cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Almolda
Historia y arte
Tamién ye de mentar una balsa d'orixe romanu, El Pozu de la Val qu'abastecía d'agua la llocalidá. Nuna balsa cercana llográbase'l xelu nel iviernu, almacenándose nun neveru que más tarde s'utilizaría nel branu.
Fauna y flora
El clima Monegrino ye realmente estremu (continental y grebu) según les condiciones edafolóxiques de la zona (mayoritariamente yelsos). Esto condiciona la fauna y flora y namái ciertes especies son capaces de soportar estos ambientes. Si añedimos qu'apenes hubo'l mínimu cambéu a lo llargo de los cinco últimos milenios, esto fai qu'esti enclave perantiguu difícilmente pueda ser colonizáu por otres especies, pero ello consiguió qu'anguaño atopemos una gran cantidá d'especies reinales. Tamién s'atopa muncha caza, como coneyos, llebres y perdices.
Le Crestet
Le Crestet ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Plateinae
Los plateínos (Plateinae) son una subfamilia d'aves pelecaniformes de la familia Threskiornithidae, conocíes vulgarmente como espátules, pel so picu grande y estrapáu na punta.
Historia natural
Aliméntense vadeando al traviés de l'agua poco fonda, mientres barren col so picu abiertu de llau a llau, comiendo toa animal acuáticu pequeñu, como inseutos, crustáceos, pececillos, etc.
Les espátules son monógames namái pa una estación reproductiva. La mayoría nidifica n'árboles o cañaverales, de cutiu con ibis o garces.
La fema pon aproximao 3 güevos llisos, ovales, blancos y que dambos padres guaren; los pitucos ruempen el cascarón al empar, son ciegos y col picu curtiu; dambos padres alimentar por regurgitación. La causa principal de fracasu na cría paez nun ser la predación sinón la inanición.
Taxonomía
La subfamilia Plateinae inclúi un solu xéneru, Platalea, con seis especies:
Imago (zoología)
miniaturadeimagen|254x254px|Emerxencia del imagu aláu d'un [[Cicadidae|billoriu emientres la última muda.]] L'imagu ye l'últimu estadiu del desenvolvimientu d'un inseutu, depués de la so última ecdisis, yá seya a partir de la ninfa (metamorfosis incompleta) o depués de remanecer de la pupa (metamorfosis completa); tamién ye denomináu l'estadiu imaxinal. Asina, ésti ye l'únicu estadiu mientres el cual l'inseutu ye sexualmente maduru y presenta ales funcionales nel casu de los inseutos alaos (Pterygota). L'imago ye con frecuencia referíu como l'estadiu adultu.
L'estáu de subimagu esiste nos Ephemeroptera (efímeres); los inseutos nesi estáu tienen ales funcionales, pero entá nun tán sexualmente maduros; algamen el maduror sexual en camudando de nuevo.
La Misión
El términu La misión puede referise a:
Creysseilles
Creysseilles ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Circe Maia
Circe Maia ye una escritora, poeta, profesora y traductora uruguaya.
Biografía
Maia nació en Montevideo, Uruguái, en 1932. Los sos padres yeren María Madalena Rodríguez y l'escribán Julio Maia, dambos procedentes del norte d'Uruguái. Foi'l so padre quien-y publicó'l so primer llibru de poesía, cuando Circe tenía 12 años (Plumitas, 1944). A los sos 19 años sufrió la repentina muerte de la so madre, que dexó una fonda buelga nel so primer llibru de poesía madura, publicáu cuando tenía 25 años (Nel tiempu, 1958).
Cursó estudios de filosofía nel Institutu de Profesores Artigas (IPA) y siguió estudiando filosofía na Facultá d'Humanidaes y Ciencies de la Universidá de la República. Dedicar al profesoráu de filosofía nun llicéu departamental y nel Institutu de Formación Docente de Tacuarembó.
Participó na fundación del Centru d'Estudiantes del Institutu de Profesores Artigas (CEIPA) y foi socia activa del Partíu Socialista.
Los años de la dictadura cívicu-militar n'Uruguái fueron duros pa la so familia. Un día de 1972, los militares aprucieron a les 3 de la madrugada na so casa p'arrestar a Circe y Ariel, pero a ella dexáron-y quedase porque la so fía menor tenía apenes 4 díes. El so home tuvo dos años presu por formar parte del Movimientu de Lliberación Nacional-Tupamaros. En 1973, Maia foi destituyida del so cargu como profesora d'educación secundaria pol gobiernu militar, pero seya comoquier daba clases particulares d'idiomes y siguió colos sos estudios. En 1983 perdió al so fíu de 18 años nun accidente de tráficu. Esta traxedia añedida a les dificultaes d'escribir so la dictadura llevar escontra un descansu nel so trabayu poéticu. Col regresu de la democracia en 1985, foi reintegrada al so cargu como profesora d'educación secundaria. Les sos publicaciones empezaron de nuevu con Destrucciones (1987), un pequeñu llibru escritu en prosa, y Un viaxe a Saltu (1987), rellatu en prosa sobre l'encarcelamientu del so home.
La publicación de Superficies (1990) marcó'l so regresu a la poesía y foi siguida por otros llibros de poesía y les sos traducciones al inglés, griegu y otros idiomes. Pal públicu llector la publicación más importante foi la escoyeta de los sos nueve llibros de poesía Circe Maia: obra poética (2007 y 2010), un llibru de más de 400 páxines.
Enseñó filosofía en secundaria hasta la so xubilación en 2001, pero sigue enseñando lliteratura inglesa nun institutu priváu, prepara grupos de teatru en Tacuarembó, amás d'escribir y traducir.
Poesía
Nel so primer llibru adultu, Nel tiempu (1958), Maia yá señalaba que la espresión fayadiza de la poesía ye «el llinguaxe direutu, sobriu, abiertu, que nun riquir cambéu de tonu na conversación, pero que seya como una conversación con mayor calidez, mayor intensidá... La misión d'esti llinguaxe ye afayar y nun cubrir; afayar los valores, los sentíos presentes na esistencia y nun introducinos nun mundu poéticu esclusivu y zarráu». A lo llargo de tola so obra permaneció fiel a esti arte poético. Los oxetos, les persones, les muertes cercanes, la pintura y el tiempu son dalgunos de les temes escoyíes p'afayase» y afayar la trama humana. La mesma esperiencia convertir na posibilidá d'auscultar lo humano y d'establecer el diálogu con un tu siempres presente.
Circe Maia a lo llargo de cincuenta años de trabayu poéticu estremóse de la lliteratura hermética que se vuelve monólogu. Como ella mesma diz, ve «na esperiencia diaria, viva, una de les fontes más auténtiques de poesía». La so poesía espresar a partir de la sensibilidá, sobremanera auditiva y visual.
Dalgunos de los sos poemes fueron musicalizados por Daniel Viglietti, Jorge Lazaroff, Numa Moraes y Andrés Stagnaro, ente otros. Que la so poesía taba acordies con l'espíritu de la dómina puede vese nel nome del grupu del cantar popular uruguayu Los que Diben Cantando, inspiráu por un poema de Nel tiempu (1958). Quiciabes el más significativu foi'l so poema Por detrás de la mio voz que foi musicalizado por Daniel Viglietti en 1978 como Otra Voz Canta. Esti cantar, que dacuando se realiza en combinación col poema Sumíos de Mario Benedetti, convertir nuna denuncia de los réximes militares llatinoamericanos que cometieron desapaiciones forzaes.
Tolla
Tolla ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Heurodes
Heurodes ye un xéneru d'arañes araneomorfes de la familia Araneidae.
Torre Val de San Pedro
Torre Val de San Pedro ye un conceyu de la provincia de Segovia, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España). Ta asitiáu na falda de la Sierra de Guadarrama.
Xeografía
Nel términu municipal atópense les llocalidaes de: La Salceda, Torre Val de San Pedro (capital del conceyu) y Valle de San Pedro.
Heurodes
Distribución
Alcuéntrase nel Sureste d'Asia y Tasmania, islla nel sur d'Australia.
Torre Val de San Pedro
Monumentos y llugares d'interés
thumb|left|160px|Portada románica de la ilesia de San Pedro en Valle de San Pedro
Fiestes
La Torre y El Valle 16 d'agosto Romería de San Roque
Carlos Herrera y Luna
Carlos Herrera Luna foi presidente en funciones de Guatemala dende'l 15 d'abril de 1920 hasta'l 5 de setiembre de 1920 y presidente de Guatemala dende'l 16 de setiembre de 1920 al 6 d'avientu de 1921, cuando foi derrocáu por un golpe d'Estáu empobináu pol xeneral José María Orellana.
Yera fíu de Manuel María Herrera y Delfina Luna. Tuvo 12 fíos: Julia Isabel, Carlos, Roberto Herrera, Margarita, Sara, Elena, Lucrecia, Rafael, Luisa y Arturo Herrera Dorión nel so primer matrimoniu; y Rodolfo y María Marta Herrera Llerandi, nel segundu.
Vida profesional
Herrera ye consideráu unu de los más alvertíos homes de negocios en Guatemala de finales del sieglu y principios del sieglu. Como empresariu, creó l'Inxeniu Pantaleón —una reconocida industria azucrero guatemaliana— y mercó l'Inxeniu El Bagul en Santa Lucía Cotzumalguapa a empiezos de la década de 1900. Visionariu y perseverante, atropó inversiones en tierres, colleches, maquinaries ya inmuebles, siendo l'orixe de toa una dinastía. Pantaléon Sugar Holdings, frutu del so trabayu, ye unu de los diez mayores productores d'azucre d'América Llatina, con molinos en Centru y Suramérica. Amás, yera'l diputáu por Cotzumalguapa ante l'Asamblea Llexislativa mientres el gobiernu del llicenciáu Manuel Estrada Cabrera, dende onde cabildeaba pa los proyeutos en Cotzumalguapa.
Ascensu al poder
200px|miniaturadeimagen|Momentu en qu'Herrera y Luna retirar de l'Asamblea Nacional el 8 d'abril de 1920. La gran cantidá de persones aconceyaes queríen ver y saber qué aspeutu tenía'l nuevu presidente de Guatemala. 200px|miniaturadeimagen|Presidente Carlos Herrera nun actu oficial. Pal 7 d'abril de 1920 tol pueblu de Guatemala taba afiliáu al Partíu Unionista y l'autoridá de la so direutiva yera respetada en tola República. Col presidente Manuel Estrada Cabrera –tres ventidós años de gobiernu– quedaba un grupu amenorgáu de partidarios qu'inda buscaben la so proteición precaria y unos cinco mil homes de tropa, na so mayoría indíxenes de Momostenango, bien armaos y en posesión de los dos anticuaes fortaleces de Matamoros y San José.
Llegara'l momentu de dar el golpe decisivu; pero resolvióse, a propuesta de Tácito Molina, que'l presidente provisional que sustityera a Estrada Cabrera:
Nun debía de ser un miembru relevante del partíu unionista, dexando pa eleiciones posteriores la seleición del candidatu aparente.
Pa llograr l'alcuerdu, foi necesariu que los unionistes entraren en componedorios con un grupu de diputaos lliberales cabreristas, y col presidente de l'Asamblea Nacional, que por nesi momentu yera'l cabrerista Adrián Vidaurre - quien fuera l'auditor de guerra y foi darréu inmortalizado como tal na novela El Señor Presidente de Miguel Ángel Asturias- y el so segundu, José Beteta. Ente los diputaos con quien s'apautó taben: Mariano Cruz, Carlos Herrera, y Manuel Regueru. Per parte de los unionistes, los qu'axustaron colos diputaos fueron: Tácito Molina, Manuel Cobos Batres, Demetrio Avila y Julio Bianchi. A la fin, alcordaron que'l presidente interín fuera Carlos Herrera, ente que los cabreristas diben designar a cuatro de los sos ministros de gobiernu y los unionistes a los otros trés. Escritores unionistes como'l mesmu Bianchi Smout y Rafael Arévalo Martínez aducen que'l partíu aceptó esta fórmula propuesta por Vidaurre, por bona fe y por desconocimientu políticu, daos les nefastes resultaos que tuvo.
Yá alcordáu como se formaría'l gabinete, dar# en programar la sesión de l'Asamblea del 8 d'abril. Alcordóse que l'axenda sería: 1. Dar la llicencia, non solicitada, a Estrada Cabrera por que pudiera ausentase del país 2. Escoyer a Herrera como presidente provisional, y 3. Emitir un decretu ordenando a toles fuercies militares que reconocieren al nuevu gobiernu como la única autoridá legitima de la República.
Pero a otru día, Vidaurre nun presentó'l decretu alcordáu, traicionando asina a los unionistes y quedando nuna posición privilexada, yá qu'en casu de qu'Estrada Cabrera nun fuera derrocáu, nun quedaba estropiada la so reputación. Asina, en cuenta de consiguir una victoria contundente, el conservadores unionistes tuviéronse que conformar con un nuevu gobiernu que taba constituyíu pol presidente Herrera, quien a pesar de la so honradez y honorabilidá, yera débil de calter y taba fuertemente amestáu a los cabreristas.
L'Asamblea Nacional Llexislativa, dirixida entós por Adrián Vidaurre, quien fuera un altu funcionariu mientres la mayor parte del gobiernu cabrerista, declaró mentalmente incapaz al presidente pa gobernar y designó a Herrera como presidente interín.
L'Asamblea Nacional tamién declaró a Manuel Estrada Cabrera mentalmente incompetente pa gobernar por aciu el Decretu 1022 del 8 d'abril de 1920. Pero los grandes derrotaos fueron los unionistes: de los nuevos gobernantes solamente Luis Pedro Aguirre en Rellaciones Esteriores y Adalberto Saravia en Gobernación yeren unionistes ente que tolos demás ministros, y hasta l'hermanu del presidente -Salvador Herrera- taben amestaos a los antiguos cabreristas y apoderaben el nuevu gobiernu.
Presidencia
200px|miniaturadeimagen|Arcu ceremonial construyíu pola colonia china en Guatemala pal centenariu de la independencia en 1921. Herrera foi nomáu como presidente interín de Guatemala el 7 d'abril de 1920, depués de que fuera derrocáu y declaráu mentalmente incapaz pa gobernar l'entós presidente Manuel Estrada Cabrera. Herrera foi escoyíu —a pesar de ser diputáu a l'Asamblea Nacional Llexislativa por Cotzumalguapa mientres tol gobiernu del presidente Estrada Cabrera— yá que tenía una reputación intachable en tol país, poles sos distinguíes cualidaes personales, y pol so gran fortuna (que lo faía inmune a la tentación d'escalar l'erariu nacional).
El conservadores que se xunieren nel Partíu Unionista a finales de 1919 a instancies de Manuel Cobos Batres escarecíen d'esperiencia política y fueron hábilmente remanaos polos antiguos miembros del gobiernu lliberal d'Estrada Cabrera tres la cayida d'ésti. Como resultancia, cuando Ferrera Luna foi confirmáu como presidente de la República, el so gobiernu taba conformáu por antiguos miembros del réxime lliberal y dalgunos unionistes.
400px|miniaturadeimagen|center|Vista aérea de la Ciudá de Guatemala mientres el gobiernu d'Herrera. Na esquina inferior derecha d'esta fotografía pueden apreciase les estroces provocaes polos [[Terremotu de Guatemala de 1917|terremotos de 1917-18: la Catedral nun tien torres nin cúpula, el Palaciu de Cartón ta construyíu onde antes tuvo'l Real Palaciu, y l'antigua municipalidá colonial sumió, dando pasu al Arcu Chinu nel terrén onde darréu se construyó'l Palaciu Nacional.]]
Gabinete de la presidencia interina
miniaturadeimagen|200px|El Presidente Carlos Herrera y Luna arrodiáu de los miembros de la so plana mayor en 1920.
Eleiciones presidenciales
El 4 de mayu de 1920 escoyéronse los candidatos pa les eleiciones presidenciales y los clubes unionistes en tola república axuntar pa escoyer ente Tácito Molina Izquierdo y el Dr. Julio Bianchi. Sicasí, los cabreristas que poder mediu del ex-auditor de guerra Adrián Vidaurre cuntaben col control del exércitu, entamar nel partíu demócrata y ufiertáron-y la candidatura presidencial a Herrera, que la aceptó darréu. Ante esta situación, Manuel Cobos Batres promovió, y foi aceptáu pola mayoría del partíu tres llargues hores de discutiniu, que s'ufiertara la candidatura presidencial del partíu unionista a Herrera ensin más dilaciones. Este foi'l final del partíu unionista pos Herrera quedó nel poder xunto colos cabreristas.
Como premiu de consolación pa los unionistes, el Dr. Bianchi foi unviáu a los Estaos Xuníos como embaxador de Guatemala.
Economía
200px|miniaturadeimagen|Gabinete presidencial d'Herrera y Luna al ser ratificáu como presidente de la República. 200px|miniaturadeimagen|Palaciu del Centenariu. Construyíu en 1921 pol gobiernu d'Herrera pa celebrar el primer centenerario de la Independencia de Guatemala onde antes tuvo'l Palaciu del Executivu, que foi destruyíu polos [[Terremotu de Guatemala de 1917|terremotos de 1917-18. Yera de madera y por eso los guatemalianos llamar «Palaciu de cartón». Amburóse pocos años dempués.]] Heredara un desorde fiscal, monetariu y bancariu, con inflación galopante; oponer a ratificar dellos contratos con compañíes norteamericanes que roblara Estrada Cabrera y qu'Herrera consideraba lescivos pal país. Ente estos contratos atopábense:
contratu ente'l Ministeriu de Fomentu y la Compañía All America Cables Incorporated, pal establecimientu na capital d'una oficina pública de cablegrames.
Educación
200px|miniaturadeimagen|Publicación de 1940 que remembra la fundación de la Fuercia Aérea de Guatemala por Herrera en 1921.
L'analfabetismu
Tres la cayida de Estrada Cabrera hubo interesantes reflexones polítiques xeneraes a partir de la esperiencia vivida y la forma como podía evitase una nueva tiranía. El discutiniu xiró, ente otros, alredor del Estáu nacional y la so construcción; la ciudadanía, qué s'entendía por ella y cómo se formaba; la necesidá de cuntar con mecanismos pa regular la estadía d'un gobernante nel so puestu. De manera direuta o indireuta, toos estes temes terminaron apuntando escontra la educación, que víase como la panacea. Regular la estadía de los gobernantes nel so sitiu yera prioridá mientres el gobiernu d'Herrera.
El proyeutu educativu tuvo como base fundamental la “desanalfabetización”, esto ye, la eliminación del analfabetismu, el términu des-analfabetizar, suxure non yá enseñar a lleer y escribir, sinón fai énfasis en erradicar l'analfabetismu. Al pie de esti principiu básicu, buscábase tamién alzar el nivel educativu y fortalecer la instrucción cívica.
La Universidá Nacional
200px|miniaturadeimagen|Estudiantes universitarios qu'alicaron a la [[Fuelga de Dolores aprovechando les llibertaes que dexó'l gobiernu d'Herrera.]]
La Universidá de Guatemala «Estrada Cabrera», foi eslleida tres el derrocamientu del presidente n'abril de 1920; pero una de les primeres midíes del gobiernu d'Herrera y Luna foi la de designar autoridaes y profesores pa les Facultaes d'estudios cimeros. He equí exemplos de los decretos:
D'esta cuenta, les Facultaes que quedaron constituyíes por decretos similares a partir de 1920 fueron:
<o> Reconocencia al llabor de la Universidá mientres la cayida de Cabrera</o>:
El gobiernu d'Herrera y Luna, en reconocencia a la collaboración que los estudiantes universitarios emprestaron al Movimientu Unionista, devolvíó a les Facultaes Cimeres l'autonomía pa la eleición d'autoridaes d'alcuerdu al siguiente decretu (anque non l'autonomía absoluta):
Nun ye de sosprender que d'esta dómina daten l'Asociación d'Estudiantes Universitarios y l'Asociación d'Estudiantes «El Derechu».
Esti sistema siguió hasta 1931, cuando tomó posesión de la presidencia de la República'l xeneral Jorge Ubico Castañeda quien nuevamente retiró l'autonomía a les facultaes; irónicamente, mientres el final del gobiernu del xeneral Lázaro Chacón y los gobiernos interinos que-y asocedieron depués de que sufriera d'un derrame cerebral (ente avientu de 1930 y febreru de 1931), la universidá tuvo a puntu de llograr l'autonomía absoluta.
Unión centroamericana: la constitución de Tegucigalpa
Los miembros del partíu unionista utilizaron escusar unión centroamericana pa formar el so partíu anque'l verdaderu fin fuera'l derrocamientu de Estrada Cabrera. Por esta razón y por cuenta de la proximidá de la celebración del centenariu de la independencia'l 15 de setiembre de 1921, entainar a roblar la Constitución de Tegucigalpa llei fundamental de la nueva Federación Centroamericana. Esta constitución federal cadecía de dellos defectos:
Magar esti pactu nunca funcionó si resultó na aprobación internacional del gobiernu de facto del xeneral José María Orellana, pos los Estaos Xuníos utilizaron a la constitución como escusa llegal aduciendo que preferíen un estáu estable y soberanu dientro de la federación a tener qu'empezar con un nuevu proyeutu centroamericanu. En realidá, esto foi una escusa, pol gobiernu norteamricano taba al tantu de que la United Fruit Company patrocinara'l golpe d'estáu del xeneral Orellana porque Herrera negárase a ratificar les concesiones que la frutera llogró mientres el réxime de Manuel Estrada Cabrera.
Derrocamientu
200px|miniaturadeimagen|Xeneral José María Orellana (derecha) y xeneral Jorge Ubico (izquierda) depués del golpe d'estáu que derrocó a Herrera en 1921.
El descontentu producíu ente los políticos cabreristas del país y l'oposición a ratificar contratos cola UFCO y otres empreses estranxeres dieron llugar a qu'Herrera fuera depuestu nun golpe d'estáu empobináu pol xeneral José María Orellana nel 5 d'avientu de 1921. Hai de solliñar que'l xeneral Orellana fuera diputáu y Xefe del Estáu Mayor del Exércitu mientres el gobiernu de Estrada Cabrera.
Tres el golpe d'estáu del 5 d'avientu se instituyó un triunviratu militar encabezáu pol xeneral Orellana y los xenerales Lima y Larrave. Los miembros del gabinete d'Herrera pertenecíen al Partíu Unionista fueron encarcelaos, ente ellos José Azmitia, quien yera'l presidente del Tribunal de Cuentes.
El 27 d'avientu de 1921, frente al notariu Carlos Salazar, roblaron como testigos del so testamentu Juan Bautista Vásquez, José Quevedo, Dámaso Biguria; nel mesmu declaró que tenía diez fíos de la so primer boda y dos de la segunda y na clausa décima diz: «a los sos fíos varones nun entemecese nin dexase entemecer enxamás na política, pola murnia esperiencia que tuviera al aceptar la Presidencia de la República, lo que fizo namái al envís de faer el bien al so país y onde solamente collechó desagradecimientu y amargures».
Tres el so derrocamientu, Herrera se exilió en Francia.
Na Lliteratura
Ye mentáu pol so llamatu de «l'Azucreru» na novela Vienres de Dolores de Miguel Ángel Asturias.
GZ Leonis
GZ Leonis (GZ Lleo / HD 95559 / HIP 53923) ye una estrella na constelación de Lleo. La so magnitú aparente ye +8,83 y alcuéntrase a 177 años lluz del Sistema Solar. Ye miembru del supercúmulu de les Híades.
GZ Leonis ye una estrella binaria cercana onde los dos componentes, dambes nanes naranxes de tipu espectral K0V, tán bien próximes ente sigo. Son estrelles práuticamente idéntiques, con una temperatura superficial de 5250 K y una masa averada de 0,8 mases solares. El so radiu ye 80% ~ del radiu solar y, por cuenta de la fuerte atraición gravitatoria, dambes estrelles roten rápido con una velocidá de rotación proyeutada de 26 km/s, más de 10 vegaes más apriesa que'l Sol; amás, presenten rotación síncrona, esto ye, amuesen siempres el mesmu hemisferiu la una a la otra. El periodu orbital d'esta binaria ye de namái 36,67 hores y la órbita ye práuticamente circular (ε = 0,0073).
El sistema amuesa intensa actividá cromosférica y ta catalogáu como variable RS Canum Venaticorum. El so rellumu fluctúa ente magnitú +8,83 y +8,95 nun periodu práuticamente igual al periodu orbital (36,64 hores). Nestes variables los cambeos de rellumu suelen ser debíos a manches estelares análogues a les del Sol pero de dimensiones enforma mayores; TZ Trianguli ye un brillosu exemplu d'esta clase d'estrelles.
Cros-de-Géorand
Cros-de-Géorand ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sudarat Butrprom
Sudarat Butrprom (สุดารัตน์ บุตรพรหม; ), tamién conocida como Tukky (ตุ๊กกี้), ye una actriz tailandesa.
A Botanical Arrangement of British Plants (ed. 2)
A Botanical Arrangement of British Plants (ed. 2), (embrivíu '''Bot. Arr. Brit. Pl. (ed. 2)'''), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, xeólogu, químicu, y botánicu británicu William Withering. Espublizóse en Londres en 3 volúmenes nos años 1787-1792.
Cinnycerthia unirufa
Cinnycerthia unirufa ye una especie d'ave na familia Troglodytidae. Alcuéntrase en Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela. El so hábitat natural son viesques montiegues húmedes tropicales o subtropicales. Nun s'atopa amenaciáu.
Nadia de Santiago
Nadia de Santiago ye una actriz española conocida tantu pol so papel en Las 13 rosas como pol de Asunción Muñoz en Amar en tiempos revueltos y la so secuela, Amar es para siempre.
Biografía
Empezó la so carrera como actriz bien nueva participando en películes como Clara y Elena, La soledad era esto y El florido pensil. Tamién nos sos empiezos, presentó programes infantiles tales como Aquatrix (1999) y El Submarín Azul (2000).
En 2002 consiguió'l so primer papel regular na serie Javier ya no vive solo de Telecinco. Tamién formó parte del repartu recurrente de les series Ana y los siete (2004) de Telecinco, Al filu de la llei (2005) de Televisión española y Camudo de Clase (2006-2009) de Disney Channel. Amás, tamién tuvo participaciones episódiques en series de gran ésitu nacional como Los hombres de Paco d'Antena 3, Hospital Central y El comisario, dambes de Telecinco.
Nel cine participó en diverses películes como Alatriste (2006), d'Agustín Díaz Yanes o Las 13 rosas (2007), d'Emilio Martínez Lázaro cola que consiguió una nominación nos Premios Goya y otra na Unión d'Actores.
En 2011 estrenó la serie de suspense de Telecinco Punta Escarlata, onde compartió repartu con Carles Francino y Antonio Hortelano. Tamién esi añu protagonizó la miniserie d'Antena 3 Sofía, un biopic sobre la Reina Sofía d'España. Nadia interpretó a una nueva Sofía de Grecia xunto a Jorge Suquet y Emma Suárez ente otros. En 2013 participó na miniserie de Telecinco Neños Robaos, onde interpretó a Conchita, una moza a la que lu arrampuñen al so ñácaru naciellu namás dar a lluz.
Mientres la so participación en distintes series de televisión, Nadia tamién formó parte de diversos proyeutos cinematográficos como Ali (2012) de Paco R. Baños, Musarañes (2014) de Juanfer Andrés y Esteban Roel, y Stop over in hell (2016) de Víctor Matellano.
L'añu 2016 ver como personaxe episódicu nes series de Televisión Española El Ministerio del Tiempo y El Casu. Crónica de sucesos.
En 2017 protagonizó la primer temporada de la serie de Netflix Las chicas del cable xunto a Maggie Civantos y Ana Fernández ente otres. En mayu de 2017 la plataforma anunció que la segunda temporada sería estrenada alredor d'avientu de 2017 coles mesmes que comunicó la renovación por una tercer temporada prevista pa 2018.
Puebla de Albortón
Puebla de Albortón ye un conceyu d'España, na provincia de Zaragoza, Comunidá Autónoma d'Aragón. Tien un área de 76,81 km² con una población de 138 habitantes (INE 2008) y una densidá de 1,8 hab/km².
Intereses
Nesta llocalidá nació Juan Antonio Artigas, quien emigró al Ríu de la Plata; darréu participó nel procesu fundacional de Montevidéu, onde s'estableció. Foi güelu del prócer uruguayu José Gervasio Artigas.
Tamién nació equí l'astrónomu Victoriano Zaragozanu y Gracia Zapater, en que'l so honor nomar el Calendariu Zaragozanu.
Llista d'asteroides/49501–49600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Sepúlveda
Sepúlveda ye un conceyu y villa de la provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, (España).
Sepúlveda ta declarada Conxuntu Históricu-Artísticu dende 1951 y forma parte de l'Asociación Los pueblos más guapos d'España.
Composición
El conceyu contién los siguientes nucleos de población:
Situación
Sepúlveda pertenez a la contorna de la Villa y Tierra de Sepúlveda, de la que ye villa cabecera y al partíu xudicial del mesmu nome del que ye cabeza, allugáu nel nordeste de la provincia de Segovia. Ta a 55 km de Segovia capital, a 137 km de Burgos, a 119 de Madrid (pola A-1) y a 115 de Valladolid.
Población
Sepúlveda tien unos 1300 habitantes doblándose pel branu. La mayoría dedicar al turismu y a la hostelería onde se cocina'l so tradicional corderu rustíu en fornu de lleña.
Conceyu
Llocalidá
thumb|275px|right|Plaza Mayor de Sepúlveda.
Historia
thumb|275px|Sepúlveda. Conxuntu históricu. Los primeros datos sobre la ocupación de Sepúlveda faen referencia a la II Edá del Fierro, ente los ss. V ya II e. C., cuando se documenta la esistencia d'un enclave urbanu (oppidum) arévaco (tribu celtibérica) nel cuetu de Somosierra, al oeste de la villa. A esta pequeña ciudá pertenecía la necrópolis d'incineración de La Picota.
A entamos del s. I e. C., ente 98 y 93 e. C., l'altu valle del Duratón foi conquistáu pol cónsul romanu Tito Didio, quien tuvo de desallugar el nucleu indíxena de Sepúlveda y fundar una nueva ciudá nel vecín llugar de Los Mercaos, xunto a Duratón (pueblu agregáu o Barriu de Sepúlveda), a siete km, onde posiblemente s'alcuentre la Confluentia de Ptolomeo (2.6.55). Esti nuevu nucleu urbanu alministró y xestionó el territoriu del valle altu del Duratón hasta'l s. V d. C. Dende'l s. I e. C. en Sepúlveda posiblemente solo desenvolveríase una pequeña aldega, adscrita al terrirtorio confluentiense, anque n'el so redoma asitiáronse dellos santuarios romanos rurales, el de Bonus Eventus en Ponte Talcano, el de Diana en Cueva Llabrada y, quiciabes, el de Eburianus en Ponte Giriego.
Cola ocupación visigoda, la ciudá de Confluentia (Duratón) va tresformándose solo nuna aldega, ente los ss. V y VII d. C., pa quedar sacupada nel s. VIII d. C. Los restos de la necrópolis de Duratón documentan esta etapa. Desconozse si en Sepúlveda establecióse yá una primer población visigoda, dende la cual desenvolveríase'l nucleu medieval.
La villa de Sepúlveda ye citada per primer vegada na Crónica d'Alfonsu III. Nestes cróniques fai referencia al despoblamientu de la mesma consecuencia de les correríes d'Alfonsu I. Nel añu 940 encárgase-y a Fernán González, conde de Castiella, la so repoblación qu'estabiliza una zona cristiana más allá del ríu Duero. Esiste una lleenda na cual cúntase la llucha de Fernán González y l'Alcalde musulmán Abubad, esta lleenda, tresmitida pol Abá de Arlanza, Fray Gonzalo de Arredondo, ta reflexada na fachada de la llamada "casa del Moru". Fernán González dio fueru a Sepúlveda na so repoblación.
Nel añu 979 Almanzor intenta recuperar la villa ensin ésitu pero años más tarde, nel 984 recuperar, pero los castellanos volver a perder nos años 984 y 986. Nel añu 1010 la villa pasa definitivamente a manes cristianes al ser tomada por Sancho García, nietu de Fernán González.
El fueru de Sepúlveda foi confirmáu en delles ocasiones. El testimoniu documental más antiguu ye'l llatín d'Alfonsu VI del añu 1076. Esti fueru encarnaba'l Derechu na Estremadura Castellana. Ampliáu darréu y codificado en 1300 foi dau a otres poblaciones como a Zaragoza y Teruel y, a partir d'Uclés, a munches poblaciones de la Orde de Santiago.
El territoriu nel que'l fueru tenía vixencia nun yera solo la villa de Sepúlveda, sinón que s'estendía no que se definió como Comunidá de Villa y Tierra de Sepúlveda qu'inda esiste. Esta comunidá toma 37 conceyos.
Nel añu 1111 en tierres de Sepúlveda producióse la batalla de Candespina (güei Fresno de Cantespino) na que Alfonsu I d'Aragón y el conde Enrique de Portugal enfrentáronse y vencieron a doña Urraca, muyer d'Alfonsu I d'Aragón. Esta victoria dio como resultáu la independencia de Portugal y l'incorporación de Sepúlveda a la corona aragonesa.
Los xudíos son espulsaos en 1468 y pocu dempués reconozse la soberanía de los futuros Reis Católicos, en contra d'Enrique IV de Castiella.
thumb|250px|left|[[Parque Natural de los Focetes del Ríu Duratón|Focetes del ríu Duratón y Sepúlveda al fondu.]]
Mientres la guerra de les Comunidaes de Castiella, cuando Rodrigo Ronquillo sitió Segovia en xunu de 1520, esta ciudá pidió-y el 22 d'esi mes que definiera la so postura ante la situación. La respuesta, al paecer, foi ambigua o a cencielles negativa, polo qu'un mes dempués volvió aportunar por que la aidara y xurara hermandá colos comuñeros. Nesta ocasión, Sepúlveda negóse abiertamente. Tampoco manifestó enforma entusiasmu de tar llau del rei; la so postura foi más bien de neutralidá. Asina, cuando'l secretariu real Lope Hurtado de Mendoza pasó pola villa pa reclutar a guardar vieyes del reinu destinaes a dir a Navarra y pa convencela de que se xuniera decididamente a la causa realista, llogró respuestes disuasorias. El 11 d'ochobre'l capitán comuñeru Pedro Girón tamién se personó en Sepúlveda pa recoyer les tropes veteranes de la espedición de Djerba. El conceyu nuevamente manifestó la so indiferencia escontra'l conflictu. Segovia aportunó'l 15 d'ochobre unviando a Gabriel de Villareal como emisariu, meses dempués el capitán realista, el conde de Haro, pidió recursos al conceyu, y en marzu la Santa Xunta comuñera solicitó'l so sofitu. Pero en devanéu, Sepúlveda decidió desabrise de la guerra civil.
El rei Carlos III visita la villa nel sieglu XVIII regalando al so conceyu un cuadru del so fíu Carlos IV a la edá de 17 años. Esti cuadru ye espón nel salón de plenos del conceyu de la Villa.
Mientres la Guerra de la Independencia producióse l'Aición de Sepúlveda, l'únicu combate nel qu'intervieno la Guardia Imperial de Napoleón en tola guerra. Esta aición saldar con un fracasu pa les armes franceses que nun llogren destruyir a les fuercies españoles que, primero retírense escontra Sepúlveda y depués, ensin ser fadiaes, escontra Segovia. L'aición de Sepúlveda supunxo un retrasu de la meyora de Napoleón escontra Madrid previu a la batalla de Somosierra. Sepúlveda foi asediada poles tropes franceses y nel so territoriu actuó'l Encerriscáu que tenía la so base nes cueves del Cañón del ríu Duratón.
Nes Guerres Carlistes foi tomada en 1838 pol xeneral Gómez. Na Guerra Civil Española de 1936 Sepúlveda caltúvose al llau del exércitu llevantáu contra la república. Foi puestu de mandu de les tropes que controlaben el pasu pol puertu de Somosierra. En 1951, Sepúlveda ye declarada Conxuntu Históricu-Artísticu.
Dende xineru de 2016, forma parte de l'Asociación Los pueblos más guapos d'España.
Patrimoniu
Sepúlveda cunta con un gran númberu de monumentos, munchos d'ellos declaraos Bien d'Interés Cultural. El so ricu patrimoniu, tanto civil como relixosu, motivó la so declaración como Conxuntu Históricu-Artísticu en 1951. thumb|Antigua cárcel de Sepúlveda thumb|Ilesia de San Salvador, una de les ilesies romániques de Sepúlveda thumb|Cruceru frente a la ilesia de San Bartolomé en Sepúlveda
Arquiteutura civil
Los sos monumentos civiles más importantes son:
Arquiteutura relixosa
Del rescamplante pasáu medieval de Sepúlveda, perduraron munchos templos románicos. Dalgunos d'ellos son:
Fiestes
El tercer domingu de xunetu celébrase "La Fiesta de Los Fueros", qu'inclúi engalanamiento de les cais y places con estandartes, mercáu medieval, llume de la Villa con antorches, actuación de música y teatros caleyeros. Conmemora'l Fueru dau a la Villa pol conde Fernán González (confirmáu por Alfonsu VI de Castiella nel añu 1076). El 23 d'agostu (víspora de San Bartolomé) celébrase "El Diablecu".
A les 10 de la nueche, apáguense les lluces de la villa y baxen, pola bellu escalinata de la ilesia de San Bartolomé, seis mozos, por veces, amarutaos de Diablecos con lluces a entrambos llaos de la cabeza dando "escobiazos" al xentíu pa recordar que, según la tradición, ye la única nueche del añu en que San Bartolomé dexa correr a los sos deleres al Diablecu.
Tres 20 minutos de carreres y caos, salen los seis Diablecos xuntos pa realizar la última carrera y xubir, hasta l'añu siguiente, la escalera de la ilesia de San Bartolomé, momentu nel que s'encender l'allumáu y la fiesta y el jolgorio anubren les cais de Sepúlveda, preludiando les Fiestes de los Santos Toros.
Ucciani
Ucciani ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Sepúlveda
Fiestes
Nelles destaquen les peñes, que tienen los sos locales en cueves naturales, los encierres de toros y novillos, los encierres infantiles (los más antiguos d'España), les charangues, Corrida de toros corríes de toros y les orquestes.
Ucciani
Tien una población de y una superficie de  km².
Mafa
thumb|Ciertos fluyíos como, por casu, el miel amuesen una mafa mayor que l'agua. Con ello'l llinguaxe común espresa la resistencia a fluyir que tienen ciertos líquidos.
Sepúlveda
Fiestes
El 29 de setiembre (festividá de San Miguel Arcánxel) celébrense les fiestes n'honor de la Patrona de la Comunidá de Villa Y Tierra de Sepúlveda "la Virxe de la Peña" (que la so ilesia ta asitiada enriba d'una de los Focetes más espectaculares del Duratón).
Mafa
La mafa d'un fluyíu ye una midida de la so resistencia a les deformaciones graduales producíes por tensiones cortantes o tensiones de tracción. La mafa corresponder col conceutu informal de "espesura". Por casu, la miel tien una mafa enforma mayor que l'agua.
La mafa ye una propiedá física carauterística de tolos fluyíos, que remanez de les choques ente les partícules del fluyíu que se mueven a distintes velocidaes, provocando una resistencia al so movimientu. Cuando un fluyíu muévese forzáu per un tubu, les partícules que componen el fluyíu muévense más rápidu cerca de la exa llonxitudinal del tubu, y más lentes cerca de les parés. Poro, ye necesariu qu'esista una tensión cortante (como una diferencia de presión) pa devasar la resistencia de resfregón ente les capes del líquidu, y que'l fluyíu siga moviéndose pol tubu. Pa un mesmu perfil radial de velocidaes, la tensión riquida ye proporcional a la mafa del fluyíu.
Un fluyíu que nun tien mafa llámase fluyíu ideal. La mafa nula solamente apaez en superfluidos a temperatures bien baxes. El restu de fluyíos conocíos presenten daqué de mafa. Sicasí, el modelu de mafa nula ye un aproximamientu bastante bona pa ciertes aplicaciones.
La mafa de dellos fluyíos mídese esperimentalmente con viscosímetros y reómetros. La parte de la física qu'estudia les propiedaes mafoses de los fluyíos ye la reología.
Definición
La mafa manifestar en líquidos y gases en movimientu. Definióse la mafa como la rellación esistente ente l'esfuerciu cortante y el gradiente de velocidá. Esta mafa recibe'l nome de mafa absoluta o mafa dinámica. Xeneralmente represéntase pola lletra griega μ.
Conozse tamién otra mafa, denomada mafa cinemática, y represéntase por ν. Pa calcular la mafa cinemática basta con estremar la mafa dinámica pola densidá del fluyíu:
Esplicación de la mafa
Imaxinemos un bloque sólidu (non fluyíu) sometíu a una fuercia tanxencial (por casu: una goma de borrar sobre la que s'asitia la palma de la mano qu'emburria en direición paralela a la mesa.) Nesti casu, el material sólido (a) opón una resistencia a encomalo aplicada, pero se deforma (b), tantu más, cuanto menor sía la so rixidez. Si imaxinamos que la goma de borrar ta formada por delgaes capes unes sobre otres, la resultancia de la deformación ye'l desplazamientu relativu d'unes capes respeuto de les axacentes, tal como amuesa la figura (c).
center|frame|Deformación d'un sólidu pola aplicación d'una fuercia tanxencial.
Nos líquidos, la pequeña esfregadura esistente ente capes axacentes denominar mafa. Ye la so pequeña magnitú la que-y confier al fluyíu los sos peculiares carauterístiques; asina, por casu, si abasnamos la superficie d'un líquidu cola palma de la mano como faíamos cola goma de borrar, les capes inferiores nun se van mover o lo fadrán muncho más amodo que la superficie yá que son abasnaes por efeutu de la pequeña resistencia tanxencial, ente que les capes cimeres flúin con facilidá. Igualmente si revolvemos con una cuyar un recipiente grande con agua nel que depositemos pequeños cachos de corchu, vamos reparar que al revolver nel centru tamién se mueve la periferia y al revolver na periferia tamién dan vueltes los trocitos de corchu del centru; de nuevu, les capes cilíndriques d'agua mover por efeutu de la mafa, menguando la so velocidá a midida que alloñámonos de la cuyar.
thumb|200px|Exemplu de la mafa de la lleche y l'agua. Líquidos con altes mafes nun formen chiscadures.
Cabo señalar que la mafa solo manifiéstase en fluyíos en movimientu, yá que cuando'l fluyíu ta en reposu adopta una forma tal na que nun actúen les fuercies tanxenciales que nun puede aguantar. Ye por ello polo qu'enllenáu un recipiente con un líquidu, la superficie del mesmu permanez plana, esto ye, perpendicular a la única fuercia qu'actúa nesi momentu, la gravedá, ensin esistir por tanto componente tanxencial dalguna.
Si la mafa fuera bien grande, la esfregadura ente capes axacentes ser tamién, lo que significa qu'éstes nun podríen movese unes respectu d'otres o lo fadríen bien pocu, esto ye, taríamos ante un sólidu. Si pela cueta la mafa fuera cero, taríamos ante un superfluido que presenta propiedaes notables como escapar de los recipientes anque nun tean llenos (vease Heliu-II).
Espresiones cuantitatives
Esisten diversos modelos de mafa aplicables a sustances que presenten comportamientos mafosos de distintu tipu. El modelu o tipu de fluyíu mafosu más senciellu de carauterizar ye'l fluyíu newtoniano, que ye un modelu llinial (ente'l gradiente de velocidaes y les tensiones tanxenciales) pero tamién esisten modelos non lliniales con endelgazamientu o espesamiento por cortante o como los plásticos de Bingham.
Fluyíu newtoniano
onde: Esta espresión puede reescribise en términos de tensiones tanxenciales sobre la placa como:
onde o ye la velocidá del fluyíu.
Mafa dinámica, μ
La mafa dinámica, designada como μ, mídese, n'unidaes del Sistema Internacional, en pascal-segundu (Pa·s), o N·s·m-2, o kg·m−1·s−1.
Nel Sistema Cegesimal utilízase'l poise (P).
!Gas (a 0 °C): !Mafa dinámica μ [Pa·s]
Mafa cinemática, ν
La mafa cinemática, designada como ν, mídese, n'unidaes del Sistema Internacional, en metros cuadraos por segundu (m²·s-1).
Sepúlveda
Fiestes
Una tradición de gran guapura y que data de los tiempos medievales ye la llamada Misa de Minerva, que la Confrería del Corpus Christi celebra'l tercer domingu de cada mes y que consiste nuna misa na Ilesia d'El Salvador, una de les primeres del Románicu Segovianu, y tres la que se celebra una procesión pol pórticu de dicha ilesia col Santísimu Sacramentu baxu paliu.
Mafa
Mafa cinemática, ν
Nel Sistema Cegesimal utilízase'l stokes (St).
Knivskjelodden
Knivskjelodden o Knivskjellodden ye un cabu asitiáu na islla de Magerøyá, na comuña de Nordkapp en Noruega. Con coordenaes 71.18556°N, 25.68167°W, ye'l puntu más septentrional d'Europa.
Anque cabu Norte ye popularmente el más conocíu, esti atópase alcontráu 1500 metros más al sur que Knivskjellodden, pero ye más espectacular al tratase d'un cantil.
Tatsuya Shiozawa
Tatsuya Shiozawa (塩沢 達也, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Castiellu de Montsoreau
El Castiellu de Montsoreau (Château de Montsoreau) ye un castiellu renacentista de los sieglos XV y XVI, asitiáu n'«El Valle del Loira ente Sully-sur-Loire y Chalonnes-sur-Loire», en Montsoreau, na rexón de Países del Loira. El Castiellu de Montsoreau ye bien conocíu como l'únicu «Castiellu del Loira» construyido direutamente en el llechu del ríu Loira. Ye Patrimoniu de la humanidá pola Unesco dende'l 11 de payares de 2000.
thumb|200px|Vista del castiellu de Montsoreau. thumb|200px|Vista de [[Montsoreau.]]
Heteromigas
Heteromigas ye un xéneru d'arañes migalomorfas de la familia Migidae.
Distribución
Alcuéntrase n'Australia.
Llista d'especies
Según "The World Spider Catalog 11.5":
Cruas
Cruas ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pabellón de les foles azules
El Pabellón de les foles azules (chinu: 沧浪亭; pinyin: Cāng Làng Tíng; tamién traducíu como Pabellón Canglang o Pabellón de la Gran Fola) ye un destacáu xardín chinu en Suzhou, provincia de Jiangsu, China que, xunto a otros xardinos clásicos de Suzhou, foi proclamáu Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO. Atopar nel nᵘ 3 de la cai Canglangting.
Historia
El "Pabellón de les foles azules" foi construyíu en 1044 por El so Shunqing (1008–1048), poeta de la dinastía Song, nun llugar onde enantes había un xardín de flores imperial del añu 960. Considérase-y el más antiguu de los xardinos clásicos de Suzhou protexíos pola UNESCO nel sentíu de qu'entá caltién el so esquema orixinal de la dinastía Song. El nome deriva d'un versu del poema Pescadores de Qu Yuan (h. 340-278), un poeta del estáu meridional de Chu mientres el periodu de los Reinos Combatientes, nel so llibru Cantares del sur, "Si'l ríu Canglang ta puerco llavo los mios pies lodosos; si'l ríu Canglang ta llimpiu, llavo'l mio llazu". Esti versu alude a un oficial honráu que se dixebra de la política primero qu'actuar d'una manera corrupta. El so Shunqing escoyó esto pa espresar los sos sentimientos tres el so apartamientu del cargu.
Tres la so muerte, el xardín pasó por munchos propietarios y cayó en desusu hasta 1696, cuando foi restauráu por Song Luo, el gobernador de la provincia de Jiangsu. En 1827 la propiedá foi tresferida al gobernador Tau Zhu y de nuevu en 1873 pasó al gobernador Zhang Shusheng. En 1955 el xardín quedó abiertu al públicu y en 2000 foi añedíu a la llista de monumentos Patrimoniu de la Humanidá de la UNESCO.
Diseñu
Esti xardín, con 1,6 ha d'estensión, estremar en dos seiciones principales. El xardín ta asitiáu nuna caña de la corriente Fengxi que forma un estanque de lotos. El xardín tien 108 ventanes escarcavonaes, caúna con un diseñu únicu.
Cinnycerthia peruana
El cucarachero peruanu (Cinnycerthia peruana) ye una especie d'ave paseriforme de la familia Troglodytidae.
Distribución xeográfica
Ye endémica de Perú onde habita nel monte húmedu montiegu subtropical y tropical.
Taxonomía
Enantes considerábase al cucarachero de Sharpe o cucarachero sepia (C. olivascens) y el reyezuelo leonado (C. fulva) como subespecies, pero colos trés sol nome común de cucarachero sepia.
Distribución
Anguaño defíniase al cucarachero peruanu como ave endémica de la trupa vexetación de los montes húmedos andinos de Perú.