cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orde de San Benitu
Organización
Esta organización ta estremada de la mesma, en congregaciones o federaciones. Los miembros de cada congregación pueden amestar a los sos nomes les iniciales "OSB". Les principales congregaciones, coles sos respeutives feches d'orixe, son: la casinense de Subiaco (1872), inglesa (1336), húngara (1514), suiza (1602), austriaca (1625), bávara (1684), brasilana (1827), la de Solesmes (1837), americanu-casinense (1855), beuronense (1873), helvéticu-americana (1881), la de Santa Odilia (1884), la de l'Anunciación (1920), la eslava de San Adalberto (1945), la olivetana (1319), la camaldulense (980), vallombrosana (1036), silvestrina (1231) y la del Conu Sur (1976).
Al interior de cada congregación o federación atópense tamién numberosu monesterios, independientes o confederaos, ya institutos relixosos y grupos de oblatos que s'amestaron al traviés d'estes, a la gran Confederación Benedictina.
Yaiza
Yaiza ye un conceyu español perteneciente a la provincia de Les Palmes, Canaries. Ta asitiáu nel sur de la islla de Lanzarote. La población ye de 15.944 habitantes (INE, 2016), y la so densidá de población ye de 51,43/km², pa una área de 211,84 km². Ye'l términu municipal más al sur y al oeste de la islla de Lanzarote. La so industria principal ye'l turismu y l'agricultura. Arrodiáu pel Océanu Atlánticu, atiesta al norte colos conceyos de Tinajo y Tíes.
Publicaciones del Museo de Historia Natural Javier Prado. Serie B. Botánica
'''Publicaciones del Museo de Historia Natural Javier Prado. Serie B. Botánica, (embrivíu Publ. Mus. Hist. Nat. Javier Prado, Ser. B, Bot.'''), ye una revista científica con ilustraciones y descripciones botániques que ye publicada en Lima dende l'añu 1948 hasta agora.
Asesinatu de Friedrich Ferdinand Mattonet
El asesinatu de Friedrich Ferdinand Mattonet xulgar del 3 al 10 de xunetu de 1909, según del 10 d'ochobre al 12 de payares de 1910 ante l'audiencia territorial de Tréveris. Josef Breuer, de 29 años, foi condergáu'l 14 d'ochobre de 1908 por asesinar d'un tiru al so amante homosexual, Friedrich Ferdinand Mattonet. Al asesinatu de Mattonet precediéron-y munchos años de chantaxe, que Breuer faía-y pol so identidá homosexual. El casu llevantó interés na dómina del Imperiu Alemán poles circunstancies tan especiales.
Los protagonistes
Friedrich Ferdinand Mattonet (nacíu'l 1 de payares de 1851 en Liexa ) yera un home de negocios y dueñu d'un molín alemán. Yera fanegueru y vivía en Sankt Vith, que naquella dómina pertenecía a Alemaña. Casárase per segunda vegada y tenía trés fíos del primer matrimoniu. La so familia declararía más tarde que nun sabíen nada. Mattonet tenía contactos de negocios y privaos n'Aquisgrán, onde-y llamaben el «Creso del Eifel», y en Colonia. El médicu sexólogu Magnus Hirschfeld, qu'actuó de peritu nel procesu, comentó: «Mattonet, por cuenta del so calter puru, gociaba del mayor apreciu y respetu» (n'alemán „Mattonet erfreute sich wegen seines lauteren Charakters denkbar größter Liebe und Verehrung“).
Escontra 1898/1899 Mattonet conoció a Josef Breuer y trabó amistá; Breuer tenía 19 años, Mattonet 47. Según declaraciones de testigos, a Mattonet gustáben-y persones «con un ciertu descaru». Hasta qué puntu l'amistá foi carnal, nun ye posible sabelo. Darréu Breuer afirmó que l'amistá fuera «platónica» y que Mattonet a cencielles tuviera la so mano ente les suyes, o un brazu sobre los costazos. Sicasí, ta claru qu'esistía chantaxe: Mattonet pagaría una suma ente 100.000 y 500.000 marcos a Breuer por que esti nun fixera públiques los enclinos homosexuales de Mattonet. Los actos homosexuales taben condergaos pol artículu 175.
Escontra'l cambéu de sieglu, Breuer trabayaba na planta siderúrxica Rothe Erde en Aquisgrán y realizó el so serviciu militar de 1900 a 1902. En 1907 treslladóse a Berlín, onde, xunto con una amiga, llevaben una vida de luxu, ensin que quedara claro d'ónde provenía'l dineru. Paez ser que tamién tenía una esposa, que vivía na probeza en Liexa con dos fíos. Breuer mesmu calificábase como «ciclista de carreres» y afirmaba ser amigu del campeón del mundu Thaddäus Robl, pero como corredor de mediu fondu afirmó namái participar en carreres ensin importancia.
D'alcuerdu a la investigación policial posterior, Breuer yera conocíu en Berlín como una «persona desaxeradamente brutal, zafio y con enclinos violentos, qu'atraía l'antipatía de la xente col so aire prepotente y descaráu, y el so espilfarru de dineru.» Según declaraciones de testigos, sabíase que Breuer visitaba regularmente un amigu en Renania y volvía con grandes sumes de dineru.
En cartes, Breuer referir a Mattonet como «queríu Fredi» y terminar con «el to queríu» (n'alemán, «dein dich liebender» o «dein dich treu liebender»). Breuer pidía de cutio dineru, xustificándolo con «situaciones d'emerxencia», escontra'l final cola escusa de qu'él mesmu taba siendo chantajeado. Hirschfeld llamó a esa forma d'amenaza velada de faer revelaciones comprometedores «chantage» y al xantaxista mesmu, «chanteur».
El fechu
El 14 d'ochobre de 1908 Breuer y Mattonet atopar en Gerolstein, como munches otres vegaes antes. Que Mattonet nun quería pagar más paez quedar claro na adición al telegrama empobináu a Breuer: «Viaxe inútil» (n'alemán, «Reise zwecklos»). Dambos homes fueron a pasiar xuntos y pasaron a un carteru. Este oyó de sópitu un tiru y Breuer glayó: «Ferdinand, ¿non te vas morreme?» (n'alemán, «Ferdinand, du stirbst doch nicht). Nel so llibru Die Homosexualität des Mannes und des Weibes, Hirschfeld describe'l fechu de la forma siguiente: a favor de homicidiu imprudente «falaría la espresión dicha por Breuer, que nun sabía remanase bien cola pistola Browning, [y] según les declaraciones d'un testigu de que l'acusáu inclinaríase sobre'l cadabre y llorando glayaría, ‹Fredi [sic], ¿nun vas tar muertu?› [n'alemán, ‹Fredi, du bist doch nicht tot?›].»
Darréu, Josef Breuer foi deteníu por asesinatu.
El procesu
El 5 de xunetu de 1909 empezó'l primer procesu contra Josef Breuer na audiencia territorial de Tréveris. Convocárense 120 testigos y espertos, pero'l procesu nun taba abiertu al públicu. Mientres los interrogatorios policiales Breuer almitiera'l chantaxe a Mattonet; nel procesu mentar a otros dos homes que posiblemente tamién fueren chantajeados por Breuer. Sobre l'asesinatu, Breuer nunca llegó a declarar; nunca pudo esclariase si tratar d'un asesinatu o d'un suicidiu. Hirschfeld, qu'actuaba d'espertu, consideró que yeren posibles tantu'l suicidiu, como l'asesinatu, un crime pasional o un homicidiu desdexosu. Tampoco pudo esclariase a quien pertenecía l'arma, que fuera mercada en Kettner en Colonia.
El periódicu Welt am Sonntag escribió:
Josef Breuer foi condergáu a muerte, según a la perda de los sos derechos civiles. La condena foi confirmada un añu más tarde nun segundu procesu. Sicasí, cuando s'averaba la fecha de la execución, numberosos ciudadanos prominentes solicitaron un indultu, yá qu'en vista de la pena de muerte, la culpa de Breuer nun fuera demostrada cola seguridá necesaria; ente ellos atopaben el xuez Erich Sellu, el médicu Magnus Hirschfeld y l'escritor Hanns Heinz Ewers. En xunu de 1911 l'emperador Guillermu II camudó la pena a cadena perpetua. En 1918 Breuer beneficiar d'una amnistía xeneral de la República de Weimar y abandonó la cárcel al añu siguiente. En 1930 fracasó'l so intentu de reabrir el casu. A partir d'ende piérdese'l rastru.
La familia de Franz Ferdinand Mattonet vendió les sos posesiones en Stankt Vith y treslladóse a Aquisgrán. Perdió les sos riqueces mientres la hiperinflación. Por cuenta de los sos servicios para cola ciudá, Sankt Vith decidió en 1926 curiar de la tumba de Mattonet nel campusantu local.
Fonderada
El médicu y sexólogu Magnus Hirschfeld afirmó en 1914 cuntar unos 20 asesinatos nos postreros 5 años rellacionaos col chantaxe por homosexualidá. Según les sos investigaciones, namái en Berlín, en pocos años produxérense cinco asesinatos d'homes homosexuales en rellación con casos de chantaxe.
Peyregoux
Peyregoux ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Puente San Miguel
Puente San Miguel (antiguamente conocíu como Bárcena la Puente), ye la capital del conceyu de Reocín en Cantabria (España) y nucleu de poblacion más importante del mesmu, con 3.201 habitantes (2010).
Ta asitiáu a una distancia de 31 quilómetros de Santander y tien una altitú de 41 metros. Nesta llocalidá alcuéntrase'l Xardín de la Finca de la Sociedá Anónima Puente San Miguel, declaráu Xardín Históricu en 1986 y la Casa de Xuntes de Puente San Miguel. Esta llocalidá ta comunicada con Santander pol ferrocarril de la compañía Feve.
Nesta llocalidá celébrase cada 28 de xunetu'l denomináu Día de las Instituciones de Cantabria, que ye lo más paecío a un Día de Cantabria, yá que nun ta oficializáu como tal. Con esta celebración conmemora la constitución de la Xunta Xeneral de Cantabria, tres l'aprobación real del alcuerdu de constituyise'n provincia, en principiu polos valles de la Xunta Xeneral de los Nueve Valles a los que s'amestaron otros valles, xuntes, hermandaes y xurisdicciones. Tou ello llevóse a cabu na Casa de Xuntes d'esta llocalidá, llamada entós Bárcena la Puente.
En #uente San Miguel nacieron el militar Juan Manuel Pérez de Tagle y Gómez de La Sierra (1690-1750), el xugador de bolos Manuel Gándara Herrera, los empresarios Emilio Botín-Sanz de Sautuola y López (1903-1993) y Marcelino Botín-Sanz de Sautuola y López (1907-1971). Tamién ye orixinariu de Puente San Miguel el pilotu de rally Dani Sordo. Nel so términu ta allugada la finca familiar del célebre naturalista Marcelino Sanz de Sautuola.
Arquiteutura relixosa
La Ilesia Parroquial foi construyida en 1969, pero llevantóse sobro una construcción anterior. La Ermita Nueve Valles foi un santuariu medieval que s'atopa xuníu a la ponte del mesmu nome sobro'l Río Saja. El conxuntu fórmenlu restos del ábside de la ilesia románica que baxen hasta'l nivel del ríu. A principios del sieglu XX l'actual ermita engrandóse llegando casi hasta les víes del ferrocarril pero nos años 20 realizóse un remocique n'estilu neorrománicu con torre-campanariu.
Descripción
Describir ye esplicar, de manera detallada y ordenada, cómo son les persones, animales, llugares, oxetos, etc. La descripción sirve sobremanera pa ambientar l'aición y crear una que faiga más creíbles los fechos que se narren. Munches vegaes, contribúin a detener l'aición y preparar l'escenariu de los fechos que siguen.
Austin St. John
Ye conocíu pol so papel na serie de televisión Mighty Morphin Power Rangers como Jason Llei Scott, el primer Red Ranger y el primer líder de los Power Rangers. Anguaño ta retiráu de la interpretación, trabaya como paramédico y enantes foi bomberu.
Descripción
La descripción tamién pue definise como la representación verbal de les traces propies d'un oxetu. Al describir una persona, un animal, un sentimientu, etc. Esprésense aquelles carauterístiques que faen peculiar a lo descrito, y la estrema d'otros oxetos d'otra o de la mesma clase.
Austin St. John
Vida personal
St. John lleva practicando artes marciales dende los cinco años y ye cintu negru de segundu grau en Tae Kwon Do, cintu negru de primer grau en Yudu, y tamién practica Kenpo.
Descripción
Procesu descriptivu
En primer llugar hai qu'estremar cuálos son les traces y les carauterístiques importantes. Esíxense dellos cumplimientos para una descripción.
Austin St. John
Vida personal
El so nome artísticu llegó cuando los sos managers na axencia pensaron que Jason Geiger nun yera un nome atanante. Al actor asocedióse-y lo de "St. John", y "Austin" foi suxerencia de los managers inspiraos pol personaxe de Steve Austin, de The Six Million Dollar Man.
El 10 de marzu de 2015, Austin foi padre d'una neña a la que llamó MacKenzie.
Power Rangers
El primer papel protagonista de St. John na interpretación foi en 1993, cuando interpretó a Jason Lee Scott, el Power Ranger Colloráu en Mighty Morphin Power Rangers de Saban Entertainment. Con 19 años nel momentu del estrenu, yera'l más nuevu del repartu orixinal, pero coles mesmes yera tamién el mayor espertu n'artes marciales, y eso integróse al so personaxe. Mighty Morphin Power Rangers foi un ésitu inmediatu y convirtióse rápido n'unu de los programes infantiles de mayor audiencia de tolos tiempos. Sicasí, Austin dexó la serie a metá de la segunda temporada por una disputa sobre'l so contratu y el so salariu, y foi reemplazáu na serie por Steve Cardenas, que sería'l qu'apaecería na primer película de la serie.
St. John volvería más tarde a la franquicia como Gold Ranger en Power Rangers: Zeo, y como actor invitáu na segunda película, Turbo: A Power Rangers Movie. Tamién co-presentó l'episodiu especial de 1999 tituláu L'episodiu perdíu al pie del so antiguu compañeru y bon amigu Walter Jones, intérprete del primer Black Ranger, y dambos falaron de la historia de la franquicia hasta esi momentu, amás de presentar l'episodiu piloto inéditu hasta entós de Mighty Morphin Power Rangers.
La última apaición de St. John en Power Rangers foi nel especial del décimu aniversariu, Forever Rede, nel que se xunió a otros nueve actores intérpretes del Ranger Colorado hasta la fecha. Volvió interpretar al Ranger Colorado orixinal y axuntóse col so antiguu compañeru de repartu Jason David Frank. Tamién foi unu de los participantes convidaos na Power Morphicon 2007 celebrada en Los Angeles que celebraba'l 15º aniversariu de la franquicia.
Tevaram
Llámase Tevaram a los siete primeros volumes del Tirumurai, coleición de doce volúmenes de poesía devocional shivaísta.
Los siete volumes tán dedicaos a les obres de los trés poetes tamiles más importantes (conocíos como Nayanaras): Champa Tar, Appar y Chuntarar. Créese que los dos primeros vivieron nel sieglu VII y el postreru nel sieglu IX. Mientres el periodu Pallava, los trés poetes viaxaron por Tamil Nadu (el sur de la india) ufiertando discursos y cantaraes caracterizaes pola devoción escontra'l dios Sivá y les oxeciones escontra'l visnuismu (la relixón del dios Visnú), el yainismu y el budismu.
Nel sieglu X, mientres el reináu del rash Chola I, foi abandonada una coleición d'estos cantares nel templu de Chidambaram, xunto con otres obres lliteraries que fueron reunificadas por Nambiyandar Nambi.
Toes estos cantares nel Tevaram (llamaes pathikam en tamil) atopar en grupos de diez. Los himnos convertir en cantar gracies a la música de Pann y formen parte del canon de la música tradicional tamil, siendo entá güei parte de la lliturxa nos templos.
La 7 (Rexón de Murcia)
La 7 ye la televisión pública autonómica de la Rexón de Murcia. Pertenez al Ente Públicu Radiotelevisión de la Región de Murcia, que ta constituyíu poles sociedaes públiques Onda Regional de Murcia y Televisión Autonómica de Murcia, S.A. (TAM, S.A.), responsables de les operaciones de les sos operaciones de radio y televisión. Ta integrada na Federación d'Organismos de Radio y Televisión Autonómiques (FORTA).
La sede central asítiase na ciudá de Murcia y cuenta con delegaciones en Cartagena, Lorca, Yecla y Madrid. El centru de producciones alcuéntrase nel Centru Integráu de Tresportes de Murcia, na pedanía de Sangonera la Verde.
Entamó les sos emisiones en prebes n'analóxicu el 14 d'abril de 2006 cola tresmisión en direutu de les procesiones de Selmana Santa de les ciudaes de Murcia, Cartagena y Lorca. A finales del mes de xunu de 2006, 7RM entamó les emisiones tamién por TDT, al pie d'otres televisiones autonómiques de calter priváu (Canal 6, Televisión Murciana y Popular TV).
Takashi Akiyama
Takashi Akiyama (秋山 貴嗣, ) ye un futbolista xaponés.
La 7 (Rexón de Murcia)
El 20 de setiembre de 2006 la canal entamó a emitir les 24 hores del día, anque la so programación definitiva nun llegaría hasta'l 23 d'ochobre del mesmu añu.
Anguaño emite programes informativos, debates, tresmisiones de la lliga de Primer División, Segunda División y Lliga de Campeones, asina como partíos de Segunda B de los equipos e la rexón. Pola televisión murciana pasaron tamién rostros conocíos del panorama televisivu español como Antonio Hidalgo (Los 7 magníficos), Irma Soriano (Así es la vida con Irma Soriano) y Carlos Sobera (Como si fuera ayer).
Tevfik Esenç
Tevfik Esenç foi un llabrador turcu, concretamente d'orixe circasianon, célebre por ser el postreru falante conocíu d'ubijé, según pol so llabor nes xeres d'investigación de dicha llingua. Esenç foi criáu mientres un tiempu polos sos güelos, falantes de ubijé, nel pueblu de Hacıosman, Turquía. Sirvió una llexislatura como muhtar o alcalde del pueblo antes de recibir un puestu como funcionariu n'Istambul.
Ellí tuvo la oportunidá de conocer al llingüista francés Georges Dumézil, col que realizó un gran trabayu pa consiguir caltener la so llingua. Dotáu d'una escelente memoria y entendiendo aína les intenciones de Dumézil y otros llingüistes que lu visitaben, foi la fonte principal de datos ya información non yá de la llingua ubijé sinón tamién de la so mitoloxía, cultura y costumes. Non yá falaba ubijé, tamién turcu y el dialeutu hakuchi del idioma adigué, lo que dexó dalgún trabayu comparativu ente les dos llingües. Yera un purista y el so idioleutu del ubijé ye consideráu por dalgunos como lo más paecío a una llingua estándar lliteraria que llegó a tener esti idioma.
Xeografía de Tuvalu
Tuvalu Ye una islla asitiada nel océanu Pacíficu, Allugada ente Ḥawai y Australia. Los países más cercanos a Tuvalu son Kiribati, Samoa y Fixi. Consta con 4 petones de coral y 4 atolones (islles coralines oceániques que pueden tener forma d'aníu). Ye la nación independiente con menor númberu d'habitantes.
Etimoloxía: la pallabra Tuvalu significa 8 Islles y provién del idioma indíxena local, y hasta l'añu 1949 nel que los indíxenes poblaron la islla de Niulakita yeren les islles que disponíen de población permanente y estable. Conozse que d'antiguo el so nome yera Islles Ellice.
La nación de Tuvalu atopar nel Pacíficu oriental, d'antiguo conocida como islles Ellice y ta asitiada 4000 quilómetros al nordeste d'Australia. Atopar a metá de camín ente Ḥawai y Australia. Tuvalu ta formáu por cuatro islles de referencia y cinco atolones. El pequeñu y esvalixáu grupu d'islles que formen esti país tien bien poca tierra, tan solo alredor de 26km².
En Tuvalu danse vientos procedentes del oeste y abondoses agües dende payares hasta marzu. Les temperatures son tropicales moderaes y vientos del este predominen de marzu a payares. La tierra ye bien baxa y tien grandes atolones coralinos. La mayor elevación ye 5 m percima del nivel del mar.
Llocalización: Oceanía, grupu d'islles constituyíu por nueve atolones coralinos nel océanu Pacíficu sur, a metá de camín ente Ḥawai y Australia.
Continente: Oceanía.
Superficie:Total: 26 km² Tierra: 26 km² Enagua: 0 km².
Fronteres: 0 km.
Cox Habbema
Cornelia Habbema, más conocida como Cox Habbema, foi una actriz y direutora de teatru neerlandesa.
Estudió na Universidá de les Artes d'Ámsterdam. Casóse con Eberhard Esche. Finó'l 18 d'abril de 2016 a los 72 años.
Hornos de Moncalvillo
Hornos de Moncalvillo ye un conceyu de la comunidá autónoma de La Rioxa (España). Asítiase nel valle occidental del Iregua.
Historia
220px|thumb|left|Términu municipal d'Hornos de Moncalvillo.
Les primeres referencies a la llocalidá apaecen nel sieglu XI, nel testamentu de Doña Estefanía de Foix, muyer del rei García Sánchez III de Navarra, en favor de la so fía Doña Jimena. La llocalidá foi incluyida nel Señoríu de Cameros que Enrique de Trastámara apurrió a Juan Ramírez de Arellano en cuenta de los sos servicios na guerra contra Pedru I el Cruel, en 1366. Más palantre pasó a pertenecer a los Duques de Nájera.
Formó parte de la provincia de Burgos, y darréu de la provincia de Soria, hasta la creación de la provincia de Logroño en 1833.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 96 habitantes, 54 homes y 42 muyeres.
Reinu sij
L'Imperiu sij foi un reinu ente los años 1799 y 1849, con capital en Gujranwala (ente 1799 y 1802) y en Lahore (ente 1802 y 1849). Foi'l primer estáu que tuvo al sikhismu como relixón oficial. Los sijes independizar del Imperiu durrani y crearon el suyu propiu. La Compañía de les Indies orientales quixo conquistar l'imperiu, lo que supunxo una serie de batalles que desmembraron l'imperiu, produciéndose'l fin d'este nel añu 1849, pasando a manes de los británicos.
Nos archivos oficiales siguió utilizándose el persa, pero la llingua más falada yera'l panyabí, la relixón yera'l sikhismu, anque tamién se practicaba l'islamismu.
Publicaciones, Institutu d'Investigaciones Sobre Recursos Bióticos
Publicaciones, Institutu d'Investigaciones Sobre Recursos Bióticos (embrivíu Publ. Inst. Invest. Recurs. Bióticos) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que ye editada en Buenos Aires dende l'añu 1976 hasta agora. Foi precedida por Biotica
Peyrole
Peyrole ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Covadonga Romero Rodríguez
Covadonga Romero Rodríguez foi una escultora y pintora española, pionera de la vanguardia femenina asturiana.
Biografía
Empezó los sos estudios artísticos na Escuela d'Artes Aplicaes d'Uviéu, onde tuvo como profesores a Víctor Hevia Granda o Marianu Monederu del Ríu, ente otros.
Vivió na casa de la so tio güelu Payarinos, deán de la catedral d'Uviéu. Darréu la casa pasó a ser la sede del Conservatoriu.Tuvo trés fíos: Ruperto (unu de los descubridores de la cueva de Tito Bustillo), Santiago y Elena (restauradora).
Dende los sos entamos trabayó modelando la folla. Estudió Dibuxu Artísticu, Modeláu y Vaciáu, Vidrera Artística y Cerámica na Escuela d'Artes Aplicaes y Oficios Artísticos d'Uviéu, y llogró'l premiu Macián mientres los cursos 1946 al 1949.
El modeláu y vaciáu d'el so escultures realizar utilizando'l procedimientu de trabayu qu'aprendiera con Víctor Hevia, anque prescindia del bocetu previu.
Espunxo per vegada primera en 1949, y dende entós realizó delles esposiciones individual y coleutivu, como les realizaes xunto al so home Ruperto Álvarez Caravia, na Caxa d'Aforros d'Asturies, y tamién na Sala Nogal, dambes n'Uviéu, en 1976 y 1983.
En 1958 participó nel grupu “Homenaxe a Tamayo”, con Jacinto Melcón, Jorge Valdés y Ruperto Álvarez Caravia, el so home, col qu'espunxo (1964) n'Uviéu, Xixón y Avilés.
Amás de pintura, tamién realizó trabayos escultóricos, destacando ente ellos la escultura urbana conocida como Bustu del Padre Vinjoy, pa la Fundación que lleva'l so nome.
En 1990 la productora de RTVE n'Asturies encargó-y una semeya de Severo Ochoa y la so esposa, que s'atopa nel Museo Xovellanos de Xixón.
Los materiales colos que trabayaba escultóricamente yeren bronce, mármol, madera, cementu y materies plástiques.
Tamién realizó a lo llargo de la so carrera una gran cantidá de paisaxes, oleos y acuareles nos que puede apreciase una evolución escontra un mayor abocetamiento, una mayor soltura nel tratamientu de los paisaxes y atmósferes.
Ente les sos obres destaquen: Semeya de la mio fía, Mozu turista, Rapaza murnia, Rupertín, bustu de Asunción Álvarez Santander, bustu de José María Velasco, bustu de José García de la Noceda, y El Salvador.
El 7 de setiembre de 2004, xunto a otres: Blanca Miruéndanu Cantalapiedra, Merced Gómez Morán, Maruxa Moutas Merás, Pepa Osorio Ordóñez, Rosario Areces González y Amparo Cores Uría; recibió la medaya de plata d'Asturies,gallardón qu'añalmente concede'l Gobiernu del Principáu, como reconocencia al difícil trabayu que tuvieron que realizar la que puede considerase como la primer xeneración de muyeres creadores plástiques venceyaes a la vanguardia artística asturiana del sieglu XX.
Asuntu Platen
La espresión asuntu Platen referir a una disputa pública ente'l poeta Heinrich Heine y el so colega August von Platen-Hallermünde, una de les disputes más amargoses de la hestoria de la lliteratura alemana.
Antecedentes
En 1819, un vieyu Goethe publicó'l so Diván d'Oriente y Occidente, una serie de poemes realizaos al estilu persa. Dientro de les temes trataes, atopábase naturalmente la pederastia, l'amor a los rapazos, habitual na poesía persa. Claro que Goethe darréu aseguró que l'amor presentáu ye platónicu. El coperu Saki cánta-y al poeta Hatem:
L'estudiante August, conde von Platen-Hallermünde, lleó entusiasmáu los poemes con 23 años en Weimar. Platen, qu'a pesar del so nome aristocráticu yera fíu d'un guardabosques, reconociera la so homosexualidá en 1818, pero decidir a vivila de forma platónica y asexual, fechu qu'espresó nos sos poemes.
Discutiniu
En 1827 Heinrich Heine publicó, como anexu a los sos ''Reisebilder. Zweiter Teil («Imáxenes de viaxe. Segunda parte.»), xenien'' del poeta Carl Leberecht Immermann, nes que se ri del orientalismu na poesía, crítiques que se convirtiera n'habituales dende'l discutiniu ente autores románticos y clasicistes.
Platen sintióse aludíu nesta crítica y tomó a mal la publicación de los epigrames por Heine. Na so obra Der romantische Ödipus («El Edipo romántco»; 1828), Platen introdució un personaxe llamáu Nimmermann, atacando a Heine al traviés del so orixe xudíu: referir a él como «el divín Petrarca de la fiesta de les cabañes», «arguyu de la sinagoga», etc. amás d'afirmar que golía a ayu, usando clixés antisemita. L'ataque diba más allá de lo habitual, yá que nun s'amenorgaba a criticar la obra, sinón que aportaba a personal.
Ente que Immermann procuró reconducir el discutiniu al nivel lliterariu, Heine decidir pol güeyu per güeyu. Nel tercer tomu de Reisebilder (1830), editáu pocu dempués, nel últimu capítulu tituláu «Bäder von Lukka» («Baños de Lukka»), Heine afaía cuentes col poeta y amigu entendíu» Platen y nun aforra en comentarios despreciatibles, de cutiu refiriéndose a la homosexualidá de Platen: Platen, al que «nunca tocó una muyer», sería «más home de culu qu'home de cabeza», una «tríbada masculina»; el conde ye allabáu pola so cortesía para colos más nuevos, frente a los que ye la modestia mesma, al pidir cola más atenta humildá'l so permisu, pa de xemes en cuando xubir a la so habitación». Inclusive fai risión la probeza de Platen: «el condáu del Conde ta na lluna». Tamién menta al pasar a otros homosexuales, como al «gazalico Iffland»
Ente otres razones, los ataques de Platen influyeron en que la candidatura de Heine a una cátedra en Múnich fracasara. De fechu Heine diba más allá, creyendo que detrás de Platen atopábense los clérigos bávaros que fixeren fracasar l'intentu. Esta guerra d'estermín», como llamó nuna ocasión el discutiniu, influyó tamién na decisión de Heine de treslladase en 1831 a París. La polémica amuesa que'l bautizu protestante de Heine en 1825 nun lo protexó d'enemistaes y discriminación. Platen tamién morrió nel autoexilio n'Italia, en 1835.
Los contemporáneos enfearon la conducta de Heine y los sos comentarios despreciatibles sobre la homosexualidá de Platen; l'asuntu sigue considerándose un llurdiu na biografía del poeta, yá que hai que tener en cuenta que la homosexualidá yera un delitu na dómina. Sicasí, el críticu lliterariu Karl Herloßsohn sentenció en 1930: «Na forma, na que Heine foi atacáu por Platen, yá s'atopaba zarrada la forma na que se tenía que defender». Asina, Heine usaría les mesmes armes coles que foi atacáu. Gotthard Feustel busca los oríxenes del discutiniu en dos consciencies que, a pesar de tolos sos esfuercios, nun son aceptaos pola sociedá por non afaese a la norma». Hans Mayer ver como marxinaos, que, a pesar de tolos sos esfuercios por integrase, fracasen.
Piencourt
Piencourt ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Hironobu Yoshizaki
Hironobu Yoshizaki (吉崎 弘宣; ) ye un futbolista xaponés.
Publications of the Bussey Institution, Harvard University
Publications of the Bussey Institution, Harvard University (embrivíu Publ. Bussey Inst. Harvard Univ.) ye una revista científica con ilustraciones y descripciones botániques que ye editada pola Universidá de Harvard en Xamaica Plain dende l'añu 1980
Pinterville
Pinterville ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xiros cerebrales
Conócense como xiros o circunvoluciones cerebrales (del llatín: gyrus, pl. gyri, y esti de la mesma del griegu: gýros, «aniellu» o «círculu») a les elevaciones trabancoses (convoluciones) de la superficie del celebru producíes al plegase la corteza sobre sí mesma y separaes poles cisures o riegos. Munches d'elles son lo suficientemente constantes como pa recibir nomes particulares. Les que son demasiáu inconstantes pa llevar nomes específicos denominar circunvoluciones anectantes, de tránsitu o de camín.
Cada circunvolución controla l'actividá del músculu esqueléticu qu'ocupa'l llau opuestu del organismu. Les diverses partes del organismu representaes na circunvolución dispónense escalonadamente, esto ye, de riba abaxo.
D'esa manera, la porción cimera de la circunvolución controla los movimientos de la estremidá inferior opuesta, ente que la zona inferior de la circunvolución controla la cabeza y el pescuezu.
Delles partes del organismu, como la mano y la cara, tán más representaes qu'otres, yá que tienen la capacidá pa efectuar movimientos más complexos.
Xiros importantes
Circunvoluciones que reciben un nome específicu son les siguientes:
Equipu
Un equipu ye un grupu de más de dos persones que interactúan, alderiquen y piensen de forma coordinada y cooperativa, xuníes con un oxetivu común. Un grupu en sí mesmu non necesariamente constitúi un equipu. Son munchos los distintos componentes que formen un equipu como'l xerente y axentes. Tamién pue ser un conxuntu de persones coordinaes y con una meta a cumplir, beneficiarse.
Asina, por casu, los xugadores d'un equipu deportivu puen formase pa prauticar el so deporte. Executivos de loxística de tresporte puen escoyer los equipos de caballos, canes o gües pa l'oxetivu de tresportar mercancíes, etc.
Los teóricos de negocios a finales del sieglu XX popularizaron el conceutu de construyir equipos. Opiniones distintes esisten sobro la eficacia nel trunfu ("equipu de soccer", "equipu de voleibol' etc.).
Per otra parte, tamién se-y llama equipu:
Poudis
Poudis ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Piseux
Piseux ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Martín I
thumb|250px|right|Procesión n'honor a Martín I, patrón fundacional de [[Chacas, Perú dende 1570.]]
Martín I (Todi, ¿? – Cherson (Crimea), 16 de setiembre de 655) foi'l papa nᵘ 74 de la Ilesia católica de 649 a 655, veneráu como santu pola Ilesia católica según tamién pola Ilesia ortodoxa.
Empecipió'l so pontificáu convocando'l concilio que la muerte del so predecesor Teodoro I torgáralu celebrar. N'este concilio, celebráu en Letrán, condergóse'l monotelismu que l'emperador bizantín Constante II quería imponer como solución de compromisu ente la ortodoxa cristiana y el monofisismu. Coles mesmes confirmáronse les condenes a la Ecthesis, decretada pol emperador Heraclio, al Typos de Constante, y escomulgóse a los patriarques de Constantinopla Sergio I, Pirro I y Pablo II.
Conocida la noticia en Constantinopla, l'emperador Constante II ordenó al so representante n'Italia, el exarca de Rávena, Teodoro Calíope, que tomara prisioneru al Papa y treslladar a la capital imperial.
El exarca, a la so llegada a Roma, informó al cleru que Martín I fuera depuestu como papa, obligando al propiu pontífiz a embarcar el 19 de xunu de 653 con destín a Constantinopla, onde enriba'l 17 de setiembre de 654, en permaneciendo mientres casi un añu na islla de Naxos.
En Constantinopla foi xulgáu de los cargos de herexía y enemigu del Estáu, siendo condergáu a muerte el 20 d'avientu de 654. El xuiciu, celebráu nel Hipódromu, foi una parodia na que Martín I foi vejado y faltáu, quitáu de les sos vestidures y cargáu de cadenes.
Tres tres meses de prisión, l'emperador -y conmutó la pena de muerte pola d'exiliu en Crimea, onde llegó, el 15 de mayu de 655, nuna situación física tan deplorable debida al maltratu sufiertu dende la so detención, que finó'l 16 de setiembre d'esi mesmu añu. Por esti motivu considérase-y mártir, l'últimu Papa n'atestiguar la so fe d'esta miente.
Patronalgu
En Perú, ye patrón de la ciudá ancashina de San Martín de Chacas, dende la so fundación na década de 1570.
Puertu d'Iquitos
El Puertu d'Iquitos ye un denominación xeneral que ye usada en dos formes bultables, y siempres foi una prominente antonomasia para Iquitos.
En términos xeográficos, el Puertu d'Iquitos consiste nos ríos Amazones, Nanay y Itaya qu'envolubra a Iquitos, y que se converten nes principales entraes fluviales pa la ciudá. Nelles, esiste una allegada presencia de cualquier tipu de barcos, y dársenes provocada pol turismu de la ciudá.
En términos de tresporte, el Puertu d'Iquitos conforma tolos sistemes de conexón fluvial y cais que tien la ciudá. Tien un frenético movimientu comercial, y ye unu de los puertos fluviales más importantes d'América del Sur, y el mayor puertu fluvial de Perú.
Turgenia latifolia
Turgenia latifolia ye una especie de plantes herbales perteneciente a la familia Apiaceae. Ye orixinaria de la rexón del Mediterraneu hasta Irán.
Descripción
T. latifolia ye una yerba añal; colos tarmos erectos, bien ramificaos, de 8-40 cm; fueyes 1-pinnatisectas con 3-6 pares de segmentos foliares, oblongos, de 1-5 por 0'5-1 cm, dentaos o pinnatífidos; 2-5 bráctees y bractéolas, llanceolaes, persistentes; con umbeles sobre pedúnculos de 10 cm o más, con 2-5 radios de 1-6 cm, desiguales, híspidos; flores ensin sépalos y con pétalos blancos o rosaos, radiaos, los más grandes hasta de 4 mm; el frutu ye ovoide, de 6-12 mm coles costielles marxinales cubiertes de 1 fila d'aguiyones rectos y les restantes de 2-3.
Muerte por PowerPoint
"Muerte por PowerPoint" ye una espresión aplicada a les presentaciones basaes en diapositives qu'inducen a l'aburrición y la fatiga por cuenta de la sobrecarga d'información. Anque'l términu inclúi namái PowerPoint, esti fenómenu nun ye esclusivu del software de Microsoft: cualquier programa pa crear presentaciones dexa a los usuarios rellenar diapositiva tres diapositiva de testu y viñetes ("bullet-points" n'inglés), lo que trai a esa sobrecarga d'información mentada enantes.
La frase foi creada por Angela R. Garber. Otru autores criticaron PowerPoint por cuenta de los sos efeutos sobre la comunicación, como Edward Tufte (2006) y Kalyuga et al. (1991). Wright (2009) suxure que PowerPoint ye una ferramienta bien conveniente pa oradores con escasa capacidá, yá que amenorga los mensaxes complicaos a simples viñetes y dexa que l'estilu (la forma) apodere sobre la sustancia (el conteníu). Por cuenta de estos factores, ye una ferramienta tremendamente popular.
Otra frase equivalente ye "Envelenamientu por PowerPoint", creáu por Scott Adams, l'autor de Dilbert.
Eugenio I
Eugenio I foi'l papa nᵘ 75 de la Ilesia católica ente 654 y 657, veneráu como santu.
Nació en Roma. Foi escoyíu papa por espresa voluntá del emperador Constante II, un añu antes de la muerte del so antecesor Martín I, mientres ésti yera conducíu en cadenes a Constantinopla.
El cleru romanu y el mesmu Eugenio I nun s'opunxeron a la voluntá de Constante, probablemente non por sumisión o mieu, sinón por motivos d'oportunidá. Seique nun quería indisponer al emperador quien, por casu, pudiera faer escoyer a un papa monotelista; o quiciabes dando muestres de condescendencia, non quixo comprometese entá más la yá precaria posición del papa Martín I. Nun hai dulda de que l'actitú d'Eugenio I foi demasiáu reverente y condescendiente, hasta tal puntu que'l Liber Pontificalis definiólu como demasiao «benévolu, duce y llenu de mansedume».
Escontra'l final de la so vida, refugó la epístola sinodal que-y unvió'l patriarca Pedro, que contenía graves ambigüedaes doctrinales en sentíu monotelista, y negóse a suscribir un oficiu de fe dictada pol mesmu emperador. Antes bien, contestó a la provocación denunciando los abusos y les persecuciones que Martín I sufriera per parte de la Corte imperial, faciéndolos de públicu dominiu.
Recibiría'l mesmu trato que'l so antecesor si mentanto nun morriera. Prescribió que los sacerdotes tuvieren que guardar castidá perpetua.
Anna Faris
Anna Kay Faris ye una actriz d'Estaos Xuníos de comedia, conocida principalmente polos sos papeles nes películes de Scary Movie y The House Bunny. Más apocayá actuó en Repare and Report y Frequently Asked Questions About Time Travel. Dende 2013 protagoniza la serie Mom.
Primeros años
Anna nació en Baltimore, Maryland, pero creció en Edmonds, Washington, al norte de Seattle. Fía de Jack, d'ascendencia escocesa y irlandesa, y Karen, d'ascendencia alemana, inglesa y francesa. Tien un hermanu llamáu Robert.
Los sos padres afalar a siguir l'actuación cuando yera nueva y dio la so primer carauterización profesional a los 9 años nel Seattle Repertory Rheater. Dempués d'asistir al institutu Edmonds Woodway High School, estudió lliteratura inglesa na Universidá de Washington y vivió un tiempu en Londres.
Carrera
thumb|izquierda|Faris en [[The House Bunny.]] La so carrera empezó con pequeñes actuaciones en películes de los años 90. El so primer papel cinematográficu importante foi na producción independiente Lovers Lane nel añu (1999) onde conoció a Ben Indra que más tarde foi'l so maríu. Anque'l so mayor papel y pol que la conoz mundialmente ye poles películes de Scary Movie. Anna interpretó'l papel de Cindy Campbell en toles remortines de Scary Movie.
Publications of the Carnegie Institution of Washington
Publications of the Carnegie Institution of Washington (embrivíu Publ. Carnegie Inst. Wash.) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que ye editada en Washington, DC pol Institutu Carnegie dende l'añu 1902.
Puertu de Jaffa
El puertu de Jaffa (n'hebréu: נמל יפו ) ye un antiguu puertu asitiáu na ciudá vieya de Jaffa, agora Israel. Jaffa y el so puertu tienen una hestoria que toma más de tres milenio. El puertu en sí ye mentáu en delles obres antigües, incluyendo la Biblia y el llibru de Jonas. Por más de 7000 años utilizóse viviegamente, en periodos anteriores a los musulmanes, los cristianos, xudíos ya inclusive exipcios. Entá funcional como un pequeñu puertu pesqueru, el puertu ye anguaño una zona de recréu con restoranes y cafeteríes. Un faru, Jaffa, ta asitiáu percima del puertu. En 1917 mientres la Primer Guerra Mundial, les tropes britániques al mandu del xeneral Allenby ganaron a los otomanos y tomaron Jaffa, que se convirtió en parte del mandatu de Palestina alministrada polos británicu (1922-1948).
El 24 d'abril de 1950, la ciudá de xudía de Tel Aviv y la ciudá árabe de Jaffa fueron unificaes, y establecióse el conceyu de Tel Aviv-Yafo. Güei, los árabes de diverses denominaciones constitúin unos 25.000 habitantes, d'un total de 35.000 persones.
Crane Yu
Honjo Yukari, más conocida como Crane Yu, ye una lluchadora xaponesa profesional d'All Japan Women's Pro-Wrestling. Destácase principalmente pol so debú en 1980 y por ser miembru de La villanía alianza.
Biografía
Honjo Yukari debuta en 1980 na fundación d'All Japan Women's Pro-Wrestling (AJW), col nome de Yu amazcaráu,o Masked Yu, polo tanto en 1984 empieza a apaecer ensin la mázcara y camúdase el nome a Crane Yu, lo que la reconoz pola so participación en La villanía alianza que taba liderada por Dump Mastumoto. El 25 de febreru de 1985, Dump Matsumoto xunir a Crane yu pal títulu de Tag Team Campeonatu Mundial WWWA, quien ganaron ganando a les demás. Nesi añu tamién, entra Keiko akano a l'alianza, quien se camuda'l nome a Bull Nakano.
Depués, realízase un tornéu contra Bull Nakano, dambes del equipu La villanía alianza, quien dambes s'enfrenten de forma bien violenta utilizando'l Nunchaku y a la fin, Crane Yu llogra ganala, amás tamién gana a otru lluchadores como Mika Komatsu y Drill Nakamae quien tamién formaba parte de l'alianza.
En 1989, retirar por unos intres de AJW pa realizar un tornéu contra Lioness Asukar, pero esta vegada col nome de Dinamita Jack, quien más tarde apaez nel ring col so verdaderu nome. Años dempués, en 2003, realízase l'aniversariu númberu 35 d'All Japan Women's Pro-Wrestling, y participa Dump Matsumoto y Crane Yu, contra Yumi Ogura y Tateno Kiyo.
Apaiciones na televisión
Crane Yu, amás de ser vista na programación de AJW pola canal, tamién apaez en dellos comerciales de comida y ropa, ya inclusive en dellos programes col grupu de La villanía alianza. En 1985, tamién apaeció nuna serie de televisión, Teatro Tierra de Llunes, tresmitíu por Fuji TV.
Conflictu na villanía alianza
Anque Crane Yu ve participar con Dump Matsumoto nel añu 2005, enantes tuviera fuertes torneos con esta, polo tanto Dump Matsumoto resultara con gran popularidá y haber derrotáu. Bull Nakano quien tamién alderica con Crane Yu, enfrentar a ella en 1985 nel ring, pero les resultaos fueron meyores, porque esta termina rindiéndose y Crane Yu gana'l tornéu. Más tarde en 1989, Condor Saito y Bull Nakano lluchen nun tornéu contra Dump Matsumoto, quien ella gana ganando a les otres dos nomaes enantes.
Sean Faris
Sean Haroy Faris (Houston, Texas, 25 de marzu de 1982), más conocíu como Sean Faris, ye un actor y modelu d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nació en Houston, Texas. Los sos padres llámense Stephen Faris Warren Miller y Katherine Ann Irene. Estudió na Escuela Secundaria Padua Franciscana en Parma, Ohio. Yera un atleta d'altu nivel - xugaba fútbol, baloncestu y béisbol. Tamién foi buzu pal equipu de natación. El so padre y la mayoría de los miembros de la so familia viven en Houston, ente que la so madre entá vive en Cleveland. Graduóse con honores nel 2000 y camudóse a Los Angeles, California, pa dedicase a l'actuación unes poques selmanes más tardes.
Carrera
Empezó la so carrera de modelu y actuando en Cleveland y asistió a la Modelu Internacional de Talentu y l'Asociación. Foi nomáu a Modelu Junior Masculín del Añu nel Modelu Internacional de Talentu y l'Asociación en 1999, pero finalmente dio nel modeláu de centrase na aición. Tres selmanes dempués de secundaria graduación, Faris treslladóse a California.
Faris protagonizó en distintos proyeutos, ente ellos dos de televisión, Diariu adolescente, y Xunta, atayaes enantes del final de la so primer temporada. Tamién actuó como William Beardsley en Mios, tos y nuesos.
Faris tamién protagonizó en Sleepover d'Alexa Vega en 2004. En 2007, Faris, volvieron al trabayu en trés back-to-back películes, Forever Strong, Rompiendo les regles, Brooklyn a Manhattan.Rompiendo les Regles, foi estrenada'l 14 de marzu de 2008, coles otres dos películes tamién l'apertura en 2008. Anguaño, ye protagonista de Faris y la producción de El Güeyu de cristal col so alministrador de Dino mayu.
En 2008, esnudar pal Reinu Xuníu Cosmopolitan por una bona causa, en beneficiu de la so eleición de conciencia del cáncer d'entrellenzu. El mesmu añu, produció y protagonizó un curtiumetraxe llamáu Destín Manifiestu. Tamién apaez interpretando a Jack Rourke del videoxuegu de carreres Need For Speed The Run de Electronic Arts.
Premios
Premios ganaos
Nomáu
Kazuki Tachibana
Kazuki Tachibana (橘 一輝; ) ye un futbolista xaponés.
Flacourtia indica
Flacourtia indica, ye una especie d'arbustu o árbol que s'atopa en munchos llugares templaos d'África y Asia. thumb|240px|Inflorescencia thumb|240px|Fueyes
Descripción
Trátase d'un tupiu arbustu o árbol con un tueru espinosu y cañes. En forma d'arbustu crez hasta los 7,6 m y como un árbol qu'algama un altor máximu d'unos 15 m. Les cañes laxas tienen les fueyes ovalaes. Les granes son esvalixaes poles aves.
Usos
El frutu ye una drupa bien carnosa con 6 a 10 granes. La magaya ye de color mariellu o blancu y dulce, con un sabor acedo. Cómese cruda o como auria o mermelada. Puede ser lleldada pa faer vinu.
Les fueyes y los raigaños utilizar na medicina a base de yerbes pal tratamientu de mordedura de culiebra. La corteza créese que ye eficaz pa l'artritis. La mayoría de les partes de la planta usar pa la tos, neumonía ya infeición bacteriana del gargüelu. Tamién s'utilizó pa la foria.
L'árbol ye plantáu como un sebe vivu. La madera utilizar pa lleña y pequeñes ferramientes de madera como manijas d'aráu.
Cultivu
La planta ye conocida como una especie invasora introducida en delles árees. Cultivóse en Florida nos Estaos Xuníos y güei preséntase como una meruxa en delles partes del estáu.
Taxonomía
Flacourtia indica describióse por (Burm.f.) Merr. y espublizóse en An Interpretation of Rumphius's Herbarium Amboinense 377. 1917. Flacourtia: nome xenéricu que fur dau n'honor d'Étienne de Flacourt (1607–1660), que foi gobernador de Madagascar.
indica: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización nel Océanu Índicu.
Park Jin-hee
Park Jin-hee ye una actriz surcoreana. Conocida polos sos papeles protagonistes nes series de televisión Please Come Back, Soon-ae (2006), War of Money (2007) y Giant (2010), según pola película Shadows in the Palace (2007).
Carrera
Debutó en 1996 nel drama adolescente Entamu, y algamó fama en 1998 cola película de terror Whispering Corridors.
Protagonizó una cadena de películes comerciales na gran pantalla como Promenade con Kim Sang-joong, Just Do It! con Park Sang-myun, Star xunto a Yoo Oh-sung y Love in Magic xunto a Yeon Jung-hoon según la cinta indie Love Talk con Bae Jong-ok y Park Hee-soon en 2005, pero nenguna de les sos películes llogró bones crítiques o ésitu en taquilla. Entós dexó de trabayar mientres un añu y mediu, y decidió a tomar un pocu de tiempu d'introspeición. El descansu terminó en 2006, tornando a les pantalles con Please Come Back, Soon-ae, como una muyer nes sos 40 años atrapada nel cuerpu d'una sexy moza de 20 (Shim Hye-jin). La comedia de cuerpos intercambiaos foi un ésitu, con calificaciones promedio de 25%.
Ella y Kim Hae-sook interpretaron a madre y fía nel melodrama A Long Visit (tamién conocida como My Mom), siguida d'un cameo na película de guerra 71: Nel Fueu.
Dempués del so partu fixo un remanecimientu nel drama de tvN Memoria. Dempués protagonizó'l drama familiar My Fair Lady.