cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emela-ntouka
Xeneralidaes
Del tamañu d'un elefante y color verde maciu, la so descripción xeneral recuerda superficialmente a la d'un rinoceronte, incluyendo un cuernu (de marfil) d'unos dos metros de llargu. El so enorme cuerpu ta sosteníu por cuatro grueses pates curties y tien una cola similar a la de los cocodrilos. Los sos quexales tán armaes con llongures y afilaos dientes de forma triangular.
El emela-ntouka ye bien tarrecíu polos aboríxenes, quien afirmen que suel cazar y taramiar humanos. Tamién enfrenta elefantes, a quien traviesa col so afiláu cuernu pa depués dexalos sangrase. Esisten elementos de corte anecdóticu que suxuriríen la posibilidá de la esistencia real del animal: Lucien Blancou, xefe inspeutor del África Ecuatorial Francesa nel deceniu de 1950, escribió alrodiu de una feroz criatura, más grande qu'un búfalo, que yera considerada como de gran peligrosidá polos pigmeos locales: "...tamién se sabe de la presencia d'una bestia que dacuando destripa elefantes, pero nun paez prevalecer ellí tanto como nos distritos mentaos. Supónse qu'un espécime foi muertu unos venti años tras en Dongou, pero na (marxe) izquierda del Ubangi y nel Congo Belga." treslladáu por Bernard Heuvelmans, "Na pista d'animales desconocíos", 1959.
Los mitos coinciden n'asitiar al animal nos vastos terrenes banzáusos que conformen la cuenca del Ríu Congo. Ye, poro, de naturaleza anfibia. Les hestories coinciden al afirmar qu'escasamente se lo atopa aconceyáu en grupos: considerar un cazador solitariu.
¿Un dinosauriu?
En 1981 el Dr. Roy Mackal viaxó al Congo buscando posibles rastros del Mokèlé-mbèmbé, criatura recurrente del folclor local; nel intre tomó conocencia de la esistencia presunta d'otra bestia distinta. Según Roy Mackal, la descripción dada polos paisanos suxuriría que la bisarma misteriosa ye n'efeutu un ceratópsido sobreviviente a la estinción de fines del Cretácicu. Mackal y otros, quien sostienen esta idea consideren que la cuenca del Congo axunta ciertes carauterístiques úniques que fadríen posible la sobrevivencia d'especies arcaiques. Otres d'estes besties incluyiríen al kongamato, al nandi y al mokèlé-mbèmbé.
Sicasí, esta postura ye refugada de planu pola mayoría de los zoólogos. Inclusive esta postura ye refugada pola mayoría de los criptozoólogos; que postulen qu'estes criatures pueden ser animales desconocíos, pero non emparentaos colos dinosaurios.
¿Tracamundiu con otru animal?
La primer esplicación racional que salta a la vista depués de conocer la descripción física de emela-ntouka ye que se trata d'un rinoceronte. Nel casu del so comportamientu anfibiu, sería productu d'un tracamundiu con un hipopótamu vistu dende lloñe.
¿Un nuevu animal?
Los supuestos testigos coinciden n'afirmar que'l cuernu únicu sería de marfil y non de pelo modificáu como nel casu del xéneru rhinoceros. El comportamientu anfibiu mentáu sería asina mesmu sospechosu, según tamién la presencia del enorme apéndiz caudal. Esto refugaría la posibilidá de dalgún mamíferu o otru animal clasificáu anguaño; ya indicaría la posible esistencia d'un nuevu animal desconocíu, pero lo más facederu y probable, non perteneciente al grupu de los dinosaurios.
¿Un mitu?
Al igual qu'otros animales misteriosos, pola so naturaleza, ye bien probable que seya solo un mitu.
Mordellistena parvula
Mordellistena parvula ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa, Siria y Mongolia.
Aina Aiba
Aina Aiba (相羽 あいな) ye una seiyu xaponesa.
Anime
2016
2017
2018
Ambleny
Ambleny ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Stockton (California)
miniaturadeimagen|253x253px|Edificiu del Commercial & Savings Bank. Stockton ye una ciudá del estáu d'Estaos Xuníos d'América de California. Asitiada nel Valle Central de California, ye la sede alministrativa del condáu de San Joaquin. La ciudá fundola en 1849 el capitán Charles Maria Weber, y recibió'l so nome n'honor de Robert F. Stockton, un militar que tuvo un papel fundamental na conquista de California polos Estaos Xuníos: foi la primer comunidá californiana que recibió un nome que nun fora d'orixe nativu americanu o español. Stockton allúgase a la vera'l ríu San Joaquín, na fastera septentrional del valle de San Joaquín, y tenía una población, en 2019, de 312.697 habitantes (estimación del Departamentu de Finances de California), que faen d'ella la 13ª mayor del estáu y la 61ª mayor del país.
Construyíu demientres la fiebre del oru de California, el puertu marítimu de Stockton ye la puerta d'entrada de mercancíes del Valle Central. Foi, demientres el sieglu XIX, la vía d'accesu de mercancíes y pasaxeros a les mines d'oru del sur del estáu. La universidá más vieya del estáu, la Universidá del Pacíficu (University of the Pacific, UOP), tien la so sé na ciudá de magar 1923. En 2012 Stockton foi la ciudá mayor del país en pidir la situación de bancarrota municipal, de resultes de la mala xestión de la década de 1990, de los xenerosos planes de pensiones pa los emplegaos municipales y de la crisis financiera de 2008. La ciudá salió de la situación de bancarrota en febreru de 2015.
Ministeriu de Ciencia, Innovación y Universidaes
El Ministeriu de Ciencia, Innovación y Universidaes d'España ye un departamentu ministerial de la XII Llexislatura, creáu na presidencia de Pedro Sánchez, con competencies en ciencia, I+D+i y universidaes. El so titular ye Pedro Duque..
Historia
Los ministerios de ciencia fueron una constante nos distintos gobiernos d'España, magar dependiendo del partíu nel Gobiernu esti adquiría autonomía propia o se fundía con otros. Dende la moción de censura contra Mariano Rajoy, y la llegada de Pedro Sánchez a la presidencia, este recuperó l'autonomía del ministeriu.
Funciones
Según el Real Decretu 355/2018, de 6 de xunu, pol que se reestructuren los departamentos ministeriales, correspuende al Ministeriu de Ciencia, Innovación y Universidaes la propuesta y execución de la política del Gobiernu en materia d'Universidaes, investigación científica, desenvolvimientu teunolóxicu ya innovación en tolos sectores.
Herbert Heyes
thumb|Publicidá de Gambling in Souls (1919). Herbert Heyes con [[Madlaine Traverse y Murdock MacQuarrie]] Herbert Heyes foi un actor teatral y cinematográfico d'Estaos Xuníos, a lo llargo de que la so carrera actuó en más de 100 producciones estrenaes ente 1915 y 1956.
Biografía
Nacíu en Vader, Washington, los sos padres yeren James A. Heyes (1837 - 1921) y Lavina Jane Washburn Heyes (1859 - 1936). Herbert Heyes tenía ente 10 y 13 años cuando formó parte de la Baker Stock Company, en Portland, Oregón, y hacia 1910 actuaba pa la compañía teatral de James K. Hackett. Establecíu nel circuitu de Broadway y nel cine, el so primer filme foi A Man Afraid, producción de 1915 de los Essanay Studios.
En 1916 foi contratáu por Fox Film p'actuar xunto a Theda Bara nuna serie de filmes románticos, ente ellos Under Two Flags y Salome. Nos años 1940 actuó en delles pieces representaes en Broadway, como Down to Miami (1944) y State of the Union (1947), y retomó la so carrera cinematográfica nos primeros años de la década, interpretando personaxes como'l magnate Mr. Gimbel en Miracle on 34th Street (1947), y el so personaxe favoritu, Charles Eastman en A Place in the Sun (1951), de George Stevens.
Heyes interpretó, a lo llargo de la década de 1950, papeles de repartu, destacando les sos actuaciones como Thomas Jefferson en The Far Horizons (1955) y como'l Xeneral Pershing en The Court Martial of Billy Mitchell (1955). En 1955 actuó na película de Cecil B. DeMille The Ten Commandments, faciendo un pequeñu papel ensin creitos. Foi'l so últimu trabayu nel cine.
Na década de 1950 tamién trabayó en delles series televisives, siendo de nuevu Mr. Gimbel na versión televisiva de The Miracle on 34th Street qu'emitió Twentieth Century Fox Hour en 1955. La so última actuación pa la televisión tuvo llugar nel episodiu Frozen Passion, de la serie The George Burns and Gracie Allen Show, emitíu en marzu de 1958.
Heyes casóse'l 12 de setiembre de 1913 cola actriz Mildred Gertrude Von Abuelguen  (1891-1971) en Eldora (Iowa). Tuvieron dos fíos: Herbert Harrison Heyes Jr. y Douglas Howard Heyes, esti últimu escritor y cineasta.
Herbert Heyes finó en North Hollywood, California, en 1958. Los sos restos fueron encenraos.
José Ramos-Horta
José Manuel Ramos-Horta foi'l Presidente de Timor Oriental dende 2007 hasta 2012, siendo Primer Ministru nel 2006, Ministru d'Asuntos Esteriores dende 2002 hasta 2006, y primeramente el voceru de la resistencia timorense nel exiliu mientres la ocupación d'Indonesia ente 1975 y 1999.
N'avientu de 1996, José Ramos Horta comparte'l Premiu Nobel de la Paz col so compatriota l'obispu Carlos Filipe Ximenes Belo. El Comité Nobel, premió pol so continuu esfuerciu pa terminar cola opresión vixente en Timor Oriental, esperando que'l premiu contribuyera al alcuentru d'una solución diplomática pal conflictu en Timor Oriental, partiendo sobre la base de que tenía de ser respetáu'l derechu de los pueblos a l'autodeterminación.
Asturamérica
Asturamérica foi un boletín editáu pola Oficina de Rellaciones colos Asturianos Residentes en América y que vio la lluz, n'Uviéu, polo menos, nos años 1954 y 57, dirixida por Gonzalo Cerezo Barredo y na que collaboraron d'una manera o otra los periodistas José Antonio Cepeda, Ángel González Pedraz o Paco Ignacio Taibo.
Asturamérica imprimíase nos talleres del diariu uvieín La Nueva España y quería ser un llazu cola colonia asturiana n'América con seiciones habituales relatives a la información de los conceyos d'Asturies y de los países del continente americanu o solicitando información de persones de les que diba años que los sos familiares asturianos nun teníen noticies; arriedes d'artículos relativos a personaxes o artistes asturianos.
Elefantina
Elefantina ye una islla d'Exiptu, nel ríu Nilu, allegante al primer tabayón, frente a la moderna ciudá d'Asuán, mide 1.350 m de llargor por 780 m d'anchor. Les antigües ruines de la ciudá d'Elefantina formen parte del Patrimoniu de la Humanidá dende 1979, incluyíes so la denominación de Monumentos de Nubia, dende Abu Simbel hasta File.
Xeografía
thumb|Llau occidental de la islla nel [[ríu Nilu.|esquierda]]La islla d'Elefantina mide 1.200 metros de norte a sur, nel so puntu más estrechu mide 400 metros. Puede ser vista, al igual qu'otres islles en Asuán, pueden ser vistes dende orellar oeste. La islla ta asitiada agües embaxo de la primer tabayón (poro, al norte d'esta) na frontera sur del Alto Exiptu cola Nubia inferior.
La islla puede recibir el so nome pola so forma, qu'en vistes aérees ye similar a la d'un canil d'elefante, o por cuenta de que dende les roques arrondaes a lo llargo de los bancos asemeyar a la de los elefantes. En griegu la pallabra pa elefante ye la de elephas (ελέφας).
Historia
El nome d'Elefantina ye la traducción del exipciu antiguu Ab o Abu (ȝbw), que significa "elefante", los árabes denominar "Islla de les Flores".
Na Antigüedá foi la capital del nomo I del Alto Exiptu, To-Jentit "La frontera".
Tuvo gran importancia dende dómines antigües hasta'l periodu helenísticu por tar axacente a la primer tabayón, una frontera natural, na que taba emplazada una importante guarnición, que controlaba les rutes del sur d'Exiptu.
Mientres el Segundu Periodu Entemediu (1650 - 1550 aC), la fortaleza marcó la frontera sur d'Exiptu.
Acordies cola mitoloxía exipcia, equí foi la morada de Khnum, dios con cabeza de carneru, de los tabayones, que xixilaba y controlaba les agües del Nilu dende cueves so la islla. En Elefantina venerar a la tríada compuesta por Jnum, Satet y Anuket.
Tolos templos fueron destruyíos pol monarca persa Cambises II, el fíu de Ciro II el Grande, ente l'añu 525 y el 522 e.C.
Anguaño hai escavaciones en cursu pol Institutu Arqueolóxicu Alemán na ciudá afayaron munchos afayos, que s'esiben nel Muséu d'Asuán, asitiaos na islla, incluyendo un carneru momificado de Khnum. artefautos que daten de tiempos predinásticos fueron atopaos en Elefantina. Un raru calendariu, conocíu como'l Calendariu d'Actividaes d'Elefantina, que data del reináu de Tutmosis III mientres la 18ª dinastía, foi atopáu estazáu na islla.
Templos
thumb|El Templu al dios [[Jnum, alzáu por Nectanebo II.|esquierda]]Antes de 1822, habíen templos a Tutmosis III y Amenhotep III na islla. Nesos años fueron destruyíos mientres la campaña de Mehemed Ali, gobernador d'Exiptu en nome del sultán, para conquistar Sudán. Dambos templos taben relativamente intactos antes de la baltadera apostada.
Ambrief
Ambrief ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mordellistena perroudi
Mordellistena perroudi ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Elefantina
Templos
La mayor parte de la parte meridional día de la islla ta ocupada poles ruines del templu de Khnum. Estes perantigues ruines entá de pies tán feches coles mesma piedres que la pirámide gradiada de la tercer dinastía. Amás sobrevive un pequeñu templu construyíu pol nomarca local Heqaib mientres la sesta dinastía.
Nel Imperiu Mediu munchos funcionarios, como'l gobernadores locales Sarenput I o Heqaib III dedicaron estatues y santuarios nel templu.
Nilómetros
miniaturadeimagen|[[Nilómetro d'Elefantina]] Un nilómetro yera una estructura pa la midida de la claridá del ríu Nilu y el nivel de l'agua mientres la temporada añal d'hinchentes. Hai dos nilómetro na islla d'Elefantina.
El más famosu ye un corredor acomuñáu col templu de Satis, con una escalera de piedra que baxa del corredor. Esti unu de los nilometros más antiguos, reconstruyíu polos romanos delles vegaes ya inda n'usu mientres periodos tan tardíos como'l sieglu XIX. Los noventa pasos que conducen hasta'l ríu tán marcaos con numberación indo-arábica, romana y xeroglífica. Visibles na vera de l'agua son les inscripciones grabaes fondamente na roca mientres la dinastía XVII.
Munches fontes reclamen que'l pozu del que fala l'informe onde se rexistró qu'una vara nun tenía solombra, informe que sirvió a Eratóstenes nel cálculu de la circunferencia de la Tierra, atopar na islla. Esto ye por cuenta de que Estrabón menta un pozu que s'utilizó pa reparar en Siena, pero la referencia ye a un pozu en Siena (Syene → As Syene → As Suen → As Suán → Asuán), non en Elefantina. Nin el nilómetro en Elefantina ye afechu pal propósitu, nin s'atopó unu en Syene, polo cual ta perdíu.
Presencia xudía
Los papiros d'Elefantina son los conxuntu d'archivos y documentos que pertenecieron a los miembros de les comunidaes xudíes y aramees qu'habitaben na islla de Elefantina, escrites n'araméu. Esta documenta una comunidá xudía, seique compuestes de mercenarios, que data de dalgún momentu del sieglu 6 e.C. Ellos caltuvieron el so propiu templu (vease tamién la Casa de Jehová), na que s'ufiertaben sacrificios, evidenciando creencies politeístes, que funcionaba xunto a la de Khnum.
El templu pudo ser construyíu en reacción a Manasés y la so reestablecimientu del cultu paganu o a cencielles pa sirvir les necesidaes de la comunidá xudía.
Otros detalles
La islla cunta col Muséu d'Asuán nel estremu sur de la islla. Les escavaciones en cursu pol Institutu Arqueolóxicu Alemán nel sitiu de la ciudá antigua afayaron munchos afayos que tán agora n'exhibición nel muséu, incluyendo un carneru momificado de Khnum. Una población considerable de persones nubies viven en tres pueblos de la seición central de la islla. Un gran hotel de luxu atopar nel estremu norte de la islla.
Galeria Fundana
Galeria Fundana foi una emperatriz del Imperiu romanu, segunda esposa del emperador Aulo Vitelio.
Publilio Siro
Publilio Siro (Publilius Syrius, ) foi un escritor llatín de l'antigua Roma. Tamién conocíu como Publio Siro (Publius Syrius), Publilio Siriu o Publio Siriu. Yera nativu de Siria y foi fechu esclavu y unviáu a Italia, pero gracies al so talentu ganó'l favor del so amu, que lo lliberar y educó.
De les sos obres queda namái una coleición de "Sentencies" (Sententiae) y una serie de máximes morales. Esta coleición foi arrexuntada en fecha temprana yá que yera conocida por Aulo Gelio nel sieglu II. Cada máxima ta compuesta d'un únicu versu y ordenada alfabéticamente. Darréu entrepoláronse n'obrar versos apócrifos; el númberu de versos verdaderos ye d'unos 700. Inclúin munchos dichos agudos, como'l famosu "iudex damnatur ubi nocens absolvitur" ("El xuez ye condergáu cuando'l culpable ye absueltu.")
Amifontaine
Amifontaine ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Islla Vize
La Islla Vize  Остров Визе, Ostrov Vize; tamién llamada Zemlya Vize, Земля Визе, ye una islla asitiada nel Océanu Árticu, nel estremu norte del Mar de Kara, a metá de camín ente la Tierra de Franciscu Xosé y Severnaya Zemlya, la so llatitú ye 79 ° 18 'N y el so lonxitú 76 ° 32'E. 250px|thumb|left|Islla Vize
Pertenez al Krai de Krasnoyarsk, una división alministrativa de la Federación Rusa.
Esta islla ye afarada y ta suxeta a les severes galernes del Árticu, pero nun tien glaciares.
Nel branu, grandes zones de la islla tán llibres de xelu y nieve y la so superficie total ye de 289 quilómetros cuadraos.
La mar ta llevándose la islla a un ritmu de 10 metros per añu, 70 metros ye lo que reculó la mariña de la islla de Vize, pos el permafrost de la islla ta derritiéndose por cuenta de la acción de les oles, tamién mientres les temporaes de branu, sicasí al menguar el xelu, aparecieron na zona, islles que van dende los 500 a los 55000 metros cuadraos.
Turdus albocinctus
Turdus albocinctus ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los túrdidos. Distribúise nel centru-sur d'Asia.
Distribución y hábitat
El so hábitat natural son los montes húmedos subtropicales y carbes de gran altitú nel subcontinente indiu, que van al traviés de Bangladex, Bután, India, Myanmar, Nepal y Paquistán. Ta clasificáu como de preocupación menor pola IUCN, por cuenta de la so amplia gama de distribución.
Monumentu a Washington
El monumentu ta ellaboráu en mármol, granitu, piedra arenisca y tien un altor de casi 170 metros. Foi diseñáu por Robert Mills, un prominente arquiteutu estauxunidense de la década de 1840. La construcción empezó en 1848 y terminóse en 1884, casi 30 años dempués de la muerte del arquiteutu. Esta tardanza deber a la falta de fondos aniciaos pola Guerra de Secesión. La diferencia nel tipu de mármol (visible aproximao a partir d'un altor d'unos 50 m) delimita la construcción inicial de la segunda etapa de construcción.
Motivación del monumentu
Cuando la Guerra de la Independencia de los Estaos Xuníos acabó, nun había naide nos Estaos Xuníos al que se tuviera más respetu que George Washington. Los estauxunidenses celebraron la so habilidá pa ganar la guerra n'inferioridá d'armamentu y con homes inespertos, y almiraben la so decisión de refugar un salariu y aceptar solamente ingresos polos sos gastos. La so almiración creció entá más cuando se supo que refugó'l proyeutu de dalgunos de los sos homes de face-y rei del nuevu país. Nun fueron solo les coses que fizo, sinón la forma en que les fixo. Abigail Adams, la muyer de John Adams, describir como “educáu con dignidá, bonable ensin familiaridá, distante ensin arrogancia, serenu ensin austeridá, modestu, sabiu y bonu”.
Washington retirar al so plantíu en Mount Vernon dempués de la guerra, pero llueu tuvo que decidir sobre la so vuelta a la vida pública. Fízose evidente que los Artículos de la Confederación (Articles of Confederation) dexaren al gobiernu federal bien debilitáu, ensin poder xubir los impuestos, regular el comerciu o controlar les fronteres. Munchos como James Madison empezaron a pidir una convención qu'aumentara la fuercia del gobiernu. Washington nun tenía munches ganes de dir, yá que tenía asuntos de negocios en Mount Vernon. Finalmente decidió dir, yá que "ver a la nación contenta... ye'l deséu de la mio alma", y asina trabayó como representante de Virginia. Mientres el branu de 1787 el restu de delegaos escoyer pa presidir les deliberaciones que, finalmente, daríen llugar a la Constitución de los Estaos Xuníos d'América. thumb|El Monumentu a Washington vese reflexáu nel "estanque del reflexu" (Reflecting Pool), un [[estanque rectangular allargáu escontra l'oeste, en direición al Monumentu a Lincoln.]]
Una parte clave de la constitución foi l'establecimientu del cargu de presidente de los Estaos Xuníos. Naide paecía más cualificáu pal yá que Washington, y en 1789 empezó'l primeru de los sos dos mandatos. Usó'l respetu que'l so pueblu tenía-y pa desenvolver el respetu escontra les sos nueves funciones, anque coles mesmes intentó acallantar los mieos d'aquellos que consideraben que'l poder del presidente convertir en tan fuerte como'l del rei contra'l que llucharen. Asina intentó crear el tipu de gobiernu sólidu que creyó que la nación precisaba, sofitando un bancu nacional, recoyendo impuestos pa pagar los gastos, y fortaleciendo l'Exércitu y l'Armada. Anque muncha xente quixo que se quedara un tercer mandatu, en 1797 retiróse otra vegada a Mount Vernon.
Washington morrió sópitamente dos años más tarde. La so muerte provocó gran murnia, y surdieron los intentos d'honra-y. Yá en 1783, el Congresu Continental decidió «Que fora alzada una estatua ecuestre de George Washington nel llugar onde s'estableciera la residencia del Congresu». La propuesta proclamaba grabar na estatua: «n'honor de George Washington, el pernomáu comandante del Exércitu de los Estaos Xuníos d'América mientres la guerra que xustificó y aseguró la so llibertá, soberanía ya independencia». Anque ye fácil entender porque nun asocedió nada mientres el gobiernu nun tuvo una sede permanente, tampoco hubo progresos cuando'l Congresu establecer en Washington D. C.
Diez díes dempués de la muerte del presidente Washington, un comité del congresu encamentó otru tipu de monumentu. John Marshall, un representante de Virginia que sería xuez presidente de la Corte Suprema de los Estaos Xuníos, propunxo que s'alzara una tumba nel Capitoliu de los Estaos Xuníos. Pero la falta de fondos, el desalcuerdos sobre'l tipu de monumentu qu'honraría meyor al primer presidente del país, y la reticencia de la familia a treslladar el cuerpu detuvieron cualquier tipu de progresu nel proyeutu. N'años vivientes nun hubo nengún tipu de meyora.
Diseñu
thumb|left|Un bocetu de la propuesta del Monumentu a Washington del arquiteutu Robert Mills hacia 1836.
Los esfuercios pa construyir el monumentu finalmente empecipiáronse en 1833. Esi añu, cuando se celebraba'l 100 aniversariu de la nacencia de Washington, un gran grupu de ciudadanos formaron la Sociedá pal Monumentu Nacional a Washington. Empezaron a recoyer donaciones, de la forma que Blodgett suxuriera. A mediaos de la década de 1830, recoyeren más de 28 000 dólares y anunciaron un concursu pal diseñu del monumentu.
En 1848 los miembros de la Sociedá decidieron empezar la construcción del obeliscu y dexar la tema de la columnata pa más palantre. Creyeron que si usaben los 87 000 dólares que yá recoyeren, l'apariencia del Monumentu diba a espolear más donaciones pa completar el proyeutu.
Construcción
thumb|El monumentu parcialmente completáu, fotografiáu por [[Mathew Brady hacia 1860.]]
Les escavaciones pa los cimientos del Monumentu a Washington empezaron en primavera de 1848. La primer piedra púnxose'l 4 de xunetu, nuna ceremonia ellaborada polos masonos. A esta organización fraternal mundial pertenecía George Washington. Los discursos d'esi día amosaron que la nación siguía amando a Washington. Un celebrante dixo: «Nun va haber más Washingtons nel nuesu tiempu... Pero les sos virtúes grabáronse nel corazón de la humanidá. El que ye grande nel campu de batalla mira con arguyu'l lideralgu de Washington. El que crez con sabiduría de los sos conseyos siéntese como si asonsañara a Washington. El que puede arrenunciar al poder en contra de los deseos del pueblu, tien el brillosu exemplu de Washington».
Bloques de mármol de Maryland, de granitu y piedra arenisca llegaron a ritmu constante a la obra. Tribus indies estauxunidenses, organizaciones profesionales, sociedaes, negocios y naciones del estranxeru donaron bloques de piedra de 1,2 por 0,6 por 0,3 o 0,5 m (4 pies por 2 pies por 12 o 18 pulgaes). Sicasí, munches piedres llevaben inscripciones de poca relevancia pal monumentu. Asina, una de los Templarios del Honor y la Templanza dicía «Nós nun vamos mercar nin vamos vender nin vamos usar como bebida nenguna bébora d'alta graduación alcohólica, nin llicores de malta, vinu, sidra, o cualesquier otru llicor alcohólicu».
thumb|Los terrenes del Monumentu a Washington en fase de rediseño y p'ameyorar la seguridá en 2004.
Sicasí, una de les piedres conmemorativas foi la que desencadenó los acontecimientos qu'acabaron cola paralización de la donación del Congresu y, consecuentemente, cola construcción del monumentu. A principiu de la década de 1850, el papa Pío IX contribuyó con un bloque de mármol. En marzu de 1854, miembros del partíu estauxunidense nativista contra'l catolicismu (más conocíos como Know Nothings) robaron la piedra papal n'actu de protesta y supuestamente tirar al ríu Potomac. Dempués, p'asegurase de que'l monumentu cumplía la so definición de "estauxunidense", los Know-Nothings llevaron a cabu una eleición fraudulenta pa consiguir el poder de la Sociedá.
El Congresu retiró darréu la contribución de 200 000 dólares. Los Know-Nothings retuvieron el control de la Sociedá hasta 1858, añediendo 13 niveles d'albañilería al Monumentu, que fueron de tan mala calidá que darréu se tuvieron que retirar. Incapaces de recoyer abondu dineru p'acabar el monumentu, baxó'l so sofitu popular. Finalmente, los Know-Nothings rindiéronse y devolvieron el control a l'antigua Sociedá, pero la parada nes obres duró hasta dempués de la Guerra Civil. Como puede apreciase, el terciu inferior del monumentu tien un color distintu al restu. Cuando la construcción volver# a entamar dempués de la Guerra Civil, los constructores nun pudieron atopar la mesma piedra utilizada con anterioridá, polo que l'apariencia camudó.
Antes de poder ponese a trabayar otra vegada, volvieron surdir crítiques del diseñu apropiáu. Munchos pensaben que namái l'obeliscu, ensin les columnes d'alredor, sería demasiáu curtiu. L'arquiteutu Mills yera conocíu por haber dichu que'l monumentu ensin les columnes sería como «un ramu d'espárragos». Otru críticu dixo qu'ufiertaba «pocu de lo que tar arguyosos».
Esta actitú llevó a la xente a unviar diseños alternativos. Tanto la Sociedá pal Monumentu Nacional a Washington como'l Congresu caltuvieron conversaciones sobre cómo se debía acabar el monumentu. La Sociedá consideró cinco nuevos diseños, concluyendo que'l de William Wetmore Story paecía «bien cimeru en gustu artísticu y guapura». El Congresu tamién aldericó sobre los nuevos cinco diseños según l'orixinal de Mills. Mientres se decidíen caltúvose la orde de siguir construyendo l'obeliscu. Finalmente los miembros de la Sociedá alcordaron abandonar la idea de les columnes y modificar l'obeliscu por que cumpliera les proporciones clásiques exipcies.
La construcción volver# a entamar en 1879, so la direición del teniente coronel Thomas Lincoln Casey del Cuerpu d'Inxenieros del Exércitu de los Estaos Xuníos. Casey rediseñó los cimientos por que pudieren soportar una estructura que'l so pesu final diba ser de más de 40 000 tonelaes. Entós, siguiendo les órdenes de la Sociedá, consiguió utilizar les piedres conmemorativas qu'habíen quedáu acumulaes. Anque muncha xente facer# risión, Casey consiguió poner les 193 nes zones interiores.
La construcción del Monumentu diba a gran velocidá yá que el Congresu apurría los fondos abondos. En cuatro años acabóse, con una última piedra de 100 tomas (2,8 quilogramos) puesta'l 6 d'avientu de 1884, mientres la celebración d'una ceremonia. Naquella dómina foi'l mayor cachu d'aluminiu moldiáu. El monumentu abrir al públicu'l 9 d'ochobre de 1888.
thumb|Momentu del allugamientu del [[piramidión sobre la última piedra.]] thumb|Una vista panorámica qu'amuesa les banderes qu'arrodien al monumentu. Los turistes esperen xunto a la base. thumb|Zrezales en flor. thumbnail|Estos [[pirotecnia|fuego artificiales sobre'l Reflecting Pool ente'l Monumentu a Washington y el Monumentu a Lincoln son típicos de les celebraciones del Día de la Independencia de los Estaos Xuníos.]] thumbnail|El Monumentu a Washington al atapecer, vistu dende'l [[Monumentu a Jefferson.]] thumb|Reparando'l Monumentu a Washington
Historia dende la inauguración
Cuando se concluyó yera la más alta construcción del mundu. Entá ye la más alta construcción de Washington D. C., y por cuenta de les lleis de 1910, acutando l'altor de los edificios (nun pueden ser más altos que l'anchor de la cai nes que tán, más 6 metros) probablemente va siguir siéndolo. Hai una falta de conocencia sobre la llei yá que muncha xente cree que los edificios nun pueden ser mayores que'l Monumentu a Washington, anque na llei nun se noma esti monumentu. Los obeliscos de l'antigüedá nun teníen altores mayores de 30 metros (100 pies), lo que fai d'esti monumentu un obeliscu enforma mayor de los que s'atopen en capitales d'Europa y Exiptu.
El Monumentu a Washington atraxo a ensame de xente, inclusive antes d'abrir oficialmente. Mientres los seis meses posteriores a la so inauguración 10 041 persones xubieron los 893 pasos hasta'l visu. El númberu de visitantes aumentó tres l'acondicionamientu pa pasaxeros del ascensor qu'hasta'l momentu utilizar pa llevar material al visu. Escontra 1888 unes 55 000 persones xubíen al visu cada mes, y anguaño el monumentu ye visitáu por más de 800 000 turistes al añu. Como toles árees alministraes pol Serviciu Nacional de Parques, el monumentu inscribir nel Rexistru Nacional de Llugares Históricos el 15 d'ochobre de 1966.
N'avientu de 1982, el monumentu foi «tomáu como rehén» mientres 10 hores por Norman Mayer, un manifestante contra les armes nucleares. Dicía tener esplosivos nuna furgoneta qu'aparcó xunto al monumentu. Ocho turistes que s'atopaben nel monumentu nel momentu del incidente pudieron ser lliberaos, rematando cuando la Policía de Parques de los Estaos Xuníos abrió fueu contra Mayer y matar. El monumentu resultó intactu, y afayóse que Mayer nun llevaba esplosivos.
El 4 de xunetu de 2005 completóse'l proyeutu p'ameyorar la seguridá de la redolada del monumentu. El diseñu consistió nuna serie de muretes circulares concéntricos de 0,76 metros d'altor (30 pulgaes), diseñaos pa dexar el pasu de peatones o ciclistes, pero torgar el de vehículos. Amás, en setiembre de 2004, llevar a cabu una meyora nel llume esterior del monumentu.
Los visitantes fueron sacupaos el 7 d'ochobre de 2005 tres una amenaza de bomba. Nunca s'atopó la bomba. Una segunda amenaza de bomba recibió'l 13 d'ochobre de 2005, cola mesma resultancia.
Detalles de la construcción
El monumentu completu álzase 169,29 metros (555 pies y 5⅛ pulgaes), colos siguientes materiales de construcción y detalles:
Inscripciones
Los cuatro cares del piramidión tienen les siguientes inscripciones n'inglés:
Traducíes al idioma asturianu:
El costu total del monumentu foi de 1 187 710 dólares.
Piramidión cimeru y última piedra
Vease frustum.
Valle Central de California
La conca del Valle Central compriende 160.000 km², la tercera parte del territoriu californianu. Consiste en trés sistemes fluviales estremaos: el valle de Sacramento, húmidu, al norte; el valle de San Joaquín, más secu, al sur; y la conca del llagu Tulare, de clima semidesérticu, nel estremu más meridional. Los ríos Sacramento y San Joaquín recueyen les agües de les sos respectives conques, y axúntense dempués pa formar el delta del Sacramento-San Joaquín, una gran estensión de canales, pantanos, xunqueres e islles de turba que desemboca na badea de San Francisco. Les agües de la conca del llagu Tulare nun lleguen, sacante les agües del ríu Kings que tán canalizaes artificialmente pal riegu), de forma espontánea al mar: tán coneutaes por canales artificiales col ríu San Joaquín, magar que podríen desaguar espontáneamente nelli si'l nivel de l'agua fuera altu abondo.
El valle compriende, total o parcialmente, la estensión de 19 condaos: los de Butte, Colusa, Glenn, Fresno, Kern, Kings, Madera, Merced, Placer, San Joaquin, Sacramento, Shasta, Solano, Stanislaus, Sutter, Tehama, Tulare, Yolo y Yuba.
Mary Gordon Calder
Mary Gordon Calder foi una paleobotánica escocesa. Ye conocida pol so trabayu nes plantes fósiles del Carboníferu y les coníferes del Xurásicu.
Primeros años
Yera aborixe d'Uddingston, South Lanarkshire, Escocia de William Calder, un xerente xeneral d'un almacén. Contraxo poliomielitis cuando yera neña, polo cual llevó aparatos ortopédicos pol restu de la so vida.
Vida en Glasgow
Calder taba interesada nes ciencies biolóxicu y químicu, y na edá de 18 años, entró na Universidá de Glasgow pa estudiar botánica. La so madre, un botánicu aficionada supuestamente apasionada, puede influyir nella nesto. Graduóse en 1929 con honores y pasó a trabayar como investigadora en Glasgow. Primero escorrió'l so doctoráu so la direición de James Montague Frank Drummond (nun confundise col botánicu australianu James Drummond ), qu'entós yera Regius Profesor de Botánica na Universidá de Glasgow.
El so primer trabayu foi sobre los tomates, una eleición influyida por Drummond. Sicasí, nunca foi publicáu, yá que Drummond foi sustituyíu como Regius Profesor de Botánica por John Walton en 1930. Walton, un paleobotánico reconocíu internacionalmente, animar nel estudiu de les plantes fósiles, un campu en que Calder taba bien comenenciuda. Ella abandonó'l so trabayu anterior nos tomates y empezó a trabayar nun catálogu de la gran coleición de boles de carbón llévase'l paleobotánico escocés Robert Kidston. Publicó'l so primer artículu sobre los árboles de Carboníferu Lepidodendron (clase Isoetopsida de división Lycopodiophyta ) y recibió el so doctoráu en 1933.
Calder siguió trabayando en Glasgow y publicó dellos trabayos sobre más licopodios del Carboníferu en 1933 pa 1934. En 1935, publicó un documentu sobre Pteridospermatophytes petrificados (felechos con grana), utilizando les revolucionaries téuniques de peláu de celulosa desenvueltos por Walton en 1928. A diferencia de les téuniques anteriores qu'utilicen seiciones delgaes de roca, el métodu del pulgu de celulosa dexó más detalles de los fósiles que se caltienen. Tamién se convirtió en profesor en Glasgow en 1936, lo que-y dexa escorrer los sos propios estudios.
Vida en Londres y Manchester
En 1940, treslladar a Londres y trabayó como profesora en Westfield College (entós namái almitía muyeres). Dempués de la guerra, foi nomada como caderalga de paleobotánica na Universidá de Mánchester en 1950. Asina asocedió al botánicu británicu William Henry Lang nel so puestu. Publicó un artículu más en 1953 sobre Araucaria mirabilis, Araucarites sanctaecrucis, y Pararaucaria patagonica; los cualos yeren coníferes de araucarias de los montes petrificados del Xurásicu mediu n'Arxentina. Yá nun publicar más papeles mientres el so mandatu, posiblemente por cuenta de una dificultá na adautación a la vida en Manchester.
Salió de la Universidá de Mánchester en 1964 y retiróse oficialmente en 1966 a la ciudá de Milngavie n'Escocia, cerca de Glasgow, onde morrió en 1992.
Legáu
Dexó un legáu importante a la Universidá de Glasgow. Los fondos utilizar p'ameyorar les instalaciones del Institutu de Ciencies Biomédicas y de la Vida de la Universidá. Una placa na so memoria atopar nel Edificiu Joseph Black.
Primero Xusticia
Primero Xusticia (PX) ye un partíu políticu venezolanu d'enclín centro humanista llaicu. Asocede de l'asociación civil del mesmu nome. Fundáu nel añu 2000 como partíu rexonal, y participando per primer vegada a nivel nacional en 2003, convirtiéndose nel primer partíu dientro la coalición opositora al gobiernu d'Hugo Chávez denominada Mesa de la Unidá Democrática, según resultancies de les pasaes eleiciones rexonales de Venezuela de 2012.
Los sos principales líderes son Henrique Capriles Radonski, candidatu a les Eleiciones presidenciales de 2013; Julio Borges, Coordinador Nacional del Partíu; y Tomás Guanipa, Diputáu y secretariu xeneral del partíu.
Jozef Slagveer
Foi unu de los quince opositores al réxime de Desi Bouterse que fueron asesinaos mientres los Asesinatos d'avientu.
Primero Xusticia
Ideoloxía política
El 13 d'ochobre de 2007, nel so Congresu Ideolóxico y Programático denomináu “Resteados cola Xusticia Social”, definiéronse como un partíu progresista-humanista”, que centra'l so remanar políticu nel ser humanu, con postures propies del humanismu integral. En marzu de 2009, el coordinador nacional del partíu, Julio Borges declaró que «Venezuela vive un capitalismu d'Estáu, non un socialismu». Y que un modelu socialista busca «democratizar la propiedá», que Borges manifestó creer y afirmó que Primero Xusticia ye promotor de la democratización de la propiedá. Pa les eleiciones presidenciales de 2012 el so líder políticu, Henrique Capriles, #definir a sigo mesmu como progresista y humanista.
Los sos valores fundamentales son la llibertá, el progresu, la igualdá, la solidaridá, la xusticia, la subsidiariedad y la participación.
Jozef Slagveer
Biografía
Slagveer nació en Totness (distritu de Coronie) nel senu d'una familia católica. El so padre queria que'l so fíu convertir nun escritor, ente que la so madre tenía esperances que s'incorporara a les files de la ilesia. Slagveer concurrió a la escuela St. Anthony y l'escuela Secundaria en Paramaribu. Depués Slagveer viajó a los Paises Baxos pa estudiar periodismu na Free University n'Ámsterdam. En 1967, torna a Surinam.
Primero Xusticia
Actividá parllamentaria
Esti partíu políticu deriva de l'Asociación Civil del mesmu nome, aniciada en 1992 cola ayuda del Dr. Alirio Abreu Burelli, Maxistráu de la Corte Suprema de Xusticia y Maxistráu de la Corte Interamericana de Derechos Humanos de la OEA, pa promover reformes al Sistema de Xusticia Venezolana.
Nesti sentíu promovieron la Llei de Xusticia de Paz[cita  ya impulsaron pa implementar esti sistema en Venezuela.
Asamblea Nacional Constituyente
Darréu nel procesu de l'Asamblea Nacional Constituyente promovida por Hugo Chávez, l'Asociación Civil realizó a la mesma una Propuesta de Constitución Nacional, na cual dibuxaríase la propuesta política del Partíu que más palantre se constituyiría.
L'asociación civil mientres el desenvolvimientu de l'Asamblea Nacional Constituyente, creó una rede d'organizaciones de Derechos Humanos que se llamó «Alianza Social pola Xusticia», que redactó tol testu de Derechos Humanos y del sistema de xusticia, del cual tomóse casi na so totalidá na Constitución de Venezuela de 1999.
Eleiciones parllamentaries de Venezuela de 2000
Nel añu 2000 en convirtiéndose l'asociación civil en Partíu Políticu, postuló candidatos pa estes eleiciones, na cual llogró 5 diputaos: Julio Borges, Carlos Ocaríz, Gerardo Blyde, Ramón José Medina y Leopoldo Martínez Nucete más palantre xuniríase a esti grupu Liliana Hernández diputada electa por ABP Alianza Bravu Pueblu), Ellí realizaron distintes propuestes, como:
Eleiciones parllamentaries de Venezuela de 2005
Nesta eleición sectores promovían l'astención como forma de protesta alegando falta d'enfotu nel Conseyu Nacional Eleutoral y faltes de garantíes pal votu secretu, Julio Borges contrariu a esti argumentu intentó convencer a Aición Democrática pa esi momentu primera fuercia político opositora de nun retirase de los comicios, ensin llograr ésitu.
Tres discutiniu nel Comité Políticu Nacional de Primeru Xusticia, na cual un sector representáu por Leopoldo López, Liliana Hernández, Gerardo Blyde, y Delsa Solórzano proponía la non participación en virtú de la imposibilidá de garantizar tresparencia eleutoral, y otru integráu por Julio Borges, Henrique Capriles Radonski y Carlos Ocariz alegaba la participación pa tener representación na Asamblea Nacional pa faer frente a los proyeutos de lleis del Partíu d'Hugo Chávez, imperó la tesis del primer sector, lo que traería de resultes #quebrar del partíu ente estos dos sectores dende esi mesmu avientu de 2005 y desenllázase en febreru de 2007 col retiru de Liliana Hernández, Delsa Solórzano, Leopoldo López y Gerardo Blyde del partíu.
Eleiciones parllamentaries de Venezuela de 2010
Col eslogan «Hai un camín meyor» y con una serie de propuestes llexislatives como Llei pal primer emplegu, Llei Desarme, Llei de Barrios, postula xuntu alianza de partíos contrarios al actual gobiernu de Venezuela los sos candidatos.
Nestes eleiciones llogró 974.358 votos, lo que representa'l 8.62% de los votos válidos y #convertir nel tercer partíu venezolanu más votáu, y al empar #convertir nel segundu partíu de la coalición MUD, al atropar el 18.27% de los votos de la mesma.
Asina la fraición de Primeru Xusticia na Asamblea Venezuela va tar representada por: Sicasí'l partíu cunta con una representación entá mayor, depués de que trascurridas les mentaes eleiciones otros diputaos electos por partíos distintos #xunir a les files de la tolda aurinegra:
Desenvolvimientu eleutoral
Participen per primer vegada n'eleiciones nel añu 2000 llogrando 109.900 votos y tres alcaldíes: conceyu Chacao, tao Miranda por Leopoldo López; conceyu Baruta, tao Miranda por Henrique Capriles Radonski y el conceyu Diego Bautista Urbaneja (Lechería), estáu Anzoátegui por Gustavo Marcano. D'igual forma llogra una representación de 5 diputaos nel Parllamentu Venezolanu.
Promovió la recueya de firmes pa la convocatoria al Referendu presidencial de Venezuela de 2004 que buscaba revocar el mandatu d'Hugo Chávez el cual realizóse, y dio como resultáu la continuidá nel poder del mesmu.
Nes Eleiciones rexonales de Venezuela (2004), decidió participar nos comicios a pesar de los llamaos a l'astención de dellos grupos opositores quien denunciaben fraude nes resultancies del Referendu presidencial de Venezuela de 2004, llogrando 227.161 votos. Ello dexó que los sos alcaldes: Henrique Capriles Radonski (Baruta- Miranda), Leopoldo López (Chacao-Miranda), y Juan Fernández (Los Salias-Miranda) fueren reelectos con más del 80% de los votos nos respeutivos conceyos, sicasí nel restu del país munchos de los sos candidatos #plegar al llamáu d'Astención realizáu pola mayoría de los sectores de la Oposición Política Venezolana.
El 27 de mayu de 2005, dende Maracaibo, estáu Zulia Borges col eslogan «Primeru Venezuela» anunció la so candidatura presidencial pa les eleiciones de finales de 2006, buscando construyir una alternativa a Hugo Chávez, ellí llanzó'l so programa d'Emplegu, Seguridá y Xusticia al que denominó'l Progresu Popular».
Tres un alcuerdu nacional el 9 d'agostu de 2006 pa tener un solu candidatu que va enfrentar a Hugo Chávez decidió retirar esa candidatura y sofitar al Líder del partíu rexonal Un Nuevu Tiempu Manuel Rosales na Eleición presidencial de Venezuela (2006), que tuvo como resultáu la tercer reelección d'Hugo Chávez, y la conversión de Primeru Xusticia na tercer fuercia político del país con 1.299.546 votos (11,16%), siguiendo bien de cerca al partíu Un Nuevu Tiempu que recibió 1.555.362 13,37% de los votos escrutados), pero distante del Movimientu Quinta República, que llogró 4.845.480 votos (41,66%). thumb|270x270px|Votos de la oposición nes eleiciones presidenciales de 2006. Mayoría d'un partíu por estáu. Una vegada concluyida la campaña eleutoral pa les eleiciones presidenciales de Venezuela, el partíu #preparar pa unes eleiciones internes pa febreru de 2007, polo que se produció una intensa confrontación interna, aportada del discutiniu sobre la posición qu'adoptaría'l Partíu pa les Eleiciones parllamentaries de Venezuela de 2005 al puntu de crease una nala del partíu autu-denominada Xusticia Popular que concluyiría na salida d'ésta al partíu Un Nuevu Tiempu. A pesar d'esto les eleiciones internes #realizar con una participación mayor al 60% de la so militancia.
Promovió la opción del “NON” pal Referendu constitucional de Venezuela de 2007, sol lema: “asina NON”.
Na nueche del referendu distintos medios internacionales daben por ganadora la opción del Sigo. Hores antes de dase los resultaos Julio Borges Coordinador Nacional, espresó ante los medios de comunicación que “la semeya final ye bien zarrada”, hores dempués el CNE presentaba los resultaos que dieron ganador la opción del NON per un marxe estrechu de 1.5 puntos a favor, lo cual constituyíase na primer derrota eleutoral del Presidente venezolanu Hugo Chávez.
Nes Eleiciones rexonales de Venezuela (2008) foi'l partíu opositor más votáu nel Distritu Metropolitanu de Caracas y nel estáu Miranda, asina Henrique Capriles Radonski #convertir nel primer Gobernador d'esti partíu políticu, y Carlos Ocariz n'Alcalde del conceyu Sucre (Miranda), el conceyu con mayor númberu de barriaes d'América Llatina, tamién Ovidio Lozada dirixente del partíu llogró'l trunfu na Alcaldía del conceyu Los Salias nel estáu Miranda, nel estáu Táchira gana la postulada pol partíu Primeru Xusticia les eleiciones municipales a l'Alcaldía de San Cristóbal), Mónica de Méndez, y nel estáu Nueva Esparta, Francisco Torcat gana les eleiciones nel conceyu Arismendi, meses dempués n'abril del 2009 muerre por entueyos de salú. Depués en 2010, al realizase les eleiciones pa escoyer al so socesor, queda electu Richard Fermín, de Primeru Xusticia, como nuevu Alcalde de L'Asunción, conceyu Arismendi. Tamién en Nueva Esparta, Primero Xusticia tien al Llexislador Joni Rahal, ante'l Conseyu Llexislativu insular.
El 15 de febreru de 2009 sofitaron la opción del "NON" ante'l Referendu constitucional de Venezuela de 2009 que proponía enmendar la Constitución pa esaniciar la llende al númberu de postulaciones pa Presidente, Gobernadores, Diputaos y Alcaldes, propuesta que resultó triunfante.