cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cristiano Brown
Oríxenes familiares
Ñacíu na ciudá brasilana de São Paulo, la so familia mora n'España, por motivos llaborales, cuando tenía nueve años. Tres dellos destinos y tresllados per tola xeografía española, los sos pas afitaron la so residencia en Las Rozas (Madrid). Tien la doble nacionalidá hispanu-brasilana. Ta solteru y nun tien fíos.
Carrera universitaria y profesional
Estudió la Llicenciatura d'Inxeniería de Telecomunicaciones na Universidá Alfonso X El Sabiu y entamó la so carrera profesional nel ámbitu de la I+D+I, en campos d'investigación como los de les redes de sensores inalámbricos, la comunicación con múltiples antenes (base de la teunoloxía 4G) y estudios de coesistencia electromagnétiques ente distintes teunoloxíes.
Anguaño ye Xestor de proyeutu Xefe de Proyeutos de Telecomunicaciones pa una multinacional francesa, instalada en Madrid, onde coordina y ye encargáu del desenvolvimientu de proyeutos pa otres importantes empresas d'ámbitu internacional, actividá que compaxina col so llabor políticu llocal y nacional.
Trayeutoria política
Apasionáu pola política dende bien guaḥe, Cristiano Brown s'incorporó a UPyD en 2008, como afiliáu de base, pa collaborar nes xeres de visibilización y espansión del partíu de Rosa Díez, exmilitante del PSOE; Mikel Buesa, catedráticu y ex-presidente del Foru Ermua o'l filósofu Fernando Savater, ente otros.
Años más tarde, nes Eleiciones municipales d'España de 2011, cuando UPyD taba nel so momentu más altu, presentóse como candidatu a l'alcaldía de Las Rozas de Madrid y foi escoyíu conceyal, al pie d'otros dos compañeros de llista, llogrando la so candidatura un total de 5383 votos (12'75% de los sufraxos). Volvió a presentase a la candidatura a l'alcaldía del conceyu onde mora, nes Eleiciones municipales d'España de 2015, revalidando la so acta de conceyal xunto a Tomás Aparicio, miembru tamién del Conseyu de Direición Nacional del partíu progresista.
En paralelu al so llabor na política lñocal, dende 2015 asumió distintos cargos orgánicos dientro'l partíu. Asina, nel Congresu Estraordinariu d'UPyD celebráu'l 11 de xunetu de 2015, foi designáu Responsable Nacional d'Aición Institucional del escoyíu Conseyu de Direición con Andrés Herzog a la cabeza. Darréu, en 2 d'abril de 2016, y tres les males resultancies del so partíu nes eleiciones de 2015, caltiénse como Responsable d'Aición Institucional col eleutu Conseyu de Direición de Gorka Maneiro.
Dempués del arrenunciu y salida del partíu de personaxes como Rosa Díez, Andrés Herzog, Carlos Martínez Gorriarán o Gorka Maneiro,  nel III Congresu Nacional d'UPYD, el 29 de xineru de 2017, foi escoyíu Presidente de la formación maxenta, al pie de la so candidatura Sumemos col sofitu del 48'48% de los votos. Baxo la so presidencia, promovió distintes aiciones pa rellanzar, espandir y abrir a nueves incorporaciones al proyeutu del partíu, ensin perder la so esencia. Nesi sen, el 1 de xunetu de 2017 encabezó un actu públicu d'anovamientu en Madrid   y se promovieron otres aiciones polítiques, como'l cambéu de los estatutos pa dexar al partíu atopar alcuerdos de coalición, como'l robláu con UCIN pa los comicios de la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha, el 2 de febreru de 2019 en Toledo, pela so parte, como presidente d'UPyD, la d'Ángel Montealegre como presidente d'UCIN, y los coordinadores de dambes formaciones en Castiella-La Mancha, Ricardo Cutanda y Ángel Plaza. , celebró primaries n'UPYD onde s'aprobó dir a les eleicones del 10P con Ciudadanos.
Amás del cargu municipal y orgánicu, dientro'l partíu, Brown tamién ye'l representante d'UPyD nes xuntes del Alcuerdu Antiterrorista y ta presente, fundamentalmente al pie de la so compañera de partíu y Eurodiputada Maite Pagazaurtundúa, en diversos foros, alcuerdos y da respaldu a organizaciones como Jusapol  o Societat Civil Catalana. Tamién, como representante'l partíu, tuvo y participó en delles concentraciones de sofitu al pueblu de Venezuela y a Juan Guaidó.
Arcicóllar
miniaturadeimagen|Conceyu de Arcicóllar Arcicóllar ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una urbanización segregada denomada Señoríu del Camorro.
Toponimia
El términu "Arcicóllar" deriva de "casa de cicolla". "Cicolla" podría venir de magre o arcillero, colo que'l topónimu significaría casa del arcillero. A mediaos del sieglu XII denominóse como Darcilla y Arcicolla.
Xeografía
center|thumb|350px|Croquis del términu municipal de Arcicóllar El conceyu atópase na contorna de Torrijos y llenda colos términos municipales de Camarena, Recas, Camarenilla y Fuensalida, toos de Toledo.
El pueblu asitiar nuna llanura na redoma de los regueros, Cantaelgallo, que desagua nel Guadarrama, y el so afluente Gadea. Al este ye percorríu por otru regueru denomináu Vallehermoso, tamién secu na mayor parte del añu y que desagua igualmente nel Guadarrama.
Historia
Nel sieglu XIII había un caserío cercanu a la villa denomináu Villafranca.
A mediaos del sieglu XIX la so única industria yera un probe tejar, dedicándose la población a la producción de trigu, algarrobes, cebada, centenu y garbanzos. El so presupuestu municipal yera de 3.498 reales de los cualos 800 yeren pa pagar al secretariu. Anguaño'l títulu de Marqués de Arcicollar ostentar Rafael Fernández-Villaverde de Silva, fíu de la Marquesa de Santa Cruz, Casilda de Silva y Fernández de Henestrosa, finada'l 5 de xineru 2008 en Madrid.
Economía
La principal fonte d'ingresos ye'l cultivu de la vide. Los vinos de Arcicóllar pertenecen a la denominación d'orixe de Méntrida.
L'actual falta d'industries nel conceyu anicia que gran parte de la población nueva emigre a Madrid o se mueva diariamente hasta la vecina Fuensalida pa trabayar nes fábriques y almacenes de calzáu.
Terenotriccus erythrurus
Terenotriccus erythrurus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae que s'atopa dende Méxicu hasta'l norte de Bolivia, norte y centru del Brasil y les Guayanes.
Arcicóllar
Demografía
Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1996 y 2015 según datos del INE.
Terenotriccus erythrurus
Hábitat
Viven nos niveles baxos o entemedios de los montes bien húmedos y montes secundarios altos, a menos de 1.200 m d'altitú.
Arcicóllar
Demografía
NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru. miniaturadeimagen|[[Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción (Arcicóllar)|Ilesia Nuesa Sra. de l'Asunción]]
Terenotriccus erythrurus
Descripción
Mide 9 a 10,2 cm de llargor y pesa en permediu 7 g. La cabeza, el llombu y los costazos son oliva abuxáu, con un matiz ocráceo na frente. El aniellu ocular, la rabadilla, les coberteres supracaudales, la cola y el cantu gruesu nes coberteras alares y la remeres son de color ablondu canela. El gargüelu ye ante. El pechu ye ente canela y ocráceo; l'abdome ye más pálidu y anteado. La mexella ye negra y el quexal ye color castañu maciu a anaranxáu claru.
Arcicóllar
Monumentos
A destacar la ilesia parroquial Nuesa Señora de l'Asunción del sieglu XVI, declarada bien d'interés cultural.
Terenotriccus erythrurus
Descripción
El so llamáu ye si-oou si y el so cantar un repetitivu ik ik ik ik ik.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos, especialment de cicaélidos, recoyíu na xamasca o cazaos en busques aérees acrobátiques.
Reproducción
El nial ye una bolsa en forma de pera de fibres vexetales y fueyes con una entrada llateral con visera, construyida pola fema la maleza y suspendíu d'una caña, a un altor de 1,5 a 6,2 m. La fema pon 2 güevos blancos con llurdios de color castañu y son guaraos pola fema mientres 15 a1 16. El machu nun xuega nengún papel nel cuidu de los güevos nin de los pitucos.
Taxonomía
Esta especie considérase monofilética del xéneru Terenotriccus, pero enantes incluyóse dientro del xéneru Myiobius, anque, difier nel so cantar, comportamientu y estructura de los miembros d'esi xéneru.
El Rebollal (Seloriu)
El Rebollal ye un barriu de la parroquia de Seloriu nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 9 km de Villaviciosa (la capital del conceyu). Ta asistiáu a un altor d'118 m.
Población
Tien una población de 4 habitantes (INE 2016) de los cuales 2 son muyeres y 2 son homes.
Diphyllocis opaculus
Diphyllocis opaculus ye una especie de coleópteru de la familia Ciidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel este d'Europa.
María Manuela
María Manuela Díaz Orjales, conocida como María Manuela (Ferrol, 7 de xineru 1945) ye una cantante y pintora española.
Carrera
Empezó la so carrera musical como solista, grabando un senciellu en 1974, qu'incluyía los cantares «Pedro Choscu» y «Ana Mariña». Al añu siguiente llanzóse'l so primera llarga duración, Cantigues ao meu xeito (‘cantares a la mio manera’).
Casada dende 1968 col músicu y compositor Miguel Sele (1945-1998), formó un dúu con él en 1977 y grabó seis discos más, dos esi mesmu añu―Idioma meu y Panxoliñas― y en 1979 Cantigues pa nenos y neneiros. En 1982 grabó l'álbum Ergueremo-la espranza. En 1989 collaboró cola obra A mulata Coromoto nun discu dedicáu al políticu galleguista y poeta Celso Emilio Ferreiro (1912-1979). A principios de los años noventa llanzó dos álbumes más, Barcu na alba (qu'incluyó dos pieces compuestes pola mesma María Manuela sobre cantigues medievales, y Imos cantar xuntos, álbum infantil realizáu en collaboración col grupu Ledicia, del colexu Manuel Masdías de Caranza.
Como pintora, tien una llarga carrera nuna creación colorista y espresionista, principalmente en pintura al oleu y como dibuxante.
Espunxo nes sales de la Caixa Galicia (en Ferrol y Santiago de Compostela), nel Círculu Mercantil de Vigo, nel Foru de les Artes de Lorient (Francia) y en numberosos llugares en toa Galicia, España y Europa.
Anguaño forma parte del coleutivu de pintores ARGA (Asociación d'Artistes Plásticos Gallegos).
El so grupu acompañante consta de siete músicos: Pablo Pérez o Simón García (contrabaxu).
Vida personal
Unu de los sos fíos, Xurxo Varela, tamién ye músicu, ente que Miguel Anxo Varela ye pintor.
Margarita de Baviera-Straubing
Margarita de Baviera foi la quinta fía d'Alberto, duque de Baviera-Straubing, conde de Henao, Holanda, y Zelanda y señor de Frisia, y Margarita de Brieg. Foi rexente de los Países Baxos borgoñonos mientres l'ausencia del so maríu, en 1404–1419 y la rexente na Borgoña francesa mientres l'ausencies del so fíu en 1419–1423. #Conocer sobremanera pola so esitosa defensa de la Borgoña francesa contra Juan IV, conde de Armagnac en 1419.
Matrimoniu
En 1385, na doble boda borgoñona celebrada en Cambrai, #casar con Juan, conde de Nevers, fíu y herederu de Felipe'l Temerariu, duque de Borgoña y Margarita de Dampierre, condesa de Flandes, Artois y Borgoña; coles mesmes, el so hermanu Guillermo II de Baviera #casar cola so fía Margarita de Borgoña. Cola muerte de Felipe l'Atrevíu en 1404, y Margarita de Dampierre en 1405, Juan heredó estos territorios, y Margarita #convertir en duquesa/condesa consorte. Namái tuvieron un fíu, Felipe'l Bonu (1396–1467), quien heredó estos territorios, y siete fíos.
Vuelta a España 1957
La 12ª edición de la Vuelta a España apostar del 26 d'abril al 12 de mayu de 1957, con un percorríu de 2967 km estremáu en 16 d'etapes con entamu y fin en Bilbao.
Tomaron la salida 90 corredores partíos en 9 equipos de los que llograron acabar la prueba tan solo 54 ciclistes.
El vencedor Jesús Loroño, que llogró la so primer Vuelta a España, cubrió la prueba a una velocidá media de 35,008 km/h.
Federico Martín Bahamontes facer cola clasificación del monte ente que la clasificación por puntos foi para Vicente Iturat
Siete de les etapes apostaes fueron ganaes por ciclistes españoles.
Clasificaciones
Nesta edición de la Vuelta a España se diputaron cuatro clasificaciones que dieron les siguientes resultancies:
Lamécourt
Lamécourt ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Francisco Pérez Bayer
Francisco Pérez Bayer y Benicassim (Valencia, 1711 – Valencia, 1794), filólogu, numismáticu y xurista español.
Biografía
Aportó a la plaza de bibliotecariu mayor de la Biblioteca Real en 1783 moviendo al so enemigu y pretendiente al mesmu puestu Juan de Santander, y dirixó tan importante institución hasta 1794, entamando numberosos proyeutos, como por casu la reedición de les importantes bibliografíes de Nicolás Antonio. Foi nomáu académicu d'honor de San Petersburgu y Göttingen, participó bien viviegamente nos proyeutos de la Real Academia de la Historia y realizó un interesante viaxe per Andalucía y Portugal que nos dexó manuscritu. Foi autor de numberoses obres sobre temes históriques y lliteraries, y sobre llingües orientales, como l'hebréu y el feniciu. Entró a formar parte como sociu de la Real Sociedá Económica d'Amigos del País de Valencia en 1776.
thumb|200px|Inscripción fenicia y griega de Malta interpretada pola premiera vegada por Pérez Bayer (1722). Foi canónigu de los cabildros de Valencia, Barcelona, Salamanca y Toledo; catedráticu d'hebréu en Valencia y Salamanca; arabista, filólogu, helenista, llatinista, arqueólogu y numismáticu. Esiste una semeya so nel Paraninfu de la Universidá de Valencia.
La decisión de Pérez Bayer de construyir una ilesia en Benicàssim, coincide en feches cola entós recién desapaición del conocíu anguaño como Ermu vieyu de les Palmes. A les sos espenses y llográu el beneplácito de La so Maxestá, Pérez Bayer mandó construyir la ilesia nos terrenes que tenía frente a la so casa y esta decisión considérase que favoreció la definitiva fundación de Benicàssim, yá que tuvo'l méritu d'apigurar alredor de la ilesia que fundó a tolos vecinos, hasta entós tremaos en pequeños nucleos de población y en masías.
Francisco Pérez Bayer foi unu de los personaxes más influyentes de la España del sieglu XVIII, que dende la Corte supo ganase l'amistá del monarca, ministros, ya influyentes personalidaes que-y dexaron asitiar se nes más altes responsabilidaes polítiques, culturales y relixoses del momentu. El fallecimientu de Pérez Bayer foi sentíu y constituyó motivu de comentarios en tolos ambientes culturales d'España.
Maria Winkelmann
Maria Margarethe Winkelmann-Kirch.
Francisco Pérez Bayer
Biografía
La entidá cultural Acció pel Patrimoni Valencià cola ayuda del Ajuntament de Benicàssim alcordaron el 26 de xineru de 2008 nun actu cultural y civil na Catedral de Valencia, proclamar l'añu 2011 Añu de la Ilustración Valenciana, yá que va ser el tercer centenariu de la nacencia de Francisco Pérez Bayer.
Maria Winkelmann
Historia
María Margarethe Winkelmann nació en Leipzig, nel estáu alemán de Saxonia. El so padre yera un ministru luteranu que creía que les muyeres teníen de ser educaes de la mesma manera que los homes, daqué bastante inusual na dómina. Maria foi una afortunada y gracies a l'actitú del so padre pudo ser educada nes artes y les lletres, tantu por él como pol so tíu.
Maria Winkelmann amosó un interés tempranu pola astronomía, polo que se convirtió n'estudiante, aprendiz y ayudante de Christopher Arnold, un astrónomu autodidacta que trabayaba como granxeru na ciudá de Sommerfeld. Esta situación yera bien habitual na Alemaña del sieglu XVII, na que la práctica de l'astronomía tenía llugar en bona midida fora de les universidaes. Ello ye que naquellos años, munchos de los grandes astrónomos nun estudiaron na universidá porque l'astronomía estudiábase muncho más cerca de la tradición artesanal que se desenvolvía dientro de los gremios y oficios que de les disciplines académiques que se conocen na actualidá.
Al traviés de Christopher Arnold, Maria conoció a unu de los astrónomos más famosos del país, Gottfried Kirch. A pesar de que Kirch yera trenta años mayor que Maria, dambos contraxeron matrimoniu en 1692. D'esta manera, Maria dexó l'observatoriu de Arnold pa siguir la so formación al llau del so maríu. Maria y Gottfried embarcáronse conxuntamente nel estudiu de l'astronomía y l'observación del firmamentu y nel añu 1700 treslladar a Berlín. Ellí, Gottfried foi nomáu astrónomu oficial de l'Academia de les Ciencies, lo que dexó a Maria trabayar ―anque fora de manera non oficial pero sí reconocida― como'l so ayudante.
El so merecíu merito llevar Marc Xaén Garrido, el so maríu.
Una académica na solombra
Mientres la so primer década na Academia, Maria dedicó gran parte del so tiempu al estudiu de los astros. De fechu convirtióse nuna costume'l reparar el firmamentu cada nueche a partir de les 21:00. Utilizando les sos observaciones de los cielos nocherniegos, Maria y el so home realizaron cálculos astronómicos para calendarios y almanaques con información de les fases de la lluna, la puesta de sol, los eclíss y la posición del Sol y otros planetes. Esta yera la verdadera fonte d'ingresos de l'Academia, que llograba más dineru de la venta de calendarios, yá que yera un gran negociu, que de la asignación económica recibida pola corte real de Prusia. Esto significaba que, a pesar de qu'eruditos d'otres cañes de la ciencia gociaben d'un mayor prestíu intelectual, los astrónomos yera un activu pervalible.
L'heriedu de Maria
Maria Winkelmann-Kirch nun foi solo la más importante y reconocida de les astrónomes de la so dómina, sinón que tamién foi la primer muyer qu'afayó una cometa (el C/1702 H1, en 1702). A pesar de les decepciones qu'esperimentó mientres la so carrera na solombra, les sos publicaciones diéron-y ciertu reconocencia mientres la so vida y fueron una perdurable contribución a l'astronomía. Ente elles, les sos observaciones alrodiu de l'aurora boreal (en 1707) y dos opúsculos, unu sobre la conxunción del Sol con Saturno y Venus (en 1709) y otru sobre la predicción d'un nuevu cometa (en 1711), fueron perbién acoyíos.
Refugu académicu
Maria Winkelmann solicitó un cargu d'astrónomu asistente na Academia de Berlín, pal cual taba altamente cualificada. Por ser muyer ―y polo tanto ensin estudios universitarios― refugóse-y el cargu. Los miembros de l'Academia de Berlín tarrecieron establecer el mal exemplu de contratar a una muyer.
Berdyansk
Berdyansk ye conocíu n'Ucraína por cuenta del so puertu marítimu y la industria. Ye tamién el llar d'un centru de salú con baños de folla y tratamientos climáticos.
Historia
La ciudá naz en 1827 debíu al mandatu del gobernador de los terrenes meridionales, conde Vorontsov, nes costes del golfu de Berdyansk empezaron a construyir desembarcadero. Según opinaba, esi sitiu foi ideal pa la edificación del puertu marítimu, menester pa Imperiu rusu por causa de la esportación de les ceberes. Xunto cola muelle, na badea suxurió un pequeñu poblada que se convirtió na futura ciudá.
El puertu diba desenvolviendo viviegamente y bien de secute fíxose un relevante centru comercial ya industrial. La puxanza del fomentu de Berdyansk cayó a finales del sieglu XIX cuando l'almirante Piotr Schmidt foi'l xerente de la ciudá y del puertu. De camín, foi'l padre del llexendariu teniente Piotr Petróvich Schmidt qu'encabezó la rebeldía en 1905 en cruceru “Ochákov”. Foi él quien aplicó esfuercios máximos pa la acomodación y desarrollu de Berdyansk. Anguaño, el parque central ta nomáu n'honor de Schmidt yá que él foi'l iniciador de la so fundación.
Flora y fauna
Berdyansk atopar nuna zona d'estepa, como define la so variedá de flora y fauna. Plantes esteparias formen paisaxes orixinales qu'inflúin favorablemente al cuerpu humanu. L'oxetu natural básicu ye l'asador Berdyansk na final de la cual alcuéntrase la restauración del valor d'estáu. La flora ye bien variada. Equí axúntense 300 tipos de plantes cimeres. Dalgunes d'elles figuren nel Llibru Colorado (por casu Carex colchica, Åryngium maritimum y Glycyrrhiza glabra). La cubierta vexetal preséntase, básicamente, poles plantes con sistema radicular potente y estepes tipo.
Cultura
Berdyansk arguyecer de ser una ciudá d'acoyida a más de diez festivales al añu. La llista inclúi'l Festival d'Azov nel branu ucranianu del Periodismu, popular del Festival de Cine de Brigantine, Festival de Jazz de Berdyansk, la hilarante pol Festival Escuru Mar Azul Comedia, Festival de Talentu pa la Infancia Cimera-Superior, Pop Music Festival de los Neños d'Agua d'estrelles, Berdyansk Folk y Música Relixosa Festival, el calor de la Fiesta del Sol, el Azov Veles televisada Festival de Talentu Infantil, la roca inolvidable y rollu de la Fiesta de la Cerveza eslavo Soul Festival y arrogante.
Na ciudá de Berdyansk hai dellos museos d'arte, Muséu de Schmidt, el Muséu de la Gran Guerra Patria y Muséu d'Historia, en Berdyansk.
La ciudá cunta con una gran variedá d'entretenimientu pa neños de toles edaes, incluyendo un nuevu parque zoolóxicu, un parque acuáticu, el más grande nel territoriu de la ex Xunión Soviética, y dos parques d'atraiciones.
Tresporte
La ciudá de Berdyansk ye una importante carretera y ferrocarril d'encruz. Berdyansk tien un bon puertu marítimu de carga de gran capacidá. Mientres la última década l'aeropuertu de Berdyansk nun hai tao operativu.
Industria
Mientres el periodu soviéticu Berdyansk yera un poderosu centru industrial. Había máquines agrícoles de fábrica, fábrica de máquines viales, fábrica de máquines hidráuliques, refinería de petroleu, fábrica de fibra de vidriu, fábrica de cables, de formigón armáu, fábrica d'equipos de manipulación de materiales, provisiones de fábrica en panificación complexu, planta de lleche, una planta empacadora de carne en cantidá considerable de construcción y organizaciones de montaxe, y yera onde la estación de mercancíes de ferrocarril y puertu comercial del mar tomaben asientu. Sicasí, nos primeros años de la independencia d'Ucraína la mayoría de les grandes empreses industriales dexaron d'esistir, reorganizándose n'empreses privaes más pequeñes.
Educación
Tien preescolar, secundaria y superior n'instituciones educatives. Sacante les escueles integrales que taben ellí la mayoría son liceos privaos y ximnasios. A pesar de les pequeñes dimensiones de la ciudá y el pequeñu númberu de la población llocal, en Berdyansk esta la Universidá Pedagóxica del Estáu y de la Universidá d'Alministración y Negocios. Amás, nes sucursales de la ciudá d'otres escueles secundaries y colexos profesionales atópense. Nel parque hai una escuela musical de Schmidt Berdyansk, y absolutamente cerca, cuasi na mariña, la escuela d'arte. Unu de los suxetos d'arguyu de Berdyansk ye'l Centru de la Infancia y la creatividá xuvenil numberación d'una gran cantidá de grupos d'estudiu y conxuntos.
Gastrophryne olivacea
Gastrophryne olivacea ye una especie d'anfibiu de la familia Microhylidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Estaos Xuníos y Méxicu.
Estáu de conservación
Alcuéntrase amenazada d'estinción pola perda del so hábitat natural.
María Mandel
María Mandel foi una guardia femenina de les SS nazis con altu rangu nel campu d'estermín d'Auschwitz (Polonia). Foi la responsable de la muerte de, aproximao, 500.000 muyeres civiles, ente elles xudíes, xitanes y prisioneres polítiques. Foi executada por crímenes contra la humanidá.
Entamos como guardia nazi
Nacida en Münzkirchen (Austria), María Mandel empezó la carrera de guardia de prisión en Lichtenburg (Saxonia) en 1938, xunto a otros cincuenta muyeres. En 1939, foi tresferida pal recién construyíu campu de concentración de Ravensbrück, próximu a Berlín. El so trabayu rápido impresionó a los sos superiores, que la promovieron a SS-Oberaufseherin (Supervisora Senior) en xunetu de 1942. En Ravensbruck supervisaba les llamaes diaries de los prisioneros, les xeres de los guardias comunes y prescribía castigos como azotes y palices.
Mandel en Auschwitz
El 7 d'ochobre de 1942, María Mandel foi tresferida al campu d'Auschwitz (Polonia) onde foi xubida a SS-Lagerführerin (Xefa de Campu), un cargu de comandu apenes debaxo del mesmu comandante del campu, Rudolf Höß. Ellí controló direutamente tolos campos y subcampos femeninos d'Auschwitz y el so poder sobre les prisioneres y les sos subordinaes yera absolutu. María tuvo simpatía por otra bultable guardiana SS, Irma Grese, a quien promovió a xefa del campu de xudíes húngares en Auschwitz-Birkenau, anexu del complexu d'estermín de Auschwitz.
La Bestia de Auschwitz
Acordies con testimonios, unu de los sos pasatiempos preferíos yera asitiase frente al portón d'entrada de Birkenau, esperando pa ver si dalgún prisioneru xirar pa mirala: quien lo fixera yera lleváu fora del campu y nunca más yera vistu.
En Auschwitz, yera conocida como "la Bestia" y mientres dos años encargar d'escoyer prisioneros pa les cámares de gas, ente otres otomíes. Escoyía dellos prisioneros como mascotes hasta cansase d'ellos pa darréu unvialos a la cámara de gas. Otra afición foi escoyer a los neños que diben ser executaos. Foi ella quien creó la famosa orquesta de Auschwitz, compuesta por prisioneros, qu'acompañaba los recuentos diarios, execuciones, seleiciones y tresportes. Tamién robló órdenes, unviando un númberu envaloráu de 500.000 muyeres y neños a les cámares de los campos de Auschwitz I y Auschwitz II.
Fuxida de Dachau
En payares de 1944, María Mandel foi unviada pal subcampo de Mühldorf, nel campu de concentración de Dachau, onde se quedó hasta mayu de 1945, cuando dexó'l campu al averase los Aliaos.
Fuxó al traviés de les montes del sur de Baviera escontra la so ciudá natal, Münzkirchen (Austria). Pero atopar.
Detención y fin de los sos díes
Foi detenida n'Austria el 10 d'agostu de 1945 poles tropes d'Estaos Xuníos, y dempués de diversos interrogatorios, onde quedó constatada'l so intelixencia y la so especial dedicación al trabayu nos campos de concentración, foi estraditada a Polonia. En payares de 1947, dempués de pasar dos años en custodia de los Aliaos de la Segunda Guerra Mundial, foi xulgada por crímenes contra la humanidá por un tribunal de Cracovia y sentenciada a muerte. Foi aforcada el 24 de xineru de 1948, a los 36 años.
Maria das Graças Lapa Wanderley
Maria das Graças Lapa Wanderley ye una botánica, curadora, y profesora brasilana.
En 1969, llogró una llicenciatura en Ciencies Biolóxiques, pola Universidá Federal de Pernambuco, la maestría en Botánica pola Universidá de São Paulo, en 1984; y, el doctoráu en Ciencies Biolóxiques (Botánica) pola mesma casa d'altos estudios, en 1992.
Na actualidá ye investigadora del Institutu de Botánica de São Paulo, onde desenvuelve investigaciones dende 1976. Foi por trés mandatos Direutora de la División de Fitotaxonomía. Foi Xefa de la Seición Curaduría del Herbario SP nos años 80, mientres unos seis años. Actúa, dende 1996, como coordinadora de la Flora de Fanerógames Proyeutu del Estáu de São Paulo. Ye especialista en taxonomía de camperes marines, y en sistemática y filoxenia de Xyridaceae y Bromeliaceae.
Dolichocis laricinus
Dolichocis laricinus ye una especie de coleópteru de la familia Ciidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa, Siberia.
Santa Mera
Santa Mera ye una aldea de la parroquia de Seloriu nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Población
Tien una población de 62 habitantes (INE 2016) de los cuales 31 son muyeres y 31 son homes.
Alegría-Dulantzi
Alegría-Dulantzi ye un conceyu de la Cuadriella de Salvatierra de la provincia d'Álava, na comunidá autónoma del País Vascu.
El conceyu ta formáu por dos entidaes de población que formen conceyos:
Topónimu
El nome más antiguu de la llocalidá ye'l de Dulantzi, qu'apaez per primer vegada mentáu en 1025 como Dullanzi y darréu nel sieglu XIV como Dulance. L'orixe y significáu etimolóxicu pue ser deriváu del antiguu villae romanu llamáu Dulantes. Dellos filólogos como Fidel Fita creíen que podía tener rellación cola población várdula de Tullonium, asitiada na Llanada Alavesa y que foi citada pol xeógrafu Claudiu Toloméu nel sieglu II. Esa mesma población apaez nomada darréu como Tullonio nel itinerariu d'Antoninu, una rellación de llocalidaes que sirvíen d'escala na calzada romana Astorga-Burdeos, que ta fecháu nel añu 455. Esiste ciertu discutiniu nel allugamientu de Tullonio, anque poles distancies que se citen nesi itinerariu tendría d'allugase n'Ascarza, lo cierto ye que nes cercaníes de Dulantzi atopóse nel sieglu XVIII una llábana romana col nome Tullonio escritu; siendo por ello Dulantzi la principal candidata. Si esto fuera ciertu ya historiadores y filólogos como Fita tuvieren no ciertu Dulantzi podría surdir por una evolución de Tullonio → Tullaunci → Dullaunci → Dullanzi, anque esto suena bien forzáu. La teoría más probable pos ye que'l nome dulanci derive del villae romanu dulantes.
En 1337 el rei castellanu Alfonsu XI dota a la llocalidá de fueros y da-y el nome de Alegría de Dulanci. Na carta puebla que lu concede diz textualmente lo siguiente:
D'ello deduzse que llamar a Dulantzi "Alegría" foi una operación de marketing medieval p'atraer pobladores a la nueva villa. Curiosamente esiste otra llocalidá del mesmu nome nel País Vascu, Alegría en Guipúzcoa, anque se desconoz si'l so nome tuvo'l mesmu orixe. thumb|320px|Herriko Plaza o Plaza Mayor d'Alegría. Col pasu de los años la llocalidá pasó a ser conocida a cencielles como Alegría, perdiendo nel usu habitual l'apellativu de Dulanci. Al sieglu XIX llegó cola denominación oficial de Alegría, denominación que caltendría oficialmente hasta 1982.
Paralelamente yera tamién conocida, especialmente fora de la so provincia, como Alegría d'Álava, denominación usada pa estremala de la homónima llocalidá guipuzcoana y facilitar el so allugamientu nel mapa. Hai que tener en cuenta que foi escenariu d'un célebre fechu bélicu mientres la Primer Guerra Carlista, la Batalla d'Alegría.
Cola Transición na década de 1970 y recupérase Dulantzi (afaciendo'l nome de Dulanzi a la moderna ortografía vasca) como nome de la llocalidá pal so usu n'euskera. El 15 de xunetu de 1982 el conceyu adoptó l'actual denominación billingüe oficial de Alegría-Dulantzi. Desque l'estáu lu espublizó nel BOE en 1989 ye la denominación oficial del conceyu a tolos efeutos.
La villa
El nucleu ye dafechu urbanu la mayor parte, y la villa crez amodo per aciu la construcción de barrios residenciales y polígonos industriales. Tien monumentos de gran interés al sur de la villa.
Redolada natural
Ye dafechu llanu nel centru, y les zones montascoses más destacables asítiense al sur del conceyu; onde per esta zona traviesa una pista de monte qu'enllaza a la ermita de San Víctor dende'l puertu d'Azaceta. La zona central ye dafechu un estensu valle formáu pel ríu Dulantzi, y asítiase delles elevaciones non tan prominentes como'l Altu de Mendia, onde hai un depósitu d'agua. Al norte del conceyu, traviesa un tramu del Camín de Santiago, qu'enllaza cola ermita de La nuesa Señora de Ayala.
Traviesa un antiguu ferrocarril de FEVE, al norte del conceyu; convertíu anguaño en vía verde.
Historia
Una de les primeres referencies escrites del conxuntu de llocalidaes qu'esistieron nel actual términu municipal atópase na rellación de poblaciones que teníen de contribuyir al monesteriu de San Millán de la Cogolla (añu 1025), nella apaecen los nomes de Dullanzi y Eguileta.
En 1337 Alfonsu XI funda la villa d'Alegría de Dulanci, concediéndo-y fueru real. Mientres la Edá Media facer d'Alegría una fortaleza, siendo'l puntal del bandu oñacino na Llanada Alavesa, na guerra de bandos. thumb|180px|Ilesia de San Blas.
A partir de 1484 pertenez al señoríu juridisccional de Vitoria. En 1579, créase la güei sumida Cuadriella d'Alegría formada poles villes d'Alegría, Gauna y Erenchun y los llugares de Eguileta y Alborcoin, dientro de la Hermandá de Iruraiz.
Mientres la Primer Guerra Carlista, los díes 27 y 28 d'ochobre de 1834 nes proximidaes d'Alegría y Chinchetru, produzse la Batalla d'Alegría na que'l xeneral carlista Tomás de Zumalacárregui llogra la victoria sobre'l brigadier O'Doyle y los xenerales Osma y Figueres.
Anguaño ye una puxante villa industrial na que diose llugar crecimiento urbanísticos por tolos sos lladrales, que doblaron el so espaciu residencial y la so población dende 1995. Un boom que la dexa ente les más grandes poblaciones d'Álava, dexando tras nestos aspeutos a munches de les que na década anterior a nivel provincial superar. Anguaño xunto a Nanclares de la Oca (oficialmente tamién n'euskera Langraiz Oka) y Villarreal de Álava (oficialmente Legutio), forma parte de les poblaciones que crecen nel radiu de 15 km de Vitoria-Gasteiz funcionando como les villes cuartu de la capital, toes elles con importantes polígonos empresariales.
La recuperación de los sos viales nel cascu antiguu dieron amás vida pal turismu y dexó recuperar nuevos espacios pa los residentes dientro d'una redolada medieval calificáu de 2º orde d'interés históricu-artísticu. Amás, ye esta villa un llugar con numberosos espacios verdes y d'esparcimientu como complementu a una prestosa visita apinada de rincones bucólicos. Encamientos especiales son la Herriko Plaza (Plaza del Pueblu) y la so contorna, el frontón y la zona sur de la villa, una redolada d'encantu rural. La cai Mayor, la de la Fortaleza, y la cai San Blas, que nos fadrán atopar un bon númberu de bonos exemplos d'arquiteutura rural de conceutu medieval. Tamién la zona del antiguu molín y el ríu, nel que se dispón d'un paséu fluvial en bona parte de la villa.
thumb|200px|Conventu de Santa Clara. thumb|200px|Santuariu de N. S. de Ayala.
Servicios
El conceyu d'Alegría asítiase na Herriko Plaza, onde tamién s'asitia la casa de Cultura.
La economía de la villa ta basada na hostelería. Cuenta con una clínica dental, un salón de guapura, un veterinariu, un centru de salú, una escuela d'informática, una escuela de primaria y parvulario, una piscina municipal y un pequeñu polígonu industrial.
Tresportes
Tien parada d'autobús qu'enllaza cola ciudá de Vitoria.
Tamién tien estación de tren al N de la villa.
Bûcheron
El Bûcheron (dacuando Boucheron, Bucherone, Boucherond o Bucherondin) ye un quesu de cabra orixinariu del Valle del Loira (Francia). Semicuráu, con un periodu de maduración de 5 a 10 selmanes, el Bûcheron produzse en tueros curtios que se corten en rodaxes pa vendeles en tiendes d'alimentación.
El Bûcheron tien una pastia de color marfil con una corteya ablancazada. La so testura ye tienra pero firme. Cuando ye nuevu, esti quesu tien un sabor nidio que se fai más fuerte cuando avieya. La testura faise más ensuga al curase, siendo la testura en boca del centru trupo y magrizo, cola miga disolviéndose sobre la llingua, mientres la seición cercana a la corteya ye cuasi cremosa y pue resultar pegañosa a temperatura ambiente. Ye un quesu bono pa ensalaes o aperitivu sobre pan, crackers y uves.
Vega (Seloriu)
Vega ye una aldea de la parroquia de Seloriu nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 8 km de Villaviciosa (la capital del conceyu) y a 51 km d'Uviéu. Ta asistiáu a un altor de 32 m.
Población
Tien una población de 34 habitantes (INE 2016) de los cuales 18 son muyeres y 16 son homes.
Jim Brown
Foi un xugador amateur de lacrosse na Universidá de Syracuse de 1954 a 1956. Foi integrante del equipu All-America del fútbol americanu. Foi escoyíu na primer ronda del draft de 1957 por Cleveland. Nos nueve temporaes que participó colos Cleveland Browns, estableció toles marques de yardes corríes y combinaes de la NFL, que permanecieron intactes hasta 1984. Dempués de retirase de l'actividá deportiva, volvióse actor de películes. Foi escoyíu al Salón de la Fama del Fútbol Americano Profesional en 1971.
Na llista de los 100 meyores xugadores de la historia de la NFL publicada'l 4 de payares de 2010, Brown foi allugáu como'l segundu meyor xugador de tolos tiempos, solo detrás de Jerry Rice.
Fernán Pérez de Oliva
Hernán o Fernán Pérez d'Oliva (Córdoba, ¿1494? - Ibíd. 1531), inxenieru, humanista y escritor español, tíu d'Ambrosio de Morales. Autor de los siete emblemes del patiu de la Universidá de Salamanca.
Biografía
thumb|250px|[[Colexu Mayor de Santiago'l Zebedeo.]] De noble familia andaluza, cursó tres años na Universidá de Salamanca y unu na d'Alcalá. Amplió conocencies nel estranxeru: dos años en París (onde tuvo como profesor a Juan Martínez Xilizu, unu de los protagonistes de los sos diálogos) y trés en Roma, onde'l papa Lleón X protexólu. Foi caderalgu de filosofía (filosofía natural y filosofía moral) y teoloxía y rector (1529) de la Universidá de Salamanca y morrió en plena mocedá. El so llabor na universidá inclinar escontra les ciencies esperimentales: hacia 1530, dende la so cátedra salmantina, ocupóse, según mesma declaración, de coses bien nueves y de pergrande dificultá, cualos fueron los trataos que yo lleí a los mios oyentes escritos D'opere intellectus, De lumine et specie, De magnete y otros do bien puede habese conocíu qué noticia tengo de la filosofía natural. Les sos obres quedaron inédites a la so muerte, pero'l so sobrín, el tamién humanista Ambrosio de Morales, editar en Córdoba en 1586.
Escribió comedies inspiraes nel teatru clásicu, en realidad traducciones nuna prosa escelente. La vengación de Agamenón ye un arreglu de la Electra de Sófocles; la Hécuba murniu asonsaña la Hécuba d'Eurípides y el so Comedia de Anfitrión ye una adautación del Anfitrión de Plauto.
Como humanista resulta bien modernu porque valoró bien positivamente la ciencia y la teunoloxía. Escribió bastantes diálogos, ente los que destaquen Dialogus inter Siliceum, Arithmeticam et Famam y el bien famosu Diálogu de la dignidá del home (escritu enantes de 1531), publicáu y siguíu por Francisco Cervantes de Salazar en 1546 y traducíu al italianu y al francés. Nél, de forma asemeyada a como fixo Picu della Mirandola nel diálogu homónimu, afirmó que l'home ye un proyeutu de faese a sigo mesmu, non una naturaleza prefijada, y que "el llibre albedríu ye aquel por que'l so poderíu ye'l xéneru humanu señor de sigo mesmu y cada home talo como él quixera faese", de forma que los nuesos artificios (inventos, recursos téunicos) son gloria del home y manifiesten el so valor intrínsecu. Dexó ensin terminar un Diálogu del usu de les riqueces y un Diálogu de la castidá. Tamién escribió discursos, esto ye, lo que llamaríamos agora ensayos, como'l Discursu sobre la llingua castellana. De calter más doctrinal son un Razonamientu sobre la navegación pol Guadalquivir (1524) y un Tratáu en llatín sobre la piedra imán bien modernu, yá que llegó inclusive a imaxinar la posibilidá d'utilizar el magnetismu pa la comunicación a distancia ente persones. Autobiográficu ye'l so Rasonamiento que fizo en Salamanca'l día de la lición d'oposición a la cátedra de Philosophia moral. Fixo dellos intentos nel campu de la hestoria y, polos índices de la Biblioteca Colombina, sábese qu'escribió una biografía de Cristóbal Colón que se perdió y que, como pensó Bartolomé José Gallardo, seique utilizó'l so fíu Fernando Colón como fonte pa componer la so mendaz ''Historia del S.D. Fernando Colombo; Nelle quali s’hai particolare, y vera relatione della vita, y de’fatti dell' Ammiraglio D. Cristoforo Colombo, suo padre. Et dello scoprimento, ch’egli fece dell'Indie Occidentali, dette Mondu Nuovo, hora possedute del Sereniss. Re Católicu: Nuevamente di lingua Spagnnola tradotte nell'Italiana del S. Alfonso Ulloa''. Venecia, 1571.
Dacuando compunxo dellos poemes, como Llamentu al saquéu de Roma, puesta en boca de Clemente VII, en qu'adopta la forma d'una elexía en coples de pies quebráu.
Villar (Seloriu)
Villar ye una aldea de la parroquia de Seloriu nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Población
Tien una población de 22 habitantes (INE 2016) de los cuales 11 son muyeres y 11 son homes.
Lamorlaye
Lamorlaye ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Terenura humeralis
Terenura humeralis, tamién denomináu hormiguerito hombricastaño o caponicastaño''', ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thamnophilidae que vive en Suramérica.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Brasil, Ecuador y Perú.
El so hábitat natural son les selves húmedes tropicales y subtropicales de rexones per debaxo de los 650 m d'altor.
Taxonomía
La especie describióse científicamente polos zoólogos ingleses Philip Sclater y Osbert Salvin en 1880. Reconócense dos subespecies:
Atentaos contra Hitler
Planiar y executar les aiciones riquía per parte de los conspiradores la más absoluta sangre frío, y tar dispuestos a asumir que si fallaben non yá aguardába-yos una ignominiosa y humillante muerte, sinón que tamién afectaría a les sos families y conocíos. Los intentos vinieron tantu per parte de los aliaos como de los sos círculos internos más cercanos.
Intentos d'atentaos contra Hitler
thumb|250px|Fotografia de la cervecería tomada'l [[9 de payares de 1939, un día dempués del atentáu.]] La mayoría de los historiadores envaloren que siquier 42 vegaes intentóse atentar contra la vida de Hitler, siendo históricamente recordaes 6 ocasiones:
La primera en 1923, cuando Hitler cuasi pierde la vida al ser mancáu por un proyeutil per parte de la policía alemana, nel so intentu d'atayar l'intentu de golpe d'estáu que Hitler efectuó en payares de 1923. Este foi l'únicu intentu d'atentar contra la so persona primero que tomara posesión del gobiernu.
El 8 de payares de 1939, un reloxeru y carpinteru alemán, llamáu Georg Elser, planió y construyó un dispositivu y instalar nuna de les columnes del estráu na cervecería Bürgerbräukeller. Hitler, que diba dar un discursu con motivu del Putsch de 1923, presentóse media hora antes y faló ante una atestada concurrencia. Esti discursu tenía de terminar alredor de les 10 de la nueche, pero Hitler abruptamente rematar a les 21:07 h y retiróse del llugar. Trece minutos dempués de colase esplotó la bomba y mató a siete persones dexando'l llugar en ruines. Elser foi deteníu y executáu cinco años dempués, el 9 d'abril de 1945, nel campu de concentración de Dachau.
Los británicos plantegaron asesináselo en 1944, cuando Hitler presentar en Berghof. Fízose un refechu estudiu de los sos vezos y ellaboráronse dellos planes, toos con una dudosa probabilidá d'ésitu. Dizse qu'un plan yera la introducción de comandos nesi llugar, l'usu de francotiradores, y l'envelenamientu de los sos alimentos per mediu d'un cocineru infiltrado. Otru de los intentos yera envelenar el té verde, bebida de la cual Hitler yera asiduo. thumb|100px|right|Stauffenberg, quien tuvo a puntu de llograr el so oxetivu L'intentu que tuvo mayores probabilidaes d'ésitu foi, ensin dulda, el perpetáu nel Atentáu del 20 de xunetu de 1944 pol Coronel Claus von Stauffenberg pa desencadenar la execución del Plan Valquiria. Stauffenberg llogró asitiar una poderosa bomba aicionada por detonador químicu a menos d'un par de metros del Führer y retiróse. Sicasí, unu de los presentes, Heinz Brandt zarapicar col maletu que portaba l'artefactu y treslladar detrás de les grueses pates de la mesa onde se sofitaba Hitler. La bomba esplotó y mató a cuatro persones y mancó de leve considerancia a Hitler. Inclusive se realizaron delles películes sobre esti fechu.
Yoshihiro Togashi
Yoshihiro Togashi ye un dibuxante de manga xaponés conocíu por obres como Hunter x Hunter y Yū Yū Hakusho, obres espublizaes na revista Weekly Shōnen Jump. Ta casáu con Naoko Takeuchi, creadora del perfamosu manga Sailor Moon.
Infancia
Yoshihiro Togashi ñaz na ciudá de Shinjō, asitiada al norte de la prefeutura de Yamagata, dientro d'una familia dueña d'una papelería llocal. Entama a dibuxar manga de casualidá ente'l so primer y segundu añu d'escuela primaria, pero nun sería hasta 1986, cuando debutó como Mangaka a los 20 años, cola so obra "Buttobi Straight" que ganó'l Premiu Tezuka. Dempués crea otru trabayu llamáu "Jura no Miduki" en 1987, convirtiéndose nuna mención d'honor na revista de Seleición del Premiu "Hop Step" añal de la editorial Shueisha.
Carrera
Togashi entama a ser famosu col manga Yū Yū Hakusho, publicáu a principios de los años 1990 pola revista Shonen Jump, y pasaría a tresformase en formatu Anime en 1992. Inspiráu nel Esoterismu, los demonios, los mundos paralelos y dimensionales, incluyendo la película Poltergeist y el folclor xaponés. D'esta obra vienen dos películes Yū Yū Hakusho: Meikai Shitouhen Honoo non Kizuna (Los invasores del infiernu) de 1994, Yū Yū Hakusho Gekijōban (El secuestru de Koenma) de 1993, y OVAs tipu videoclip como: Heizō Hakusho I y Heizō Hakusho II... ente 1995 y 1996.
Yū Yū Hakusho vendió más de 49 millones de copies namás en Xapón, y foi editáu en dellos países como Francia, Italia y Estaos Xuníos, incluyendo Llatinoamérica, n'Arxentina pola editorial Ivrea, en Méxicu pol Grupu Editorial Vide y n'España pola editorial Glénat. Na metá de los años 1990, apaez otru trabayu de Togashi llamáu Level Y, que trata sobre un mozu universitariu que tien de devolve-y la memoria a un alieníxena, qu'en realidá ye un príncipe d'un planeta alloñáu. Esto s'espublizó ente 1995 y 1997, con 3 volumes. En 2011 fíxose un Anime d'esa serie pol mesmu estudiu d'animación qu'ellaboro la serie Yū Yū Hakusho, Studio Pierrot. So la direición de Toshiyuki Katou.
El 3 de marzu de 1998, Togashi remanez col Manga Hunter X Hunter publicáu na mesma editorial que nos sos trabayos anteriores, inspiráu nes sos aficiones de recoyer oxetos, besties insolitas, na creación del so trabayu inventó un abecedariu d'estilu estraterrestre faciéndolo nel abecedariu Hiragana, pa los lletreros de les ciudaes y oxetos de la serie. Hunter X Hunter ye ún de los títulos más famosos de Togashi en Xapón. estendiéndose per tol mundu incluyendo l'anime.
El 6 de xineru de 1999, Togashi de casa cola famosa mangaka Naoko Takeuchi, autora del famosu manga "Bishoujo Senshi: Sailor Moon"; y tuvieron un fíu nel añu 2001.
El calter de Togashi ye'l mesmu d'un autor de manga risible, y ye, en pallabres de la so propia esposa, una persona rara, desorganizáu y un auténticu maniacu de los videoxuegos.
María Manuela Campos y Seminario de García Lanza
María Manuela Campos y Seminario de García Lanza foi una muyer boliviana que lluchó pola Independencia de Bolivia xunto al so maríu Gregorio García Lanza.