cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lluis XIV de Francia
Legáu
thumb|upright| Una alegoría a Lluis XIV, por [[Charles le Brun.]] El reináu de Lluis XIV ye consideráu'l más grande de la historia francesa. Lluis XIV asitió a un Borbón nel tronu español, hasta entós el principal enemigu francés, acabando asina con sieglos de rivalidá con dichu país européu que se remontaba a la dómina de Carlos I. Los Borbones caltener nel tronu español mientres el restu del sieglu XVIII, pero a partir de 1808 fueron derrocaos y restauraos delles vegaes. Les sos guerres y estravagantes palacios llevaron a la bancarrota al estáu (anque ye ciertu que Francia se recuperó en namái unos años), lo que lu llevó a xubir los impuestos a los llabradores, una y bones la nobleza y el cleru tenía exención d'impuestos.
Sicasí, Lluis XIV asitió a Francia nuna posición predominante n'Europa, añediendo al país diez nueves provincies y un imperiu. A pesar de les aliances oponentes de delles potencies europees, Luis siguió collechando trunfos y amontando el territoriu, el poder y la influyencia francesa. Como resultáu de les victories militares según los llogros culturales, Europa almiraría a Francia y la so cultura, comida, estilu de vida, etc.; el francés convertir na llingua franca pa tola élite europea, inclusive hasta l'alloñada Rusia de los Romanov. La Europa de la Ilustración miraría al reináu de Luis como un exemplu a asonsañar. Sicasí, el duque de Saint Simon, a quien nun-y gustaba Lluis XIV, diría:
Sicasí, inclusive l'alemán Leibniz, que yera protestante, referir a él como «unu de los más grandes reis qu'enxamás esistieren». Voltaire, l'apóstol de la Ilustración, comparar con Augustu y refirióse al so reináu como «dómina eternamente memorable», moteyando a la Era de Lluis XIV» como'l «Gran Sieglu» (Le Grand Siècle).
Bibliografía
- BURKE, Peter, La fabricación de Lluis XIV, San Sebastián: ed. Nerea, 1995 (ed. inglesa The fabrication of Lluis XIV, Londres: Yale University Press, 1992.)
Irene Gutiérrez Caba
Irene Gutiérrez Caba foi una actriz española.
Biografía
Fía de los actores Emilio Gutiérrez ya Irene Caba Alba, sobrina de l'actriz Julia Caba Alba, nieta de l'actriz Irene Alba, sobrina-nieta de Leocadia Alba y bisnieta del actor Pascual Alba, siguió la tradición familiar na escena al igual que los sos hermanos Julia Gutiérrez Caba y Emilio Gutiérrez Caba.
Casóse'l 9 d'agostu de 1956 en Madrid col actor Gregorio Alonso, que foi'l so mánager. El so fíu ye'l productor cinematográficu José Luis Escolar, la so nuera'l script Lourdes Navarro y la so nieta l'actriz Irene Escolar.
Teatru
El so debú teatral tien llugar en 1945 cola obra Vistida de tul. En trabayando con Isabel Garcés, en 1951 ingresa na Compañía de Catalina Bárcena, participando na repartu de Primavera na seronda. En 1958 ingresó na Compañía de Guadalupe Muñoz Sampedro y en 1960 na de María Fernanda D'Ocón. En 1963 interpreta, como primer actriz, les obres Los derechos del home d'Alfonso Paso, Los separaos y El caballeru de milagru. En 1968 llegaría a formar la so propia Compañía.
Cine
Les sos incursiones nel cine fueron casi siempres en papeles de calter secundariu, en títulos como La tía Tula (1964), de Miguel Picazo, Les verdes praderíes (1979), de José Luis Garci o la so destacada interpretación de la tiránica protagonista de La casa de Bernarda Alba (1987), de Federico García Lorca afecha por Mario Camus, pola que foi candidata al Premiu Goya a la meyor actriz.
Televisión
Cuenta con una abultadísima carrera en Televisión española, dende principios de los años sesenta, con papeles memorables nos espacios dramáticos Primer fila, Tiempu y hora (1965-1967), Historias para no dormir (1967), Sol mesmu techu (1970), Sollutos d'España (1974)...
Pa Estudiu 1 interpretó, ente otres obres, Les bruxes de Salem (1965), Macbeth (1966), de William Shakespeare ─nel papel de lady Macbeth─, La Gavilueta (1967), de Chejov, Meses separaes (1967), de Terence Rattigan, La lloca de Chaillot (1972), de Jean Giraudoux, La visita de la vieya dama (1974), de Friedrich Dürrenmatt o El pelícanu (1981), d'August Strindberg.
Foi, amás, el filo conductor de la sátira de Chicho Ibáñez Serrador Historia de la frivolidá (1967) ya interpretó a la madre de Juan Echanove en Vez d'oficiu (1986), d'Antonio Mercero.
Premios y candidatures
Premios Goya Fotogrames de Plata Círculu d'Escritores Cinematográficos Antena d'Oru TP d'Oru
Parenty
Parenty ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Julie Driscoll
Julie Driscoll ye una cantante y actriz británica, conocida poles sos versiones de los cantares "This Wheel's on Fire" de Bob Dylan y "Season of the Witch" de Donovan, dambes col teclista Brian Auger y la so banda, The Trinity. Al pie de The Trinity, fixo parte del especial televisivu 33 1/3 Revolutions Per Monkee, cantando "I'm a Believer" n'estilu soul xunto a Micky Dolenz. Ella y Auger habíen trabayu primeramente en Steampacket, con Long John Baldry y Rod Stewart.
A empiezos de los años ochenta, Julie cantó'l cantar "Storm of Light" de la banda de pop Working Week.
Torre Costa Rica
La Torre Costa Rica o Torre Hercón, ye un rascacielos allugáu en La Coruña, España. Con sos 119 metros d'altor, ye l'edificiu más altu de Galicia, y el decimoctavu d'España.
Construyida ente 1973 y 1975 (el 31 d'ochobre de 1974 so construcción algamó la cota máxima), foi diseñada pol arquiteutu coruñés José Antonio Franco Taboada, y quitó-y el puestu d'edificiu más altu de Galicia a la coruñesa Torre Galicia, de 80 metros d'altor.
Torres de Santa Cruz
Les Torres de Santa Cruz (Santa Cruz de Tenerife, Canaries, España) son un complexu residencial formau por dos torres xemeles de 41.753 m². Diseñades pol arquiteutu tinerfeñu Julián Valladares foron construyíes ente 2004-2006. Algamen los 120 metros d'altura, ensin contar col pararrayos, convirtiéndose nel rascacielos más altu de Canaries y nel edificiu residencial más altu d'España. La Torre I finose en 2004 y la Torre II en 2006.
Ubicación
Las torres alcuentrense allugaes n'actual zona d'espansión (Cabo-Llanos) de la capital insular cerca d'otros edificios como'l Centru Internacional de Feries y Congresos de Tenerife, l'Auditoriu de Tenerife, El Palmétum o el Parque Marítimu César Manrique. Tienen accesu direutu a les autopistes TF-1 con direición sur y TF-5 con direición norte.
L'edificiu
El complexu tien 5 plantes soterrañes destinaes a aparcamientu. Sobre la superficie cuenta cola planta baxa que se destina a usu comercial, la primer planta reservada a oficines y, el restu de l'edificiu lu formen 32 plantes con 272 viviendes, de 1 a 5 dormitorios y dúplex de 4 a 6 dormitorios d'usu esclusivu residencial. La Torre I, fue construyía pola empresa Ferrovial, mientres que la Torre II foi construyía pola empresa Candesa.
Leptomeria
Leptomeria ye un xéneru con 33 especies de plantes de flores perteneciente a la familia Santalaceae.
Mary Treen
Mary Treen foi una actriz teatral, cinematográfica y televisiva de na cionalidad estauxunidense.
Nacida en Saint Louis (Missouri), yera prima del tamién actor cinematográficu y televisivu Mort Mills.
Treen finó en 1989 en Newport Beach, California, por causa de un cáncer. Los sos restos fueron encenraos, y les cenices espardíes.
Habitat Sky
L'Hotel Habitat Sky ye un rascacielos de 31 plantes na ciudá española de Barcelona construyíu a finales de 2007.
L'arquiteutu francés, Dominique Perrault, foi l'arquiteutu d'un nuevu edificiu emblemáticu pa la ciudá de Barcelona, asitiáu na confluencia de l'Avenida Diagonal con Cai de Pere IV, nel barriu de Poblenou.
Trátase d'un edificiu de 115 metros d'altura, que s'alcuentra formáu por un hotel de 5 estrelles de la cadena Habitat. L'edificiu va xuníu de otros de menor altura destinaos a viviendes y oficines.
Taiga
La taiga ye una formación boscosa de clima fríu, propia del norte de Rusia y Siberia y la rexón del Mar de Hudson, al norte del Canadá. Tien como llendes al sur la estepa y al norte la tundra.
El subsuelu de la taiga ta xeláu (permafrost), con una temperatura media de 19 °C en branu, y -30 °C n'iviernu. El permediu añal de precipitaciones algama los 450 mm.
Vexetación y fauna
La taiga ta compuesta na mayor parte d'árboles como abetos, pinos, alerces, y abedurios. Ente la fauna, destaquen animales como los alces, bisontes, llobos, osos, martalenes, llinces, esguiles, marmotes, castores, lemmings y venaos. Toos son resistentes al fríu, y munchos d'ellos hibernen.
Pas-en-Artois
Pas-en-Artois ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Julie Dreyfus
Primeros años
Dreyfus nació en París, Francia, pero educóse nel Reinu Xuníu. Fía de l'actriz Pascale Audret y del productor discográficu Francis Dreyfus, dambos finaos, tien dos hermanes, Chloe y Laura Dreyfus. El so güelu yera descendiente del famosu capitán Alfred Dreyfus. Fala inglés, alemán, francés y xaponés.
Carrera
Trabayó en dellos telefilmes en Xapón y en series estauxunidenses como The Crow: Stairway to Heaven; tuvo un papel secundariu nel episodiu piloto de la serie Mulholland Drive, de David Lynch, y otra participación na serie francesa Jean Moulin.
En 2008, participó na película Vinyan, de Fabrice du Welz, con Emmanuelle Béart y Rufus Sewell. Otres películes nes que participó son Rampo (1994), A Feast at Midnight (1998), Llegal Aliens (1998) y Toki rakujitsu (1992).
En 2009, Dreyfus trabayó per segunda vegada con Quentin Tarantino en Inglourious Basterds, dempués d'interpretar a Sofie Fatale en Kill Bill: Volume 1.
Eurasia
Eurasia ye'l nome del continente xeográficu formáu po les rexones históriques d'Europa y Asia. La frontera natural ente estes dos son los Montes Urales.
Tamíen ye una de les nacionalidaes antagonistes nes continues guerres de la novela 1984 de George Orwell.
Parque nacional d'Andohahela
El Parque nacional d'Andohahela (en francés: Parc national de Andohahela) ye un espaciu protexíu nel sureste del país africanu de Madagascar, que ye notable polos particulares hábitats que tán representaos dientro d'él. El parque cubre 760 quilómetros cuadraos del cordal de Anosy, l'espolón más meridional de les Tierres Altes malgaxes. Estos montes formen una barrera natural a los vientos alisios húmedos que soplen dende l'este, causando una precipitación de 1500 a 2000 mm per añu nel so llau oriental que soporta una de les selves al sur del trópicu de Capricorniu.
El Parque nacional de Andohahela forma parte de la denominación Pluviselves d'Atsinanana escoyida como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 2007. Dende 2010 tamién s'inclúi na llista Patrimoniu de la Humanidá en peligru.
Osyridocarpos
Osyridocarpos o Osyridicarpos ye un xéneru con dos especies de plantes de flores perteneciente a la familia Santalaceae.
Debout Congolais
Debout Congolais (Llevantáivos, Congoleses) ye l'himnu nacional de la República Democrática d'El Congu. Foi adoptáu como talu en 1960, añu de la independencia del país. Nonobstante, cuando ésti pasó a llamase Zaire, en 1971, la canción La Zaïroise convirtióse nel himnu hasta que, en 1997, Laurent Kabila llegó al poder. Dende esi añu hasta anguaño Debout Congolaise ye, otra vuelta, l'himnu del país. La lletra ye de Joseph Lutumba y la música de Simon-Pierre Boka di Mpasi Londi.
Strophostyles
Strophostyles ye un xéneru de plantes con flores con ocho especies perteneciente a la familia Fabaceae.
Pelves
Pelves ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Julie F. Barcelona
Julie F. Barcelona ye una botánica, y pteridóloga neocelandesa. Ye profesora adxunta en "Ciencies Biolóxiques" de la Universidá de Canterbury, en Christchurch.
Edificiu España
L'edificiu, foi construyíu en 1953 n'estilu neobarrocu, y ye obra de los arquiteutos Joaquín y Julián Otamendi. Presenta una silueta escalonada en cuatro altures y tien de importante proteición por parte de l'ayuntamientu de la capital.
Penin (Pas-de-Calais)
Penin ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hoteles Hilton
Hoteles Hilton ye una compañía internacional d'hoteles fundada por Conrad Hilton nel añu 1919 en Cisco, Texas (Estaos Xuníos).
Hilton Hotels América convirtióse na primera cadena hotelera en 1943. La empresa pon fuercia na comercialización de viaxes de negocios, pero ye propietaria y operadora d'una serie de complexos turísticos y d'ociu orientaes a hoteles tamién.
N'abril de 2007, la cadena tuvo 229 hoteles en tou el mundu y tien varies asociaciones con compañíes aérees y empreses d'arrendu d'automóviles.
1 Pegasi
1 Pegasi (1 Peg) ye una estrella na constelación de Pegasu de magnitú aparente +4,09. Formó parte de l'antigua constelación de Tigris, güei refugada. Alcuéntrase a 156 años lluz del Sistema Solar,
Julie Engelbrecht
Julie Charon Engelbrecht ye una actriz de cine y televisión nacida en Francia y nacionalizada alemana. Ye fía de l'actriz Constanze Engelbrecht.
1 Pegasi
1 Pegasi forma un sistema binariu con una estrella de magnitú 8,4 separada 36 segundos d'arcu. Tala acompañante ye, de la mesma, una binaria espectroscópica con un periodu orbital de 3,04 años. La componente principal d'esta binaria ye una nana naranxa de tipu K0V.
Julie Engelbrecht
Carrera
Engelbrecht llogró reconocencia pola so interpretación de Valerie Ulmendorff na miniserie de 2005 Mutig in die neuen Zeiten, actuación pola cual recibió un premiu Undine a meyor actriz nueva. En 2008 interpretó a Johanna Palmquist na película pa televisión Rasmus and Johanna, y a Ilse na película The Red Baron. En 2009 realizó'l papel de Elisabeth 'Lilly' Vogt na película Berlin 36.
En 2015, xunto a Mariah Bonner, protagonizó'l videu oficial del cantar "Supergirl" d'Anna Naklab y Alle Farben. Esi mesmu añu interpretó a la bruxa reina na película El postreru cazador de bruxes, protagonizada por Vin Diesel y Elijah Wood.
Cine
Frei (2014) Eva * Barbecue (2014) Julie Beyond Valkyrie: Dawn of the Fourth Reich (2016) Elke Schroeder
Cacomantis merulinus
Cacomantis merulinus ye una especie d'ave cuculiforme de la familia Cuculidae que vive nel sur d'Asia, dende la India hasta China ya Indonesia.
Descripción
thumb|left|Fema en [[Bangkok.]] thumb|left|Inmaduru en [[Bengala occidental, India.]] Ye un cuquiellu bastante pequeñu, que mide 21-23.5 centímetros de llargu. Los machos adultos tienen les partes cimeres pardu abuxaes y les inferiores canela anaranxaes, y la cabeza, pescuezu y parte cimeru del pechu grises. Les plumes de la cola presenten les puntes blanques y les del so parte inferior tán llistaes en blancu en toa'l so llargor. Les sos pates son marielles, los sos güeyos coloraos y el so picu ye coritu penriba y amarellentáu per debaxo. Les femes adultes pueden tener un aspeutu similar al del machu anque tamién ye frecuente un morfo "hepáticu" totalmente llistáu. Esta forma tien les partes cimeres castañu acolorataes con llistes escures, les sos partes inferiores son más clares y con llistes más nidies, y tienen una llista superciliar clara. Los xuveniles tienen un aspeutu similar a les femes del morfo hepáticu, anque suelen tener fondu más claru y tener estríes en llugar de llistes nel pileu y el gargüelu.
El machu del cuquiellu plañideru emite dellos tipos de xiblíos, ente les que s'atopa una serie de notes ascendentes de frases de trés notes y 11 o 12 notes descendentes.
Distribución
Hai cuatro subespecies. La subespecie nominal, C. m. merulinus, alcuéntrase en Filipines onde ye común nes islles grandes. C. m. querulus ye la forma más estendida, que s'atopa nel este de la India, Bangladex, el sur de China, Myanmar, Tailandia, Camboya, Laos y Vietnam. Ye un visitante branizu de la mayor parte de la China, y migra al sur pel iviernu. C. m. threnodes ocupa la península malaya, Sumatra y Borneo, ente que C. m. lanceolatus alcuéntrase en Xava, Bali y Célebes, n'Indonesia.
El cuquiellu ventrigris (C. passerinus) que solía clasificase como subespecie de cuquiellu plañideru anguaño considérase una especie separada anguaño.
Comportamientu
El cuquiellu plañideru habita nel cantu del monte, n'arbolees abiertes, zones de carba y yerbazales, y tamién puede atopase en cultivos, parques y xardinos. Aliméntase d'invertebraos y xeneralmente reparar en solitariu.
Ye un parásitu de puesta, que pon los sos güevos nel nial de páxaros de los xéneros Cisticola, Prinia y Orthotomus. Los sos güevos son similares a los de les sos especies güéspede anque daqué más grandes.
Bandera de Chequia
Historia
miniaturadeimagen|Escudu d'armes de [[Bohemia, nel que tán inspiraos los colores de la bandera.]] miniaturadeimagen|Bandera de [[Bohemia. Foi tamién la bandera de Checoslovaquia (1918–1920)]] Tres la creación del estáu de Checoslovaquia en 1918 adoptóse la bandera de Bohemia cómo símbolu, idéntica a la bandera polaca. Les colores d'esta bandera taben basaos nos del escudu d'armes del Reinu de Bohemia, que consistía nun lleón plateado sobro un fondu coloráu.
Por cuenta de l'asemeyanza de la bandera cola de Polonia, adoptóse una nueva bandera diseñada por Jaroslav Kursa, un funcionariu del Ministeriu del Interior checoslovacu. Sicasí, l'antigua bandera sigue siendo usada cómo bandera de la rexón de Bohemia (Chequia). La nueva bandera foi aprobada'l 30 de marzu de 1920 pola Asamblea Nacional de Checoslovaquia. miniaturadeimagen|Bandera del Protectoráu de Bohemia y Moravia (1939-1945), baxo ocupación d'[[Alemaña nazi|Alemaña.]] Esta bandera usóse de forma siguida de magar, cola esceición de la ocupación alemana de Checoslovaquia mientres la Segunda Guerra Mundial, cuando foi sustituyida por una bandera tricolor. Amás, mientres la Revolución de Terciopelu, la parte checa de Checoslovaquia adoptó l'antigua bandera colorada y blanca.
A pesar de roblar un alcuerdu con Eslovaquia mientres el procesu de división de Checoslovaquia, que prohibía a los estaos sucesores a usar nengunu de los símbolos de l'antigua federación, Chequia sigió usando la bandera. Eslovaquia, sicasí, adoptó una nueva.
Dimensiones
centro|sinmarco El colores de la bandera son: blancu, azul y bermeyu. La bandera ta formada por un triángulu isósceles azul que s'estiende hasta la metá a lo llargo del rectángulu (un error común ye faelo más curtiu) y dos grupos: unu blancu y unu coloráu.
Cacomantis pallidus
Distribución y hábitat
Puede atopase n'Australia, les islles menores de la Sonda más orientales y el sur de Nueva Guinea. Reparáronse individuos divagantes na islla Christmas y Nueva Zelanda. El so hábitat natural son los montes tropical y subtropical tantu secos como húmedos. Anque la so población nun foi cuantificada, abarrúntase que ta en puxanza considerándose una especie común.
Puesta
Los sos güevos pesen redolada a los 3,9 g y guarar mientres trece díes.
Calícrates
Calícrates (griegu antiguu Καλλικράτης, Kallikrates) foi un antiguu arquiteutu griegu activu a mediaos del sieglu V e.C.
Nel añu 480 e.C. tres la devastación d'Atenes per parte de los perses, Pericles encargó a Calícrates y Ictino, so la direición de Fidias, el proyeutu de los edificios de l'Acrópolis construyíos. Emplegaron nellos una arquiteutura arquitrabada, basada n'estructures de llinies horizontales y verticales. Ente les obres encargar y xunto con Ictino, concibió y dirixó la construcción del Partenón, ente 447 y 442 e.C. (Plutarcu, Pericles, 13).
Pa esti templu siguieron un modelu de fachada octástila, dientro del orde dóricu. La combadura del entablamento y l'estilóbato, el éntasis de les columnes y la desigualdá nos intercolumnios crean un equilibriu y una harmonía visuales que consiguen azorronar les dimensiones reales del edificiu. El templu en cuestión ye anfipróstilo, entá visible ellí, o'l so predecesor, a pequeña escala (naiskos), que los sos murios fueron atopaos nos cimientos del templu posterior. Una inscripción identifícalu como l'arquiteutu del Templu de Atenea Niké na Acrópolis d'Atenes.
Castru
thumb|300px|right|[[Castru de Dunadd cerca de Kilmartin n'Argyll (Escocia).]] Un castru ye un pobláu fortificáu de la Edá del Fierro. El poblamientu de castros ye típicu de los habitantes d'etnia celta de la Península Ibérica, allugaos nel noroeste d'España y nel norte de Portugal.
L'asitiamientu del castru ta condicionáu pola defensa de los sos habitantes. Poro, hailos preferentemente en sitios d'accesu abegosu, en cuetos o montes aisllaos con bona vista de la so redolada o, n'Asturies, na costa.
Amás, presenten polo xeneral muries de mampostería nes paredes esteriores, y úsense piedres afitaes en suelu pa evitar l'avance de la caballería enemiga.
Nos habitáculos que se descubrieron nos castros qu'inda se caltienen n'España hai una llosa de pizarra nel centru u se facía la vida en común. La bas de los habitáculos yera de llamuerga y piedra, siendo la cubierta vexetal.
Hailos tamién n'otres partes d'Europa de tradición celta.
1 Vulpeculae
1 Vulpeculae (1 Vul) ye una estrella asitiada na constelación de Vulpecula. Ye, con magnitú aparente +4,76, la sesta estrella más brillosa na constelación. Alcuéntrase, d'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos, a 811 años lluz del Sistema Solar.
1 Vulpeculae ye una subxigante azul de tipu espectral B4IV con una temperatura superficial de 16.787 ± 287 K. La so lluminosidá ye 3376 vegaes superior a la del Sol. Tien un diámetru unes 4,7 vegaes más grande que'l diámetru solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 80 km/s. Presenta una metalicidá igual a la solar ([Fe/H] = 0,00). La so masa ta entendida ente 6,3 y 6,9 mases solares y tien una edá averada de 50 millones d'años.
1 Vulpeculae constitúi un sistema estelar triple. De primeres, ye una binaria espectroscópica con un periodu orbital de 249 díes. Envalórase que la masa d'esta compañera estelar ye un 12% mayor que la del Sol. La escentricidá de la órbita ye acusada (ε = 0,63). Per otra parte, una tercer estrella de 0,8 mases solares emplega más de 400.000 años en completar una órbita alredor de la binaria espectroscópica.
Monte
thumb|right|K2 (Himalaya) Un monte (del llatín mons, montis) ye una elevación natural y accidentada del terrenu.
Clima y vegetación
El clima de monte ye más frío y húmedo que de, ya que la temperatura balla a un ritmo aproximado de 5º cada 1000 metros d'altitú y les lluvias van aumentado cola altura.
La vegetación en monte alcuéntrase en pisos. Nos pisos inferiores topamos vegetación asemeyada a la del llanu circundante pero a midida que subimos van apareciendo especies más resistentes al frío; tres les últimas especies arbóreas apaez la pradera alpina seguía de les roques e inclusuola ñieva perpetua. Les especies presentes en cada un d'estos pisos y l'altitú a la que podemos topalas varíen según los continentes y tamién con la latitú, pues ye lo mesmo una zona montañosa en zonas subpolares qu'en zonas tropicales.
Montes más altos
Por continentes:
FK Žalgiris
El FK Žalgiris (Futbolo klubas Žalgiris) ye un club de fútbol asitiáu en Vilnius, Lituania.
Historia
Foi fundáu en 1947 como «Dinamo Vilnius».
Estadiu
FK Žalgiris xuega los sos partíos como llocal nel Estadiu LFF.
Deportivo Saprissa
El Deportivo Saprissa ye un club de fútbol de Costa Rica, fundáu'l 16 de xunetu de 1935, xuega na Primer División de Costa Rica dende 1949 y los sos colores son el moráu vinu tinto y el blancu. El so sociu mayoritariu ye'l consorciu d'inversión costarricense llamáu Horizonte Moráu, compuestu por Juan Carlos Rojas Callen, Edgar Zurcher, Televisora de Costa Rica, ente otros.
El nome del equipu alude al d'unu de los sos fundadores más importantes; Ricardo Saprissa, un salvadoreñu d'orixe español (catalán) nacíu en San Salvador, el 24 de xunu de 1901 y naturalizáu costarricense. La so enchida ye conocida como la Ultra Morada y caltiénse como l'equipu con mayor afición del país.
Ye'l club costarricense con más títulos nacionales al cuntar con 34 títulos de Lliga y 8 de Copa. Amás, ye l'únicu equipu del so país en ganar seis campeonatos de manera consecutiva ente los años 1972 y 1977. Coles mesmes, ye la escuadra con más campeonatos internacionales en Costa Rica y Centroamérica con 8 en total: 5 na Copa Interclubes de la Uncaf y 3 na Lliga de Campeones de la Concacaf.
El Saprissa ye'l quintu equipu con más conquistes locales nel continente americanu y foi'l primer conxuntu de Concacaf n'algamar los 30 títulos nacionales. En 2005 llogró unu de los sos llogros más importantes al ocupar el tercer llugar de la Copa Mundial de Clubes de la FIFA, celebrada en Xapón. Los sos méritos deportivos fixeron que'l club fuera escoyíu como'l Equipu del Sieglu XX de la Concacaf según la IFFHS.
Los sos rivales tradicionales son: la Lliga Deportiva Alajuelense con quien apuesta'l Clásicu Nacional, el Club Sport Herediano col cual apuesta'l Clásicu del Bon Fútbol y el Club Sport Cartaginés.
Entamos (1935-1947)
Corría l'añu 1935 Roberto Fernández tenía un club de fútbol na vecindá "La Concretera" nel barriu Los Angeles de San José y propúnxo-y a los miembros del so club, na humilde zapatería propiedá de Fausto Leiva onde trabayaba, constituyir un equipu de fútbol pa competiciones sobremanera a nivel de lligues infantiles y xuveniles pero ensin saber la gran importancia que diba tener esi mesmu club pa la historia del fútbol costarricense. Nuna xunta pa decidir el nome del club surdió'l de don Ricardo Saprissa; Roberto Fernández suxurió llamalo Deportivo Saprissa y el señor Leiva fíxo-y una carta que'l mesmu Fernández apurrió-y a don Ricardo quien prometió ayuda, nesta forma quedó oficialmente constituyíu'l Saprissa F.C. un 16 de xunetu de 1935.
En setiembre de 1935 inauguróse'l campeonatu infantil, y el conxuntu llogró'l subcampeonatu. Al añu siguiente'l Saprissa llogró'l campeonatu infantil. Pa la temporada 1937-38 la cantera de xugadores había crecíu; quien formaron l'inicial pasaron a la categoría xuvenil y los recién llegaos formaron l'infantil, y en dambes categoríes fueron campeones. Na temporada 1939-40 repitieron y ganaron los dos campeonatos.
Dende la so fundación en 1935 hasta 1947, el Saprissa foi l'amu y señor de los campeonatos menores que s'entamaron nel país. Nesti ralu llogró once títulos en categoría infantil, nueve na xuvenil y dos series invictu n'El Salvador y Costa Rica.
Saprissa escontra'l cume (1947-1959)
El 15 de mayu de 1948, el siguidores del equipu decidieron que yera momentu de llegalizar la institución, foi según axuntáronse na zapatería de Fausto Leiva, y formaron l'asociación deportiva Deportivo Saprissa S.A. con asientu na ciudá de San José; y conformóse la xunta directiva del Deportivo Saprissa F.C., que foi integrada por Ricardo Saprissa Aymá presidente; Manuel Hidalgo Salazar vicepresidente; Federico Herrera Romero secretariu; José Joaquín García Quesada tesoreru; Jorege Guillén Chaves fiscal; Roberto Fernández Vásquez vocal 1 y Edgar Varela O'karlo vocal 2.
Nesi añu 1948, participaron nel campeonatu nacional de Segunda División el cual ganaron de forma invicta y enfrentaron a los equipos: Club Deportivo López, C.S. Guadalupe, Atlánticu, O.D. Moravia, C.S. Barcelona y Rohrmoser F.C (trunfó n'ocho partíos, marcó 41 goles y recibió 12). A la fin xubieron a Primer División nel añu 1949 por invitación, por cuenta de que la promoción pol ascensu contra'l colero de la primera perder cola Sociedad Gimnástica Española (el primer partíu'l Saprissa ganar 3-0, el segundu perder 2-6 y el tercer partíu 1-2). Guillermo "Viriguas" Lleón Quirós, foi unu de los artífices del ascensu meteóricu del equipu, yá qu'en 1947 foi'l goliador del equipu con 47 anotaciones en 22 partíos; en 1948 repitió con 33 anotaciones.
El 7 d'agostu de 1949 xugóse un campeonatu rescamplu nel cual Saprissa estrenóse xugando frente a los equipos de la primer división. El conxuntu moráu axudicóse'l títulu de campeón de forma invicta ganando al Alajuelense 1-0, Orión 3-2 y Herediano 3-0. El 21 d'agostu de 1949 el Deportivo Saprissa debutó na Primer División con victoria de 3-1 sobre'l Club Sport La Libertad; Manolo Rodríguez anota'l primer gol moráu na máxima categoría. El Saprissa llogró'l so primer títulu de copa en 1950, al ganar el tornéu denomináu nesi momentu Copa Gran Bretaña. El club ganó'l so primer campeonatu nacional de lliga nel añu de 1952 de la mano de Otto Pedro Bumbel, cetru que se llogró de manera invicta. Nel añu 1953 quedó de nuevu campeón de lliga; y el 2 de payares de 1955, el Saprissa ganó 10-0 a la Unión Deportiva Moravia, una de les máximes goliaes de la so historia. En 1957 llogró'l títulu de campeón nacional per tercer vegada, amás ganó'l tornéu rescamplu efectuáu esi añu. El 18 de mayu de 1958, el Saprissa venció 7-0 al Club Sport La Libertad nesi partíu Jorge ‘Cuty' Monge fai seis tantos, convirtiéndose nel máximu realizador nun solu alcuentru na historia de la institución.
Naquella dómina de gloria destacaben nel fútbol en Costa Rica grandes clubes, y ye por eso que mientres la década de los 50's, el Deportivo Saprissa caltién una segunda y tercer división apostando eses lligues federaes. A finales d'esa década Saprissa convertir nel unu de los tantos equipos n'América Llatina en da-y la vuelta al mundu. Trescurría los día 29 de marzu de 1959, fecha en que la delegación del Deportivo Saprissa a bordu d'un avión DC-6 llamáu “L'Holandés Volador” de la llinia aérea KLM nel vuelu 988, empecipia la so gran fazaña de convertise nel primer equipu de fútbol de Costa Rica n'algamar un suañu doráu; la xira alredor del mundu. Eduardo Viso Abella, direutor téunicu de Saprissa nesi entós manifestó: “L'analís d'esta terrible llucha atopó'l premiu cuando eses forníes pantorríes de los componentes moraos llanzáronse abiertamente contra'l criteriu de munchos, a demostrar les sos dotes y la so calidá polos cinco continentes” “Soltar de la mano y salió decidíu a una llucha encarnizada y ensin tregua, pa tornar col palmarés triunfante de ser el primer equipu d'América Llatina en da-y la vuelta al mundu”. Los problemes surdíos antes de la xira fueron difíciles de superar, ente ellos convencer a les federaciones d'Europa, Asia y Oceanía de les bondaes del fútbol de Costa Rica. Y naide atrever a duldar qu'esos gallardones de cruciar de primeru tolos meridianos de la tierra y tornar victoriosos na so fazaña, foi frutu d'una escursión placentera” El llabor del equipu nesta xira pel mundu foi que'l Saprissa xugó un total de 22 partíos de los cualos ganó 14, empató 1 y perdió 7, pa un total de 66 goles a favor y 46 en contra. Nesta xira mundial de 74 díes el Deportivo Saprissa visitó 38 llugares de 25 naciones, tuvo en 35 aeropuertos, percorrió 59.055 quilómetros pa 146.35 hores de vuelu. La delegación morada partió'l 29 de marzu de 1959 y tornó el 10 de xunu del mesmu añu.
Afitamientu y ésitos nacionales ya internacionales (1960-1999)
A partir de los años 1960 y 1970, l'equipu empezó una de les etapes más esitoses de la so historia. Na década de los años 1960 l'equipu ganó 6 campeonatos de lliga: 1962, 1964, 1965, 1967, 1968 y 1969; 3 torneos de copa: Copa Presidente 1960 y 1963, y Copa Campeón de Campeones 1963. Na década de los años 1970 foi campeón de lliga en seis causes consecutives de 1972 a 1977 (récor de títulos consecutivos a nivel nacional), amás llogró 3 cetros de copa: Copa Costa Rica 1970, Copa Juan Santamaria 1972 y Copa Campeón de Campeones en 1976. A nivel internacional llogró ser 3 vegaes campeón del tornéu Fraternidá Centroamericana 1972, 1973 y 1978.
Mientres los años 1980 l'equipu vivió una etapa de cambéu, Ricardo Saprissa alloñar de la xunta directiva depués d'una xestión de 32 años como presidente, y a nivel deportivu los ésitos fueron menos en comparanza colos años anteriores. Nos primeros años d'esta década solo foi campeón nacional en 1982 y a nivel internacional proclamóse campeón de la Copa Camel en 1985. Saprissa vuelve retomar el protagonismu a finales de los años 1980 llogró'l bicampeonatu en 1988 y 1989; y pa la década de los años 1990 siguieron colos títulos internacional y nacional: ganó la Copa de Campeones de Concacaf en dos causes en 1993 y 1995, Grandes de Centroamérica en 1998 y 4 campeonatos nacionales nes temporaes 1993-94, 1994-95, 1997-98 y 1998-99. Nos dos últimos campeonatos de la década marcó más de 100 anotaciones (101 goles na campaña 1997-98 y estableció el récor de más anotaciones nuna sola temporada con 108 goles nel tornéu 1998-99). Polos llogros anteriores foi declaráu l'Equipu del Sieglu XX en Costa Rica pola prensa nacional. Al empar nun analís de estadígrafos del fútbol costarricense designaron al Deportivo Saprissa como'l meyor equipu de Costa Rica y centroamericanu a nivel internacional.
Años de crisis (2000-2003)
Nos últimos años del sieglu 20 y nos primeres del sieglu 21, l'equipu entró en grave crisis económica, el pasivu axigantóse, atrasábase'l pagu a los xugadores anque paradóxicamente realizáronse inversiones como la compra de Casar Club y el fallíu desenvolvimientu de la Ciudá Deportiva, ensin conteníu económico, proyeutos qu'agravaron la situación del equipu. A nivel deportivu'l club tamién tuvo en crisis, amás d'una inestabilidá nel cuerpu téunicu (tuvo nueve direutores téunicos del añu 2000 a incios del 2003) y mientres estos años les resultaos nun fueron los deseyaos.
Nun esfuerciu por salvar a la institución, l'asociación tresformar en sociedá anónima'l 15 de xunetu de 2000 pero nun pudo superar la crisis, entrega de desaciertos de la organización. L'Estadiu foi rematáu pol Xulgáu Civil y de Facienda d'Asuntos Sumarios, pero por cuenta de defenses llegales a propósito presentaes, el Banco Popular, rematario, nun pudo entrar en posesión del bien. Amás de la delda col Banco Popular, el club caltenía otra cola Caxa Costarricense del Seguru Social (CCSS) y l'Institutu Mistu d'Ayuda Social (IMAS), esti últimu ente solicita l'apertura d'un procesu de quiebra contra'l Saprissa. Mínor Vargas presidente'l club foi destituyíu por diversu irregularidaes denunciaes pol fiscal de la xunta directiva Fabio Carballo. Tres la destitución de Vargas, designóse como presidente a Fernando Villalobos; quién llevó les negociaciones colos representantes de don Jorge Vergara, qu'en forma providencial nel añu 2003, adquier la mayoría del paquete accionario y llogra salvar de la desapaición absoluta al conxuntu moráu.
La era Vergara (2003-2011)
Una de les dómines de más ésitos del conxuntu moráu empieza en marzu de 2003 cuando l'empresariu mexicanu Jorge Vergara, mercó'l club. Nesi entós l'equipu pasaba por una crisis deportiva ya institucional, cuando dellos empresarios ente ellos Mínor Vargas teníen al equipu en cantu de la bancarrota. Sicasí, les coses taríen por camudar. Cola llegada de Vergara a la institución morada vinieron dellos cambeos como'l d'asitiar al estadiu gramilla sintética y la promesa de construyir a futuru un nuevu estadiu; amás de la política d'utilizar xugadores namái de nacionalidá costarricense, faciendo que xugadores como José Carlos Ataya, Germán Laluz y Emiliano Romay dexaren l'equipu. Amás dende la temporada 2003-04 hasta la 2005-06 el Saprissa modificó'l so uniforme, faciendo qu'esti dexara d'utilizar publicidá.
Na temporada 2003-04 l'equipu empezó una campaña bien esitosa, llegando a tar invictos mientres el tornéu Apertura mientres 21 feches (convirtiéndose esto nel meyor arranque d'un campeonatu del Deportivo Saprissa); na última fecha del tornéu y cola seguridá de ganar el tornéu Apertura 2003-04 y asegurándose asina una eventual final cayó'l so invictu de 21 feches ante l'Asociación Deportiva Ramonense. Amás los ésitos del cuadru moráu siguieron yá que l'equipu consagróse campeón de la Copa Interclubes UNCAF 2003, con un trunfu de 3-2 ante Comunicaciones de Guatemala nel EL Memorial Coliseum de Los Angeles, California. Al añu siguiente quedó subcampeón de Concacaf, yá que perdió la final de la Copa de Campeones de la Concacaf 2004 ante la Lliga Deportiva Alajuelense que se consagró campeón nel mes de mayu de 2004. Darréu nel tornéu Clausura 2003-04 el Deportivo Saprissa nun llogró la primer posición, foi llograda pol Club Sport Herediano. Yá na gran final de la temporada 2003-04 el Club Sport Herediano y el Deportivo Saprissa enfrentáronse, onde'l cuadru moráu salió victoriosu na serie empatando nel primer alcuentru 1-1 nel Estadiu Nacional ya imponiéndose darréu nel Estadiu Ricardo Saprissa Aymá con un marcador de 2-1, colo que'l Saprissa volvió consagrase campeón nacional y llogró asina la so estrella númberu 23.
Mientres la campaña 2004-05 el cuadru moráu nun tuvo nengún ésitu llocal, yá que nesti tornéu perdería dambes finales (Apertura y Clausura) del campeonatu nacional; amás de perder la Copa Interclubes UNCAF 2004 ante'l Municipal de Guatemala, llogrando un subcampeonatu. Nel añu 2005 el Deportivo Saprissa encaró una nueva edición de la Copa de Campeones de la Concacaf del mes marzu hasta'l mes de mayu de 2005, onde s'enfrentó en cuartos de final al Kansas City Wizards imponiéndose sobre esti con global de 2-1; darréu nel mes d'abril xugó en semifinales contra'l club de fútbol Monterrey, nel primer partíu celebráu nel Estadiu Ricardo Saprissa el cuadru moráu empató con marcador de 2-2 con un gol agónicu d'Allan Alemán, yá nel partíu de vuelta apostóse unu de los partíos más duros y difíciles qu'encarara'l Saprissa mientres esti tornéu, yá que al entamu del partíu espulsaron a Walter Centeno dexando al Saprissa con 10 xugadores, anque esto pudo ser el fin pa Saprissa nel tornéu, el cuadru moráu impunxo les sos condiciones y con un xugador menos empató un partíu que se creía perdíu pal cuadru moráu, con gol de Rónald Gómez, esto fixo que'l partíu dir a un decisiva riola de penales onde'l cuadru moráu trunfar con un marcador de 5-3, faciendo que Saprissa apostara una nueva final de Copa de Campeones de la Concacaf, siendo esta la segunda consecutiva, y na final efectuada nel mes de mayu'l cuadru moráu enfrentar al cuadru de Pumas de la UNAM. Saprissa abrió la serie en casa imponiéndose al club mexicanu por marcador de 2-0 gracies a los goles de Christian Bolaños y Gabriel Badilla, nel partíu de vuelta apostáu nel estadiu Olímpicu Universitariu el cuadru moráu apostó un partíu bien reñíu, a la fin el cuadru mexicanu ganó con un marcador de 2-1, el conxuntu saprissista ganó la final con global de 3-2 consagrándose asina per tercer vegada na so historia como campeón de la Copa de Campeones de la Concacaf, con esti títulu'l cuadru moráu llogró'l récor de ser l'equipu centroamericanu con más trofeos d'esta competición, amás de ser el primer equipu centroamericanu y de Costa Rica n'apostar la Copa Mundial de Clubes de la FIFA 2005 celebrada nel mes d'avientu en Xapón.
N'avientu de 2005 el Deportivo Saprissa xugó'l so primer partíu del Mundial de Clubes ante'l Sidney Football Club nel Estadiu Toyota onde ganó'l partíu con marcador de 1-0 con gol de Christian Bolaños, con esti trunfu'l Deportivo Saprissa clasificó a les semifinales y apostó la semifinal ante'l campeón d'UEFA Champions League el Liverpool Football Club nel Estadiu Internacional de Yokohama, a la fin el club inglés dexóse la victoria ante'l cuadru moráu con un marcador de 3-0. El Deportivo Saprissa apostó l'alcuentru pol tercer llugar, el so postreru partíu del Mundial de Clubes foi ante'l Al-Ittihad d'Arabia Saudita ganándo-y a dichu equipu árabe nun reñíu partíu con marcador de 3- 2, y algamó con esto'l tercer llugar de la Copa Mundial de Clubes de la FIFA na so primer participación, llogrando asina dexar el nome de Costa Rica no más alto del fútbol mundial. De vuelta en Costa Rica'l cuadru moráu coronóse campeón de la temporada 2005-06, al ganar los torneos d'Apertura y Clausura d'esta temporada, llogrando asina'l so campeonatu númberu 24 a nivel nacional. Mientres l'añu 2006 el Saprissa participó nuna nueva edición de la Copa de Campeones de la Concacaf del mes de febreru al mes d'abril, na fase de cuartos de final enfrentó a Los Angeles Galaxy al cual esanició con un global de 3-2, na fase de semifinales l'equipu moráu enfrentó al Deportivo Toluca, abriendo la serie en Méxicu, el Toluca llogró la victoria sobre'l Saprissa con marcador de 2-0, y nel partíu de vuelta el Saprissa tenía la obligación de da-y la vuelta a la serie, pero'l cuadru moráu nun lu llogró, terminando'l partíu de vuelta a favor de Saprissa 3-2, col global con 4-3 a favor del Deportivo Toluca dexando asina al campeón defensor fora de la final de la Copa de Campeones de la Concacaf 2006. Nel campeonatu nacional el Saprissa ganó tantu'l tornéu Apertura como'l tornéu de Clausura de la temporada 2006-07 ante'l Pérez Zeledón y la Lliga Deportiva Alajuelense respeutivamente faciendo que'l cuadru moráu ganara'l bicampenato, lo que significó la so estrella númberu 25 nel balompié nacional. Darréu y por decisión de la UNAFUT el campeonatu nacional empecipiaría sol formatu de torneos curtios, dexando de llau l'antiguu formatu d'un campeón por temporada siendo'l Deportivo Saprissa como'l postreru campeón de torneos llargos.
Con esto'l Deportivo Saprissa empecipiaría los so primer tornéu curtiu y siendo el campeón defensor, el Saprissa coronóse como campeón del Tornéu d'Iviernu 2007 ante'l Club Sport Herediano, llogrando asina'l tricampeonatu y el so campeonatu númberu 26. A nivel internacional l'equipu llogró'l subcampeonatu de la Copa Interclubes UNCAF 2007 al perder la final ante'l Motagua d'Hondures; darréu nel añu 2008 el Deportivo Saprissa participó nuevamente nuna edición de la Copa de Campeones de la Concacaf del mes de marzu a abril, el cuadru moráu abrióse pasu a la final dexando en cuartos de final al Atlante de Méxicu con global de 4-2, según en semifinales al Houston Dynamo d'Estaos Xuníos con global de 3-0, apostando asina otra vegada na so historia una final de Copa de Campeones de la Concacaf ante'l Pachuca de Méxicu, na final el cuadru moráu apostó un alcuentru bien zarráu ante'l club mexicanu cayendo derrotáu ante esti por un global de 3-2 a favor del Pachuca, perdiendo asina la posibilidá de dir nuevamente al Mundial de Clubes de la FIFA, siendo esto un duru golpe pa los moraos, amestáu a esto'l Saprissa como subcampeón del tornéu nun recibió la invitación a la Copa Suramericana como xeneralmente recibir el subcampeón del tornéu. De vuelta en Costa Rica, el Saprissa ganó los Torneos de Branu ya Iviernu 2008 apostando la final ante la Lliga Deportiva Alajuelense en dambos torneos y llogrando con esto'l pentacampeonatu nacional, según los sos títulos númberos 27 y 28 nel fútbol nacional. El conjuto moráu participó na Copa de Campeones de la Concacaf renombrada na edición 2008/09 como la Lliga de Campeones de la Concacaf, con un formatu distintu'l tornéu apostar con fase preliminar, fase de grupos previa que darréu daba dos clasificaos por grupu a les otres rondes, el Saprissa quedó esaniciáu na segunda fase (fase de grupos).
Anque'l Deportivo Saprissa tuvo un rendimientu destacáu en 2008, yá nos Torneos de Branu ya Iviernu 2009 el Saprissa nun llogró revalidar el títulu nacional perdiendo en semifinales del Tornéu de Branu 2009 ante'l Municipal Liberia. Gracies a que'l Saprissa consagróse campeón del Iviernu 2008 este apostó nuevamente la Lliga de Campeones de la Concacaf na edición 2009/10, el Saprissa apostó'l so pase a la fase final nel Grupu C, enfrentando a los equipos de Cruz Azul de Méxicu, el Columbus Crew d'Estaos Xuníos y el Puertu Ricu Islanders, mientres esti tornéu'l cuadru moráu nun llogró'l pase a la fase final yá que esti solamente consiguío ser terceru nel so grupu. De vuelta en Costa Rica cola esperanza de volver ser campeón el Saprissa apostó'l Tornéu d'Iviernu 2009, el cuadru moráu nun llogró siquier llegar a clasificase na fase de grupos, lo que significo quedar ensin un solu títulu oficial nel añu 2009.
Mientres la xestión de Jorge Vergara el Deportivo Saprissa llogró grandes y destacaos llogros tantu a nivel nacional como internacional, siendo esti nomáu como l'Equipu del Sieglu XX de la Concacaf percima de grandes equipos de Méxicu, Estaos Xuníos, Honduras, Guatemala y demás. Mientres esta dómina'l Deportivo Saprissa llogró 7 campeonatos nacionales (foi pentacampeón dende'l 2006 hasta'l 2008), un subcampeonatu nacional en 2003; un tornéu de la Copa de Campeones de la Concacaf en 2005, dos subcampeonatos nes ediciones 2004 y 2008; un tornéu de Copa Interclubes de la UNCAF en 2003, dos subcampeonatos nes ediciones 2004 y 2007 y d'últimes un tercer llugar na Copa Mundial de Clubes de la FIFA en 2005. Siendo esta una dómina dorada pal cuadru moráu.
Horizonte Moráu (2011-Actualidá)
El primer títulu del equipu na alministración d'Horizonte Moráu, foi mientres el Tornéu de Copa Banco Nacional onde l'equipu moráu, llogró consagrase como'l campeón de Copa (per octava vegada na historia), al vencer na final al equipu Asociación Deportiva Carmelita en riola de penales, onde l'equipu tibaseño llogró'l trunfu con un marcador de 4-2, siendo este l'únicu títulu en 2013.
Nel Tornéu de Branu JPS 2014, el Deportivo Saprissa reforzar cola llegada de xugadores del ámbitu nacional como Hanzell Arauz, Marvin Angulo, Heiner Mora, Daniel Colindres y lo mesmo que de los xugadores estranxeros: el defensa panamiegu Adolfo Machado proveniente del Comunicaciones de Guatemala, el delanteru bolivianu Carlos Saucedo proveniente del Club San José de Bolivia y el porteru mexicanu Luis Michel xugador del Club Chivas de Guadalaxara. Tres 22 feches xugaes quedó como líder del tornéu con 46 puntos, yá na fase final del Tornéu de Branu'l Deportivo Saprissa enfrentar nes semifinales ante la Universidá de Costa Rica a doble partíu apostáu nel Estadiu Ricardo Saprissa Aymá, nel primer xuegu'l Saprissa apostó un partíu difícil siendo esti capaz d'empatar de forma agónica'l partíu con marcador de 2-2, yá nel segundu partíu'l Deportivo Saprissa consiguió'l trunfu con marcador de 2-0, llogrando asina romper la racha negativa de 7 torneos consecutivos ensin llograr apostar una final en torneos de lliga. Na final del Tornéu de Branu JPS 2014 el Deportivo Saprissa enfrentó al actual campeón Lliga Deportiva Alajuelense, esta non solo diba definir al campeón del Tornéu, sinón que tamién definiría quien sería los primer equipu de Costa Rica en llograr coronar la so estrella númberu 30 na Primer División de Costa Rica. Nel primer partíu apostáu nel Estadiu Alloñando Morera Soto, el Deportivo Saprissa llogró consiguir un empate a cero goles dexando asina que la serie final definir nel Estadiu Ricardo Saprissa Aymá, onde l'equipu moráu llogró trunfar con marcador de 1-0, con esto'l Deportivo Saprissa consiguió ser l'equipu más ganador na historia del fútbol costarricense, amás de ser el primer equipu de Concacaf en consiguir 30 títulos nacionales percima de países como Méxicu, Estaos Xuníos, Hondures, Guatemala y otros.