cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flora Wambaugh Patterson
Flora Wambaugh Patterson foi una micóloga d'Estaos Xuníos, y la primer muyer fitopatóloga contratada pol USDA. Trabayó coles Coleiciones Nacionales d'Fungos d'Estaos Xuníos mientres cuasi trenta años, faciendo crecer radicalmente tales coleiciones, y dando forma a la direición y supervisión, y afayando numberoses enfermedaes fúngicas importantes.
Biografía
Flora yera orixinaria de Columbus, de Sarah Sells (Wambaugh) y del so maríu'l ministru metodista A. B. Wambaugh. Estudió fungi como un hobby na so niñez. Allegó al Antioch College en Ohio, obreniendo el so bachilleraro en 1865. Y depués dos maestríes pol Cincinnati Wesleyan College En 1869, casóse col Capitán Edwin Patterson, asumiendo'l so apellíu, y tuvieron dos fíos; trabayaba pa sofitar a la familia financieramente, pola salú precaria del so maríu. Dempués de la so muerte, siguió los sos estudios na Universidá d'Iowa, y en 1892 o 1893 fixo planes pa tresferise a Yale University. Cuando Yale refugar por muyer, treslladar a Cambridge, y empezó los sos estudios en Radcliffe College, onde trabayó nel Yerbariu Grey, en Harvard.
En 1895, xunir al USDA como patóloga, contratada por Beverly Thomas Galloway xunto con Franklin Summer Earle. Mientres los sos cuasi trenta años nel USDA, aumentó'l tamañu de la U.S. National Fungus Collections por cuasi seis veces, de 19.000 a 115.000 exemplares de referencia. Identificó numberoses nueves especies de fungos, incluyendo los que causen la pudrición de piña Thielaviopsis paradoxa, ruque de la fueya del duraznero Taphrina, y "la escoba de bruxa" en bambúes Loculistroma bambusae, que foi un nuevu xéneru.
Ente otres responsabilidaes, Flora tuvo al cargu de la identificación de nuevos patóxenos fúngicos, y tuvo un papel destacáu na identificación de la cancro de la castañal qu'acabó con montes de castañales nel este d'América del Norte, y la verruga negra del papa Synchytrium endobioticum. Tuvo arreyada nos Regalos de Xapón a los Estaos Xuníos de zrezales, y n'última instancia conducir a la destrucción del primer embarque de los árboles, infestaos con dellos tipos d'inseutos y enfermedaes. Toos esos incidentes llevaron a l'aprobación de la llei d cuarentenes de 1912 que tenía como oxetivu prevenir la introducción d'enfermedaes dañibles invasores.
Siguió'l so trabayu col Departamentu d'Agricultura hasta'l so retiru a la edá de 75, y depués vivió con unu de los sos fíos, na ciudá de Nueva York, hasta la so muerte a la edá de 80 años.
Rivières (Charente)
Rivières ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Paquistán Oriental
Paquistán Oriental (en bengalí: পূর্ব পাকিস্তান Purbo Pakistan, y en urdu: مشرقی پاکستان Mashriqi Pakistan) foi una provincia de Paquistán qu'esistió ente 1955 y 1971. Paquistán Oriental foi creada a partir de la provincia de Bengala por un plebiscitu no que foi la India británica en 1947. Bengala Oriental escoyó xunise a Paquistán y convertise nuna provincia de Paquistán denomada Bengala Oriental. Bengala Oriental foi renombrada como Paquistán Oriental en 1955 y más tarde convirtióse nuna nación independiente, conocida agora como Bangladex; tres la sangrienta Guerra de Lliberación de Bangladex en 1971.
Posindependencia
La India Británica foi Partición de la India estremada en 1947 nos estaos independientes de Paquistán ya India. La provincia de Bengala foi estremada ente dambos. La parte occidental de la provincia convertir nel estáu de Bengala Occidental de la India y la parte oriental convertir na provincia de Bengala Oriental de Paquistán, con una apolmonante mayoría musulmana, una gran minoría hindú y pequeñes minoríes de budistes y animistas. Bengala Oriental formó unu de los cinco provincies del Paquistán unificáu. Les otres cuatro provincies pakistaníes (Punyab Occidental, Sind, Baluchistán y la Frontera del Noroeste) taben allugaos nel otru llau d'India, conformando Paquistán Occidental.
Rivières (Charente)
Tien una población de y una superficie de  km².
Paquistán Oriental
Posindependencia
Les tensiones llegaron al so puntu más críticu en 1971, tres la cancelación per parte del presidente pakistaní Yahya Khan de los resultaos eleutorales que-y dieron a la Lliga Awami una mayoría nel parllamentu. La Lliga Awami ganó casi tolos escaños en Paquistán Oriental, pero nengunu en Paquistán Occidental. Paquistán Oriental tenía más de la metá de los escaños parllamentarios por cuenta de qu'allugaba a más de la metá de la población. Anque la Lliga Awami taba en posición de formar un gobiernu ensin nenguna coalición, foi forzada a empezar negociaciones col Partíu del Pueblu Pakistaní que ganara la mayoría de los escaños en Paquistán Occidental. Les negociaciones fracasaron y un gobiernu militar atayó los resultaos de les eleiciones en Paquistán Oriental. Sol lideralgu de Sheikh Mujibur Rahman, Bangladex empezó la so llucha pola independencia que foi siguida por una dura represión llevada a cabu pol exércitu pakistaní contra civiles bengalíes el 25 de marzu de 1971. El gobiernu de Sheikh Mujibur Rahman denunció qu'un envaloráu de 1 a 3 millones de bengalíes morrieron mientres la guerra ente marzu y avientu de 1971, ente que fontes pakistaníes informaron que'l númberu total de persones finaes en Paquistán Occidental y Oriental foi menor a 100.000.
Independencia de Paquistán Oriental (Bangladex)
La tensión ente Paquistán Oriental y Occidental algamó la so clímax cuando en 1970 la Lliga Awami, el partíu políticu más importante de Paquistán Oriental, lideráu por Sheikh Mujibur Rahman, llogró una arrolladora victoria nes eleiciones nacionales en Paquistán Oriental. El partíu ganó 167 de los 168 escaños asignaos a Paquistán Oriental y, poro, una mayoría na Asamblea Nacional compuesta por 300 escaños. Esta situación dio a la Lliga Awami el derechu constitucional de formar un gobiernu; sicasí, Yahyah Kahn, el líder de Paquistán, negar a dexar que Rahman convertir en Primer Ministru de Paquistán. Esta decisión amontó'l baturiciu por una mayor autonomía nel este.
El 26 de marzu de 1971, el día posterior al ataque militar contra civiles en Paquistán Oriental, el mayor Ziaur Rahman declaró la independencia de Bangladex en nome de Sheikh Mujibur Rahman. Con ello, empecipióse la Guerra de Lliberación de Bangladex, na cual el Mukti Bahini o Exércitu de Lliberación xuníu n'avientu de 1971 con 400.000 soldaos indios enfrentar al exércitu pakistaní de 65.000 soldaos incluyendo les fuercies paramilitares. Un adicional averáu de 25.000 voluntarios civiles mal forníos y fuercies policiales tamién se xunieron al exércitu pakistaní.
El 16 d'avientu de 1971, l'exércitu pakistaní foi devasáu polos indios y nun tenía casi fuercia aérea que lo sofitara. Les fuercies pakistaníes rindir a les fuercies armaes indies comandadas pol llugarteniente xeneral Jagjit Singh Aurora. Bangladex llogró reconocencia rápido per munchos países y, cola firma del Alcuerdu de Shimla, la mayoría de los países aceptaron esti nuevu Estáu. Bangladex xunir a la Organización de les Naciones Xuníes en 1974.
Gobiernu de Paquistán Oriental
El 14 d'ochobre de 1955, l'últimu gobernador de Bengala Oriental (Amiruddin Ahmad) convertir nel primer gobernador de Paquistán Oriental. Coles mesmes, l'últimu ministru en xefe de Bengala Oriental convertir en ministru en xefe de Paquistán Oriental. Esti sistema duró hasta'l golpe militar de 1958 cuando'l cargu de ministru en xefe foi abolíu tantu en Paquistán Oriental como en Paquistán Occidental. Dende 1958 hasta 1971, l'alministración caltener en manes del Presidente de Paquistán y del gobernador de Paquistán Oriental que por momentos caltuvo'l títulu d'alministrador de la llei marcial.
Tyler Honeycutt
Tyler Deon Honeycutt foi un baloncestista estauxunidense, profesional mientres siete temporaes. Con 2,03 metros d'estatura, xugó na posición d'aleru.
Universidá
Na so segunda temporada lideró la conferencia en tapones, con 2,1 por partíu, siendo la so cifra de 63 la tercera meyor de la hestoria de los Bruins. Foi incluyíu nel meyor quintetu de la conferencia.
Namás acabar la so segunda temporada anunció qu'arrenunciaba a los dos años que-y quedaben pa entrar nel Draft de la NBA.
Profesional
Foi escoyíu na trentena quinta posición del Draft de la NBA de 2011 por Sacramento Kings, onde debutó'l 31 d'avientu ante New York Knicks, llogrando 2 puntos en 4 minutos de xuegu.
En xineru de 2012 foi asignáu a los Renu Bighorns de la NBA D-League.
Fallecimientu
Honeycutt foi atopáu muertu na so casa de Sherman Oaks, en Los Angeles, dempués d'habese atrincheráu na entrada de la so casa y nun tirotéu cola policía.
Andreas Granqvist
Andreas Granqvist ye un futbolista suecu. Xuega de defensa y el so equipu actual ye'l Helsingborgs de la Superettan.
Biografía
Granqvist empezó la so carrera profesional nel Helsingborgs IF. Con esti equipu gana una Copa de Suecia en 2006, ganando na final al Gefle IF.
En 2007 cólase vencíu al Wigan Athletic FC, anque al poco tiempu l'equipu fixo efectiva la opción de compra pa quedase col xugador en propiedá pagando alredor de 750000 llibres.
El 12 de marzu de 2008 torna al so país pa xugar en calidá de vencíu nel Helsingborgs IF.
Poco dempués, el 9 de xunetu, ficha pol FC Groningen neerlandés, club que tuvo que realizar un desembolsu económicu cercanu a les 600000 llibres pa poder faese colos sos servicios. Xugó al llau de los sos compatriotes Fredrik Stenman y Marcus Berg.
El 15 de xunu de 2011, el FC Groningen publicó nel so sitiu web que Andreas Granqvist fuera vendíu al Genoa F.C. por 2 millones d'euros. L'internacional suecu robló un contratu de cuatro años col club italianu. Xugó al llau del so compatriota Linus Hallenius y l'internacional peruanu Juan Manuel Vargas.
Sicasí, el 16 d'agostu de 2013, Granqvist foi tresferíu al FC Krasnodar de la Lliga Premier de Rusia. Xugó la Lliga Europa de la UEFA 2014-15, xugando la fase de grupos. Tamién xugó la Lliga Europa de la UEFA 2015-16, llegando hasta los dieciseisavos, esaniciando al Paok Salonica.
Seleición nacional
Foi internacional cola Seleición de fútbol de Suecia en 77 ocasiones. El so debú como internacional producir en xineru de 2006 contra Xordania y anotó 8 goles.
Foi convocáu pa participar na Eurocopa d'Austria y Suiza de 2008, anque finalmente nun apostó nengún alcuentru nesi tornéu.
Nagore Robles
Nagore Robles Gutiérrez ye una Tertuliano de televisión collaboradora de televisión y tertuliana española, que saltó a la fama por participar na oncena edición del reality show Gran Hermano 11.
Biografía
Nagore Robles nació en Basauri (Vizcaya) el 10 de febreru de 1983. Empezó a trabayar nel mundu de la moda dende bien nueva, pero nun tuvo ésitu.
Saltó a la fama en participando nel reality show Gran Hermano 11 en 2009, siendo la espulsada con mayor porcentaxe hasta la fecha (95%). Un añu más tarde, concursó n'otru reality, Acorrexaos, onde ganó frente a Raquel Bollo.
Foi contratada por Telecinco pa collaborar en Sálvame y nel alderique de Gran Hermano. Más tarde conviértese na asesora estrella del dating show de Telecinco, Mujeres y hombres y viceversa. Amás tamién collaboró en De bona llei.
Dende xunetu de 2017 y hasta agostu d'esi mesmu añu concursu nel programa de parodies musicales Dicir o me lo cantes de Telecinco.
Vida privada
En 2016 empezó una rellación sentimental cola presentadora de televisión Sandra Barneda.
Rosalind Russell
Biografía
Rosalind Russell foi la mediana de siete hermanos nuna familia acomodada al ser el so padre un prestixosu abogáu y la so madre una conocida periodista de modes. Estudió nun colexu católicu y dempués asistió a l'American Academy of Dramatic Arts de Nueva York. Nel principiu de los 30, Russell empezó a faer papeles en Broadway, hasta qu'en 1934 entra nel mundu del cine al roblar un contratu cola Metro Goldwyn Mayer, nun duru bracéu con Universal.
Mientres esa dómina, intervieno en películes con papeles secundarios. D'esta dómina destaquen les películes China Seas (1935), de Tay Garnett; La muyer ensin alma (1936), de Dorothy Arzner; El club de los suicidas (1936,) de J. Walter Ruben; So dos banderes (1936), de Frank Lloyd; Al anochecerín (1937), de Richard Cabileñu; La ciudadela (1938), de King Vidor, o Muyeres (1939), títulu empobináu por George Cukor.
Nun va ser hasta'l so papel na película de Howard Hawks Lluna nueva (1940), cuando'l nome de Rosalind Russell salte al panorama internacional como estrella de primer orde faciendo pareya con Cary Grant. Siguieron títulos de tanto ésitu como Buelgues femenines (1941), de Van Dyke; This thing called love (1941), d'Alexander Hall; Take a Letter, Darling (1942,) de Mitchell Leisen, o Amor sublime (1946), de Dudley Nichols.
Na década de los años 1940, entrepoló los sos papeles nel cine col so regresu al teatru, destacando en Bell, Book and Candle (1951), onde ganó un Premiu Tony. Na década de los 50, destaquen los sos papeles en Picnic (1955) o Tía y ma (1958), que sería unu de los sos últimos ésitos y que-y valió'l so última candidatura al Óscar.
Tres Ánxeles rebalbos (1966), d'Ida Lupino; Rosie, una señora perrica (1967), de David Lowell Rich, y la fluexa comedia Cómo fixi axente de la CIA (1971), de Leslie H. Martinson, retirar del cine, dedicándose a actividaes humanitaries, cosa que-y valió'l premiu Jean Hersholt en 1972.
L'actriz recibió 5 Globos d'Oru pero nengún Óscar.
Rosalind Russell morrió'l 28 de payares de 1976 en Los Angeles por causa de un cáncer de mama.
Collan
Collan ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nahamie Sambou
Nahamie Sambou ye una deportista senegalesa que compite en llucha estilu llibre, ganadora de dos medayes de bronce nel Campeonatu Africanu de Llucha ente los años 2013 y 2014.
La Rochette (Charente)
Tien una población de y una superficie de  km².
Lepechinia caulescens
Lepechinia caulescens, ye una especie de planta perteneciente a la familia de les lamiacees. Ye orixinaria de Méxicu y Guatemala.
Propiedaes
Lepechinia caulescens, utilizar pa los trestornos dixestivos (dolor d'estómagu, cólicos, indixestión) y carecimientos de la muyer (cólicos menstruales y regularización de la menstruación); dolor de cabeza y baxar la temperatura.
Taxonomía
Lepechinia caulescens describióse por (Ortega) Epling y espublizóse en Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis, Beihefte 85: 20, nel añu 1935. spicata'' Willd.
Cúmulu globular M22
El cúmulu globular M22 (tamién conocíu como Oxetu Messier 22 o NGC 6656) ye un cúmulu globular na constelación de Sagittarius. Foi afayáu por Abraham Ihle en 1665 ya incluyíu por Charles Messier nel so catálogu en 1764.
M22 ye unu de los cúmulos d'estrelles más cercanos a la Tierra, con una distancia d'aproximao 10,400 años lluz. Atopáronse en M22 32 estrelles variables, según una nebulosa planetaria. Usando'l radiotelescopiu VLA topar nel so interior dos furacos prietos, anque los astrónomos que realizaron el descubrimientu aseguren que podría contener hasta 100 d'ellos.
Simone Signoret
Simone Signoret foi una actriz francesa.
Primeros años
Signoret nació en Wiesbaden (Alemaña) fía de André y Georgette Kaminker. Foi la menor de los trés fíos de la pareya. El so padre, un llingüista que más tarde trabayaría pa les Naciones Xuníes, yera un oficial militar francés d'ascendencia xudeo polaca, quien camudó a la familia a Neuilly-sur-Seine nes contornes de París. Signoret creció en París nuna atmósfera intelectual y estudió inglés, llegando a llograr un certificáu d'enseñanza. Enseñó inglés y llatín y trabayó como mecanógrafa a mediu tiempu nel periódicu francés Les Nouveaux Temps, dirixíu por Jean Luchaire.
Carrera
Mientres la ocupación alemana de Francia, Signoret rellacionar con un grupu artísticu d'escritores y actores que s'axuntaben nel Café de Flore en Saint-Germain-des-Prés. Pa esi entós, desenvolvió un interés pola actuación y foi impulsada polos sos amigos, incluyendo'l so amante, a empecipiar una carrera como actriz. En 1942, empezó a realizar papeles menores y foi capaz de ganar abondu dineru p'ayudar a los sos padres y hermanos. Signoret tomó l'apellíu de la so madre como pa despintar los sos raigaños xudíos.
La so apariencia y personalidá provocó que la encasillaran en ciertos papeles y en munches ocasiones personificó a prostitutes. Llogró bastante atención pola so apaición en Rondar, una película que tuvo temporalmente prohibida en Nueva York por ser considerada inmoral. Tamién llogró más atención pola so personificación d'una prostituta en Casque d'or de Jacques Becker, pola cual recibió'l BAFTA a la meyor actriz. Signoret actuó en dalgunos de los filmes más famosos de Francia mientres los años 1950, incluyendo Thérèse Raquin de Marcel Carné, Les Diaboliques de Henri-Georges Clouzot y Les Sorcières de Salem, basada na obra Les bruxes de Salem.
En 1958, Signoret viaxó a Inglaterra para filmar Un llugar nel cume, por que la so actuación ganó dellos premios, incluyendo'l Premiu a la meyor actriz nel Festival Internacional de Cine de Cannes y el Óscar a la meyor actriz. Foi la primer actriz francesa en ganar un Premiu Óscar y la primer muyer en ganar el premiu pola so actuación nun filme estranxeru. Signoret recibió ufiertes pa trabayar en Hollywood, pero refugar y siguió trabayando en Francia ya Inglaterra. Actuó xunto con Laurence Olivier en Term of Trial. En 1965, tornó a los Estaos Xuníos para filmar Ship of Fools, pola que llogró otra nominación a los Premios Óscar, y actuó en delles películes de Hollywood antes de tornar a Francia en 1969.
Los sos memories La nostalgie n'est plus ce qu'elle était fueron publicaes en 1978. Tamién escribió una novela, Adieu Volodya, publicada en 1985.
Vida personal
thumb|220px|Balta de Signoret y Montand. Signoret casóse per primer vegada en 1944 col cineasta Yves Allégret, con quien tuvo una fía, Catherine Allégret, quien tamién se convirtió n'actriz. La pareya dixebrar en 1949. En 1950, Signoret casóse con Yves Montand, una unión que duraría hasta la so muerte.
Mercáu primariu
El mercáu primariu o mercáu d'emisión ye aquel mercáu financieru nel que s'emiten valores negociables y nel que por tantu tresmítense los títulos per primer vegada. Los mercaos de valores estremar en mercaos primarios y secundarios, dixebrando la fase d'emisión de valores y la de la so negociación posterior. Los mercaos primarios son aquellos nos que los activos financieros intercambiaos son de nueva creación, los oferentes de títulos nel mercáu son les entidaes precisaes de recursos financieros y qu'alleguen a esti mercáu a emitir los sos títulos, pel llau de los demandantes atopen los inversores, que con escedentes de recursos financieros alleguen a estos mercaos a adquirir títulos. Los títulos son emitíos nel mercáu primariu que sirve pa la captación d'aforru y que supón por tantu la captación de nuevu financiamientu y darréu los valores yá adquiríos axustar nel mercáu secundariu que vendría ser un mercáu de segunda mano o de reventa.
La puesta d'aiciones nel mercáu primariu supón siempres una ampliación del capital social d'una empresa. Otra manera, les aiciones del mercáu secundariu son títulos valores yá esistentes na sociedá que nun suponen un aumentu del capital social.
Exemplu
Un exemplu de mercáu primariu ye una ampliación de capital d'una empresa qu'emite aiciones por un determináu valor. Darréu estes aiciones van poder ser tresmitíes en Bolsa que constitúi por tantu un mercáu secundariu.
Allugamientu direutu
Na venta direuta'l inversores adquieren los títulos ensin participación d'entidaes o intermediarios. Les emisiones de valores nel mercáu primariu pue ser una ufierta pública de valores, dirixida a tol públicu o un allugamientu priváu, acutada a un grupu concretu d'inversores. Nel allugamientu priváu tresmítense grandes paquetes d'aiciones o obligaciones a inversores institucionales (bancos o empreses de seguros, fondos d'inversión, fondos de pensiones etc) qu'inverten grandes recursos en valores moblames, tien como ventaya'l que produz menores gastos en publicidá y comisiones, da mayor flexibilidá de negociación y tamién mayor rapidez.
Allugamientu indireutu
L'allugamientu indireutu ye la venta na que s'utilicen los intermediarios financieros pa realizar la emisión. Los bancos d'inversión suelen actuar como intermediarios ente los emisores de títulos y los posibles suscriptores. Na emisión puede intervenir un bancu o un conxuntu que formen un sindicatu, puede adoptar diverses modalidaes:
L'actuación de los bancos d'inversión nestes operaciones son básicamente dos, sirven como intermediariu ente los emisores de los títulos y los posibles suscriptores y sirven tamién como conseyeros financieru en materia de precio emisión y del momentu más fayadizu pal llanzamientu.
Psilocybe cubensis
Psilocybe cubensis ye'l nome científicu d'una especie de fungos psilocibios llamaos asina por cuenta de les sos propiedaes enteógenas resultáu de les distintes sustances químiques que tienen, principalmente la psilocina y la psilocibina.
Nel vocabulariu popular d'España conocer como gotzi, monguis o cucumiellos; en Méxicu conocer como fungu de San Isidro, según teonanacatl que significa ‘carne de los dioses’; en Guatemala son conocíos en xíriga caleyera como chongos (nome tamién aplicáu a otres especies de fungos psilocibios) o a cencielles san isidros; n'Hondures como santiamén; nos Estaos Xuníos como Golden-Top o Purple Ring; n'Arxentina, Chile, Paraguay y Uruguái como cucumelo y en Brasil como cogumelo (del llatín cucumellum ‘pequeñu calderu’).
Aspeutu
Son consideraos cosmopolites y pueden algamar un altor de 8 a 15 cm. El sombrerucu mide ente 2 y 8 cm de diámetru; ye campanuláu de primeres y darréu convexu o planu. El so color varia abondo, dende blancu casi puru con un llurdiu doráu nel centru, hasta café claro col mesmu llurdiu anaranxada nel centru. Les espores son café púrpura. El tarmu ye buecu, de color blancu-cremosu o mariellu-amarronao. Cuando se manca, el fungu adopta un color moráu, productu de la esposición de la psilocibina al aire. Cuando tán bien desenvueltos, fórmase un aniellu blancu, membranosu y resistente, que darréu se torna coritu.
Carauterístiques
El Psilocybe cubensis ye un fungu cucheru, coprófagu, gregariu; y les sos espores granen nel cuchu de rumiantes (vacunos y non vacunos), en llugares soleyeros y, principalmente, mientres la dómina d'agües, n'ochobre n'Europa y mientres la dómina lluviosa (de mayu a ochobre) en Centroamérica.
La combinación de la fermentadura-descomposición del cuchu coles agües y temperatures elevaes fai que les espores granen y creza el miceliu que depués produz cogordes.
Cultivo
El cultivu de Psilocybe cubensis fíxose popular na última metá del sieglu XX col descubrimientu de métodos senciellos pal so cultivu, el más conocíos ye'l PF tek, nesti métodu entemez farina d'arroz integral y vermiculita en tarros sellaos, dempués d'una minuciosa esterilización introdúcense les espores y n'aprosimao 6 selmanes les cogordes completen el so ciclu de vida, dende espora hasta cogorda. N'Europa vienden panes d'arroz y espores pal cultivu caseru.
thumb|Espores de Psilocybe cubensis
Psilocibina
Esta sustancia, una vegada incorporada al organismu, modifica l'afectividá, la rellación cola redolada y el comportamientu. Dependiendo de la dosis, prodúcense fenómenos psico-sensoriales intermitentes. Apurre un estáu de consciencia oníricu-visionariu con una perceición amontada. Los efeutos primarios d'un gramu d'estos fungos nel so ingesta duren de 4 a 6 hores si son tomaos vía oral. Dalgunos de los efeutos pueden dir dende cierta hilaridad, desinhibición o locuacidad: pasando por allucinaciones visuales y auditives; fondes nueves perspectives de la realidá, el tiempu y l'espaciu. . Los efeutos a nivel físicu pasen por un aumentu de la temperatura corporal, alteraciones gastrointestinales (especialmente nauseas o vultures), trestornos perceptivos y perda del equilibriu. thumb|300px|Cultivu caseru de P. cubensis.
Dosis
Si la dosis ye entemedia, pueden producise una combinación d'efeutos en dambos sentíos yá esplicaos.
Llegalidá
N'España, según el boletín oficial del estáu (6 de febreru de 2004) ta prohibida la posesión y venta del fungu Psilocybe sp. Aun así, esiste una forma de comerciu llegal d'espores. Esti fungu ye illegal na mayoría de países del mundu.
Enllaces esternos
+ Variedaes de cogordes allucinóxenes
Collemiers
Collemiers ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Eddy Merckx
Edouard Louis Joseph Merckx, conocíu como Eddy Merckx, ye un ciclista belxicanu retiráu, consideráu como'l meyor ciclista de tolos tiempos. La so ambición fizo que-y moteyaren El Caníbal, L'Ogru de Tervueren o La Bisarma belga.
A lo llargo de la so dilatada carrera deportiva, foi Campeón del Mundu de Ciclismu y ganador en delles ocasiones del Giro d'Italia, el Tour de Francia y la Vuelta a España, ente otres munches carreres de menor trescendencia deportiva.
En 1974 llogró la llamada Triple Corona del ciclismu, al ganar dos Grandes Vueltes (Giro y Tour) y el Campeonatu del Mundu'l mesmu añu.
Ta casáu y tien dos fíos, Sabrina y Axel, siendo esti postreru igualmente ciclista profesional, retiráu en 2007. Como datu interesáu, el fíu de Sabrina, Luca Massó, nacíu del so matrimoniu col tenista arxentín Eduardo Massó, participó na conquista de la medaya d'oru en ḥoquei sobre verde ganada per Arxentina a Bélxica nos XXOO de Rio 2016.
Infancia
Eddy Merckx nació nel senu d'una familia que tenía una frutería asitiada nel barriu de Woluwe-Saint-Pierre, en Bruxeles. Foi'l mayor de tres hermanos. La familia camudar a esti barriu de la capital belga cuando yera pequeñu.
Tuvo la so primer bicicleta de carretera, de segunda mano, a la edá d'ocho años. Naquella dómina, el so héroe yera'l ciclista belga Stan Ockers, quien finó nuna carrera en Amberes en 1956:
Coles mesmes, na so mocedá, Merckx foi un mal estudiante, anque destacaba nel deporte. Declaró que:
Carrera
240px|left|miniatura|Eddy Merkx nos Campeonatos del Mundu de [[Nürburgring, Alemaña, onde quedó 12ᵘ.]] La carrera ciclista de Eddy Merckx empecipióse'l 16 de xunetu de 1961 en Leken. En 1964 consiguió'l so primer títulu importante al ganar el Campeonatu del Mundu amateur.
El 1 de mayu de 1965 dio'l saltu al ciclismu profesional, nel qu'atropó un abuitáu y envidiable palmarés, el más altu de la historia del ciclismu, cuntando nel so haber con un total de 525 victories. Debíu precisamente al so insaciable sei de victories, que-y faía entornar se na disputa de toles carreres nes que participaba, nació'l llamatu de El Caníbal.
En 1970 foi nomáu meyor deportista mundial.
Retiróse'l 1 de mayu de 1978.
Nos últimos años careció importantes problemes de salú, siendo'l principal una considerable obesidá, qu'en 2004 llogró perder gracies a una operación d'amenorgamientu d'estómagu.
Grandes Vueltes
-: nun participa
Esp.: espulsáu por doping
Clásiques y Campeonatos
-: Nun participa
Ab.: Abandona
X: Nun s'apostó
Conxugación de verbos regulares en catalán
Introducción
Frecuentemente identifícase la conxugación de los verbos pol acabáu d'infinitivu, pero hai unos pocos casos de verbos irregulares n'infinitivos, que se caractericen, precisamente, pola ausencia de vocal temática. Estos casos son, por casu, "dir" y "dur". Podemos reconocer la so conxugación pol xerundiu, nel que sí atopamos la vocal temática.
De siguío recuéyense toles formes d'usu xeneral pa los siguientes grandes dialeutos catalanes: variedaes centrales (C), noroccidentales (N), roselloneses (R), valencianos (V), de valencianu bien formal (VF), y baleáricos (B). Cada unu d'estos presenten variaciones na morfoloxía verbal, y toes tán consideraes como correutes y, por tanto, parte de la llingua normativa. Los verbos en cursiva son formes pertenecientes al ámbitu llingüísticu específicu del so área d'usu tradicional, ente que'l restu de los verbos son de formes del ámbitu xeneral catalán, esto ye, utilícense en dos o más árees d'usu tradicional.
Verbos regulares
{| border="1" ! valign="top" width="15%" | Modelu I !valign="top" width="30%" colspan="2" | Modelu II !valign="top" width="30%" colspan="2" | Modelu IIIa ! valign="top" width="15%" | Modelu IIIb
Participiu
cantats, cantades perduts, perdudes temuts, temudes patits, patides traïts, traïdes dormits, dormides
Indicativu
cant-a * cant-em, cantamB
Suxuntivu
cant-is, cantes cant-em tem-is, tarreces tem-em dorm-íssiu, dormísseu, dormíreuV
Imperativu
cant-i, cante * cant-em tem-em
Nagua Alba
Nayua Miriam Goveli Alba, más conocida como Nagua Alba, ye una sicóloga especializada en sicoloxía de la educación y política española, diputada de Podemos nel Congresu por Guipúzcoa dende la llexislatura. Ye la secretaria xeneral de Podemos Euskadi dende marzu de 2016.
Biografía
Nacida en Madrid, ye fía de la escritora, guionista y escritora Isabel Alba Rico y de padre exipciu. Ye sobrina del filósofu Santiago Alba Rico, nieta de la cineasta Lolo Rico y tataranieta del presidente de les Cortes republicanes Santiago Alba Bonifaz.
Llicenciada en Psicoloxía pola Universidá del País Vascu con un máster en Psicoloxía de la Educación pola Universidá Autónoma de Madrid. Tamién cursó estudios cimeros na Universidá de Viena. Fala español, euskera, inglés, alemán ya italianu.
Foi activista de Mocedá ensin futuru lluchando contra la precariedá económico y social de la mocedá española y del movimientu 15M.
Trayeutoria política ya institucional
Forma parte de Podemos dende los sos entamos en 2014 y ye miembru del so Conseyu Ciudadanu Estatal, onde foi responsable de Coordinación de Redes Territoriales (Redes Sociales del partíu), siendo una de los poques militantes del País Vascu con pesu na direición estatal.
Presentar a les eleiciones xenerales de 2015 con Podemos encabezando la llista por Guipúzcoa llogrando l'acta de diputada. Convertir na segunda diputada más nueva de la llexislatura. Nel Congresu de Diputaos ye vocal de la Comisión d'Educación y Deporte, la Comisión d'Igualdá y Vocera de la Comisión pa les Polítiques Integrales de la Discapacidá.
En marzu de 2016 foi escoyida secretaria xeneral de Podemos nel País Vascu. La so candidatura como cabeza de llista Aurrera Begira ganó les primaries con 1076 votos, el 36,67% de los 3023 votos emitíos, d'un censu de 14 865 inscritos, per delantre de Pilar Garrido, de Kaliangora arrexuntaos en redol a Roberto Uriarte que dimitió en payares de 2015 por discrepancies cola direición nacional que llogró 943 votos (32,21%). En tercer llugar asitióse Neskutz Rodríguez, de los «anticapitalistes» Zurekin, con 707 votos (24,1%). Tres la victoria Kaliangora unvió un comunicáu anunciando que reclamaría una auditoría esterna contra'l votu telemáticu que, consideren, nun garantiza la tresparencia del procesu. La auditoria reflexó, sicasí, que nun hubo irregularidaes na eleición de Nagua Alba como líder de Podemos Euskadi, amenorgándose tou a un asuntu políticu.
Alba y la so candidatura cuntaben col aval del Secretariu Políticu de Podemos Iñigo Errejón.
Cúmulu globular M70
El Cúmulu globular M70 (tamién conocíu como M70 o NGC 6681) ye un cúmulu globular na constelación de Saxitariu. Foi afayáu por Charles Messier en 1780.
M70 ta a una distancia d'aproximao 29.300 años lluz de distancia respeuto la Tierra y cerca del centru galácticu. Tien aproximao'l mesmu tamañu y lluminosidá que'l so vecín nel espaciu, el cúmulu globular M69. Namái se conocen 2 estrelles variables dientro d'esti cúmulu.
Edmund Burke
thumb|200px|Edmund Burke
Edmund Burke foi un escritor, filósofu y políticu, consideráu'l padre del lliberalismu conservador británicu, enclín qu'él llamaba old whigs (vieyos lliberales), en contraposición a los new whigs (nuevos lliberales, d'idees progresistes), quien, al contrariu de los old whigs, sofitaben la Revolución francesa, de la que Burke foi un acérrimo enemigu.
Formación
Fíu de padre anglicano y de madre católica, convertida al anglicanismu antes de la so nacencia, foi educáu dende 1743 nel Trinity College de Dublín. Seriu, estudiosu y ambiciosu, como atestigüen les cartes al so primer maestru, Shaket, conocía a los autores griegos y llatinos ya interesábase yá pola política, la filosofía, la ética y l'estética. Graduóse en 1748 y dos años dempués dirixióse a Londres pa cursar lleis, ensin abandonar por ello los sos estudios lliterarios.
Primeres obres
En 1756 escribió Indagación filosófica sobre l'orixe de les nueses idees alrodiu de lo sublime y de lo bello (A Philosophical Enquiry into the Origin of our Idees of the Sublime and Beautiful), onde esboza unes teoríes filosóficu-estétiques que van influyir nel pensamientu de Kant.
Al añu siguiente fixo imprimir les primeres partes de Abridgement of the History of England, y en 1759 empecipió la publicación del Annual Register.
Activismu políticu
Les necesidaes económiques fixéron-y dedicase a la política. Nomáu en 1765 secretariu priváu de Rockingham, primer lord de l'Ayalga, ingresó en 1766 nel Parllamentu y empezó una afortunada carrera. Les sos facultaes oratories y la fondura del so pensamientu concentraron nél grandes esperances. Declaró que les sos intervenciones taben más bien empuestes pola humanidá, la razón y la xusticia, y non solo yá por considerancies llegales.
Mientres esi periodu ocupar de les cuestiones coloniales norteamericanes (discursos Sobre la tasa americana, 1774, y Conciliación coles colonies, 1775). Como lliberal, yera partidariu de la so independencia. Ente 1762 y 1765 interesar pola cuestión d'India.
En 1773 foi a París, onde conoció a la Delfina, Maria Antonieta d'Austria y, na conxusta de Julie de Lespinasse, a los enciclopedistes. Esti viaxe acentuó les sos idees conservadores, que se decantaron pol consuetudinarismo: Burke quería pasar, por tanto, como'l más moderáu de los lliberales. Paymaster en 1783 nel gobiernu Portland, al añu siguiente, tres la victoria de Pitt el Mozu, amenorgó les sos actividaes polítiques, pos el Parllamentu y l'opinión popular refugaben los sos puntos de vista.
Reflexones sobre la Revolución francesa
En 1787 presentó na cámara l'acusación contra Hastings, que valió a ésti'l consiguiente procesu. Daquella aumentaron les sos diverxencies con Charles James Fox, acentuaes en febreru de 1790, cuando se publicar los sos Reflexones sobre la Revolución francesa. Burke, adversariu acérrimo d'esa revolución, topóse asina en discordia col so antiguu amigu. Nesta obra, na qu'inaugura la so denominada 'epistemoloxía de la política', un modelu d'empirismu políticu, refugaba l'escasu respetu pola tradición llegal consuetudinarista de los nuevos principios llegales emanados de la Revolución francesa, que-y paecíen demasiao astractos y desconsideraos colos casos individuales.
Discutiniu colos naturalistes
Los teóricos de la revolución democrática (como, por casu, Thomas Paine) reaccionaron contra esta obra. El 6 de mayu de 1791 tuvo llugar la rotura definitiva. Burke salió entós del partíu whig, pero la declaración de la guerra a Francia en 1792 fortaleció la so postura. En xunetu de 1794 retirar del Parllamentu y en 1796 redactó les cartes On a Regicide Peace, en protesta contra los rumores sobre negociaciones de paz con Francia.
Ronsenac
Ronsenac ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Catherine Chalier
Catherine Chalier, ye una filosofa y traductora francesa, autora de delles obres sobre los venceyos ente'l pensamientu hébreo y la filosofía. Ye especialista na obra  d'Emmanuel Levinas, editora al pie de  Rodolphe Calin de dos volúmenes de la edición crítica a la IMEC, y tamién de Franz Rosenzweig y Baruch Spinoza.
Biografía
Ye profesora émérita de filosofía na universidá Paris Oeste Nanterre La Defensa.
Foi alumna d'Élisabeth de Fontenay. y desenvolvimientu el so tesis doctorat en 1981 so la direición de Francis Kaplan, que trataba sobre filosofía relixosa : Ensayo sobre la esistencia relixosa : judaïsmo y alteridad
Catherine Chalier, católica, convirtióse al xudaísmu
Llibros
OCLC 1 470579848      OCLC  1 470579848
Compigny
Compigny ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kermanshah
Kermanshah ( Kirmaşan, کرماشان, Kermāshān) ye la ciudá capital de la provincia de Kermanshah, allugada na zona occidental d'Irán. Ta asitiada a 525 quilómetros de Teḥrán. La ciudá atopar a 80 quilómetros de la frontera con Iraq. La mayoría de les sos habitantes fala persa y curdu. La mayoría de la población d'esta ciudá son musulmanes xiina.
Historia
thumb|200px|left|Representación d'era helenística de Bahram como Hércules talláu en 153 e.C. Dada la so antigüedá, los sos curiosos paisaxes y la so rica cultura, Kermanshah ye considerada un trubiecu prehistóricu, un pueblu neolíticu. Acordies coles fontes y les escavaciones arqueolóxiques, l'área de Kermanshah foi ocupada por habitantes prehistóricos dende'l periodu paleolíticu inferior, y a lo llargo del paleolíticu hasta finales del pleistocenu. Atopáronse una serie d'hachos de mano pertenecientes al paleolíticu inferior nel área de Gakia, al este de la ciudá. Tamién s'atoparon restos del paleolíticu mediu escontra'l norte, en Tang-y-Kenesht y cerca de Taq-y Bostan. Les cueves paleolítiques conocíes na zona son Warwasi, Kobeh y Do-Eshkaft. La rexón ye tamién unu de los primeros llugares onde s'establecieron asentamientos humanos como Asiab, Qazanchi, Tappeh Sarah, Chia Jani y Ganj-Darreh hai unos 8000-10 000 años. La mesma dómina en que se fabricó la cerámica topada en Ganj-Darreh, cerca del actual Harsin.
Antes de la invasión árabe
Según la mitoloxía persa, la construcción de la ciudá ye atribuyida a Tahmoures Divband, rei fabulosu perteneciente a la dinastía Pishdadi, sicasí créese que Kermanshah foi construyida pola dinastía sasánida. Foi una ciudá gloriosa mientres el periodu sasánida, sieglu IV d. C., siendo capital y centru médicu significativu que sirvió como llugar de veranéu pa los reis sasánidas. Nel añu 226 d. C., dempués d'una guerra de dos años dirixida por Ardashir I contra tribus curdes de la rexón, l'imperiu estableció como príncipe a un líder curdu llamáu Kayus de Medya pa gobernar la rexón. Al pie de la dinastía conocida como la Casa de Kayus (tamién Kâvusakân) tamién esistió un reinu semiautónomo curdu que duró hasta l'añu 380 d. C., primero que Ardashir II destituyera al últimu miembru dirixente d'esta dinastía.
Dempués de la invasión árabe
Kermanshah foi conquistada polos árabes nel añu 640. So la dinastía selyúcida, nel sieglu IX, yera un nucleu principal de la cultura y del comerciu nel oeste d'Irán y el sur de la rexón curda. Los safávidas fortificaron la ciudá y los Qajars refugaron un ataque de los turcos mientres el mandatu de Fath Ali Shah (1797-1834). Kermanshah foi ocupada polos otomanos ente 1723-1729 y 1731-1732.
Recién
Tres la ocupación pol exércitu Imperiu otomanu en 1915 mientres la I Guerra Mundial, foi sacupada en 1917. Kermanshah xugó un importante papel na Revolución Constitucional Iranina, mientres en periodu Qajar, y nel Movimientu Republicanu mientres el periodu Pahlavi. La ciudá foi duramente cutida na Guerra Irán-Iraq, y a pesar de ser reconstruyida, nun se recuperó del tou.
Nomamientu de la ciudá
Esisten distintes teoríes avera del nomamientu de la ciudá. Dalgunos creen que Kermanshah foi nomada asina, porque Bahram IV, l'emperador sasánida, que yera llamáu d'esta manera, yá que gobernara Kermán antes del so ascensu al tronu. Pero según otres fontes, Kermanshah ta rellacionáu col términu kurmanji, que ye unu de los principales dialeutos del curdu. Tres la Revolución Islámica, a finales de los 70, la ciudá y la provincia se renombraron de volao como Bakhtaran, aparentemente por cuenta de la inclusión de Xa nel nome previu. Sicasí, tres la Guerra Irán-Iraq volvió llamar Kermanshah.
Clima
Kermanshah tien un clima continental anidiáu pola proximidá de los montes Zagros. L'altitú de la ciudá amonta les precipitaciones. Kermanshah esperimenta iviernos más bien fríos, y les agües prodúcense principalmente en primavera y seronda. Puede reparase un mantu de nieve siquier por un par de selmanes mientres l'iviernu. Los branos en Kermanshah son bastante calorosos.
Llugares d'interés
thumb|200px|left|[[Cosroes II|Cosroes y Parviz de pies. A la so izquierda Ahura Mazda, a la so derecha Anahita, y debaxo, Cosroes vistíu de caballeru persa y montando el so caballu favoritu, Shabdiz.]]
Taq-y Bostan
Unu de los relieves más importantes dientro del covarón o ivan ye la xigantesca figura ecuestre del rei sasánida Cosroes II (591-628) montando'l so caballu favoritu, Shabdiz. Dambos, tanto caballeru como caballu tán afatiaos cola so completa armadura.
Alredor de la zona esterna del arcu, un marxe visiblemente talláu, dentáu con estampáu de flores. Este mesmu estampáu tamién s'atopa nos traxes oficiales de los reis Sasánidas.
Les midíes averaes del panel ecuestre tomaes el 16 d'agostu de 2007 son de 7.45 m anchu por 4.25 m altu.
Behistun
La Inscripción de Behistún foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 2006. La inscripción de Behistun (tamién Bisitun o Bisutun, persa modernu: بیستون ; persa antiguu: Bagastana, significa "el llugar de dios na Tierra") ye a la escritura cuneiforme lo que la piedra Rosetta a los xeroglíficos exipcios asitiada nel Monte Behistun.
La inscripción inclúi tres versiones del mesmu testu, escrites en tres escritures y llinguaxes distintos: araméu, elamita y babiloniu. Un oficial del exércitu británicu, Sir Henry Rawlinson, trescribió la inscripción en dos momentos, en 1835 y 1843. Rawlinson pudo traducir el testu cuneiforme n'antiguu persa de 1838, y los testos elamitas y babilonios fueron traducíos por Rawlinson y otros dempués de 1843. El llinguaxe babiloniu yera una forma tardida del acadiu, dambes llingües semítiques.
La inscripción mide aproximao 15 metros d'altu por 25 d'anchu, y tópase 100 metros percima d'un cantil al llau d'un antiguu camín que xunía les capitales de Mesopotamia y Media (Babilonia y Ecbatana). El so accesu ye bien complicáu, yá que, dempués del so finalización, les fasteres fueron esaniciaes pa faer la inscripción más perdurable.
El testu de la inscripción ye una declaración de Darío I de Persia, escrita en trés distintos escritures y llinguaxes: dos llinguaxes allegantes (persa antiguu y elamita), y babiloniu enriba d'ellos. Darío gobernó'l Imperiu persa dende l'añu 521 e. C. hasta'l 486 e. C. En dalgún momentu escontra'l 515 e. C. ordenó la creación d'esta inscripción, que describiera un llargu rellatu del so ascensu frente al usurpador Gaumata y les subsecuentes guerres victorioses de Darío y el sofocamientu final de la rebelión, pa ser asina inscrites nun cantil cercanu a la moderna ciudá de Bisistun, nes llombes de los montes Zagros d'Irán, nel puntu onde s'irguen dende'l llanu de Kermanshah.
El testu en persa antiguu contién 414 llinies en cinco columnes; el testu elamita inclúi 593 llinies n'ocho columnes y el babiloniu tien namái 112 llinies. La inscripción foi ilustrada con un baxorrelieve de la vida de Darío, dos sirvientes y diez figures d'un metro d'altor, que representen los distintos pueblos conquistaos; el dios Ahura Mazda ta llexando enriba, bendiciendo al rei. Una figura paez ser amestada dempués de que les otres tuvieren acabaes, al igual que la barba de Darío, que ye un bloque de piedra separáu xuníu a la figura con pernos de fierro y plomu, un fechu realmente escepcional.
Mezquita Mo'avenalmolk
Esta mezquita ye única yá que tien delles pintures nes sos parés rellacionaes col Shahnameh, a pesar de que gran parte d'esti testu sía relixosu.
Casa de Khaja Barookh
La Casa de Khaja Barookh ye una casa asitiada nel vieyu distritu de Faizabad nel barriu xudíu de Kermanshah. Foi construyida por Barookh, un mercader xudíu de la dómina Qajar. La casa ye abondo importante pola so arquiteutura iranina, y anguaño foi llamada Randeh-Kesh pol so postreru propietariu. Ye un daroongara, esto ye, la casa ta coneutada por aciu un antepar escontra l'esterior, y por detrás, al traviés d'un pasiellu coneutar col xardín interior. El xardín ta arrodiáu per habitaciones, y pilastres de lladriyu que formen un iwan (antoxana) de la casa, y capiteles de columnes decoraos con trabayos de lladriyos-estalactita. Esta casa atopar ente les más estrañes del periodu Qajar con bañu privao.
Industria
Kermanshah ye un importante centru industrial; el so sector industrial inclúi refinería petroquímica, manufactura testil, procesáu y caltenimientu de los alimentos, refinación del petroleu, fabricación d'alfombres, refinación d'azucre, y producción d'equipos y material llétrico.
Florence Ellen Hewitt
Florence Ellen Hewitt foi una botánica, algóloga, y zoóloga sudafricana, que trabayó estensamente en tol sur d'África. Yera fía del naturalista y herpetólogu John Hewitt (1880-1961).
Rouffiac (Charente)
Rouffiac ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Flora de Pablo
Biografía
En 1975 llicencióse en Medicina y diplomóse en Psicoloxía pola Universidá de Salamanca, ente 1976 y 1979 foi médica interna residente (MIR) y becaria predoctoral del Departamentu de Patoloxía Xeneral, Seición d'Endocrinoloxía, del Hospital Clínicu, de la Universidá de Salamanca au se doctoró en Medicina Interna y Endocrinoloxía. Trabayó mientres 10 años n'Estaos Xuníos, primero como becaria postdoctoral (1980-1982) y depués como investigadora (1984-1991 y 1995-1996) nos National Institutes of Health (Bethesda) y nel Institutu de Teunoloxía de California (Caltech, Pasadena). Nel periodu 1982-1984 foi Facultativu Axuntu, del Serviciu d'Endocrinoloxía del Hospital de la Santa Cruz y San Pablo de Barcelona, al que siguió venceyada cola supervisión de proyeutos d'investigación hasta 1989.