cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Samuel Johnson
Vida y obra
En 1773, diez años dempués de conocese, Boswell y Johnson embarcar nun viaxe poles isla occidentales d'Escocia, que'l so atestiguo queda afiguráu nel llibru A Journey to the Western Islands of Scotland (1775). (La versión de Boswell, The Journal of a Tour to the Hebrides, publicar en 1786.) La so visita a les tierres altes d'Escocia y a les islles Hébrides tien llugar mientres la pacificación posterior a la yera xacobina, cuando'l sistema de cles escocés taba siendo obliterado y la cultura gaélica romantizada. Johnson ataca duramente a quien aseveran que los poemes sobre Ossian de James Macpherson son traducciones de la lliteratura escocesa antigua, afirmando que nun había pruebes de que'l llinguaxe escocés gaélicu (erse) “fuera una llingua escrita”; Johnson nun dexó de convencese d'ello al pidir a McPherson qu'amosara'l manuscritu del que dicía llograr el poema, daqué qu'ésti nunca fixo, y acabó concluyendo que lo más probable yera que McPherson afixera poemes de la tradición oral gaélica y refundir a manera de saga. Sicasí, foi especialmente contrariu contra McPherson y los poemes de Ossian, de los que dixo que yeren vulgares y de baxa calidá; amás, partiendo d'un moderáu nun hai pruebes acabó proclamando que'l erse nunca fuera una llingua escrita. Sicasí, Johnson contribuyó al fomentu d'esta llingua pidiendo que se traduxera la Biblia a esti idioma, lo que se fixo al poco tiempu. Hasta entós, los galos escoceses dependieren de la versión gaélicu irlandesa de Bedell.
Igualmente, interesar por otres llingües minoritaries y la so tradición escrita: pidió que les llingües gaéliques fueren comparaes cola llingua de Vizcaya (vascuenciu) pa ver si podía trazase dalgún parentescu ente dambes, al saber que se dicía que nun había otru idioma igual a aquel; el so interés pol sardu llevar a encargar que-y traxeren llibros escritos naquel idioma; y siempres manifestó un vivu interés pol frisón, la llingua de Frisia, de la que señaló'l gran paecíu col inglés, y cola que sufrió una viva decepción al ver la probeza de la so tradición escrita. En tolos casos, paez ser qu'animó al desenvolvimientu d'una cultura escrita nesos idiomes.
Mientres la década de 1770 Johnson visitó de cutiu Edimburgu xunto a Boswell, Lord Kames y Lord Monboddo, con quien s'escribió profusamente ya intercambiaba crítiques lliteraries. Aportó a revisar la Historia d'Escocia que Lord Kames taba preparando.
L'últimu trabayu importante de Johnson ye'l so Lives of the English Poets, proyeutu comisionado por un consorciu de llibreros londinense. Esti llibru compila una serie d'estudios críticos y biográficos que sirven de prefaciu a diverses antoloxíes poétiques, y tán consideraos como la base de la crítica lliteraria moderna a estos poetes.
La salú de Johnson empezó a resentise arriendes de la muerte del so amigu y patrón Henry Thrale. Les sos amistaes esperaren qu'ésti dexara una pensión a Johnson, pero nun lu fixo. La so rellación cola vilba de Thrale empezó a deteriorase hasta romper con ella, arriendes de la so boda col cantante italianu Piozzi; dende esi momentu, Johnson va perder tou patronalgu, y va tener que vivir de los sos recursos, que yeren escasos. Anque la imaxe de Johnson siempres quede amestada a la del gran sabiu encoteráu que da Boswell na so biografía, lo cierto ye que mientres la mayor parte de la so vida Johnson vivió nuna gran penuria económica. Los sos escritos y ensayos yeren bien mal pagos, y apenes ganó nada d'ellos. Salvo la curtia visita a París colos Thrale, nun realizó más viaxes al continente porque nun podía dexá-ylo. Básicamente, vivía de la pensión de 300 llibres añales que recibía del gobiernu y de l'arrogancia de los sos amigos, y hasta que nun-y foi concedida la pensión, la so situación económica foi tremendamente precaria y la causa de munches de les sos depresiones. Sábese que Samuel Richardson pagó una vegada una delda de Johnson de 18 llibres pa sacalo de la prisión de deldores en que lo habíen confináu, y que Reynolds y Boswell emprestáben-y dineru de cutiu, ensin pretender que-yos fora devueltu. Esto yera, al paecer, daqué abondo penosu pa Johnson.
En 1784 sufre una serie d'ataques que faen que Boswell y Reynolds, tarreciendo por él, entamen consigui-y que se-y doblar la so pensión estatal por que pueda costearse un viaxe a Italia o a dalgún llugar del sur d'Europa, onde pasar el restu de los sos díes. Johnson, ante la noticia d'esta xestión, siéntese tremendamente emocionáu y casi s'echa a llorar d'agradecimientu, pensando nel gran luxu col que podría vivir con una pensión de 600 llibres añales (cantidá bastante modesta pa una vida de luxu naquella dómina). Sicasí, el nuevu gobiernu de Pitt “el Mozu”, pocu favorable al vieyu Johnson, negar. A partir del branu de 1784 Johnson vive nun estáu de depresión y cierta amargura, al sentise morrer abandonáu. Tres una curtia visita a les Midlands, Johnson torna n'ochobre de 1784 a Londres, onde la so salú obligar a guardar cama hasta que, arrodiáu de los sos amigos y almiradores, muerre'l 13 d'avientu de 1784, y ye soterráu na Abadía de Westminster, nel Poet's Corner, xunto a los grandes homes de lletres d'Inglaterra.
Tres la so muerte, recibe ensame d'homenaxes, y álzase nel so honor un gran monumentu funerariu na Catedral de San Pablo en Londres.
Personalidá
D'una gran contextura física, Johnson tenía la vista y l'oyíu bien débiles; la so cara presentaba dellos repulgos, por carecer escrófula cuando yera un neñu, y tamién sufría de dellos tics y movimientos involuntarios. Los síntomes descritos polos sos contemporáneos suxuren que Johnson pue sufrir posiblemente de trestornos obsesivu-compulsivos. Tendía a lo qu'entós se llamaba murria.
Johnson yera un anglicanu devotu y conservador, un acérrimo tory, y un home caritatible, qu'agospió a dellos de los sos amigos en dificultaes económiques. Anque sofitó la causa jacobita, terminó aceptando la socesión hannoveriana na dómina de Jorge III. Johnson foi un pensador n'estremu orixinal ya independiente mientres tola so vida, lo qu'esplica la so fonda afinidá escontra la obra de John Milton, a pesar de la visión tan radical (y pa Johnson, intolerable) que tenía Milton n'asuntos de política y relixón.
La fama de Johnson deber en gran parte a la esitosa biografía escrita por Boswell, Life of Johnson. Sicasí, cabo notar que Boswell conocer dempués de qu'ésti algamara yá la fama y una cierta estabilidá económica, polo que'l llibru tiende a retratar esta última etapa. Esplícase entós que Johnson sía comúnmente conocíu como un acerbo pero entrañable personaxe d'alta sociedá, a pesar de vivir na probeza mientres gran parte de la so vida.
Antes d'asitiase en Londres, Johnson moró en Birmingham; un frisu na Old Square inmortalizó la so estancia ellí. La Birmingham Central Library tien una perimportante coleición de la so obra, con unos dos mil volúmenes, incluyendo munches primeres ediciones, amás de numberosos periódicos lliterarios y llibros alrodiu de él.
Tielve
Tielve ye un llugar y una parroquia del conceyu asturianu de Cabrales.
Samuel Johnson
Obres selectes
{|
Tielve
El llugar de Tielve alcuéntrase a unos 690 metros sobre'l nivel del mar, a 11 km de Carreña, la capital del conceyu. Nél habiten 62 persones.
Institutu Teunolóxicu de Massachusetts
L'Institutu Teunolóxicu de Massachusetts o Institutu de Teunoloxía de Massachusetts (MIT poles iniciales del so nome en idioma inglés, Massachusetts Institute of Technology) ye una universidá privada alcontrada en Cambridge, Massachusetts (Estaos Xuníos).
Inclúin un total de 32 departamentos académicos con un fuerte énfasis na investigación, la inxeniería, y l'educación teunolóxica.
Fundáu en 1861 en respuesta a la creciente industrialización de los Estaos Xuníos, utilizó'l modelu d'universidaes politéuniques y fixo fincapié na instrucción de llaboratoriu. La énfasis inicial de MIT, na teunoloxía aplicada nos niveles de grau y posgráu, condució a una estrecha cooperación cola industria. Les reformes curriculares de Karl Compton y Vannevar Bush en 1930 volvieron faer fincapié na investigación científica básica. El MIT foi escoyíu miembru de l'Asociación d'Universidaes d'América en 1934. Los investigadores trabayaron n'ordenadores, el radar y el sistema de navegación inercial na Segunda Guerra Mundial y la Guerra Fría. La Investigación de defensa de la posguerra contribuyó a la rápida espansión del Institutu y del so campus sol mandatu de James Killian.
El campus abrió les sos puertes en 1916 y estendióse 1,5 km sobre orellar norte de la cuenca del ríu Charles.
Nos postreros 60 años, les disciplines educatives de MIT espandiéronse más allá de la física y l'inxeniería en campos tales como bioloxía, economía, llingüística y alministración.
El MIT matriculó a 4.384 estudiantes de grau y 6.510 estudiantes de posgráu pal añu escolar 2011-2012. Esi añu recibió 18.109 solicitúes d'almisión pal primer cursu de les sos titulaciones de grau, con solu 1.620 almitíos, polo que la so tasa d'aceptación foi del 8,9%. Ente los cerca de 1.000 miembros del so claustru hai o hubo 78 Premiu Nobel, 52 National Medal of Science, 45 Rhodes Scholars y 38 MacArthur Fellow. El MIT tien una fuerte cultura empresarial. Los ingresos amestaos de les empreses fundaes por exalumnos de MIT asitiar como la oncena economía más grande del mundu.
Historia
thumb|left|Carta Estereográfica amosando l'estudiu de dibuxu mecánicu del MIT, sieglu XIX (Fotografía de Y.L. Allen), izq./derecha invertida. thumb|left|Orixinal Edificiu Rogers (MIT), Back Bay, Boston, Sieglu XIX (Fotografía de Y.L. Allen)
En 1859, presentóse una propuesta al Tribunal Xeneral de Massachusetts pa usar les nueves tierres de Back Bay, Boston pa un "Conservatoriu d'Arte y Ciencia", pero la propuesta foi refugada.
Rogers quería establecer una institución pa faer frente a les rápides meyores científiques y teunolóxicos.
Nun deseyaba fundar una escuela profesional, sinón una combinación d'elementos tantu de la educación profesional y lliberal, él escribió:
El plan de Rogers reflexar col modelu d'investigación d'universidaes alemanes, faciendo fincapié nuna facultá independiente dedicada a la investigación, según la instrucción empobinada en redol a seminarios y llaboratorios.
El MIT foi fundáu en 1861 pol xeólogu William Barton Rogers, quien deseyaba crear un nuevu tipu d'institución educativa independiente dedicada a la creciente industrialización de los Estaos Xuníos d'América.
L'apertura del institutu foi retrasada pola Guerra Civil nos Estaos Xuníos, y almitió a les so primeros estudiantes en 1865. Nos siguientes años, estableció una gran reputación en ciencies y inxeniería, pero cayó en dificultaes económiques. Estos dos factores paecíen favorecer la idea de fundilo cola Universidá de Harvard, que tenía enforma dineru, pero tenía faltes en ciencies, anque non asina nes lletres y artes lliberales. En 1904 el presidente Henry S. Pritchett axuntar con Charles W. Eliot, presidente de Harvard, pa estudiar la fusión, pero finalmente les protestes de los alumnos atayar.
En 1916 el MIT camudar dende la zona de Back Bay en Boston, a orellar sur del ríu Charles, a Cambridge, a orellar norte, al otru llau del ríu.
La prominencia del MIT creció como resultáu de la Segunda Guerra Mundial (ver radar) y de que'l gobiernu de los Estaos Xuníos invirtiera en ciencia y teunoloxía en respuesta al llanzamientu rusu del Sputnik. Les contribuciones del MIT a la meyora de la ciencia y teunoloxía del sieglu XX inclúin el proyeutu Ordenador Whirlwind, la construcción d'un ordenador so la direición de Jay W. Forrester ente 1947 y 1952, y les sos contribuciones al desenvolvimientu del ordenador personal.
En 1985, Nicolas Negroponte creó'l MIT Media Lab.
En 2001, el MIT anunció qu'entamara poner tolos sos materiales didácticos en llinia como parte del so proyeutu OpenCourseWare. El mesmu añu, el so presidente Charles Vest fizo historia por ser el primer rector d'universidá del mundu n'almitir que la so institución acutara severamente el desenvolvimientu de les muyeres nel so claustru d'investigadores (discriminación) ya intentó solucionar el problema. N'agostu de 2004, Susan Hockfield, neurobióloga molecular, foi designada como la primer muyer presidenta del MIT. Foi la 16ª presidenta y empezó el so mandatu'l 6 d'avientu de 2004.
Ranking académicu
thumb|vista aérea del MIT campus principal La escuela d'inxeniería ye reconocida como la meyor n'Estaos Xuníos y nel mundu por U.S. News & World Report. MIT foi catalogáu mundialmente como'l meyor en teunoloxía por Times Higher Education-QS World University Rankings. Adicionalmente, MIT foi reconocida como la meyor universidá nel mundu en 2012, 2013, 2014, y 2015 por QS World University Rankings.
L'Institutu cunta con 76 premiu Nobel ente los sos egresados y profesoráu (cuntando solamente aquellos que la so rellación col MIT superara un añu de duración. Si incluyérense toos, seríen 80).
L'almisión nel MIT ye bien rigorosa, y foi clasificada por The Atlantic Monthly y otres publicaciones como la universidá más selectiva de los Estaos Xuníos.
Deportes
Los MIT Engineers participen en 33 deportes. La mayoría de los equipos compiten na División III de la NCAA, na conferencia New England Women's and Men's Athletic Conference.
Alumnáu famoso
thumb|edificiu 7 thumb|Simmons Hall thumb|Stata Center
Trakai
thumb|right|250px|El castiellu de Trakai. Trakai (polacu Troki) ye un pueblu lituanu y centru alministrativu de la rexón del mesmu nome.
Llingües ngemba
Les llingües ngemba son un grupu dialeutal de les llingües de los pacionales de los pacionales occidentales de Camerún. Les llingües d'esti grupu son:
Trakai
Xeografía
La ciudá ta allugada a 28 km de Vilnius. El pueblu tien un área de 11.52 km² y ta habitáu por 5.406 persones. La rexón alministrada por Trakai cubre 1202,74 km² y tien 38.200 habitantes. Hai alrodiu de 200 llagos na rexón, el más fonderu d'ellos Galvė tien 46,7 m de prof, y nél tan allugaes 21 islles. Galvé tien una estensión de 3,88 km², el llagu Vilkokšnis, segundu n'estensión tien 3.37 km², y el llagu d'Skaistis 2.96 km².
Llingües ngemba
Comparanza léxica
Los numberales en distintes llingües ngemba son:
Epipactis purpurata
Epipactis purpurata Sm. 1828. Ye una especie d'orquídees terrestres, del xéneru Epipactis. Distribuyir nes zones templaes d'Europa Central, atopándose en montes y n'espacios abiertos, con desenvolvimientu so tierra, en suelos caliares.
Descripción
thumb|Epipactis purpurata, tarmu.
Toes estes especies tienen una dependencia bien fuerte na so simbiosis cola so madexa de hifas.
Los sos rizomes carnosos y rastreros, desenvuelven renuevos, polo que na próxima primavera remanez un tarmu erecto de color violáceo con pelos grises, y un llargor de 20-70 cm.
Presenten de 6 a 10 Fueyes llanceolaes, alternes, que se desenvuelven socesivamente cada vegada más curties hasta cerca del estremu del tarmu. Los sos marxes son enteros, l'estremu picudu. Les especies con menos clorofila tienen fueyes de color púrpura azuláu.
El labelo ta estremáu por un hipoquilo con forma de bola, cola superficie esterna d'un verde ablancazáu y mariellu. El epiquilo de blancu ye onduláu con forma d'abanicu.
L'ovariu ye infero. Produz una cápsula seca con incontables granes diminutes.
Hábitat
thumb|Epipactis purpurata plantes y hábitat Estes orquídees distribuyir nes zones templaes d'Europa Central atopándose en montes d'árboles de fueyes caduques y de coníferes, tamién s'atopen nos cantos n'espacios abiertos, con desenvolvimientu so tierra, en suelos caliares.
Taxonomía
Epipactis purpurata describióse por (James Edward Smith y espublizóse en English Flora 4: 41. 1828. El nome Epipactis (Epcts.), procede del griegu "epipaktis", nome d'una planta melecinal usada polos griegos antiguos na Grecia clásica.
purpurata: epítetu llatín que significa "de color púrpura".
Parllamentu de Canaries
El Parllamentu de Canaries ye l'órganu electu qu'exerz el poder llexislativu, aprueba los presupuestos de la Comunidá Autónoma de Canaries ya impulsa y controla l'acción del Gobiernu Canariu. Representa, coles mesmes, a los ciudadanos de Canaries. La so sede atópase en Santa Cruz de Tenerife.
Historia
Como nel casu d'otres rexones d'España, a partir de la Constitución de 1931 mientres la Segunda República inténtase constituyir una comunidá autónoma en Canaries cola presentación d'un Estatutu. Los dos proyeutos realizaos pola Mancomunidá Provincial Interinsular de Santa Cruz de Tenerife, y el Colexu d'Axentes Comerciales de Les Palmes, y el proyeutu unificáu posterior de los dos Mancomunidaes Provinciales, prevíen la creación d'un Parllamentu Canariu. El lido de la Guerra Civil y el so posterior desenvolvimientu imposibilitaron, sicasí, la so puesta en práutica.
El Parllamentu de Canaries nació tres l'aprobación del Estatutu d'Autonomía de Canaries en 1982, magar enantes esistía una institución preautonómica que cumplía la so función. El 30 de mayu de 1982 realizó la so primer sesión na so actual see so la presidencia de Pedro Guerra Cabrera; en conmemoración, el 30 de mayu de cada añu celebra'l Día de Canaries.
Funciones de la Cámara
Según los artículos 12 y 13 del Estatutu d'Autonomía de Canaries, les funciones del Parllamentu de Canaries son les siguientes:
Organización
Mientres la primer sesión plenaria de la llexislatura, tres la celebración de les eleiciones escuéyese, por mayoría absoluta de los sos miembros, un presidente, dos vicepresidentes y dos secretarios, que van constituyir la Mesa. La Cámara, axúntase cada añu en dos ciclos ordinarios de sesiones, de 120 díes cada unu, de marzu a xunu y d'ochobre a xineru.
El Parllamentu puede trabayar en Plenu o en Comisiones y cuenta con un Reglamentu específicu nel que se resuelven les carauterístiques más concretes de les sesiones, como son la formación de Grupos Parllamentarios y el funcionamientu de la Diputación Permanente. Tamién respuende a otros asuntos qu'afecten a los procedimientos llexislativos o de control políticu.
En principiu, los alcuerdos tomar por mayoría simple, siempres y cuando el Estatutu d'Autonomía nun estableza unes condiciones especiales que rican d'otros sistemes de mayoríes.
thumb|150px|Parllamentu de Canaries con escultura de Martín Chirino. thumb|150px|Escultura de Martín Chirino nel patiu.
La Sede
L'edificiu del Parllamentu de Canaries, allugáu na céntrica cai Teobaldo Power de la ciudá de Santa Cruz de Tenerife, foi proyeutáu pol arquiteutu Manuel de Oraá en 1883. Desque se construyera p'allugar la sede de la Sociedá Musical Santa Cecilia hasta'l so presente uso como Parllamentu de Canaries, sirvió de llugar de xunta de los representantes de la Diputación Provincial, los miembros de la Mancomunidá de Cabildros del Archipiélagu y los maxistraos de l'Audiencia.
Foi n'avientu de 1982 cuando'l Parllamentu Provisional de Canaries instalar nesti edificiu, compartiendo mientres los dos años siguientes les sos instalaciones col Conservatoriu de Música que tenía ellí la so sede. Tres esti periodu, el Conservatoriu treslládase y l'edificiu convertir en see definitiva y esclusiva del Parllamentu de Canaries. Col fin d'afaese a los sos nuevos cometíos, foi sufriendo numberoses remodelaciones y ampliaciones al traviés de diversos edificios históricos qu'arrodien al principal.
El Parllamentu contién una coleición d'obres d'artistes como César Manrique, Pedro González, Félix Cantos, Pepe Dámaso o José Abá. La espiral que s'aprecia nes escultures de Martín Chirino del patiu y del teyáu (ésta creando un gran arcu) constitúi'l símbolu del Parllamentu.
Composición actual
El Parllamentu ta compuestu por 60 parllamentarios.
Erythroxylaceae
Erythroxylaceae ye una familia de plantes maderices dicotiledónees perteneciente al orde Malpighiales, de distribución pantropical. Tien 260 especies incluyíes n'árees de les rexones subtropicales de los dos trópicos, n'África, Madagascar, sureste Asiáticu y Australia tropical, incluyendo islles como Nueva Caledonia. Alredor de 200 especies americanes, camudaron l'enfoque de la so biodiversidá n'América del Sur.
Xeneralidaes
A esta familia pertenecen los arbustos nativos d'América del Sur, que les sos fueyes mazcar tradicionalmente pola población llocal y que'l so cultivu ilícitu a gran escala produz el famosu alcaloide cocaína. La familia ye d'orixe antiguu y ye una familia bien allegada a les Linaceae, na cual dellos taxónomos antiguos la incluian. Güei non cabo dulda de la so autonomía por cuenta de los frutos drupáceos, los estames monadelfos, los pétalos con apéndices na so cara adaxial y los filamentos estaminales formando un tubu que cubre la metá inferior del xinecéu. La familia Erythroxylaceae presenta cuatro xéneros y 260 especies toes de arbustos o árboles. El xéneru nectaropetalón tien tres especies africanes. Pinacopodium presenta siquier una especie na cuenca del ríu Congo y el xéneru Erythroxylum estender por Asia, Australia, les islles d'Oceanía y dambes Américas. Les poblaciones suramericanes de Erythroxylaceae del xéneru Erythroxylum atópense de cutiu en peligru por cuenta de baltar indiscriminada nes amenorgaes árees qu'ocupen. Con tou amuesen una llarga adautación de parte de les especies americanes a condiciones distintes al monte húmedu orixinariu. Cuenta con numberoses especies reinales, dalgunes con una área de distribución pequeña les cualos ocupen les rexones desérticas tropicales templaes y los montes húmedos amazónicos, ente los 150 y 720 m d'altitú. Les especies suelen tar bien especializaes a un tipu d'hábitat concretu, lo cual enzanca la so espansión. Delles especies rehuyen les zones de selva inundable.
La coca, Erythroxylum coca, ye orixinaria de les serrapatoses estribaciones de los Andes amazónicos. La catuaba, Erythroxylum catuaba, ye un árbol pequeñu que produz flores marielles y naranxes y una pequeña fruta venenoso de forma oval de color naranxa escuru. Crez nel norte de Brasil nel monte tropical amazónicu. La catuaba nun contién nengunu de los alcaloides activos de la coca. Cuenta sicasí con un llargu usu como afrodisiacu. Un fervinchu de la corteza úsase tradicionalmente en Brasil como afrodisiacu y estimulante del sistema nerviosu central. La catuaba tien trés alcaloides, catuabina A, B y C, qu'aumenten la función sexual aguiyando'l sistema nerviosu central. La decoción de la corteza usar pa la impotencia sexual, baturiciu, nerviosismu, dolor nerviosu, debilidá nerviosa, memoria deficiente, falta de memoria o debilidá sexual.
Carauterístiques
Árboles o arbustos argutos con fueyes xeneralmente espardíes y enteres. De fueyes simples, alternes, axustaes, con peciolu curtia, llámina entera. Tien inflorescencies curties, 1-8-flores. Les flores son cuasi siempres hermafrodites y tienen la forma poligonal regular d'una estrella de cinco puntes. Les flores d'esta forma son llamaes actinomorfes. Flores actinomorfes, pentameras, pétalos con apéndices ligulares nel fexe; con dos verticilos d'estames un pocu concrescentes na base; xinecéu con 3-4 carpelos concrescentes nun ovariu con 3-4 loculos, namái suel desenvolvese un carpelu, con 1-2 rudimentos seminales. Polo xeneral les flores pequeñes y hermafrodites tienen simetría radial y son pentámeras con periantu doble. Delles especies son dioiques. Los cinco sépalos los tán llibres o fundíos. Los cinco pétalos tán llibres o parcialmente xuníos y pueden tener escames (lígulas). Flores solitaries o en fascículos cimosos axilares paucifloras, perfectes, actinomorfes, heterostilaes. Mota y corola, llibres. Pétalos con apéndices ligulaos nel fexe. Tienen diez estames, monadelfos con filamentos de dos distintes llargores. Flores longistilaes colos estilos más llargos que los estames. Flores brevistilaes colos estames mayores que los trés estilos. Xinecéu súperu, 3-carpelar, 3-locular, con trés estilos, llibres, estigmes capitaos. Tres óvulos, de los cualos 2 albuerten y desenvuélvese solamente unu. El frutu ye una drupa con granes xeneralmente cola mota persistente na base.
Taxonomía
La familia describióse por Carl Sigismund Kunth y espublizóse en Nova Genera et Species Plantarum (quarto ed.) 5: 175. 1822. El xéneru tipu ye:  Erythroxylum P. Browne.
Natalia Vía-Dufresne
Natalia Vía Dufresne Pereña ye una deportista española que compite en vela. Ye llicenciada en fisioterapia.
Trayeutoria
Empezó compitiendo na clase Europa, consiguiendo la medaya de plata en los Xuegos Olímpicos de Barcelona de 1992 y un tercer puestu nel mundial de 1995. Darréu, na clase 470 clasificar en tercer llugar nos mundiales de 2000 y 2001, según nel européu de 2001. En 2003 ganó l'européu de la clase y en 2004 la medaya de plata en los Xuegos Olímpicos d'Atenes de 2004. Nos Xuegos Olímpicos de Beixín 2008 tamién participó na clase 470. Ye hermana de la tamién regatista olímpica Begoña Via-Dufresne.
Presidente d'Islandia
El presidente d'Islandia (n'islandés: Forseti Íslands) ye'l xefe d'Estáu islandés con atribuciones llindaes pol primer ministru, quien desempeña la función de xefe de Gobiernu. Dende'l 17 de xunu de 1944 —cuando llogró la so independencia de Dinamarca—, Islandia tuvo cinco presidentes; el primeru d'ellos foi Sveinn Björnsson, escoyíu pol Alþingi. Los restantes xefes d'Estáu fueron escoyíos por sufraxu universal con posibilidá de reelección.
Zulfikar Ali Bhutto
Zulfikar Ali Bhutto (n'urdú,  ذوالفقار علی بھٹو; en sindhi, ذوالفقار علي ڀُٽو), foi un políticu pakistaní. Foi 4º Presidente de Paquistán dende 1971 a 1973, 9º Primer Ministru de Paquistán dende 1973 a 1977, y presidente del Partíu Popular de Paquistán qu'él mesmu fundó en 1967.
Ver na peculiar situación de ser un civil qu'alministraba la llei marcial. Foi depuestu nun golpe d'Estáu que dio'l xeneral Muhammad Zia-ul-Haq, tres el cual foi condergáu a muerte acusáu del asesinatu d'un adversariu políticu en 1974 y aforcáu el 4 d'abril de 1979.
La so fía Benazir Bhutto foi primer ministra de Paquistán en dos causes.
Biografía
El so padre yera Shah Nawaz Bhutto, d'una destacada familia sunita musulmana. Dalgunos afirmen que yera d'una familia chiíta. En 1947 entró na Universidá del Sur de California pa estudiar ciencies polítiques. Bhutto casóse'l 8 de setiembre de 1951, en Karachi. Frutu d'esi matrimoniu nacieron cuatro fíos. En 1957 convertir nel miembru más nuevu de la delegación de Paquistán ante la Organización de les Naciones Xuníes. Cinco años dempués, foi nomáu Ministru de Rellaciones Esteriores de Paquistán y arrenunció en 1967. Tres la dimisión, el 30 de payares de 1967, fundó en Lahore el Partíu Popular de Paquistán (PPP).
Valverde de Valdelacasa
Valverde de Valdelacasa ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Béjar. Pertenez al partíu xudicial de Béjar.
Historia
thumb|Detalle del mapa Spain & Portugal, realizáu en 1864 por Keith Johnston, nel que puede reparase Valverde La so fundación puede datase nes repoblaciones medievales, pasando a formar parte, tres la muerte d'Alfonsu VII de Llión, del conceyu castellanu d'Ávila. Tres la creación, en 1209, de la Comunidá de Villa y Tierra de Béjar, Valverde de Valdelacasa, entós a cencielles "Valverde", pasó a formar parte de la mesma.
Como parte de la comunidá bejarana, tres la perda del votu en Cortes de Béjar y el so pasu a depender de Salamanca nesi aspeutu a partir de 1425, fechu favorecíu pol pasu de Béjar y el so territoriu a manes de los Zúñiga en 1391, Valverde pasó a formar parte del Reinu de Llión, nel que se caltuvo nes divisiones territoriales de Floridablanca en 1785 y finalmente na de 1833 en que se crean les actuales provincies, quedando integráu Valverde de Valdelacasa na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Bill Nunn
William G. "Bill" Nunn III ye un actor d'Estaos Xuníos.
Primeros años
Nunn nació en Pittsburgh, Pennsylvania, fíu de William G. Nunn, Jr., un conocíu periodista y editor del periódicu Pittsburgh Courier, y cazatalentos de la NFL. El so güelu paternu foi'l primer xugador afroamericanu de fútbol de la secundaria George Westinghouse.
Graduóse en 1970 na secundaria Schenley de Pittsburgh, Pennsylvania. En 1976 graduóse na Universidá Morehouse d'Atlanta, Georgia.
Carrera
Nunn debutó como actor na película School Daze (1988) de Spike Lee. Dalgunos de los sos papeles más conocíos son Radio Raheem en Do the Right Thing de Llei, y el guardaespaldes Duh Duh Duh Man en New Jack City.
Los sos creitos inclúin Mo' Better Blues y He Got Game de Llei, como tamién Regarding Henry, Sister Act, Canadian Bacon, The Last Seduction, Things to Do in Denver When You're Dead, Runaway Jury, la triloxía de Spider-Man, Firehouse Dog, les series The Job, Randy and The Mob y A Raisin in the Sun.
Couvonges
Couvonges ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Sigma Puppis
Sigma Puppis (σ Pup) ye una estrella na constelación de Puppis, la popa del Argo Navis. De magnitú aparente +3,25, alcuéntrase a 194 años lluz de distancia del Sistema Solar. Dacuando ye conocida col nome de Hadir.
Sigma Puppis ye una xigante naranxa de tipu espectral K5III con una temperatura superficial averada de 3970 K. Incluyendo la radiación infrarroxo qu'emite, la so lluminosidá ye 347 vegaes mayor que la del Sol. Tien un radiu 39 vegaes más grande que'l radiu solar y una masa cinco veces mayor que la del Sol. Probablemente nel so nucleu cesó la fusión nuclear del heliu en carbonu y oxíxenu, ente que la so edá averada ye de 1400 millones d'años.
Sigma Puppis tien una compañera estelar detectada per aciu espectroscopia que'l so periodu orbital ye de 257,8 díes. El so órbita ye moderadamente escéntrica (y = 0,17). Felicidad acompañante ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu A0V - A2V. Tien una masa ente 2,0 y 2,5 mases solares y un radiu ente 1,8 y 2,4 vegaes más grande que'l del Sol. La separación media ente dambes estrelles equival a cuatro veces el radiu de la xigante (unes 0,18 UA).
Una tercer estrella de magnitú +9,4 completa'l sistema estelar. Visualmente a 22,3 segundos d'arcu del par interior, ye una nana mariella de tipu G5V. La so separación real al respective de la binaria ye igual o superior a 1300 UA, lo qu'implica que'l so periodu orbital ye de siquier 27.000 años.
Luis Chamizo
Luis Florencio Chamizo Trigueros foi un escritor español en castellanu y castúo.
Vivió en Madrid y Sevilla, u algama'l títulu de bachiller y peritu mercantil. Tres de llicenciase en derechu, torna pa la so ciudá natal.
El 7 d'abril de 1924 foi elixíu circunstancialmente, alcalde de Guadalcanal. Al mes siguiente nómenlu académicu de la Real Academia de Buenas Letras.
Miscellanea Austriaca ad Botanicam
Miscellanea Austriaca ad Botanicam, (embrivíu Fl. Austriac. (Jacquin)), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, biólogu y botánicu holandés Nikolaus Joseph von Jacquin y espublizáu en Viena en dos volúmenes nos años 1778 a 1781 col nome de Miscellanea Austriaca ad botanicam, chemiam, et historiam naturalem spectantia.
Lentigny (Loira)
Lentigny ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Galera
La galera ye un barcu impulsáu pola fuercia de los remos y pol vientu.
La galera esite dende l'antigüedá. Orixinalmente, usaba una fila de remeros por cada llau del barcu. Tiempu dempués, los fenicios inventaron una galera con dos files de remeros, que yera más veloz ensin perder maniobrabilidá; esta evolución de la galera llamóse birreme. Na Antigua Grecia encastaron y usaron el trirreme, galera de tres files de remeros. Los antiguos romanos, y enantes d'ellos los cartaxineses, llegaron a utilizar el quinquerreme, con cinco files de remos, magar que lo común yera usar birremes.
Los remeros normalmente yeren esclavos o prisioneros. Demientres munchos sieglos caltúvose la condena a galeres como unu de los más crueles castigos posibles, tanto que mesmo Miguel de Cervantes la mencionaba nel Quixote.
Demientres la Edá Media nun se ficieron progresos notables nel arte de construir embarcaciones. La innovación de montar una fila de remeros estra foi abandonada. Por embargu, les galeres permitieron a diverses cultures espardise pel mar. Foi casu talu, por exemplu, del célebre drakkar o barcu-dragón de los viquingos.
Nel Sieglu XV apaez una nueva clase de embarcación, llamada carabela, usaba un velame variáu pa navegar ensin remeros y, poro, requería muncha menos tripulación que la galera. Por embargu, la carabela nun sustituyó aína a la galera. Pa dar una idea: na dómina del descubrimientu d'América, 1492, la espedición de Cristóbal Colón navegó en dos carabeles y una carraca, pero la flota aconceyada poles potencies cristianes escontra l'Imperiu Otomanu demientres la Batalla de Lepanto en 1571 yeren galeres principalmente. Esti sería'l caberu combate históricu au dicha embarcación sería utilizada.
Valsalabroso
Valsalabroso ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, perteneciente a la comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de Vitigudino y la subcomarca de La Ramajería. Pertenez al partíu xudicial de Vitigudino.
Cuscuta epithymum
Cuscuta epiphytum ye una plagxhhnnberhcfytergds´-ñ cg´`sdy-cv.ñwey`v.ocfdsvcgvnasxasxopsddcpofvdvl nta parásita nativa d'Europa la cual pertenez a la familia Convolvulaceae, pero taba clasificada enantes na familia Cuscutaceae. Ye un parásitu notable de l'alfalfa.
Descripción
Ye una planta parásita, yerbácea, añal, ensin fueyes y que s'afita a los sos güéspedes con raicillas succionantes. Los sos güéspedes principales son la ortiga, el trébole y el lúpulu. Parasita tamién lleguminoses, árgomes y brezo. Tien el tarmu acoloratáu bien ramificáu con escames foliares. Les flores son pequeñes, blanques o rosaes con corola de cinco lóbulos arrexuntaos en glomérulos. El frutu ye una cápsula.
Propiedaes
Indicaciones: La yerba ye aperitivo, tónicu, hepáticu, carminativo, afrodisiacu, suduífico, demulcente, diuréticu, antiescorbútico. les granes son depurativu.
Taxonomía
Cuscuta epithymum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Systemat Vegetabilium. Editio decima quarta 140. 1774.
Valsalabroso
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Les Uces (a 4 quilómetros) y Valsalabroso, y ocupa una superficie total de 27,38 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Etimoloxía
El so nome vien de Vallem Salebrosum, denominación cola que vien recoyida la llocalidá n'avientu de 1169 nun documentu del rei Fernandu II de Llión.
Historia
thumb|left|Casa consistorial de Valsalabroso Anque los restos d'un antiguu castru vetton amuésennos un poblamientu na Edá del Fierro, que tuviera continuidá en dómina romana, la fundación del Valsalabroso actual remontar al reináu de Fernandu II de Llión nel sieglu XII (dómina de la que data la ermita de la Madre de Dios, en Les Uces), pasando nel sieglu XVI a ser señoríu de realengu y eclesiásticu compartíu ente la corona y l'arciprestalgu de Santiago de Compostela.
Cola creación de les actuales provincies en 1833, Valsalabroso quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, pasando a formar parte del partíu xudicial de Vitigudino en 1844.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2017 según l'INE.
Idioma myene
L'idioma myene ye un conxuntu de variedaes dientro de les llingües bantús estrechamente rellacionaes falaes en Gabón per alredor de 46.000 persones. Ye quiciabes la más diverxente de les llingües bantús estreches, anque Nurse & Philippson (2003) asitiar adientro coles Llingües tsogo (B.30). Les variedaes más distintives son Mpongwe ( Pongoué ), Galwa ( Galloa ) y Nkomi.
Etnia
L'idioma ye faláu polos Myene (Mpongwe, Nkomi, Galwa), y los Pigmeos bongu.
Natalia Yujareva
Natalia Aleksándrovna Yujareva (en rusu, Наталья Александровна Юхарева, ye una deportista rusa que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Européu de Yudu de 2004, na categoría de –57 kg.
Joel Robles
Joel Robles Blázquez ye un futbolista español. Xuega de porteru y el so actual equipu ye'l Real Betis Balompié de LaLiga Santander d'España.
Joel formar nes categoríes inferiores del Atlético de Madrid con quien consiguió la Europa League en 2010 y les Supercopes d'Europa de 2010 y 2012. Xugó vencíu nel Wigan Athletic consiguiendo la FA Cup en 2013.
Foi internacional cola Seleición española sub-21 cola que consiguió'l Européu sub-21 en 2013.
Inicio
Joel empezó xugando nes categoríes alevines de Getafe, ciudá onde se crió, hasta l'añu 2002. Esi añu incorporar a la cantera del Atlético de Madrid, onde empezó na categoría d'infantil. Nun partíu de la temporada 2005-06, cuando xugaba col xuvenil, marcó un gol y paró dos penaltis, sicasí, l'Atlético nun ganó. Joel xugó nel Atlético de Madrid B mientres la temporada 2009-10 apostando 28 partíos. Robló'l so contratu profesional col Atlético n'avientu de 2009 cuando militaba nel filial. Foi siguíu pol Sevilla FC, el Tottenham Hotspur y la Fiorentina pero decidió quedase nel equipu colchoneru. Debutó col primer equipu'l 8 de mayu de 2010 contra'l Sporting de Xixón, sustituyendo a Sergio Asenjo, mancáu de gravedá al poco d'empezar el partíu.
Primer equipu
La temporada siguiente, el 21 d'ochobre de 2010, debutó na Europa League nel partíu contra'l Rosenborg nel Estadiu Vicente Calderón, rematando'l partíu con una victoria trés a cero. El 10 de payares xugó'l so primer partíu de Copa del Rei nel empate a unu frente al Universidad de Las Palmas correspondiente a la vuelta de los dieciseisavos de final. L'Atlético de Madrid clasificar pa cuartos de final por un global na eliminatoria de seis a unu. Na temporada 2011-12 empezó siendo titular nes rondes previes de la Europa League, nos dos partíos ante'l Strømsgodset IF y na día ante'l Vitória de Guimarães, onde solo encaxó un gol. Na vuelta d'esa eliminatoria, Goyo Pumar fixo debutar a Thibaut Courtois que-y arrampuñó la titularidá.
Rayo Vallecano
Ante la titularidá de Courtois y la recuperación de la so mancadura per parte de Sergio Asenjo, el 30 de xineru de 2012 anuncióse la so cesión hasta final de temporada al Rayo Vallecano coles mires de cubrir la baxa de Daniel Giménez na portería vallecana. El 5 de febreru debutó col so nuevu club nel partíu de Lliga frente al Real Zaragoza que remató con una victoria del Rayo por unu a dos.
Vuelta a la suplencia
Una vegada remató la so cesión nel Rayo Vallecano na temporada 2012-13 tornó al Atlético de Madrid. El 31 d'agostu de 2012 consiguió la so segunda Supercopa d'Europa al vencer al Chelsea, campeón de la Champions League, por cuatro goles a unu.
Wigan FC
Tres nun ser teníu en cuenta por Diego Pablo Simeone na primer parte de la temporada 2012-13 foi vencíu al Wigan Athletic de la Premier League nel mercáu d'iviernu hasta'l fin de la temporada.
Fixo'l so debú col Wigan el 26 de xineru de 2013 xugando frente al Macclesfield Town na cuarta ronda de la FA Cup. El 17 de marzu debutó na Premier League na victoria por dos a unu ante'l Newcastle na xornada trentena.
El 11 de mayu ganó la F.A. Cup col Wigan, siendo titular na final frente al Manchester City. Pese al ésitu na FA Cup, na Premier League l'equipu terminó baxando de categoría.
Everton
En rematando la so cesión nel Wigan tornó al Atlético de Madrid anque'l 9 de xunetu de 2013 foi trespasáu al Everton Football Club d'Inglaterra a pidimientu del téunicu Roberto Martínez que lo entrenara mientres xugaba nel Wigan. Debutó col club inglés el 28 d'agostu nel partíu de la Copa de la Lliga frente al Stevenage. El Everton consiguió la victoria por dos a unu na prórroga y clasificóse pa la tercer ronda de la competición.
Na so primer temporada nel club inglés, Joel foi escoyíu p'apostar les competiciones coperes xugando solo en Lliga el 26 d'avientu tres la espulsión d'Howard y na xornada siguiente al tar ésti sancionáu. Na Copa de la Lliga foi esaniciáu en tercer ronda en perdiendo dos a unu frente al Fulham y na FA Cup cayó en cuartos de final per cuatro a unu ante'l Arsenal.
Seleición nacional
Mientres el branu de 2013 foi convocáu pa participar na Eurocopa Sub-21 que s'apostó n'Israel. Magar nun apostar nengún partíu ante la titularidá de De Gea, el 18 de xunu de 2013 convertir en campeón d'Europa al vencer España na final a.
Títulos internacionales
(*) Incluyendo la Seleición.
Parllamentu de Cataluña
El Parllamentu de Cataluña ( en catalán Parlament de Catalunya; en aranés: Parlament de Catalonha ) ye una de les instituciones que formen la Xeneralidá de Cataluña (Generalitat de Catalunya) Representa al pueblu de Cataluña y exerce la potestá llexislativa, aprueba los presupuestos de la Xeneralidá y remana ya impulsa l'aición política y de Gobiernu. Anguaño compónse de 135 diputaos, escoyíos por un plazu de cuatro años per aciu sufraxu universal, llibre, igual, direutu y secretu.
Les Cortes Catalanes hasta 1714
Los primeros antecedentes de la institución parllamentaria catalana remóntense al sieglu XI, coles asamblees de "Paz y Tregua" y la Corte Condal. Mientres el reináu de Xaime I, la Corte Condal tresformóse nes Cortes Xenerales de Cataluña, institución que se consolidó en reinaos posteriores. Les Cortes Xenerales teníen tres brazos: el brazu militar, qu'axuntaba los representantes de la nobleza; el brazu eclesiásticu, colos representantes de la xerarquía relixosa, y el brazu real, colos representantes de los conceyos. Hai de dicir que sectores bien amplios de la población nun taben representaos.
Nel sieglu XIV, les Cortes Xenerales crearon la Diputación del Xeneral o Xeneralidá. Mientres los sieglos XVI y XVII, esta institución actuó como gobiernu de Cataluña ente los monarques de la Casa d'Austria.
Nel sieglu XVIII, tres la Guerra de Socesión Española, el Decretu de Nueva Planta promulgáu por Felipe V abolió cualquier institución catalana d'autogobiernu. Nun foi hasta'l sieglu XX que volvió haber un órganu d'autogobiernu catalán, la Mancomunidá de Cataluña (1913-1925), que foi abolida pola dictadura de Miguel Primo de Rivera. thumb|Sellu de la [[Xeneralidá de Cataluña|Diputación del Xeneral del Principáu de Cataluña de finales del sieglu XV que representa al so patrón portando l'escudu de la Cruz de San Xurde que yeren les armes de la Xeneralidá de Cataluña. En redol la lleenda: S(igillum) : CORTIUM : ET : PARLAMENTORUM : GENERALIUM : PRINCIPATUS : CATHALONIE ('Sellu de les Cortes y el Parllamentu del Xeneral del Principáu de Cataluña'). ]] Thomas Bisson afirma que dende tiempos antiguos los historiadores consideraron les Cortes Catalanes el verdaderu modelu de parllamentu medieval. D'esta forma, l'historiador del constitucionalismu inglés Charles Howard McIlwain escribió: "na definición d'organización y regularidá de procedimientu, nin el parllamentu inglés nin los Estaos Franceses pueden comparase coles Cortes de Cataluña" del sieglu XIV.
El Parllamentu de la Cataluña republicana (1932-1939)
La vida del Parllamentu de Cataluña viose gravemente alteriada polos fechos del 6 d'ochobre de 1934, cuando se produció la denominada "Revolución de 1934". En respuesta a la incorporación de miembros de #CEDA nel gobiernu de la República, el gobiernu de la Xeneralidá de Cataluña presidíu por Lluís Companys proclama l'Estáu Catalán dientro d'una República Federal Española, na nueche del 6 al 7 d'ochobre. Esti fechu provocó la instauración del estáu de guerra y l'intervención del Exércitu, que detuvo al presidente de la Generalitat Lluís Companys.
L'autonomía catalana foi suspendida pol Gobiernu de la República y la Xeneralidá de Cataluña sustituyóse por un Consell de la Generalitat designáu pol Gobiernu, nel que participaron distintos dirixentes de la Lliga Rexonalista de Cataluña y el Partíu Republicanu Radical.
Finalmente, la ocupación de Cataluña pol exércitu del xeneral Francisco Franco en xineru de 1939 supunxo'l zarru del Parllamentu mientres más de cuarenta años. El so edificiu convirtióse en galería d'arte y l'hemiciclu, tapióse. thumb|[[Fernandu II d'Aragón nel so tronu enmarcáu por dos escudos col emblema de la señal real. Frontis d'una edición de 1495 de les Constituciones catalanes. ]]
El Parllamentu, güei (1980-2015)
El Parllamentu actual constituyóse tres la restauración de la Xeneralidá de Cataluña (Generalitat de Catalunya) en 1977, y de l'aprobación del Estatutu d'autonomía de 1979. Les primeres eleiciones al Parllamentu de Cataluña restablecíu tuvieron llugar el 20 de marzu de 1980 y la sesión constitutiva producióse'l 10 d'abril del mesmu añu. La coalición de Convergència i Unió foi la fuercia más votada. En virtú de los respeutivos alcuerdos poselectorales alcanzaos con Esquerra Republicana de Catalunya y Centristes de Catalunya, el Parllamentu de Cataluña invistió a Jordi Pujol como nuevu Presidente de la Xeneralidá de Cataluña, en sustitución del republicanu Josep Tarradellas. Pujol foi repetidamente investíu presidente de Cataluña tres toles guerres eleutorales en qu'encabezó la candidatura de Convergència i Unió.
N'avientu de 2003, magar la séptima victoria (esta vegada namái n'escaños, pero non en votos) consecutiva de la federación de Convergència i Unió, el socialista Pasqual Maragall formó Gobiernu gracies al sofitu d'Esquerra Republicana de Catalunya y d'Iniciativa per Catalunya Verds - Esquerra Alternativa.
Coles mesmes, nes eleiciones de 2006 entró nel Parllamentu una nueva formación política, Ciudadanos-Partíu de la Ciudadanía, polo que na llexislatura de 2006-2010 los partíos con representación parllamentaria fueron Ciudadanos-Partíu de la Ciudadanía, Convergència i Unió, Esquerra Republicana de Catalunya, Iniciativa per Catalunya Verds - Esquerra Alternativa, Partíu de los Socialistes de Cataluña y Partíu Popular.