cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yihad
Guerra nes sociedaes musulmanes
Los mandatos inculcados nel Corán (en cinco suras del periodu posterior a que Mahoma estableciera'l so poder) por que los musulmanes llucharen contra aquellos qu'o bien nun abrazaben l'Islam o nun pagaben una tasa (yizia) nun fueron interpretaos como un mandatu llegal xeneral por que tolos musulmanes fixeren la guerra constantemente a los infieles. Yera de normal aceptáu que la orde pa llanzar una guerra xeneral solo podía ser dada pol Califa, pero'l musulmanes que nun reconocíen l'autoridá espiritual del Califa, como los non sunís o los estaos non otomanos, solíen buscar nos sos propios gobernantes la proclamación de la yihad. En realidá, nun se produció una guerra universal de los musulmanes contra los non creyentes dende'l primera califatu. Dalgunos proclamaron la yihad, reclamando para sí'l títulu de mahdi, como por casu el sudanés Muhammad Ahmad en 1882.
Yihadismu modernu
A lo llargo de la historia hubo distintos grupos (de calter islamista o non) que realizaron llamaes a la yihad, entendida como guerra santa, nel marcu de conflictos de tipoloxía bien distinta (non solo contra non musulmanes, dacuando tamién ente los mesmos musulmanes). Dellos autores, como Bat Ye'or, pionera nel estudiu de la situación de los dhimmis y de la yihad, ven inclusive nel xenocidiu armeniu de 1915 la culminación natural d'una política de yihad perpetada por musulmanes, anque la historiografía xeneralmente encuadró estos acontecimientos nel contestu de les llimpieces étniques qu'acompañaron a lo llargo del sieglu XX a la creación de dellos estaos nacionales modernos, como la llaica Turquía nesti casu, y ensin rellación direuta cola relixón. Pa Bat Ye'or:
Como yá se dixo, los defensores de la idea d'una guerra de relixón o de civilizaciones atopen ecu ya inspiración en pallabres como les que Osama bin Laden pronunció nun mensaxe espublizáu al mundu enteru por Al Jazira el 3 de payares de 2001, menos de dos meses dempués del 11-S, en clara alvertencia a les principales autoridaes relixoses musulmanes:
Sicasí, munchos intelectuales, como l'historiador marroquín Abdallah Laroui refuguen la identificación ente islam y violencia (o inclusive ente islamismu políticu y violencia) que se fai a partir de discursos como'l d'Al-Qaeda:
Kalpana Chawla
Kalpana Chawla foi una doctora y astronauta de la NASA.
Jon Nod
Jon Nod (Jon Álvarez), nacíu'l 21 de xunu de 1982, ye un cantante español del xéneru Indie Folk. Nació en Xixón, Asturies.
Kalpana Chawla
Esperiencia
En 1988, Kalpana empezó a trabayar nel Centru d'Investigaciones Ames nel área de dinámica de fluyíos d'enerxía d'elevación computarizados. La so investigación concentrar na simulación de complexes corrientes d'aire atopaes alredor d'aeronaves como'l Harrier nel efeutu suelo”. Siguiendo a la terminación d'esti proyeutu, siguió cola investigación del mapeo de fluxos solventes n'ordenadores, y estudió estos fluxos al traviés de cálculos complicaos. En 1993, Chawla empezó a trabayar en Overset Methods Inc., Los Altos, California, como Vicepresidente y Científica d'Investigación pa formar un equipu con otru investigadores especializaos na simulación de problemes rellacionaos col movimientu de cuerpos múltiples. Foi responsable del desenvolvimientu y implementación de téuniques eficientes pal desempeñu de la optimización dinámica. Les resultancies de dellos proyeutos nos que participó Kalpana Chawla tán documentaos en publicaciones de conferencies téuniques y revistes.
Esperiencia na NASA
thumb|Chawla a bordu del Columbia Kalpana Chawla foi escoyida pola NASA en 1994 y presentóse al Centru Espacial Johnson en marzu de 1995 como candidata a astronauta nel decimoquintu Grupu d'Astronautes. Dempués de terminar un añu d'entrenamientu y evaluación, foi asignada como representante de tripulación pa trabayar en temes téuniques pa la Oficina d'Astronautes nes Divisiones d'Actividaes Extravehiculares y Robótica y tamién en Computación. Les sos xeres incluyeron el trabayu nel desenvolvimientu de Sistemes d'Información Robóticos y les pruebes el programa de control del Tresbordador Espacial nel Llaboratoriu d'Integración del Tresbordador. En payares de 1996, foi asignada como especialista de misión y operadora principal del brazu robóticu na misión del STS-87. En xineru de 1998, foi escoyida como representante de tripulación del tresbordador y la tripulación de la estación de vuelu, darréu sirvió como líder de la seición Sistemes y Habitabilidad de la Tripulación pa la Oficina d'Astronautes. Voló per primer vegada al espaciu na misión STS-87 (1997) y en STS-107 (2003). Kalpana Chawla rexistró 30 díes, 14 hores y 54 minutos nel espaciu.
Jon Nod
"Supuestamente, Caín desterrar a la tierra de Nod, East of Eden. Ellí foi presa de velees diurnes, y cada nueche convertir nun senderu doliosu que va dende la inorancia hasta la verdá."
Kalpana Chawla
Esperiencia en vuelos espaciales
Misión STS-107 Columbia (16 de xineru – 1 de febreru de 2003). Esta misión de 16 díes de duración tuvo dedicada a la investigación científica a la cual destinóse-y les 24 hores del díes en dos veces alternantes. La tripulación llevó a cabu y de manera esitosa cerca de 80 esperimentos. La misión terminó en traxedia cuando'l Tresbordador Espacial Columbia se desintegró mientres la reentrada sobre'l cielu del suroeste de los Estaos Xuníos cuando namái faltaben 16 minutos pal aterrizaxe. La causa d'esta traxedia tuvo orixe'l día del llanzamientu cuando un cachu d'espluma aislante del Tanque Esternu esprendióse y estropió la parte inferior de l'ala izquierda del Orbitador arrincando dalgunes llosetes de proteición térmica. Nel día de la reentrada l'ausencia d'estes llosetes causaron el recalentamientu de la estructura interna provocando la desestabilización y consecuentemente desintegración de la nave matando a les sos 7 tripulantes.
Jon Nod
So estes condiciones, Jon Álvarez percuerre un llargu camín nos sos cantares en busca de la verdá que s'escuende nel ser humanu. Ye ensin dulda una verdá escura, dacuando enllena de dolor, que describe lo que se despinta, lo quier despintase, o más bien lo que naide desea oyer.
Tratáu Antárticu
El Tratáu Antárticu y otros alcuerdos rellacionaos, colectivamente denominaos como Sistema del Tratáu Antárticu, regulen les rellaciones internacionales con al respeutive de L'Antártida. Pa los propósitos del Tratáu Antárticu L'Antártida ye definida como toles tierres y barreres de xelu allugaes al sur del paralelu 60° Sur ensin afectar derechos sobre'l alta mar ellí esistente. El tratáu foi robláu en Washington D.C., capital de los Estaos Xuníos, el 1 d'avientu de 1959 y entró a valir el 23 de xunu de 1961 al depositase'l postreru de los preseos de ratificación de los 12 signatarios orixinales. El Gobiernu de los Estaos Xuníos ye'l depositariu del tratáu, ente que la sede permanente de la Secretaría del Tratáu Antárticu ta asitiada na ciudá de Buenos Aires n'Arxentina dende la so creación en 2004.
New Super Luigi U
Hasta setiembre de 2015, el xuegu vendió 2,27 millones de copies alredor del mundu, convirtiéndose nel séptimu xuegu más vendíu na Wii U. En cuantes que'l so xuegu hermano, New Super Mario Bros. O, vendió 4,88 millones de copies a la mesma fecha, ocupando la tercer posición.
Manera de xuegu
Trátase d'una nueva versión actualizada y espandida del xuegu New Super Mario Bros. O en conmemoración del 30 aniversariu de Luigi dende'l so debú en videoxuegos. Ente una de les diferencies más notables y destacaes ye que Luigi ye'l protagonista d'esti títulu y va ser xugable pol primer xugador. Otra de les novedaes ye que Mario nun apaez y nun va ser xugable nesti xuegu, nel so llugar Cacu Gazapu (Nabbit) reemplazar y ye xugable solo en manera multixugador, llegando a tener l'habilidá de aportar a invencible y nada puede face-y dañu, sacante los llugares con abilsos, llava y agües tóxiques. Él nun puede llegar a llograr los Power Up al atrapar ítems, pero a la fin de la pantalla si nun pierde nenguna vida, los ítems qu'atrape puede llegar a convertiles en vida, ensin escaecer que Toad Mariellu y Toad Azul vuelven ser jugables puramente en manera multixugador. El xuegu contién 82 nuevos escenarios con delles diferencies, cada unu va venir con una mayor dificultá y el tiempu de caúna van ser de 100 segundos pa poder terminalos. En cada escenariu pueden atopase ente 1 o 2 figures ocultes de Luigi a lo llargo de tol nivel, formando un total de 86 figures, esto foi puestu como una referencia. Otru de los cambeos ye que Luigi salta más altu como se vio nel xuegu Super Mario Bros. 2, y tamién cuerre un pocu más rápidu.
Disponibilidad
El títulu foi llanzáu na eShop de Wii U, y solo puede mercase teniendo'l xuegu de New Super Mario Bros. O. El xugador tien de primir un determináu botón de la pantalla de seleición d'archivu pa xugar. Tamién tuvo disponible en formatu físicu solu mientres l'añu de 2013. La versión física nun riquir de New Super Mario Bros. O pa ser xugable.
Tratáu Antárticu
Los firmantes orixinales fueron: Arxentina, Australia, Bélxica, Chile, Estaos Xuníos, Francia, Xapón, Noruega, Nueva Zelanda, el Reinu Xuníu, Sudáfrica y la Xunión Soviética, pero'l tratáu dexó la puerta abierta a cualquier miembru de la Organización de les Naciones Xuníes, o otru estáu convidáu pola totalidá de los signatarios consultivos. Dende la so firma'l númberu de signatarios creció hasta un total de 53 en 2017, pero solu 29 d'ellos tienen la categoría de miembros consultivos», que-yos da plenos derechos decisorios. Los restantes 24 son consideraos «miembros adherentes», polo cual nun gocien del derechu a votar.
Llibru de la Concordia
El Llibru de la Concordia (tamién llamáu Llibru de Concordia o a cencielles Concordia, en llatín Liber Concordiae) ye l'estándar doctrinal luteranu. Foi publicáu en 1580 a partir de diez credos consideraos como fontes de doctrina nel luteranismu, a los que se-yos considera'l canon de la Ilesia Evanxélica Luterana.
Tratáu Antárticu
El tratáu tien vixencia indefinida y solo puede ser modificáu pola unanimidá de los miembros consultivos. La única posibilidá de realizar cambeos por mayoría nuna conferencia cola participación de los miembros non consultivos prever pa 30 años dempués de la so entrada en vixencia, lo cual tuvo d'asoceder en 1991, pero dexóse pasar ensin realizales.
Sistema del Tratáu Antárticu
Los otros alcuerdos qu'integren el Sistema del Tratáu Antárticu son:
El Protocolu de Madrid solo puede ser robláu por miembros parte del Tratáu Antárticu y el so área de vixencia coincide col mesmu, pero los dos convenciones son alcuerdos independientes al Tratáu Antárticu. Sicasí, dambes convenciones contienen disposiciones que representen un compromisu de les partes con aspeutos esenciales del Tratáu Antárticu. La CCFA espresa nel so algame que Esta Convención aplicar al mar al sur de los 60° de Latitud Sur, respectu del cual les Partes Contratantes afirmen les disposiciones del artículu IV del Tratáu Antárticu. Ente que la CCRVMA espresa nel so artículu III: les Partes Contratantes, sían o non Partes del Tratáu Antárticu, alcuerden que nun se dedicarán na zona del Tratáu Antárticu a nenguna actividá contraria a los propósitos y principios del Tratáu Antárticu, y convienen en que, nes sos rellaciones ente sigo, tán venceyaes poles obligaciones conteníes nos artículos I y V del Tratáu Antárticu. Nel so artículu IV.1 señala: les Partes Contratantes tienen la obligación d'obedecer los artículos IV y VI del Tratáu Antárticu no que se refier a les sos rellaciones ente sí. Amás el so artículu V espresa: ''que les Partes Contratantes que nun son Partes del Tratáu Antárticu reconocen les obligaciones y responsabilidaes especiales de les Partes Consultives del Tratáu Antárticu en materia de proteición y preservación del mediu ambiente na zona del Tratáu Antárticu. Amás, diches Partes Contratantes acepten respetar les midíes alcordaes poles RCTA pa la proteición del mediu ambiente antártico''.
Los incidentes
Dellos incidentes produxérense mientres la Segunda Guerra Mundial y unu nuevu producir na bahía Esperanza el 1 de febreru de 1952, cuando militares arxentinos fixeron disparos d'alvertencia sobre un grupu de británicos. La respuesta del Reinu Xuníu foi unviar un buque de guerra que desembarcó'l 4 de febreru infantes de marina nel llugar. Esto producióse, sicasí, dempués de qu'en 1949 Arxentina, Chile y el Reinu Xuníu roblaren una Declaración Naval Tripartita comprometiéndose a nun unviar buques de guerra al sur del paralelu 60° Sur, que foi anovada añalmente hasta 1961 cuando-y la consideró innecesaria al entrar a valir el tratáu. Esta declaración tripartita foi roblada tres la tensión xenerada cuando Arxentina unvió a L'Antártida en febreru de 1948 una flota de 8 buques de guerra.
El 17 de xineru de 1953 Arxentina inauguró na isla Decepción el abellugu Teniente Lasala, quedando nél un sarxentu y un cabu de l'Armada Arxentina. El 15 de febreru, nel incidente de la Isla Decepción, desembarcaron 32 royal marines de la fragata británica HMS Snipe armaos con ametralladores Sten, rifles y gas lacrimógeno prindando a los dos marinos arxentinos. L'abellugu arxentín y un cercanu abellugu chilenu despobláu fueron destruyíos y los marinos arxentinos fueron apurríos a un barcu d'esi país el 18 de febreru nes islles Xeorxa del Sur. Un destacamentu británicu permaneció tres meses na islla mientres la fragata patrulló les sos agües hasta abril.
El 4 de mayu de 1955 el Reinu Xuníu presentó dos demandes, contra Arxentina y Chile respeutivamente, ante la Corte Internacional de Xusticia por que ésta declarara la invalidez de les reclamaciones de soberanía de los dos países sobre árees antártiques y subantártiques. El 15 de xunetu de 1955 el Gobiernu chilenu refugó la xurisdicción de la Corte nesi casu y el 1 d'agostu facer tamién el Gobiernu arxentín, polo que'l 16 de marzu de 1956 les demandes fueron archivaes.
Camín escontra'l tratáu
thumb|250px|left|Estaciones d'investigación y territorios reclamaos en L'Antártida (2002).
El 2 de setiembre de 1947 el cuadrante americanu de L'Antártida (ente 24° O y 90° O) foi incluyíu como parte de la zona de seguridá del Tratáu Interamericano d'Asistencia Recíproca, comprometiéndose los sos miembros a defendelo en caso agresión esterna.
N'agostu de 1948 los Estaos Xuníos propunxeron que L'Antártida quedara baxu tutela de les Naciones Xuníes a manera d'un fideicomiso alministráu per Arxentina, Australia, Chile, Francia, Estaos Xuníos, Reinu Xuníu y Nueva Zelanda, pero la idea foi refugada per Arxentina, Australia, Chile, Francia y Noruega. Ante'l refugu, el 28 d'agostu de 1948 Estaos Xuníos propunxo a los reclamantes dalguna forma de internacionalización de L'Antártida, cuntando col sofitu del Reinu Xuníu. Chile respondió presentando un plan de suspender por 5 a 10 años toa reclamación antártica mientres s'axustaría una solución definitiva, que nun espolletó. L'interés de los Estaos Xuníos por caltener a la Xunión Soviética alloñada de L'Antártida atayóse cuando en 1950 esti país comunicó a los reclamantes que nun aceptaría nengún alcuerdu antárticu nel que nun tuviera representada. La medrana a que la URSS reaccionara faciendo una reclamación territorial treslladando la Guerra Fría a L'Antártida, llevó a los Estaos Xuníos a nun faer nenguna. En 1956 y en 1958 la India intentó infructuosamente llevar la cuestión antártica a l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes.
En 1950 el Conseyu Internacional d'Uniones Científiques (ICSU) aldericó la posibilidá de realizar un tercer Añu Polar Internacional. Por suxerencia de la Organización Meteorolóxica Mundial la idea del Añu Polar Internacional foi estendida a tol planeta, naciendo asina'l Añu Xeofísicu Internacional que tuvo llugar ente'l 1 de xunetu de 1957 y el 31 d'avientu de 1958 y nel que participaron 66 países. Na xunta del ICSU en Estocolmu dende'l 9 al 11 de setiembre de 1957 aprobóse la creación d'un Comité Especial pa les Investigaciones Antártiques (SCAR), convidándose a los 12 países que realizaben investigaciones antártiques a unviar delegaos pa integrar el comité, al envís d'intercambiar información científica ente los sos miembros respeuto de L'Antártida. El SCAR foi depués renombráu a Comité Científicu pa la Investigación en L'Antártida.
Jon Nod
Nos sos entamos, formó parte del proyeutu Xabel Vegas y The Grapes of Wrath como guitarrista, y foi miembru fundador del grupu asturianu Amazing Grace, percorriendo'l sur de Francia presentando l'únicu discu editáu antes de la separación definitiva de la banda. Amás, collaboró con otros grupos de calter introspectivu como Smoth Beat, onde'l soníu yera trabayáu d'una forma más esperimental al traviés de sintetizadores.
Anguaño, na so etapa como solista, Jon dexa a un llau el planu más vanguardista na música y torna a los raigaños de la música popular, llogrando un soníu más crudu qu'en dellos momentos remembra a The Velvet Underground, como'l cantar "13 segundos"; y otres vegaes algama un tonu cercanu al pop elegante, como en "Contradirección".
Ente les sos influencies musicales más importantes destaquen: The Velvet Underground, Bonnie Prince Billy, Smog, Bill Calaham, Micah P. Hinson, Nick Drake, Leonard Cohen, Spiritualized, Thalia Zedek, Palace Brothers, Wil Oldham, Iron & Wine, Bright Eye, The Moldy Peaches, Nick Cave, Elliot Smith, Matt Elliot, Catpower, Dirty Three.
Tratáu Antárticu
La negociación
Tanto Arxentina como Chile espresaron que la realización d'investigaciones mientres l'Añu Xeofísicu Internacional nun daría nengún derechu territorial a los participantes y que les instalaciones que fueren alzaes mientres esi añu teníen de ser depués desmantelaes al rematar el mesmu. Dempués de que los Estaos Xuníos propunxeren estender un añu más les investigaciones antártiques, en febreru de 1958 la Xunión Soviética comunicó que caltendría les sos bases científiques hasta terminar les investigaciones que nelles se realizaben. Esta medría de la tensión internacional respectu de L'Antártida, y el peligru de que la Guerra Fría estender a esi continente, fixo que'l presidente de los Estaos Xuníos, Dwight D. Eisenhower, convocara a una Conferencia Antártica a los 12 países activos en L'Antártida mientres l'Añu Xeofísicu Internacional, col fin de roblar un tratáu. Na primer fase axuntar en Washington representantes de los 12 países, que s'atoparon en 60 sesiones dende xunu de 1958 hasta ochobre de 1959, al envís de definir el marcu básicu de negociación, pero nun se llegó a nengún consensu sobre un anteproyectu. Na segunda fase desenvolvióse una conferencia de más altu nivel diplomáticu dende'l 15 d'ochobre al 1 d'avientu de 1959, fecha de la firma del tratáu. Les idees centrales con amplia aceptación yeren la llibertá d'investigaciones científiques en L'Antártida y l'usu pacíficu del continente, pero tamién teníen consensu'l so desmilitarización y el caltenimientu del statu quo.
Les posiciones de los Estaos Xuníos, la Xunión Soviética, el Reinu Xuníu y Nueva Zelanda coincidíen nel establecimientu d'una alministración internacional pa L'Antártida, proponiendo'l postreru que fora nel marcu de les Naciones Xuníes. Australia y el Reinu Xuníu espresaron la necesidá d'inspecciones por aciu observadores y el segundu proponía l'usu de medios militares pa funciones loxístiques. Arxentina propunxo que se prohibieren en L'Antártida toles esplosiones atómiques, lo que provocó una crisis que duró hasta la viéspora de la firma, una y bones los Estaos Xuníos, xunto con otros países, pretendía prohibir solo aquelles que se fixeren ensin previu avisu y ensin consulta previa. El sofitu de la URSS y de Chile a la propuesta arxentina destrabó finalmente la oposición de los Estaos Xuníos.
La firma del tratáu foi'l primer alcuerdu de control d'armes que se produció nel marcu de la Guerra Fría y los países reclamantes llograron evitar la internacionalización de la soberanía antártica.
Conxelación de les disputes sobre soberanía territorial
Cola firma del tratáu les disputes territoriales de soberanía en L'Antártida perdieron tou potencial peligru de xenerar incidentes o conflictos bélicos. El compromisu de los signatarios de nun realizar en L'Antártida nenguna actividá de calter militar con fines que nun sían los de cooperar cola investigación científica, según l'espíritu del tratáu respeuto al diálogu y la cooperación, xeneraron lo que frecuentemente se designa como conxelamientu de los pleitos antárticos. La necesaria unanimidá pa modificar el tratáu garantiza a los estaos reclamantes que van poder caltener tolos sos derechos por tiempu indefiníu ensin que nengún otru estáu menospreciar, ente que los estaos non reclamantes tienen garantizáu l'exerciciu de los sos derechos ensin que L'Antártida sía partida mientres dure'l tratáu.
Tocantes a les reclamaciones territoriales proclamaes primeramente a la firma del tratáu por 7 de los signatarios orixinales, ésti axusta que nenguna disposición del mesmu interpretaráse como un arrenunciu o acabamientu de los derechos o fundamentos de soberanía territorial en L'Antártida remanaos por ellos. Establez tamién que nengún actu o actividá que se lleve a cabu mientres el tratáu topar en vixencia va constituyir fundamentu pa faer valir, sofitar o negar una reclamación de soberanía territorial en L'Antártida, nin pa crear derechos de soberanía nesa rexón. El tratáu nun suspende nin conxela les reclamaciones de soberanía territorial en L'Antártida, sinón que caltién el statu quo esistente al momentu de la so firma calteniendo les posiciones de toles partes. Lo que quedó conxeláu ye lo litigioso en tolos sos ámbitos. Los estaos reclamantes pueden siguir axustando ente sigo les sos diferencies territoriales, pero nun pueden ampliales nin se va aceptar una nueva mientres se tope vixente l'artículu que lu prohibe. Sicasí esto, al xuntar Ecuador en 1987 fixo reserva de los sos derechos territoriales a un sector de L'Antártida sobre'l que proclamara soberanía en 1967 remanando la teoría de la defrontación.
El tratáu dexa que los estaos reclamantes caltengan los sos títulos de soberanía y exerzan ésta, coles llimitaciones que la so firma impunxo, en tolos aspeutos que'l tratáu nun regula espresamente, anque otros estaos nun les reconozan, ye por eso que países como Arxentina y Chile consideren a les sos reclamaciones territoriales en L'Antártida como partes soberanes integrales de los sos respeutivos territorios. Magar el tratáu menta les reclamaciones de soberanía territorial primeramente feches valir, nin les reconoz como válides nin les torna.
Organizaciones d'alministración de L'Antártida
La "alministración" de L'Antártida, qu'en realidá nun esiste n'absolutu por cuenta de la situación llegal internacional, ye esencialmente absorbida por dos organizaciones:
Dende mediaos de la década de 1980 fixéronse intentos pa establecer una secretaría pal Sistema del Tratáu Antárticu, pero dalgunos países tarrecíen que derivara nuna forma de gobiernu antárticu o nuna burocracia. Los países anfitriones de la Xunta Consultiva del Tratáu Antárticu (RCTA) establecieron sitios d'Internet na década de 1990 pa dar a conocer los resultaos de les xuntes consultives. El Sistema del Tratáu Antárticu nun tuvo una institución permanente hasta'l 1 de setiembre de 2004 cuando la RCTA de Ciudá del Cabu creó la Secretaría del Tratáu Antárticu con sede en Buenos Aires, Arxentina.
El primer secretariu executivu foi'l neerlandés Johannes Huber, quien ocupó'l cargu hasta'l 31 d'agostu de 2009, cuando foi asocedíu pol alemán Manfred Reinke, quien foi escoyíu pol alcuentru consultivu d'abril de 2009 en Baltimore.
Xuntes consultives del Tratáu Antárticu
Tres la Conferencia Antártica de 1959 realizáronse, dende 1961 hasta 2016, 40 xuntes consultives del Tratáu Antárticu (RCTA). Dende 1998 eses xuntes fáense en xunto coles xuntes del Comité pa la Proteición del Mediu Ambiente, de les cualos efectuáronse 17. Otres 28 xuntes consultives especiales del Tratáu Antárticu efectuar en diverses partes del mundu, la postrera en 2000. Tamién se realizaron 10 xuntes d'espertos y 4 conferencies diplomátiques.
Les xuntes consultives efectuar nes siguientes ciudaes:
La correspondiente a 2018 va realizar en Quitu, Ecuador.
Miembros parte del Tratáu Antárticu y del so sistema
500px|center|thumb|
De los 53 países signatarios, 29 d'estos son «partes consultives», formando un grupu compuestu pelos países signatarios orixinales y los adherentes consultivos; tolos miembros d'esti grupu son consultivos, teniendo derechu a voz y votu nes xuntes consultives del tratáu. A cada unu de los restantes 24 países que xuntó al tratáu considerar «parte non consultiva», convidar a asistir a les xuntes pero nun participa en tomar de decisiones al tener solo voz, pero va poder aportar a consultivu si constrúi una base antártica o realiza «investigaciones científiques importantes» na rexón. Los firmantes orixinales nun pierden el so calter consultivu si nun realicen investigaciones científiques.
(*1) (República Democrática Alemana) integrar a la República Federal Alemana (Alemaña Occidental) el 3 d'ochobre de 1990.
(*2) Rusia asumió los derechos de la al sumir ésta'l 25 d'avientu de 1991, lo cual foi comunicáu por nota'l 13 de xineru de 1992.
(*3) xuntó'l 14 de xunu de 1962 y sumió como país a la medianueche del 31 d'avientu de 1992, siendo asocedida polos dos países resultantes la República Checa y Eslovaquia el 1 de setiembre de 1993 y el 1 de xineru de 1993, respeutivamente.
(*4) El preséu de los d'accesu al tratáu establez que l'accesu ye pal Reinu n'Europa, Surinam y les Antilles Holandeses. 🇸🇷 convertir nun estáu independiente'l 25 de payares de 1975 y depués nun xuntó al tratáu.
(*5) 🇵🇬 echó voz de el 16 de marzu de 1981 que dende la fecha de la so independencia'l 16 de setiembre de 1975, xuntaba al tratáu como socesora d'Australia.
(*6) 🇳🇿 robló la CCFA el 9 de xunu de 1972 pero nunca lu ratificó.
(*7) y 🇳🇦 nun son parte del Tratáu Antárticu pero sí roblaron la CCAMLR, ente que 🇨🇰, 🇲🇺, 🇵🇦 y  son los miembros adherentes a la CCAMLR que nun son parte del tratáu.
Países non firmantes del tratáu
Tocantes a los países que nun son firmantes del tratáu, esisten dos teoríes al respeutu: una plantega que'l tratáu tien calter erga omnes, ye dicir que ye obligatoriu pa tol mundu, y otra que nun ye obligatoriu pa los países que nun son signatarios. Sía que non, el tratáu establez el compromisu de los firmantes de faer los esfuercios apropiaos pa torgar que daquién lleve a cabu una actividá contraria a los propósitos y principios del tratáu.
Ranchot
Ranchot ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Represión política
Represión política ye l'acción de contener, detener o castigar actuaciones polítiques o sociales dende'l poder per parte de les autoridaes públiques, negando o torgando l'exerciciu de los derechos y llibertaes (espresión, axuntamientu, manifestación, asociación, sindicación) que suelen considerase mesmes de los sistemes democráticos.
Davezu vese acompañada por violencia, tantu llegal como informal. La fuercia del exemplu del que sufre esa violencia fai que, por medrana, el restu de la sociedá reprimase a sigo mesma nel exerciciu de la llibertá, que queda asina anulada pa toos, sacantes pal poder y p'aquellos en que'l so beneficiu realizen la represión.
Rans
Rans ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lliberdón
Lliberdón ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Colunga.
Alcuéntrase a 10,00 km de Colunga, la capital del conceyu, a un altor mediu de 280 msnm y tien una población de.
Direutor d'orquesta
thumb|Un direutor d'orquesta.
Direutor d'orquesta ye'l títulu de quien s'encarga, nun contestu orquestal, de coordinar los distintos instrumentos que la componen. Dependiendo de los sieglos y los gustos, Arturo Toscanini y Wilhem FurtWangler son llargamente reconocíos como dalgunos de los meyores direutores del so tiempu. Darréu ocupen a nivel mundial los primeros llugares los maestros Carlos Kleiber, Riccardo Muti, Kurt Masur, Leonard Bernstein, Daniel Barenboim, Valeri Gérgiev, Zubin Mehta, Herbert von Karajan, y Claudio Abbado.
El llabor principal d'un Direutor d'Orquesta llevar a cabu mientres les hores (o selmanes, o meses) d'ensayos mientres se preparar la presentación d'una obra. Ye mientres esi tiempu que'l Direutor corrixe a los maestros ejecutantes de la orquesta la dinámica, la debida interpretación rítmica d'una frase ambigua, inclusive la direición de los arcos de los instrumentos de cuerdes. El Direutor tien de poner el máximu enfotu na afinación de la orquesta, una y bones una orquesta desafinada va distrayer al oyente al puntu de destruyir una gran composición. En realidá, el Direutor yá podría ser prescindible nel momentu del estrenu de la obra. Hai escelentes agrupaciones ente los meyores del mundu, como la Camerata Bariloche, por casu, que nun tienen un Direutor. Siquier, non unu al mandu de la agrupación con una batuta (o ensin ella, yá que dalgunos prefieren dirixir con xestos de los brazos y manes). Sicasí, tien un Direutor Musical que básicamente decide dellos puntos esenciales pa la interpretación correuta de la obra.
Un Direutor d'Orquesta tien de ser un escelente (o seique virtuosu) ejecutante de dalgún instrumentu como solista. Amás, tien de conocer la téunica de la orquestación y por tantu saber esautamente cómo s'executen tolos instrumentos de la orquesta, ensin necesariamente poder executalos. Tien De tener fondes conocencies d'Harmonía y Composición, una y bones la sonoridá de los acordes (harmonía) y de les frases melódiques (composición) tamién son cruciales pa la debida interpretación de la obra y consecuente impautu nel oyente. Son amás deberes del Direutor d'Orquesta llevar el tempo (ver compás), indicar la entrada de grupos instrumentales individuales (ver orquesta), marcar los acentos dinámicos (ver dinámica) y afitar cualesquier otra instrucción relevante dexada na partitura pol compositor.
Tamién son deberes del direutor coordinar los ensayos, resolver disputes y desalcuerdos ente los músicos.
Cabo notar que magar les funciones de cada direutor son les mesmes, la forma nes que les executen ye lo que los estrema. De normal, cada partitura usa términos que s'empresten a distintos graos d'ambigüedá, y por onde tán suxetos a la interpretación del direutor. Dellos exemplos son rubato, allegro o forte.
Díxose por esto que nenguna versión d'una pieza ye esautamente igual a otra, nin siquier cuando son feches por un mesmu direutor en dos causes distintes. Por casu, Ígor Stravinski, quien dirixó siquier seis grabaciones de la so obra La consagración de la primavera, notó que caúna d'elles yera marcadamente distinta de les otres.
Dacuando, si'l compositor ta presente nos ensayos de la so obra, puede camudar d'opinión alrodiu de lo qu'escribió na partitura ya informa-y lo al direutor. N'ocasiones, dellos direutores interesar por conocer bien non solo la obra que van dirixir, sinón tamién al mesmu compositor: los sos gustos, conocencies musicales y maestría, pos consideren que ye esencial pa una execución calidable. Este ye de normal el casu ante l'estrenu mundial de la obra.
El día internacional del Direutor d'Orquesta celébrase tolos 13 de xunetu dende l'añu 2013.
Álvaro Armada y Fernández de Córdoba
Álvaro Armada y Fernández de Córdoba foi un militar y políticu asturianu, sestu conde de Revillaxixéu.
Biografía
Foi diputáu por Asturies nes eleiciones de 1884, 1886, 1891 y 1893.
Turdus celaenops
Distribución
Ye nativa de les islles Izu y les Ryūkyū de Xapón, sobremanera, Hachijojima, Mikurajima, y Miyakejima, Yakushima y la islles Tokara. Esta especie ta ausente de les islles principales de Xapón y por cuenta del so llindáu rangu, apaez na llista colorada de la UICN como vulnerable. Algama un llargor averáu de 23 cm, tien un plumaxe escuru carauterísticu, la cabeza y la cola de color negru qu'oldea col aniellu ocular y el picu mariellu, les nales son de color castañu y el banduyu de color coloráu ferruñosu. Esti patrón de color de cutiu provoca comparances col robín americanu.
Encrespu
miniaturadeimagen|[[Sólidu bizantín cola efixe d'Encrespo como César (317–326), emitíu en Sirmio pa celebrar la victoria del so padre Constantín I sobre los godos en 323.]] Cayo Flavio Julio Encrespo (en llatín, Flavius Iulius Crispus) foi un príncipe romanu, fíu primoxénitu de Constantín I el Grande y de la so primer esposa, Minervina. Educáu por Lactancio Firmiano, foi nomáu césar pol so padre'l 1 de marzu de 317. Destacó pol so xeniu militar, venciendo a Licinio na batalla naval de Crisópolis, nel Helesponto el 18 de setiembre de 323, según a les tribus bárbares d'alamanes y francos. Casó con una nueva llamada Helena, de la que tuvo descendencia.
En 326 la segunda esposa de Constantín I, Fausta, acusólu públicamente de tratar de seducila, polo que foi darréu axusticiáu por orde del so propiu padre, que non se dignó siquier escucha-y. Nun ta claro'l motivu pol que Fausta actuó d'esta manera. Mientres unos historiadores definir como una muyer despechada pol so fiyascu, pol que sentía una irrefrenable pasión, otros facer protagonista d'una maquiavélica intriga pa llibrase d'Encrespo, que podría convertise nun futuru enemigu pa los sos propios fíos, al ser el primoxénitu de Constantino. Hai inclusive quien fala de qu'Encrespo encabezaba un grupu subversivu contra'l so padre qu'intentaba dirixir el descontentu xeneral de los romanos frente a la política filocristiana del emperador y al so intentu de treslladar la capital a Bizanciu.
Independientemente de los motivos que lu emburriaron a Fausta al perxuriu, Constantino ordenó afogala nel bañu cuando s'enteró de la inocencia del so fíu, pudiera ser al traviés de la so madre, Helena, que sentía una especial predilección pol so nietu.
Según la versión del historiador Zósimo, acoradáu por haber dau muerte a un fíu inocente, y al nun ser expiados los sos pecaos polos sacerdotes paganos, Constantino foise averando al cristianismu, pos l'arriano Eusebio convenciéralu de qu'al traviés del bautismu seríen-y perdonaes les sos faltes.
Dexando a un llau la so carrera militar, bien documentada, el restu de la so vida personal y el destín de la so esposa y fíos son totalmente desconocíos, pos amás d'a muerte, condergóse-y a la llamada damnatio memoriae: el so honor nun quedaría restauráu y borraríense toles referencies posibles a la so vida.
El drama de la muerte d'Encrespo y Fausta foi inmortalizado pol compositor Donizetti na so ópera Fausta.
Bandera de Timor Oriental
Historia
La bandera de Timor Oriental ye oficial de magar 2002. Ye la mesma bandera que foi adoptada orixinalmente cuando'l país declaró la so independencia de Portugal en 1975, siete díes anantes de ser invadíu por Indonesia. Na medianueche del 19 de mayu de 2002, fecha d'aniciu del que ye de magar Día de la Independencia, arriose la bandera de les Naciones Xuníes ya izose la del nuevu país independiente, Timor Oriental.
Acordies cola constitución del país el triángulu mariellu (color PMS 123 de la escala Pantone) representa "la güelga del colonialismu na historia de Timor Oriental". El triángulu prietu representa "l'oscurantismu que tien de ser vencíu", y la base collorada (PMS 485) representa "la llucha pola lliberación nacional". La estrella, o "lluz que guía", ye blanca pa representar la paz.
Descripción oficial de la bandera
La Constitución de la República Democrática de Timor Oriental establez na so parte I, nel artículu 15, que: "1. La Bandera Nacional ye rectangular, y ta formada por dos triángulos isósceles de bases superpuestes, siendo un triángulu prietu con una altura igual a un terciu de la llonxitú que se superpon al mariellu, que tien una altura igual a la metá de la llonxitú de la bandera. Nel centru del triángulu de color prietu hai una estrella blanca de cinco puntes, que simboliza la lluz que guía. La estrella blanca tien una de les sos puntes dirixida al estremu superior izquierdu de la bandera. El restu de la bandera ye de color roxu. ''2. Los colores representen: el mariellu, el rastru del colonialismu; el prietu, l'oscurantismu que tien de ser vencío; el mariellu, la llucha pola lliberación nacional; y el blancu la paz." .''
Otres banderes
miniaturadeimagen|Bandera del CNRT Los representantes de los partíos y organizaciones polítiques de Timor Oriental qu'acudieron a la Primera Convención Nacional de Timor Oriental, celebrada en Portugal n'abril de 1998, suxirieran una bandera diferente, la del CNRT (Conselho Nacional de Resistência Timorense, Conseyu Nacional de la Resistencia Timorense). La popularida d'esta organización fizo qu'hobiera un consensu ente los participantes en la Convención p'adoptar la so bandera como una bandera oficial temporal pa Timor Oriental. Foi sustituyida pol diseñu anterior, el de 1975, en 2002.
Mary Kornman
Mary Kornman foi una actriz infantil d'Estaos Xuníos, conocida pol so papel d'estrella femenina na serie de curtios de Our Gang na dómina del cine mudu de Pathé.
La Peada
Nacida en Idaho Falls, Idaho, el so padre yera Gene Kornman, un cámara del productor Hal Roach. Tres Peggy Cartwright, que solamente actuó en cuatro o cinco episodios de La Peada, Mary pasó a ser la primer protagonista femenina de la serie, actuando en más de 40 cintes. Gracies a ello foi una de les estrelles de la serie ente 1922 y 1926.
Carrera tres La Peada
En dexando la serie, Kornman tuvo una provechosa carrera, qu'enllargó pasaos los venti años d'edá. Tamién volvió actuar col so compañeru en La Peada Mickey Daniels, dambos yá adultos, coincidiendo con él nuna versión adolescente de La Peada, The Boy Friends.
Kornman casóse con Leo Tover, un cámara, n'o alredor de 1934, pero divorcióse cinco años dempués. Darréu casóse con Ralph B. McCutcheon, un entrenador de caballos que trabayaba en dalgunos de los westerns interpretaos por ella. Esti últimu matrimoniu duró hasta la muerte de l'actriz.
En 1935 actuó en Queen of the Jungle, con Reed Howes. El mesmu añu tamién trabayó en The Desert Trail, en compañía de John Wayne. Kornman siguió faciendo cine hasta 1940, añu en que se retiró de la pantalla.
Últimos años
Kornman nun tuvo fíos y, en retirándose, dedicar al so home, viviendo con él nun ranchu de la so propiedá dedicaos al cuidu de caballos. Anque nunca volvió al cine, caltuvo un estrechu contautu coles sos amistaes y conocíos en Hollywood.
Mary Kornman finó por causa de un cáncer en 1973 en Glendale (California). El so home, 16 años mayor qu'ella, finó en 1975. Dambos fueron soterraos nel Campusantu Linn Grove en Greeley (Coloráu).
Actuaciones ensin confirmar en La Peada
Hai delles discrepancies sobre los primeros filmes de La Peada nos cualos actuó Kornman. Seún la web The Lucky Corner ella nun actuó en nenguna de les cintes siguientes:
Troglodytes cobbi
Troglodytes cobbi, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Troglodytidae endémica de les Islles Malvines. Foi clasificáu enantes como subespecie deTroglodytes aedon pero agora ye comúnmente consideráu como una especie separtada, por cuenta de les diferencies nel plumaxe, cantar, ecoloxía y morfoloxía.
Descripción
El plumaxe ye de color marrón, cola tiesta y el pechu buxu y más acoloratáu na cola. Tien barres escures nes plumes de vuelu y la cola. El picu ye llargu, coritu y llixeramente curváu.
Jonas Salk
Jonas Edward Salk foi un investigador médicu y virólogu estauxunidense, principalmente reconocíu pol so descubrimientu y desenvolvimientu de la primera vacuna contra la poliomielitis segura y efectiva. Nació na ciudá de Nueva York, proveniente de families inmigrantes rusu-xudíes. Magar los sos padres nun tener una educación formal, taben decidíos a ver trunfar a los sos fíos. Na Escuela de Medicina de la Universidá de Nueva York destacóse non yá pola so maña académica, sinón porque tamién decidió realizar investigaciones médiques en cuenta de convertise en médicu.
Troglodytes cobbi
Comportamientu
Suelen habitar trupos pacionales de tussok (Poa flabellata) cerca de la mariña. De cutiu pueden atopase nes sableres a la gueta de pequeños invertebraos ente les algues y escombros, tales como inseutos y anfípodos.
Situación y caltenimientu
Esta ave llíndase a pequeñes islles llibres d'aguarones, con una población de namái 4500 a 8000 pares. La especie ta considerada como especie vulnerable, yá que les sos poblaciones son pequeñes y estazaes, que podríen sumir si les sos islles foren colonizaes polos aguarones o gatos. El vezu d'alimentación y reproducción a nivel del suelu fai que seyan bien vulnerables a la depredación, a diferencia del Cistothorus platensis qu'habita más arriba y puede coesistir colos depredadores.
Jonas Salk
Hasta 1955, cuando se presentó la vacuna Salk, la poliomielitis considerábase'l problema de salú pública más peligrosu nos Estaos Xuníos de posguerra. Les epidemies añales yeren cada vegada más devastadoras; la de 1952 foi'l peor biltu de la hestoria de la nación. De los casi 58.000 casos reportaos esi añu, 3145 finaron y 21.269 quedaron afeutaos por paralís, siendo neños la mayor parte de les víctimes. Según l'historiador William O'Neill, "la reacción pública foi similar a la d'una plaga. Los ciudadanos de les árees urbanes pasaben apavoraos cada branu, la dómina del añu en que tornaba esti espantible visitante". Como resultancia, los científicos embarcar nuna carrera frenética p'atopar una forma de prevenila o una cura. El presidente de los Estaos Xuníos Franklin D. Roosevelt foi la víctima más reconocida del mundu d'esta enfermedá y fundó la organización que patrocinó'l desenvolvimientu d'una vacuna.
En 1960, fundó'l Institutu Salk d'Estudios Biolóxicos en La Jolla, California, que na actualidá ye un centru pa la investigación médica y científica. Siguió coordinando investigaciones y publicando llibros, incluyendo Man Unfolding (1972), The Survival of the Wisest (1973), World Population and Human Values: A New Reality (1981) y Anatomy of Reality: Merging of Intuition and Reason (1983). Nos sos últimos años el Dr. Salk dedicar a tratar de crear una vacuna contra'l sida.
Estudios
thumb|right|Jonas Salk na Universidá de Pittsburgh en 1955. Cuando tenía doce años d'edá, ingresó na Escuela Secundaria Townsend Harris, una escuela pública pa estudiantes dotaos intelectualmente. Según Oshinsky, la escuela, que'l so nome correspuende al del fundador del City College of New York yera «una plataforma de llanzamientu pa los fíos talentosos de padres inmigrantes que nun teníen el dineru o l'heriedu familiar pa unvialos a una escuela privada de prestíu». Na escuela foi conocíu como un perfeccionista, que «lleía tou lo que cayía nes sos manes», según unu de los sos compañeros de clase. Los estudiantes teníen qu'estudiar un programa de cuatro años de duración en namái trés. Como resultancia, la mayor parte abandonaba la escuela, magar la so lema «estudien, estudien, estudien». Sicasí, la mayor parte de los estudiantes graduaos algamaba'l permediu abondu pa ingresar na CCNY, conocida por ser una universidá bien competitiva.
La vacuna Salk
thumb|left|Jonas Salk en 1988. La vacuna llamada Salk foi una de les primeres vacunes eficaces pa la inmunización contra un virus polo xeneral. Foi fundamental na campaña mundial de erradicación de la polio, que yera daquella una de les enfermedaes más letales, sobremanera nos neños. La vacuna Salk basar nel principiu del virus muertu. Eso significa que Salk inyecta una forma muerta del virus de la polio al paciente, lo que fai posible que'l cuerpu humanu desenvuelva inmunidá contra ésti, ensin cayer gravemente enfermu. Una vegada inmunizado escontra esa forma del virus, el cuerpu queda tamién inmunizado contra la forma más bederre del propiu virus. En 1961, Albert Bruce Sabin va desenvolver una vacuna administrable per vía oral, que sustituyó a la de Salk, y na que s'utilizaron virus debilitaos.
Desestalinización
La desestalinización empezó téunicamente en 1953, tres la muerte d'Josif Stalin, pero nun foi oficial hasta 1956, tres l'informe secretu de Nikita Khrushchov, entós secretariu del Comité Central de la Xunión Soviética, y sopelexáu tres el XX congresu del PCUS. Esto, consistía n'esaniciar el Cultu a la personalidá y l'escesu de poder del periodu Estalinista (1924-1953).
Raicéu (Lliberdón)
Raicéu ye una aldea de la parroquia de Lliberdón nel conceyu asturianu de Colunga.
Alcuéntrase a 10,00 km de Colunga, la capital del conceyu, a un altor mediu de 305 msnm y tien una población de.
Charles Korvin
Yá nos años 1950, dempués de dexar Universal, protagonizó a distintos villanos en delles películes de cine y televisión, nes que s'inclúi un axente rusu llamáu "Rokov" en Tarzan's Savage Fury protagonizada por Lex Barker como Tarzán. En 1957, convertir nun natural ciudadanu de los Estaos Xuníos. Interpretó a "La Águila" na serie El Foín (1957-1959), y más tarde, fixo un baille llatín interprentando al instructor Carlos en The Honeymooners nel episodiu "Mama Loves Mambo". En 1959, actuó na serie brito-estauxunidense Interpol Calling. Korvin finó a los 90 años en Manhattan.
Granodiorita
La granodiorita (de «granu» y de «diorita») ye una roca ígnea plutónica asemeyada al granitu. Ta principalmente constituyida por cuarzu (>10%) y feldespatos, pero contrariamente al granitu, contién más plagioclases qu'ortosa. Los minerales secundarios yeren la biotita, la anfibolita y el piroxenu.
Super Mario Maker
Super Mario Maker ye un videoxuegu de plataformes protagonizáu por Mario que salió a la venta pa Wii U el 11 de setiembre de 2015, celebrando'l trentenu aniversariu de la serie Mario Bros. El videoxuegu foi presentáu per primer vegada nel E3 2014.
El xuegu sufrió un retrasu na fecha de llanzamientu inicial na primer metá del añu 2015, primero que se confirmara'l so comercialización en setiembre.
El xuegu foi afechu a Nintendo 3DS y publicáu n'avientu de 2016 como Super Mario Maker for Nintendo 3DS.
Desenvolvimientu
Nel so orixe el xuegu foi creáu como una ferramienta d'edición de niveles pa los programadores de Nintendo. Sicasí l'equipu de desenvolvimientu Nintendo Entertainment Analysis and Development Non.4 vio'l potencial de convertir la utilidá nun xuegu, idea que Takashi Tezuka recibió con interés por amontar la imaxinación del xugador.