cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cumbres de Enmedio
Historia
El caserío de Cumbres de Enmedio ye abondo asemeyáu al que tuvo en tiempos históricos y se circunscribe a trés calles Real, Rábida y Colon, toes parten de la Ilesia parroquial.
Güisqui
Tipos de güisqui
Los whiskies nun maurecen na botella, solo nel barril, polo que la edá d'un güisqui ye'l tiempu ente destilación y embotellamientu. Esto reflexa la interaición ente'l barril y el güisqui, camudando la so composición química y el so sabor. Los whiskies que tuvieron munchos años en botella suelen tener más valor, anque nun son más "vieyos" nin necesariamente "meyores" qu'un güisqui apocayá maurecíu en barrica por un tiempu similar.
Cumbres de Enmedio
Historia
Bienes d'interés cultural
ILESIA DE SAN PEDRO Ye l'edificiu más representativu y la xoya arquitectónica de Cumbres de Enmedio. Catalogada como Bien d'Interés Cultural, como sustitutu d'otru anterior, foi proyeutáu hacia l'añu 1770, tres el devastador terremotu de Lisboa de 1755, pol arquiteutu diocesanu Pedro de Silva. El proyeutu orixinal constaba d'una capiya mayor y prevía una ampliación con una nave, anque finalmente ésta nun se llevó a cabu, quiciabes polo amenorgao del númberu de feligreses. miniaturadeimagen Nel llau esquierdu de la edificación hai adosaes delles dependencies destinaes a sacristía y capiya bautismal. Corona'l contrafuerte d'este mesmu llau un campanariu de cuatro baldíos de mediu puntu ente pilastres, rematáu por un chapitel piramidal. El retablu mayor ta recompuestu con elementos de talla en madera dorao y policromada de fines del sieglu XVII o entamos del XVIII y contién na fornica central una imaxe moderna de San Pedro y, sobre ella, una pequeña pintura, d'estilu popular, que representa a la Virxe, de dudosa advocación.
Güisqui
Whiskey irlandés
Los irlandeses llamar whiskey con "y" (como los estauxunidenses). Ye un güisqui ellaboráu a base de cebada y caracterízase pol so triple destilación, que lo fai nidiu y delicáu. El consumu del whiskey irlandés realízase mayoritariamente dientro del país de producción, esportando solamente un 25 % de les esistencies, anque nestos últimos años aumentaron notablemente diches esportaciones.
El procedimientu d'ellaboración ye similar al de los whiskies escoceses: tres la seleición de les ceberes, realízase l'amiestu propio de cada destilería, darréu llávense y remuéyense pa sometelos a la so guañada, procesu nel que se tresforma'l almidón de les ceberes n'azucres solubles. Darréu muélense los granos (sacante los que primeramente tengan que ser malteados) y, en realizando'l fervinchu o empastado, dar# en la fermentadura del líquidu llográu mientres aproximao 72 hores. Llográu'l vinu, realícense tres destilaciones al cabu de les cualos sométese a avieyamientu en cubes de carbayu (d'antiguo tuvieron de contener vinu de Xerez); esti periodu tien de durar un mínimu de siete años, esto ye, cuatro más que n'Escocia.
Cumbres de Enmedio
Historia
Nel llau derechu asítiase'l retablu de la Virxe del Rosario, de similares carauterístiques al anterior y que contién tamién una imaxe moderna. A la izquierda esiste un Cristu, ensin advocación, atribuyíu a Ramón Chaveli, tamién imaxe moderna del añu 1.947, probablemente peracaba escultura atribuyida a esti autor.
Güisqui
Güisqui canadiense
El güisqui canadiense ye de normal más nidiu y llixeru qu'otros estilos de güisqui. Otra carauterística común ye'l so usu de centenu malteado, qu'apurre más sabor y suavidá. Por llei, esti güisqui tien de ser producíu en Canadá, y ta fabricáu con maíz, centenu, y ye destilado n'alambiques que dexen un gran control del productu. Ye avieyáu en barriles de carbayu en siendo esleíu n'agua p'amenorgar el grau alcohólicu, mientres trés años a lo menos, anque de normal suelen superalos en demasía. Los términos Canadian Güisqui, Canadian Rye Güisqui y Rye Güisqui son llegalmente indistinguibles en Canadá y non denotan nenguna proporción particular de centenu o otru granu usáu na producción.
Whiskey estauxunidense
El güisqui estauxunidense tien de ser ellaboráu, según la llei nacional, a base de maíz a lo menos nuna concentración cimera al 51 %, y xeneralmente al 70 %, anque delles destileríes lleguen a utilizar un 80-85 % de maíz nel amiestu. Otros ingredientes añedíos son típicamente trigu, centenu o cebada malteada. Al igual que'l Whiskey Irlandés, añedir la lletra "y" a la pallabra güisqui, al puntu de que solamente una destilería n'Estaos Xuníos llama güisqui al so whiskey (Makers Mark). Los más comunes son:
Estos tipos de güisqui nun tienen de ser destilados a más de 80 % d'alcohol por volume y tienen d'avieyar en barriles nuevos de carbayu carbonizaos, sacante'l corn whiskey que nun tien de ser avieyáu, pero de faese, van usase nuevos o usaos barriles de carbayu. L'avieyamientu del corn whiskey suel ser de dellos meses.Si l'avieyamientu d'estos tipos de güisqui algama los dos años o más, al güisqui va se-y adicionalmente designada'l calificativu "straight", como por casu straight rye whiskey. Los whiskeys estauxunidenses entemecíos combinen los "straight whiskey" con whiskies non avieyaos, amás de sabores y colores.
Non definíu pola llei pero bien importante nel mercáu ye'l Tennessee whiskey, siendo Jack Daniel's la marca más conocida. El métodu de destilación ye idénticu al del bourbon en práuticamente tou, pero la diferencia más notable ye que'l Tennessee whiskey ye peneráu en carbón de pládanu sacarín, dándo-y un sabor y arume únicu.
Güisqui xaponés
right|thumb|Botella de güisqui xaponés
El modelu del güisqui xaponés ye'l single malt escocés, anque haya exemplos de whiskies xaponeses entemecíos (blended). El sistema de producción ye práuticamente idénticu al de los escoceses: el güisqui de malta ye destilado dos veces nel pot still a partir d'una base de cebada malteada, y el güisqui de granu en coffey still. Hai de solliñar que casi'l 15 % del güisqui de malta emplegáu polos xaponeses ye importáu d'Escocia.
Güisqui indiu
El güisqui indiu ye una bébora alcohólico etiquetada como güisqui na India. La mayoría del güisqui indiu ye destilado de melazas lleldaes, polo que ye consideráu una especie de ron fuera del subcontinente indiu. El 90 % del güisqui consumíu na India vien de melazas, anque'l país empezara la destilación de güisqui de malta y otros granos.
Otros whiskies europeos
Tantu en Francia (Armorik) como n'Alemaña (Slyrs), los whiskies tán destilados usando téuniques similares a les de los escoceses. Manx Spirit de la Islla de Man ye, como dalgún güisqui de Virxinia n'Estaos Xuníos, destilado n'otru llugar y re-destilado nel so país d'orixe. N'Inglaterra, una nueva destilería (St. George's Distillery) empezó a operar a finales de 2006.
N'España, nel conceyu segovianu de Palazuelos de Eresma, esiste una destilería propiedá de la empresa Destilería y Crianza del Güisqui, S.A, dende la que se destila y comercializa el güisqui DYC. La empresa crear en 1959 por Nicomedes García y empezó a comercializar la so güisqui nel mercáu nacional en 1963.
Nomes y ortografía
Créese que la pallabra whiskey foi acuñada polos soldaos del rei Enrique II, quien invadió Irlanda nel sieglu XII, polo qu'aparentemente surdió de la pronunciación de les pallabres natales irlandeses uisce beatha, que significa "enagua de vida". Col pasu de los años, la pronunciación camudó de whishkeyba a güisqui.
N'otros países, el términu embrivíu Scotch ye usáu pa referise a los whiskies escoceses, ente qu'en dellos países llatinoamericanos, el nome de whiskey ye usáu polos fotógrafos como señal por que se sonría, sustituyendo al inglés cheese o al español "pataca".
Cumbres de Enmedio
Historia
Tanto'l patrón San Pedro como la patrona la Virxe del Rosario son imáxenes modernes.
La pila bautismal, qu'anguaño s'atopa nel llau de la epístola del Altar mayor, ta fechada en 1.695 probablemente proveniente de l'antigua ilesia y la d'agua bendito a la entrada a la ilesia a la derecha provenga del antiguu conventu de les monxes clarises de Cumbres Mayores, pol escudu qu'ostenta.
Finalmente, na antigua capiya bautismal, nel llau del evanxeliu a la entrada, caltiénse una taca abierta nel muriu, con puerta de carpintería popular barroca.
El campanariu de la Ilesia tien dos campanes, non de gran tamañu, una fechada en 1890 realizada en Villanubla y la otra realizada na fundición de “Roses hermanos”, de Sella, en 1930, dambes con diverses inscripciones sobre quien les dono.
Na puerta de la Ilesia esiste una placa que so un escudu del Arzobispáu de Sevilla tien la siguiente inscripción: AÑU RECUP ERTE SALVTIS
MDCCLXXX
SIENDO MAYORDOMU MA
TEO RUIZ CHAMORRO
La Fonte
Anque esiste constancia de la esistencia d'una fonte, nel diccionariu de Madoz de 1.850, que suministra agua a tolos habitantes, la construcción actual de la fonte ye de 1.890.Tambien declaráu Bien d'Interés Cultural
OTROS
Tamién son interesantes los dos escudos de mármol na fachada del Conceyu, probablemente realizaos ente 1.790 y 1.800. El de la izquierda representa l'escudu nacional acuarteláu de Castiella y Lleón. Sobre él, tres flores de Lliriu entrando en punta cola granada. Al timbre corona real zarrada y arrodiándolo una interpretación del Toison d'oru. El de la derecha un escudu bien interesante, práuticamente desconocíu, pola so simboloxía yá que representa un patíbulu con un aforcáu y un personaxe sosteniéndolo, debaxo representa un cuchiellu. Esto representaba que taba considerada “villa de forca y cuchiellu” na que podía exercese la xusticia, como autoriza'l privilexu pa poner los símbolos que s'acostumen nes villes.
John Dehner
John Dehner foi un actor radiofónicu, cinematográficu y televisivu d'Estaos Xuníos, intérprete d'innumberables papeles, de cutiu de simpáticos malvaos. Ente 1941 y 1988 actuó en más de 260 filmes y programes televisivos y, enantes d'actuar, Dehner trabayara como animador de Walt Disney Studios (Burbank) y como disc jockey radiofónicu. Amás, tamién foi pianista profesional.
Radio
Nacíu nel distritu de Staten Island, na ciudá de Nueva York, Dehner tuvo una llarga carrera como actor radiofónicu, actuando como primer actor o como actor de repartu en series como Gunsmoke y Philip Marlowe. Empecipióse como Paladin na versión radiofónica de Have Gun – Will Travel, una de les poques ocasiones en qu'un show empecipiáu na televisión afacer a la radio. Na CBS radio, en 1958, protagonizó Frontier Gentleman, una serie de xéneru western que s'empecipiaba con una tema musical de trompeta escritu por Jerry Goldsmith. El show taba escritu y empobináu por Antony Ellis.
Televisión y cine
Dehner actuó xunto a Maudie Prickett nel episodiu de 1953 "Bad Men of Marysville", dientro de la serie western The Adventures of Kit Carson, protagonizada por Bill Williams. Foi artista convidáu na serie western d'antoloxía de la NBC de 1955-1956 Frontier, según nel drama de la CBS sobre la Guerra Fría Crusader, protagonizáu por Brian Keith. Foi'l Xérif Henry Plummer nun episodiu del show de 1954-1955 Stories of the Century, con Jim Davis nel papel de Matt Clark. En 1966 interpretó al asesín "Iron Man" Torres nel capítulu Night of the Steel Assassin, dientro de la serie The Wild Wild West, interpretada por Robert Conrad. Dehner fixo dos memorables actuaciones na serie de l'ABC Maverick (1957), con James Garner, nos episodios "Shady Deal at Sunny Acres" y "Greenbacks, Unlimited." Foi tamién Pat Garrett na película con adautación de Gore Vidal El zurdu, con Paul Newman como Billy the Kid. Dehner actuó nel filme Scaramouche (1952) col papel de Doutreval of Dijon, ya interpretó a Mr. Bascombe, un personaxe non cantante, na versión cinematográfica de 1956 del musical de Richard Rodgers y Oscar Hammerstein II Carousel.
Dehner encarnó al Coronel Tedesco nel drama incluyíu na serie d'antoloxía Playhouse 90 The Killers of Mussolini, según hestoria d'A.Y. Hotchner. Otres de les sos actuaciones pa la TV tuvieron llugar en tres episodios de Hogan's Heroes, y en 1957 trabayó en Texas Rangers con Gale Storm.
Dehner actuó en tres capítulos de Dimensión Desconocida: como'l Capitán Allenby en "The Lonely" (1959); como un inxenieru que recibe una maldición en "The Jungle" (1961); y un papel en "Mr. Garrity and the Graves", na quinta y última temporada del show.
Amás, foi artista convidáu nel episodiu "Three" de la serie criminal The Brothers Brannagan, protagonizada por Stephen Dunne y Mark Roberts, ya interpretó a un vieyu xeneral francés nun capítulu de la serie "Combat! " tituláu "The General and the Sargent". Nesi mesmu periodu trabayó pa otra serie de curtia trayeutoria ambientada na Segunda Guerra Mundial, "The Gallant Men", nuna entrega llamada "A Moderately Quiet Sunday" na cual faía'l papel d'un capitán alemán.
Dehner actuó en delles entregues de la serie The Rifleman, interpretando a personaxes distintos. Tamién foi artista convidáu del programa de la NBC The Wide Country, un drama sobre competidores de rodiu emitíu en 1962-63. Nun episodiu de "The Andy Griffith Show" interpretó al Coronel Harvey, y na siguiente temporada trabayó como artista convidáu na serie d'ambiente circense de Jack Palance pa la ABC The Greatest Show on Earth y na producción de la CBS Glynis, protagonizada por Glynis Johns y Keith Andes. Dehner foi escoyíu p'actuar nel episodiu de la primer temporada de F Troop "Honest Injun", nel papel d'un tramposu vendedor de productos melecinales. En 1966 foi artista convidáu nel capítulu "Power of Fear", dientro de la serie western de Barry Sullivan pa la NBC The Road West, y tamién fixo'l papel recurrente de Morgan Starr en The Virginian. En 1970 trabayó na película The Cheyenne Social Club, interpretada por James Stewart y Henry Fonda.
Ente 1971 y 1973 foi Cy Bennett, el xefe de Doris Martin en The Doris Day Show. Tamién intervieno nos episodios de Columbo Swan Song (1974) y Last Salute to the Commodore (1978), faciendo nesti postreru'l papel del títulu. En 1983 protagonizó una serie televisiva pa la NBC, Bare Essence, na qu'encarnaba a "Hadden Marshall".
Dehner tamién interpretó a distintes figures históriques, ente elles Pat Garrett nel filme western de 1957 El zurdu; a Jean Lafitte nel episodiu de 1964 "The Gentleman from New Orleans", dientro de la serie Bonanza; a Thomas Jefferson nel capítulu de 1964 "Plague", perteneciente a la serie d'antoloxía The Great Adventure; a Dean Acheson nel telefilme de 1974 The Missiles of October; a Lafayette C. Baker na película de 1977 The Lincoln Conspiracy; a John Muir nel telefilme de 1979 Guardian of the Wilderness; a Henry Luce na cinta de 1983 The Right Stuff; y al Almirante Ernest King na miniserie de 1988 War and Remembrance. Una de les sos últimes actuaciones foi como un simpáticu xuez nel thriller Al filu del barruntu.
John Dehner finó por causa de un enfisema y una diabetes en Santa Bárbara (California). Tenía 76 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu de Carpintería (California).
Vitry-le-Croisé
Vitry-le-Croisé ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Veniliornis lignarius
El carpinteru bataraz grande (Arxentina) o carpinterito (Chile) (Veniliornis lignarius), tamién denomináu picu bataraz grande o carpinteru patagónico ye una especie d'ave piciforme perteneciente al xéneru Veniliornis qu'integra la familia Picidae. Habita los montes y selves próximos al encadenamientu de los Andes, dende Bolivia hasta'l sur de l'Arxentina y de Chile. thumb|left|200px|Un dibuxu de 1847 de [[Alcide d'Orbigny|d'Orbigny, ilustrando un exemplar fema de la población septentrional.]]
Descripción
El so llargor total ye de 18 a 19 cm. Dambos sexos son asemeyaos, cabeza con frente y corona negres anque'l machu tien la nuca colorada ente que na fema ye negra. Llaos de la cara blancos con banda corita que crucia'l güeyu y llega hasta la zona auricular trasera. El so color xeneral ye negru marcáu de blancu nel envés, mientres ventralmente ye blancu marcáu d'escuru. Nales y cobertoras negres con llurdios blancos; cubiertes interiores blanques.
Distribución y hábitat
Una posible subespecie distribuyir nes selves del centro oeste y sur de Bolivia, nos departamentos de: La Paz, Cochabamba, Santa Cruz, Chuquisaca, y Tarija, algamando pel sur hasta'l noroeste de l'Arxentina, nes provincies de Salta, y Jujuy.
Otra posible subespecie habita nos montes del centru y sur de Chile nes rexones de: Bíu-Bíu, Araucanía, Los Ríos, Los Lagos, Aysén, y Magallanes y de l'Antártica Chilena. Esta mesma población tamién habita nos montes del suroeste de l'Arxentina, nes provincies de: Neuquén, Río Negro, Chubut, y Santa Cruz; migrando pel hibiernu hasta la de La Rioxa.
Los sos hábitats naturales son los arbustales semitropicales y tropicales d'altitú, según tamién los montes templaos y fríos. Estos postreros especialmente formaos por lengas (Nothofagus).
Comportamientu
Ye una ave que vive mayormente solitaria o en pareya, diurna, arborícola, d'estratos medios a altos de les selves y montes. Mientres caltién la so cola sofitada na corteza, percuerre'l tueru en busca d'inseutos. Marca'l so territoriu con llamaos agudos y golpeteos en tueros buecos. El so vuelu ye onduláu y lentu.
Alimentación
La so dieta consiste de viermes, bárabos y insecos que busca ente los resquiebros de tueros o taladrando los tueros d'árboles podres col so robezu picu.
Reproducción
Empieza a nidificar escontra ochobre y nel branu austral nes rexones más lluvioses al sur de Chile. Col so picu, taladra un furacu en cañes grueses o tueros, que rellena col mesmu aserrín del taladráu a manera de colchón. La niarada ye de 3 a 4 güevos blancos, brillosos, allargaos, midiendo 23 x 16 mm, de pulgu finu, lo que los fai bien fráxiles.
Descripción orixinal
Foi descrita orixinalmente pol naturalista chilenu Juan Ignacio Molina nel añu 1782 sol nome de: Picus lignarius con llocalidá típica: «Chile».
Taxonomía
Acordies cola propuesta aprobada N° 262 al South American Classification Committee (SACC) con base n'estudios de filoxenia d'ADN mitocondrial del xéneru Veniliornis y xéneros parientes conducíos por Moore et al. (2006), les especies enantes denominaes Picoides mixtus y Picoides lignarius fueron tresferíes a Veniliornis; y l'anterior Veniliornis fumigatus a Picoides, sol nome Picoides fumigatus.
Forma una superespecie con Veniliornis mixtus; paecen ser xenéticamente próximos, polo que podríen pertenecer a una única especie, pero dalguna posible superposición nes sos árees de reproducción entá nun ta bien documentada. Xenéticamente guarda mayor distancia con otros conxéneres americanos.
Subespecies
Magar entá ye monotípica, esta especie ta estremada en dos poblaciones alopátricas que representaríen dos distintos taxones subespecíficos.
La población aisllada del norte presenta exemplares llixeramente más pequeños que la población de Chile y la Patagonia, con otres diferencies morfolóxiques, y de plumaxe.
Regueru
Lo mesmo que los ríos, pueden desaguar nel mar, nun llagu o n'otru ríu, y nesi casu denómense afluentes d'esti.
Shingo Shibata
Shingo Shibata (柴田 慎吾, ), ye un futbolista xaponés.
Ríu Orllé
El ríu Orllé ye un ríu del sur de la zona central de la rexón española d'Asturies, conflúi col ríu Nalón pela derecha.
Eusebiu de Cesarea
Eusebio de Cesarea (c. 263 - 30 de mayu de 339, probablemente en Cesarea de Palestina), tamién conocíu como Eusebius Pamphili  foi obispu de Cesarea y conózse-y como'l padre de la historia de la Ilesia porque los sos escritos tán ente los primeros rellatos de la historia del cristianismu primitivu. El so nome ta xuníu a una interesada creencia sobre una supuesta correspondencia ente'l rei d'Edesa, Abgaro y Xesucristu. Eusebio atoparía les cartes, y inclusive copiar pa la so Historia eclesiástica.
Biografía
La fecha y el llugar exactu de la so nacencia son inciertos y sábese pocu de la so mocedá. Conoció al presbíteru Doroteo en Antioquía y, probablemente, recibió d'él instrucción exexética. Nel añu 296, tando en Palestina, vio a Constantín I, que visitaba la provincia con Diocleciano. Tuvo en Cesarea cuando Agapio yera obispu del llugar. Fízose amigu de Pánfilu, con quien estudió la Biblia, cola ayuda de la Hexapla d'Oríxenes y de los comentarios compilados por Pánfilu, na tentativa d'escribir una versión crítica del Antiguu Testamentu.
Nel añu 307, Pánfilu foi encarceláu, pero Eusebio siguió'l proyeutu que con él empezara. La resultancia foi una apoloxía d'Oríxenes, terminada por Eusebio dempués de la muerte de Pánfilu, que foi unviada a los mártires nes mines d'Afaeno, n'Exiptu. Paez que, dempués retiróse escontra Tiru y más tarde escontra Exiptu, onde careció la persecución per primer vegada. L'acusación de que llogró la so llibertá sacrificando a los dioses paganos paez nun tener fundamentu.
Los Verdes de la Rexón de Murcia
Los Verdes de la Rexón de Murcia yera un partíu ecoloxista de la Comunidá Autónoma de la Rexón de Murcia fundáu n'abril de 1993 que tuvo confederáu xunto a otros partíos d'ámbitu rexonal nel partíu español Confederación de Los Verdes.
En xunu de 2011 xunir a Equo Rexón de Murcia.
Eusebiu de Cesarea
Biografía
vuelve mentase a Eusebio como obispu de Cesarea. Asocedió a Agapio, dempués de 313, anque nun se sabe la fecha exacta. Sábese pocu de los primeros tiempos del so obispáu. Sicasí, col entamu del discutiniu del arrianismu, toma sópitamente un llugar destacáu. Arrio pidió-y proteición. Según una carta qu'Eusebio escribió a Alejandro d'Alexandría, rescampla que nun negó abellugó al presbíteru exiliáu. Cuando'l Primer Concilio de Nicea axuntar nel 325, tuvo ciertu protagonismu. Nun yera un líder nato, nin tampoco un pensador fondu, pero como home bastante instruyíu l'autor y famosu Eusebio, cayó na gracia del emperador, y acabó per sobresalir ente los más de 300 miembros que s'axuntaron nel Concilio. Tomó una posición moderada nel discutiniu, y presentó el símbolu (credo) bautismal de Cesarea qu'acabó per convertir se na base del Credo de Nicea. A la fin del Concilio, Eusebio suscribió los sos decretos.
Los Verdes de la Rexón de Murcia
Historia
Según consta nos archivos del rexistru de partídos políticos del Ministeriu del Interior el partíu Los Verdes de la Rexón de Murcia foi fundáu como tal nel añu 1993 ya inscritu el 27 d'abril de 1993. Sicasí, dende l'añu 1989 yá se vieno presentando una llista de Los Verdes a les eleiciones xeneral y municipal/autonómiques adscrita al partíu español Los Verdes.
Tres la so fundación foi l'únicu partíu ecoloxista qu'allegó a les distintes convocatories eleutorales pola Rexón de Murcia, lo que-y dexó arrexuntar el votu verde, ensin qu'esti quedara esvalixáu como asocedió n'otres comunidaes autónomes onde esisten distintos partíos ecoloxistes.
Nel marcu del alcuerdu nacional suscritu con Izquierda Xunida presentar en coalición con dicha plataforma a les eleiciones municipales/autonómiques del añu 1995 y a les xenerales de 1996, ayudando a amontar el respaldu eleutoral de la mesma. Otra manera, nun se-yos venció dende esta organización nengún puestu con posibilidaes reales de ser escoyíu lo que motivó que nengún integrante del partíu llograra dalgún puestu de Conceyal o Diputáu.
Rotu l'alcuerdu con Izquierda Xunida, el partíu allegó a les distintes eleiciones de forma independiente comprobando cómo añu tres d'añu el so respaldu eleutoral vieno creciendo.
Nes eleiciones municipales del añu 2003, la llista encabezada pa la ciudá de Murcia por Joaquín Pascual Sánchez Onteniente llegó a llograr un 2,44% de los sufraxos, lo que lu llevó a ostentar el meyor resultáu d'un partíu verde en capital de provincia en tol territoriu español. Nun hai d'escaecese qu'en Cartaxena llográronse cifres similares (2,11%) cola candidatura de Fina Santacruz.
Con vistes a les eleiciones municipales y autonómiques del 2007, Los Verdes de la Rexón de Murcia decidieron formar una coalición eleutoral con Izquierda Xunida, con cuenta de poder superar la barrera del 5% y llograr el so primeres representantes. Los alcuerdos roblaos garanticen a dellos candidatos verdes posibilidaes reales d'algamar dichos oxetivos al figurar nos primeros puestos de distintes llistes eleutorales. Pese al alcuerdu alcanzáu y a la meyora en númberu de votos de la coalición eleutoral, nengún candidatu de Los Verdes resultó escoyíu. Nel conceyu de San Javier nun foi posible la subscripción d'un alcuerdu nos términos alcanzaos pal restu de la Rexón de Murcia, motivu pol cual Los Verdes presentar en solitariu a les eleiciones municipales. La llista de Los Verdes que yera la primer vegada que se presentaba en San Javier llogró un total de 132 votos lo que vieno suponer un porcentaxe del 1,24% de los sufraxos emitíos.
La bipolarización de les Eleiciones Xenerales del 2008 y el castigu a les fuercies polítiques d'izquierdes na Rexón de Murcia supunxeron un fuerte retrocesu de Los Verdes que se vio agraváu pola irrupción del partíu animalista PACMA, quien vieno llevase un altu procentaje de votu ecoloxista, siendo ye'l momentu más duru pa la ecoloxía política en Murcia al trate atayada la llinia d'ascensu de comicios anteriores.
Eusebiu de Cesarea
Biografía
El discutiniu arrianu siguió a pesar de la realización del Concilio y Eusebio caltúvose arreyáu na cuestión. Por casu, entró en disputa con Eustaquio de Antioquía, que s'oponía a la creciente aceptación de les teoríes d'Oríxenes, y n'especial porque ésti espunxera una exéxesis alegórica de les escritures, lo qu'interpretaba como l'orixe teolóxicu del arrianismu. Eusebio, como almirador d'Oríxenes, foi reprendíu por Eustaquio, quien lu acusó d'alloñar de la fe de Nicea. Eusebio respondió acusando a Eustaquio de siguir les idees del sabelismo. Eustaquio foi acusáu, condergáu y depuestu nun sínodu en Antioquía. Gran parte del pueblu de Antioquía remontar en contra d'esta decisión eclesiástica, ente que los que taben en contra de Eustaquio proponíen que se nomara a Eusebio como nuevu obispu. Ésti pela so parte, refugó la ufierta.
Los Verdes de la Rexón de Murcia
Participación nel Proyeutu Equo
El 4 de xunu de 2011, viéspora del Día Mundial del Mediu Ambiente, tuvo llugar un alcuentru entamáu por Equo nel que Los Verdes de la Rexón de Murcia participaron xunto a otres más de 30 organizaciones polítiques verdes y progresistes de tol país coles mires de confluyir pa la puesta en marcha d'un proyeutu políticu estatal qu'allegara a les siguientes eleiciones xenerales. A los pocos díes, el 24 de xunu, celebróse l'Asamblea Fundacional de Equo Rexón de Murcia en La Albatalía (Murcia).
Eusebiu de Cesarea
Biografía
Dempués que Eustaquio foi depuestu, los sos siguidores volver contra Atanasio d'Alexandría, un oponente muncho más peligrosu. Nel 334, Atanasio foi encamentáu a comparecer frente a un sínodu en Cesarea, anque nun compareció. Al añu siguiente, convocóse otru sínodu en Tiru, presidíu por Eusebio. Atanasio, previendo la resultancia, dirixir a Constantinopla, onde presentó la so causa al emperador. Constantino convocó a los obispos pa la so corte, ente los cualos taba Eusebio. Atanasio foi condergáu al exiliu a finales del 335. Nesi mesmu sínodu, otru oponente foi atacáu con ésitu. Marcelo de Ancira faía enforma que lluchaba contra los eusebianos, protestando contra la rehabilitación d'Arrio. Acusáu de sabelianismo, foi depuestu nel 336. Constantino morrió al añu siguiente. Eusebio nun-y sobrevivió enforma tiempu. Morrió (probablemente en Cesarea), en 340, o más tarde, siendo probable que morriera'l 30 de mayu de 339.
Los Verdes de la Rexón de Murcia
Participación nel Proyeutu Equo
Pa les eleiciones xenerales de 2011, realizaron una coalición eleutoral pal Senáu, xunto con Izquierda Xunida (España) (IX) y Movimientu por Santomera (MOS), presentando una candidatura ensin sigles denomada Asamblea pal Senáu. Na Rexón de Murcia, la llista de Equo al Congresu llogró 4.446 votos (0,60%).
Eusebiu de Cesarea
Obres
De la estensa actividá lliteraria d'Eusebio una parte relativamente grande perduró. Anque yera consideráu sospechosu d'arrianismu, los sos escritos resultaben indispensables, por cuenta de qu'Eusebio solía emplegar cites testuales d'obres que nun sobrevivieron a la so dómina, como les de Hegesipo de Xerusalén.
Los Verdes de la Rexón de Murcia
Participación nel Proyeutu Equo
Nel I Congresu de Equo Rexón de Murcia, del 8 al 10 de febreru de 2013 n'El Banzáu, EQUO Rexón de Murcia ellaboró'l so reglamentu de funcionamientu internu y, por aciu unos talleres abiertos a simpatizantes y afiliaos, trazó les sos llinies polítiques a trabayar: economía social, verde y solidaria; enerxíes anovables; tresparencia y gobiernu abiertu; y ciudaes sostenibles. Coles mesmes, anovóse la Mesa de Coordinación de Rexón de Murcia, conformada por trés muyeres (Cinta Gómez, Inmaculada Perán, Elena Revuelta) y tres homes (Alejandro Exea, Federico García Chartón y Antonio Ortiz), y escoyéronse coportavoces paritarios, siendo los más votaos de cada sexu pa la Mesa: Inmaculada Perán y Federico García Chartón.
Resultaos eleutorales
aLa cifra ente paréntesis indica los representantes propios llograos dientro de coaliciones
Eusebiu de Cesarea
Obres
thumb|Tables de concordanza de los Evanxelios, por Eusebio de Cesarea.
Les obres lliteraries d'Eusebio reflexen el cursu de la so vida. De primeres dedicóse a la crítica de los testos bíblicos, so la influencia de Pánfilu y probablemente de Doroteo, de la escuela de Antioquía. Coles persecuciones de Diocleciano y de Galerio, dirixió'l so interés escontra los mártires (tantu los de la so dómina, como los anteriores). Esi interés llevar a escribir, práuticamente, una historia de la Ilesia y, tamién una historia universal, que, según el puntu de vista d'Eusebio, sería apenes la base pa la historia eclesiástica. Nótese que pa Eusebio, la Ilesia apaez como'l motor de la Historia de la Humanidá.
Colos discutinios arrianos, l'interés d'Eusebio pasó a les cuestiones dogmátiques. La cristiandá yera finalmente reconocida pol Estáu. Eso traxo, sicasí, nuevos problemes. Apoloxíes distintes de les anteriores volvíense necesaries. A lo último Eusebio, nel so papel de teólogu de la corte imperial, escribe panexíricos hiperbólicos dedicaos al emperador cristianu. A toes estes actividaes, hai d'amontar munchos otros testos de naturaleza diversa, na que resalta la so correspondencia, más allá de trabayos exexéticos onde s'inclúin comentarios y trataos sobre arqueoloxía bíblica que s'estienden mientres tol periodu de la so vida lliteraria, dando fe d'aquello polo qu'Eusebio vendría ser reconocíu por cuasi toos, independientemente de la opinión teolóxica que profesaren: la so llarga erudición.
Obres que traten la crítica bíblica
Pánfilu y Eusebio ocupáronse xuntos de la llectura crítica de les Escritures tal como yeren presentaes na versión de la Biblia llamada la Septuaginta. Dedicar al estudiu del Antiguu Testamentu y especialmente el Nuevu Testamentu. Efeutivamente, paez qu'unu de los manuscritos de la Septuaginta preparáu por Oríxenes, sería trabayáu y revisáu polos dos según San Jerónimo.
Pa facilitar la busca de los testos evanxélicos, Eusebio estremó la versión de les Escritures que tenía na so poder en párrafos que remetían nuna tabla sinóptica, p'asina atopar los versículos que se referíen mutuamente.
La Crónica
Los dos grandes obres históriques d'Eusebio son la Crónica y la Historia de la Ilesia. La primera (en griegu, Pantodape historia, esto ye, Historia Universal) ta estremada en dos partes. La primer parte (en griegu: Chronographia, esto ye Añales o cronoloxía) pretendi ser un compendiu d'historia universal, entamada según les diverses naciones, recoyendo les fontes históriques qu'Eusebio pesquisó arduamente. La segunda parte (en griegu, Chronikoi kanones, esto ye, Cánones cronolóxicos) intenta establecer sincronismos de los documentos históricos en columnes paraleles. Ye unu de los exemplos más antiguos de lo que ye frecuente, anguaño, nes obres de referencia, como enciclopedies, onde les tables cronolóxiques son un preséu de trabayu y consulta.
El trabayu orixinal, completu, ta perdíu. Pudo, sicasí, ser reconstruyíu a partir de los estractos copiaos (epítomes), con incansable dilixencia, polos cronólogos de la escuela bizantina, especialmente Jorge Sincelo, el Monxu. Les tables cronolóxiques de la segunda parte fueron calteníes totalmente nuna traducción fecha por San Jerónimo, y les dos partes esisten tamién nuna traducción n'armeniu, anque'l so valor ye discutible por cuenta de les alteraciones respeuto al orixinal que podríen ser feches polos traductores. La Crónica, tal como la conocemos, estender hasta l'añu 325 y foi escrita antes de la Historia de la Ilesia.
La Historia de la Ilesia
Nel so Historia de la Ilesia o Historia eclesiástica (en griegu, Θεοφάνεια, lit. Manifestación (o visión) de Dios), Eusebio trató, acordies coles sos propies pallabres, (I, i.1), de presentar la historia de la Ilesia dende los apóstoles (historia conocida como "Fechos de los Apóstoles") hasta los sos díes, teniendo en cuenta los siguientes aspeutos:
Arrexuntó'l so material acordies colos reinaos de los emperadores, presentándolo tal como lo atopó nes sos fontes. El conteníu consistía en:
Tal como se caltién, la obra concluyóse antes de la muerte d'Encrespo, en xunetu del 326, y dende el Llibru X que se dedicaba a Paulino de Tiru que morrió antes del 325, a la fin del 323 o nel 324. Esti trabayu ye realmente impresionante pa la investigación qu'esixía y tuvo de ocupa-y per dellos años. El so martiroloxu foi unu de los estudios preparatorios pa la so obra. L'autenticidá de la Historia de la Ilesia d'Eusebio nun foi cuestionada. Los descubrimientos recién van revelando la forma responsable, cuidada ya intelixente en que les biblioteques de Cesarea y Xerusalén yeren alministraes.
N'unu de los pasaxes de la so obra, Eusebio declara que les calamidaes sufiertes pol pueblu xudíu deber al papel qu'éstos xugaron na muerte de Jesús. Esti pasaxe foi usáu a lo llargo de la historia, p'atacar tantu a xudíos como a cristianos:
Obres históriques menores
Antes de compilar la so historia de la Ilesia, Eusebio trabayó nel martiroloxu del periodu primitivu y una biografía de Pánfilu. El martiroloxu nun foi calteníu na so totalidá, anque se caltién toes los sos partes. Contién:
De la vida de Pánfilu sobrevive apenes un fragmentu. Una obra sobre los mártires de Palestina foi fechu dempués del 311. Un gran númberu de fragmentos atópense tremaos por dellos catálogos de lleendes, inda por compilar. La vida de Constantino foi compilada dempués de la muerte del emperador y l'eleición del so fíu como unu de los augustos (coemperadores romanos) nel 337. Ye más un panexíricu, apináu de retórica, qu'una biografía, anque tien un gran valor históricu polos documentos qu'incorpora.
Apoloxíes y obres dogmátiques
Ente les obres de calter apologético o dogmáticu pertenecen:
Obres exexétiques y otres
De les obres exexétiques d'Eusebio nun nos llegó nada na so forma orixinal. Los llamaos "comentarios" basar en manuscritos posteriores copiaos d'esa serie d'escritos. Una obra más completa, de naturaleza exexética, calteníu apenes en fragmentos, se intitula "Sobre les Diferencies de los Evanxelios" y foi escritu col deséu d'harmonizar les contradicciones nos rellatos de los distintos evanxelistes. Foi tamién con propósitos exexéticos qu'Eusebio escribió los sos trataos d'arqueoloxía bíblica:
Estos trés trataos tán perdíos. Una obra intitulada "Sobre los Nomes de los Llugares nes Sagraes Escritures" sobrevivió hasta los nuesos díes.
Aun así, tien de faese mención de los discursos y sermones, dalgunos de los cualos fueron calteníos hasta güei día, como ye l'exemplu d'un sermón pa la congregación de la ilesia de Tiru, y un discursu pal trentenu aniversariu del reináu de Constantín I 336. De les cartes d'Eusebio, queden apenes dellos fragmentos.
La so doctrina
Del puntu de vista dogmáticu, Eusebio sofítase totalmente n'Oríxenes. Tal como esti teólogu, partió de la idea fundamental de la soberanía absoluta (monarquía) de Dios. Dios ye la causa de tolos seres. Pero nun ye, puramente, una causa; n'Él, tou lo bono ta incluyíu; d'Él, tola Vida aníciase; y ye l'orixe de toa Virtú. Ye'l Dios Supremu, al cual, Cristu ta suxetu como Dios segundu (secundariu). Dios unvió a Cristu al mundu por que ésti participara de les gracies incluyíes na esencia divina. Cristu ye la única criatura realmente bona, teniendo la imaxe de Dios, y siendo un rayu de lluz eterno; esta comparanza col rayu de lluz ye, sicasí, de tal forma llindada qu'Eusebio precisa enfatizar espresamente l'autu-esistencia de Jesús.
Eusebio trata, asina, de enfatizar la diferencia de les Persones de la Trinidá, calteniendo la subordinación de Jesús a Dios (Eusebio nunca aplica a Jesús el términu theos) porque, según él, tou lo que ta defendíu per otra parte ye abarruntáu de politeísmu o de sabelismo. Cree que Jesús ye una criatura de Dios que la so xeneración (creación) asocedió antes del Tiempu. Jesús ye, pola so actividá, l'órganu de Dios, el creador de la vida, el principiu de toles revelaciones divines, que, nel so calter absolutu ta entronizado sobre tou la creación. Esti Logos Divín asumió un cuerpu humanu ensin que'l so ser fora en nenguna manera alteriáu. La rellación del Espíritu Santu cola Santísima Trinidá ye esplicada por Eusebio en términos similares a rellación ente'l Padre y el Fíu. Nada de lo que ye presentáu nesta doctrina ye orixinal d'Eusebio, unviando cuasi tou al sistema teolóxicu d'Oríxenes. La falta d'orixinalidá d'Eusebio revelar nel fechu de que nunca presentó les sos propies idees de forma sistemática.
Excelencia y llimitaciones
Na so dómina foi xustamente consideráu como'l más instruyíu de los sos contemporáneos. Una llista de los documentos qu'usó pal so Historia de la Ilesia bastaría pa percibir la magnitú del trabayu fechu pa entamar y analizar tou esi mancomún de material. Sicasí, la conocencia d'Eusebio nun puede comparase col d'Oríxenes. Esti postreru foi un espíritu granible, ente qu'Eusebio foi un compilador d'escritos. Eusebio estrémase, sicasí, pol cuidu col qu'ellaboró la so obra. Un home como él, ensin dala dulda, atopar nuna dómina cuando les naciones bárbares empezaron a invadir en masa a la Ilesia. Nel periodu que siguió, naide suplantar n'erudición. Los historiógrafos eclesiásticos fueron capaces de copialo, pero nun superaron el so puestu.
Edward Gibbon, historiador qu'encetó les causes de la cayida del Imperiu Romanu, señaló que l'actitú d'Eusebio de Cesarea al redactar el so Historia Eclesiástica nun yera la d'un historiador (tal que se concibe esti oficiu en términos modernos), sinón la d'un panexirista que, voluntariamente, esclúi tolos aspeutos que pudieren desacreditar a la Ilesia y namái narra los positivos.
S Carinae
S Carinae (S Car / HD 88366 / HR 3999 / HIP 49751) ye una estrella variable na constelación de Carina, la quilla del Argo Navis. Visualmente cerca de la variable PP Carinae (p Car), la so magnitú aparente media ye +6,93. Alcuéntrase a 470 pársecs (1530 años lluz) del Sistema Solar. Nun tien de confundir se cola estrella s Carinae (HD 90853).
Edson dos Santos Reis
Edson dos Santos Reis ye un futbolista brasilanu.
Vinu tinto
200px|thumb|Una copa de vinu tinto.
El vinu tinto ye un tipu de vinu procedente mayormente de mostios d'uves tintes, cola ellaboración pertinente pa consiguir l'espardimientu de la materia colorante que contienen los hollejos de la uva. En función del tiempu d'avieyamientu que se realice na barrica y na botella, pueden llograse vinos nuevos, criances, reserves o grandes reserves.
Vendimia
Ye importante realizar la vendimia nel momentu fayadizu de maduración de los frutos de la vide. Davezu na recoyida refúguense recímanos verdes o estropiaos por que nun afecten al sabor del vinu resultante.
Los recímanos d'uva retírense manualmente de la vide por aciu l'usu de corquetes o tisories, o de forma mecanizada nel casu de viñes emparradas n'espalderes. Nel casu manual suelen depositase en grandes cestos que, en enllenándose, entornar en tractores, pa treslladalos a la bodega.
Pa vinos selectos, la uva recoyer en pequeños cestos y trespórtase nestos hasta la bodega, pa evitar que la uva entartállese y empiece la so fermentadura mientres el tresporte, por que tou'l procesu pueda controlase na bodega.
Ellaboración
La uva nun se llava por que les lleldos que s'atopen sobre'l frutu ayuden na fermentadura. Sicasí, ye bien importante'l cuidu de la hixene previu al so posterior procesu.
Vinos d'añu
Pa la ellaboración de vino d'añu, tamién conocíos como mozos o cosecheros, suelse utilizar la maceración carbónica.
Maceración carbónica
Realizar colos recímanos enteros ensin estrumir y a temperatures relativamente elevaes. Nes uves enteres, ante l'ausencia d'osíxenu, produzse una fermentadura intracelular por aciu fenómenos metabólicos provocaos poles sos propies enzimes.
Los hollejos caltiénense xunto col mostiu mientres los primeros seis díes de la so fermentadura aproximao. La fruta alienda al empar que vence gas carbónicu. Al atopase nuna redolada zarrada, esti gas vuelve ser asumíu por ella, lo que produz una fermentadura ensin lleldos. Llega un momentu nel que la uva españa, termina la maceración y sigue entós la fermentadura por lleldos, pero nuna midida menor que na ellaboración de «criances».
Estos vinos presenten una graduación alcohólica d'unos 12° y un color coloráu intensu. Pa consiguir estos colores, llindar la producción de los viñeos a menos de 10 tonelaes por hectárea. La resultancia son vinos frescos, con arumes a fruta y que solo caltienen les sos propiedaes mientres unos dos o trés años.
Derrasponado o despalillado
Pa la primer fermentadura de los vinos de crianza dixébrase'l raspón (parte maderiza del recímanu) de la uva, por aciu una máquina llamada despalilladora o en dellos casos a mano. Esto realízase por que mientres la maceración nun se tresmitan sabores herbals y amargus al mostiu.
Estrumíu
Por que la uva ábrase y llibere más fácilmente la so zusmiu, ruémpese'l hollejo o piel. Esta operación realizar por aciu máquines llamaes estrujadores o pisadores, o atropechados.
Fermentadura alcohólica - maceración
Les uves enteres (hollejo, magaya y pebidas) entornar en grandes depósitos de madera o aceru inoxidable, onde'l mostiu va lleldando por cuenta de los lleldos y tresfórmense los azucres en alcohol etílico y otros elementos, amás d'esprendese anhídridu carbónico. De la mesma, al atopase'l mostiu en contautu coles partes sólides de la uva, va estrayyendo d'éstes el color de los denominaos antocianos, taníns, etc.
El gas carbónico resultante emburria los hollejos escontra riba, y fórmase na parte cimera una capa llamada sombreru, que se debe dir remoyando por que siga la estracción de color y otros elementos. Pa ello realiza'l remontáu, que consiste n'estrayer líquidu de la parte inferior del depósitu por aciu una mangón ya introducilo pela parte cimera. Amás, por que'l sombreru nun se faiga descomanadamente compactu, ten de ser removíu cada ciertu tiempu. A esto postreru llámase-y bazuqueo.
En función del tipu de vinu que quiera realizase, va dexase realizando esti procesu más o menos tiempu, davezu ente ocho y doce díes a una temperatura d'ente 26 y 29 °C. Tres esti proceder al descube, que consiste en trasegar namái'l líquidu a otru depósitu.
Ye avezáu l'usu d'anhídridu sulfuroso antes d'empecipiar la fermentadura, p'anular oxidases (enzimes que deterioren el color del vinu y que s'atopen nes uves, sobremanera si estes tienen mohos) y retirar los lleldos selvaxes.
Prensado
Tres el descube, la parte sólida que queda nos depósitos queda trescalada de mostiu. Pa estrayelo, utilícense prenses qu'apierten estes mases hasta casi ensugales. El líquidu resultante, denomináu vinu de prensa, ye muncho más ricu en color y taninos y nun s'entemez col anterior.
La pasta seco que queda a la fin del prensado non se desperdicia y suel emplegase pa realizar oruxos, tratamientos en spas o pa la fabricación de cosméticos.
Fermentadura maloláctica
Tres la primer fermentadura, el mostiu (namái) realiza otra fermentadura na que bacteries tresformen el acedu málico en acedu láctico. Este ye muncho más nidiu y prestosu que l'anterior, polo que'l vinu gana en finura.
Trasiegu
Nos vinos nuevos produzse una clarificación bonal, y "les madres" (enguedeyes, fangos) deposítense no fondero de les cubes. Ye aconseyable qu'estos sedimentos nun tean enforma tiempu xunto al vinu pa dir menguando la turbidez. Por esta razón se trasiega con frecuencia'l vinu a cubes llimpies. Esti procesu ventila'l vinu, y esto ye conveniente de primeres, p'ayudar al bon acabáu de la fermentadura y la estabilización del vinu, y dexa la evaporación de sustances volátiles resultantes de la fermentadura y de gas carbónico.
Les cubes suelen menguar un pocu'l so nivel, por cuenta de la evaporación o l'absorción per parte de la madera, y rellénense con vinu pa evitar que la capa superficial ente en contautu col aire, colo que se cuerre'l riesgu de picáu acético.
El trasiegu tamién s'usa pa la homogeneización de vinos ente distinta cubes, pa consiguir uniformidá.
Na llimpieza de les cubes utilízase anhídridu sulfuroso, xeneralmente quemando una pastilla d'azufre de 5 g, pa evitar bacteries d'avinagrado y mohos.
Clarificación
Anque na trasiega munchos elementos en suspensión son retiraos del vinu, otros más llixeros nun lleguen a decantar por sigo solos. Pa ello amiéstense al vieno sustances coloides d'orixe vexetal o animal. D'antiguo realizábase con sangre d'animales o clara de güevu clares de güevu. Anguaño suel realizase con gelatines. Estes sustances abasnen escontra'l fondu impureces en suspensión del vinu.
Esti pasu n'ocasiones va siguíu d'un peneráu, que consiste en pasar el vinu por un elementu porosu pa retirar les partícules en suspensión resistentes a la clarificación. Con esto eviten posos na botella.
Crianza
En rematando los dos fermentadures, el vinu almacenar en barriques de carbayu que van apurrir sabores y golores al vinu, según el tipu (francés, americanu, etcétera) y el nivel de turráu que se-y diera a la madera. Nelles asocederán una serie de procesos físicu–químicos que van dir "avieyando" el vinu, estabilizando'l so color y arriqueciendo los sos arumes.
Les cubes suelen almacenase apiladas en caves soterrañes o almacenes frescos.
N'ocasiones, mientres la crianza o'l embotellado úsase anhídridu sulfuroso pa evitar bacteries de avinagrado.