cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Annie Scott Dill Maunder
Annie Russell Maunder (nacida como Annie Scott Dill Russell, el 14 d'abril 1868 en Strabane, Condáu de Tyrone, Irlanda del Norte; finada en Londres el 15 de setiembre de 1947) foi una astrónoma y matemática irlandesa. Estudió en Girton College na Universidá de Cambridge. Ente'l so aportaciones atopen el descubrimientu de la Diagrama de Camparina, nel que se visualicen el patrones de migración de los llurdios solares, descubrimientu que realizó xunto al so maríu Edward Walter Maunder (1851-1928), y la creación d'una cámara gran angular la cual utilizó, ente otres coses, pa llograr imáxenes d'emisiones de la corona solar estendiéndose bien percima de la fotósfera. En 1916 convertir nuna de les primeres cuatro muyeres miembro de la Real Sociedá Astronómica.
Nacencia ya infancia
Annie Scott Dill Russell nació'l 14 d'abril de 1868 en Strabane, actual Irlanda del Norte, nel condáu de Tyrone. Fía del Reverendu William A. Russell, ministru de la Iglesia Presbiteriana Irlandesa, y de la so segunda esposa. Creció nuna familia de seis fíos: dos fíos del primer matrimoniu y cuatro del segundu, de los cualos dos yeres homes y dos muyeres, siendo Annie la mayor. Tolos hermanos llograron grandes llogros académicos y tuvieron una educación carauterizada pol fervor relixosu. Conócense pocos datos alrodiu del so niñez, pero ye posible que'l so interés na astronomía venga de la so infancia, pos el so hermanu J. Dill Russell tamién se dedicó a esti campu.
Estudios
Annie realizó los sos estudios secundarios nel Ladies’ Collegiate School en Belfast. En ganando una beca por excelencia académica en 1886, ingresó al Girton College na Universidá de Cambridge. En 1899 Annie presentó los sos respeutivos exámenes finales, siendo l'alumna más destacada de la so xeneración y aprobando con honores, sicasí, por cuenta de les polítiques de la dómina, nun-y foi dau grau académicu.
Lady Computers
De 1890 a 1895 el direutor del Real Observatoriu de Greenwich, Sir William Christie, decidió contratar muyeres como midida ante la falta d'emplegaos. A esti grupu conózse-y como les Lady Computers, (n'español daqué según Dames Calculistas) Muyeres con estudios n'universidaes como Oxford, Cambridge y Londres. Ente les muyeres emplegaes atopábase Alice Everett, antigua compañera de Annie en Cambrdge, quien avisó a Annie, de la posible disponibilidad d'un emplegu nel Observatoriu.
El grupu de les Ladies Computers tenía un cimeru nivel educativu y mayor edá que la so contraparte masculina. A pesar d'esto teníen les mesmes condiciones de trabayu y recibíen el mesmu sueldu, que yera mínimu. Russell, qu'hasta entós se dedicó a la docencia como profesora de matemátiques nel Ladies’ High School en Xerséi y atopaba el so trabayu pocu gratificante decidió escribir al Observatoriu. Al ser considerada pal trabayu ufiertáronse-y £4 al mes, salariu qu'ella mesma describió como tan baxu que “apenes podría vivir d'él” A pesar de los sos reclamos nun llogró nengún aumentu y decidió tomar l'emplegu de toes formes.
Russell foi asignada al departamentu solar, onde trabayó xunto a quien sería'l so futuru maríu, Y.W Maunder, xefe del departamentu onde ella trabayaba. Russell tenía d'ayudar a fotografiar llurdios solares y rexistrar la so posición y tamañu En 1892 Annie Russell y Alice Everett fueron nomaes por Y.W Maunder y A.M.W Downing (Superintendente de la Oficina d'Almanaque Náuticu) pa ser miembros de la Real Sociedá Astronómica. Sicasí, al momentu de ser votaes les sos nominaciones estes fueron refugaes.
Matrimoniu
En 1895 Russell tuvo qu'arrenunciar al so puestu nel Real Observatoriu de Greenwich pa casase col so compañeru Y.W Maunder, por cuenta de una prohibición qu'esistía nesa dómina por que les muyeres casaes exercieren cargos públicos. Tanto Russell como Alice Everett fueron aceptaes na British Astronomical Association (n'español Asociación Astronómica Británica) asociación fundada pol so maríu y dedicada a emplegar astrónomos pocu esperimentaos.
Maunder y Russell nun tuvieron fíos propios, pero Annie dedicar a curiar a los cinco fíos del anterior matrimoniu de Maunder, quien había enviudado dende 1888. Les sos nueves xeres doméstiques nun torgar que Russell siguiera col so trabayu nel campu de l'astronomía.
Trabayu posterior
Russell siguió'l so trabayu como primer editora pal diariu de la British Astronomical Association y ayudando al so maríu coles sos investigaciones. El matrimoniu utilizó fotografíes pa documentar y estudiar la posición de llurdios solares y eclises. En 1898 el matrimoniu realizo una espedición a la India pa captar eclises, onde Annie fotografió erupciones de la corona solar con una cámara gran angular diseñada por ella mesma. La pareya allegó a otres espediciones y Annie foi reconocida como esperta en fotografía solar.
En 1907 creó un catálogu de 600 grupos de llurdios solares recurrentes, basándose nos datos axenciaos mientres el so tiempu nel Real Observatoriu de Greenwich.
En 1908 publicó “The Heavens and their History” el cual foi publicáu sol nome de la pareya y foi escrita na so mayoría por Russell.
En 1915 Russell foi aceptada pola Real Sociedá Astronómica, 24 años dempués de refugar la so anterior nominación. Escontra'l final de la so vida los sos estudios centrar na arqueoastronomía, área na que yera considerada una figura prominente. Morrió a los 80 años el 15 de setiembre de 1947 en Wansworth, Londres.
Árabe bareqí
El árabe bareqí (n'árabe لهجة بارقية) ye una variedá dialeutal d'árabe falada en Bareq, Arabia Saudita.Falar en munches ciudaes y aldegues nesi Uadi.
Takuya Yasui
Takuya Yasui (安井 拓也, ) ye un futbolista xaponés.
Árabe bareqí
Carauterístiques
L'árabe bareqí tien munchos aspeutos que lu estremen de tolos otros dialeutos nel mundu árabe. Fonéticamente, l'árabe bareqí ye similar a la mayoría de dialeutos yemeninos y idioma himyaritic. Tolos dialeutos del bareqí tamién comparten la carauterística inusual de substituir l'artículu definíu al- col prefixu am-. Los dialeutos de munches ciudaes y aldegues nel wadi y la rexón costera carauterizar por camudar ج (/dʒ/) a l'aproximante palatal ي [j] (/dʒ/ yodización).
Caligrafía árabe
La caligrafía árabe (فن الخط [fann al-jaṭṭ], «arte de la llinia»; [joshnevisí], «escritura bello») ye un arte decorativo propiu de los pueblos qu'utilicen l'alfabetu árabe y les sos variantes. Suelse considerar como la principal de les artes islámiques.
Oríxenes
El desenvolvimientu del arte caligráficu árabe, como'l de la mesma escritura, ta íntimamente amestáu a la espansión del Islam a partir del sieglu VII. Hasta esi momentu, la cultura árabe tresmitíase sobremanera oralmente, y anque los árabes teníen un alfabetu propiu, nun usaben la escritura más que p'anotaciones de calter mnemotéunicu, contabilidá comercial, epitafios y otros usos de poca importancia. Nel alfabetu árabe de la dómina nun esistíen los puntos que güei estremen unes lletres d'otres: asina, por casu, les lletres "ب", "ت", "ث" (th, t, b) escribíense igual, pos namái s'escribía'l trazu básicu común a toes elles. El llector tenía de faer un esfuerciu suplementariu d'interpretación según el contestu, lo que xeneralmente nun suponía un problema yá que de cutiu el llector yera l'escritor mesmu o daquién que seya que non yá tenía una idea de lo que taba escritu. Esti orixe empezó nel sieglu 7.
La formación del umma (Estáu islámicu), primero en Arabia y depués en territorios de llingua non árabe, plantega dos cuestiones. La primera, la necesidá d'afitar el testu del Corán pa facilitar la so tresmisión ente persones non arabófonas, garantizando coles mesmes la inalterabilidad del testu. Ye entós cuando se perfecciona l'alfabetu de cuenta que cada signu represente un únicu soníu: invéntase'l puntu, a partir del cual créanse lletres distintes al añedir a lo qu'hasta entós yeren trazos comunes pa representar distintos fonemes. Más palantre va inventase una notación vocálica que s'añedir a la escritura como signos diacríticos. La escritura árabe queda definitivamente afitada en redol al añu 786 coles aportaciones de Jalil ibn Ahmad al-Farahidi. La segunda cuestión plantegada ye qu'a midida que l'Estáu islámicu crez, l'alministración faise más complexa y rique un volume de papeléu desconocíu na organización tribal árabe anterior al islam. Ello impulsa'l perfeccionamiento de la escritura, que se fai más rápida y nítida, según la proliferación de distintos estilos.
thumb|Páxina d'un Corán andalusí. Los trazos más gruesos nel centru de la páxina son d'estilu cúfico.Nos primeros tiempos del Islam, los estilos caligráficos yeren básicamente dos, rellacionaos col soporte de la escritura. Sobre materiales duros grababen unes lletres más esquemátiques, d'aspeutu cuadráu, ente que pa soportes blandos utilizábase una lletra cursiva. El primer estilu va dar llugar a la escritura cúfica, llamada asina por desenvolvese en Kufa (Iraq), de calter ornamental y solemne que de la mesma va derivar en dellos estilos. Da llugar tamién a la cursiva emplegada tradicionalmente nel Magreb y al-Ándalus, según nes zones d'África que tán so la so influencia. De la cursiva orixinal surde l'estilu nasji o estilu «de copia», que ye'l que s'utiliza hasta anguaño como modelu de lletra d'imprenta, que de la mesma va dar llugar a formes d'escritura bien variaes, ente les que destaca'l ruq`a, cursiva esquemática emplegada güei na escritura manuscrito, sobremanera en Máshreq.
El desenvolvimientu de la caligrafía como arte va amestáu al fechu de que l'islam prohibe l'adoración de representaciones figuratives y ye según la caligrafía ufierta nos llugares sagraos un sustitutu a la decoración figurativa. En llugar de representar a Dios o al profeta, o cualesquier otru motivu figurativu rellacionáu cola relixón, l'arte islámico sustituyir pola representación caligráfica de los sos nomes, o por frases estrayíes del Corán, particularmente la basmala. La escritura árabe polo xeneral, al marxe del so usu artísticu, esperimenta una auténtica revolución en dómina islámica, teniendo en cuenta l'usu marxinal que se fixera d'ella en dómines anteriores. Les sociedaes islámiques medievales, predominantemente urbanes, tienen un altu grau d'alfabetización y les persones cultivaes apreciar d'apoderar distintos estilos caligráficos. La tresmisión oral caltener por tradición, sobremanera nel casu del Corán, que los sos estudiosos van siguir aprendiéndolo de memoria, pero paralelamente surde un interés por dexar constancia escrita de too cuanto asocede, se fabula o se piensa, dando llugar a una extensísima lliteratura. Los musulmanes xustifiquen esti interés pola escritura acotando que la primer pallabra que-yos foi revelada por Dios ye l'imperativu «llee» (iqrā ' ), qu'encabeza les primeres pallabres que según la tradición dirixó Dios a Mahoma:
Téunica
thumb|250px|left|Cálamos de caña emplegaos en caligrafía árabeLa caligrafía empieza a desenvolvese más allá del so usu funcional col calígrafu Abu Ali Muhammad Ibn Muqla (m. en 940), que foi visir de tres califes abbasíes. Ibn Muqla y el so hermanu establecieron les primeres regles de proporción nel trazáu de les lletres. Tomaron como midida principal el puntu, esto ye, el rombu trazáu col cálamo, pa midir el llargor de les llinies y el círculu con diámetru igual al de la lletra alif (ا) pa calcular les proporciones de les lletres. Los estilos derivaos de la cursiva orixinal rexir por estes unidaes de midida.
El preséu habitual pa la escritura ye'l cálamo (n'árabe, qalam), utilizáu entá anguaño pa la caligrafía artística. El cálamo ye una caña en que'l so estremu faise una corte tresversal: dichu corte determina l'alternanza ente trazos gruesos y finos carauterística de la mayoría de los estilos caligráficos. Nel Magreb y A el-Andalus utilizábase sicasí con más frecuencia un cálamo termináu en punta, como les tradicionales plumes europees, y por esta razón la llamada escritura andalusí o magrebina nun tener alternanza nel trazu. Hai estilos caligráficos menos conocíos qu'usen otros preseos: los musulmanes de China, por casu, usaben el pincel propiu de los calígrafos chinos, dando a la caligrafía árabe executada d'esta miente una apariencia bien peculiar.
Principales estilos
Toles formes clásiques qu'adopten los calteres árabes deriven d'una de los dos escritures utilizaes en dómina preislámica: la cursiva y la hirí, más tarde llamada cúfica.
Nasj o nasjí
El términu nasj deriva del verbu nasaja (نَسَخَ), «copiar». Ye l'estilu más básicu de la caligrafía árabe, deriváu de l'antigua cursiva preislámica y de les regles escurríes por Ibn Muqla y Ibn al- Bawwab. Foi desenvueltu nel sieglu X, modificáu nel XV polos otomanos y entá sigue siendo emplegáu. Ye una escritura de calteres pequeños y equilibraos. Los trazos verticales tienen un sesgu escontra la izquierda, ente que los estremos inferiores de los horizontales tienden a apuntar escontra riba. La rellación d'altes densidaes de tinta y la de trazos finos, según la de curves y rectes, son similares y harmóniques. La velocidá tantu d'escritura como de llectura, ye rápida.
Sustituyó a otros estilos de la caligrafía árabe na impresión de llibros, pos ye la más legible de toles variedaes. Afacer pa ser impresa y, anguaño, ye l'estilu más usáu con muncha diferencia.
Ruq`a
El ruq`a, deriváu del nasj, nun ye un estilu ornamental sinón funcional. El so nome significa «cachu», porque se desenvolvió pa poder escribir en cachos pequeños de papel, de forma que cupiera la mayor cantidá de testu nel menor espaciu posible. Pa ello simplifica la forma de les lletres, esanicia totalmente la ornamentación y los diacríticos y tiende a inclinar les pallabres de forma que dellos calteres puedan superponerse a otros. Los dos puntos convertir nuna raya horizontal, los trés puntos nuna especie d'acentu circunflexu y el puntu simple amenorga'l so tamañu a la metá pa nun confundilo cola raya. El ruq`a ye l'estilu más utilizáu na escritura manuscrito anguaño, sobremanera nos países del Máshreq (oriente árabe).
Cúfico
thumb|left|Páxina del Corán en [[Caligrafía cúfica|cúfico antiguu.]]thumb|150px|right|[[azora del Corán en cúfico xeométricu. Lleer en sentíu horariu, empezando pola pallabra verde de la izquierda.]]El kūfī o cúfico ye llamáu asina pela ciudá de Kufa, onde se desenvolvió a partir del sieglu VIII. Ye l'estilu más antiguu: enantes llamábase hiri, pela ciudá d'al-Ḥīra capital del reinu Lajmida, y ta nos sos oríxenes influyíu pol alfabetu siriaco. Carauterizar por tener ángulos pronunciaos y un aire cuadráu polo xeneral. Pa nun romper el so aire macizo, con frecuencia los puntos de les lletres amenorgar a pequeñes rayes cuasi imperceptibles. Ye unu de los estilos más emplegaos entá anguaño en rótulos y decoración y el que más variantes tien, amás de dar llugar a los estilos magrebinos y andalusíes. Ente les sos variantes destaquen:
Thuluth
El thuluth paecer al nasj, del que deriva, pero les lletres son más llargues en proporción al gruesu de la llinia. Desenvolver nel sieglu XIII como estilu ornamental, en competencia col cúfico. El thuluth orixinal dio pasu aína a una variedá llamada thuluth deformado, nel que les lletres allárguense o encurtien a voluntá p'afaer la escritura al espaciu nel que s'inscribe (xeneralmente un rectángulu). Los buecos dexaos poles llargues lletres suelen rellenase con signos diacríticos o signos puramente ornamentales ensin más valor que'l de faer que'l conxuntu seya harmónicu. Un bon exemplu d'esti estilu ye la inscripción qu'apaez na bandera d'Arabia Saudita.
Estilos perses
thumb|300px|right|Basmala n'escritura nasta`liq.L'estilu fārsī (persa) y los sos derivaos proceden del nasj y naz, como'l so nome indica, nes rexones d'Asia influyíes pola cultura persa. Procede del ruq`a y como ésti, polo xeneral caracterízase pola simplificación de les lletres, l'allargamientu horizontal de los trazos y l'alternanza de tamaños ente unes lletres y otres. Dientro de los estilos d'orixe persa unu de los más célebres ye'l nasta`liq, estilu netamente oriental que'l so nome vien de nasj ta`liq, esto ye, «nasj colgante». Llámase d'esta miente porque, como n'otros estilos orientales, non toles lletres dispónense sobre la llinia d'escritura: les pallabres tienden a empezar un pocu percima de la llinia y terminen xustu sobre la llinia, dando la impresión de que cuelguen. Esto dexa, amás montar llixeramente les pallabres unes sobre otres. Tien una alternanza bien pronunciada ente trazos gruesos y finos, que se consigue alternando dos cálamos, unu de triple grosez que l'otru. Amás, el cálamo suel xirase al dibuxar un trazu, colo que se consigue qu'ésti camude de grosez, daqué inhabitual nel restu d'estilos, nos que'l cálamo siempres forma'l mesmu ángulu al respective de la superficie na que s'escribe. El nasta`liq ye l'estilu preferente pa la lletra d'imprenta nel urdu y otres llingües del subcontinente indiu qu'utilicen calteres d'orixe árabe (vease la Wikipedia en urdu).
Diwani
thumb|300px|right|dīwānī thumb|300px|right|yallī dīwānīL'estilu dīwānī, deriváu tamién del nasj, debe'l so nome al fechu de que yera utilizáu na alministración (dīwān) del Imperiu otomanu. Foi inventáu pol calígrafu Husam Rumi a partir del estilu persa ta`liq, antecesor del nasta`liq, y fíxose popular mientres el reináu de Solimán el Magníficu (1520–1566). Ye un estilu barrocu, bien ornamental, que se caracteriza peles sos llinia allargaes y curves y porque enllarga los trazos de manera que de cutiu xúnense ente sigo lletres que nun tendríen de faer lo: ye frecuente tratar d'escribir pallabres o frases enteres en dīwānī ensin llevantar el cálamo del papel. Encúrtiase coles mesmes l'espaciu ente pallabres. Esti estilu dio llugar a otru, entá más barrocu, llamáu yallī dīwānī o dīwānī sublime: como nel thuluth, los espacios vacíos rellénense utilizando diacríticos y signos ornamentales.
Estilos magrebinos y andalusíes
thumb|250px|left|Versículos de l'[[azora 5 del Corán. Exemplu d'estilu magrebín del sieglu XIII, nel que puede apreciase el parentescu col cúfico.]]thumb|Inscripción n'estilu magrebín ornamental en [[Fez (Marruecos)|Fez (Marruecos).]]Un estilu —o conxuntu d'estilos importante ye'l llamáu andalusí o magrebín, que guarda poca rellación colos demás porque a diferencia d'ellos nun deriva del nasj sinón del cúfico antiguu. Ye la forma d'escritura tradicionalmente usada n'Al-Andalus, el nordés d'África y polos pueblos musulmanes d'África occidental. Executar con un cálamo distintu de los que s'utilicen davezu, pos tien una punta aguda similar a les de les plumes europees. Por esta razón, tien poca grosez nel trazu y ésti sueli ser uniforme. Escapa a les regles de proporción aplicaes nos demás estilos, polo que concede una llibertá d'execución más grande.
Composiciones caligráfiques
Los exemplos más antiguos son los que formen figures xeométriques utilizando la escritura llamada cúfico xeométricu. Tocantes a les composiciones realizaes con lletra cursiva, son clásiques les que reproducen animales o frutos. Un subxéneru tamién clásicu son los dibuxos «n'espeyu», composiciones dobles nes que'l motivu orixinal reproduzse de siguío en forma de reflexu especular, amosando al traviés de dichu simbolismu la doble espresión del ser humanu, el so parte visible material –el cuerpu coles sos distintes manifestaciones– y l'interna, representada pel mundu psicolóxicu.
Dientro de les composiciones caligráfiques hai que mentar la tughra (طغراء n'árabe; el toğra en turcu) o firma estilizada de los sultanes otomanos que figuraba nel encabezamientu de los documentos oficiales a manera d'escudu d'armes. Les tugras tienen una forma carauterística común, y amás de dellos pequeños detalles namái varia'l nome del sultán qu'apaez nella.
África francófona
[[Ficheru:Francophone Africa.png|thumb|right|300px|N'azul escuro, los países nos que'l francés ye idioma oficial o ta estendíu'l so usu, anque nun sía oficial (como en tol Magreb), ente que l'azul claro representa a los países nos que s'utiliza esti idioma, pero de forma minoritaria.
En 2015, la parte n'escuru, tenía una población de 392 millones d'habitantes y envalórase qu'en 2050 la cifra amontar hasta 847 milones. ]] Conozse cómo África francófona aquellos países africanos nel que'l francés ye llingua vehícular o cooficial. Según datos de 2007, envalórase que 115 millones de persones falen francés en 31 países francófonos d'África. Ente los informes inclúyense aquellos que tienen el francés como llingua nativa o segunda, sicasí nun tán incluyíos los francoparlantes que moren n'otru país del continente onde nun se fala l'idioma. L'idioma llegó a África en tiempu de les colonies.
El francés ye'l segundu idioma del continente, pero en dellos territorios ye l'idioma oficial como en Costa de Marfil o Gabón. N'otros países como Tunicia y Marruecos, la población usa'l francés como llingua vehícular en contraste con otres llingües, o son billingües (árabe y francés) anque ye consideráu'l segundu idioma pola población xeneral.
Variedaes dialéutiques
Esisten tres variedaes del francés n'África arrexuntaes en tres categoríes:
Toles variedaes difieren en comparanza col francés neutru tantu na pronunciación como nel vocabulariu, sicasí, ye utilizáu n'asuntos d'enseñanza, medios de comunicación y documentos llegales.
Pronunciación
Les diferencies na pronunciación son insignificantes (por casu: el francés faláu en Marruecos ye similar al de Senegal). A pesar d'estes variaciones rexonales, esisten dellos nexos de mancomún cola población africana polo xeneral como la pronunciación de la "R" que tiende a ser alveolar en llugar de la gutural, sicasí, dalgunos pronunciar de manera gutural (similar a la lletra "غ" (ġayn)). Les lletres D, T, L y N al igual qu'otres lletres y fonemes, suenen distintos anque puede caltenese la entonación estándar.
Sicasí, ye imposible xeneralizar sobre la pronunciación del francés. Cada pronunciación depende del acentu del idioma africanu de la zona.
Vocabulariu
La segunda causa ye l'usu de pallabres qu'en francés tienen otru significáu, por casu: la pallabra "Présentement" (Al mesmu momentu) ye usáu con frecuencia nel África subsaḥariana (a esceición del Magreb) anque'l so significáu ye: "D'una manera o otra" o "Como si fora...".
El vocabulariu de los africanos nun apaez rexistráu na normativa del francés estándar y queda amenorgáu a la xíriga o a coloquialismos que pasaron a formar parte del usu común.
Francés de Abidjan
thumb|right|300px|Carretera nel centru de Abidjanthumb|right|300px|Rótulu en francés d'una entidá bancaria (Bancu nacional marfileño) Acordies colos datos envaloraos, ente un 75% y un 99% de los ciudadanos d'Abidjan son francófonos sacante la población indíxena. Hai tres variedaes de francés siendo l'estándar, el faláu por aquellos con accesu a la educación. Sicasí, la mayoría fala un francés más coloquial conocíu como: français de Moussa (inspiráu nun personaxe de la revista Ivoire Dimanche publicada nesti dialeutu). La xíriga francesa conocer como "Nouchi", d'usu común ente bandes y la población nueva. Nesta postrera variante suelen apaecer nueves pallabres que son almitíes na fala. En 2012 creóse un diccionariu crowsourced de nouchi por aciu l'usu de móviles.
Mientres una conversación dientro d'un contestu formal o cuando parolen ente otros francoparlantes estranxeros, suelen remplazar los localismos pol francés neutru (xune fille, un restaurant o xune cantine, etc...) anque los localismos tamién crucien fronteres, por casu ye habitual l'usu de la pallabra: Chicotter en Senegal, Malí, Níxer, Burkina Fasu, Chad, República Centroafricana, Benín, Togu y República Democrática d'El Congu.
Francés de Kinshasa
thumb|300px|[[Boulevard du 30 Juin nel centru comercial de Kinshasa]] Kinxasa ye con más de 8 millones d'habitantes, la segunda ciudá francófona más grande del mundu dempués de París y al empar, la principal capital de los países francófonos. Na República Democrática d'El Congu envalórase que 24 millones (40% de la población) d'habitantes fala francés como segundu idioma. El francés ye llingua vehícular xunto col lingala. Esti segundu idioma ye más frecuente na cai anque nos negocios, alministraciones, escueles y medios de comunicación, el francés ye l'idioma predominante.
Por cuenta de la presencia de los dos idiomes, el francés faláu en Kinshasa comparte préstamos llingüísticos del lingala. Dependiendo del estatus social, dalgunos entemecen les dos llingües:
Estaos miembros de la Comunidá Francófona n'África
thumb|300px|Cartelu billingüe en francés y n'árabe que reza: "J'aime la nature - Je la protège" y "أحب طبيعة وأحافظ عليها". Amo la naturaleza, y defender" thumb|right|300px|Na imaxe, neños dando clase nun colexu de Burkina Fasu, onde'l francés ye l'idioma principal Pa ser miembru de la Organización Internacional de la Francofonía nun ye necesariu que'l francés sía l'idioma principal o que sía comprensible. Los países de la llista que nunca tuvieron sol control francés o belga apaecen llistaos en cursiva. Arxelia, una de les antigües colonies franceses refugó xunise a la organización poles tensiones polítiques col gobiernu francés.
Países africanos por númberu de francoparlantes
Según l'informe de la OIF de 2007, los países africanos con más de 5 millones de francófonos son:
Arxelia (país non miembru): 19 millones.
Países africanos col mayor porcentaxe de francoparlantes
Tocantes a los porcentaxes por habitantes que'l so idioma ye'l francés, un informe de 2007 revela que:
Ambilly
Ambilly ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bielefeld
Historia
thumb|left|350px|La ciudá en 1895. La primer mención conocida de Bielefeld data de 1214, nun contratu del conde Hermann von Ravensberg y el monesteriu de Marienfeld. Enantes, había na zona un asentamientu de llabradores pocu importante col nome de "Biliuelde". La fundación de la ciudá débese, probablemente, a la necesidá d'asegurar la frontera sur del territoriu del condáu. Tamién se tenía previstu desenvolver la ciudá por que fuera una referencia comercial y la capital del condáu.
L'allugamientu nes rutes comerciales y la cercanía al importante pasu pol monte mariellu de Teutoburgu dexó-y convertise rápido nel centru financieru del Condáu de Ravensberg.
A finales del sieglu XV, la ciudá formó parte de la Lliga Hanseática y a partir del sieglu XVI introducir na industria del llinu.
Como resultáu de la Guerra de los Trenta Años, la ciudá foi tomada por Brandeburgu y Prusia.
Nel sieglu XIX tamién se desenvolvió la industria d'alimentos cola firma Oetker (de August Oetker), que ye una de les más grandes d'Europa.
Nel sieglu XX, la ciudá creció particularmente al xunise con contornes cercanes y asina faese una ciudá grande.
Al empezar la Segunda Guerra Mundial, Bielefeld participó na industria armamentista y, al faltar la mano d'obra, emplegar esclavos polacos y rusos. Los Aliaos bombardearon la ciudá en 1940, pero la mayor destrucción en bombardeos asocedió'l 30 de setiembre de 1944. En 1945 l'exércitu de los Estaos Xuníos tomó la ciudá ensin resistencia.
Educación
Dende 1969 hai nuna universidá, que dende empiezos de los 90 especializóse n'estudios sobre'l racismu y la xenofobia ysobremanera, contra los musulmanes dientro de la Xunión Europea, polo que dacuando presenta informes a la Comisión Europea.
Xeografía
La ciudá ta en cantu del Monte Teutónicu (n'alemán Teutoburger Wald), que presenta una cadena de cuetos que crucien pela zona urbana.
thumb|center|800px| La ciudá de Bielefeld, vista dende la [[Sparrenburg.]]
Cristianismu ortodoxu
El términu cristianismu ortodoxu designa a cualquier teoloxía cristiana que les sos adherentes consideren la correuta y encontada na so totalidá na Biblia, en comparanza con otres. Más específicamente puede referise a:
NGC 115
NGC 115 ye una galaxa espiral barrada alcontrada na constelación de Sculptor.
Mortemer (Sena Marítimu)
Mortemer ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jack Reynor
Ye conocíu poles sos interpretaciones en What Richard Did, Delivery Man y Transformers: Age of Extinction.
Biografía
Reynor nació en Colorado, Estaos Xuníos pero camudar a Humphrystown, Condáu de Wicklow, Irlanda a la edá de dos años, onde foi criáu pola so madre, Tara O'Grady y los padres d'ésta, Pat y Damien Reynor. Ente 2004 y 2010 asistió a la Belvedere College SJ en Dublín, onde actuó delles producciones teatrales.
Reynor ta comprometíu cola modelu irlandesa Madeline Mulqueen, con quien caltién una rellación dende 2012.
Carrera
Reynor debutó nel añu 2000 con un personaxe na película Country, dirixida por Kevin Liddy. En 2012 apaeció en Dollhouse y protagonizó la acladamada What Richard Did, que-y valió ganar un Premiu IFTA al Meyor Actor.
En 2013 apaeció en Delivery Man, onde interpretó a Josh. Esi mesmu añu foi escoyíu p'apaecer en Transformers: Age of Extinction,  la cuarta entrega de la saga, onde interpreta a Shane Dyson y comparte creitos con Mark Wahlberg y Nicola Peltz. Va Apaecer en Macbeth, xunto a Michael Fassbender y Marion Cotillard.
Lama guanicoe
El guanacu (del quechua wanaku) (Lama guanicoe) ye una especie de mamíferu artiodáctilu de la familia Camelidae mesma d'América del Sur. Ye un animal selvaxe (n'oposición a la llama), elegante, de güesus finos, con un altor averáu de 1,60 metros y cerca de 91 quilogramos de pesu. Los guanacos nuevos son llamaos chulengos.
Tatsuki Noda
Tatsuki Noda (野田 樹, ) ye un futbolista xaponés.
Lama guanicoe
Taxonomía
Según la Llista Colorada de la UICN clasifícase como una especie distinta, Lama guanicoe, con dos subespecies: Lama guanicoe cacsilensis o "guanacu peruanu" y Lama guanicoe guanicoe o "guanacu sureñu"; según Mammals Species of the World los guanacos corresponderíen a dos subespecies de Lama glama: Lama glama cacsilensis y Lama glama guanicoe.
Carauterístiques
Al igual que la llama, (camélido domésticu que baxa del guanacu) el guanacu ye un camélido que ye inclusive más escasu que'l de l'alpaca. Ta revistíu por una pelame doble y gruesu que lu protexe.
El so altor a la cruz ye de 1 a 1,2 m y, si inclúyese la cabeza, ente 1,8 a 1,9 m. Los guanacos carauterizar por ser los animales de mayor tamañu de la Patagonia (quitando los mamíferos marinos). El so pesu ye típicamente'l doble que'l de les vicuñas, alredor de los 100 kg, pero puede algamar hasta los 140 kg. La so pelame ye más llargu que'l de la vicuña pero más curtiu que'l de l'alpaca; ye tamién d'escelente calidá y de color acoloratáu nos guanacos sureños de Perú. El diámetru de la fibra bazcuya ente 16 y 18 micrómetros, y ye bien llixera porque, a diferencia de la llana d'oveya y a semeyanza cola de la vicuña, ye bueca.
Una carauterística de los guanacos ye que tienen la cabeza escura y la parte ventral y les pates de color más ablancazáu. El guanacu nortizu ye l'antecesor de la llama. El permediu de vida del animal ye de 20 a 25 años.
Comportamientu
Vive en fataos pequeños conformaos por un machu y delles femes coles sos críes. Si'l machu detecta dalgún peligru alvierte al grupu por aciu un balido.
El guanacu puede correr a unos 64 km/h. La velocidá ye importante pa la so sobrevivencia, por cuenta de qu'en los llugares abiertos onde viven nun hai onde escondese fácilmente.
El so principal depredador ye'l puma. Otru depredador en forma ocasional ye'l foín coloráu. Anque los ataques reparar en solitariu, esti foín tien dimensiones corporales respetables pa dar caza a críes ya inclusive adolescentes. Esti comportamientu yera desconocíu hasta 2007, cuando s'empezar a reparar la depredación na reserva Karukinka, en Tierra del Fueu. Los científicos axusten la razón de la supuesta nueva depredación a l'adversa condición climática de la isla, que fai arralecer l'alimentu y debilita los animales. Tamién se piensa como factor l'ausencia de pumes en Tierra del Fueu, que dexa ocupar al foín el nichu ecolóxicu d'aquel. A lo último, presumir qu'esti comportamientu nun ye nuevu, una y bones el foín ye nocherniegu, vezu que-y dexa cobrar preses en mayoría, pero enzanca la observación. Ante l'amenaza del foín coloriáu los guanacos recurren a estratexes de cooperación pa protexer a les sos críes con una formación d'escudu, un círculu alredor de los vulnerables. Si tien ésitu saca a pataes al cánidu, anque ye imposible faelo con un puma.
Alimentación
Alimentar de yerbes, mofu y tubérculos. Los guanacos son conocíos pol so gran habilidá pa cuspir, tantu cuspia como yerbes que puedan tar mazcando.
Andilly (Alta Saboya)
Andilly ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Lama guanicoe
Distribución xeográfica
Por efeutu de la cacería desafranada y el deterioru del so hábitat hai zones nes que'l guanacu ye consideráu una especie en peligru, yá que son cazaos pola so carne, cueru y llana. Na rexón alto andina y puneña les poblaciones son pequeñes, atopándose en munchos casos nun amenorgamientu progresivu de los sos númberos.
Na Provincia de Tierra del Fueu al nun tener un depredador como'l puma, el so númberu va n'aumentu dexándose'l so caza en ciertes dómines del añu.
Andilly (Alta Saboya)
Tien una población de y una superficie de  km².
Echinoprocta rufescens
Echinoprocta rufescens ye una especie de royedor histricomorfu de la familia Erethizontidae. Ye la única especie del so xéneru.
Distribución xeográfica
Ye endémicu de Colombia y raru n'Ecuador, de los cordales oriental, central y occidental.
Descripción
Los sos escayos son curtios y robustos, la so actividá ye nocherniega y solitaria.
Aliméntase de frutos y flores.
Caltenimientu
Nun se-y considera amenazáu yá que s'atopa en delles árees protexíes del país, sicasí, dacuando son sacrificaos pa evitar el contautu colos perros, pa los que puede resultar bien peligrosu si se-y provoca.
Index Seminum in Horto Botanico Berolinensis
Index Seminum in Horto Botanico Berolinensis, (embrivíu Index Seminum (Berlin)), ye una revista con descripciones botániques que s'espublizó en Alemaña nos años 1829-1880.
Foi publicáu como Index Seminum nos años 1829, 1840, 1844-1848, 1851-1857, 1859, 1861, 1867-1869, 1871-1876, 1880.
Morville-sur-Andelle
Morville-sur-Andelle ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Árabe bedawi
thumb|right|150px|Beduín falante de bedawi, 1913. El árabe bedawi (n'árabe اللهجة البدوية, al-lahja al-badawiyya), tamién conocíu como árabe exipciu oriental, bedawi, árabe llevantín o árabe beduón) ye una de les variedaes del árabe faláu polos beduinos na mayor parte del este d'Exiptu, y tamién en Xordania, Israel, Cixordania, la Franxa de Gaza y Siria.
Motteville
Motteville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Index Seminum. Gottingen
'Index Seminum. Gottingen, (embrivíu Index Sem. (Gottingen)'), ye una base de datos con descripciones botániques editada pol Neuer Botanischer Garten der Universität Göttingen en Göttingen.
Annecy
Annecy ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ye la prefeutura del departamentu d'Alta Saboya.
Casas de Miravete
Casas de Miravete (d'antiguo conocíu como Las Ventas de San Andrés, Casas de San Andrés, Casas del Puerto o Casas del Puerto de Miravete) ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura.
Akito Mukai
Akito Mukai (向井 章人, ) ye un futbolista xaponés.
Casas de Miravete
Símbolos
L'escudu de Casas de Miravete foi aprobáu por aciu la "Orde de 12 de payares de 1998, pola que s'aprueba l'Escudu Heráldicu, pal Conceyu de Casas de Miravete", publicada nel Diariu Oficial d'Estremadura el 5 d'avientu de 1998 depués d'aprobar l'espediente'l plenu del conceyu'l 26 de marzu de 1998 y emitir informe'l Conseyu Asesor d'Honores y Distinciones de la Xunta d'Estremadura el 5 d'ochobre de 1998. L'escudu defínese oficialmente asina:
Xeografía física
El términu municipal de Casas de Miravete parte con:
Historia
Esisten evidencies de que'l llugar tuvo pobláu yá na Prehistoria dende unos 3000 años antes de Cristu. Topáronse pintures esquemátiques nes cuarcites, la mayoría de la Edá del Bronce, anque dalgunes féchense nel Neolíticu.
L'actual Casas de Miravete foi fundáu col nome de Les Ventes de San Andrés nel sieglu XIV por pastores del Honráu Conceyu de la Mesta sobre la Cañada Real Lleonesa Occidental. El pueblu fundar na so parte más alta, onde entá se caltienen los restos de la ermita de San Andrés.
Casas de Miravete perteneció a la Campana de Albalat, ente'l sieglu XIV y el sieglu XIX.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional, entós conocíu como Casas del Puerto, na rexón d'Estremadura. Dende 1834 queda integráu nel Partíu Xudicial de Navalmoral de la Mata y nel censu de 1842 cuntaba con 60 llares y 329 vecinos.
Demografía
Evolución demográfica (INE ):
Patrimoniu
En Casas de Miravete atópense los siguientes monumentos:
Festividad
En Casas de Miravete celébrense les siguientes fiestes:
Gastronomía
Nun esiste una gastronomía que seya única del pueblu. Cómese la comida típica mediterránea basada nos productos de la güerta, según nel gochu, la xata y la caza. Nel conceyu faen dulces caseros como los pestiños, los tirulillos y les floretas.
Lexón d'Honor
La Lexón d'Honor (Légion d'honneur) ye la distinción francesa cimera. Creóse'l 19 de mayu de 1802 por Napoleón Bonaparte pa ser dada como recompensa a los méritos eminentes fechos al serviciu de la nación a títulu civil o militar. Namái puen recibila ciudadanos franceses, y siempre s'accede a la orde col grau de Chevalier. Como primer condecoración, tien prioridá sobre toles otres condecoraciones franceses o estranxeres. Los estranxeros puen recinir una distinción de la Llexón d'Honor, pero nun son almitíos como caballeros.
AD La Curtidora
El Club AD La Curtidora de la llocalidá d'Avilés (Asturies) España. Compite en categoría nacional dende l'añu 2002.
El Club AD La Curtidora consiguió l'ascensu a 1ᵉʳ División Nacional na temporada 1998/99, permaneciendo nesta categoría (3ª categoría nacional) mientres tres temporaes, llogrando l'ascensu a la segunda máxima categoría nacional (Lliga FEV) na temporada 2000/01, permaneciendo nesta categoría mientres seis años.
Na temporada 2007/08 reestructúrase'l Voleibol Nacional, creándose la Superliga-2 Femenina y la AD La Curtidora pasa a competir na tercer categoría nacional.
Al rematar la temporada 2008/09 tres un brillante 6ᵘ puestu na Lliga FEV, el club arrenuncia a participar en Lliga FEV debíu al cambéu de formatu de la competición (indecisión hasta última hora d'unu o dos grupos en Lliga FEV) y compite mientres trés años en Primer División Nacional, llogrando tolos años una plaza d'ascensu a Lliga FEV, a la cual arrenuncia un añu tres otru por cuenta de los elevaos costos de dicha competición.
La RFEVB na temporada 2012/13 suprime la Lliga FEV y la AD La Curtidora decide dar el saltu a la segunda máxima categoría nacional, la Superliga-2 Femenina, llogrando na so primer participación la permanencia a falta de cuatro xornaes.
Cañamero
Cañamero ye un conceyu español de la provincia de Cáceres, na comunidá autónoma d'Estremadura. Ta asitiáu nel estremu Sureste de la provincia, na mancomunidá de Villuercas-Ibores-Jara, llindando'l so términu cola provincia de Badayoz.
AD La Curtidora
Na temporada 2014/15 la AD La Curtidora caltuvo en competición a seis equipos:
Cañamero
Conocíu pol so vinu de pitarra, el conceyu da nome a una de les subzonas de la denominación d'orixe Ribera del Guadiana. El pueblu asítiase sobre la EX-102, ente Logrosán y Guadalupe.
AD La Curtidora
Llogrando les siguientes resultaos deportives:
Cañamero
Cañamero fundar ente'l sieglu IV y la dómina visigoda. De la Edá Media caltener nel monte que preside la llocalidá los restos del Castiellu de Cañamero. En 1538 concedióse-y a Cañamero el títulu de villa.
Símbolos
left|120px|Escudu de Cañamero L'escudu heráldicu de Cañamero foi aprobáu por aciu la "Orde de 9 d'abril de 1991, de la Conseyería de Presidencia y Trabayu, pola que s'aprueba l'Escudu Heráldicu y Bandera Municipal, pal Conceyu de Cañamero (Cáceres)", publicada nel Diariu Oficial d'Estremadura el 16 d'abril de 1991 depués d'aprobar l'espediente'l plenu del conceyu'l 19 de xunetu de 1989 y emitir informe favorable la Real Academia de la Historia el 8 de marzu de 1991. L'escudu defínese oficialmente asina:
Llocalización
thumb|Llocalización del términu municipal de Cañamero na provincia de Cáceres. Cañamero ta asitiáu al sureste de la provincia de Cáceres, lindante colos conceyos de Guadalupe, Logrosán, Alía, Berzocana y Valdecaballeros. Atópase nes estribaciones de la sierra de Las Villuercas.
El términu municipal de Cañamero tien les siguientes llendes:
Fauna y flora
La sierra apodera la mayor parte del espaciu. Llevantar dende elevaciones nidies a les que se garren la olivar, zrezal o castañu pa dise empinando, cubierta de pinu, carbayu y sufrera onde la tierra ye abondosa. Onde'l suelu ye escasu apoderen la jara y l'uz, y más arriba entá, arraclanes y enebros. La cuarcita corona toes los altores; tratar d'una roca dura, con múltiples quebres que llegó a formar estenses pedreres típiques de la zona. Nes zones llanes apoderen les encines.
El ríu Ruecas, afluente del Guadiana, forma'l valle nel que s'asitia'l pueblu. Nésta y otres corrientes d'agua hai montes d'omeros de pocos metros d'anchura pero quilómetros de llargor, formando túneles vexetales nos qu'apenes enfusa la lluz hasta la llegada de la seronda. Pueden atopase tamién loros, xardones, mostajos y pládanos.
Tocantes a la fauna, xunto a otres especies más comunes ta l'omnipresente xabalín. En zones montiegues abonden venaos y corzos, y xunto a los cursos d'agua sobreviven delles llondres. Ye frecuente la presencia d'utres leonados y negros, y dacuando d'alimoches. La Sierra de les Villuercas y el valle del Guadarranque fueron declaraos zona d'especial proteición pa les aves.
Prehistoria
Les primeres muestres de presencia humana remontar al Paleolíticu, cuando la zona yera percorrida por pueblos nómades dedicaos a la caza de grandes herbívoros y a la recueya de frutos monteses. Los primeros asentamientos son del Neolíticu, que dexen na zona rastros como dólmenes, grabaos y pintures rupestres. La Edá del Bronce, dómina na que s'esplotaben los xacimientos d'estañu del vecín pueblu de Logrosán y los ábanos auríferos del Ruecas, dexa tamién les sos buelgues en forma d'inscripciones tartésicas sobre piedra. Más palantre la zona ye poblada por pueblos celtes, ganaderos y guerreros, que constrúin asentamientos fortificaos y van aliase con Viriato na llucha contra la invasión romana.
Edá Antigua
La dómina romana algama dende los tiempos de Viriato (139 e.C. ) hasta hai unos mil quinientos años. Los romanos nun lleguen a colonizar dafechu la zona hasta'l sieglu IV d.C., de que la so dómina son les innumberables muertes arqueolóxiques de les esplotaciones agrícoles qu'atopamos partíos por tola Colonia, les Víbores, los Carrascales, la Devesa Boyal, la Olivilla, etc. Pola contorna pasaba una de les víes romanes que xuníen les ciudaes de Mérida y Toledo, camín que va perdurar mientres tola Edá Media col nome de camín sevillanu”.
AD La Curtidora
- [Míriam Volkweis] Superliga 2003:2004: Acesol Voley La Calzada y Superliga 2007-2008: Bargues Atalia Sarrión PSG.
Cañamero
Edá Antigua
Les muertes arqueolóxiques topaos nel interior del cascu urbanu, trés llabres funeraries, dexen suponer que la población de Cañamero tuvo de nacer nel sieglu IV, alredor d'una villa romana qu'esplotaba'l ricu valle del Vacianchas y que sirvió, en socesives etapes, como nucleu de población aglutinante de lo que sería'l futuru Cañamero.
AD La Curtidora
- [Elvia García] Superliga 2009-2010 y 2010/2011: Xacobeo 2010 Ribeira Sacra.
Cañamero
Edá Media
Na dómina visigoda (sieglos V-VIII) constrúyese un fortín apoderando'l pueblu, na peña conocida como El Castiellu. El pueblu yera conocíu como "Villa Realenga de Cañamales", pasando tiempu dempués a denominase "Cañamero", posiblemente por dase a esgaya el cultivu del cáñamu pela zona.
AD La Curtidora
- [Bárbaro Rodríguez] Superliga 2003:2004: A Pinguela y Superliga 2004:2005: Acesol Voley La Calzada.
NGC 116
NGC 116 ye una galaxa alcontrada na constelación de Cetus.
Cañamero
Edá Media
Nel añu 713 los árabes conquisten Mérida y nel so pasu escontra Toledo ocupen la zona, na que más tarde s'asitiarán dellos guerreros de les tribus bereberes de los Nafza, Miknasa y Hawara. Como nel restu de la Península ocupada, la población indíxena se islamiza y arabiza pasu ente pasu. Nesta dómina constrúi'l castiellu de Cañamero y dellos asentamientos militares pela redolada. Ye posible que'l castiellu de Cañamero correspuenda al hisn o fortaleza de al-Yanah o al de la Peña de Abu Hasan, citaos dambos pol xeógrafu del sieglu XV Ibn 'Abd al Mun'im al-Himyari arrexuntando fontes anteriores, asitiaos pela redolada de Luqrushán (Logrosán).
La conquista castellana producir hacia l'añu 1133, cuando les tropes d'Alfonsu VII pasen pol llugar de regresu d'una espedición en Sevilla. Cañamero, sicasí, va siguir siendo un llugar fronterizo y testigo de les lluches ente andalusíes y castellanos.
Index Seminum. Napoli
'''Index Seminum. Napoli, (embrivíu Index Sem. (Napoli)'''), ye una base de datos d'Index Seminum allugada en Nápoles.
AD La Curtidora
Pabellón
275px|miniaturadeimagen|derecha L'Agrupación Deportiva La Curtidora xuega los sos partíos nel polideportivu municipal de Los Canapés, asitiáu na cai Concordia d'Avilés.
Cañamero
Edá Media
En 1220 les tropes cristianes, al mandu del infante Sancho Fernández de Lleón "el Cañamero", fíu del rei Fernandu II de Lleón y hermanascu d'Alfonsu IX de Lleón, apoderar del castiellu de Cañamero, anque la mayoría de los sos acompañantes, desengañaos poles promeses que l'infante Sancho Fernández fixéra-yos de que se dirixiríen al reinu de Marruecos, abandonaron al infante Sancho, quien fortificó'l castiellu de Cañamero y dende ellí, atacó les tierres cristianu y musulmán colindantes.
AD La Curtidora
Pabellón
Puede allugar 540 espectadores y el so suelu ye sintéticu.
Cañamero
Edá Media
L'infante Sancho Fernández de Lleón "el Cañamero" finó'l día 25 d'agostu de 1220, a los trenta y cuatro años d'edá, de resultes del ataque d'un osu, que lo mató cuando l'infante salió a cazar, en Cañamero. El día 25 d'agostu de 1220, dos díes depués del fallecimientu del infante Sancho Fernández de Lleón, el gobernador musulmán de Badayoz apoderar del castiellu de Cañamero y asesinó a tolos cristianos que nél moraben.
AD La Curtidora
Pabellón
Pistes de Petanca