cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Íllora
Historia
Mientres el periodu musulmán son escasos los datos que se tienen de Íllora; sicasí, deducir de les cróniques cristianes que debió de ser un pueblu importante con fortaleza y arrabaldees. Precisamente en xunu de 1319 los infantes Pedro y Juan de Castiella apoderar de la villa de Íllora y del so arrabalde cuando se dirixíen a afarar la Vega de Granada, y según afirma la Crónica d'Alfonsu XI, si quedárense otru día tamién tomaríen el so castiellu, anque l'infante Pedro nun quixo permanecer más tiempu ellí, pos la so voluntá yera asediar Granada y tenela abarganada «hasta que la ganaren, o morrer sobrello», según consta na Gran Crónica del mesmu rei, anque pocu dempués dambos infantes morrieron nel Desastre de la Vega de Granada, asocedíu'l 25 de xunu de 1319.
Green Day
Xusticia social y política
N'avientu de 2006, Green Day y NRDC abrió un sitiu web en collaboración pa concientizar al públicu sobre la dependencia del petroleu.
Íllora
Historia
Na primavera de 1486 el Rey Fernando d'Aragón vuelve a entamar la guerra contra Reinu Nazarí de Granada Granada empezando col sitiu de Loja, que la so rindición de la ciudá supunxo la llave qu'abriría la conquista de la fortaleza ilurquense. El 8 de xunu d'esi mesmu añu produció la toma de la villa de Íllora per parte de los Reis Católicos, quien más tarde nomaron a Gonzalo Fernández de Córdoba —el Gran Capitán— como'l so primer alcaide cristianu, d'ende'l nome del colexu públicu de la llocalidá.
Tres la Reconquista, los señoríos nun llegaron a algamar unes dimensiones similares a les d'otres zones del país. Magar desempeñaron un papel importante nel entamu del nuevu periodu, adulces foise desintegrando y perdiendo presencia na configuración del pueblu. L'accesu a la propiedá producir pol abandonu de los propietarios musulmanes orixinarios, pasando a manes cristianes. Económicamente esta dómina va tar basada na agricultura de subsistencia, constituyendo'l trigu y la cebada la base alimenticia de la población.
Green Day
Xusticia social y política
Enl 20 de payares de 2016 la banda se prento nos American Music Awards interpretando Bang Bang, metanes el cantar Armstrong protesto'l so refugu al presidente d'Estaos Xuníos Donald Trump faciendo coru a "Non Trump, non KKK, non fascist USA," (Non a Trump, Non a Ku Kux Klan, Non a un Estaos Xuníos Fascista).
Íllora
Historia
Mientres una primer metá del sieglu XIX Íllora va vivir una etapa d'estabilidá que va ser atayada pola invasión napoleónica y la posterior Guerra de la Independencia. Los franceses amenaron el refugu del pueblu, que sofitaron el llevantamientu granadín d'abril contra Godoy, ya inclusive s'apuntó muncha xente como soldaos contra tomar francesa de Granada. En xunto la contorna quedó nuna situación de decadencia debíu al saquéu que les tropes napoleóniques llevaron a cabu.
Green Day
Miembros de la banda
Timmy Chunks: guitarra, coros (1997-1999)
Discografía
thumb|Mientres los conciertos de la banda suélense dar regalos o xubir al públicu a cantar al escenariu y convivir enforma col so audencia.
Íllora
Demografía
Según l'Institutu Nacional d'Estadística d'España, nel añu Íllora cuntaba con  habitantes censaos.
Green Day
Discografía
39/Smooth
Íllora
Entidá singulares de población pertenecientes a Íllora
Los anexos de Íllora son: La Alhondiguilla, Alomartes, Brácana, Escóznar, Obéilar, Íllora, Tocón, Vallequemado, Ventes Algarra.
Green Day
Xires musicales
*(Nota: Nun hai información concreta sobre les xires, nin nome, pero cada álbum tuvo la so propia xira).
Íllora
Monumentos
Nel centru del pueblu, a lo cimero d'una peña, atópense les ruines del antiguu castiellu de Íllora, anque d'él apenes se caltienen dellos restos de les muralles. Dichu castiellu data del periodu califal (sieglos IX-X) y ta estructurado en trés recintos: la villa, la alcazaba y l'arrabalde.
Acomuñaes a esi castiellu, esisten una serie de torres óptiques, ente les que sobresal la Torre de Brácana. En Tocón, hai otra torre, nesti casu d'una alquería o castiellu rural. Toes elles son obres de dómina nazarí.
Filosofía de la relixón
La filosofía de la relixón ye la caña de la filosofía que s'ocupa del estudiu reflexivu a fondura de la relixón, incluyendo argumentos sobre la naturaleza y esistencia de Dios, el problema del mal, la rellación ente la relixón y otros sistemes de valores como la ciencia y l'ética. Ye frecuente estremar ente la filosofía de la relixón y la filosofía relixosa. La primera refier al pensamientu filosóficu sobre la relixón, que puede ser lleváu a cabu por creyentes y non-creyentes por igual, ente que la segunda alude a la filosofía inspirao y empuesto pola relixón, como la filosofía cristiana y la filosofía islámica. Sicasí, pueden considerase dientro del analís filosóficu de la relixón, cuestiones basaes na estructura de toles relixones; a manera de comparanza ente caúna, en proporción con temátiques qu'enceten interrogantes sobre la perfeición y el sentíu de la esistencia en rellación con un cosmos perfectu y por tantu un ente perfectu que los creó. D'ende que pueden considerase dientro de les distintes relixones otres manifestaciones de la filosofía de y sobre la relixón, conforme a doctrines orientales como l'hinduismu y el budismu, interesaos fuertemente na idea d'un tou absolutu, una esencia que la reviste tou; por cuanto crea esperanza y espierta l'interés humanu nel desenvolvimientu d'una dimensión más espiritual.
Íllora
Monumentos
Íllora cunta con otru monumentu históricu-artísticu, catalogáu como Bien d'Interés Cultural dende 1980: la Ilesia de La nuesa Señora de la Encarnación, proyeutada por Diego de Siloé, constructor d'ente otres la Catedral de Granada, mientres (1542 - 1573) nel sieglu XVI cola intervención del so discípulu Juan de Maeda y Diego de Pesquera ente otros maestros.
Filosofía de la relixón
Nesi sentíu la filosofía de la relixón intenta responder a interrogantes tales como: ¿D'ónde surdimos?, ¿Cuál ye la verdadera naturaleza humana?, ¿Cuál ye la naturaleza de dios(a)?, ¿Ye dios una creación del meyor inxeniu humanu o ye un ente cimeru a tou real y con cualidaes humanes?, ¿Cómo s'entienden el cielu o l'infiernu (o inframundu?,¿Qué nos creó?, ¿Los milagros son casualidá o obra divina? ente otres.
Íllora
Fiestes
Les fiestes n'honor a San Rogelio tienen llugar la tercer fin de selmana d'agostu. Sicasí, el día del patrón de Íllora ye'l 16 de setiembre, que tamién ye festivu local.
La Feria del Ganáu ye'l segundu fin de selmana d'ochobre, y nel so día taba considerada como una de les feries más relevantes de toa España.
La Selmana Santa de Íllora ye unu de los más importantes acontecimientos que se produz cada añu dende'l puntu de vista relixosu y cultural, celebrándose na selmana del primer plenilluniu de la primavera. Empezando col so pregón, dende'l Domingu de Ramos hasta'l Domingu de Resurreición asocédense ensame d'actos y celebraciones programaes pola Parroquia de la Encarnación y los cuatro hermandaes esistentes: la Patronal de San Rogelio, la del Cristu de la Mocedá, la d'El nuesu Padre Jesús Nazarenu y María Santísima de los Dolores, y la confrería del Santísimu Cristu de la Veracruz.
Gastronomía
Na cocina tradicional de Íllora ye importante destacar los métodos de conserva tradicional de los alimentos que llegó hasta los nuesos díes. El caltenimientu de les carnes y de los embutíos n'aceite d'oliva son la base de los principales guisos d'esta gastronomía. Ente estos productos destaquen el llombu de orza —platu típicu de Granada y de Castiella-La Mancha—, el chorizu y salchichón n'aceite y los chicharrones.
Otros platos típicos son los espárragos en miguilla, el choto al ajillo y les farrapes de mostiu.
Música
L'acontecimientu musical más importante que se celebra nel conceyu ye'l festival Parapanda Folk. Ta declaráu Festival Turísticu Nacional. Tien llugar mientres la última selmana de xunetu, y nél actúen grupos de música étnica tantu nacionales como internacionales. Esta actividá ta considerada de gran relevancia cultural.
Fútbol
La Unión Deportiva de Íllora (UD Íllora) ye'l principal equipu de fútbol que tien el conceyu. El so campu atopar nel Complexu Deportivu La Llaguna. Dende 2011 el Campu de Fútbol Antonio García "El Calvo" ye de verde artificial de 2 estrelles (lo máximo de la FIFA son 5).
Les categoríes inferiores d'esi equipu denominar UD Parapanda. Tamién hai equipos de fútbol sala, que'l so campu ye'l pabellón municipal de Íllora.
Ciclismu
Hai una asociación llamada Gallipatos de Parapanda, que se dedica al ciclismu de monte y competiciones.
2 de febreru
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Tours-sur-Meymont
Tours-sur-Meymont ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Remy-sur-Bussy
Saint-Remy-sur-Bussy ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Remy-sous-Broyes
Saint-Remy-sous-Broyes ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ryuta Sasaki
Ryuta Sasaki (佐々木 竜太; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Filosofía cristiana
La filosofía cristiana plantegó munchos problemes a lo llargo de la historia del pensamientu. Modernamente foi oxetu de diverses interpretaciones y hai unos que nieguen rotundamente que tenga dalguna validez y otros que declaren que ye la única forma posible de faer xenuina filosofía.
Historia
Clemente d'Alexandría y Oríxenes convertir n'el fundadores de la filosofía cristiana. Verdaderamente'l términu de filosofía cristiana plantegó munchos problemes a lo llargo de la historia del pensamientu.
V. Ilustración (sieglos XVIII y XIX)
La dómina alredor de 1800 significa una posa histórica, non yá na historia europea polo xeneral —dende la Revolución francesa, pasando poles guerres napoleóniques, hasta'l Congresu de Viena y la Restauración—, sinón en particular tamién na historia de la cultura: ye un fin y un nuevu empiezu. La filosofía cristiana (católica) na so forma tradicional paez superada y cuasi totalmente barrida polos siguidores del filósofu racionalista (católicu) René Descartes que, intentando demostrar que la verdá esiste nun mundu que se volvía escépticu, dexó de llau la fe y los sentimientos, marcando tola filosofía moderno y contemporáneo a favor o contra del racionalismu, asina surden: la Ilustración, el pastor cristianu pero non católicu Immanuel Kant, el idealismu y el positivismu (hiper-racional o cientificista). Ta como somorguiada nun vacíu intelectual y tien qu'empezar de nuevu a atopar la so conexón cola vida cultural de la dómina. Nesta situación produz un nuevu despegue d'orientaciones y enfoques metodolóxicos, afechos a los fechos, nel pensamientu cristianu.
VI. Sieglos XX y XXI
A fines del sieglu XIX y en concretu mientres el sieglu XX una serie de pensadores cristianos impulsaos pela carta encíclica Aeterni Patris de Lleón XIII empezaron a aldericar en redol a la esistencia de la filosofía cristiana, Étienne Gilson foi unu de los primeres en defender la esistencia d'una filosofía cristiana, eso causó revueltu n'el pensadores de los primeros años del sieglu XX, tamién l'historiador racionalista Émile Bréhier sumir al discutiniu argumentando en contra, asina vemos qu'en 1931 la Sociedá francesa de filosofía promovió un primer alderique en redol a la tema nel que participaron, amás de los mentaos, Léon Brunschvicg, Gabriel Marcel, Maurice Blondel, Marie-Dominique Chenu y Jacques Maritain, ente otros. Tiempu dempués Martin Heidegger opondríase resueltamente al conceutu mesmu de filosofía cristiana, y los sos argumentos tuvieron y tienen entá gran influxu nel pensamientu filosóficu. Paradóxicamente Heidegger ye discípulu de Husserl, qu'afaya la fenomenoloxía gracies al so maestru'l presbíteru (cura) católicu que-y enseñó la filosofía del doctor santu Tomás d'Aquino. Amás, nel añu 1998 Xuan Pablo II cola so carta encíclica Fides et ratio reabriría l'alderique de la esistencia de la filosofía cristiana faciendo un llamáu a que se siga investigando, d'esta forma queda claro la esistencia de la filosofía cristiana (específicamente católica, centru y orixe del cristianismu non católicu posterior a Lutero). Dellos filósofos cristianos, ente ellos Antonio Livi, tuvieron argumentando a favor de la esistencia de la mesma, anque entá hai enforma trabayo que realizar nesi campu.
Gobernador xeneral
El títulu de gobernador xeneral utilizar en dellos países pa señalar a un representante d'un xefe d'Estáu, con atribuciones que difieren d'alcuerdu al estáu.
N'Estaos miembros de la Mancomunidá de Naciones
Los quince países de la Mancomunidá que tienen anguaño un gobernador xeneral son:
Otros países que son o fueron de la Mancomunidá y qu'anguaño son repúbliques tuvieron la figura de gobernador xeneral:
N'otros países
El términu usar pa referise al xefe de gobiernu de Corea mientres la ocupación xaponesa.
Na zona de Jammu y Caxmir, en pleitu ente India y Paquistán, esiste'l cargu de gobernador xeneral de Jammu y Caxmir.
Llista d'asteroides/52501–52600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Neolíticu
thumb|300px|Mapa d'Europa Neolíticu-[[Mesolíticu, cultures ca. 4500-4000 e.C.: ]] El Neolíticu (del griegu νέος, néos: ‘nuevu’, y λίθος, líthos: ‘piedra’), o Edá de Piedra Nueva o Pulida, ye unu de los periodos en que se considera estremada la Edá de Piedra. El términu foi acuñáu por John Lubbock na so obra Prehistoric Times (1865).
Primeramente dióse-y esti nome en razón de los afayos de ferramientes de piedra apolazada, en cuenta de tallada; esto ye, en cuenta de cutida, que yera menos resistente, que paecíen acompañar al desenvolvimientu y espansión de l'agricultura. Anguaño defínese'l Neolíticu precisamente en razón de la conocencia y usu de l'agricultura o del llendo. De normal, pero non necesariamente, va acompañáu pol trabayu de l'alfarería.
Introducción
La etapa de transición ente'l Paleolíticu y el Neolíticu conozse como Mesolíticu, ente que les fases del Paleolíticu tardíu contemporánees col Neolíticu y el Mesolíticu n'otres rexones del planeta conócense como Epipaleolítico. Denominar Subneolítico a un pueblu o comunidá d'economía cazadora-pañadora que recibe dalgún influxu de tipu neolíticu, típicamente l'alfarería, de los sos vecinos llabradores.
Anque Neolíticu traduzse lliteralmente como ‘Nueva (edá de) Piedra’, quiciabes sería más apropiáu llamalo ‘Edá de la Piedra Apolazada’; ensin escaecer que la principal carauterística que define anguaño'l periodu nun ye otra qu'una nueva forma de vida basada na producción d'alimentos a partir d'especies vexetales y animales adomaes. Toma distintos periodos temporales según los llugares. Asitiar ente'l 7000 e.C. y el 4000 e.C. aproximao. Esti periodu empecipiar nel Curdistán antes del 7000 e.C. (quiciabes escontra'l 8000 e.C.) y espublizóse amodo, ensin que n'Europa pueda falase de Neolíticu hasta feches posteriores al 6000 e.C.. No que a la Península Ibérica se refier, 5.900 e.C. pal Mediterraneu, 5.500 e.C. pa la Meseta y 5.000 e.C. pal Cantábricu.
Influencia del cambéu climáticu
A partir del 8000 e.C., el cambéu climáticu (dómina posglaciar) fixo fuxir a los fataos de renos escontra'l norte, provocando un amenorgamientu de la caza. Tornó la cultura, volviendo l'home a les cueves (anque en dellos casos aisllaos caltuviéronse los cabanos). El cultu a los difuntos y los rituales funerarios fixéronse más complexos. Esta dómina ye llamada «periodu de marasmo» y asítiase nel final del Mesolíticu y el principiu del Neolíticu. Esti cambéu de clima escontra'l 8000 e.C. (en que se pasó a un clima templáu) fizo que l'home modificara les sos costumes (lo que se facilitaría polos cambeos climáticos —templáu, fríu, templáu, fríu— del periodu ente'l 12000 a 8000 e.C.).
Les diferencies culturales d'una zona a otra son perceptibles pero resulta imposible dar otru calificativu a los homes que pueblen estenses zones que'l de Homo sapiens o Home de Cro-Magnon, ensin que puedan establecese diferencies étniques rexonales que necesariamente hubieron de dase pol desenvolvimientu separáu de los distintos grupos, l'ambiente xeográfico distintu, la diversa climatoloxía, los vezos alimenticios distintos y les múltiples costumes locales.
Del establecimientu de la ganadería y de una economía de base ganadera surde l'alzada, que pon en contautu a los pueblos y, consecuentemente, facilita la comunicación ente xentes de cultures, tierres y tribus diverses. La emigración de tribus y l'espardimientu de téuniques, que cada grupu apriende del grupu vecín, va estendiendo les cultures neolítiques dende'l so focu orixinariu escontra'l restu del mundu. D'estos contactos y del desenvolvimientu simultáneu de l'agricultura surden, ente otres coses, los primeros molinos manuales pa moler los granos que se cultiven.
Fases del Neolíticu
El Neolíticu estremar en tres fases:
Carauterístiques d'esti periodu son la completa doma de dellos animales (el pollín, el caballu, el renu y otros), la sustitución de los preseos de piedra tallada polos de piedra apolazada (que nun ye la novedá más importante, magar ye la que da nome al periodu), una práutica desapaición de les manifestaciones artístiques y el desenvolvimientu de los cultivos na primer fase, siguida d'una escayencia xeneral.
El Neolíticu mediu o plenu
thumb|Espansión del Neolíticu n'Europa central. Puede asitiase el Neolíticu mediu o plenu ente'l 3500 e.C. y el 2500 e.C.
Ye nesti periodu que l'alfarería algama'l so mayor espardimientu, cola importancia que tuvo pa la vida del home. L'alfarería d'entós correspuende al tipu llamáu d'alfarería con acanaladura que da idea d'un mayor desenvolvimientu de la cerámica polo xeneral.
Paez ser qu'esti periodu provocó desplazamientos masivos de poblaciones que s'asitiaron en determinaes zones xeográfiques. En Cataluña percíbese claramente l'asentamientu d'una población procedente de xuru de Suiza y del norte d'Italia, qu'emburrió a los primeres emigrantes orientales del periodu anterior más al sur. Los emigrantes instalaos en Cataluña, que constitúin la Cultura de les sepultures de fuesa, apurrieron una cultura de base agrícola y ganadera, qu'establecía los sos poblaos en cabañes nos llanos, soterrándose en fueses como sepultura, distintes de la sepultura en cueves, lo que demuestra que nun les utilizaben. Ensin dulda pasada la primer dómina d'invasión, y asitiada sólidamente la población, estos emigrantes pudieron adoptar nueves costumes funeraries, relixoses, económiques y sociales, influyíos non solo pola cultura d'onde procedíen, sinón tamién polos restos de la cultura mesolítica anterior a la primer emigración oriental, y por esta primer cultura oriental.
L'alzada punxo en contautu a los pobladores de diverses rexones. Asina la cultura arcaizante, Asturiense, de la cornisa Cantábrica y Aquitania, la Cultura de las Cuevas nel Valle del Ebro (neolítica), y la Cultura de los Sepulcros de fuesa en Cataluña.
La vida nel Neolíticu
thumb|300px|Vasu neolíticu atopáu na Foz de los Cavíos, [[Piloña. 3.300-3.000 e.C. ]] thumb|Hachu pulíu. El cambéu climáticu provoca una lenta conversión de la economía de subsistencia, basada na caza, escontra una economía más estable de base pastoril y sofitada nos cultivos (agricultura). Apréciase que l'home dexa los montes pa movese escontra los llanos en persecución de les sos preses de caza. L'home vuelve a les cueves anque en dellos puntos pudo caltener l'usu de cabanos nes cercaníes de ríos. thumb|Platu del neolíticu n'Europa: piedra de molín, pan y restos carbonizaos d'alimentos, olla de folla, recipientes pa beber d'estiles de venáu y de madera. El desenvolvimientu del llendo da llugar a l'alzada y a los contactos relativamente frecuentes con xente d'otres tierres, esistiendo una mayor intercomunicación ente les diverses tribus.
Pa los hachos y otros preseos utiliza la piedra pulida y los preseos y delles ferramientes fabríquense frecuentemente con güesu. Apaecen tamién útiles d'obsidiana.
Surdimientu de l'agricultura y los poblaos
thumbnail|580px|Instrumentos agrícoles típicos del Neolíticu y los sos posibles emplegos al traviés d'antigües representaciones exipcies.
Puede siguise'l Neolíticu con relativa exactitú na zona de Canaán, rexón onde surden cultures agrícoles, sedentaries (les primeres cultures agrícoles surdieron ensin dulda nel Sureste d'Anatolia (Çatalhöyük) escontra'l 8000 e.C.) probablemente antes del 7000 e.C.
Saber de la llantadera, recueya y almacenaxe de ceberes. Ente los inventos útiles pa los llabores agrícoles, atópense la focete de madera, l'hachu de piedra apolazada, el molín de mano pa moler el granu o la cebera y los oxetos d'espartu, como les cestes de blima, los sacos o les sandalies d'espartu. L'aráu tiráu por gües o pollinos dexó remover meyor la tierra y llabrar una mayor estensión de terrén en menos tiempu.
L'alfarería
Un inventu de vital importancia pa la vida de les persones, y que tuvo un desenvolvimientu bien rápido, ye l'alfarería. Dexó la construcción de recipientes pa líquidos y facilitó descomanadamente la vida del home, que yá nun precisaba tar permanentemente nes cercaníes de l'agua, o realizar de cutiu llargos percorríos p'abastecese, pos almacenaba l'agua, y tamién granos, granes, productos molíos, etcétera, nos recipientes d'alfarería. Solo precisaba movese dacuando p'anovar el suministru de la cantidá consumida dende'l suministru anterior.
Antes usaben calabaces vacíes (que podíen contener enagua pero nun podíen ponese al fueu) y cestos de blima (que nun podíen contener agua). Darréu estos recipientes de blima impermiabilizar col magre secu al sol o cocida al fueu. Más tarde aprendieron a dar la forma al magre con una cadarma de blima bien simple y depués ensin cadarma. La forma yera de cutiu de calabaza y les dimensiones asemeyaes al cestu de blima.
Nesta dómina espublízase l'usu de les pieces d'alfarería, que la so usu na Península Ibérica ye segura, esistiendo restos del Neolíticu mediu.
La cerámica de la dómina inicial (escontra'l 4000 e.C.) ye de la llamada «cardial», con incisiones de diversos tipos nel magre blandu pero yá moldiada, feches colos deos o con punzones o espátules de güesu o piedra pulida, pero principalmente cola concha del moluscu Cardium edule (virigüetu) d'onde recibe'l nome. Les incisiones, de cutiu combinaes, buscaben efeutos simétricos.
Perexil (dixebra)
Perexil pue referise a:
Neolíticu
Trenzaos de freba y telar
thumbnail|580px|Instrumentos rellacionaos cola ganadería, típicos del Neolíticu y los sos posibles emplegos al traviés d'antigües representaciones mesopotámiques. Empiecen a usase los primeres trenzados de frebes, cuantimás en blima.
El fusu y el telar (pueden trate na imaxe axunta) son unos de los más revolucionarios inventos del neolíticu. Los humanos dieron cuenta, por causes desconocíes, quiciabes por casualidá, de que dellos productos, como la llana y el llinu (y depués otros, como'l cáñamu) podíen espurrise por aciu un toscu fusu o una barra de madera redondo. A manera d'imitación de los texíos de los cestos, podíen texese estos filos y fabricar teles (les de llana pal iviernu y les de llinu pal branu). De xuru de primeres pensó utilizase l'inventu pa faer cestes más llixeres, antes de destinalos a teles de vistíos. Otra prenda bien espublizada ye'l sacu, texíu con otru material, l'espartu.
Doma de los animales
Sábese que nesta dómina adomaron dellos animales, y ente ellos, el primeru, el perru. El güesu úsase frecuentemente.
Pa caltener la carne usa'l sistema del acecináu, ensugáu al sol o saláu, asitiándola colgada nel centru d'una figura de trés estaques col suelu nel mesmu vértiz.
L'habilidá manual de los pobladores de la dómina utilizar na preparación de trampes de cuerdes de cierta complexidá. L'animal prindáu poles cuerdes anoyaes tendíes pol home, yera rematáu dempués per este. El desenvolvimientu de les trampes coincide col cultu a l'araña, estendíu por toles cultures neolítiques d'Europa Occidental y otres, cultu probablemente venceyáu a l'habilidá d'esti pequeñu animal p'asitiar les sos trampes, les teles d'araña.
L'humanu taba avezáu a siguir les buelgues de los animales y ye bultable la especialización qu'habíen alcanzáu, hasta'l puntu de que nes pintures rupestres, nos pies tán representaes perfectamente les pezuñes tal que se marcaben nel suelu. Al paecer, poles representaciones pictóriques, los homes corríen a una peralta velocidá, escorriendo a les sos preses.
D'esta dómina son tamién les primeres cuyares, que nun s'usaben pa comer sinón pa entemecer los alimentos en cocción.
Nesta dómina, arriendes de captures de xabalinos vivos (xabatos), principalmente femes, estos animales fueron adomaos y dieron orixe al gochu (polo xeneral el xabalín yera una pieza de caza). De cutiu represéntense nes pintures fataos de xabalinos que nun son oxetu de caza y que podría tratase de fataos en procesu de doma.
Execuciones y asamblees de guerreros
Esisten representaciones d'execuciones: una falanxe de guerreros, ente los que paez estremase unu de los demás pola so posición y pol usu d'una pieza na cintura, y que probablemente tenía de ser el xefe del grupu, dispara fleches contra un condergáu. Nesti periodu celebraben asamblees o xuntes de guerreros, representaes non solo pa les execuciones, creyéndose que teníen importancia política o relixosa. Represéntense escenes con unos venti guerreros lo que demostraría la esistencia de grupos d'unos cien individuos o más, yá que hai qu'incluyir a les muyeres, neños, vieyos, adolescentes, bruxos y los sos ayudantes, centineles, y otros (supónse que la población de Çatalhöyük yera d'unos 3000 habitantes). Créese que l'asamblea de guerreros exercía un poder decisorio. Por delles representaciones deduzse que l'asamblea, si nun tenía calter militar, tenía una finalidá relixosa, venerándose a les pintures de los grandes animales o a estos mesmos (de la veneración de les pintures neolítiques esiste constancia en dómines posteriores, inclusive en tiempos de los romanos, presumiéndose que la tradición de la so veneración siguió ensin interrupción dende'l Neolíticu al periodu romanu).
Los primeros poblaos
Construyéronse poblaos de cases d'adobe, aproximao rectangulares en medianería, ensin cais y con entrada pola cubierta, que yera plana. Tamién cabañes circulares, semi-soterrañes, d'una sola cámara, colos murios y el suelu cubiertos de folla (Jyroquitya, en Xipre).
La innovación espublizar con estrema rapidez y antes del 7000 e.C. yá se constata siquier una aldega, Xericó, con una superficie d'unos cuatro hectárees, con una muralla de piedra y un foso escaváu d'unos 8 metros d'anchu por 3 metros de fondu, y con, siquier, una gran torre circular de 9 m d'altor, que se pensó sirvía como torre de vixilancia, con escalera p'aportar al techu y a la parte alta de la muralla, pero que realmente resultó ser un muriu contra hinchentes y un almacén de granu.
Esta primer cultura neolítica (Neolíticu pre-alfareru) duró dende aproximao'l 7500 e.C. al 6500 e.C. y foi sustituyida por otra invasión» dende'l norte, d'Anatolia, que duró tamién unos mil años (6500 al 5500 e.C.); siguió dempués otra cultura neolítica procedente tamién del norte, que subsistió otros mil años (5500-4500 e.C.). Estes cultures fuéronse espublizando por toa Eurasia, acelerándose l'espardimientu dempués del 5000 e.C., fecha en que puede afitase l'entamu del periodu neolíticu nel continente européu, algamando pocu dempués la Península Ibérica.
Los trupos agrupamientos d'aldegues y pequeñes ciudaes, confinaos en principiu a los marxes de les corrientes d'agua natural, tuvieron que recurrir cada vez más al regadíu artificial pa regar los sos campos de trigu y cebada. Escontra'l 6350 e.C. llevantáronse templos monumentales de lladriyu d'adobe nel centru d'importantes ciudaes como Eridu y A'l Ubaid. Les primeres ciudaes surdieron na zona d'Oriente Próximu en redol a los 7000 años d'antigüedá y acomuñaes a les primeres cultures neolítiques. La cercanía de los ríos Éufrates y Tigris dexó'l cultivu de ceberes y otres plantes que podíen ser regaes per mediu de les obres de canalización que realizaron los habitantes d'estes primeres ciudaes. Surdieron tamién los primeros edificios públicos que caractericen a la ciudá, los palacios y los templos. Unos y otros van funcionar como grandes oficines alministratives nes que se llevaba'l control de la producción d'alimentos y del comerciu. La necesidá d'alministrar esta información llevó a l'apaición de sencielles formes d'anotación, contabilidá y escritura.
El miel y les bébores
L'usu de la miel sigue. La so importancia deriva del fechu de que yera l'únicu alimentu duce conocíu, igual que'l sal yera l'únicu saláu. Amás, de los setues llográbase la cera, que de xuru s'usaba en rituales máxicos, relixosos o funerarios.
Del miel llograr nuna dómina indeterminada'l hidromiel, solución aguacienta de miel que por cuenta de la fermentadura alcohólica perdió toa o parte de la materia azucarada y convirtióse en alcohol etílico, siendo paecíu nel so sabor a dellos tipos de vinu. El hidromiel tenía un color brilloso y dorao, que lo asemeyaba igualmente a ciertos vinos. Pa fabricar hidromiel usábase l'agua utilizada pa llavar instrumentos que contuvieren miel, a la cual añedíase miel (25 % de miel y 75 % d'agua) col polen estrayíu de los setos pa la so fermentadura (0,05 %), creándose una bébora d'unos quince graos.
Otra bébora ye la cerveza, que ye anterior a los cultivos. Créese que los pobladores neolíticos calecíen al máximu una piedra bueca que contenía agua y plantes monteses, lleldándolo coles mesmes yerbes mazcaes y cuspíes nel líquidu. Esti procedimientu usábase entá na industria llechero vasca a principios del sieglu XX pa fabricar cuayada o mamilla (magar la lleche introducir en recipientes de madera nos que s'introducíen les piedres calientes). Foi n'Exiptu onde s'aprendió a ellaborar la cerveza con cebada, sistema que probablemente nun algamar Europa hasta'l periodu de los indoeuropeos o celtes.
Nun se conocía'l vinu nin tampoco l'aceite, usándose grases animales. Sicasí, arriendes de la doma del ganáu conocía la lleche, anque solo usábase la de cabra, nun espublizándose l'usu de la lleche de vaca hasta la dómina romana.
Les farines
thumb|250px|Escenes d'ellaboración de pan na Tumba de [[Ramsés III. Valle de los Reis. Exiptu.]] El trigu, que yera una planta montesa espublizada n'Asia menor, foi cultiváu n'Oriente Mediu y el so cultivu espublizar nel Neolíticu llegando a Europa escontra'l 5000 e.C. Comíense los granos de trigu y otres ceberes. Más tarde esmagayáronse, comiéndolos esmagayaos o convertíos en pasta. Dacuando tamién se comíen los granos fervíos.
El sistema de moler farina con molinos de piedra espublizar nel Neolíticu. La pasta o masa de farina y agua cocer en piedres calientes. Más tarde afayóse'l sistema de fermentadura y la so cocción empezó a realizase en fornos cada vez más evolucionaos. Fabricábase'l pan con farina de trigu, de cebada y de centenu, y probablemente tamién con otres ceberes como miyu y avena.
Arte neolítico
L'estilu naturalista del Neolíticu, abiertu a les sensaciones y a la esperiencia, tresformar nuna intención artística geométricamente estilizada, cerrada a la riqueza de la realidá empírica. En llugar de les minucioses representaciones fieles a la naturaleza, plenes de ciñu y paciencia pa los detalles del modelu correspondiente, atopamos perdayures signos ideográficos, esquemáticos y convencionales, qu'indiquen más que reproducen l'oxetu.
El cambéu d'estilu que conduz a estes formes d'arte dafechu astractu depende d'un xiru xeneral de la cultura, que representa quiciabes el corte más fondu qu'esistió na historia de la humanidá.
Amás nesti periodu desenvolvióse un estilu de pintura rupestre na zona llevantina de la península ibérica basáu na pintura d'escenes de caza en roques al campu, con representaciones esquemátiques de figures humanes.
Otru tipu de muertes de cultures neolítiques constituyir los antropolitos, zoolitos y ornitolitos topaos en Suramérica.
David Moscow
David Raphael Moscow ye un actor d'Estaos Xuníos. El so papel más importante foi'l del mozu Josh Baskin na película de 1988 Big, en que'l so personaxe yera tresformáu mágicamente nun adultu interpretáu por Tom Hanks.
Vida y carrera
Moscow nació en Nueva York, fíu de Pat y John Moscow. En 1988, interpretó al mozu Josh Baskin en Big, y consiguió el papel de David Jacobs en Newsies en 1992. Ye amigu de Max Casella y Luke Edwards de la última película.
Mascow asistió a la Universidá Hampshrie en Amherst, Massachusetts en 1990, y tuvo comprometíu cola actriz Kerry Washington dende ochobre de 2004 hasta marzu de 2007. En 2007, la revista Time Out New York, informó la participación de Moscow nes viviendes sostenible y económicu de Harlem.
El so hermanu menor, Lev-que foi un extra en Newsies-ye un profesor d'historia na Escuela The Beacon en Nueva York.
Filmografía
Air]]'' (2008) — Gil
Tourzel-Ronzières
Tourzel-Ronzières ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ómicron Velorum
Ómicron Velorum (ο Vel / HD 74195 / HR 3447) ye una estrella de la constelación de Vela. Recibe'l nome tradicional, pocu utilizáu, de Xestus, del griegu Ξηστως (Xestos), nome de la deidá de les corrientes marines qu'ayudó a emponer al navío Argo mientres el so viaxe.
Ómicron Velorum ye la estrella más brillosa del cúmulu abiertu IC 2391, llamáu tamién Cúmulu de Ómicron Velorum. Asitiáu a unos 500 años lluz del Sistema Solar, IC 2391 ye un cúmulu nuevu que la so edá envalórase nunos 40 o 50 millones d'años.
Carauterístiques
Ómicron Velorum ye una subxigante blancu-azulada de tipu espectral B3IV con una temperatura de 14.800 K. La so lluminosidá ye 2550 vegaes mayor que la del Sol, siendo'l so radiu 7,2 vegaes más grande que'l radiu solar. Tien una masa siete veces mayor que la masa solar y una edá averada de 40 millones d'años. La so velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— ye de 40 km/s.
Catalogada primeramente como una variable Beta Cephei, anguaño considérase que Ómicron Velorum ye una «variable pulsante lenta» (SPB) similar a 53 Persei o 53 Piscium. El so rellumu varia ente magnitú +3,55 y +3,67 a lo llargo d'un periodu de 2,779 díes.
Por cuenta de la precesión de la Tierra, esta estrella va marcar el polu sur celeste aproximao nel añu 9600 de la nuesa era.
Llingües d'Espíritu Santu occidental
Les llingües d'Espíritu Santu occidental son un subgrupu de les llingües del nordeste de Vanuatu ya islla Banks. Arrexunta a venticuatro lengua, falaes n'Islla Espíritu Santu en Vanuatu.
David Denman
David Denman ye un actor d'Estaos Xuníos de cine y televisión. Ye parte del repartu de la serie de NBC, The Office onde interpreta a Roy Anderson.
Vida privada
Se gradó de Fountain Valley High School, Denman asistió a una capacitación de branu en um congresu de la American Conservatory Theater de San Francisco enantes de recibir el so B.F.A. de Juilliard.
Carrera
Fixo'l so debú nel cine con Keanu Reeves y Gene Hackman na comedia de Warner Bros, The Replacements. La so carrera en cine inclúi Fair Game, Shutter, Smart People, Out Cold, Big Fish, Let Go con Ed Asner, Gillian Jacobs, y Kevin Hart.
En televisión en "Tony" en Drop Dead Diva. Apaeció en Brothers & Sisters, In Plain Sight, Gary Unmarried, Grey's Anatomy, K-Ville, Without A Trace, Bones, Crossing Jordan, CSI: Miami, The X-Files, ER, Arliss, según en papeles recurrentes na serie de UPN, Second Time Around y Skip the Demon on Angel. Él tamién apaeció en The '60s y The Perfect Husband: The Laci Peterson Story. Ye meyor conocíu pol so papel de Roy Anderson, l'ex noviu de Pam Beesly na versión d'Estaos Xuníos de The Office.
Saint-Saturnin (Marne)
Saint-Saturnin ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Junki Koike
Junki Koike (小池 純輝, ) ye un futbolista xaponés.
Saint-Souplet-sur-Py
Saint-Souplet-sur-Py ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tabla añal del sieglu X
Sieglu X
Tabla añal sieglu IX - Sieglu IX | Sieglu XI - Tabla añal sieglu XI
Tralaigues
Tralaigues ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Campanula gelida
Campanula gelida, ye una especie de plantes con flores perteneciente a la familia de les campanulacees. Ye orixinaria de los montes Hrubý Jeseník na República Checa. Desenvolvióse al traviés de la especialización d'una población aisllada de Campanula scheuchzeri, una especie de los Alpes, que s'espandió a la parte de los Sudetes mientres un periodu más fríu, probablemente la postrera edá de xelu. Ta estrechamente rellacionáu con Campanula bohemica, endémica de los montes de Krkonošy. Dacuando ye considerada una les sos subespecies y conozse como ''Campanula bohemica subsp. gelida''. Toos ellos pertenecen al grupu d'especies rellacionaes con Campanula rotundifolia agg. thumb|240px|Vista de la planta nel so hábitat
Distribución
L'únicu casu conocíu de Campanula gelida na so redolada natural alcuéntrase na reserva natural Praděd, a una altitú de 1.438 metros sobre'l nivel mediu del mar, onde tien qu'aguantar les baxes temperatures, vientu y nieve. Crez nes fasteres sur y este de la más alta roca y na vexetación herbal que consiste principalmente nes festuques, dientro de los 10 metros a los pies de la roca. L'allugamientu nun ye accesible al públicu.
Descripción
Campanula gelida puede estremase de Campanula bohemica especialmente polos sos penachos, y les flores y cápsules más pequeñes. Les flores crecen de cutiu de forma independiente o en recímanos formaos por non más de cuatro flores. El tarmu nun ye cimeru a los 20 cm d'altor. Les fueyes basales formen una roseta.
Hábitat
Campanula gelida crez xeneralmente en pequeñes fisuras de la roca, nel suelu acedu. Prefier los llugares soleyeros, pero delles plantes crecen na solombra tamién. La especie reproduzse principalmente vexetativa, por cuenta de que les sos posibilidaes de reproducción sexual son bien llindaes poles climátiques condiciones del so allugamientu. Les flores producir a partir de mediaos de xunetu hasta finales d'agostu. Al igual que n'otres campanielles, el so xinecéu desenvuélvese dempués de que'l polen foi lliberáu de los estames, lo que torga l'autu-polinización.
Taxonomía
Campanula gelida describióse por Miloslav Kovanda y espublizóse en Folia Geobotanica et Phytotaxonomica 3: 408. 1968. Campanula: nome xenéricu diminutivu del términu llatín campana, que significa "pequeña campana", aludiendo a la forma de les flores.
gelida: epítetu llatín que significa "bien fría".
Monarquía na Mancomunidá de Naciones
Dellos países de la Mancomunidá de Naciones, llamaos reinos de la Mancomunidá (Commonwealth realms, n'inglés), son monarquíes constitucionales col monarca del Reinu Xuníu como'l so propiu xefe d'Estáu simbólicu. Pero esto nun significa que los gobiernos d'estes naciones tean xuníos. Anque'l xefe d'Estáu ye compartíu, los países y los sos gobiernos tán totalmente separaos y son "independientes". En cada nación (a esceición del Reinu Xuníu), el monarca ye representáu por un gobernador xeneral. Un ciudadanu que tien un historial distinguíu de serviciu públicu a la nación ye nomáu al puestu pol primer ministru del país y el nomamientu formal ye fechu pol monarca. thumb|300px| thumb|250px|Carlos III como rei del Reinu Xuníu y de los sos otros reinos y territorios.
El poder políticu verdaderu en cada país ye lleváu a cabu dafechu pol primer ministru, pero'l gobernador xeneral y el monarca realicen munches actividaes simbóliques, formales, culturales, y ceremoniales y promueven la cultura y l'identidá de cada país. El gobernador xeneral firma toles lleis nacionales tamién, pero fai esto solamente col conseyu de los miembros del Gobiernu escoyíu.
L'actual monarca del Reinu Xuníu y de estes otres naciones ye Carlos III. En dellos reinos de la Mancomunidá, el monarca tien un estandarte real oficial que s'usa cuando ta nel país. Amás, en dellos reinos usen imáxenes de la monarquía con frecuencia en monedes, sellos postales, y la pallabra real (royal) utilícense nos títulos de delles instituciones del gobiernu. En Fixi, el monarca británicu siguió siendo'l primeru ente los xefes tradicionales del Gran Conseyu de Xefes hasta la disolución d'este en 2012.
Reinos de la Mancomunidá de Naciones
Son cualquiera de los quince estaos soberanos de la Mancomunidá de Naciones o Commonwealth que por separáu reconocen al rei Carlos III como'l so monarca. En cada reinu él ye'l monarca y xefe del Estáu y ye tituláu en consecuencia. Por casu, en Belize ye conocida como "Carlos III, pola gracia de Dios, rei de Belice...", o, a cencielles, el rei de Belize. Poro, los reinos de Mancomunidá de Naciones son una xunión personal l'unu col otru, soberanu y Estáu. El so representante en cada país, sacante'l Reinu Xuníu, ye'l gobernador xeneral.
Los quince países que son reinos de la Mancomunidá son:
David O'Donnell
David O'Donnell ye un actor d'Estaos Xuníos. Estudió interpretación na famosa Beverly Hills Playhouse.
Spilopelia chinensis
Spilopelia chinensis ye una especie d'ave columbiforme de la familia Columbidae, distribuyida naturalmente a lo llargo del subcontinente indiu y el sureste asiáticu, llegando S. c. tigrina hasta les islles menores de la Sonda. Ye una ave sedentaria bien común neses rexones. La especie foi introducida en munches partes del mundu y estableciéronse poblaciones selvaxes. Enantes esta especie foi incluyida nel xéneru Streptopelia xunto a otres tórtolas, pero dalgunos estudios suxuren que s'estremen de los miembros típicos d'esi xéneru. Esti palombu tien una llarga cola color pardu claro, y una llista negra motuda en blancu na parte posterior y los llaterales del pescuezu. Les puntes de la cola son de color blancu y les coberteres alares tienen llixeros llurdios de color beige. Hai considerables variaciones de plumaxe ente les poblaciones na so amplia área de distribuión. La especie alcuéntrase nes escamplaes de montes y xardinos, según nes zones urbanes. Desapieguen del suelu con un aletéu sonoro y suelen entamar hasta los posaderos.
Descripción
thumb|left|La subespecie suratensis realizando movimientos de confort. El color de fondu del plumaxe les partes inferiores d'esta tórtola llarga y espodada ye'l beige rosado, con matices grises na cabeza y el banduyu. Presenta una llista a manera de mediu collarín negru motudu na parte posterior y los llaterales del pescuezu, fecha de plumes negres encruciaes y con llurdios blancos nos dos estremos. El llombu tien plumes de color marrón con llurdios acolorataos nes subespecie de la India y Ceilán. Les coberteras medies inferiores son de color gris parduzu. Les poblaciones indies tienen estes coberteras con llurdios rosadas nel estremu, estremaes por una raya de color gris escuru que s'enancha a lo llargo de la exa. Les coberteras primaries son de color marrón escuru. Les plumes de les ales tienen cares escures con cantos grises. El centru del abdome y zona anal son de color blancu. Les plumes esteriores de la cola tienen la punta blanca y fáense visibles cuando l'ave desapiega. Dambos sexos son similares, pero los mozos son de tonos más apagaos que los adultos, y nun adquieren la llista del pescuezu hasta que son maduros. El so llargor varia dende 28 hasta 32 centímetros (11.2 a 12.8 pulgaes).
Los plumaxes anómalos, tales como'l leucismo, pueden producise dacuando na naturaleza.
Taxonomía
left|thumb|La subespecie suratensis (dende [[Calcuta) amosando los llurdios na scubiertas de ss nales.]] Esta especie foi enantes incluyida nel xéneru Streptopelia, pero un estudiu de 2001 —basándose na secuencia molecular, según la vocalización— señaló qu'ésta, xunto con Streptopelia senegalensis, sobresalía de los taxones restantes nesi entós incluyíos en Streptopelia. Esto llevó a autores posteriores a dixebralos nun xéneru separáu. Carl Jakob Sundevall alzó'l xéneru Stigmatopelia col tipu senegalensis creando coles mesmes el xéneru Spilopelia (pa chinensis, suratensis y tigrina, depués trataos como especies separaes) na mesma páxina del so llibru de 1872. Dellos autores utilicen Stigmatopelia argumentando que tien prioridá, yá que apaez per primer vegada na páxina. Sicasí, Schodde y Mason, nel so catálogu zoolóxicu d'aves australianes, escoyeron usar Spilopelia, sobre la base de la seición 24 (b) del Códigu ICZN que retarda la decisión a la del primer revisor.
Distribución y hábitat
thumb|La subespecie chinensis (Hawaii). El palombu motudu, nel so área de distribución natural n'Asia, atopar nuna amplia gama de hábitats, incluyendo montes, carbes, campos agrícoles y habitaciones. Na India tiende a atopara nes rexones más húmedes, ente que la tórtola senegalesa (Spilopelia senegalensis) ye más común nes zones más grebes. Estes tórtolas atópense principalmente nel suelu onde s'alimenten de les granes y los granos o de la vexetación baxa.
La especie establecióse en munches árees fora del so área de distribución natural. Estes árees inclúin Hawaii, el sur de California, Mauriciu, Nueva Zelanda y Australia. Fueron introducíes en Melbourne (Australia), na década de 1860 y estendiéronse, de cutiu reemplazando palombos nativos. Ellos agora atópense en cais, parques, jardines, zones agrícoles y carbaes tropicales en diverses llocalidaes a lo llargo d'Australia. Les poblaciones orixinales paecen ser chinensis y tigrina en proporciones variables.
Comportamientu y ecoloxía
left|thumb|Nial con un güevu. Los palombos motudos mover en pareyes o en pequeños grupos, yá que s'alimenten nel suelu pa les granes de la yerba, granos, frutos cayíos y granes d'otres plantes. Sicasí, pueden llevar dacuando inseutos y rexistróse que s'alimenten de termites alaes. El so vuelu ye rápidu con aleteos regulares y dalgún batíu de les ales sonoru ocasional. La so exhibición consiste en desapegar d'un ángulu pronunciáu dar un fuerte aplausu coles ales y depués, amodo, esmuzse escontra baxo cola cola esplegada.