cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tallín
La ciudá surdió como un puertu comercial na ruta marítima que xunía Europa Occidental con Rusia y conoció el so máximu apoxéu como ciudá hanseática en plena Edá Media. Tres la independencia d'Estonia en 1991 Tallín volvió resurdir, esta vegada per mediu del turismu y l'apueste firme poles nueves teunoloxíes.
Etimoloxía
Históricamente conocida pol so antiguu nome xermánicu Reval o Revel, (vease el nome en distintos idiomes), Tallinna reemplazó al anterior nome de Reval (Ревель) en 1918, cuando Estonia llogró la independencia. A principios de la década de 1920 esta denominación foi modificada, pasando a ser Tallinn, casu escepcional nel idioma estoniu, onde los topónimos de les poblaciones siempres terminen en vocal. Entá esiste tracamundiu en dellos falantes estranxeros sobre esti términu, tracamundiu sosteníu pol fechu de que n'estoniu el caso xenitivu d'esta pallabra termina col sufixu –a, asina tenemos que l'Aeropuertu de Tallín llámase, Tallinna Lennujaam.
Alderícase l'orixe del nome Tallinn, pero sábese que ye d'orixe estoniu. Según la teoría más aceptada deriva de Taani-linn, que significa "ciudá danesa" términu que se xustifica na primer construcción d'una fortaleza na llomba de Toompea polos daneses; otres teoríes afirmen que vien de Talu linn, que significa "ciudá de l'agricultura", o de tali-linna que vien significar "ciudá d'iviernu".
La ciudá tien dellos nomes históricos, Koluvan, Lindanisse, según variaciones del nome xermánicu Reval: Revalia, Revel y Reveln. El nome de Reval ye utilizáu polos alemanes y los suecos pa designar a Tallín, y foi una de les denominaciones oficiales de la ciudá hasta principios del sieglu XX. Esti nome aniciar nel sieglu XIII y procede del nome del antiguu condáu de Rävala qu'ocupaba'l norte de l'actual Estonia. Esisten otros nomes antiguos pa designar a Tallín, especialmente significativos son Lindanisse y les sos variantes, Lyndanisse en danés, Lindanäs en suecu y Ledenets en antiguu eslavu eclesiásticu. Kesoniemi y Rääveli en finés y Kolyvan (Колывань) en antiguu eslavu del este son tamién vieyos nomes de Tallín.
Historia
Créese que la mariña sur del golfu de Finlandia taba habitada por tribus ugrofineses dende'l segundu mileniu e. C.
La primer mención de Tallín apaez nuna obra del cartógrafu almorávide Muhammad al-Idrisi. Nesti mapa, que data del añu 1154, la población apaez sol nome de Kaluria, y ye descrita como una pequeña ciudá o fortaleza.
Tallín adquirió importancia como puertu estratéxicamente asitiáu ente Escandinavia y Rusia, ello convirtió a la ciudá n'oxetivu de les órdenes relixosu-militares xermániques y del Reinu de Dinamarca mientres el periodu de les Cruzaes Báltiques, a principios del sieglu XIII.
Periodu danés
Tallín y el norte d'Estonia cayeron en poder danés nel añu 1219, tres la batalla de Lyndanisse. Según les cróniques, los estonios aguantaron fiero l'asediu que'l rei Valdemar II de Dinamarca impunxo sobre la ciudá, anque finalmente'l rei danés consiguió la captura de la plaza. Los daneses construyeron una fortaleza na llomba de Toompea. left|250px|thumb| El [[Dannebrog cayendo del cielu mientres la batalla de Lyndanisse. Christian August Lorentzen.]]
Sicasí, el poder danés non pudo caltenese mientres enforma tiempu por cuenta de la oposición local, que asedió Toompea en 1220 y 1223, y a la espansión de los alemanes al traviés de los Hermanos Livonios de la Espada, quien en 1227 conquistaron Tallín, construyendo en Toompea la primer fortaleza de piedra. Posiblemente coles mires de consolidar el poder alemano frente a los vasallos llocales, en 1230 llegaron a la ciudá provenientes de Visby, ciudá de la isla de Gotland, un grupu de comerciantes alemanes que fundaron so la fortaleza una colonia d'unos 200 miembros. L'acta fundacional d'esta nun llegó hasta los nuesos díes pero probablemente este sía'l momentu nel que s'empezó a llevantar la ciudá baxa, que col nome de Reval constituyó una entidá separada de la ciudá alta o Toompea.
En 1236 los Hermanos Livonios sufrieron una estrueldosa gana ante los lituanos y sengalos na batalla de Saule, lo que bastia la so unión al añu siguiente cola Orde Teutónica. Debíu al tratáu de Stensby los Hermanos Livonios devolvieron Tallín xunto al restu de Harju y Vironia a Dinamarca en 1238. Mientres esti periodu'l daneses construyeron un castiellu en Domberg (Toompea). Igualmente establecióse un obispáu dependiente del Arzobispáu de Lund.
En 1248, los vasallos y ciudadanos de Tallín yá teníen un órganu llexislativu local, el Ritterschaft. En 1285 la ciudá convertir nel miembru más septentrional de la Lliga Hanseática, organización controlada polos alemanes, a la que pertenecería hasta 1865. Tallín esperimentó una rápida crecedera económica al convertise nun puertu clave de la Lliga Hanseática ente Nóvgorod y Occidente. Tresportábense pieles, miel, cueru y grasa de foca escontra l'oeste y sal, sardines, teles y vinu escontra l'este. Amás, la llingua alemana empezó a adquirir una preponderancia que nun perdería hasta 1889 cuando dexó de ser oficial en Tallín.
Periodu alemán
En 1343 los llabradores estonios llevantar contra la dominación estranxera nes revueltes conocíes como'l Llevantamientu de la nueche de San Jorge, nes que Tallín foi asediada polos estonios. Estes revueltes, finalmente encaloraes polos Caballeros Teutónicos, supunxeron el cayente final del poder danés. Tres años más tarde vendieron el so territoriu n'Estonia a la Orde Teutónica por 1.000 marcos; con esto los xermanos sumaben el dominiu políticu al económicu que yá teníen, gracies a la Lliga Hanseática. A Dinamarca namái quedó-y el poder eclesiástico empobináu dende Lund. thumb|left|Puerta vieya de Tallín. miniaturadeimagen|Puerta de Viru. Col advenimiento del nuevu poder teutón, l'enfrentamientu ente l'obispu y los caballeros apinóse, y los 8.000 habitantes de la ciudá baxa, mayoritariamente artesanos y mercaderes alemanes, viéronse obligaos a construyir una muralla defensiva que tenía 66 torres.
Cola Reforma Luterana la influencia xermánica fíxose más fuerte y la ciudá convertir al luteranismu en 1525. D'esta dómina, 1530, data la veleta que dende lo alto de l'aguya del Conceyu de Tallín convirtióse en símbolu de la ciudá; la veleta representa la figura d'un antiguu guerreru llamáu Vana Toomas (Viejo Tomás).
Periodu suecu
De resultes del desmoronamiento de la Orde Teutónica tres la ofensiva de Rusia, Tallín poner so vasallaxe de Suecia, qu'actuó en calidá de proteutor del norte de l'actual Estonia contra'l zar Iván el Tarrecible, que asedió la ciudá mientres 29 selmanes ente los años 1570 y 1571.
A fines del sieglu XV construyóse una nueva torre gótica de 159 metros pa la Ilesia de San Olaf (Oleviste). Naquella dómina yera una de les torres más altes d'Europa, y posiblemente la construcción más alta del mundu. Dempués d'una reconstrucción por cuenta de una quema asocedida en 1629, la torre quedó col actual altor de 123 metros.
Periodu rusu y primer independencia
La ciudá permanecería en poder suecu hasta la Gran Guerra del Norte de 1710, cuando les tropes sueques acantonaes en Tallín y abrasaes pola peste capitularon ante'l Imperiu rusu. Sicasí les instituciones llocales caltuvieron la so independencia económico y cultural dientro de Rusia per mediu del Ducáu d'Estonia, llegando inclusive a caltenese'l alemán como l'idioma oficial pal comerciu. Namái en 1889, col entamu de les polítiques de rusificación llevaes a cabu pol Imperiu rusu, foi abolida la maxistratura de Reval.
En 1870 inauguróse la llinia de ferrocarril que xune Tallín con San Petersburgu, convirtiendo la ciudá nun importante puertu del Imperiu rusu. Dende la lliberación de los llabradores de la servidume empecipió un fluxu de llabradores estonios faía la ciudá na que se modificar drásticamente el porcentaxe de nacionales pasando d'un 52% en 1867 a un 89% venti años dempués.
Mientres la Primer Guerra Mundial, el Gobiernu Provisional Rusu venció más poder a los estonios, y Tallín foi nomada capital de l'acabante crear Gobernatura Autónoma d'Estonia, n'abril de 1917. El 25 de febreru de 1918, un día dempués de qu'Estonia proclamara la so independencia, l'Exércitu Imperial Alemán ocupó la ciudá. Los alemanes abandonar en payares, al rematar la guerra.
De magar, los estonios llucharon nuna guerra contra los bolxeviques, que s'averaron a dellos quilómetros de Tallín, anque nun llegaron a entrar nella. Esti puertu foi fundamental pa la causa estonia, yá que al traviés d'este, los estonios recibieron ayuda militar del Reinu Xuníu.
De resultes de la firma del Pactu Molotov-Ribbentrop, los soviéticos entraron n'Estonia n'agostu de 1940. Tallín convertir na capital de la RSS d'Estonia y na principal base naval de la Xunión Soviética, por cuenta del so puertu llibre de xelu. Políticos, intelectuales y ciudadanos sospechosos d'anticomunismu fueron arrestaos y deportaos. thumb|250px|Defensa soviética de Tallín en 1941. Mientres la invasión de la Xunión Soviética, 20.000 soldaos soviéticos fueron apostaos pa la defensa de Tallín, pero'l 26 d'agostu de 1941, l'Armada Soviética tuvo que sacupar los barcos de guerra, al faese insostenible la defensa de la base. La cayida d'esta ciudá estenó'l camín escontra Leningráu a los alemanes, que la sitiaron (vease Sitiu de Leningráu). Mientres la invasión alemana la persecución foi sufierta por supuestos comunistes y xudíos que la so población foi práuticamente esterminada.
El 9 de marzu de 1944 el 11% de la ciudá foi destruyida polos bombardeos soviéticos que provocaron 600 muertos. El 18 de setiembre d'anguaño'l gobiernu independiente d'Estonia foi restituyíu y tres la salida de los soldaos alemanes, mientres el 20 y el 22 del mesmu mes la bandera nacional estonia ondeó sobre la torre de Pikk Hermann, antes de la entrada del Exércitu Coloráu. Esti fechu, anque curtiu nel tiempu, ye determinante como prueba de la illegalidá de la ocupación soviética d'Estonia yá que esti gobiernu coló al exiliu y dio continuidá a la República d'Estonia hasta la so nueva independencia en 1991.
Segunda independencia
Cuando cayó'l Muriu de Berlín, Estonia independizar de la Xunión Soviética y el 20 d'agostu de 1991 Tallín convertir de nuevu, dempués de 51 años, na capital de la proclamada República d'Estonia. Tres la independencia, Tallín esperimentó una gran crecedera económica: el centru rehabilitóse y al so llau creció'l distritu financieru con modernos edificios como'l del Bancu d'Estonia, surdieron nueves zones residenciales como Peetri, barriu de viviendes unifamiliares llevantáu nun antiguu banzáu desecado asitiáu al sur del aeropuertu. La ciudá antigua de Tallín foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1997.
Tallín foi a finales d'abril de 2007 escenariu de los disturbios más graves asocedíos dende la independencia. La causa d'éstos foi'l treslláu del monumentu del soldáu de bronce, alzáu polos soviéticos al rematar la Segunda Guerra Mundial como conmemoración de la victoria sobre los nazis, escontra'l campusantu de les Fuercies de Defensa Estonies. Les revueltes y saqueos asoceder mientres cinco díes, y enfrentaron a radicales rusos cola policía, morriendo un ciudadanu rusu.
Históricamente, Tallín consistió de trés partes:
Demografía
La población de Tallín foi siempres multiétnica. Bastante ye que los sos fundadores fueron xermanos y dende entós hasta la Segunda Guerra Mundial, los ciudadanos d'esti orixe tuvieron una presencia importante na ciudá.
Mientres la Edá Media la población taba partida ente alemanes y estonios. Los primeres yeren comerciantes y artesanos que se concentraben na ciudá antigua, los segundos yeren trabayadores y siervos que xeneralmente habitaben extramuros por razones económiques. La población de 1.000 habitantes foi creciendo al par que la economía hasta llegar nel sieglu XV a unos 4.000 habitantes. La espansión de la ciudá nesta dómina llegó a ocupar lo que güei ye Vanalinn, la ciudá antigua.
Cola crisis comercial, la Guerra de Livonia y la peste nel sieglu XVI y principios del XVII la población nun esperimentó una gran crecedera. Tres la Gran Guerra del Norte la población de Tallín viose amenorgada en más de dos tercios. Si en 1708 la población rondaba los 10.000 habitantes, en 1710 esta cifra baxó a los 2.000 habitantes. Namái na década de 1780 volver a los niveles d'antes de la guerra. A principios del sieglu XIX la población creció de forma continua, pero nun ye hasta la segunda metá d'esti sieglu cuando gracies al procesu industrializador de la ciudá, el númberu d'habitantes esperimentó un boom na so crecedera. De 44.000 habitantes en 1881 pasar a 160.000 en 1917. Nesta etapa la ciudá espandir pel sur y l'este, creándose los barrios de Nõmme y Merivälja. A pesar de la política de rusificación empecipiada nos últimos años del sieglu XIX pol Imperiu Rusu, la composición de la población de Tallín nun se modificar de forma sensible. Mientres esti periodu la ciudá abrir escontra l'este.
Tres la Primer Guerra Mundial, la población baxó en cerca d'un terciu. Pero tres la independencia d'Estonia y l'eleición de Tallín como capital de la república la población volvió crecer de forma constante hasta la irrupción de la Segunda Guerra Mundial. En 1939 la capital cuntaba con 145.000 habitantes y tres la guerra esta cifra baxó nuevamente llegando a los 127.000 habitantes. Col final de la guerra produzse tamién la espulsión de los postreros ciudadanos d'orixe alemán.
La ocupación soviética traxo consigo una fuerte crecedera poblacional debíu sobremanera a la migración que dende Rusia y otres repúbliques soviétiques llegaba a Estonia, concentrándose especialmente nel nordeste y la capital. En 1956 la población llegó a los 267.000 habitantes y 20 años dempués yá yera de 408.500. Esta crecedera acelerada traxo tamién una rápida espansión de la ciudá, onde se crearon barrios enteros como Mustamäe y Õismäe al oeste, o Lasnamäe al este. Esti tresvase de población tresformó radicalmente la composición de Tallín onde la población non estonia empezó a baxar porcentualmente, esta constante caltener hasta finales de la década de 1980, cuando la ciudá algama la máxima población de la so historia, cerca de 500.000 habitantes.
Tres la nueva independencia en 1991 Tallín empieza a perder población por cuenta de que munchos habitantes d'otres repúbliques soviétiques abandonaron la ciudá. En 1995 había 434.800 persones censaes na capital. Esti enclín descendente namái se rompió en 2005, cuando la población empezó a aumentar tímidamente.
La crecedera de Tallín foi incontroláu y carente de planificación, polo que la ciudá espandióse a lo llargo de les víes de comunicación, principalmente carreteres, dando a la zona urbana una carauterística contorna. El centru históricu de Tallín esperimentó una gran puxanza dende la independencia, de ser un barriu marxinal convirtióse nel centru turísticu de la capital.
Acordies con Eurostat, l'axencia d'estadística de la Xunión Europea, Tallín ye la capital con mayor porcentaxe de ciudadanos ensin ciudadanía europea de los estaos miembros, concretamente un 27,8% de la so población nun ye ciudadana de la Xunión Europea. La causa d'esta composición de la población deber a que mientres la etapa soviética esistió una fuerte inmigración d'habitantes d'otres repúbliques soviétiques, mayormente dende Rusia, faía Tallín y otres árees del noroeste d'Estonia. Los rusos constitúin cerca del 40% de la población de la ciudá, namái nel distritu de Lasnamäe los residentes de fala rusa representen una cantidá similar a los de la totalidá de Tartu, la segunda ciudá d'Estonia por población.
Xeografía
miniaturadeimagen|Vista panorámica nocherniega dende Toompea. Tallín ta asitiada na mariña sureste del golfu de Finlandia, en partir noroeste d'Estonia. La superficie total de la ciudá ye de 149,2 km². La llinia costera tien un llargor de 46 km, la so forma recortada da llugar a numberoses badees y penínsules. La principal badea ye la de Tallín, al este queden les de Paljassaare y Kopli. Les penínsules más importantes son d'este a oeste, Kakumäe, Kopli, Paljassaare, y Viimsi. Amás Tallín tien 59 km de llinde terrestre que llenden colos conceyos de Viimsi y Jõelähtme al este, con Rai, Kiili y Saku al sur y con Saue y Harku al oeste.
Esisten dellos llagos dientro de la ciudá, siendo'l más grande'l llagu Ülemiste (cubre una área de 9,6 km²) y amás ye la principal fonte d'agua potable de la ciudá. El llagu Harku ye'l segundu llagu más grande dientro de les llendes de la ciudá, siendo la so área de 1,6 km². L'únicu ríu significante de Tallín ye'l ríu Pirita, que desagua nel distritu de Pirita y que'l so valle ye una zona protexida por cuenta de la so guapura natural. Tamién pertenez al so términu la islla d'Aegna de 2 km² asitiada al norte de la península de Viimsi. Amás en Tallín puede apreciase la buelga del impautu d'un meteoritu.
La ciudá antigua de Vanalinn atopar nel centru de Tallín, al sur del puertu. Nella estremen la ciudá baxa y l'alta (Toompea), escontra l'este atopa la ciudá decimonónica onde apocayá ta creciendo'l modernu distritu financieru. Escontra l'oeste ta la zona d'espansión de la dómina soviética na qu'abonden los carauterísticos edificios d'estilu soviéticu. thumb|center|800px|Vista panorámica de Tallín.
Distancies de delles ciudaes europees
Tallín ta asitiáu a: 82 km de Ḥélsinki, 830 km de Varsovia, 280 km de Riga, 860 km de Moscú, 314 km de San Petersburgu, 860 km de Copenḥague, 380 km d'Estocolmu, 1000 km de Berlín, 530 km de Vilnius, 2.788 km de Londres, 800 km d'Oslu, y 2000 km de París.
Clima
La diferencia col interior d'Estonia ye de 4 °C pel hibiernu y 2 °C pel branu. De mayu a setiembre les temperatures bazcuyen ente los 15 y los 21 °C, el máximu históricu rexistrar en 1936 con 32,3 °C y el mínimu en 1978 con -32,2 °C.
Por cuenta de la so llatitú pel branu Tallín llega a tener 19 hores de lluz, ente que pel hibiernu namái llega a les 6 hores. Ente ochobre y abril preséntense díes de fríu intenso alternaos con otros más nidios. Pel hibiernu raramente supérense los 4 °C. Anque en marzu de 2007 algamáronse los 15,9 °C.
Les nevaes empiecen un mes más tarde que nel interior y rematen un mes antes. Con un permediu de 100 díes al añu, en 2007 fueron 93, les nevaes concentrar ente los meses de payares a abril, pero ye ente xineru y marzu cuando estes son más abondosos, llegando a ente 13 y 18 cm d'espesura. La máxima espesura foi de 59 cm.
La temporada d'agües alcontrar ente los meses de xunetu y setiembre. Les precipitaciones medies añales son de 696 mm al añu, hubo 151 díes lluviosos y 16 con nubes. 1981 foi l'añu nel que se rexistró les máximes precipitaciones en Tallín con 921 mm, y el mes más lluviosu rexistrar n'agostu de 1987 con 181 mm.
Gobiernu
left|thumb|200px|Conceyu de Tallín. Tallín ye la sede de les principales instituciones de la República d'Estonia, equí atópense'l parllamentu estoniu (Riigikogu), la residencia presidencial y los ministerios. Amás tamién ye'l centru alministrativu del condáu de Harju.
El gobiernu de la ciudá ta estructurado de forma análoga al gobiernu del Estáu. Esiste por tantu un órganu llexislativu, el Conseyu de la Ciudá de Tallín y un órganu executivu, el Gobiernu de la Ciudá de Tallín.
El conseyu ta compuestu por 63 conceyales que son escoyíos en sufraxu universal secretu polos ciudadanos de Tallín pa un periodu de cuatro años. Les sos principales funciones contemplaes nos estatutos son decidir les competencies del gobiernu municipal, escoyer al presidente del conseyu, designar o cesar al alcalde, aprobar o refugar enmiendes a los presupuestos de la ciudá ya imponer los impuestos.
Tallín ta estremáu n'ocho distritos alministrativos (n'estoniu: linnaosad, en singular linnaosa). Los gobiernos de cada distritu son los encargaos de faer cumplir nel so área les funciones municipales qu'establecen la llexislación y los estatutos de Tallín. Cada distritu ye alministráu por un presidente de distritu (linnaosavanem), l'alcalde ye l'encargáu de proponer a la persona qu'hai d'ocupar esti cargu. Los conseyos alministrativos valoren la propuesta del alcalde anque nun ye venceyante.
Les eleiciones llocales celébrense cada cuatro años, el tercer sábadu d'ochobre. Les postreres celebraron el 16 d'ochobre de 2005 y les próximes van facer en 2009. Pal repartu de los asientos utiliza'l sistema D'Hondt. Nes eleiciones municipales de 2005 utilizar por primer vegada'l votu electrónicu. En Tallín el porcentaxe de participación por aciu esti métodu foi del 2,7%, casi un puntu más qu'a nivel nacional, que s'asitió nel 1,9%.
Les eleiciones municipales de 2005 acotaron el descensu que nos últimos años hai esperimentando l'índiz de participación na ciudá de Tallín; ente que nes eleiciones de 2002 esti asitiar nel 53,6%, nes de 2005 l'índiz baxó al 43,4%.
Los ciudadanos de la capital confirmaron la preponderancia de la ideoloxía lliberal nel conceyu, yá que amás de que caltuvieron el so enfotu nel partíu gobernante d'enclín lliberal, uparon al Partíu Reformista, d'esta mesma ideoloxía, a la segunda fuercia municipal. Los cuatro principales partíos que llograron representación fueron el Partíu del Centru, que con 56.143 votos llogró'l 44,11% del sofitu ciudadanu, lo que supunxo un aumentu con al respeutive de les últimes eleiciones celebraes en 2002 (magar esto nun llogró sumar nengún nuevu conceyal quedándose colos 32 que tenía); la segunda fuercia foi'l Partíu Reformista con 28.220 votos y un 20,66%, que xubió notablemente dende 2002 (consiguió 4 conceyales más, llegando a los 15) desbancando a Res Públicu como segunda fuercia político; Unión Pro Patria tomó'l relevu na derecha a Res Públicu y atropó gran parte del votu d'esta ideoloxía, llogrando'l tercer puestu con 16.598 votos (el 12,15%), lo que-y dexó aportar al conceyu con 7 conceyales. L'únicu partíu d'izquierdes, el partíu socialdemócrata llogró tamién entrar nel conceyu per primer vegada con 15.175 votos (un 11,11%) llogrando asina superar l'estragal mínimu del 5% de votos riquíos pa llograr representación. D'últimes Unión Pro patria sufrió'l gran escalabru de les eleiciones quedándose con 12.251 votos, el 8,97% del total; estes resultancies supunxeron el descensu a la quinta y última fuercia y la perda de 14 de les sos 17 conceyales.
La posterior evolución política modificó esta repartida en 2006, cuando los dos principales partíos de dereches Res Públicu y Unión Pro Patria xunir nel partíu Unión Pro Patria y Res Públicu. En 2006 esti partíu cuntaba con 9 conceyales y el partíu socialdemócrata con namái 4 pasando 3 d'ellos a ser independientes.
Área metropolitana
La única conurbación d'importancia y oficialmente constituyida d'Estonia ye'l Área Metropolitana de Tallín. La so población total ye de 530.000 habitantes y la so estensión de 1391 km². Ta estremada en tres zones; Tallín nel centru; los conceyos de Harku, Saue, Saku y Keila al oeste con 70.000 habitantes; y los de de Maardu, Viimsi, Joelähtme y Rai al este con 35.000 habitantes. Los conceyos colindantes son básicamente ciudad dormitorio onde ente'l 50 y el 90% los trabayadores realicen la so actividá llaboral na capital. Cola independencia, la lliberación del suelu y el boom económicu los terrenes cercanos a Tallín fueron rápido urbanizaos, ensin planificación de les autoridaes. P'ameyorar la crecedera y la coordinación de los tresportes, los servicios y les infraestructures, Tallín acomuñar colos conceyos del so área d'influencia inmediata, tomando como modelu'l desenvueltu sistema finlandés.
Urbanismu y arquiteutura
La ciudá de Tallín carauterizar poles sos torres medievales nel centru y los sos edificios d'estilu soviéticu na periferia. Dende la independencia en 1991, pero sobremanera dende'l boom económicu qu'esperimentó Estonia a principios de sieglu XXI, Tallín sufrió un fuerte tresformamientu, el centru rehabilitóse y creóse infraestructura pa cubrir la nueva demanda d'ociu y turismu. El centru históricu foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1997.
Vanalinn
Una farmacia, asitiada en partir norte de la ciudá apuéstase'l récor de ser la más antigua del mundu con una allugada en Dubrovnik, sábese que siquier dende 1422 tuvo en serviciu de forma ininterrumpida. La so fachada ye del sieglu XVII.
La cai Pikk (llarga) traviesa la ciudá antigua al este de la plaza del conceyu; n'el so percorríu atopen les antigües cases de los comerciantes alemanes. Los edificios más antiguos daten del sieglu XV y suelen tener trés o cuatro plantes. Al norte d'esta cai atopa la Ilesia de San Olaf, que tien un altor de 124 metros. Créese que la so primer construcción realizar nel sieglu XII pero lo cierto ye que namái esisten referencies escrites del templu a partir de 1264. Nel sieglu XIV foi llargamente reconstruyida.
200px|left|thumb|Pasaxe de Katariina. Amás nesta zona pueden atopase los edificios de los antiguos gremios alemanes. Destaquen el Gran Gremiu, qu'anguaño alluga'l muséu estatal d'historia, este yera'l gremiu de los comerciantes más importantes. L'edificiu ye una construcción del añu 1410. Otru gremiu importante yera'l de los artesanos qu'ocupaben l'edificiu del Salón Gremial de San Canutu, del añu 1860, del que cabo destacar dos escultures negres de Lutero y san Canutu allugaes na fachada.
Otros edificios d'importancia son los qu'ocupaben la hermandá de les cabeces negres. Esti gremiu taba integráu polos mozos comerciantes solteros y el so nome deber a que la hermandá taba dedicada al santu africanu Mauricio, del cual esiste na fachada un relieve, añu 1597. Pero lo más importante del edificiu son les sos puertes d'estilu renacentista. El gremiu de San Olaus fundáu nel sieglu XIII y tenía la particularidá de ser l'únicu compuestu dafechu por estonios.
250px|thumb|Fachada de la hermandá de les cabeces negres. Nesta cai alcuéntrase tamién la ilesia del Espíritu Santu, l'edificiu del sieglu XIII ye d'estilu góticu y bate dalgunos récores como'l de tener la torre más antigua d'Estonia (1433) o'l reló más antiguu de Tallín (1684). Nel so interior destaca'l retablu del altar mayor fecháu nel añu 1438 y el púlpitu barrocu creáu nel sieglu XVII.
La cai vene (Rusia) atopar al este de la ciudá antigua, nella allúgase l'antiguu barriu de comerciantes rusos. Un antiguu monesteriu dominicu de 1246 atopar nesta cai. Foi abandonáu en siendo amburáu mientres les revueltes provocaes pola reforma luterana. En 1954 foi restauráu y güei día alluga un muséu de piedres cinceladas de los sieglos XV a XVII. La ilesia de San Pedro y San Pablo ye de 1844, ye d'estilu neoclásicu y obra del arquiteutu Carlo Rossi. Nesta mesma cai allúgase'l muséu d'historia de la ciudá, na que s'esponen oxetos que van repasando los diversos periodos que vivió la ciudá dese la so fundación.
La ilesia de San Nicolás asitiar al sur de Vanalinn, ye del sieglu XIII y sufrió numberosos desastres, en 1944 foi bombardeada polos soviéticos y nos años 80 sufrió una quema. Nel so interior alluga una amplía muestra d'arte ente la que destaca'l cuadru Danza macabra de Berndt Notke y altar del sieglu XV. Amás utilízase como sala de conciertos. Una ilesia greco ucraniana construyida en madera nel sieglu XIV asitiar al norte de la ciudá antigua.
De les 46 torres que llegaron a asitiase a lo llargo de la muralla qu'arrodia la parte baxa de Vanalinn queden 26 y 1,85 quilómetros de muralla, el so altor varia ente 13 y 16 metros y la so espesura ente 3 y 2. De los seis puertes destaquen nel norte la puerta de la sablera na qu'antaño rompíen les foles en dómines d'envernada. Ta xunida a un bastión del sieglu XVI popularmente conocida como Margarita la Gorda (Paks Margareeta) qu'anguaño alluga'l muséu marítimu. La puerta sur llámase Kiek in de Kök nome d'orixe alemán que vien significar güeyada a la cocina, esta ye la denominación que se-y solíen dar a les torres allugaes mui cerca de la población que defendía. La so construcción data de 1475. El so altor ye de 38 metros y los sos murios lleguen a los 4 metros d'espesura. Entá se caltienen les buelgues de los cañonazos que los sos murios recibieron mientres la Guerra de Livonia. Anguaño esiste nel so interior un muséu d'historia de la capital.
Toompea thumb|250px|Catedral de Alexander Nevski de Tallín. La parte alta del cascu antiguu esta claramente delimitada de la parte baxa, de fechu hasta'l sieglu XVII namái tenía una entrada. Sobre la llomba allúguense, ente otros pernomaos edificios, el parllamentu, la catedral de Alexander Nevski y la ilesia de la cúpula (Toomkirik) de los sieglos XV y XVII, que da'l so nome a la llomba.
El parllamentu d'Estonia (Riigikogu), allugar nel castiellu de Toompea. Los sos oríxenes atópase na primitiva fortaleza danesa de 1219 de la que yá pocu queda, sí se caltienen tres torres d'un castiellu posterior construyíu ente 1227 y 1229. La torre más famosa del complexu ye la Pikk Hermann llevantada en 1371 na que ondea permanentemente la bandera nacional estonia. La fachada construyida nel sieglu XVIII ye barroca y tien un carauterísticu tonu rosado.
La Catedral de Alexander Nevski ye una ilesia ortodoxa asitiada na Ciudá Vieya de Tallín. Foi construyida a partir d'un diseñu de Mijail Preobrazhensky nun típicu estilu renacentista rusu, ente 1894 y 1900, mientres el periodu en que'l país formaba parte del Imperiu rusu. Ta dedicada a San Alejandro Nevski, qu'en 1242 ganó la batalla del Llagu Peipus, nes agües territoriales de l'actual Estonia.
Kadriorg
El muséu d'arte moderno KUMU, inauguráu en 2006, tamién se topa na zona. L'edificiu consta de siete plantes y alluga la mayor coleición d'arte de los países bálticos.
Pirita
El distritu de Pirita ta asitiáu a dos quilómetros al nordeste del centru de Tallín, nél atopen el palaciu de Maarjamäe d'estilu neogóticu construyíu en 1870, nel que s'esponen diversos oxetos colos que se repasa la vida tallinesa de los sieglos XIX y XX. Cerca del palaciu atopa un monumentu llevantáu en 1975 d'estilu soviéticu que recuerda a los soldaos cayíos na guerra.
Al pie de la desaguada del ríu Pirita alcuéntrase'l Olümpikeskus, el centru que se construyó p'allugar les regatas de los Xuegos Olímpicos de Moscú 1980. Anguaño celébrense equí regatas internacionales. Al otru llau del ríu caltienen unes ruines que pertenecen a un antiguu conventu góticu del sieglu XV dedicáu a Santa Brígida. Foi destruyíu nel añu 1577 nel trescursu de la Guerra de Livonia.
Ríu arriba la torre de televisión de 314 metros d'altor foi tamién construyida con ocasión de los Xuegos. En 1975 púnxose la primer piedra y el 11 de xunetu de 1980 foi inaugurada oficialmente. Dende'l so mirador panorámicu asitiáu a 170 metros d'altor puede llegase a acolumbrar la mariña finlandesa en díes claros. Na base de la torre pueden apreciase los impautos de bala provocaos mientres l'intentu de golpe d'estáu soviéticu de 1991.
Parllamentarismu
thumb|300px|El [[Palaciu de Westminster, sede del Parllamentu del Reinu Xuníu.]] thumb|300px|Cámara del [[Bundestag d'Alemaña.]] thumb|300px|10 Downing Street. Sede del [[Gobiernu del Reinu Xuníu y del so Primer Ministru.]] El Parllamentarismu, tamién conocíu como sistema parllamentariu o democracia parllamentaria, ye un sistema de gobiernu nel que la eleición del gobiernu (poder executivu) emana del parllamentu (poder llexislativu) y ye responsable políticamente ante ésti. Modernamente los sistemes parllamentarios son na so mayoría bien monarquíes parllamentaries, o bien repúbliques parllamentaries. Nos sistemes parllamentarios el xefe d'Estáu ye de normal distintu del xefe de gobiernu.
Tallín
Parques
miniaturadeimagen|Xardín Botánicu de Tallín. La ciudá antigua alcuéntrase arrodiada por un pequeñu petrina verde qu'antaño yera un foso de defensa, del cual entá hai dellos restos. Al norte cerca de la puerta de Margarita la Gorda'l monumentu llamáu la llinia rota recuerda a los finaos nel fundimientu del ferry Estonia asocedíu'l 28 de setiembre de 1994. Al sur nel Hirvepark alzóse otru monumentu, esti n'alcordanza de los estonios deportaos mientres la Segunda Guerra Mundial.
Parllamentarismu
38 de los 50 estaos soberanos d'Europa y 10 de los 13 estaos soberanos del Caribe son parllamentarios. Tamién hai estaos parllamentarios en países n'otres rexones, particularmente n'antigües colonies del Imperiu Británicu.
Antigüedá
Les primeres noticies d'asamblees electes con poder executivu unvien a l'antigüedá clásica, en concretu a les ciudaes estáu de Grecia, onde la democracia ateniense ye l'exemplu de democracia parllamentaria más estremu conocíu –yá que tolos ciudadanos formaben parte del Parllamentu, la Ecclesia–. Estructures asemeyaes atópase na Antigua Roma, onde'l Senáu atropaba tolos poderes executivos del Estáu romanu, anque en materia lexislativo víase sometíu a les decisiones de los tribunos y los "comicios". El Senáu romanu taba formáu principalmente poles élites aristocrátiques romanes, los patricios, y marxinaba nun primer momentu a los senadores plebeyos al atribuyi-yos un rangu distintu al de los senadores patricios, esto ye, el de "conscripti". Cola instauración del réxime imperial, el Senáu convertir nuna cámara consultiva y con dalguna competencia nel ámbitu municipal de la ciudá de Roma.
Los romanos esportaron el sistema senatorial a les colonies provinciales, onde los senaos faíen les vegaes d'órganos municipales encargaos de l'alministración de les ciudaes que cuntaben con unu. Cola cayida del Imperiu Romanu d'Occidente, dalgunes de les ciudaes d'influencia llatina de la península italiana caltuvieron les cámares municipales, que desaguaríen n'órganos executivos de les incipientes ciudaes estáu italianes. Les asamblees y comuñes de les Repúbliques de Florencia, Venecia, Xénova y Pisa pueden rastrexase n'orixe a tales asamblees, y anque la so poder viérase amenorgáu a territorios d'escasa estensión, la so influencia dientro de la política internacional podía ser grande, por casu mientres les guerres ente güelfos y gibelinos a partir del sieglu XII.
Nos territorios prindaos polos pueblos xermánicos, enllargar dacuando'l costumes tribales de los conquistadores, convocándose asamblees de la nobleza xermánica en tiempos de crisis o de necesidá; sicasí, de tales parllamentos namái participaben la nobleza y, en dalguna ocasión, el cleru, y les sos decisiones solíen quedar supeditaes a les del monarca.
Edá Media y Edá Moderna
El primer antecedente de parllamentarismu nel mundu occidental son les Cortes de Castiella (axuntaes per primer vegada en 1187, en San Esteban de Gormaz, Soria), y les Cortes del Reinu de Llión (axuntaes per primer vegada en 1188),  yá que néstes el poder del monarca viose sometíu a les decisiones d'una asamblea de notables formaos por cleru, nobles, y representantes de les ciudaes. Esta estructura de "Cortes" o "Parllamentos" repitir de manera continua en tolos estaos d'Europa Occidental, siendo exemplos d'ello les asamblees de los "Estaos Xenerales" nel reinu de Francia, les "Cortes" de los reinos de la Corona d'Aragón, el "Parllamentu" del reinu d'Inglaterra,... A partir del sieglu XIII, los monarques franceses van ser los primeres n'aportunar na inclusión del "Tercer Estáu", el pueblu –en realidá, la incipiente burguesía–, nes asamblees de los Estaos Xenerales, yá que el burgueses solíen alliniase col Rei en contra de los intereses de la nobleza.
El poder d'estos parllamentos medievales dependía en gran midida de la mesma influencia del monarca. Como los parllamentos convocar de manera puntual pa tratar asuntos tales como la recaldación d'impuestos estraordinarios pa sufragar guerres, un monarca poderosu, ricu ya influyente tenía munches más posibilidaes d'influyir y consiguir del parllamentu los sos oxetivos. Polo xeneral, conforme avanzó'l tiempu los monarques medievales fueron ganando en poder y riqueces, y pudieron cuntar colos recursos abondos como pa imponese a la so nobleza y anular en bona midida la influencia de les decisiones de los parllamentos. Hubo, sicasí, dos grandes esceiciones a esti enclín. Per un sitiu, la del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, nel que'l "parllamentu" o colexu eleutoral enxamás trescendió de ser una cámara pa la eleición usualmente mercada con sobornos o fecha por motivos d'interés políticu del nuevu emperador, de manera que'l Sacru Emperador nun dexó de ser un primeru ente iguales que la so autoridá sobre'l restu de principaos alemanes yera tan solo teórica.
El segundu precedente correspuende al Reinu d'Inglaterra. En 1215, el débil rei d'Inglaterra Juan Ensin Tierra vese forzáu a capitular ante l'amenaza de rebelión de los sos barones, constituyendo un parllamentu formáu polos nobles y el cleru, al traviés d'una carta real, la Carta Magna, na que reconoz a dambos grupos una serie de privilexos y prerrogativas qu'amenorguen la influencia del monarca a favor de la del Parllamentu. Tales privilexos van tener que ser respetaos polos subsiguientes monarques, y anque n'apariencia dellos monarques poderosos como Enrique VIII o Sabela I puedan imponese al Parllamentu, ésti va siguir axuntándose de manera habitual, casi de forma añal, daqué abondo menos avezada n'otros reinos europeos como Francia, Dinamarca o Castiella.
El tercer precedente y quiciabes el más significativu constituyir el sistema de Cortes deriváu de la complexa foralidad aragonesa, unificada en 1247 nos Fueros Xenerales d'Aragón, que se van reformar hasta la so versión definitiva en 1592. Esta foralidad recoyía la convocatoria de les Cortes, que n'Aragón y como únicu casu conocíu, llegaron a cuntar con cuatro brazos, unu más de los trés habituales, onde taben representaes les ciudaes más importantes del reinu, amás de nobles, cleru y caballeros/infanzones. La esistencia d'estes cortes desenvolvíen, na práutica, la llimitación efeutiva del poder del monarca pa toes aquelles decisiones importantes del Reinu, llogrando una representatividá social hasta entós ensin precedentes. La so esistencia, pese al autoritarismu de los Habsburgu, llegó hasta la so disolución polos Borbones en 1707, esceición fecha del Derechu Priváu Aragonés, devueltu a Aragón en 1711 y qu'inda s'utiliza anguaño.
El parllamentarismu, entendíu como un sistema políticu nel que'l poder políticu mora mayoritariamente nun parllamentu, surde precisamente n'Inglaterra escontra 1640, cuando arriendes de un conflictu ente'l rei Carlos I d'Inglaterra y el so parllamentu, el monarca declara la guerra al parllamentu y guía al país a una guerra civil de la que sale perdedor el Rei. Nesi tiempu, el Parllamentu inglés asumió pa sí los poderes del estáu mientres un curtiu plazu de tiempu, hasta que Cromwell instaura la dictadura en 1649. Sicasí, ésta primer irrupción del modelu va amosar yá les sos traces fundamentales. De primeres, el Parllamentu yera una asamblea popular escoyida polos ciudadanos n'igualdá de condiciones y que gociaba de tolos poderes del Estáu, ensin que fuera posible esforciar la so autonomía; de segundes, lo que güei conocemos como'l poder executivu taba sometíu dafechu a l'asamblea; y de terceres, el parllamentu namái podía ser eslleíu por el mesmu pueblu que lu había escoyíu. El trunfu definitivu del réxime parllamentariu asocede cola Revolución Gloriosa en 1688, a partir del cual el Reinu Xuníu aplicó'l mesmu de manera integral. La instalación nel tronu d'Inglaterra de la casa de Hanover va roblar el parllamentarismu n'Inglaterra, al delegar los monarques hanoverianos tol so teóricu poder en manes del parllamentu.
Nel continente européu va haber d'esperar hasta la Revolución francesa por que se adicar un modelu de representación democráticu-parllamentariu similar, que se basa nel contratu social de Rousseau.
Dos modelos de parllamentarismu
N'unu y otru casu, el distintu orixe del parllamentarismu va dar llugar a estremar dos modelos básicos: el modelu inglés surde antes de los movimientos obreros y ye una conquista de la burguesía frente al absolutismu y al feudalismu, polo tanto'l so desenvolvimientu nun se va ver impugnáu polos mesmos beneficiarios. Nel modelu continental, la burguesía nun va tardar n'atopase cola respuesta de los grupos socialistes y el parllamentarismu -en cuanto poder absolutu del pueblu que se reflexa nuna asamblea- apangar nos sos primeros intentos por medrana a que les mesmes teoríes dexaren l'accesu d'una mayoría de trabayadores a les instituciones.
Ventayes ya inconvenientes del parllamentarismu
Tratando de recoyer les ventayes de dambos sistemes y refugar les sos desventaxes tender a utilizar sistemes semipresidenciales.
El parllamentarismu na actualidá
Nel casu del sistema parllamentariu, la separación o división de poderes atópase atenuada, enllantándose un réxime de collaboración ente poderes. Nesti casu, les facultaes de control atópense bien desenvueltes, y los poderes del Estáu pueden afectase mutuamente. Inclusive, y so circunstancies determinaes, dalgunu de los órganos del Estáu puede revocar el mandatu d'otru: Asina por casu, el poder executivu puede eslleir al Parllamentu o ésti puede censurar a miembros del Executivu y obligalo a arrenunciar. Estes facultaes busquen xenerar el mesmu efeutu que venimos reseñando, evitar la hexemonía d'un órganu sobre los otros y consiguir l'equilibriu.
Doctrinariamente, reconócense como carauterístiques básiques de too réxime Parllamentariu o con enclín parllamentariu a les siguientes:
Tallín
Parques
El parque de Kadriorg con 100 hectárees tien un frondoso arboláu nel qu'abonden los castaños y los carbayos, el so creador foi l'italianu Niccolo Michetti y nél topa'l yá mentáu palaciu, del mesmu nome.
Na marxe derecha del ríu Pírita ta asitiáu'l xardín botánicu de Tallín qu'ocupa 2,5 quilómetros y que contién más de 800 especies de plantes.
El parque zoolóxicu de Tallín asitiáu al oeste de la ciudá cunta con más de trescientes especies d'animales, y la mayor concentración de cabres selvaxes en cautiverio del mundu.
Educación
thumb|250px|Plaza Mayor de Tallín. El sistema educativu estoniu s'estructura nos siguientes niveles; educación preescolar, primaria, secundaria, profesional y superior, amás de la educación p'adultos. La escolarización ye obligatoria ente los 7 y los 17 años. Los encargaos del financiamientu de los centros educativos son los conceyos y l'Estáu.
L'añu escolar empieza'l 1 de setiembre y termina en xunu. Pal cursu 2007-2008 hai 85 centros educativos en Tallín, de les cualos 73 son públicos, 71 pertenecientes al conceyu y 2 al Estáu. Les 12 restantes son privaos. Por cuenta de que una parte importante de la población tien el rusu como llingua materna esisten centros educativos qu'imparten enseñances nesti idioma. Asina de los cuatro guarderíes qu'esisten en Tallín una d'elles enseña en rusu. De los dolce escueles primaries nueve son n'idioma estoniu y trés en rusu y de les 55 escueles secundaries 33 son n'estoniu y 22 en rusu. Nos centros d'enseñanza de la capital había en 2007 5.490 docentes y 47.075 alumnos lo que representa'l 21% del total del Estáu.
Los tallineses apoderen amás del estoniu, siquier otru idioma como segunda llingua, el rusu y l'inglés son los más estendíos anque tamién hai un significativu porcentaxe de falantes de finés y alemán.
La Universidá de Tallín (Tallinna Ülikool) fundar en 2005. Tallín foi la postrera capital europea en tener una universidá por cuenta de la antigua y prestixosa Universidá de Tartu (Tartu Ülikool) sobre la cual recayó históricamente la formación universitaria de los estonios. El númberu d'estudiantes en 2007 foi de 7.815. La Universidá Téunica de Tallín (Tallinna Tehnikaülikool) foi fundada en 1918, en 2008 allugaba 13.263 alumnos. L'Academia Estonia de Ciencies fundada en 1938, cuntaba en 2008 con 77 miembros, 58 de plenu derechu y 19 estranxeros.
Otres importantes instituciones educatives que tienen la so sede en Tallín son; la Fundación Estonia de Ciencies, el Conseyu d'Investigación y desenvolvimientu d'Estonia, l'Institutu de Teunoloxíes de la Información, l'Academia Estonia de Música y Teatru, l'Academia Estonia d'Arte, l'Academia Estonia de Defensa del Estáu y l'Institutu de Teoloxía de la Ilesia Evanxélica Luterana Estonia.
Bucco capensis
Bucco capensis ye una especie d'ave galbuliforme perteneciente al xéneru Bucco qu'integra la familia Bucconidae. Habita na rexón norte de Suramérica.
Tallín
Economía
El puertu de Tallín ta empobináu principalmente al movimientu de pasaxeros, anque tamién esiste tráficu de contenedores con una capacidá añal de 30 millones de tonelaes añales. El sector pesqueru caltién una pequeña flota d'arrastreros qu'operen fora de Tallín, principalmente nel mar Bálticu, anque la so importancia atopar n'amenorgamientu.
Bucco capensis
Descripción
Mide 19 cm. Característicu picu anaranxáu con culmen y ápiz coritos; coloración ablondu penriba y blancu pembaxo, banda pectoral negra. Estructuralmente, esta ave ye de cabeza grande, cola curtia y cuerpu gordosu.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guyana, Guayana francesa, Perú, Surinam y Venezuela.
Tallín
Economía
Sicasí los principales sectores económicos de la ciudá siguen siendo la industria testil y alimentaria, según el sector servicios, qu'aumentó hasta convertise en preponderante gracies al turismu y al sector financieru. Hai de solliñar tamién la importancia económica de l'actividá gubernamental por cuenta del allugamientu na ciudá de les principales instituciones del país. La Bolsa de Tallín, fundada en mayu de 1996, integrar en 2002 na compañía OMHEX, con sede en Suecia y que controla amás les bolses de valores d'Estocolmu, Ḥélsinki, Riga y Vilnius. El sistema bancariu ta controláu por empreses sueques que dan una total estabilidá y tresparencia al sector estoniu.
Bucco capensis
Distribución y hábitat
Habita nel interior de montes de tierra firme, de várzea y en bambuzales trupos a vera de ríos.
Tallín
Economía
De resultes d'esta crecedera, la ciudá esperimentó un tresformamientu modernizadora que se reflexa, por casu, na reforma del aeropuertu, la rehabilitación del centru históricu (que na dómina soviética fuera abandonáu en desterciu de los barrios de la periferia), y l'apertura d'innumberables negocios y modernos centros comerciales.
Bucco capensis
Comportamientu
Frecuentemente solitariu nel estratu mediu del sotobosque. Como otros bucos, se vale de la estratexa de sentar y esperar pa cazar.
Tallín
Economía
Hai de solliñar la cooperación ente Tallín y Ḥélsinki, que va n'aumentu dende la entrada na Xunión Europea y la creación de la eurorrexón Ḥélsinki-Tallín. Esta integración ayudó a crear crecedera económica en dambes veres del golfu de Finlandia. Ente que Tallín recibe cada vez más visitantes de Ḥélsinki, quien busquen, ente otres coses, los sos baxos precios, sobremanera en productos con un altu porcentaxe d'impuestos en Finlandia, como l'alcohol. La rexón de Harjumaa supón una fonte de mano d'obra pa la industria, la construcción y el sector servicios de la rexón finlandesa d'Uusimaa. Esti intercambiu vese favorecíu pola proximidá cultural y llingüística.
Bucco capensis
Alimentación
Prinda pequeños vertebraos como llagarteses, pequeñes víbores, sapos, xaronques y artrópodos nel suelu o na xamasca baxa. Sigue bandaes mistes y columnes de formigues lexonaries.