cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia d'América
América independiente
Los diferendos estremeros provocaron guerres constantes ente les nueves repúbliques d'América a lo llargo de les décades posteriores. Les más destacaes fueron la Guerra del Pacíficu (1879-1884, Chile contra Bolivia-Perú) y la Guerra de la Triple Alianza (1865-1870, Arxentina-Brasil-Uruguái contra Paraguái). Esta postrera terminó con una derrota total de Paraguái, que traxo inclusive un desastre demográficu: la población del país, aproximao 525.000 persones antes de la guerra, foi amenorgada a unos 221.000 en 1871, de los que solamente unos 28.000 yeren homes. L'afitamientu de les nueves repúbliques nun foi pacífica sicasí. Non yá les lluches estremeres, sinón guerres civiles solmenaron los cimientos de los nuevos estaos. El expansionismo de países como Estaos Xuníos que tarazó'l territoriu de Méxicu; Brasil qu'impunxo la so soberanía nos territorios amazónicos entá a cuenta de correr les fronteres de los sos vecinos, los conflictos territoriales ente Perú, Bolivia y Chile; la creación del Uruguái, la desintegración de la Gran Colombia que crearía trés nuevos estaos: Colombia, Venezuela y Ecuador, son la prueba d'una dómina convulsa causada pola desapaición de les colonies. Esta dómina de grandes cambeos pal continente que traxo'l sieglu XIX ente independencia y afitamientu terminaría inda cola construcción de la canal de Panamá, una canal interoceánico que partió'l continente en dos, a cuenta de tarazar el territoriu colombianu y crear un nuevu estáu, Panamá (1903), so la creciente influencia d'una nueva potencia: Estaos Xuníos.
Sieglu XX
El Sieglu XX n'América representó una dómina de grandes cambeos ya interacciones. El continente qu'había estáu aislláu del restu del planeta por sieglos, yera agora unu de los más célebres, de los más visitaos, de los más mentaos. Siguía siendo'l "Nuevu Mundu" y el territoriu de les oportunidaes. Los Estaos Xuníos especialmente tendría un papel central nel desenvolvimientu de la ciencia y la teunoloxía: el cine de Hollywood conquistaría'l mundu, el jazz, Elvis Presley, el rei del Rock'N Roll, los inventos, Broadway, los monopolios, los viaxes espaciales y otros tantos factores. El cine mexicanu, arxentín y brasilanu seríen la contraparte, Carlos Gardel, el rei del tangu, el boom de la lliteratura hispanoamericana con autores al altor de los grandes clásicos universales como Gabriela Mistral, Pablo Neruda, Jorge Luis Borges, Gabriel García Márquez, Mario Vargas Llosa y otros, artistes de sonadía mayor como Fernando Botero, Diego Rivera, Frida Kahlo y centenares de nomes na pintura, la escultura, les artes escéniques, el cine. El continente de les races y de les cultures, fadríen que'l sieglu XX fixérase quiera que non, americanu.
Escontra'l norte ricu y el sur probe
El sieglu XX carauterizar por dos fenómenos contradictorios, per un sitiu Estaos Xuníos y Canadá establecieron llibres democracies estables firmemente, ente que'l restu del continente sufrió en munchos de los sos países diversos tipos de dictadures y homes tarrecibles de too tipu. Magar tien de señalase que les eleiciones n'Estaos Xuníos ente finales del sieglu XIX y XX yeren altamente fraudulentas, y en Méxic u'l sistema demográficu desaguó nun réxime autoritariu ensin alternanza democrática na presidencia. Delles fontes espliquen que nun ye casual esta división, y que esta inestabilidá política ye consecuencia d'un procesu económicu y políticu d'inxerencia estauxunidense aliada a les clases dirixentes de cada país llatinoamericanu. A finales del sieglu que la mayor parte del continente llogró faese de gobernantes escoyíos democráticamente, anque non en toles circunstancies estableciéronse instituciones duraderes. El desenvolvimientu económicu de los Estaos Xuníos fadría d'esi país yá dende principios de sieglu la meca de la inmigración, sobremanera dend'Europa y Asia, xunto a los países rioplatenses d'Arxentina y Uruguái.
En menor midida'l restu de los países americanos nun fueron ayenos a esa nueva folada de pueblos que colonizaben a la so forma'l Nuevu Mundu. El desenvolvimientu industrial del norte del continente que fadría d'Estaos Xuníos una potencia mundial, crearía una desface de frente a un sur aprobetáu. La emigración de llatinoamericanos escontra esti país aumentaría col pasu de les décades hasta convertilos como la segunda "minoría" nel so territoriu. La canal de Panamá, inauguráu en 1914, col so allugamientu nel puntu más angostu ente'l mar Caribe y l'océanu Pacíficu, tuvo un efeutu d'amplies proyeiciones al encurtiar la distancia y tiempos de comunicación marítima, produciendo adelantos económicos y comerciales que beneficiaríen especialmente a Estaos Xuníos. El lliberalismu económicu abriríase cancha en Llatinoamérica especialmente dempués de la crisis económica de 1929, pero en numberosos países seríen les clases altu y dirixente los beneficiarios ante una campesinado probe y marxinal. Los recursos naturales llatinoamericanos taríen en manes de les multinacionales estauxunidenses, pero tamién europees. La Matanza de la Escuela Santa María de Iquique en 1907 en Chile y la "Masacre de les Bananeras", protagonizada pola United Fruit Company en 1928 en Colombia, son dos de los munchos exemplos de cómo fueron les polítiques del desenvolvimientu económicu en Llatinoamérica. La guerra del Chaco (1932 - 1935) ente Bolivia y Paraguái pol control del ríu Paraguái, terminó cola victoria paraguaya y dexó a dambos como los más probes d'esti subcontinente escontra finales del sieglu XX.
El 9 d'abril de 1948 foi asesináu'l caudiellu popular Jorge Eliécer Gaitán en Bogotá, lo que desbocaría a Colombia nun conflictu políticu pol restu del sieglu. El 22 de payares de 1963 otros magnicidios atentaríen contra les intenciones de camudar una realidá política desfasada nel continente, la falta de derechos de los afro-americanos n'Estaos Xuníos: ye asesináu'l presidente d'Estaos Xuníos John Fitzgerald Kennedy y el líder políticu Martin Luther King. Escontra finales del sieglu, América cuntaba con dellos de los países más probes del mundu como Haití, Bolivia y El Salvador, ente otros o países onde convivía'l primera col tercer mundu como Brasil, Arxentina, Colombia y Méxicu, toa esta realidá nel mesmu continente del país más ricu del mundu. La idea de ver a "Llatinoamérica como'l patiu traseru de los Estaos Xuníos" según el presidente d'Estaos Xuníos Ronald Reagan convertir nel resume de lo que foi la hestoria del continente mientres el sieglu XX y el cumplimientu de la profecía del Llibertador Simón Bolívar:
América mientres les guerres mundiales
Mientres la Primer y Segunda Guerra Mundial, el continente caltúvose a salvo de la fola destructiva qu'afaró Europa, Asia y África y volvióse una vegada más receptor natural de cientos de refuxaos. Col fin del conflictu, el 30 d'abril de 1948, fúndase la Organización de los Estaos Americanos. El 25 d'abril de 1945 celebróse la primer conferencia en San Francisco de la Organización de les Naciones Xuníes pa garantizar la paz del mundu, que tendría como sede definitiva a la ciudá de Nueva York. La Organización de los Estaos Americanos fundaríase'l 30 d'abril de 1948 en Bogotá como culmen d'una llongura ideal empezáu en 1890 cola Primer Conferencia Internacional Americana, efectuada na ciudá de Washington D.C., que se convertiría en 1910 na Unión Panamericana. La Carta de la OEA confirmó'l respaldu a metes comunes y respetu a la soberanía de cada unu de los países del continente.
El comandante Neil Armstrong foi'l primera ser humanu que trió la superficie de la lluna'l 20 de xunetu de 1969 al sur de Mar de la Tranquilidá, (Mare Tranquilitatis). Armstrong, nacíu en Ohio en 1930, viaxó con otros dos compañeros na misión Apollo 11.
Pero la llamada guerra fría tendría consecuencies nefastes en suelu americanu. Nel primer llustru de los años 1960 el réxime enllantáu en Cuba por Fidel Castro y el Che Guevara, ente otros, empobinó la política del so país escontra la Unión de Repúbliques Socialistes Soviétiques (URSS), de la cual pasó a ser un incondicional aliáu en desterciu de los intereses geoestratégicos d'Estaos Xuníos. La situación tuvo'l so puntu más dramáticu na "Crisis de los misiles de Cuba" que llevó a la humanidá a tar más cerca que nunca d'una tercer guerra mundial, pero que pudo evitase gracies a la voluntá de Nikita Khrushchov y John F. Kennedy. De resultes, españó'l conflictu armáu en Colombia en 1964, hubo más series de violentos réximes dictatoriales en diversos países d'América Llatina: Brasil (1964), Arxentina (1968 y 1976), Chile (1973), Uruguái (1973), Bolivia (1980), amás del españíu del conflictu armáu nel Perú en 1980.
El 4 d'abril de 1968 otru magnicidiu solmenó al continente: yera asesináu'l Dr. Martin Luther King, Jr. en Memphis, unu de los grandes activistes del Movimientu polos Derechos Civiles n'Estaos Xuníos pa los afroamericanos, gallardoniáu col Premiu Nobel de la Paz. Entamó y llevó a cabu coles pol derechu al votu, la non discriminación, y otros derechos civiles básicos. La mayoría d'estos derechos fueron promulgaos nes lleis de los Estaos Xuníos cola aprobación de l'Acta de los Derechos Civiles y l'Acta de los derechos de votación. Ye seique más famosu pol so discursu "I Have a Dream (Yo tengo un suañu)" dau en frente del Monumentu a Lincoln mientres la Marcha en Washington pol trabayu y la llibertá en 1963. King ye recordáu como unu de los mayores líderes y héroes de la historia d'Estaos Xuníos, y na moderna hestoria de la non violencia.
Fin del sieglu
Dempués del fin de la guerra fría cola cayida del Muriu de Berlín, el continente vio la meyora del Neolliberalismu, un conxuntu de propuestes políticu-económiques con énfasis na llibre circulación de capitales, la privatización d'empreses públiques y l'esmantelamientu del Estáu Benefactor. Los padres de dichos procesos fueron el Bancu Mundial, la Organización Mundial del Comerciu y el Fondu Monetariu Internacional (FMI). Estes polítiques qu'obedecen a una más complexa rede del mercáu internacional, magar punxo fin a gobiernos de facto como les dictadures llatinoamericanes, xeneró por casu la crisis financiera arxentina a partir de 1998 que crearía una alarma económica continental
Otra carauterística del fin de sieglu, especialmente na década de los 80, sería'l fortalecimientu financieru de les mafies de la droga que tuvieron como epicentru Colombia, Méxicu y Estaos Xuníos, especialmente. La mafia, amestada a la droga, adquirió un enorme poder económicu que llegó inclusive a ser un verdaderu poder paralelu al Estáu. Unu de los nomes claves de la dómina, que llegó a proporciones de mitu, foi'l de Pablo Escobar, que, amás del so arriquecimientu ilícitu, y d'alcuerdu de la edición de 1985 de la Revista Forbes, aportó a el quintu home más ricu del mundu, cola capacidá de poner en xaque la política colombiana y crear un conflictu internacional qu'arreyó a otros países americanos na llamada "guerra contra'l narcotráficu".
Un nuevu mileniu
El 2001 marcó l'entamu d'un nuevu mileniu y un nuevu sieglu. Si'l sieglu XX nun foi'l sieglu de la paz y la prosperidá continental, la manera na qu'aprució la nueva data cronolóxica nun agorar meyores tiempos. El 11 de setiembre de 2001 tendríen llugar los ataques suicides qu'implicaron el secuestru de cuatro aviones de pasaxeros, que fueron emplegaos como bombes aérees dexando al rededor de 3.000 muertes. Les Torres Ximielgues del Centro Mundial de Comerciu (WTC poles sos sigles n'inglés), fueron destruyíes y el Pentágonu resultó estropiáu. La hestoria bastiar pal mundu enteru: el presidente George W. Bush empecipiaría les invasiones d'Afganistán ya Iraq y Oriente y Occidente veríense engarraos nun conflictu qu'espertó vieyes disputes, abrió la perspeutiva a nueves ambiciones y creó nueves situaciones históriques.
Rexonalización
Les siguientes son los grandes bloques económicos nel continente, anque esisten numberosos trataos billaterales:
Ver tamién
Hestoria
Vitali Shcherbo
Biografía
Los entrenadores del so club llocal de Minsk reconocieron nel intre el so gran talentu pa la ximnasia, asina que llueu lu unviaron a una escuela estatal en Moscú onde empezó a entrenar con otros mozos que tamién destacaben.
En 1990 participó nos sos primeros Campeonatos d'Europa en Lausana, Suiza, onde ganó tres medayes d'oru nes finales por aparatos, incluyendo un exerciciu de saltu puntuáu con un 10.00. Nesi mesmu añu tamién ganó la competición individual nos "Goodwill Games" de Seattle.
N'avientu d'esi mesmu añu, Shcherbo casóse cola so novia Irina, con quien tendría una fía llamada Kristina que nacería en 1993.
Nos Xuegos Olímpicos de Barcelona 1992 Vitali Shcherbo fixo la meyor competición de la so vida, y dominó d'una forma arrolladora, como nengún ximnasta fixera antes nunos Xuegos. D'ocho medayes posibles, Scherbo ganó seis, toes d'oru, incluyendo la competición individual, onde ganó per delantre de los sos compañeros Grigori Misutin (plata) y Valeri Belenki (bronce). Les sos otres medayes fueron na competición por equipos, y nes finales d'argolles, saltu, barres paraleles y caballu con arcos.
Por ello foi consideráu la gran estrella de los Xuegos de Barcelona. Solo'l nadadores Michael Phelps y Mark Spitz ganaron más medayes d'oru nunos Xuegos Olímpicos.
Nos años siguientes Vitaly siguió siendo'l gran dominador de la ximnasia a nivel mundial. En 1993 ganó en Birmingham el so únicu títulu mundial na competición individual, y sumó munches más medayes en distintos campeonatos mundiales y europeos.
Sicasí la vida en Bielorrusia faíase difícil pa él y la so familia, debíu sobremanera a la inestabilidá social nesi país. La so casa foi asaltada por unos lladrones, y n'otra ocasión intentaron secuestrar a la so fía. Asina que se treslladaron a vivir a Estaos Xuníos, en concretu a la llocalidá de State College, en Pennsylvania.
En 1996 la so esposa Irina sufrió un grave accidente de coche que lu caltuvo un mes n'estáu de coma. Mientres esti tiempu Vitaly dexó d'entrenase pa tar con ella. Ganó abondo pesu y amás abusó del alcohol. Los médicos dicíen qu'ella tenía poques posibilidaes de sobrevivir, sicasí consiguió salir de la coma, y aportunó al so home por que se entrenara y asina poder competir con garantíes nos Xuegos Olímpicos d'Atlanta '96
En Atlanta Shcherbo nun tuvo una actuación tan destacada como cuatro años antes en Barcelona, pero aun así llogró ganar cuatro medayes de bronce. Na competición indivual acabó por detrás del chinu Li Xiaoshuang (oru), y del rusu Alexéi Nemov (plata). Les otres medayes de bronce fueron en saltu, barres paraleles y barra fixa.
Vitali entamara participar nos Campeonatos del Mundu de Lausana 1997, pero unos meses antes sufrió un accidente de moto nel que se rompió una mano, polo que punxo puntu final a la so carrera deportiva.
Anguaño vive en Las Vegas, Nevada, cola so familia, onde rexenta un ximnasiu.
En 2017 foi acusáu por Tatiana Gutsu de violala en 1991.
Annika Sörenstam
Annika Sörenstam ye una ex xugadora de golf sueca. Foi númberu 1 mundial na década de los 1990 hasta finales de la década de 2000. Sörenstam ganó 93 torneos de golf a lo llargo de la so carrera. D'ellos, 72 fueron nel LPGA Tour estauxunidense, lo que la alluga tercera nel historial.
La sueca ganó diez torneos mayores: l'Abiertu de los Estaos Xuníos Femenín de 1995, 1996 y 2006, el Campeonatu de la LPGA de 2003, 2004, 2005, el Campeonatu Kraft Nabisco de 2001, 2002 y 2005, y el Abiertu Británicu Femenín de Golf Abiertu Británicu de 2003. Amás, consiguió seis segundos puestos, 23 top 5 y 31 top 10 en torneos mayores.
Otres victories destacaes de Sörenstam fueron nel Masters Evian de 2000 y 2002, el Masters d'Australia de 1995, 2002 y 2004, l'Abiertu d'Australia de 1994, la Copa Mundial de Golf de 2006, l'Abiertu d'Escandinavia de 1997, 1998, 2002, 2004, 2005 y 2006, y el Mizuno Classic de 2001, 2002, 2003, 2004 y 2005.
Per otra parte, la golfista xugó la Copa Solheim ente 1994 y 2007 cola seleición europea. Llogró 24 puntos en 37 partíos, lo que la asitia segunda nel historial européu por detrás de Laura Davies. La sueca foi tamién capitana de la seleición internacional de la Copa Lexus ente 2005 y 2008, llogrando 8,5 puntos en 12 partíos.
Sörenstam ingresó nel Salón de la Fama del Golf Mundial en 2003 y recibió el Premiu Laureus a la meyor deportista en 2004. En 2015 convertir nuna de les primeres muyeres socies de The Royal and Ancient Golf Club of St Andrews.
Plaga gris
La plaga gris (n'inglés grey goo, onde goo referir a una sustancia informe y mafosa) referir a un hipotéticu fin del mundu qu'arreyaría la nanoteunoloxía molecular. Según esta hipótesis, un conxuntu de robots s'autorreplicarían ensin control consumiendo tola materia vivo na Tierra, materia qu'emplegaríen pa crear y caltener más robots (a un escenariu tal conózse-y como ecofagia).
Annika Sörenstam
Carrera deportiva
Anque'l primer deporte que prauticó foi'l tenis, asonsañando al so ídolu Bjorn Borg, na so adolescencia empezó a decantase pol golf. En 1988, la campeona de golf sueca Pia Nilsson convertir na so entrenadora, en 1991 treslladar a la escuela de golf de la Universidá d'Arizona y debuta nel circuitu profesional en 1992.
En 1994 apostó la so primer temporada completa nel LPGA Tour, onde acabó nel puestu 39 y foi nomada Novata del Añu. Lideró la llista de ganancies n'ocho temporaes: 1995, 1997, 1998, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, llogrando'l premiu a Golfistes del Añu en toes elles. Amás, resultó segunda en 2000, tercera en 1996 y 2006, y cuarta en 1999 y 2008. Tamién ganó ocho veces el Troféu Vare a menor permediu de golpes, seis de colar llogró baxar los 70 golpes.
Plaga gris
Definición de plaga gris
El términu foi usáu per primer vegada pol pioneru de la nanoteunoloxía Eric Drexler nel so llibru La nanoteunoloxía: el surdimientu de les máquines de creación (Engines of Creation, de 1986). Nel capítulu 4, Máquines de Bayura, Drexler esplora un apavoriante escenariu de crecedera esponencial con estos ensambladores:
Annika Sörenstam
Carrera deportiva
En 1997 consiguió seis trunfos y cinco segundos puestos en 22 torneos. En 2001 llogró ocho victories y seis segundos puestos. En 2002 venció n'once torneos, foi segunda en dos y acabó tercera n'otros dos apaiciones de 22. En 2003 atropó seis victories y cuatro segundos puestos en 17 torneos. En 2004 ganó ocho veces y foi segunda en cuatro oportunidad. En 2005 consiguió diez victories y dos segundos puestos en 20 torneos. En sufriendo numberoses mancadures, retirar en 2008.
Plaga gris
Definición de plaga gris
Drexler describe la plaga gris nel capítulu 11 «Máquines de destrucción»:
Annika Sörenstam
Carrera deportiva
Na segunda ronda del tornéu de Phoenix 2001, Sörenstam marcó una tarxeta de 59 golpes (13 so par), la primer muyer en llograr dichu rexistru nun tornéu oficial.
Plaga gris
Definición de plaga gris
Cabo mentar que nun ye necesariu que la plaga gris sía gris. Podría ser como una planta o una bacteria. Ye solo la resultancia de la so ecofagia lo que podría asemeyase a una plaga gris.
Annika Sörenstam
Carrera deportiva
El 24 d'ochobre de 2002 ganó'l ADT Championship y acabó la temporada del Circuitu LPGA con una media de 68.7 golpes, la marca más baxa de la historia. Esta yera la so quinta victoria y llevar al so tercer premiu de Xugadora del Añu. Los sos 11 victories nun algamar les 13 de Mickey Wright en 1963.
Katsuya Iwatake
Katsuya Iwatake (岩武 克弥; ) ye un futbolista xaponés.
Plaga gris
Plaga viviente
Una analoxía conveniente pal problema de la plaga gris ye considerar a la bacteria como'l más perfectu exemplu de nanoteunoloxía biolóxica. Yá que éstes nun amenorgaron al mundu a una plaga viva, dalgunos consideren improbable qu'una construcción artificial llogre faelo con una plaga gris.
Annika Sörenstam
Carrera deportiva
En 2003 apostó'l Colonial Invitational, la primer apaición d'una muyer nun tornéu masculín del PGA Tour dende Babe Zaharias en 1945, onde nun superó la corte.
Plaga gris
Plaga viviente
Inclusive, delles persones argumenten qu'una plaga viva, o inclusive una combinación de nanoteunoloxía y bioteunoloxía pa crear replicadores orgánicos, ye una amenaza más realista que la plaga gris. Argumentando que les bacteries son ubicues y extraordinariamente poderoses, Bill Bryson (2003) diz que la tierra ye «el so planeta» y que nós esistimos porque «elles dexar». Lynn Margulis y Carl Sagan (1995) van más allá, argumentando que tolos organismos, baxando de les bacteries, son per un sitiu bacteries. De fechu munchos tipos de bacteries son esenciales pa la vida humana y son atopaes en grandes cantidaes nel sistema dixestivu humanu, nuna rellación simbiótica.
D'esta manera una plaga viva podría ser un organismu pluricelular que llogra los sos materiales crudos pa crecer al traviés de ecofagia, y dempués crez al traviés d'un procesu d'ensamblaxe esponencial como división celular.
Riesgos y precuros
Nun ta claru si la nanoteunoloxía molecular sería capaz de crear una plaga gris. Ente otres refutaciones comunes, los teóricos suxuren que'l tamañu de les nanopartícules les inhibe de movese bien rápido. Ente que la materia biolóxico que compón la vida llibera cantidaes significatives d'enerxía al aferruñase, y otres fontes d'enerxía como la lluz del sol tán disponibles, esta enerxía podría nun ser abonda por que los supuestos nanorobots dexaren fuera de competencia a la esistente vida orgánica que yá usa esos recursos, especialmente considerando cuánta enerxía usaríen los nanorobots pa movese. Si la mesma máquina tuviera compuesta de molécules orgániques, entós podría atopase a sigo mesma siendo cazada por bacteries yá esistentes o otres formes naturales de vida.
Si los nanorobots fueren construyíos de compuestos inorgánicos o fechos d'elementos que xeneralmente nun son usaos pola materia viviente, entós precisaríen usar enforma del so metabolismu pa engarrar contra la entropía mientres purifican (amenorguen el sable a siliciu por casu) y sinteticen los bloques necesarios pa la construcción. Habría poca enerxía químico de materia inorgánico disponible como les roques yá que, fora de delles esceiciones (carbón, por casu) la mayoría taría aferruñada y ensin enerxía.
Asumiendo qu'un replicador molecular nanoteunolóxicu fuera capaz de causar un desastre de plaga gris, ciertes midíes de precuru podríen incluyir programalos pa dexar de reproducise dempués d'un ciertu númberu de xeneraciones, diseñalos pa riquir un material raro que podría ser esvalixáu nel sitiu de construcción antes de lliberar, o riquir un control constante direutu dende un ordenador esternu. Otra posibilidá ye cifrar la memoria de los replicadores de tal manera que cualquier copia camudada al ser descifrada termine nun estáu disfuncional.
N'Inglaterra, el Príncipe de Gales pidió-y a la Royal Society qu'investigara'l «enorme riesgu ambiental y social» de la nanoteunoloxía nun informe, lo que llogró cierta repercusión mediática. L'informe de la Royal Society sobre la nanociencia foi publicáu'l 29 de xunetu del 2004.
Apocayá, nuevos analises amosaron que'l peligru d'una plaga gris ye muncho menos probable de lo que orixinalmente pensóse. Sicasí, otros riesgos al llargu plazu pa la sociedá y el mediu ambiente de la nanoteunoloxía fueron identificaos. El mesmu Drexler fixo un esfuerciu públicu pa retratar la so hipótesis del goo gris, nun esfuerciu pa enfocar l'alderique n'amenaces más realistes acomuñaes col nanoterrorismo y otros posibles usos maliciosos.
François Englert
François Englert,, ye un físicu teóricu belxicanu. Ye profesor eméritu de la Universidá Llibre de Bruxeles (ULB) na que ye miembru del serviciu de física teórica. Les sos principales contribuciones toquen a la física de les particules, a la teoría de cuerdes y a la cosmoloxía. Recibió'l 8 d'ochobre de 2013 el Premiu Nobel de Física, conxuntamente col británicu Peter Higgs, polos sos trabayos sobre'l mecanismu de Brout-Englert-Higgs, un elementu clave del modelu estandar de la física de partícules.
Mocedá
François Englert, nacíu nel somantu d'una familia xudía, ye un sobreviviente de la Shoah. Foi un neñu escondíu (en francés Enfant caché, referío a los neños acoyíos en families non xudíes o instituciones col fin d'ocultalos a los nazis) a lo llargo de tola II Guerra Mundial.
Formación académica
Nacíu en Bélxica, François Englert fizo los sos estudios secundarios nel atenéu real de Koekelberg anantes d'integrase na Facultá de ciencies aplicaes de la Universidá Llibre de Bruxeles (ULB). Algamó un diploma d'inxenieru civil mecánicu y elléctricu en 1955, depués una llicenciatura de física en 1957 y un doctoráu l'añu siguiente. Darréu marchó pa la Universidá Cornell, nos Estaos Xuníos, onde foi nomáu asociáu d'investigación en 1959 y profesor asistente l'añu siguiente. Trabaya entós baxo la direción de Robert Brout, col que collaborará tola so vida. En 1961, torna a la ULB onde ye primeramente encargá de cursos, depués profesor en 1964. Xúntase con Robert Brout y los dos tan a la cabeza del serviciu de física teórica que creen xuntos en 1980. Accede como profesor eméritu en 1998. Tamién ye "Sackler Professor by Special Appointment" na Universidá de Tel Aviv.
Viasa
Viasa ye un escritor llexendariu de l'antigüedá hinduista, que'l so nome verdaderu ye Krishna-Dwaipayana.
Ye'l cuartu miembru del rishi parampara (socesión de gurúes y discípulos) de la escuela Advaita, na que Shankará Acharia (788-820) ye la figura principal.
Llámase-y tamién Veda Vyasa (‘divisor del [Rig] Veda’) pa esplicar por qué más del 90 % del testu tantu del Sama-veda como del Iáyur-veda son copiaos del Rig-veda: Viasa estremaría o reorganizaría ‘ el Rig-veda (qu'afirma ser escritu por 10 poetes relixosos, a los que menta por nome) naquellos otros dos testos, pa facilitar la so comprensión o pa facilitar l'alcordanza de les sos mantras.
El testu épicu Majabhárata (sieglu III e. C.) afirma ser escritu por Viasa.
Tradicionalmente tamién se considera que Viasa foi autor de tolos Upanishads (empezaos a componer nel sieglu VI e. C.) y de tolos Puranas (empezaos a componer nel sieglu II d. C.).
Datación
thumb|Estatua de Srila Viasadeva en [[Naimisha-arania.]]
Nel Rig-veda (el testu más antiguu de la India, del sieglu XV e. C.) nun se menta a nengún Vyasa.
La so primer mención, como «Kanja Dipaiana» (la versión pāli del nome Krisna Duaipaiana), apaez en dos cuentos yataka budistes: el Kanja-dipaiana-yataka y el Ghata yataka (dambos del sieglu IV e. C.). Si Viasa efeutivamente creó los otros dos Vedes más modernos, viviría ente'l sieglu X y el sieglu IV e. C. Si escribió'l Majabhárata viviría nel sieglu III e. C. Si escribió los Puranas viviría dempués del periodu gupta (sieglu III d. C.).
Lleenda
Nel testu épicu Majabhárata (atribuyíu al propiu Viasa), méntase la lleenda de la so nacencia.
Satiávati yera la fía virxe d'un barqueru, que vivía nel pobláu Kalpi, nel distritu Jalaun de la provincia Uttar Pradesh de la India. Un día'l sabiu errante Parashará (nietu de Vásishtha) pidió-y a Satiávati que lo cruciara al otru llau del ríu. En mediu del ríu, el sabiu sintióse atraíu escontra la neña y propúnxo-y tener rellaciones sexuales. Ella negóse, porque sabía que'l sabiu nun se quedaría a vivir con ella y, al perder la so virxinidá, non podría casase. El poderosu místicu prometiólu que, dempués de tener el so fíu, ella siguiría siendo virxe. Sía comoquier ella siguióse negando, aduciendo que ―según les escritures sagraes hinduistes―, un bote yera un llugar pecaminosu pa concebir un fíu. Entós el sabiu creó una isla nel mediu del ríu Iamuna. La neña inda se negó una vegada más, yá que taben a la vista de les persones presentes en dambes riberes del ríu. Entós el sabiu xeneró una trupa borrina. Satiávati aceptó, y concibió un neñu nel so banduyu. Darréu parió al so fíu na isla.
Darréu foi padre de los príncipes Dritárastra (que nació ciegu) y Pandú (‘palidísimo’) ―teníos respeutivamente con Ambika y Ambalika (los dos esposes del rei Vichitra Viria, fíu de Satiávati y mediu hermanu de Viasa)― y de un tercer fíu, el sabiu Vidura, concebíu esa mesma nueche cola esclava de los dos reines.
Viasa foi'l güelu de los líderes de los dos facciones batalloses de la batalla de Kuruksetra (rellatada nel Majabhárata): los Pándavas (fíos del so fíu Pandú) y los Kurus (fíos del so fíu Dritárastra). A lo llargo de la historia, realizó apaiciones ocasionales, cumpliendo'l papel de guía espiritual de los sos mozos nietos.
Mientres la batalla, que duraría 18 díes, Viasa dio-y a Sañyaiá (un sabiu na corte del rei ciegu Dritárastra) un poder místico que-y dexaba ver lo qu'asocedía nel campu de batalla (100 km al norte de Delhi), de manera de poder cunta-y al so soberanu, procupado polos acontecimientos ente los sos fíos y los sos sobrinos Pándavas.
Según el Majabhárata, Viasa viviría a la fin de la tercera yera (duapara-iugá, que durara un total de 864 000 años) y empiezos de la cuarta yera, l'actual (kali-iugá, que va durar 432 000) nel norte de la India. La mayoría de los hinduistes creen qu'esa dómina asocedió alredor del 3102 e. C.
Nos Puranas, especialmente'l Visnú-purana y el Bhagavata-purana, ye consideráu un avatar secundariu de Visnú (l'avatar escritor”).
Nel Majabhárata considérase-y unu de los siete chiran-yivin (como Jánuman), seres que viven munchos años o que son inmortales.
Muerte de Viasa
Vyāsa apaez col nome Kanja Dipaiana (la versión pāli del nome Krisna Duaipaiana) en dos cuentos yataka (jataka): nel Kanja-dipaiana-yataka, Viasa apaez como'l bodhisattva y nun tien nenguna rellación coles sos lleendes de los testos hinduistes. Sicasí, nel Ghata-yataka, el papel de Viasa tien paralelu con un importante eventu contáu nel Majabhárata:
L'únicu llibru non relixosu onde Viasa tien una interesante mención ye'l Artha-xastra de Chanakia Pandit. Nel capítulu 6 diz:
Esta referencia podría coincidir cola lleenda budista (que se cree anterior), y llevó a dellos autores británicos a suponer que nes versiones más antigües Viasa morría nesti ataque, anque'l Artha-shastra solo cunta que Viasa foi atacáu y los sos atacantes resultaron destruyíos
El Bhagavata-purana narra la lleenda de manera asemeyada:
Na lliteratura de la India ye común que los sabios tuvieren muertes violentes: por casu, el sabiu Yaimini foi entartalláu por elefantes, el sabiu Gótama foi comíu por caníbales (raksasas), y el sabiu Parashara foi comíu por llobos nun monte (los sos discípulos pudieron correr, pero él yera coxu por cuenta de un ataque de chatrías [‘guerreros’]).
Obres
thumb|Imaxe del sabiu Viasa (personaxes del [[teatru de solombres javanés).]]
Según la mitoloxía hinduista, Viasa punxo por escritu la conocencia védica completu ―qu'hasta esi momentu solo tresmitíase per vía oral, de maestru a discípulu― en previsión de la llegada de la yera de Kali (que según la cronoloxía hinduista, empezó'l 14 de xineru de 3102 e. C.). Na era de Kali, los seres humanos nun tendríen memoria pa recordar tanto testu.
Recibió'l nome de Viasa o Viasadeva (en sánscritu ‘divisor’ o editor) por cuenta de que reordenó (vi-rusti) el Rig-veda orixinal ―que, según el mesmu testu, foi compuestu por Anguiras, Kanwa, Vásishtha, Vishwamitra, Atri, Bhrigu, Kashiapa, Gritsamada y Agastia―, n'otros dos testos: el Sama-veda y el Iáyur-veda. Los hinduistes creen que tamién escribió los 108 Upánishads (que se compunxeron a lo llargo de sieglos dende'l V e. C.), el Majabhárata (del sieglu III e. C.) y los 18 Puranas (que se compunxeron a lo llargo de sieglos dende l'III d. C.).
Sía comoquier ―por cuenta de les diferencies d'estilu y hasta del tipu d'idioma sánscritu― ye bastante bultable que los testos son obra de distintos autores, en dómines bien variaes.
Lleenda de la escritura del «Majabhárata»
Nel Majabhárata cúntase la manera en qu'esti poema foi compuestu: Viasa pidió-y al home elefante Ganesh (fíu del dios Shivá) qu'escribiera'l poema sol so dictáu. Ganesha impunxo la condición de que si Viasa detenía la recitación, él nun volvería escribir. Entós el sabiu Viasa impúnxo-y a Ganesha qu'antes de trescribir un versu tendría qu'entendelo perfectamente. Esta hestoria esplicaría la diferencia d'estilu (complicáu y recargáu) del sánscritu nel que foi escritu'l poema épicu.
Los Puranas
Amás del testu épicu, tamién se-y considera l'autor de los 18 principales Puranas (si non de toos). El so fíu menor Śukadeva Goswāmī ye'l narrador del importante Bhagavata-purana.
Dambos teníen piel escuro (polo que dambos yeren llamaos Krisná (‘escuru’). Dambos taben perbién trataos nes creencies y costumes védiques. Y anque Krisná yera un guerreru, un escelente auriga y un políticu, internamente yera un sabiu y un maestru. La so manera de pensar y falar atraxo a Viasa ya inspirar a escribir la hestoria de Krisná. Amestar como suplementu del Majabhárata col nome de Jari-vamsa y depués ampliar (y cuntó munchos detalles más íntimos) como'l Bhagavata-purana.
Autor del «Vedanta sutra»
El Brahma-sutra atribuyir a un tal Badaraiana, lo que lo convierte nel creador de la doctrina principal del hinduismu, el vedanta. Como la isla creada pol so padre taba cubierta por árboles de badara (jojoba india), a Viasa conocer como Badaraiana. Anque tradicionalmente considérase que Viasa ye'l Badaraiana qu'escribió los sūtres, dellos historiadores piensen que fueron dos personalidad distintes, en sieglos distintos.
Autor de la Yoga bhashia»
El Yoga-bhashia ye un comentariu sobre los Yoga-sutras de Patanyali (sieglu III e. C.). Esti trabayu tamién se-y atribúi a Viasa, lo cual sería imposible ―si nun se considera la inmortalidá del santu― por cuenta de que ye un testu bien posterior.
Reference to writing
Within the Mahābhāaguarón, there is a tradition in which Vyasa wishes to write down or inscribe his work:
The latest portions of the Mahābhāaguarón are estimated to date from roughly the 4th century BC, the time of the introduction of writing to India.
The difficulty faced by Ganapati (Ganesha) in writing down Mahābhārata as described in the tradition, could be real, and was most probably faced by those people who first attempted to write it down as some reciter recited it continuously. This is because, the reciter will not be able to stop the recitation in between and resume it, as the lines are committed to his memory as a continuous recording.
The name Ganapati, was used in ancient days, to denote the head of a republic. In ancient India, there were kingdoms ruled by kings or Raxes as well as republics ruled by elected heads or Ganapatis. Kambojas were a republic. To some extent Dwāraka had republican style of rule. Ganapati who wrote down Mahābhāaguarón, probably was one this republic chiefs, well educated in the art of writing or inscription. -->
Romulea bulbocodium
Calteres
Planta perenne, glabra, con bulbu soterrañu asimétricu y tarmu curtiu con fueyes. Les 2 fueyes basales casi redondes con 4 riegos erectas o chaes, de 5- 30 cm de llargu y 0,8-2 mm de gruesu. Tarmu con hasta 5 fueyes. Flores similares a les del croco, con un tubu corolino de namái 3-8 mm de llargu, de distintos colores, pel interior xeneralmente marielles, pétalu blancu hasta violeta o verdosu, n'ocasiones con rayes escures pela parte esterior, y elípticu-llanceoláu, apuntiáu, de 2-5,5 cm de llargu, raramente más curtiu. Los estigmes degolen les anteres. Floria pel hibiernu y primavera.
Hábitat
Montes secos, garrigues, pendientes predreses.
Distribución
Mediterraneu, escontra'l norte hasta Bulgaria. Similar ye Romulea columnae con flores violeta maciu, con nervios escuros per dientro y namái 9-19 mm de llargu. Los estames superen les estigmes. Mediterraneu, Europa occidental.
Taxonomía
Romulea bulbocodium describióse por (L.) Sebast. & Mauri y espublizóse en Florae Romanae Prodromus 17 1818. Romulea: nome xenéricu que foi nomáu n'honor de Rómulo, el fundador de Roma na lleenda.
bulbocodium: epítetu llatín que significa "con bulbu lanudo" 'var. bulbocodium' Mediterraneu hasta Sudán 'var. crocea' (Boiss. & Heldr.) Baker, J. Linn. Soc., Bot. 16: 87 (1877). Turquía y Siria. 'var. leichtliniana' (Heldr. ex Halácsy) Bég., Annuaire Conserv. Jard. Bot. Genève 11-12: 148 (1908). Sureste d'Europa y Turquía.
Historia d'Oceanía
thumb|280px|Migraciones [[llingües austronesies|austronesies y polinesies, que poblaron per primer vegada munches islles del Pacíficu.]] thumb|280px|Una casa de [[Fixi en 1842.]] [[Ficheru:Australia discoveries by Europeans before 1813 en.png|thumb|280px|Meyores de la explorción europea d'Australia hasta 1812
]]
Prehistoria d'Oceanía y primeros pobladores
El poblamientu humanu d'Oceanía producir en delles folaes. Los primeros pobladores d'Oceanía fueron Homo sapiens procedentes del sureste d'Asia. Los primeros pobladores humanos d'Oceanía procedíen del sureste d'Asia: d'ellos baxen los actuales papúes y nativos australianos. El poblamientu d'Australia y Nueva Guinea remontar al 40 000 e.C.
Una segunda folada muncho más recién, ye la que pobló'l restu d'islles del pacíficu. Esta segunda folada humana foi la de los pueblos austronesios (empecipiada ente'l 3000 e.C. y el 2000 e.C. ), tamién d'orixe asiáticu, más concretamente procedentes de Taiwán. Los austronesios fueron grandes navegantes y fueron los primeros pobladores de munches partes d'Oceaníasobremanera de Polinesia, Nueva Zelanda o Ḥawai, llegaron siquier tan lloñe como la Islla de Pascua. El poblamientu de Micronesia y Polinesia, enllargar mientres tres milenios dende'l 2000 e.C. hasta'l I mileniu d. C.. Nueva Zelanda por casu foi poblada ente'l s. IX y XIV polos maorís.
Apoxéu del Imperiu El to'i Tonga
Nel 950 d. C. l'Imperiu El to'i Tonga apoderó la mayoría de les islles d'Oceanía, nos sos empiezos los reis llograron desfacer del dominiu estranxeru y consolidó el poder del imperiu no que güei ye Tonga. Cerca al añu 1200 empezó la so espansión que se dio hasta, aproximao'l 1500. L'imperiu conquistó lo qu'anguaño se conoz como Fixi, partes de Samoa y otres islles de la polinesia como les Islles Cook y Niue. La gran habilidá pa construyir canoes y el bon sistema aplicáu a les invasiones facilitó que La to'i Tonga establecer en más islles entá.
Cercanu al añu 1500 desamarráronse munchos problemes na realeza del imperiu que debilitó la so figura nes colonies, que consiguieron muncha autonomía de la corona real y el poder central. En 1799 foi asesináu Tuku'aho, el rei que tenía'l poder nesi momentu, lo que desamarró una tarrecible guerra civil. Yá cola presencia europea la guerra civil terminó d'afarar a los dos bandos, dexando al imperiu abrasáu en manes de la corona británica.
Sieglu XVI
Nel primer viaxe de circunnavegación del globu, Fernando de Magallanes acolumbró les Islles Marianes y otres islles d'Oceanía en 1521, antes d'atopar la so muerte nes Filipines na islla de Mactan nuna esfriega colos naturales del país. Independientemente, el portugués Cristovão de Mendonça llegó a Botany Bay (Australia) nel añu 1522, mariñes tamién visitaes trés años dempués por Gomes de Sequeira. Poco dempués otros marinos portugueses xunir a la esplotación de la rexón; en 1525 Diego de Rocha afayó les islles Carolines, visitaes al añu siguiente tamién por Toribio Alonso de Salazar, y en 1526 Jorge de Meneses aportó a Nueva Guinea. Otru esploradores de la rexón nesta dómina fueron Luis Váez de Torres, Miguel López de Legazpi, García Jofre de Loaísa, Álvaro de Mendaña y Ruy López de Villalobos.
Sieglu XVII
Tamién los holandeses navegaron la rexón, y Abel Tasman percorrió la mariña d'Australia en 1642, aportando a la islla que nel so honor llamóse Tasmania y les islles, Tonga, Fixi y Nueva Guinea Alemana. Entrín y non dende Acapulco (Méxicu) y Callao (Perú) partieron espediciones que toparon numberoses islles del Pacíficu.
Sieglu XVIII
Les rivalidaes portugueses, españoles y holandeses fueron reemplazaes pola de los ingleses y franceses nel sieglu XVIII. Ente 1764 y 1770 esploraron la zona John Byron, Samuel Wallis, Philip Carteret y otros, quien percorrieron Tahití, Samoa, Islles Salomón y Nueves Hébrides. Pela so parte, l'inglés James Cook realizó trés viaxes per islles del Pacíficu ente 1768 y 1779, y llegó a les Islles de la Sociedá, Nueva Zelanda, Islles Marqueses, Nueves Hébrides y Ḥawai.
El 6 d'abril de 1772, el día de Pascua, Jacobo Roggeveen, un navegante neerlandés columbró la Islla de Pascua, afayándola de manera oficial, anque una espedición unviada dende Callao, el 10 d'ochobre de 1770, columbró la islla'l 15 de payares. Realizóse una circunnavegación pa poder cartografiar la islla. Los navegantes quedaron bien sosprendíos poles estatues de gran tamañu, los Moái. N'otres espediciones tamién los marines sosprender del gran altor de dellos nativos, que llegaben a midir 2,17 metros. Amás, los homes yeren munchos más numberosos que les muyeres naquella islla, la diferencia yera bien bultable. Los nativos vivíen en cueves y taben llenos de tatuaxes, los nativos de la Islla de Pascua fueron una de les etnies que más sosprendió a los colonizadores europeos.
Los franceses esploraron les islles simultáneamente colos ingleses. Ente 1826 y 1840 facer Jules Dumont D'Urville y depués Jean-François de La Pérouse ente 1785 y 1787. Toos estos viaxes determinaron el repartu d'Oceanía ente les potencies colonizadores: Reinu Xuníu, Holanda, Francia, España, Portugal, Estaos Xuníos y Alemaña en menor midida.
Independización de les islles
A finales del sieglu XIX y empiezos del XX empezaron los deseos d'independencia nes colonies, Australia y Nueva Zelanda, en 1901 y en 1907 abrieron el camín a los demás países escontra la independencia. Los países más débiles y probes tardaron enforma en declarase independientes, en 1962, Samoa declaró la independencia de Nueva Zelanda, que la ocupara años tras, depués Nauru en 1968, Fixi y Tonga en 1970, Islles Salomón y Tuvalu en 1978, los Estaos Federaos de Micronesia y Kiribati en 1979 (anque reconocida en 1990 para Micronesia), Vanuatu en 1980, Islles Márxal en 1990 y Paláu en 1994 siguir nel procesu de llibertá. Formaron el Foru de les Islles del Pacíficu y entá güei intenten ayudar a países como Guam, Nueva Caledonia y Polinesia Francesa qu'inda tán sol mandatu de potencies.
Romulea columnae
Romulea columnae o azafrán del Guadiana, ye una planta de la familia de les iridacees. thumb|Vista de la planta thumb|Ilustración thumb|Nel so hábitat
Descripción
Flores pequeñes, lila claro o violetes, marielles escontra la base de 7-10 mm de diámetru, 1-3 en tarmu curtiu. Fueyes basales procedentes de 2 bulbos tuberosos con 1-6 fueyes caulinares, curties y erectas o llargues. Tubu corolino de 2,5-5,5 mm, segementos de 1-2 cm llanceolaos o oblanceolaos, agudos. El frutu brota percima del suelu. Floria en primavera.
Distribución y hábitat
En Gran Bretaña, Francia, España, Grecia, Italia, Portugal y Turquía. En praderíes seques en dunes y petones.
Taxonomía
Romulea columnae describióse por Sebast. & Mauri y espublizóse en Florae Romanae Prodromus 18 1818. Romulea: nome xenéricu que foi nomáu n'honor de Rómulo, el fundador de Roma na lleenda.
columnae: epítetu llatín que significa "columnar"
Final de la Copa de Campeones d'Europa 1985-86
La final de la Copa de Campeones d'Europa 1985-86 foi un partíu de fútbol protagonizáu pol Futbol Club Barcelona d'España y el Steaua de Bucuresti de Rumanía, xugáu nel Estadiu Ramón Sánchez Pizjuán, de Sevilla, ante unes 70.000 persones, el 7 de mayu de 1986. Pal Barcelona, ésta yera la so segunda final (tres la de 1961 cuando cayó ante'l Benfica); ente que pal Steaua yera la so primer final continental. Dambos clubes tuvieron que xugar les fases previes antes d'apostar el decisivu duelu.
Phyllis Smith
Biografía
Nació en Lemay (Missouri), nes contornes de St. Louis. Ye graduada de llicenciatura n'educación primaria na Universidá de Missouri-St. Louis en 1972.
Final de la Copa de Campeones d'Europa 1985-86
Tres noventa minutos onde nun hubo goles, la tónica repitir na prórroga de trenta minutos, llevando la definición a los llanzamientos penales, siendo más efectivu'l Steaua, que de cuatro lanzamientos, atinó en dos d'ellos; ente que'l club catalán falló tolos sos llanzamientos, siendo conteníos pol porteru Helmuth Duckadam, que terminaría siendo la figura del partíu, y conocíu dempués como L'Héroe de Sevilla.
Phyllis Smith
Biografía
Smith más tarde trabayó en Hollywood como actriz y en procesos de casting; nesti contestu, trabayaba como ayudante de casting pa The Office cuando-y ufiertaron el papel de Phyllis Lapin, un personaxe creáu específicamente pa ella -una vendedora de voz nidia que tiende a tar en desalcuerdu col so xefe Michael Scott. Recibió'l Screen Actors Guild Awards en 2006 y 2007 por dichu papel, na categoría "Meyor Interpretación d'una Repartu nuna serie de Comedia".
Final de la Copa de Campeones d'Europa 1985-86
El Steaua alzó la copa col estadiu práuticamente vacíu, una y bones la mayoría yeren siguidores del FC Barcelona qu'abandonaron l'estadiu una vegada peracabada la derrota. La derrota nesta final foi'l detonante d'una gran crisis institucional nel club catalán.
Phyllis Smith
Biografía
El 24 de xunu de 2008, Smith presentar col repartu de The Office en Celebrity Family Feud.
En 2011, Smith interpretó un papel de relevancia na película Bad Teacher, con Cameron Diaz, Justin Timberlake y Jason Segel.
Final de la Copa de Campeones d'Europa 1985-86
Steaua de Bucuresti
El Steaua llegaba a esta edición 31 de la Copa de Campeones d'Europa como campeón de la primer división rumana -llogrando'l so títulu de liga número 10-, con dos puntos de ventaya sobre'l Dinamo de Bucuresti, el so clásicu rival. Na primer fase esanició al Vejle danés por un global de cinco a dos (1-1 na ida y 4-1 na vuelta), con Allan Simonsen, xugador del Barça nos entamos de los años 80.
El trunfu garantizó-y el pase a la ronda d'octavos de final, onde lo esperaba'l Budapest Honvéd húngaru. Nesta fase, el club rumanu empezó mal al perder na ida pola mínima en Budapest, pero na vuelta llogró un incontestable cuatro a unu, clasificando a cuartos de final. En cuartos, el Kuuysi finlandés foi'l so rival, pero namái algamó a ganar na vuelta como foresteru por un gol a cero (siendo ésti'l marcador global).
Les semifinales apostar ante'l Anderlecht de Bélxica, quien en Bruxeles ganó con gol d'Enzo Scifo. La vuelta, xugada en Bucuresti, saldar por trés a cero (con un doblete de Victor Pițurcă y un gol de Gavril Balint). El Steaua llograba asina per vegada primera'l pase a una final internacional, siendo l'únicu club del so país en llograr tal derechu.
F.C. Barcelona
Nesi enfrentamientu, el Barça ganó la ida con tantos de Marcos y de Bernd Schuster, y la vuelta cayó por trés a unu (con gol de Steve Archibald), pero nuevamente la regla del gol de visita benefició-y, y asina aportó a cuartos de final, onde'l so siguiente rival sería la Juventus, el campeón vixente nesi entós.