cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carl Yastrzemski
Entamos
Yastrzemski, fíu d'un cultivador de pataques, creció nuna pequeña llocalidá de Long Island. Na secundaria destacó nes disciplines del fútbol americanu, basketball, y béisbol; y foi nestos dos últimes onde estableció importantes marques nos sos años xuveniles. Dempués de graduase en 1957, pasó a la Universidá de Notre Dame, pero nel so primer añu na institución robló pa los Boston Red Sox. Empezó nes lligues menores y en 1960 recaló na triple A de la franquicia.
Debutó nes mayores en 1961 nel xardín esquierdu reemplazando al notable Ted Williams. El so desempeñu al traviés de los años foi sobresaliente, pos yá en 1963 llograba'l so primer títulu de bateo na Lliga Americana.
Carrera posterior
La so actuación más memorable foi na temporada de 1967, na cual foi factor importante pal so equipu na denomada “Temporada del Suañu Imposible”. Dempués de dellos años de frustraciones, les Red Sox tuvieron un final espectacular con Yastrzemski bateando 23 hits en 44 veces al bate (.523) nos dolce últimos xuegos.
Precisamente, nos dos últimes partíes frente a los Minnesota Twins, les Red Sox precisaben la victoria pa llograr el banderín de la Lliga; y Yastrzemski foi fundamental pa llograles, yá que tuvo nada menos que siete hits n'ocho turnos. Tamién se percanció'l meyor puestu en permediu al bate (.326), home runs (44) y carreres impulsaes (121), polo que llogró la triple corona.
L'equipu llegó a la Serie Mundial, pero foi ganáu polos St. Louis Cardinals al pie del so estelar Bob Gibson en siete xuegos. Sicasí, el so desempeñu a la ofensiva foi importante al llograr permediu de bateo de .400. Por si fora poco, llevóse la reconocencia al Xugador Más Pervalible de la temporada. En 1968 algamó'l so tercer títulu de bateo con .301, el menor permediu na historia de les Grandes Lligues. Con tou, hai que considerar el poder alcanzao esi añu polos llanzadores.
Sería hasta 1975 que Carl, xunto a les Red Sox, llegaríen nuevamente al clásicu de seronda. Antes d'eso, la so actuación nel xuegu pel banderín de l'Americana (ganada en 3 xuegos) frente a los Oakland Athletics foi nada menos que un .455 a la ofensiva (5-11). Na memorable Serie Mundial d'esi añu, frente a los Cincinnati Reds, xugó nel terrén tantu de primera base como xardineru esquierdu, y a la ofensiva tuvo permediu de .310, pero a la fin él y el so equipu vencieron, otra vegada, en siete xuegos.
Lemoniidae
Cuenta con 14 especies toes de distribución n'zona palaeartica.
Bandera de Nicaragua
La bandera de Nicaragua adoptóse oficialmente'l 5 de setiembre de 1908 y, na so forma actual, el 27 d'agostu de 1971.
Ta basada na bandera de les Provincies Xuníes d'América Central, con una franxa central blanca que simboliza la tierra y dos franxes azules que representen los dos mares qu'hai nes dos costes del país: l'océanu Pacíficu y el mar Caribe, col escudu del país na franxa blanca. Ye asemeyada a la bandera d'Hondures.
Aderus albofasciatus
Aderus albofasciatus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1922.
Distribución xeográfica
Habita na península de Malaca.
Cicadellinae
Los cicadelinos (Cicadellinae) son una subfamilia d'hemípteros auquenorrincos de la familia Cicadellidae. Tien les siguientes tribus.
Urbano Rattazzi
Urbano Rattazzi foi un políticu y estadista italianu.
Bibografía
Nacíu n'Alessandria, El Piamonte, Italia, en 1808. Foi fíu de Giuseppe Rattazzi y de Isabella Bocca. El 3 de febreru de 1863 casóse con Maria Wyse Bonaparte (1833-1902), con quien tuvo una fía, Isabella Roma, nacida'l 21 de xineru de 1871. Decidió estudiar lleis, inscribiéndose na Facultá de Xurisprudencia de la Universidá de Turín, onde se graduó en 1829.
Foi electu miembru de la cámara de diputaos en Turín como representante del so pueblu nativu.
Tatsuya Bono
Tatsuya Bono (坊野 竜也, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aderus alboornatus
Notes
<references group="n."/>
Aderus agnoscendus
Aderus agnoscendus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1907.
Distribución xeográfica
Habita en Camerún.
Aderus afflictus
Aderus afflictus es una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Manuel Martínez de la Escalera en 1922.
Distribución xeográfica
Habita en Bioko (Guinea Ecuatorial).
Universidá de Kioto
La Universidá de Kioto (京都大学; Kyōto Daigaku, embrivíu como 京大 Kyōdai) en Kioto, Xapón, ye la segunda universidá más antigua de Xapón. Foi fundada en 1897.
Fueron gallardoniaos col premiu Nobel Hideki Yukawa, Shinichiro Tomonaga, Kenichi Fukui, Susumu Tonegawa y Ryoji Noyori.
Dartmouth College
Dartmouth College ye una universidá privada allugada n'Hanover, New Hampshire, Estaos Xuníos. Pertenez a la Ivy League y ye una de los nueve universidaes americanes fundaes polos británicos antes de la Revolución Americana.
Amás de los sos tradicionales programes de pregrado n'artes lliberales, Dartmouth dispón de prestixoses escueles de posgráu en medicina, inxeniería y alministración y direición d'empreses, según 19 programes de posgráu n'artes, humanidaes y ciencies. Con un total de 5848 alumnos, Dartmouth ye la más pequeña de les universidaes de la Ivy League. Académicamente ta catalogada como una de les meyores universidaes del mundu; ya inclusive hai fontes que la lleguen a acreitar como la institución onde meyor preparar a los estudiantes pal mundu esterior en términos de pregrados. Ente los sos alumnos más reconocíos atópense'l presidentes de compañíes como Hasbro, IBM y General Electric. A lo último, dellos estudios indiquen que les persones graduaes de Dartmouth College tienen un salariu permediu más altu que los egresados en cualesquier otra universidá de los Estaos Xuníos, incluyíes Harvard, Stanford o Yale.
Fundada en 1769 pol clérigu británicu Eleazar Wheelock con fondos llograos pol predicador Samson Occom, la misión inicial de la universidá yera apurrir educación y coles mesmes cristianizar a los nativos americanos. Dempués d'un llargu periodu de lluches polítiques y financieres, Dartmouth surdió d'una relativa escuridá a finales del sieglu XIX como una de les meyores universidaes d'Estaos Xuníos y del mundu. En 2004, Booz Allen Hamilton escoyó Dartmouth College como un modelu de perdurabilidad institucional "que los sos efeutos apurrieron bien positivos beneficios pa toles organizaciones d'América". Claramente'l modelu d'universidá que representa Dartmouth aúna la tradición clásica de la educación lliberal (lliberal college) coles ventayes d'una universidá pionera na investigación y desenvolvimientu n'innumberables campos de la ciencia.
Dartmouth atopar nuna zona rural de 269 acres (1,1 km²) allugada na parte alta del valle del ríu Connecticut nel estáu de New Hampshire. Por cuenta de l'allugamientu aislláu de la Universidá, la participación n'atletismu y sistema de fraternidaes ye una de les mayores d'ente les universidaes de los Estaos Xuníos. Dartmouth cunta con 34 equipos de deporte universitario y compite nel Ivy League.
La Universidá ye conocida pola preservación d'una gran variedá de tradiciones y polos sos numberosos destacaos antiguos alumnos. Una llista qu'inclúi tres premios Nobel, ocho premios Pulitzer, y una llarga llista de destacaes figures de la política y los negocios en EE. XX., ente los que destaquen l'actual secretariu de l'Ayalga Timothy F. Geithner, l'ex-Secretariu de l'Ayalga Henry Paulson, l'ex-Secretariu de l'Ayalga Salmon P. Chase, prominentes home d'Estáu como'l conocíu políticu y Ex-Vicepresidente de los Estaos Xuníos Nelson Rockefeller, l'ex-Secretariu d'Estáu Daniel Webster, y l'actual presidente del Conseyu d'Alministración y conseyeru delegáu de General Electric, Jeffrey Immelt.
Historia
Dartmouth arguyecer de ser una de les universidaes más antigües nos Estaos Xuníos, ocupando la posición númberu nueve. Foi fundada nel añu 1769 pol clérigu de la Ilesia congregacional Eleazar Wheelock pa la instrucción de mozos de les tribus indíxenes, mozos ingleses y otros.
El 13 d'avientu de 1769, el Rei Jorge III del Reinu Xuníu aprobó l'establecimientu de la institución académica otorgándo-y el nome de Dartmouth College n'alcordanza del so amigu William Legge, 2º conde de Dartmouth.
Dartmouth, reconocida como un bastión conservador de l'aristocracia d'Estaos Xuníos y dientro del restu d'universidaes norteamericanes, tresformar en 1972 cuando se dexó per primer vegada la matriculación de muyeres como estudiantes. Antes d'esta fecha Dartmouth solo almitía a estudiantes varones.
Peculiaridaes
El color oficial de Dartmouth ye'l verde; el so llamatu ye "El Gran Verde" (The Big Green n'inglés). El lema de Dartmouth en llatín ye "Vox Clamantis in Desierto". Antiguos alumnos famosos d'esta institución inclúin a Daniel Webster (1801), el poeta Robert Frost (1896), el biólogu Y.Y. Just (1907), Theodor "Dr. Seuss" Geisel (1925), el Vice Presidente Nelson Rockefeller (1930), l'antiguu Ciruxanu Xeneral C. Everett Koop M.D. (1937), l'antiguu Secretariu del Trabayu de Robert Reich (1968), y l'escritora Louise Erdrich (1976). Otra famosa antigua alumna d'esta universidá ye Shonda Rhimes, creadora de Grey's Anatomy, que la so protagonista, Meredith Grey, foi definida por ella mesma como'l so alter ego, y, poro, na ficción Meredith tamién estudiu en Dartmouth.
Houston Rockets
Houston Rockets ye un equipu profesional de baloncestu d'Estaos Xuníos con sede en Houston, Texas. Xuega na División Suroeste, dientro de la Conferencia Oeste de la NBA. L'equipu establecer en 1967, xugando mientres los sos cuatro primeros años en San Diego (California).
Na so temporada del debú ganaron namái 15 partíos, pero n'escoyendo nel draft de 1968 nel númberu unu a Elvin Hayes, consiguieron esa mesma temporada faer la so primera apaición nunos playoffs. En siendo trespasáu Hayes, ficharon pa sustituyi-y a Moses Malone, que s'alzó como exa del equipu. Malone ganó 2 premios al meyor xugador de la NBA mientres la so estancia en Houston, y llevó a los Rockets a la so primera apaición nunes finales, en 1981, nes que cayeron en seis partíos ante Boston Celtics.
Estadios
San Diego Rockets Houston Rockets
San Diego Rockets
thumb|left|170px|[[Calvin Murphy desenvolvió tola so carrera nos Rockets.]] Los Rockets fueron creaos na ciudá de San Diego en 1967, y en siendo mercaos por Robert Breitbard por 1,75 millones de dólares, entraron na NBA xunto con Seattle SuperSonics nel draft d'espansión de la temporada 1967-68. El nomatu de los Rockets foi dau porque la ciudá de San Diego llámase a sigo mesma una ciudá en movimientu. Jack McMahon foi escoyíu como entrenador, y la so primera eleición nel draft de 1967 foi'l qu'años más tarde sería miembru del Basketball Hall of Fame, Pat Riley, na séptima posición. Na so primer temporada perdieron 67 partíos, daquella récor de derrotes na historia de la NBA.
En 1968, los Rockets ganaron el llanzamientu de moneda a Baltimore Bullets, consiguiendo la primera posición del draft de 1968. Escoyeron a Elvin Hayes de la Universidá de Houston. El rookie Hayes lideró al equipu escontra la so primer apaición en playoffs en 1969, cayendo eliminaos en Semifinales de División ante Atlanta Hawks por 4-2. Nel Draft de 1970, los Rockets escoyeron a Calvin Murphy y Rudy Tomjanovich, a posteriori xugadores claves na franquicia. Entrenaos por Jack McMahon y Alex Hannum, los Rockets remataron la so estancia en San Diego con un balance de 119-209, ensin llograr clasificase pa los playoffs nos dos temporaes siguientes.
Treslláu a Houston
right|240px|thumb|L'equipu treslladóse'n [[1971 a Houston.]] En 1971, l'axente de bolsa inmobiliariu Wayne Duddleston y el banqueru Billy Goldberg mercaron la franquicia por 5.6 millones de dólares y treslladáronla de San Diego -onde los aficionaos inclinábense más por Los Angeles Lakers que polos Rockets- a Houston.
Los Rockets orixinalmente yeren conocíos pol lema de la ciudá de San Diego, "A City in Motion" ("Una Ciudá en Movimientu"), pero col treslláu a Houston el so nome tomó una relevancia entá mayor. Houston ye la casa del Centru espacial Lyndon B. Johnson y del Centru de Control de la NASA, recibiendo una atención nacional mientres el Programa Apollo. L'equipu de béisbol de Houston foi llamáu de manera asemeyada, Houston Astros, y l'estadiu Astrodome, una construcción bien futurista. Amás, l'equipu femenín de baloncestu de la WNBA llámase Houston Comets y ta acomuñáu a los Rockets.
Años 70
290px|left|thumb|Los Rockets xugaron dellos partíos nel Astrodome a principios de los [[Años 1970|70.]] Los Rockets empezaron xugando en dellos pabellones de Houston, incluyendo'l Astrodome, AstroHall y Hofheinz Pavilion. Tamién xugaron nel HemisFair Arena en San Antonio y en Waco. Sicasí, el sofitu del públicu yera bien probe nuna ciudá apoderada pol fútbol americanu y el béisbol, y los Rockets promediaron una media de menos de 5.000 espectadores per partíu na so primer temporada en Houston.
Primero que diera empiezu la temporada en 1971, l'entrenador Alex Hannum coló a Denver Nuggets de l'ABA. Tex Winter encargóse de sustituilu. Winter aplicó'l so sistema del triángulu ofensivu qu'oldeó col estilu ofensivu que Hayes taba avezáu. Houston llueu trespasó a Hayes a Baltimore Bullets por Jack Marin. La falta d'ésitu fixo pocu pa llamar l'atención de la ciudá, y na primavera de 1973, dempués de la décima derrota consecutiva del equipu, Winter foi despidíu.
En 1975, los Rockets treslladáronse a un nuevu pabellón más modernu, The Summit, que sería la so casa mientres los próximos 28 años. Con Johnny Egan d'entrenador, y Tomjanovich, Murphy y Mike Newlin liderando al equipu, los Rockets llograron la so primer clasificación a los playoffs desque se camudaron a Houston. Los Rockets eliminaron a los New York Knicks de Walt Frazier y Earl Monroe en primer ronda, pero cayeron ante Boston Celtics en Semifinales de Conferencia.
Malone recibió'l premiu de MVP de la temporada en 1979. Malone, Murphy y Tomjanovich xugaron aquel añu'l All-Star Game. Rick Barry xunióse al equipu nun trespasu con Golden State Warriors en cuenta de John Lucas. Barry permedió unos modestos 13.5 puntos per partíu y estableció un nuevu récor NBA en porcentaxe de tiros llibres, con un 94.7%. Xugaría un añu más nos Rockets antes de retirase en 1980.
Los Rockets roblaron un 47-35 na temporada 1978-79, la última campaña de Tom Nissalke como entrenador del equipu. Remataron segundos na División Central, siendo eliminaos por Atlanta Hawks a les primeres de cambiu en playoffs.
Del Harris sustituyó a Nissalke como entrenador na temporada 1979-80. Los Rockets terminaron la competición 41-41, empatando con San Antonio Spurs na segunda posición de la División Central. Dempués de vencer a los Spurs en primer ronda por 2-1, fueron barríos por Boston Celtics nes Semifinales de Conferencia.
Empiecen los 80s. Primeres Finales de la NBA (1980-1983)
thumb|left|240px|[[The Summit foi'l pabellón de los Rockets ente 1975 y 2003.]] En 1981, la llegada d'un tercer equipu de Texas a la NBA, Dallas Mavericks, fizo que la lliga reestructurara les conferencies y unviara a Houston a la División Mediu Oeste de la Conferencia Oeste, xunto con San Antonio, Kansas City, Denver, Utah y Dallas. Houston empató con Kansas City na segunda plaza de la división, detrás de los Spurs con un balance de 40-42, entrando en playoffs.
El so camín na postemporada empezó batiendo a los Lakers en primer ronda. Na siguiente ronda veríense les cares colos Spurs de George Gervin, venciéndo-yos por un afechu 4-3. Yá nes Finales de Conferencia, los Rockets ganaron en cinco partíos a unos Kansas City Kings lideraos por Otis Birdsong, Scott Wedman y Phil Ford. Los Rockets llantar por primer vegada na so hestoria nes Finales de la NBA, onde cayeríen contra Boston Celtics en seis encuentros.
Mientres la temporada, Murphy, el xugador más baxu de la lliga, estableció dos récores NBA; 78 tiros llibres consecutivos anotaos, rompiendo l'antiguu récor qu'ostentaba Rick Barry con 60 en 1976, y 95.8% en tiros llibres, superando l'antiguu récor de Barry nos Rockets en 1979. La siguiente temporada, l'equipu ameyoró'l so balance roblando un 46-36, pero fueron eliminaos en primer ronda de playoffs por Seattle Sonics. En 1982, Malone recibió'l so segundu MVP de la temporada.
Formación de les "Torres Ximielgues": Hakeem Olajuwon y Ralph Sampson (1983-1987)
En 1984 de nuevu tuvieron la oportunidá d'escoyer na primera posición del draft, escoyendo al pívot nixerianu Hakeem Olajuwon (daquella escribíase ensin "H") de la Universidá de Houston. Esa temporada, Olajuwon remató segundu na votación al Rookie del Añu por detrás de Michael Jordan. Con Olajuwon y Sampson nel All-Star Game, los Rockets esfrutaron d'una esitosa temporada, ganando'l títulu de campeones de la Conferencia Oeste y colándose nes Finales de la NBA per segunda vegada na so hestoria. Sicasí, de nuevu los Celtics cruciáronse nel so camín, ganándo-yos 4-2. Foi'l momentu álgido de les llamaes "Torres Ximielgues".
Na temporada 1987-88, los Rockets cayeron eliminaos en primer ronda. Don Chaney sustituyó a Fitch como entrenador del equipu y, amás, trespasar a Golden State a Ralph Sampson, qu'empezó a baxar la so productividá dientro del equipu. Les temporaes 1988-89 y 1989-90 vieron les alquisiciones d'Otis Thorpe y Vernon Maxwell, pero en dambes campañes volvieron cayer en primer ronda.
Clutch City (1987-1992)
200px|right|thumb|[[Hakeem Olajuwon, principal artífiz de los dos aniellos consecutivos de Houston.]] Ente 1987 y 1992, los Rockets tuvieron balances positivos, pero nunca pasaron de Semifinales de Conferencia en playoffs. Col nuevu entrenador Rudy Tomjanovich, los Rockets ganaron 55 partíos na 1992-93, pero Seattle SuperSonics eliminó-yos en Semifinales de Conferencia.
Los 2 Campeonatos (1993-1995)
El 30 de xunetu de 1993, Leslie Alexander mercó los Rockets. Nel segundu añu de Tomjanovich como entrenador del equipu, empezaron la temporada 1993-94 de manera arrolladora; 15-0. Con Olajuwon liderando'l bloque, los Rockets vencieron a los Knicks nes Finales de la NBA consiguiendo asina'l so primer campeonatu. Tres cinco partíos, los Knicks tomaron ventaya por 3-2. Los Rockets defendíen una ventaya de 86-84 nos postreros segundos del sestu partíu. Nel postreru segundu, John Starks (quien anotara 27 puntos hasta entós) tiraba un triple que-yos daba'l campeonatu, pero Olajuwon fixo una de les meyores xugaes defensives de tolos tiempos y taponó el disparu. Nel séptimu partíu, Olajuwon apoderó'l partíu, el so doble doble con 25 puntos y 10 rebotes fueron abondos pa vencer a los Knicks y llevase l'aniellu a Texas.
Los Rockets llucharon duramente mientres la primer metá de la temporada 1994-95. A metá de campaña, consiguieron a Clyde Drexler de Portland en cuenta d'Otis Thorpe. Drexler yá coincidiera antes con Olajuwon na Universidá de Houston. Los Rockets entraron en playoffs como sestos del Oeste. Nellos, batieron a Utah Jazz (60-22 na lliga regular) en primer ronda, Phoenix Suns (59-23) en Semifinales, y San Antonio Spurs (62-20) nes Finales de Conferencia. Nel quintu partíu de seriar ante los Spurs, celebróse una ceremonia previa al mesmu nel que s'apurrió'l MVP de la temporada a David Robinson. Nel alcuentru, Olajuwon dio una lleición al pívot de San Antonio anotando 42 puntos y ganando el partíu. Nes Finales de la NBA, Houston atopar con Orlando Magic, lideráu por Shaquille O'Neal y Penny Hardaway. Los Rockets barrieron ganando los cuatro alcuentros, ensin dar práuticamente opción a los Magic. Los Rockets convertir nel primer equipu en ganar l'aniellu rematando la temporada regular na sesta posición de la so conferencia. Amás, fueron el primer equipu n'eliminar a cuatro equipos de más de 50 victories en temporada regular nel so camín al aniellu.
Dempués de los Campeonatos (1996-2000)
upright|thumb|[[Charles Barkley llegó trespasáu de Phoenix Suns.]] Tres una campaña 1995-96 apinada de mancadures, los Rockets eliminaron a los Lakers na primer ronda de playoffs, pero fueron barríos por Seattle Supersonics en Semifinales de Conferencia. L'avieyada plantía de Houston y l'emerxencia de los imparables Bulls llevaron a los Rockets a completar un dramáticu trespasu con Phoenix nel que se desfacer de Sam Cassell, Chucky Brown, Mark Bryant y Robert Horry por Charles Barkley. El "Gran Tríu" (Olajuwon, Drexler y Barkley) lideró al equipu a un récor de 57-25. Houston barrió a Minnesota Timberwolves na primer ronda, y na segunda ganaron a los Sonics nuna dura serie de siete partíos. Nes Finales de Conferencia atopar a los Jazz, un equipu a los qu'eliminaren primeramente nos dos temporaes nes que s'alzaron col campeonatu, anque esta vegada fueron zapeados.
La temporada 1997-98 tamién tuvo marcada poles continues mancadures, y l'equipu remató 41-41 y octavu nel Oeste. En primer ronda atopar de nuevu colos Jazz, siendo unviaos a casa en cinco partíos. Tres la temporada, Drexler retirar del baloncestu, y los Rockets realizaron otru importante trespasu nel que recibíen a Scottie Pippen de Chicago en cuenta de Roy Rogers y una segunda ronda de draft de 1999 y 2000. Pippen encaxó bien nel sistema defensivu del equipu, pero costó-y faese un buecu ofensivamente con Barkley y Olajuwon. En playoffs, fueron eliminaos de manera decepcionante polos Lakers (3-1). Mientres el branu, Barkley y Pippen amosaron públicamente'l so iñerizu l'unu al otru.
A partir de los dos años del campeonatu, el puntu débil de los Rockets fuera la posición de base. L'equipu fichó a Brent Price pa cubrir les llagunes, pero yera un xugador bien llindáu por cuenta de les mancadures. Esi branu intentaron solucionar los sos problemes nesi puestu trespasando a Price, Antoine Carr, Michael Dickerson, Othella Harrington y una futura primer ronda de draft a Vancouver Grizzlies pol base novatu Steve Francis y Tony Massenburg. Dos meses más tarde, los Rockets vendieron a Pippen a los Blazers en cuenta de Walt Williams, Stacey Augmon, Ed Gray, Carlos Rogers, Brian Shaw y Kelvin Cato. Esti trespasu dio la fondura al equipu que dexara'l trespasu de Francis.
A principios de la temporada 1999-00, Barkley rompióse'l tendón del cuádriceps de la so rodía izquierda nun partíu contra Philadelphia 76ers y tuvo que retirase precipitadamente del baloncestu, yá que tenía pensáu faelo cuando rematara la temporada. Barkley, ingeniosamente, declaró: "xusto lo qu'América precisaba, otru home negru nel paru". Barkley siguió cola rehabilitación y remaneció simbólicamente el 19 d'abril de 2000 ante Vancouver Grizzlies, xugando 6 minutos y anotando 2 puntos. Coles mancadures de Barkley y Olajuwon, los Rockets terminaron 34-48 y perdiéronse los playoffs.
Llega'l Sieglu XXI (2000-2004)
En 2001, los Rockets consiguieron un balance 45-37 y barrieron a cada equipu de la División Central, pero nun llograron metese en playoffs. Un yá veteranu Olajuwon foi trespasáu a Toronto Raptors en 2001, dexando nel mandu a Steve Francis y Cuttino Mobley. La temporada siguiente foi bien probe, col equipu apináu de novatos y xornaleros, debíu, en parte, a la llarga mancadura de Francis. La primer campaña en casi 20 años ensin Olajuwon remató con un decepcionante balance de 28-54.
La suerte sonrío a los texanos nel Draft de 2002, escoyendo na primer posición al prometedor pívot chinu Yao Ming. La temporada 2002-03 tuvo una notable meyora nel equipu, col tríu Yao, Francis y Mobley liderando a los Rockets a un récor de 43-39, anque siendo insuficiente pa consiguir un puestu en playoffs.
El dúu de Yao y T-Mac (2004-2010)
left|200px|thumb|[[Tracy McGrady nun partíu ante Washington Wizards.]] 250px||thumb|[[Yao Ming llegó a Houston en 2002.]]
Con un 45-37 na siguiente campaña, los Rockets visitaron la postemporada per primer vegada dende 1999. Sicasí, los Lakers, como na última ocasión, eliminaron a los Rockets en primer ronda. Pel branu viéronse cambeos d'importancia nel equipu, trespasando a Steve Francis, Cuttino Mobley y Kelvin Cato a Orlando Magic pola superestrella Tracy McGrady, Juwan Howard, Tyronn Llue y Reece Gaines.
McGrady y Ming lideraron a los Rockets al so meyor rexistru en 10 años, 51-31, rematando quintos na dura Conferencia Oeste. La so aventura en playoffs remató de nuevu en primer ronda, cayendo ante Dallas Mavericks por 4-3. Tres esta campaña, llograron a Stromile Swift y Derek Anderson vía axente llibre, y a Mike James de Toronto Raptors por Rafer Alston.
Pero una plaga de mancadures visitó-yos na temporada 2005-06. Bob Sura foi operáu de la so rodía en branu, y McGrady pasó más tiempu na enfermería que nes canches a lo llargo del cursu. Amás, Yao Ming tamién tuvo que pasar pol quirófanu pa tratar una infeición na dea, y David Wesley quebróse una costiella. Con McGrady y Ming escasamente coincidiendo sanos en pista, los Rockets nun consiguieron accesu a playoffs, rematando 34-48.
Nel Draft de 2006, los Rockets escoyeron a Rudy Gay, procedente de la Universidá de Connecticut, na octava plaza. Gay foi unviáu a Memphis Grizzlies xunto con Stromile Swift en cuenta de Shane Battier. L'equipu tamién adquirió a Kirk Snyder de New Orleans Hornets por dos rondes de draft y dineru. Mientres dicha temporada, los Rockets remataron con un balance de 52-30 a pesar de les mancadures nel equipu; terminaron quintos na Conferencia Oeste y cayeron en playoffs ante Utah Jazz en siete partíos. Un añu más, McGrady nun pudo pasar de primer ronda, perdiendo'l séptimu y definitivu alcuentru por 103-99 n'Utah. El 18 de mayu de 2007, l'entrenador Jeff Van Gundy foi despidíu. right|250px|thumb|El [[Toyota Center mientres un partíu ante Dallas Mavericks.]]
Antes d'empezar la temporada 2007-08, los Rockets ficharon a Rick Adelman, sustituyendo nel puestu d'entrenador a Van Gundy. El 14 de xunu, los Rockets trespasaron a Juwan Howard a Minnesota Timberwolves por Mike James y Justin Reed, y escoyeron nel Draft de 2007 al base Aaron Brooks de la Universidá d'Oregon na 26ª posición y al australianu Brad Newley na 54ª. Amás, recibieron a Carl Landry procedente de Seattle SuperSonics frutu d'un trespasu. El 12 de xunetu, la franquicia trespasó al griegu Vassilis Spanoulis a San Antonio Spurs xunto con una segunda ronda de draft de 2009 a cambiu del pívot Jackie Butler y los derechos del arxentín Luis Scola, quien fuera escoyíu en 2002 polos Spurs. El 20 de xunetu, Steve Francis robló un contratu de 2 años colos Rockets y diez díes dempués arrenunció a los dos últimes temporaes del so contratu de 30 millones de dólares con Portland Trail Blazers. Sicasí, por cuenta de les mancadures, la so baxa forma y los cinco bases na plantía, Francis solo pudo apostar 10 partíos, permediando 5.5 puntos y 3 asistencies per nueche.
El 16 de marzu, los Rockets consiguieron una racha de 22 partíos ganaos consecutivos, consiguiendo con ello la tercera meyor marca na historia de la NBA que tien per delantre la racha de los Lakers del 71-72 de 33 partíos ganaos consecutivos y la de los Heat. Nes últimes diez victories, nun cuntaron col pívot Yao Ming, que sufrió una baxa por mancadura pal restu de temporada. El 18 de marzu, Boston Celtics punxo fin a la racha ganando a los Rockets por 94-74. L'equipu remató la temporada regular con un récor de 55-27.
En playoffs, los Rockets fueron eliminaos per segundu añu consecutivu polos Jazz, esta vegada en seis partíos, magar la so victoria agónica nel tercer partíu.
Pa la temporada 2009-10, los Rockets roblaron a Trevor Ariza procedente de los Lakers.
Nuevos tiempos, reconstrucción (2010-2012)
En febreru de 2010, poco antes del zarru de mercáu, los Rockets fixeron un trespasu a tres bandes colos New York Knicks y Sacramento Kings. Tracy McGrady robló polos Knicks y los Rockets adquiríen a Kevin Martin, Jordan Hill, Hilton Armstrong y Jared Jeffries. Ente que los Kings consiguieron a Joey Dorsey y Carl Landry. Los Rockets terminaron la temporada con un 42-40, fora de playoffs pero estableciendo un récor NBA, el d'equipu con meyor cómputu ensin xugadores All-Star.
Nel draft de 2010, los Rockets ficiéronse con Patrick Patterson. Esi branu, los Rockets roblaron al axente llibre Brad Miller, ente que Trevor Ariza foi tresferíu a New Orleans Hornets, al empar que recibíen a Courtney Lee de New Jersey Nets.
Na temporada 2010-11, tres solu 5 partíos, Yao volvía mancase de la so rodía esquierda. Yao volvió perdese otra temporada. Pa xunetu de 2011, Yao retirar con 30 años por cuenta de les sos mancadures. Taba consideráu'l meyor pívot de los Rockets dende Hakeem Olajuwon. En febreru de 2011, los Rockets trespasaron a Shane Battier a Memphis Grizzlies pol tanzanu Hasheem Thabeet. Asina mesmu, tamién tresfirieron a Aaron Brooks a Phoenix Suns por Goran Dragić.
Los Rockets volvieron quedase ensin playoffs esa temporada. Rick Adelman abandonó'l conxuntu de Texas y los Rockets roblaron a Kevin McHale como entrenador, el famosu ex-xugador de los Boston Celtics.
Nel draft de 2011, los Rockets facer colos rookies Marcus Morris y Chandler Parsons. En marzu de 2012, unviaron a Hasheem Thabeet y Jonny Flynn a Portland Trail Blazers por Marcus Camby. Asina mesmu, unviaron a Jordan Hill a Los Angeles Lakers pol recién axente llibre Derek Fisher (rápido cortáu y unviáu a Oklahoma City Thunder) y una primer ronda de draft.
La temporada 2011-12 trescurrió de manera más o menos regular. Tres l'atayáu fichaxe de Pau Gasol, los Rockets centrar nel bloque sólidu de Kevin Martin, Luis Scola y Goran Dragić. Finalmente terminaron con un global de 34-32, quedando en novena posición y fora de playoffs, magar tar la mayor parte de la temporada en posiciones de clasificación.
La era de James Harden y Dwight Howard (2012-presente)
Harden debutó nos Rockets con 37 puntos, 12 asistencies, 6 robos y 4 rebotes y desatapóse como'l líder del equipu llegando a xugar nel All-Star Game de la NBA 2013. Los Rockets llograron clasificase a playoffs n'última posición con un 45-37 de global, siendo posaos por Oklahoma City Thunder en forzando'l sestu partíu.
Pa la 2013-14, los Rockets facer col axente llibre Dwight Howard tres el so pocu esitosu pasu por Los Angeles Lakers. Los Rockets preparar p'asaltar los puestos altos de la Conferencia Oeste cola nueva dupla Harden-Howard y escoltaos por xugadores como Parsons o Lin.
Terminaron la temporada con una marca de 54-28, destacando la participación de Dwight Howard y James Harden nel All-Star Game de la NBA 2014.Clasificar a los playoffs enfrentándose a los Portland Trail Blazers perdiendo por 4-2 tres una estelante serie de Damian Lillard y Lamarcus Aldridge.
Trayeutoria
Nota: G: Partíos ganaos; P:Partíos perdíos; %:porcentaxe de victories
Plantía 2017/2018
{| class="toccolours" style="font-size: 95%; width: 90%; " ! colspan="2" style="background-color: #c5001e; color: white; text-align: center;" | Houston Rockets 2017-2018 ! Xugadores !! Entrenadores {| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;" ! Nᵘ !! !! Pos. !! Nome !! Altor !! Pesu !! Orixe
Derechos internacionales
Los Houston Rockets tienen los derechos internacionales sobre los siguientes xugadores.
Premios
MVP de la Temporada
MVP de les Finales
Meyor Defensor
Rookie del Añu
Xugador Más Ameyoráu
Meyor Xugador ESPY
Meyor Entrenador del Añu
Executivu del Añu
Meyor Quintetu de la Temporada
Segundu Meyor Quintetu de la Temporada
Tercer Meyor Quintetu de la Temporada
Segundu Meyor Quintetu Defensivu
Meyor Quintetu de Rookies
Segundu Meyor Quintetu de Rookies
Yoshihisa Matsushima
Yoshihisa Matsushima (松島 芳久, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Imperiu khmer
thumb|400px|Dibuxu de Delaporte de como vio la ciudá sagrada en 1880.
L'Imperiu khmer (ចក្រភពខ្មែរ) o Imperiu d'Angkor foi un poderosu reinu que'l so territoriu central correspuende colo qu'anguaño ye'l Reinu de Camboya nel Sureste asiáticu, pero que tamién entendía los territorios de los modernos países de Tailandia, Laos, Camboya, Vietnam, parte de Birmania y Malasia. L'imperiu surdió como una dixebra de los reinos de Chenlá y Funán y tuvo como centro la Ciudá Sagrada d'Angkor, güei ciudá de Siem Riep, al norte del llagu Sap. La so rellumanza y l'enorme riqueza arqueolóxica y cultural son la inspiración nacional de los sos direutos descendientes, la mayoría d'ellos jemeres presentes sobremanera en Camboya, pero en mayor o menor midida nos países circundantes tamién.
Formación y crecedera
La xénesis de lo que sería'l poderosu Imperiu khmer daríase yá dende'l sieglu I cola presencia d'elementos culturales, militares y relixosos de la India. Hasta'l sieglu VII el territoriu del Sureste asiáticu entamaríase políticamente en tribus de les cualos surdiríen dos misteriosos reinos qu'inda constitúin una incógnita pa la hestoria y l'arqueoloxía: Chenlá y Funán. La invasión que fizo Indonesia mientres el sieglu VII al Sureste asiáticu sería motivu d'unidá política definitiva dempués de la independencia liderada pol carismáticu descendiente de Kambu Svayambhuva, fundador de la cultura khmer: Jayavarman II, el dios-rei.
Según un monumentu conmemorativo nes ruines de Sdok Kok Thom de 1052, a 25 km de Sisofon, Jayavarman II fundó cuatro capitales, siendo estes les ciudaes d'Indrapura, nel delta del ríu Mekong; Hariharalaya (anguaño Roluos), na planice d'Angkor; Amarendrapura, na zona del templo-monte d'Ak Yum, anguaño recubierta en gran parte pol baray occidental; y Mahendrapura, nel macizu montascosu de Phnom Kulen. Asina, unificó Kambuja y celebró la so coronación nel añu 802, nun ritu sagráu realizáu pol bráhmana Shivakaivalya nel monte de Phnom Kulen, que lo declaró rei sobre tolos otros monarques y árbitru absolutu de tol mesmu reinu, col poder conferíu por Shivá.
Heredera de la cultura de la India, l'Imperiu nació profesando la relixón hindú y pollo tola cosmoloxía, l'arquiteutura, les costumes, la concepción de lo sagrao y la mentalidá, tuvo llargamente reflexada nesa relixón, anque nun s'acoyó al conceutu de castes, sinón al del brahmanismu. Un millón de persones de la etnia khmer, quien apoderaben l'imperiu, vivíen en Angkor, apoderando una área de más de 5 000 000 km².
Jayavarman II morrería nel añu 850 en Hariharalaya, a quién-y lo tituló Parameshuva póstumamente. El so fíu, Jayavarman III, devotu del dios Vishnú (como lo demuentra el so nome póstumu, Vishuloka), siguiría-y nel tronu, gobernando dende'l 850 hasta'l so muente nel 877, probablemente cuando-y escorrió un elefante selvaxe. D'esti periodu pocu conocer pola escasa cantidá d'información del mesmu. Asoceder nel tronu Indravarman I, del cual tiense numberoses inscripciones, colo cual conozse que'l so reináu empezó nel añu 877 o 878.
thumb|300px|Templu y mausoléu dedicáu al rei [[Yasovarman I.]] Estableció la capital del reinu en Hariharalaya, construyendo nella'l templu de Preah Ko, nel añu 879, pal cultu de los antepasaos de Java y de los espíritos custodios del reinu, y el templu-monte de Bakhong, nel añu 881, sede del llinaxe real y del Devaraja. Amás, fixo construyir en Lolei el Indratataka, un banzáu de 3800 metros de llargu y de 800 d'anchu, aprovechando les agües del ríu Roulos. Asina, garantizaba agua a los arrozales y a la ciudá. El llogró espandir el reinu hasta Ubon en Tailandia, al norte, y hasta el Phnom Bayang, al sur, pudiendo asina reconquistar el baxu valle del ríu Mun. Indravarman I morrería nel añu 889, depués de lo cual empezaría una curtia pero sangrienta llucha pola socesión, del cual saldría vencedor Yasovarman I, del llinaxe de los Mahipativarman.
L'edificó un nuevu banzáu, conocíu como'l baray oriental, que cuntaba con 7000 m de llargu y 1800 m d'anchu, que alimentábase col ríu Siem Reap. Cuando s'empezó a edificar la nueva ciudá, Yashodharapura, esti convertir na llende oriental. La nueva ciudá midía cuatro quilómetros per llau, y nel centru edificóse'l templu real, conocíu como'l Phnom Bakheng, nuna pequeña elevación, amás d'otros templos-montes, como los de Phnom Krom y Phnom Bok, ermites y āśrams. Gobernaría pacíficamente el territoriu hasta la so muerte nel añu 910.
Asocedió-y el so fíu Harshavarman I, y mientres el so reináu, nel añu 921, un tíu maternu del rei, Jayavarman IV, remontóse, tomando posesión nel noroeste d'Angkor, y coronándose en Koh Ker, polo que se dio la situación d'atopase dos capitales enfrentaes nel imperiu. Harshavarman I morrería nel 925, y asocedería-y el so hermanu, Ishanavarman II, anque esti caltendría un curtiu tiempu nel poder, yá que tamién morrería nel 928. Depués d'estos curtios reinaos, Jayavarman IV quedó como rei lexítimu, porque la so esposa principal, Jayadevi, yera hermana de Yashovarman. Solo tuvo control efectivu sobre Koh Ker y la contorna, pola división del imperiu. Jayavarman IV finó nel 941.
De magar, reinó'l so fíu Harshavarman II, hasta la so muerte nel 944. Depués, xubiría al tronu Rajendravarman II, quién llogró retomar el control sobremanera Angkor, y mandu a construyir Mebon nel 956, el templu-monte dedicáu a los antepasaos, como parte de fortalecer les tradiciones. Más tarde, nel añu 961, edificó otru templo-monte, el Pre Rup, dedicáu al linga Rajendreshara. Tamién se-y atribúi a construcción del Templu Preah Vihear, dedicadó n'honor de Shiva.
Jayavirahvarman foi'l nuevu rei hasta 1006. Protexó la capital con una muralla, por cuenta de les amenaces de Suryvarman, fíu d'un príncipe de Tambralinga. Suryavarman II xubiría al tronu, depués de los intentos de Udayadityavarman y el so hermanu Jayavirahvarman de tomar el poder, nel añu 1006.
Edá Dorada
So Suryavarman II empezaría la Edá Dorada del Imperiu khmer.
Los templos d'Angkor
Los templos d'Angkor constitúin el principal legáu del Imperiu a la posteridá, xunto al so pueblu. Angkor ye'l testimoniu del inmensu poder y riqueza qu'atropó l'Imperiu khmer, lo mesmo que de la variedá de creencies que fizo sos a lo llargo del tiempu. Tiense constancia de templos llevantaos dende finales del sieglu VIII, a partir del reináu de Jayavarman II, ente que'l templu d'Angkor Wat alzar mientres el reináu de Suryavarman II, quien morrió en 1150. La concepción hindú del rei-dios llevó a los reis angkorianos a dexar cada unu'l so propiu templo-monte y de esta manera cada rei hasta'l sieglu XIV fadría'l so propiu templu, lo que s'estendería per quilómetru a la redonda siendo güei el más grande complexu relixosu del mundu.
La relixón angkoriana
Magar l'Imperiu foi fundáu so la égida del hinduismu y el mesmu siguiría presente na cultura hasta los tiempos contemporáneos, l'Imperiu Jemer bien llueu vería llegar una nueva relixón, esta vegada dende Sri Lanka, la so Budismu Theravada mientres el sieglu XIII. El rei Jayavarman VII quedó cautiváu poles enseñances que-y fueron tresmitíes polos monxos visitantes d'aquel país avera del Buda y ensin más se convirtió a la nueva relixón. Adulces tolos súbditos siguir, pero los elementos hinduistes nunca sumiríen, creando un particular sincretismu relixosu güei bono de reparar nos modernos jemeres. Mientres el reináu de Jayavarman VIII a finales del sieglu XIII produció una curtiu reimplantación del cultu hinduista como relixón d'Estáu.
Apoxéu y arquiteutura
El gran apoxéu del Imperiu khmer sería sol reináu de Jayavarman II (802-850). Jayavarman proclamóse rei-dios al xubir al tronu col poder conferíu por Shivá. De magar, los reis jemeres esixeron llealtá a los sos súbditos, y construyeron grandes templos y palacios. Los inxenieros escurrieron un innovador sistema de riego col fin de faer les colleches más granibles, cosa que-yos dexó xenerar un escedente destináu a los sacerdotes de les ciudaes-templo.
Idioma candoshi
El candoshi, shapra o murato ye un idioma, que constitúi l'únicu sobreviviente d'una pequeña familia de llingües de Perú.
Historia
Nel sieglu XVI los europeos entraron en contautu con grupos que falaben llingües candoshi, emparentaes col modernu candoshi-sapra-murato. El subgrupu murato foi contactáu per primer vegada en 1744, y aguantáronse a ser evanxelizaos por misioneros xesuites n'evanxelizalos en 1748.
José Pardo y Barreda
José Simón Pardo y Barreda foi un abogáu, diplomáticu y políticu peruanu, qu'ocupó la Presidencia de Perú en dos causes: ente 1904 y 1908 y ente 1915 y 1919. Fíu de Manuel Pardo y Lavalle, fundador del Partíu Civil y Presidente de Perú, y tamién foi nietu del políticu y escritor Felipe Pardo y Árgoma.
José Pardo representó una nueva xeneración de civilistes con pruyimientos renovadores pal desenvolvimientu de Perú. Mientres el so primer gobiernu sofitó firme y conducentemente a la educación pública, la cultura y la defensa nacional. El so segundu gobiernu carauterizar pola violencia político y social, síntoma del escosamientu del civilismu como opción política y de la crisis mundial derivada de la Primer Guerra Mundial. Terminó siendo derrocáu por Augusto B. Leguía.
Biografía
Nacíu en Lima como'l terceru de los diez fíos d'una les principales families de Perú, propietarios de la Facienda Tumán y de familia aristócrata. El so padre sería'l fundador del Partíu Civil y Presidente de Perú, Manuel Pardo y Lavalle, fíu del destacáu poeta y escritor Felipe Pardo y Árgoma, quien foi de Ministru de Rellaciones Esteriores y yera descendiente del conquistador Jerónimo d'Árgoma. La so madre foi María Ignacia Josefa Barreda y Osma, fía del fanegueru home de negocio Felipe Barreda y Aguilar "l'home de los Cinco Millones", por quien taría emparentáu con diverses personalidaes polítiques. Ente los sos hermanos tán Felipe Pardo y Barreda, V.° marqués de Fonte Formosa de Miranda, y l'inxenieru de mines Juan Pardo y Barreda, quien foi Presidente de la Cámara de Diputaos. Coles mesmes, foi primu de Felipe d'Osma, Pedro d'Osma y José de la Riva-Agüero y Osma, marqués de Montealegre de Aulestia, y sobrín de José Antonio de Lavalle y Enrique Barreda y Osma. Ye por estes rellación familiares que Manuel González Prada ironizó:
El so padre foi asesináu en 1878 cuando ocupaba la presidencia de la Cámara de Senadores, anque la so familia llogró refaer la so fortuna.
José Pardo cursó estudios escolares nel Institutu de Lima so la direición de profesores alemanes, y en 1881 ingresó na Facultá de Lletres de la Universidá Nacional Mayor de San Marcos, cuando la capital peruana topábase ocupada poles tropes chilenes. Llogró los graos de bachiller (1882) y llicenciáu en Lletres (1883); depués los de bachiller (1884), llicenciáu (1885) y doctor en Ciencies Polítiques y Alministratives cola tesis sobre los Principios que'l Derechu Internacional Priváu establez pa resolver los conflictos de Lleis en materia de matrimoniu» (1885). Tamién se graduó de bachiller en Xurisprudencia (1885) y finalmente titulóse d'abogáu (1886). Darréu, incorporar a les files del Partíu Civil que fundara'l so padre, convirtiéndose col tiempu n'unu de los sos líderes.
En 1888, sol gobiernu del xeneral Andrés Avelino Cáceres foi nomáu secretariu de la Llegación n'España, teniendo qu'asumir les funciones d'encargáu de negocios, del 2 de xunetu de 1888 al 16 d'ochobre de 1890, según la defensa de Perú mientres el conflictu de llendes col Ecuador, que'l so arbitraxe foi confiáu a la Corona española. Nesta ocasión correspondió-y redactar el primer Alegatu de Perú en tres volúmenes, un importante estudiu xurídicu que foi dende entós un fundamental documentu sustentatorio de la posición peruana nesi espinosu asuntu de llendes, que tardaría más d'un sieglu en resolvese. left|thumb|250px|Jose Pardo xunto col presidente [[Manuel Candamo, cuando Pardo yera Xefe de Gabinete y Rellaciones Esteriores en 1903.]] De vuelta al Perú, en 1890, abandonó la carrera diplomática pa consagrase a alministrar la so facienda azucrera «Tumán», en Chiclayo. En Lima incursionó nel negociu de la construcción al promover la urbanización del distritu de La Victoria y fundó en Vitarte una fábrica de texíos, que dio trabayu a gran númberu d'obreros, los mesmos que nel sieglu siguiente protagonizaríen lluches sociales.
En 1891 foi nomáu miembru de la Sociedá Xeográfica de Lima. En 1900 la Universidá de San Marcos riquió-y pa la Facultá de Ciencies Polítiques y Alministratives, confiriéndo-y les cátedres de Derechu Diplomáticu y d'Historia de los Trataos de Perú, qu'exerció hasta 1903. Foi tamién representante de la Universidá ante'l Conseyu Cimeru d'Instrucción Pública (1901-1903), que preparó la Llei de Reforma de la Enseñanza Secundaria que sería aprobada de 1904.
Sol gobiernu de Manuel Candamo (el segundu gobierno civilista dempués de Manuel Pardo) foi nomáu ministru de Rellaciones Esteriores, cargu que desempeñó del 8 de setiembre de 1903 al 14 de mayu de 1904; ente que Augusto B. Leguía, otru nuevu civilista, exercía'l Ministeriu de Facienda. Pero Candamo nun terminó'l so mandatu presidencial de cuatro años pos finó a los ocho meses d'asumir el mandu, el 7 de mayu de 1904, víctima d'una enfermedá.
Pardo casóse cola so prima hermana Carmen Heeren Barreda. Depués foi presidente constitucional de Perú en dos periodos: de 1904 a 1908 y de 1915 a 1919.
En siendo derrocáu por Leguía, foi desterráu a Nueva York. Moró n'Europa, en Biarritz (Francia), hasta qu'en 1944 retornó al Perú afaláu por una opinión pública favorable. Tres años dempués morrió en Lima.
Eleiciones presidenciales de 1904
Dempués de la muerte de Candamo, el segundu vicepresidente Serapio Calderón asumió la presidencia, pos el primer vicepresidente, Llinu Alarco, tamién finara. A Serapio correspondía-y convocar a nueves eleiciones presidenciales, y nelles presentáronse dos opciones:
Universidá de Calcuta
La Universidá de Calcuta, (n'hindi কলিকাতা বিশ্ববিদ্যালয়, n'inglés University of Calcutta) ye una universidá pública asitiada en Calcuta, nel estáu indiu de Bengala Occidental. Con aproximao 100.000 estudiantes y unos 5.500 estudiantes de posgráu ye una de les universidaes más importante del este de la India.