cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla de Normandía
Meyores de los Aliaos
thumb|[[Bombarderu|Bombarderos d'Estaos Xuníos Douglas A-20 Havoc destruyendo víes ferriales en Domfront pa enzancar la llegada de refuerzos alemanes (xunu de 1944).]]
Una vegada asegurada la península de Cotentin hasta'l sur de la llocalidá de Saint-Lô, el 25 de xunetu los Aliaos llanzaron la Operación Cobra en direición meridional y consiguieron trespasar Avranches el 1 d'agostu. El Tercer Exércitu del xeneral George Patton, que s'incorporó al frente a partir del 1 d'agostu, fíxose rápido col control de Bretaña hasta'l ríu Loira, ente que'l Primer Exércitu primió escontra l'este en direición a Le Mans pa protexer el so lladral. Pal 3 d'agostu, el Tercer Exércitu biforcóse y caltuvo una pequeña guarnición en Bretaña, ente que'l restu d'efectivos tomó aldu esti con mires d'enfrentar a les fuercies alemanes al sur de Caen. Coles mesmes, el 30 de xunetu, los británicos punxeron en marcha la Operación Bluecoat p'asegurar Vire y los altores del monte Pinçon. El 4 d'agostu, a pesar de les oxeciones de Kluge, Hitler ordenó una contraofensiva dende Vire escontra Avranches, denomada Operación Lüttich.
El 8 d'agostu, mientres l'II Cuerpu canadianu primía al sur dende Caen escontra Falaise na Operación Totalize, los xenerales Bradley y Montgomery decatar de qu'había una oportunidá d'atrapar al gruesu de les fuercies alemanes en Falaise. El Tercer Exércitu de Patton siguió'l so movimientu envolvente dende'l sur y algamó Alenzón el 11 d'agostu. Anque Hitler siguió aportunando hasta'l día 14 en que les sos fuercies teníen de contraatacar, Kluge y los sos oficiales empezaron a entamar la retirada xeneral escontra l'este. L'exércitu alemán resultó bien perxudicáu pola insistencia del Führer de tomar él mesmu toles decisiones importantes, lo que dexaba a les sos fuercies ensin órdenes por periodos d'hasta venticuatro hores, mientres la información diba y venía de la residencia del dictador alemán nos montes Obersalzberg de Baviera. Na nueche del 12 d'agostu, Patton preguntó a Bradley si les sos fuercies podríen siguir escontra'l norte pa cerrar la fienda y arrodiar a les fuercies alemanes. Bradley negóse porque Montgomery yá asignara al Primer Exércitu canadianu la ocupación del territoriu septentrional, onde atoparon una fuerte resistencia, pero fueron capaces de tomar Falaise el 16 d'agostu. El círculu aliáu cerróse'l 21 d'agostu, atrapando a cincuenta mil soldaos alemanes, anque más d'un terciu del 7ᵘ Exércitu y nueve de los once divisiones panzer alemanes yá escaparen en direición oriental. thumb|left|upright=1.4|Mapa qu'amuesa los movimientos de meyora de los Aliaos dende les sableres de Normandía y la formación de la [[bolsa de Falaise n'agostu de 1944.]]
Los comandantes d'Estaos Xuníos, especialmente Patton, criticaron les decisiones de Montgomery sobre la bolsa de Falaise, anque Bradley cuntaba que Patton nun fuera capaz de cerrar la fienda. Esta tema foi oxetu de disensión ente los historiadores. Hitler relevó a Kluge del mandu'l 15 d'agostu y reemplazó-y pol mariscal de campu Walter Model. Kluge suicidóse'l 19 d'agostu dempués de que Hitler enterar de que participara nel so intentu d'asesinatu del 20 de xunetu. El 15 d'agostu los Aliaos empecipiaron la invasión del sur de Francia, conocida como Operación Dragoon, una ofensiva del 7ᵘ Exércitu d'Estaos Xuníos na rexón de Provenza que siguió'l mesmu esquema que Overlord: primero'l llanzamientu de fuercies aerotresportaes y dempués un desembarcu anfibiu. L'apertura d'esti segundu frente en Francia foi un ésitu pa los Aliaos, pos obligó a los alemanes a entamar la retirada con grandes perdes y sollivióse la presión nel frente normandu.
La Resistencia francesa alzar contra los alemanes en París el 19 d'agostu. Nun principiu, Eisenhower quixo retardar la captura de la capital pa escorrer otros oxetivos, pero les noticies sobre les privaciones que taben sufriendo los parisinos y l'intención declarada de Hitler de destruyir la ciudá llevaron al xeneral francés Charles de Gaulle a aportunar na so lliberación. Les fuercies franceses de la 2ª División Blindada dirixida por Philippe Leclerc llegaron dende l'oeste'l 24 d'agostu, siendo sofitaes dende'l sur pola 4ª División d'Estaos Xuníos. Tres una serie d'enfrentamientos la nueche anterior, la ciudá foi lliberada mientres la mañana del 25 d'agostu.
Les operaciones siguieron nos sectores anglocanadianos hasta finales de mes. El 25 d'agostu, la 2ª División Acorazada d'Estaos Xuníos abrióse camín hasta Elbeuf, onde entró en contautu coles divisiones blindaes britániques y canadianes. La 2ª División d'Infantería canadiana enfusar nel monte de la Londe na mañana del 27 d'agostu, onde s'atopó con una fuerte resistencia alemana. En tres díes de combates, les brigaes 4ª y 6ª canadianes sufrieron numberoses baxes nos sos enfrentamientos contra la Wehrmacht, nun terrén bien aptu pa la defensa. Finalmente, les tropes alemanes retiráronse'l día 29 y cruciaron el ríu Sena el 30 d'agostu. Nesa mesma tarde, la 3ᵉʳ División d'Infantería canadiana crució'l Sena cerca de Elbeuf y foi recibida con allegría en Rouen.
Fin de la campaña
El desembarcu de Normandía foi la mayor invasión marítima de la Hestoria, na que s'utilizaron cuasi 5000 llanches d'asaltu, 289 buques d'escolta y 277 dragaminas. La operación aceleró'l final de la Segunda Guerra Mundial n'Europa y supunxo el trespasu de numberoses tropes alemanes dende'l frente oriental, que retrasaríen la meyora soviética. L'apertura d'un segundu frente n'Europa foi un terrible golpe moral pal exércitu alemán, que tarrecía la repetición d'otra guerra en dos frentes similar a la Primer Guerra Mundial. L'entamu de la Operación Overlord tamién desencadenó la Carrera per Europa» ente l'Exércitu Colorado soviéticu y les potencies occidentales, que munchu historiadores consideren como'l orixe de la Guerra Fría.
La victoria aliada en Normandía deber a dellos factores: de mano, la construcción del Muriu Atlánticu nun rematara nel momentu de la invasión yá que, según Erwin Rommel, en delles zones apenes algamaren un 18 % de la obra pola mor de la esviadura de recursos, destinaos a otros menesteres; amás, la maniobra de distraición efectuada na Operación Fortitude dio resultancia y obligó a los alemanes a preparar la defensa nun enorme tramu de mariña. Los Aliaos consiguieron y caltuvieron la superioridá aérea, lo que torgó a la Wehrmacht tener constancia de los preparativos que se faíen en Gran Bretaña y recurrir a la Luftwaffe pa interferir nel so desarrollu. Les infraestructures de tresporte de Francia resultaron gravemente estropiaes tantu polos bombardeos aliaos como polos sabotaxes de la resistencia francesa, lo que entorpeció la unviada de suministros y refuerzos dende Alemaña. Gran parte de la descarga d'artillería previo a la invasión erró los sos oxetivos y tuvo un escasu impautu, pero'l soporte artilleru cercanu funcionó abondo bien mientres el desembarcu, sacante na sablera Omaha. La Wehrmacht cadeció d'indecisión y de una estructura de mandu descomanadamente complexa, lo que tamién contribuyó al ésitu de los Aliaos.
Aliaos
thumb|Soldáu d'Estaos Xuníos muertu mientres el desembarcu na sablera Omaha.
Dende'l Día D hasta'l 21 d'agostu, los Aliaos treslladaron 2 052 299 homes al norte de Francia. El costu en vides de la campaña de Normandía foi bien alto pa dambos bandos. Ente'l 6 de xunu y finales d'agostu, los exércitos d'Estaos Xuníos sufrieron 124 394 baxes, de los que 20 668 fueron muertos. Les baxes del Primer Exércitu canadianu y del Segundu británicu fueron 83 045: 15 995 finaos, 57 996 mancaos y 9054 sumíos. D'estos, les baxes canadianes xubieron a 18 444, de les que 5021 fueron muertos n'aición.
Les fuercies aérees aliaes, que realizaron 480 317 salíes en sofitu de la invasión, perdieron 4101 aeronaves y 16 714 homes (8536 de la USAAF y 8178 de la RAF). Unos cuatro mil carros de combate aliaos fueron destruyíos mientres la campaña, partíos de manera similar ente los soldaos d'Estaos Xuníos y les fuercies anglocanadianes. Los historiadores difieren llixeramente nel númberu de víctimes totales que supunxo la operación, pos les sos cifres bazcuyen ente 225 606 muertos pa la estimación más baxa y 226 386 pa la más alta.
Alemaña
thumb|Soldaos alemanes rindíos a los canadianos en [[Saint-Lambert-sur-Dive el 21 d'agostu de 1944.]]
Nun hai cifres exactes sobre los carros de combate alemanes destruyíos en Normandía. Intervinieron en combate unos dos mil trescientos tanques y cañones d'asaltu, de los que solo cien o cientu venti travesaron el ríu Sena a la fin de la campaña. Anque Alemaña reconoció namái la perda de 481 tanques ente'l Día D y el 31 de xunetu, el recuentu lleváu a cabu pola Seición Operacional d'Investigación nᵘ 2 del 21ᵘ Grupu d'Exércitu indica que los Aliaos destruyeron 550 carros de combate nos meses de xunu y xunetu y otros 500 n'agostu, lo que supón un total de 1050 tanques perdíos pola Wehrmacht.
Civiles y patrimoniu cultural franceses
Los combates pa la lliberación de Normandía cobráronse la vida d'ente 13 632 y 19 890 civiles, y munchos más sufrieron mancaes de gravedá. Amás de los finaos mientres la mesma invasión, el bombardéu masivu efeutuáu polos Aliaos antes de la Operación Overlord acabó cola vida d'ente once y diecinueve mil franceses. Mientres la Segunda Guerra Mundial, perecieron en total unos setenta mil civiles en Francia, ensin cuntar les víctimes de les mines terrestres y les municiones ensin esplotar en Normandía nos años posteriores a la fin del conflictu. thumb|left|Un soldáu británicu ayuda a una civil francesa na afarada [[Caen en xunetu de 1944.]]
Antes de la invasión, el SHAEF de los Aliaos dio instrucciones nes que faía fincapié na necesidá de llindar la destrucción del patrimoniu histórico y cultural francés, precursores de la Convención pa la Proteición de los Bienes Culturales en casu de Conflictu Armáu de 1954. Estos llugares, numberaos nun llistáu, nun teníen de ser usaos pol exércitu ensin el permisu espreso de los altos mandos militares. Sicasí, munchos campanarios d'ilesies y catedrales, ente otros edificios históricos de Normandía, resultaron estropiaos o destruyíos pa evitar que fueren utilizaos pola Wehrmacht. Fixéronse esfuercios pa evitar que les ruines de los inmuebles históricos utilizar pa reparar carreteres y salvaguardáronse pieces de valor, como'l Tapiz de Bayeux y otros importantes ayalgues culturales, que se guardaron al entamu de la guerra nel Château de Sourches, cerca de Le Mans, y sobrevivieron intactos. Les fuercies alemanes d'ocupación tamién teníen una llista d'edificios protexíos, pero la so intención yera caltenelos en bon estáu p'agospiar a les tropes.
Munchos pueblos y ciudaes de Normandía acabaron destruyíos nos combates y bombardeos. En Caen, a la fin de la batalla pola lliberación de la ciudá, tan solo quedaba agospiamientu pa ocho mil habitantes, frente a los sesenta mil persones que vivíen nella antes de la guerra. De los dieciocho ilesies qu'había na ciudá, cinco fueron arruinaes y cuatro gravemente estropiaes, xunto a otros sesenta y seis monumentos. Nel departamentu de Calvados, al que pertenecen toles sableres del desembarcu, 76 000 persones quedar ensin llar. De los doscientos diez normandos de relixón xudía que vivíen nesta zona antes del conflictu, tan solo unu sobrevivió a la guerra.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, el saquéu foi una práutica habitual pa dambos bandos, tantu alemanes como Aliaos. Por casu, les fuercies britániques escalaron el Muséu d'Antigüedaes de Caen y el Château d'Audrieu en Bayeux. La población llocal tamién sufrió'l robu de los sos bienes. Sicasí, los mandos aliaos nun dexaron el saquéu y condergaron a los que lo perpetaron.
Monumentos n'alcordanza de la batalla
En Normandía esisten ventisiete campusantos de guerra, dalgunos d'ellos de gran estensión. Especialmente conocíu ye'l Campusantu d'Estaos Xuníos de Normandía, allugáu en Colleville-sur-Mer, xunto a la sablera de Omaha, nel que reposen 9387 militares, cada unu d'ellos identificáu por una cruz cristiana o una estrella de David, según la so credo relixosu. El campusantu más grande de toos ye'l Campusantu de guerra alemán de La Cambe, nel que se soterraron los restos de 21 222 militares. En tolos campusantos de guerra normandos tán soterraos en total más de 110 000 cayíos na Segunda Guerra Mundial: 77 866 alemanes, 9386 norteamericanos, 17 769 británicos, 5002 canadianos y 650 polacos.
William R. Tolbert
William Richard Tolbert, Jr. foi'l presidente de Liberia dende'l 23 de xunetu de 1971 hasta'l so asesinatu, el 12 d'abril de 1980, mientres un golpe d'estáu comandado por Samuel Doe.
Biografía
Ye ordenáu pastor bautista y conviértese en presidente de la Alianza Mundial Bautista en 1965 hasta 1970.
Nelson Leigh
Nelson Leigh foi un actor cinematográficu estauxunidense, bien prolíficu nes décades de 1940 y1950.
Biografía
Nacíu nel estáu de Mississippi, el so verdaderu nome yera 'Sydney Talbot Christie, y graduóse na Universidá del Sur de California en 1929.
Leigh fixo más de 130 interpretaciones pal cine de la dómina, principalmente en papeles de repartu, destacando d'ente elles la que fizo como "Dr. Gailbraithe" nel filme de ciencia ficción World Without End.
N'años posteriores actuó principalmente pa la televisión, en programes tales como la serie dramática de 1955 Police Call, o como les populares Bonanza y The F.B.I..
Leigh solía interpretar personaxes autoritarios como oficiales militares y sacerdotes, como nel casu del filme western de 1954 Jesse James v. the Daltons, nel cual yera'l Padre Kerrigan. Sicasí, tamién tenía la oportunidá d'encarnar a otros personaxes, como nel filme relixosu The Living Bible, nel cual foi Xesucristu. Amás, interpretó a Pablo nes series "Life of St. Paul" y "Acts of the Apostles".
Nelson Leigh finó en 1985 en Hemet, California.
Congresu Internacional de Matemáticos de 1970
El Congresu Internacional de Matemáticos de 1970 foi'l decimosestu Congresu Internacional de Matemáticos celebráu del 1 de setiembre al 10 de setiembre de 1970 en Niza, Francia.
Esti Congresu foi'l primeru nel que nun hai charres de 10 minutos, anque s'aceptaron comunicaciones impreses. La decisión de dexar namá 50 minutos de conferencies impartíes por invitación foi tomada por unanimidá pol Comité Asesor Internacional y el Comité Organizador.
Ceremonia d'apertura
miniaturadeimagen Olivier Guichard, ministru d'Educación Nacional, abrió'l Congresu. De siguío, intervieno Henri Cartan, presidente de la Xunión Matemática Internacional, que propunxo a los miembros del Congresu qu'escoyera a Jean Leray, Presidente del Comité Organizador, como Presidente del Congresu. Esta elección tuvo llugar amás de la de Paul Montel que foi escoyíu Presidente d'Honor.
Jacques Médecin, teniente d'alcalde de Niza, dio la bienvenida a los miembros del Congresu nel Palaciu de les Esposiciones de la ciudá de Niza.
Visión xeneral
El Congresu tuvo ecu nos principales diarios de Francia, lo que fixo que el ganadores de la Medaya Fields tuvieren ciertu prestíu en Francia.
Les llectures en cayuela de los medallistas Fields fueron escuchaes inclusive por persones ensin conocencia de les matemátiques, lo que fixo qu'éstos tuvieren que rebaxar el nivel de les llectures.
La educación matemática foi una tema bien aldericada nel Congresu. Olivier Guichard, ministru d'Educación Nacional de Francia, pronunció un discursu, nel que describió los desenvolvimientos matemáticos actuales y la gravedá de los problemes d'enseñanza y educación derivaos d'ellos. Esti discursu ye publicáu y analizáu el mesmu día pola prensa.
Aspeutos científicos
Alan Baker, Heisuke Hironaka, John Griggs Thompson y Sergei Novikov fueron el ganadores de la Medaya Fields. Sergei Novikov nun pudo venir a esti Congresu. Nun se-y dexó viaxar a Niza para aceptar la so medaya por causa de les sanciones de la URSS, pero recibir en 1971 cuando la Unión Matemática Internacional axuntar en Moscú.
Shiho Onodera
Shiho Onodera (小野寺 志保, ), ye una ex-futbolista xaponesa.
Rockstar London
Rockstar London ye'l segundu estudiu más recién n'incorporase a la familia de Rockstar Games en fundándose en 2005. Tien la so sede en Kings Road, nel barriu londinense de Chelsea, nel mesmu edificiu que les oficines centrales de la seición europea de publicidá de Rockstar Games. Ente los sos últimos trabayos cabo destacar Manhunt 2 para PlayStation 2.
En xunu de 2008, Rockstar London foi nomáu nos Develop Industry Excellence Awards de 2008 pol meyor estudiu européu/británicu xunto a Finblade, Konami Paris, Oxygen Studios y Doublesix.
Manuel Erice
Manuel Erice Oronoz foi un periodista español. Subdireutor y darréu corresponsal en Washington del diariu ABC.
Biografía
En 1988, en llicenciándose en Ciencies de la Información na Universidá de Navarra, empezó la so carrera periodística al traviés de los micrófonos de la Cadena Ser, nos estudios de Radiu Pamplona. De tierres forales viaxó a les Islles Canaries, onde trabayó nos diarios El Día y Canaries7. Y de ellí, tornó a Pamplona como corresponsal de deportes en ABC.
En 1992 instalar en Castiella-Llión. En 1995 foi nomáu delegáu de la edición de ABC. Tres el so pasu por Valladolid (1994-2004), afitó la so residencia en Madrid. Na sede madrilana de ABC pasó por diversu cargos: redactor xefe d'España, xefe d'Internacional, subdireutor de Medios Dixitales, de Fin de selmana y d'Espansión Territorial. En 2015 foi nomáu corresponsal en Washington, dende onde cubrió la campaña eleutoral que llevó a Donald Trump a la Casa Blanca.
Tamién foi analista políticu de RTVE, Telecinco, Telemadrid y la canal internacional de noticies colombianu NTN24.
En lluchando con gran entereza contra un cáncer, finó en Pamplona. A otru día foi soterráu nel campusantu de Pamplona, y darréu celebróse'l funeral na ilesia del colexu de los Jesuítas de la capital foral.
César Arturo Ramos
César Arturo Ramos Palazuelos ye un árbitru mexicanu de fútbol. Ye árbitru internacional FIFA dende 2014. Ye designáu regularmente pa los partíos de la Lliga de Campeones de la Concacaf y la Primer División de Méxicu.
Trayeutoria
Foi designáu pa la final de la Copa Mundial de Clubes de la FIFA 2017 ente Real Madrid y Gremiu (1–0).
Víctor Hugo Cárdenas
Víctor Hugo Cárdenas Conde ye un políticu bolivianu de raigaños aymara.
Foi vice presidente electu de Bolivia, xunto al ex-presidente Gonzalo Sánchez de Lozada na alianza conformada ente'l MRTKL y el partíu del MNR, para les eleiciones de 1993, exerció'l cargu de 1993 a 1997.
Biografía
Fíu d'un topográfo graduáu na Universidá Mayor de San Andrés, el so padre apellidaba Choquehuanca, pero naquella dómina discriminar a los migrantes de los sectores rurales que nun podíen exercer los sos derechos como pa ingresar a una universidá o ocupar cualquier cargu. El so padre camudó s'apellíu de Choquehuanca a Cárdenas. Por tantu Victor Hugo Cárdenas nació col apellíu Cardenas y dedicóse a la defensa de los derechos de los indíxenes del so país.
Vida política
Foi unu de los fundadores de La Confederación Sindical Única de Trabayadores Llabradores de Bolivia CSUTCB, esta entidá arrexunta a los llabradores indíxenes de Bolivia.
Asina mesmu ye unu de los ideologos y líder del Movimientu Katarista. Realizó los sos estudios na Universidá Mayor de San Andrés UMSA y especializaciones n'España y Estaos Xuníos, onde realizó conferencies internacionales. Amás fala otros idiomes, aparte del castellán y el aymara, tamién el quechua, el guaraní y l'inglés. Anguaño ye tamién unu de los opositores frente al gobiernu d'Evo Morales, a quien censuró por delles de les sos idees.. Morales tamién la censuró, fíxo-y alcordanza cuando yera segundu mandatariu xunto a Sánchez de Lozada sobre'l casu de la capitalización de les empreses estatales na dómina del so gobiernu na década de los 90'.
Illifaut
Illifaut ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Morpho hercules
La Morpho hercules ye una especie de lepidópteru ditrisio del xéneru Morpho, de la familia Nymphalidae. Habita en rexones selváticas de Suramérica.
Taxonomía y carauterístiques
Esta especie monotípica foi descrita orixinalmente nel añu 1823 pol entomólogu suecu Johan Wilhelm Dalman, sol nome científicu de Papilio hercules.
Pertenez al subxéneru Iphimedeia Fruhstorfer, 1912, y dientro d'este, al grupu Hercules.
Distribución xeográfica
La Morpho hercules distribúise en selves de Suramérica, habitando nel Brasil, con rexistros nos estaos de: Minas Gerais, Rio de Janeiro y Santa Catarina; tamién nel Paraguái y nel nordeste de l'Arxentina, na provincia de Misiones, onde ye protexida, por casu nel parque nacional Iguazú.
Tamién ta citada en Colombia pel norte,
Pozondón
Pozondón ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Teruel (Aragón, España), a 46 km de Teruel. Tien una población de 83 habitantes (pozondonense) (INE 2008). Puede aportase pela carretera A-1511. La llocalidá ta asitiada nel piedemonte de la Sierra d'Albarracín o Montes Universales (Sistema Ibéricu), a 1.407 msnm. Pertenez a la Comunidá de Villa y Tierra de Santa María de Albarracín y a la Contorna de la Sierra d'Albarracín. El so términu ta incluyíu nel Parque Cultural de Albarracín.
Equipamientos y servicios
Cunta con consultoriu médicu local, un chigre municipal, una pequeña tienda de comestibles y una casa de turismu rural («La casa de la güela de Vicente»). El Parque Cultural caltién un centru d'interpretación de l'arquiteutura tradicional de la Sierra nel antiguu fornu municipal. Esiste un frontón descubiertu, con cancha de baloncestu y balonmano, onde puede xugase a fútbol. Na antigua balsa, hai unos xingadorios infantiles.
Historia
El 21 de xunu de 1257, por privilexu del rei Xaime I dau en Teruel, esti llugar pasa a formar parte de Sesma de Bronchales na Comunidá de Santa María de Albarracín, que dependíen direutamente del rei, perdurando esti réxime alministrativu siendo la única que permaneció viva tres l'aplicación del Decretu de Disolución de les mesmes, en 1837, teniendo la so sede actual en Tramacastilla.
Clima
Pozondón tien un clima mediterraneu con influencies continentales, que se caracteriza per branos nidios, con máximes daqué cimeres a los 30 graos y con iviernos rigorosos, llegando a baxar de -10 graos. La so temperatura medio añal ye de 9,7 °C. La precipitación añal ye de 600 llitros per metro cuadráu.
Demografía
En 2008, 85 habitantes (40 varones y 45 muyeres); en 2005, 88 habitantes (43 varones y 45 muyeres); en 2001, 80 habitantes; en 1991, 101 habitantes; en 1981, 132 hab.; en 1970, 219 hab.; en 1960, 430; en 1950, 544 hab.; en 1930, 616; en 1920, 595 hab.; en 1910, 592; en 1900, 539 hab.
Fíos pernomaos
Ente los fíos pernomaos d'esta llocalidá, cabo destacar a Pedro Valero Gómez, xurisconsultu, canónigu de Zaragoza, gobernador eclesiásticu, defensor de Zaragoza na Guerra de la Independencia y obispu electu de Girona (sieglu XVIII); a Francisco Calvo y Sebastián, doctor en Farmacia y profesor de la Universidá de Valencia nel sieglu XIX. Baxa de la llocalidá, per vía materna, el doctor Santiago Martínez-Fornés Hernández, endocrinólogu; autor de llibros de divulgación como La obesidá: cómo prevenila y controlala (1988); La obsesión por endelgazar: anorexa y bulimia (2006).
Fiestes
Les sos fiestes patronales, dende la década de 1970, celébrense la última fin de selmana del mes de xunetu, so la advocación de San Abdón y San Senén, los Santos de la Piedra. Les fiestes son animaes por delles peñes ("El Chorizu Allegre", "El Morrute", "La Injundia", "El Tochu", "Los Güelos", entamaes pola Corporación municipal y polos "cargos". La romería a la Ermita celébrase siempres en sábadu. Redolada al 8 d'avientu celebra la fiesta de la "Matanza" o del "Matacerdo", pa recordar la importancia que'l gochu tuvo na vida y na economía del pueblu.
Edificios
El cascu urbanu de Pozondón ufierta singular curiosu, con un nucleu urbanu bien estructurado, con cais bien configuraes, harmóniques coles sos places. Destaca l'edificiu de la Casa Consistorial, construyíu en sillería de piedra arenisca de rodeno, con rula de dos arcos de mediu puntu y remate con espadaña de lladriyu con reló, que volvió dar les hores, con un nidiu toque.
thumb|200px|Arcu d'entrada a la Ilesia de Santa Catalina.
La Ilesia parroquial, so la advocación de Santa Catalina. Tien planta basilical, con cabecera plana y cimborrio octogonal. La so fábrica ye del sieglu XVI; a finales del XVIII foi ampliada na cabecera. Nella caltiénense interesantes retablos de los sieglos XVII y XVIII. A'l so pies llevanta una torre d'aspeutu defensivu, compuesta por dos cuerpos y rematada por almenes. Cuenta con órganu fora de serviciu. Cuenta con llume nocherniego ornamental.
Na plaza del pueblu destaca un depósitu d'agua soterráu («El Barcal»), construyíu en 1931, alimentáu peles agües del Pozu Chaparrero y otros seis pozos más, abiertos nel Güertu de los Pozos. El Barcal taba arrodiáu hasta mediaos de los años 1990 d'un bebederu pal ganáu ovín y l'equín, con piles baleraes en piedres de rodeno.
El castiellu de Pozondón, conocíu como castiellu de Llabrar o torre d'El Buco, álzase sobre un cuetu. Atopar a 1'5 km de Pozondón, ente esta llocalidá y la de Rodenas, y puede aportase a él per una pista rural. Atopar n'estáu de ruina progresiva. Ta so la proteición de la declaración xenérica del Decretu de 22 d'abril de 1949.
Paraxes
Cerca de la llocalidá tópense formoses paraxes: parameras declaraes como zona d'especial proteición pa les aves (YE0000308 ZEPA Parameras de Pozondón), sabinar, ribayu de Cardoso cola escultura d'un tumi («Escultura del Peruanu»), llabrar, dolinas (La Hoya del Altu del Caxellu, «El Hoyón»), una monumental sabina («Sabina del Rincón»). Destacamos el Pandorial de Pozondón: son paisaxes sobeyosos formaos por planicies altes, batíes pol cerciu y cubiertes por un sabinar rastreru onde los amantes de les aves van poder esfrutar cola observación de la singular avifauna esteparia.
Arqueoloxía
En Pozondón esisten restos que demuestren la ocupación y esplotación de los recursos d'esta zona dende los primeros momentos de la Edá del Bronce: xunto al Castiellu medieval de Llabrar asitióse una pequeña comunidá mientres el Bronce Pleno, con cerámica a mano, decorada dacuando con gordones digitados.
Al pie de los grabaos atopa un pequeñu pobláu (d'unos 800 m²) de dómina ibérica, «El Puntal del Tíu Garrillas», pero con una importante muralla qu'arrodia l'asentamientu. Nel estremu sur apréciase una entrada realizada per mediu d'una fuerte inflexón de la muralla. El pobláu foi fecháu ente los sieglos IV ya II antes de la nuesa era. Foi estudiáu por Manuel Bergés Soriano, "Pobláu ibéricu del Puntal del Tíu Garrillas (términu de Pozondón, Teruel), Revista Teruel, 66 (1981), pp. 115-146. La mesma fecha y calter tien otru pequeñu xacimientu, asitiáu al otru llau del Ribayu Cardoso, enfrente del Puntal del Tíu Garrillas.
Bibliografía
Herrero Cortés, Rafael: Pozondón al traviés del tiempu, Conceyu de Pozondón, Pozondón, 2009, 392 p.
Idioma ugaríticu
El ugarítico ye una llingua semítica güei día estinguida que se falaba en Ugarit (Siria) a partir del 2000 aC. Conozse gracies a la gran cantidá de restos atopaos en 1928, con tablillas de signos cuneiformes que formaben un alfabetu propiu (l'alfabetu ugarítico). Amás de documentos comerciales y históricos, topáronse restos lliterarios de gran valor. Ugarit foi una ciudá estáu multillingüe que conquistó munchos territorios vecinos. La importancia del ugarítico deber a la so rellación cola Biblia, una y bones munchos de los testos atopaos ayudaron a entender meyor l'Antiguu Testamentu.
Sistema ugarítico d'escritura
thumb|275px|Abjad ugarítico con trescripción. L'alfabetu ugarítico ye un abjad cuneiforme escastáu qu'empezó a ser utilizáu escontra'l sieglu XV antes de Cristu y representa el sistema más antiguu ente los d'escritura alfabético de les llingües semítiques noroccidentales (feniciu, araméu, hebréu).
Por fuercia, tamién otres llingües amás del ugarítico escribir con esti alfabetu, como ye'l casu del idioma hurrita.
Sistema consonánticu
El consonantismu ugarítico presenta ventiocho unidad fonemátiques:
Morfoloxía nominal
Como'l restu de les llingües semítiques, la morfoloxía nominal ugarítica presenta cuatro categoríes: xéneru, estáu, casu y númberu. Comparativamente, por cuenta de la so prioridá cronolóxica, el ugarítico amuésase conservador dientro del conxuntu del semíticu noroccidental: los nomes, tantu sustantivos como axetivos, caltienen la flexón tríptota perdida n'araméu y poles llingües cananees (casos nominativu, acusativu y xenitivu) y caltienen tamién el dual, magar tampoco equí nun hai rastru de daqué equivalente a la nunación de la llingua árabe o a la mimación del acadiu.
Xéneru
Na dicotomía masculín / femenín, el masculín ye'l términu ensin marcar morfolóxica y sintácticamente. Salvu escases esceiciones (como ʔummu 'mar'), el xéneru femenín espresar por aciu el morfema /-at/: malku 'rei' / malkatu 'reina'.
Estáu
El nucleu del sintagma nominal puede apaecer en ugarítico en dos estaos: absolutu y constructo, caso esti en que'l sustantivu ye siguíu por un complementu xenitivu (un sustantivu en casu xenitivu o bien un pronome enclíticu).
Caso
El sistema trivocálico heredáu del protosemíticu opón los casos nominativu, acusativu y xenitivu, marcaos respeutivamente polos morfemes sufijales /-o/, /-a/, /-i/. ! ! Nominativu ! Acusativu ! Xenitivu ! Masculín ! Femenín
Númberu
Al singular, non marcáu y tornáu siguiendo'l modelu tríptoto, opónense un dual y un plural.
Dual
En estáu absolutu, el morfema de dual representáu pola escritura ugarítica ye /m/, sufixu que cai nel estáu constructo. La reconstrucción de la vocalización revela un morfema de dual díptoto: nominativu /āel mio/, acusativu-xenitivu /ēel mio/ (< */aymi/, por monoptongación, cf. árab /ayni/), polo que fai al estáu absolutu; nominativu /ā/ y acusativu-xenitivu /ē/, n'estáu consructo (< */ai/, cf. árab /ai/).
Plural
El ugarítico nun caltién (o nun desenvolvió, dependiendo de la hipótesis que se tome) los plurales fractos d'otres llingües semítiques como l'árabe. Tolos plurales son regulares y, ente que'l femeninio nun estrema morfolóxicamente los estaos absolutu y constructo, (nominativu -/āel to/, acusativu-xenitivu -/āti/), el masculín presenta cayida de /m/ nel morfema sufijal del plural (nominativu absolutu -/ūma/, constructo -/ū/; acusativu-xenitivu absolutu -/īma/, constructo -/ī/).
Numberales
Los siguientes son los numberales documentaos en ugarítico:
Pozuel del Campo
Historia
Nel añu 1248, por privilexu de Xaime I, esti llugar se desliga de la dependencia de Daroca, pasando a formar parte de Sesma del Río Jiloca na Comunidad de Aldeas de Daroca, que dependíen direutamente del rei, perdurando esti réxime alministrativu hasta la muerte de Fernandu VII en 1833, siendo eslleida yá en 1838.
Llugares d'interés
Dientro del cascu urbanu d'esta población cabo destacar como construcción más relevante la ilesia parroquial de San Miguel, construyida en 1723, na cual caltiénense pervalibles retablos de los sieglos XV y XVI. Otros edificios que tenemos de destacar son la ermita de Santu Domingu de Silos del sieglu XVIII y l'ermita del Carmen, de construcción más modernista y fechada a principios del sieglu XX. Otros elementos a destacar son:
Economía
La so economía ye agrícola y ganadera (cultivu de ceberes, llendo, producción cárnica porcina).
Fiestes
Celebra les sos fiestes mayores, n'honor a San Miguel, nel 2011 les fiestes son del 24 al 28 d'agostu. San Miguel ye celebráu'l 29 de setiembre. Tamién podemos atopar una romería llamada'l Santu Cristu qu'anguaño foi'l 11 de xunu.
Miyuki Izumi
Miyuki Izumi (泉 美幸, ), ye una ex-futbolista xaponesa.
Jugon-les-Lacs - Commune nouvelle
Jugon-les-Lacs - Commune nouvelle ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Berghof
Berghof foi'l llugar de descansu y segunda residencia gubernamental d'Adolf Hitler en Obersalzberg, nos Alpes Bávaros cerca de Berchtesgaden, Alemaña.
Foi'l so abellugu en 1924, al salir de prisión darréu dempués del Putsch de Múnich, darréu'l so llugar de residencia na que tuvo, mientres la mayor parte de la Segunda Guerra Mundial, amás de ser unu de los Cuarteles Xenerales del Führer más conocíos que s'estendíen por toa Europa.
Los oríxenes
thumb|left|Salón Principal.
War for the Planet of the Apes
La fotografía principal de la película empezó'l 14 d'ochobre de 2015 en Vancouver. Foi estrenada nos cines d'Estaos Xuníos el 14 de xunetu de 2017.
Berghof
Los oríxenes
La casa taba allugada ente los 900 y 1000 metros (2.952 - 3.280 pies), perteneciendo al ciudadanu alemán Hans Wachenfeld a principios de sieglu XX. En 1924 arrendar a Adolf Hitler quien pa la dómina yera un políticu con cierta sonadía, acabante salir de la cárcel, tres el fracasáu Putsch de Múnich. Nesta casa, abellugóse Hitler mientres el NSDAP reconstruyir en 1925. Darréu vivió de manera alternativa ente Munich y la casa. En 1932, colos frutos de les repitíes ediciones del so llibru "Mein Kampf" (siendo este'l so dineru personal) llogró mercar la casa y camudó a la so media hermana Angela Raubal col enfotu de que la curiara y fungiera como ama de llaves y alministradora xeneral.
War for the Planet of the Apes
Argumentu
Dempués de que los humanos de la colonia de San Francisco pidieren ayuda a una base militar nel norte mientres l'ataque de Koba en Dawn of the Planet of the Apes, la cla de simios empobináu por César, ye atacáu nel monte pola facción militar Alfa-Omega, compuesta por militares de les fuercies especiales, a la que s'aliaron dellos simios que nel so día sofitaron a Koba, el simiu qu'intentó dar un "golpe d'estáu" contra César. Los simios tienden una emboscada a la unidá militar, tomando dellos prisioneros, incluyíu'l gorila "Coloráu". Los militares prindaos revelen que'l so xefe ye un coronel y que lo llevaben buscando mientres enforma tiempu. César decide lliberar a los prisioneros con un mensaxe pal coronel: "Yo nun empezar esta guerra", y como una ufierta de paz pa los humanos. Anque César decide faer planes pa treslladar al clan al traviés del desiertu, pa nun sufrir más baxes, esa nueche son atacaos por un comandu militar lideráu pol Coronel, que mata a la esposa de César, Cornelia, y al so fíu mayor, Güeyos Azules. Mientres la llucha, un gorila albín llamáu Winter traiciona a César, y escapa pa lluchar con Alpha-Omega.
Berghof
Los oríxenes
thumb|left|Adolf Hitler fuelga n'unu de los cuartos del Berghof, en 1936. El Berghof yera en principiu una modesta casa alpina de madera común y corriente y conocer como Haus Wachenfeld. Reconstruyida, ampliada y remocicada ente 1934 y 1936, Berghof como tal, ampliar a pocu más de 30 cuartos y foi dotada con amplios voladizos. Solo la nala-oeste de la casa orixinal foi dexada incólume. La primer planta foi destinada al cuartu de Hitler y d'Eva Braun, una amplia sala de tar con un gran ventanal y que-y dexaba amás ver películes a gustu, la decoración foi a cargu del arquiteutu Troost. Polo xeneral, l'ambiente que s'imprimía nel Berghof yera más bien familiar que gubernamental y taba fechu a la midida de Hitler.
War for the Planet of the Apes
Argumentu
Dexando solo vivu'l so fíu menor, Cornelius; César parte pa vengase del Coronel, acompañáu l'orangután Maurice, el chimpancé Rocket y el gorila Luca, ente que los otros simios dirixir al desiertu. Más tarde, lleguen a un campamentu d'Alfa-Omega, onde César trata de matar al gorila albín, Winter, que, antes de morrer, revéla-y que'l coronel foise a un llugar llamáu Frontera. En llogrando la información, César mata Winter. Esi actu fai-y esmolecese por tar convirtiéndose en Koba. Mientres el so viaxe, atopen a un home que vive nuna aldega abandonada y matar cuando intenta algamar el so rifle. N'afayando a la so fía, qu'aparentemente nun puede falar, Maurice aportuna en llevala con ellos. Al llegar a los montes, atopen los cadabres de trés soldaos d'Alfa-Omega, semienterrados na nieve, unu de los cualos entá ta amorrentando. César pregúnta-y quién fíxo-y eso, pero'l soldáu, al igual que la neña, nun puede falar. Más tarde, el grupu ye atacáu por un estrañu. Al escorrelo y algamar, afayen que se trata d'un chimpancé que se fai llamar "Simiu Malu". Esti revéla-yos que tuviera viviendo nun zoolóxicu antes de la pandemia de gripe simia. Simiu Malu guía-yos hasta una instalación militar que se convirtió nuna zona de cuarentena mientres la pandemia, y qu'anguaño ye'l cuartel xeneral d'Alfa-Omega.
Berghof
Los oríxenes
Tuvo función como residencia cerca de pocu menos que venti años. En dicha casa remocicada, fueron recibíos dignatarios como Kurt von Schuschnigg, Canciller austriacu, el 12 de febreru de 1938, amás del Primer Ministru británicu Neville Chamberlain, el 5 de setiembre de 1938. Foi la residencia permanentemente dende 1936 d'Eva Braun y la so hermana Gretl Braun. Nel Berghof yeren almitíos solo pa temes d'Estáu los altos oficiales de les SS como Himmler, Reinhard Heydrich, Joachim von Ribbentrop y Hans Heinrich Lammers, xefe de la Cancillería del Reich. El círculu social íntimu de Berghof taba formáu polos dependientes del serviciu, fotógrafos personales como Walter Frentz y Heinrich Hoffmann, ayudantes como Wilhelm Brückner y Fritz Weidemann, la familia Goebbels y los Speer, nunca foi incluyíu Hermann Göring.
War for the Planet of the Apes
Argumentu
Cuando'l grupu llega hasta la instalación, Luca ye asesináu polos paramilitares mientres protexía a César, que ye prindáu pol gorila llamáu Colloráu, en guardando cómo los simios prisioneros trabayen en condiciones d'esclavitú, ensin agua o comida, construyendo un muriu. César ye lleváu ante'l coronel quien-y revela que'l virus del gripe simia mutó y agora fai que los seres humanos a los qu'infesta vuélvanse mudos y vuelvan a un estáu primitivu. Tamién-y diz que se ta protexendo d'otres facciones militares que quieren derroca-y, una y bones él ta a favor de matar a tolos seres humanos infestaos (incluyendo al so propiu fíu) con cuenta d'evitar l'espardimientu del virus.
Mientres César ye torturáu pola fame, la neña muda, a la que Maurice llapada Nova (quiciabes sía la Nova d'Planet of the Apes o quiciabes solo una referencia) colar na base pa da-y comida y agua. Cuando un soldáu ta a puntu d'afayala, Rocket faise prindar como distracción. Xuntos, César y Rocket, tracen un plan pa escapar de la instalación utilizando un túnel que Maurice y Simiu Malu utilicen pa sacar a los simios, mientres César va enfrentase al coronel.
La base ye atacada poles facción militares que quieren matar al coronel. César atopa al coronel nel so despachu y afaya que venció al virus y ta empezando a amosar signos de comportamientu primitivu. Por cuenta de esto, el coronel suicidar pa evitar vivir el restu de la so vida como un primitivu. Mientres la batalla ente Alfa-Omega y les otres facciones militares, los simios son atacaos pola primera. César atáca-yos dende dientro, causándo-yos delles baxes, pero " Predicador", unos de los militares que fuera prindáu y dexáu en llibertá de primeres de la cinta, dispáralu. Colloráu, nun actu de redención escontra los sos conxéneres, sacrifícase por que César pueda destruyir los depósitos de combustible. La esplosión causa un ábanu que mata a los soldaos d'Alfa-Omega, dexando la victoria a les fuercies militares rivales, que depués son algamaes y soterraes pol ábanu. César, Nova y los otros simios, sobreviven esguilando unos árboles cercanos.
Los simios salen de la instalación y crucien el desiertu p'atopar un oasis paradisiaco. Mientres los otros simios celebren atopar el so nuevu llar, Maurice afaya la ferida de César y fala dexando a César al saber que Cornelius va saber no que'l so padre creyó y lluchó. César muerre silenciosamente, y Maurice duerme al so pasu, xixilando a los otros simios.
Desenvuelvo
Dempués de ver el so trabayu en Dawn, 20th Century Fox y Chernin Entertainment roblaron por que Matt Reeves tornara como direutor pa la tercer entrega del reinicio de la serie. El 7 de xineru de 2014, l'estudiu anunció una tercer entrega con Reeves volviendo dirixila y co-escribiéndola xunto con Bomback. Peter Chernin, Rick Jaffa y Amanda Silver van ser los productores. Mientres una entrevista a Andy Serkis en MTV a mediaos de payares de 2014, Serkis dixo que nun sabíen la continuación de la próxima película, sicasí dixo: El 14 de mayu de 2015, el títulu foi reveláu como War of the Planet of the Apes. N'ochobre de 2015, la película foi retitulada como War for the Planet of the Apes. Toby Kebbell, qu'interpretó a Koba en Dawn of the Planet of the Apes, espresó'l so interés en retomar el so papel o realizar otros personaxes.
N'entrevistes pa Dawn, Matt Reeves faló un pocu sobre la guerra inevitable que César tendría colos seres humanos:
Rodaxe
La fotografía principal de la película empezó'l 14 d'ochobre de 2015 en Lower Mainland, Vancouver, sol títulu Fortaleza Escondida. El rodaxe va llevar a cabu ellí hasta principios de marzu de 2016.
Estrenu
thumb|Cartelu promocional en [[Ḥong Kong.]] La película afitóse primeramente pal so oficial estreno'l 29 de xunetu de 2016. En xineru de 2015, Fox programó la fecha d'estrenu de la película pal 14 de xunetu de 2017.
Marketing
El 9 d'avientu 20 th Century Fox presenta'l primer tráiler oficial de la película.
Receición
War for the Planet of the Apes recibió aponderamientos poles actuaciones del so repartu (particularmente Serkis), direición, música, efeutos visuales, cinematografía y complexidá moral de la so historia. Nel sitiu Rotten Tomatoes, la película consiguió una aprobación del 93%, basada en 268 reseñes, con un rating envaloráu de 8.1 sobre 10. El consensu nel sitiu afirma que "War for the Planet of the Apes combina escelentes efeutos especiales y una conmovedora narrativa pa dar fin de manera digna a esta triloxía." En Metacritic la película llogró una puntuación de 82 sobre 100 basáu en 50 crítiques.
Congresu Internacional de Matemáticos de 1978
El Congresu Internacional de Matemáticos de 1978 foi'l dieciocho Congresu Internacional de Matemáticos, celebráu en Hélsinki, Finlandia del 15 d'agostu al 23 d'agostu de 1978.
Había 3038 socios ordinarios rexistraos y más de 900 socios acompañantes. Asistieron a conferencies y seminarios dalgunos matemáticos ensin rexistrar. Les actividaes matemátiques del Congresu tuvieron llugar nel centru de Helsinki.
Llugar
Primero que Finlandia ufiertar a ser el anfitrión del Congresu, consiguiérase'l sofitu del gobiernu finlandés. El Congresu foi especialmente honráu pol fechu de qu'el dr. Urho Kekkonen, presidente de Finlandia, consintió ser el so patrón.
Finlandia Hall foi'l llugar onde se abrir y pronunciaron les conferencies de clausura, según los informes sobro'l trabayu de los medallistas Fields y les conferencies plenaries d'una hora.
El Conceyu de Helsinki celebró dos recepciones pa los participantes tardar del 16 d'agostu y el 17 d'agostu nel Conceyu. Fueron necesaries dos recepciones yá que el Conceyu nun yera abondo grande p'axuntar a tolos participantes nun únicu actu.
Ceremonia d'apertura
Les ceremonies d'apertura del Congresu de Helsinki tuvieron llugar nel Salón Finlandia'l 15 d'agostu de 1978, a les 9:30. Tres una actuación musical de la Orquesta Filarmónica de Helsinki, el profesor Deane Montgomery, presidente de la Unión Matemática Internacional, abrió los actos proponiendo que'l profesor Olli Leh fuera escoyíu presidente del Congresu por aclamación.
Aspeutos científicos
Deane Montgomery, presidente del comité de medayes Fields, presentó les medayes Fields.
Pierre Deligne, Charles Fefferman, Grigori Margulis y Daniel Quillen ganaron la Medaya Fields.
Chicaba
Chicaba o Chikaba, tamién conocida como Sor Teresa Xuliana de Santu Domingu, foi una esclava y relixosa orixinaria de la Mariña del Oru considerada la primer escritora afrohispánica negra. En 1752, pocu dempués de la so muerte, el rector Juan Carlos Miguel de Paniagua escribió una haxografía de la relixosa titulada Compendiu de la Vida Exemplar de la Venerable Madre Sor Teresa Xuliana de Santu Domingu, principal fonte pa conocer la so vida.
Berghof
Los oríxenes
L'área del Berghof que tuvo permanentemente so construcción cuntó con vallaos perimetrales, casetes de guardias y amplios túneles, búnkeres y abellugos por tola zona.
Congresu Internacional de Matemáticos de 1978
Asuntu Margulis
Grigori Margulis ganó la medaya Fields, pero nun se-y dexó viaxar a Helsinki p'aceptala en persona, supuestamente pol antisemitismu contra los matemáticos xudíos na Unión Soviética.
Berghof
Los oríxenes
Martin Bormann por encargu del mesmu Hitler espropió en 1935 toles residencies natives y posaes aledañas como parte de la petrina de seguridá de Hitler y facer baltar, reasitió amás a tolos nativos fora de la zona y dientro del so esllinde construyeron cases p'Albert Speer, el mesmu Martin Bormann y otros dignatarios como Hans Heinrich Lammers y Himmler quien fueron pertenecientes al llamáu círculu de Berghof. Hermann Göring construyó la so residencia non bien lloñe d'ellí en Obersalzberg. Bormann amás admnistraba los pases al interior del Berghof. En 1937 incorporóse-y la más moderna teunoloxía de comunicaciones pa caltener a Hitler conectáu col mundu esterior. Por cuenta de les estremes midíes de seguridá, nunca pudo realizase un atentáu efectivu contra Hitler nel Berghof a pesar de les intenciones de la intelixencia aliada.
La residencia foi abandonada pa siempres por Hitler el 16 d'ochobre de 1944 pa dir aniciase nel Wolfsschanze en Prusia Oriental y dellí a Berlín hasta la so muerte nel Führerbunker. A ella solo volvieron les sos secretaries y otros personaxes d'enfotu pa destruyir tola documentación privada de Hitler a fines de marzu de 1945.
El 25 d'abril de 1945, la casa sufrió'l bombardéu de la Royal Air Force británica, amás de la quema obra de les tropes de les SS na so retirada a principios de mayu. Finalmente foi escaláu'l 4 de mayu, poles tropes aliaes al llegar a la zona y baltáu por aciu esplosivos finalmente en 1953 siendo víctima les instalaciones de 1.181 tonelaes d'esplosivos, pa detener fuertes pelegrinaciones de cultu de turistes de tol mundu quien visitaben l'antigua "Casa de Hitler".