cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ocupación xaponesa de les islles Andamán y Nicobar
Ocupación Xaponesa
thumb|300px|Mapa de les Islles, cola rexón de [[Port Blair resaltada.]] Port Blair foi ocupáu'l 23 de marzu de 1942. La guarnición nun ufiertó resistencia dalguna a los desembarcos, y fueron desarmaos y confinaos. Munchos de los milicianos Sikh que fueron prindaos xuniéronse más palantre al Exércitu Nacional Indiu. El oficiales británicos de la milicia fueron unviaos a Singapur como prisioneros de guerra, ente que'l Comisionado en Xefe Waterfall, el Sub Comisionado Mayor A.G. Bird y los demás oficiales alministrativos británicos fueron zarraos. Los xaponeses llueu lliberaron a los prisioneros que teníen zarraos na cárcel, unu de los cualos, Pushkar Bakshi, convertir nel so principal collaborador. Les islles fueron puestes so l'alministración del Coronel Bucho, ente que un númberu d'oficiales subalternos indios alministrativos fueron alzaos a cargos con mayores responsabilidaes. La defensa de les islles foi asignada al apocayá formáu escuadrón de caces del Kanoya Kokutai con base en Tavoy, al sur de Birmania. Esti escuadrón de caces yera conocíu enantes como Unidá Yamada, sol control del 22vo Koku Sentai, basáu en Penang. Seis hidroplanos del Toko Kokutai fueron espachaos el 26 de maro, con dolce más llegando pocu tiempu dempués. Dientro de les isla haber una guarnición d'aproximao 600 homes, que xunto cola fuercia policial, agora so control xaponés, yeren los responsables de caltener l'orde.
Oficiales Militares xaponeses nes islles Andamán y Nicobar
Otomíes cometíes polos xaponeses
La primer víctima de la ocupación llegó'l cuartu día dempués de los desembarcos xaponeses. Un mozu llamáu Zulfigar Ali, cafiante porque unos soldaos escorrieren unes pites hasta la so casa, disparó un arama d'aire estruyíu contra ellos. Naide resultó mancáu, pero viose obligáu a escondese. Depués de venticuatro hores foi prindáu y obligáu a colar al maidan al frente del Club Browning. Ellí los sos brazos fueron torcíos hasta que se rompieron, y depués foi executáu. Un placa de cementu n'alcordanza de fechos agora xaz nel llugar. Nos primeros díes de la ocupación, los intelectuales locales (na so mayoría funcionarios públicos y doctores) fueron convidaos a xunise a la Lliga de la Independencia d'India de Rash Behari Bose, y formóse un "Comité de Paz" ente los sos miembros, encabezáu pol Dr. Diwan Singh. Nel intre de los meses siguientes fixeron lo posible p'apangar el sufrimientu de la población a manes de los xaponeses, pero ensin enforma ésitu; inclusive munchos d'ellos terminaron siendo víctimes de los ocupantes.
Otru casu d'abusos per parte'l xaponeses foi'l del Mayor A.G. Bird (conocíu como "Chirri" - páxaru n'Hindi), unu de los pocos británicos que nun foi unviáu a Rangún nin Singapur. Los xaponeses taben determinaos a faer de Bird, al igual que cualesquier otru británicu, un exemplu pa los demás prisioneros. Según testigos oculares, Bird foi torturáu de forma similar que Ali: torciéronse-y les piernes y los brazos hasta que quebrales, y depués el Coronel Bucho cortó-y la cabeza con una espada.
A midida que la comida volvíase escaza en 1945, los xaponeses recurrieron a métodos inclusive más desesperaos. Ente 250 y 700 persones (les estimaciones varien) de la rexón de Aberdeen al sur de Andamán fueron deportaes a una isla inhabitada pa cultivar comida. Según los rellatos d'un sobreviviente, un convicto de nome Saudagar Ali que fuera lliberáu polos xaponeses, siquier seis persones afogáronse o fueron comíos por tiburones al ser emburriaos de los sos botes na escuridá, ente que'l restu morrió de fame o fueron mataos por pirates birmanos. Una misión de rescate foi unviada a la isla cuando terminó la ocupación y atopó solu dolce sobrevivientes y más de doscientos cadarmes na sablera.
En total, envalórase qu'unes 2.000 persones morrieron nes islles como resultáu de la ocupación, y a lo menos 501 fueron torturaes. Esa cantidá representa'l 10% de la población de Port Blair antes de la guerra. Les baxes nes islles Nicobar (les cualos son muncho menos poblaes) fueron menores, una y bones los xaponeses nun teníen una guarnición ellí. Sicasí en 1943 crearon un pequeñu periodu de terror en Car Nicobar cuando raptaron nicobarenses pa trabayos forzosos. La ocupación dexó un legáu de refuga escontra'l xaponeses, y hasta ciertu puntu escontra'l Azad Hind que collaboró colos ocupantes, ente la xeneración que sufrió la ocupación.
The Arzi Hukumat-y-Azad Hind
El 29 d'avientu de 1943, el control políticu de les islles pasó, en teoría, al gobiernu d'Azad Hind encabezáu por Subhas Chandra Bose. Bose visitó Port Blair pocu dempués d'esta fecha pa izar la bandera tricolor del Exércitu Nacional Indiu. Mientres esta visita, la única que realizó a les islles Andamán y Nicobar, foi estremáu curioso de la población llocal per parte de les autoridaes xaponeses. La población llocal fixo dellos intentos d'informa-y sobre les penuries sufiertes pola xente de Andamán mientres la ocupación, y el fechu de que munchos nacionalistes indios atopar na Cárcel Celular y taben siendo torturaos. Al paecer, Bose nun s'enteró d'estos fechos, y dalgunos consideren que -y "falló al so pueblu". Depués de que Bose dexara les islles, los xaponeses quedar col control efectivu de les islles, y la soberanía del Azad Hind yera en gran parte nominal. Nesti periodu les íslas fueron renombraes Shaheed y Swaraj, que n'español signifiquen "mártir" y "auto-determinación", respeutivamente. Bose designó como gobernador de les islles al Xeneral Loganathan, y arreyóse bien pocu cola alministración del territoriu. Mientres la so interrogación depués de terminada la Segunda Guerra Mundial, Loganathan almitió qu'él solo tenía control completu sobre lo que quedaba del departamentu d'educación de les islles. Declaró que terminó refugando cualesquier otra posición nel gobiernu en forma de protesta depués de que los xaponeses fixeren cargu de les fuercies policiales por completu. Nun pudo faer nada pa evitar la peor otomía de la ocupación, la masacre de Homfreyganj del 30 de xineru de 1944, cuando cuarenta y cuatro civilies indios fueron executaos polos xaponeses por barruntos d'espionaxe. Munchos d'ellos yeren miembros de la Lliga d'Independencia India. El Azad Hind retuvo'l control nominal sobre les islles hasta 1945 cuando los británicos retomar, siendo este l'únicu territoriu que la organización llegaría a controlar.
Triloxía de Wolverine
La triloxía de Wolverine, basada nel personaxe ficticiu Wolverine de Marvel Comics, entiende tres películes d'aición y ciencia ficción de la serie cinematográfica de X-Men: X-Men Origins: Wolverine (2009), The Wolverine (2013) y Logan (2017).
Gavin Hood dirixó la primer película, mientres que James Mangold dirixó la segunda y la tercera. La triloxía recaldó más de 1300 millones de dólares, con un presupuestu d'unos 367 millones de dólares. En toles entregues el personaxe principal foi interpretáu por Hugh Jackman.
X-Men Origins: Wolverine (2009)
Na película, nárrase la vida de Logan dende la so mocedá nel sieglu XIX, hasta'l so pasu nos años 80 por Weapon X, el proyeutu de William Stryker pa convertir a distintos mutantes en criminales de guerra.
The Wolverine (2013)
La película empieza dempués de los eventos de X-Men: The Last Stand y amuesa a Wolverine pasando unu de los sos momentos más escuros, fasta qu'una moza asiática lu convence pa que vaya a Xapón, onde una persona del pasáu espéralu. Trátase d'un vieyu conocíu de Nagasaki que nel so llechu de muerte desea saldar una antigua delda polo que-y fai un regalu. Dichu regalu somórguialu nun mundu totalmente desconocíu que lu va camudar pa siempres.
Logan (2017)
Nun mundu distópico nel que cuasi esapaecieron los mutantes, un cansáu Logan y un enfermu Charles Xavier tán intentando pasar desapercibíos y superar la perdida de los X-Men. Los sos intentos por sumir van venise embaxo cuando intenten faer frente a fuercies militares col fin de protexer una moza mutante con poderes paecíos a los de Logan.
Jane Foster
Jane Foster ye un personaxe de Marvel Comics que mientres munchos años foi la enfermera contratada pol Doctor Donald Blake, la identidá secreta del superhéroe Thor. En 2014, cuando Thor yá nun foi dignu de caltener el so títulu, Foster foi escoyida pol martiellu Mjolnir pa convertise na nueva Thor, "Diosa del truenu", como tal, xunir a Los Vengadores.
Jane Foster tamién apaeció en delles adautaciones de los medios de Thor, incluyida la película de 2011 Thor, y la so secuela de 2013 Thor: The Dark World, na que ye interpretada por Natalie Portman. Foster tamién apaez en forma fotográfica na película de 2012 The Avengers, y foi mentada nos episodios de Agents de S.H.I.E.L.D., y nes películes de Avengers: Age of Ultron y Thor: Ragnarok.
Historia del personaxe ficticiu
Jane Nelson, conocida pol so nome más común de Jane Foster, yera una enfermera del Dr. Donald Blake, que desenvuelve finalmente sentimientos por él y Thor, ensin saber que yeren unu y el mesmu. El triángulu amorosu enllargar mientres un tiempu hasta que Thor reveló la so identidá secreta a Jane, lo que causó qu'Odín castigar anque foi perdonáu dempués de salvar a Asgard, y a cambéu Thor inclusive la llevó a Asgard con él. Ellí, Jane recibió de volao inmortalidá y el poder de los dioses, hasta qu'ella nun pudo pasar les pruebes de coraxe establecíes por Odín cuando amosó medrana lluchando contra'l monstruosu Desconocíu. Odín entós desaposia a Jane de los sos nuevos poderes y tornar a la Tierra ensin recordar nada de Thor o del so tiempu en Asgard onde conoz al so nuevu amor el Dr. Keith Kincaid, que se paez a Blake. Mentanto, en Asgard Odín axunta a Thor col so amor de la infancia, Sif.
Jane y Thor permanecen separaos por dalgún tiempu hasta que Thor enterar de que Jane fuera manipulada pa intentar suicidase por una entidá conocida como "Mieu" y entaínase escontra la so cama d'hospital. Sif al ver que Thor inda tien sentimientos por Jane, decide salvar la vida de Jane al fundir les sos fuercies vitales. Jane llueu ye dixebrada de Sif y ye exiliada a una dimensión de bolsu namái accesible pol Cayáu Rúnicu del Posesor. Thor y Sif finalmente rescaten a Jane y devolver a la Tierra. Al so regresu Jane casóse col so amor mortal, el Dr. Keith Kincaid.
Física
Jane vuelve apaecer nel segundu volume de Thor; agora como una médicu, ella ta nuna posición d'autoridá sobre dellos paramédicos de Nueva York, incluyendo Jake Olsen. Ensin sabelo ella, Jake y Thor fundiéronse, lo que crea munchos conflictos. Nuna ocasión, Olsen ignora les órdenes médiques y utiliza la conocencia de Thor pa llevar a cabu un procedimientu complicáu nun home gravemente enfermu.
Más tarde, Foster arreyar nun casu policial contra Olsen, quien ye acusáu de robar drogues. Tamién esamina a Jack Monroe, qu'afirmó que la buscó por cuenta de la so familiaridá colos pacientes sobrehumanos. Más tarde informólu a Monroe que se taba morriendo polos efeutos del Sueru del Super-Soldáu qu'inxiriera na so mocedá.
Guerra Civil
Mientres la Guerra Civil de superhéroes, Jane toma'l bandu del Captain America contra l'acta de rexistru y xúnese al so grupu de resistencia, los Vengadores Secretos. Ella opera dende la casa de seguridá de SHIELD númberu 23. Anque namái ye vista de volao en Civil War #2, l'editor de Marvel Tom Brevoort declaró nuna entrevista en Newsarama que yera realmente ella acoyendo a los Mozos Vengadores na nueva sede. Ella tamién ye vista nel númberu 4, ayudando a asistir a un Spider-Man cutíu.
Regresu
Dempués d'escuchar los rumores del regresu del Dr. Donald Blake y Thor, Foster divorciar del so home y darréu pierde la custodia del so fíu, Jimmy Kincaid. Blake llueu visita a Foster nel so trabayu nun hospital de Nueva York en busca de Sif, que'l so espíritu Blake pensó equivocadamente que renaciera en Foster yá que los sos espíritos fundiérense una vegada. Foster y Blake tienen una cita dempués d'un realcuentru primeramente aturbolináu. Foster más tarde afaya que l'espíritu de Sif en realidá renaciera nel cuerpu d'un morrebundu paciente vieyu con cáncer y alerta a Blake. Thor viaxa a Nueva York y ye capaz de restaurar a Sif xustu primero que'l paciente muerre. Foster dempués va a Broxton, Oklahoma el sitiu del resucitáu Asgard y abre un consultoriu médicu con Donald Blake.
Cáncer y conversión en Thor
A Foster más tarde diagnostíquen-y cáncer de mama, y acepta una invitación de Thor pa representar a Midgard nel Congresu de los Mundos en Asgard mientres ella sométese a terapia, pero refuga tolos tratamientos máxicos. Mientres la hestoria Original Sin, Nick Fury bisbisar un secretu ensin revelar a Thor que-y fai perder l'habilidá d'empuñar el Mjolnir. Poco dempués, una muyer ensin identificar recueye'l martiellu, tomando posesión del poder de Thor, y engarradiella contra Malekith el Malditu, Dario Agger (el nuevu Minotauru), y el Home Absorbente. Anque primeramente Thor intenta recuperar el martiellu, él - refiriéndose a sigo mesmu como "Odinson" - vénce-y el nome y el papel de Thor dempués de guardala empuñando'l so poder. Odinson abarrunta que Foster podría ser una de les posibles identidaes de la misteriosa muyer que lo reemplazó como Thor, pero llueu lu refuga como candidata por cuenta del so estáu de debilidá pola quimioterapia.
Secret Wars
Mientres la hestoria Secret Wars, Foster yera una participante na batalla final ente la Tierra 616 y la Tierra 1610 mientres el so choque mientres l'eventu d'incursión. A la fin, ella ye unu de los pocos sobrevivientes dempués del final de too l'Universu Marvel, encetando'l "bote salvavides" de Reed Richards. Ella y los otros sobrevivientes espiértense 8 años más tarde, siendo atrapaos n'animación suspendida.
Poderes y habilidaes
Cuando empuña a Mjolnir, Foster llogra tolos poderes de Thor, incluyendo fuercia sobrehumano, mayor durabilidá, vuelu, velocidá y control sobre los rayos. Foster, sicasí, demostró un meyor control sobre Mjolnir que'l so predecesor, como camudar la so trayeutoria y la velocidá en mediu del llanzamientu, y faelo xirar alredor de los sos enemigos p'atrapalos. Odinson cree qu'esto se debe a que Mjolnir favorecer, yá que ye más digna d'él.
Ultimate
Jane ye vista de volao mientres la primer serie Ultimate Marvel, onde foi una de les persones que ye convencida que Thor ye'l dios del truenu. Ye descrita como una enfermera.
What if
En What If? #10 (Agostu 1978) tituláu "¿Qué pasara si Jane Foster atopara'l martiellu de Thor?," Jane tamién foi de volao tresformada nuna diosa y faíase llamar Thordis. Inclusive utiliza esos poderes pa rescatar a Donald Blake (ensin l'alteriar-ego del poderosu Thor) del peligru. Dempués de salvar Asgard del Ragnarok, Odín oblíga-y a dexar el martiellu a Donald Blake, quien depués se tresforma de nuevu en Thor. Esto fizo que Jane perdiera los sos poderes, pero dexóse-y permanecer en Asgard y caltener el so estatus de diosa yá que más tarde namórase y cásase con Odín.
Marvel 1985
Nel númberu 6 y el final de Marvel 1985 (2008), Jane Foster ye la enfermera presente cuando Jerry Goodman espertar de la so coma. Él píde-y salir con ella, y ella acepta. Jerry namorárase de Jane desque lleía los cómics de Thor como un neñu.
Televisión
miniaturadeimagen|derecha|250px|[[Natalie Portman interpreta a Jane Foster na película Thor]]
Jiang Cuihua
Jiang Cuihua –en chinu, 姜 翠華– (Dalian, 2 de febreru de 1975) ye un deportista china que compite en ciclismu na modalidá de pista, especialista nes pruebes de velocidá y keirin persecución.
Participó nos Xuegos Olímpicos de Sydney 2000, llogrando una medaya de bronce na prueba de 500 m contrarreló.
Ganó tres medayes nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista ente los años 1999 y 2003.
Annalisa Cochrane
Annalisa Cochrane ye una actriz de televisión y cine d'Estaos Xuníos. La so primer apaición na pantalla foi na película de televisión The Bride He Bought Online (2015). Ye conocida pol so papel recurrente de Yasmine na serie de Netflix Cobra Kai (2018) y el so papel principal como Addy Prentiss na serie de Peacock One of Us Is Lying (2021-2022).
Biografía
Cochrane nació y crióse en Gig Harbor, Washington. Vivió 10 años en Pune (India) enantes de mudarse a los Estaos Xuníos. Estudió na Universidá Loyola Marymount de Los Angeles.
La Formiga
La Formiga pue referise a:
Sépalu
thumb|Detalle de pétalu y sépalu nuna [[Ludwigia.]] En Botánica denomínase sépalu a la pieza floral que forma'l mota d'una flor d'una planta anxosperma.
Los sépalos son son los qu'envolubren a les otres pieces florales nes primeres fases de desenvolvimientu, cuando la flor ye namái un brotu o polliscu. Tamién eviten, nes especies entomófilas, que los inseutos apuerten al néctar ensin pasar polos estambres y estigmes. El númberu de sépalos los nuna flor ye un calter importante pa la clasificación ya identificación d'una especie. Esiste variedá considerable na forma de los sépalos los ente distintes especies. De cutiu los sépalos los son bien amenorgaos, apaeciendo como dientes o crestes. Exemplos de flores con periantos bien amenorgaos pueden atopase ente les gramínees.
El Prau
El Prau pue referise a:
Konstantín Chernenko
foi un políticu soviéticu, máximu dirixente de la Xunión Soviética ente 1984 y 1985.
Aleksandr Kérenski
Aleksandr Fiódorovich Kérenski (Алекса́ндр Фёдорович Ке́ренский) foi un políticu social-revolucionariu, abogáu d'oficiu, y dirixente revolucionariu rusu que desempeñó un papel primordial nel derrocamientu del réxime zarista en Rusia. Foi'l segundu y postreru primer ministru del Gobiernu provisional instauráu tres la Revolución de Febreru y la so figura principal. Foi capaz de faer fracasar el golpe de Kornílov, pero nun pudo evitar la Revolución d'Ochobre na que los bolxeviques tomaron el poder.
Konstantín Chernenko
Fíu de llabradores, Chernenko ingresó nel Partíu Comunista de la Xunión Soviética (PCUS) en 1931, participando de forma destacada na práutica política del estalinismu mientres la década de los años 1930, principalmente na eliminación de los kuláks. La so actuación acabó llevándolo a la direición del Partíu nel territoriu siberianu de Krasnoyarsk.
En 1941, Chernenko foi escoyíu primer secretariu del PCUS de Krasnoyarsk. Ente 1948 y 1956 dirixió'l departamentu de propaganda del Partíu na República Socialista Soviética de Moldavia. Nesti periodu conoció a Leonid Brézhnev, faciéndose grandes amigos. En 1953 trabayó nel Institutu Pedagóxicu de Kishiniov.
Aleksandr Kérenski
Empiezos
Centru aristocráticu, Simbirsk foi tamién el llugar de nacencia de Vladímir Lenin, que'l so padre yera tamién miembru del Ministeriu d'Educación y a quien Fiódor Kérenski tuvo como alumnu del ximnasiu. La execución del hermanu mayor de Lenin, Aleksandr Uliánov, na primavera de 1887, pola so participación nuna combalechadura p'asesinar al zar Alexandru III de Rusia, supunxo una conmoción ente la bona sociedá de la llocalidá que Kérenski recordaría vivamente años más tarde.
Konstantín Chernenko
A la muerte de Stalin, Nikita Khrushchov asoceder al mandu de la Xunión Soviética y Chernenko xubió escontra importantes cargos na nomenklatura del Partíu. En 1956 pasó a ser designáu xefe de baturiciu y propaganda del Comité Central del PCUS. Cuatro años dempués, xefe de recursos humanos del Politburó. En 1965 asumiría'l departamentu xeneral del Comité Central.
Nos años 1970, Chernenko convertir nun importante miembru del Comité Central. En 1976, pasó al Secretariáu y en 1978 al escalafón más altu del Partíu y por tantu del Estáu, el Politburó. En 1982, tres la muerte de Leonid Brézhnev, Chernenko pierde la carrera escontra la secretaría xeneral ante Yuri Andrópov. Sicasí, graves problemes de salú lleven al fallecimientu a Andrópov en 1984, polo que Chernenko asoceder como Secretariu Xeneral del PCUS, Presidente del Presidium del Sóviet Supremu de la Xunión Soviética (xefe d'Estáu) y Presidente del Conseyu de Defensa. Lideró una reforma educativo y diversu axustes na estructura burocrática del Estáu. En política esterior, axustó un pactu comercial con China. Apenes dempués d'un añu nel poder, Chernenko, tamién aquexáu de graves problemes de salú, finó en marzu de 1985. Los sos restos tán soterraos na Necrópolis de la Muralla del Kremlin de Moscú.
Aleksandr Kérenski
Empiezos
Esi mesmu añu, Sasha —diminutivu de Aleksandr pol que yera conocíu familiarmente Kérenski—, cayó enfermu de tuberculosis osteoarticular nel cadril y tuvo que pasar seis meses estremáu de los sos compañeros. La enfermedá acentuó la so sociabilidá, la so introspeición y fíxo-y conocer les obres de Tolstói, que les sos descripciones de los probes y primíos dexaron buelga. Poco más tarde, llegó l'ascensu del so padre a l'aristocracia hereditaria, el so nomamientu como inspeutor xefe de les escueles del Turquestán rusu y el so treslláu a Taxkent, en 1889. La ciudá, d'unos 150 000 habitantes con una cuarta parte de rusos, tenía entá un aire de llocalidá fronteriza. Mientres la so estancia en Taxkent, la familia recibió la visita del capitán Lavr Kornílov, de regresu d'una misión de reconocencia en Persia, y del oficial finlandés Karl Mannheim, qu'esploraba l'Asia central china.
Alumnu exemplar, Kérenski llogró bones notes en cuasi toles asignatures pero descolló especialmente nes actividaes dramátiques. En 1899 remató la so formación secundaria y partió a la capital; graduar en derechu pola Universidá de San Petersburgu en 1904. Abandonando'l so anterior tradicionalismu de provincies, el mozu Kérenski decidió nun buscar emplegu na alministración imperial, sinón entrar a trabayar nuna organización privada qu'ufiertaba ayuda llegal. Los diputaos [[Partíu Llaborista (Rusia)|trudovikí Vladímir Dzyubinski (izda.) y Aleksandr Kérenski nos xardinos de la Duma Imperial de Rusia en 1916.|thumb|left]] Tres la matanza del «domingu sangrientu», rompió col réxime autocráticu, empezó a participar n'actividaes revolucionaries y foi arrestáu poles autoridaes. La so estancia en prisión formó les sos idees polítiques, imbuyíes de populismu y nacionalismu y de la necesidá de la cooperación de tola nación pa llograr el fin del gobiernu autocráticu. Tres la so lliberación en 1906, decidió abandonar les sos actividaes subversives clandestines y concentrase na oposición llegal al réxime. Utilizó les sos escepcionales dotes pa la oratoria pa tratar casos que punxeren n'evidencia a les autoridaes. Especialmente famosu foi'l casu de la matanza de les mines d'oru del Lena, nel que demostró la insensibilidá de les autoridaes y ganóse fama en tol país.
La so reputación como paladín contra la inxusticia fíxo-y ser escoyíu pa la Cuarta Duma na seronda de 1912 como miembru de los trudovikí (un partíu llaborista moderáu). Brillosu orador y esperimentáu líder parllamentariu, aportaría a miembru del Comité provisional de la Duma como social-revolucionariu y líder de la oposición socialista al réxime de Nicolás II. Dende l'empiezu del so periodu como diputáu de la Duma ganóse l'enfotu de les mases. Utilizó'l so puestu de diputáu pa denunciar los abusos de les autoridaes, estender la propaganda revolucionaria y criticar al Gobiernu. Trató de radicalizar la Duma, convencíu de qu'esta tendría un papel crucial tres la cayida de l'autocracia, pero fracasó; lliberales y moderaos preferíen la meyora paulatina de la situación política a una posible revolución.
La guerra mundial
Al españar la Primer Guerra Mundial y como dirixente de los trudovikí de la Duma, negar a votar a favor de los creitos de guerra reclamaos pol Gobiernu'l, postura que sofitaron tamién los diputaos socialdemócrates. Al empar, sicasí, llamó a la defensa del territoriu rusu, movíu pol patriotismu. Caltuvo mientres la guerra una posición cercana a la defendida polos delegaos socialistes na Conferencia de Zimmerwald, que llogró fuera sofitada polos restos del Partíu Social-Revolucionariu de Petrográu.
En 1915 retomó la so oposición al Gobierno ante los reveses militares, que revelaron la incapacidá bélica del Gobiernu. Esi añu la policía secreta considerába-y la más destacada figura revolucionaria, y la que con mayor probabilidá podía axuntar a les diverses corrientes y alzase contra l'autocracia. Una complicada operación de reñón caltúvolu alloñáu, sicasí, de les Cortes mientres l'iviernu y la primavera de 1916, mientres les que la oposición parllamentaria al Gobiernu languideció pola ausencia d'importantes personalidaes polítiques, ente elles Kérenski. La so influyencia na Duma, centrada en combalechadures elitistes pa camudar la situación, foi escasa y nun participó nel Bloque Progresista.
En 1916, convencíu de la inminencia de la revolución, dobló los sos ataques contra'l zar y la familia real, de la qu'animaba a la Duma a encabezar la llucha contra l'autocracia y caltenía contactos con organizaciones obreres y cola guarnición capitalina.
Revolución de Febreru
Recibimientu de Kérenski en Moscú en marzu de 1917|thumb|right Cuando la Revolución de Febreru desencadenar en 1917, Kérenski foi unu de los sos líderes más destacaos, siendo escoyíu vicepresidente del Soviet de Petrográu (un conseyu de trabayadores). A pesar del so cargu nel conseyu, la so actividá nél foi escasa; concentróse llueu nes sos xeres ministeriales. Mientres los primeros momentos de la revolución, foi desaxeradamente popular. El, dirixó a les tropes alzaes a la Duma pa tratar d'arreyar a esta nel alzamientu; ellí ordenó l'arrestu de los ministros del Gobiernu en nome de les Cortes y apurrió unes sales del Palaciu Táuride al nuevu Sóviet de Petrográu.
Xunto con Nikolái Chjeidze foi l'únicu representante de los partíos socialistes incluyíu nel Comité provisional de la Duma Estatal, formáu'l pa oponese al gobiernu zarista y restablecer l'orde. Nun cuntaba, sicasí, con un mandatu esplícitu y oficial del Partíu Social-Revolucionariu, del que se declarara miembru a pesar de la so anterior cooperación colos trudovikí.
Dodge Challenger
El Dodge Challenger ye un automóvil de tipu muscle car fabricáu pola compañía automovilística d'Estaos Xuníos Dodge, del grupu Chrysler, dende 1970. De magar, produciéronse dos generación del Challenger: 1970-1974 y 2008 hasta la fecha. Disponible a la venta n'Estaos Xuníos, Canada y tamién en Méxicu.
Antecedentes
Los hermanos John y Horace Dodge establecieron el principiu de que los sos veceros tuvieren la meyor rellación aprecio-productu nun vehículu. Güei esta marca propiedá de Chrysler Group, consolida eses fortaleces, heriedu ya identidá, con más de 90 años d'esitosa trayeutoria nel mercáu automotriz mundial. Los fundadores de la marca, los hermanos Dodge: John (nacíu'l 25 d'ochobre de 1864) y Horace (nacíu'l 17 de mayu de 1868) nacíos na ciudá de Niles, Micigan (EE.XX.), dende pequeños aprendieron l'oficiu de mecánicu del so padre, especialista en motores de combustión interna pal usu de la marina.
Aleksandr Kérenski
Revolución de Febreru
Participó na abdicación del zar y na creación d'un nuevu Gobiernu. Cuando se formó'l Gobiernu Provisional foi al empiezo ministru de Xusticia,   más tarde ministru de la Guerra en mayu y, finalmente, primer ministru en xunetu de 1917. Al ingresar orixinalmente nel Gobiernu, infringió la prohibición del Sóviet de Petrográu a los socialistes de participar nel Conseyu de Ministros, que tenía de tar formáu namái por ministros de los partíos burgueses. Facer por tantu por iniciativa personal, pero consiguió más tarde del sofitu del plenu del Sóviet. Unu de los escasos dirixentes socialistes capaces de tratar los asuntos de Gobiernu al más altu nivel naquel momentu, taba convencíu de la necesidá d'arreyar nestos tantu al Sóviet como a los lliberales y a los dirixentes Aliaos. Dende l'empiezu, foi unu de los miembros más destacaos de los gabinetes del periodu interrevolucionario y el personaxe más popular del mesmu.
Dodge Challenger
Antecedentes
Hai de solliñar que, tolos vehículos comerciales fabricaos pola Dodge Brothers Company, hasta la fecha en que foi adquirida por Chrysler Corporation, taben basaos nos autos, utilizando un motor de 4 cilindros. Namái en 1928 introducióse'l primer motor de 6 cilindros. El primer modelu d'esta nueva yera foi'l Dodge "Senior Six Sport Roadster" de 1929. De magar, los sos productos fueron una verdadera lleenda na hestoria automotriz mundial. Ente ellos destaquen la Dodge Pick-Up, (1934); Dodge Humpback Panel Delivery truck (1937); Dodge Hayes-bodied coupé (1939); Dodge Command Car (1941); Dodge Power Wagon (1946); Dodge Pilothouse Pick-Up (1949); Dodge Wayfarer Roadster (1949); Dodge Customer Royal (1959); Dodge Club Cab pick-up (1964); Dodge Daytona (1969); Dodge Challenger (1970); Dodge Dart (1975) y Dodge Shelby Charger (1986). Na década de los '60 Dodge preparar pa entrar na categoría de los "muscle cars" y en 1966 debuta col Dodge Charger, coupé deportivu con un poderosu motor Hemi de 426 pulgaes cúbiques, con 425 HP capaz de superar los 200 Km/h. Ye precisamente esti esitosu modelu d'alta potencia'l que representa la pasión de Dodge, anque'l primer coche que lleva'l nome de Challenger foi la introducción d'una edición llindada del Dodge Coronet Challenger en 1958-1959.
Aleksandr Kérenski
Revolución de Febreru
Tres la crisis d'abril que causó la dimisión de Pável Miliukov como ministru d'Esteriores, el fin del gobiernu burgués y la formación del primer gabinete de coalición burgués-socialista, reclamó con ésitu un mandatu del so partíu. Miembru teóricu del partíu, nun se sometió, sicasí, a los resoluciones d'este, tratando de convertise nuna figura apartidista, con una postura entemedia ente los partíos socialistes y el burgueses. Les sos aiciones como ministru, de cutiu tomaes ensin coordinación col Sóviet de Petrográu y n'ocasiones pocu más que golpes d'efeutu, fixeron que les sos rellaciones col comité executivu del mesmu fueren tirantes. Los dirixentes mencheviques, que controlaben na práutica'l Sóviet de Petrográu, nun confiaben en Kérenski. Gran orador y capaz d'atraer numberosos siguidores, taba convencíu que, una vegada el Gobiernu quedara nes sos manes, lliberales y socialistes quedaríen reconciliaos y reconoceríen na so persona'l dirixente necesariu pa llibrar al país de les sos moliciones. Kérenski amosar mientres tol periodu convencíu de la necesidá d'esta alianza ente socialistes y lliberales.
Dodge Challenger
Dodge Challenger 1970-1974
El Dodge Challenger foi'l postreru del grupu de los «Poni Cars», pero pasó'l tiempu sabiamente, perfeccionando la so entrada por que Julio Cerdapueda adquirir unu. Poques pallabres nel mundu automotor dexaron el legáu tantu en producción en serie como nel mundu del circuitu y cuartu de milla. Ensin dulda dexó buelga na memoria de los aficionaos a los "muscle cars” o a cencielles n'el conocedores de lo que ye'l poder a l'americana. Como herederu de la última xeneración de los Muscle Cars, el Dodge Challenger marcó dómina con al respective del so estilu y potencia. La hestoria curtia de los Muscle Car norteamericanos que nacieron sobre la base de les nueves plataformes escurríes nos años de 1950, ye una hestoria de glories, amores y grandes marques na esperiencia de munchos pilotos. Y el Dodge Challenger foi'l más grande representante de la so dómina, según el postreru de la so xeneración. El Challenger debutó con un motor que variaba dende'l dondu seis cilindros Slant Six en llinia al poderosu 440 V8 con carburador de seis cuerpos (seis boques) según el pimpanu Hemi 426. Otros Poni Car solo pudieron suañar con una gama de motores d'esti tipu.
Aleksandr Kérenski
Ministru de Xusticia
Kérenski, col brazu en cabestrillo, acompañáu del socialista francés y ministru de Municiones [[Albert Thomas y del comandante de la guarnición capitalina, xeneral Lavr Kornílov, mientres les celebraciones del Primero de mayu (.|thumb|right]] Kérenski formó parte del primer Gobiernu provisional, como ministru de Xusticia, pero ingresó ensin el consentimientu formal del so partíu nin del Sóviet de Petrográu, aición que disgustó a gran númberu de correlixonarios del Partíu Social-Revolucionariu (PSR). Les conferencies del 15-17 de marzu, sicasí, otorgar permisu pa formar parte del Gobiernu como representante del pueblu nel Conseyu de Ministros y aprobaron la so xestión dende los díes de la revolución. La siguiente segunda conferencia capitalina, celebrada un mes más tarde (16-18 d'abril) otra manera, indicó que yera inadmitible la presencia de miembros del PSR nun gabinete burgués. Nun apasionáu discursu nel qu'emplegara les sos grandes dotes d'oratoria, Kérenski llograra orixinalmente l'aprobación del plenu del Sóviet pal so nomamientu como ministru, que fuera'l más aplaudíu polos ensames cuando Miliukov anunció la formación del Gobiernu provisional. Nun xestu de dramatismu, Kérenski arrenunció al so puestu como vicepresidente del Sóviet p'aceptar darréu la so reeleición por aclamación. [[Pável Miliukov, principal dirixente del Partíu Constitucional Democráticu y ministru d'Esteriores del primer Gobiernu provisional. Anque la posición de Miliukov a favor de siguir la guerra del llau Aliáu yera yá compartida por Kérenski, este criticaba la falta de tactu del políticu lliberal que produció una crisis gubernamental.|thumb|left]] Kérenski caltener nel Gobiernu ensin representar al partíu, sinón qu'ingresó a títulu personal. Yera la única persona que tenía un puestu tantu nel Sóviet de la capital como nel Gobiernu. La so actividá nel Sóviet, sicasí, foi escasa y pocu influyente. Vladímir Zenzínov sirvió como principal intermediariu ente él y el PSR y Abram Gots fixo lo propio col Sóviet; los dos llograron evitar la rotura ente Kérenski y estos hasta'l golpe de Kornílov. Oficiosamente, Kérenski recibió'l respaldu de la direición del PSR pa siguir como ministru hasta'l tercer congresu del partíu que tenía d'aldericar la so situación. Kérenski foi la única persona que foi miembru de tolos gabinetes del periodu del Gobiernu provisional.
Dodge Challenger
Dodge Challenger 1970-1974
El Dodge Challenger tuvo basáu na plataforma Plymouth Barracuda, pero col agregáu de dos pulgaes a la distancia ente exes pa da-y más espaciu interior. El Challenger foi presentáu en dambes versiones, con techu y convertible. Les versiones más potentes teníen la insinia R/T (Road and Track) y tantu el modelu base como del R/T podíen ser pidíos col paquete de luxu SE. Esti paquete incluyía asientos de cueru y techu vinílico cola “tradicional” ventana trasera más pequeña. El Challenger R/T venía en modelos standard con motor 383 (383 plgs³) (6.3 L) de 335 hp.
Aleksandr Kérenski
Ministru de Xusticia
Nel so ministeriu, Kérenski concentrar n'evitar el procesamientu de los antiguos funcionarios zaristes pa estenar les medranes de los lliberales por una posible imposición del terror revolucionario y a redactar un marcu llegal modélicu. Influyente nel gabinete, de normal llograba llograr el respaldu de la mayoría de los sos colegues nos asuntos revesosos. A pesar del so prestu col orde surdíu de la Revolución de Febreru, contribuyó a la so primer crisis al criticar abiertamente al ministru d'Esteriores, el lliberal Pável Miliukov mientres la crisis d'abril qu'acabó col primer Gobiernu de la etapa revolucionaria. Amosóse entós favorable al ingresu d'otros representantes socialistes nel nuevu Conseyu de Ministros surdíu tres la crisis a pesar de la negativa inicial del Sóviet de Petrográu. Aquel día gran parte de los lliberales y parte del altu mandu esperaba la entrada de los socialistes nel gabinete.
Dodge Challenger
Dodge Challenger 1970-1974
Como opcionales fueron los dos motores 440, el cuádruple cuerpu Mágnum con 375 hp y el Tri-cab Six Pack con tres carburadores de doble cuerpu y 390 hp (escoyíu por 2035 compradores). Encabezando la llista taba'l toupoderosu Hemi 426 con 425 hp (escoyíu por 356 compradores). El Hemi tenía un costo adicional d'o$s 1228 y riquía equipamientu reforzáu. El 440 y Hemi salieron en modelos standard con Torqueflite automáticu. Como opcional tuvo una caxa de cambeos manual de 4 velocidaes qu'incluyó la palanca de cambéu Hurst Shifter y una exa Dana 60 - inclináu a 60° del suelu-. Les exes de velocidá diben de 3.23:1 a 4.10:1 con opción d'errores mínimu. left|240px|thumb|Dodge Challenger RT 440 de 1970. Tolos modelos R/T recibieron suspensión reforzada y los 440 y Hemi usaron neumáticos de serie 60 sobre plantes de 15 pulgaes, anque lo fundamental como la direición asistida y los frenos delanteros a discu yeren entá opcionales. El capó standard de los modelos R/T tenía dos abertures de ventilación que nun alimentaba direutamente al filtru d'aire. Por solu $97, el comprador podía pidir el filtru mecedor, que diba montáu al filtru d'aire y encastrado al traviés d'una abertura nel capó. Yera conocíu como'l “shaker” porque cimblaba col motor. Delles falles del Challenger yeren la poca visibilidá esterna y que yera demasiáu abuitáu pal so tamañu.
Aleksandr Kérenski
Ministru de Xusticia
El nuevu Gobiernu de coalición ente burgueses y socialistes que tomó posesión el contenía destacaos dirixentes socialistes (ente ellos, el menchevique Irakli Tsereteli y el socialrevolucionario Víctor Chernov) y topábase llistu pa entamar nueves actividaes béliques, con Kérenski como nuevu ministru de Defensa. De magar, los siguientes gabinetes hasta la Revolución d'Ochobre quedaron apoderaos por el mesmu Kérenski, Mijaíl Teréshchenko, fiel llugarteniente d'este nel Ministeriu d'Esteriores, y Nekrásov.
Dodge Challenger
Dodge Challenger 1970-1974
Pero Dodge tenía otru as na manga. Por cuenta de participar nel Campeonatu Trans American Sedan del Sport Car Club d'América, Dodge fabricó una versión de cai del so autu de carrera (como'l Plymouth Cuda AAR) que se llamó Dodge Challenger T/A (Trans Am). Anque los autos de carrera yeren una versión del 340, la versión caleyera tomó'l 340 y amestó-y un tríu de carburadores de doble cuerpu sobre la entrada d'aluminiu del multiple d'almisión Edelbrock, creando'l 340 Six Pack. Dodge consideró al 340 Six Pack na mesma clasificación 290 hp como'l motor 340 orixinal (y misteriosamente na mesma clasificación del Camaro Z/28 y el Ford Mustang Boss 302), en realidá algamaba alredor de 350 hp. Tomaba l'aire al traviés d'un filtru d'aire del tamañu d'una valija moldiada dientro del capó. Escapes dobles de baxa restricción diben dende'l silenciador de reserva debaxo del bagul con salida en cromu en forma de megáfonu cromáu frente a les ruedes traseres.
Taben disponibles el Torqueflite automáticu o la tresmisión de cuarta Hurst-shifted, les exes 3.55:1 o 3.90:1, la direición asistida o manual. Los frenos delanteros a discu yeren standard. La suspensión especial rallye tenía partes reforzaes y amontaba la curva de los amortiguadores traseros. El T/A figuraba ente la primer producción de vehículos qu'usaron distintos tamaños de plantes delanteres y traseres: delantreres Y60 x 15, traseres G60 x 15. La curva modificada alzaba la cola lo suficiente como pa estenar la goma trasera y les salíes d'escape.
Aleksandr Kérenski
Kérenski, el Partíu Social-Revolucionariu y el Sóviet de Petrográu
L'inmensu carisma al empiezu del periodu revolucionariu y l'habilidá retórica de Kérenski influyeron nel cursu de la revolución. Tocante a la so oratoria, l'embaxador francés Maurice Paléologue escribió:
Dodge Challenger
Dodge Challenger 1970-1974
Llinies llaterales delgaes, gráficos y spoiler fueron amestaos a la imaxe del autu. L'interior yera totalmente surtíu Challenger. Desafortunadamente el Challenger T/A de carrera nun yera bien competitivu y la versión de cai sufría d'inestabilidá en curves rápides. Pero podría xirar 145 mid nel cuartu de milla, lo que fadría a cualesquier Muscle car pequeñu sentise arguyosu. El T/A solo taría disponible en 1970 una y bones Dodge retirar de la carrera Trans Am.
Aleksandr Kérenski
Kérenski, el Partíu Social-Revolucionariu y el Sóviet de Petrográu
El vicecónsul británicu Bruce Lockhart tamién lo recordaría más tarde como l'orador más impresionante que conociera.
Corola
thumb|250px|Flores de [[Lamiastrum galeobdolon amosando la corola de color mariellu y colloráu, y el mota, en verde.]] La corola ye'l verticilu internu de les flores que tienen periantu heteroclamídeo. Componer de pétalos.
Xeneralmente ye de colores llamativos nes plantes entomófilas porque una de les sos funciones principales ye atraer inseutos que lleven a cabu la polinización.
Tipos de corola
En primer llugar estremase ente corola dialipétala, cuando los pétalos nun tán xuníos; y gamopétala, cuando los pétalos tán soldaos na so base o totalmente. De segundes, según la simetría estremar ente corola actinomorfa, cuando la simetría ye radiada; y zigomorfa, cuando hai un solu planu de simetría y dizse que la simetría ye billateral.
Papaverada
Personada *** Ligulada
Aleksandr Kérenski
Ministru de Guerra y Marina
Kérenski encamentando a les tropes como ministru de Defensa del [[Gobiernu Provisional Rusu|Gobiernu provisional.|thumb|right]] La necesidá del Gobiernu d'animar a les tropes a participar na futura ofensiva de branu facilitó'l nomamientu de Kérenski, héroe revolucionariu de gran popularidá, como ministru de Defensa, a pesar de la oposición de los kadetes, que s'oponíen por principiu a qu'un socialista ocupara'l ministeriu encargáu de les fuercies armaes. El Ministeriu de Xusticia quedó ocupáu, gracies a la intercesión de Kérenski, por un abogáu de Petrográu, P. N. Perevérzev consideráu habitual pero equivocadamente como miembru del PSR. Kérenski, aparentemente capaz de controlar les fuercies populares desamarraes pola revolución, convirtióse llueu na principal figura de los gabinetes de coalición. Kérenski apurrió'l so gran carisma, pero non un programa claru, al so ministeriu. Con este y la so habilidá oratoria, propúnxose recuperar la disciplina de les unidaes del Exércitu y llograr parcial y pasaxeramente mientres la primavera. Poco dempués del so nuevu nomamientu como ministru, realizó una llarga visita al frente p'animar a les tropes y preparar pa la próxima ofensiva. El so esfuercios recibieron el respaldu de la mayoría de los partíos políticos, sacante los d'estrema izquierda.
Na eleición del nuevu comité central del PSR mientres l'III Congresu del partíu'l, Kérenski nun foi escoyíu pa formar parte d'él a pesar de les mires contraries, debíu al disgustu de gran parte de los delegaos, especialmente de la fraición izquierda, col decretu nel qu'amenaciaba a les tropes cola aplicación de la pena de muerte por deserción, que nun fuera abolida del códigu zarista heredáu pol nuevu Gobiernu. El castigu, habitual nel restu de naciones combatientes, nun se taba aplicando na práutica y namái buscaba atayar el númberu de deserciones, pero produció la indignación de parte de los delegaos del congresu. Finalmente la candidatura de Kérenski foi refugada por 136 votos a 134. La humildación de Kérenski llevar a acentuar el so alloñamientu del partíu, la so neutralidá de la so actitú nel Gobiernu y el refugu a siguir les directrices del partíu na so actividá ministerial. El convencimiento de Kérenski de que Víctor Chernov urdiera una intriga pa llograr el refugu a la so candidatura agrió la rellación ente dambos dirixentes y complicó la so cooperación nel Conseyu de Ministros.
Como ministru de Defensa Kérenski amosóse conservador y realizó menos cambeos que'l so predecesor, l'octubrista Aleksandr Guchkov, gracies a la pasividá del PSR, que nun deseyaba cafialo, y a pesar de les esixencies de reforma de los soldaos partidarios de los socialrrevolucionarios y de la mesma comisión militar del PSR. Los cambeos de personal fueron mínimos, el mesmu Kérenski aseguró al poco del so nomamientu a Antón Denikin que la revolución rematara tantu n'asuntos civiles como militares y los pidimientos de reforma de les academies d'oficiales fueron inoraes. Xunto con Borís Sávinkov, foi responsable del ascensu del xeneral Lavr Kornílov.
Kérenski, como ministru de la Guerra y col respaldu de los Aliaos, les fuercies de derecha y la mayoría socialista moderada del Sóviet de Petrográu, trató de devolver al país a la ofensiva na guerra mundial y llogró'l sofitu del Sóviet pa una nueva acometida contra los Imperios Centrales en xunetu de 1917, pa la que se treslladó personalmente al frente. L'ataque, tres unos primeros díes de meyores sorprendentes, resultó un fracasu.
Poco más tarde, foi unu de los ministros delegaos pol gabinete pa tratar cola Rada Central Ucraínana na que se llogró un alcuerdu ente'l Gobiernu rusu y l'organismu ucranianu. L'alcuerdu, refugáu de planu polos ministros kadetes al regresu de la delegación el a Petrográu condució al so arrenunciu, símbolu del desalcuerdu fundamental ente los ministros socialista y lliberal, y la posterior dimisión del primer ministru, Gueorgui Lvov. El fracasu de la ofensiva militar, la crisis de Gobiernu y les protestes na capital conocíes como les Xornaes de Julio volvieron sumir al país na inestabilidá.
Rellación cola familia real
Kérenski, republicanu, caltuvo, sicasí, una actitú solícita cola familia real mientres la revolución que llevó al so apartamientu del poder, qu'ayudó significativamente a llevar a cabu a pesar de los enclinos monárquicos d'otros miembros destacaos políticos de la crisis como Pável Miliukov. Disuadió al gran duque Miguel d'aceptar el tronu antes de la decisión de l'Asamblea constituyente al respeutu. Plantegó exiliar a la familia real en Gran Bretaña, pero nun cuntó col respaldu del so partíu nin del Sóviet de Petrográu y el Gobiernu abandonó'l plan.
Nesi intre de la historia, tuvo la oportunidá de rellacionase estrechamente col zar Nicolás II, yá abdicáu, y la so familia que taben prisioneros en Tsárskoye Seló y manifestó un grau d'apreciu a la familia real, realizando en forma despinta los trámites d'exiliu per mediu del canciller del Gobiernu Provisional, Pável Miliukov, con resultaos negatives; viendo que la segunda Revolución taba en cursu y en vista que la familia real taba en peligru de ajusticiamiento, exiliólos a Tobolsk en Siberia como una forma d'alloñar del peligru.
Yákov Sverdlov del Comité Central del Partíu bolxevique supo d'estes maniobres y vetó a Kérenski pa dar mayores facilidaes al zar.