , Saint-Pierre-des-Corps y finalmente Tours (, con  nel área metropolitana), la capital departamental de Indre-et-Loire, onde en 732 se dirimió ente francos y árabes la famosa batalla de Tours.
De Tours a Angers
Sigue'l Loira por Saint-Genouph, Saint-Étienne-de-Chigny y Cinq-Mars-la-Pile , onde al poco se -y xune pela marxe esquierda'l ríu Cher  y onde entá permanez de pies una sobeyosa pila funeraria romana, del sieglu II o III, construyida en lladriyu qu'algama los 29.50 m. Pasa por La Chapelle-aux-Naux , Langeais  —onde ta'l castiellu de Langeais—, Saint-Michel-sur-Loire , Bréhémont , Saint-Patrice  y La Chapelle-sur-Loire , pasada la cual vuelve haber nuevamente otra central en mediu del ríu, nuna isla, la Central nuclear de Chinon, operativa dende 1957, xusto na confluencia col ríu Indre. Na ribera del Indre, non lloñe de la desaguada, ta unu de los más famosos castiellos del Loira, el castiellu de Azay-le-Rideau.
Llega a Chouzé-sur-Loire —onde ta'l castiellu des Réaux— y Candes-Saint-Martin, otru de los pueblecitos consideraos Les Plus Beaux Villages de France, onde'l Loira recibe pola manzorga al caudalosu ríu Vienne ) y el Loira internar nel departamentu de Maine-et-Loire, na rexón de Países del Loira.
Dexa tras el ríu Montsoreau, otru pueblecito consideráu Beaux Villages, col castiellu de Montsoreau, Varennes-sur-Loire , Turquant , Parnay , Souzay-Champigny , Villebernier y llega a Saumur , otra de les Villes d'art et d'histoire con una islla habitada en mediu del ríu y el sobeyosu castiellu medieval de Saumur, alzáu ente'l sieglu X y el XIV. Al poco de Saumur, pela marxe esquierda, acométe-y el ríu Thouet.
Sigue por Chênehutte-Trèves-Cunault, Saint-Martin-de Prestar , Saint-Clément-des-Levées , Les Rosiers-sur-Loire , Gennes , -y Thoureil , La Ménitré , onde ta l'abadía Saint-Maur de Glanfeuil, Saint-Rémy-la-Varenne , Saint-Mathurin-sur-Loire , La Bohalle , La Daguenière y Les Ponts-de-Cé , yá un suburbiu de Angers (, con  nel área metropolitana). En bordiando la capital angevina pel sur, conflúi en Saint-Jean-de-la-Croix, a unos 8 km, col Maine —formáu pola confluencia del ríu Mayenne  y el ríu Sarthe —.
El Baxu Loira
Dende la confluencia col Maine, incluyendo los cuasi del estuariu, el cursu del Loira alterna ente los abruptos cortes serrapatosos, dacuando impresionante, tallaos nes roques hercínianas del macizu Armoricano, y los escalonamientos en múltiples brazos chiscaos d'islles y de castros. El sable adulces ye reemplazada gradualmente pola trolla depositáu pol refluxu de les marees, que pueden, con vientu del oeste en delles ocasiones, remontar hasta más allá del Mauves. Ente Angers y Nantes les boires, brazos muertos, bordien el cursu del ríu. Tán inscritos como zones naturales d'interés ecolóxicu, faunistico y florístico, cuantimás la boire de Champtocé, en Maine-et-Loire, y la boire Torse (d'un llargor de ), en Loira Atlánticu.
De Angers a Nantes
Sigue'l Loire el so avanzar en direición oeste, pasando por Béhuard, Savennières , La Possonnière , Rochefort-sur-Loire y Chalonnes-sur-Loire , onde empieza una gran islla despoblada de más de 10 km que remata en Montjean-sur-Loire. Llega dempués el ríu a Ingrandes, onde'l Loira vuelve ser llende departamental, esta vegada ente Maine-et-Loire y Loira Atlánticu. Dende equí'l ríu conozse como «Loira bretón» (Loire bretonne).
Continua'l ríu por Varades y Saint-Florent-le-Vieil, onde recibe al ríu Èvre  que llega del sur. Equí'l ríu empieza a tener nel so calce grandes islles, como la islla Batailleuse (más de de llargor) (y más palantre, hasta Nantes, les de Mocquart, aux Moines , Neuve-Macrière  o Dorelle-Moron , Buzay , de La Chenaie  y Heron ). Depués el ríu sigue por -y Marillais, Anetz —onde ta'l castiellu del Plessis de Vair— y Ancenis  —onde ta'l castiellu de Ancenis. En Ancenis, a más de de la desaguada, yá se siente la variación de la marea, que puede faer camudar el nivel del ríu en más d'un metro. Llega dempués a Champtoceaux, Oudon, La Varenne y -y Cellier  —onde ta'l castiellu de Clermont —, pasáu'l cual intérnase'l ríu nel departamentu de Loira Atlánticu.
Sigue'l Loira por Mauves-sur-Loire y llega al área metropolitana de Nantes, pasando por Thouaré-sur-Loire, Sainte-Lluz-sur-Loire  —onde ta'l castiellu de Chassay—, Basse-Goulaine , Saint-Sébastien-sur-Loire  y Nantes , con  nel área metropolitana). En Nantes hai una terminal portuaria —capaz pa cruceros y l'embarque d'automóviles, ceberes, maderes y sables— que forma parte del «Grand port maritime de Nantes-Saint-Nazaire».
Inda na aglomeración nantesa, tán Rezé —frente a la isla de Nantes, na confluencia col ríu Sèvre nantaise —, Bouguenais, Indre , La Montagne , Couëron , Saint-Jean-de-Boiseau  y Le Pellerin , saliendo yá de l'aglomeración urbana, onde hai una terminal portuaria d'arreglos navales.
L'estuariu
L'estuariu —el llugar onde l'agua marino atopar cola agua duce baxando'l llechu del ríu— va dende Nantes hasta la so desaguada nel océanu Atlánticu. L'estuariu del Loira compónse de canales, chiscaos d'islles y bordiáu per árees pantanoses. Constitúi unu de les principales güelgues na fachada del océanu Atlánticu y ye un eslabón importante nel ecosistema d'estuariu col llagu de Grand-Place, les marismas de Brière y les de Guérande. La onda de la marea estiende agües enriba de Nantes. Los últimos cien quilómetros del Loira tán sometíos a les marees, entemeciéndose a diariu los dos cuerpos d'agua. La diferencia nel nivel d'agua ente la marea baxo y alto mar algama les, tantu en Saint-Nazaire como en Nantes, ya inclusive llega a un altor de en Ancenis, 50 km agües enriba de Nantes. El caudal mediu del ríu ye de, con un réxime irregular que va de menos de n'estiaxe a más de  na crecida. L'anchu del ríu puede llegar a cuasi un quilómetru ente los dos orielles opuestes.
En dexando tras el puertu de Le Pellerin, el Loira recibe al Buzay y empieza a enanchase, pasando d'alredor de 300 m hasta los 600 m. Nesti yá'l so últimu tramu pasa por Cordemais , onde hai una central térmica de carbón d'EDP, Lavau-sur-Loire , Paimbœuf , Corsept y Donges , onde hai un puertu con refinería de petroleu, bien próxima a les marismas de Brière, que son drenadas pol postreru de los afluentes del Loira: el Brivet. Les marismas tán protexíes como parque natural rexonal de Brière.
Llega finalmente'l Loira al Atlánticu, teniendo na marxe esquierda, a Saint-Brevin-les-Pins, y na marxe derecha Saint-Nazaire , col so terminal de cargues pesaes, frigorífica, agroporturaria, frutera, y d'arreglu naval.
El Loira desagua nel océanu al traviés de la boca del estuariu qu'empieza a enanchase a nivel de Saint-Nazaire (Loira Atlánticu). Nesti estuariu, la presencia d'un castru remanecíu, el «Banc du Billot», allugáu frente al puertu de Montoir-de-Bretagne enzanca la remontada de los buques en Loira marítima (seición Nantes-Saint-Nazaire) bien delicada. Una canal de de fondura caltener de forma permanente.
L'estuariu agospia los famosos chantiers de l'Atlantique, unos estelleros reputaos n'especial na construcción de tresatlánticos (Normandie, France...) y de cruceros (Sovereign of the Seas, Queen Mary 2...). La ponte de Saint-Nazaire, una ponte atirantada multicable n'abanicu, traviesa l'estuariu del Loira
El sistema fluvial del ríu Loira
Los principales afluentes del Loira recoyer na tabla que sigue. Los afluentes ordenar xeográficamente, siguiendo'l ríu dende la so nacencia hasta la desaguada, y la direición na que desagüen los afluentes, esquierda-derecha, considérense tamién agües embaxo.
The Offspring
The Offspring ye una banda de punk rock estauxunidense, formada en Huntington Beach, California, en 1984 sol nome de Manic Subsidal. Anguaño ta integrada por Dexter Holland, Noodles, Greg K y Pete Parada.
La banda foi una de les más influyentes nel resurdir del punk na escena mainstream, abanderando la escena californiana de dichos xéneros xunto a Bad Religion, Rancid y NOFX a empiezos y mediaos de los años 1990. Vendieron alredor de 50 millones de copies en tol mundu a lo llargo de tola so discografía, de los cualos 14,5 millones son solamente copies despachaes nos Estaos Xuníos. El discu foi parte integrante, xunto a Dookie de Green Day y Punk in Drublic de NOFX, de la revolución enantes mentada.
Ensin algamar l'ésitu de Smash, tuvieron una gran aceptación Ixnay On The Home (1997), con 6'5 millones de copies vendíes y sobremanera Americana (1998), qu'algamó los 15 millones de copies en tol mundu a pesar de les crítiques que la tachaben de ser un discu demasiáu comercial. Tres ésti, siguiéronlu 039;'Conspiracy Of One (2000) y Splinter'' (2003), que siguieron la llinia comercial d'Americana, pero nun algamar nin el so númberu de ventes nin la so aceptación.
En 2005 llanzaron Greatest Hits, un CD recopilatorio de los grandes ésitos del grupu, y tamién el DVD Complete Music Video Collection, qu'incluyía toa'l so videografía.
Masaccio
Biografía
thumb|[[Semeya d'un mozu de perfil (Masaccio)|Semeya de moza de perfil, c. 1425.]]
Nació en Castel San Giovanni, güei San Giovanni Valdarno, el 21 d'avientu de 1401, fíu del notariu Giovanni di Mone Cassai y de la so esposa Jacopa di Martinozzo. L'apellíu Cassai procede del nome de l'actividá a que se dedicaba la familia paterna de Masaccio: yeren ebanistes (n'italianu, cassai). En 1406, coincidiendo cola nacencia del segundu fíu del matrimoniu, Giovanni —que recibiría depués el nomatu de «el Scheggia»—, muerre'l padre. La madre volvió contraer matrimoniu col mercader de especies Tedesco di Mastro Feu, tamién viudu, y con dos fíos, que morrió'l 7 d'agostu de 1417.
The Offspring
En setiembre de 2011 anunciaron un nuevu discu d'estudiu pa 2012. En marzu de 2012 anunciaron la finalización del mesmu.
Masaccio
Biografía
Masaccio treslladóse a Florencia ente 1417 y 1421, seique por causa de la muerte del so padrastru. Esisten documentos que demuestren que la madre de Masaccio arrendó una casa nesta ciudá, nel barriu de San Niccolò Oltrarno, de xuru como vivienda pal so fíu, una y bones ella siguió viviendo en casa del so difuntu home. Ye posible que'l mozu artista empezara la so andadura en Florencia nel taller de Bicci di Lorenzo o nel de dalgún otru. El 7 de xineru de 1422 inscribir nel Arte (gremiu) de médicos y especieros, lo cual indica qu'exercía yá como pintor autónomu na ciudá del Arno.
The Offspring
El nuevu álbum lleva por nome Days Go By, y salió a la venta'l 26 de xunu de 2012.
Oríxenes y trayeutoria
The Offspring dio los sos primeros pasos cuando en 1984 unos amigos llamaos Dexter Holland y Greg Kriesel, que tocaben nun pequeñu grupu llamáu Manic Subsidal, xunieron les sos carreres a la d'un tal Noodles quien yera conserxe de la escuela onde estudiaben y un batería llamáu Ron Welty. Entós decidieron camudar el nome del grupu pol definitivu: The Offspring.
Masaccio
Biografía
La so primer obra segura ye'l trípticu pa San Juvenal de Casia, que lleva la fecha, na tabla central, de 23 d'abril de 1422: ANNO DOMINI MCCCCXXII A DI VENTITRE D'AP[RILE]. Ye posible, según da a entender Vasari, qu'en 1423 Masaccio realizara un viaxe a Roma, con motivu del xubiléu. En 1424 inscribir na Compañía de San Lucas de Florencia. Posiblemente anguaño o en 1425 empezó a collaborar con Masolino nos frescos de la capiya Brancacci de la ilesia de Santa María del Carmine de dicha ciudá. En febreru de 1426 empezó'l Polípticu de Pisa, trabayu que lu ocuparía mientres casi tol añu.
En 1428 treslladóse a Roma, convidáu pol cardenal Brando da Castiglione pa decorar la capiya de San Clemente na ilesia homónima. En Roma trabayó nel Polípticu de Santa María Mayor, del cual caltiénense los «Santos Jerónimo y Xuan Bautista» (anguaño na National Gallery de Londres). Morrió en Roma na seronda de 1428, cuando cuntaba namái ventisiete años d'edá. Delles fontes antigües menten el rumor de que foi envelenáu.
The Offspring
Oríxenes y trayeutoria
En 1992, a bordu de la Epitaph Records, The Offspring editen el so segundu discu, Ignition, con dolce tarrezas al más puru estilu punk.
En 1994 publiquen Smash, col cual dióse-yos a conocer en tol mundu. Al pie de esti ésitu, vieno tamién el del so video promocional de la tema Come out and Play, que tuvo munches selmanes nes pantalles de la MTV. Del discu Smash llegaron a vendese más de 8 millones de copies namái n'Estaos Xuníos.
Masaccio
Trípticu de San Juvenal
El trípticu de San Juvenal yera una obra desconocida de Masaccio, non mentada pol so biógrafu Giorgio Vasari, que afayóse en 1961. La pintura componer de tres tables: la central representa a la Virxe col Neñu, flanqueados por dos ánxeles; nos paneles llaterales apaecen pareyes de santos: San Bartolomé y San Blas nel de la esquierda, y San Juvenal y San Antonio Abá nel de la derecha. Na tabla central figura la inscripción que dexó datar la obra: ANNO DOMINI MCCCCXXII A DI VENTITRE D'AP[RILE]. La composición ta construyida acordies coles lleis de la perspeutiva: les llinies de fuga del pavimentu de los trés paneles converxen nun puntu de fuga central, representáu pola mano derecha de la Virxe, que sostién los pies del Neñu.
Capiya Brancacci
En 1424, Masaccio y Masolino empezaron la decoración de la Capiya Brancacci, nel transepto de la ilesia de Santa María del Carmine. La capiya fuera construyida acordies coles disposiciones testamentaries de Pietro Brancacci, pero foi Felice Brancacci, prósperu mercader en sedes qu'había desempeñaos dellos cargos políticos importantes en Florencia, quien encamentó la decoración de la capiya a Masaccio y Masolino. Los dos pintores trabayaron de forma perfectamente coordinada: dambos trabayaron nos dos parés de la capiya, y dieron una gran unidá a la composición, gracies al emplegu d'una mesma gama cromática, y de un únicu puntu de vista (el d'un espectador asitiáu nel centru de la capiya). Cuando Masolino coló a Hungría, en setiembre de 1425, Masaccio siguió trabayando en solitariu. Más palantre, tres la partida a Roma y posterior muerte de Masaccio, el trabayu quedó atayáu. En 1436 Felice Brancacci foi desterráu de Florencia al xubir al poder la familia Médici. La decoración de la capiya namái foi terminada en 1481 por Filippino Lippi. Ente 1746 y 1748 realizáronse importantes tresformamientos na capiya, y en 1781 sufrió importantes deterioros por causa de una quema que ennegreció los frescos. Fueron restauraos en 1988, volviéndose al color orixinal.
Los frescos distribuyir en dos niveles horizontales a lo llargo de los dos parés de la capiya (orixinalmente había tamién pintures nos lunetos y na bóveda, toes elles obra de Masolino). Síguese l'esquema característicu de la pintura florentina al frescu, consistente n'ordenar les composiciones como si fueren cuadros asitiaos nel muriu, y, pa destacar esta idea, cada escena ta enmarcada por pilastres clásiques y capiteles corintios pintaos.
thumb|300px|La espulsión d'Adán y Eva del paraísu terrenal, enantes y dempués de la restauración.
La tema principal de los frescos ye la historia de la vida de san Pedro, patrón de los marineros y comerciantes del mar, y hai tamién delles referencies a la Xénesis, concretamente a la historia d'Adán y Eva. El programa iconográfico interpretóse en rellación cola personalidá del comitente: Felice Brancacci fuera unu de los primeros cónsules del mar de Florencia en 1421, y ente 1422 y 1423 foi embaxador en El Cairu.
Programa iconográfico
1. Cuerpu cimeru:
2. Cuerpu inferior:
Les fontes son los Fechos de los Apóstoles, pa les pintures rellacionaes con San Pedro, los Evanxelios, pal frescu de El tributu, y el Xénesis, pa los dos escenes d'Adán y Eva.
Nel muriu llateral derechu atópense, na parte cimera, El bautismu de los néofitos; y na inferior La distribución de los bienes y la muerte de Ananías. Amás, créese que son tamién obra de Masaccio los edificios qu'apaecen al fondu del frescu de Masolino sobre la Resurrección de Tabita.
Analís estilísticu
thumb|center|600px|El tributu.
Masaccio representa nun solu espaciu tres acontecimientos socesivos. La escena estremar en trés partes: nel centru del frescu'l cobrador, de llombu, con túnica colorada, solicita'l pagu del impuestu, y Jesús ordena a Pedro, con un xestu que l'apóstol repite, lo qu'hai de faer; a la izquierda d'esta escena (nun apaez na imaxe) apaez Pedro, esforciándose en sacar la moneda del pexe qu'acaba de pescar; a la derecha, finalmente, Pedro paga'l tributu al cobrador ante un edificiu en perspeutiva. Rellacionóse esta escena colos nuevos intereses marítimos de Florencia (nun hai qu'escaecer que'l comitente de la obra, Felice Brancacci, fuera cónsul del mar): la idea que se suxure, entós, ye la del mar como fonte d'ingresos pa la República. Dellos autores señalaron intervenciones de Masolino nesta pintura. Argan suxure otra interpretación de la tema: «Masaccio ye demasiáu cultu y demasiao humanista como para nun entender el significáu fondu de la tema: namái a Pedro, como xefe de la Ilesia, va corresponder tratar col mundu, colos poderes terrenales».
thumb|[[La Trinidá (Masaccio)|La Trinidá. Pintura al frescu. Ilesia de Santa Maria Novella.]] thumb|Crucifixón, 1426. Temple sobre tabla.
La Trinidá
Ente 1426 y 1428 Masaccio realizó'l frescu de la Trinidá n'unu de los murios llaterales de la ilesia florentina de Santa María Novella. Nesti mural fai usu per primer vegada de la teoría de la perspeutiva. La pintura representa'l dogma de la Trinidá, n'en el marcu d'una capiya inspirada nos arcos de trunfu romanos, con una bóveda de mediu cañón estremada en casetones y sostenida por columnes xóniques, flanqueadas de la mesma por pilastres que sostienen un entablamento. Nel centru atopa Cristu crucificáu, sosteníu por Dios Padre —única figura qu'escapa a les lleis de la perspeutiva, en cuantes que ser incomensurable—; so la cruz atopen la Virxe María y San Xuan Evanxelista. Más embaxo tán los dos comitentes, identificaos apocayá como Berto di Bartolomeo del Banderaio y la so esposa Sandra, quien asisten arrodillados a la escena sacra. Per debaxo d'ellos, y funcionando como base de la composición, hai un altar de mármol sol cual vese una cadarma yacente al qu'acompaña la inscripción: «Yá fui enantes lo que vós sois; y lo que soi agora vais ser vós mañana» («Io fu già quel che voi sete: y quel chi son voi ancor sarete»).
La pintura puede lleese en sentíu vertical ascendente, como l'ascensión escontra la salvación eterna, dende la cadarma (símbolu de la muerte) hasta la Vida eterna (Dios Padre), pasando pola oración (los donantes), la intercesión de los santos (San Juan y la Virxe), y la redención (Cristu crucificáu). L'usu que fai Masaccio de la perspeutiva fai que la composición seya un auténticu trompe l'oeil o trampantojo que fai paecer que'l muriu ta efeutivamente furáu.
Polípticu de Pisa
El 19 de febreru de 1426 empecipia Masaccio el polípticu pa la capiya del notariu ser Giuliano di Colino degli Scarsi da San Giusto na ilesia de Santa Maria del Carmine, en Pisa. El polípticu constaba de 19 tables. Al pie de traces arcaiques, como l'usu del fondu d'oru, la principal novedá yera que tolos paneles teníen un únicu puntu de fuga, de cuenta que la composición resultara unitaria. Nel sieglu XVIII, el polípticu foi desmembrado: les 11 pieces que fueron recuperaes caltiénense anguaño en 5 museos distintos. Les más importantes son les siguientes: thumb|center|600px|L'Adoración de los Reis Magos (1426). [[Témpera|Temple sobre tabla.]]
=== Otres obres Una de les primeres obres conocíes ye Virxe col Neñu y Santa Ana, na Galería de los Uffizi de Florencia, que pintó con Masolino escontra 1423–1424. A l'actividá de Masaccio en Roma correspuende bien probablemente una tabla que forma parte d'un trípticu pintáu pa la basílica de Santa María la Mayor (los otros dos paneles, según opinión de la crítica actual, seríen obra de Masolino). La tabla representa a San Jerónimo y San Xuan Bautista y güei caltiénse na National Gallery.
The Offspring
Oríxenes y trayeutoria
En payares del 2000 salió'l so discu Conspiracy of One y en 2003 Splinter.
Darréu sacaron el so nuevu discu, Rise And Fall, Rage And Grace, llanzáu en 2008.
The Offspring y Ignition (1986–1993)
thumb|left|275px|El grupu en 2001.
En 1986, la banda, yá como The Offspring, grabó'l so primer single, "Blackball/I'll Be Waiting", por aciu Black Label, el so propiu sellu, y llograron vender 1.000 copies del so primer 7". Poco dempués de la publicación del EP (en 1987), James Lilja abandonó la banda pa siguir cola so carrera médica en xinecoloxía y foi reemplazáu por Ron Welty, que nesi momentu tenía 16 años y que venía de una banda llamada FQX (Fuck Quality X-Rays). El destín xugó una irónica pasada a Welty y la so nueva banda, una y bones el mozu batería xunir de manera definitiva mientres una actuación de Offspring teloneada por FQX, l'antigua banda qu'abandonara. Dempués de 3 años de ser refugaos polos sellos discográficos consiguieron un contratu con Nemesis Records, un pequeñu sellu discográficu de punk. Thom Wilson, que yá trabayara con grupos como T.S.O.L., The Vandals y Dead Kennedys, produció'l so primer álbum, autotitulado The Offspring, del que se llograron vender 3.000 vinilos.
Una vegada, grabando en West Beach Studio, conocieron a Brett Gurewitz, dueñu d'Epitaph Records y responsable del mayor ésitu de punk hasta esi momentu nel sur de California, Bad Religion. Apurriéron-y un demo pero a Gurewitz nun-y gustó'l so música y decidió nun contratalos. Sicasí, l'EP Baghdad llanzáu en 1991 facer reconsiderar y asina ye como en 1992 The Offspring llanzó unu de los trabayos más aclamaos anguaño polos siguidores del grupu y más reconocíos pola crítica punk: Ignition, so la firma d'Epitaph.
En 1993 la banda empezó una xira por Estaos Xuníos xunto a Lunachicks y Pennywise, pa más tarde viaxar a Europa xunto a NOFX, entós daquella compañeros en Epitaph.
Smash y l'ésitu (1994–1997)
thumb|275px|[[Ron Welty y Dexter Holland col grupu nel festival Pinkpop del 2001.]]
Pero'l verdaderu ésitu llegó, de la forma más inesperada, nel añu 1994, cuando'l tercer discu de The Offspring, Smash salió al mercáu'l 19 d'abril so la firma d'Epitaph nuevamente. El primer corte del CD foi "Come Out And Play", que tuvo un ésitu sorprendente alredor del mundu. El so videoclip, fechu con bien pocos recursos, tuvo una gran circulación en MTV y otres canales de música. Los Sex Pistols, pa munchos la banda más importante na historia del punk, tardaron 26 años en vender la metá de los CD que The Offspring vendiera en menos de 1 selmana. El segundu single y videu del álbum foi'l cantar "Self Esteem" que tamién se convirtió nun megahit consiguiendo, al igual que l'anterior, llegar al númberu unu de los charts d'un gran númberu de países incluyendo Estaos Xuníos y el Reinu Xuníu. El tercer single foi "Gotta Get Away" que tamién tuvo una gran aceptación pero non como la de los anteriores. D'últimes la banda decidió convertir el cantar "Bad Habit" nel cuartu single del álbum, que nun tuvo videu pero igualmente llograría una gran repercusión nes radios y convertiríase n'unu de los himnos de la banda.
L'ésitu de Smash foi increíble; llogró vender más de 16 millones de copies convirtiéndose n'unu de los discos más esitosos de la historia y tamién nel álbum so un sellu independiente más vendíu na historia. Pero lo importante nun ye que vendiera tantos millones de discos, sinón qu'influyó a tou un repartu de bandes y abrió les puertes a tou unu hinchente de neopunk americanu, punk metal, y a una tercer folada de ska. Smash, xunto con Dookie de la banda Green Day, marcaron la renacencia del punk rock que paecía muertu nesi momentu. Estos trabayos tendríen gran influencia en futures bandes como Sum 41, ente otres. Tamién-yos dio mayor popularidá a otres bandes yá consagraes so un sellu independiente como NOFX y Pennywise (que taben con Epitaph). Per otru llau, muncha xente destaca la importancia de Smash pa la música por cuenta de que demostró que puede trunfase masivamente ensin tener la necesidá de ser un productu de les multinacionales.
thumb|left|275px|El grupu na [[Leeds|ciudá de Leeds en 2004.]]
La influyente revista británica Kerrang! asitió al álbum nel puestu 54 del "The Kerrang! 100 Albums You Must Hear Before You Die" (100 discos que tienes d'escuchar antes de morrer) y en "90 Essential Albums of the 90s" (90 discos esenciales de los 90). Robert Dimery fixo lo propio nel so llibru "1001 Albums You Must Hear Before You Die".
A pesar d'ello, les revistes que los ayudaren hasta entós retiráron-yos el so beneplácito, y empezáronlos a tratar como a "otra banda de moda". Según Greg tas crítiques y acusaciones nes que se-yos calificaba de traidores (en referencia a que dexaren de ser una banda "punk") veníen de "hipócrites que nos critiquen por salir na MTV, mientres se pasen les tardes viéndola. Naide quier tener un públicu tan infiel. Esa ye la clase de xente que pretende que la música sía so, que'l punk sía daqué según el so diariu, un llugar priváu nel que naide puede entrar. Espáñame que nun sían capaces d'esfrutar coles coses que-yos gusten cuando por fin pónense de moda".
Col ésitu de Smash, Holland tuvo los medios pa fundar el so propiu sellu discográficu en 1995, Nitro Records. El sellu robló a importantes bandes punk incluyendo AFI, The Vandals, T.S.O.L., The Damned y The Aquabats. The Offspring decidió rellanzar el so primer trabayu discográficu (The Offspring) so esti sellu, llogrando vender más de 500.000 copies en tol mundu. Adicionalmente, Ignition volvió al mercáu y vendió más de 1 millón de copies. En 1995 The Offspring tamién constituyó parte de la banda sonora de la película Batman Forever con un cover de "Smash It Up", cantar orixinal de The Damned, que consigue asitiase nos charts musicales.
Tres les bones crítiques del so anterior ésitu, The Offspring empezó a preparar el so nuevu álbum en 1996. Nesi momentu The Offspring recibe una ufierta de Columbia Records, una subdivisión de la multinacional Sony BMG Music Entertainment, pa publicar 4 trabayos discográficos. Munchos de los siguidores de la banda vieron esta actitú como una traición y dellos fans tacharon a The Offspring de "vendíos". El 4 de febreru de 1997 la banda llanzó Ixnay On The Home, discu que nun llogró los altos rexistros de ventes de Smash, pero que goció de bonos númberos dada la gran popularidá naquel momentu de la banda. Los singles "All I Want", "Gone Away", "The Meaning of Life" y "I Choose" dexaron a la banda algamar el númberu 9 del Billboard 200 de 1997 y vender seis millones de discos.
Americana y el problema con Napster (1998–2002)
thumb|275px|[[Dexter Holland y Atom Willard cola banda en Milán en setiembre de 2005.]]
En 1998, la banda volvió vivir momentos de gran ésitu, anque salvando les distancies con Smash. El 17 de payares, Columbia Records llanzó Americana, qu'afaró nes llistes de ventes y apoderóse de la escena musical del momentu gracies a un soníu muncho más comercial, especialmente col primer single "Pretty Fly (For a White Guy)", distribuyíu gratuitamente por internet y que se convirtió nel cantar más descargáu con más de 22 millones de descargues en 10 selmanes. Esti cantar llogró asitiase no más alto de les llistes estauxunidenses, ingleses y australianes convirtiéndose nun hit masivu. Tres el gran ésitu que taba collechando'l discu, la banda participó na edición de 1999 del famosu festival de Woodstock, según nos Reading/Leeds Festivals. Al pegadizu "Pretty Fly" siguiéron-y otros singles de gran ésitu como'l satíricu "Why Don't You Get a Job?", "The Kids Aren't Alright" y "She's Got Issues". L'álbum superó los 10 millones de discos vendíos, ente qu'empezaron tiempos estraños na banda, yá que s'arreyaron en manifestaciones en favor de Napster. A finales de 1999, Offspring decidió sacar el so primera DVD tituláu tamién "Americana". Ésti contién actuaciones en direutu, videos d'acrobacies en moto, bicicleta y skate, los videos caseros de los cantares "Nitro", "Burn It Up", "Llixu" y "Cool to Hate".
Llegó l'añu 2000 y la banda viose envolubrada en problemes cola so discográfica, Columbia. La idea de la banda de Holland yera llanzar el so nuevu discu al traviés d'internet, por aciu la so web oficial. Amás, como se mentó enantes, la banda empezó a abanderar una serie de protestes en favor de Napster, llegando inclusive a distribuyir gratuitamente tou tipu de merchandising col logo de la compañía y lemas como "salvemos a Napster". Sicasí y irónicamente, la mesma Napster realizó un comunicáu prohibiendo a la banda californiana l'usu de publicidá de la empresa cola so logo porque violaben los sos derechos ya imáxenes de copyright. La contradicción en qu'incurrió la empresa enfureció a los sos veceros, que consideraben que Napster siempres abogara pola llibre distribución de conteníos na rede y, amás, yera esbardiar una oportunidá que-yos brindaben artistes y grupos como los mesmos Offspring, Smashing Pumpkins, Limp Bizkit o Courtney Love.
left|thumb|275px|El grupu a [[Download Festival en xunu de 2008.]]
thumb|275px|La banda en [[Charlotte, Carolina del Norte, en setiembre de 2008.]]
El 14 de payares del 2000 salió a la venta l'esperáu y polémicu sestu álbum de la banda, Conspiracy of One. El CD basar nel punk melódicu que The Offspring venía tocando dende Smash, pero con aires muncho más comerciales (prueba d'ello ye la participación del raperu Redman nel cantar "Orixinal Prankster"); sicasí nun llogró satisfaer a la crítica, nin caltener les ventes de Americana vendiendo 5 millones de discos en tol mundu. Les sos ventes produciéronse, en gran midida, al gran ésitu del primer single "Orixinal Prankster" y de la segunda pista, "Want You Bad". El siguiente single y videu foi "Million Miles Away", que nun gociaría de muncha fama nin gran circulación pelos medios de comunicación. "One Fine Day" foi'l cuartu y postreru senciellu del álbum, esti postreru ensin videu comercial nin publicidá apenes. Con esti CD la banda sacó'l so segundu DVD tituláu "Huck It", con conteníos similares al so anterior DVD.
Nel añu 2002 The Offspring conformó la banda sonora de la película “Orange County” cola tema "Defy You". La banda convirtió'l cantar nel so próximu single y videu, llogrando una vegada más apaecer nes llistes mundiales. Ésti foi la última tema nel que participara'l batería Ron Welty, yá que nel 2003 abandonó la banda dempués de 16 años de mano Steady Ground, una banda na cual él ye'l batería y co-productor.
Etapa post-Welty (2003–2007)
thumb|left|275px|[[Dexter Holland, Pete Parada y Andrew Freeman col grupu en Charlotte.]]
El títulu orixinal del álbum diba ser Chinese Democracy, el nome del discu retrasáu de Guns N' Roses, por cuenta de que Holland tuvo un enfrentamientu con Axl Rose, pero ésti empecipió una demanda contra Holland y pa nun allargar más el llanzamientu, The Offspring decidió a cencielles camudar el títulu del álbum. El primer single correspondió a "Hit That", un senciellu bien na llinia comercial que venía utilizando la banda en senciellos como "Orixinal Prankster" y "Pretty Fly (for a White Guy)" el cual goció d'una gran aceptación y algamó llegar al visu de les llistes d'ésitos estauxunidenses. A este siguió-y el videu de "(Cant Get My) Head Around You", que nun pudo algamar l'ésitu que tuvo'l single anterior. El tercer y últimu single del álbum correspondió al cantar "Spare Me The Details", del cual nun se grabó videoclip. Pero les ventes fundiéronse dafechu en comparanza colos trabayos anteriores, vendiendo alredor de 3.200.000 de copies en tol mundu. En contra, la xira del discu que la banda empezó en febreru de 2004 foi espectacular, visitando 22 países y realizando 97 conciertos nos cinco continentes, visitando España y América del Sur (Arxentina, Brasil, Colombia y Venezuela). El 14 de payares, la banda echó'l telón al Splinter Tour con un conciertu n'Anaheim.
Karst
thumb|500px|Relieve cársticu nel [[valle del Miera (Cantabria, España).]] Col nome de karst (procedente de Karst, nome alemán de la rexón eslovena de Carso), relieve cársticu, carst, carsto o carso conocer a una forma de relieve aniciada por meteorización química de determinaes roques, como la caliar, dolomía, yelsu, etc., compuestes por minerales solubles n'agua.
Etimoloxía
La pallabra «karst» provién de Carso/Kras, rexón italo-eslovena de pandos caliares d'una configuración carauterística. El nome foi germanizado en «Karst», cuando'l país tuvo incorporáu al Imperiu austrohúngaru.
The Offspring
Rise and Fall, Rage and Grace (2008–2009)
thumb|left|275px|[[Dexter Holland|Dexter, Greg, Pete y Freeman con Noodles en Charlotte.]]
Karst
Etimoloxía
El conceutu de karst foi introducíu en 1893 pol xeógrafu serbiu, especializáu en xeomorfoloxía, Jovan Cvijić nel so llibru Das Karstphänomen.
Según la Real Academia Española utilízase l'axetivu cársticu pa referise al relieve que nos atañe, anque s'acepta tamién la forma cársticu.
The Offspring
Rise and Fall, Rage and Grace (2008–2009)
El 9 d'abril de 2008 Dexter Holland anunció na páxina oficial que'l próximu álbum, que sería llamáu Rise and Fall, Rage and Grace y sería llanzáu'l 17 de xunu, dempués de más d'un añu de grabación. Según pallabres del mesmu Dexter Holland, trabayaron enforma nesti álbum y considera que ye daqué de lo meyor que fixeron.
El nuevu discu foi producíu por Bob Rock, productor de Metallica y Mötley Crüe ente otros. Dexter anunció primeramente que nun incluyiría nengún outtake o cantares nunca salíos a la lluz, como "Pass Me By", que ye un cantar que foi esaniciada de Splinter por ser considerada demasiao dura pal estilu del álbum.
Karst
Carstificación
Reparar que'l conteníu de hidrogenocarbonato, un átomu de carbonu provién de la matriz de caliar y l'otru provién del dióxidu de carbonu (principalmente d'orixe biogénico una y bones la concentración d'esti postreru nel suelu ye enforma mayor que na atmósfera). Estos dos fontes tamién son diferenciables polos sos niveles d'isótopos de carbonu (segregación de carbonu 13 nos seres vivos).
The Offspring
Rise and Fall, Rage and Grace (2008–2009)
El primer single foi "Hammerhead", un cantar que tocaron en delles oportunidaes mientres el Summer Sonic 2007. Llegó a les radios a principios de mayu. Nun trunfó por demás. En febreru del 2008 nel Soundwave Music Festival tocaron una nueva tema llamada "Half-Truism" y pensóse que podría ser un single del álbum pero nun foi asina. Finalmente la banda confirmó que'l segundu single del álbum sería "You're Gonna Go Far, Kid", que tuvo una gran aceptación nes radios de Norteamérica, mayor que Hammerhead, llegando a los primeros puestos de les llistes, con un ritmu más comercial.
El 13 d'avientu Offspring participó nel novenu KROQ Almost Acoustic Christmas. Nuna entrevista en dichu show, el guitarrista Noodles anunció que la banda folgaría mientres unos meses y darréu anunciaría una xira por Estaos Xuníos.
Karst
Carstificación
La disolución y polo tanto la formación del relieve cársticu, vese favorecida por:
Una rexón fría, húmeda y caliar, por tanto, ye más propensa a desenvolver un relieve cársticu. Sicasí, atópase esti relieve en tou la Tierra, tantu en rexones templaes como húmedes.
Procesu d'erosión cárstica
thumb|L'agua atropar nes llinies de debilidá de la roca caliar y esllee el [[carbonatu cálcicu.]] thumb|[[Torcal d'Antequera|El Torcal (Antequera).]]
The Offspring
Rise and Fall, Rage and Grace (2008–2009)
El tercer senciellu, "Kristy, Are You Doing Ok?" yá s'asitió nes llistes.
Karst
Procesu d'erosión cárstica
Un karst producir por disolución indireuta del carbonatu cálcicu de les roques caliares por cuenta de la aición d'agües llixeramente acedes. L'agua acédase cuando s'arriquez en dióxidu de carbonu, por casu cuando traviesa un suelu, y reacciona col carbonatu, formando bicarbonatu, que ye soluble. Hai otru tipu de roques, les evaporitas, como por casu el yelsu, que s'eslleen ensin necesidá d'agües acedes. Les agües superficial y soterrañu van eslleiendo la roca y creando galeríes y cueves que, por fundimientu parcial, formen dolines y, por fundimientu total, formen cañones.
Esisten otres munches formes cárstiques, según si estes formes producir en superficie o pela cueta son xeomorfolóxiques qu'apaecen en cuévanos soterraños. Nel primer casu denominar exokársticas:
The Offspring
Rise and Fall, Rage and Grace (2008–2009)
Apocayá salió a la lluz el so cuartu senciellu y video: "Stuff Is Messed Up", dirixíu por F. Scott Schafer y Sean Evans.