cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Isidoro Belzu
Biografía
En Tarija, Belzu conoció al ex-gobernador de Salta y héroe de la guerra de la independencia, el xeneral arxentín José Ignacio Gorriti, que como munchos unitarios arxentinos taba asilado ende. Namorar de la nueva fía del xeneral Gorriti, Juana Manuela con quien se casó. Con ella tuvo dos fíos Mercedes y Edelmira, que se casaríen con un miembru de la oligarquía chuquisaqueña y col xeneral Jorge Cordova (el cual años dempués seria futuru presidente de Bolivia), respeutivamente.
Pela so parte, la esposa de Belzu, Juana Manuela Gorriti, consagróse como una destacada escritora arxentina, reconocida pol so talentu pa describir les costumes, vida cotidiana y historia de los indios.
Carrera militar
La carrera militar de Belzu empecipiar cola so participación nel exércitu llibertador na batalla de Zepita. Depués de la independencia de Bolivia, trabayó como escribán del mariscal Sucre. Tamién tuvo so les órdenes del comandante Felipe Santiago Salaverry y del xeneral Agustín Gamarra.
Belzu incorporar al exércitu bolivianu en 1829. El so primer cargu foi de xefe del Tercer Batallón del Exércitu en Tupiza, Provincia de Chichas, y depués desempeñóse como capitán en Tarija. Na guerra de la Confederación participa na batalla de la ponte Uchumayo y n'agostu de 1835 foi xubíu a comandante. Santa Cruz nomar el so ayudante y depués de la derrota de Yungay y l'esmembramientu de la Confederación Perú-Boliviana, el presidente José Miguel de Velasco xubir a teniente coronel. Participa na batalla de Ingavi onde dirixe'l Novenu batallón del exércitu bolivianu. Como méritu al so audacia foi promovíu a coronel. Xube a xeneral el 11 de xineru de 1848 cuando la Corte Suprema declara a Velasco presidente de Bolivia.
Carrera política
Belzu ocupó dellos cargos políticos antes de llegar a la Presidencia. Belzu empecipió la so carrera na alministración pública n'en 1829 cuando Andrés de Santa Cruz asignar como ayudante del gobernador d'Acovez, na Mariña onde tuvo por bien pocu tiempu y tornó al exércitu. Sol gobiernu d'Adolfo Ballivián, Belzu desempeñóse como prefeutu de la Mariña n'Acovez. Foi ministru de guerra mientres la Xunta de Gobiernu. Como ministru de guerra fortaleció a la guardia nacional con municiones y reestructuró la so organización interna.
Presidencia
thumb|left|Manuel Isidoro Belzu c. 1874. En 1848, el pueblu llanu remontóse escalando la casa de los ricos de La Paz y atacando al propiu exércitu. Belzu, que s'impunxo nesi mesmu añu na batalla de Yamparáez, foi declaráu presidente provisional y, cola promulgación de la Constitución de 1851 foi consagráu como Presidente Constitucional. El so mandatu tuvo marcáu por guerres internes y los atentaos contra la so vida: en setiembre d'esi mesmu añu resultó gravemente mancáu. L'ensame enardecida atarraquitóse entós en redol so profiriendo berros d'aponderamientu escontra la so persona. A consecuencia amontó la so poder y escorrió implacablemente a los sos enemigos.
Según l'historiador Andrey Schelchkov, "La llegada de Belzu al poder foi resultáu d'un ampliu descontentu pola dictadura de Ballivián y de la incapacidá de la clase dirixente, representada pola oligarquía del sur y de la élite terrateniente comercial del norte, pa resolver los graves problemes del país, superar la crisis crónica fiscal y alicar la economía enllancada."
Reformes alministratives
Nel ámbitu políticu alministrativu, Belzu llogró importantes meyores. Al entamu del so gobiernu restableció les municipalidaes nun esfuerciu por descentralizar l'alministración pública. Sicasí, cola Constitución de 1851 abolió les xuntes municipales.
Belzu revisó la constitución de 1839 por atopala desactualizada cola realidá boliviana y con demasiaes contradicciones que dilataben los procesos alministrativos. La nueva Constitución de 1851 foi la más lliberal de les aprobaes en Bolivia hasta entós. Declaraba les llibertaes del home, prohibía la censura, garantizaba la propiedá privada, acutando al estáu la potestá d'ayenar pol bien públicu. La constitución tamién abolió la esclavitú y amenorgó el periodu presidencial a 5 años.
Mientres el so gobiernu, reformáronse los códigos civil, penal y alministrativu. Coles mesmes, aprobáronse nuevos códigos de minería y militar. Finalmente, na reforma xudicial que llevó a cabu introdució l'accesu a xusticia gratuita pa indíxenes y probes urbanos, antes escluyíos del accesu al sistema xudicial por falta de medios.
Política esterior
Nel aspeutu internacional, encaró un conflictu col Perú en 1853, que'l so orixe tuvo na invasión de la moneda feble boliviana nel sur peruanu, moneda de baxa llei que causaba graves perturbaciones nel comerciu llocal. Ante los reclamos presentaos pol representante de Perú en La Paz, Belzu respondió espulsando a dichu diplomáticu. Ante tal ofiensa, suplió nel Perú l'estáu de guerra contra Bolivia. El Congresu peruanu dio al presidente José Rufino Echenique facultaes estraordinaries y l'exércitu peruanu movilizar a la frontera. Pero la guerra nun se produció porque'l gobiernu de Echenique tuvo d'enfrentar pocu dempués una revolución lliberal na so contra, que desaguó nuna sangrienta guerra civil (1854).
Exiliu y asesinatu
Cansáu de lluchar contra los sos opositores (en total debió debelar 33 revoluciones), dimitió n'agostu de 1855 y viaxó a Europa.
thumb|Últimos intres del Xeneral Belzu. Tres una estancia de diez años n'Europa, onde desempeñó funciones diplomátiques, Belzu alzar contra'l xeneral Mariano Melgarejo, que se aprestaba a tomar el poder (1864). Sofitáu pol pueblu, llogró una victoria sobre les fuercies gubernamentales, pero, nel tracamundiu de la batalla, Melgarejo llogró entrar al Palaciu Quemáu, onde s'atopaba Belzu y asesinar. La so muerte xeneró gran consternación ente indíxenes y mestizos.
== Versión de la Muerte de Belzu, según el llibru "El Xeneral Melgarejo: Fechos y dichos d'esti Home Célebre" de Tomes O'connor D'arlach, depués de la derrota de Mariano Melgarejo Valencia'l 27 de marzu de 1865 == "...Melgarejo, na desesperación de la derrota, tomó un resolución supremu, inconcebible, que namái él pudiera adoptar y que nesi momentu naide podía imaxiná-yla …desmontando Melgarejo del so caballu y siguíu de los pocos coraceros que-y quedaben fieles, va poner en práctica'l so pensamientu: el so últimu recursu metanes la so derrota.
Asítiase metanes esos pocos soldaos que lu resten, a guisa de prisioneru, y diríxese al palaciu presidencial, onde'l xeneral Belzu topábase arrodiáu de numberosu pueblu que celebraba la victoria.
Al llegar a palaciu, el xeneral vencíu estrema n'unu de los balcones al vencedor, y fai-y un saludu militar cola espada. Belzu contésta-y cortésmente y persuadíu de que lo traíen prisioneru, se compadece del vencíu y resuelve salir del salón y recibi-y con un abrazu.
Melgarejo-diz Sotomayor Valdez- travesó'l patiu del palaciu, per mediu d'una armada, na cual atopábense munchos soldaos del so propiu exércitu, causando en toos una fonda sorpresa; cuando xubía la escalera, un antiguu enemigu so, edecán de Belzu coles mesmes, tuvo l'escurrimientu d'intercepta-y el pasu, amenaciándo-y col so rifle. Melgarejo esvia con una mano l'arma del so agresor, y dispáralu cola otra un tiru mortal de pistola. Dexa tendíu a unu llau'l cadabre d'esa víctima y bastia los sos pasos escontra'l salón en que s'atopa'l xeneral Belzu. La xente armada del patiu queda apavoriada col incidente sangrientu qu'acaba de guardar y presiente aterrotizada, daqué más tarrecible inda. Belzu, que sintió detonación d'un tiru de pistola na escalera, sollértase y altériase.
Al ver a Melgarejo que se presentada nel estragal de la puerta, maciu, cola mirada chispeante y accidente, paralízase y tremez, y apenes pronuncia la pallabra “garantíes” (¿Pidir o les daba?)cai mancáu de muerte por una bala que-y solmena Melgarejo.
Dexó tendíu, envolubráu na so propia sangre, el cadabre del ídolu del pueblu, del pernomáu xeneral Belzu, y saliendo a unu de los balcones, presentar al ensame y esclama:
Y delles voces contestaron: ¡Viva Melgarejo!
Le Val d'Ocre
Le Val d'Ocre ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Manuel Isidoro Belzu
Exiliu y asesinatu
¡Y esti home quedó dueñu absolutu de la ciudá y del gobiernu de la República, a la que convirtió nuna Roma de la dómina de los Césares!..."
Le Val d'Ocre
Tien una población de y una superficie de  km².
Manuel Isidoro Belzu
Referencies
Nun cuadra. Si Eusebio Guillarte termino'l so mandatu en xineru de 1849, Isidoro Belzu nun pudo asumir el so mandatu'l 6/12/1848:
Eusebio Guilarte Mole (La Paz, 15 d'ochobre de 1805 - Acovez, 11 de xunu de 1849) foi un políticu y militar bolivianu, décimu (10º) presidente de Bolivia dende avientu de 1847 hasta xineru de 1849. Manuel Isidoro Belzu Humérez (La Paz, Bolivia; 4 d'abril de 1808 - La Paz, Bolivia; 23 de marzu de 1865) foi un caudiellu militar y políticu bolivianu. Foi tamién el décimu primer Presidente de Bolivia dende'l 6 d'avientu de 1848 hasta'l 15 d'agostu de 1855.
Nanahira
Nanahira (ななひら) ye una cantante d'orixe xaponesa conocida principalmente pola so voz aguda ya infantil. Ente que dellos de los sos trabayos tean envolubraos principalmente en xéneru Denpa. Tamién ye conocida por enfusar se nos xéneros J-Pop y Rock. Faciendo la so primer apaición en 2008, empezó realizando versiones de Vocaloid en Nico Nico Douga. De magar, ella llanzó dellos álbumes orixinales sol so propiu círculu, Confetto, y volvióse una de los nomes más conocíos nel xéneru Denpa realizando duetos xunto con otros cantantes metíos dientro del mesmu xéneru, tales como Koko y Momobako, según cantantes que nun pertenecen al denpa, como por casu, Yukacco and Nana Takahashi.
De cutiu puédese-y atopar en delles compilaciones d'arreglus Touhou por Halozy, IOSYS y otros círculos. Tiempu dempués, los sos círculos fueron enfocaos n'artistes y compositores de la serie de SOUND VOLTEX pertenecientes al sellu discográficu HARDCORE TANO*C. Ta fuertemente acomuñada con Camellia, productor discográficu quien trabayen xuntos en cantares dientro y fora de BEMANI, y tamién en dellos álbumes colaborativos.
Otros
}}
Discografía
Lo siguiente son álbumes que l'autor creó a lo llargo del tiempu:
Gracineide Selma Santos de Almeida
Gracineide Selma Santos de Almeida ye una bióloga, taxónoma, botánica, xeobotánica, curadora, y profesora brasilana.
Biografía
En 2002, llogró la llicenciatura en ciencies biolóxiques pola Universidá Estadual de Bahia, cola tesina Asteraceae no município de Alagoinhas, Bahia, Brasil, empobinada pol Dr. Nilson Gonçalves de Jesus; y, el doctoráu en botánica pola Universidá Federal de Viçosa (2008).
Anguaño ye profesora axunta, nivel B de la Universidá Estadual de Bahia, en réxime de dedicación esclusiva, Coordinadora de posgráu Llato sensu nel Departamentu de Bioloxía Vexetal, Ciencies Exactes y de la Tierra - DCET / UNEB. Tien esperiencia en botánica, con énfasis na taxonomía de plantes, trabayando principalmente nes árees de taxonomía y florística d'Asteraceae, florística d'anxospermes, bioloxía reproductiva de Asteraceae, Caltenimientu y Educación Ambiental.
Val-de-Mercy
Val-de-Mercy ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Océanu Tetis
thumb|250px|Mapa qu'amuesa l'allugamientu de Tetis, ente Laurasia y Gondwana.
L'océanu Tetis o mar de Tetis (de la titánide griega Tetis o Τηθύς, Tēthýs) yera un océanu de la era Mesozoica qu'esistió ente los continentes de Gondwana y Laurasia, primeramente a l'apaición del océanu Índicu.
Historia
En 1893, utilizando rexistros fósiles topaos de los Alpes, África y el Himalaya, el xeólogu Eduard Suess propunxo la esistencia d'un mar interior ente los primitivos continentes de Laurasia y Gondwana. Los fósiles, topaos en zones bien montascoses, yeren de criatures marines, polo que yera necesaria la esistencia d'una gran masa d'agua que'l científicu bautizó como mar de Tetis, aludiendo a la diosa griega del mar, Tetis.
Más tarde, la teoría de la tectónica de plaques refutó gran parte de les proposiciones de Suess. Sicasí, determinó la esistencia d'una gran masa d'agua, en dómina más temprana que la que calculó'l científicu, pero ocupando la mesma zona. Esta estensión foi bautizada como océanu Tetis na moderna teoría de la tectónica de plaques n'honor a Suess, que los sos conceutos yeren averaos pero visionarios.
Teoría moderna
thumb|left|300px|Distribución de los continentes hai 280 millones d'años mientres el [[Permianu. La placa de Cimmeria empieza a movese escontra'l norte reemplazando'l océanu Paleo-Tetis pol océanu Tetis.]]
Hai aproximao 250 millones d'años, a finales del Permianu, un nuevu océanu empezó a formase nel estremu sur d'otru océanu anterior denomináu Paleo-Tetis. Una falla formar a lo llargo del norte de la placa de Cimmeria, al sur de Panxea. A lo llargo de los 60 millones d'años, esa placa foise moviendo escontra'l norte, emburriando'l suelu del océanu Paleo-Tetis debaxo de la superficie d'estremu este de Pangea (Laurasia). La resultancia foi la formación del océanu Tetis, direutamente sobre'l llugar qu'ocupaba'l so antecesor, l'océanu Paleo-Tetis.
Mientres el Xurásicu, hai 150 millones d'años, Cimmeria, finalmente topetó con Laurasia. Como resultancia, el suelu oceánicu se combó so esta segunda placa (procesu de subducción) formando la fuesa de Tetis. Al tiempu los niveles d'agua xubieron, cubriendo grandes partes d'Europa con mares pocu fondos. Naquella dómina tamién se produció la división de los dos mases de tierra que formaben Pangea, Laurasia y Gondwana, formándose l'océanu Atlánticu ente dambes.
Hai unos 100 millones d'años, Gondwana empezó a rompese, emburriando África ya India escontra'l norte, al traviés de Tetis. Como resultancia, l'océanu se empequeñece, polo que la so denominación pa esti periodu ye mar de Tetis. Ésti esistió hasta hai 15 millones d'años.
Anguaño, India, Indonesia y l'océanu Índicu cubren la mayor parte de la superficie qu'ocupó esti mar y Turquía, Iraq y el Tíbet asentir en Cimmeria. El mar Negru, el Caspiu y l'Aral son muertes del mesmu. La mayor parte del fondu del océanu Tetis sumió so Cimmeria y Laurasia.
Terminoloxía y subdivisiones
Como cualesquier otra ciencia, la xeoloxía vive una continua evolución y los términos emplegaos na descripción de delles formaciones xeolóxiques antigües hai fluctuado a midida que fuéronse estableciendo teoríes más precises. Munches fontes n'Internet, por casu, usen la espresión "océanu Tetis" pa referise al mar de Tetis, y viceversa. Inclusive ye posible atopar l'incipiente océanu Atlánticu del Periodu Xurásicu referíu equivocadamente como mar de Tetis.
thumb|260px|left|Paleogeografía de la rexón mediterránea mientres el [[Oligocenu. Paratetis va cerrándose (nel sur d'Europa) y ye sustituyíu pol mar Mediterraneu (al norte d'África).]]
Océanu Tetis Occidental
La llende occidental del océanu Tetis ye llamáu'l mar de Tetis, océanu Tetis Occidental o océanu Tetis Alpín, siendo muertes d'ésti los mares Caspiu, Aral y Negru. Ésti nun yera un océanu abiertu, tando cubiertu por ensame de pequeñes plaques tectóniques, arcos d'islles propios del Cretaceu y microcontinentes.
Nesta zona esistíen pequeñes cuenques oceániques (océanu de Valáis, océanu d'El Piamonte-Liguria,...), separaes unes d'otres per terrenes continentales asitiaos sobre la Placa d'Alborán o la Placa d'Iberia. La xubida del nivel del mar nel Mesozoicu anubrió los mentaos terrenes, formando mares pocu fondos.
Mientres el Oligocenu, una gran parte d'Europa central y oriental taben cubiertes por una caña norte del océanu Tetis, denomada Paratetis. El Paratetis dixebrar del océanu Tetis tres la formación de los Alpes, Cárpatos, Alpes Dináricos, Taurus y Elburz mientres la Oroxenia Alpina. Sumió gradualmente mientres el Miocenu tardíu, convirtiéndose ello ye que nun aislláu mar interior.
Océanu Tetis Oriental
La parte este de Tetis ye referida como océanu Tetis Oriental.
El mar de Tetis n'otros periodos
A midida que la teoría de la deriva continental foi siendo ampliada y ameyorada, estendióse'l nome de Tetis a otros océanos que-y precedieron. El Paleo-Tetis, mentáu enriba, esistió dende'l Silúricu, hai 440 millones d'años, hasta'l Xurásicu. A este precedió-y l'océanu Proto-Tetis, formáu hai 600 millones d'años.
Paleontoloxía
L'océanu Tetis ye oxetu d'estudiu de la paleontoloxía yá que dexa a esta ciencia conocer como yeren los hábitats marinos y marismeños fai millones d'años al traviés del estudiu de fósiles topaos en zones interiores.
Los xeólogos atoparon los fósiles de les criatures d'esti océanu nes roques del Himalaya. Poro, sabemos qu'estes roques taben somorguiaes primero que'l continente indiu emburriar escontra l'interior d'Asia. Podemos ver pruebes xeolóxiques similares na Oroxenia Alpina d'Europa, onde'l movimientu de la placa africana llevantó los Alpes.
Spalacopus cyanus
El cururo (Spalacopus cyanus) ye una especie de royedor de la familia Octodontidae. Ye monotípicu dientro del genus Spalacopus. Ye un endemismu de Chile.
Descripción
Alcuéntrase-y en Chile, dende Caldera (III Rexón d'Atacama) a Chillán (VIII Rexón del Bio-Bio), dende'l nivel del mar hasta 3.400 msnm d'altitú. Constrúi galeríes soterrañes, les que nun abandona, pero asoma la so cabeza nes entraes cuando sale'l sol. Les sos galeríes son inconfundibles, yá qu'en cada entrada o salida hai un montículo que se forma cola tierra que l'animal estrayi al cavar.
Comunicar con soníos que resonen nos túneles. Cuando la vexetación del terrén mengua, la colonia treslladar mientres la nueche.
Sieglu VI
El sieglu VI d. C. (sieglu sestu dempués de Cristu) o sieglu VI EC (sieglu sestu de la era común) empezó'l 1 de xineru del añu 501 y terminó'l 31 d'avientu del 600. Unos años dempués del fin de la dómina clásica (derrumbe del Imperiu romanu occidental nel añu 476) y l'entamu de la dómina medieval.
Descripción
thumb|right|180px|Mosaicu de [[Xesús.]]
Dempués de la Cayida del Imperiu romanu d'Occidente cayida del Imperiu romanu occidental a finales del sieglu anterior, Europa ye quebrada en munchos reinos xermánicos pequeños, que compitieron constantemente per tierra y recursos. Finalmente los francos aportaron a dominantes, y espandiéronse pa escontra fora un dominiu importante que tomaba gran parte de Francia y d'Alemaña. Mentanto, l'Imperiu romanu del este que sobrevivió empezó a ampliase sol mandu del emperador Justiniano I, que repunxo eventualmente África del norte de los vándalos, y procuró recuperar dafechu Italia tamién cola esperanza de restablecer el control romanu sobre les tierres gobernaes una vegada pol Imperiu romanu occidental. Dempués de la muerte de Justiniano I, la mayor parte de los sos llogros sumieron. L'Imperiu sasánida algamó un picu de grandor con Cosroes I nel 6º sieglu.
Persones relevantes
derecha|200px|thumb|El xeneral Belisario espandió descomanadamente les fronteres del Imperiu bizantín.
Home bala
thumb|250px|Stephanie Smith, hombre bala nel [[Royal Melbourne Show, 2005.]] Un hombre bala ye una persona que s'espulsa a manera de bola de cañón dende un cañón especialmente diseñáu pa ello. L'impulsu nun ye apurríu pola pólvora, sinón por un muelle elásticu o un resorte d'aire estruyíu. Nel so emplegu pa circos, la pólvora puede utilizase p'apurrir efeutos visuales y auditivos, pero nun guarda rellación dalguna col mecanismu qu'impulsa al home bala.
L'home bala aterriza nuna rede horizontal, siendo'l so allugamientu determináu polos mecánismos clásicos. El so emplegu al campu pueden tamién tener como llugar d'aterrizaxe una zona con agua superficial. El primer home bala foi en 1877 una rapaza llamada "Zazel" (Rossa Matilda Richter, qu'entós daquella solamente cuntaba con 14 años d'edá). Un cañón de resorte creáu por George Farini llanzar, nun espectáculu creáu pol P.T. Barnum Circus.
Récor mundial
L'actual récor del mundu pal llanzamientu más alloñáu d'un home bala ye de 56,54 metros, los que voló David "Bala" Smith. El llanzamientu foi realizáu'l 18 de mayu de 1998, en Kennywood Park, West Mifflin, Pennsylvania, Estaos Xuníos. Envalórase que David Smith voló a unos 112 km/h nel llanzamientu que llogró'l récor. Esti llanzamientu foi executáu con un ángulu de 45º.
Mouguías (parroquia)
Mouguías ye una parroquia del conceyu asturianu de Cuaña. Ocupa'l cuadrante más nororiental del mesmu, y tien una estensión de 6,37 km². Tien una población de 989 habitantes (INE, 2007), que se reparten ente los llugares d'Astás, El Espín, Foxos, Medal, Mouguías, Ortigueira, El Rabeirón, A Regueira, A Veiga de Pindolas y Os Villares.
Nel so territoriu s'asitien dos castros. Nel pueblu homónimu alcontramos el castru de Mouguías, que tuvo habitáu na segunda metá del sieglu I y la primer metá del II, y que destaca ente los otros de la zona poles importantes obras d'infraestructura (desagües, calles enllosaes, cases coles esquines reforzaes con contrafuertes pa que nun les estrozaren los carros...) que s'alcuentren nel recintu, y tamién porque s'alcontraron n'él una cantidá curiosa de les llamaes "piedres de cazoleta". D'otra banda, nel llugar de Medal hai un castru marítimu, el de Punta da Figueira.
Tamién s'asitien equí el faru San Agustín y el puertu pesqueru d'Ortigueira.
Spalax golani
Spalax golani ye una especie de royedor de la familia Spalacidae.
Distribución xeográfica
Ye n'Endemismu del noroeste d'Israel, Monte Hermón, Quneitra y El-Al nas, Altos del Golán,
Randy Crawford
Randy Crawford, (Nacida Veronica Crawford, Macon, 18 de febreru de 1952) ye una cantante de Jazz y Rhythm & Blues norteamericana. Algamó mayor sonadía n'Europa que nos Estaos Xuníos onde nun llegó a colase nes llistes d'exitos como cantante solista.
Ye conocida como una de les lleendes de la música popular negra. Lleva más de trenta años na música, y tocó práuticamente toles categoríes, (sobre too, jazz, soul y R&B). Anque tien numberosos ésitos na so carrera, el boom Crawford llega depués de pone-y voz a una de les canciones de Crusaders, Street Life, y más al ser ésta una de les principales que Quentin Tarantino utilizó pa la so película Jackie Brown. Anguaño va de xira con Joe Sample, el que fuera pianista del grupu Crusaders, y unu de los mayores representantes del jazz fusión.
Cantó conBootsy Collins, Johnny Bristol, Quincy Jones, Al Jarreau, Rick Springfield, Steve Hackett, y Joe Sample ente otros.
Nina Toussaint-White
Carrera
Creció en Plumstead, al Sureste de Londres, y entrenóse na Italia Conti Academy of Theatre Arts en Clapham. Fixo'l so debú profesional nun episodiu de 2007 de la serie Casualty, siguíu por una apaición en The Bill un añu más tarde.
En 2009, Toussaint-White recibió la ufierta d'interpretar a la enfermera Syd Chambers, el nuevu interés románticu de Bradley Branning en EastEnders, faciendo la so primer apaición en febreru de 2009. Interpretó'l papel hasta la so marcha n'ochobre del mesmu añu. Tamién apaeció en Primeval y actuó en delles producciones teatrales, incluyendo A Midsummer Night's Dream.
Tres la so marcha de EastEnders en 2009, Toussaint-White apaeció nel episodiu de Doctor Who Matemos a Hitler emitíu'l 27 d'agostu de 2011, interpretando a una encarnación anterior de River Song. En febreru de 2012 apaeció como Mattie Grace en Holby City. En marzu, anuncióse qu'apaecería xunto a la so ex compañera de EastEnders Lacey Turner na serie sobrenatural Switch.
Vallan
Vallan ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Graziela Barroso
Graziela Maciel Barroso foi una botánica y profesora brasilana. Foi la "primer dama de la Botánica" nel Brasil, pos foi la primer muyer en faer un cursu de grau nesa área en Brasil.
Biografía
Foi profesora de Botánica y direutora del Departamentu de Bioloxía Vexetal de la Universidá de Brasilia, dende'l so entamu en 1969.
Ocupar de la enseñanza y orientación de posgráu en Botánica de la UFRJ, UFPR, la Unicamp y de la UFPE, habiendo empobináu 60 tesis de maestría y 15 de doctoráu. Escribió más de 65 artículos en revistes profesionales, sobremanera nel campu de la Sistemática Vexetal y cuatro llibros como autor principal.
Con prestíu internacional, morrió en Rio de Janeiro el 5 de mayu, a los 91 años.
Sieglu VII
El sieglu VII d. C. (sieglu séptimu dempués de Cristu) o sieglu VII EC (sieglu séptimu de la era común) empezó'l 1 de xineru del añu 601 y terminó'l 31 d'avientu del 700. Ye llamáu'l sieglu del islamismu.
Descripción
Mientres esti sieglu, el profeta Mahoma fundó l'Islam na actual Arabia, a partir d'entós, diose entamu a la denomada espansión musulmana, a lo llargo de tol sieglu, los musulmanes conquistaríen territorios pertenecientes al Imperiu sasánida, que sumía nel 651 asimiláu pol nuevu imperiu musulmán. Pela so parte, l'Imperiu bizantín sufriría un ensame de problemes por cuenta de la espansión de los árabes, pero non too foron males noticies pal Imperiu Romanu d'Oriente, la so capital Constantinopla, convirtióse na mayor ciudá del mundu y una de les más influyentes. N'Europa occidental, empecipióse la denomada Dómina escura, que va siguir hasta'l reináu de Carlomagno. Nel Reinu visigodu de Toledo, el sieglu denominóse'l Sieglu de los Concilios, por cuenta de qu'ellí celebróse'l Conciliu de Toledo.
Regulus satrapa
'''Regulus satrapa ye una especie d'ave paseriforme de la familia Regulidae. Ye nativu de Canadá, Saint Pierre y Miquelon, Estaos Xuníos, Méxicu y Guatemala. El so hábitat consiste de monte templáu y viesca montiega tropical y subtropical.
Sieglu VII
Persones relevantes
derecha|500px|thumb|El profeta del [[Islam, Mahoma]]
Regulus satrapa
Subespecies
Estrémense les siguientes subespecies:
Viladasens
thumb|300px|Ilesia parroquial de San Vicente de Viladesens. Viladasens ye un conceyu de la contorna del Gironés na provincia de Girona, Cataluña, asitiáu al nordeste de la contorna y na llende coles del Alt Empordà, Baix Empordà y Pla de l'Estany.
thumb|left|Situación de Viladasens na provincia de [[Provincia de Girona|Girona.]]
Economía
Agricultura de secanu y ganadería.
Historia
El primer documentu sobre Viladasens ye del añu 1058, col nome de: villam DEASINIS. Viladasens tuvo pobláu en dómina ibérica, como lo demuestren los afayos efectuaos na llomba del Pozu del Xelu y sobremanera a la Cruz de Fellines, onde mientres la construcción de l'autopista escavaben media docena de cabañes de los sieglos III-II aC que pertenecíen a un pequeñu centru de producción de cerámica. En dómina romana la Vía Augusta cruciaba'l conceyu, a la Plana, a llevante del pueblu, identificóse una edificación romana que podría corresponder a la casona (hostal xunto a la vía) de Cinniana, que dio nome a rir Cinyana.
Nel sieglu XI yá taben constituyíes les parroquies de Viladasens y Fellines, tal como amuesen los documentos de les respeutives ilesies, con elementos románicos. Tiense noticia d'una serie de masías (la Mora, casa faxa, ye'l Adroer ...) que prueben una importante espansión de l'agricultura en dómina medieval. Los dos parroquies formaron tamién una bailía que foi dominiu real mientres casi tola Edá Medio y Moderno.
Viladasens foi siempres un conceyu rural: nel sieglu XVIII esperimentó una cierta crecedera, pasando de 250 habitantes en 1718 a 404 en 1787, que se caltuvo ensin demasiaos cambeos hasta mediaos del sieglu XX. A partir d'entós, los fondos cambeos na agricultura favorecieron l'abandonu de l'actividá de munchos caseríos y la población cayó a la metá: 357 habitantes del añu 1960 pasaron a ser 189 en 1981. Los dos décades siguientes fueron d'estabilidá, col caltenimientu de delles esplotaciones agrícola y ganaderu, convenientemente afeches a los nuevos tiempos.
Con éses a pesar de los grandes tresformamientos qu'hubo perdayuri, Viladasens consiguió llegar al sieglu XXI calteniendo la so fisonomía esencialmente rural, pero ensin arrenunciar a los beneficios del progresu téunicu.
Personaxes célebres
Antonio Machado pasó nesti conceyu la so última nueche n'España, la del 26 al 27 de xineru, antes de cruciar a cuerpu la frontera con Francia.
Regulus regulus
El ye l'ave paseriforme más pequeña d'Europa: mide 9 cm de llargor y 14 cm de valumbu, pesando ente 5 y 6 g. Suel trate nes cañes baxes de los árboles, nes que come; reconózse-y pol so tonu marrón verdosu, con una banda negra con centru mariellu na coroniella.
El so reclamu ye xiblante, bien insistente; el canto, bien agudu, rápido y modulado, con florituras terminales.
El so nial, en forma de taza pequeña, ye de mofu y liquen; pon 7 o 8 güevos en dos niaraes, d'abril a xunetu.
Aliméntase de pequeños inseutos y arañes, ente la xamasca y nel suelu.
Cría en casi toa Europa, salvu nel norte d'Escandinavia, Islandia y partir sur de la Europa mediterránea. El so hábitat son los montes, especialmente de coníferes, ente 800 y 2.200 msnm; los invernantes baxen inclusive hasta la mariña.
La Terremoto de Alcorcón
La Terremoto de Alcorcón ye'l nome artísticu de Pepa Charro, una cantante cómica española de Madrid.
Natural d'Alcorcón, tuvo a estudiar idiomes. Trabayó d'au pair nel Reinu Xuníu.
El grupu Diabéticas Aceleradas fichola en 1999. Anguaño vive en Palma de Mallorca, onde rexentaba anantes un chigre en Sant Jordi, una pedanía de la capital, anque'l mentáu chigre traspasóse.
Conózse-y n'España poles sos parodies de cantares como Can't get you out of my head de Kylie Minogue (Me estoy poniendo morá) o Hung Up de Madonna (Time goes by con Loli), de la que fizo tamién un videoclip asemeyando a la cantante d'Estaos Xuníos. Tamién camudó'l cantar de Michael Jackson en Thriller o a Beyoncé Knowles en Crazy in love entre otros.
Nel añu 2006 presentónos Sin afeitar (I will survive) de Gloria Gaynor y pal branu Me voy pa Benidorm (Walking on sunshine) de Katrina & The Waves. Tamién esi mesmu añu participó como collaboradora nel magacín nocherniegu D-Calle presentáu por Cayetana Guillén Cuervo en La 2.
En 2007 presentó'l so primer single pal himnu del Europride 2007 nomáu ¡Libérate!, del que se llanzaron versiones en dellos idiomes: inglés, catalán, francés, italianu y castellanu. Tamién sacó la versión d'Estoy enajená camudando la lletra de Dover (Let me out).
NGC 3314
NGC 3314 ye un par de galaxes espirales sobrepuestes, asitiaes a una distancia ente 117 y 140 millones de años lluz en direición a la constelación de la Hidra.
La galaxa en primer planu, LEDA 31531, vese casi de frente. Esta singular disposición brinda a los astrónomos la ocasión de midir les propiedaes del polvu interestelar, que forma llurdios escuros recortaes contra'l fondu de la galaxa qu'hai en segundu planu: LEDA 31532.
En busca de galaxes sobrepuestes n'abril de 1999, dos astrónomos de la Universidá d'Alabama consiguieron enfocar esti oxetu del espaciu fondu con abondu resolución como pa estremar les dos galaxes.
Nuna observación d'elles llevada a cabu en marzu del 2000, viose un prominente oxetu esteliforme de color verde. Los astrónomos formularon la hipótesis de que podría tratase d'una supernova, pero les singulares propiedaes de peneráu de la galaxa asitiada en primer planu enzancaron que se llegara a una conclusión firme al respeutu.
Psilocybe cyanescens
Psilocybe cyanescens, ye un potente fungu psilocibio que los sos principales compuestos activos son la psilocibina y la psilocina. Pertenez a la familia de les Strophariaceae y foi descripta nel Real Xardín Botánicu de Kew, Reinu Xuníu, por Elsie Maud Wakefield n'añu 1946. Esta especie de fungos ta estrechamente rellacionada a la de Psilocybe azurescens cola cual puede ser estremada pola so sombreru cónicu y bien umbonado, polos sos cuerpos granibles más grandes y por espores más allargaes.
Hábitat y distribución
Psilocybe cyanescens crez principalmente sobre forgaxes de madera - especialmente pela redolada de los colchones de fueyes n'árees urbanes. Nos Esados Xuníos, alcuéntrase principalmente nel Noroeste del Pacíficu y en California. Tamién puede ser topáu en ciertos llugares d'Europa occidental, Europa central y en dellos llugares d'Australia como nel oeste d'Asia (Irán). La fructificación rique d'una cayida de la temperatura, polo qu'apaez na seronda. Fructifica dacuando en grandes cantidaes, gregariamente o en grupos cespitosos.
thumb|right|Espores de Psilocybe cyanescens
Efeutos
Ver Efeutos
Enllaces esternos
N'inglés
Regulus teneriffae
Regulus teneriffae ye una especie d'ave paseriforme de la familia Regulidae endémica de les Islles Canaries occidentales. Habita nos montes de pinu canariu de La Gomera y Tenerife.
Nel pasáu creíase que yera una subespecie de reyezuelo senciellu (Regulus regulus teneriffae), y que los los exemplares de La Palma y El Hierro pertenecian a esti taxón. Pero'l reyezuelo tinerfeñu foi dixebráu nuna especie estreme, porque al paecer evolucionó a partir d'una colonización de les islles Canaries independiente, hai unos 1,3–1,8 millones d'años, anterior a la de los reyezuelos senciellos (Regulus regulus ellenthalerae) de la Palma y El Hierro.
Elliott Gould
thumb|right|250px|Gould en 1986 thumb|right|250px|Elliott Gould
Xornada d'ocho hores
thumb|350px|right|8 hores pa trabayar, 8 hores pa vivir, 8 hores pa dormir. Pancarta esixendo la xornada de trabayu máxima de 8 hores diaries, [[Melbourne, 1856. La demanda que explicitó Robert Owen en 1810 para trabayar menos hores ye conocida como 888.]] La xornada d'ocho hores fai referencia a la reivindicación del movimientu obreru pola amenorgamientu de la xornada llaboral y l'establecimientu de los ocho hores de trabayu diaries o 48 hores a la selmana, tamién conocíu como'l movimientu pola xornada amenorgada, que tuvo'l so orixe nes penoses condiciones de trabayu de la Revolución Industrial en Gran Bretaña a mediaos del sieglu XVIII.
Elliott Gould
Elliott Gould ye un actor d'Estaos Xuníos nomáu a los Premiu Óscar. Fízose conocíu na década de 1970 al protagonizar delles películes de Hollywood.
Xornada d'ocho hores
La xornada llaboral na revolución industrial
Nun s'aplicaba la regulación, establecida dende 1496 en Gran Bretaña, según la cual la xornada de trabayu duraba a lo más 15 hores: dende les 5 de la mañana hasta les 8 de la nueche. Les condiciones de trabayu ensin regulación nin control deterioraben la salú, el bienestar y la moral de los trabayadores. Entós l'usu de trabayu infantil yera común. En 1960 el períódico 'Dayly Telegraph' esplicaba los horarios de los neños que trabayaben:
Movimientu pol amenorgamientu de la xornada llaboral
Dende 1810, Robert Owen espublizó la idea de que la calidá del trabayu d'un obreru tien una rellación direutamente proporcional cola calidá de vida del mesmu, polo que pa cualificar la producción de cada obreru, ye indispensable brindar meyores nes árees de salarios, vivienda, hixene y educación; prohibir del trabayu infantil y determinar una cantidá máxima d'hores de trabayu, de diez hores y media, pa empezar. Pa 1817 formuló l'oxetivu de la xornada d'ocho hores y acuñó el lema de ocho hores de trabayu, ocho hores pa vivir, ocho hores de descansu (8 hours labour, 8 hours recreation, 8 hours rest).
Elliott Gould
Carrera
Gould convertir n'unu de los actores más prominentes d'Estaos Xuníos cuando a principiu de los años setenta representó a Trapper John na película satírica M*A*S*H (1970) de Robert Altman. En 1970, la revista Time poner na portada d'unu de los sos númberos. Tuvo un papel invitáu recurrente na sitcom Friends como Jack Geller, el padre de Monica y Ross Geller.
Vida personal
Gould dixo que tien una «identidá fondamente xudía». Tuvo casáu trés vegaes (dos d'elles cola mesma muyer):
Xornada d'ocho hores
Movimientu pol amenorgamientu de la xornada llaboral
El movimientu cartista, empecipiáu escontra 1838 presentó'l 2 de mayu de 1842 al parllamentu inglés un conxuntu de propuestes ente les que se destacar l'amenorgamientu y llimitación de la xornada llaboral.
L'Asociación Internacional de los Trabayadores definió como reivindicación central la xornada d'ocho hores, a partir del so Congresu de Xinebra n'agostu de 1866, declarando que la llimitación llegal de la xornada de trabayu yera una condición previa ensin la cual fracasaríen tolos otros intentos de meyores y l'emancipación mesma de la clase obrera. Envalorábase como «una gran disputa ente la dominación ciega exercida poles lleis de la ufierta y la demanda, conteníu de la economía política burguesa, y la producción social controlada pola previsión social, conteníu de la economía política de la clase obrera». Esta decisión contribuyó decisivamente a xeneralizar nel mundu, una llucha que yá yera adelantrada polos trabayadores de dellos países.
N'Estaos Xuníos la xornada llaboral taba afitada en 18 hores. En Filadelfia, los carpinteros declarar en fuelga en 1791 pola xornada de diez hores. Dende 1829 formárase un movimientu pa solicitar a la llexislatura de Nueva York la xornada d'ocho hores. Para 1830 l'amenorgamientu de la xornada llaboral convirtiérase nuna demanda xeneralizada. El 16 d'agostu de 1866 el Congresu Obreru Xeneral, en Baltimore declaró como primer y más importante esixencia de los trabayadores, "la promulgación d'una llei afitando n'ocho hores pa tolos Estaos Xuníos la xornada normal de trabayu". La Federación Estauxunidense del Trabayu, nel so cuartu congresu, realizáu'l 17 d'ochobre de 1884, resolviera que dende'l 1 de mayu de 1886 la duración llegal de la xornada de trabayu tendría de ser d'ocho hores, diéndose a la fuelga si nun se llograba esta reivindicación y encamentándose a toles uniones sindicales que trataren de faer promulgar lleis nesi sentíu nes sos xurisdicciones. Esti resolución espertó l'interés de les organizaciones, que víen la posibilidá de llograr mayor cantidá de puestos de trabayu cola xornada d'ocho hores, amenorgando'l paru.
Asina, en 1868, el presidente Andrew Johnson (1865-1869) promulgó la llamada Llei Ingersoll, qu'estableció la xornada d'ocho hores, anque con clauses que dexaben aumentar a 14 y 18 hores. Aun así, por cuenta de la falta de cumplimientu de la Llei Ingersoll, les organizaciones llaboral y sindical movilizar pa faela cumplir. La prensa calificaba'l movimientu como «indignante ya irrespetuosu», «deliriu d'allunaos pocu patriotes», y manifestando que yera «lo mesmo que pidir que se pague un salariu ensin cumplir nenguna hora de trabayu». El 1.° de mayu de 1886, 200.000 trabayadores empecipiaron la fuelga ente qu'otros 200.000 conquistaron los ocho hores cola simple amenaza de parar. En Chicago onde les condiciones de los trabayadores yeren muncho peor que n'otres ciudaes del país les movilizaciones siguieron los díes 2 y 3 de mayu.
A finales de mayu de 1886 dellos sectores patronales estauxunidenses aportaron a otorgar la xornada de 8 hores a dellos centenares de miles d'obreros. L'ésitu foi tal, que la Federación de Gremios y Uniones Entamaes espresó la so allegría con estes pallabres: «''Enxamás na hestoria d'esti país hubo un llevantamientu tan xeneral ente les mases industriales. El deséu d'un amenorgamientu de la xornada de trabayu impulsó a millones de trabayadores a afiliase a les organizaciones esistentes, cuando hasta agora permanecieren indiferentes al baturiciu sindical''».
N'Australia la llucha poles ocho hores llibróse llargamente dende 1855 y la xornada d'ocho hores establecer nel sector de la construcción dende 1858, pero solamente xeneralizóse pasu ente pasu nel país.
En América llatina la demanda del amenorgamientu de la xornada llaboral foi enarboliada polos trabayadores en numberoses fuelgues, hasta consiguir mientres les primeres décades del sieglu XX l'aprobación de lleis llaborales que dispunxeron la xornada d'ocho hores. Asina, por casu, l'artículu 123 de la Constitución mexicana de 1917 estableció les 8 hores.
Nel añu 1915 -dos años antes de la revolución bolxevique de Lenin- aprobar na República Oriental del Uruguái la Llei 5.350, denomada Trabayu Obreru, que nel so Art. 1º establez: "El trabayu efeutivu de los obreros de fábriques, talleres, estelleros, canteres, empreses de construcción de tierra o nos puertos, ........... nun va durar más d'ocho hores".
En 1919, en Barcelona, dempués d'una fuelga xeneral de 44 díes, con más de 100.000 participantes que paralizó efeutivamente la economía, el gobiernu catalán aceptó les demandes de los trabayadores qu'incluyíen una xornada d'ocho hores, la reconocencia de los sindicatos y el reintegro de los trabayadores despidíos. El 3 d'abril foi aprobáu'l decretu y a partir del 1 d'ochobre de 1919 la xornada máxima total de trabayu en Barcelona foi de 8 hores al día y de 48 a la selmana. Cola llegada del mandatu de Francisco Franco se nacionalizó la llei, y ufiertóse-y a tou trabayador Español la xornada de 8 hores al día, beneficiando en gran midida la salú y vitalidá del trabayador. El Conde de Romanones foi releváu del gobiernu n'abril de 1919 dempués de roblar el 3 d'abril de 1919] el llamáu "Decretu de la xornada d'ocho hores"
Anguaño, la defensa de la xornada d'ocho hores pa los trabayadores depende de la llucha contra les distintes formes d'amarutar la rellación llaboral, por aciu contratos de servicios, honorarios o obres, que con sistemes de pagu a estaya, por xeres, pieces o pesu y cola tercerización, refuguen l'aplicación de les normes llaborales vixentes en casi tolos países y llogren de fechu imponer xornaes de trabayu indefiníes. Amás de recibir un mal tratu per parte de los dueños y tener una calidá de vida baxa.
Evolución histórica del amenorgamientu de la xornada de trabayu
El conceutu históricu contemporaneu de xornada llaboral va de la mano d'industrialización de la producción mientres la revolución industrial y la conversión del trabayu humanu en fuercia de trabayu, como un factor de producción que pasa a formar parte d'una economía de mercáu cola teoría del valor-trabayo de los economistes clásicos (Adam Smith, David Ricardo, Karl Marx).
Na Tabla 1 puede apreciase la evolución de les hores de trabayu per añu, selmana y día per persona nel Reinu Xuníu dende 1785 al añu 2000. Nesti país pasóse nunos 200 años de 3.000 hores añales a 1.489, práuticamente la metá; d'igual manera baxó l'horariu selmanal y diariu, magar cola alvertencia de que los díes añales non trabayaos fueron aumentáu y, al empar, menguando los díes llaborales selmanales, dende 6 díes, en dalgunos dende 7, hasta 5 los díes llaborales. Puede apreciase una constante medría de la productividá per hora trabayada y PIB per capita y la so esplosión dende los años 1950 hasta los 2000 periodu nel que s'hai cuadriplicado y triplicáu respeutivamente. Sicasí esto postreru nun podría argumentase como resultáu del amenorgamientu de la xornada llaboral yá que nel mesmu periodu de tiempu les meyores en teunoloxía dexaron mayor eficiencia nos procesos granibles.
Psilocybe quebecensis
Psilocybe quebecensis ye una cogorda moderadamente alucinógena que contién psilocibina y psilocina como principales componentes activos. Nativu de Quebec, ye'l fungu psilocibio más septentrional conocíu. Macroscópicamente, estos fungos paecer a los de Psilocybe baeocystis.
Etimoloxía
Nomáu asina pola provincia canadiense na que foi descubiertu.
Sombreru
El sombreru tien de 1-3,5 cm de diámetru. De primeres convexu pa depués mientres se desenvuelve tornase subcampanuláu a planu cuando ye maduru, mafosu y tresllúcíu y daqué estriáu cuando ta húmedu, higrófano, de color parduzu a payizu, y cuando ta secu d'un color amarellentáu a blancu lleche. La superficie ye nidia, y puede tornase daqué engurriada a midida que desenvuélvese, la carne del fungu ye pálida. Tiñir fácilmente d'un color azul verdosu cuando ye mancáu.
Espores
Les mesmes son d'un color marrón purpúreo escuru.
Estipe
L'estipe ye d'unos 2-4,5 cm de llargor por 1-2,5 mm de grosez. Uniforme, llevemente sub-bulbosu, de nidiu a estriáu, argayadizu, duru y fibrosu. La base tien llargos y notables rizomorfos. Tornar d'un color amarellentáu o pardu escontra la base, ablancazáu cuando ta secu. Nun tener aniellu. Se amorata fácilmente d'un color azul cuando ye estropiáu.
Propiedaes olfatives y gustatives
De sabor y golor farináceo.
Hábitat y ditribución
De solitariu a gregariu, raramente cespitoso. Crez na madera podre, particularmente nos detritos que formen sustratos d'omeros, abedurios y abetos nel branu tardíu y na seronda. Atopáu en Quebec, específicamente nel valle del ríu Jacques-Cartier. Fructifica a una temperatura de 6°C a 15°C dende'l branu hasta fines d'ochobre naquel llugar.
Viladrau
Viladrau  ye un conceyu perteneciente a la provincia de Girona, na comunidá autónoma de Cataluña. Ta asitiáu na comarca d'Osona, al este, na llende coles contornes de la Selva y el Vallès Oriental.
Economía
Viladrau ye conocíu a nivel nacional pol agua mineral natural que lleva'l nome del mesmu pueblu.
Personaxes célebres
Joan Sala i Ferrer, conocíu tamién como Serrallonga (Viladrau, 23 d'abril de 1594 - 8 de xineru de 1634), foi un bandoleru qu'actuó en Cataluña (España). Antonio Zanini, pilotu de rally español.
Intereses
Foi párrocu d'esta parroquia Antonio María Claret
Anne Bancroft
Anne Bancroft foi una actriz de cine d'Estaos Xuníos ganadora del Premiu Óscar, del Globu d'Oru, del BAFTA, del Tony y del Emmy ente otros.
Biografía
El so nome real yera Anna Maria Louisa Italianu. Los sos padres yeren inmigrantes italianos. A los cuatro años Bancroft yá empezó a tomar clases d'interpretación y de baille. Estudió na Academia d'Arte Dramático en Manhattan.
Fixo'l so debú nel cine en 1952, añu nel que robló un contratu de seis años colos estudios Century Fox. Los papeles que tuvo qu'interpretar nun resultaron interesantes, polo que Bancroft foi a Nueva York p'actuar nel teatru siempres que-y yera posible. Actuó mientres cinco años nos escenarios con notable ésitu, y ganó dos premios Tony. The Miracle Worker, la última obra que representara nel teatru repitir nel cine, na película The Miracle Worker'', d'Arthur Penn, pola que llogró un Óscar a la meyor actriz principal. Con esti ésitu convirtióse nuna estrella de Hollywood, que por fin podría demostrar el so talentu nel cine.