cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bridgetown
Economía
Les principales esportaciones de Barbados son el azucre, ron y melaza. La islla tamién ta arreyáu n'otres industries como'l turismu y el sector offshore.
Bancos y bolsa de valores
Los principales bancos son:
La ciudá de Bridgetown tamién tien una bolsa de valores bien regulada con valores d'empreses del Caribe, Barbados y locales, ye conocida como Barbados Stock Exchange (BSE).
Informática
La informática emplegó cerca de 1.700 trabayadores en 1999 a nivel nacional, aproximao'l mesmu númberu que la industria azucrero. Polo tanto la ciudá tuvo arreyada na industria de procesadores de datos dende la década de 1980 y agora especialízase n'operaciones como la xestión de base de datos y reclamaciones de seguros. Los costos en Barbados son más altos que nel restu del Caribe (anque inda solo la metá de los costos nos Estaos Xuníos), pero la islla ufierta grandes ventayes, como una gran fuercia de trabayu y l'allugamientu na mesma zona horaria que l'este de los Estaos Xuníos, tamién la fala d'inglés de la población altamente alfabetizada favoreció a ello.
Tresporte
Bridgetown pertenez a un país con afluente turísticu y pola tantu apurre un tresporte confiable y seguro pa los nativos y visitantes. El so pavimentación bien desenvuelta y les sos principales víes que son l'Aeropuertu internacional Sir Grantley Adams y el Puertu de Bridgetown conformen la infraestructura pal tresporte nesta ciudá. left|thumb|Entrada al [[Aeropuertu Internacional Grantley Adams.]]
Taxis
El serviciu de taxis, disponible pa los nativos y los visitantes de la ciudá. Funcionen de manera similar a los d'Estaos Xuníos, tán regulaos pal tresporte a una velocidá predeterminada pol gobiernu, p'asina asegurar la seguridá de los usuarios.
Ferrocarril
La propuesta d'incluyir a los trenes nel sistema de la islla foi propuestu per primer vegada en 1845 pol Reinu Xuníu. Nun foi sinón hasta finales del sieglu XIX qu'empezó la construcción del nuevu ferrocarril pal país y la ciudá yá independientes, col fin de tresportar la caña d'azucre al traviés de la islla col puertu de Bridgetown. Dende'l sieglu XX, el sistema ferroviariu llevó a los productos de les fábriques de la ciudá y tamién a los pasaxeros empobinaos escontra la mesma.
En 2010, una evaluación publicada pola Economist Intelligence Unit (EIU) del Reinu Xuníu, clasificó a los ferrocarriles en Barbados como los 6º meyores nel mundu, y nel primer llugar del Hemisferiu occidental pola densidá de la rede vial.
Puertu
Los principales puertos de la islla moren en Bridgetown y tán regulaos pola Autoridá portuaria de Barbados. Son munchos los cruceros qu'atraquen nel puertu y pela redolada de la rexón.
El barcu Goleta qu'una vegada funcionó ente Speightstown y Bridgetown tuvo dellos vetos per parte del gobiernu pol so impautu medioambiental, pero anguaño púdose instaurar de nuevu con cantidá de regulaciones.
La Bonneville-sur-Iton
La Bonneville-sur-Iton ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Estadiu Tofiq Bəhramov
L'Estadiu Tofiq Bəhramov, que requerría trabayos de remodelación y construcción d'un techu que cubra l'estadiu. Pue albergar a más de 31.200 espectadores.
Serratula coronata
Serratula coronata ye una especie de planta con flor del xéneru Serratula s.s., perteneciente a la familia Asteraceae.
Descripción
Son plantes herbáceasde 0,5-1,5 m d'altor, con rizomes procumbentes robustos, y de tarmos erectos glabros, ramificaos distalmente. Les fueyes basales y medianes son peciolaes, con peciolu de 5-15cm y llimbu oblongo a elípticu de 40 por 12 cm, pinnaes o pinnatisectas con segmentos estrechamente elípticos de marxe dentáu o serráu. Les fueyes cimeres son similares pero sésiles. Los capítulu son heterógamos, con arreyos cupuliformes o campanulaos de 1-2,5cm de diámetru, con bráctees inxeríes, en 6-7 files, el viesu de color coloráu púrpura; les esternes son triangulares a ovaes, de ápiz agudu y con una espinula; les medies ya interiores son elíptiques o llanceolaes con ápiz acumináu a agudu y les más internes son lliniales. La corola de los flósculos ye de color púrpura; los periféricos, femeninos, de 2-3 cm y los centrales, hermafroditos, más pequeños. Les cipseles son oblanceolada-elipsoide, d'unos 7 mm, bien estriaes y col miriguanu de goches escábrides de más de 1 cm.
Taxonomía
La especie describióse por Carlos Linneo y publicada en Species Plantarum, ed. 2, vol. 2, p. 1144, 1763.
Moralzarzal
thumb|250px|Mapa de la rede d'autobuses dientro del conceyu de Moralzarzal, nél puédese ver la estación d'autobuses [[Estación Príncipe d'Asturies|Príncipe d'Asturies.]] Moralzarzal ye un conceyu español de la provincia y Comunidá de Madrid, asitiáu na sierra de Guadarrama. El so nome provién de la unión de dos pueblos vecinos, Fonte del Moral y Bardial a mediaos del sieglu XIV.
Situación y xeografía física
Moralzarzal ye un conceyu madrilanu que ta asitiáu xunto a los cordeles de la sierra de Guadarrama y nel valle del ríu del mesmu nome.
El so términu municipal, con 42,6 km², tien un trazáu bien irregular. Esto fai que comparta'l so términu con otros munchos conceyos de la zona y, al empar, que sía unu de los de mayor estensión de los que lu arrodien. Llinda xeográficamente colos términos municipales de Becerril de la Sierra al norte, El Boalo-Cerceda-Mataelpino al nordeste, Manzanares el Real y Colmenar Viejo al este, Fuexu de Manzanares, Torrelodones y Galapagar, al sur, Collado Villalba y Alpedrete al oeste y Collada Mediana al noroeste.
Pertenez al Partíu Xudicial de Colmenar Viejo, del que falta unos 25 quilómetros, y atópase a unos 47 de Madrid. Ta travesáu pela carretera M-608, que lleva escontra Cerceda al norte y escontra Collado Villalba al sur.
Ta asitiáu a 979 metros d'altitú, pero arrodiáu d'altores importantes. Destaca, al oeste, Peña Albú, con 1302 metros; al noroeste, Cabeza Mediana o Cuetu Cañal, con 1.331 metros; y al sur, La Solana, con 1284 metros; Cantar Hastial, con 1376 metros; Cerro Lechuza, con 1127 metros; y El Estepar, con 1402 metros.
Los sos ríos y regueros tienen un calter intermitente. Ente ellos, destaquen el Regajo de los Mares y los regueros del Valle, de l'Alamea, de la Mina y de la Renga. Si por daqué destacaba'l conceyu al respective de los sos vecinos yera, ensin dala dulda, pel agua. Yá dende'l sieglu pasáu, yeren conocíos los sos manantiales d'agües arsenicales, ferriales y nitrogenadas. Y, qué dulda cabo, ésti foi un factor clave a la de la llegada de visitantes al so términu, visitantes que, nun principiu, yeren solo eso, veníen buscando les fontes de Moralzarzal, como la de la Salú, agora sumida, o les inda esistentes, Cuatro Caño o Matarrubia; pero dempués, cola llegada del fenómenu de les segundes residencies, fueron los primeres que s'empezar a instalar nel conceyu.
En cuanto al clima, el de Moralzarzal ye'l clásicu del monte mediterraneu continental, carauterísticu de toa esta zona de la sierra madrilana. Polo xeneral, tien iviernos fríos y branos secos y calorosos.
La so vexetación más carauterística ye la formada por fresnos, jaras y tomillos. Tamién abonden carbayos, álamos, retamas y pinos, anque éstos últimos nacieron gracies a la repoblación efectuada nel términu años tras. Esisten unes 2200 hectárees de pacionales, ente les que s'atopen les Deveses.
Población
La evolución de la población de Moralzarzal vieno caracterizándose dende empiezos de sieglu pola so irregularidá. Hasta la primer metá del sieglu, tuvo una clara evolución de diente de sierra, esto ye, continues regresiones atayaben la evolución normal de la población. Asina, en 1910 tenía 804 habitantes; en 1920 baxó a 773; en 1930 supera la cifra de 1910 y llega hasta los 822; y en 1940 vuelve baxar hasta los 770. En 1950, constátense namái 4 habitantes más que'l deceniu anterior, llegando a los 774. A partir d'esta fecha, paez que la población siguió una crecedera normal, a esceición del censu de 1986, nel que tan solo apaecen 51 habitantes más que nel anterior de 1981. Les cifres pa estos años seríen les siguientes: en 1975, 1.264 habitantes; en 1981, 1.600; y en 1986, 1650.
Dende 1986 la crecedera foi bien intensu y pasó de los 1.650 habitantes en 1986 a los 11.318 nel añu 2008. Nos últimos años, esti fuerte ritmu de crecedera estabilizóse: les cifres oficiales de población de 2009 (11.582 habitantes) y de 2010 (11.801) asina lo confirmen.
Fiestes patronales
Les fiestes patronales n'honor a la Patrona la nuesa Señora del Rosario, tamién conocíes como "La selmana grande de la Sierra", davezu celébrense la última fin de selmana de setiembre.
Historia
Moralzarzal tien un nome compuestu. La primera, Moral, vien del so antiguu nome, Fonte del moral; y la segunda, Bardial, tamién vien d'antaño pero caltuvo los sos calteres intactos.
La historia diz que, nun principiu, el nome del pueblu yera Fonte del moral, y que ésti tenía amestáu otru nucleu urbanu, llamáu Bardial. Supónse que, col pasu del tiempu, al xunise los dos nucleos, dambos nomes fundiéronse y, por evolución, formaron l'actual.
Tres reconquistar, la zona quedó despoblada pola marcha forzosa de los árabes. Y paez que fueron los ganaderos segovianos los que repoblaron el llugar. Esti fechu foi unu de los que marcaron el camín pa les posteriores lluches ente madrilanos y segovianos, empuestes a enllantar el so dominiu y xurisdicción sobre esta zona.
Más tarde, el conceyu pasó a formar parte del Real de Manzanares. Na rellación de los llugares que formaben El Real, apaez como "...la Fonte del Moral, el Alpedret...".
Con too y con eso, los pleitos siguieron y el conceyu participó nellos como'l restu de les aldegues del Real. Ye n'unu de los documentos que fai referencia a estos pleitos onde apaez yá Bardial: "...Diego de Alfaro en nome, y como Prior del llugar de les villes de Fonte del moral y bardial...". D'esto últimu, puede sacase una consecuencia importante: agora conozse al llugar como Fonte del moral y bardial. El nucleu importante yera Fonte del Moral, y Bardial venía ser lo que güei entenderíamos como una especie de barriu, que, col pasu del tiempu, foi tomando cuerpu ya identificóse col primeru.
En xunu de 1636, dixebrar del Real de Manzanares y fíxose villa independiente. A partir d'entós, pudo nomar xusticia por sigo mesmu y disponer de la so privativa xurisdicción y términu. N'anguaño, apaez yá como Moralzarzal.
Heráldica
L'escudu heráldicu de Moralzarzal ye cortáu, esto ye, estremáu horizontalmente en dos partes. Na primer parte o cuartel, en fondu d'oru unes cañes d'artu de sínople -verde-, frutadas d'oru. Nel segundu cuartel, sobre azur -azul- una fonte de plata con agua en azur. Ta timbrado de la corona real zarrada.
Ye un escudu parlante, esto ye, fai una clara alusión al nome del conceyu. El primer cuartel fai referencia a la segunda parte del nome, Bardial, y el segundu cuartel referir a la primer parte del términu, Moral. El segundu cuartel tien amás una simboloxía: per un sitiu, representa una fonte pa faer referencia al antiguu nome del pueblu, Fonte del Moral. Y amás, esa fonte ye de piedra, pa resaltar el principal mediu de riqueza del conceyu mientres enforma tiempu, la cantería. Per otru llau, d'esa fonte nacen dos caños de los qu'esquita agua pa simbolizar la importancia que tuvo ésta na historia de la villa
Arte
Práuticamente, la única muerte artística que nos queda en Moralzarzal ye la so Ilesia Parroquial, dedicada a San Miguel Arcánxel. Data de los sieglos XVI y XVII, y foi restaurada apocayá coles aportaciones de los mesmos vecinos del conceyu.
Ye d'una sola nave, la so cabecera ye cuadrada y adosada a ella atopa la Sacristía. Otres construcciones más recién atópense adosaes al llau sur, flanqueando la entrada principal. La torre ta a los pies. Consta de dos cuerpos separaos por una imposta decorada con boles. El cuerpu de campanes abre un vanu de mediu puntu en cada frente.
L'interior ta totalmente restauráu. Cubrir con una cubrición de conglomeráu de madera moderno y la Capiya, por artesanáu, con casetones. A los pies, asítiase'l coru altu, de madera. La Capiya Bautismal atopar nel cuerpu inferior de la torre. Les imáxenes son toes modernes. La pila d'Agua Bendito ye del sieglu XVI y presenta decoración de boles de persistencia gótica.
Frascuelo, nome popular del reló de la torre del Conceyu de Moralzarzal, "nació" el 4 d'ochobre de 1886. Poro, tien yá más de cien años. Foi un regalu al conceyu de Salvador Sánchez "Frascuelo", unu de los toreros más importantes de tolos tiempos.
Nun se sabe con seguridá'l motivu de la donación del reló a la Villa de Moralzarzal. El fechu más significativu que s'apunta ye la gran identificación que, col pueblu, llegó a tener esti gran toreru. Lo que sí se sabe con más seguridá ye que, sobre l'añu 1885, Salvador Sánchez empezó a venir al conceyu, atraíu pol so gran amigu y ganaderu Julián Martínez, y que a partir d'esi momentu foi-y bien difícil dexar de faelo.
Dicen que Julián Martínez regaló al diestru una casa nel pueblu por que pudiera pasar nella les sos estancies d'ociu. Y esta circunstancia, xunto a la fama y les grandes maneres toreres del maestru, fueron los condicionantes por que toa la vecindá poner del so llau. Esti sentimientu enraigonó muncho más si cabo cuando'l diestru trepó un toru na llocalidá.
Este tuvo de ser el puntu culminante na estrecha rellación que caltuvo Frascuelo con Moralzarzal, yá que foi entós cuando vendría la donación del reló per parte del toreru. Ante esti fechu, el Conceyu de Moralzarzal, so la batuta de D. Aniceto González y en señal d'agradecimientu pol regalu de "Frascuelo", decidió regalar al diestru un estoque de plata.
Educación
En Moralzarzal hai 5 guarderíes (1 pública y 4 privaes), 2 colexos públicos d'educación infantil y primaria, 1 institutu d'educación secundaria, 1 colexu ya institutu alcordáu y 1 colexu ya institutu priváu.
Guarderíes
Escuela Infantil Nubes
Partíos Políticos y Alministración
Nes eleiciones llocales alleguen los partíos políticos d'ámbitu nacional más importantes, xunto a partíos políticos propios de la llocalidá:
D'instituciones educatives
Colexos
Institutos
Guarderíes
Corina Indrei
Corina Indrei ye una deportista rumana que compitió n'esgrima, especialista na modalidá de florete. Ganó una medaya d'oru nel Campeonatu Européu d'Esgrima de 2004, na prueba individual.
Bellús
Bellús ye un conceyu español perteneciente a la provincia de Valencia y a la comarca del Valle de Albaida, na Comunidá Valenciana.
Xeografía
Asitiáu nes estribaciones sureste de la Serra Grossa, al norte del Valle de Albaida. La superficie del términu ye llixeramente ondulada, sacante'l so parte norte, onde llega cerca de los 400 m. d'altitú. Los altores más importantes son la Llomba del Calderu (298 m.) y el Paller (392 m.). Crucia'l términu de sur a norte'l ríu Albaida, sirviendo de llende con Benigànim, y que depués pasa al llanu de Xàtiva travesando la Serra Grossa pol Estrechu de les Agües. El pueblu ta edificáu en terrén llanu ente la carretera de Xàtiva-Alcói y el ríu Albaida.
El clima ye templáu, con iviernos fríos; predomina'l vientu del norte que provoca les agües de la primavera y seronda.
Dende Valencia, aportar a esta llocalidá al traviés de l'A-7 pa enllazar cola N-340.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Bellús parte coles siguientes llocalidaes: Benigànim, Guadasséquies, Xàtiva, Ollería y Sempere, toes de la provincia de Valencia.
Economía
Basada tradicionalmente na agricultura. Nel secanu cultívase almendrales y ceberes. Nel regadío cultívense ceberes y hortolices con agües procedentes de fontes y del ríu Albaida.
L'agua minero-melecinal ye esplotada comercialmente.
Le Bosc du Theil
Le Bosc du Theil ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Telmário de Araújo Sacramento
Telmário de Araújo Sacramento ye un futbolista brasilanu.
Le Bosc du Theil
Tien una población de y una superficie de  km².
Coretta Scott King
Coretta Scott King foi una escritora y activista estauxunidense, reconocida líder de la comunidá afroamericana. Esposa del activista y lluchador polos derechos civiles Martin Luther King, quien foi asesináu en 1968.
Infancia y mocedá
Coretta nació'l 27 d'abril de 1927 nuna granxa en Heiberger, Alabama. Yera la fía de Bernice y Obie Scott, dueños de les tierres onde moraben. Coretta tuvo una infancia duro y sacrificao. Mientres la dómina de la Gran Depresión tola familia collaboró na recueya del algodón pa poder subsistir. Graduóse en Primaria en Lincoln, una llocalidá a nueve milles del so pueblu, Heiberger, pa prosiguir los sos estudios a partir de 1945 nel Antioch College. Tres la so graduación treslladar a Boston onde conoció a Martin Luther King Jr.
Matrimoniu con Martin Luther King
Coretta y Martin casaron el 18 de xunu de 1953. La ceremonia celebrar na casa de los padres de Coretta en Marion, Alabama, siendo presidida pol padre de Martin. King y Scott tuvieron cuatro fíos:
Los cuatro fíos siguieron los pasos de los sos padres al convertise n'activistes y defensores de los derechos civiles.
Actividá política y defensora de los derechos civiles
Mientres los años 80, Coretta King reafitó la so oposición a la segregación de la población negra, participando nuna serie de protestes en Washington qu'inspiraron a tol país a manifestase en contra de les polítiques racistes de Sudáfrica. Viaxó a Sudáfrica pa xunise a Winnie Mandela, mientres el so maríu, Nelson Mandela, yera presu políticu en Roben Island. Dempués de tornar a Estaos Xuníos, exerció una importante presión sobre'l Presidente Reagan pa l'aplicación de sanciones contra Sudáfrica.
En 1986 presentó una carta al Senáu de los Estaos Xuníos contra la nominación de Jeff Sessions como xuez federal que nun foi lleida nin almitida como documentación. En 2017, la senadora demócrata Elizabeth Warren intentó lleer la carta de 1986 escrita por Coretta Scott King contra la nominación de Jeff Sessions como fiscal xeneral por Donald Trump. Sessions foi nomáu por mayoría de votos fiscal xeneral.
Coretta King tuvo presente na primer proclamación presidencial de George W. Bush nel añu 2001, recibiendo igualmente numberoses reconocencies honoraries per parte d'instituciones como la Universidá de Princeton y el Colexu de Bates.
La señora King, persona de gran firmeza nes sos decisiones, amosó'l so enérxicu refugu n'asuntos tales como la pena capital o la invasión d'Iraq nel añu 2003. Amás de cuntar col sofitu de dellos grupos conservadores, foi la vocera d'otres munches minoríes. Infatigable lluchadora en favor de los derechos de la muyer, participó igualmente en numberoses campañes, ente elles les empobinaes a la prevención del sida.
Nel so honor otorgar una medaya a los neños pola excelencia na lliteratura.
Enfermedá y muerte
El 16 d'agostu de 2005, Coretta King foi hospitalizada dempués de sufrir un ataque cardiacu. Por cuenta de esti percance sufrió la perda de la fala y un paralís que lu afectó al llau derechu del so cuerpu. Recibió l'alta médica del Hospital de Piedmont en Atlanta el 22 de setiembre de 2005 dempués de reponer parte de la fala, pa siguir la fisioterapia na so casa. Por cuenta de entueyos acomuñaos al ataque cardiacu, nun pudo cumplir el so deséu d'asistir a los alderiques onde s'aldericó si'l llugar de nacencia del so home tenía de caltenelo Atlanta o'l Serviciu de Parques Nacionales. El 14 de xineru de 2006 la Sra. King fixo la so última apaición pública nuna cena n'honor del so home.
Gran Premiu d'Australia de 2008
thumb|Trazáu del [[Melbourne Grand Prix Circuit.]]
El Gran Premiu d'Australia ye la primera preba puntuable de la temporada 2008 de Fórmula 1. Foi disputáu ente'l 14 y 16 de marzu de 2008, nel Melbourne Grand Prix Circuit, allugáu en Melbourne, Australia.
Barxeta
Barxeta ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, na comarca de La Costera.
Xeografía física
Atópase allugáu nel estremu oriental de la contorna, sobre la ruta natural que comunica la ciudá de Xàtiva cola Valldigna y la mar.
El valle de Barcheta ta constituyíu por una fondalada de montículos y llombes, que s'abrir dende l'oeste a la güerta de Xàtiva. La delimitan, pel norte, la "serreta" de Manuel (la Barchella, 300 m; la Penya Colorada, 344 m); pel este, el macizu montascosu de Mondúver y el plá de Corrals, y pel sur, la sierra de Requena, allongamientu de la Serra Grossa (l'altu del Cotu de Requena, 433 m; l'altu de la Mallaeta, 458 m). Drena y percuerre el valle, de llevante a poniente, el regatu de Barcheta. Hai diversidá de la flora y fauna mediterránea, anque principalmente'l tipu de vexetación qu'atopamos ye monte maderable y monte baxu, siendo les especies más abondoses el pinu blancu.
Dende Valencia, aportar a esta llocalidá al traviés de l'A-7 pa enllazar cola N-340 y rematar na CV-600.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Barcheta parte coles siguientes llocalidaes: Benigànim, Quatretonda, Énova, Genovés, Xàtiva, Llocnou d'en Fenollet, Rafelguaraf y Simat de Valldigna, toes elles de la provincia de Valencia.
Historia
Mientres la edá del bronce y la dómina ibérica, fueron ocupaos por pequeños poblaos de ganaderos dalgunos de los montes del términu actual de Barcheta. La mayoría de les llábanes y escultures del Ager Saetabensis fueron llabraes en mármol de la partida de Buscarró. Los restos del pasáu que se caltienen amenorgar a un pobláu íberu en "Casa Perot", nel que se encontraro cerámiques y xoyes, y un monumentu funerariu romanu nel "Ribayu del LLop".
El nome de la llocalidá ye indicativu del so orixe islámicu yá que foi una alquería musumalna dientro del términu de Xàtiva, conquistada por Xaime I y dada a Pere Zapata, caballeru catalán. En 1488 yera propiedá de los señores de Tallada, d'ascendencia italiana. En 1574 consiguió la independencia de Xàtiva.
Nel sieglu XVI, arriendes de la forzosa conversión de los musulmanes en moriscos la mezquita foi convertida n'ilesia (1535). Poques décades dempués, el 1609, les 46 families morisques del pueblu fueron espulsaes.
La llocalidá foi repoblada entós por 15 colonos cristianos vieyos procedentes de los pueblos comarcales y del reinu vecín de Mallorca. El 19 de marzu de 1644, foi alzada a la categoría de baronía na persona de Francisco Martínez de Marcilla y Díez de Escorón, qu'entós yera'l señor del pueblu, a quien-y dio tola xurisdicción hasta 1647.
Nel sieglu XVIII diversos burgueses movilizaron grandes tresformamientos agrícoles. La más relevante foi la promovida pol marqués de Valderas, que mandó construyir una enorme balsa y, por aciu un sistema de acequias y un acueductu de seis arcos, consiguió regar una zona de campos, hasta esi momentu, ermos.
Mientres el sieglu XIX, espolletaron equí les viñes y otros cultivos de secanu, nun términu onde la propiedá taba bien mal partida. Empezaron a furase, asina mesmu, pozos a motor, que favoreceríen la espansión del naranxal sobre los antiguos secanos, fenómenu que s'enllargó hasta los nuesos díes.
Economía
Ye un conceyu fundamentalmente agrícola. A esti sector dedica la mayor parte de la población. La superficie cultivada ye de 877 hectárees, de les cualos: 804 hectárees son frutales, 53 hectárees olivares, 12 hectárees d'herbales, 2 hectárees de viña y otres 6 hectárees con otros cultivos. Esisten trés almacenes hortofrutícolas.
Na ganadería señalar la esistencia de granxes destinaes a la cría y engorde d'aves y gochos.
Destaquen tamién en Barcheta la esistencia de canteres d'estracción de mármol y granitu y de grebos.
Bosgouet
Bosgouet ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Complexu Deportivu y de Conciertos Heydər Əliyev
thumb|Complexu Deportivu y de Conciertos Heydər Əliyev El Complexu Deportivu y de Conciertos Heydər Əliyev (Heydər Əliyev İdman-Konsert Kompleksi n'azerbaixanu), ye un pabellón multiusos que s'alcuentra en Bakú (Azerbaixán).
En 2015 foi sede de les competiciones de yudu y llucha de los I Xuegos Europeos.
Bosquentin
Bosquentin ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Running Scared
thumb|[[Ell & Nikki]] Ganador del Festival d'Eurovisión 2011 col dúu formáu por Eldar Gasimov y Nigar Jamal (conocíos nel festival como Ell & Nikki) cola canción Running Scared con 221 puntos.
Idioma rumanu
El rumanu, na propia llingua «română», ye una llingua románica falada por unos 28 milllones de persones per tol mundiu. Los más, unos 17 millones viven en Rumanía y más de dos millones y mediu en Moldavia, inda qu'ellí munches vegaes la llingua llámase moldavu. El rumanu tien un 73% de semeyanza col catalán, un 77% col italianu y ente un 71 y un 72% col asturllionés. Oficialmente usa l'alfabetu llatín, anque en Moldavia aínda muncha xente escribe col alfabetu cirílicu. Pol so aisllamientu, el rumanu ye una de les llingües romániques más desconocíes y estremaes respeutu al grupu en xeneral. Tien una influyencia perfuerte de les llingües eslaves, del turcu y del húngaru.
Escritura
L'alfabetu rumanu actual básase nel alfabetu llatín, y tien les siguientes lletres:
Les lletres nes qu'apaecen diacríticos, ă, â, î, ș, ț, considérense como lletres independientes de les respeutives a, i, s, t, d'igual manera que n'asturianu la eñe ye una lletra diferente de la ene.
La escritura rumana ye básicamente fonética, con dos esceiciones principales:
Nel añu 1860 adóptase de mou oficial l'usu del alfabetu llatín, dientro del procesu de "rellatinización" que sofrió esta llingua nel sieglu XIX, que ye'l que s'utiliza güei esclusivamente. La única esceición ye l'usu que se fixo na República de Moldavia nel periodu en qu'ésta perteneció a la Xunión Soviética, cuando se volvió a usar el sistema cirílicu (anque de manera diferente al usáu anteriormente), hasta l'añu 1989, que recupera'l sistema llatín.
thumb|345px|El documentu conserváu más antiguu escritu en rumanu ye la Scrisoarea lui Neacșu din Câmpulung, datada nel añu 1521. Escribióse col alfabetu cirílicu.
Rumanu en Moldavia
Moldavia ye una ex república soviética, independiente dende 1991 y falante de la mesma llingua qu'en Rumanía, yá qu'enantes de la II Guerra Mundial yeren un estáu únicu.
En 1940 Moldavia foi invadida pola URSS y la so llingua pasó a llamase moldavu, dexando d'escribise en carácteres llatinos y entamando a utilizar otra vegada l'alfabetu cirílicu, hasta qu'en 1989 adoptóse de nuevu'l llatín pola presión popular.
En 2003 foi publicáu un diccionariu rumanu-moldavu, que provocó gran conmoción y polémica en Rumanía y Moldavia.
Bosrobert
Bosrobert ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Idioma rumanu
Rumanu en Moldavia
Anguaño, la Constitución del país fala del idioma como moldavu, sicasí, la declaración d'independencia noma a la mesma llingua como rumanu.
Bosrobert
Tien una población de y una superficie de  km².
Idioma rumanu
Pronunciación
Equí amuésase la pronunciación de lletres o diágrafos del rumanu.
Moraima Ensugada Ramos
Empecipió la so carrera artística nos años 1950. Formó parte de la primer orquesta femenina d'América, Les Anacaonas. Tamién formó parte del Cuartetu Memé Solís y del Cuartetu Les D'Aida. Dalgunes de los sos cantares más conocíos fueron Aliviu, Perdóname conciencia o Depende de ti.
Finó víctima d'una enfermedá hepática na ciudá de L'Habana. Yera tía del cantautor llatín Jon Ensugada.
Hisashi Ohashi
Hisashi Ohashi (大橋 尚志, ) ye un futbolista xaponés.
31 de febreru
thumb|Esta llábana nel Campusantu del Templu de l'Antigua Misión en Upper Sandusky, [[Ohio, apréciase la fecha de la muerte de Christiana Haag: Feb. 31, 1869.]]
El 31 de febreru ye una fecha ficticia que s'usa pa propósitos d'exemplu.
Usu
El 31 de febreru ye una fecha ficticia, pa propósitos d'exemplu, dexando en claru nel contestu que la información presentada ye ficticia y non real. El 30 de febreru, dacuando, tamién s'usa con esi fin; pero tien de tenese curiáu porque en dellos países, ciertos años realmente tuvieron un 30 de febreru.
Tanto'l 31 como'l 30 de febreru, tienen usos similares a los nomes xenéricos, como Fulanu o Juan Pérez, ente otros.
En dellos llugares usar en contestu figurativu o irónicu pa denotar daqué que nun va asoceder enxamás (al igual que la espresión "cuando les xaronques tengan pelos").
Economía d'Azerbaixán
L'economía d'Azerbaixán pese a los abondantes recursos petrolíferos, el país nun pudo hasta agora salir del marasmu económicu que siguió al esborru de la Xunión Soviética.
La economía ta basada na industria, incluyendo construcción de maquinaria, refináu de petroleu (del que'l país ye un productor mui importante), industria testil y química. left|thumb|200px|[[Azerbaixán esportaciones 2006]] left|thumb|200px|Azpetrol L'agricultura respresenta un terciu del PIB. Los regadíos tan perestendios. Nes tierres baxes, al llau del Mar Caspiu'l clima permite'l cultivu d'algodón, frutes, té, tabacu y otros cultivos típicos de los climes subtropicales. El guxán de seda cultívase pal so aprovechamientu na industria testil. Nes zones monteses del norte y del oeste prautícase la ganadería: vaques, oveyes y cabres. Nel Mar Caspiu praútícase la pesca, ente la qu'hai que citar la del esturión.
Ye la capital Bakú y ciudá más poblada d'Azerbaixán, del mar Caspiu y d'El Cáucasu. Bakú estrema n'once distritos alministrativos (raiones) y 48 conceyos. Ente estos atópense los conceyos de les islles de la badea de Bakú y Neft Daşları construyíes sobro pilotes nel Mar Caspiu, a 60 km de Bakú. Munches instituciones importantes d'Azerbaixán tienen la so sede ellí, incluyendo SOCAR, una de les cien principales empreses del mundu, ente otres. El Puertu de Comerciu Marítimu Internacional de Bakú, protexíu poles islles del archipiélagu Bakú escontra l'este y la península d'Absheron al norte, ye capaz de tresportar dos millones de tonelaes de carga xeneral y ensuga a granel per añu.
Reno (Nevada)
Reno ye una ciudá del estáu de Nevada, nos Estaos Xuníos. Ye la sé del condáu de Washoe, y tien. Estos faen que seya la cuarta ciudá más poblada del estáu, dempués de Las Vegas, Henderson y North Las Vegas. Tien como eslogan La pequeña ciudá más grande del mundu y llenda al este con Sparks, la so ciudá ximielga. Delles veces esa área metropolitana Reno-Sparks recibe'l nome de Truckee Meadows (que ye'l del valle nel que s'asitien les dos ciudaes); viven nella, según el censu mentáu anantes, unes 420.000 persones.
Asitiada a unos 1.300 m d'altor, nun valle desérticu a los pies de Sierra Nevada, ye perfamosa polos sos casinos y por ser la sé del mayor operador del casinos del mundu, Harrah's Entertainment, y de la compañía International Game Technology, que diseña y fabrica la mayoría de les máquines tragaperres del mundu.
Corina Novelino
Corina Novelino foi una filántropa, médium espiritista brasilana. Tuvo matriculada nel Colexu Allan Kardec
Honores
Recibió sentíu homenaxe de parte de Presidente de la Cámara Municipal de Sacramento, n'ocasión de la so sepultura:
Thimphu
Thimphu (en tibetanu: ཐིམ་ཕུག།; en dzongkha: ཐིམ་ཕུ, Thimphu) ye la capital del reinu de Bután y del distritu homónimu. Cuenta con una población envalorada de 74.175 habitantes (2006). La ciudá alcuéntrase xunto al ríu Chu (Wang Chu). El Tashichoedzong, un monesteriu-fortaleza budista (dzong) empecipiáu nel sieglu XIII, foi la sede del gobiernu dende 1952. Timbu tamién ye'l mayor centru económicu del país, onde l'agricultura representa un 45%.
Los monesterios de Dechenphu, Tango y Cheri atópense pela redolada de la ciudá. El palaciu Dechenchoeling, residencia oficial del rei, ta allugáu escontra'l norte.
La ciudá acueye cada añu, a la fin del branu, un festival de danza (tsechhu) onde los participantes utilicen mázcares coloridas. Este ye unu de los eventos más populares ente los turistes.
Timbu ye la única capital del mundu que nun tien semáforos instalaos. Apocayá intentóse instalar dalgunos d'ellos, pero fueron retiraos por cuenta de les protestes de los ciudadanos, que los consideraron demasiáu impersonales.
Historia
thumb|left|Vista de Tashichoedzong, Timbu. El monesteriu-fortaleza del sieglu XVII, asitiáu nel estremu norte de la ciudá, foi la sede del gobiernu de Bután dende 1952. Antes de 1960, Timbu consistía nun grupu d'aldegues esvalixaes pol valle, ente elles Motithang, Changangkha, Changlimithang, Langchupakha y Taba, dalgunes de les cualos constitúin los distritos de la ciudá anguaño. En 1885, una batalla desenvolver en llugar de lo qu'agora ye'l campu de deportes Changlimithang en Timbu. La decisiva victoria abrió'l camín a Ugyen Wangchuck, el primer rei de Bután, a controlar práuticamente tol país. Dende entós el campu de deportes foi de gran importancia pa la ciudá; anguaño utilízase principalmente pa ​​partíos de fútbol, cricket y competiciones de tiru con arcu. El modernu estadiu Changlimithang foi construyíu nel llugar en 1974. So la dinastía Wangchuck, el país esfrutó de paz y progresu so los socesivos monarques reformistes. El tercer rei, Jigme Dorji Wangchuck, reformó los vieyos sistemes feudales por aciu l'abolición de la servidume, la redistribución de la tierra, y la reforma de la fiscalidá. Tamién introdució munches reformes executives, llexislatives y xudiciales. Les reformes siguieron y en 1952 tomóse la decisión de treslladar la capital de l'antigua capital de Punakha a Timbu. El cuartu rei, Jigme Singye Wangchuck, abrió'l país pal desenvolvimientu y l'India dio l'impulsu necesariu nesti procesu col financieru y otres formes d'asistencia. En 1961, convirtióse oficialmente a Timbu na capital de Bután.
Bután xunir al Plan Colombo en 1962, a la Unión Postal Internacional en 1969 y convirtióse en miembru de les Naciones Xuníes en 1971. La presencia de les misiones diplomátiques y organizaciones internacionales de financiamiento en Timbu resultó na rápida espansión de la ciudá como metrópolis.
thumb|right|upright|El quintu rei de la [[dinastía Wangchuck de Bután – Jigme Khesar Namgyel Wangchuck.]] El cuartu rei, Jigme Singye Wangchuck, qu'estableció l'Asamblea Nacional en 1953, delegó tolos poderes executivos a un conseyu de ministros escoyíos pol pueblu en 1998. Introducióse un sistema de votación de non enfotu nel rei, que facultaba al Parllamentu pa esaniciar al monarca. El Comité Nacional de la Constitución en Timbu empezó la redaición de la Constitución del Reinu de Bután en 2001. En 2005, el cuartu rei de Bután anunció la so decisión d'apurrir les riendes del so reinu al so fíu, el príncipe Jigme Khesar Namgyel Wangchuck. La Coronación del Rei celebrar nel reformáu estadiu nacional de Timbu y coincidió col centenariu del establecimientu de la dinastía Wangchuck. En 2008, esto allanó el camín pa la transición d'un réxime monárquicu absolutu a una monarquía parllamentaria constitucional democrática, con Timbu como sede del nuevu gobiernu, col oxetivu definíu nacional de llograr la "felicidá nacional bruta" (FNB) concomitante cola crecedera del Productu Nacional Brutu (PNB).
Distritos
La ciudá ta estremada nes siguientes árees, distritos o barrios: center|800px|Panorámica de la ciudá
Monumentos
L'arquiteutura tradicional de Timbu, al igual que nel restu de Bután, ta representada polos dzongs, grandes fortaleces-monesteriu que tienen funciones gubernamentales y relixoses, los lhakhangs y los chortens (nome llocal pa les estupes), que son edificaciones relixoses. right|thumb|The [[Memorial Chorten, Timbu.]]
Aire
thumb|[[Airbus A319 de la compañía butanesa Druk Air nel aeropuertu internacional de Paru.]]
La capital nun tien aeropuertu, pero ta a namái 54 quilómetros del aeropuertu internacional de Paru, col que-y coneuta una carretera. La única llinia qu'opera ye Druk Air, establecida en 1981, tantu pa los vuelos de pasaxeros como pa los comerciales.
Tierra
Les direiciones de les carreteres vienen definíes pola fuerte topografía. La mayoría dirixir al norte y al sur, paraleles al ríu Chu. Dalgunes de les víes d'accesu a les árees comercial y residencial son namái piatonales. Ye característicu de les carreteres de Timbu que nun tener semáforos, confiándose la so función a los guardias de tráficu.
Hai un serviciu regular d'autobús Fuentsholing-Siliguri (una ciudá india de Bengala Occidental). Dende Fuentsholing hai autobuses diarios hasta Timbu, según llinies d'autobuses urbanes. Tamién esisten taxis na ciudá.
Agloe
Agloe ye un llugar ficticiu del Condáu de Delaware, que finalmente convertir nun puntu de referencia real.
Historia
Na década de 1930 el fundador de la empresa General Drafting Company, dedicada a la realización de mapes de carreteres, Otto G. Lindberg, y un ayudante, Ernest Alpers, asignaron l'anagrama de les sos iniciales a una interseición de carreteres ensin asfaltar nos montes de Catskill: NY 206 y Morton Hill Road, al norte de Roscoe, Nueva York. El llugar foi nomáu como trampa de derechos d'autor.
Na década de 1950 un almacén de ventes de productos foi construyíu na interseición nel mapa y dióse-y el nome Agloe General Store por cuenta de qu'este yera'l topónimu qu'apaecía nos mapes de carreteres de la petrolera Esso. Con posterioridá Agloe apaeció nun mapa del editor Rand McNally dempués del que'l cartógrafu que realizó'l mapa llograra'l nome del llugar de la mesma alministración del condáu de Delaware.
Anque con posterioridá l'almacén de productos cerraría, Agloe siguiría apaeciendo nos mapes hasta la década de 1990, na que finalmente foi esaniciáu. El odónimo apaeció en Google Maps hasta marzu de 2014. El Serviciu Xeolóxicu d'Estaos Xuníos añedió "Agloe (Not Official)" al nomenclátor del so sistema d'información de nomes xeográficos en febreru de 2014.
Myiagra azureocapilla
El monarca crestiazul (Myiagra azureocapilla) ye una especie d'ave de la familia Monarchidae. Ye endémica del archipiélagu de les islles Fixi onde se-y atopa nes islles de Viti Levu, Vanua Levu y Taveuni.
Descripción
thumb|left|Machu. Ye un páxaru pequeñu, mide unos 14 cm de llargu. Presenta un claru dimorfismu sexual. El machu tien un pileu azul claro. El mantu ye d'un color azul pizarrosu y el so banduyu ye ablancazáu. La fema sicasí, ye marrón penriba, con auriculares grisacos y un pileu con matizes azulaos.
Al contrariu que nes otres especies del xéneru Myiagra el picu ye d'un naranxa brillosu en cuenta de negru.
Bosroumois
Bosroumois ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Richard Portnow
Richard Portnow ye un actor d'Estaos Xuníos de cine y televisión.
Biografía
La so familia entera ye orixinaria de Brooklyn, Nueva York. Graduóse como actor nel Brooklyn College, nunca rellumó mientres esa dómina, y crítiques que dicíen que "nun tenía nunguna habilidá o talentu" amurniar pa siguir la so carrera como actor.
Portnow tuvo variaos trabayos, foi: camareru, vendedor d'antigüedaes, boxeador, traficante de droga, profesor de quintu grau nuna escuela pública de Nueva York, fisicoculturista, corredor de maratones, diseñador, ximnasta, extra en película, baillarín, etc.
Unu de los papeles pol que ye conocíu ye'l del abogáu defensor Hal "Mel" Melvoin na esitosa serie The Sopranos, onde tien de sacar de prisión a Uncle Juniors (Corrado Sopranu). Portnow interpretó esti papel dende la primer temporada nel añu 1999 hasta la quinta nel añu 2004.
Amás de la so participación en The Sopranos, apaeció como convidáu n'otres series televisives como Seinfeld, Spin City, NYPD Blue, The Shield y Walker, Texas Ranger.
Shota Saito
Hai delles persones que se llamen Shota Saito:
Yuma Suzuki
Yuma Suzuki (鈴木 優磨, ) ye un futbolista xaponés.
Comerciu atlánticu d'esclavos
thumb|Reproducción d'un cartelu anunciando una puya d'esclavos en [[Condáu de Charleston|Charleston, Carolina del Sur, en 1769.]] El comerciu atlánticu d'esclavos, tamién conocíu como'l comerciu tresatlánticu d'esclavos, fai referencia al tráficu d'esclavos que tuvo llugar al traviés del Océanu Atlánticu ente los sieglos XVI y XIX. La inmensa mayoría de los esclavos envueltos nel tráficu atlánticu yeren africanos de les zones centrales y occidentales del continente, na so mayoría prisioneros de les guerres ente etnies rivales que yeren vendíos por comerciantes africanos d'esclavos a compradores europeos, quien los tresportaben a les sos colonies en Norte y Suramérica. Ellí, los esclavos yeren obligaos a trabayar nos plantíos de café, cocu y algodón, nes mines d'oru y plata, nos campos d'arroz, na industria de la construcción, na madera, na construcción de barcos y en llares como sirvientes.
El comerciu d'esclavos ye denomináu «Maafa» por académicos africanos y afroamericanos, términu que significa «holocaustu» o «gran desastre» en Suaḥili. Dellos académicos, como Marimba Ani y Maulana Karenga, utilicen les espresiones «holocasuto africanu» o «holocaustu de la esclavitú».
Esclavitú africana
La esclavitú yera practicada en delles partes d'África, Europa, Asia y América antes del empiezu del comerciu atlánticu d'esclavos. Esiste evidencia d'esclavitú llevada a cabu por dellos estaos africanos, quien esportaben esclavos de la mesma a otros estaos africanos, europeos y asiáticos con anterioridá a la colonización europea d'América.
El comerciu atlánticu d'esclavos nun foi l'únicu comerciu d'esclavos que tuvo llugar n'África, anque foi'l mayor en volume ya intensidá. Tal que Elikia M’bokolo escribió en Monde diplomatique, «el continente africanu foi sangráu de los sos recursos humanos por toles rutes posibles. Al traviés del Sahara, del mar Bermeya, dende los puertos del océanu Índicu y al traviés del Atlánticu. Siquier diez siglos d'esclavitú en beneficiu del mundu musulmán (dende'l sieglu novenu al diecinueve). Cuatro millones de persones esclavizadas esportaos al traviés del mar Roxu, otros cuatro millones al traviés de los puertos Suaḥili del océanu Índicu, aproximao nueve millones na ruta de les caravanes trans-saḥariana, y d'once a venti millones (dependiendo del autor) al traviés del océanu Atlánticu.»
Sieglos XVI y XVII
thumb|170px|Grupu d'homes, muyeres y neños prindaos pa ser llevaos a un mercáu d'esclavos. El comerciu atlánticu d'esclavos suel estremase en dos yeres, conocíes respeutivamente como'l Primera y Segundu Sistema Atlánticu.
El Primer Sistema Atlánticu foi'l comerciu d'africanos esclavizados escontra, principalmente, les colonies suramericanes de los imperios español y portugués. Representó solo alredor del 3% de tol comerciu atlánticu d'esclavos. Empezó, nuna escala significativa, escontra 1502 y caltúvose hasta 1580, cuando Portugal xunióse temporalmente con España. Ente que los portugueses comerciaban por sigo mesmos con esclavos, l'imperiu español utilizaba'l sistema del asientu, concediendo a los mercantes (mayoritariamente d'otros países) la llicencia pa comerciar con esclavos coles sos colonies. Mientres el primer Sistema Atlánticu, la mayor parte de los comerciantes fueron portugueses, quien ostentaron un cuasi monopoliu d'esti tráficu, anque dellos comerciantes holandeses, ingleses, españoles y franceses tamién participaron nel comerciu d'esclavos. Tres la unión, Portugal quedó debilitáu, siendo'l so imperiu colonial atacáu polos holandeses y británicos. thumb|right|Principales rexones de procedencia d'esclavos n'África, ente los sieglos y. El Segundu Sistema Atlánticu referir al tráficu d'africanos esclavizados realizáu mayoritariamente por comerciantes británicos, portugueses, franceses y holandeses. El principal destín d'esta fase fueron les colonies caribeñes, Brasil y América del Norte, a midida que un númberu de países europeos construyíen colonies económicamente dependientes de la esclavitú nel Nuevu Mundu. Ente los proponentes d'esti sistema tán John Hawkins y Francis Drake.
Solo una cifra llixeramente cimera al 3% de les persones esclavizadas fueron comerciadas ente 1450 y 1600, 16% nel sieglu XVII. Más de la metá d'ellos fueron esportaos nel sieglu XVIII, siendo'l restante 28.5% oxetu de tráficu mientres el sieglu.
Comerciu triangular
thumb|right|"El comerciu d'esclavos" por [[Auguste François Biard, 1840.]] Los colonialistes europeos primeramente practicaben un sistema coles mesmes de trabayos forzaos y d'esclavitú de nativos americanos, esclavizando a la mayor parte de los nativos del Nuevu Mundu. Por distintes razones, los africanos reemplazaron a los nativos americanos como la principal población esclavizada d'América. En dellos casos, como'l de les islles del Caribe, les guerres y enfermedaes como la viruela esaniciaron a los nativos dafechu. N'otros casos, como en Carolina del Sur, Virginia y Nueva Inglaterra, la necesidá d'aliances coles tribus natives sumada a la disponibilidad d'esclavos africanos a precios algamadizos llevaron a la progresiva desapaición de la esclavitú de nativos americanos.
El primer llau del triángulu que formaba'l comerciu triangular d'esclavos yera'l comerciu de bienes dende Europa a África. Un bon númberu de reis y comerciantes africanos tomó parte nel comerciu d'esclavos ente 1440 y hasta aproximao 1833. Por cada captivo, los gobernantes africanos recibíen una variedá de bienes d'Europa, ente los que s'inclúin armes, munición y otros bienes industriales. La segunda pata del triángulu esportaba africanos esclavizados al traviés del océanu Atlánticu a América y les islles del Caribe. El tercer y últimu llau del triángulu formar el regresu de bienes a Europa dende América. Estos bienes yeren frutu de los plantíos y mines trabayaes polos esclavos, y ente'l so productos incluyíase algodón, azucre, tabacu y ron.
Xeografía de Chequia
thumb|250px|Vista dende la torre a lo cimero del monte Kleť. La República Checa (nome llocal, Česká Republika) ye un estáu d'Europa central, al sur d'Alemaña y Polonia. Llinda tamién con Austria y Eslovaquia.
Xeografía física
Ta formada poles rexones tradicionales de Bohemia y Moravia. Tien una superficie de 78.866 km², comparable cola de Portugal, Austria o Irlanda. País ensin mariña, atópase estratéxicamente allugáu sobre dalgunes de les rutes terrestres más antigües y significatives d'Europa.