cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Douglas MacArthur
Revesosu
MacArthur ye una de les figures más revesoses na historia d'Estaos Xuníos. Bien almiráu por munchos, que defenden la so brillantez estratéxica y táctica, ye tamién criticáu por otros tantos que lu acusen de tener un discutible criteriu militar y refárten-y el so aiciones nel exerciciu del mandu, cuantimás el so desafíu al presidente Truman en 1951, debíu en gran parte al probáu ya infundáu odiu que se teníen mutuamente. Carauterizar por ser un fervosu anticomunista, y les sos últimes campañes (en Xapón y Corea) trató d'evitar cualquier invasión o ataque comunista proveniente de China o la Xunión Soviética, primero torgando a Stalin ocupar parte de Xapón, y depués al desafiar a los chinos na Guerra de Corea ya impulsar una política de cooperación col líder nacionalista chinu, Chiang Kai-Shek, en desterciu de Mao Tse-Tung.
Trayeutoria
Lideró les fuercies de les Naciones Xuníes que defendieron Corea del Sur en 1950 - 1951 contra l'intentu de Corea del Norte d'unificar el país pola fuercia. MacArthur foi releváu del mandu pol presidente Harry S. Truman n'abril de 1951, poles sos discrepancies públiques cola política presidencial.
Primeros años
MacArthur nació en Little Rock (Arkansas), fíu del teniente xeneral Arthur MacArthur, condecoráu tamién cola Medaya d'Honor mientres la Guerra de Secesión (quien de la mesma yera fíu del xurista y políticu Arthur MacArthur, Sr.) y Mary Pinkney Hardy MacArthur, de Norfolk (Virginia). Foi bautizáu na Ilesia Episcopal de Cristu en Little Rock el 16 de mayu de 1880.
Sitzungsberichte der Königlichen Böhmischen Gesellschaft der Wissenschaften, Mathematisch-Naturwissenschaftliche Classe
Sitzungsberichte der Königlichen Böhmischen Gesellschaft der Wissenschaften, Mathematisch-Naturwissenschaftliche Classe, (embrivíu Sitzungsber. Königl. Böhm. Gues. Wiss., Math.-Naturwiss. Cl.), foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques que s'espublizó en Praga dende 1885 hasta 1917. Foi precedida por Sitzungsberichte der Königlich-Böhmischen Gesellschaft der Wissenschaften in Prag y reemplazada por Věstník Královské České Společnosti Nauk. Třdía matematicko-přírodovědecké.
Douglas MacArthur
Primeros años
Nel so autobiografía titulada Reminiscencies, MacArthur escribió que la so primer alcordanza yera'l del soníu de la corneta, y qu'aprendiera a "acaballar y a disparar inclusive enantes de saber lleer o escribir - ello ye que cuasi enantes d'aprender a andar"
Como munchos neños, fíos de soldaos del exércitu d'Estaos Xuníos, pasó la so infancia camudándose de fuerte en fuerte. Na so mocedá pasó tiempu en Washington DC col so güelu paternu, el xuez Arthur MacArthur, miembru de la escena política d'altu nivel de Washington qu'influyó al mozu Douglas.
El padre de MacArthur foi destináu a San Antonio (Texas) en 1893. Ellí, Douglas asistió a l'Academia Militar de Texas Oeste (conocida güei día como T.M.I.—The Episcopal School of Texas), onde destacó como un escelente estudiante. Como fíu d'un condecoráu cola Medaya d'Honor tenía plaza gratuita en West Point, na qu'ingresó en 1898. Foi un cadete brillosu, graduáu como'l primeru de la so clase (de 93 miembros) en 1903, con unes notes tan altes que solo dos estudiantes supérenlu na historia de l'academia (unu d'ellos yera Robert E. Lee). El so primer destín foi como subteniente nel Cuerpu d'Inxenieros del Exércitu de los Estaos Xuníos. Sirvió como ayudante del so padre, destináu entós daquella como gobernador xeneral de Filipines, qu'entá yera una posesión d'Estaos Xuníos.
De 1904 a 1914 foi asignáu a xeres d'inxeniería nes Filipines, Wisconsin, Kansas, Michigan, Texas y Panamá. Mientres esi tiempu asistió a la Escuela d'Inxeniería Aplicada (1906 - 1907), graduóse en 1908 y trabayó na oficina del Xefe d'Inxenieros del exércitu.
De 1913 a 1917, MacArthur sirvió nel estáu mayor del Departamentu de Guerra (predecesor del actual Departamentu de Defensa de los Estaos Xuníos), cumpliendo asignaciones temporales en misiones d'intelixencia en Veracruz, Méxicu, en 1914. Sol mandu del xeneral Frederick Funston MacArthur participó nuna misión de reconocencia de llargu algame tres les llinies mexicanes. Anque foi citáu pol so valor y encamentáu pa la Medaya d'Honor, nun la recibió, yá que les sos aiciones violaren claramente les órdenes recibíes de Funston.
Primer Guerra Mundial
thumb|200px|El brigadier xeneral MacArthur nun chateau francés, setiembre de [[1918.]] Mientres la Primer Guerra Mundial, MacArthur sirvió en Francia como xefe d'Estáu Mayor de la 42ª División d'Infantería. En siendo xubíu a brigadier xeneral, convertir en comandante de la 84,ª Brigada d'Infantería, y unes selmanes primero qu'acabara la guerra, convertir nel comandante de la división. Combatiría cola so división, ente otres, nes batalles de Saint-Mihiel y la ofensiva de Meuse-Argonne.
Mientres la guerra, MacArthur recibió dos veces la Cruz de Servicios Distinguíos, siete Estrelles de Plata, una Medaya per Serviciu Distinguíu del Exércitu y dos Corazones Púrpura. "Liderar dende'l frente" yera una política personal de MacArthur. Ganó-y la enfotu y el sofitu incondicional de los sos homes, pero supúnxo-y delles feríes de guerra, y debíu al fechu de que se negaba a ponese la mázcara antigás hasta que toos el so homes llevar, tuvo problemes respiratorios mientres el restu de la so vida. Sía que non, a la fin de la guerra yera l'oficial más condecoráu del exércitu, y el xefe de división más nueva. El xeneral Charles T. Menoher, el so predecesor al mandu de la 42ª División, dixo d'él que yera'l "mayor lluchador nel frente".
Periodu d'enteguerres
Como munchos otros oficiales tres la guerra, MacArthur tuvo dificultaes pa consiguir caltener un emplegu nel exércitu, lo cual resultó-y moralmente devastador. Sicasí, nun foi destituyíu del so rangu en tiempu de non guerra, como-yos asocedió a munchos; llogró caltener la so estrella de xeneral, gracies principalmente al sofitu recibíu del xeneral Peyton C. March, el nuevu xefe d'Estáu Mayor del exércitu. MacArthur usó toles conexones del so padre pa llograr que non lo desmovilizasen. Una de les ufiertes que se plantegó foi la de convertise n'agregáu militar de la Oficina d'Asuntos Indios, anque finalmente tornar.
En 1919, MacArthur convertir nel superintendente de l'academia militar West Point, que s'atopaba nun estáu obsoleto en dellos aspeutos, y bien precisada de reformes. MacArthur ordenó cambeos drásticos nos sistemes tácticos, atléticos y disciplinarios; tamién modernizó'l plan d'estudios, añediendo asignatures d'artes lliberales, gobiernu, y economía.
De 1922 a 1930 cumplió dos veces de serviciu nes Filipines, el segundu como comandante del Departamentu de Filipines (1928 - 1930); tamién cumplió dos veces como comandante d'árees de cuerpu d'exércitu nos Estaos Xuníos. En 1925 foi xubíu a Mayor Xeneral, el más nuevu esistente entós daquella, y participó na corte marcial que xulgó y condergó al brigadier xeneral Billy Mitchell. En 1928, presidió'l comité olímpicu d'Estaos Xuníos pa los Xuegos d'Ámsterdam. Casóse con Henrietta Louise Cromwell Brooks, una rica heredera, el 14 de febreru de 1922; ella tenía dos fíos d'un anterior matrimoniu. Divorciar en 1929.
Xefe del estáu mayor del exércitu
El presidente Herbert C. Hoover nomó a MacArthur Xefe d'Estáu Mayor del Exércitu de los Estaos Xuníos en payares de 1930 col cargu temporal de xeneral. Nes sos nueves funciones, tuvo qu'enfrentase a duros retayos de presupuestu acompañaos por un escesu d'allistamientos pola mor del desemplegu.
Una de les sos actuaciones más revesoses tuvo llugar en 1932, cuando recibió la orde de Hoover d'usar al exércitu pa esvalixar al "Bonus Army", un enorme grupu de veteranos de la Primer Guerra Mundial ensin emplegu y con problemes económicos, qu'acamparen na capital colos sos parientes y amigos como protesta pola política del gobiernu escontra ellos. Convencíu de que los manifestantes yeren na so mayoría comunistes y pacifista en llugar de veteranos (llegó a afirmar que solo 1 de cada 10 homes yera realmente un veteranu), ordenó a les tropes entrar nel campamentu cola bayoneta calada y usando gases llacrimóxenos a discreción. Nos disturbios subsiguientes, dos veteranos morrieron por disparu d'arma de fueu, y centenares resultaron mancaos de diversa considerancia, incluyendo parientes y dellos neños.
El presidente Franklin Delano Roosevelt anovó-y nel cargu. N'ochobre de 1935, l'exércitu d'Estaos Xuníos yera'l 16ᵘ en tamañu del mundu, con 13 000 oficiales y 126 000 soldaos. Los principales puntos d'actuación de MacArthur nesta segunda etapa fueron los sos programes pal desenvolvimientu de nuevos planes de movilización y una reorganización d'efectivos a nivel alministrativu en cuatro ejército distintos, lo qu'ameyoró la eficacia alministrativa. Sofitó decididamente'l New Deal por aciu la creación, esviadura de recursos y posterior usu del Cuerpu Civil de Caltenimientu. Coles mesmes, impulsó y favoreció la carrera d'oficiales de gran talentu, como George Marshall y Dwight D. Eisenhower.
Exércitu de Filipines
Cuando la Mancomunidá de Filipines algamó un estáu de semi-independencia en 1935, tuvo qu'empecipiar la creación del so propiu exércitu. El presidente de Filipines Manuel L. Quezón pidió a MacArthur que supervisara la creación del les Fuercies Armaes de Filipines como comandante en xefe. MacArthur, en consultándolo con Roosevelt, aceptó'l nomamientu. Quezón fuera amigu so cuando'l so padre yera gobernador xeneral. Presentó-y dos condiciones p'aceptar el cargu: el so sueldu y la so casa teníen que ser equivalentes a los del presidente. Hai que tener en cuenta que la residencia del presidente de Filipines, el Palaciu de Malacañán, yera'l llugar onde Douglas pasó la so infancia. El palaciu yera la residencia del gobernador xeneral en tiempos de la dominación española, dir tamién en tiempos del dominiu d'Estaos Xuníos, y foi la residencia oficial del presidente de la nación hasta'l día de güei.
Decidió allugase a MacArthur y la so familia nuna suite del famosu Hotel Manila, propiedá del gobiernu de Filipines. Atopábase allugáu en Manila Bay, al otru llau del parque dende'l Club del Exércitu y l'Armada, el llugar favoritu de MacArthur, y taba convenientemente cerca de la embaxada d'Estaos Xuníos. Los contables del gobiernu decidieron que la meyor forma de faer frente al costu de la suite yera convertir a Douglas nun emplegáu del hotel con derechu a residencia, de cuenta que se-y concedió'l títulu honorariu de "Direutor Xeneral". MacArthur ignoró la parte que rezaba "honorariu" y tomó el control del hotel mientres tol tiempu que vivió nél. El so suite entá esiste nel hotel. A pesar del fechu de que Manila foi una de les ciudaes más afaraes poles bombes xaponeses mientres la Segunda Guerra Mundial, l'hotel sobrevivió intactu; les fotografíes de reconocencia amosaron mientres enforma tiempu una ciudá totalmente esfarrapada, sacante l'Hotel Manila. Al paecer, los pilotos xaponeses recibieren órdenes de non bombardear l'hotel como amuesa de respetu escontra MacArthur, y una vegada completada la conquista de la ciudá, convertir na residencia del gobernador militar xaponés. MacArthur dio la mesma orde a los pilotos d'Estaos Xuníos al reconquistar Filipines. Esiste la lleenda de que la so suite, con toles posesiones que tuvo que dexar tras na so retirada, taba entá intacta, como si colárase'l día anterior. Sía o non real l'anécdota, MacArthur sentía un terrible respetu pola tradición del "honor ente guerreros", una traza del so calter que-y facilitó la comprensión colos líderes xaponeses n'años vivientes.
El xeneral nun escaecía les sos finances. Invirtió fuertemente na industria y la minería filipines. Primero que el Bancu Nacional de Filipines en Nueva York cerrara, dempués de que los xaponeses bombardearan Pearl Harbor, consiguió vender toles sos aiciones y camudar tolos sos pesos por dólares.
Ente los asistentes de MacArthur nes Filipines, col cargu d'asesor militar, taba'l so vieyu amigu Eisenhower.
El 30 d'abril de 1937, MacArthur cásase cola so segunda esposa, Jean Faircloth; tuvieron un solu fíu, y siguieron xuntos hasta'l día de la muerte de Douglas.
Cuando MacArthur retirar del exércitu de los Estaos Xuníos en 1937, el presidente Quezon concedió-y el rangu de mariscal de campu del exércitu de Filipines, l'únicu na so historia. En xunetu de 1941 Roosevelt llamólu de nuevu al serviciu activu nel exércitu de los Estaos Xuníos y nomó-y comandante de les Fuercies de los E.E.X.X. nel Alloñáu Oriente.
Segunda Guerra Mundial
thumb|200px|Douglas MacArthur fumando una de les sos famoses pipes de [[panoya de maíz|mazorca nel balcón del conceyu de Manila, Filipines, 2 d'agostu de 1945]]
thumb|200px|MacArthur supervisa'l desembarcu en [[Leyte dende la sablera, en 1944]] thumb|200px|El xeneral MacArthur desembarca en Leyte xunto col so estáu mayor Mientres MacArthur caltuvo'l so cargu de Comandante Supremu de los Estaos Xuníos nel Alloñáu Oriente, viose envolubráu con cierta frecuencia en situaciones revesoses. Una de les más sonaes diose pocu dempués d'empecipiase les hostilidaes pa los Estaos Xuníos, cuando desautorizó al so comandante del aire, el xeneral Lewis H. Brereton, que pidiera permisu pa llanzar al ataque a la Fuercia Aérea del Alloñáu Oriente (Far East Air Force, FEAF) contra les bases xaponeses na cercana Taiwán. MacArthur calificó'l plan de "suicidiu", y ordenó que los aviones fueren treslladaos de momentu p'alloñar de los ataques nipones; mientres el preludiu de la invasión xaponesa de Filipines, solo la metá fueren treslladaos con ésitu, y la práutica totalidá de los que quedaben por retirar foi destruyida en tierra. El rellatu de Brereton de los fechos foi bien desacreditado, y según Geoffrey Perret, el desastre deber a un casu de neglixencia grave per parte d'oficiales de mediu nivel, que se retrasaron al preferir la redolada de la Base Aérea Clark.
El cuartel xeneral de MacArthur na campaña de les Filipines de 1941-42 foi la islla fortaleza de Correxidor; el so únicu viaxe a la llinia del frente en Bataan fixo qu'empezara a circular el llamátigu despreciatible de "Digout Doug" (el soterráu Doug). Lo cierto ye que Correxidor sufría bombardeos cuasi constantes per parte de les fuercies aérees xaponeses, hasta'l puntu en que Manuel Quezón pidió espresamente al xeneral que "nun se punxera a sigo mesmu en peligru". En marzu de 1942, mientres los xaponeses ampliaben el so control de les Filipines, MacArthur recibió la orde direuta de Franklin D. Roosevelt de treslladase a Melbourne, Australia, dempués de que'l presidente Quezón y la so esposa yá se colaren. Tres munches protestes y vacilaciones, MacArthur, la so esposa, el so fíu de cuatro años y un grupu selectu d'asesores y comandantes subordinaos, finalmente fuxó de Filipines a bordu de la llancha torpedera PT 41 comandada pol entós teniente John D. Bulkeley, y llogró escapar d'una intensa busca xaponesa en persecución del xeneral d'Estaos Xuníos.
Llegó a la islla de Mindanao el 13 de marzu, y embarcóse trés díes depués nun B-17 Flying Fortress; el 17 de marzu llegó al aeródromu de Bachelor, nel Territoriu del Norte australianu, dende onde se movió a Adelaide en ferrocarril. El so famosu discursu, nel que dixo "Salí de Bataan, y voi volver." pronunciar en Terowie, Australia Meridional, el 20 de marzu. Mientres esti periodu, el presidente Quezón concedió a MacArthur la Estrella de Conducta Distinguida Filipina.
Foi nomáu de momentu Comandante Supremu de toles fuercies aliaes nel teatru del Pacíficu Suroccidental, y col fin d'esaniciar cualesquier posible ambigüedá, el primer ministru d'Australia, John Curtin, punxo a les fuercies armaes australianes direutamente sol so mandu. Entós daquella, los australianos formaben el gruesu de les tropes disponibles na zona, complementaes con una pequeña cantidá de tropes d'Estaos Xuníos, de Países Baxos, y del restu de los Aliaos en proporción descendente. Una de les primeres xeres de MacArthur consistió n'aumentar l'enfotu de los australianos, que tarrecíen una inminente invasión xaponesa. Los combates taben yá produciéndose predominantemente na zona de Nueva Guinea y les Indies Orientales Neerlandeses. El 20 de xunetu de 1942 el cuartel xeneral foi treslladáu de nuevu, a Brisbane, al edificiu de l'AMP Insurance Company (que depués sería rebautizado como MacArthur Central, el so nome actual).
A finales de 1942 llegaron les victories australianes na batalla de la badea de Milne y la campaña del Senderu de Kokoda, les primeres de les fuercies terrestres aliaes contra los soldaos xaponeses. Cuando se-y informó de que munchu oficiales de la 32º División de Infanteria (una unidá de la Guardia Nacional de los Estaos Xuníos movilizada a toa priesa) actuaren de forma incompetente mientres la ofensiva aliada sobre Buna y Gona (les mayores cabeces de sablera xaponeses nel nordeste de Nueva Guinea), MacArthur ordenó a Robert L. Eichelberger, comandante del I Cuerpu de los E.E.X.X., que tomara'l control direutu sobre toles operaciones aliaes na zona:
En marzu de 1943, la Xunta de Xefes d'estáu mayor de E.E.X.X. aprobó'l plan estratéxicu de MacArthur, conocíu como operación Cartwheel, que'l so oxetivu yera prindar la base principal xaponesa en Rabaul a base d'ocupar posiciones estratéxiques pa usales como bases avanzaes. Mientres 1944 modificóse'l plan xeneral con cuenta de que devasar Rabaul y dexar sitiaes a les fuercies xaponeses fortificaes ellí. Primeramente la mayoría de les fuercies de tierra yeren australianes, pero incorporar al teatru d'operaciones una cantidá cada vegada mayor de fuercies d'Estaos Xuníos, incluyendo'l Sestu Exércitu de los E.E.X.X. (tamién conocíu como Fuercia Álamu), y más palantre l'Octavu Exércitu.
Les fuercies aliaes, sol mandu de MacArthur desembarcaron na isla de Leyte el 20 d'ochobre de 1944, cumpliendo'l so xuramentu de volver a Filipines. La posición nel archipiélagu consolidar cola batalla de Luzón tres un fuerte combate, y a pesar d'un contraataque masivu xaponés na batalla del Golfu de Leyte. Con reconquistar de les islles, MacArthur treslladó la so cuartel xeneral a Manila, col fin de planiar la invasión de Xapón, prevista pa finales de 1945. Dicha invasión anulóse por cuenta de la rindición xaponesa tres los bombardeos atómicos sobre Hiroshima y Nagasaki, y el 15 d'agostu de 1945 MacArthur recibió la rindición formal de Xapón que dio per rematada la Segunda Guerra Mundial.
Crímenes de guerra xaponeses
thumb|200px|El xeneral MacArthur xunto al emperador [[Hirohito nel so primer alcuentru en 1945]] MacArthur recibió órdenes de Washington el 29 d'agostu d'exercer l'autoridá final sobre'l país al traviés de la maquinaria de gobiernu esistente, incluyendo la figura del Emperador Shōwa.
Dalgunos afirmaron qu'esti periodu como Comandante Supremu de les Fuercies Aliaes en Xapón, en que dirixó con mano firme al país escontra un nuevu réxime políticu mientres cinco años y mediu, ye la so mayor contribución a la historia. Sicasí, dellos historiadores critiquen el so trabayu pa exonerar de toa investigación criminal a Hirohito y al restu de miembros de la familia imperial implicaos na guerra, como los príncipes Yasuhito Chichibu, Yasuhiko Asaka, Tsuneyoshi Takeda, Higashikuni Naruhiko y Hiroyasu Fushimi. El 26 de payares de 1945, MacArthur confirmó al almirante Mitsumasa Yonai que l'abdicación del emperador nun sería necesaria. MacArthur non solu exoneró a Hirohito, sinón qu'ignoró'l conseyu de dellos miembros de la familia imperial ya intelectuales xaponeses, que pidieron públicamente l'abdicación del Emperador y l'establecimientu d'una rexencia. Por casu, el príncipe Takahito Mikasa, hermanu menor del Emperador, llegó a afirmar nuna xunta del conseyu priváu, en febreru de 1946, que Hirohito tenía d'asumir la responsabilidá de la derrota; el famosu poeta Tatsuji Miyoshi escribió un ensayu na revista Shinchô tituláu "L'Emperador tien d'abdicar aína".
Según el historiador Herbert Bix, MacArthur y Bonner Fellers prepararen el so propiu aproximamientu a la ocupación y reforma del Xapón. MacArthur proponía nun modificar no más mínimo la situación de la figura del Emperador; llindar a siguir la situación esistente mientres l'últimu añu de la guerra, resolviendo les sos implicaciones a midida que les circunstancies riquir. El plan d'aición, llamáu "Operación Llista Negra" de manera informal, consistía en dixebrar a Hirohito de los militaristes, calteniéndo-y como elementu de llexitimación de les fuercies d'ocupación aliaes, y usando la so imaxe pa potenciar el tresformamientu del pueblu xaponés escontra un nuevu sistema políticu.
Diz tamién John Dower,
A finales de 1945, los xuraos militares Aliaos xulgaron a más de 4000 oficiales xaponeses por crimen de guerra. Unos 3000 fueron condergaos a cumplir sentencies de prisión, y 920 fueron executaos. El oficiales acusaos enfrentar a cargos surdíos de múltiples incidentes, incluyendo la masacre de Nankín, la marcha de la muerte de Batán y la masacre de Manila.
Voces crítiques col procesu afirmen que'l xeneral Tomoyuki Yamashita, comandante en xefe xaponés en Filipines, acusáu d'esti postreru incidente, perdiera'l control de los sos homes, y por tantu nun tenía de ser executáu. Ello ye que les tropes responsables cometieron los crímenes por orde del Conde Tereuchi, y asina lo declaró la defensa. Sicasí, yá que Yamashita nun dimitiera del so puestu a pesar de la so declarada incapacidá de controlar a los sos homes, consideróse-y responsable final de los actos de les tropes sol so mandu y foi executáu. Tales voces crítiques acusaben la sentencia como una vengación proferida pol arguyu del xeneral MacAarthur, una y bones el xeneral Yamashita foi capaz d'ufiertar una resistencia más eficiente y duradera na defensa de les Filipines, que na que'l so momentu ufiertó MacArthur en 1942. El casu convertir nel precedente conocíu como'l "Estándar Yamashita". Aplicóse'l mesmu criteriu de responsabilidá del mandu al casu del xeneral Masaharu Homma, quien tamién foi xulgáu y condergáu poles otomíes asocedíes mientres la marcha de la muerte de Bataan, considerando responsable al xeneral de los actos de los sos subordinaos a pesar de nun topase presente, yá que nesi momentu atopábase liderando a les sos tropes na captura de Correxidor. La PBS calificó los xuicios de "azotaos". Los críticos de MacArthur suelen deplorar el "doble raseru" emplegáu, al nun llevar hasta les sos últimes consecuencies el conceutu de "responsabilidá del mandu" al caltener al marxe al Emperador.
Ocupación
Pa los sos almiradores, los fondos sentimientos de MacArthur escontra'l derrotáu Xapón son fácilmente visibles nes semeyes de la ceremonia de rindición, na que s'amosaba de forma prominente la bandera del comodoro Perry. Descendiente de los Perry de Massachusetts y primu llonxanu del comodoro, MacArthur ver a sí mesmu más como un segundu "integrador" de Xapón a los países desenvueltos que como un conquistador.
Estos planes de reconstrucción sollertaron a munchos nos departamentos de Defensa y d'Estáu nos Estaos Xuníos, nel convencimiento de qu'entraben en conflictu col enfotu de convertir al Xapón y la so potencia industrial nun frenu a la espansión del comunismu n'Asia. Dalgunes de les reformes de MacArthur, como les sos lleis llaborales, fueron rescindíes en 1948 cuando'l so control unillateral del país acabó por causa de les inxerencies crecientes del Departamentu d'Estáu. MacArthur devolvió'l poder al acabante formar gobiernu xaponés en 1949, y permaneció nel país hasta que foi releváu del cargu de Xefe Supremu en Xapón por Harry S. Truman el 11 d'abril de 1951, fecha en que'l presidente Truman reemplazó a MacArthur pol xeneral Matthew Ridgway. En 1952 Xapón yera yá un estáu soberanu, rexíu pola constitución que MacArthur redactara y defendiera.
Guerra de Corea
En 1945, como parte de la rindición del Xapón, los Estaos Xuníos d'América alcordaron cola Unión de Repúbliques Socialistes Soviétiques estremar la península de Corea a lo llargo del paralelu 38. Esto resultó na creación de dos estaos: unu procapitalista llamáu República de Corea (más conocíu como Corea del Sur), y otru procomunista llamáu República Democrática del Pueblu de Corea (más conocíu como Corea del Norte). Esti postreru llanzó un ataque por sorpresa, invadiendo al so vecín nun intentu de reunificar la península pola fuercia, el 25 de xunu de 1950, dando entamu a la Guerra de Corea.
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes autorizó a les Naciones Xuníes a formar una coalición militar internacional pa sofitar nel so defensa a Corea del Sur. MacArthur tomó'l mandu de dicha coalición, primero na operación de defensa a la desesperada, y depués, una vegada detenida la invasión, nuna contraofensiva total, destacando un ventureru pero esitosu desembarcu tres les llinies norcoreanas nel desembarcu de Inchón, que foi calificáu por munchos historiadores, y hasta el mesmu MacArthur, d'una muestra del so xeniu militar y la meyor maniobra estratéxica de la so vida. La maniobra llogró flanquear con ésitu al exércitu norcoreanu, forzándo-y a recular escontra'l norte dafechu desorganizado. Les fuercies de les Naciones Xuníes empecipiaron la persecución, entrando en territoriu norcoreanu y averándose a la frontera con China, establecida nel ríu Yalu.
El 19 de payares de 1950, coles fuercies norcoreanas práuticamente destruyíes, un fuerte contingente de tropes del exércitu chinu travesó'l Yalu, poniendo n'escorribanda a les fuercies de la ONX y obligándoles a recular. La escusa ufiertada pa la intervención foi'l deséu chinu d'asegurar les sos propies fronteres, alegando que la fuercia internacional podía amenaciales. Calificando la intervención china como "l'entamu d'una guerra totalmente nueva", MacArthur pidió en repitíes causes autorización pa bombardear con armamentu convencional les tropes, suministros y aeroplanos presentes en Manchuria, según permisu pa usar armamentu nuclear contra Corea del Norte, o nel so defectu, semar de restos radiactivos la frontera ente Corea del Norte y China pa evitar la infiltración d'esti postreru. L'alministración del presidente Truman tarrecía qu'asemeyaes midíes provocaríen una esguilada del conflictu con China, quiciabes inclusive forzando la intervención de la XRSS, aliada de China que tamién disponía d'armamentu nuclear. Truman deseyaba caltener el conflictu na so forma de "guerra llindada", tarreciendo l'españíu de la Tercer Guerra Mundial. Cafiante pola continua negativa a satisfaer les sos demandes, MacArthur empezó a realizar declaraciones a la prensa nes qu'alvertía d'una derrota aplastante ya inminente.
En marzu de 1951, dempués de qu'un contraataque de la ONX lideráu por Matthew Ridgway diera un nuevu xiru a la situación en favor de los aliaos, Truman sollertó a MacArthur de la so intención d'empecipiar conversaciones pa llegar a un altu'l fueu. La situación suponía'l fin de les esperances del xeneral de liderar una guerra total contra China, polo qu'esti rápido publicó un comunicáu nel qu'emitía'l so propiu ultimátum contra dichu país. La declaración pública de MacArthur fixo apeligrar les negociaciones, anque yera similar en conteníu a los encamientos fechos al presidente pola Xunta de Xefes d'Estáu Mayor, polo que recibió una nidia reprimenda. Sicasí, la paciencia de Truman llegó a la so llende cuando'l xefe republicanu del Congresu lleó nél una carta de MacArthur na qu'espresaba públicamente'l so puntu de vista y los sos enfrentamientos cola presidencia. N'abril, la Xunta de Xefes d'Estáu Mayor declaró necesariu estremar a MacArthur del mandu por razones militares, alegando que perdieren enfotu na so estratexa. Truman aprovechó la ocasión y relevó-y del so cargu en Xapón, asitiando nél a Ridgway el 11 d'abril de 1951.
Regresu a los Estaos Xuníos
MacArthur tornó direutamente a Washington DC, la so primer estancia nos Estaos Xuníos dende faía 11 años. Ellí fixo la so última apaición pública, na llectura d'un discursu nel Congresu de los Estaos Xuníos, atayáu por trenta ovaciones de los congresistes. Nel que sería'l so discursu de despidida, dixo: "'Los vieyos soldaos nunca muerren; solo esmorécense. Y como los vieyos soldaos de la balada, agora cierro la mio carrera militar, y a cencielles esmorezo - un vieyu soldáu que tan solo intentó cumplir col so deber como Dios dio-y a entender. Adiós."
Al so regresu de Corea en siendo releváu del mandu por Truman, MacArthur atopar con una masiva adulación popular a la so persona, lo cual fixo surdir la mira de que podría presentase a les eleiciones llexislatives de 1952 como candidatu del Partíu Republicanu de los Estaos Xuníos. Sicasí, la investigación d'un Comité del Senáu de los Estaos Xuníos alrodiu de la so destitución, dirixida por Richard Russell, Jr., contribuyó de forma decisiva a esfrecer l'ambiente, y les esperances republicanes de cuntar con MacArthur pasaron a meyor vida. Este, na so autobiografía Reminiscencies, afirmó repetidamente que nunca tuvo aspiraciones polítiques.
1952 hasta la so muerte
Nes eleiciones de 1952 MacArthur nun apaeció como candidatu, anque dio'l so sofitu públicu al senador republicanu Robert Taft, d'Ohio. Se rumoreaba que Taft ufiertára-y la vicepresidencia, y de fechu llogró que diera un discursu al so favor na convención republicana pa escoyer al candidatu. Sicasí, el discursu nun foi bien recibíu. Taft perdió la nominación en favor de Dwight D. Eisenhower. MacArthur caltener en silenciu mientres la campaña, que ganó Eisenhower per escasu marxe. Tres la mesma, Eisenhower consultó a MacArthur alrodiu de la so opinión sobre la Guerra de Corea, y adoptó la so suxerencia d'amenaciar col usu d'armamentu nuclear pa consiguir el fin de la guerra, entrando na dinámica conocida darréu como Guerra Fría.
En 1956, el senador Joseph Martin propunxo formalmente xubir a MacArthur al rangu de Xeneral de seis estrelles; sicasí, la propuesta foi vista como un posible conflictu con Eisenhower, quien yera un igual de MacArthur en rango enantes de ser presidente, y la tema acabó morriendo de forma discreta nel Senáu ensin llegar a nengún resolución. MacArthur convertir en presidente de la compañía d'ordenadores Remington Rand y pasó el restu de la so vida viviendo de forma discreta en Nueva York, con esceición d'un espectacular viaxe "sentimental" nel que volvió a Filipines en 1961, pa ser condecoráu pol entós presidente del país, Carlos P. García, cola Lexón d'Honor de Filipines, nel so rangu de Comandante en Xefe.
Muerte y legáu
MacArthur deseyaba ser recordáu polos suyos por daqué más que ser un soldáu:
El sobrín de MacArthur, Douglas MacArthur II (fíu del so hermanu Arthur) sirvió como diplomáticu mientres dellos años, incluyendo un destín como embaxador en Xapón.
En 1945, MacArthur dexó'l so apreciada insinia de Castiellos d'Oru al so inxenieru xefe, mayor xeneral Leif J. Sverdrup. Esti vencer al so socesor nel cargu de Xefe d'inxenieros del Exércitu de los Estaos Xuníos en 1975, empecipiando la tradición caltenida dende entós de que seyan llevaos pol Xefe d'Inxenieros del Exércitu.
Discutiniu
El xeneral MacArthur ye una figura bien revesosa. La so xestión en Xapón tres la Segunda Guerra Mundial ye como norma xeneral bien allabada, al considerase que foi'l detonante del tresformamientu del país nuna potencia económica mientres la posguerra. Sicasí, el fechu de que protexera a dellos líderes del réxime Showa ye oxetu de munches crítiques. Según Herbert Bix (ente otros):
Otros, como l'ex-Primer Ministru xaponés Yasuhiro Nakasone, quien en 1952 acusó a Hirohito de ser el causante de la guerra y esixó la so abdicación, declararon darréu'l so convencimiento de qu'absolver y rehabilitar al Emperador foi un actu de lideralgu sabiu que facilitó les reformes del Xapón de la posguerra y evitó lo que podía ser un desastre políticu. De la mesma, les sos aiciones y opiniones mientres la Guerra de Corea siguen siendo bien revesoses.
El fíu de MacArthur, nacíu col nome de Arthur MacArthur IV, camudó'l so apellíu pa poder vivir anónimamente como artista y saxofonista nel área de Nueva York.
MacArthur ye tamién un personaxe bien revesosu n'Australia, por causa de les sos aiciones y comentarios na campaña del Senderu de Kokoda y la batalla de Buna-Gona, pola so falta de respetu poles tropes australianes.
La so fama de tender demasiáu a l'autopromoción valió-y numberosos detractores. Sobre'l so polémicu comunicáu mientres la Segunda Guerra Mundial,
La campaña de presión pública de MacArthur coles mires d'ameyorar el sofitu loxísticu de Washington a la guerra nel Pacíficu foi esitosa en ciertu mou, y combinada cola influencia de la so n'ocasiones rival, el almirante Ernest King, foi en gran parte responsable de l'amontada esviadura de recursos escontra l'escenariu d'operaciones del Pacíficu mientres 1943.
Premios y Condecoraciones
Mientres el so serviciu, el xeneral MacArthur foi gallardoniáu coles siguientes condecoraciones de los Estaos Xuníos y otres naciones aliaes. La siguiente llista inclúi solo aquelles medayes que podíen llevase nel uniforme polo que nun s'amuesen nin medayes conmemorativas nin condecoraciones non oficiales.
Sallie Baliunas
Sallie Louise Baliunas ye una astrofísica retirada estauxunidense. Enantes trabayó nel Centru d'astrofísica Harvard-Smithsonian y foi subdireutora del Observatoriu del Monte Wilson.
Biografía
Nació y creció na ciudá de Nueva York y les sos suburbios. Allegó a escueles públiques nel área de la ciudá de Nueva York y al institutu en Nueva Jersey. Recibió un B.S. n'astrofísica pola Universidá Villanova en 1974, y un A.M. y un doctoráu en astrofísica pola Universidá de Harvard en 1975 y 1980. La so tesis doctoral foi titulada, Estudios Ópticos y ultravioletes de cromosferes estelares de Lambda Andromedae y otres estrelles de tipu tardíu.
Carrera
Foi orixinalmente investigadora asociada del Observatoriu Universitariu de Harvard en 1980 y aportó nuna astrofísica nel Observatoriu Astrofísicu Smithsoniano del Centru p'Astrofísica Harvard–Smithsonian, en 1989.
Tamién foi becaria visitante n'Universidá Dartmouth, profesora axunta na Universidá Estatal de Tennessee, y subdireutora del Observatoriu del Monte Wilson de 1991 a 2003. Sirvió tantu al conseyu consultivu científicu como al conseyu d'alministración del Institutu Marshall, un grupu d'estudiu conservador (think tank).
Astrofísica
El so focu principal yeren primeramente los estudios d'astrofísica. Estudió espectroscopia visible y ultravioleta d'estrelles; estructura, variaciones, y actividá n'estrelles fríes; evolución de momentu angular estelar; variabilidá solar y cambéu global; óptica adaptativa; exoplanetes d'estrelles estilo sol. Publicó pocu n'años recién, col so últimu artículu referenciáu d'astronomía que data de 2010.
Calentamientu global y variabilidá solar
Baliunas sostién que los afayos de la influencia humana nel cambéu de clima tán motivaos por considerancies financieres: "Si los científicos y los investigadores publicaben informes de que'l calentamientu global nun arreya al humanu, nun habría tantu dineru pa estudialo." Sicasí nun enceta'l dineru compensatorio de les compañíes d'enerxía que financien a dalgunos de los sos collaboradores, incluyendo a Willie Soon quién recibió 1.000.000 de dólares de la Petroleum y aiciones d'empreses de carbón dende 2001.
Discutiniu sobre l'artículu de 2003 Estudios de Clima
En 2003, Baliunas y l'inxenieru aeroespacial Willie Soon publicaron un papel de revisión en climatoloxía histórica n'Estudios de Clima, que concluyó que "el sieglu XX ye probablemente non el más templáu nin un periodu climáticu sobromanera estremu del últimu mileniu." Con Soon, Baliunas investigó la correlación ente temperatures y variabilidá solares de l'atmósfera de la Tierra. Cuando hai más llurdios solares, hai aumentu de producción solares totales, y cuándo hai menos llurdios solares.
Les circunstancies de la publicación en papel fueron polémiques, afalando esmoliciones sobre'l editores de los procesos de revisión por pares. Siguió una revuelta editorial dientro d'Estudios del clima, cola metá de los 10 redactores de la revista dimitiendo. Darréu, l'editor declaró que los críticos dixeron que les conclusiones del documentu "non pueden concluyise de manera convincente a partir de les pruebes proporcionaes" y que la revista "tendría de solicitar revisiones apropiaes antes de la publicación"
Amenorgamientu d'ozonu
En 1995, Baliunas atestiguó ante'l Comité de Ciencia de la Cámara de Representantes d'Estaos Xuníos' que los CFCs nun yeren responsables na disminución d'ozonu antártico. Un artículu escritu por Baliunas y Soon en 2000 pal Institutu Heartland, un think tank conservador y llibertariu de la polítiques públiques, promovió la idea de que l'amenorgamientu natural del ozonu na atmósfera más que les emisiones de CO 2 podría esplicar el calentamientu atmosféricu.
Annie Jump Cannon
Annie Jump Cannon foi una astrónoma d'Estaos Xuníos que'l so trabayo de catalogación foi fundamental pa l'actual clasificación estelar.
Vida
Annie Cannon nació'l 11 d'avientu de 1863 en Dover, Delaware, EE. UU. La so madre, Mary Cannon, foi quien aguiyó a Annie el gustu pola astronomía. Asistió al Wellesley College, onde estudió física y astronomía. Amás dedicó parte del so tiempu a realizar midíes espectroscópicas. Mientres más de diez años nun exerció l'astronomía, hasta 1894, dempués de la muerte de la so madre, cuando empezó como profesora júnior de física mientres estudiaba astronomía nel Radcliffe College.
Trabayu
Dende'l Harvard College Observatory y como miembru del grupu de les Ordenadores de Harvard afayó 300 estrelles variables y collaboró na preparación del catálogu estelar Henry Draper. Escribió Bibliography of Variable Stars Comprising 60.000 Cards.
thumb|200px|Clasificación de Harvard de les [[Llinia espectral|llinies espectrales por Annie Jump Cannon. Escarez de los sub-grupos numbéricos.]] Foi responsable de la coleición de fotografíes astronómiques de Harvard College Observatory, en 1911, pero namái foi nomada como profesora regular d'astronomía en 1938. Morrió'l 13 d'abril de 1941 en Cambridge, Massachusetts. Una collaboradora temprana so foi Cecilia Helena Payne-Gaposchkin.
Fraxinus uhdei
Fraxinus uhdei, el fresnu montés mexicanu ye una especie botánica de planta con flor d'árboles na familia de les oleacees. Ye tamién conocíu como urapan en Colombia, siendo bien común nel área urbana de Bogotá. thumb|240px|Fueyes. thumb|240px|Vista del árbol. thumb|240px|Nel so hábitat. thumb|240px|Arbolea.
Rangu de distribución
Ye nativa de Méxicu y de Guatemala.
Descripción
Ye un árbol d'hasta 35 m d'altor, copa irregular, xamasca deciduo; fueyes opuestes, pinnaes compuestes, folíolos finamente serruchaos; flores monoicas en panícules grandes de 13-20 cm de llargu. Granes alaes (sámaras) y con forma de paleta, de 2,5 a 4 cm de llargu; frutos 1-aláu. Fructifica a fines de branu.
Enfermedaes
Los síntomes del dieback de urapan inclúin amarilleo de fueyes, poques fueyes y patrones inusuales de la nueva crecedera de corones y de menos comúnmente nos tueros de los árboles maduros, que de cutiu dan a la xamasca un aspeutu copetudo. Estos síntomes son similares a los de mariellos de la ceniza, de la enfermedá Phytoplasma atopada en Norteamérica y especialmente el nordés d'EE. XX. y (Sinclair y Griffiths, 1996).
Árboles de urapan con síntomes similares del dieback reparáronse en Bogotá, Medellín, Pereira, Manizales en Colombia y en Quito, Ecuador. Usando DAPI que s'enllordiaba y PCR, infeición del Phytoplasma, coles amueses d'estos árboles, l'ADN amplificada del phytoplasma por PCR usando les cartiyes universales P1/Tint y R16/R2 (Smart y otros del rDNA 16S., 1996; Lee y otros., 1993). Un productu específicu del phytoplasma de 1200 pares baxos (llograos usando'l par R16/R2) foi ordenáu y demostráu a la homoloxía de la parte'l 94% col xen 16sRNA (númberu d'accesu de GenBank AF105315) de los mariellos de la ceniza (AshY3).
Hai poca información sobre enfermedaes de F. udhei pero nun hai indicación de nengunes otres causes de los síntomes carauterísticos de mariellu ceniza. En mayu de 2000 un exame de 50 árboles a partir de siete lugar en Bogotá, el 48% tenía síntomes moderaos, el 52% foi afeutáu seriamente pola enfermedá. Esto confirma l'apaición de mariellu ceniza fora de Norteamérica y tien significación considerable pa les especies de Fraxinus que se llanten estensamente en plantes urbanes y rurales.
Usos
El so principal usu melecinal ye pa baxar la fiebre. Con tal propósitu utilízase'l cocimientu de les fueyes o corteza al que se-y amiesta zusmiu de llimón tienru (Citrus aurantifolia). D'esti cocimientu, encamiéntase tomar una taza diariamente, n'ayunes cuando les fiebres son causaes por paludismu y otres que puedan debese al tifo.
Amás, suxúrese aplicar la corteza macerada n'agua pa combatir los empeines, que son una especie d'eczema que causa picazón y pon la piel colorao y aspro, alcontraos na cabeza y la piel. Entemecida la corteza con zusmiu de llimón, aplícase sobre la piel pa quitar los llurdios producíos pol mal del pintu, que ye como una treponematosis aguda o crónica, que se caracteriza por mancadures cutanees non ulceroses, y darréu hai despigmentación de la piel, sobremanera nes muñeques y manes, anque tamién nos pies y todíos.
Tamién s'empleguen les fueyes o la corteza en cocimientu: tomáu como té pa la tos; bebíu por 40 díes como enagua d'usu, contra la rabia; y amestándo-y sal pa llavar feríes esternes.
Méntase-y, como útil para fories o "chorrillo", infeiciones intestinales, tos, reumes, mal d'orín, dolor d'oyíos, diabetes, debilidá o anemies. Dellos autores mentar como purgante. Contra'l cólera porcín, mordedures de culiebres n'animales (Estáu de Guerrero). A principios del sieglu XVIII, Juan de Esteyneffer utiliza'l llicor que destila pa solliviar el dolor d'oyíu y la sordera.
Más información apaez hasta'l sieglu XX, cuando Maximino Martínez reportar como eupépticu.
Taxonomía
Fraxinus uhdei describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Botanische Jahrbücher für Systematik, Pflanzengeschichte und Pflanzengeographie 40(2): 221. 1907. Fraxinus: nome xenéricu que ye'l nome en llatín clásicu d'esti xéneru.
Deborah Raffin
Deborah Raffin foi una actriz de cine y televisión, direutora, productora, guionista y empresaria estauxunidense, nacida en Los Angeles y finada na mesma ciudá. Foi nomada nuna ocasión al premiu Globu d'Oru a la meyor actriz - Drama. Pol so llabor como productora d'audiollibros llogró, al pie del so home Michael Viner y l'actriz Audrey hepburn, el Premiu Grammy.
Trayectoría artística
La so carrera como actriz empecipiar a principios de la década de 1970, interviniendo sobremanera en series y películes pa la televisión. Participó na 47ª Ceremonia d'entrega de los premios Óscar el 8 d'abril de 1975 nel Dorothy Chandler Pavilion de Los Angeles. La ceremonia foi presentada por Sammy Davis, Jr., Bob Hope, Shirley MacLaine y Frank Sinatra. A Raffin correspondió-y presentar xunto a Joseph Bottoms el premiu Óscar al meyor soníu, concedíu a la película catastrofista Earthquake.
La so película pa la televisión o telefilme Alambraes de cristal (Nightmare at Badham County 1976) supunxo un ésitu en cines na China continental, faciendo de Raffin una estrella ellí, y dexando dempués que se convirtiera na primer actriz occidental en faer una xira de promoción d'una película naquel país.
Darréu intervién tamién en dalguna producción pa la gran pantalla; tuvo nomada al Premiu Globu d'Oru a la meyor Actriz - Drama (Golden Globe Award for Best Actress - Motion Picture Drama) de 1980, pola película Touched by Love (1980); curiosamente, el mesmu papel tamién-y supunxo una nominación pa la primer ceremonia d'entrega de los Premios Golden Raspberry del 31 de marzu de 1981. Según los Premios Oscar reconocen los meyores trabayos del añu anterior, estos premios reconocen les peores producciones ya interpretaciones del añu. Otros papeles destacaos pal cine tuvieron llugar na producción fantástica Demon (Gold Told Me To), de Larry Cohen y en El xusticieru de la nueche (Death wish 3), na que compartía protagonismu col duru Charles Bronson. Protagonizó naquelles feches xunto a Steve Inwood y John Rhys-Davies la fallida Grizzly II, secuela de Grizzly; ta película, tamién conocida como ''Grizzly 2: The Concert, Grizzly 2: The Predator y Predator: The Concert'', producir en 1985 con escenes filmadas n'Hungría, pero nunca foi estrenada, magar atopase filmada y montada y a falta de dellos efeutos especiales. Na repartida figuraben en pequeños papeles futures estrelles como George Clooney, Charlie Sheen y Laura Dern. Grizzly II, largamente oculta, foi de cutiu considerada una lleenda urbana na historia del cine de terror. Una versión bootleg de la copia de trabayu de la película distribuyir en 2007. En 1991 apaeció como Julie Vale, una muyer con telepatía en Scanners II: The New Order, secuela del ésitu del filme fantásticu Scanners que dirixiera David Cronenberg.
Vida personal
Casóse col productor Michael Viner (1944-2009) en 1974; Raffin y el so home convirtiéronse darréu n'editores d'audiollibros; permanecieron casaos por más de trenta años, teniendo un fíu, hasta que se divorciaron en 2005.
Fallecimientu
Raffin finó'l 21 de payares de 2012 na so ciudá natal de Los Angeles, a la edá de 59 años, por cuenta d'una leucemia.
Mientres la 19.a edición de los Premios del Sindicatu d'Actores que reconocieron les interpretaciones en cine y televisión mientres l'añu 2012, que tuvo llugar el 27 de xineru de 2013 nel Auditoriu Shrine de Los Angeles, rindióse-yos un homenaxe a los artistes finaos ente xineru de 2012 y xineru de 2013; ente estos incluyóse a Deborah Raffin.
Otres ocupaciones
Raffin creo, xunto col so entós home Michael Viner, la empresa d'audiollibros Dove audiu-books, un formatu popular nos Estaos Xuníos. Na 36a edición de los Premios Grammy 1994, Raffin y Viner llograron el premiu al Meyor álbum faláu pa neños como productores de ''Audrey Hepburn's Enchanted Tales'', nel que la narración correspondía a la conocida y yá sumida actriz Audrey Hepburn, tamién gallardoniada. La compañia foi vendida en 1997.
Filmografía parcial
II'' (1985) (Miniserie de televisión) ... Judy Hale *El xusticieru de la nueche (Death wish 3, 1985), de Michael Winner ... Kathryn Davis (The Secret Life of the American Teenager, 2008-2010) (Serie de televisión) ... Dra. Hightower
Akihito Ozawa
Akihito Ozawa (小澤 章人; ) ye un futbolista xaponés.
Aumale (Sena Marítimu)
Aumale ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².