cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Álvarez Cascos
Carrera política
El día 15 de xunetu de 2011 sería investíu Presidente del Principáu d'Asturies colos votos favorables del so grupu políticu y l'astención del restu de grupos de la Xunta Xeneral del Principáu. Al convocar eleiciones anticipaes nel añu 2012 éstes seríen ganaes pol PSOE y finalmente sería sustituyíu na Presidencia del Principáu pol socialista Javier Fernández Fernández.
Strix chacoensis
Distribución y hábitat
El so hábitat natural son los montes secos subtropicales y carbes na rexón xeográfica del Gran Chaco, el norte d'Arxentina, el sureste de Bolivia y el suroeste de Paraguái. Ta clasificáu como esmolición menor pola IUCN.
Carex brevicollis
Carex brevicollis DC., ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les ciperacees.
Descripción
Ye una planta cespitosa, dacuando con rizomes reptantes. Espiga masculina claviforme, anchamente fusiforme o romboidea. Glumes femenines ensin marxe escarioso, marrones, con ancha banda central verde. Utrículos pelosos, con picu curtiu y bífidu. Tien 3 estigmas.
Distribución y hábitat
Habita nos montes del sur y este d'Europa, llegando hasta l'oeste d'Asia. Pol suroeste llega a los macizos caliares del terciu norte de la Península Ibérica. N'Aragón atopar nel Pirinéu y Prepirineo. Crez nes camperes cascayoses, sobremanera en solana n'altores de 1000 a 2400 msnm. Floria en mayu-xunu y fructifica en xunu-agostu.
Taxonomía
Carex brevicollis describióse por Augustin Pyrame de Candolle y espublizóse en Fl. Franc. (DC. & Lamarck), ed. 3. 6: 295. 1815 Carex: nome xenéricu que podría derivar del griegu kairo, que significa "mancar", rellacionáu coles fueyes cortantes que tienen estes plantes.
brevicollis; epítetu llatín que significa "con pescuezu curtiu".
Llingües de Temotu
Les llingües de Temotu son llingües oceániques carauterístiques del archipiélagu Temotu, perteneciente a la república de les islles Salomón.
Primeramente consideróse que les llingües de les Santa Cruz yeren papúes y les de Vanikoro del grupu oceánicu central-oriental, pero Ross & Næss redefinir nun solu grupu y de la siguiente manera:
Comparanza léxica
Los numberales reconstruyíos pa distintes llingües temotu son:
Marsac-sur-Don
Marsac-sur-Don ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Verneuil (Marne)
Verneuil ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Guémené-Penfao
Guémené-Penfao ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Década del 510
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu VI ( Sieglu V - Sieglu VI - Sieglu VII)
Década del 520
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu VI ( Sieglu V - Sieglu VI - Sieglu VII)
Le Bouchage (Isère)
Le Bouchage ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bougé-Chambalud
Bougé-Chambalud ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clematis columbiana
Clematis columbiana, llamada clemátide de les roques, ye una planta del xéneru clematis. Distribuyir pol occidente d'América del Norte, cuantimás dende l'estáu de Columbia Británica Oregón, Wyoming hasta Dakota. thumb|Litografía thumb|Detalle de la flor thumb|Litografía
Descripción
Ye una vide trepadora o rastrera perenne que puede crecer hasta 3 m. Les fueyes son trilobulaes con marxes serraos. Les flores solitaries y en forma de paragües, presenten 4 tépalos de color violeta a azuláu. El frutu ye un aqueniu plumosu.
Taxonomía
Clematis columbiana describióse por (Nutt.) Torr. & A.Gray y espublizóse en A Flora of North America: containing. . . 1(1): 11, nel añu 1838.
Clematis: nome xenéricu que provién del griegu klɛmətis. (klématis) "planta qu'engata".
columbiana: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización na Columbia Británica. La variedá Clematis columbiana var. tenuiloba atopar nos montes hasta 2.500 msnm en cuantes que C. columbiana var. columbiana solamente crez na tierres baxes.
Arthur Mitchell
Arthur Mitchell ye un ex-coreógrafu y baillarín d'Estaos Xuníos, direutor del Dance Theatre of Harlem.
Estudió nel Institutu d'Artes Escéniques de Nueva York. Empezó a baillar en musicales de Broadway y trabayó con diverses compañíes de balé enantes d'unise al Balé de la Ciudá de Nueva York en 1956, siendo'l primer baillarín afroamericanu en participar ellí.
Participó en dellos balés de George Balanchine, como A Midsummer Night's Dream de 1962 y Agon de 1967. En 1968 co-fundó una escuela de balé y la so propia compañía llamada Dance Theatre of Harlem.
Verrières (Marne)
Verrières ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Flora Zapadnoi Sibiri
Flora Zapadnoi Sibiri o Flora Sibiriae Occidentalis (embrivíu Fl. Zapadnoi Sibiri) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu rusu Porphyry Nikitic Krylov & al. (eds.) y espublizáu pola Universidá Estatal de Tomsk en doce volúmenes nos años 1928-1964 col nome de ''Flora zapadnoi Sibiri; rukovodstvo k opredeleniiu zapadno-sibirskikh rastenii. 2. dop. i rasshirennoe izd. "Flory Altaia i Tomskoi gubernii." P. Krylova pri sotrudnichestve B.K. Shishkina ... [et al.].''.
Sint-Truiden
Sint-Truiden (neerlandés: Sint-Truiden; francés: Saint-Trond) ye una villa de Bélxica.
Natalia Makarova
thumb|Natalia Makárova en 2012 Natalia Makárova (Nataliya Románovna Makárova) (nacida'l 21 d'ochobre de 1940) ye una Primaballerina rusa nacionalizada d'Estaos Xuníos.
Biografía
En 1970 mientres una xira del Kírov solicitó asilu políticu en Londres pasando depués a les files del American Ballet Theatre en New York y el Royal Ballet en Londres onde foi aclamada principalmente como Odette/Odile en El llagu de los cisnes y Giselle.
Makárova actuó convidada nel Paris Opera Ballet, National Ballet of Canada, Stuttgart Ballet, Royal Danish Ballet, London Festival Ballet, Ballet del Sieglu XX de Maurice Béjart y el Ballets de Marseille de Roland Petit.
En 1976 cásase con Edward Karkar, padre del so fíu Andre Michael, nacíu en 1978.
En 1989, el so triunfal regresu al Kírov foi filmado pal documental Makarova Returns.
Dende'l so retiru, dedicar a poner n'escena ballets como La Bayadère, El llagu de los cisnes y La bella durmiente.
Tuvo un esitosu pasu pol musical de Broadway, ganando un Premiu Tony 'On your toes''.
Repertoriu
Makárova bailló El llagu de los cisnes, La muerte del cisne, La bella durmiente del monte, Giselle, -yos Sylphides, Raymonda, Don Quixote, La Bayadera, Manon, Cinderella, Serenade, Les Biches, Romeo and Juliet, Song of the Earth, Alcuerdo, A Month in the Country, Voluntaries, Dances at a Gathering, Elite Syncopations, Rituals, Checkmate, etc.
Década del 530
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu VI ( Sieglu V - Sieglu VI - Sieglu VII)
Convención de Viena sobre Rellaciones Diplomátiques
La Convención de Viena sobre Rellaciones Diplomátiques ye un tratáu internacional que regula les rellaciones diplomátiques ente los países y la inmunidá del personal diplomático. Foi adoptada'l 18 d'abril de 1961 en Viena (Austria) y entró a valir el 24 d'abril de 1964. Foi complementada en 1963 pola Convención de Viena sobre Rellaciones Consulares. 190 Estaos pertenecen a la Convención y nos pocos Estaos que nun roblaron el documentu, les sos disposiciones aplíquense como Derechu Internacional consuetudinario.
Esisten dos protocolos adicionales a la convención, dambos de 18 d'abril de 1961:
Vert-Toulon
Vert-Toulon ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bourgoin-Jallieu
Bourgoin-Jallieu ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
María Luisa Pérez Herrera
María Luisa Pérez Herrera foi una pintora española especializada nel xéneru del paisaxe, que la so carrera artística foi atayada pol so fallecimientu tempranu a los 36 años.
Trayeutoria
Arriendes de la esposición de les sos obres en 1923, la Xunta d'Ampliación d'Estudios propunxo a l'artista l'esfrute d'un modesta pensión. Tres una llacuada nel so honor el vienres 27 d'abril d'esi mesmu, foi vivise a París, percorriendo de la mesma Bélxica. Parte de la so obra, compuesta de paisaxes de París y Bruxes, foi espuesta tantu a la so vuelta en Madrid, como na VI edición del Salón de Seronda de la ciudá homónima en 1925.
Paisaxes de Bruxes, Amsterdam, Versalles, Saint-Cloud o los xardinos de Luxemburgu fueron dalgunos de los rincones representaos nes 21 obres espuestes en 1927 nel salón del Lyceum en Madrid,  o nel Salón d'Amigos d'Arte de 1928. En 1929, tres una estancia de tres selmanes na capital charra, realizó más 12 obres de temática salmantina, ente los que podemos atopar "L'antigua cai del Arcedianu en Salamanca".
Reconocencies
En 1922, llogró la Tercer Medaya na Esposición Nacional de Belles Artes, añu nel qu'espunxo una serie de paisaxes d'Aranjuez y Miraflores nel Círculu de Belles Artes de Madrid. A propuesta de la Escuela de Belles Artes, foi pensionada en 1923 pola Xunta p'Ampliación d'Estudios ya Investigaciones Científiques. Frutu d'esi viaxe, va ser premiada 3 años más tarde na Esposición de Cádiz de 1926.
Na Esposición Nacional de Belles Artes de 1934, por orde de 25 de xunetu adquirir a propuesta del xuráu, por un valor de 3.000 pesetes, la so obra "Udiain", en reconocencia de los sos méritos y homenaxe a la so memoria. La so muerte, resultáu d'una rápida enfermedá produxérase tan solo unes hores antes de l'apertura del certame.
Vivió nel númberu 10 de la cai Ataulfo en Madrid, esistiendo anguaño una cai col so nome nel madrilanu distritu de Chamartín.
Le Bourg-d'Oisans
Le Bourg-d'Oisans ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Flora Čechica
Flora Čechica o Flora Cechica (embrivíu Fl. Cech.) foi un llibru con descripciones botániques editáu pol químicu, botánicu, zoólogu, mineralogista, xeólogu, y paleontólogu de Bohemia, Jan Svatopluk Presl. Espublizóse nel añu 1819.
Verzenay
Verzenay ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bouvesse-Quirieu
Tien una población de y una superficie de  km².
Carex brizoides
Carex brizoides, ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les ciperacees. thumb|Ilustración thumb|Detalle de la planta
Descripción
Ye una planta con rizoma de entrenudos bien llargos, con tarmos qu'algamen un tamañu de 20- 60(100) cm d'altor. Les fueyes de 1-2,5 mm d'anchor, de mayor llargor que los tarmos, planes, aspres nos cantos y nerviu mediu del viesu, blandes; lígula de colos cantos llevantaos, d'anchor mayor o menor que'l llimbu, de ápiz obtusu o arrondáu. Espigues dispuestes n'espiga simple de 1-3,5(5,4) cm, arrexuntaes, dacuando cola espiga inferior separada del restu, y nesi casu la inflorescencia puede algamar hasta 5,8 cm. Glumes ovales, agudes, de color verde maciu o payizu, les femenines xeneralmente mayores que los utrículos. Aquenios 1,2-1,7 × 0,7-1 mm, de contorna elíptica, biconvexos, cola base del estilu persistente en forma d'una curtia columna. Tien un númberu de cromosomes de 2n = 58*.
Hábitat y distribución
Alcuéntrase en gorbizales húmedos; a una altitú de 0-100 metros nel centru d'Europa, menos frecuente nel oeste. Na Península Ibérica conocer de puntos aisllaos del norte d'España.
Taxonomía
Carex brizoides describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Centuria I. Plantarum ... 1: 31. 1755. Carex: nome xenéricu que podría derivar del griegu kairo, que significa "mancar", rellacionáu coles fueyes cortantes que tienen estes plantes.
brizoides; epítetu
Furnarius leucopus
thumb|left|180px '''Furnarius leucopus ye una ave de la familia Furnariidae qu'habita en Suramérica. Alcuéntrase en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guyana, Perú, Uruguái y Venezuela. Vive en gran variedá de hábitats forestales, especialmente cerca de l'agua.
Florae Aegyptiaceae Illustratio
Florae Aegyptiaceae Illustratio (embrivíu Fl. Aegyp. Illustr.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu y botánicu francés Alire Raffeneau Delile. Espublizóse en París nel añu 1813.
21 de marzu
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Ketubim
Los Ketubim (n', «Escritos») ye la tercera de les tres partes en que s'estrema'l Tanak (la Biblia hebrea, lo que los cristianos conocen como'l Vieyu Testamentu ; depués de la Torá o Pentateucu, y de los Nebiim. Tanak ye un acrósticu de les pallabres Torá (Pentateucu), Nebiim (profetes) y Ketubim (Escritos).
División de los escritos
Los tres llibros poéticos (o "Llibros de la Verdá") (del hebréu סִפְרֵי אֱמֶ"ת, Sifrei Emet, tamién acrónimu de los nomes de los tres llibros n'hebréu):
Los cinco rollos, lleíos cada unu n'otra festividá xudía:
Strix huhula
Llocalización y carauterístiques
Basa la so alimentación en royedores, aves y inseutos. El so llargor mediu ye de 35 a 40 cm, llogrando un pesu que bazcuya ente los 350 a 400 g.
Enllaces esternos
oiseaux.net/ Strix huhula, Black-banded Owl, Chouette huhul,
Verzy
Verzy ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
María Luisa Ramos Urzagaste
María Luisa Ramos Urzagaste ye una política boliviana, actual embaxadora estraordinaria y plenipotenciaria del Estáu Plurinacional de Bolivia n'España, presentando los sos credenciales el 8 de setiembre de 2016 ante'l Rei d'España Felipe VI. Enantes ostentó'l cargu d'embaxadora plenipotenciaria de Bolivia ante la Federación de Rusia (2009-2015) lo que-y valió la condecoración del gobiernu rusu polos sos apurras a la cooperación internacional.
Ramos ye inxeniera agrónoma pola Universidá Nacional Agraria UNA (Managua, Nicaragua), amás d'estudiar inxeniería zootecnista na Universidá Patricio Lumumba de Moscú, Rusia.La so formación de posgráu ta focalizada en Socioeconomía Ambiental con énfasis n'Economía Ambiental y sub-especialización en Desenvolvimientu Rural (Centru Agronómicu Tropical d'Investigación y Enseñanza CATIE. Turrialba, Costa Rica).
Al marxe de los sos cargos como Embaxadora en Rusia y España, ocupó'l cargu de Viceministra de Rellaciones Económiques y Comerciu Esterior del Ministeriu de Rellaciones Esteriores y Cultos de Bolivia (2006-2007) y foi representante del gobiernu bolivianu ante'l Executive Board del Foru de Países Esportadores de Gas GECF (2009-2011). Tamién ocupó cargos como Secretaria Protémpore del II Cume Suramericana de Naciones (2006-2007) y Presidenta de la comisión de la Comunidá Andina de Naciones (2006-2007). Como Analista de Polítiques Agropecuaries CIOEC-B (periodu 2004-2005), realizó analís y monitoreo de polítiques agropecuaries internacionales y nacionales, según sofitu en llabores de negociación de l'Axenda de Desenvolvimientu del CIOEC ante instancies gubernamentales y non-gubernamentales.
Strix fulvescens
Strix fulvescens, tamién conocíu como uxu leonado o uxu fulvo, ye una especie d'uxu que pertenez al xéneru de los cárabos (Strix). Habita los montes templaos d'América Central y el sur de Méxicu. Nun tien subespecies reconocíes.
Descripción
Adultos tienen un tamañu de 41-44 cm). La cara ye de color marrón-acoloratáu, con un cantu escuru. La parte cimera del cuerpu ye pardu-acoloratáu con llurdios blancos, la parte inferior ye de color marrón-acoloratáu claru con rayes escures. Namái la parte frontera del pechu ye estriáu. El picu ye mariellu. Los güeyos son de color marrón escuru. Nun tien copetes nes oreyes.
Comportamientu
Anque ye principalmente nocherniega, ye tamién crepuscular yá que ye vistu de xemes en cuando peles mañanes y tardes. Aliméntase de pequeños mamíferos, aves, xaronques, reptiles ya inseutos. Polo xeneral caza dende una percha. Sentar en sitios avisiegos na xamasca de los árboles y en cueves naturales.
Añera en buecos d'árboles y la puesta suel tener de dos a tres güevos, hasta cinco güevos en casos escepcionales. Los güevos son namái guaraos pola fema mientres un periodu de 28 a 30 díes.
Distribución y hábitat
El so hábitat llindar a los montes templaos subtropicales y montes húmedos montanos tropicales nos montes de Guatemala, Hondures, El Salvador y el sur de Méxicu. El so rangu de distribución altitudinal estender dende 1.200 hasta 3.000 msnm, y ye abondo común dientro del so área de distribución.
Florae Africae Australioris Illustrationes Monographicae
Florae Africae Australioris Illustrationes Monographicae (embrivíu Fl. Afr. Austral. Ill.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu alemán Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. Espublizóse nel añu 1841 y reeditáu nel añu 1853 col nome de Agrostographia capensis.
Carne de pitu
La carne de pitu (denominar a los texíos procedentes del pitu), ye bien frecuente atopala en munchos platos y preparaciones de la culinaria de tol mundu. El so carne considérase un alimentu básico y ye por esta razón pola que s'inclúi nel índiz de precios al consumu. thumb|Pollu con [[Solanum tuberosum|papes]]
Carauterístiques del pitu.
Del pitu peracábense distintos partes del so buche siendo bien apreciaos les pates ("manes de pitu"), la cresta (sirvíes dacuando como tapes), les ales (unu de los platos más conocíos son los buffalo wings estauxunidenses), les piernes (zanques de pitu), la pechuga y les menudencias (fégadu, corazón, monizuela o pana y buche o contre). Les partes de les coraes suelen xeneralmente ser refugaes y nun s'inclúin na alimentación humana, anque na cocina Xaponesa emplégase dacuando nel yakitori. Los güesos son aprovechaos por regla xeneral (no que se denomina carcasa o "carapacho" en Venezuela, al igual que'l pescuezu o pescuezo) pa la ellaboración, xunto con diverses verdures de lo que se denomina caldu de pitu. Suelse preparar al calor, la carne nun s'inxer cruda yá que puede tener salmonella.
Les ales y zanques son los cortes más apreciaos, yá que son los que tienen más sabor. Pela so parte, les pates son altamente riques en coláxenu, lo cual ye bien beneficiosu especialmente pa les persones enfermes.
Usos del pitu.
thumb|Tavuklu şehriye çorbası (sopa de pebíes con pitu) de la [[cocina turca. Ye màs común la versión con "terbiye" (yema de güevu y zusmiu de llimón añedíos a la sopa) pero tamién se consume enforma asina, con "salça".]] Suelse emplegar nuna gran variedá de preparaciones que van dende l'asáu a la parrilla (barbacoa), al fornu, fritu, guisáu hasta la participación de la so carne na ellaboración de sopes o caldos. Puede vese la so carne picada n'ensalaes, sandwiches y hamburgueses (principalmente la corte llamáu pechuga, yá que por sigo sola tien pocu sabor). Una de les variedaes más frecuentes ye'l pitu asáu que puede vese nes distintes ciudaes del mundu. Dalgunos de los sos componentes acomuñar a la ellaboración de fast food y delles cadenes como Kentucky Fried Chicken especializáronse en sirvir raciones d'esta carne nos sos platos.
Nutrición del pitu
La carne de pitu suel ser más llixera y de meyor digestibilidad al respective de les carnes coloraes. Amás, tien menor conteníu de purines; les cualos son responsables de l'apaición de hiperuricemia. Ye por esta razón que ye encamentada por médicu y nutricionistas.
Llingües de Turquía
La llingua oficial ye'l turcu y que ye faláu pola gran mayoría de la población de Turquía. Escribir coles lletres llatines. En Turquía fálase tamién el dialeutu kurmanchi del curdu, el zaza, los idiomes caucásicos o circasianos como adigués y kabardino, bosníaco, árabe, armeniu y griegu. L'idioma xudeoespañol ye faláu por dellos miembros de la comunidá sefardina.
Estadístiques
Ethnologue apurre una llista de llingües minoritaries de Turquía dalgunes de les cualos son falaes por un porcentaxe apreciable de la población.
Pi1 Gruis
Pi1 Gruis (π1 Gru / 161 Gruis / HD 212087) ye una estrella variable na constelación de Grus, la grulla, de magnitú aparente media +6,14. Comparte la denominación de Bayer «Pi» con π2 Gruis, magar dambes estrelles nun tán físicamente rellacionaes. Pi1 Gruis alcuéntrase a 498 años lluz del Sistema Solar.
Pi1 Gruis ye una estrella de tipu S catalogada como S5,7y. Ye una variable semirregular que'l so rellumu varia ente magnitú +5,4 y +6,7 nun ciclu de 150 díes. Xunto a R Andromedae y R Cygni foi escoyida como unu de los prototipos de la clase espectral S y ye una de les estrelles más brilloses d'esti grupu. Puede tener un tamañu tan grande como 694 radios solares, equivalente a 3,2 UA, siendo la so magnitú absoluta bolométrica -5,75.
D'alcuerdu a la so posición nes diagrames color-color en infrarroxu, Pi1 Gruis entra dientro de la subclase C dientro de les estrelles intrínsecamente S, qu'inclúi a estrelles con una trupa envoltura circumestelar rica en oxíxenu. Coles mesmes, Pi1 Gruis ta clasificada como Y (emisión de silicatu) y SE (emisión de polvu de silicatu ricu n'oxíxenu). Les observaciones d'espectroscopia y interferometría concuerden cola esistencia d'una fina envoltura de polvu alcontrada a una distancia de 14 vegaes el radiu estelar. Con una temperatura de 700 K, taría formada por partícules compuestes por un 70% de silicatu y un 30% d'aluminiu amorfu. Puede esistir una segunda envoltura de H2O+SiO a 1000 K estendiéndose dende la fotosfera de la estrella hasta 4,4 radios estelares.
Pi1 Gruis probablemente forma un sistema binariu con una nana mariella de tipu G0V y magnitú +10,9. Visualmente a 2,71 segundos d'arcu, nun se reparó variación na separación mientres más d'un sieglu.
Brangues
Brangues ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clematis dioica
Clematis dioica ye una especie de la familia Ranunculaceae. Distribuyir en Méxicu, Centroamérica, les Antilles y Suramérica. thumb|Granes
Carauterístiques
Especie trepadora perenne que'l so soporte na naturaleza suelen ser arbustos y árboles; puede algamar hasta 25 m. Les fueyes son peciolaes, opuestes, trifoliaes, con folíolos aovaos, de 5 a 10 cm de llongura por 2 a 7 cm d'anchu. Inflorescencia en recímanos ramificaos (panículas). Flores blanques a blancu-verdoses, con tépalos elípticos de 6 a 10 mm de llongura por 2,5 a 3,5 d'anchu. El frutu ye un aqueniu, con una sola grana.
Propiedaes
A les fueyes, tarmos y flores usaos pola medicina tradicional entemecíos con mantega de gochu pa usalos como pomada, atribúyense-y propiedaes desinfestantes o anti-infeicioses. Fervíos n'agua aplicar pa solliviar la hidropesía.
Pa tratar les caries, dolor de mueles o dientes, asítiase un cachu de tarmu y/o una fueya molida na parte afeutada.
En delles enfermedaes respiratories, como'l catarru, aconséyase estregar el cuerpu col amiestu de les fueyes y ayu (Allium sativum) enantes de chase. Pa la gripa, resfréguense les fueyes y esnéldense, o bien, entemecer con alcohol y alcanfor y esnéldense con un pañu. Tamién s'usa p'aselar la tos. A mediaos del sieglu XVIII, Ricardo Ossado nel Libro del Judío refier: "fechu'l sancocho sirve pa curar les odontalxes esto ye dolores de mueles faciendo buches repitíos".
Más información vuelve apaecer hasta'l sieglu XX, en Maximino Martínez, quien indica que s'usa pa les arenuces uretrales, la dermatosis, como diuréticu, y pa desatapar y llavar les víes urinaries.
Taxonomía
Clematis dioica describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Systema Naturae, Editio Decima 2: 1084, nel añu 1759.
Clematis: nome xenéricu que provién del griegu ˈklɛmətɨs. (klématis) "planta qu'engata" probablemente vinca.
dioica: epítetu llatín que significa "dioica".
Nome común
Barba de chivillo, barbes de chivu, barbes de tecolote, barbes de viejito, barbes de vieyu, cabeza de vieyu, nube, pestañes de tecolote, plumbago, temecate, chilillo, chilillo de cuetu.
François Hollande
François Gérard Georges Nicolas Hollande (n. 12 d'agostu de 1954 ) ye un políticu francés. Dende'l 15 de mayu de 2012 ye'l 24ᵘ presidente de la República Francesa, Copríncipe d'Andorra y gran mestre de la Lexón d'Honor. Foi, amás, dirixente del Partíu Socialista y alcalde de Tulle (Corrèze). Ente 1997 y 2008 desempeñó'l cargu de primer secretariu del PS. Dende los años 70 hasta 2007 foi pareya de Ségolène Royal, cola que tien 4 fíos, tamién dirixente socialista y candidata a la presidencia de Francia en 2007. Compitió nes primeres primaries ciudadanes entamaes pol Partíu Socialista y el Partíu Radical d'Izquierda. El 16 d'ochobre de 2011 elixéronlu candidatu socialista pa les eleiciones presidenciales de 2012 en Francia col 56% de los votos.
Pi1 Orionis
Pi1 Orionis (π1 Ori / 7 Orionis / HD 31295) ye una estrella na constelación d'Orión. Comparte la denominación de Bayer Pi Orionis con otros cinco estrelles, siendo, con magnitú aparente +4,66, la menos brillosa ente elles. Alcuéntrase a 121 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Pi1 Orionis ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A0V. La so temperatura superficial ye de 8651 K —anque otru autores señalen una temperatura 850 K más alta— y ye 26 vegaes más lluminosa que'l Sol. Al igual qu'otres estrelles asemeyaes, Pi1 Orionis rota bien apriesa, siendo la so velocidá de rotación igual o superior a 120 km/s, 60 vegaes mayor que la del Sol. El so diámetru ye 2,7 vegaes más grande que'l de la nuesa estrella.
Una estrella de magnitú +12,7, visualmente a 39 segundos d'arcu de Pi1 Orionis, pue tar físicamente rellacionada con ella.
Alianza Comunista Revolucionaria
L'Alianza Comunista Revolucionaria (Alliance communiste révolutionnaire o Alliance communiste, en francés orixinal) foi un partíu políticu francés del sieglu XIX d'ideoloxía socialista y revolucionaria.
Surde en 1896 como una dixebra del Partíu Obreru Socialista Revolucionariu. En 1897, xunir al Comité Revolucionariu Central, anque reteniendo la so propia organización semi-autónoma. En 1898, dambos partíos adopten en nome de Partíu Socialista Revolucionariu.
En 1902, dambos partíos xunir al Partíu Obreru Francés pa formar el Partíu Socialista de Francia, que de la mesma en 1905 entraría a formar parte de la unión de tolos partíos socialistes franceses cola formación de la SFIO.
Bressieux
Bressieux ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Alianza Comunista Revolucionaria
Mientres el so curtiu periodu d'esistencia, los sos principales dirixentes fueron Arthur Groussier y Victor Dejeante.
Comité Revolucionariu Central
Foi creáu en 1881 por Edouard Vaillant, tres la muerte del revolucionariu francés Louis Auguste Blanqui, pa siguir la so llinia. El CRC fúndase, por tanto, sobre una llinia ideolóxica y práutica puramente blanquista: socialismu revolucionario, conspiracionismo, ateísmu y xacobinismu.
En 1888 el CRC sufre una numberosa dixebra boulangista (siguidores del movimientu encabezáu pol xeneral Georges Boulanger), liderada por cuadros como Ernest Granger, Ernest Rcche o Henri Rochefort. Esta fracción va formar el Comité Central del Socialismu Revolucionario, qu'esplora la síntesis boulangista ente nacionalismu xacobino y socialismu.
Tres la dixebra boulangista, el CRC vira escontra'l sindicalismu revolucionariu y la defensa de la fuelga xeneral. Nesi nuevu marcu, el CRC vese reforzáu pola adhesión de l'Alianza Comunista Revolucionaria, fracción disidente del POSR allemanista. La ACR funciona nun réxime de cierta autonomía nel Comité, rebautizado en 1898 col nome de Partíu Socialista Revolucionariu (Parti socialiste révolutionnaire, en francés).
El PSR ye unu de los partíos que participa nel procesu d'unificación socialista que remata na fundación de la SFIO. En 1902, fundir col Partíu Obreru Francés de Guesde y Lafargue nel PSdF.
Bresson (Isère)
Bresson ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Florae Austriaceae
Florae Austriaceae (embrivíu Fl. Austriac. (Jacquin)) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, biólogu y botánicu holandés Nikolaus Joseph von Jacquin y espublizáu en 5 volúmenes nos años 1773 a 1778.
Tour de Francia 1956
El 43ᵘ Tour de Francia apostar ente'l 5 y el 28 de xunu de 1956 con un percorríu de 4498 km. estremáu en 22 etapes, de les que la cuarta constó de dos sectores.
Participaron 120 ciclistes partíos en 12 equipos de 10 corredores de los que namái llegaron a París 88 ciclistes destacando nesta faceta l'equipu nacional d'Italia que llogró rematar la prueba con tolos sos integrantes.
Nesta edición autorizar por primer vegada los cambeos de rueda tres una pinchada.
El vencedor cubrió la prueba a una velocidá media de 36,268 km/h.
Etapes
CR = Contrarreló individual
Llingües de Vanuatu meridional
Les llingües del sur de Vanuatu ye un subgrupu de les llingües oceániques meridionales. Arrexunta a nueve idiomes.
Clasificación
Según la obra Ethnologue, esti subgrupu de llingües ta integráu por:
Comparanza léxica
Los numberales del 1 al 10 en distintes cañes de llingües de Vanuatu meridional son: Los términos ente paréntesis son préstamos del inglés.
Vésigneul-sur-Marne
Vésigneul-sur-Marne ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Veuve (Marne)
La Veuve ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tercer República Filipina
La Tercer República Filipina, que'l so nome oficial foi República de Filipines (en tagalu: Repúblika ng Pilipinas) cubre la hestoria de Filipines dende la so independencia de los Estaos Xuníos en 1946, hasta'l Autogolpe d'Estáu perpetuáu pol Presidente Ferdinand Marcos en 1972. Foi'l primera tao filipín dafechu soberanu y internacionalmente reconocíu (tantu la Primer como la Segunda República Filipina fueren gobiernos non reconocíos o con reconocencia parcial). Políticamente tratóse d'una democracia representativa dientro del marcu d'una república presidencialista con división de poderes, anque la so economía viose subordinada por Estaos Xuníos mientres la mayor parte de la so esistencia. La democracia filipina foi, mientres esti periodu, fondamente bipartidista (en semeyanza cola d'Estaos Xuníos) partiéndose'l gobiernu ente'l Partíu Nacionalista, y el Partíu Lliberal.
Independencia
thumb|210px|left|[[Manuel Roxas, primer presidente de la Tercer República Filipina.]] thumb|200px|La bandera d'Estaos Xuníos ye arriada y reemplazada pola bandera filipina'l [[4 de xunetu de 1946.]] Depués del fin de la Segunda República Filipina, un estáu títere del imperiu xaponés impuestu mientres la Segunda Guerra Mundial, l'archipiélagu filipín volvió ser un protectoráu d'Estaos Xuníos. El 4 de xunetu de 1946, Día de la Independencia de los Estaos Xuníos, pocu menos d'un añu dempués del fin de la ocupación xaponesa, los representantes de los Estaos Xuníos y de la Mancomunidá Filipina roblaron el Tratáu de Manila. Nel reconocíase formalmente la independencia del archipiélagu como República de Filipines (anque'l nome oficial del país antes del so ocupación fuera República Filipina), y Estaos Xuníos arrenunciaba formalmente a la so soberanía sobre les islles. Sicasí, los EE.UU caltuvieron decenes de bases militares ya impunxeron, por aciu la Llei de Comerciu de Charles Jasper Bell, diverses midíes económiques que daben a ciudadanos y empreses d'Estaos Xuníos igualdá d'accesu a los minerales, los montes y otros recursos naturales de Filipines, llindando la soberanía política del país.
Nes audiencies ante'l Comité Senatorial de Finances, el Secretariu d'Estáu Axuntu p'Asuntos Económicos William L. Clayton describió la llei como "claramente incompatible cola política económica esterior básica d'esti país" y "claramente incompatible cola nuesa promesa de conceder a Filipines una verdadera independencia". De toes formes la Llei de Bell foi aceptada pol congresu filipín y darréu, en 1947, sería aprobada nun plebiscitu.
Na actualidá, Filipines celebra la so Día de la Independencia el 12 de xunu, aniversariu de la Declaración d'Independencia de Filipines d'España en 1898, per parte d'Emilio Aguinaldo, tres la derrota española na Batalla de la Badea de Manila. Aquella declaración d'independencia nun foi reconocida por Estaos Xuníos, que depués de ganar a la nueva república na guerra ente Filipines y Estaos Xuníos caltuvo ocupáu'l país n'adquiriendo la so posesión llegal según el Tratáu de París que punxo fin al so guerra con España.
Ente 1946 y 1961, Filipines celebró'l 4 de xunetu como Día de la Independencia, mesmu día que Estaos Xuníos. El 12 de mayu de 1962, el Presidente Diosdado Macapagal reconoció'l 12 de xunu como verdaderu Día de la Independencia de Filipines, convirtiéndolo nun día festivu. En 1964, la Llei de la República Nᵘ4166 caltuvo'l 4 de xunetu como fiesta nacional, dándo-y la distinción de "Día de la República".
Alministraciónes de Roxas y Quirino
Cuando'l Congresu de Filipines convocar en 1945, el llexisladores escoyíos en 1941, antes de la ocupación xaponesa, escoyeron a Manuel Roxas como Presidente del Senáu. Nes eleiciones nacionales de Filipines de 1946, Roxas postular pa Presidente de la Mancomunidá Filipina como'l candidatu de la nala lliberal del Partíu Nacionalista. Roxas cuntó col sofitu del gobiernu d'Estaos Xuníos y el Xeneral Douglas MacArthur. Nes eleiciones, Roxas foi escoyíu Presidente de la Mancomunidá pa un mandatu de cuatro años col 53.94% de los votos y, cola independencia formal del país, convertir en Presidente de la República.
Mientres l'alministración de Roxas, les Islles Tortuga y les Islles de Mangsi fueron apurríes pol Reinu Xuníu (alministrador de Borneo del Norte) a Filipines, en reconocencia d'un tratáu internacional roblando ente los EE.UU y el Reinu Xuníu que delimitaba les fronteres ente dambos territorios. Sicasí, por un tratáu internacional suplementaria llegáu a la conclusión, coles mesmes, les dos potencies alcordaron qu'eses islles, anque parte del archipiélagu de Filipines, permaneceríen so l'alministración del Estáu de Borneo del Norte. Les islles nunca fueron reclamaes per Estaos Xuníos. El tratáu foi heredáu per Filipines, consideráu "estáu socesor" de la Mancomunidá. El 19 de setiembre de 1946, el gobiernu de Filipines echó voz de al Reinu Xuníu, que amestárase formalmente Borneo del Norte esi mesmu añu, que deseyaba faese cargu de l'alministración de les Islles Tortúa y les Islles de Mangsi. De conformidá con un alcuerdu internacional suplementariu, la tresferencia de l'alministración entró a valir el 16 d'ochobre de 1947. Roxas nun pudo completar el so mandatu constitucional, destináu a rematar en 1950, por cuenta de que sufrió un infartu y finó el 15 d'abril de 1948, el vicepresidente Elpidio Quirino suplantar dos díes depués.
Quirino asumió la presidencia en 1948 pa completar el mandatu de Roxas. En 1949 foi escoyíu pa un mandatu completu, ganando a José P. Laurel, el Presidente de la Segunda República mientres la ocupación xaponesa. Laurel denunció fraude eleutoral y describió a Quirino como corruptu y antidemocráticu. Anque dellos historiadores polo xeneral afirmen que Laurel en realidá ganó la eleición, nun s'atrevió a desafiar a Quirino y este llogró la victoria. Los sos seis años como presidente carauterizar pola reconstrucción notable de la posguerra, les ganancies económiques xenerales, y l'aumentu de l'ayuda económica de los Estaos Xuníos. En 1950, mientres l'alministración de Quirino, empezó la Guerra de Corea y el gobiernu filipín unvió más de 7.450 soldaos a combatir en favor del gobiernu de Corea del Sur. A esta fuercia conocer como la PEFTOK (Fuercies Espedicionaries de Filipines a Corea). Más tarde, anque enfermu, Quirino postular pa la reeleición en 1953, pero foi derrotáu abrumadoramente por Ramón Magsaysay.
Alministración de Magsaysay
El 16 de marzu de 1957 Magsaysay dexó Manila pa dirixise a la Ciudá de Cebú onde faló en tres instituciones educatives. Esa mesma nueche, de madrugada, embarcar nel avión presidencial "Monte Pinatubo", un C-47, de regresu a Manila. Nes primeres hores de la mañana del 17 de marzu informar de que'l so avión nun aterrizara. Na tarde d'esi día que los periódicos informaron que l'avión estrellárase nel monte Manunggal en Cebu y que 25 de los 26 pasaxeros y la tripulación a bordu morrieron. L'únicu sobreviviente foi'l periodista Néstor Matu. El vicepresidente Carlos P. García, quien s'atopaba de visita oficial a Australia nel momentu, asumió la presidencia pa cumplir los últimos ocho meses de presidencia constitucional de Magsaysay. Envalórase que dos millones de persones participaron nel entierru del mandatariu'l 22 de marzu.
Década de 1960: La Primer Política Filipina
Tres la so llegada al poder, García foi confirmáu como Presidente pa un mandatu completu nes eleiciones celebraes meses dempués de la muerte de Magsaysay. En xunu de 1957, decretó la illegalización del Partíu Comunista de Filipines, a pesar de les protestes de la oposición, que consideraba esto una midida antidemocrática. Darréu, el decretu sería reemplazáu por otru que solo ilegalizaba "cualquier organización con fines subversivos, penalizando l'afiliación a la mesma". A pesar de que García yera un declaráu anticomunista, decidió alloñar la política económica del so país del xugu d'Estaos Xuníos, empecipiando lo que se conoció como Primer Política Filipina o Filipinos primeru (en tagalu: Pilipino Muna) en referencia a que sofitaba a los empresarios filipinos por sobre los d'Estaos Xuníos y otros estranxeros favoreciendo la inversión privada nacional.
Esta política foi bien popular ente la población filipina, pero duramente criticada ente les minoríes étniques, que declararon que la mesma yera discriminatoria a los sos intereses, pos tamién podíen considerase "filipinos" a los descendientes de chinos y norteamericanos nel país. Nes eleiciones presidenciales de 1961, foi ganáu por Diosdado Macapagal, el so antiguu vicepresidente (que yera del opositor Partíu Lliberal), quien ganó col 55% de los votos. La política esterior Macapagal buscó estrechar más les rellaciones coles naciones vecines d'Asiasobremanera con Malasia ya Indonesia. Ente los llogros más significativos de Macapagal como presidente fueron l'abolición de la tenencia y el programa de reforma agraria de 1963, que sería frenáu pola oposición, qu'apoderaba'l poder llexislativu, y que foi tachada de "pocu cooperativa" col so estensu plan de reformes socioeconómicas. Les negociaciones colos Estaos Xuníos sobre les bases militares provocaron un sentimientu anti-Estaos Xuníos ente la población y el mesmu gobiernu, que se vio reflexáu col cambéu formal del Día de la Independencia y la valoración histórica de la Primer República Filipina.
Fin de la Tercer República
Les reformes de Macapagal fueron frenaes cola so derrota eleutoral ante Ferdinand Marcos en 1965. Este caltuvo un gobiernu constitucional que remataría cola declaración del estáu de siti u'l 21 de setiembre de 1972, que convertiría al país nun réxime dictatorial y autocrático lideráu por Marcos. El réxime foi abolíu de iure el 17 de xineru de 1973, cuando entró a valir una nueva constitución.
Economía
thumb|200px|Monedes de 50 centavos filipinos. Tres el reestablecimientu de la Mancomunidá Filipina en 1945, el país quedó afaráu metanes una crisis alimentaria y financiera. Tres la independencia, nun esfuerciu por resolver los problemes socioeconómicos masivos de la dómina, acabante escoyer Presidente Manuel Roxas reorganizó'l gobiernu, y propunxo un nuevu programa llexislativu. Ente les empreses del primer añu de la Tercer República tuvieron: la creación de la Corporación Financiera de Rehabilitación (que se reorganizó en 1958 como'l Bancu de Desenvolvimientu de Filipines); la creación del Departamentu d'Asuntos Esteriores y l'organización del serviciu esterior al traviés del Decretu Nᵘ18; el GI Bill de los Derechos de los veteranos filipinos; y la revisión de les lleis fiscales p'aumentar los ingresos del gobiernu. Roxsas estableció finalmente'l bancu central de Filipines tres l'aprobación de la Llei de la República Nᵘ265.
Furnarius figulus
Furnarius figulus, tamién denomináu forneru de banda blanca o casaca-de-couro-da-lama (en portugués, Brasil) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Furnarius qu'integra la familia Furnariidae. Ye endémicu de Brasil.
Tercer República Filipina
Economía
Al dirixir un "gobiernu priváu de fondos" que precisaba asistir una nación cutida polos problemes económicos, Roxas fixo campaña a favor de enmendar la Constitución de 1935. Esta enmienda, esixida pola Llei de Rellaciones Comerciales de Filipines o de la Llei de Comerciu de Bell, daría a los ciudadanos y a les industries d'Estaos Xuníos el derechu a utilizar los recursos naturales del país en cuenta de sofitu a la rehabilitación de los Estaos Xuníos. El Presidente, cola aprobación del Congresu, propunxo esti movimientu a la nación al traviés d'un plebiscitu.
Furnarius figulus
Descripción
Mide 16,5 cm. Les sos piernes son abuxaes. La subespecie amazónica ye ablondu canela penriba cola corona y face de contrastante pardu escuru y marcante llista superciliar blanca. Primaries corites y plumes de la cola con puntes variablemente negres. Gargüelu ablancazáu y pembaxo pardu amarellentáu apagáu. Nel este la corona ye cuasi uniformemente pardu ablonda. Ye bien asemeyáu a Furnarius leucopus.
Tercer República Filipina
Economía
Cuando'l presidente Carlos P. García ganó les eleiciones, el so gobiernu promovió la política de "Filipinos Primeru", que'l so puntu focal yera recuperar la independencia económica; un esfuerciu nacional polos filipinos pa "llograr una participación importante y dominante na so economía." L'alministración favoreció la inversión nacional, ya implementó controles d'importación y divises favorable pa les industries filipines.
El presidente Diosdado Macapagal, mientres el so discursu de posesión el 30 d'avientu de 1961, fixo fincapié nes responsabilidaes y oxetivos que tienen d'algamar na "nueva yera", como se refería al so gobiernu. Ente les lleis aprobaes mientres el gobiernu de Macapagal tuvieron: la Llei de la República Nᵘ3844 o Códigu Reforma Agraria (un actu qu'estableció'l Bancu de Tierres de Filipines); ña Llei de la República Nᵘ3466, qu'estableció l'Alministración d'Empléu d'Emerxencia; la Llei de la República Nᵘ3518, qu'estableció'l Bancu de Veteranos de Filipines; la Llei de la República Nᵘ3470, qu'estableció l'Autoridá Nacional de Desenvolvimientu d'Industries (NACIDA) pa entamar, alicar, y promover l'establecimientu d'industries y locales; y la Llei de la República Nᵘ4156, qu'estableció los Ferrocarriles Nacionales de Filipines (PNR). L'alministración llevantó los controles de cambéu como parte del programa de descontrol nun intentu de promover la estabilidá económica y la crecedera nacional.
Furnarius figulus
Distribución y hábitat
Los dos subespecies distribuyir na baxa cuenca amazónica y nel este de Brasil, dende'l norte haste el sureste. Habita en matos riberanos, palmerales de babaçu (Attalea speciosa), güelgues tropicales y subtropicales, y tamién n'árees de montes altamente degradaos y pastajes de ganáu; hasta los 600 msnm.
Comportamientu
Ye vistu solu o a los pares, caminando pel suelu cola cabeza balanzando p'alantre y pa tras.
Alimentación
Busca'l so alimentu picotiando'l suelu o la yerba, delles vegaes revolviendo fueyes, pero se encarama llibremente en barganales y cañes baxes d'árboles y arbustos.
Reproducción
Nun constrúi la so nial na forma clásica de fornu de folla de la so xéneru, sinón en forma de taza fecha con yerbes y fibres vexetales sofitada en fueyes de palmera babaçu o en bromeliacees.
Vocalización
El so cantar ye una serie esplosiva de notes que gradualmente se faen más lentes y descendientes nel compás.
Descripción orixinal
La especie F. figulus describióse per primer vegada pol naturalista alemán Martin Heinrich Carl Lichtenstein en 1823 sol nome científicu Turdus figulus; llocalidá tipo «Bahia, Brasil».
Taxonomía
Ye'l miembru más aberrante del so xéneru) con al respective de tipu de nial y delles caraterísticas de plumaxe. La distinta subespecie pileatus ye considerada posiblemente una especie separada por dellos autores.
Subespecies
Según la clasificación del Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC) (Versión 4.4, 2014) y Clements Checlist 6.9, reconócense 2 subespecies, cola so correspondiente distribución xeográfica:
María Luisa Piraquive
María Luisa Piraquive Corredor ye una llicenciada en llingüística y lliteratura (con estudios de posgráu en xerencia educativa y máster en derechu internacional de los derechos humanos), cantante de música cristiana, y dirixente protestante neopentecostal colombiana.
Cofundadora y 2ª Sierva de Dios Líder de la Ilesia de Dios Ministerial de Xesucristu Internacional, fundadora del Institutu Bíblicu Ministerios y Dones, creadora y presidente de la Fundación Internacional María Luisa de Moreno. Comúnmente conocida como la Hermano María Luisa, foi esposa del pregueru Luis Eduardo Moreno y ye la madre de la exsenadora colombiana Alexandra Moreno Piraquive. Foi precursora del partíu MIRA.
En 2017 ye una de les 6 muyeres en Colombia más poderoses en términos de tresformamientu social positiva, según la publicación internacional Latin American Post.
Biografía
María Luisa Piraquive nació'l 10 de febreru de 1949 en Chipatá, una población al suroccidente del departamentu de Santander, siendo la tercera de diez hermanos, seis muyeres y cuatro homes, siendo criada nun ambiente católicu. Los sos padres camudáronse al poco tiempu al pueblu de Sáchica nel departamentu de Boyacá y más tarde a Bogotá, onde ella trabayó fabricando frazadas. María Luisa afirma qu'a los 7 años tuvo un suañu con Xesucristu que-y camudaría la vida. Cuando tenía 16 años, conoció al traviés de la so hermana Beatriz Piraquive al pastor de la Ilesia Pentecostal Luis Eduardo Moreno, col que se casaría un añu dempués.