cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marc Lawrence (actor)
Carrera interpretativa
Más palantre Lawrence foi sometíu a escrutiniu polos sos enclinos polítiques. Cuando foi llamáu a declarar ante'l Comité d'Actividaes Antiestauxunidenses, almitió ser miembru del Partíu Comunista de los Estaos Xuníos. De resultes d'ello foi incluyíu na llista negra de Hollywood y hubo de exiliase a Europa, onde siguió faciendo cine. En sumiendo la llista negra, volvió a Estaos Xuníos, reiniciando'l so trabayu interpretativu encarnando a xente del hampa. Asina, encarnó a gángsters en dos películes de James Bond: la de 1971 Diamonds Are Forever, con Sean Connery, y la de 1974 L'home de la pistola d'oru, con Roger Moore. Tamién interpretó a un secuaz nel filme de Laurence Olivier Marathon Man (1976), y a un estereotipáu xefe mafiosu de Miami na comedia de Jerry Reed y Dom DeLuise Hot Stuff (1979).
Unu de los sos últimos papeles foi'l de Mr. Zeemo nel episodiu de Star Trek: Deep Space Nine "Badda-Bing Badda-Bang". Amás, foi Gatherer Volnoth na entrega de Star Trek: The Next Generation "The Vengeance Factor".
En 1991 publicóse l'autobiografía de Lawrence, Long Time Non See: Confessions of a Hollywood Gangster (ISBN 0-9636700-0-X). Lawrence foi tamién l'asuntu d'una novela, The Beautiful and the Profane (ISBN 1-4107-0292-8/ISBN 978-14107029200)(publicada en 2002).
El so últimu papel pal cine tuvo llugar en Looney Tunes Back in Action, actuando como'l vicepresidente de la Corporación Acme.
Paul Klee
Inicio
Al tornar d'un viaxe a Italia, asitiar en Múnich, onde conoció a Vasili Kandinski, Franz Marc y otres figures de vanguardia, y acomuñóse al Blaue Reiter.
El Blaue Reiter
En 1911 Wassily Kandinski y Franz Marc fundaron en Múnich un grupu d'artistes venceyáu al espresionismu. Paul Klee nun yera oficialmente miembru d'esta asociación, pero con tou sentíase bien xuníu al círculu d'artistes que lu integraben y participó nes sos esposiciones. Ente los miembros del Blaue Reiter cuntábense August Macke, Gabriele Münter y Marianne von Werefkin. Toos compartíen un interés pol arte góticu y primitivu y polos movimientos modernos del fovismo y el cubismu. El nome del grupu derivar d'una obra pictórica de Kandinsky de 1903 qu'a partir de 1912 sirvió d'ilustración pa los títulos d'un anuariu con esi mesmu nome. La primera de los dos esposiciones del Blaue Reiter inauguróse'l 18 d'avientu de 1911 y permaneció na Galería Moderna de Heinrich Thannhauser, en Múnich, hasta'l 1 de xineru de 1912. Nella incluyéronse 49 obres de Henri Rousseau, Albert Bloch, Heinrich Campendonk, Robert Delaunay, Kandinsky, Klee y Macke. Tres esti periodu, la esposición empecipió la so itinerancia per otres ciudaes alemanes, ente elles Colonia y Berlín.
Viaxes
thumb|La Casa xiratoria, obra de [[1921, Muséu Thyssen-Bornemisza.]] En 1914, visitó Tunicia y quedó impresionáu cola calidá de la lluz del llugar, polo qu'escribió nel so diario:
Tamién visitó Italia en 1901 y Exiptu en 1928, siendo dambos llugares una fuerte influencia pal so arte. Klee yera unu de los Die Blaue Vier (Los Cuatro Azules) xunto a Kandinski, Feininger y Jawlensky. Esta agrupación, formada en 1923 espunxo conxuntamente nos Estaos Xuníos en 1924.
Bauhaus
thumb|El gatu y el páxaru, obra de 1928, [[Muséu d'Arte Moderno de Nueva York.]] Dempués de la Primer Guerra Mundial, onde participó como soldáu por ser ciudadanu alemán, Klee enseñó na Bauhaus, y a partir de 1931, na Academia de Belles Artes de Düsseldorf, enantes de ser denunciáu polos nazis por producir «arte dexeneráu».
Exiliu
En 1933 dexó la enseñanza y tornó a Berna, onde realizó una gran esposición na Kunsthalle (1935). En 1936 diagnosticóse-y esclerodermia, una grave enfermedá dexenerativa que-y acompañaría'l restu de la so vida, anque siguió trabayando a bon ritmu. En 1940 foi internáu nuna clínica de Muralto-Locarno, onde finó'l 29 de xunu.
Analís estilísticu
thumb|Muséu de Paul Klee en Berna.
Pamela Kort escribió: "Los dibuxos de 1933 de Klee enfrenten al espectador cola inigualable oportunidá de reparar l'aspeutu central del so estética, tocantes a combinación de parodia ya inxeniu. Y ye equí onde anicia'l so verdaderu significáu, especialmente p'aquelles persones que nun lleguen a percibir les dimensiones polítiques del arte de Klee.
Klee y el color
A lo llargo de la so vida, Paul Klee usó'l color de maneres variaes y úniques, y caltuvo con él una rellación que progresó col tiempu. Pa un artista qu'amaba tanto la naturaleza paez daqué estrañu que nos sos empiezos Klee despreciara'l color, creyendo que nun yera sinón una decoración.
Bibliografía
Escritos de Paul Klee
Kazuki Nagasawa
Kazuki Nagasawa (長澤 和輝, ) ye un futbolista xaponés.
Atari 2600
La Atari 2600 ye una videoconsola llanzada al mercáu en 1977 sol nome de Atari VCS (Videu Computer System), convirtiéndose nel primer sistema de videoxuegos en tener gran ésitu, y fixo popular los cartuchus intercambiables. En 1982, tres el llanzamientu de l'Atari 5200, adoptó'l so nome final basáu nel númberu de catálogu que lu identificaba (CX2600). Esta consola foi un gran ésitu y llogró que mientres los años 1980 "Atari" fuera sinónimu de videoxuegos. Vendíase acompañada de 2 joysticks, 2 controles tipu paddle y el xuegu Combat dende 1977 hasta 1983, dempués, comercializar con dos joysticks y con o ensin cartuchu de xuegos dependiendo del pack.
Desarrollu y considerancies de mercáu
En 1975, Atari caltenía un grupu de desarrollu pa la investigación de sistemes de videoxuegos d'última xeneración. Esti grupu, denomináu Cyan Engineering, tuvo trabayando mientres dalgún tiempu nun prototipu llamáu "Stella".
Los anteriores sistemes taben basaos en circuitos de configuración, lo que llindaba la cantidá de xuegos que podíen brindar. Stella, otra manera, cuntaba con una unidá central de procesamientu completa (6507) amás d'incluyir 3 circuitos integraos más: el primeru dedicáu al manexu de gráficos y soníos (TIA), el segundu encargáu de suministrar memoria y control d'entrada salida (6532), y el postreru, un buffer CMOS estándar qu'en posteriores versiones foi esaniciáu.
La combinación d'estos 4 circuitos integraos otorgába-y un enorme potencial de la que dexaba un abaratamientu de los costos de fabricación. Xustamente una de les claves del ésitu de la consola foi la contratación de Jay Miner, que llogró estruyir nel TIA tola funcionalidad de la placa del controlador de gráficos y soníos del prototipu orixinal.
De primeres l'aparatu nun foi diseñáu pa utilizar cartuchos, pero la implementación de cartuchos falsos per parte de la Magnavox Odyssey (los mentaos circuitos de configuración) fixo cavilgar a los téunicos de Atari que yera posible distribuyir xuegos por aciu esti métodu con solo añedir un conector d'espansión a la consola.
En payares de 1976, Fairchild Semiconductor llanzó al mercáu la Channel F, la primer consola con cartuchos reales de xuegos. Stella inda nun taba llista pa producción pero taba claru que tendría de talo primero qu'apaeciera una cantidá de productos similares qu'enchieren el mercáu (daqué que Atari yá taba sufriendo col so otru productu, PONG). El problema yera que nun esistía'l financiamientu necesariu pa rematar el proyeutu, una y bones les ventes de los xuegos PONG menguaben rápido. Foi entós cuando Nolan Bushnell contautó con Warner Communications, y en 1976 vendió la compañía por 28 millones de dólares so la promesa de tener rematada Stella asina fuera posible.
Una vegada completu y probáu el prototipu, y la consola tuvo finalmente llista pa la venta, foi llanzada al mercáu en 1977 con un costu final de desarrollu calculáu en 100 millones de dólares.
Más datos
El nome orixinal, Atari VCS, provién de Videu Computer System (Sistema Informáticu de Videu). El nome Atari 2600 utilizar por primer vegada en payares de 1982, cuando salió al mercáu la consola Atari 5200.
La Atari 2600 xeneró unos espectaculares ingresos pa Atari hasta l'añu 1983, cuando se produció la cayida de mercáu de los videoxuegos. Ye unu de los mayores ésitos de la industria del videoxuegu, al vendese mientres más de 14 años, principalmente n'Europa y Estaos Xuníos. De la consola Atari 2600 esisten dellos modelos, una con carcasa grande y frontal de madera con 6 botones, una con frontal de madera y 4 botones, una dafechu negra y 4 botones llamada "Vader", y un modelu amenorgáu de la mesma llamada Junior, siendo pa la mayoría la meyor consola de Atari tocantes a durabilidá, fortaleza y terminaos de meyor calidá con al respective de les fabricaes hasta 1992, amás de ser la más vendida n'Europa yá que magar la Atari 7800 supónse tenía gráficos cimeros, la so probe biblioteca de xuegos, nun llegaba nin por asomu a la inmensa cantidá de xuegos que tenía la Atari 2600.
Xuegos
Esti ye un pequeñu llistáu de los xuegos más famosos desenvueltos pa la Atari 2600 a lo llargo de la so historia. Nun intenta ser estensivu, sinón señalar xuegos importantes na historia del videoxuegu o de la compañía. Los xuegos amosar según la empresa que los creó.
Cruz de los Ánxeles
miniaturadeimagen|322x322px|Cruz de los Ánxeles. ([[Cámara Santa|Cámara Santa de la Catedral de San Salvador d'Uviéu).]] La Cruz de los Ánxeles ye una cruz-relicariu en forma de cruz griega, que s'atopa depositada na Cámara Santa de la Catedral de San Salvador d'Uviéu, n'Asturies.
Fízose a entamos del sieglu IX y, según consta nuna inscripción asitiada nel aviesu de la cruz, nel añu 808 donóla a la catedral uvieína Alfonso II el Castu, rei d'Asturies.
La Cruz de los Ánxeles apaez nel escudu d'Uviéu.
Historia
La Cruz de los Ánxeles donóla a la Catedral de San Salvador d'Uviéu Alfonso II el Castu, rei d'Asturies, nel añu 808, según consta nuna inscripción asitiada nel aviesu de la cruz. Numberosos autores señalen la posibilidá de que'l rei donara la cruz por cuenta de la consagración del nuevu templu dedicáu a San Salvador na ciudá d'Uviéu.
Dellos autores rellacionaron la lleenda sobre'l so orixe, qu'afirma foron dos ánxeles los que ficieron la cruz que mazcaraos de pelegrinos, con una realidá tapecida que, na so opinión, podría escondese tres la lleenda. Dicha realidá ye que, d'acordies con dellos espertos, la Cruz de los Ánxeles nun se correspuende, nin pola téunica con que foi ellaborada, nin pola so tipoloxía, coles cruces ellaboraes polos orfebres visigodos, pero sí se rellaciona colos modelos de cruces lombardes, feches nel norte d'Italia ente los sieglos VII ya IX. Según esta teoría, la cruz taría fecha por artistes de procedencia llombarda, que posiblemente viaxaríen al reinu d'Asturies por voluntá del emperador Carlomagno, que caltuvo bones rellaciones con Alfonso II d'Asturies. D'esa manera quedaría esplicada la desapaición de los ánxeles, que desapaecieron darréu de facer la cruz, como una retornu a los sos llugares d'orixe.
En 1934, mientres la Revolución d'Asturies, los revolucionarios dinamitaron la Cámara Santa d'Uviéu  y les reliquies y oxetos que nella taben, incluyíes la Cruz de los Ánxeles, l'Arca Santa y la Caxa de les Ágates, sufrieron graves desperfectos y hubieron de restaurase en 1942. Sicasí, la restauración de 1942 consideróse por dellos historiadores como una violación de los principios arqueolóxicos, artísticos y históricos, pues en dellos casos los daños reparáronse ensin tomar los curiaos que dempués dexaren estremar los elementos orixinales de los amiestos.
Lleenda sobre'l so orixe
Una lleenda, recoyida na so obra pol obispu Lucas de Tui, refier qu'Alfonsu II el Castu, rei d'Asturies, naguaba por donar a la ilesia de San Salvador d'Uviéu una cruz d'oru y piedres precioses, y qu'un día, dempués d'asistir a misa, y en llegando al palaciu real, apaeciéronse-y dos ánxeles, en forma de pelegrinos, que comunicaron-y al rei que yeren orfebres. El rei, según recueye la lleenda, apurrió-yos oru y piedres precioses, y apurrió-yos una casa con cuenta de que pudieren trabayar ensin que los fadiaren. Sicasí, el rei quería pescudar a qué clase d'individuos apurriera'l so oru y piedres precioses y, por ello, unvió a dellos individuos, unu tres otru, por que vieren lo que faíen los orfebres.
Los sirvidores del rei, al llegar a la casa onde trabayaben dambos orfebres, repararon que nel interior de la morada había una gran rellumada que torgaba contemplar lo qu'ellí asocedía, y fueron informar al rei, que foi a la casa onde trabayaren los orfebres y atopóla balera, anque nella taba una cruz que rellumaba intensamente. Alfonso II el Castu tomó la cruz y, según cunta la lleenda, llevóla a la ilesia de San Salvador, onde la llantó nel altar.
Esa lleenda favoreció que la cruz se conociere como la Cruz de los Ánxeles.
Saint-Jean-de-Vaux
Tien una población de y una superficie de  km².
Cruz de los Ánxeles
Descripción
miniaturadeimagen|350x350px|La Cruz de los Ánxeles. (Cámara Santa d'Uviéu). La Cruz de los Ánxeles ye de tipu griegu y de forma patada. El llargor de los sos cuatro brazos ye cuasi idénticu, y toos ellos parten d'un discu asitiáu nel centru de la cruz. Les midíes de la cruz son de 465 mm. d'altu por 450 mm. d'anchu y 25 mm. de grosez. El pesu de la cruz ye de 1.765 gramos y el discu central de la mesma mide 85 mm. de diámetru.
Ta formada por dos pieces de madera de zrezal montesa, xuníes nel centru de la cruz per aciu un discu central, forraes con una delgada llámina d'oru suxeta por aciu pequeños clavos ellaboraos tamién con oru. En caún de los brazos de la cruz hai una pequeña caxina enxertada, destinada a guardar delles reliquies, y caúna de les cuatro caxines cunta cola so correspondiente tapa corredera.
L'anversu de la cruz ta afatáu con cuarenta y ocho piedres, en forma de caboxón, o símbolu más (+), siendo cinco d'elles entalles de dómina romana reusaos, y tamién ta ornada con llabores de filigrana qu'encualla pedrería polícroma. Dalgunes de les piedres son semiprecioses, como granates y ágates.
L'aviesu de la cruz ta recubiertu con una llámina llisa d'oru, y en caún de los cuatro brazos de la cruz apaez una inscripción en lletres d'oru. Coles mesmes, en caún de los cuatro estremos de la parte posterior de la cruz hai una xema arrodiada por dos círculos de pequeñes piedres. Nel discu central del aviesu había un camaféu romanu d'ágata, arrodiáu por un círculu con perlles y pedrería. Sicasí, esi camaféu camudóse por otru, fechu n'Alemaña, tres el robu de 1977.
De los camafeos romanos enllastraos na cruz, ún d'ellos representa a una moza llabradora romana, otru a la diosa Atenea, otru amuesa una cabeza caprina con cuerpu de culiebra, y otru a Enees abandonando la ciudá de Troya.
Anque en numberoses versiones heráldiques la Cruz de los Ánxeles apaez representada coles lletres alfa y omega colgando de los brazos de la cruz, los espertos n'historia del arte entá nun algamaron un alcuerdu sobre si de la cruz colgaron dalguna vegada esos símbolos nel pasáu.
Inscripciones del aviesu
miniaturadeimagen|394x394px|La Caxa de les Ágates, la [[Cruz de la Victoria y la Cruz de los Ánxeles. (Cámara Santa d'Uviéu).]] Una de les inscripciones asitiaes nel aviesu de la cruz señala la fecha en que se fizo, l'añu 808 de la era cristiana, y el nome del donante, que foi'l monarca Alfonso II el Castu. Nel aviesu de la Cruz de los Ánxeles atópense soldaes les siguientes lleendes, compuestes a partir de lletres d'oru:
Les inscripciones asitiaes nel aviesu de la cruz, traducíes al castellán, vienen dicir:
A Solá
A Solá ye una aldea de la parroquia de Labiaróu nel conceyu asturianu de Samartín d'Ozcos.
Alcuéntrase a 7 km de Samartín, la capital del conceyu, a un altor mediu de 245 msnm y tien una población de.
Sarciada
Sarciada ye una aldea de la parroquia de Labiaróu nel conceyu asturianu de Samartín d'Ozcos.
Alcuéntrase a 5 km de Samartín, la capital del conceyu, a un altor mediu de 703 msnm y tien una población de.
Sei Muroya
Sei Muroya (室屋 成, ) ye un futbolista xaponés.
Comunidad de Herrera de Soria, Nafría de Ucero y Ucero
Comunidá d'Herrera de Soria, Nafría de Ucero y Ucero o tamién denomináu San Bartolomé, con códigu: 42.701, ye un territoriu de la provincia de Soria, partíu xudicial de Burgo de Osma, Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón, n'España, pero nun tien la considerancia d'entidá llocal y por ello nun ta inscritu nel Rexistru d'Entidaes Llocales. Ver páxina 99 de
Alministración
El criteriu jurisprudencial sobre estos territorios ye que “... basándose en que llegalmente tol territoriu nacional estremar en términos municipales, [de forma que] nun pueden quedar espacios territoriales escluyíos d'ellos (Sentencies de 2 d'ochobre de 1967, 24 de xineru de 1974, 16 d'avientu de 1977 y 17 de marzu de 1980)”. Ver páxina 99 y 40 de
Mediu ambiente
Tol so términu ta incluyíu na Rede Natura 2000 coles siguientes figures:
Otramiente, esisten numberoses cueves y torques. Siendo les más importantes la cueva del Chorrón, la Torca del Carlista y la Cueva Grande
Monumentos
thumb|Ermita de San Bartolomé nel Cañón del Ríu Llobos.
Llista d'asteroides/20301–20400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Saint-Julien-de-Civry
Saint-Julien-de-Civry ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Atari 2700
L'Atari 2700 (tamién como Atari Atari Remote Control VCS) foi un prototipu de consola de videoxuegu desenvuelta por Atari, Inc. pa ser una versión de control inalámbrica de la popular Atari 2600.
Entamada pa ser llanzada en 1981, la 2700 foi unu de dellos modelos planiaos pal 2600, pero'l sistema nunca se punxo en producción en masa. Anque nun ta claru cuántos d'estos sistemes esisten, l'ex emplegáu de Atari, Dan Kramer, declaró que se fixeron siquier 12 consoles.
Mientres el desarrollu llamar, "RC Stella", onde "RC" referir a "Radiocontrol" y "Stella" foi'l nome de l'atari 2600 mientres el desarrollu de la mesma.
La 2700 yera totalmente compatible cola Atari 2600 y tenía la intención d'utilizar los xuegos y accesorios d'esi sistema. Les nueves funciones de la 2700 sobre la 2600 yeren los controles inalámbricos qu'inclúin una combinación de joystick y paddle, interruptores sensibles al tactu y una caxa aerodinámica en forma de cuña.
controles
Los controles inalámbricos operen al traviés de señales de radio. tienen un interruptor on/off (encendíu/apagáu). Y aliméntase por una pila 9v. La comunicación cola consola llógrase al traviés d'una antena flexible. Cada control ta designáu como l'esquierdu (xugador 1) y derechu (xugador 2) y nun puede intercambiase
Saint-Julien-de-Jonzy
Tien una población de y una superficie de  km².
Soutelo (Labiaróu)
Soutelo ye una aldea de la parroquia de Labiaróu nel conceyu asturianu de Samartín d'Ozcos.
Atari 2700
controles
Cada control tien un botón de disparu únicu y un palu curtiu que combina les funciones d'un joystick estándar de 8 posiciones y un paddle que puede rotar 270 graos. Los botones select y reset pal xuegu apaecen tantu nos controles como na consola, lo último, presumiblemente pa los casos en que s'usaríen controles cableado estándar en llugar de les unidaes inalámbriques.
Soutelo (Labiaróu)
Alcuéntrase a 7 km de Samartín, la capital del conceyu, a un altor mediu de 308 msnm y tien una población de.
Atari 2700
Consola
La consola cunta con dos entraes pa controles de  Atari estándar de 9 pines nel so llau derechu, lo que dexa l'usu d'otros controles compatibles 2600 como joysticks fabricaos por Atari y de terceros, según el control de conducción,tecláu numbéricu y  Trak-Ball. La superficie cimera presenta una ranura de cartuchu estilu 2600 y botones táctiles con LED colloraos al primilos, incluyíos pa funciones direutamente rellacionaes colos controles inalámbricos, como la seleición ente los controles inalámbricos conectáu, y pa camudar la función de la conexón inalámbrica Controles ente'l joystick y la manera de paddle.
cancelación
Anque la idea principal idea foi innovación pal 2700,pero foi polos controles inalámbricos los que causaron que la consola atayaráse antes del llanzamientu. Específicamente, los controles inalámbricos teníen un radiu de trabayu d'aproximao 1000 pies, pero nun había nengún mecanismu pa empareyar numbero  determináu de controles nuna consola específica, lo que significaba que los controles de cualesquier 2700 podríen afectar involuntariamente a otros 2700 cercanos. Amás, los controles basar nel diseñu de los abridores de puertes de garaxe, lo que xeneró la esmolición de que pudieren confundir les señales  por fuercia con otros dispositivos controlaos a distancia..
Legáu
La idea de los controles inalámbricos pal 2600 y los sistemes compatibles con joystick foi en 1983 cumplida pol Atari 2600 Wireless Remote Controlled Joystick, un accesoriu enchufable (Modelu Non., CX 42). Sicasí, tuvo qu'agospiar componentes electrónicos adicionales pa correxir el problema de la interferencia, el controladores yeren avolumaos. Amás, yeren difíciles de controlar y teníen una vida útil de la batería baxa. El Atari Flashback 4 llanzáu en 2012 tamién presentó controladores inalámbricos basaos en teunoloxía infrarroxa.
Shuto Yamamoto
Shuto Yamamoto (山本 脩斗, ) ye un futbolista xaponés.
Clasicismu
Clasicismu ye la denominación historiográfica d'un movimientu cultural, estéticu y intelectual inspiráu nel patrón estéticu y filosóficu de l'Antigüedá clásica la cual caracterízase por buscar la perfeición del ser humanu nos sos aspeutos físicos. Desenvolvióse de forma simultánea a los distintos estilos artísticos y movimientos lliterarios de la Edá Moderna.
Saint-Julien-sur-Dheune
Saint-Julien-sur-Dheune ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Testemuñas
Alcuéntrase a 7 km de Samartín, la capital del conceyu, a un altor mediu de 350 msnm y tien una población de.
Aphrissa boisduvalii
L'Aphrissa boisduvalii ye una especie de caparina, de la familia de les piérides, que foi descrita orixinalmente col nome de Callidryas boisduvalii, por Felder, C & R Felder, en 1861, a partir d'exemplares procedentes de Colombia.
Distribución
L'Aphrissa boisduvalii ta distribuyida ente les rexones neotropical y neártica y foi reportada n'8 países.
Plantes güespedes
Les canesbes d'A. boisduvalii aliméntense de plantes de la familia Fabaceae. Ente les plantes hospederes reportaes atópense Arabis hirsuta, Cardamine impatiens, Descurainia sophia, Rorippa indica y especies ensin identificar del xéneru Draba.
Kara Lord
Kara Lord ye una modelu y reina de guapura representante de Guyana a Miss Universu 2011 celebráu en São Paulo el 12 de setiembre onde 88 candidates más van competir pola corona de Ximena Navarrete, Miss Universu 2010
Biografía
Kara Lord mide 173 centímetros (5 pies/ ft y 8 pulgaes/ in/ pulg).
Miss Guyana Universe 2011
Compitió como unu de los 9 finalistes en concursu del so país de guapura nacional de Miss Guyana Universu 2011, ganando'l derechu de representar al so país en Miss Universu 2011..
Miss Universu 2011
Como'l representante oficial de Guyana pal concursu de Miss Universu 2011, tresmitíu en vivu dende São Paulo, Brasil el 12 de setiembre de 2011, perteneció p'asoceder al titular de Miss Universu, Ximena Navarrete de Méxicu.
Kara Lawson
Kara Marie Lawson ye una xugadora de baloncestu d'Estaos Xuníos de la Women's National Basketball Association (WNBA) qu'ocupa la posición de base. Foi reclutada polos Detroit Shock na primer ronda del Draft de la WNBA de 2003.
Foi parte del equipu estauxunidense que s'alzó CON la medaya d'oru nel Tornéu femenín de baloncestu nos Xuegos Olímpicos de Beixín 2008. Amás, foi parte del All-Star Game de la WNBA de 2007.
Manuel Balsera Rodríguez
Manuel Balsera Rodríguez, conocíu polos sos convecinos como Lin de La Sala, nacíu y residente el pueblu de La Sala, na parroquia de Godán (Salas) en 1919 foi alcalde de Salas ente 1983 y 1987 por AP llogrando 7 conceyales por 6 del PSOE ganando por una distancia mínima (101 votos).
Ganaderu, políticu y unu de los fundadores de Central Llechera Asturiana, foi primero de too un home del campu, con notable prestíu ya influencia en dichu mediu. Desenvolvió una fecunda trayeutoria ganadera y una non menos importante carrera política venceyada a Alianza Popular, que lo reclutó a empiezos de los ochenta y col que ganó l'alcaldía de Salas pal mandatu de 1983 a 1987, decidiendo nun presentase a la reelección y retornar a los sos llabores ganaderos.
Home senciellu y de gran intelixencia natural, Lin de la Sala gociaba d'enforma predicamento ente les xentes de l'Asturies rural, como se punxo de manifiestu mientres el procesu de fundación de Central Llechera cuando la percorrió pa captar cooperativistes. Foi tamién presidente de la Cámara Agraria de Salas, onde destacó pola so inestimable sofitu a los compañeros ganaderos.
Finó'l 20 de marzu de 2005, a los 86 años d'edá na so residencia de La Sala.
Saint-Laurent-d'Andenay
Saint-Laurent-d'Andenay ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bianca Lawson
Bianca Jasmine Lawson ye una actriz d'Estaos Xuníos de cine y televisión.
Kento Misao
Kento Misao (三竿 健斗, ) ye un futbolista xaponés.
Bianca Lawson
Biografía
Lawson nació en Los Angeles, California. Fía de Denise Gordy y del actor Richard Lawson, empezó a trabayar como actriz a los 9 años d'edá. Bianca ye tamién familia del fundador del sellu discográficu Motown, Berry Gordy. Estudió nel Stella Adler Studio of Acting y graduóse d'un colexu católicu llamáu Marymount High School, en Los Angeles; estudió amás Cine y Psicoloxía na Universidá del Sur de California.
Carrera
Bianca apaeció n'anuncios televisivos pa Barbie y Revlon, y desenvolvió una próspera carrera, tantu en cine como en televisión.
Ente los sos creitos pa la pantalla pequeña, podemos mentar les sos participaciones en series como What'z up?, Me and the Boys, The Parent 'Hood, Smart Guy, Dawson's Creek, Strong Medicine, Haunted, The Division, The Cleaner y Bones, ente otres. Tuvo amás papeles regulares en Saved by the Bell: The New Class, onde interpretó a Megan Jones ente 1993 y 1994, encarnó a Rhonda Coley en Sister, Sister ente 1995 y 1996, ente 1996 y 1997 pudo ver na piel de Bianca Goode en Goode Behavior, foi Kendra en Buffy the Vampire Slayer, y más apocayá Shawna en The Secret Life of the American Teenager, y púdose-y ver nel papel de Maya St. Germain na serie xuvenil d'ABC Family Pretty Little Liars.
Na pantalla grande, pudo vése-y en comedies como Primary Colors, protagonizada por John Travolta, Emma Thompson y Kathy Bates, Big Monster on Campus y Dead and Breackfast, ente otres; drames como The Pavilion, Save the Last Dance, con Julia Stiles y Kerry Washington, Broken, protagonizáu por Heather Graham y Jeremy Sisto y National Lampoon's Pledge This!, con Paris Hilton; y na cinta d'horror Bones, con Snoop Dogg y Pam Grier. Lawson tamién trabayó en dellos telefilmes como The Temptations, The Feast of All Saints y Fearless.
Anque apocayá hubo fuertes rumores alrodiu de una participación en The Secret Circle, onde interpretaría per segunda vegada a una bruxa, l'actriz desmintió cualquier acercamientu cola producción de dicha serie, anguaño ye un personaxe recurrente en Teen Wolf, como Marin Morrell, hermana d'él Doctor Deaton y una conseyera estudiantil que ye una emisaria de los Druíes.
Dhaulagiri
El Dhaulagiri  ye macizu montascosu de la cordal del Himalaya que remata nel picu Dhaulagiri I que, con 8.167 msnm, ye'l séptimu visu más alta de la Tierra. El macizu asítiase en Nepal y estiéndese a lo llargo de 120 km dende'l ríu Gandaki, al oeste, hasta'l cursu del ríu Bheri. Tópase arrodiáu pel norte y el suroeste polos afluentes del Bheri y al sureste por Myagdi Khola. Foi esguiláu per primer vegada'l 13 de mayu de 1960 por una espedición suiza/austriaca.
El Dhaulagiri I atopar a tan solo 34 km al este del Annapurna (8.091 m). El ríu Gandaki, que dixebra dambos montes, flúi al traviés del famosu escobiu Kaligandaki, el más fondu del mundu. La ciudá de Pokhara al sur del Annapurna ye un importante centru rexonal y la puerta d'entrada pa los escaladores y senderistas que visiten dambos macizos, según un importante destín turísticu por derechu propiu.
Nome
El nome del monte ye धौलागिरी (Dhaulagiri) en idioma nepalés. El nome provién del sánscritu onde धवल (dhawala) significa esllumante, blancu, formosu y गिरि (giri) significa monte. El Dhaulagiri I ye tamién el puntu más eleváu de la cuenca del ríu Gandaki.
Xeografía
thumb|400px|left|El macizu del Dhaulagiri vistu dende l'oeste dende Poon Hill Mirando escontra'l norte dende les llanures de la India, la mayoría de los picos de más de 8.000 metros tán ocultos pelos montes más cercanes, pero con tiempu estenu'l Dhaulagiri I ye visible dende'l norte de Bihar y tan al sur como Gorakhpur en Uttar Pradesh. En 1808, la espedición de la Great Trigonometric Survey catalogar como'l monte más altu de la Tierra. Esta creencia errónea duró hasta 1838, cuando al columbrase'l Kangchenjunga, ésti tomó'l so llugar hasta la definitiva midida averada del Everest en 1858.
La elevación del Dhaulagiri I sobre'l terrén circundante que lu arrodia ye inigualable. Álzase 7.000 m percima del ríu Kali Gandaki, asitiáu 30 km al sureste. Al sur y al oeste llevántense verticalmente aguaes de más de 4000 m d'altitú. La cara sur de Gurja Himal, nel mesmu macizu, ye tamién notablemente inmensa.
Historia de l'ascensión al Dhaulagiri I
thumb|300px|right|El Dhaulagiri I n'ochobre de 2002. Vista de l'aresta nordés, a la izquierda de la imaxe
La mayoría de les ascensiones siguieron la ruta de l'aresta nordés usada mientres el primer ascensu realizáu con ésitu, pero les esguilaes realizáronse dende la mayor parte de les parés. A partir de 2007 hubo 358 ascensiones esitoses y 58 víctimes mortales.
Vilamiá
Vilamiá ye una aldea de la parroquia de Labiaróu nel conceyu asturianu de Samartín d'Ozcos.
Dhaulagiri
Historia de l'ascensión al Dhaulagiri I
Ente 1950 y 2006, el porcentaxe de siniestralidá de los 2.016 miembros d'espediciones que participó nel intentu d'ascensu al cume del Dhaulagiri I dende'l campamentu base foi del 2,88%. La media d'accidentes mortales ente tolos picos de 8.000 metros de Nepal foi del 1,63%, dende'l 0,65% del Cho Oyu hasta'l 4.04% nel Annapurna I o del 3,05% nel Manaslu.
Vilamiá
Alcuéntrase a 4 km de Samartín, la capital del conceyu, a un altor mediu de 682 msnm y tien una población de.
Dhaulagiri
Otros picos importantes del macizu del Dhaulagiri
† Solo apaecen llistaos los picos de más de 7.100 m.
La mayor parte de los picos numberaos percima de los 7.000 metros estender nun cordal d'orientación ONO, separaos del Dhaulagiri I pol conocíu como collada Francesa, de 5.355 m., asitiáu en 28°46'55"N, 83°31'54"Y. Secuencialmente, apaecen el Dhaulagiri II, III, V, IV, el Picu Junction, Churens Este, Central y Occidental, el Putha Hiunchuli y el Hiunchuli Patan. El falsu Picu Junction, el Dhaulagiri VI y el Gurja tán nuna llinia que s'estiende al sur de Junction Peak. El Club Alpín británicu rexistra un total de 37 picos percima de los 6.000 m. d'altitú.
El picu Pota Himal de 6.182 m. (Finnmap, fueya 2883-01 "Chhedhul Gumba") atopar al norte del cordal principal ente Churen y Putha Hiunchuli. Apocayá, al Pota camudóse-y el nome informalmente, pasando a ser conocíu como picu Hawley, por Elizabeth Hawley, una cronista y periodista de sonadía mundial, con sede en Katmandú, que ye la encargada dende va décades de rexistrar la veracidá de tolos ascensos que se realicen a los ochomiles del Himalaya.
Maggie Lawson
Margaret "Maggie" Lawson (12 d'agostu de 1980; Louisville, Kentucky), ye una actriz d'Estaos Xuníos más conocida por haber participáu nes comedies Inside Schwartz, It's All Relative, y Crumbs, según na película pa televisión Nancy Drew. El so papel más famosu ye'l de la detective Juliet O'Hara nel programa de televisión Psych.
Vida y carrera
Lawson nació en Louisville, Kentucky, fía de Judy, una ama de casa, y Mike Lawson, un xerente del hotel. Ye d'ascendencia irlandesa. Nel 2000, protagonizó una película d'ABC-TV con Justin Timberlake llamada Model Behavior. Tamién fixo apaiciones en series de televisión como Smallville y Fear Itself. Agora ye co-protagonista la serie orixinal d'USA Network, Psych como la Detective Junior, Juliet O'Hara. Tuvo nuna rellación cola so co-estrella de Psych, James Roday dende 2006 hasta'l 2014.
Series
2014-presente Two and a Half Men (serie de television) Ms. Mc Martin
Vilarpille
Vilarpille ye una casería de la parroquia de Labiaróu nel conceyu asturianu de Samartín d'Ozcos.
Alcuéntrase a 6 km de Samartín, la capital del conceyu, a un altor mediu de 709 msnm y tien una población de.
Tumba de los desconocíos
Un marín y una muyer na Tumba de los desconocíos, mayu de 1943.|thumb|320px
La Tumba de los desconocíos (tamién conocida como la Tumba de los soldaos desconocíos, anque nunca foi nomada oficialmente) ye un monumentu nel Campusantu de Arlington, nos Estaos Xuníos, dedicáu a la memoria los soldaos estauxunidenses finaos n'aición de guerra y que los sos restos nun pudieron ser identificaos. Los "soldaos desconocíos" de la Primer Guerra Mundial ye un nomamientu similar a la Medaya d'Honor, la Cruz Victoria, y munchos otros grandes premios d'otres naciones. Los soldaos desconocíos estauxunidenses que fueron soterraos darréu tamién se consideren como ganadores de la Medaya d'Honor, dada pol Presidente d'Estaos Xuníos que presidió'l so funeral.
Arquiteutura de Barcelona
miniaturadeimagen|300px|[[Templu Espiatoriu de la Sagrada Familia, d'Antoni Gaudí. Declaráu en 2005 Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco, ye'l monumentu más visitáu de Barcelona. ]] La arquiteutura de Barcelona tuvo una evolución paralela a la del restu de l'arquiteutura catalana y española, y siguió de forma diversa los múltiples enclinos que se fueron produciendo nel contestu de la historia del arte occidental. A lo llargo del so historia, Barcelona acoyó diverses cultures y civilizaciones, qu'apurrieron el so conceutu del arte y dexaron el so legáu pa la posteridá, dende los primeros pobladores íberos, pasando polos colonizadores romanos, los visigodos y un curtiu periodu islámicu, hasta'l surdimientu na Edá Media del arte, la llingua y la cultura catalana, con una primer dómina de rellumanza pal arte catalano, en que'l románicu y el góticu fueron periodos bien granibles pal desarrollu artísticu de la rexón.
Mientres la Edá Moderna, dómina en que la Ciudá Condal venceyar a la Monarquía Hispánica, los principales estilos fueron el Renacimientu y el Barrocu, desenvueltos a partir de les propuestes provenientes de los países difusores d'estos estilos, principalmente Italia y Francia. Estos estilos fueron aplicaos con diverses variantes locales, y magar dellos autores afirmen que nun foi un periodu especialmente rescamplante nel aportar artísticu de la ciudá, la calidá de les obres tuvo d'acordies cola del conxuntu del estáu, ente qu'en cantidá foi un periodu bastante granible, anque la mayor parte de les realizaciones nun llegara a l'actualidá.
El sieglu XIX traxo una cierta revitalización económica y cultural, que s'afiguró n'unu de los periodos más granibles na arquiteutura de la ciudá, el modernismu. Cabo remarcar qu'hasta'l sieglu XIX la ciudá taba encorsetada poles sos muralla d'orixe medieval, al tener la considerancia de plaza militar, polo que la so crecedera taba llindáu. La situación camudó col valtamientu de les muralles y la donación a la ciudá de la Fortaleza de la Ciudadela, lo que favoreció la espansión de la ciudá pola llanura allegante, fechu que s'afiguró nel proyeutu d'Enanche ellaboráu por Ildefonso Cerdá, que supunxo la mayor ampliación territorial de Barcelona. Otru aumentu significativu de la superficie de la capital catalana foi l'anexón de dellos conceyos estremeros ente finales del sieglu XIX y principios del XX. Tou ello supunxo l'adecuación de los nuevos espacios urbanos y un aumentu de los encargos artísticos municipales nes víes públiques, que fueron favorecíos igualmente por diversu eventos celebraos na ciudá, como la Esposición Universal de 1888 y la Internacional de 1929 o, más apocayá, polos Xuegos Olímpicos de 1992 y el Fórum Universal de les Cultures de 2004.
El sieglu XX supunxo la puesta al día de los diversos estilos producíos polos arquiteutos barceloneses, que conectaron coles corrientes internacionales y punxeron a la ciudá en primer llinia de la vanguardia. El desarrollu arquiteutónicu nestos últimos años y l'apueste pol diseñu y l'innovación, según la vinculación del urbanismu colos valores ecolóxicos y la sostenibilidá, convirtieron la capital catalana nuna de les ciudaes europees más piqueres nel terrén arquiteutónicu, fechu que foi reconocíu con numberosos premios y distinciones, como la Medaya d'Oru del Real Institutu d'Arquiteutos Británicos (RIBA) en 1999 y el premiu de la Bienal de Venecia en 2002.
El patrimoniu arquiteutónicu de la ciudá gocia d'una especial proteición en virtú de la Llei 9/1993 del Patrimoniu Cultural Catalán, que garantiza la proteición, caltenimientu, investigación y espardimientu del patrimoniu cultural, con diversos graos de cobertoria: nivel A (Bien Cultural d'Interés Nacional), nivel B (Bien Cultural d'Interés Local), nivel C (Bien d'Interés Urbanísticu) y nivel D (Bien d'Interés Documental).
Llocalización
250px|miniaturadeimagen|[[Distritos de Barcelona.]] Barcelona, capital de la comunidá autónoma de Cataluña, atopar nel Llevante español, na mariña mediterránea. Ta allugada nuna llanura d'unes de llargu y 6 d'anchu, llindada nes sos bandes pel mar y pola sierra de Collserola —col visu del Tibidabo (516,2 m) como puntu más altu—, según polos deltes de los ríos Besós y Llobregat. Percima de la llinia de la mariña y dixebrando la ciudá del delta del Llobregat atópase'l monte de Montjuïc (184,8 m). Coles mesmes, dende la sierra de Collserola adelantrar nel llanu delles llombes que siguen una llinia paralela a la sierra mariniega: son les llombes de la Peira (133 m), la Rovira (261 m), el Carmelo (267 m), la Creueta del Coll (249 m), el Putget (181 m) y Monterols (121 m).
El clima ye mediterraneu, d'iviernos nidios gracies a la proteición que la orografía del terrén ufierta al llanu, que queda abellugáu de los vientos del norte. La temperatura suel bazcuyar ente los 9,5 °C y los 24,3 °C, como media. Presenta poca pluviometría, unos 600 mm añales, y la mayoría de precipitaciones produzse en primavera y seronda. Esta escasez provocó qu'antaño se tuvieren que faer numberoses obres p'abastecer d'agua la ciudá, ente pozos, canales y acequias. La vexetación propia de la zona ta compuesta principalmente por pinos y encines, y sotobosque d'uz, durillo, yérbadu y plantes trepadores. Antaño practicóse l'agricultura tantu de secanu como de regadío —principalmente viñes y ceberes—, magar güei día la práctica totalidá de la superficie ta construyida.
Barcelona, con una población de 1 604 555 habitantes en 2015, ye'l nucleu urbanu más importante de Cataluña a nivel demográficu, políticu, económicu y cultural. Ye la sede del gobiernu autonómicu y del Parllamentu de Cataluña, lo mesmo que de la Diputación provincial, del arzobispáu y de la IV Rexón Militar, y cuenta con un puertu, un aeropuertu y una importante rede de ferrocarriles y carreteres.
Antigüedá
miniaturadeimagen|250px|Restos arqueolóxicos romanos, [[Muséu d'Historia de Barcelona.]]
Prehistoria
Esisten escases muertes de dómina prehistórica na ciudá. Magar ta constatada la presencia humana nel Paleolíticu, los primeros restos polo qu'atañe a l'arquiteutura proceden del Neolíticu, dómina en que'l ser humanu volvióse sedentariu y pasó d'una subsistencia basada na caza y la recueya a una economía agraria y ganadera. Estes primeres muertes vienen de finales del neolíticu (3500 e.C.-1800 e.C.), y manifiéstense principalmente poles práctica funeraries con sepulcros de fuesa, que solíen ser de bastante fondura y revistíes de lloses. Un esponente d'ello ye la tumba descubierta en 1917 na aguada suroeste de la llomba de Monterols, ente les cais de Muntaner y Copérnico; de datación imprecisa, tien 60 cm d'altu y 80 d'anchu, y taba formada por lloses planes de forma irregular. Polo que respecta a habitáculos, d'esta dómina solo atopóse un fondu de cabaña no que ye l'actual estación de San Andrés Condal.
De la Edá del Bronce (1800 e.C.-800 e.C.) caltiénense igualmente pocos restos polo que respecta al llanu de Barcelona. Los principales vienen de un xacimientu descubiertu en 1990 na cai de San Pablo, onde se toparon restos de llares de fueu y sepultures de inhumación individuales. Tamién son de xuru d'esti periodu los restos topaos en 1931 en Can Casanoves, detrás del Hospital de San Pablo, onde s'atoparon restos de muralles de piedra y los fondos de tres cabañes circulares d'unos 180 cm de diámetru. Esisten per otru llau testimonios escritos de dos monumentos megalíticos, asitiaos en Montjuïc y Campu de l'Arpa, de los que sicasí nun quedó nengún rastru material. A lo último, del calcolíticu final esisten unos escasos restos de la denominada «cultura de los campos d'urnes», topaos na masía de Can Don Joan, n'Horta, y na aguada sudoriental del monte de Montjuïc, ente los caminos del Molí Antic y la Font de la Mamella.
Periodu ibéricu
miniaturadeimagen|250px|Territoriu de los [[layetanos.]] Ente'l sieglu VI e.C. y el sieglu I e.C. el llanu de Barcelona taba ocupáu polos layetanos, un pueblu íberu qu'ocupaba les actuales contornes del Barcelonés, el Vallés, el Maresme y el Baix Llobregat. L'arquiteutura ibérica basar en murios de tapial, con un sistema adintelado, con falsos arcos y bóvedes realizaos por aproximamientu de filaes. Les ciudaes solíen asitiase en acrópolis, con torres y sólides muralles pa la defensa, dientro de les cualos allugábense les cases, d'una distribución irregular, xeneralmente con planta rectangular.
En Barcelona nun queden apenes restos arquiteutónicos ibéricos: les principales muertes d'esta cultura atopar nes llombes de la Rovira, de la Peira y del Putget, según en Santa Cruz de Olorde —nel Tibidabo—, pero nun dexaron establecer unes especiales carauterístiques polo que respecta a habitáculos o sepulcros funerarios. Los principales restos vienen de la Rovira, onde en 1931 atopáronse muertes d'un pobláu ibéricu que, desgraciadamente, fueron destruyíos al instalase unes bateríes antiaéreas mientres la Guerra Civil. Al paecer, tenía una muralla con dos accesos, ente qu'asitiáu extramuros topóse un conxuntu de silos con 44 depósitos escavaos na roca.
Según paez, el principal asentamientu ibéricu de la zona tuvo en Montjuïc —posiblemente'l Barkeno que nomen dos monedes acuñaes a finales del sieglu III e.C.—, anque la urbanización del monte en feches recién y el so usu intensivu como cantera de piedra mientres tola historia de la ciudá provocó la perda de la mayoría de restos. En 1928 afayar na zona de Magòria nueve silo de gran capacidá, que probablemente formaríen parte d'un almacén d'escedentes agrícoles. Per otru llau, en 1984 topáronse restos d'un asentamientu na aguada suroeste del monte, nun terrén d'unes 2 o 3 hectárees.
Periodu romanu
miniaturadeimagen|150px|Planu de [[Historia de Barcelona#Barcelona romana|Barcino superpuestu al planu actual del Barriu Góticu.]] Nel sieglu III e.C. llegaron los romanos a la península ibérica, nel intre de la segunda guerra púnica ente Roma y Cartago, colo qu'empezó un procesu colonizador que remató cola incorporación de toa Hispania al Imperiu romanu. Nel sieglu I e.C. fundóse Barcino, una pequeña ciudá cercada proyeutada yá d'entrada con aire monumental, y que tomó la forma urbana de castrum primeramente, y oppidum dempués, asitiáu sobre'l Mons Taber (16,9 msnm). La máxima rellumanza de la dómina romana dar mientres el sieglu II, con una población que tenía de bazcuyar ente los 3500 y 5000 habitantes.
Los romanos yeren grandes espertos n'arquiteutura civil ya inxeniería, y apurrieron al territoriu caminos, pontes, acueductos y ciudaes con un trazáu racional y con servicios básicos, como l'alcantarelláu, amás d'edificios como templos, termes, circos y teatros. L'arquiteutura romana basar nel usu d'apareyos de sillería, lladriyu y mampostería, y frente al sistema arquitrabado griegu introducieron l'usu del arcu, la bóveda y la cúpula. Adoptaron de los griegos l'usu de los órdenes xónicu y corintiu, a los qu'añedieron el toscanu y el compuestu.
miniaturadeimagen|250px|left|Portal del Bisbe, antigua puerta Praetoria de la Barcino romana, colos dos torres de defensa y restos de la muralla y del acueductu. La cortil de Barcino taba cercáu, con un perímetru de 1,5 km, que protexía un espaciu de 10,4 hectárees. La primer muralla de la ciudá, de fábrica senciella, empezar a construyir nel sieglu I e.C. Tenía poques torres, namái nos ángulos y nes puertes del perímetru cercáu. Sicasí, les primeres incursiones de francos y alamanes a partir de los años 250 amenaron la necesidá de reforzar les muralles, que fueron ampliaes nel sieglu IV. La nueva muralla construyóse sobre les bases de la primera, y taba formada por un muriu doble de 2 metros, con espaciu en mediu rellenu de piedra y morteru. El muriu constaba de 74 torres d'unos 18 metros d'altor, la mayoría de base rectangular.
miniaturadeimagen|250px|Columnes del [[Templu d'Augusto (Barcelona)|Templu d'Augusto.]] El centru de la ciudá yera'l forum, la plaza central dedicada a la vida pública y a los negocios. Asitiar na confluencia ente'l cardus maximus (cais Llibreteria y Call) y el decumanus maximus (cais Bisbe, Ciutat y Regomir), aproximao nel centru de la cortil cercada. Nel foru concentrábense les construcciones dedicaes a los negocios, la xusticia, les termes y demás edificios públicos, y yera el llugar onde les autoridaes axuntar na Curia y la Basilica. La cortil del foru nun foi claramente delimitado, pero paez coincidir aproximao cola actual plaza de San Jaime. Nel foru atopaba'l Templu d'Augusto, primer emperador y fundador de la Barcino romana. Foi construyíu pocos años dempués de la fundación de la ciudá, probablemente a principios del sieglu I d. C. Yera un edificiu de planta rectangular, sobre podium, hexástilo y períptero, d'unos 35 metros de llongura por 17,5 d'anchu. Ente la columnata d'orde corintiu asitiábase la cella, un habitáculo que contenía la imaxe o escultura del emperador Augusto, accesible dende'l foru. D'esti templu caltiénense tan solu trés columnes, asitiaes inda nel so allugamientu orixinal, anque anguaño tópense dientro del edificiu del Centru Escursionista de Cataluña, na cai Paradís.