cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mosca
Habilidá pa escapar
Investigadores n'Estaos Xuníos afayaron qu'estos inseutos deben la so habilidá pa escapar al fechu de que cunten un sofisticáu sistema de defensa que los fai antemanase a los movimientos del so atacante. Per duana d'avanzaos métodos, estos científicos afayaron qu'una mosca ye a mover les sos pates traseres y asitiales xusto na posición aparente pa entamar el vuelu col fin de fuxir. Cunten tamién que son a faer esto y non necesariamente cumplilo, esto ye, si finalmente l'atacante nun ataca a la mosca, vuelven a la so posición normal. Tamién son capaces d'usar esti sistema mientres realicen otres aiciones. La investigación corrió a cargu del profesor Michael Dickinson.
Llibre albedríu en mosques
En xineru de 2011 espublizóse na revista Proceedings of the Royal Society l'artículu “Escontra un conceutu científicu de la voluntá llibre como una traza biolóxica: aiciones bonales y toma de decisiones nos invertebraos” nel qu'afírmase qu'hasta les mosques de la fruta manifiesten de dalguna manera una conducta con llibre albedríu. El so autor, Björn Brembs, afirma que'l comportamientu de les mosques, anque nun ye dafechu llibre, nun ta dafechu constreñíu. El trabayu apurre evidencia llograda de celebros de mosques, celebros considerablemente más pequeños que'l nuesu, pero que sicasí paecen tar dotaos de flexibilidá en tomar de decisiones. El científicu atrévese a señalar que la capacidá d'escoyer ente distintes opciones de comportamientu, inclusive na ausencia de diferencies nel mediu ambiente, sería una capacidá común a la mayoría de los celebros, si non de toos, polo que los animales más simples nun seríen autómates totalmente predecibles.
Aeropuertu Internacional de Charlotte-Douglas
L'Aeropuertu Internacional Douglas  ye un aeropuertu internacional civil y militar asitiáu en Charlotte, Carolina del Norte, Estaos Xuníos. Fundáu en 1935 como l'Aeropuertu Municipal de Charlotte, en 1954 l'aeropuertu foi renombráu Aeropuertu Municipal de Douglas dempués de que l'ex alcalde de Charlotte Ben Elbert Douglas, Sr. L'aeropuertu ganó'l so nome actual en 1982 y, a partir d'ochobre de 2015, ye'l segundu más grande Centru de conexones d'American Airlines dempués del Aeropuertu Internacional de Dallas-Fort Worth, con serviciu a 154 destinos nacionales ya internacionales. A partir de 2015, foi'l sestu aeropuertu más ocupáu nos Estaos Xuníos, clasificáu pol tráficu de pasaxeros y polos movimientos d'aviones. Charlotte ye l'aeropuertu más grande de los Estaos Xuníos ensin serviciu direutu a Asia. L'aeropuertu ye una importante puerta d'entrada al Caribe.
Sales VIP
Admirals Club Salas B y conector C/D USU Lounge: Atriu
Había un Club de US Airways adicional allugáu na Sala D, que foi cerráu por cuenta del amenorgamientu de costos de US Airways. British Airways tamién operó un salón nel atriu principal, que se convirtió nun salón d'USU dempués de qu'atayaron el serviciu a Charlotte.
Pasaxeros
.
Destinos internacionales
Ufiértase serviciu a 40 destinos internacionales (12 estacionales), al cargu de 6 aereollinies.
Tráficu añal
== Aeropuertos cercanos ==
Anthocharis cethura
La Anthocharis cethura, ye una especie de caparina de la familia Pieridae (subfamilia Pierinae, tribu Anthocharini). Inclúi 10 subespecies. Distribúise pol suroeste d'Estaos Xuníos y norte de Méxicu. Les canesbes aliméntense de plantes, especialmente de la familia Brassicaceae, y los adultos del néctar de les flores.
Dendrocopos leucotos
Dendrocopos leucotos ye una especie zoolóxica de pícido que vive en montes maduros de monte principalmente formaos por fayes o abetos.
Na península Ibérica alcuéntrase nel Pirinéu, na Selva de Irati, Navarra. Nella, en 2002 alcontraronse ente 78 y 95 pareyes y per primer vegada alcontróse otra n'Aragón.
Jéssica de la Peña
Jéssica Annais de La Peña Camargo ye una presentadora y periodista. Anguaño presenta la emisión del mediudía de Noticias RCN de RCN Televisión.
Dendrocopos leucotos
En munchos países ta consideráu como una especie en peligru d'estinción, ente ellos España o Finlandia.
Jéssica de la Peña
Biografía
Jéssica Annais de la Peña Camargo nació en Nueva York, y a la edá de cinco años emigró a Barranquilla colos sos padres Ricardo de la Peña y Cecilia Camargo, y la so hermana. Realizó los sos estudios académicos nel Colexu El Bon Conseyu de Barranquilla, y graduóse de Comunicación social y Periodismu na Universidá del Norte, de la mesma ciudá.
A los 20 años, mientres cursaba segundu semestre de la so carrera universitaria, realizó un casting pa ingresar a un programa de la so universidá, pero gracies al so escelente rexistru en cámares, ingresó a la canal rexonal Telecaribe, onde primero presentó un programa de variedaes llamáu La Nueche y depués el noticieru Televista. Un añu dempués, foi contratada por Noticias RCN como presentadora de les ediciones de les fines de selmana, llabor qu'alternó mientres siete meses colos sos estudios universitarios y trabayu en Telecaribe. Depués d'esi ralu de tiempu, asitiar por completu en Bogotá, onde pasó a presentar emisiones ente selmana del noticieru. Treslladó les sos carrera a la Universidá Javeriana para nun atrasar los sos estudios nel últimu semestre.
En 2016 dexó la presentación de Noticias RCN y camudóse a Nueva York, dende onde fungió como corresponsal de dichu mediu. N'abril de 2017 tornó como presentadora de la emisión del mediudía, xunto a Margarita Ortega y Yamit Palaciu.
Vida personal
La presentadora sostuvo una rellación sentimental col cantautor de música vallenata Peter Manjarrés ente 2008 y 2010. Esi mesmu añu, la presentadora empezó una nueva rellación esta vegada col inxenieru bogotanu Andrés Jaramillo. En marzu de 2017 casóse col empresariu Ernesto Chalela. El 19 de setiembre de 2017 anunció al traviés de Instagram la nacencia de la so primer fía.
Englishtown
Englishtown ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Anthocharis midea
Anthocharis midea, ye una especie de caparina de la familia Pieridae (subfamilia Pierinae, tribu Anthocharini). Inclúi 2 subespecies, que se distribúin por Massachusetts, Connecticut y Texas.
Escila
Escila yera un monstruu marín de la Mitoloxía Griega. Fíu d'Hécate y Forcis habitaba nuna gruta frente al peligrosu torbolín Charybdis. Tenía seis tiestes y dolce piernes coles qu'atrapaba a los marinos nes sos naves, cuando al evitar el torbolín, empobinábense pal so abeyugu. Según la tradición, la rapaza enforma fermosa yera amada por Poseidón, pero Anfitrite celosa, envenenó l'agua onde nalaba y tresformola nesa horrible criatura.
Paez ser que la so gruta allúgase nel estrechu de Mesina y que, quiciabes, esti monstruu yera la personificación del pulpu que vive nestes agües mediterranees.
Villers-Chemin-et-Mont-lès-Étrelles
Tien una población de y una superficie de  km².
Villers-la-Ville (Altu Saona)
Tien una población de y una superficie de  km².
Asif Ali Zardari
Asif Ali Zardari (n'urdú: آصف علی زرداری, en sindhi: آصف علي زرداري; ), ye un empresariu paquistaní y Presidente de Paquistán dende setiembre de 2008 a setiembre de 2013. Sustituyó-y nel cargu Mamnoon Hussain.
Biografía
Viudu de la ex primer ministra Benazir Bhutto. Copresidente del Partíu del Pueblu Pakistaní dempués del 30 d'avientu de 2007.
El 30 d'avientu de 2007, foi nomáu nuna asamblea estraordinaria como copresidente del Partíu del Pueblu Pakistaní al pie del so fíu Bilawal Bhutto.
Llogró la victoria nes eleiciones presidenciales de Paquistán de 2008, con 480 de los 702 votos de los colexos eleutorales y remató el so mandatu en 2013.
Montenegru
La República de Montenegru ye un estáu montañosu de la rexón de los Balcanes, a la vera la mar Adriática, y qu'anguaño ta dixebráu del Estáu de Serbia. Ente 1945 y 2003 foi parte de la república de Yugoslavia.
La xunión con Serbia foi consideráda un error por gran parte de la población, que sufrió les sanciones impuestes pola ONX por mor de les violaciones de derechos humanos atribuyíes a Serbia en Bosnia y Herzegovina y pola guerra de Kosovu. Asina, tres de planteáse una dixebra del país en dos estaos (Serbia y Montenegru), en febreru de 2003 camúdase'l nome del Estáu yugoslavu reconociendo una peramplia autonomía pa les dos repúbliques del Estáu. Nel referendu celebráu'l 21 de mayu de 2006, los montenegrinos aprobaron la so dixebra de Serbia con un 55,5% de los votos. El 28 de xunu pasó a ser el miembru númberu 192 de la ONX.
Xeografía
thumb|250px|Conceyos de Montenegru. Alministrativamente, Montenegru dixébrase en 23 conceyos (opština)
Ganímedes (mitoloxía)
Ganímedes, ye un personaxe de la mitoloxía griega, fíu d'Eritoniu
Homeru cunta na Ilida que Zeus se namora de la formosura del mozu, ta'l puntu de raptalu, ufiertando al pai una pareya de caballos divinos en compensación. Nun tradición posterior dizse que Zeus tresformóuse nuna águila pa llevalu al Olimpu, y ellí convertise nel coperu de los dioses, sustituyendo a la espulsada Hebe.
Highlands
Highlands ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Jiro Miyake
Jiro Miyake (三宅 二郎, ), foi un futbolista xaponés.
Dreadnought
thumb|right|El más antiguu de los dreadnought que sobrevivió, l'[[USS Texas (BB-35)|USS Texas, entró en serviciu en 1914, siendo na actualidá un buque muséu.]]
Los dreadnought, tamién llamaos acorazaos monocalibre fueron el tipu predominante d'acorazáu mientres el sieglu XX. El primeru d'esti tipu, el HMS Dreadnought (1906) de la Marina Real Británica causó tal conmoción cuando entró en serviciu en 1906, que los acorazaos qu'entraron en serviciu darréu basaos nel so diseñu monocalibre fueron clasificaos genéricamente como dreadnoughts, ente que los diseños previos fueron denominaos pre-dreadnoughts. El so diseñu tenía dos carauterístiques revolucionaries: un armamentu pesáu de calibre únicu y propulsión por aciu turbinas de vapor. La llegada d'esti tipu de naves alicó la carrera armamentística, principalmente ente'l Reinu Xuníu y l'Imperiu Alemán, pero con repercusión mundial, yá que esti nuevu tipu de buque de guerra pasó a ser un símbolu crucial del poderíu nacional.
El conceutu d'un buque monocalibre tuvo en desenvolvimientu mientres dellos años primeramente a la construcción del HMS Dreadnought. L'Armada Imperial Xaponesa empecipió trabayos nun acorazáu d'esti tipu en 1904, pero'l buque foi rematáu como un pre-dreadnought. El desenvolvimientu téunicu progresó rápido, y posteriores diseños amontaron rápido'l tamañu y fixeron usu de meyores n'armamentu, blindaxe y propulsión. N'apenes diez años, otros acorazaos dexaron anticuáu al mesmu HMS Dreadnought. Estos buques fueron denominaos super-dreadnoughts. Munchos de los dreadnoughts fueron desguazaos tres la Primer Guerra Mundial so los términos del Tratáu Naval de Washington, pero varios de los más modernos super-dreadnought siguieron en serviciu hasta llegar a combatir na Segunda Guerra Mundial.
Magar que la construcción de dreadnoughts consumió gran cantidá de recursos nos primeros años del sieglu XX, tan solo hubo un alcuentru ente flotes forníes con esti tipu d'acorazáu. Mientres la batalla de Xutlandia, la Marina Real Británica y la Marina Imperial Alemana enfrentar ensin un resultáu decisiva. El mesmu términu dreadnought (lliteralmente, ensin mieu, o impávido, nel idioma inglés) empezó a entrar en desusu tres la Primer Guerra Mundial, especialmente tres la firma del Tratáu Naval de Washington, yá que pa esi momentu tolos acorazaos esistentes compartíen les mesmes carauterístiques, que coles mesmes teníen los cruceros de batalla, l'otru tipu de buque resultante de la revolución dreadnought.
Oríxenes
thumb|right|Planu del [[HMS Dreadnought (1906), puestu en serviciu en 1906, publicáu nel Jane's Fighting Ships.]] El carauterísticu armamentu pesáu monocalibre de los dreadnought foi desenvueltu nos primeros años del sieglu XX, cuando cada Armada importante buscaba amontar la potencia de fueu y algame de los sos acorazaos. La mayoría de los pre-dreadnought cuntaben con un armamentu principal de cuatro pieces de 305 mm, con un armamentu secundariu d'ente seis y dieciocho cañones de fueu rápido con calibres entendíos ente los 120 y los 190 mm, complementaos con pieces menores. Dellos diseños teníen una batería entemedia de 203 mm. Escontra 1903, en dellos países circulaben propuestes formales avera del armamentu monocalibre.
Los diseños monocalibre empecipiáronse cuasi simultáneamente en tres países. L'Armada Imperial Xaponesa autorizó en 1904 la construcción del Satsuma, que'l so diseñu cuntaba con doce cañones de 305 mm, siendo empecipiáu en mayu de 1905. L'Armada Real Británica empecipió'l diseñu del HMS Dreadnought en xineru de 1905, siendo empecipiáu n'ochobre d'esi mesmu añu. L'Armada de los Estaos Xuníos consiguió autorización pal USS Michigan (BB-27), armáu con ocho pieces de 305 mm, en marzu de 1905 empecipiándose la so construcción n'avientu de 1906.
Artillería de gruesu calibre
Nes batalles navales de la década de 1890, l'arma decisiva foi'l cañón de calibre mediu, usualmente de 152 mm, capaz de realizar fueu rápido a una distancia relativamente curtia, una y bones l'artillería naval yera demasiáu imprecisa a llargues distancies. A estes distancies, los cañones llixeros son bien precisos, y la so alta cadencia de fueu dexa algamar al oxetivu repetidamente. Na batalla del ríu Yalu en 1894, los xaponeses, que resultaron victoriosos, nun abrir fueu hasta que los oxetivos chinos atopar a 3900 m, teniendo llugar la mayor parte del combate a tan solo 2000 m de distancia.
Nos primeros años de la década de 1900, los almirantes británicos y estauxunidenses prevíen que los futuros acorazaos entraren en combate a mayores distancies, a midida que l'algame de los torpedos fora amontándose. En 1903, l'Armada de los Estaos Xuníos ordenó'l diseñu d'un torpedu efectivu a 4000 yardes (3658 m), colo que la conclusión de los almirantes foi que yera necesariu entrar en combate a una distancia mayor. En 1900, l'almirante John "Jackie" Fisher, al mandu de la Flota del Mediterraneu de la Marina Real Británica, ordenó unos exercicios de tiru con pieces de 152 mm a una distancia de 5500 m. En 1904, la estauxunidense Escuela de Guerra Naval (Naval War College) tuvo considerando cómo podíen afectar a les táctiques de los acorazaos l'empléu de torpedos con un algame d'ente 6400 y 7300 m.
L'algame de los cañones de pequeñu y mediu calibre taba llindáu, y la so precisión baxaba en gran midida a midida que amontábase la distancia al oxetivu. A llargues distancies, la ventaya d'una cadencia de tiru alzada tamién menguaba. Un disparu certeru dependía de la observación del impautu na agua de la salva previa, lo que llindaba la cantidá de disparos a realizar, esto ye, non podía disparase nuevamente hasta comprobar ónde impactara l'últimu proyeutil.
Nos primeros años del sieglu XX, l'algame efectivu de l'artillería pesao amontóse. Esto foi demostráu mientres exercicios de tiru en 1904, y confirmáu en combate mientres la batalla de Tsushima en 1905.
Buques con artillería pesao de calibre mestu
Una forma de faer acorazaos más poderosos consistió n'amenorgar l'armamentu secundariu y sustituyilo por pieces suplementaries d'artillería pesao, usualmente de 234 o 254 mm. Estos buques fueron descritos orixinalmente como buques con artillería pesao de calibre mestu, y darréu denominaos semi-dreadnoughts, entendiendo les clases britániques Lord Nelson y King Edward VII, la francesa clase Danton y el primer miembru de la xaponesa Clase Satsuma. El procesu de diseñu d'estos buques incluyó discutinios alrodiu de una alternativa monocalibre.
Na Marina Real Británica taba asocediendo lo mesmo. En 1902-1903 yá circulara un diseñu con un poderosu armamentu pesáu de dos cubiques, compuestu de cuatro pieces de 305 mm y dolce de 234 mm. Sicasí, el Almirantazgo decidió construyir nel so llugar trés nuevos Clase King Edward VII, forníos con una combinación de cañones de 305, 234 y 152 mm, mientres el programa de construcción naval del bieniu 1903-1904. El conceutu foi nuevamente teníu en considerancia nel programa de 1904-1905, cola Clase Lord Nelson. Restricciones en valumbu y manga traxeron l'amenorgamientu de les pieces centrales de 234 mm, pasando a ser instalaes torretas con una única pieza en llugar de dobles, colo qu'armamentu pasó a ser de cuatro pieces de 305 mm, diez de 234 y nenguna de 152 mm. El constructor d'esti diseñu, J.H. Narbeth, ufiertó una alternativa con un armamentu de doce pieces de 305 mm, anque'l Almirantazgo nun taba preparáu p'aceptalo. La decisión de caltener calibres mestos foi parcialmente tomada pola urxencia de construyir buques rápido por cuenta de la tirante situación provocada pola Guerra Ruso-Xaponesa.
Cambéu a diseños monocalibre
Un calibre uniforme nos cañones implica una racionalización de la direición de tiru. El diseñadores del Dreadnought prefirieron un diseñu monocalibre por cuenta de que namái sería necesariu realizar una única serie de cálculos pal axuste del algame del disparu. Dellos historiadores actuales caltienen qu'un calibre uniforme ye particularmente importante debíu al riesgu de tracamundiu ente impautos na agua de 12 in y de calibres menores, faciendo complicada la estimación de la distancia. Sea comoquier, esti puntu de vista ye revesosu, una y bones el control de tiru en 1905 nun taba lo suficientemente avanzáu pa usar la téunica de fueu en salva na qu'esti tracamundiu podía ser importante y el tracamundiu ente distintes columnes d'agua per impautu de proyeutiles nun paecía esmolecer a quien taben trabayando en diseños monocalibre.
Magar ello, la posibilidá d'enfrentamientos a mayores distancies foi importante a la de decidir que los cañones más pesaos teníen de convertise n'estándar, los de 12 in meyor que los de 10 in. Amás, los nuevos diseños de 305 mm teníen una cadencia de fueu considerablemente alto, esaniciando la ventaya de la qu'hasta entós esfrutaben les pieces de menor calibre. En 1895, un cañón de 305 mm podía disparar una vegada cada cuatro minutos, pero en 1902 lo habitual yera faelo dos veces per minutu. N'ochobre de 1903, l'arquiteutu naval Vittorio Cuniberti publicó un artículu en Jane's Fighting Ships tituláu "An Ideal Battleship for the British Navy" (Un acorazáu ideal pa l'Armada Británica), qu'abogaba por un buque de 17 000 t con un armamentu principal de doce cañones de 305 mm, con un blindaxe del mesma espesura y con una velocidá de 24 nuedos (44 km/h). La idea de Cuniberti, que yá propunxera a l'Armada del so propiu país, la Regia Marina, yera faer usu de l'alta cadencia de fueu de los nuevos cañones de 305 mm pa producir un fueu rápido, constante y devastador en llugar del xarazo de fueu de les pieces más llixeres. Daqué similar subyacía nel aproximamientu de los xaponeses a los calibres pesaos. En Tsushima, los proyeutiles xaponeses conteníen una proporción d'esplosivu d'alto poder superior a lo habitual, y les sos espoletes taben afeches pa españar al contautu, provocando quemes en llugar d'enfusar nel blindaxe. L'amontada cadencia de fueu punxo los fundamentos pa les futures meyores nos sistemes de control de tiru.
Construyendo los primeres dreadnoughts
En Xapón, los dos acorazaos del Programa 1903-1904 fueron los primeres del mundu en ser puestos en grada como buques monocalibre, con ocho cañones de 305 mm. Sicasí, el blindaxe del so diseñu foi consideráu demasiáu llixeru, riquiendo un considerable rediseño. Les presiones financieres de la Guerra Ruso-Xaponesa y lo llindao del suministru de cañones de 305 mm, que teníen de ser importaos del Reinu Xuníu, traxeron qu'estos buques fueren completaos con un amiestu de cañones de 305 y 254 mm. El diseñu orixinal tamién caltuvo unos tradicionales motores de vapor de triple espansión, en llugar de les turbines de vapor del Dreadnought.
La llegada de los dreadnought al Reinu Xuníu tuvo llugar n'ochobre de 1905. El nuevu Primer Lord del Mar, Jackie Fisher llevaba tiempu abogando poles nuevu teunoloxíes na Marina Real Británica, y fuera apocayá convencíu pol conceutu del acorazáu monocalibre. Fisher ye frecuentemente acreditáu como'l creador de los dreadnoughts y el padre de gran flota d'esti tipu de naves del Reinu Xuníu, una idea qu'él mesmu contribuyó a reforzar. Sicasí, suxurióse que'l principal interés de Fisher yera'l desenvolvimientu de cruceros de batalla, y non d'acorazaos.
Poco dempués de tomar posesión del so cargu, Fisher entamó un comité pa considerar el diseñu de los futuros acorazaos y cruceros acorazaos. La primer xera del comité foi considerar un nuevu acorazáu. Les especificaciones pal nuevu buque yeren una batería principal de 305 mm y cañones antitorpederos, ensin calibres entemedios, según una velocidá de 21 nuedos, dos o tres nudos cimeru a la de los acorazaos esistentes. Los diseños iniciales incluyíen 12 cañones de 305 mm, anque dificultaes p'allugar les pieces forzó la suxerencia del direutor del proyeutu a una torna a la configuración de cuatro cañones de 305 mm complementaos con dieciséis o dieciocho pieces de 9.2 in. Tres un completu analís de los informes redactaos tres la batalla de Tsushima pol oficial William Christopher Pakenham, el comité escoyó una batería principal de diez cañones de 305 mm xunto a ventidós pieces de 76 mm como armamentu secundariu. Tamién decidió emplegase turbines de vapor como planta motriz, daqué ensin precedentes nun gran buque de guerra. La mayor eficiencia de les turbines significaba que la velocidá de 21 nuedos podía ser llograda con un buque más pequeñu y baratu que si s'emplegara un motor alternativu. La construcción del HMS Dreadnought llevar a cabu a una velocidá destacable. La quilla foi puesta en grada'l 2 d'ochobre de 1905, foi botáu'l 10 de febreru de 1906, y la construcción completóse'l 3 d'ochobre de 1906, nuna clara amuesa del poderíu industrial británicu. Los primeres dreadnoughts estauxunidenses, fueron los dos acorazaos de la clase South Carolina. Los planos de detalle pa estos buques, fueron realizaos ente xunetu y payares de 1905, y aprobaos pol departamentu de construcción el 23 de payares de 1905. Sicasí, la construcción foi lenta, les especificaciones pa los ofertantes, publicáronse'l 21 de marzu de 1906 y los contratos, robláronse'l 21 de xunetu de 1906. Los dos buques, fueron puestos en funcionamientu n'avientu de 1906, tres la terminación del Dreadnought.
Diseñu
El diseñadores de los dreadnoughts buscaron apurrir tola proteición, velocidá y potencia de fueu posible nun barcu d'un tamañu y costu realistes. La marca distintiva de los buques yera'l so armamentu compuestu namái por cañones de gran calibre, pero tamién s'estremaben por tener un gruesu blindaxe, concentráu fundamentalmente nun petrina acorazada al altor de la llinia de flotación y nuna o más cubiertes blindaes. Adicionalmente, l'armamentu secundariu, control de fueu, equipamientu de mandu y proteición contra torpedos tamién tuvo que ser metíu nel interior del cascu.
La consecuencia inevitable de la demanda de velocidaes, potencia de fueu y proteición, significó que'l desplazamientu y costu de los buques tendiera a amontase. El Tratáu naval de Washington de 1922 llindó a 35 000 tonelaes el desplazamientu de los buques capitales. Nos años siguientes encargóse la fabricación de numberosos barcos que s'afaíen a les llendes del tratáu. Sicasí, la decisión de Xapón d'abandonar el tratáu na década de 1930 y l'empiezu de la Segunda Guerra Mundial fixeron irrelevantes les llimitaciones.
Armamentu
thumb|Planu del [[HMS Bellerophon (1907)|Bellerophon amosando la distribución del armamentu nos primeres dreadnoughts ingleses. La batería principal disponer en torretas ximielgues, con dos nes "nales"; la batería secundaria, más llixera, distribuyóse alredor de la superestructura.]]
Los Dreadnought montaben una batería principal uniforme de cañones de gran calibre; el númberu, tamañu y distribución difería según cada diseñu. El Dreadnought mesmu, montaba diez cañones de 12 in. Los cañones de doce pulgaes fueren l'estándar pa la mayoría de buques na era pre-dreadnought y esto siguió siendo asina nos primeres acorazaos dreadnought. La marina imperial alemana yera una esceición, usando cañones de 280 mm na so primer clase de dreadnought, la Clase Nassau.
Los dreadnought tamién teníen instalaes armes llixeres, munchos de los primeres dreadnought montaben armamentu bien llixeru destináu a atacar les llanches torpederas enemigues. Sicasí, el calibre de les armes más llixeres tendió a amontase, a midida que l'algame de los torpedos y la resistencia de los destructores (que tamién llanzaben torpedos) aumentó. Dende'l fin de la Primer Guerra Mundial, los buques teníen de montar amás armamentu antiaéreo, compuestu por un gran númberu d'armes llixeres.
Los dreadnought frecuentemente disponíen tamién de tubos lanzatorpedos. En teoría, una llinia d'acorazaos forníos con torpedos podríen llanzar una devastadora andanada sobre una llinia de buques enemigos que navegara en paralelu; pero na práutica, pocos torpedos llanzaos dende acorazaos impactaron nel enemigu, esistiendo amás el riesgu de que'l fueu enemigo fixera esplotar los torpedos almacenaos en cubierta, constituyendo un grave riesgu pa la sobrevivencia del buque.
Disposición del armamentu principal
El diseñadores de dreadnought esperimentaron con distintes disposiciones de los cañones. El buque británicu HMS Neptune (1909) asitió en distintu altor les torretas de les bandes, de cuenta que tolos cañones pudieren disparar escontra un llau del barcu, una carauterística tamién presente en, los buques alemanes de la Clase Kaiser. Sicasí, con esta disposición, podíen causase daños nes partes del barcu que s'atopaben so los cañones que disparaben, amás sometía a fuertes tensiones a la estructura del barcu.
Si toles torretas taben na llinia de llarpiaba del barcu, les tensiones estructurales yeren relativamente baxes. Esta disposición dexaba amás que tola batería principal disparara escontra una banda del barcu, anque non toes pudieren facer na direición de la marcha del buque. Esto tamién implicaba que'l cascu fora más llargu, lo que significaba un desafíu pa los diseñadores; un barcu más llargu riquiría dedicar más tonelaxe al blindaxe pa llograr la mesma proteición; y los sistemes de carga de los cañones interferíen cola distribución de calderes de vapor y máquines. por estes razones al HMS Agincourt, que montaba un númberu récor de 14 cañones de doce pulgaes, nun-y lo consideró un ésitu. thumb|right|Dos torretas del Minas Gerais; nótese que tán dispuestes una percima de la otra, dexando a la cimera disparar percima de la inferior. Una disposición gradiada implicaba superponer una o dos torretas por que los cañones pudieren faer fueu palantre al empar. Anque l'Armada d'Estaos Xuníos incluyó esta carauterística nos sos primeros dreadnought Clase South Carolina en 1906, les d'otros países tardaron más en faelo por cuestiones de diseñu (la Royal Navy adoptar na Clase Orion en 1910). La principal esmolición moraba en comprobar hasta que puntu'l fogonazu del disparu de los cañones que s'atopaben percima podía estropiar la torreta inferior. Al llevantar les torretas tamién s'alzaba'l centru de gravedá del barcu. Sicasí, esta distribución yera la qu'ufiertaba más potencia de fueu con un mesmu númberu de cañones. Yá na Segunda Guerra Mundial, la disposicíon yera un estándar.
Primeramente, tolos dreadnought teníen dos cañones en cada torreta. Sicasí, como parte de la solución al problema de la distribución de les torretas, asitiáronse trés, o inclusive cuatro cañones por torreta. Menos torretas significaba que'l barcu podía ser más curtiu o que podía dedicar más espaciu a máquinaria. Per otru llau, significaba que nel casu de qu'un proyeutil enemigu estropiara una torreta, una mayor proporción del armamentu principal quedaría fora de serviciu. El riesgu d'interferencia ente los cañones d'una mesma torreta por cuenta de les ondes de choque producíes nel interior del ánima amenorgaba un tanto la cadencia de tiru. El primer país n'adoptar la torreta triple foi Italia nel barcu||Dante Alighieri|1913|2}}, siguíu por Rusia cola Clase Gangut, la clase austrohúngara Clase Tegetthoff, y l'estauxunidense Clase Nevada. La marina real británica nun adoptó la torreta triple hasta pasada la Primer Guerra Mundial, cola Clase Nelson. Dellos diseños posteriores utilizaron torretas cuadruples, incluyendo la clase King George V inglesa y la Clase Richelieu francesa.
Armamentu principal
En cuenta de agospiar más cañones a bordu, resultaba más facederu amontar la capacidá de fueu de cada cañón. Esto pudo ser consiguíu amontando'l calibre de cada cañón y polo tanto'l pesu del proyeutil, o allargando la caña del cañón, amontando la velocidá de salida. Cualesquier de los dos opciones apurríen la oportunidá d'aumentar l'algame y capacidá de penetración.
thumb|right|Animación amosando'l funcionamientu del armamentu principal d'un dreadnought, basáu nel cañón británicu [[Cañón naval BL Mark I de 15 pulgaes, utilizáu nos super-dreadnought.]]
Dambos métodos d'amontar la potencia ufiertaben ventayes y desventaxes, polo xeneral, mayor velocidá de salida significaba una mayor gastadura de la ánima con cada disparu. A midida que disparábense proyeutiles con un cañón, foliábase l'interior de los cañones, perdiendo precisión y eventualmente precisando ser reemplazaos. Llegáu un momentu, esto empezó a ser problemáticu; l'Armada estauxunidense consideró seriamente dexar de faer práutiques de tiru colos cañones más pesaos en 1910 debíu a la gastadura de les sos ánimes. Les desventaxes de los cañones más pesaos yeren dobles: primero, estos y los sos torretas yeren muncho más pesaos; y segundu, proyeutiles más pesaos y lentos precisaben ser disparaos con mayor ángulu pal mesmu algame, lo qu'afectaba al diseñu de les torretas. Sicasí, la gran ventaya d'amontar el calibre yera que los proyeutiles más pesaos víense menos afeutaos pola resistencia qu'opón l'aire, y polo tanto retienen más capacidá de penetración a grandes distancies.
Les distintes armaes enfocaron la decisión del calibre de distintes formes. Por casu, la marina alemana, xeneralmente utilizaba un calibre más pequeñu que'l de los buques equivalentes británicos por casu, el calibre 12 in, cuando l'estándar británicu yera 13.5 in. Sicasí, por cuenta de que la metalurxa alemana yera cimera, el cañón alemán de 12 pulgaes yera cimera al británicu del mesmu calibre, en términos de pesu del proyeutil y de velocidá de salida; y por que los cañones alemanes yeren más llixeros que los de 13.5 pulgaes de los sos rivales ingleses, dexando a los barcos alemanes dedicar más pesu a blindaxe.
Polo xeneral, sicasí, el calibre de los cañones tendió a amontase. Na Marina Real Inglesa la clase Orion, llanzada en 1910 tenía instalaos diez cañones de 13.5 pulgaes, toos na llinia de llarpiaba; El barcu|Clase|Queen Elizabeth|1913|6}}, de 1913 utilizaba ocho cañones de 15 in. En toles armaes, el calibre de los cañones amontóse y el númberu de cañones en cada barcu tendió a amenorgase pa compensar. El menor númberu de cañones fizo que la cuestión de la distribución dexara de ser un problema a resolver y les torretas na llinia de llarpiaba convertir na norma.
thumb|left|Un cañón naval de 14 pulgaes, los que montaben los acorazaos de la [[clase King George V]]El tratáu de Washington llindó'l calibre de los cañones a 16 pulgaes (406 mm). Trataos posteriores caltuvieron dichu llende, anque amenorgamientos de la llende a 11, 12, o 14 pulgaes fueron propuestes. Los únicos en romper el tratáu fueron los xaponeses cola Clase Yamato, empezada en 1937 (dempués de que'l tratáu expirara), que fornía cañones de 18 pulgaes 460 mm. Na metá de la Segunda guerra mundial, El Reinu Xuníu taba faciendo usu de cañones de 15 pulgaes que fueren guardaos como repuestos pa la Clase Queen Elizabeth, p'armar el postreru acorazáu británicu, el HMS Vanguard (1944).
Ciertos diseños de la era de la Segunda Guerra Mundial proponíen otru movimientu escontra armamentu de grandes dimensiones, la clase H alemana de 1944 incluyíen cañones de 20 pulgaes (508 mm) y esisten evidencies de que Hitler quería calibres de tan elevaos como 24 Pulgaes (609 mm); la Clase Superyamato xaponesa tamién montaría cañones de 508 mm. Nenguna d'estes propuestes llegaron más lloñe que trabayos preliminares de diseñu.
Armamentu secundariu
Los primeres dreadnought tendíen a portar bien pocu armamentu secundariu llixeru y taba diseñáu pa protexer al buque de llanches torpederas. El mesmu Dreadnought taba forníu con 22 cañones de dolce llibres; cada unu de los cualos podía realizar un mínimu de 15 disparu per minutu sobre cualesquier torpedero que-y tuviera atacando. El South Carolina, según otros de los primeres dreadnought estauxunidenses taben forníos similarmente. Nesi momentu, les llanches torpederas suponíense qu'atacaríen de forma separada de les aiciones de cualquier flota. Poro, nun había necesidá de blindar l'armamentu secundariu nin de protexer a la tripulación de los fogonazos producíos pol armamentu principal. En dichu contestu, l'armamentu llixeru tendió a montase en posiciones ensin resguardu, pa embrivir el pesu y elevaes, p'ampliar l'ángulu de disparu. thumb|right|Cañones antitorpederos de 12 llibres montaos nel techu d'una torreta del [[HMS Dreadnought]]
Nunos pocos años, la mayor amenaza provenía de los destructores, más grandes, armaos y blindaos, por tanto, más difíciles de destruyir que les llanches torpederas. Anque los destructores constituyíen una amenaza bien seria, considerábase qu'un solu proyeutil d'un cañón de 12 llibres fundiría (más que puramente estropiar) cualquier destructor de la dómina. Suponíase que los destructores, a diferencia de les llanches torpederas, atacaríen como parte de les operaciones d'una flota completa, asina que yera necesariu que l'armamentu secundariu tuviera protexíu de la metralla proveniente de los ataques de los grandes cañones enemigos, lo mesmo que de los fogonazos del propiu armamentu principal. Dicha filosofía d'armamentu secundariu foi adoptada pola armada alemana dende'l principiu; El Nassau, por casu portaba doce cañones de 5.9 pulgaes (150 mm) y 16 de 3.45 pulgaes (88 mm), y los dreadnought alemanes posteriores siguieron el so exemplu. Estos cañones más pesaos tendieron a ser montaos cola proteición de barbetes y casamates na cubierta principal. La marina real británica amontó'l calibre del so armamentu secundariu dende los de 12 llibres a 4 in nun primer momentu y depués a cañones de 6 in, que yeren l'estándar al empiezu de la primer guerra mundial; Los estauxunidenses estandarizaron el calibre 5 in pa la guerra, pero entamaron fornir cañones de seis pulgaes pa los barcos diseñaos xusto dempués.
La batería secundaria tamién tenía otres funciones. Esperábase que los cañones de calibre mediu fueren capaces d'atacar los relativamente fráxiles sistemes de control de fueu de los dreadnought enemigos. Amás, envalorábase que l'armamentu secundariu podría tener un papel importante en torgar que los cruceros enemigos atacaren un acorazáu estropiáu.
L'armamentu secundariu de los dreadnought foi, polo xeneral, insatisfactoriu. Non podía confiase nel impautu d'un solu disparu d'un cañón llixeru pa parar un destructor y los cañones más pesaos nun resultaben confiables pa impautar nun destructor, como la esperiencia de la batalla de Xutlandia amosó. Les barbetes de los cañones más pesaos tamién s'amosaron problemátiques, por que a los tar montaes en posiciones baxes, resultaron propenses a anubrise, y en delles clases de barcos fueron retiraes o cubiertes totalmente de blindaxe. La única forma totalmente segura de protexer un dreadnought de destructores o d'ataques de torpederos, yera escoltalo col so propiu escuadrón de destructores. Tres la Primer Guerra Mundial, l'armamentu secundariu tendió a ser montáu en torretas na cubierta cimera y alredor de la superestructura. Esto dexaba un bon ángulu de disparu y proteición ensin los inconvenientes de les barbetes. Pasu ente pasu a lo llargo de les décades de 1920 y 1930, los cañones secundarios taben dispuestos na so mayoría como parte del sistema de proteición antiaérea, amontándose l'adopción de cañones de propósitu doble y elevaos ángulos de tiru.
Blindaxe
thumb|250px|Esquema del llateral del [[HMS Bellerophon (1907)|Bellerophon qu'amuesa la distribución típica del blindaxe nos dreadnought, siendo bien gruesa la proteición de les torretas, depósitos de municiones y cuartos de máquines, faciéndose más delgada en zones menos vitales; nótese tamién la división en compartimientos estancos pa evitar el fundimientu.]] Gran parte del desplazamientu d'un dreadnought provenía de planchar d'aceru del so blindaxe. El diseñadores dedicaron enforma tiempu y esfuerciu a protexer a los sos barcos lo máximo posible contra les diverses armes a les que podríen enfrentase. Sicasí, el pesu dedicáu a la proteición diba en desterciu de la velocidá, la potencia de fueu y la capacidá de maniobra nel mar del buque.
Apartaz central
La mayor parte del blindaxe d'un dreadnought concentrábase alredor del apartaz central. Ésti yera una caxa col techu y los cuatro parés blindaes, arrodiando les partes más vitales del barcu. Los llaos del apartaz yeren el petrina blindada del barcu, qu'empezaba nel cascu, xusto delantre de la torreta delantera y estendíase hasta xustu detrás de la torreta de popa. Los estremos de la ciudadela yeren dos mamparos blindaos, en proa y popa que xuníen los estremos del cinturón blindada, d'una banda a otra del cascu. El 'techu' del apartaz yera una cubierta blindada. Dientro de la ciudadela atopaben les calderes, máquines y santabarbares. Un impautu en cualesquier de los sistemes qu'agospiaba l'apartaz central podría inutilizar o destruyir el barcu. El 'suelu' de la caxa yera'l fondu del cascu, y nun taba blindáu.
Los primeres dreadnought taben concebíos pa entablar combate contra otros acorazaos a distancies cimeres a 10000 yd. Nestos alcuentros, los proyeutiles tendríen una trayeutoria relativamente plana, y un proyeutil tendría qu'impautar direutamente o cerca de la llinia de flotación pa poder estropiar les partes más vitales del barcu. Por cuenta de esto, el blindaxe de los primeres dreadnought concentrar nuna gruesa petrina blindada alredor de la llinia de flotación; la grosez yera d'unos 11 in nel Dreadnought. Detrás del petrina asitiábense les reserves de carbón, por qu'actuaren como parte de la proteición pasiva, p'abelugar entá más les máquines, que s'atopaben detrás. Nun combate d'estes carauterístiques, había un peligru enforma menor de daños indireutos sobre les partes más vitales del buque. Un proyeutil qu'esplotara percima del cinturón blindada y esplotara, llanzaría metralla en toes direiciones, pero estos fragmentos, anque peligrosos, podíen ser deteníos con blindaxe muncho más llixeru que'l que yera necesariu pa detener un proyeutil furador ensin esplotar. Pa protexer l'interior del barcu de metralla proveniente d'impautos na superestructura, asitióse un blindaxe muncho más finu a les cubiertes del barcu.
Ente que la proteición más gruesa acutar pal apartaz central en tolos acorazaos, delles armaes estendieron una petrina blindada más delgáu y cubierta blindada pa cubrir los estremos del barcu, o estendieron una petrina más delgada escontra riba, fora del cascu.
Anthocharis sara
Anthocharis sara, ye una especie de caparina de la familia Pieridae (subfamilia Pierinae, tribu Anthocharini). Inclúi 8 subespecies, que se distribúin dende'l noroeste d'Estaos Xuníos (Alaska), hasta Méxicu.
Salas Baxas
Salas Baxas (n'español, Salas Bajas) ye un conceyu d'España na provincia d'Huesca, Comunidá Autónoma d'Aragón. Tien un área de 12,93 km² con una población de 136 habitantes (INE 2009) y una densidá de 10,52 hab/km².
Sonic Adventure 2: Battle
Sonic Adventure 2: Battle ye un videoxuegu producíu por Sonic Team y distribuyíu por Sega pa la videoconsola Game Cube. El títulu ye una reedición orixinal del videoxuegu Sonic Adventure 2 de la videoconsola Dreamcast. Foi llanzáu al mercáu'l 10 d'avientu de 2001 en Xapón, el 12 de febreru de 2002 n'Estaos Xuníos y el 3 de mayu de 2002 n'Europa.
Maneres de Xuegu
El xuegu tien 3 maneres de xuegu distintos:
Oxetos especiales
"Sunglasses/Treasure Scope": Dexen ver oxetos que nun se ven a güeyu (P'activalos Y hasta qu'apaeza'l so nome + B)
Rouge
Treasure Scope: Similar a los Sunglasses de Knuckles.
Misiones
Si completes misiones vas consiguir emblemes. Cada nivel dispón de 5 misiones que cumplir, que son les siguientes:
Manera 2P
Hai munches maneres de xugar acompañáu:
Algama al presidente con Tails, y algama a Tails con Rouge pa sacar Carrera de Karts:(Carreres de coches)
Chao
Los Chao son formes de vida artificial que puedes curiar, alimentar, acoricar... Ello ye que paecen tan reales que pueden dar muncha pena cuando muerren (dacuando aliquen). Los Chao viven nel xardín Neutral, pero si un Chao pasa a ser Héroe o Escuru, van crease respeutivos xardinos. Alimentar de frutes del so xardín o frutes especiales que puedes mercar nel mercáu negru. Pueden ameyorar les sos habilidaes si daslos animales o Chaos Drives.
Puedes llevar los Chao al Xardín Infantil, onde los curiaren nes Clases, van ser revisaos nel Médicu, vas poder visitar al direutor, y pone-yos un nome, amás de mercar coses nel Mercáu Negru.
Pa información más a xeitu, vease Chao (Sonic the Hedgehog).
Memory card (Tarxeta de Memoria)
Amás el xuegu ye compatible col xuegu Sonic Advance de Game Boy Advance.
Paraḷḷonga
Paraḷḷonga ye una casería de la parroquia de Tinéu nel conceyu asturianu de Tinéu.
Carmen Bascarán Collantes
Carmen Bascarán Collantes ye una cooperante internacional y activista social asturiana.
Biografía
Nació na cai Fruela d'Uviéu, nuna familia numberosa (cuatro hermanos) de clas media de xeitu conservador. Entamó a estudiar Medicina en Santiago de Compostela y llueu Filosofía y Lletres n'Uviéu, pero dexó los estudios después de casase. En 1984 viaxó por primer vez a Brasil, a Salvador de Bahia, onde taba viviendo'l so hermanu Carlos. Quería conocer la vida nes faveles y quedó ablucada por tola probeza qu'ehí vio. Nos años 1990 coló a Brasil pa collaborar a un movimientu de misioneros laicos colombianos fundáu de recién. Ayudó cola fundación del Centru de Defensa de la Vida y los Derechos Humanos (CDVDH) na llocalidá d'Açailandia.
Elena Paparizou
Elena o Helena Paparizou, (en griegu Έλενα Παπαρίζου) ye una cantante sueca d'orixe griegu famosa pol cantar ganador nel Festival d'Eurovisión de 2005.
Biografía
Nacióu en Gotemburgu (Suecia) el 31 de xineru de 1982, fía de padres griegos.
Deal
Deal ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Epimachus fastosus
Epimachus fastosus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Paradisaeidae nativa de Nueva Guinea. El machu de la especie ye polígamu y lleva a cabu una exhibición del cortexu p'atraer a les femes. La so dieta consiste principalmente en frutes y artrópodos.
Rebelión na India de 1857
La rebelión de la India de 1857 empezó como un motín de cipayos, los soldaos indios del exércitu de la Compañía Británica de les Indies Orientales, el 10 de mayu de 1857 nel acuartelamiento de la llocalidá de Meerut. Bien llueu se produció una esguilada del conflictu col españíu d'otros motinos y revueltes civiles a lo llargo de la llanura del Ganges y del centru d'India. Los enfrentamientos principales producir en zones de los actuales estaos indios d'Uttar Pradesh, Bihar, el norte de Madhya Pradesh y na rexón de Delhi. Esta rebelión supunxo una amenaza considerable pal poder de la Compañía Británica en tola rexón y nun foi encalorada hasta la cayida del reinu de Gwalior el 20 de xunu de 1858. La rebelión de los cipayos tamién ye conocida por dellos historiadores indios como Primer Guerra d'Independencia d'India.
Epimachus fastosus
Por cuenta de la perda continua d'hábitat, el pequeñu tamañu de la población y a la caza en delles zones p'alimentación y poles plumes de la cola, ta clasificáu como vulnerable na Llista Colorada d'Especies Amenazaes de la UICN. Tamién ta llistáu nel Apéndiz II de la CITES.
Subespecies
Reconócense trés subespecies:
Rebelión na India de 1857
Otres rexones controlaes pola Compañía Británica, como Bengala y les presidencies de Bombay y Madrás, permanecieron mayormente n'aselu. Nel Punyab, los príncipes sijes sofitaron a la Compañía cola unviada de tropes y suministros. Los principaos d'Hyderabad, Mysore, Travancore y Caxmir, según los pequeños dominios de Rajputana, nun se sumaron a la rebelión. Na zona d'Oudh, l'alzamientu tomó'l carís d'una revuelta patriota contra la presencia europea. Los líderes marathas, como Rani Lakshmibai, convirtiéronse un sieglu dempués n'héroes populares del movimientu d'independencia indiu, anque ellos mesmos «nun xeneraron una ideoloxía coherente» pa un nuevu orde.
Esta rebelión de los cipayos llevó a la disolución de la Compañía Británica de les Indies Orientales en 1858 y obligó a los británicos a reorganizar el so exércitu, el sistema financieru y l'alministración d'India. El país pasó de siguío a ser gobernáu direutamente pola Corona británica col nome de Raj británicu.
Introducción
La Compañía Británica de les Indies Orientales llogró'l poder sobre'l principáu de Diwani (en Bengala) dempués de ganar la batalla de Plassey en 1757, que asitió so la so dependencia a gran parte del Decán. La victoria na batalla de Buxar en 1764 añedió Nizamat a la so rexencia.
En 1845, la Compañía llograra estender el so control sobre la provincia de Sindh tres una sangrienta campaña bélica. En 1848 tuvo llugar la Segunda guerra anglu-sij y la Compañía llogró'l control de Punyab tamién. En 1853 el líder maratha, Nana Sahib foi desaposiáu de los sos títulos y de la so pensión, pasando a ser subordináu de los británicos.
En 1854 Berar foi amestada al dominiu de la Compañía Británica de les Indies Orientales. En 1856 l'estáu d'Awadh/Oudh foi tamién añedíu a la rexencia de la Compañía. Poco dempués l'Imperiu mogol, que caltenía un poder puramente nominal ante los británicos, venció na so totalidá ante'l dominiu británicu, siendo l'emperador Bahadur Shah Safar el postreru d'esta dinastía.
Causes
La rebelión de los indios tuvo diverses causes relixoses, sociales, polítiques y económiques. Diba tiempu que los cipayos atropaben percegueres contra la Compañía Británica de les Indies Orientales, principalmente poles diferencies étniques ente los oficiales británicos y les tropes indies.