cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adriaan van Royen
Biografía
El 27 de xunu de 1728, en xunta plenaria de la Royal Society ye designáu miembru plenu xunto a Hans Sloane, Francis Clifton y Johann Kaspar Scheuchzer.
Convertir en profesor de botánica na Universidá de Leiden en 1729. Dirixe tamién el Xardín botánicu d'esta ciudá. El so sobrín, David Van Royen (1727-1799), asocéde-y na cátedra de botánica.
Eponimia
Carlos Linneo bautiza nel so honor el xéneru botánicu Royena (güei ye sin. de Diospyros), na familia de les Ebenaceae.
José Joaquín de Herrera
José Joaquín Antonio Florencio de Herrera y Ricardos militar y políticu lliberal moderáu qu'ocupó en trés causes el cargu de Presidente de Méxicu; personaxe decisivu mientres la Intervención d'Estaos Xuníos en Méxicu socedida nel añu de 1846 y na reconstrucción del país posterior al conflictu.
Primeros años y formación
Se enlistó nel exércitu realista en 1809, como cadete nel Reximientu de la Corona. Por 1811 algamó'l grau de capitán. Combatió a los insurxentes en Aculco, Guanajuato, Ponte de Calderón, Acatlán y Veledero, ente otros llugares. Dempués figuró na espedición española pa retomar el puertu d'Acapulco de manes de los rebeldes, y dióse-y el mandu civil y militar de la rexón. En 1817 foi nomáu comandante d'Acapulco y Tecpan.
Carrera militar y política
En 1820 retirar del exércitu como teniente coronel y camudóse a Perote, onde abrió una tienda. Mientres el so retiru, estableció contautu con dellos líderes insurxentes como Guadalupe Victoria. Poco dempués de la proclamación del Plan d'Iguala, un contingente d'infantería en movimientu dende Veracruz a Puebla declaróse a favor d'Agustín de Iturbide. El oficiales ufiertáron-y el mandu al teniente coronel Herrera. Aportó y añedió la guarnición del Fuerte de San Carlos. Esti exércitu coló a Orizaba, depués comandados polos realistes so les órdenes del teniente coronel Antonio López de Santa Anna, con quien s'axuntó'l 22 de marzu de 1821. Estes fuercies tamién se suman al Plan d'Iguala.
Nel momentu que l'Exércitu Trigarante entró a la ciudá de Méxicu en 1821, Herrera yera xeneral de brigada. Desamoráu de Iturbide cuando ésti foi coronáu emperador, Herrera foi arrestáu por combalechadura. Foi lliberáu y dempués representó al so estáu nel Primer Congresu Constituyente. El 19 de marzu de 1823 foi unu de los diputaos qu'aceptaron l'abdicación de Iturbide. El día 31 del mesmu mes foi nomáu capitán xeneral de la ciudá de Méxicu. Nel nuevu gobiernu, encabezáu pol xeneral Guadalupe Victoria, Herrera foi ministru de guerra (1823-24), alministración na que se dedicó a ameyorar les armes de la infantería y ordenó un nuevu modelu de la siella de la caballería. N'abril de 1823 suxure añedir a la bandera nacional la figura de dos rama, una de encino y otra de lloréu, que siguen figurando nel símbolu patriu. El 17 d'abril de 1826 casóse en Córdoba, Veracruz con una paisana de nombre María Dolores Alzugaray (1811-1839), con quien habría de procrear dos fíos. Volvería ocupar la cartera de Guerra en 1833 col nuevu presidente Antonio López de Santa Anna.
Primer mandatu (1844)
En 1844, el xeneral Valentín Enrío, presidente del Conseyu d'Estáu, foi nomáu presidente interín de Méxicu en remplazo d'Antonio López de Santa Anna. Enrío, sicasí, nun s'atopaba na ciudá de Méxicu nel momentu del so nomamientu, sinón en San Luis Potosí, polo qu'Herrera foi designáu presidente interín pa sustituyilo mientres llegaba a la capital. Sirvió del 12 al 21 de setiembre del añu de 1844. Na so curtia alministración de 9 díes, Herrera presidió la celebración del Día d'Independencia.
Segundu mandatu (1844-1845)
Apurrió'l poder a Enrío y retiróse, pero a la cayida de Santa Anna foi electu otra vegada presidente de Méxicu y exerció como tal del 6 d'avientu de 1844 al 30 d'avientu de 1845. Llamó a personaxes centralistes y federalistes pa incluyilos nel so gabinete o bien pa da-yos cargos relevantes nel nuevu gobiernu.
Los Estaos Xuníos reclamaben territorios de Méxicu que nun yeren parte de Texas: Tamaulipas, Coahuila, Chihuahua y Nuevu Méxicu al otru llau del ríu Grande. Cuando los norteamericanos unviaron tropes a los territorios en disputa, un pelotón foi prindáu pol exércitu mexicanu'l 29 de marzu de 1846. El 13 de mayu d'esi mesmu añu, el Congresu d'Estaos Xuníos declaró la guerra a Méxicu.
El presidente Herrera, con muncha dificultá, pudo axuntar una fuercia de 6000 homes, que foi puesta so les órdenes del xeneral Mariano Paredes y Arrillaga y unviada al norte pa combatir a los norteamericanos. Paredes llegó a San Luis Potosí, pero en llugar de colar escontra'l norte pa lluchar con el invasores, n'avientu de 1845 volvió a la capital y derrocó al gobiernu del presidente Herrera, quien dexó'l puestu'l 30 d'avientu del mesmu añu.
Guerra Méxicu vs. Estaos Xuníos
Na guerra ente Méxicu y Estaos Xuníos Herrera sustitúi a Antonio López de Santa Anna como comandante del exércitu, tres la Batalla de Huamantla del 9 d'ochobre de 1847. Trés díes depués, el xeneral d'Estaos Xuníos Joseph Lane abrióse camín ente les tropes de Herrera en Puebla y abarganó la ciudá de Méxicu.
Tercer mandatu (1848-1851)
El 30 de mayu de 1848, dempués del fin de la guerra mexicano-norteamericana, Herrera foi escoyíu nuevamente presidente, pero refugó'l cargu. Una comisión del Congresu visitar na so casa en Tacubaya pa persuadilo diciéndo-y que si tornaba la ufierta podría resultar una guerra civil. Herrera aceptó, y como la ciudá de Méxicu taba en manes de los norteamericanos, estableció'l 3 de xunu de 1848 el so gobiernu en Mixcoac. Sirvió hasta'l 15 de xineru de 1851.
Mientres la so tercer alministración la salú de Herrera taba frayada. El so gobiernu enfrentó numberosos problemes y contratiempos: Méxicu taba nuna condición económica precaria y miserable, colos bandíos controlando les carreteres y caminos. Había una epidemia de cólera y como'l gobiernu de la República de Yucatán nun podía controlar los llevantamientos indíxenes en Misantla y Yucatán (Guerra de Castes), pidió la so reincorporación a Méxicu, en cuenta de ayuda, que dio, a pesar de la difícil situación del erariu públicu, lo que dexó que'l 17 d'agostu de 1848 Yucatán reincorporárase definitivamente a Méxicu.
Mariano Paredes encabezó un llevantamientu armáu contra'l Tratáu de Paz de Guadalupe-Hidalgo. Leonardo Márquez remontar en 1849 a favor de Santa Anna, argumentando que la so dimisión nun yera válida porque'l Congresu nun había tao en sesiones.
Juan de Dios Cañedo foi asesináu, y los adeptos de Santa Anna culparon a Herrera, afirmando que Cañedo tenía na so posesión documentos secretos que demostraben qu'Herrera fuera unviáu en 1844 por Estaos Xuníos p'axustar una lliquidación n'efectivu pola perda de Texas. El presidente Herrera dio una concesión pa la construcción de la vía ferroviaria de la ciudá de Méxicu a Veracruz, la primera nel país, y otra pa una llinia telegráfica ente la ciudá de Méxicu y Puebla.
Nel so tercer y últimu periodu, Herrera impulsó'l proyeutu de los lliberales moderaos, sofitando a dos brillosos ministros: Mariano Riva Palacio y Mariano Otero. José Joaquín tuvo que gobernar un país qu'había perdíu más de la metá del so territoriu colos 15 millones de pesos que Estaos Xuníos pagó como compensación. La indemnización foi destinada en parte pa pagar la delda inglesa, otra parte pa la pacificación del país y la mayor parte sirvió pa los sueldos de la burocracia.
Años posteriores y muerte
thumb|Nichu de José Joaquín de Herrera nel Panteón de San Fernando de la Ciudá de Méxicu. José Joaquín de Herrera llogró apurrir el poder de manera pacífica y constitucional al xeneral Mariano Aresta el 15 de xineru de 1851. Retirar a la vida privada. El xeneral Herrera tenía una cualidá que la estremó de los militares de la so dómina: yera desaxeradamente honráu. Asina lo demostró nos sos trés alministraciones, nes que l'austeridá foi carauterística del so mandatu.
El día en qu'arrenunció a la presidencia, viose obligáu a empeñar una xoya pa solliviar la so situación económica y él mesmu mandaba traer comida de la so casa pa comer nel Palaciu Nacional, lo cual amuesa la so estrema honradez. El presidente Aresta nomar direutor del Nacional Monte de Piedá, cargu qu'ocupó hasta l'añu de 1853. Morrió'l 10 de febreru de 1854, a los 61 años d'edá, na so modesta casa en Tacubaya. Foi soterráu ensin pómpara nel panteón de San Fernando. Depués de la muerte de la so esposa, Herrera nun volvió contraer matrimoniu.
María Mercedes Maldonado
María Mercedes Maldonado Copello ye una política, abogada y académica colombiana que foi alcaldesa interina de Bogotá en 2014.
Biografía
Maldonado ye abogada de la Universidá Externado de Colombia con maestría n'Urbanismu y doctoráu en Saber y Práutiques del Urbanismu de la Universidá París XII Valle de Marne.
Ye profesora ya investigadora del Institutu d'Estudios Urbanos de la Universidá Nacional de Colombia y dir tamién de la Universidá de los Andes. Foi consultora de distintes entidaes públiques en temes urbanístiques: antes d'entrar a la Secretaría Distrital de Planeación en 2012, asesoró a la CAR de Cundinamarca nel discutiniu col Distritu sobre la revisión del POT. Tamién foi asesora del Departamentu Nacional de Planeación y los Departamentos Alministrativos de Planeación de Medellín y Bogotá.
En 2012 foi secretaria d'Hábitat y Vivienda mientres l'alministración de Gustavo Petro como alcalde de Bogotá. El 21 d'abril de 2014 foi nomada pol presidente Juan Manuel Santos como alcaldesa encargada de Bogotá pa reemplazar a Petro, quien fuera destituyíu; sicasí dos díes depués foi removida del so cargu pola restitución de Petro al so cargu.
En 2015 foi precandidata del Movimientu Progresistes a l'Alcaldía de Bogotá, pero arrenunció a la so aspiración pa xuntase a la campaña de Clara López Obregón.
Dahshur
Dahshur (دهشور) ye una población exipcia asitiada unos 40 quilómetros al sur d'El Cairu, esencialmente conocida por tener una amplia necrópolis real, alcontrada nuna zona del desiertu de la ribera occidental del ríu Nilu y delles pirámides, dos d'elles de les más antigües, grandes y meyor calteníes n'Exiptu.
Restos arqueolóxicos
La Pirámide acoldada y la Pirámide colorada construyir mientres el reináu de faraón del Imperiu Antiguu Seneferu, el padre de Jufu. La orixinal forma de la Pirámide Acoldada ye estraordinaria y representa una forma piramidal de transición, ente que la Pirámide Colorada ye la primer pirámide "clásica" o de cares triangulares del mundu.
Dahshur foi la necrópolis real d'Exiptu mientres el reináu d'Amenemhat II, rei de la dinastía XII. La pirámide de Amenemhat II ta daqué deteriorada, pero nes sos proximidaes atoparon delles tumbes non expoliadas de dames reales, conteniendo inda munches xoyes.
La pirámide de Sesostris III formaba parte d'un inmensu complexu con delles pirámides más pequeñes pa dames reales y un templu, al sur de la pirámide. Nuna tumba, xunto al caleyón de la pirámide, fueron atopaos les ayalgues de les "fíes de rei".
La Pirámide Negra data de la dómina del reináu del posterior faraón, Amenemhat III, y anque nun estáu por demás deterioráu ye inda'l monumentu más pimpanu de la zona dempués de los dos pirámides de Seneferu. El brillante piramidón fechu de granitu que coronaba la Pirámide Negra ta espuestu na sala principal del Muséu d'El Cairu.
Al pie de la pirámide foi atopada la tumba, en parte expoliada, del rei Hor, de la dinastía XIII, y axacente l'enterramientu de la so posible fía Nubhetepti-Jered. Hai otres pirámides de la decimotercer dinastía en Dahshur, pero namái foi escavada la de Ameny Qemau.
Pela redolada de toes pirámides de Dahshur atopáronse estensos campusantos de los funcionarios del Imperiu Antiguu y Imperiu Mediu.
Patrimoniu de la Humanidá
En 1979, el conxuntu de Menfis colos sos necrópolis y campos de pirámides (Guiza, Abusir, Saqqara y Dahshur) foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco, col nome de Menfis y el so necrópolis - Zones de les pirámides dende Guiza hasta Dahshur. Ta catalogada de tipu cultural, (criterios i, iii, vi) con n° d'identificación 86.
Pyracantha angustifolia
Pyracantha angustifolia ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia de les rosácees. thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta nel so hábitat
Descripción
Les flores son de color blancu y producen pequeños y redondos pomos que pueden ser de color naranxa a colloráu. Estos frutos son astrinxentes y amargos, polo que nun son comestibles pa los humanos, pero son una fonte d'alimentu pa les aves. Les fueyes, frutos y granes contienen cianuru d'hidróxenu, la fonte del sabor amargoso. Los tarmos y les cañes tienen escayos afilaes. Esti arbustu cultivar en patios y xardinos como planta ornamental. Puede utilizase pa faer cobertories pa la seguridá del llar. Esta especie ye nativa de China, pero foi introducida n'América del Norte. Trátase d'una especie invasora en Ḥawai y n'otres árees.
Taxonomía
Pyracantha angustifolia describióse por (Franch.) C.K.Schneid. y espublizóse en Illustriertes Handbuch der Laubholzkunde 1(5): 761, nel añu 1906. Pyracantha: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues: pyr pa "fueu" y akantha pa "escayos" en referencia al color de los frutos y los escayos.
angustifolia: epítetu llatín que significa "con fueyes estreches"
Curt von François
Curt (Karl Bruno) von François foi un xeógrafu, cartógrafu y un oficial del Exércitu colonial imperial del Imperiu alemán, que destacó especialmente nel África del Suroeste alemana, onde foi encargáu de la fundación en nome del Káiser de la ciudá de Windḥoek, el 18 d'ochobre de 1890, según del puertu de Swakopmund, el 4 d'agostu de 1892.
Oríxenes
Nacíu na ciudá de Luxemburgu el 2 d'ochobre del añu 1852, Curt von François yera'l segundu fíu d'un oficial prusianon, Bruno von François, d'ascendencia hugonote, que los sos llonxanos antepasaos fuxeren de Francia tres la revocación del edictu de Nantes en 1685.
Siguiendo la carrera de les armes como'l so padre, Curt von François foi tamién oficial del Exércitu prusianu, participando en condición de tal na Guerra Franco-prusiana de 1870.
En 1883, xunióse como cartógrafu y xeógrafu a la espedición belga encabezada por Hermann von Wissmann al Congo (anguaño la República Democrática d'El Congu).
Arriendes d'ello, el 24 de xunu de 1889 el yá comandante Curt von François, al mandu de 21 soldaos alemanes (ente los que s'atopaba'l so propiu hermanu, Hugo von François) desembarcó en Walvis Bay, un enclave británicu nel Suroeste africanu alemán, únicu puertu disponible pal accesu al interior. Unviáu pol Canciller d'Alemaña Otto von Bismarck, la so misión yera la de pacificar la rexón. Atopar en Walvis Bay col altu comisariu alemán pal territoriu, Heinrich Göring, que s'había vistu obligáu a ponese so la proteición de los británicos.
Von François instaló'l so Cuartel Xeneral en Otjimbingwe. Rápido, conquistó Tsaobis, y pocu dempués Heusis.
Fundador de la moderna Windḥoek y de Swakopmund
Curt von François y les sos tropes llegaron al llugar de Winterhoek el 18 d'ochobre de 1890. Fixo construyir nel llugar un fuerte (Alte Feste), que se convirtió nel Cuartel Xeneral de les tropes coloniales del Imperiu, y encargó al so hermanu Hugo de la construcción de les fortificaciones. Curt von François ganó pos equivocadamente el méritu de ser el fundador de Windḥoek na historiografía colonial. Winterhoek, germanizado como Windhuk, yera un llugar ideal, por atopase próximu a manantiales d'agua potable, emplazado nel centru del territoriu y, amás, ente los territorios de los nama y de los herero. Los primeros comerciantes llegaron a la ciudá a partir de 1891, y nel añu 1894, la mesma cuntaba yá con 85 residentes de raza blanca (ente ellos cinco muyeres), 500 soldaos de les tropes coloniales alemanes y ente 300 y 400 habitantes de raza negra, principalmente namas.
Cuando Göring cesó nes sos funciones, Curt von François foi nomáu nuevu comisariu imperial del territoriu. L'alministración colonial foi entós tresferida de Otjimbingwe a Windḥoek, el 7 d'avientu de 1891.
En 1892, fundó'l puertu de Swakopmund, destináu a lliberar a la colonia alemana de la so situación de dependencia comercial respectu del puertu de la colonia británica de Walvis Bay.
En 1893, von François foi nomáu presidente ("Landeshauptmann") del territoriu alemán del Suroeste d'África.
La resistencia de Hendrik Witbooi
250px|thumb|Estatua del Caballero del Suroeste representando a Curt von François En 1893 von François empecipió la primer guerra de los alemanes nel so nuevu territoriu, col ataque al cuartel xeneral del xefe nama Hendrik Witbooi en Hornkranz. Henrik Witbooi refugara yá por trés vegaes ponese so la proteición alemana y convirtiérase asina nel principal enemigu de von François, en cuantes que suponía un desafíu al dominiu colonial alemán. Les tropes coloniales alemanes atacaron Hornkranz, pero'l xefe llogró escapar, contraatacando nes contornes de Windhuk, onde s'apoderó de los caballos de les tropes coloniales. Von François atacó nuevamente Hornkranz col refuerzu de los Basters de Rehoboth del capitán Hans Diergaardt, consiguiendo esta vegada que los alemanes ocuparen el llugar. Hendrik Witbooi efectuó un nuevu contraataque contra Naos y depués direutamente contra Windhuk, obligando asina a les tropes coloniales a abandonar Hornkranz.
La resistencia de Witbooi atopó entós unes ciertes simpatíes n'Europa. Un nuevu ataque contra Hornkranz per parte de von François nun consiguió acabar cola resistencia de Hendrik Witbooi. Les represiones, contraataques, sabotaxes y represalies asoceder mientres tol añu 1893. N'avientu, von François atacó per cuarta vegada Hornkranz y nesta ocasión, per vegada primera, los namas de Witbooi sufrieron una severa derrota.
Coles mesmes, arreciaban les presiones n'Alemaña por que se llamara a von François, al que se-y reprochaba que nun supiera tratar con Witbooi más que pola fuercia de les armes y, amás, nun ser capaz de torar la resistencia pela vía qu'escoyera. De resultes de too ello, el 15 de marzu de 1894, tuvo que dexar el títulu de comisariu imperial a Theodor Leutwein.
Von François dexó la colonia alemana n'agostu de 1894, n'estableciendo un puestu militar en Warmbad, na zona sur del territoriu del Suroeste africanu.
En 1895 retirar del Exércitu ya instalóse en Zernsdorf, cerca de la capital alemana, Berlín. Casóse en 1897 con Margret Meyer.
Curt von François finó'l 28 d'avientu de 1931 na so residencia de Zernsdorf.
Johann Heinrich Rudolph
Johann Heinrich Rudolph foi un botánicu esplorador alemán.
Malthinus lacteifrons
Malthinus lacteifrons ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Johann Heinrich Rudolph
Foi profesor de Historia natural en Leipzig
Malthinus lacteifrons
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Johann Heinrich Rudolph
Estableció correspondencia col sabiu Linneo, a posteriori de la so esploración per Noruega]], visitando al so colega en Upsala. Rudolph recoyó material de especímenes, y depués publicaría nos suplementos de Commentarii de rebus in scientia naturali et medicina gestis, de Ludwig.
Tiense 29 rexistros IPNI de les sos identificaciones y clasificaciones de nueves especies, les que publicaba davezu en : ''Fl. Ross. i.; Mem. Acad. Petersb. iv. (1809); Geogr.-phys. Naturhist. Beschreib. Russ. Reichs; Mem. Acad. Sc. Petersb. i. (1803-06); Florae Jenensis Plantes; Cat. Hort. Gorenk.; Prodr. (DC.); Fl. N. Amer. i.''
Humada
Humada ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, Castiella la Vieya, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna de Pandoriales, partíu xudicial de Burgos, cabecera del conceyu del so nome.
Datos xenerales
El conceyu de Humada asítiase nel noroeste de la provincia de Burgos, a 20 km de Villadiego y a 59 km de Burgos, bon accesu a la Carretera N-627
Tien un área de 85,19 km² con una población de 158 habitantes (INE 2008) y una densidá de 1,85 hab/km².
Riqueza paisaxística, fauna y flora. Fríos iviernos que nos dexen nevaes de gran guapura que d'antiguo dexaben incomunicáu'l conceyu.
Agrupación alministrativa colos conceyos de Rebolledo de la Torre y Valle de Valdelucio.
Clima
Humada tien un clima Csb (templáu con branu secu y templáu) según la clasificación climática de Köppen. Sicasí la estación seca, que namái dura un mes, nun ta apenes marcada y la mesma clasificación del clima atópase na transición del clima Csb al oceánicu Cfb (ensin estación seca).
División alministrativa
El conceyu atópase estremáu en ocho entidaes llocales menores, reseñaes nos sos respeutivos artículos, son:
Zona Turística
Conceyos: Basconcillos del Tozo, Humada, Los Altos, Rebolledo de la Torre, Sargentes de la Lora, Tubilla del Agua, Urbel del Castillo, Valle de Sedano y Valle de Valdelucio.
¿Qué ver?
Monumentos Románicos más emblemáticos:
Allugamientu: REBOLLEDO DE LA TORRE (BURGOS)
Allugamientu: MORADILLO DE SEDANO – VALLE DE SEDANO (BURGOS)
Categoría: MONUMENTU
Allugamientu: FONTE URBEL
Categoría: EIC (Elementos d'Interés Cultural de Caracter Local)
Humada
TOU'l Románicu
Rebolledo de Traspeña: Ilesia de Santuyano Obispu * San Martín de Humada: Ilesia de San Martín Obispu
Historia
Llugar que formaba parte de la Cuadriella de Valdelucio nel Partíu de Villadiego, unu de de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787, xurisdicción de señoríu siendo'l so titular el Duque de Frías, alcalde pedáneo. Hasta esta fecha'l nome del conceyu yera "Los Ordejones ". En 1877 cuando empezó a llamase "Humada "
Cultura
Na década de los noventa, el llingüista Iván Ortega Santos realizó una escoyeta y estudiu de les tradiciones orales nel Valle de Humada; pertenecen a la tradición oral del valle les Marzas, Sacramentos, Mandamientos y Cantares de Reyes con cantares de ciegos, calvarios y cantares de bodes.
Parroquia
Unidá Pastoral: Humada-Amaya * Párrocu: José Luis Cabria Ortega
Dong-Min Lim
Dong-Min Lim ye un destacáu pianista clásicu d'orixe surcoreanu, que ganó numberoses reconocencies internacionales poles sos interpretaciones.
Formación
Estudió nel Conservatoriu de Moscú, en Rusia; na Universidá de Hannover n'[Alemaña]] y nel Mannes College The New School for Music de Nueva York, Estaos Xuníos.
Ribécourt-Dreslincourt
Ribécourt-Dreslincourt ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Mollera
La Mollera ye un barriu de la parroquia de Sebarga nel conceyu asturianu d'Amieva.
Alcuéntrase a 5,2 km de Sames, la capital del conceyu, a un altor mediu de 416 msnm y tien una población de.
Ricquebourg
Tien una población de y una superficie de  km².
Thryorchilus browni
Thryorchilus browni, tamién denomináu mura del cantu del monte o soterrey del bambú (Costa Rica), ye una especie d'ave paseriforme, la única perteneciente al xéneru monotípicu Thryorchilus qu'integra la familia Troglodytidae. Ye nativu d'América Central.
Descripción
Mide 10 cm y pesa 14 g. Ye relativamente pequeñu, de cola recortada, con ceyes anches y llurdios blancos sobre la nala doblada. Los adultos son de color café leonado brillante percima, con un barreteado angostu y negru nes nales y la cola. Presenten de 5 a 6 primaries más esternes, con un cantu ampliu. Cunten con una ceya ancha y el aniellu ocular de color blancu. La llista postocular ye gruesa y café. Los llaos del pescuezu presenten un llistáu blancu y negru. Per debaxo son d'un blancu más o menos enllordiáu o un tisnáu fusco nos llaos; los lladrales son café anteado. La mexella ye gruesa, el quexal ye color carne y les pates son café claro. Nos especímenes xuveniles les ceyes, el gargüelu y el pechu presenten un tinte ante olivaceo; la nuca, los llaos del pescuezu y el pechu ostenten un llistáu fusco indistintu.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel centru y sur de Costa Rica y oeste de Panamá.
Habita en carbes (especialmente de bambú) tropicales y subtropicales d'altitú y forestas montiegues húmedes ente los 2800 y los 3600 msnm, sobremanera enriba de la llende cimera de la esistencia d'árboles.
Comportamientu
Ye probable que formen pareyes mientres tol añu. Son activos y curiosos y frecuentemente llevanten y ximielguen la cola.
Reproducción
La so nial consiste nuna pelota bueca con entrada llateral, texida por completu de fueyes de bambú, con un forru escasu de fibres fines, a un altor de 1 a 3 m, allugáu sobre un arbustu o un bambú. Ponen 2 güevos blancos, chiscaos finamente con café pálido per toos llaos. Reproducir d'abril a xunu.
Descripción orixinal
La especie T. browni describióse per primer vegada pol ornitólogu estauxunidense Outram Bangs en 1902 sol nome científicu Troglodytes browni; llocalidá tipo «Volcán de Chiriquí, 3050 m, Chiriquí, Panamá».
Taxonomía
Recuerda a los integrantes de Henicorhina en munchos aspeutos (cantar, plumaxe, nial), pero recién trabayos d'analises d'ADN suxuren que ye más próximu a Troglodytes; anguaño asitiáu nel so propiu xéneru pola mayoría de los autores, pendiente de más investigaciones. La validái de les subespecies ye apostada, y sería meyor considerada monotípica.
Subespecies
Según la clasificación Clements Checklist 6.9, reconócense 3 subespecies, cola so correspondiente distribución xeográfica:
El Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC) (Versión 4.4, 2014) considerar monotípica.
Arsínoe IV
Arsínoe IV foi una de les últimes reines d'Exiptu, perteneciente a la dinastía ptolemaica. Yera la cuarta fía de Ptolomeo XII Auletes, hermana por tantu de Ptolomeo XIII (Ptolomeo Teos Filópator I), de la famosa Cleopatra VII y de Ptolomeo XIV (Ptolomeo Teos Filópator II). Foi figura clave nes guerres civiles de finales del Exiptu de los Ptolomeos.
Cleopatra
Cuando'l so padre morrió, el gobiernu pasó a Ptolomeo XIII y a Cleopatra conxuntamente, pero Ptolomeo destronó a la so hermana y esposa y obligó-y a exiliase a Alexandría y darréu a Siria dende onde entamaba entamar una fuercia p'atacar Exiptu darréu y recuperar el tronu.
Xuliu César llegó a Alexandría'l 2 d'ochobre del añu 48 e.C. con una fuercia de 4.000 homes, atopábase siguiendo a Pompeyo con tal de poner fin a la guerra civil romana. Nesos momentos Arsínoe taba en Siria cola so hermana mayor; paez que Cleopatra llevar consigo como una midida preventiva, yá que pocu dempués César comenta de volao alrodiu de Arsínoe IV nos sos Bellum Civile que: "'La fía menor del rei Tolomeo allugaba esperances d'ocupar el tronu entós vacante.'" Magar que Pompeyo yá morriera a la llegada de César a Exiptu, esti postreru terminó quedándose ende al conocer la situación política del país: antes de morrer Ptolomeo XII señalara al Imperiu romanu como tutor de los sos fíos, asina que César determinó xunise a les fuercies de Cleopatra, quien tornara a Alexandría pa pidir la so ayuda en cuenta de retribuciones económiques. Dichu eventu (la unión de Cleopatra y César pa entronizar a la primera n'Exiptu) espertó tal reacción popular que'l palaciu foi sitiáu, Ptolomeo Filópator enguizó a los rebeldes a castigar a la so hermana (llamándola "traidora" públicamente) y César viose obligáu a faer concesiones al trate en tal situación. Sobre estos momentos l'historiador romanu Dión Casio anota: "'César vive presa de tal llerza que non yá arrenuncia a anexonase territoriu dalgunu, sinón que vence a Exiptu parte del so.'" El territoriu al que fai referencia Dio foi la islla de Xipre, que finalmente yera vencida pa ser gobernada conxuntamente por Arsínoe y el so hermanu menor Ptolomeo Teos Filópator II. Sicasí, dichu títulu foi más bien honoríficu, yá que realmente a Arsínoe nun se-y dexó salir del palaciu n'Alexandría; darréu llogró escapar de la capital col so home d'enfotu, Ganímedes, xuniéndose al exércitu que comandaba Aquilas contra los invasores romanos, y tomando el títulu de Faraón. Nes esfriegues ente les fuercies exipcies y les romanes, los segundos terminaron per provocar una de les grandes quemes que sufrió la Biblioteca d'Alexandría.
Reina faraón
Nesti puntu aparentemente Arsínoe IV resultó de capital importancia pa la resistencia, yá que llogró entamala y alzar el so moral debíu al fechu de qu'agora se sentíen respondíos por por un miembru lexítimu de la familia real (Ptolomeo XIII fuera destronáu, Cleopatra VII taba en confabulación con Xuliu César y Ptolomeo XIV (que Arsínoe mesma tratara de protexer) yera malapenes un neñu. D'esti fechu Dión Casio tamién nos diz: "'Nomar reina y agora que teníen un miembru de la familia Ptolomeo a quien siguir, entamaron la guerra con mayor ahínco'" Sol so mandu los exipcios consiguieron delles victories iniciales, llegando al grau d'acorrexar a Xuliu César y les sos fuercies en Alexandría, fechu que foi aprofiáu como notable por cuenta de que Arsínoe cuntaba alredor de venti años y César yera un estratega esperimentáu.
Sicasí, lo cierto más bien paez ser que yera aconseyada por Ganímedes, el so tutor. Ello ye qu'en enfrentándose Ganímedes y Aquilas, Arsínoe ordenó executar a esti postreru y punxo al primeru al mandu de les tropes, y sábese que realmente Ganímedes consiguió delles victories frente a los romanos, anque Arsínoe sí tomó un papel protagonista na estratexa darréu.
Islla Arthur
La islla Arthur (Остров Артура) ye una islla del archipiélagu de la Tierra de Francisco Xosé.
Pertenez alministrativamente a la rexón o óblast de Arjángelsk, de la Federación de Rusia.
Arsínoe IV
Reina faraón
Sicasí, opositores de Arsínoe IV nes files de la resistencia exipcia conspiraron contra ella (probablemente'l mesmu Ganímedes taba arreyáu), y axustaron colos romanos l'intercambiu d'un posible tratáu de paz por Ptolomeo XIII. Primeramente los romanos fixeron tiempu nes negociaciones, y darréu a cencielles dexaron dir a Ptolomeo pa estremar a los exipcios ente los partidarios d'ésti y los de Arsínoe IV. Ente'l tracamundiu y el tiempu ganáu César pudo recibir nuevos fuercies d'Asia Menor unviaes por Domicio Calvino. Diches fuercies consistíen na Lexón XXXVII, que nel pasáu llucharen pa Pompeyo y agora rindiérense a César. Con esto, los romanos consiguieron ganar definitivamente a los exipcios. El 27 de marzu del añu 47 e.C. tuvo llugar una batalla final tres la cual Ganímedes fuxó, Ptolomeo XIII resultó muertu y Arsínoe foi prindada polos romanos.
A la serie d'eventos que va dende l'entamu de la revuelta popular que punxo en sitiu a César hasta esta última batalla conózse-yos pol nome de Guerres Alexandrines.
Tres la so victoria, César entronizó n'Exiptu a Cleopatra y facer gobernar conxuntamente col so hermanu menor Ptolomeo XIV, quien tenía de tener alredor de 12 años. Cleopatra casóse con Ptolomeo XIV, pero fíxo-y matar unos cinco años dempués pa poder gobernar en solitariu.
Prisionera en Roma
Ye un mitu'l fechu de que Arsínoe fuera amante del César y tuviera un fíu d'ésti. Dizse qu'ésta ye la razón pola que nun principiu se salvó de morrer al ser unviada a Roma como prisionera. En Roma foi obligada a colar encadenada nel desfile triunfal n'honor de César y, como yera tradición, la execución por estrangulamiento taba entamada pa dempués del desfile (el líder galu Vercingetórix foi executáu tamién mientres estes celebraciones n'honor al César). Paez ser que nel mesmu desfile Arsínoe causó la llástima de dalgunos de los espectadores y provocó que suplieren delles crítiques contra César debíu al fechu de que yera demasiáu nuevu y muyer, razones poles cualos pudo ganar el perdón popular. Igualmente llegóse a suponer que foi'l mesmu César quien se decidió a "guardala" por si llegar a presentar imprevistos n'Exiptu y tuviera que riquir d'un herederu lexítimu.
Darréu abellugóse nel templu d'Artemisa n'Éfesu, nun intentu de fuxir de la so propia hermana Cleopatra, a la que tarrecía. Lo cierto foi que les sos medranes nun escarecíen de fundamentu, pos tres la muerte de César, Marcu Antoniu ordenó la so execución, socatráu por Cleopatra, dempués de lo que los únicos Ptolomeos que quedaron fueron Cleopatra y el so fíu Ptolomeo XV César. Dizse que se-y dio un funeral d'alcuerdu al so rangu de reina.
Estudiu de los sos restos
En 1904 afayar n'Éfesu una tumba ensin inscripción de trece metros d'altor dientro de la cual xacíen los restos d'una muyer nueva qu'encaxaben colos de Arsínoe (alredor de 20 años d'edá a la fecha del decesu). Los restos fueron estudiaos pol antropólogu Josef Weninger del Institutu de Bioloxía Humana de la Universidá de Viena na década de los años de 1950, pero nesa dómina non pudo confirmase nada.
A principios de marzu de 2009, tres unos analises científicu y forense, afayóse que los restos atopaos n'Éfesu son realmente de Arsínoe IV, hermana de Cleopatra VII Filópator. Gracies a los analises forenses, púdose ver tamién que yera de sangre africano por heriedu maternu.
Islla Arthur
Alcuéntrase nel Mar de la Reina Victoria al norte de la Islla del Príncipe Jorge, relativamente lloñe de cualquier otra islla. La so área ye de 111 km² y la so altura máxima ye 275 m.
Arthur ta cubierta de glaciares casi dafechu, sólo una pequeña área (Mys Ledovoy Razvedky) nes mariñes del noroeste de la islla y otra (Mys Nizkiy) nel extremu sur de la islla tán llibres de xelu glaciar.
Atópase nel norte del Mar de la Reina Victoria, al norte de la islla del Príncipe Jorge, relativamente lloñe de cualesquier otra islla. La so superficie ye de 111 km² y el so altor máximu ye de 275 m. 325px|thumb|left|Mapa de la Tierra de Francisco Xosé.
María Mercedes Ortoll
María Mercedes Ortoll, foi una popular escritora española de más de 70 noveles roses ente 1930 y 1963.
Biografía
María de les Mercedes Ortoll Vintró nació nes Islles Canaries, España. Casada col escritor y militar Antonio Galindo Casellas (f. 1992), a quien acompañó a lo llargo de los sos destinos en Ceuta, Gran Canaria o Cáceres. Collaboradores d'obres benéfiques y culturales, en 1966 fueron nomaos miembros de l'Academia Cultural y Social de París.
Malthinus laevicollis
Malthinus laevicollis ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Pen
Pen ye un llugar de la parroquia de Sebarga nel conceyu asturianu d'Amieva.
Alcuéntrase a 5 km de Sames, la capital del conceyu, a un altor mediu de 385 msnm y tien una población de.
Xabier Quiroga
Xabier Quiroga Díaz ye un escritor español en llingua gallega.
Trayeutoria
Llicenciáu en Filoloxía gallega, ye profesor de Llingua y lliteratura gallega nen el IES Laxeiro de Lalín. La so primer novela, Atuado na Braña, foi finalista del Premiu Xerais en 2001. En 2009 recibió el «Premiu de la Crítica» de narrativa en llingua gallega por O cabu do mundu.
Canio Rufo
Julius Canius Rufus poeta hispanollatinu.
Anque gaditanu por nacencia, vivió en Roma mientres el reináu de Domicianu; ellí foi celebráu pol inxeniu y la dulzura de los sos versos pol so amigu Marco Valerio Marcial, quien dicía d'él que "ríase de too", y tamién por Titu Liviu; esti postreru reprendió-y selemente polo muncho que-y gustaba'l tratu coles dames. Ente les sos munches amantes terminó por ser la so esposa al paecer Teófila, poeta d'orixe helénicu, culta, atenta y de costumes refinaes, que praticaba la filosofía del Estoicismu. Según Marcial, yera asina:
Canio Rufo escribió elexíes, epigrames y traxedies, y Casitto atribúi-y ser el verdaderu autor del Satyricon de Petronio.
Regan Burns
Regan Burns ye un actor y comediante estauxunidense. Foi reconocíu por participar nes series: The ½ Hour News Hour, Halfway Home y Dog with a Blog. En 1995 casóse con Jennifer Burns y tienen 2 fíos.
Rieux (Oise)
Rieux ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Les Polvoroses
Les Polvoroses ye una casería de la parroquia de Sebarga nel conceyu asturianu d'Amieva.
Mariya Zerova
'''Marija Ja. (Mariya Yakovlevna) Zerova (translitera del cirílicu ucranianu Марія Флоріанівна Макаревич''' ( - ) foi una micóloga, botánica, profesora, xeobotánica, y taxónoma ucraína.
Les Polvoroses
Alcuéntrase a 4,5 km de Sames, la capital del conceyu, a un altor mediu de 181 msnm y tien una población de.
Mariya Zerova
Desenvolvió actividaes académiques y científiques nel "Institutu de Botánica M. G. Kholodny", de la Academia Nacional de Ciencies d'Ucraína, Kiev.
Biografía
Nació nuna familia de ferrocarrileros. En 1904, la so familia treslladar a Kiev. En 1917, dempués de terminar la escuela media de muyeres con medaya de plata, entró al Institutu Médicu de Kiev. Sicasí, dempués del tercer añu, tuvo qu'atayar el so estudiu por causa de una tuberculosis. Dempués de la recuperación, siguiendo'l conseyu del médicu, treslladar a la Facultá de Bioloxía de la Universidá de Kiev (nesi momentu l'Institutu d'Escolarización Popular).
En 1924, graduar pola universidá y mientres enforma tiempu trabayó como maestra d'escuela secundaria. Más tarde, dedicar a la ciencia, a partir d'entós al estudiu de fungos de distintos grupos taxonómicos y ecolóxicos. Trabayó nel Trust de Plantíos, l'Institutu d'Investigación Científica de la industria azucrero, l'Institutu Ucranianu del cauchu y fanerógames en Goma, a partir de 1934 y hasta el final de la vida nel M. G. Institutu de Botánica Kholodny, Academia Nacional de Ciencies d'Ucraína.
Estudió fungos y enfermedaes de plantes de cauchu na década de 1930 (Asclepias cornuti Decsn., Scorzonera tau-saghys Lipsch. & Bosse etc.) utilizando llargamente téuniques de cultivu puros y, como resultancia, afayó y describió 4 especies de fungos nuevos pa la ciencia (Phyllosticta tau-saghyziana Zerova, Macrosporium tau-saghyzianum Zerova, Myrothecium transchelianum Zerova y Tropova y Melanospora asclepiadis Zerova). Nel casu de la última especie, demostróse esperimentalmente que parasita a Fusarium solani App. & Wr.
En 1924, graduar pola Facultá de Bioloxía de la Universidá de Kiev. Investigadora principal del Institutu de Botánica, de l'Academia Nacional de Ciencies d'Ucraína.
Autora de numberosos artículos y dellos monografíes dedicaes a champiñón d'Ucraína. El 13 d'avientu de 1983, convertir en ganadora del "Premiu Estatal de la URSS en Ciencia y Teunoloxía", poles siete ediciones de cinco volúmenes del llibru "Claves de cogordes d'Ucraína" (1967 -1979).
Zerova foi autora de más de 200 trabayos científicos, dedicáu a pleomorfismo en ascomicetos, micorrizas, les rellaciones de los fungos que formen micorrizas ectotróficas coles plantes vasculares, la diversidá d'especies, sistemática, y les carauterístiques ontogenéticos de ascomicetos y basidiomicetos. Apréciase la so llarga y granible actividá científica.
En 1983, xunto con otru autores, publiquen Guía a la identificación de fungos d'Ucraína, y Zerova foi gallardoniada col Premiu Nacional d'Ucraína pa la Ciencia y Teunoloxía. Tamién foi gallardoniada cola Orde de la Bandera Colorada del Trabayu y medayes y diplomes.
Islla Rainer
La islla Rainer (Остров Райнера, Ostrov Raynyera, ye una islla na Tierra de Franciscu Xosé, Rusia. Nes coordenaes con lat. 81°21 'N; long 58°29' E.
Rainer tien una forma aproximao circular, con un diámetru de 14 km. La so superficie ye de 140 km² y prácticamente ta cubierta na so totalidá de glaciares.
El puntu más altu na islla algama los 284 m. de altor.
Esta islla foi nomada asina pola espedición austrohúngara al Polu Norte n'honor del noble Rainer Joseph Johann Michael Franz Hieronymus, archiduque d'Austria, Príncipe Real d'Hungría y Bohemia, tamién conocíu como Rainiero d'Austria (Rainer von Österreich), unu de los aristócratas qu'ayudó a financiar la empresa privada.
Nel estremu norte ente la islla Rainer y la islla Karl-Alexander hai un grupu de castros conocíos como Lesgaft Reefs (рифы Лесгафта). Estos fueron nomaos n'honor al reformador social rusu Peter Lesgaft. Cerca de la mariña nordés de la islla Rainer hai un pequeñu castru llamáu Ostrov Ivanova que tien solo 0.6 km de llargor.
Vicente Tomé Prieto
Vicente Tomé Prieto, ganaderu de profesión, foi un políticu lliberal español, primer presidente del Partíu Provincial Agrariu de Zamora y alcalde de la ciudá de Zamora dende ochobre de 1934, mientres la II República.
Venceyáu dende bien nuevu al sindicalismu católico agrariu, en 1918 representó a la Federación de Sindicatos Agrarios Católicos de Zamora na Asamblea de Llabradores axuntada en marzu d'esi mesmu añu na ciudá de Valladolid.
Nes eleiciones del 19 de payares de 1933 llogró un acta de diputáu a Cortes pola provincia de Zamora al llograr la so candidatura 75.604 votos, siendo polo tanto unu de los dos diputaos (l'otru foi José María Cid Ruiz Zorrilla) del Partíu Provincial Agrariu qu'algamó representación en Madrid naquelles eleiciones.
Rivecourt
Rivecourt ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Malthinus laticollis
Malthinus laticollis ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae, xéneru Malthinus.
Distribución xeográfica
Ye una especie europea.
Tiaris bicolor
Tiaris bicolor, tamién ye una especie d'ave Thraupidae que vive nes Antilles y el norte de Suramérica. Enantes clasificábase na familia Emberizidae.
Etimoloxía
En llatín Tiaris significa «con ornamientu de cabeza» y bicolor «de dos colores».
Descripción
Mide unos 11 cm de llargu. El machu tien la cabeza, el gargüelu, el pechu y el banduyu d'un color negru esllucíu. El llombu ye verde olivar bien escuru. La fema tien l'envés beige-olivaceu y pembaxo abuxáu. Los xuveniles son como la fema pero más opacos. Aliméntase de granes y frutos nel suelu.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase xuntu nes zones costeres de Venezuela, el norte de Colombia, amás de la mayoría de les Antilles. Frecuenta carbes baxes y espesures de vexetación de mariña.
Alexandru (xeneral etoliu)
Alexandru (n'antiguu griegu: Ἀλέξανδρος) d'Etolia, aliáu con Dorimaco tomó posesión de la ciudá d'Egira n'Acaya mientres la Guerra social en 220 e.C. Pero'l comportamientu d'Alexandru y los sos aliaos foi faltante y rapaz, polo que los habitantes de la ciudá remontaron pa espulsar a la guarnición etolia. Na llucha contra los rebeldes Alexandru resultó muertu.
Helios (sondes espaciales)
Helios foi'l nome de dos sondes espaciales construyidas y operaes pola República Federal de Alemaña y Estaos Xuníos a mediaos de los años 1970. La misión de ambes sondes foi'l estudiu de la influencia del Sol nel ambiente interplanetariu.
Roberval (Oise)
Roberval ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
World Rugby
La World Rugby (conocida como International Rugby Board dende 1998 hasta payares de 2014, y como International Rugby Football Board dende la so fundación), ye la institución que gobierna les federaciones de rugbi a nivel internacional. Fundóse'l 1 de xineru de 1886 y tien see en Dublín, Irlanda. La World Rugby arrexunta 103 federaciones de rugby de distintos países amás de 17 miembros asociaos y seis asociaciones rexonales. La institución encargar de reglamentar les regles del xuegu.
Cada cuatro años entama la Copa del Mundu de Rugby, la competición más reconocida y rentable d'esti deporte. Tamién s'encarga d'entamar otres competiciones de nivel internacional como la Copa del Mundu de Rugby 7, la Pacific Nations Cup y el Campeonatu Mundial de Rugby Xuvenil.
Historia
Hasta 1885, les lleis del rugby fueron establecíes por Inglaterra, como nación fundadora d'esti deporte. Sicasí, tres una disputa por un try, ente ya  nun contestu internacional, Inglaterra decidió unviar una carta a Escocia, diciendo que'l try tendría de ser válidu, una y bones ellos yeren los que fixeron les lleis del rugby. En 1885, mientres el Home Nations d'esi añu (en 1885, nel tornéu antecesor al seis naciones solo participaben: Escocia, Inglaterra, Gales ya Irlanda), Escocia negar a xugar contra Inglaterra. Arriendes d'ello, Irlanda, Escocia y Gales, axuntar en Dublín en 1886 p'alcordar normes, anque nun esisten archivos formales. Finalmente, la unión d'Inglaterra incorporar a la International Rugby Football Board en 1890.
En 1948 incorporar a la IRFB les uniones d'Australia, Nueva Zelanda y Sudáfrica. Depués incorporóse Francia en 1978. La institución entamó la Copa Mundial de Rugby per primer vegada en 1987, polo cual ingresaron les uniones d'Arxentina, Italia, Rumanía, Canadá, Estaos Xuníos, Xapón, Zimbabue, Fixi y Tonga. La unión siguió incorporando uniones mientres les décades siguientes.
En 1998, sufrió un cambéu de nome pasando a llamase International Rugby Board.
Amás de la Copa del Mundu, l'ente entamó la Pacific Nations Cup dende 1982, el Campeonatu Mundial de Rugby Xuvenil dende 2002 y la Nations Cup dende 2006.
La WR encárgase amás del desenvolvimientu del rugby 7, la versión amenorgada del rugby. En 1993 empezó a realizar la Copa del Mundu de Rugby 7, que se xuega cada cuatro años. En 1999 empezó a realizar la Serie Mundial de Rugby 7, que se compón d'ente siete y once torneos per añu. De la mesma, la IRB trabayó pa incorporar el rugby 7 a los Xuegos de la Mancomunidá de 1998, los Xuegos Olímpicos de la Mocedá de 2014 y los Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016.
Himnu
Dende la Copa Mundial de Rugby de 1991, la WR adoptó un himnu con lletra de Charlie Skarbek y música de Gustav Holst. De magar, l'Himnu cantar en toles ceremonies d'apertura de la Copa Mundial.
Miembros
Ta compuesta por 103 federaciones y 17 miembros asociaos, de los cualos cada unu atópase afiliáu a una de los seis asociaciones rexonales. La membresía ye un procesu de cuatro paso:
Presidentes
Hasta 1994 los 8 miembros orixinales diben asocediéndose añalmente pa dirixir la Xunta Internacional (IRB), pero colos oxetivos d'algamar el profesionalismo en 1995 y la estructuración de los nuevos torneos pa tal fin, precisóse escoyer un presidente que lidere a la World Rugby por un periodu de tiempu mayor a un añu.
El primeru en ser escoyíu por votación, foi'l galés Vernon Pugh quien al carecer gravemente en 2002 adelantró les eleiciones siendo escoyíu'l norirlandés Syd Millar que de la mesma arrenunció en 2007 pola so avanzada edá y foi asocedíu pol francés Bernard Lapasset que remata'l so mandatu en 2016. Dende'l 1 de xunetu preside'l inglés Bill Beaumont hasta 2020.