cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gail Devers
Última etapa
La so hestoria foi motivu pa un telefilme tituláu Run for the Dream: The Gail Devers Story' (1996) que recueye la so enfermedá y como consiguió superala pa volver trunfar nel atletismu.
Anguaño esta casada con Mike Phillips. Ente 1988 y 1992 tuvo casada con Ron Roberts.
Saint-Blimont
Saint-Blimont ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rhizophagus suturalis
Rhizophagus suturalis ye una especie de coleópteru de la familia Monotomidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Sichuan (China).
Virginia Aveni
Virginia Lee Aveni (nacida Baldwin; 5 d'ochobre de 1933) ye una miembru anterior de la Cámara de Representantes d'Ohio.
Llogró'l grau pola Universidá de Redlands y la Universidá d'Arizona y tamién estudió na Universidá Estatal de Cleveland.
Montarrón
Montarrón ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 11,17 km² con una población de 28 habitantes en 2015 y una densidá de 2,69 hab/km².
Historia
Mientres la Guerra Civil, Montarrón sufrió dellos bombardeos, que llevaron a la población llocal a emigrar escontra pueblos de la provincia de Cuenca. Sufio dellos bombardeos mientres la Batalla de Guadalaxara y hasta que terminara'l conflictu de la Guerra Civil Española. La llocalidá quedó por demás afeutada pol conflictu, y la so reconstrucción llevar a cabu al traviés de la Direición Xeneral de Rexones Afaraes y Arreglos, a unos cientos de metros de la so situación orixinal.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 1.694,71 €.
Eleiciones a la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies de 1999
Les eleiciones a la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies de 1999 celebráronse'l 13 de xunu. Tres l'abandonu per parte de Sergio Marqués del PP en 1998 pa formar la Unión Renovadora Asturiana, ésti presentóse a les eleiciones por dichu partíu. Por cuenta d'esto, el PP vio como pasaba de 21 escaños a namái 15, recuperando de nuevu'l PSOE el gobiernu, por mayoría absoluta. La nueva formación del ex presidente, la URAS, consiguió 3 escaños, el mesmu númberu qu'Izquierda Xunida, que perdió otros 3.
Virginia Apgar
Virginia Apgar foi una médica d'Estaos Xuníos que s'especializó n'anestesia y pediatría. Foi líder nel campu de l'anestesioloxía y la teratoloxía, y fundó el campu de la neonatoloxía. Pal públicu xeneral, sicasí, ye más conocida por haber creáu'l test de Apgar, el métodu utilizáu pa evaluar la salú de los naciellos qu'amenorgó considerablemente la mortalidá infantil en tol mundu.
Biografía
Virginia Apgar graduar nel Colexu Mount Holyoke en 1929, y nel Columbia University College of Physicians and Surgeons (Columbia P&S) en 1933.
La prueba Apgar
En 1953 estudió, desenvolvió y publicó la primer escala de valoración de la vitalidá de los naciellos, denominada prueba Apgar. Esti test aplicar a tolos ñácaros en dos momentos, darréu tres el partu: un minutu y, nuevamente, a los 5 minutos dempués de la nacencia (n'ocasiones tamién a los 10 minutos). Esta prueba (escala) evalúa, puntuando de cero a diez, cinco aspecto simples de los naciellos: frecuencia cardiaca, esfuerciu respiratoriu, presencia de reflexos, tonu muscular y color.
Intentando tresformar la pallabra prueba Apgar nun retroacrónimu, propúnxose: apariencia, pulso, gesticulación, actividad y respiración (denominaos asina en munchos idiomes n'honor de la so creadora: ye un acrónimu xeneráu pol doctor Joseph Butterfield, pediatra norteamericanu, en 1963, colos cinco lletres del apellíu de la doctora). El puntaje resultante va del cero al 10. Si'l ñácaru llogra un puntaje de 3 o menos, considérase que'l so estáu de salú ye críticu; si'l puntaje ye ente 4 y 6, va clasificase como "abondo so"; si'l puntaje ye de 7 a 10, va considerase que l'estáu de salú ye "normal".
Magar la doctora Apgar foi en munches ocasiones "la primer muyer" o "la única muyer" nel departamentu n'ocupar dalgún puestu o en ganar reconocencia, evitaba al movimientu feminista entamáu, afirmando que "les muyeres tán lliberaes desque salen del úteru".
Apgar nunca se casó, y finó el 7 d'agostu de 1974 por cuenta de un fallu hepáticu nel Centru Médicu Presbiterianu de Columbia.
Reconocencies y premios
Apgar sigue collechando reconocencies dempués de la so muerte, polos sos llogros y contribuciones. En 1994 emitióse una estampilla postal nel so honor. En payares de 1995 foi incluyida nel Salón de la Fama de Muyeres en Seneca Falls, Nueva York.
Riedeliops asiaticus
Riedeliops asiaticus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae. La especie describiéronla científicamente Andrei Aleksandrovich Legalov y Ning Liu en 2005.
Distribución xeográfica
Riedeliops asiaticus asiaticus Alcuéntrase na China y Riedeliops asiaticus uttaranchalicus, na India.
Lilia Kédrova
Lilia Kédrova (Ли́ля Ке́дрова, Yelizaveta Nikoláyevna Kédrova, Елизавета Николаевна Кедрова foi una actriz nacida en Rusia. Ganó un Premiu Óscar a la meyor actriz de repartu en 1964. Trabayó principalmente nel cine francés.
Kédrova pasó la mayor parte de la so vida en Francia.
En 1932, xunir al Teatru d'Arte de Moscú. Nesi entós tamién empezó la so carrera cinematográfica, sobremanera en películes franceses, hasta'l so primer papel inglés en 1964 como Madame Hortensia en Zorba el griegu. La so actuación valió-y el Oscar pa la meyor actriz de repartu.
En 1983, rehizo el so papel como Madame Hortense en Broadway na versión musical de Zorba el griegu, y ganó el Premiu Tony a la meyor actriz principal de musical.
Muerte
Lila Kedrova morrió en casa en Sault Ste. Marie, Ontario, Canadá, de pulmonía, dempués d'una batalla llarga cola enfermedá d'Alzheimer.
Casfigueiro
Historia
El monesteriu de Oseira adquirió los terrenes y propiedaes nes parroquies de Piñor (incluyida la que contién Casfigueiro) por aciu donaciones y alquisiciones, en cuenta de una renta. Pa recoyer estes rentes, y asegurase de que la tierra fuera bien trabayada, el monesteriu tenía, según Rotello Vellu, una tumba del sieglu XIV, una serie d'alcaldes distribuyíos por parroquies. El productu más cultiváu yera'l centenu.
L'aldega, al igual que'l restu de Galicia na dómina recién sufrió los efeutos de la migración, despoblándose pasu ente pasu según emigraba la población a les Américas (Buenos Aires, Lomas de Zamora, La Plata...) Europa (Xinebra, Stuttgart,...) o a les metrópolis españoles, (Madrid y Barcelona).
Heráldica
Son comunes na zona los apellíos Pousa, (n'España ta partíu principalmente por Ourense, La Coruña, Pontevedra, Barcelona y Madrid ), Pereira, García, Andrade y Rodríguez
Personaxes
Foi llugar de nacencia en 1957 d'Antonio Liz Vazquez, llicenciáu en Xeografía y Historia pola UNED, militante de la CNT, y miembru fundador del BNG (Bloque nacionalista gallegu). Publicó en diverses webs artículos sobre la revolución española, l'estalinismu y el métodu marxista. Miembru en Madrid de la Fundación Andreu Nin.
Fiestes
La fiesta patronal ye San Roque, el 16 d'agostu.
Llugares d'interés
Colindante a l'aldega, atópase'l Palaciu de Villarino, un exemplu de palacete gallegu bien calteníu. L'aldega amás caltién un fornu de piedra, (onde d'antiguo s'ellaboraba'l pan comunal), siendo estos bien comunes pela zona yá que a menos d'un kilométro atópase San Cristovo de Cea y la so contorna, onde se fabrica l'únicu pan d'España con denominación d'orixe, el Pan de Cea. Finalmente, el pueblu caltién una Yera de dómina medieval, y un llavaderu de piedra.
Comunicaciones
A la población aportar pola N-525, esviándose pola Ctra. de Cotelas a Pielas, o al traviés de la comarcal OU-406.
Micheline Ostermeyer
Micheline Ostermeyer foi una atleta y pianista francesa.
Biografía
Bisnieta del autor francés Victor Hugo, y nieta del compositor Lucien Paroche, Ostermeyer nació en Rang-du-Fliers, Pas-de-Calais. Pola insistencia de la so madre, empezó a estudiar pianu a los cuatro años, y a los catorce dexó la so casa en Túnez p'allegar al Conservatoriu de París. Tres l'empiezu de la II Guerra Mundial, tornó a Túnez, onde interpretó selmanalmente recitales de pianu de media hora pa Radiu Túnez.
Foi mientres la so estancia de regresu en Túnez cuando Ostermeyer empezó a participar en deportes, compitiendo n'eventos de baloncestu y atletismu. Tres la guerra, compaxinó la so participación en pruebes atlétiques cola so vuelta a los estudios nel Conservatoriu. Compitió nuna amplia variedá de pruebes, consiguiendo trunfos en pruebes nacionales de llanzamientos, saltos y carreres. En 1946 quedó sesta na prueba de llanzamientu de pesu del Campeonatu européu d'atletismu celebráu n'Oslu, y ganó el primer premiu nel Conservatoriu.
Los xuegos olímpicos de branu de 1948 fueron el meyor momentu de Ostermeyer como atleta. Ganó la medaya d'oru en llanzamientu de pesu y de discu (a pesar de prauticar esta disciplina per primer vegada namái unes selmanes antes de la prueba), y una medaya de bronce en saltu d'altor. D'esta manera #convertir na primer muyer francesa en ganar tres medayes nunos mesmos xuegos olímpicos (de branu o iviernu). El so proeza namái se vio superada pola de Fanny Blankers-Koen, que ganó cuatro medayes d'oru nesos mesmos xuegos. En ganando la prueba de llanzamientu de pesu, remató'l día con una interpretación improvisada d'un conciertu de Beethoven na sede del so equipu y un conciertu nel Royal Albert Hall.
Saint-Christ-Briost
Tien una población de y una superficie de  km².
Virginia Auber Noya
Biografía
Virginia Felicia Auber yera fía de Pedro Alejandro Auber ( d'orixe francés y nacionalizáu español) y de Walda de Noya, gallega. El so padre yera catedráticu y nel añu 1833 ocupó una cátedra na Universidá de L'Habana, razón pola cual la familia moró en Cuba hasta 1893 y tamién pola condición de catedráticu del so padre, Virginia recibió, magar la so condición de muyer, una esmerada educación humanista.
Foi una escritora precoz (a los 18 años yá tenía llibros publicaos) qu'amás algamó prestíu y considerancia na so dómina, llegando a tener en propiedá un teatru en L'Habana. Amás de la so faceta como escritor Virginia Felicia Auber tamién exerció como traductora nel Diariu de L'Habana, realizó collaboraciones n'El Diario de la Marina (de L'Habana), roblando los sos Folletinos dominicales sol so segundu nome de Felicia; collaboraciones na Revista Universal, de La Coruña; n'El Corréu de la Moda y Los Neños, de Madrid; y en La Madre de Familia, de Granada. Tamién foi collaboradora del periódicu quincenal fundáu por Gertrudis Gómez de Avellaneda “Álbum de lo bono y lo bello”, apurriendo dos artículos al mes.
Obra
Puede dicise que Virginia Felicia Auber ye una típica escritora del Romanticismu español, yá que siguió los tópicos tantu referíos al argumentu como a les formes de la novela histórica romántica. Ente les sos obres destacamos: Una obra so que nun se mentó hasta agora foi la obra teatral: Una delda de gratitud. Trátase d'una comedia nun actu d'enriedos amorosos (na que'l personaxe femenín de la criada ye la que resuelve tolos entuertos de los otros protagonistes), escrita en prosa, que s'estrenó, nel teatru propiedá de l'autora, el día 28 de marzu de 1846 y publicóse esi mesmu añu na Imprenta del Gobiernu, en L'Habana.
Saint-Fuscien
Saint-Fuscien ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ramon de Araújo Siqueira
Ramon de Araújo Siqueira ye un futbolista brasilanu.
Charity Crawford
Charity Crawford ye una actriz pornográfica y modelu erótica d'Estaos Xuníos.
Biografía
Como actriz, rodó pa productores como Blacked, Jules Jordan Video, Evil Angel, Mofos, Lethal Hardcore, Vixen, X Empire, Juicy Entertainment, Naughty America, Reality Kings o Mile High, ente otres.
Rodó más de 50 películes como actriz.
Delles películes sos son Black and White 10, Blackmailed Tenants, Dredd 2, Cares Covered 5, Girls Gone Pink 2, Llatina Lust, Pussy Show X-Cut 3, Teen Squealers o Threesome Encounters 2.
Esllabón Lleonesista
Esllabón Lleonesista ye una asociación fundada en 1997 de naturaleza socio-cultural enmarcada dientro del llionesismu políticu.
Anguaño alcuéntrase n'activo y participa na vida social y cultural de la ciudá de Lleón, onde concentra la mayor parte del so llabor, anque tamién participa n'iniciatives fuera de la provincia, como nel casu d'una manifestación llionesista na ciudá de Salamanca nel añu 2013.
Oxetivos
L'oxetivu principal de la organización ye'l llogru d'una autonomía pa la Rexón de Lleón, asina como la promoción de la identidá llionesa. Ello ye que vertebra tou tipu d'iniciatives de calter social, cultural, políticu o llingüísticu qu'ayuden a sensibilizar a la sociedá civil nesi sen.
Actividá
La organización tamién entama y participa en diferentes manifestaciones nes que poder amosar les sos reivindicaciones, como una facultá de melecina pa la Universidá de Lleón, la meyora de les infraestructures ferroviaries , la defensa del GREIM (Grupu Especial de Rescate y Intervención nel Monte de la Guardia Civil) de Sabero L'asociación caltién contactos con UPL.
Amás, cuenta con una publicación propia (Bolteo), qu'asoleya y distribúi por cuenta propia.
Riedeliops indigenus
Riedeliops indigenus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Friedrich Engels
Collaciu y collaborador de Karl Marx, foi coautor con él d'obres fundamentales pa la nacencia del movimientu socialista y comunista, y dirixente políticu de la Primer Internacional y de la Segunda Internacional.
Engels yera de familia burguesa, fíu mayor d'un prósperu industrial testil, protestante y conservador. Por embargu, dende'l so pasu pela Universidá de Berlín (1841-42) interesóse polos movimientos revolucionarios de la dómina: rellacionóse colos hegelianos d'esquierda (Hegel) y col movimientu de la Xoven Alemaña. El so pá unviólu a Manchester a ocupase de la fábrica d'algodón de so propiedá, y de la esperiencia de les penoses rellaciones llaborales vixentes xurdió la obra entitulada La situación de la clas obrera n'Inglaterra ("¿Qué será de tantos millones de seres que nun poseen absolutamente res?"). Polos mesmos años espublizó nos Anales Franco-Alemanes, de los que Karl Marx yera coeditor, un testo entituláu Elementos d'una crítica de la Economía Política. D'esa dómina vien la so amistá con Marx, al que reconocía una superior capacidá teórica y mayor orixinalidá nes idees. N'adelantre Engels convirtióse nel pegollu de Marx, al que caltuvo xunto a la so familia demientres los años en que se dedicaba a ellaborar El Capital. Nesa primera estancia en Manchester, Engels vinculóse tamién al activismu políticu llocal, militando nel movimientu cartista y collaborando en El Nuevu Mundiu Moral (The New Moral World), ún de los periódicos de Robert Owen.
En Londres, en 1850, contribuyó a la Nueva Gaceta Renana, editada por Marx y espublizada n'Hamburgu. Tamién dio a la emprenta la primera edición de Les guerres campesines n'Alemaña. Engels tornó pa Manchester, a la fábrica na que trabayara y de la que convirtióse en copropietariu. Anque Marx permaneció en Londres eso nun-yos torgó caltener una estrecha collaboración, basada nuna correspondencia cásique diaria. A la fin Engels treslladóse a Londres en 1870, faciendo más intensa entá la collaboración hasta la muerte de Marx en 1883. Engels asoleyó o preparó nesos años delles de les sos obres más notables, comu Contribución sobre'l problema de la vivienda', El papel del trabayu na tresformación del monu n'home, La revolución de la cencia d'E. Dühring (más conocida como Anti-Dühring), Del socialismu utópicu al socialismu científicu o L'orixe de la familia, la propiedá privado y l'estáu. Nesos años Engels apaecía comu un miembru más de la familia en casa de Marx, cuyes fíes nomaben-y “El Xeneral”.
Engels nun tuvu namái protagonismu propio comu teóricu del socialismu, pesie de lo contradictoria que mos apaez la so doble condición d'empresariu y revolucionariu, sinón que siguió participando activamente nel movimientu socialista y comunista. Foi secretariu de la Primera Internacional obrera (la AIT) dende 1870, y participó tamién na fundación de la Segunda Internacional. Intervino, poles sos responsabilidaes, na vida política de los partíos afiliaos a la Internacional nel Sur d'Europa (España, Portugal ya Italia) y nel Este (Rumanía, Rusia,…) y escribió llibros y artículos al respeutu.
Tres la muerte de Marx en 1883, Engels convirtióse nel llíder indiscutíu de la socialdemocracia alemana, de la segunda Internacional y del socialismu mundial, salvaguardando lo esencial de la ideoloxía marxista, a la qu'él mesmu añediera matices relativos a la desapaición futura del Estáu, a la dialéutica y a les complexes rellaciones ente la socadarma económica y les supercadarmes polítiques, xurídiques ya culturales. Engels opusóse al radicalismu esquierdista, pero tampocu concilió cola evolución reformista del movimientu revolucionariu, reeditando la Crítica al programa de Gotha o Les guerres civiles en Francia y a la fin espublizando la Crítica al programa socialdemócrata (alemán) de 1891. Dio llugar asina a la revisión que conduxo al Programa d'Erfurt, col que sí s'identificaba. El so collaborador Eduard Bernstein y otros dirixentes empobinaron a la socialdemocracia alemana haza'l reformismu parlamentarista, estrayendo del legáu d'Engels una llexitimidá que ye ñegada por otra parte del movimientu, la que conduxo a la formación de los partíos comunistes y la III Internacional.
Engels nun sóly aplicó'l materialismu históricu nos sos escritos, sinón que desendolcó y aplicó tamién el materialismu dialéuticu, que llegaría a ser la filosofía oficial del movimientu comunista depués de la revolución rusa de 1917. Elementos importantes de les sos caberes conceiciones filosófiques alcuentrense en Dialéutica de la Ñatura, anque munchos de los sos anális o exemplos perdieren yá valir cuandu s'espublizaron en 1925, nún marcu de xorrecimientu esplosivu de la cencia natural y de debate epistemolóxicu.
Talisa Soto
Miriam "Talisa" Soto ye una modelu y actriz d'Estaos Xuníos.
Como modelu
D'ascendencia portorricana, ye la menor de cuatro hermanos. Empezó la so carrera como modelu a la edá de 15 años, Soto robló cola axencia de modelos "Click Model" y empezó a modelar mientres les vacaciones de branu. Selmanes dempués de ser robláu, viaxó a París, onde apaeció nun diseñu pa Vogue baleado por Bruce Weber. Volvió a Northampton dempués del branu pa volver a entamar los sos estudios y siguir como modelu de xemes en cuando hasta que se graduara de la escuela secundaria. Más tarde apaeció nes portaes de los estauxunidenses y británicos Vogue, British Elle, Mademoiselle, Glamour y Self magacinos.
Soto tamién apaeció nel so primera video musical xunto col so ex noviu Nick Kamen nel videoclip de Madonna "Each Time You Break My Heart", dirixida por Tony Viramontes. Soto y Kamen utilícense de cutiu como modelos de Ray Petri: l'estilista de moda y el creador de "Boy Buffalo" a finales de los años 80 en Londres.
En 1990, Talisa foi escoyida pola revista People Magazine como una de les 50 muyeres más prestoses del mundu. Algamó'l puestu nᵘ58 na Maxim Hot 100 Women del añu 2002.
Como actriz
En 1988 Soto tornó a Estaos Xuníos, onde fixo una prueba y consiguió el papel de "India" nel so debú cinematográficu, Spike of Bensonhurst, una comedia protagonizada por Sasha Mitchell y Ernest Borgnine. En 1989, foi escoyida como Lupe Lamora na película de James Bond titulada Licence to Kill, protagonizada por Timothy Dalton. Más tarde tamién interpretó a Maria Rivera na película The Mambo Kings.
Soto participó en más de venti películes, ente les que destaquen: Mortal Kombat (1995) y la so secuela como Kitana; Island of the Dead como Melissa O'Keefe; Piñero (2001) como Sugar, protagonizada por Benjamin Bratt; y Ballistic: Ecks vs. Sever (2002) como Ryne xunto a Lucy Liu y Antonio Banderas. Soto tamién fixo dos apariciones como convidada na serie de televisión C-16: FBI.
En 1995, desempeñó'l papel de Doña Julia na comedia romántica Don Juan DeMarco, protagonizada por Johnny Depp. En 1996, Soto interpretó'l papel protagonista na película Vampirella basada nel personaxe de cómic.
Virginia Araceli García Acosta
Virginia Araceli García Acosta ye una antropóloga, historiadora, catedrática d'universidá caderalga, investigadora y académica mexicana. Especializóse n'antropoloxía social y historia de los desastres.
Talisa Soto
Vida personal
En 1997, Soto casóse col actor australianu Costas Mandylor y divorciáronse nel añu 2000.
Ella conoció al actor Benjamin Bratt, ente que los dos taben filmando Piñero y casáronse el 13 d'abril de 2002. La pareya tien dos fíos: la so fía Sophia Rosalinda Bratt, nacida'l 6 d'avientu de 2002, y el so fíu, Mateo Bravery Bratt, lleváu 3 d'ochobre de 2005.
Virginia Araceli García Acosta
Estudios y docencia
Impartió cursos nel Centru Nacional de Prevención de Desastres (CENAPRED), na Universidá de Ḥélsinki, na Escuela d'Alministración Pública del Distritu Federal, nel Institutu Mora, nel Institutu d'Historia de la Universidá de Viena y otres instituciones.
Talisa Soto
Premios
Premiu ALMA
Virginia Araceli García Acosta
Investigadora y académica
Ye investigadora nivel III del Sistema Nacional d'Investigadores (SNI). Ye miembru de númberu de l'Academia Mexicana de la Historia dende 2012, onde ocupa'l sillón N° 5.
Obres publicaes
Publicó más d'un centenar d'artículos en memories, periódicos, revistes de divulgación, reseñes y compliaciones, coles mesmes, escribió o coordinó 24 llibros y escritu capítulos pa llibros coleutivos. Ente los sos LLIBROS atópense:
Mohernando
Mohernando ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 26,36 km² con una población de 180 habitantes y una densidá de 7,02 hab/km².
El so nome vien de “monte hernando”, conclúyese importancia vixilante, yá dende'l sieglu XII, la Orde militar de Santiago llogró esti llugar pal so curio y dominiu, creando inclusive una encomienda que tomaba los llugares de Robledillo, Razbona, Humanes, Peñahora y Cerezo. En Mohernando taba la casa y cabeza de la institución y la residencia del comendador santiaguista.
En 1350 l'arzobispu toledanu don Gil Carrillo de Albornoz usurpó esti llugar, donándo-ylo al so hermanu Alvar García, pero'l rei Pedru I ordenólu restituyilo a la Orde de Santiago, como asina lo fixo.
En 1564, Felipe II vendió, xunto colos llugares de la so xurisdicción enriba señalaos, según casar fortaleza de Mohernando, y l'importante puestu de portalgu qu'equí se cobraba a don Francisco de Eraso, el so secretariu y miembru del Conseyu de Castiella. El preciu que pagó por tou ello foi cimeru a los cuarenta y siete millones de maravedinos. Esti primer señor, que gociaba de gran favor na corte real, pos de primeres fuera secretariu del Emperador Carlos V, quien-y lo encamentó bien particularmente al so fíu, y este caltúvolu siempres, foi casáu con doña Mariana de Peralta. En 1567, fundó un mayoralgu con tolos sos dominios, y estos fueron pasaos a los sos herederos direutos.
Morrió en 1570 y foi soterráu xunto a la so esposa na ilesia de Mohernando, nun enterramientu talláu por Juan Bautista Monegro nel qu'apaecen el matrimoniu, arrodillados y orantes, protexíos per San Franciscu d'Asís. Esta xoya escultórica por fin puede almirase na ilesia de Mohernando, pueblu del qu'en vida fueron los sos señores, les belles estatues viaxeres (Mohernando, Muséu Diocesanu d'Arte Antiguo de Sigüenza y de nuevu Mohernando), son unu de los monumentos funerarios del sieglu XVI más completos y pervalibles que llegaron hasta nós.
En 1625 el rei Felipe IV alzó a la nobleza a esta familia, creando'l títulu de conde de Humanes pal herederu del fundador del mayoralgu y señoríu, como él tamién llamáu Francisco de Eraso. Nesa familia caltúvose Mohernando, ocupando a temporaes el palaciu y monte de caza esistente nel so términu hasta'l sieglu XX.
Nel términu de Mohernando, y con apeaderu propiu na llinia del ferrocarril Madrid-Barcelona, atópase'l llugar de Maluque, formando nel valle del Henares a partir de dos grandes finca de monte baxu, destinaes a caza y agricultura, denominaes Monte Alaja y El Encinar.
[Https://www.mohernando.es]
'''Ilesia Parroquial de Ntra. Sra. De la Lluz Bello'''
Constitúi esta edificación un importante y bien ponderáu volume anque la so peculiaridá vien dada al traviés de los sos dos etapes constructives bien estremaes n'años y nel so aspeutu esternu.
De la primer etapa, sieglu XVI, caltiénse la cabecera d'estructura poligonal y fechu de filaes de mampuesto dixebraes regularmente por una filada de lladriyu, les sillería utilizar pa los contrafuertes, cornises, puertes y ventanes; presenta una puerta de mediu puntu con alfiz partíu y una ventana abocinada nel so llau norte, tien un gran arcu triunfal ojival que daría accesu a la nave y el campanariu d'estilu renacentista, quedando caúna d'estes partes asitiaes nos estremos, y tou lo que ye'l cuerpu de la ilesia, ye dicir qu'ocupa la parte central, pertenez a la segunda etapa del sieglu XX.
La torre sería l'otru elementu orixinal que se caltién, fecha toa ella en sillería presenta trés cuerpu, l'inferior con una pequeña abocinada nel so llau oeste y el superior col cuerpu de campanes y dos baldíos per llau; atópase rematada por una cornisa moldurada.
Nel esterior de la cabecera reparen una serie de bellos escudos de los Eraso y Peralta.
Al interior nel antiguu templu destaca de manera especial el gran grupu escultóricu del enterramientu de D. Francisco de Eraso, xunto a la so esposa D. Mariana de Peralta amparaes la pareya pola figura arrogante de San Francisco. Esti grupu, de factura perfecta, bellísimamente trazada sobre'l mármol, ye casi seguro que se debe a la mano del escultor Juan Bautista Monegro.
En fundiéndose l'edificiu pol mal cuidu de la so cubierta mientres decenios, salvóse'l conxuntu escultóricu allugándolo nel Muséu d'Arte Antiguo de Sigüenza. Rehecha y cubierta la cabecera, güei por fin volviéronse a la ilesia parroquial de Mohernando.
Picota o rollu
Na ancha plaza mayor lluz la que simbolizó mientres munchos sieglos la so calidá de villa y cabeza de la encomienda. Trátase de la tradicional picota o rollu del sieglu XVI. Llevantada sobre un plintu de sillares caliares que formen una planta cuadrada y cuatro gradies. Un fuste d'una única pieza sobre una base senciella y el remate d'un capitel con motivos vexetales desenvueltos, como si tuviera asonsañando un antiguu capitel corintiu. Sobre la superficie del capitel llevanta un pequeñu remate xeométricu formáu por un cubu de piedra y rematáu por otra pieza en forma piramidal. Caserón de los Condes de Humanes Trátase d'un edifico d'una única planta y de frente rectangular. Nel centru de la fachada abre'l vanu d'ingresu por aciu un arcu de mediu puntu de sillería caliar y sobre él atopa l'escudu de la familia. Pola estructura de la fachada paez qu'esta puerta diera accesu a un patiu central en redol al cual dispondríense les zones d'habitación. Ye un edificiu de modestes dimensiones pa tratase d'una familia condal pero paez que se llevanta nel mesmu solar que tuvo l'antiguu palaciu. La puerta atópase enmarcada por un muriu corríu rematáu por una cornisa moldurada, ésti llega hasta los estremos onde paez asitiase una zona de dependencies y ye onde s'abrir les ventanes. Ye equí onde tamién el teyáu a cuatro enagües realizar por aciu texas árabes, ente que la cubrición del muriu paez realizase con lladriyos puestos de planu faciendo un tejadillo, que na so parte interna cubriría un pequeñu pórticu. Ermita de la Virxe de la Soledá. Trátase d'una típica ermita de planta cuadrada cubierta con un teyáu a cuatro enagües y un pequeñu pórticu arquitrabado a la entrada que fuelga sobre tres columnes toscanes ensin base. Llevantada con mampostería, el sillar utilizar pa llindar el zócalo y pa les esquines, según pal remate de la fachada nuna cornisa moldurada. La portada renacentista ye lo más interesante d'esti edificiu, pos ta realizada en sillería llabrada y compónse por dos arcos d'entrada que fuelguen sobre una columna central d'orde toscanu y con basa; el conxuntu atópase enmarcáu por un alfiz y pilastres llaterales; el remate realizar por aciu un frontón sobre la cornisa del alfiz y nel centru una pequeña fornica con una concha como bovedilla.
El pórticu ye posterior a la edificación de la ermita pos se sofita y despinta parcialmente elementos de la portada, posiblemente del sieglu XVII, les sos columnes y tipu demuestren una mayor tosquedá que'l restu de la obra.
Fiestes patronales
Les fiestes patronales son el 3 de mayu.
MAYU
Fiestes n'Honor a '''Ntra. Señora Virxe de la Lluz Bello y la Santa Cruz''', celébrase la primer fin de selmana de mayu, son les fiestes patronales de la llocalidá onde se lleven acabo gran cantidá d'actividaes.
Llobécianos
Llobécianos (Lobeznos en castellán y oficialmente) ye una llocalidá del conceyu de Pedralba, na provincia de Zamora.
Mohernando
MAYU
Acaldía 1º de mayu, dientro de les fiestes patronales, axúntense un ampliu númberu de grandes artistes que dan color coles sos pintures a les cais del conceyu.
Fiesta de San Isidro, el primer domingu posterior (si nun coincide) al día 15 de mayu.
AGOSTU
Fiesta de Santiago Apóstol celébrase'l domingu más próximu al 25 de xunetu.
Saint-Germain-sur-Bresle
Saint-Germain-sur-Bresle ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Minoru Hanafusa
Minoru Hanafusa (花房 稔, ) ye un futbolista xaponés.
Seleición masculina de fútbol de Corea del Sur
Pre-1954
Los Corianos nun s'introducieron al fútbol hasta 1882, cuando los miembros d'una tripulación británica xugaron un partíu, ente que la so nave taba de visita del Puertu d'Incheon En 1921, el primer Tornéu de fútbol de corea llevar a cabu, y en 1928, l'Asociación de Fútbol de Corea foi entamada, que creó una fundación pa espublizar y desenvolver el fútbol en Corea En 1940, sicasí, el Gobernador Xeneral de Corea obligó a l'Asociación de Fútbol de Corea a eslleise.
Tres la constitución de la República de Corea, l'Asociación de Fútbol de Corea (KFA) foi reinaugurada en 1948 y xunióse a la FIFA, que rixe'l fútbol internacional. El mesmu añu, l'equipu nacional de Corea fixo'l so debú internacional nos Xuegos Olímpicos en Londres. La KFA xunir a l'AFC (Confederación Asiática de Fútbol) en 1954.
1954–1989
Corea del Sur entró per primer vegada la Copa Mundial de Fútbol de 1954 como'l segundu equipu asiáticu debutante na Copa del Mundu dempués de les Indies Orientales Holandeses. Corea del Sur xuego contra Hungría y Turquía, perdiendo 9-0 y 7-0, respeutivamente (el xuegu programáu contra Alemaña Federal nunca foi xugáu porque l'equipu nun tenía probabilidaes de pasar a la siguiente fase, según les regles d'esi tornéu). Tomaría trenta y dos años dempués que Corea del Sur fuera capaz de participar na Copa del Mundu de nuevu.
Corea del Sur más tarde participaría na primera Copa Asiática en 1956. Ellos empataron con Hong Kong, pero ganaron a Israel y Vietnam del Sur pa tomar el primer llugar y coronase campeones del tornéu. Depués d'eso entamaron y ganaron la segunda Copa d'Asia en 1960, ganando tolos sos xuegos. Sicasí, nun pudieron repitir esti ésitu y perdieron tolos sos xuegos na Copa Asiática de 1964 y nun pudieron clasificase la edición de 1968. Recuperar en 1972 y tomó el segundu llugar. Fallaron nel so intentu una vegada más pa calificase en 1976, pero algamaron el segundu llugar de nuevu en 1980.
En 1986, Corea del Sur foi capaz de clasificase pa la Copa Mundial de Fútbol de 1986, celebrada en Méxicu, el primeru dende 1954. Sicasí, ellos nun pudieron ganar un partíu a pesar de la presencia de la lleenda del fútbol asiático Cha Bum-Kun, perdiendo 3-1 ante Arxentina, depués empató 1-1 con Bulgaria, y perdieron 3-2 con Italia.
El so siguiente tornéu importante foi'l Copa Asiática 1988, nel que ganaron tolos sos partíos na fase de grupos y derrotaos de Seleición de fútbol de China China por 2-1 nes semifinales, pero perdieron por penales 4-3 na final contra Arabia Saudita.
1990-2004
Corea del Sur empezó la década de 1990 mal. Na Copa Mundial de Fútbol de 1990, perdieron tolos sos partíos contra España 3-1, Uruguái 1-0, y Bélxica 2-0. Corea del Sur tampoco pudo clasificase pa la Copa Asiática 1992.
Na Copa Mundial de Fútbol de 1994 iguar pa empatar con España 2-2. Hong Myung-Bo marcó un gol y el so compañeru asistida Seo Jung-Won col segundu, los dos goles qu'asoceden nos últimos cinco minutos del partíu. Nel so próximu partíu consiguieron otru empate con Bolivia 0-0. Nel so postreru partíu contra Alemaña casi llograron otru empate con Hwang Sun-Hong y Hong Myung-Bo cada unu marcando un gol na segunda metá dempués de tar embaxo 3-0, pero nun fueron capaces d'anotar dempués y fueron derrotaos 3 - 2. Na Copa Asiática 1996 apenes llograron salir de la fase de grupos, yá que ocuparon el tercer llugar nel so grupu, perdiendo ante Kuwait. Una comparanza fecha ente tolos meyores terceros de cada grupu dexó avanzar a Corea del Sur sicasí, sufrieron una derrota 2-6 contra Irán nos cuartos de final, concediendo cinco goles na segunda metá.
Darréu, la ex-lleenda de Corea del Sur Cha Bum-Kun convertir nel entrenador mientres la Copa Mundial de Fútbol de 1998. Dempués d'un bon desempeñu na calificación, sicasí, l'equipu xugó mal nel tornéu, perdiendo ante Méxicu 3-1 y Holanda 5-0. Cha foi despidíu dempués de ganar ante Holanda. Darréu, l'equipu llogró un empate 1-1 contra Bélxica. Na Copa Asiática 2000, Corea del Sur llogró avanzar de la fase de grupos y ganó a Irán por 2-1 nos cuartos de final, pero fueron cutíos por Arabia Saudita por 2-1 nes semifinales. Ganaron de China 1-0 pa ganar el tercer llugar.
Semifinalistes de la Copa del Mundu 2002
thumb|350px|Aficionaos coreanos viendo un partíu mientres la copa mundial de 2002 Corea del Sur foi co-anfitrión de la Copa Mundial de Fútbol de 2002 tornéu qu'entamó con Xapón. Como nunca ganaren un partíu na Copa Mundial con anterioridá, les esperances nun yeren bien altes. Amás, hubo crítiques antes del tornéu en rellación col entrenador holandés Guus Hiddink, una y bones munchos consideraron que nun se tomó en serio el so trabayu. Sicasí, una vegada que'l tornéu empezó l'equipu de Corea del Sur llogró la so primer victoria nuna Copa del Mundu en venciendo por 2-0 ante Polonia. El so siguiente partíu foi contra Estaos Xuníos con quien llogró un empate 1-1, col delanteru Ahn Jung Hwan amosando un espectacular xuegu. El so postreru partíu foi contra'l favoritu, Portugal. Portugal ganó dos tarxetes coloraes nel partíu, amenorgándolos a nueve homes y Park Ji-Sung marcó'l gol de la victoria, por 1-0, que dexó al equipu de Corea del Sur clasificase pa la segunda ronda per primer vegada na so hestoria. L'ésitu del equipu llevó a la euforia xeneralizada per parte del públicu coreanu, con muncha xente entamándose pa crear el club Red Devils, Lo qu'atraxo l'atención xeneralizada col so apasionáu sofitu del equipu.
Na segunda ronda l'oponente de Corea del Sur yera Italia, a la que ganaron por 2-1 nun partíu bien físicu. L'equipu coreanu cayó mientres casi tol partíu, pero Seol Ki-Hyeon marcó l'empate a los 88 minutos, lo que dexó dir a la prórroga. Ahn Jung-Hwan marcó'l gol de la victoria con un gol de cabeza, lo que-yos dexó avanzar a los cuartos de final. Corea del Sur enfrentar a España nos cuartos de final. España llogró anotar dos veces nesti partíu, pero los dos goles fueron anulaos polos árbitros. El xuegu dir a los penaltis y Corea del Sur ganó la riola de penaltis por 5-3 nun partíu bien polémicu, y convirtiéndose nel primer equipu asiáticu en llegar a cuartos de final.
La carrera del equipu de Corea del Sur detener por una derrota por 1-0 ante Alemaña nes semifinales. Perdieron contra Turquía 3-2 nel partíu del tercer llugar al ganar el cuartu llugar. El capitán del equipu de Hong Myung-Bo recibió'l Balón de Bronce como tercer meyor xugador del Mundial, el primer futbolista asiáticu en ser gallardoniáu con esto. Amás Hong foi escoyíu pal equipu del tornéu al pie del so compañeru d'equipu Yoo Sang-Chul, los primeres y únicos futbolistes asiáticos que fueron nomaos. Esti nivel d'ésitu ensin precedentes pa un país que nunca antes ganara un partíu na Copa Mundial. Había alloriáu más lloñe que cualesquier otru equipu d'Asia y el malestar de dellos equipos europeos establecíos nel procesu, lo que lleva a un aumentu na popularidá del fútbol nel país. Guus Hiddink convertir nun héroe nacional en Corea del Sur, convirtiéndose na primer persona a la que se concedió la ciudadanía honoraria, amás dióse-y una villa privada.
2003-2010
thumb|300px|Alliniación titular del partíu ente Corea del Sur y Togu A pesar de les súpliques xeneralizaes por que se quedara Hiddink, ésti arrenunció tres la Copa del Mundu. Dempués de la so salida había un mayor énfasis na contratación d'entrenadores estranxeros. Como resultancia, l'entrenador portugués Humberto Coelho convertir nel nuevu direutor. So la so xestión Corea participó y ganó el primer Campeonatu de Fútbol del Este d'Asia de 2003. Sicasí, tres les derrotes atanantes contra Omán y Vietnam y un desafortunáu empate 0-0 contra'l Maldivas, Coelho foi despidíu. L'entrenador holandés Jo Bonfrere depués fíxose cargu. Tuvieron menos ésitu al añu siguiente na Copa Asiática 2004, perdiendo contra Irán nos cuartos de final. Corea del Sur foi sede del Campeonatu de Fútbol del Este d'Asia 2005, pero terminó nel últimu llugar.
El próximu gran tornéu de Corea foi la Copa Asiática 2007. L'equipu tuvo problemes na fase de grupos ensin les sos xugadores estrelles Lee Young-Pyo, Park Ji-Sung y Seol Ki-Hyeon. L'equipu sacó'l so primer partíu 1-1 contra Arabia Saudita, pero sufrió una sorprendente derrota 1-2 contra Bahrein. Ganaron a Indonesia nel so postreru partíu del grupu. Ganaron a Irán nos cuartos de final al traviés de la riola de penaltis tres un empate 0-0. Corea realizó otra riola de penaltis tres otru empate ensin goles contra Iraq, pero fueron derrotaos. Depués cutieron a Xapón por penales una vegada más pa ganar el tercer puestu. Más tarde, afayóse que mientres el tornéu, cuatro xugadores veteranos, ente ellos l'entós capitán Lee Woon-Jae, rompieron les regles del equipu pa dir nuna tarde-nueche de consumu escesivu d'alcohol a un chigre d'Indonesia. A cada unu de los cuatro xugadores prohibióse-yos la participación nel equipu nacional mientres siquier dos años. Pim Verbeek, al que se culpaba del desempeñu insatisfactoriu del equipu, arrenunció dempués del tornéu, yá que nun pudieren anotar un solu gol dempués de la fase de grupos y tuvo que recurrir a sanciones per trés partíos siguíos. Tamién criticó les mires pocu realistes de los fans. Darréu, Corea del Sur escoyó al so primer entrenador coreanu dende 2000, cuando Huh Jung-Moo, qu'entrenara al equipu en 2000, tomó'l timón per segunda vegada. So la so xestión l'equipu de Corea del Sur llogró ganar el Campeonatu de Fútbol del Este d'Asia 2008, tuvo invictu mientres ventisiete partíos consecutivos en 2009, y pudo clasificase pa la Copa Mundial de Fútbol de 2010.
2010-Actualidá
Corea del Sur ganó'l derechu a participar na Copa Mundial de Fútbol de 2010 con 16 punto - siete victories y siete empates en total mientres la eliminatoria. Na Copa del Mundu de 2010 Fueron asignaos nel Grupu B. Ganaron el so primer partíu contra Grecia por 2-0, con goles de Lee Jung-Soo y Park Ji-Sung. De siguío, enfrentáronse Arxentina y sufrió una gran derrota de 4-1, incluyendo un autogol d'alantre Park Chu-Young. thumb|300px|Corea del Sur xuega contra Arxentina na Copa Mundial de la FIFA, en xunu de 2010. Depués llogró un empate 2-2 nun partíu llucháu duramente contra Nixeria, con puntuación Lee Jung-Soo nel tornéu una vegada más y Park Chu-Young redimir la so propia meta del xuegu anterior por anotando d'un tiru llibre. Esto dexó-yos llegar a la segunda ronda per primer vegada en suelu estranxeru. Nos octavos de final atopar con Uruguái, que tomó una temprana ventaya con un gol de Luis Suárez. Corea del Sur empató na segunda metá dempués de que Lee Chong-Yong anotó'l so segundu gol del tornéu, pero Corea del Sur recibió un gol de Suárez nel minutu 80. A pesar de caltener la mayoría de la posesión nel segundu tiempu, Corea del Sur nun pudo igualar de nuevu y fueron esaniciaos del tornéu.
Dempués de la Copa Asiática de l'actuación del equipu empezó a tornar y dempués d'un 3-0 humillante derrota a Xapón y una atanante perda de 1-2 pa El Líbanu en Beirut, Cho foi despidíu ensin contemplaciones a pesar de la victoria inicial de 6-0 sobre El Líbanu la so tierra natal. Foi sustituyíu a toa priesa con Cho Kwang-rai cola xera de la clasificación pa la Copa del Mundu de 2014 una y bones l'equipu taba en peligru de romper la so llarga racha d'apaiciones na Copa Mundial. So Choi Corea del Sur quedó clasificáu pa la Copa Mundial de Fútbol de 2014 de Brasil al terminar segundu nel so grupu al traviés de la diferencia de goles. El contratu de Choi foi hasta dempués de la celebración de los partíos de clasificación y foi reemplazáu pol ex xugador Hong Myung-Bo, qu'encabezara l'equipu de la Copa Mundial de 2002 y empobináu al equipu sub-23 a un Xuegos Olímpicos de Londres 2012.
Na Copa Mundial de Fútbol de 2014 foi arrexuntáu xunto a Rusia, Arxelia y Bélxica. El so primer partíu foi empate contra los rusos, empezaron ganando cola anotación foi Lee Keun-Ho nel minutu 68, pero los rusos empataríen el xuegu 6 minutos dempués; perdió contra Arxelia por 4-2 nun partíu onde nun tuvieron el so meyor acutuación y viéronse superaos ante "los foinos del desiertu". Llegaron al postreru partíu contra Bélxica buscando la clasificación onde namái-yos sirvía la victoria, pero nun foi posible una y bones los europeos marcaríen nel minutu 78 terminando asina la so participación nel tornéu. Xugaría la Copa Asiática 2015, onde llegaríen a la final ante Australia, perdiendo ante los socceroos na prórroga y perdiendo la so oportunidá pa consiguir la so tercer Copa Asiática, pero consiguiendo cupió direutu a la próxima edición en 2019.
Récor Ante Otres Seleiciones
Actualizáu hasta'l .
David Soul
David Richard Solberg, conocíu artísticamente como David Soul. (Chicago, Illinois, 28 d'agostu de 1943), ye un actor de televisión y cine, y cantante d'Estaos Xuníos, nacionalizáu británicu. Llogró la so ciudadanía británica en 2004.
Biografía
Fíu d'un pastor luteranu que participó na reconstrucción d'Alemaña tres la II Guerra Mundial, Soul viaxó con frecuencia a esi país mientres la so infancia.
Empezó a ser conocíu poles sos intervenciones nel espaciu The Merv Griffin Show en 1967, nel qu'apaecía cantando, despintando la so cara con un pasamontañas. Llámome David Soul, y quiero ser conocíu pola mio música, yera la so esplicación.
A fines de la década de 1960 y principios de la década de 1970, intervieno en numberoses series de televisión, como Here Come the Brides, Owen Marshall: Counselor at Law, I Dream of Jeannie, McMillan and Wife, Cannon, Gunsmoke, All in the Family, Star Trek: The Original Series, The Streets of San Francisco, etc.
Sicasí'l estatus d'estrella de la televisión llegó-y gracies al papel del detective Ken "Hutch" Hutchinson, na serie de cultu Starsky & Hutch, que protagonizó xunto a Paul Michael Glaser ente 1975 y 1979.
Paralelamente llanzó la so carrera musical, de la que destaquen les temes Don't Give Up on Us (1977), que aportó a númberu unu en Reinu Xuníu, y Silver Lady (1977).
La so carrera cinematográfica foi muncho más amenorgada, destacando un papel en Magnum Force (1973), xunto a Clint Eastwood y na película de terror Salem's Lot (1979), basada na novela de Stephen King.
En 2004 llogró la nacionalidá británica. Tamién apaeció na adautación cinematográfica, de Starsky & Hutch (2004), faciendo un cameo del so personaxe, nos últimos minutos d'ésta.
Arxel
Arxel (n'árabe: الجزائر Al-Ŷazā'dir, "les islles"; en francés: Alger; en tamazight: Ficheru:Algiers in Tifinagh.svg, Ledzayer) ye la capital y la mayor ciudá d'Arxelia. Envalórase qu'en 2010 la población de la ciudá ye de 2.239.613 persones, y que tol área metropolitana ta habitáu por 4.375.000 persones. Arxel ta asitiada na mariniega mediterraneu y ye el principal puertu del noroeste d'África en dichu mar.
Conocida como "Arxel la blanca" pol blancu rellumante de los sos edificios vistos dende'l mar, nel so día foi considerada como una de les ciudaes árabes más romántiques. Anguaño ye una ciudá moderna, que los sos edificios y aveníes d'estilu colonial francés entamaren a ser construyíos nel sieglu XIX; na coral de la ciudá, l'alcazaba (casbah), coles sos caleyes llaberíntiques, correspuende a la ciudá vieya y foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 1992.
Etimoloxía
El nome d'Arxel, Alger en francés, ye una deformación francesa del catalán Aldjer, de la mesma deformación del nome árabe dau por Buluggin ibn Ziri, fundador de la dinastía de los Ziríes, cuando edificó la ciudá en 960 nes ruines de l'antigua ciudá romana de Icosium, y la denomara Djezaïr Beni Mezghanna. Delles esplicaciones, sicasí, foren daes en cuanto al significáu del nome dau por Buluggin ben Ziri.
Una primer esplicación sería que'l nome árabe Al-Djaza'dir (الجزائر), "los castros", fore dau en referencia a los castros que s'atopaben entós frente al puertu d'Arxel, y que fueron xuníos pa llevantar el muelle actual. La referencia a la islla podría, según xeógrafos musulmanes de la Edá Media, tamién designar la mariña fértil d'Arxelia, arrequexada ente'l vastu Sáḥara y el Mediterraneu, surdiendo entós como una islla de vida, Al-Jaza'dir.
Historia
thumb|300px|right|Arxel nel sieglu XVI. Según la lleenda, Arxel foi fundada pol héroe mitolóxicu Hércules. Según los restos arqueolóxicos atopaos na ciudá en 1940, calcúlase que la so fundación sería anterior al sieglu IV e.C. Nel so orixe, foi un puertu feniciu llamáu Ikosim, y pertenecía a los antiguos reinos bereberes de Mauretania y de Numidia. El so nome que foi llatinizáu como Icosium cuando a dende'l añu 146 e.C. foi integrada n'área d'influyencia del Imperiu romanu, arriendes d'una alianza ente'l rei bereber Masinisa y el xeneral romanu Escipión l'Africanu, mientres les guerres púniques.