cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nicole Kidman
Biografía
En 2006 protagonizó la película Semeya d'una obsesión de Steven Sheinberg onde compartió creitos con Robert Downey Jr. Magar la película nun foi un ésitu, al pasar los años convirtióse n'insinia del fetiche y lo bizarro.
En 2009 volvió actuar nun musical, nesta ocasión en Nine. Aveza dicise qu'esta película ye un remake de Ocho y mediu de Federico Fellini, anque realmente afai en formatu cinematográficu un musical inspiráu pola película de Federico Fellini. Obra de Arthur Kopit y Maury Yeston, el musical estrenóse en 1982 con Raúl Juliá como protagonista. Fellini dio la so aprobación pa la creación d'esti espectáculu, pero pidió que nun tuviera'l mesmu títulu de la so película y que tampoco figurara'l so nome. Por ello, el musical llamóse Nine (Nueve) en llugar de Ocho y mediu, y el personaxe principal caltién el nome de Guido, que figuraba na película de Fellini. La versión recién de Rob Marshall cínxise fielmente al musical.
El repartu de la película foi consideráu unu de los más brillosos de los últimos años, pos compónse de dellos ganadores de los Premios Óscar: Daniel Day-Lewis, Nicole Kidman, Marion Cotillard, Judi Dench, Sophia Loren y Penélope Cruz. Otres actrices que completen el repartu son la nomada al Óscar Kate Hudson y la cantante de R&B y Hip-Hop Fergie, vocalista del grupu Black Eyed Peas.
thumb|right|220px|Kidman en 2012 Na so primer fin de selmana, Nine raspió los 6 millones de dólares n'Estaos Xuníos, una cifra pésima teniendo en cuenta que costó 80 millones debíu al llanzamientu simultáneu con Avatar, la película más taquillera de la historia nel so momentu. Pasaes tres selmanes dende'l so estrenu, Nine recaldó 18 millones de dólares, con una gran perda que punxo n'apiertos a los sos productores.
Nel añu 2010, estrenóse nel festival de Toronto Rabbit Hole, película producida por Blossom Films que llogró bien bones crítiques y valió-y la nominación a los Globos d'Oru, a los premios del Screen Actors Guild y la so tercer nominación a los premios Oscar.
Nesi mesmu añu Nicole Kidman empecipió conversaciones pa producir y financiar un filme basáu nel llibru The Danish Girl, y tuvo trabayando n'atopar direutor y coprotagonista.
En 2011 anuncióse que protagonizaría'l debú del direutor surcoreanu Park Chan-wook n'Estaos Xuníos, que llevaría'l títulu de Stoker.
En 2012 coprotagonizó The Paperboy, película na que la mayor parte de los aponderamientos foron para Nicole: «Nicole Kidman en realidá ye escelente como Charlotte: risondera, sexy, conmovedoramente vulnerable». María Corliss escribió: «La revelación, sicasí, ye'l rindimientu de Kidman. L'arrenunciu a la imaxe de la diosa que tantes vegaes asumió, la so Charlotte ye una criatura madura, xabaz, con tolos sos encantos sexuales. Con un amiestu ventureru de precisión y abandonu, Kidman crea una visión arrogante de la feminidá del sur na so forma más tóxica. nun va asoceder, pero merez el premiu a meyor actriz en Cannes d'anguaño».
En 2016 interpreta a la madre adoptiva Sue Brierley na película Lion, gracies a ello llogró la so cuarta nominación al Oscar, ente otres.
N'ochobre de 2017, Kidman foi anunciada oficialmente como la protagonista na película Destroyer, que foi dirixida por Karyn Kusama.
Embaxadora de bona voluntá de UNIFEM
En xineru de 2006, Nicole Kidman foi nomada embaxadora de bona voluntá del Fondu de les Naciones Xuníes pa les Muyeres (UNIFEM). Nesti organismu de les Naciones Xuníes, Nicole Kidman trabaya pa dar a conocer la situación na que viven munches muyeres nel mundu y, sobremanera, denunciar tolos tipos de violencia que carecen les muyeres.
Nicole Kidman realizó un viaxe a Bosnia n'ochobre de 2006 pa conocer de primera esquito los proyeutos d'UNIFEM na zona.
Vida privada
En 1987 empezó a salir col actor australianu Marcus Graham, sicasí la rellación terminó en 1989.
En 1990 casóse con Tom Cruise na nueche de Navidá, nun llugar de los Montes Rocosos, nel estáu de Colorado. Primeramente la boda caltúvose de callao.
La pareya adoptó dos fíos, Isabella Jane y Anthony Connor, y vivió ente Los Angeles, Nueva York y Colorado.
Unos años dempués, en 2001, Nicole Kidman divorcióse de Tom Cruise de manera amistosa. Según delles fontes la razón principal foi que Cruise aportunó n'educar a los sos fíos según les creencies de la Ciencioloxía (creada por Ron Hubbard), ente que Kidman quería que foren educaos según la tradición católica.
El 25 de xunu de 2006 contrái matrimoniu col cantante neozelandés de música country, Keith Urban.
El 8 de xineru de 2008 comunica a la prensa qu'espera'l so primer fíu biolóxicu pal próximu mes de xunetu. El 7 de xunetu de 2008, en Nashville, da a lluz a una neña, Sunday Rose Kidman-Urban.
El 17 de xineru de 2011 el matrimoniu anuncia que tuvieron a la so segunda fía biolóxica, pero a diferencia de la primera, la recién nacida foi xestada per aciu un vientre d'arriendu. Llámase Faith Margaret y nació el 28 d'avientu de 2010 nun hospital de Nashville.
En mayu de 2014 reveló nuna entrevista pa la edición británica de la revista Instyle, faciendo referencia al fechu pocu conocíu de que nun nació n'Australia sinón en Honolulu, y que so madre nomóla Hokulani, un nome tradicional ḥawaianu que significa «estrella celestial».
Ye gran amiga de los actores Hugh Jackman y Russell Crowe, de les actrices Naomi Watts y Deborra-Lee Furness, del matrimoniu de Simon Baker y Rebecca Rigg (ye madrina del so fíu Harry), y del direutor Baz Luhrmann. Tamién guarda amistá colos actores Ewan McGregor, Adrien Brody, Sarah Jessica Parker y Renée Zellweger.
Premios y Nominaciones
350px|thumb|right|Estrella de Nicole Kidman nel [[Paséu de la Fama de Trollhättan.]]
XY Lyrae
XY Lyrae (XY Lyr) ye una estrella variable asitiada na constelación de Llira. Alcuéntrase aproximao a 526 pársecs o 1720 años lluz del Sistema Solar.
La variabilidá d'esta xigante colorada foi reseñada per vegada primera en 1919 por T.H.Y.C. Espin. Catalogada como variable irregular pulsante de tipu LC, el so rellumu varia ente magnitú aparente +5,80 y +6,35. Detectóse un posible periodu de 122 díes.
Avenay
Avenay ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pauligne
Pauligne ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Raiatea
Raiatea (en tahitianu Ra’iātea) ye una de les islles de Sotaventu del archipiélagu de les islles de la Sociedá, na Polinesia Francesa. Ta asitiada a 210 km al oeste de Tahití, ente Huahine, que s'atopa a 40 km, y Bora Bora.
Xeografía
Con una superficie total de 238 km²; ye la segunda islla más grande del archipiélagu, dempués de Tahití. Un petón coralín arrodia les islles de Raiatea y Tahaa que comparten la mesma llaguna. L'altitú máxima ye de 1.017 m nel monte Tefatoaiti.
La población total yera de 16.438 habitantes nel censu del 2002, distribuyida en tres comuna: Uturoa (la capital), Taputapuatea y Tumara’a. Uturoa ye, amás, la capital alministrativa de les islles de Sotaventu y el segundu centru urbanu de la Polinesia Francesa, dempués de Papeete.
Historia
D'antiguo la islla llamábase Havai’i, nome sagráu na cultura polinesio y rellacionao colos nomes de Ḥawai; Savai'i, en Samoa; y Havaiki, antiguu nome de Fakarava nes Tuamotu. Asitiada nel centru del triángulu cultural de la Polinesia, foi'l puntu de partida de la última onda migratoria, notablemente a Nueva Zelanda y Ḥawai. Nes islles de la Sociedá exerció una gran influencia relixosa y cultural. El gran templu (en tahitianu marae) de Taputapuatea, dedicáu al dios Oro, yera'l centru relixosu más importante de les islles. El so cultu suplantó a otros dioses tradicionales como Taaroa y Tane, y los distintos marae yeren subsidiarios del de Taputapuatea. Alredor so formóse la secta arioi, amiestu relixoso, aristocrática, guerrera y festiva, que yera respetada en toles islles y consiguía, namái cola so presencia y el so calter de tabú, una tregua nes guerres tribales.
Pointe-à-Pitre
Pointe-à-Pitre, llamada en criollu Lapwent, ye una comuña francesa asitiada nel departamentu de Guadalupe, de la rexón de Guadalupe.
El xentiliciu francés de los sos habitantes ye Pointois y Pointoises.
Situación
La comuña ta asitiada nel oeste de la islla guadalupana de Grande-Terre.
Demografía
Fonte: Insee
Ryutaro Iio
Ryutaro Iio (飯尾 竜太朗, ) ye un futbolista xaponés.
Nicole Palma
Nicole Palma ye una deportista d'Estaos Xuníos que compitió en taekwondo, ganadora d'una medaya de bronce nos Xuegos Panamericanos de 2011 na categoría de –57 kg.
Festival d'Eurovisión Junior 2011
El IX Festival d'Eurovisión Junior celebrarase'l sábadu 3 d'avientu de 2011 nel Complexu deportivu y de conciertos Demirchyan situao n'Yereván, Armenia. Esta ye la primera edición na qu'un país ganador de la edición anterior del Festival d'Eurovisión Junior acoxe la edición d'esti festival el siguiente añu (Casu d'Armenia, que ganó'l Festival d'Eurovisión Junior 2010 con Vladimir Arzumayan y la so canción Mama con 120 puntos) Una de les nueves novededades ye'l cambiu d'horariu del Festival, pasa de les 20:15 h (CET) a las 19:30 h (CET) pa los niños ya que son los que más ven el certame musical infantil y porque Armenia tien 3 hores más qu'en el restu d'Europa. Además, una norma diz que las canciones deben ser nel idioma oficial del país y podrían tener, como munchu, un 25% de la canción n'inglés. La UER negoció hasta l'últimu momentu con las televisiones d'España, Italia y San Marín para aumentar el númberu de países participantes. Si las televisiones d'España e Italia mostraron cierto interés en participar nel certame, foi que non les dio tempo a confirmar la so participación, en cambio, a San Marín, si le dio tempo confirmar, pero debíu a la falta de tempo pa elixir la so candidatura, decidió retirase. Tamién nesta edición destaca'l tornu de Bulgaria. Esta edición tará presentada por Gohan Gasparyan y Garik Martirosyan.
Participantes confirmaos
Finalmente han confirmado la su participacion nesta edición 13 países:
Juan Luis de la Vallina Velarde
Juan Luis de la Vallina Velarde foi un políticu asturianu, Presidente d'AP n'Asturies nel periodu de 1977 a 1983.
Payra-sur-l'Hers
Payra-sur-l'Hers ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Juan Luis de la Vallina Velarde
Cursó la carrera de Derechu na Universidá d'Uviéu (1949-1954). Amplió estudios nes Universidaes de Roma, París y Bruxeles. Obtuvo el doctoráu en Derechu y foi Catedráticu de Derechu Alministrativu na Universidá d'Uviéu.
Treslladándose a Madrid foi nomáu Direutor del Institutu d'Estudios de l'Alministración Local (1969-1973), Secretariu Xeneral Téunicu de la Presidencia del Gobiernu (1973-1974), Secretariu Xeneral Téunicu del Ministeriu de Gobernación (1974-1975). Foi procurador nes Cortes Españoles na so X Llexislatura, en representación del terciu familiar pola provincia de Toledo.
Formó parte de la Comisión de los ocho, ponentes de los principales partíos políticos que redactaron el borrador del Estatutu d'Autonomía del Principáu d'Asturie. En 1978 presentó una proposición non de llei nel Congresu de los Diputaos de que l'escudu y la Bandera d'España incluyesen l'Escudu del Principáu d'Asturies.
Payra-sur-l'Hers
Tien una población de y una superficie de  km².
Constance Smedley
Constance Smedley foi una dramaturga y artista británica, fundadora de los Lyceum Club. Estudió na Escuela d'Arte de Birmingham. En 1909 casóse col artista Maxwell Armfield. Diose cuenta de que les muyeres precisaben un club respetable qu'ufierta una bona hospitalidá. Les aspirantes muyeres precisaben un llugar onde pudieren tar ensin tener que convidar a la xente a los sos llares. Smedley convertir na fundadora del Internacional Llicéu Club. El club taba en 128 Picadilly.
Balleroy-sur-Drôme
Balleroy-sur-Drôme ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nicole Oliver
Nicole Lyn Oliver ye una actriz canadiana. Conocida polos sos papeles como Princesa Celestia y Cheerilee en My Little Pony: La maxa de l'amistá y Zoe Trent en Littlest Pet Shop.
Vida temprana
Oliver nació en Ottawa, Ontario. Tien una llicenciatura en belles artes pola Universidá de York, un Master en comunicación pola Royal Roads University y entrenamientu adicional de la British American Drama Academy.
Carrera
Ye una importante miembru de la Unión d'actores de Brisith Columbia. Oliver sirvió na so xunta executiva ( 2002-2005), presidió dellos comités, y sigue siendo parte del equipu de negociación mientres les negociaciones coleutives.
Vida personal
Oliver ta casada con Chris Ainscough, un premiáu compositor de cine. Viven en Vancouver colos sos dos fíos, William y Grady.
Papeles
<!-- === Papeles n'animación === Escaparate Clásicu animáu - El Patito Feu * Barbie: Un Secretu de Fada - Liliana Roxelle, l'habitación de caber encargáu * Barbie: Un Cuentu de Fada de la Moda - Liliana Roxelle Barbie n'Un Mermaid Cuentu - Calissa Barbie Camparina y los sos Amigos de Fada de la Camparina - Henna Clase de los @Titan - Arachne, Fortuna, la madre del glayu, Nemesis Tren de dinosauriu - Brenda Brachiosaurus & Señora Pliosaurus Dragón Booster - Pyrrah, Sentrus Kong: La Serie Animada - Tigre Lucy Ranma ½ - Miyo (Estación 3), Ling-Ling (estación 3@–4), Pulmón-Pulmón (estación 3@–4), Yotaro Madre (estación 4), Voces Adicionales (voz: versión inglesa) Warhammer 40,000: Alborea de Guerra - Eldar Farseer, Howling Banshee ye, Farseer Macha * Warhammer 40,000: Alborea de Guerra: Cruzada Escura - Farseer Taldeer
Cútar
La so población en 2016 cuenta con 598 habitantes. Los sos habitantes son conocíos como cutareños. El so términu municipal tien una estensión de 20 km².
Cútar foi acobiciada yá nos sos oríxenes pol so importante producción d'aceite y uves pases de perfinu sabor. Esisten dellos xacimientos arqueolóxicos na Peña de Fierro qu'atestigüen asentamientos prehistóricos, como un pobláu y una necrópolis.
Xeografía
Cútar ta asitiáu nes fasteres del cuetu del mesmu nome, arrodiáu d'un paisaxe que baxa de los cuetos y llombes grebes poblaes d'olivares y vide, a los valles fértiles de los ríos de la Cueva y Cútar, tamién llamáu Paomé, ente los que destaca la pedanía de Saltu del Negru.
El términu municipal de Cútar llinda al norte y al sur colos conceyos d'El Borge y Almáchar; al noroeste, con Riogordo; al oeste, con Comares; al este, con Benamargosa y La Viñuela; y al nordeste col conceyu de Periana.
Urbanismu
El cascu urbanu d'orixe árabe, ufierta una bella panorámica de cais empinaes y serpenteantes. La blancura que reflexen les fachaes de les sos cases faen que paeza una xoya enllastrada na fastera del monte. Ta estremáu en cuatro barrios principales: l'Altu, el Baxu, Barriu de la Fuente y de la Ermita. Enclavada na parte más alta del pueblu va atopar la Ilesia de La nuesa Señora de la Encarnación (sieglu XVI), y al sur del pueblu va atopar una fonte árabe, única poles sos carauterístiques na provincia de Málaga.
Toponimia
Nel términu municipal atopáronse restos arqueolóxicos que evidencian qu'ellí hubo asentamientos humanos dende fines del Neolíticu hasta empiezos de la Edá del Bronce. Sicasí les primeres noticies escrites de Cútar vienen de fontes árabes, onde apaez citada como Qūṭa o Aqūṭa. A pesar d'ello, hai autores qu'establecieron l'orixe'l vocablu كَوتْرَ, Cautzar o Kawthar, que na tradición islámica ye'l nome del ríu que traviesa'l Paraísu. Como nucleu urbanu podría nacer al calor d'una fortaleza árabe, yá sumida, llamada Ḥinṣ Aqūṭ o Castiellu Agudu, que tuvo apoderada pol rebelde muladí Omar ibn Hafsún y de la que recibiría'l so nome según otru autores.
Historia
La so posición xeográfica favoreció la presencia del home nestes tierres dende la dómina prehistórica, sobremanera nes terraces del ríu de la Cueva y la Peña del Fierro. Sicasí, los primeros datos que se conocen del asentamientu actual correspuenden a la dómina árabe.
Formó parte de la taha de Comares, al amparu del so castiellu, bien próximu, y dende el cual acolúmbrense perfectamente les sos tierres. Goció, como tola zona, de gran prosperidá económica, gracies fundamentalmente a la esportación de la pasa, hasta la rebelión morisca, tres la cual corrió la mesma suerte qu'otros pueblos de la zona.
Munchu investigadores ven en Cútar l'escenariu onde tuvo llugar la Batalla de la Axarquía, na que los cristianos sufrieron un gran escalabru. D'esa dómina queda la "Lleenda del Ave de la Muerte". La tradición oral cuenta que nos campos de la redolada producíense estrañes muertes y que foi un cazador quien desveló'l misteriu. Una nueche'l cazador viose sosprendíu por una apaición en forma d'ave que se convirtió en muyer, quién se llevó al cazador a un palaciu de cristal asitiáu nuna cueva no más fondo d'una cañada. Una vegada nel interior, el cazador afayó nuna habitación los cuerpos de los sumíos n'estrañes circunstancies. Pa salir d'ellí, díxo-y a la muyer que quería ver les estrelles, fora remanó la so daga como si fuera una cruz y asina salió vivu de la so aventura.
Llugares d'interés
thumb|260px|Cútar.
Política y alministración
Dende'l reestablecimientu de la democracia n'España, Cútar tuvo gobernáu pol Partíu Socialista Obreru Español, hasta l'añu 1999, cuando ganó les eleecciones el Partíu Popular, que caltién l'alcaldía hasta l'actual llexislatura (2011-2015). Nesta llexislatura namái los dos partíos anteriores tienen represntación, con 3 y 4 conceyales respeutivamente.
Artesanía
Cútar ufierta una artesanía peculiar, fondamente rústica, del espartu y de la madera.
Gastronomía
Al respective de la gastronomía, les especialidaes culinaries propies del pueblu consisten nuna forma peculiar de preparar el con garbanzos y chorizu que ye una variedá d'esta sopa propia de la llocalidá. Tamién atopamos especialidaes propies de la contorna de la Axarquía, como son la sopa de maimones, el gazpachu o'l ajoblanco. Nel capítulu de los duces cabo destacar les tortas de lleche. Les tierres de Cútar producen un vinu duce de primerísima calidá que nun puede faltar a la mesa. Nel pueblu poder mercar en cualquier establecimientu o probalo en casa de particulares, les tortas de lleche y el vinu moscatel.
Deporte
El conceyu cunta con delles instalaciones deportives:
Na actualidá realícense diverses actividaes deportives tales como:
Celebrar mientres l'añu, dellos eventos deportivos:
Amás realícense salíes de Senderismo davezu y participen en distintos programes de la Diputación Provincial de Málaga.
Esisten dos equipos de fútbol sala, unu que ta consolidáu (y que collechó distintos títulos y trofeos na zona de la Axarquía) y otru de recién creación.
Constance Nantier-Didiée
Constance Betzy Rosabella Nantier-Didiée foi una mezzosopranu francesa.
Estudió con Gilbert Duprez en París, y en 1849 ganó'l primer premiu d'ópera nel Conservatoriu. Debutó en 1850, en Turín, como Emilia en La vestale, de Mercadante. En 1852 apaeció en Luisa Miller en París, y al añu siguiente foi contratada pa tres temporaes nel Covent Garden de Londres, onde cantó nos estrenos londinenses de Rigoletto y Benvenuto Cellini. En 1854 debutó nel Teatru Real de Madrid y viaxó a Norteamérica. Tornó a Londres en 1858 pa cantar Urbain en Les Huguenots, na apertura de la temporada, y cantó ellí tolos años hasta 1864. Meyerbeer y Gounod escribieron páxines especialmente pa ser cantaes por ella en Dinorah y Faust ("Si -y bonheur à sourire t'convide" ). Foi la primera Preziosilla nel estrenu en San Petersburgu de La forza del destín.
Finó en Madrid, por causa d'una pulmonía que contraxera mientres les representaciones de La favorita nel Teatru Real.
Jason Everman
Jason Everman ye un músicu que tocó con Soundgarden.
Everman xunir a Nirvana en febreru de 1989 como segundu guitarrista. Ta incluyíu nos creitos de Bleach como segundu guitarrista, pero nun tocó en nengún de les temes. El líder de Nirvana Kurt Cobain dixo qu'esto foi pa compensar a Everman por pagar 606.17 dólares pa la grabación del álbum, suma que nun foi devuelta.
Everman xunir a Soundgarden l'añu posterior como'l socesor de Hiro Yamamoto. N'abril del mesmu añu, tocó nel cover de la banda de "Come Together" de The Beatles, qu'apaeció nun EP llamáu Loudest Love. Everman apaeció nel video de Soundgarden Louder Than Live y el mesmu añu dexó la banda.
Los proyeutos subsecuentes de Everman incluyeron un curtiu periodu como guitarrista en Mind Funk. En setiembre de 1994, dexó la banda pa xunise al exércitu d'Estaos Xuníos.Tamién tuvo una curtia carrera en solitariu.
Una sesión de Nirvana onde se grabaron dos canciones con Everman en guitarra ye disponible en dos llanzamientos. Un cover de Kiss llamáu "Do You Love Me?" foi llanzáu nun álbum tributo y "Dive" foi llanzáu nel 2004 en With the Lights Out. Dambos cantares grabar nun estudiu de la universidá estatal Evergreen en xunu de 1989.
Dempués de la música
Darréu, Everman decidió enlistarse nel exércitu d'Estaos Xuníos en setiembre de 1994, que pasó a ser un héroe de guerra n'Iraq, polo que ye condecoráu como tal. Dexó l'exércitu nel 2006 pa estudiar bachilleratu en filosofía na Universidá de Columbia, onde llogró'l grau de bachiller el 20 de mayu de 2013.
Paziols
Paziols ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villarrabé
Villarrabé ye una llocalidá, una pedanía y tamién un conceyu de la contorna de Páramo na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Pedaníes
El conceyu inclúi les entidaes llocales menores de:
Evelyn Pierce
Evelyn Pierce foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos de la dómina del cine mudu y de principios de los años trenta.
Biografía
Nacida en Del Rio, Texas, treslladóse a Hollywood pa trabayar como baillarina profesional, siendo afayada por cazatalentos que la aguiyaron pa faer una carrera como actriz a mediaos de los años venti. El so primer papel, ensin apaecer nos creitos, foi na película de 1925 Escuse Me. El so primer papel con creitu facer esi mesmu añu en Don't, xunto a Sally O'Neil. Foi, amás, una de los trelce chiques escoyíes como "WAMPAS Baby Stars" en 1925, llista qu'incluyía a l'actriz June Marlowe. Tres ello robló un pequeñu contratu cola MGM, que duró hasta 1931.
Dende 1927 a 1931 Pierce trabayó en siete películes, dos d'elles ensin apaecer nos creitos. Siguió actuando hasta 1935, en rematando'l so contratu cola MGM, pero de los seis películes nes que trabayó nesi periodu, solo apaeció nos creitos d'una.
Vicepresidentes de les Xuntes Gubernatives de Costa Rica
Ente 1821 y 1824 Costa Rica foi gobernada por aciu un sistemes de Xuntes de Gobiernu, qu'escoyíen del so senu un Presidente y un Vicepresidente.
Dírham de los Emiratos Árabes Xuníos
El dírham, n'árabe: درهم, y ésti de la mesma del griegu: δραχμή (signu: د.إ; códigu ISO 4217: AED) ye la moneda de cursu llegal de los Emiratos Árabes Xuníos y ta estremáu en 100 fils (n'árabe: فلس). Tamién puede atopase embrivíu como DH o Dhs.
Historia
El dírham de los Emiratos Árabes Xuníos introducir nel añu 1973 pa sustituyir al rial qatarín. La moneda de Qatar, el riyal, circulara dende 1966 en tolos emiratos, sacante nel d'Abu Dhabi, onde'l dírham sustituyó al dinar bahreiní con una tasa de cambéu de 1 AED = 0,10 BHD. Antes de 1966, tolos emiratos utilizaron la rupia del Golfu. Mientres la transición de la rupia al riyal qatarín, tantu Qatar como Dubái utilizaron el riyal saudín.
El 28 de xineru de 1978, el dírham afitóse conforme a los Derechos Especiales de Giro del Fondu Monetariu Internacional, pero na práutica, ta fitu al dólar. Dende payares de 1997, establecióse una tasa de cambéu alredor de 3,6725 AED = 1 USD.
Monedes
En 1973, acuñáronse monedes de 1, 5, 10, 25, 50 fils, y 1 dírham. Les monedes de 1, 5 y 10 fils acuñar en bronce, y les denominaciones más altes en cuproníquel. Les monedes fraccionaries yeren del mesmu tamañu y composición que les del rial qatarín. En 1995, les monedes de 1, 5 y 10 fils vieron amenorgáu'l so tamañu, al igual que la moneda de 1 dírham, que pasó a tener el mesmu diámetru que l'antigua moneda de 50 fils. Amás, la moneda de 50 fils acuñar con forma de heptágonu y tamién amenorgó'l so tamañu.
Dende 1976 el Bancu Central de los EAU acuñáu delles monedes conmemorativas que celebren acontecimientos distintos y tamién representen bustos de xeques y reis de los Emiratos Árabes Xuníos.
Fraude
N'agostu de 2006 anuncióse públicamente que la moneda filipina d'un pesu yera del mesmu tamañu qu'un dírham, y que taba siendo usada dientro del país illegalmente en máquines espendedores. Esta práutica tamién se detectó con monedes de 10 centavos australianos, 5 rupies pakistaníes o 1 dírham marroquina.
Billetes
En 1973, el Conseyu Monetariu de los Emiratos Árabes Xuníos introdució billetes coles denominaciones de 1, 5, 10, 50, 100 y 1.000 dírhams. Una segunda serie de billetes foi presentada en 1982, qu'esanició les denominaciones de 1 y 1.000 dírhams. En 1983 emitiéronse los billetes de 500 dírhams, siguíos de los 200 dírhams en 1989. La denominación de 1.000 dírhams enllantar de nuevu nel añu 2000. Tolos billetes de la serie de 1982 atópase en circulación y son utilizaos frecuentemente en toles sos denominaciones.
Los testos del anverso tán escritos n'árabe al igual que los númberos; los testos del aviesu apaecen impresos n'inglés y con númberos occidentales.
Ryota Iwabuchi
Ryota Iwabuchi (岩渕 良太, ) ye un futbolista xaponés.
Banneville-la-Campagne
Banneville-la-Campagne ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
XY Persei
XY Persei (XY Per / HD 275877 / HIP 17890) ye una estrella binaria na constelación de Perséu de magnitú aparente +9,44. Alcuéntrase aproximao a 1130 años lluz del Sistema Solar.
La componente principal del sistema XY Persei ta catalogada como xigante lluminosa de tipu espectral A2II. Ye una estrella Herbig Ae, una estrella pre-secuencia principal en fase de crecedera entá incorporando material del esterior. Ye desaxeradamente nuevu, siendo la so edá averada 2,5 millones d'años. Con una temperatura efectivo de 9750 K, tien una masa 2,8 vegaes mayor que la del Sol y la so lluminosidá actual ye 86 vegaes superior a la lluminosidá solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 200 km/s. El so metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— paez ser daqué más alzada que la solar ([Fe/H] ≈ +0,80). Tocantes a la estrella acompañante, paez ser de tipu A2-A5. Alcuéntrase visualmente a 1,33 segundos d'arcu de XY Persei A.
XY Persei ye una variable Orión que les sos variaciones de lluminosidá son irregulares y eruptives. L'amplitú de la variación ye de 1,2 magnitúes.
1900
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Erythrina verna
Erythrina verna, mongoleiro, mulungu, flor de coral, ye una especie botánicu boliviana y brasilana, árbol ornamental, maderable, y melecinal, nativa de Bolivia, y del Cerrado y de Caatinga en Brasil. thumb|Detalle de la flor
Toxicidá
Les partes aérees de les especies del xéneru Erythrina pueden contener alcaloides, tales como la eritralina y la erisodina, que la so ingestión puede suponer un riesgu pa la salú.
Taxonomía
Erythrina verna describióse por José Mariano da Conceição Vellozo y espublizóse en Florae Fluminensis 304; 7: pl. 102. 1825. Erythrina: nome xenéricu que provién del griegu ερυθρóς (erythros) = "coloráu", en referencia a los color coloráu intensu de les flores de delles especies representatives.
verna: epítetu llatín que significa "de primavera".
Pech-Luna
Pech-Luna ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pledari Grond
El Pledari Grond ("Gran Diccionariu") ye una base de datos en llinia de llibre accesu dedicada al idioma romanche.
Los sos oríxenes daten de 1980, cuando la Lia Rumantscha arrexuntó los primeros vocabularios de la daquella novel llingua Dachsprache del cantón de los Grisones. En 1993 publicóse la so primer edición impresa. Na década de 1990 adoptóse'l formatu dixital en llinia.
Na actualidá, la Lia Rumantscha, conxuntamente cola GiuRu, asumen l'actualización del Pledari Grond nel marcu d'una comisión de redaición. Contién más de 200 000 entraes; puede aportase en romanche o n'alemán.
Monika Sprengel
Monika Sprengel ye una deportista alemana que compitió en taekwondo, ganadora d'una medaya de plata nel Campeonatu Mundial de Taekwondo de 1995, na categoría de –47 kg.
Distritu de Pointe-à-Pitre
El distritu de Pointe-à-Pitre ye un distritu (en francés arrondissement) de Francia, que s'alcuentra nel département Guadalupe (en francés Guadeloupe), de la région Guadalupe. Cuenta con 23 cantones y 14 comuñes. La capital d'un departamentu llámase subprefeutura (sous-préfecture). Cuando un departamentu contién la prefeutura (capital) del departamentu, esa prefeutura ye la capital del distritu, y pórtase tanto como una prefeutura como una subprefeutura.
Nicole Parker
Nicole Frances Parker ye una actriz estauxunidense conocida pola so participación nel programa de sketches de FOX MADtv onde representaba dellos personaxes. Ye l'actriz que más tiempu tuvo nel programa, yá que empezó en 2003 y abandonar en rematando la 14ª temporada nel añu 2009.
Como actriz de teatru, debutó en Broadway cola obra Martin Short: Fame becomes me, trabayó nel clásicu de Lope de Vega Fuenteovejuna nel papel de Laurencia, na Flauta máxica y nel Musical de Romeo y Julieta. En cine participó en películes allegaes al so rol risible como Meet the Spartans (Casi 300), Disaster Movie y Funny People con Adam Sandler. Anguaño protagoniza'l musical Wicked en Broadway (Nueva York) nel papel de Elphaba.
MADtv
Nel añu 2003, Nicole Parker empecipió'l so trabayu como collaboradora en MADtv; hasta que l'añu siguiente convertir en parte del repartu principal. Mientres les sos apaiciones nel programa representó distintos personaxes ficticios y hai realizando parodies de personaxes famosos como:
Antoniu de Borbón
Antoniu de Borbón foi un príncipe de sangre francés. Ostentó los títulos de duque de Borbón y de Vendôme, como xefe de la Casa de Borbón (1537-1562); sicasí, ye más conocíu por ser rei de Navarra por matrimoniu (xure uxoris) xunto a la so esposa, Xuana de Albret (1555-1562).
Biografía
Nació en Picardía, siendo'l cuartu fíu, y el segundu varón de Carlos IV, duque de Borbón y de Vendôme, y d'otra princesa de sangre, Francisca de Alençon, de la Casa de Valois. Foi l'hermanu mayor de Lluis de Borbón, príncipe de Condé.
El 20 d'ochobre de 1548, casóse con Xuana de Albret na ciudá de Moulins, convirtiéndose xunto a ésta en Rei de Navarra. El reinu atopar na so mayor parte ocupáu dende 1512 poles tropes castellanes de Fernando El Católicu, polo que Antoniu fixo lo posible por restablecelo, tresformándose este nel so principal oxetivu.
Nel ámbitu relixosu, a diferencia del so hermanu y de la so propia muyer, nunca foi un fervorosu protestante, de fechu camudó delles vegaes de relixón según les conveniencies polítiques qu'estes traxeren, y cuando la so muyer autorizó a los hugonotes a escalar les ilesies de Vendôme, trató de refugala y unviala a un conventu, teniendo esta que fuxir a Bearne.
Nun foi del tou un home estable. La llocura na casa de Borbón foi común, y foi abondo manipoliáu polos sectores más católicos y cercanos a la rexente Catalina de Médici. Como Teniente Xeneral del Reinu, comandó l'asediu de Rouen y morrió mientres este.
Del so matrimoniu nacieron 5 fíos:
Antepasaos
Ancestros d'Antoniu de Borbón
XY Pyxidis
XY Pyxidis (XY Pyx) ye un sistema estelar asitiáu na constelación de Pyxis, la brúxula. Tien magnitú aparente +5,74 y alcuéntrase, d'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax de Hipparcos, a 920 ± 149 años lluz del Sistema Solar.
La componente principal de XY Pyxidis ye una estrella de la secuencia principal blancu-azulada de tipu espectral B3V. Tien una temperatura superficial de 18.700 K y relluma con una lluminosidá 2060 vegaes superior a la del Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 158 km/s. La so masa ye 6,7 ± 0,1 vegaes mayor que la masa solar y tien una edá averada de 26,3 millones d'años.
La estrella secundaria, resuelta per aciu interferometría de moteáu, ta dixebrada 0,100 segundos d'arcu de la primaria. La so magnitú aparente ye +6,95. Piénsase que, de la mesma, la estrella primaria ye una binaria espectroscópica. El sistema constitúi una binaria eclipsante con un periodu de 0,923 díes, siendo l'amplitú de la variación de 0,069 magnitúes.
Nectaroscilla hyacinthoides
Nectaroscilla ye un xéneru monotípicu de plantes con flores perteneciente a la familia Hyacinthaceae. La so única especie: Nectaroscilla hyacinthoides (L.) Parl., Nuov. Xen. Sp. Monocot.: 27 (1854), ye orixinaria d'Europa hasta'l norte d'Iraq.
Foi segregáu del xéneru Scilla.
Descripción
Ye una planta perenne qu'algama los 60 cm a 1 m d'altor, cespitosa, con grandes bulbus ovalaos. El tarmu delgáu y gruesu, coles fueyes, que son numberoses, llanceolaes d'unos 2 cm d'anchu y acuminaes, ciliáu - escabrosas nos marxes; les flores purpura o azules.
Taxonomía
Nectaroscilla hyacinthoides foi descritu por (L.) Parl. y espublizóse en Nuovi Generi e Nuove Specie di Piante Monocotiledoni 27. 1854.
Kengo Nagai
Kengo Nagai (永井 堅梧; ) ye un futbolista xaponés.
Banville
Banville ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bratislava
Bratislava (nome eslovacu anterior: Prešporok, Prešpurek, Prešpurk; alemán Pressburg, Preßburg; húngaru Pozsony ) ye la ciudá más grande y capital d'Eslovaquia. Tien una superficie de 367,58 km². Ellí viven cerca de 426.000 habitantes (2005). La ciudá allúgase na saya del macizu Malé Karpaty, a la vera del ríu Danubiu. Ta dividida en 17 distritos urbanos (mestské časti).
La primera mención de Bratislava data del sieglu X.
Cultura
Bratislava ye'l centru históricu cultural d'Eslovaquia. Por mor d'esti carácter multicultural, la cultura llocal ta influyenciada por varios grupos étnicos, incluyendo alemanes, eslovacos, húngaros, y xudíos.
Ciudaes hermanaes
thumb|left|Bratislava Bratislava ta hermanada con:
Constance Stokes
Constance Stokes foi una pintora modernista australiana que trabayó en Victoria. Estudió na National Gallery of Victoria Art School hasta 1929, ganando una beca pa siguir los sos estudios na Real Academia d'Artes de Londres. A pesar de que Stokes pintó pocos trabayos nos años 30, les sos pintures y los dibuxos tuvieron exhibíos de los años 40 d'equí p'arriba. Foi una de les úniques dos muyeres, y dos Victorians, incluyíos na mayor esposición de dolce artistes australianos que viaxaron a Canadá, Reinu Xuníu ya Italia a principios de los años 50.
Influyida por George Bell, Stokes yera parte de los Artistes Contemporáneos de Melbourne, un grupu nel que Bell establecer en 1940. Los sos trabayos siguieron per ser bien-consideraos munchos años dempués de la formación del grupu, en contraste con munchos de los sos colegues modernistes victorianos, con revisiones favorables de críticos como Sir Philip Hendy en Reinu Xuníu y Bernard William Smith n'Australia.
La muerte temprana del so home en 1962 forzó a Stokes a retomar la so carrera como pintora, resultando nun esitosu espectáculu en 1964, el so primeru en trenta años. Siguió pintando y esponiendo al traviés de les décades de los 70 y 80, y yera la tema d'una esposición retrospectiva que visitó les galeríes rexonales victorianes incluyendo Swan Hill Rexonal Art Gallery y Geelong Art Gallery en 1985. Morrió en 1991 y ye pocu-conocida en comparanza con delles otres muyeres artistes qu'inclúin a Grace Cossington Smith y Clarice Beckett, pero les sos fortunes tuvieron alicaes como figura central nel llibru de 2009 d'Anne Summers, La Madre Perdida. El so arte ta representáu nes más importantes galeríes australianes, incluyendo la National Gallery of Australia y la National Gallery of Victoria; la Art Gallery of New South Wales ye la única institución significativa de coleicionismu australiana que nun caltién nengunu de los sos trabayos.
Vida temprana
left|thumb|La Real Academia en [[Burlington House, onde Stokes estudió na década de los 30, y nes galeríes onde los sos trabayos fueron exhibíos en 1953.]] Constance Parkin nació en 1906 nel villorio de Miram, cerca de Nhill en Victoria occidental. La familia treslladar a Melbourne en 1920, onde completó la so escolarización en conventu Genazzano nel suburbiu de Kew. Constance yera bajita y tenía el pelo escuro. Entrenó ente 1925 y 1929 na National Gallery of Victoria Art School en Melbourne. Sobre'l branu de 1925–1926 la Galería entamó una competición pal so alumnáu, quién teníen que pintar "temes de vacaciones"; Constance ganó'l premiu con un paisaxe. La competición tuvo xulgada pol artista George Bell, quién tendría una influencia continua na so carrera artística.
Villamuriel de Cerrato
Villamuriel de Cerrato ye un conceyu d'España na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España. Asitiada na contorna d'El Cerrato a 7 km de la capital de provincia Palencia, a una altitú de 727 m y con una superficie de 40,02 km². Avenado pol ríu Carrión, nel so marxe derechu atópase la Canal de Castiella y nel so marxe esquierdu la Acequia de Palencia y la Canal d'Alfonsu XIII. Tien una población de 6354 (censu de 2013) y a los sos habitantes conózse-yos sol nome de cerrateños o villamurelienses. N'el so tierres cultívense esplotaciones de secanu y de regadío con una variada ganadería ya industria agroalimentaria pero sobremanera automovilística dende 1978 y les sos industries auxiliares.
Toponimia
Villamuriel de Cerrato. Villamuriel, pallabra compuesta por dos vocablos Villa y Muriel. Villa, del Llatín referíu a pequeña granxa d'ente 5 y 20 families. Muriel, del cual esisten dos posibilidad: Del nome Maurelli, del nome Murelli (citáu nun documentu de donación na catedral de Llión del añu 967). Cerrato, del llatín Cirratus que derivaría en Zerrato con significáu, tierres ondulaes apoderaes por cuetos. Tamién puede provenir del llatín Serrara, zona zarrada, abarganada o agordonada. Otra posibilidá ye Cerral, con significáu de cuesta. Cerrato, amiesto localizador usáu dende mediaos del sieglu XIX como zona d'abondosa cebera.
Xeografía
La so zona más occidental pertenez a los Montes Torozos. Nel Pandorial de Villamuriel predomina la roca caliar que nun foi erosionada con montes d'encines y caxigales. Delles zones hanse derrotu pa l'agricultura y probes camperes. Les sos empinaes fasteres repobláronse con pinu carrasco, negral y piñonero, dalgunes práuticamente desnudes tienen xacimientos de yelsu que nun s'atopen so esplotación. Na so zona central atópase'l ríu Carrión y les sos canales colos sos montes de ribera onde crecen los álamos, fresnos y llameres, estos postreros en retrocesu afeutaos pola grafiosis. Esisten numberosos plantíos de chopos. La so vega y zones cercanes a ella tán formaes por magres y margas bien aptes pa cultivos de secanu y regadío. En secanu destaquen les ceberes, lleguminoses y oleaxinoses. La vide atópase en retrocesu a pesar de la so puxanza n'otres dómines como atestigüen les sos bodegues. En regadío destaca'l maíz el xirasol, l'alfalfa y los cultivos hortolanos. La remolacha atópase en retrocesu debíu al paulatín zarru de les industries azucreres de la contorna. Al este, ente los valles del Carrión y del Pisuerga atópense les llombes, pequeñes elevaciones onde s'atroparon yelsos, magres y margas con cultivos de secanu. El so clima ye mediterraneu continental con escases precipitaciones y una gran oscilación térmica ente'l día y la nueche y ente estaciones. L'abondosa agua de los ríos y canales anidia'l clima.
Historia
Los primeros asentamientos humanos qu'atopamos en Villamuriel de Cerrato son de dómina romana. Atopáronse al sur de Calabazanos restos de construcciones y cerámiques d'ente los sieglos II ya IV d.C. Nun podemos asegurar la presencia nin visigoda nin árabe nel términu de Villamuriel.
Cola xubida al poder del Alfonsu III d'Asturies (866-910) que conquista y repuebla importantes ciudaes como Zamora, Simancas y (Dueñas (875-999) y consolidada la llinia defensiva redolada al Duero pudo empecipiase adulces la repoblación de toles tierres al norte del Duero. Yá nel sieglu X les tierres de Villamuriel taríen repoblaes como una villa dientro de l'Alfoz de Dueñas. Hai constancia de que Alfonsu VII de Llión dona la villa al obispu de Palencia en 1141 anque calteniendo una comunidá de camperes nos montes reales de Dueñas. En 1162 l'obispu Raimundo II de Palencia concede carta de bonos fueros a la villa. L'obispu Arderico de Palencia (1185-1207) empecipia la construcción de la Ilesia de Santa María y el palaciu-fortaleza como residencia de branu y retiru de los prelaos palentinos. Sigue la obra l'obispu Tello Téllez de Meneses (1208-1247). En 1308 hai constancia de que s'agospió nél la reina María de Molina. A Pedro de Castiella, nietu del rei Pedru I de Castiella atribúyese-y la construcción de la torre, gran parte del Palaciu y la finalización de la ilesia a mediaos del sieglu XV.
El 25 de setiembre de 1520 comuñeros de Palencia opuestos al señoríu episcopal (Pedro Ruiz de la Mota) quemen el palaciu, destrúin parte de la torre y balten el cercanu sotu de Santillana. En 1524 el obispo Antonio de Rojas perdona a los comuñeros y la ciudá de Palencia apurre 925000 maravedinos pa reconstruyir la torre y el palaciu. Nel sieglu XVI hai censaos 100 vecinos pecheros y en 1752 (Catastru d'Ensenada) 73 vecinos. Nel 1802 los prelaos palentinos dexen la casa fuerte a la parroquia de San Sebastián (güei sumida). En 1812 mientres la Guerra de la Independencia Española llucharon tropes ingleses (Lord Wellington y l'exércitu francés. Cola Desamortización de Mendizabal. Cola desamortización fuéronse perdiendo adulces les dependencies palaciegues (güei sumíes). En 1922 nació nesta localidá'l pintor Jesús Meneses.
División alministrativa
El conceyu de Villamuriel de Cerrato entiende los siguientes barrios:
Economía
Industria automovilística, yá que dende 1978, la llocalidá ye sede d'una factoría d'automóviles Renault. Anguaño, nel añu 2017, tán fabricándose la cuarta xeneración del Renault Mégane y el Renault Kadjar.
thumb|left|Vista de Villamuriel del Cerrato.
Patrimoniu arquiteutónicu
Empecipiada pol obispu Arderico de Palencia a finales del sieglu XII, siguida pol obispu Tello Téllez de Meneses y socesivos obispos. Terminada y anovada pol obispu Pedro de Castiella a mediaos del sieglu XV anque con continues reformes. En 1931 foi declarada Monumentu Históricu Artísticu Nacional.
Construyida arquitectónicamente dientro del austeru Románicu cisterciense (sieglu XIII) na so transición al góticu, siendo una construcción difícilmente considerada románica. La ilesia en que más s'inspira ye la de Villalcázar de Sirga (Camín de Santiago) pola so disposición planimétrica y pilastres. Les ojivas con lligadures llonxitudinales averar al góticu burgalés. Tien tres naves, cabecero con tres ábsides rectangulares (non los circulares del románicu). Los arcos apuntaos de les bóvedes del cruceru sofitar en pilastres con doble columna nos sos frentes con otros toraos a la manera hispanolanguedoniano. Nel cruceru los arcos llaterales soporten la torre-cimborrio alzada en planta ochavada por aciu trompes. Dende'l puntu de vista arquiteutónicu la torre cimborrio ye lo más importante porque-y da un bellu efeutu estéticu y una gran lluminosidá.
En 1440 Pedro Manrique muerre y la so viuda Leonor de Castiella, pa cumplir los deseos del so home manda al so fíu Diego Gómez Manrique y a Rodrigo Manrique (padre de Jorge Manrique) treslladar a los benedictinos pa fundar coles sos fíes Aldonza y María un monesteriu femenín. En 1468 treslladar a él.
Nel so pórticu ya interior representáronse égolas y autos de Gómez y Jorge Manrique. La so ilesia (sieglu XVII) tien una sola nave en piedra y lladriyu. La nave tien cinco tramos (unu'l presbiteriu) con bóvedes de cañón con lunetas, decoraes en yeserías (del estilu de Martín Machuca). Les cubiertes fuelguen sobre arcos de mediu puntu sofitaos sobre pilastres adosaes. Sol coru tán soterraes les fíes de la fundadora. Nel llau de la epístola caltién un retablu (sieglu XVIII) y otru nel llau del evanxeliu (con una talla de virxe con neñu Jesús del sieglu XV). El retablu mayor (Pedro Correas, sieglu XVIII) con una imaxe de Santa Clara del sieglu XVI d'estilu Juan de Valmaseda.
Nel coru atopa un magníficu sepulcru del sieglu XVI con relieves representando a Santa Isabel, San Juan Neñu, la virxe y Jesús. Otru sepulcru d'Inés Manrique, muyer de Juan Chacón (adelantado mayor de Murcia) que morrió en 1535. Nel claustru d'atopa'l sepulcru de la fundadora que ye en piedra policromada atribuyíu a Alejo de Vahía y ye una estatua yacente de Leonor de Castiella.
Correspuende a la casa de los capellanes del conventu de les clarises de La nuesa Señora de la Consolación. El so nome deber a que nél s'agospió la reina Isabel La Católica cuando s'atopaba en tierres palentines. Nél atopen los restos de María Dávila, vilba de Fernán Núñez Armalte (tesoreru y secretariu d'Isabel La Católica) y vilba tamién de Fernando d'Acuña (home d'armes de los Reis Católicos y virréi de Sicilia). Al enviudar tuvo nel monesteriu ente 1496 y 1502. Nos últimos años sufrió una importante rehabilitación. Presenta una fachada esterior austera con un medallón del sieglu XVIII que representa l'Asunción de María.