cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosa Smith Eigenmann
Biografía
Dempués d'asistir al colexu en Point Llomba Seminary en San Diego, Rosa participó d'un cursu de cinco selmanes nuna universidá empresarial de San Francisco, siendo una de solu dos muyeres na clase; la otra yera Kate Sessions, quien se convirtió nuna importante horticultora de San Diego, conocida como la "Madre del Parque Balboa". Rosa tuvo interesada na historia natural local dende una edá temprana y xunióse a la Sociedá d'Historia Natural de San Diego (Muséu d'Historia Natural de San Diego) en 1878 como miembru asociáu.
David Starr Jordan visitó San Diego en 1879 y conoció entós a Rosa Smith. Nesa dómina, Rosa afayara al gobio ciegu viviendo en cueves debaxo de la península Point Llomba. Jordan quedó impresionáu ya incentivar a estudiar xunto a él na Universidá d'Indiana; Rosa pasó dos años ellí, pero tuvo que tornar por cuenta de una enfermedá de daquién de la so familia. Mientres tuvo n'Indiana, conoció al estudiante Carl Eigenmann y siguió en contautu con él por aciu correspondencia dempués del so regresu a San Diego. Rosa y Carl casar en San Diego'l 20 d'agostu de 1887. Al momentu de la so boda, a la edá de 28 años, Rosa publicara una llista de los pexes de la zona de San Diego, recibiera'l pidíu del Institutu Smithsoniano de faer una coleición de les perques del área de San Diego y publicara 10 trabayos científicos siendo única autora en Proceedings of the U.S. National Museum.
Darréu dempués del so casoriu, los Eigenmanns partieron a la Universidá de Harvard, onde estudiaron coleiciones y Rosa convertir na primer muyer n'asistir a una clase de nivel de grau en dicha universidá, estudiando botánica criptogámica col profesor William Gilson Farlow. El matrimoniu tamién publicó'l primeru de los sos munchos trabayos en collaboración mientres s'atopaben en Cambridge, incluyendo una revisión de 500 páxines de los bagres d'América del Sur. Al tornar a California en 1889, establecieron una estación biolóxica en San Diego y siguieron los sos estudios de los pexes de la rexón. Dambos ocuparon puestos como curadores na Academia de Ciencies de California.
Ente 1880 y 1893, Rosa publicó 37 trabayos científicos (12 como autora única y 25 como coautora, la mayoría xunto al so home). En 1895 foi presidente del Club Nacional de Ciencia de Muyeres, presentando una conferencia llamada "Les muyeres na ciencia". Esta trató sobre la dificultá de dedicase a la investigación siendo esposa y madre y sostuvo que les contribuciones de les muyeres a la ciencia tendríen de ser realísticamente evaluaes y apropiadamente señalaes como ciencia, non como ciencia "llevada a cabu por una muyer". Foi la primer presidente muyer de Sigma Xi, una sociedá científica honoraria nacional.
Cuando Carl careció una apoplexía en 1927, la familia tornó a San Diego. Dempués de la muerte del so home n'abril d'esi añu, Rosa quedar en Coronado, California, pero yá nun yera científicamente activa. Morrió'l 12 de xineru de 1947 en San Diego.
Dire Straits
Dire Straits /daɪr streɪts/ (n'español, "Situación desesperada", "tar n'apuros", "pasales torniaes", esplicáu pol mesmu Mark Knopfler) foi una banda de rock, orixinaria del Reinu Xuníu y fundada en 1977 polos escoceses Mark Knopfler (guitarra y voz), David Knopfler (guitarra), John Illsley (baxu) y Pick Withers (batería), con Ed Bicknell como direutor. Eslleir en 1995.
Empiezos
En 1973, en graduándose en filoloxía inglesa na Universidá de Leeds, Mark Knopfler, un mozu escocés de Glasgow, decide treslladase a Londres pa intentar faese un buecu nel panorama musical. Mark cunta con esperiencies musicales previes pocu relevantes de la so etapa escolar, y mientres la so estancia en Leeds conoz a Steve Phillips con quien forma un dúu que se fai llamar The Duolian String Pickers. Los cinco años mientres los cualos collaboren xuntos son de los más importantes nel desenvolvimientu de Mark como guitarrista.
En 1976, Mark decide formar con amigos del Loughton College una banda que se fai llamar Café Racers cola que toca en pubs y escueles cercanes al colexu onde imparte clases. Por eses feches, el so hermanu menor David treslladar a Londres y, tres unes selmanes agospiáu en casa de Mark, acaba viviendo en Farrer House, un bloque d'apartamentos nel barriu de Deptford, al sureste de Londres, onde comparte un pisu de la primer planta con un baxista de Leicester llamáu John Illsley. Una mañana, al tornar a casa dempués de tar fuera tola nueche, John Illsley atopar a Mark dormiendo nel suelu del salón cola cabeza recostada nuna siella. Foi'l primer alcuentru ente dambos poco primero de la so primer actuación xuntos. Una nueche na que'l baxista de Café Racers taba enfermu Mark píde-y a John que lu sustituya, dando empiezu a una llarga y estrecha collaboración. Dambos dan cuenta llueu de que, a pesar de tener una bona reputación nel ámbitu de los pequeños clubes locales, Café Racers tienen un futuru llindáu.
N'abril de 1977, Mark dexa'l so pisu de Buckhurst Hill y treslládase a vivir con David y John a Farrer House. Mark caltién el so puestu de profesor, ente que John trabayaba nuna tienda de discos y David como asistente social en Deptford. Dende esa fecha hasta principios del branu de 1977, los trés compañeros dedicaben bona parte del so tiempu llibre a ensayar nel apartamentu composiciones propies, principalmente de Mark Knopfler. Foi entós cuando los trés deciden formar un grupu, anque-yos falta un batería. Mark piensa nel intre nel antiguu componente de Brewer's Droop, Pick Withers, con quien tocara en 1973 y que considera ideal pal tipu de música que faen. Tenía esperiencia yá que tocara con The Primitives y una bona reputación como músicu d'estudiu.
Nun empiezu, siguen actuando col nome de Café Racers interpretando tantu cantares propios como versiones de temes d'otros artistes como Ry Cooder o Brenda Lee. El 9 de xunetu de 1977 estrenar con esi nome nun conciertu punk ufiertáu nuna escampada qu'había detrás del bloque d'apartamentos de Farrer House, pal que tienen que tomar la lletricidá del pisu nel que viven. A esti estrenu sígenlu agotadores ensayos y otros pequeños conciertos, pero apenes ganen lo suficiente pa pagar l'arriendu del equipu de soníu y pocu más. Amás, el nome de Café Racers nun termina de convence-yos. Finalmente, ye un amigu de Pick Withers el que, n'alusión a la so penosa situación económica, propón-yos adoptar el nome col que saltaríen a la fama: Dire Straits (qu'en castellán vien significar "graves apuros" o "problemes económicos").
El 27 de xunetu de 1977 el grupu graba una maqueta de cinco canciones nos Pathway Studios, al norte de Londres, n'axuntando les 120 llibres esterlines qu'aprosimao costaba entós la so producción. Los cantares incluyíos nella yeren Wild West End, Down to the Waterline, Water of Love, Sacred Loving y el que sería los so mayor ésitu, Sultans of Swing. La maqueta acaba nes manes de Charlie Gillet, afamáu críticu musical londinense y conocíu de John Illsley, que queda gratamente impresionáu cola música que recibe y decide emitila nel programa Honky Tonk que presentaba entós daquella na BBC Radio London. Yera'l domingu 31 de xunetu de 1977. Dende esi momentu, executivos de distintes compañíes empiecen a buscar a los autores d'aquelles temes, ente ellos John Stainze, responsable del departamentu de A&R de la casa discográfica Phonogram Records, de quien se diz que taba duchándose la primer vegada que los escuchó na radio.
Unes selmanes dempués, el 10 de setiembre, Dire Straits participa nel Clapham Common Festival, dos conciertos presentaos por el mesmu Gillet y entamaos pol so programa de radio pa promocionar a pequeños grupos musicales. Tres la so actuación nel festival, consiguen un contratu pa tocar regularmente en dos clubes londinenses de mayor reputación, el Rock Garden y el Hope and Anchor, lo cual dexa que la situación del grupu vaya ameyorando adulces a partir d'entós. Los honorarios que reciben déxa-yos cubrir gastos anque ensin luxos, yá que bona parte emplegar en consiguir un bon soníu nes sos actuaciones.
A lo último a finales de 1977 los Dire Straits consiguen salir del circuitu de pequeños locales y dar el saltu al mundu de la industria discográfico. El 9 d'avientu, coincidiendo cola so última actuación nel Hope and Anchor nel marcu del Front Row Festival, roblen un contratu esclusivu pal sellu Vertigo Records de Phonogram Records de John Stainze, quien darréu se pon a trabayar. Ed Bicknell, mánager de grupos qu'entós trabayaba pa l'axencia de xires y espectáculos NEMS, recibe'l pidimientu de Stainze de que consiga dellos conciertos pa los Dire Straits. N'oyendo'l 13 d'avientu una de les sos actuaciones nel Dingwalls Club, al norte de Londres, Bicknell llega a un alcuerdu pa representar oficialmente a la banda y asítia-yos como teloneros na inminente xira británica del grupu norteamericanu Talking Heads del prometedor David Byrne. Ente'l 20 de xineru y el 5 de febreru de 1978 dan 16 conciertos, recibiendo crítiques tan favorables que nun tarden en grabar el so primer discu.
Los primeros trabayos
Dire Straits grabó'l so primer álbum homónimu ente'l 14 de febreru y el 8 de marzu de 1978 nos Basin Street Studios, un tiempu bien escasu pa un discu medianamente curiáu que supieron alministrar bien, pos empezaben a sentir la presión comercial. El LP, que'l so costu xubió a dolce mil quinientes llibres, contenía nueve cantares, ente ellos Sultans of Swing, Down to the Waterline o Water of Love, Sultans of Swing convertir nel primer gran ésitu del grupu, y nél el grupu amuesa'l so agradecimientu a dos figures importantes hasta esi momentu: Charlie Gillet, a quien ta dedicáu, y l'abogáu Robert Allan, quien-yos asesoró na firma del so contratu.
Tres la grabación del discu, Dire Straits prodigar por toa Inglaterra ufiertando actuaciones en direutu en diversos locales, lo cual déxa-yos dar se a conocer y adquirir esperiencia a pasos axigantaos. La presión sobre la banda ye tal que se ven obligaos a dexar la retresmisión radiofónica de dos d'elles: una del 13 d'abril en Mánchester retresmitida pola BBC, y otra del 19 d'abril en Chester ufiertada per Radiu Liverpool. Phonogram tenía previstu llanzar el discu en mayu, pero tien de retrasase porque'l grupu graba'l single de Sultans of Swing a finales d'abril nos Pathway Studios y falten dellos pequeños detalles.
El 22 de mayu empecipien una minigira per Europa xunto al grupu Styx que los lleva a tocar en París, L'Haya y Hamburgo, tornando nel intre a Londres pa preparar la inminente xira promocional en solitariu del discu, que se publicar finalmente'l 8 de xunu nel Reinu Xuníu. L'acoyida foi bona per parte de la crítica especializada, pero escasa pel llau del gran públicu británicu. El discu algama'l puestu 37 nos dos primeres selmanes, pero sume de los primeros puestos aína. Namái la progresiva publicación del álbum n'Europa, Estaos Xuníos y Oceanía (onde algamen rápido'l númberu unu en ventes) y l'ésitu de les sos xires en direutu fai que'l discu afitar hasta convertise nun superventes.
A finales de 1978, el grupu empecipia nos estudios Compass Point de Nassau (Les Bahames) la grabación del so segundu álbum, Communiqué, mientres preparen la so primer xira polos Estaos Xuníos. Les sesiones desenvolver ente'l 28 de payares y el 28 d'avientu, anque la banda decide finalmente que los amiestos finales llevar a cabu nos Muscle Schoals Studios de Sheffield (Alabama), yá nel mes de xineru de 1979. Tres ello, el grupu realiza ente'l 6 y el 18 de febreru una pequeña xira per Holanda y Alemaña, dos de los sos principales mercaos hasta esi momentu, con delles actuaciones en programes de televisión y radio, y otros cuantos conciertos nos que s'escosen les entraes. Tamién esi mesmu mes, l'álbum Dire Straits algama'l númberu unu en ventes en Francia y conviértese en discu de platinu n'Australia y Nueva Zelanda.
A finales de febreru, Dire Straits empecipia'l so debú nos Estaos Xuníos con una xira que dura dende'l 23 de febreru al 2 d'abril de 1979, trenta y ocho díes frenéticos nos qu'ufierten 51 conciertos –toos ellos en locales de pequeñu aforu con llenu absolutu– en 19 ciudaes de dambes mariñes, incluyíes Toronto y Montreal en Canadá; conceden más de 300 entrevistes y visiten numberosos estudios de radio. La xira ye un ésitu total que dispara les ventes del so primer álbum en tierres americanes hasta convertise en discu de platinu n'Estaos Xuníos en poques selmanes. Ente los miles d'espectadores qu'allegaron a los sos conciertos atopábase Bob Dylan, quien los afayó nesta xira y nun tardó en trabar tal amistá colos miembros del grupu que Mark Knopfler y Pick Withers allegaron nel mes de mayu a la so invitación pa participar na grabación del so discu Slow Train Coming.
A lo último tres delles selmanes d'espera'l 21 de mayu de 1979 poner a la venta'l nuevu discu Communiqué. El 8 de xunu la banda empecipia una nueva xira pel so país que se va estender nuevamente a Estaos Xuníos (setiembre), Europa Occidental (payares) y va terminar n'avientu d'esi añu n'Irlanda y Londres. Dire Straits completen un añu 1979 realmente triunfal en tolos sentíos, anque'l nivel d'esixencia fai qu'acaben física y mentalmente escosos y tómense un respiru de seis meses. A ello contribúin tamién los primeros síntomes de desavenencies internes protagonizaos por David Knopfler, l'hermanu de Mark, disconforme cola presión que la redolada musical exerz sobre'l yá famosu grupu.
Estos dos primeros trabayos son los que configuraron el soníu de la banda, y nellos atopen dalgunos de les temes más emblemátiques, como'l yá mentáu "Sultans of Swing", nel discu Dire Straits o "Once upon a time in the West" y "Portobello Belle", en Communiqué.
Escontra una mayor complexidá
En xunu de 1980, tres un llargu descansu, los Dire Straits empecipien les grabaciones de lo que va ser el so tercer discu. Les sesiones estender ente'l 27 de xunu y el 14 d'agostu, mientres les cualos produzse l'abandonu de David Knopfler, quien el 25 de xunetu anuncia oficialmente la so retirada del grupu. Sid McGinnis sustituyiría a David mientres el restu de la grabación, anque nengún de los dos apaez nos creitos del álbum.
El 17 d'ochobre publicar en tol mundu'l tercer álbum de los Dire Straits, Making Movies, que cunta cola collaboración a los teclaos de Roy Bittan (de la poderosa E Street Band de Bruce Springsteen), que marcó un cambéu escontra unos arreglos y una producción más ellaboraos, enclín que se caltendría a lo llargo de la carrera de la banda. Nesti discu inclúyense temes como "Tunnel of Love" y "Romeo and Juliet", que toma'l títulu de la obra de Shakespeare y trata d'un amor imposible. Tamién tán otros grandes ésitos como "Expresso Love" y "Solid Rock".
Pa cubrir el buecu dexáu por David y prosiguir pola sienda del soníu empecipiáu nel últimu discu, la banda decide incorporar a la formación al guitarrista Hal Llindes, californianu de Monterrey, y al teclista Alan Clark, inglés de Durham. Col nuevu personal, el siguiente álbum foi publicáu en 1982 sol títulu Love Over Gold, con namái cinco canciones anque toes elles de llarga duración. Tres la so grabación, en xunetu de 1982, la batería Pick Withers decide abandonar la banda, siendo sustituyíu por Terry Williams de la banda de Dave Edmunds, Rockpile. Esti cambéu fixo volver a los sos oríxenes de pub-band británica (al igual que lu yera Rockpile); con un soníu más senciellu y gayoleru, frente al rock complexu de los sos últimos trabayos. La resultancia foi un EP con tres canciones bailladeros, tituláu Extended Dance, qu'incluyiría les conocíes temes "Twisting By The Pool" y "Two Young Lovers", amás del menos conocíu "If I had you".
Ésitu masivu
La xira mundial que siguió al álbum en 1985-86 foi un auténticu ésitu, incluyendo una apaición en Live Aid el 13 de xunetu de 1985, con Sting como vocalista invitáu. La xira remató nel Entertainment Centre de Sydney, Australia, onde Dire Straits inda caltién el récor d'apaiciones consecutives (21 nueches), la postrera de les cualos ye conocida pola so versión calypso de "So Far Away" y una improvisación del cantar folk australiana "Waltzing Matilda". Nun periodu de dos años, Dire Straits tocó 247 conciertos en más de 100 ciudaes distintes.
Ayudó al gran ésitu d'esti discu, Brothers in Arms, el fechu de que foi unu de los primeros trabayos grabáu digitalmente na so totalidá y que tuvo disponible nel novedosu (naquel momentu) formatu Compact Disc. Esto tuvo l'efectu colateral de faelo unu de los álbumes más vendíos ente los consumidores partidarios d'esta nueva teunoloxía. Coles mesmes, el nuevu formatu yera un escelente escaparate pa una meticulosa producción de Knopfler de los sos primeros álbumes, lo que llevó a munchu siguidores a volver mercar los anteriores trabayos. En parte como resultáu d'esto Dire Straits foi la banda con mayores ventes nel mundu a mediaos de los años 80.
Últimos años
Nos siguientes seis años tuvieron un llargu periodu d'inactividá, onde los distintos miembros de la banda siguieron colos sos trabayos en solitariu. Tan solo rompieron el silenciu cola publicación del recopilatorio Money for Nothing (1988) y cola esitosa apaición nel conciertu de celebración del 70º aniversariu de Nelson Mandela xunto a Eric Clapton (Wembley Stadium, Londres, 18 de xunu de 1988). El so últimu álbum d'estudiu, On Every Street, llanzar en 1991. Nél participaba'l personal de Brothers In Arms xunto a un conxuntu de músicos d'estudiu. L'álbum foi recibíu con división d'opiniones y un ésitu moderáu. La xira de 1991-92 (primeramente planiada pa 300 conciertos hasta bien entráu'l 93) que siguió a On Every Street nun tuvo tanto ésitu como l'anterior de 1985-86. L'últimu conciertu de Dire Straits tuvo llugar el 9 d'ochobre de 1992 ante unes 40.000 persones nel Estadiu de la Romareda, en Zaragoza. Más palantre, publicaríen los direutos On The Night (de la xira 1991-92) y Live at the BBC (con temes en direutu grabaos na emisora pública inglesa nos primeros años d'actividá de la banda) nos años 1993 y 1995, respeutivamente. La banda volvió al silenciu.
Finalmente, en 1995, la banda anunció la so disolución. Mark Knopfler concentrar en proyeutos en solitariu y bandes sonores pa películes; munches d'elles, en collaboración col teclista de Dire Straits, Guy Fletcher. El baxista John Illsley, l'únicu miembru xunto a Mark Knopfler que se caltuviera dende los entamos, pasó a dedicase a la pintura, en 2008 tornó al panorama musical con un álbum tituláu Beautiful You y en 2010 publicó Streets Of Heaven. Otros antiguos miembros siguieron les sos carreres musicales, como David Knopfler o'l batería Pick Withers, que pasó a trabayar en bandes de jazz.
Rumores de regresu
En 2008 John Illsley anunció la posible vuelta de la banda pal Festival Rock In Rio. La noticia foi desmentida en repitíes ocasiones, y dende entós Mark Knopfler espresó'l so refugu a una xunta siempres que se-y preguntó. En 2012 fórmase la banda tributo The Straits formada por antiguos miembros de Dire Straits, como Alan Clark, Chris White o Phil Palmer, anque esti postreru abandonaría la banda pocu dempués.
The Straits, el septetu lideráu por Alan Clark y Chris White y completáu por Steve Ferrone (batería de Tom Petty), Terence Reis (voz, guitarra), Mike Feat (baxu), Adam Phillips (guitarra) y Jamie Squire (más tecles, que canta como Michael Jackson), empecipió una llarga xira europea (18 feches n'Escandinavia, Alemaña, Iberia) a partir de marzu del 2012. Y en pallabres de Alan Clark, tecladista de la banda, "axuntamos en xineru del añu pasáu pa un conciertu benéficu nel Albert Hall de Londres y esfrutar tantu que permanecemos". Y agora allántennos colos cantares que fixeren famoses los Dire Straits como "Romeo and Juliette", Brother in Arms, Tunnel of love, ente otres. "Nun dimos munchos conciertos inda, porque apenes tamos empezando. Fiximos una xira pol Reinu Xuníu n'ochobre (de 2011) y foi fantásticu. Actuamos sobremanera en teatros. Tamién apaecimos en dellos festivales al campu" comenta tecladista líder de la banda.
Discografía
La discografía de Dire Straits componer de seis álbumes d'estudiu, trés álbumes en direutu, trés álbumes recopilatorios, dos EP y 23 senciellos.
Takao Ishima
Takao Ishima (石間 崇生; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Leptosomus discolor
Usualmente clasificábase dientro del orde Coraciiformes, qu'inclúi tamién los martines pescadores, los abeyerucos y les carraques. Sicasí, nueves evidencies morfolóxiques y xenómiques asitiar nel nuevu orde Leptosomiformes.
Carauterístiques
Ye una especie mediana. Al contrariu que les verdaderes carraques y les carraques terrestres (familia Brachypteraciidae), onde los sexos tienen idéntica apariencia, el machu ye mayoritariamente gris aterciopeláu. L'envés, cola, y ales negres verdoses brilloses. Y una cresta negra. Femes y pitucos son mayormente pardos con llurdios negros.
Historia natural
Como otros miembros del orde, los niales tán en túneles en bancos, con puestes de güevos blancos. Comen pequeñes preses como inseutos.
Distribución
Habita en Madagascar y el archipiélagu de les Comores.
Subespecies
Reconócense trés subespecies de Leptosomus discolor:
Tony Iommi
Frank Anthony Melby Iommi, conocíu como Tony Iommi (19 de febreru de 1948 Aston, Birmingham, Reinu Xuníu) ye'l guitarrista principal del grupu de heavy metal Black Sabbath y tamién la banda conocida como Heaven and Hell (Black Sabbath col vocalista Ronnie James Dio a partir de la xunta de 2007, hasta la muerte d'esti postreru en 2010). Ye consideráu unu de los guitarristes más importantes ya influyentes na historia del rock, y el padre de munchos de los riffs utilizaos nel hard rock y el heavy metal.
Tres un accidente con una prensa nuna fábrica na que trabayaba, que-y costó la punta de los sos deos corazón y anular de la mano derecha, afixo unes prótesis de goma nos sos deos y baxó la afinación del so preséu, con cuenta de les cuerdes quedaren menos tirantes y, poro, menos dures al tocar y asina nun-y doliera. Como resultancia, la so afinación en C# dio la tonalidá carauterística del heavy metal, razón pola cual atribúyese-y ser el creador d'esi xéneru musical, por eso conózse-y como'l Padre del Heavy Metal.
Tony apaez nel puestu númberu unu de los meyores guitarristes de heavy metal de la historia, na revista Guitar World y númberu 25 na revista Rolling Stone. Tamién apaez nel puestu númberu 10 de los meyores guitarristes de tolos tiempos según la revista Time Rock. La so carrera foi carauterizada pol usu de la so guitarra Gibson SG con cruces en cuenta de puntos guía encuallaes nel mástil dende los sos entamos como músicu.
Carrera
La carrera de Tony como guitarrista tuvo a puntu de terminar prematuramente cuando sufrió un accidente nuna fábrica de metal con una plancha y perdió parte de dos de los sos deos. Esto ablayar porque pensó que nunca más podría tocar la guitarra. Foi entós cuando un amigu faló-y del guitarrista Django Reinhardt, que perdió la movilidá de los sos deos nun quema nel campamentu xitanu onde vivía, pero qu'aun así siguió tocando. Esto inspiró a Iommi pa siguir cola guitarra, viéndose n'el so situación fabricó él mesmu, al saber de metalurxa, una estensión metálica moldiada a los sos deos y siguió, yá dempués unes pequeñes prótesis de goma pa sustituyir les puntes de los sos deos amputaos.
Con otra banda tocando n'Inglaterra col nome Earth, Iommi y la so banda fueron obligaos a camudar el so nome, tomando asina'l nome Black Sabbath del títulu americanu de la clásica película d'horror italiano “I Tre Volti Della Paura.”
Col cambéu de nome, camudó la direición musical. La banda esploraría los asuntos llíricos escuros, con música más fuerte. Sabbath creó les bases pal heavy metal con descargues clásiques increíblemente influyentes y ensin precedentes, como'l so debú de 1970 tituláu Black Sabbath, Paranoid en 1970 y Master of Reality en 1971, Black Sabbath Vol. 4 en 1972, y en 1973 Sabbath Bloody Sabbath, llegando al visu del mundu les bandes de heavy rock. La guitarra de Iommi dio les bases del metal con temes como "Black Sabbath", "N.I.B.", "Paranoid", "Iron Man", "War Pigs", "Into the Void" y "Children of the Grave," convirtiéndose asina n'unu de los guitarristes y creadores de riffs más reconocíos na historia del rock.
Leptotila cassini
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Belice, Colombia, Costa Rica, Guatemala, Hondures, Méxicu, Nicaragua, y Panamá. El so hábitat natural son los montes húmedos de les tierres baxes subtropicales o tropicales y montes antiguos degradaos.
Tony Iommi
Carrera
En 1992 xunto a dellos artistes destacaos de la historia del rock participó nel Conciertu tributo a Freddie Mercury, fináu vocalista de Queen.
La formación orixinal de Sabbath axuntar pa xires bien esitoses a finales de los 90, collechando nuevos fans, demasiao mozos pa conocer la banda na so puxanza nos 70s. Un Premiu Grammy fizo que siguiera la xira de xunta cuando'l cantar “Iron Man” ganó na categoría de Meyor Actuación de Metal, en 1999. thumb|280px|Ronnie James Dio y Tony Iommi mientres un conciertu d'[[Heaven and Hell (banda)|Heaven and Hell, En Santiago de Chile, 2009.]]
El discu Seventh Star de 1986 foi escurríu como una primer incursión en solitariu por Iommi, anque por motivos comerciales foi llanzáu finalmente como "Black Sabbath featuring Tony Iommi", por cuenta de la presión de la compañía qu'editaba al grupu: Vertigo (Warner Bros. n'EE.XX.), de manera que'l primer álbum como solista del guitarrista puramente dichu apaeció nel añu 2000, a cencielles tituláu Iommi, un trabayu de 10 cantares con grandes figures convidaes, que foi bien recibíu pola prensa y el públicu. Coles mesmes Iommi condució a mediaos de los 2000 el so programa de radio "Black Sunday", na emisora "Planet Rock" del Reinu Xuníu; y escribió un llibru autobiográficu: "Iron Man".
En 2011 xunto a otros llexendarios artistes como Ian Gillan y Jon Lord, formaría una banda que'l so fin yera recaldar dineru pa obres benéfiques n'Armenia, la banda llamóse WhoCares, y llanzó un CD single.
En xineru de 2012, según el Facebook oficial de Black Sabbath, Iommi foi diagnosticáu d'un linfoma que taba nes sos primeres etapes. Sicasí en 2013 empieza un tour con Black Sabbath, xunto a Geezer Butler y Ozzy Osbourne, más Tommy Clufetos, reemplazando al batería orixinal Bill Ward, pa promocionar l'álbum tituláu 13. De la mesma Iommi escribió la tema "Lonely Planet" para Gor Sujyan, representante d'Armenia nel Festival del Cantar d'Eurovisión 2013, ente que el 19 de payares del mesmu añu, el guitarrista recibió un doctoráu honorariu d'Artes de la Universidá de Coventry, pola so contribución a la música popular.
Saint-Michel-Chef-Chef
Saint-Michel-Chef-Chef ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Gorrevod
Tien una población de y una superficie de  km².
Daniela Druncea
Daniela Druncea ye una ximnasta artística rumana, medayista de bronce del mundu en 2007 nel concursu por equipos.
Carrera deportiva
Nel Mundial de Stuttgart 2007 gana'l bronce na competición por equipos; Rumanía quedó tres Estaos Xuníos y China, siendo les sos compañeres d'equipu: Sandra Izbașa, Catalina Ponor, Steliana Nistor, Cerasela Patrascu y Andreea Grigore.
Bruille-lez-Marchiennes
Bruille-lez-Marchiennes ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rob Corddry
Biografía
Ye conocíu pol so trabayu como corresponsal nel programa The Daily Show con Jon Stewart (2002-2006) y pol so papel protagonista na película risible Hot Tub Time Machine (2010). Ye tamién el creador y estrella de la serie de comedia d'Adult Swim Childrens Hospital, programa que ganó'l so primera y segundu premiu Emmy en setiembre de 2012 y setiembre de 2013, respeutivamente.
Sloane Stephens
Sloane Stephens ye una tenista d'Estaos Xuníos.
Nos cuartos de final del Abiertu d'Australia de 2013, Stephens ganó al so compatriota Venus Williams pa convertise na xugadora más nueva, y la única adolescente, ente les Top 20. Con residencia en Alesanco, en conociendo al so actual home.
El 31 de xunetu de 2017 atopar na posición 957 del mundu. N'algamando les semifinales del Máster de Canadá y del Máster de Cincinnati y ganar l'Abiertu d'Estaos Xuníos, el 11 de setiembre algamó la posición 17; lo que supunxo un ascensu históricu de 940 puestos en seis selmanes.
En xunu de 2018 llegó a la so segunda final d'un Grand Slam nel Tornéu de Roland Garros y aseguróse el 4º llugar del ranking WTA.
Kentaro Yoshida
Kentaro Yoshida (吉田 賢太郎; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Botorrita
Botorrita ye una llocalidá y conceyu asitiáu nel sur de la contorna de Zaragoza, a 22 km de la capital. Tien una área de 19,80 km² con una población de 489 habitantes (INE 2016) y una densidá de 24,70 hab/km². El términu municipal llenda colos de Mozota, La Muela, María de Huerva y Jaulín.
Historia
Botorrita ye conocida por cuenta de los restos arqueolóxicos atopaos nella. Nesti conceyu atopa la población celtíbera de Contrebia Belaisca del sieglu IV y V e.C., nella hanse encontado los famosos Bronces de Botorrita que se daten nel sieglu I e.C. y qu'agora s'atopen espuestos nel Muséu de Zaragoza
Rosalina Berazaín
Rosalina Y. Berazaín Iturralde (Rosalina de la Caridá Berazaín Iturralde) ye una botánica y fitoxeógrafa cubana. Desenvuelve actividaes académiques na "Facultá de Bioloxía", de la Universidá de L'Habana. Ye la madre del so colega Fabiola Areces Berazaín (1975- ). Trabayó col Xardín Botánicu Nacional de Cuba, en L'Habana.
Duruelo
Duruelo ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 17,26 km² con una población de 176 habitantes (2010), y una densidá de 10,2 hab/km². Asitiáu cerca del ríu Duratón y de la carretera C-112 Riaza-Toro
Símbolos
120px|left|Escudu de Duruelo
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente'l. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Historia
Anque con presencia anterior documentada por monedes y restos cerámicos, Duruelo ye citáu históricamente dempués de la repoblación castellana de xentes procedentes del pueblu Duruelo de la Sierra homónimu de Soria, concretamente nel Cartulariu de Silos.
Monumentos y llugares d'interés
La ilesia parroquial de la llocalidá, tamién llamada ilesia de la Natividá de La nuesa Señora, foi declarada Monumentu Históricu Artísticu —antecedente de la figura de bien d'interés cultural— el 24 de setiembre de 1982. Cuenta con un retablu nel so interior, obra del llamáu Maestru de Duruelo y dellos cuadros d'Alonso d'Herrera.
Grand-Corent
Tien una población de y una superficie de  km².
Christine Arnothy
Christine Arnothy foi una escritora húngarofrancesa.
Biografía
Christine Arnothy nació en Budapest (Hungría) en 1930. Dende entós escribió numberosos llibros. Ente ellos destaca por méritos propios Tengo quince años y nun quiero morrer (1955), llibru nel que narra la so vida y cómo escapó de Budapest mientres la Segunda Guerra Mundial. Hubo de cruciar Hungría xunto a los sos padres. Cuando llegó a Francia namái tenía una cosa: les fueyes qu'arrincara al so diariu y guardárase nos bolsos de la ropa. Muncho depués y partiendo d'alcordances en llugar de les sos notes escribió una continuación: Nun ye tan fácil vivir, narra'l viaxe de Viena a París onde s'asitió y casó. Tardó diez años n'atrevese a encarar los fechos que tuvo que vivir mientres la so infancia.
Shinya Tomita
Shinya Tomita (冨田 晋矢, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Hiroshi Otsuki
Hiroshi Otsuki (大槻 紘士; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Derechu penal
Derechu penal ye la caña del Derechu Públicu que regula la potestá punitiva del Estáu, acomuñando a fechos, puramente determinaos pola llei, como presupuestu, una pena, midida de seguridá o correición de resultes.
Cuando se fala de derechu penal utilízase'l términu con distintos significaos, acordies con lo que se deseye faer referencia; de tal manera, puede falase manera preliminar d'un Derechu penal sustantivu y, per otru llau, del Derechu penal axetivu o procesal penal.
El primeru d'ellos ta constituyíu polo que xeneralmente se conoz como códigu penal o lleis penales de fondu, que son les normes promulgaes pol Estáu, qu'establecen los delitos y les penes, ente que el derechu procesal penal ye'l conxuntu de normes destinaes a establecer la manera d'aplicación de les mesmes.
Definiciones
El Derechu penal ye'l saber xurídico qu'establez los principios pa la creación, interpretación y asina executar l'aplicación de les lleis penales (entá a los casos privaos); propón a los xueces un sistema orientador de les sos decisiones, que contién y amenorga el poder punitivo pa impulsar el progresu del Estáu constitucional de derechu.
Ente otres definiciones pueden citase les de dellos Doctrinarios, tales como:
...
El Derechu penal nun s'amenorga al llistáu de les conductes consideraes delitos y la pena qu'a cada unu correspuende, sinón que fundamentalmente la so misión ye protexer a la sociedá. Esto llograríase al traviés de midíes que per un sitiu lleven a la separación del delincuente peligrosu pol tiempu necesariu, al par que se reincorpora al mediu social a aquellos que nun lo son por aciu el tratamientu fayadizu en cada casu pa llograr esta finalidá. Con éses el Derechu penal puede definise como'l conxuntu de normes, pertenecientes al ordenamientu xurídicu de determináu estáu, que la so finalidá primordial ye regular conductes punibles, consideraes como delitos, cola aplicación d'una pena.
Fontes
La fonte del Derechu ye aquello d'onde'l mesmu emana, ónde y cómo se produz la norma xurídica. Entós, la única fonte del Derechu penal nos sistemes nos que impera el principiu de llegalidá ye la Llei, de la cual emana el poder pa la construcción de les demás normes y la so respeutiva aplicación, poro, solo esta pue ser la creadora y fonte direuta del Derechu penal.
Costume: el costume nun ye fonte del Derechu penal —nin na so aguada positiva nin como desuetudo— nos sistemes penales denominaos continentales, esto ye, naquellos nos que impera el principiu de llegalidá, anque pueda selo d'otres cañes del derechu.
Otra cosa asocede nos sistemes penales del Derechu anglosaxón —o na Corte Penal Internacional—. Pa estos sistemes penales el "antecedente xudicial" ye fonte de derechu, anque son cada vez más, por razones de seguridá xurídica, los estaos qu'adopten el modelu del "sistema maestru" o codificación. Inglaterra, que precisaba un Derechu en constante evolución por ser un país marítimu y nun poder esperar la creación de lleis p'afaeles al so comerciu, adoptó'l costume como fonte del Derechu; en Derechu penal, sicasí, el costume nun puede operar como creadora de delitos y penes.
A pesar de lo enantes dicho, dellos autores almiten la adecuación social como causa d'esclusión de la tipicidad. Según esti argumentu afírmase qu'en determinaos casos, una conducta que paeciera típica, sicasí, por fuercia de l'actividá social considerar "atípica" o dexada. Sicasí, otru autores asítiense francamente en contra, por entender qu'almitir l'adecuación social ye aceptar la desuetudo como fonte del derechu (DE LA CUESTA AGUADO). El casu típicu que pretende dexase con base na adecuación social ye'l de los pequeños regalos a los funcionarios, conductes qu'entren de llenu en delitos de corrupción, conductes pergraves inclusive nes sos más leves manifestaciones qu'afecten a les mesmes bases del sistema social y convertir n'inxustu.
Xurisprudencia: Fonte clásica nel derechu anglosaxón (Common law). La xurisprudencia ye la reiteración de decisiones sobre un mesmu asuntu de forma similar, nun ye una sola decisión, tien que ver con una actividá plural de decisiones que consoliden un enclín pa la solución d'un casu. Non solo n'Estaos Xuníos o n'Inglaterra la xurisprudencia ye utilizada pa tomar de decisiones, sinón que tolos abogaos tienden a buscar precedentes jurisprudenciales porque son los que lu indiquen cómo interpreten los tribunales una determinada norma. Agora bien, nos sistemes penales continentales la xurisprudencia nun ye fonte de derechu, según tampoco lo ye l'analoxía.
Doctrina: Nun ye fonte del Derechu penal anque cumple importantes funciones de cara a la creación ya interpretación de la llei penal.
Principios xenerales del Derechu: Tampoco pueden ser consideraos fonte del Derechu penal, anque cumplen otres funciones al empobinar y llindar l'actividá llexislativa; la interpretación o l'aplicación de la llei penal.
Rellación con otres cañes del Derechu
Magar el Derechu ye un tou, nel cual ye imposible biforcar totalmente unes normes d'otres, por cuestiones didáctiques, pedagóxiques, y tamién práutiques a la de la so aplicación, estremar en distintes cañes. Con caúna d'elles el Derechu penal tien vinculaciones:
Evolución histórica
Cada sociedá, históricamente, creó —y crea— les sos propies normes penales, con traces y elementos carauterísticos según el bien xurídicu qu'en cada casu quiera protexese.
Tabú y vengación privada: nos tiempos primitivos nun esistía un Derechu penal estructurado, sinón qu'había toa una serie de prohibiciones basaes en conceutos máxicos y relixosos, que la so violación traía consecuencies non solo pal ofensor sinón tamién pa tolos miembros de la so familia, cla o tribu.
Cuando se responsabilizaba a daquién pola violación d'una d'estes prohibiciones (tabú), el ofensor quedaba a mercé de la víctima y los sos parientes, quien lo castigaben causándo-y a él y la so familia un mal mayor. Nun esistía rellación dalguna ente la ofiensa y la magnitú del castigu.
La Llei del Talión: les primeres llimitaciones a la vengación como métodu de castigu surden col Códigu d'Hammurabi, La Llei de les XII Tables y la Llei Mosaica, qu'intenten establecer una primera proporcionalidad ente'l dañu producíu y el castigu. Ye'l famosu "güeyu per güeyu, diente per diente".
Nos casos en que nun esistía dañu físicu, buscábase una forma de compensación física, de manera tal, por casu, que al autor d'un robu cortábase-y la mano.
A esta mesma dómina correspuende l'apaición de la denomada Composición, consistente nel reemplazu de la pena pol pagu d'una suma dineraria, per mediu de la cual la víctima arrenunciaba a la vengación.
Na actualidá ta introduciéndose la remisión de la pena en cuenta de servicios a la comunidá.
Derechu romanu
L'estensu periodu que toma lo que davezu denominamos Derechu romanu pue ser básicamente estremáu en dómines, acorde al tipu de gobiernu que caúna d'elles tuvo. A partir de la Llei de les XII Tables estrémense los delitos públicos ("crímenes") de los delitos privaos ("delitos", en sentíu estrictu). Los primeres yeren escorríos polos representantes del Estáu n'interés d'este, en cuantes que los segundos yeren escorríos polos particulares nel so propiu interés. Ye de destacar que la llei de les XII tables nun establecía distinciones de clases sociales ante'l derechu.
Col correr del tiempu los delitos privaos pasen a ser escorríos pol Estáu y sometíos a pena pública.
Una de la peores penes yera la capitis deminutio maxima''.
Mientres la dómina de la República, solo van quedando como delitos privaos los más leves. El Derechu penal romanu empieza a fundase nel interés del Estáu, reafitándose d'esta miente el so calter públicu.
Esta carauterística vese claramente na dómina del Imperiu. Los tribunales actuaben por delegación del emperador; el procedimientu estraordinariu convertir en xurisdicción ordinaria en razón de que l'ámbitu de los crímenes contra la maxestá del imperiu foise ampliando cada vez más. Col desenvolvimientu del periodu imperial nun se va tratar yá de tutelar públicamente intereses particulares, sinón de que toos van ser intereses públicos. La pena nesta etapa enfosca'l so amor .
Edá Media
thumb|Blatt 40v[[Constitutio Criminalis Bambergensis, 1507.]] La edá media: mientres la edá media sume'l Imperiu romanu, y con él la unidá xurídica d'Europa.
Flushing Meadows-Corona Park
El Flushing Meadows–Corona Park, usualmente llamáu Flushing Meadow Park o Flushing Meadows Park, ta allugáu al norte de Queens, Ciudá de Nueva York, Estaos Xuníos, na interseición de la Long Island Expressway y la Grand Central Parkway ente'l barriu de Flushing y el barriu de Corona. Ye'l segundu parque públicu más grande de la ciudá de Nueva York (depués del Central Park en Manhatan), foi creáu p'agospiar la Feria Mundial de Nueva York 1939/1940 y nél tuvo llugar la Feria mundial Nueva York 1964. El parque ye calteníu y operáu pol Departamentu de Parques y Recreación de la Ciudá de Nueva York. El parque asítiase en cantu esti del área entendida pola Cuarta Xunta Comunal de Queens.
Derechu penal
Edá Media
Les invasiones de los bárbaros traxeron costumes xurídicu-penales distintos, contrapuestes munches d'elles a los principios del derechu del Imperiu romanu.
Flushing Meadows-Corona Park
Dos feries mundiales
El parque tien una superficie de 5 km², y foi creáu sobre un antiguu vertideru de basura como "un valle de cenices", na obra de F. Scott Fitzgerald, The Great Gatsby. El llugar, conocíu por esi tiempu como'l Vertideru de Cenices Corona (Corona Ash Dumps), foi llimpiáu pol Comisionado de Parques Robert Moses, en preparación pa la Feria Mundial de 1939-1940. Moses atopar col dilema de tener que refugar los montes de cenices, polo que estratéxicamente incorporó una gran cantidá de les refugayes nes bases de l'autopista Van Wyck, que cuerre a la banda esti del parque, el cercanu Interboro Parkway (agora Jackie Robinson Parkway), y la Long Island Expressway qu'estrema'l parque en dos zones norte y sur. La Grand Central Parkway dixebra una parte este de la parte principal norte, ente que la Jewel Avenue al correr d'este a oeste, curtia partir sur.
Dalgunos de los edificios de la Feria de 1939 fueron usaos como los primeres oficines temporarias de les Naciones Xuníes dende 1946 hasta que se camudaron en 1951 a la so oficines permanentes en Manhattan. L'anterior New York State Building foi usáu pola Asamblea Xeneral de Naciones Xuníes mientres esi periodu. Esti edificiu foi depués remocicáu pa la Feria de 1964 como'l Pabellón de la Ciudá de Nueva York (New York City Pavillion), ufiertando'l Panorama de la Ciudá de Nueva York, un enorme modelu a escala de tola ciudá. Anguaño ye l'únicu edificiu sobreviviente de la Feria de 1939, y la casa del Muséu d'Arte de Queens, que inda alluga, y dacuando actualiza, el Panorama. La Unisphere, construyida como un símbolu pa la Feria Mundial de 1964/1965, ye la principal cualidá escultural del parque. Ta asitiada nel llugar ocupáu pola Perisphere mientres la Feria anterior.
Derechu penal
Edá Media
A midida que el señor feudal fortalez el so poder, va faciéndose más uniforme'l derechu, como frutu de la unión del antiguu derechu romanu y de los costumes bárbares.
Flushing Meadows-Corona Park
Dende 1965 a l'actualidá
thumb|200px|Una de les escultures del parque, dedicada a los eventos deportivos. thumb|200px|"[[Rocket Thrower|The Rocket Thrower" por Donald De Llue, encargada pa la Feria Mundial de Nueva York de 1964/1965.]] El tornéu de tenis US Open tien llugar nel Flushing Meadows Park nel USTA Billie Jean King National Tennis Center; la so cancha principal ye l'Estadiu Arthur Ashe y el so estadiu secundariu, l'Estadiu Louis Armstrong. El Citi Field, llar de los New York Mets, asítiase al norte del parque.
Derechu penal
Edá Media
Asina cobra fuercia'l derechu canónicu, proveniente de la relixón católica que s'imponía n'Europa por ser la relixón que s'estendiera xunto col Imperiu romanu.
Flushing Meadows-Corona Park
Dende 1965 a l'actualidá
Botes d'arriendu tán disponibles pa remu y pedaléu nel llagu del parque, que desagua escontra'l norte nel Flushing River y depués na Flushing Bay. El Meadow Lake tamién ye sitiu de la carrera añal de "botes dragón" (Dragon Boat), y l'equipu de remu de Nueva York practica nel llagu mientres los meses de branu. L'Asociación Americana d'Embarcaciones Pequeñes. (TASCA, poles sos sigles n'inglés) tamién alluga una flota de más d'una docena de balandras de 14,5' que son utilizaes pa enseñanza, competencies y recreación polos miembros del Club. Dos tales especiales pa bicicletes estiéndense alredor del Meadow Lake y conecten cola Brooklyn-Queens Greenway. Caminos alredor del Willow Lake, nun área natural pantanosa na pocu usada y alloñada seición sur del parque, tán anguaño zarraos al públicu. La gran cantidá de parques de recreación y patios de recréu qu'hai nel parque, son utilizaos p'actividaes que reflexen el vastu amiestu étnico de Queens; Fútbol y cricket son especialmente populares.
Derechu penal
Edá Media
El derechu canónicu qu'empezó siendo un simple ordenamientu disciplinariu crez y la so xurisdicción estender por razón de les persones y por razón de la materia. aportando a un completu y complexu sistema de derechu positivu.
Flushing Meadows-Corona Park
Dende 1965 a l'actualidá
El parque ye tamién el llar del Queens Theater in the Park (Teatru de Queens nel parque) el New York Hall of Science (Salón de Ciencies de Nueva York) el Queens Museum of Art (Muséu d'Arte de Queens) y la "Terrace on the Park", una instalación de llacuaes y cáterin, enantes l'helipuertu de la Feria.
Derechu penal
Edá Media
El delitu y el pecáu (se homologaban) representaben la esclavitú y la pena la lliberación; ye frutu d'esa concepción el criteriu tutelar d'esti derechu que va desaguar nel procedimientu inquisitorial.
Flushing Meadows-Corona Park
Dende 1965 a l'actualidá
El Pabellón del Estáu de Nueva York, construyíu como'l salón d'exhibición del estáu pa la Feria Mundial de 1964/1965, ye tamién una carauterística del parque. Sicasí, nun hubo nuevu usu pal edificiu una vegada terminada la feria, y l'estructura xaz inda abandonada y degradándose. Los otros edificios que fueron dexaos por un tiempu depués del zarru de la Feria, y nun se-yos pudo atopar un nuevu usu, como al Pabellón de los Estaos Xuníos, fueron baltaos darréu. Una d'eses parceles convertir en llugar pal "Playground for All Children" (patiu de recréu pa tolos neños), unu de los primeros patios de recréu diseñáu pa tamién incorporar actividaes pa neños discapacitaos. La competencia pol diseñu foi ganada pol arquiteutu Hisham N. Ashkouri y l'instalación foi completada en 1981. Foi depués reacondicionada y abierta en 1997.
Derechu penal
Edá Media
Puede destacar que'l derechu canónicu institucionalizó'l derechu d'asilu, oponer a les ordalíes y afirmó l'elementu suxetivu del delitu.
Ye bien aldericáu si estremaba'l delitu del pecáu, pero la mayoría de los autores coinciden en qu'anque esistiera una distinción teórica, na práutica la mesma esmorecíase. Basta con mentar dalgunos de los actos que se consideraben delitos: la blasfemia, la bruxería, el comer carne en cuaresma, el suministru, tenencia y llectura de llibros prohibíos, la inobservancia del feriáu relixosu, etc.