cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Silverio
Escoyíu papa col sofitu del rei ostrogodu Teodato, atopar col refugu del emperador bizantín Justiniano I quien, influyíu pola so esposa Teodora, quería sentar nel tronu de San Pedro a Vigilio más cercanu a les idees monofisitas de la emperatriz y que s'atopaba nesi momentu en Constantinopla.
Vigilio dirixir a Roma, ensin conocer la eleición de Silverio, portando cartes pal xeneral bizantín Belisario na que se-y ordenar que sofitara la so eleición como papa.
Belisario dirixir a Roma al mandu del so exércitu y la ciudá, n'espulsando a los godos, abriólu, el 9 d'avientu de 536, les sos puertes ensin llucha tarreciendo un saquéu como'l que sufriera Nápoles a manes de los bizantinos.
El rei Vitiges, qu'asocediera a Teodato, sitió entós a la ciudá de Roma dexando aislláu a Belisario nel so interior. Sicasí'l fechu de que nun intentaren l'asaltu de la ciudá sirvió de base p'acusar a Silverio de tar entamando colos godos la rindición de la ciudá facilitándo-yos la entrada.
Esta acusación sirvió d'escusa a Teodora pa llograr el so oxetivu de sentar a Vigilio na sede papal, yá que provocó l'arrestu de Silverio que foi desaposiáu de les vestidures pontificales en marzu de 537 y unviáu al exiliu na ciudá de Patara na actual Turquía.
L'obispu de Patara intercedió a favor de Silverio ante l'emperador Justiniano y llogró qu'esti anulara'l destierru y dexára-y tornar a Italia por qu'intentara demostrar la falsedá de l'acusación de traición.
Una vegada n'Italia, foi sicasí recluyíu, por orde de Teodora, na islla de Palmarola onde finó'l 11 de payares de 537.
Darréu foi beatificado y santificado, siendo patrón de la isla de Ponza, n'Italia.
Mézens
Mézens ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Grávalos
Grávalos ye un conceyu de la Comunidá Autónoma de La Rioxa (España). Pertenez a la contorna de Cervera del Río Alhama y alcuéntrase nel estremu nororiental de la Sierra de Cameros, nuna depresión ente la Sierra d'Irga y la de Peñalosa. Falta de Logroño (capital de la Comunidá Autónoma) 72 quilómetros.
Historia
220px|thumb|left|Términu municipal de Grávalos.
Mientres la Edá Media dependió d'Arnedo hasta l'añu 1669, magar que siguió perteneciendo a dicha circunscripción eclesiástica hasta 1811.
Anguaño forma parte de la Contorna de Cervera del Río Alhama.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 237 habitantes, 127 homes y 110 muyeres. Mientres el sieglu XIX Grávalos foi un conceyu bien espolleto debíu a la puxanza del so Balneariu, anque esistía dende a lo menos el sieglu XVII ya inclusive hai datos anteriores referíos a diches agües termales. Esti Balneariu vio mientres la segunda metá del sieglu XIX la so mayor rellumanza, lo que tamién reportó nuna puxanza de la población y l'economía del conceyu. Col zarru d'este mientres los años 20 del sieglu XX, empezó'l cayente de Grávalos. Al cerrase'l Balneariu toles families que trabayaben nél acabaron emigrando del conceyu, esto sumáu a la gran emigración a América de munches families en busca d'un meyor futuru fora de los llabores agrarios, xeneró un cayente nel conceyu del que nun supo sobreponese hasta los nuesos díes.
Esto quier dicir que'l gran éxodu rural de los años 70 en toa España, en Grávalos sumar a un éxodu yá crónicu nel conceyu. Esto provocó que'l conceyu tenga una población bien avieyada y nun enclín descendente.
La reapertura del Balneariu nel 2017 dio esperances al pueblu por que pueda camudar esta dinámica y empiécense a instalar nel conceyu población nueva.
Llugares d'interés
thumb|Ilesia de Santa María de l'Antigua. thumb|Ermita del Humilladero. thumb|Ruines del Monesteriu de Santa María.
Economía
La economía d'esti conceyu rioxanu básase principalmente na agricultura, la ganadería y el turismu.
Ciutadella de Menorca
Ciutadella o Ciutadella de Menorca en llingua catalana (siwtəˈðeʎə ðə məˈnɔrkə), y Ciudadela o Ciudadela de Menorca en castellán ye un municipiu de la islla de Menorca, n'Islles Baleares.
Asitiada nel estremu oeste de la islla, ye la ciudá con mayor númberu d'habitantes de Menorca (29.315 habitantes nel añu 2011) y ye la sede del obispáu de la islla. Foi la capital de Menorca, la residecia del governador y llugar onde taba la Universidá Xeneral de Menorca hasta la ocupación inglesa del añu 1714. Supera en cantidá d'habitantes a Maó dende l'añu 2009.
Toponimia
La ciudá recibió diferentes nomes a lo llargo de la historia debíu a que foi habitada por diferentes cultures. Na dómina del Imperiu Romanu la ciudá llamábase Jamma polos pueblos prerromanos. Posteriormente, tres la conquista romana el nome llatinizóse por Iamo y evolucionó a Iamona. Tres la conquista musulmana, el nome camudóse pol de Medina Minurka.
El nome actual vien de la conquista cristiana de 1287 por parte d'Alfonsu III d'Aragón. Provién de la pallabra llatina civitatella, que ye un diminutivu de civitas (ciudá). Esti nome yera popular enantes de la conquista aragonesa ente la población romanizada y los mozárabes menorquines. El nome de Ciutadella de Menorca ye un paralelismu cola capital de Mallorca, Palma.
Historia
Anque la ciudá yá esistía dende tiempos antiguos con dellos nomes, l'actual nome provién de la conquista aragonesa de 1287 baxo'l reináu d'Alfonsu III d'Aragón.
En 1558 una flota turca al mandu del comandante Pialí Bajá atacó la ciudá. Yera'l 9 de xunetu cuando los defensores rindiéronse ante les fuercies turques. Parte de la población foi deportada baxo rescate a Estambul. A partir d'esi añu inicióse la reconstrucción de la ciudá, anque hubo problemes l'añu 1646 debíu a la llegada de la peste. La dominación británica durante'l sieglu XVIII fizo que la ciudá perdiera la capitalidá en beneficiu a Maó.
Menorca permaneció fiel al Gobiernu del Frente Popular durante la Guerra Civil. En 1939 un grupu del bandu fascista tomó Ciutadella y enfrentóse al Exércitu Republicanu de Maó.
Restos arqueolóxicos
thumb|Naveta des tudons. Ye importante destacar tamién la presencia de restos arqueolóxicos de la cultura talayótica dientro d'esti conceyu. La construcción más conocida, y de mayor importancia de toles rutes turístiques, ye la Naveta des Tudons allugada na carretera Ciutadella-Maó. En redol a la Naveta des Tudons siempre esistió una famosa llexenda sobre la falta d'una de les piedres de la parte superior de la nave. Trátase d'un monumentu funerariu únicu pola so tipoloxía. En Menorca asítiense otres navetes d'habitación como les de Son Mercè de Baix en Ferreries. De la dómina talayótica ye importante destacar tamién los restos del pobláu de Son Catlar —cola so muralla ciclópea—, Torre Vella, y les taules, esclusives de Menorca, de Torre Trencada y Torre Llafuda.
Apocayá'l Ministeriu de Mediu Ambiente incluyó la costa norte menorquina nos proyeutos de futuros parques nacionales, provocando una gran polémica ente los residentes de la zona. El plenu del conceyu votó en contra de dichu resolución.
Clima
El clima de Ciutadella ye de tipu mediterraneu, pos alluga branos calurosos ya iviernos frescos. A consecuencia de que la islla de Menorca ye la más septentrional de les Islles Baleares les precipitaciones nos pueblos son más o menos abondoses en tol añu. En Ciutadella tienen una media d'aproximadamente 600 mm anuales. A consecuencia de que Ciutadella alcuéntrase na parte del oeste de la islla, de cutiu apaecen vientos que n'iviernu pueden llegar a los 110km/hora. Ciutadella tien una temperatura media d'unos 15 °C; les temperatures máximes bazcuyen ente los 35 °C y les temperatures mínimes ente los 4 °C n'iviernu. En dalgunes ocasiones pueden llegar a temperatures inferiores a los 2 °C pero en poques ocasiones.
Ben Ainslie
Sir Charles Benedict Ainslie, CBE, conocíu como Ben Ainslie ye un regatista británicu.
Ciutadella de Menorca
Atractivos turísticos
thumb|250px|Cai del centru de Ciutadella cola catedral a lo fondo. Ciutadella tien un pequeñu puertu natural. Unes cuantes vegades al añu produzse'l fenómenu nomáu rissaga, pol cual primero pierde altor el nivel del mar y posteriormente una fola xube'l nivel hasta percima del orixinal, llegando a cubrir Es Plà y n'ocasiones causar daños a les embarcaciones fondiaes nel puertu (en branu de 2006 hubo una mui pronunciada qu'obligó a zarrar el puertu durante varios díes). Nesti puertu calen los buques de pasaxeros y carga que xunen la islla de Menorca con Mallorca y Barcelona, mediante llinies regulares de les empreses Iscomar y Balearia, respeutivamente. Recientemente, instalóse, un poco enantes de la bocana del puertu, un dique que permite l'amarre de barcos de mayor tamañu respeuto a los qu'atracaben nel interior del puertu antaño. El dique al tar en mar abierto permite evitar el fenómenu de la rissaga anque yá hubo quexes sobre'l so funcionamientu debíu a que'l rompefoles nun protexe lo suficiente frente a ciertos vientos.
Ciutadella caracterízase tamién poles sos angostes cais, con nomes curiosos como Que no passa ('Que nun pasa') o Ses Voltes ('Les Arcades') qu'empiecen na Plaça Nova o Plaça Espanya ('Plaza Nueva o Plaza España') y terminen na Catedral de Ciutadella, más allá, en direición al Ayuntamientu ta la Plaça des Born, dende onde acolúmbrase'l puertu y mora un obeliscu en conmemoración al asaltu turcu de 9 de xunetu de 1558 protagonizáu pol almirante de la flota otomana Pialí.
Ben Ainslie
Ye'l ragatista que más vegaes ganó'l gallardón de Regatista Mundial del Añu de la ISAF, al faelo en cuatro causes (1998, 2002, 2008 y 2012).
Vela olímpica
En 2012 convertir nel primer regatista en ganar cinco medayes en cinco Xuegos Olímpicos distintos en vela, ya igualar en númberu de medayes olímpiques d'esti deporte a Torben Grael y superar a Paul Bert Elvstrøm, que yera l'únicu con cuatro medayes d'oru.
Ciutadella de Menorca
Atractivos turísticos
Un de los atractivos turísticos de Ciutadella reside nes sos numberoses sableres. Na costa oeste de la islla puédense atopar numberoses urbanizaciones en redol a cales pequeñes como Cala Blanca, Santandría, etc. Llegando a la costa sur, pasando'l faru d'Artrutx, alcuéntrase Cala'n Bosch y Son Xoriguer, tamién urbanizaes, y más allá, nel cachu virxe más llargu de la costa sur, alcuéntrase Cala'n Turqueta, Son Saura, Es Talaier, Macarelleta y Macarella, cales d'agua turquesa, pinos hasta la sablera y arena blanco. Na costa norte, más greba, afarada pola tramontana n'iviernu, alcuéntrase la urbanizada Cala Morell, les vírxenes La Vall y El Pilar.
Ciudaes hermanaes
250px|thumb|Cala Pilar, Ciudadela.
Ben Ainslie
Vela olímpica
Salea con llicencia federativa del Royal Lymington Yacht Club y el so entrenador ye David Howlett, quien participó nos Xuegos Olímpicos de Montreal 1976 na clase Finn.
Copa América
Debutó nun equipu de Copa América col OneWorld Challenge, al igual que James Spithill, y en 2005 incorporar al Team New Zealand como tácticu na campaña de Copa América de 2007, pa pasar aína a ser el timonel del barcu "B" d'entrenamientu.
En 2007 camudó de nuevu d'equipu y se enroló nel Team Origin. Na Copa América de 2013 sustituyó a John Kostecki como tácticu del Oracle Challenge na sesta regata de la Copa.
El 10 de xunu de 2014 anunció la formación d'un equipu pa representar al Real Escuadrón de Yates na Copa América de 2017. Esi equipu, el Ben Ainslie Racing, clasificar pa les semifinales (Challenger Playoffs), pero perdió por 5 a 2 ante'l Team New Zealand na eliminatoria al meyor de 9 regatas.
1643
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Villa del Prado (España)
Villa del Prado ye un conceyu español de la provincia y Comunidá de Madrid, que pertenez a la cuenca del Alberche, parte cola Provincia de Toledo, y asítiase a unos 60 km de Madrid. Llogró la so independencia como conceyu modernu nel añu 1833.
Xeografía
El puntu más baxu de la Comunidá de Madrid, con 430 metros, ta nel términu municipal de Villa del Prado, nel ríu Alberche. 510 metros sobre'l nivel del mar.
Historia
Los cronistes falen de los entamos de Villa del Prado en redol al castiellu del Alhamín, d'orixe árabe. Oliver Asín cita esti castiellu y considerar con calter de «ribat» (fortaleza), a semeyanza de la de Mâzrit (Madrid), y de él diz: «...AI-fahmin... sobre'l Alberche, cerca de Maqueda...». Esto ye, que formaba parte de la rede de fortaleces que defendíen la zona de tierra de naide ente'l territoriu cristianu y l'islámicu. En redol a la fortaleza del Alhamín asitiaríase una pequeña población, que foi'l nucleu primitivu de Villa del Prado.
En 1078 la zona foi conquistada por Alfonsu VI, al empar que Talavera, Toledo y Madrid, convirtiéndose en tierra de repoblación que llueu foi vencida al Arzobispáu de Toledo. La feracidad de los terrenes y l'esistencia de camperes (praos) p'alimentar al ganáu atraen a xentes del norte de la península, que s'establecen al amparu de la fortaleza. Colos años, la riqueza agrícola de les tierres plantegó problemes de delimitación de llindes ente les poblaciones estremeres, ya inclusive de xurisdicción ente l'Arzobispáu de Toledo y el poder real en tiempos de Pedru I. Eses mesmes circunstancies aceleraron la crecedera demográfica y el desenvolvimientu urbanu, que se configuró nel sentíu de norte a sur, teniendo como puntu d'alcuentru la plaza mayor.
La persistencia de los problemes xurisdiccionales fizo que, en 1436, Don Álvaro de Luna mercara al Arzobispáu de Toledo la xurisdicción del Alhamín, qu'entendía los llugares de Alhamín, Méntrida y el Prado, nome primitivu de Villa del Prado, de los cualos el postreru yera'l más importante dende'l puntu de vista de la población asitiada. Una muerte de la presencia de Don Álvaro na villa son los restos de l'antigua portada del so palaciu na plaza del Palaciu.
El señoríu de les Luna pasó a la familia de los Mendoza al ser heredáu pola fía del Condestable, casada con Iñigo López de Mendoza. El fíu de dambos, Don Diego Hurtado de Mendoza, II Duque del Infantado, dio al Prado'l privilexu de villazgo, evitando asina que los sos habitantes tuvieren que movese al Alhamín pa resolver los sos pleitos y asuntos particulares. Daquella, la villa esperimentó una importante crecedera económica gracies a nueves concesiones de terrén y deveses. Salvu en dalgún curtiu periodu, en que por diversu circunstancies pasó a otres manes, Villa del Prado perteneció al señoríu de los Mendoza hasta que les Cortes de Cádiz liquidaron el réxime señorial nel sieglu XIX.
El sieglu XVII foi, polo xeneral, un periodu de puxanza económica gracies al florecimientu de l'agricultura y de la ganadería; amás, instalar na zona una industria de curtidos. Ello influyó na calidá de l'arquiteutura, na qu'abondaben les cases blasonadas que daben a la población un aspeutu más cercanu a lo urbano qu'a lo rural. Pero'l sieglu va despidir con una crisis económica que va ser xeneralizada nel país. Esta coxuntura adversa va estender al sieglu XVIII, viéndose agravada polos pleitos ente'l Ducáu y la Corona y por socesives seques y epidemies.
Los aturbolinaos entamos del sieglu XIX nun ameyoraron la situación. Villa del Prado viose arreyada direutamente na Guerra de la Independencia, al ser ocupada poles tropes franceses, y na I Guerra Carlista, cuando los montes de la contorna sirvieron d'abelugu a los partidarios de Don Carlos. Ello provocó qu'en 1838 produxérase'l saquéu y quema d'una bona parte de les cases. A estos acontecimientos siguieron, na segunda metá del sieglu, una socesión d'epidemies qu'abrasaron la población. Nun va ser hasta'l postreru terciu del sieglu cuando empiece una paulatina crecedera demográfica, que se va caltener, en términos xenerales, a lo llargo de tol sieglu XX.
Economía llocal y desemplegu
Nos últimos años primó l'actividá agrícola, con cultivos de vide, olivar y güertes. Casi un 48% del términu municipal ye superficie llabrada y, nos últimos años, estendióse l'usu d'invernaderos, como alternativa más vidable económicamente, dotaos d'alta teunoloxía y gran producción polo que ye llamada "la güerta de Madrid",. La industria más desenvuelta ye la vinícola.
El paru rexistráu pal añu 2015 ye llixeramente inferior al de 2014, con una población total parada de 629 habitantes.
Patrimoniu históricu - artísticu
La so riqueza histórica reflexar nel so patrimoniu históricu-artísticu. Villa del Prado cunta con tres ermites: la de Santa Lucía, la del Cristu, que ye la más antigua, y la de la Poveda, esta postrera del sieglu XVII y la más interesante dende'l puntu de vista artísticu. Tamién l'edificiu del Conceyu data del sieglu XVII y l'interesante conxuntu urbanísticu reflexa la tipoloxía de l'arquiteutura popular castellana. miniaturadeimagen|Ilesia de Santiago Apóstol
Ilesia parroquial
La Ilesia gótica de Santiago Apóstol, construyida ente los sieglos XV y XVI, algama en 1.980 la declaración de Bien d'Interés Cultural (BIC) al ser considerada como unu de los elementos destacaos del patrimoniu históricu-artísticu madrilanu. Edificiu de mampostería alcordada de granitu nel que destaca ente otros elementos la Torre del Campanariu, intervinieron na so construcción Hernán González de Lara, Maestru Mayor de la Catedral de Toledo y Pedro de Tolosa, apareyador de cantería del Monesteriu d'El Escorial.
Atendiendo tantu al estáu de deterioru en que s'atopa la Ilesia como a los signos inequívocos d'elementos de relevante interés, en 1.990 dase entamu a una primer fase de los trabayos de restauración, que se destinen a correxir los problemes de cimentación que causaren el resquebramientu de los murios, por aciu la baltadera de contrafuertes de formigón, resalte de murios y arreglu de tillaos.
En 1994 empecípiase una segunda fase, destinada a la restauración nes cubiertes, la Torre de Tolosa, la Torre de la Espadaña y los murios esteriores.
Los frescos con motivos sacros y civiles, la yesería gótica tres en retablu mayor, les pintures de dragones nos nervios de les bóvedes o los restos históricos como les buldes papales de los sieglos XV y XVI, en perfectu estáu de caltenimientu, son dalgunos de los afayos más destacaos, que na mayoría de los casos constitúin exemplos únicos nel patrimoniu históricu-artísticu madrilanu.
Población
Según l'Institutu d'Estadística de la Comunidá de Madrid los datos de población relativos al añu 2014, Villa del Prado cunta con 6506 habitantes de los cualos 3168 son muyeres y 3338 homes.
Conviven en Villa del Prado ciudadanos procedentes de 33 países, con un total pal añu 2014 de 1333 habitantes significando la población inmigrante'l 20% del total.
Equipamientos
Agospiamientos rurales municipales. Picadoriu de caballos, Restoranes, chigres, hostal, discoteques y sales de cine. Dotáu tamién de Piscina municipal, polideportivos cubiertos, campu de fútbol y canches varies. Tamién tien Biblioteca municipal, Casa de Cultura, Escuela de Música, Residencia de día y de vieyos con modernes instalaciones, Polígonu industrial, Albergue rural xunto al ríu, Centru de Salú y Hospital "Virxe de la Poveda" de la Comunidá.
Educación
Cuenta tamién con una Escuela Municipal de Música y Danza, de la que se nutre la Banda de Música local. Amás, hai otres sociedaes recreativu y deportivu pal fomentu d'actividaes culturales y de recréu.
Deportes
El fútbol ta representáu na llocalidá pol Club Deportivo Villa del Prado, que visti d'azul al completu, inscritu na Federación Castellana de Fútbol en 1971. El club militó siempres en categoríes rexonales (nos años 90 algamó la Primera Rexonal Madrilana). Xuega los sos partíos nel polideportivu Alcalde Carlos González Redondo (yerba artificial). Esisten otres asociaciones como la Unión Ciclista y otres dedicaes a otros deportes como'l patinaxe.
Gastronomía típica
Costumes: Empanaes y tortas de selmana santa, en bollería sobremanera los bien famosos retorcigañaos y les demasiáu riques torrijas, Cubes de vinu aneyo de regalu a los naciellos.
Festividaes
Les fiestes patronales son mientres el 7 al 13 de setiembre. Producir n'honor de Nª Sª de La Poveda. El día 7 de nueche produzse "La Pólvora" y Descensu de la Imaxe de la Virxe dende la torre de la ilesia, y el día 8 dase una romería a la Ermita de la Virxe de la Poveda, nel ríu Alberche. A partir del 9 hasta'l 13 de setiembre hai encierres y toros. Mientres la selmana de fiesta axunten grupos de persones y formen les Peñes; dalgunes d'elles tienen más de 30 años, y son frecuentes les peñes de moces. En Selmana Santa desenvuélvense procesiones varies con imaginería de los sieglos XVII y XVIII.
El llunes de Pascua ye'l día de la Caridá. Hai una Romería na que se fai una Misa na so emita y pártese pan bendichu cola imaxe de La nuesa Señora de la Poveda ente tola xente qu'allega. Tamién se faen Castiellos Humanos, que pasen delles vegaes ente los dos entraes que tien la Ermita n'Honor a La nuesa Señora.
Tenedor-cuyar
thumb|Tenedores d'Aluminiu
El spork, traducíu davezu al español como cuchador, ye una forma híbrida de cuchillería. Sobre la base d'una cuyar, amiéstense los dientes d'un tenedor (xeneralmente trés o cuatro), y dacuando el cantu serráu d'un cuchiellu. Instrumentos paecíos al cuchador fabricáronse dende a lo menos el final del sieglu XIX; patentes pa instrumentos asina daten a lo menos de 1874. El cuchador ufiertar en forma reutilizable o desechable y ye bastante versátil. Por esta razón son utilizaos comúnmente polos restoranes de comida rápida y por escursionistes.
Etimoloxía
El términu "cuchador" provién de la combinación de los nomes de los sos formadores. N'inglés, llámase spork, vocablu que provién de spoon (cuyar) y fork (tenedor), polo qu'una traducción correuta al español sería "cuchador", proveniente de la combinación de "cuyar" y "tenedor". La pallabra "spork" apaeció nel suplementu de 1909 del Century Dictionary, onde foi descrita como un nome comercial y como "una pallabra compuesta aplicada a una cuyar llargo y delgao que tien nel estremu de la cabeza cóncava proyeiciones que s'asemeyen a los dientes d'un tenedor". Una variación del cuchador ye'l splade, qu'amás de la forma de la cuyar, y los dientes del tenedor, tien un cantu daqué agudu o una llámina afilada (inglés blade) n'unu o dambos llaos.
Historia
miniaturadeimagen|260px|Cuchadores de [[plásticu col adicional d'un filu de cuchiellu n'unu de los dientes del tenedor.]]
Nos Estaos Xuníos, delles patentes publicáronse. Una cuyar, un tenedor, y un cuchiellu combinaos que s'asemeyaba de cerca al instrumentu modernu fueron inventaos por S. W. Francis; tratar de la U.S. Patent 147 119 en febreru de 1874. Otres tempranes patentes inclúin la U.S. Patent 904 553, pa una "cuyar cortante", concedida'l 24 de payares de 1908 y l'U.S. Patent 1.044.869, pa una cuyar con un cantu de dientecitos, concedíu a F. Emmenegger en payares de 1912. Munches d'estes invenciones asocedieron antes del usu del términu spork y asina pueden considerase como proto-sporks. Dau esti arte anterior significativu, el conceutu básicu de combinar aspeutos d'una cuyar y de un tenedor ta establecíu; les patentes más modernes llindáronse a la práutica específica y aspeutu del spork. Estes patentes de diseñu nun eviten que cualquier persona pueda diseñar y fabricar la so propia versión d'un spork. Exemplos de les patentes modernes d'Estaos Xuníos pa los sporks inclúin el númberu D247 153 de la patente publicada en febreru de 1978 y la Patente D388 664, publicada en xineru de 1998.
La pallabra spork aniciar nos alboreceres del sieglu XX pa describir tales dispositivos. Según un artículu del 20 d'avientu de 1952 del New York Times, Hyde W. Ballard de Westtown, Pennsylvania pretendió convertir a "Spork" nuna marca rexistrada pa una combinación de cuyar y tenedor fecha d'aceru inoxidable, anque nun hai nengún espediente d'esti usu na Oficina de Patentes de los Estaos Xuníos (USPTO). Dir Brode Milling Company rexistró darréu Spork pa una combinación de cuyar, tenedor y cuchiellu plásticos na USPTO de 27 d'ochobre de 1970, pero abandonó'l rexistru varios años más palantre. La pallabra spork acompañada d'un diseñu estilizado rexístrase anguaño nos Estaos Xuníos no referente a les ferramientes de mano.
Nel Reinu Xuníu, Plásticu Limited orixinalmente rexistró la marca SPORK no referente a la cuchillería con efectividá dende'l 18 de setiembre de 1975 (el rexistru Non. 1052291). El rexistru agora ta sol nome d'otra compañía y a valir.
Créese que'l cuchador modernu, fechu de plásticu desechable, foi introducíu pola cadena KFC de comida rápida, entós conocida como Kentucky Fried Chicken, pal so popular ensalada de col, nun ciertu puntu al entamu de los años 1970.
Rumores
Muncha xente cree que'l cuchador ye la reproducción física del "runcible spoon" (spoon = cuyar; la pallabra runcible nun tien significáu) del poema d'Edward Lear, The Owl and the Pussycat. En realidá, nun hai nenguna rellación ente l'instrumentu ficticiu del poema y los cuchadores. Amás, la pallabra runcible apaeció n'otres obres de Lear, mentando a un "runcible hat" (hat = sombreru), "runcible cat" (cat = gatu), "runcible goose" (goose = gansu) y "runcible wall" (wall = paré).
Materiales y usos
thumb|200px|cuchador de [[titaniu.]]
Los cuchadores pueden ellaborase con plásticu, metal o madera. Los fechos de plásticu son de cutiu desechables, pero los de metal y los de madera son fabricaos col propósitu de ser llavaos y reutilizaos. Los metales tales como aceru inoxidable, aluminiu llixeru ya inclusive titaniu bien llixeru (pero costosu), según el plásticu "irrompible" de marca Lexan, utilizáronse na fabricación del cuchador. Los cuchadores de metal utilizar pa comer pomelu.
Impautu social
thumb|70px|Diseñu usáu n'escueles xaponeses hasta los años 1980.
N'Estaos Xuníos
L'estilu híbridu de los cuchadores dio llugar a almiradores a lo llargo y anchu de los Estaos Xuníos, inclusive llegando a formar "cultos" menores. Munchos sitios d'Internet falen d'estos cultos.
Diverses bandes de música alternativa nos Estaos Xuníos llámense "Spork". Una de les más conocíes atópase en Baltimore, Maryland. Esisten otres bandes en Marana (Arizona), Albuquerque (Nuevu Méxicu), y Nederland (Texas), siendo esta postrera notable por tocar música bautista.
Na Uncyclopedia, el verbu deriváu to spork significa "tomar un artículu seriu, por casu, de Wikipedia, y asitialo na Uncyclopedia".
Na serie animada The Simpsons, Bart recibe un cuchador cuando se xune a los Scouts.
En Xapón
Dellos "cultos" de cuchadores utilicen elementos xaponeses, como referencia al frecuente usu que se-y da a estos instrumentos naquel país asiáticu.
Lliteratura
L'autor canadiense Douglas Coupland fai multiples menciones de les distintes variantes d'esti instrumentu na so novela Worst. Person. Ever. 2013) (ISBN 979-1030700084)
Xeografía d'Indonesia
thumb|220px|Bali. Una estensión d'agua relativamente abierto (formada pelos mares de Xava, Flores y Banda) estrema la mayor parte de les islles de Indonesia en dos hilera desiguales d'islles: al sur, les islles (comparativamente llargues y estreches) de Sumatra, Xava y Timor ente otres, y al norte, Borneo, islles Célebes, l'archipiélagu de les Moluques y Nueva Guinea.
Una cadena de montes volcánicos, qu'algama altitúes cimeres a los 3.700 m, estender d'oeste a este, al traviés de les islles meridionales dende Sumatra hasta Timor. Los puntos más elevaos d'esta cadena son el Kerinci (3.800 m) en Sumatra, y el Semeru (3.676 m), en Xava. Caúna de les islles septentrionales principales tien una masa montascoso central y llanures en redol a la mariña. Puncak Jaya (5.030 m), na cadena montascosa Surdiman de Irian Jaya, ye'l visu más eleváu del país. Les zones con mayor estensión de tierres baxes son Sumatra, Xava, Borneo y Irian Jaya. Mientres sieglos les periódiques erupciones volcániques de los numberosos volcanes activos depositaron ricos suelos nes tierres baxes, sobremanera en Xava. Munchos volcanes d'Indonesia siguen activos y tamién se producen terremotos na zona. Unu de los más destructivos foi'l terremotu del océanu Índicu de 2004, con epicentru cerca de Sumatra, qu'afectó a tola cuenca del océanu Índicu y provocó la muerte de más de 200.000 persones.
Recursos naturales
El ricu suelu volcánicu d'Indonesia ye ideal pal desenvolvimientu de los cultivos; los montes estiéndense pela so superficie y cubren aproximao dos tercios del territoriu.
Los principales recursos del país son l'estañu, la bauxita, el petroleu, el gas natural, el cobre, el níquel y el carbón; tamién cunta con pequeñes cantidaes de plata, diamantes y rubinos. La pesca ye abondosa y del mar llógrense tamién perlles, conches (carey) y agar, una sustancia que s'estrayi de les algues.
Clima
Les templaes agües alredor d'Indonesia apurren un clima nidiu y tropical mientres tol añu. Les temperatures permediu son de 28 ° C a lo llargo de les planicies costeres y de 23 a 26 °C nos montes del centru de les islles. La mugor relativa bazcuya ente'l 70 y el 90%. Los vientos son moderaos, el monzón, polo xeneral, sopla del sureste ente xunu y setiembre, y del noroeste ente avientu y marzu. Los tifones y les nubes escasamente son un peligru, les corrientes ente les islles son el mayor riesgu pa la navegación, especialmente nel estrechu de Lombok.
Principales islles
Les principales islles recoyer na Tabla que sigue:
Hai amás, munches otres islles de menor importancia, que per área xeográfica son:
Célebes ya islles axuntes :
Bawean
Archipiélagu d'Alor
Trifolium rubens
Trifolium rubens ye una especie de la familia de les fabacees. thumb|Detalle
Descripción
Planta perenne, erecta, lampiña. Foliolos oblongos, con nervios numberosos y curvaos, y dientes finos nel marxe. Flores purpúreas, de 12-15 mm, en trupes inflorescencies cilíndriques d'hasta 60 x 25 mm.
Hábitat
Claros y orles de monte, yerbazales y carbes en suelos fondos y frescos.
Distribución
N'Europa.
Taxonomía
Trifolium rubens describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 768. 1753.
Númberu de cromosomes de Trifolium rubens (Fam. Leguminosae) y táxones infraespecíficos: 2n=16
Trifolium: nome xenéricu deriváu del latin que significa "con tres fueyes".
Mesnil-en-Ouche
Historia
La comuña creóse'l 1 de xineru de 2016 cola xunión de les antigües comuñes d'Ajou, La Barre-en-Ouche, Beaumesnil, Bosc-Renoult-en-Ouche, Épinay, Gisay-la-Coudre, Gouttiéres, Granchain, Jonquerets-de-Livet, Landepéreuse, La Roussière, Saint-Aubin-des-Hayes, Saint-Aubin-le-Guichard, Sainte-Marguerite-en-Ouche, Saint-Pierre-du-Mesnil y Thevray.
Xeografía
Tien una población de y una superficie de  km². Llenda con.
Organización Nacional de Ciegos d'España
La Organización Nacional de Ciegos d'España (ONCE) ye una Entidá de Drechu Públicu de calter social y democráticu ensin ánimu de llucru que tien como oxetivu fundamental meyorar la calidá de vida de los ciegos y deficientes visuales de toa España.
Trátase d'una organización mui activa que participa nos estremaos foros nacionales y internacionales sobro ceguera y discapacidá, promoviendo tamién distintes iniciatives p'algamar la so función.
Pa llevar a cabu'l so llabor cunta col enfotu y beneplácitu de l'Alministración pública al traviés del Conseyu del Proteutoráu nel que s'integren los ministerios d'Economía y Facienda, Trabayu y Asuntos Sociales y Interior.
Historia de la ONCE
L'añu 1981 foi llave nel senu d'esta Organización yá que de la mano de D. Félix Hernández Delso, a la razón Xefe Nacional de la ONCE, y d'ún grupu emerxente de xóvenes idealistes, la democracia llegó a la Institución. En 1986 el grupu Unidá Progresista ganó pola mano les eleiciones internes y gobierna de magar entós con un encontu que perpasa'l 90% de los eleutores afiliaos.
Keita Saito
Keita Saito (齋藤 恵太, ) ye un futbolista xaponés.
Le Mesnil-Fuguet
Le Mesnil-Fuguet ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Milhars
Tien una población de y una superficie de  km².
Vigilio
Vigilio foi'l papa nᵘ 59 de la Ilesia católica, de 537 a 555. Perteneciente a una noble familia romana, ye nomáu diáconu nel 531 y acompañó al papa Agapito I a Constantinopla nel añu 536, lo que-y dexó entablar amistá con Teodora, la esposa del emperador bizantín Justiniano I y una siguidora de la doctrina monofisita.
Eleición
Tres la muerte de Agapito I el 22 d'abril de 536, Teodora intentó que'l socesor d'esti fora'l so protexíu Vigilio, al qu'unvió a Roma por que, col sofitu del xeneral Belisario, quien tomó la ciudá, fora escoyíu Papa.
Pero en Roma, el rei ostrogodu Teodato adelantrar a los planes bizantinos faciendo escoyer papa, el 20 de xunu de 536, a Silverio, fíu del papa Hormisdas, polo que Belisario depunxo al pontífiz y en desterrándolo fíxo-y abdicar el 11 de payares de 537 (dempués finó'l 2 d'avientu de 537). Darréu fixo escoyer Papa a Vigilio.
El Segundu Concilio de Constantinopla
Como yera d'esperar el concilio tres la celebración d'ocho sesiones decretó, el 2 de xunu de 553, la ratificación de la condena de "Los Trés Capítulos" por aciu la promulgación de 14 cánones similares a los 13 que constituyíen la "Homoloxía" publicada por Justiniano en 551. Y ello a pesar de que Vigilio unviara al Justiniano con anterioridá, el 14 de mayu el documentu conocíu como "Primer Constitutum" nel que col sofitu d'otros dieciséis obispos condergaba sesenta proposiciones de Teodoro de Mopsuestia, pero onde nun condergaba les de Teodoreto de Ciro y les de Dibes de Edesa.
L'emperador ordenó'l destierru del papa si esti nun aceptaba íntegramente les decisiones conciliares polo que, pa poder tornar a Roma, tuvo qu'emitir, el 23 de febreru de 554, un segundu documentu conocíu como "Segundu Constitutum" nel que se plegaba totalmente a los deseos de Justiniano y del concilio.
Cuando Vigilio tornaba a Roma, finó'l 7 de xunu de 555 en Siracusa (Sicilia).
Los continuos cambeos de postura de Vigilio respectu al monofisismu supunxeron la total perda de credibilidá del pontífiz polo qu'a la so muerte nun foi soterráu en San Pedro.
Le Mesnil-Jourdain
Le Mesnil-Jourdain ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Palmarola
Palmarola ye islla serrapatosa y na so mayoría despoblada nel mar Tirrenu frente a la mariña oeste d'Italia. Ye la segunda más grande de les Islles Pontinas y ta asitiada a unos 10 quilómetros al oeste de Ponza.
Le Mesnil-Jourdain
Tien una población de y una superficie de  km².
Palmarola
Palmarola tien una mariña bien predresa chiscada de covarones naturales, badees, cantiles y riscos. La islla ye principalmente una reserva natural, pero hai un puñáu de puertos onde los barcos pueden aportar y dellos restoranes qu'atienden a los turistes mientres la temporada de branu. Esisten una poques sableres pequeñes.
Puertu de Cirebon
El Puertu de Cirebon (n'indonesiu: Pelabuhan Cirebon) ye un puertu multipropósito na ciudá de Cirebon, na mariña norte de la isla de Java n'Indonesia. L'actividá portuaria ta apoderada poles importaciones de carbón, asfaltu líquido y aceites vexetales pa la zona d'influencia de Java Occidental. Les operaciones menores inclúin una pequeña terminal de contenedores y una sola instalación de pasaxeros. En 2006 el puertu remanó 3,27 millones de tonelaes métriques (TM) d'intercambiu, más del 90 per cientu fueron les importaciones procedentes d'otros puertos indonesios.
El Puertu de Cirebon foi establecíu por compañía neerlandesa de la indies orientales en 1865, principalmente como un puntu d'esportación pa les especies, caña d'azucre y materies primes procedentes de Java Occidental.
Michael Sandel
Michael Sandel, ye un filósofu políticu y profesor d'Estaos Xuníos d'orixe xudíu. Enseña na Universidá de Harvard.
Educación
Nacíu en Minneapolis nel senu d'una familia xudía, Sandel camudar a Los Angeles con trece años d'edá. Foi Presidente de la so seición en secundaria a nivel diversificáu nel llicéu Palisades High School en 1971, darréu ingresó de la Universidá Brandeis en Waltham, Massachusetts, foi escoyíu miembru Phi Beta Kappa de la Brandeis University en 1975 y doctoróse nel Balliol College, en Oxford, como becariu Rhodes Scholar, baxu tutelar del filósofu Charles Taylor.
Perspectives Filosófiques
Michael Sandel allúgase dientro de la corriente teórica comunitarista (anque manifiesta incomodidad pola etiqueta), ye meyor conocíu pola so crítica a la Teoría de la Xusticia de John Rawls (A Theory of Justice) respectu de la cual opina: "la argumentativa de Rawls suxure'l presupuestu del velu de la inorancia, que déxanos abstención ante'l compromisu propiu". Sandel envalora que, por naturaleza, yese intransixente al estremu d'almitir inclusive la esistencia de dichu velo. Ilustra la so postura cavilgando sobre los venceyos familiares que se xesten non de resultes d'opciones conscientes sinón al respective de los cualos nacemos en contestu venceyante. Yá que dichos venceyos nun son d'asimilación consciente, son de difícil desagregación na so atribución personal. Sandel espón que solo una modalidá daqué más amplia del 'velu de la inorancia' ye almitible. L'argumentu de Rawls, sicasí, depende del fechu de que'l velu ye restrictivu, lo suficiente como pa dexanos tomar decisiones ensin conciencia de quien se van ver afeutaos poles mesmes, lo cual ye imposible si tomar en cuenta que, en principiu, tamos venceyaos a seres humanos nesti mundu.
El catedráticu estauxunidense, que'l so últimu trabayu editorial titúlase 'Contra la Perfeición', estudia, per otra parte, la ética na era de la inxeniería xenética, amosándose partidariu de potenciar lo que William Y. May llamó “apertura a recibir”, esto ye, una predisposición a aceptar el destín tal que se presenta y que Sandel considera una virtú”, non solo nel terrén de la procreación sinón en tolos ámbitos de la vida. Dende esta perspeutiva, la inxeniería xenética representaría'l trunfu del impulsu del home por apoderar sobre'l restu de la humanidá. Sandel tamién cunta que l'amor de los padres escontra los sos fíos nun depende de los atributos o virtúes d'estos, a diferencia de lo que puede asoceder cola pareya o los amigos, a quien escoyemos llibremente. Plantega, asina, oxeciones basaes non tantu na autonomía de los fíos como na actitú de los proxenitores y el so enfotu por controlar el destín de los sos descendientes. “Camudar la naturaleza de los nuesos fíos por que tengan un mayor ésitu nuna sociedá competitiva puede paecer un exerciciu de llibertá, pero ye lo contrario a ella”.
Justicia
El Dr. Sandel dictó Cátedra nel so afamáu programa "Xusticia" cursu de la Universidá de Harvard impartíu a lo llargo de dos décades. L'asignatura constituyir na de más alta matrícula na historia de la Universidá de Harvard con más de 14.000 alumnos. La seición del ralu de seronda del 2007 foi la mayor de toes con un total de 1.115 estudiantes inscritos en Harvard, El conteníu programático de la seición de seronda del 2005 foi grabáu y ufiértase en llinia al estudiantáu al traviés del Nucleu d'Estensión Universitaria de Harvard.
Una edición resumida d'esta grabación ye na actualidá una serie televisada de doce capítulos llamada: Xusticia: ¿Qué ye lo qu'hai que faer correutamente?, nuna coproducción de WGBH y l'Universidá de Harvard. Los distintos episodios atópense disponibles en Xusticia con Michael Sandel website. Un llibru auxiliar a la serie ta disponible Xusticia: ¿Qué ye lo qu'hai que faer correutamente?, al igual qu'un llistáu de fontes lectives encamentaes conocíu como Xusticia: llectures.
Otres actividaes docentes
El Dr. Sandel tamién imparte, xunto al Dr. Douglas Melton, "Ética y Bioteunoloxía", un seminariu sobre les considerancies étiques atribuyibles a l'aplicación de procedimientos bioteunolóxicos prospectivamente.
Serviciu Civil
El Dr. Sandel desempeñar na Alministración Pública mientres la Presidencia de George W. Bush na Conseyería Presidencial sobre Bioética President's Council on Bioethics.
Obres
Ediciones ye español
1645
° : fecha de nacencia
Naoto Hiraishi
Naoto Hiraishi (平石 直人; ) ye un futbolista xaponés.
Karen Armstrong
Karen Armstrong ye una escritora británica especializada en relixón comparada, miembru del grupu d'altu nivel de l'Alianza de Civilizaciones y Premiu princesa d'Asturies de ciencies sociales 2017
Trayeutoria
Nel so primer llibru, Through the Narrow Gate, describe los sos siete años como monxa nuna orde católica. Escribió más de 20 llibros, incluyendo A History of God, Islam: A Short History, Buddha, Faith After September 11th, The Spiral Staircase, A Short History of Myth, The Bible: A Biography, The Great Transformation, Muhammad: A Prophet for Our Time y más apocayá The Case for God; tamién, numberosos artículos en The Guardian y otres publicaciones. Dellos títulos n'español seríen: Una historia de Dios; Xerusalén, una ciudá y tres relixones; L'islam; Los oríxenes del fundamentalismu nel xudaísmu, el cristianismu y l'islam; Mahoma: biografía del profeta y El gran tresformamientu.
The Sunday Times dixo d'ella: Tien un talentu esllumante; ye capaz d'encetar una tema complexa y reconducilo a los sos aspeutos esenciales, ensin cayer en simplificaciones.
Karen Armstrong ye una voz poderosa na comprensión ecuménica. En 2008, Armstrong ganó'l Premiu TED y pidió que se-y ayudar a montar la Carta pola Compasión, un documentu en redol al cual los líderes relixosos pueden trabayar xuntos pola paz. A finales de la seronda de 2008, el primer borrador del documentu foi escritu per tol mundu, al traviés d'un sitiu web pa compartir. ''Yo digo que la relixón nun ye de creer les coses. Ye la alquimia ética. Trátase de portase d'una manera que te camude, que te dea nicios de santidá y de lo sagrao.'' Karen Armstrong en Powells.com
El retu del sieglu XXI ye apreciar -non yá a tolerar- a les otres tradiciones relixoses.
En 2008, el Premiu "Freedom of Worship" del Franklin and Eleanor Roosevelt Institute foi dau a Karen Armstrong pola so dedicación personal a la idea de que la paz puede atopase na comprensión relixosa, poles sos enseñances sobre la compasión, y la so reconocencia de lo positivo de les fontes d'espiritualidá.
En 2017, Armstrong gana'l Premiu Princesa d'Asturies de Ciencies Sociales al ser escoyida pol xuráu de los premios ente los 25 candidatos qu'optaben al gallardón dotáu con una escultura de Joan Miró, 50.000 euros, un diploma y una insinia—, ente los que destacaben el filósofu y ensayista surcoreanu Byung-Chul Han, l'entomólogu y biólogu d'Estaos Xuníos Edward Osborne Wilson, la ensayista española Celia Amorós y l'economista Ramón Tamames.
Columbia
Columbia ye la capital del estáu de Carolina del Sur, nos Estaos Xuníos.
Ye la ciudá más poblada del estáu. El censu de población de los Estaos Xuníos de 2006 diz que Columbia tenía 122.819 habitantes.
La ciudá foi fundada'l 22 de marzu de 1786, nomada asina n'honor al descubridor del continente americanu, el navegante Cristobal Colón.
Enllaces esternos
Páxina oficial
Mesnil-Rousset
Mesnil-Rousset ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Puertu de Ciudá del Cabu
El Puertu de Ciudá del Cabu (Kaapstad-hawe; n'inglés: Port of Cape Town) ye un puertu de Ciudá del Cabu, Sudáfrica. Ta asitiáu en Table Bay. Por cuenta de la so posición a lo llargo d'una de les rutes comerciales más transitaes del mundu, ye unu de los puertos más activos en Sudáfrica, remanando la mayor cantidá de fruta fresco a nivel nacional y tando en segundu llugar solamente tres Durban como un puertu de contenedores. El puertu tamién cunta con instalaciones d'arreglu y caltenimientu importantes que son utilizaes por delles grandes flotes pesqueres y partes de la industria petrolero d'África Occidental. Por cuenta de les munches atraiciones turístiques qu'ufierta la Ciudá del Cabu y la so contorna, munchos barcos de cruceros tamién atraquen nel puertu.
Muyer de Isdal
La muyer de Isdal (Isdalskvinnen) ye'l nome asignáu a una persona atopada ensin vida nel valle de Isdalen, pela rodiada de Bergen, Noruega, el 29 de payares de 1970. Les estrañes circunstancies en redol a la so muerte inspiraron numberoses obres de ficción nel país escandinavo y nuevu evidencies descubiertes a finales de 2016 motivaron la reapertura del casu por Interpol dempués de 46 años.
1644
1644 (MDCXLIV) foi un añu bisiestu empezáu en vienres, según el calendariu gregorianu.
Miolles
Miolles ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mugi Kadowaki
Mugi Kadowaki (門脇 麦) ye una actriz xaponesa, afiliada a Humanité.
Vida temprana
Kadowaki nació'l 10 d'agostu de 1992 na ciudá de Tokiu, Xapón. Dende una edá bien temprana tuvo arreyada nel balé y deseyaba convertise en baillarina profesional, pero abandonó dicha carrera nel so segundu añu d'escuela secundaria al sentir que llegara a la so llende. Inspirada por actrices como Aoi Miyazaki y Yū Aoi, Kadowaki decidió entós dedicase a l'actuación. Sobre la so decisión comentó que «unvie un currículum a una axencia de talentu en graduándome de la secundaria», empezando coles sos actividaes profesionales pocu dempués.
Carrera
En 2011, Kadowaki debutó nel drama televisivu Misaki Number One!! Nel momentu del so debú, taba afiliada con Blooming Agency. En 2013, apaeció nun anunciu de "Chocola BB Fe Charge (Eisai)", según tamién na película School Girl Complex Hōsōbu Hen xunto con Aoi Morikawa. En 2014, apaeció nel filme Love's Whirlpool nel papel d'una estudiante. Esi mesmu añu, Kadowaki llogró'l so primer papel principal nuna serie de drama, Sailor-fuku to Uchūbito (Alien)〜Chikyū nin Nokotta Saigo non 11-ri〜, de Nippon TV.
Sacando usu de les sos habilidaes nel ballet, Kadowaki apaeció nun anunciu de la compañía Tokyo Gas interpretando a una baillarina.
Milhavet
Milhavet ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Filipendula vulgaris
Filipendula vulgaris ye una planta de la familia de les rosácees. thumb|250px|Ilustración. thumb|240px|Vista de la planta