cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Enfermedá profesional
Compresión del nerviu cubital
Con tratamientu conservador, evitar presión sobre'l coldu flexionado, si hai atrofia de los interóseos realízase descompresión quirúrxica con epicondilectomía medial o transposición del nerviu a una posición submuscular.
Cáncer llaboral
Piénsase que la mayoría de los cánceres d'adultos deber a una combinación de factores aniciaos pol tipu de vida y pola esposición ambiental. Ente que solo un 20% correspuende a cánceres aniciaos por factores endóxenos (propios de cada individuu), el 80% restante correspuende a esposiciones a factores exóxenos o medioambientales, como pueden ser el asbesto, el tabacu o la esposición a factores ambientales llaborales.
Dos axentes esmolecedores son la esposición a la radiación solar y l'esposición a llámpares de morenura, dambos emisores de rayos ultravioletes, productores de célules malines na piel.
Fases
El procesu de carcinogénesis consta de tres fases:
Llexislación
N'España, el Real decreto 1299/2006, de 10 de payares, pol que s'aprueba'l cuadru d'enfermedaes profesionales nel sistema de la Seguridá Social y establécense criterios pa la so notificación y rexistru. BOE núm. 302 de 19 d'avientu.
En Méxicu, la proteición al trabayador topa presente nel artículu 123 constitucional y na Llei Federal del Trabayu. El tratamientu de les enfermedaes profesionales depende de la institución de seguridá social a la que'l sitiu de trabayu tea inscritu, sía'l ISSSTE o'l IMSS.
en Colombia se reglamenta tou lo rellacionao cola seguridá y salú nel trabayu por aciu la llei 1072 del 2015 del ministeriu del trabayu.
Pautos del Laterano
Los pautos del Laterano firmáronse nel palaciu del Laterano l'11 de febreru de 1929 ente l'estáu italián, representáu por Benito Mussolini en nome del rei Víctor Manuel III, y la Santa Sé, representada pol cardenal Pietro Gasparri, secretariu d'estáu del papa Píu XI. Resuelven la cuestión romana, pendiente dende 1870, y redúcense les vindicaciones de soberanía del papa namái a la Ciudá del Vaticanu. En compensación, el catolicismu conviértese na relixón d'estáu n'Italia.
Contestu
En 1870, el xeneral Cardona invade los Estaos Pontificios y Roma conviértese na capital d'Italia, el papa Píu IX refúxase nel Vaticanu y considérase como prisioneru. En 1871, el parllamentu italián vota la llei de Garantíes pa garantizar les ventayes del papa, que les refuga provocando un desacuerdu que durará sesenta años. Ye cola Primer Guerra Mundial que la Ilesia y el gobiernu italián y los lliberales moderaos s'aprosimen, y que los católicos tornen na vida política. Cola llegada del faxismu, la Ilesia encóntase nes fuercies conservadores d'aquelli; esto traduzse cola reforma de les lleis eclesiástiques de 1923–1925, favoratible pa la Ilesia, pero será'l discursu de Benito Mussolini del 3 de xineru de 1925 que marcará la restauración de bienes ente'l Vaticanu y el gobiernu italián.
Los pautos del Laterano
Les negociaciones que conducirán a los acuerdos del Laterano emprimen en 1926. Elles conducen a la robla pol cardenal y secretariu d'estáu Pietro Gasparri y por Mussolini de los protocolos nel palaciu del Laterano, l'11 de febreru de 1929. Píu XI ve nesos acuerdos la restauración d'Italia a Dios, y de Dios a Italia.
Los pautos inclúin trés convenciones diferentes:
El tratáu políticu
El Papa aceuta l'Estáu de la Ciudá del Vaticanu, que l'estáu italián reconoz a la Santa Sé la so plena propiedá y autoridá soberana. Abandónase toa forma d'inxerencia italiana. En compensación, la Santa Sé arrenuncia a toa vindicación sobre los antiguos Estaos Pontificios. Reconoz el Reinu d'Italia baxo la casa de Savoya, y Roma como capital del estáu italián. Mesmamente, Italia reconoz Roma como una città sacra. En concretu, aquello significa qu'Italia pon el Vaticanu baxo la so proteición. Asina, en casu d'incidentes na Plaza de San Pedru, será la policía italiana la qu'intervendrá.
Reconócense-y al nuevu estáu servicios públicos: el Vaticanu tendrá una estación de tren, servicios postales, moneda propia (la lira vaticana), prensa escrita (Osservatore Romano), una radio y una televisión col drechu d'emitir, etc. El Vaticanu tresfórmase nel instrumentu de la Santa Sé, persona de Drechu internacional públicu, definíu como’l conxuntu de les instituciones superiores católiques. Nel entamu'l pautu dizse: Reconozse al pontífiz como'l xefe temporal del Vaticanu, con tolos poderes, el llexislativu, l'executivu y el xudicial — el gobiernu efectivu del Vaticanu delégase nun gobernador xeneral. En casu de sé vacante, el poder pasa al Sagráu Colexu de cardenales.
El nuevu territoriu pontificiu ta formáu por 44 hectárees, lo que-y fai l'estáu más pequeñu del mundiu. Básicamente, ocupa la plaza de San Pedru, la basílica homónima, el palaciu del Vaticanu y los xardinos axacentes. El conxuntu ta arrodiáu d'una frontera que se fixó per aciu d'estos acuerdos, y ta constituyida a cencielles por muries, con cinco puntos d'accesu. Namái a la plaza San Pedru y a la basílica pue accedese llibremente. Mussolini propunxere incluyir otros edificios nel nuevu estáu, pero Píu XI refugárelo, afirmando: thumb|300px|right|Palaciu del Laterano (a mandrecha, la Basílica de San Xuan) au se firmaron los Pautos que dieron orixe al Estáu de la Ciudá del Vaticanu.
457
457 (CDLVII) foi un añu común entamáu en vienres del calendariu xulianu. Nel Imperiu romanu foi conocíu como Añu del Consuláu de Constantinu y Rufu y, menos frecuentemente, como añu 1210 Ab urbe condita. Nel entamu de la Edá Media, cuando'l calendariu Anno Domini foi entamáu a usase davezu n'Europa pa denomar los años, esti recibió la so denominación actual.
Pautos del Laterano
Les condiciones financieres
Depués de la perda de los Estaos Pontificios, la Santa Sé afayábase nuna situación financiera difícil. En 1871, la llei de Garantíes ufiertaba la suma de dos mil millones de lires como compensación pola perda d'aquellos y de los bienes eclesiásticos. Les Garantíes foron refugaes por tolos papes, dende 1871 hasta los acuerdos del Laterano. Con ocasión d'estos últimos, Mussolini propunxo esta mesma suma aumentada colos intereses, aportando hasta la cantidá total de cuatro mil millones de lires.
457
Muertes
.
Pautos del Laterano
Les condiciones financieres
Esta suma nun se dará direuto al Vaticanu. La Santa Sé recibió de fecho 750 millones de lires n'efeutivo y títulos al 5% d'un valir nominal de mil millones de lires, confiaes por Píu XI a l'Alministración especial de los bienes de la Santa Sé.
El concordatu
El concordatu fixo al catolicismu la relixón oficial del estáu italián. Los matrimonios católicos y l'aprobación de la Ilesia n'asuntos matrimoniales tuvieron consideración civil. Les autoridaes eclesiástiques foron reconocíes n'asuntos espirituales y disciplinarios,asina un sacerdote que renunciare de lo sos votos podía d'esta manera vese refugáu d'un emplegu públicu. L'enseñu relixoso católico fíxose obligatorio en tolos niveles educativos.
Pela so parte, l'estáu italián viose reconocío nel drechu de designar obispos, qu'habrán xurar fidelidá al rei. Prohíbese toa actividá política a Aición Católica, y tamién militar en partíos políticos a relixosos y sacerdotes. L'empobinamientu de Mussolini yera impidir la creación d'un partíu católicu.
Mussolini añaderá al concordatu disposiciones unillaterales regulando el destín de les otres confesiones, que sedrán reconocíes dende entós. Un xebramientu xurídicu instálase asina ente'l catolicismu y les otres relixones.
Depués de los acuerdos
Cuatro díes enantes de la firma formal de los acuerdos, el 7 de febreru, desvélase'l conteníu d'estos al conxuntu de les representaciones diplomátiques énte la Santa Sé. El gobiernu francés, dirixíu entóncenes por Aristide Briand, foi'l primeru en presentar la norabona al papa. El 9 de febreru, depués d'una audiencia solemne especial, los diferentes estaos confirmen la nueva situación del Vaticanu.
L'acuerdu cordial
L'oxetivu de Mussolini con estos acuerdos yera'l d'acercar la Ilesia a les idees faxistes. El de la Ilesia yera'l de restaurar un estáu católicu. Entrambos fracasaren, pero les rellaciones remanaron bones ente la Ilesia y el gobiernu faxista hasta 1945. Asina, en 1931, la Ilesia concede nueves garantíes sobro Aición Católica, a la que-y reafirma'l carácter relixosu y diocesanu.
La única crisis d'importancia refierse una vuelta más a les organizaciones católiques llaiques, vistes pol gobiernu faxista como una amenaza. Mussolini, contrariu a atacar la Ilesia abiertamente, como facía Hitler al mesmu tiempu, prefier aiciones d'intimidación contra los militantes católicos. En xineru de 1938, Píu XI amenaza con represalies d'escomulgar el faxismu y el gobiernu de Mussolini. Finalmente, en 1939, Mussolini obtién una reforma nos estatutos d'Aición Católica.
Depués de la Segunda Guerra Mundial
Podía pensase na fin de los pautos del Laterano tres el fundimientu del gobiernu faxista, sicasí una parte será confirmada pol nuevu estáu italián. La nueva republica italiana reconoz la parte de los pautos del Laterano que regulaben la cuestión romana. Por embargu, l'artículu 7 de la nueva constitución italiana afirmará la separación ente Ilesia y estáu. La Ilesia nun tendrá asina'l poder temporal d'aplicar la doctrina cristiana na sociedá civil. La Republica Italiana precisa que les modificaciones a les que llegaren colos acuerdos nun necesiten una revisión constitucional. El nuevu estáu italianu reconoz la Ilesia Católica y l'estáu del Vaticanu pero más nun aceuta les lleis católiques (anque les actes d'estáu civil relixosu, como'l matrimoniu, continúen teniendo un efeutu civil n'Italia). La península italiana más nun s'atopa per primer vegada dende l'Imperiu Romanu baxo l'autoridá espiritual de la Santa Sé.
Nina Skye
Nina Skye ye una actriz pornográfica y modelu erótica estauxunidense.
Biografía
Nina Skye, nome artísticu, nació en Los Angeles, nuna familia católica bien conservadora, que la educó en dichos valores. Empezó trabayando como voluntaria na ilesia de la so congregación. A los 19 años empezó los sos estudios universitarios d'educación xeneral, llegando a convertise en profesora de preescolar. Compaxinó de llombu a la comunidá la so carrera de profesora cola de modelu erótica y actriz pornográfica, debutando como tal en 2017, con 22 años.
Como actriz, grabó pa productores como Jules Jordan Video, Nubiles, Evil Angel, Naughty America, Reality Kings, Pornstar Platinum o Amateur Allure, ente otres.
Poco dempués de grabar les sos primeres escenes, la escuela cristiana na que trabayaba dio un ultimátum a l'actriz p'abandonar la so carrera como actriz si quería siguir na escuela. Finalmente Nina nun aportó y l'escuela dio en el so despidu.
De llenu na industria pornográfica, apaeció en más de 30 películes como actriz.
Delles películes sos son Amateur Introductions 25, Cum Swallowing Auditions 30, Hookup Hotshot Internet Fling, Monster Cock For Her Little Box 9 o Sex Education.
Rhodotus
Rhodotus ye un xéneru de fungos de la familia de Physalacriaceae. Ye un xéneru monotípicu y consiste namái de la especie de cogordes Rhodotus palmatus. Esta pocu frecuente especie tien una distribución circumboreal y atopóse nel este de Norteamérica, el norte d'África, Europa y Asia.
Flammulina velutipes
Flammulina velutipes, tamién conocida como enoki(エノキ en xaponés) o cogorda d'aguya d'oru (金針菇 en chinu) o ye una familia de cogordes blanques allargaes y fines populares en delles gastronomíes asiátiques (tales como la gastronomía de China china, xaponesa y Gastronomía de Corea coreana). Estes cogordes pertenecen al xéneru Flammulina. Variantes selvaxes estremar en color, testura y grosez y denominar "cogordes d'iviernu", "pie de terciopelu" o "tarmu de terciopelu".
La cogorda puede adquirise natural o enlatada. Suélense utilizar pa la preparación de sopes, anque tamién pueden atopase n'ensalaes y otros platos. Tienen una testura crujiente y pueden caltenese nel frigoríficu hasta una selmana. Los espertos encamienten enokis frescos de sombreru firme blancu y brillante, y tienen d'evitase aquellos con un tarmu mucoso o marrón.
Carauterístiques
La cogorda suel crecer en tueros del árbol Celtis sinensis, denomináu enoki en Xapón, anque tamién pueden atopase n'otros árboles como morus y caqui. La diferencia na apariencia de les cogordes selvaxe y cultivar ye bultable. Les cogordes cultivaes nun tán espuestes a la lluz, resultando nun color blancu, ente que les cogordes selvaxes suelen tener un color marrón escuru. Les cogordes cultivaes crecen nuna redolada d'alta concentración de CO2 pa producir tarmos finos y llongures, ente que les cogordes selvaxes son más curties y con un tarmu más gruesu.
La variedá que s'atopa nos supermercaos ye siempres la cultivada, de normal nuna botella de plásticu o nuna bolsa de vinilu mientres 30 díes a 15 °C y un mugor del 70%, nun sustratu de serrín o panocha de maíz, amás d'otros ingredientes. Más tarde, la cogorda crez mientres otros 30 díes nuna redolada más fría pero más húmedu. La crecedera ta acutáu a un papel de forma cónica pa obligar a la cogorda a crecer de forma fina y allargada. Les cogordes de los supermercaos de cutiu tienen amueses de la botella alredor de la base.
La cogorda ye bien senciella de cultivar y creció en Xapón mientres más de 300 años, al empiezu en madera y más tarde en botelles. Tamién pueden mercase kits para'l so cultivu.
N'América del Norte puede atopase una segunda especie, Flammulina populicola, que tamién ye cultiva y pa la qu'igualmente se pueden atopar kits pal so cultivu.
Denominaciones
El términu, enokitake （en xaponés：榎茸、エノキタケ）, enokidake （xaponés：榎茸、エノキダケ）, o enoki （en xaponés：榎、エノキ） deriva del xaponés. En chinu, la cogorda denominar jīnzhēngū (金針菇) o jīngū (金菇). En coreanu denominar paengi beoseot (팽이버섯) y en vietnamita kim châm o trâm vàng.
Propiedaes melecinales del enokitake
Les cogordes enokitake tienen antioxidantes al igual que la ergothioneine.
Estudios de la Universidá Nacional de Singapur publicaos per primer vegada en 2005 confirmaron que'l tarmu d'esta cogorda contién una gran cantidá de proteínes, denominaes Five, qu'ayuda a regular el sistema d'inmunidá. Ensayos n'animales indicaron posibles usos en vacunes y inmunoloxía de tumores. Tamién contién flammutoxin, una proteína citólica y cardiotóxica que posiblemente apenes puede absorbese de forma oral.
Lactarius volemus
Lactarius volemus, o lactario anaranxáu, ye un fungu basidiomicetu de la familia Russulaceae. Atópase llargamente distribuyíu nel hemisferiu norte, en zones templaes d'Europa, América del Norte y Asia, según en delles rexones subtropical y tropical d'América Central. Crez en montes de planifolios, fundamentalmente so castañales, y menos frecuentemente en montes de coníferes, de normal per debaxo de los 1000 msnm. El so cogorda, o cuerpu granible, apruz dende branu hasta seronda. El so basónimu ye Agaricus volemus Fr. 1821. La cogorda d'esti fungu ye un comestible apreciáu.
El L. volemus presenta tonos que van del durazno al tawny, el sombreru puede algamar un diámetru de 11 cm. Les lamelas allugaes na parte inferior del so sombreru tienen un color mariellu doráu maciu,les mesmes atópense bien próximes unes d'otres y dacuando encrúciense. Una de les carauterístiques distintives d'esti fungu ye la gran cantidá de látex ("lleche") que exuda cuando s'estropien los sos lamelas. Tamién tien un arume distintivo a pexe, que nun afecta'l so sabor. L'analís químicu de les cogordes determinó que les mesmes tienen diversos esteroles rellacionaos col ergosterol, dalgunos de los cualos son únicos d'esta especie. L'fungu tamién contién una goma natural la cual foi carauterizada por aciu analís químicu. Un analís filoxenéticu indica que'l Lactarius volemus nun seria un taxón únicu sinón que representa delles especies o subespecies.
Taxonomía y nomenclatura
La primer mención de Lactarius volemus na lliteratura científica foi en 1753 por Carlos Linneo na so Species Plantarum, sol nome de Agaricus lactifluus. En 1821 el micólogu suecu Elias Magnus Fries llamar Agaricus volemus nel so Systema Mycologicum. Nesti trabayu propón un conxuntu d'especies rellacionaes (llamaes tribus o tribu) dientro del xéneru Agaricus, qu'él nomó Galorrheus. Fries más tarde reconoció Lactarius como un xéneru distintu nel so Epicrisis Systematis Mycologici, citando Galorrheus como un sinónimu; Foi nesta publicación que la especie foi llamada per primer vegada pol nome que ye conocida anguaño. A pesar de que Linneo publicó la especie primero que Fries, el nome de Fries ta sancionáu y polo tanto tien prioridá nomenclatural.
En 1871 Paul Kummer alzó la mayor parte de les tribus de Fries a rangu xenéricu, polo que camudó'l nome de la especie a Galorrheus volemus. La variedá L. volemus var. subrugosus foi identificada por Charles Horton Peck en 1879, pero agora clasifícase como una especie separada, Lactarius corrugis.
L'epítetu específicu "volemus" ye deriváu del llatín vola, que significa "el oco de la maño", suxestivu de la referencia de Fries a la gran cantidá de látex "suficiente fluyíu pa enllenar la maño". Los nomes en llingua inglesa pal L. volemus inclúin: weeping milk cap, tawny milkcap, orange-brown milky, voluminous-latex milky, lactarius orange, fishy milkcap, y apricot milk cap. Nos montes de Virxinia Occidental, Estaos Xuníos, ye nomáu "leatherback" o "bradley". L'últimu nome puede tener orixe del so nome n'alemán, Brätling.
Filoxenia
Lactarius volemus ye una especie de la seición de los Dulces nel subxéneru Lactifluus. Esti agrupamientu inclúi especies col pileu secu, látex abondosu y una impresión d'espores blanques o crema pálida. Como la especie L. corrugis, tien sobreposición de calteres morfolóxicos, incluyendo a coloración del pileu y les semeyances nel estipe, ye difícil estremar de manera precisa los dos especies. La dificuldad n'estremalos ye aumentada tamién más pol fechu de que dambes especies tienen dellos colores: espécimes xaponeses de L. volemus pueden tener un pileu coloráu, un pileu mariellu con un tarmu llargu, o una testura aveludada; los píleos de L. corrugis puede ser coloraos, comumente de color herrumbre. En 2005 investigadores xaponeses esclariaron la rellación ente estos dos especies y de delles otres de la seición Dulces usando analises moleculares d'ADN y comparando les diferencies na composición d'ácidos grasos, la morfoloxía y el sabor. El grupu de variantes de color filogeneticamente en distintes subclados, sugeriendo que podríen ser meyor consideraos "distintes especies, subespecies o variedaes". En 2010 un estudiu molecular de L. volemus del norte de la Tailandia afayó que los 79 espécimes testaos pueden ser estremaos en 18 especies filoxenétiques distintes; seis d'estes fueron descrites como nueves especies: L. acicularis, L. crocatus, L. distantifolius, L. longipilus, L. pinguis y L. vitellinus.
Descripción
thumb|Un pequeñu arañazu ye abondu por que'l látex sía lliberáu. El pue tornase marrom dempués la esposición al aire, amás d'enllordiar los texíos con qu'entra en contautu. El esporocarpo del Lactarius volemus tien un pileu carnosu y firme con una testura aterciopelao y nidio o una forma que camuda d'alcuerdu al so grau de maduror: ye primeramente convexu, con cantos curvados escontra adientro y depués crez planu con una depresión nel centru. Con un diámetru típicu de 5 a 11 centímetros, el so color varia del tonu de damascu de color mariellu a marrón. El color del pileu, sicasí, ye daqué variable, como se reparó nes amueses procedentes d'Asia, Europa y América del Norte. El tarmu o estipe que la so altor varia d'ente 4 y 12 centímetros y que de normal tien ente 1 y 1,5 cm d'espesura, tien una coloración llixeramente más clara que'l pileu. Ye firme, con una superficie nidia o sedosu que dacuando tien depresiones que cuerren llonxitudinalmente a lo llargo de toa'l so llargor.
Les llámines son delgaes y fráxiles, encruciaes dacuando y bien espaciaes ente si. Polo xeneral, tien un pálidu color mariellu doráu y conviértense en marrón dempués de sufrir una agresión esterna. Entrepolaos ente les laminuques tán les lamélulas, estensiones curties que nun s'estienden al tarmu. La carne ye de color ablancazáu y dura. El golor de la cogorda ye revesosu; el so golor ye equivalente a un pexe muertu. El golor ye exhalado especialmente cuando los cuerpos granibles tán secos. Una de les carauterístiques más distintives de la cogorda ye la gran cantidá de látex, tan abondosu que namái un pequeñu rascuñu nes llámines ye abonda pa faer "llorar" una sustancia llechiento. El látex tiende a enllordiar de marrón la superficie cola qu'entra en contautu.
thumb|left|255px|Imaxe microscópica de les espores. Son esfériques, hialinas y reticulaes. La impresión de les espores ye de color ablancazáu. Les espores son aproximao esfériques, tresllúcíes y típicamente miden 7,5 a 10 por 7,5 a 9 micrómetros (mm). La superficie de la espora ta reticulada, cubierta con rebordes que formen una rede complexa. Les crestes algamen 0,8 mm d'altor y tienen proyeiciones notables d'hasta 1,2 micrómetros. Les célules que producen les espores nel himenio, los basidios son claviformes, hialinos con cuatro espores, cada unu tien dimensiones de 40-62 7,2 a 10,4 micrómetros. Entrepolaes ente los basidios tán les célules maneres llamaes cistídios. Los pleurocistídios son desaxeradamente fusiformes o claviformes y miden 48-145 a 5-13 micrómetros. Los queilocistídios puede ser fusiformes claviformes, formes apiculadas o entemedios ente estos y midir 27-60 por 5 a 7 micrómetros. Amás, hai cistídios presente na superficie del pileu y el tueru el fungu. Si una gota de sulfatu de fierro (usáu como prueba química na identificación de fungos) ye aplicada a la carne de L. volemus, darréu tiñir d'un color verde azuláu escuru.
Especies similares
Lactarius volemus ta íntimamente rellacionáu col L. corrugis, y xeneralmente tien una apariencia bastante similar. L. corrugis tien más arrugues na superficie, les laminas son más escures, el golor ye nidiu o ausente, y el color ye menos naranxa, anque puede atopase formes con colores entemedios. Los dos especies pueden estremase con más precisión al traviés de les sos carauterístiques microscópiques: L. corrugis tien espores típicamente mayores, 10,4 a 12,8 por 9,6 a 11,8 micrómetros, con un retículo más gruesu na superficie, amás d'un mayor pleurocistídio. Lactarius hygrophoroides tamién s'asemeya al L. volemus, pero estremar d'esta por tener enllaces cruzaos, laminuques separaes y nun tien espores na superficie.
La especie zambiana Lactarius chromospermus tien una paecencia superficial con L. volemus, pero la primera, amás de la so presencia nel continente africanu, pue ser identificada pol so impresión d'espores de color marrón-canela, únicu en tola familia Russulaceae. L. subvelutinus tamién ye similar, pero nun presenta'l carauterísticu golor a pexe muerto, amás de tener un pileu de color mariellu-naranxa a un brillante doráu-naranxa, fueyes estreches y un látex blancu que nun camuda de color cuando se suelta o en contautu con cualquier superficie. La especie Lactarius austrovolemus tamién ta íntimamente rellacionada, pero tien laminas muncho más próximes ente si, ente que el L. lamprocystidiatus solo puede ser distinguindo del L. volemus poles carauterístiques microscópiques: reticulaciones nes sos espores son más altes y afilaes, y la malla formada poles interseición de les reticulaciones son muncho más pequeñes, Tanto'l L. austrovolemus como'l L. lamprocystidiatus son atopaos puramente na Papúa Nueva Guinea.
== Usos culinarios y otres Ficha de valor nutricional }}
Sustances bioactivas
thumb|left|Estructura química del [[volemitol.]] El cuerpu granible contienen una única molécula d'esterol llamada volemolida, un deriváu del ergosterol común ente los fungos, que puede tener aplicación na quimiotaxonomia fúngica. Nun estudiu de 2001 identificáronse nueve esteroles, trés de los cualos yeren desconocíos pa ciencia. Según los investigadores, esti tipu de compuestos altamente osixenaos, similar a los esteroles que s'atopen en corales blandios y esponxes marines, son pocu común nos fungos. L'fungu tamién contién volemitol (D-glicero-D-manoheptitol), un poli-alcohol de siete carbonos aislláu per primer vegada pol científicu francés Émile Bourquelot en 1889. El volemitol alcuéntrase como monosacáridu en munches especies de plantes y algues pardes.
Ecoloxía, distribución y hábitat
thumb|280px|Espécimes nun [[Monte templáu de frondosas|monte templáu de los Alpes Xulianos n'Eslovenia.]]
Como toles especies de Lactarius, el L. volemus forma ectomicorrizas, una asociación simbiótica mutuamente benéfica con delles especies d'árboles. Nesta asociación, les hifes del fungu crecen en redol a la raigañu de les plantes y ente les sos célules corticales, pero en realidá nun lleguen a penetrárlas. Les hifas estiéndense pa escontra fora nel suelu, aumentando l'área superficial pa l'absorción col fin d'ayudar a la planta a prindar los nutrientes del suelu. Puede atopase creciendo na base d'árboles de coníferes, anque ye más común nos montes de fueya caduca. Dacuando tamién pueden atopase en "tapetes" de mofos de turbera. Ye común l'apaición de cuerpos granibles ente'l branu y la seronda. Pueden ser atopaos creciendo solitariamente o en grupos y son más abondosos nel clima caliente y húmedo.
Los cuerpos granibles pueden ser habitaos por especies de mosques de la familia Limoniidae, como Limonia yakushimensis o del xéneru Discobola, según delles especies d'ácaros qu'habiten los fungos. Les mosques sirven d'abelugos pa los ácaros nuna asociación simbiótica conocida como phoresis, onde los ácaros son cargaos mecánicamente pol so "anfitrión". Los ácaros son pequeños y nun pueden migrar distancies relativamente llargues ente les cogordes ensin esa ayuda, los inseutos tresportistes pela so parte, son grandes y pueden tresferir a los ácaros a los sos sitios d'alimentación preferíos.
Lactarius volemus ye atopáu en rexones de clima templáu nidiu, como en delles zones subtropical y tropical del hemisferiu Norte. L'fungu alcuéntrase llargamente distribuyíu en toa Europa, a pesar de que ta menguando en dellos países. Convirtióse en bastante raru nos Países Baxos (y Flandes) hasta'l puntu de ser consideráu llocalmente estinguíu. N'América, la llende más al norte de la so distribución algama'l sur del Canadá y les Grandes Planicies, al sur de la mariña este de los Estaos Xuníos y Méxicu, llegando hasta América Central (Guatemala). Ye tamién conocida n'Asia, incluyendo China (montes Qinling, provincies de Guizhou y Yunnan), Xapón, India, Corea, Nepal y Vietnam. Tamién se fixeron coleiciones n'Oriente Mediu, incluyendo Irán y Turquía.
Thizy (Yonne)
Thizy ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tarna (parroquia)
Tarna ye una parroquia del conceyu asturianu de Casu.
Ocupa, colos sos 31,03 km² d'estensión, l'estremu suroriental del conceyu, y tien una población (INE, 2007) de 93 habitantes. Dellos viven n'El Puertu, y los otros concéntrense nel pueblu de Tarna, el más altu del conceyu (996 m). La so fisonomía ye peculiar, pues como'l so caseríu foi estrozáu na Guerra Civil, reconstruyóse nos años 40 con perres del Servicio Nacional de Regiones Devastadas y Reparaciones. Tien, pues, una traza moderna nes sos cais y cases, que choca colo xabaz del terrenu.
Gran Sinagoga de Burdeos
La Gran Sinagoga de Burdeos ye una de les mayores sinagogues d'Europa. Ye'l principal llocal de cultu xudíu de la ciudá francesa de Burdeos. Foi inaugurada'l 5 de setiembre de 1882 y en 1998 foi declarada monumentu históricu.
Mientres la ocupación alemana de Francia, la sinagoga foi escalada, y sirvió d'abelugu de los xudíos que nun tuvieron posibilidaes de fuxir de la Francia de Vichy; esti grupu, compuestu por cerca de 1600 families, foi deportáu a diversos campos de concentración.
Manuel Quintana
Manuel Pedro Quintana foi un abogáu, políticu y estadista arxentín, presidente de l'Arxentina ente'l 12 d'ochobre de 1904 y el 25 de xineru de 1906, cuando delegó el mandu nel so vicepresidente José Figueroa Alcorta, morriendo pocu dempués.
Sigmodon alleni
Sigmodon alleni ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Manuel Quintana
Biografía
thumb|left|180px|Quintana na so mocedá. Fíu d'Eladio de la Quintana y Uzín, y María Manuela Bernardina Sáenz de Gaona y Álzaga.
Sigmodon alleni
Distribución xeográfica
Alcuéntrase namái en Méxicu.
Manuel Quintana
Biografía
Según el xenealoxista Narciso Binayán Carmona, yera descendiente del conquistador, esplorador y colonizador español Domingo Martínez de Irala (1509-1556); los sos antepasaos teníen un remotu orixe mestizu guaraní, que compartía con munchos próceres de la dómina de la Independencia y con grandes personaxes paraguayos y arxentinos.
Recibir d'abogáu na Universidá de Buenos Aires en 1855 a los venti años d'edá y dos años más tarde diba dirixir la cátedra de Derechu civil de la mesma casa d'estudios. El 14 d'avientu de 1861 casóse na Ilesia de San Nicolás de Bari, en Buenos Aires, con María del Carmen Susana Rodríguez Viana, nacida'l 9 de xunetu de 1843 en Asunción del Paraguay, finada'l 5 de mayu de 1930 en Buenos Aires, fía de Ramón de la Paz Rodríguez y Francisca Carlota Viana de la Mora, y tuvieron diez fíos.
Carrera política
Participó en política dende la so mocedá y nel añu 1860 foi electu diputáu de la llexislatura de la Provincia de Buenos Aires, pol partíu de Bartolomé Mitre. Darréu, pasar al Partíu Autonomista d'Adolfo Alsina pa oponese al proyeutu de Mitre nomar Capital de la República a la Ciudá de Buenos Aires.
Nel añu 1864 ye escoyíu diputáu nacional pola provincia de Buenos Aires y presenta un proyeutu de llei pa nomar a la Ciudá de Rosario como capital de la nación. En 1870 ye escoyíu Senador Nacional y en 1871 el presidente Sarmiento unviar a Asunción del Paraguay a axustar el tratáu de paz que punxo fin a la Guerra de la Triple Alianza contra'l Paraguái.
En 1873 Manuel Quintana preséntase como candidatu nes eleiciones presidenciales p'asoceder a Sarmiento a partir de 1874, pero pierde con Nicolás Avellaneda. Nel añu 1877 ocupa'l rectoráu de la Universidá de Buenos Aires hasta l'añu 1881 en que termina'l so mandatu.
Quintana propón a Inglaterra bombardear a Rosario
En 1876 producióse un incidente ente'l gobiernu de Santa Fe, nesi entós al cargu de Servando Bayu, y la sucursal del Bancu de Londres en Rosario, por non acatar ésta la llei qu'ordenaba la conversión a oru de toles emisiones de papel moneda realizaes pol gobiernu de la provincia.
Arriendes de esta situación ordenó la detención del xerente de la sucursal y l'intervención de la mesma. Quintana yera Senador Nacional y l'asesor llegal del bancu al momentu de la crisis, y nun duldar n'arrenunciar a la so banca por razones de salú”. Sicasí Quintana viaxó a Londres, onde propunxo al gobiernu de Gran Bretaña el bombardéu de la ciudá de Rosario si'l gobiernu de Santa Fe nun dexaba ensin efeutu la intervención del bancu.
Estanislao Zeballos, testigu presencial del incidente, rellata lo qu'asocedió depués:
Carrera posterior y eleición presidencial
Depués d'esta situación, Quintana aniciar por dos años n'Europa. Al so regresu, dedicar a l'actividá privada como abogáu, con importante ésitu.
Dempués del arrenunciu d'Aristóbulo del Valle, tres el fracasu de la Revolución radical de 1893, el presidente Luis Sáenz Peña nomar Ministru del interior. Mientres la so xestión interviniéronse les provincies de Santa Fe y San Luis, y declaróse l'estáu de sitiu en tol país. Nuevamente propúnxose bombardear la ciudá de Rosario si les tropes populares d'esa ciudá, que respondíen a Leandro N. Alem, nun se rindíen. Alem finalmente foi deteníu, pero arriendes de esta situación, y depués d'una bien dura interpelación nel Congresu Nacional, Quintana tuvo d'arrenunciar al so cargu.
A finales de la segunda presidencia de Julio A. Roca, el Partíu Autonomista Nacional taba estremáu en dos facciones: la empobinada por Roca y la que lideraba'l ex-presidente Carlos Pellegrini; por ello Roca buscó l'alianza col partíu de Bartolomé Mitre, proponiendo una fórmula d'alianza, que llevara como candidatu a presidente a un mitrista, Manuel Quintana, acompañáu del roquista José Figueroa Alcorta. Nes eleiciones presidenciales del 10 d'abril de 1904, esta fórmula resultó triunfante, y fueron proclamaos Presidente y Vicepresidente de la Nación el 12 de xunu del mesmu añu pol colexu eleutoral. Quintana tenía nesi momentu 68 años.
Presidencia
El gobiernu de Quintana foi una mera continuación de los anteriores: les sos polítiques esterior y económicu siguieron los lineamientos de les de Roca; la economía siguió ameyorando, impulsada pol aumentu del intercambiu comercial y siguióse estendiendo la rede ferroviaria.
Ente les sos xestiones de gobiernu caben destacar la nacionalización de la Universidá de La Plata, la reglamentación del exerciciu de los oficios lliberales, la sanción de la llei de descansu dominical, propuesta pol diputáu socialista Alfredo Palacios, y la "Llei Láinez" de creación d'escueles elementales nes provincies.
Quintana nun taba acordies con el sistema uninominal, establecíu pola llei eleutoral de 1901, yá que nun se modificara'l sistema de clientelismu nin la presión sobre los votantes. De cuenta que unvió al Congresu un proyeutu de llei, proponiendo un padrón únicu y universal –basáu nos rexistros del serviciu militar– y l'obligatoriedá del votu. El proyeutu orixinal foi tan modificáu, que lo único que tuvo de mancomún col presentáu pol presidente foi la eliminación del sistema uninominal; resultó un completu regresu al sistema anterior, con tolos sos defectos.
Dende la derrota de 1893, y entá ye más dende la división ente “bernardistas” y siguidores de Hipólito Yrigoyen, naide tenía en cuenta seriamente a la Unión Cívica Radical como un partíu con posibilidaes d'aportar al poder. Pero, de secute, la UCR remaneció amosando una organización político y territorial bien cimera a la del oficialismo, y una gran decisión revolucionaria, na revolución radical de 1905, en que tuvieron implicaes delles unidaes del Exércitu. Españada'l 4 de febreru d'esi añu, tuvo un ésitu relativu en Buenos Aires, Rosario, Córdoba, Bahía Blanca y Mendoza, pero foi rápido encalorada.
El estrés sufiertu pol presidente mientres esti conflictu estropió la so salú. De resultes, amenorgó al mínimu la so xornada llaboral, lo que complicó la so xestión de gobiernu. El 11 d'agostu, Quintana sufrió un atentáu contra la so vida per parte del anarquista catalán Salvador Planas, quien disparó contra'l carruaxe que lo tresportaba escontra la Casa Rosada. Una falla nel revólver salvó la so vida, pero la so salú empezó a deteriorase rápido.
Los sos restos fuelguen nel Campusantu de la Recoleta.
Figuró nel billete de quinientos mil australes que circuló mientres la hiperinflación n'Arxentina dende 1989 hasta 1991.
Thorey
Thorey ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
NGC 2976
NGC 2976 ye una de les galaxes más pequeñes del grupu M81, asitiada a unos 1deg 20 'al suroeste de M81. Trátase d'una galaxa espiral peculiar de tipu Sd/P, peculiar pola estructura caótica interior con munchos senderos escuros y condensaciones estelares nel so discu - dacuando tamién como Sd/P, yá que los sos brazos espirales son difíciles de rastrexar. La parte brillosa interior d'esti discu paez tener un cantu definíu. Estes aburuyes son la resultancia de les interacciones gravitatories colos sos vecinossobremanera, M81 similares a los de M82.
NGC 2976 afayóse por William Herschel el 8 de payares de 1801, y catalogada como H I.285.
Matrioshka
thumb|300px|right|Matrioshka de cinco unidad. Una matrioshka (en rusu: матрёшка ), tamién llamada n'español muñeca rusa, matrioska, mamushka o babushka ye un conxuntu de muñeques tradicionales ruses creaes en 1890. La so orixinalidá consiste en que s'atopen bueques y nel so interior alluguen una nueva muñeca, y esta de la mesma a otra, nun númberu variable que puede dir dende cinco hasta'l númberu que se deseye, siempres y cuando sía un númberu impar, anque pola dificultá volumétrica, ye raru que pasen de venti. Carauterizar por ser multicolores, o pola presencia d'elementos decorativos na pintura tales como xarrones o recipientes sosteníos poles muñeca. Dacuando les muñeques interiores son iguales ente sigo, pero pueden estremase na espresión de la muñeca o nel recipiente que sostienen. La matrioshka con más muñeques de la que se tien conocencia tien 75 unidaes.
Les matrioshkas son unu de los principales suvenires solicitaos polos turistes que visiten Rusia. De resultes d'ello aumentaron la so variedá, trespasando les sos llendes tradicionales. Pueden atopase matrioshkas representando families con mascotes incluyíes; en dellos casos, la matrioshka mayor representa al presidente del país Putin, y depués a los sos predecesores nel poder, Yeltsin, los líderes soviéticos, inclusive llegando hasta los zares. Tamién pueden atopase matrioshkas de futbolistes, Harry Potter, o diversos personaxes populares.
Historia
thumb|left|250px|Modernes muñeques xaponeses. Les matrioshkas nun son una artesanía orixinal de Rusia; la primera data de 1890 y méntase que fueron inspiraes en muñeques similares trayíes dende Xapón. Sicasí, el conceutu de guardar oxetos dientro d'otros iguales yá esistía en Rusia, y yera aplicáu a mazanes tallaes en madera y a güevos de pascua. El primer güevu Fabergé, creáu en 1885, tenía incluyíu nel interior una yema fecha d'oru y nel interior d'esta una pita y una corona.
Esisten referencies qu'atribúin la creación de diches muñeques en Rusia al cargu de Sergei Maliutin, un pintor d'un taller d'artesaníes en Abramtsevo (al norte de Moscú), quien vio un xuegu de muñeques xaponeses de madera que representaba los siete dioses de la fortuna o Shichi fukujin, nel cual el dios Fukurokuju contenía nel so interior les otres deidaes; el xuegu de muñeques foi traíu por Savva Mamontov, un mecenes de la dómina que trabayaba con Maliutin. Maliutin, que yera diseñador de xuguetes pa neños, dibuxó una reproducción del xuguete al estilu rusu, que foi tallada por Vasiliy Zcezdochkin nun taller de xuguetes de Sergiyev Posái y pintada por Sergei Maliutin. Esta consistía n'ocho muñeques de les cualos la más grande yera una neña; depués les muñeques alternaben ente neñu y neña hasta rematar con una muñeca ñácaru. thumb|200px|Savva Mamontov. Semeya obra d'[[Ilya Repin (1878).]] En 1900, M.A. Mamontova, la esposa de Savva Mamontov, presentó la muñeca na Exhibición Universal de París. El xuguete ganó la medaya de bronce. Dempués del ésitu na esposición, Mamontov encargar d'espublizar la muñeca y llueu otros pueblos crearon versiones propies.
Esisten munchos estilos de matrioshka: Sergiyev Posái, Semionovo (de Semyonov, un pueblu de Rusia), Polkholvsky Maidan, y Kírov.
Materiales y construcción
Les matrioshkas xeneralmente tán feches de madera, siendo la madera de tilal la más usada por cuenta de la so llixereza y fina testura. Los árboles que se destinen pa realizar matrioshkas son cortaos pel mes d'abril que ye cuando tienen más cazumbre. Depués de ser cortada en bloques y procesaos por siquier dos años, un maestru madereru realiza la eleición de les pieces de que se va sirvir pa la creación de les muñeques. Toles muñeques incluyíes nuna matrioshka tienen de ser construyíes a partir del mesmu bloque de madera, pos la espansión y contraición de la madera —según el mugor— son carauterístiques úniques que varien de bloque a bloque. thumb|300px|Xuegu de 37 muñeques espuestu nuna tienda en [[Londres, Inglaterra, Reinu Xuníu.]] El trabayu del tallador inclúi poques ferramientes, ente les cualos inclúyese un tornu y cinceles de dellos tamaños. La primer figura en ser tallada ye la más pequeña, que ye la única pieza entera y ye la que va dar a les otres la midida. Depués, la parte inferior de la siguiente parte ye tallada, dexando como últimu trabayu l'aru cimeru que se va xunir cola parte cimera de la muñeca. El procesu sigue hasta que se concluyeren toles muñeques. Una vegada que se tien la parte cimera ya inferior, xunir sobre la pieza anterior y dexar ensugar, esto col fin de llograr que la unión ente les pieces sía firme. El trabayu de torniar les pieces y llograr qu'encaxen una con otra ye bastante dificultosu y rique muncha habilidá, tomando en cuenta'l fechu que nun se tomen midíes de nenguna clase mientres esti procesu.
Al rematar el torniamientu, la madera ye blanca, por cuenta de la so procedencia, y ye tratada mayormente con aceite p'aisllar a la madera de los cambeos esternos de mugor y por que el mesmu mugor de la madera non escape; depués aplícase una base de pintura y déxase reposar.
Pintura
272px|thumb|left|Xuego de 5 muñeques. Nun principiu, el talláu de les muñeques en sí yera muncho más apreciáu que la pintura pero a partir de 1980 esta rellación camudó, y lo que ye güei la pintura ye un factor preponderante a la d'apreciar una matrioshka.
Les matrioshkas son pintaes mayormente con pintures al oleu. Magar esisten matrioshkas pintaes con acuareles, son pocu comunes por cuenta de la dificultá que representa'l material. D'antiguo les muñeques yeren pintaes con gouache, que ye una pintura similar a l'acuarela pero más opaca; con témperes, pintures sobre una emulsión d'orixe animal; y con acuareles, que constituyía un arte abondo difícil de llograr amás de ser bien costosu.
Na so mayoría les matrioshkas atópense pintaes por completu, pero dalgunes dexen madera a la vista, creando asina un fondu pa la tema que l'artista decidiera usar. Al rematar la pieza, l'artista asitia la so firma y la cantidá de pieces nel conxuntu na parte inferior de la muñeca más grande. Pal acabáu, anúbrense les pieces con laca y en menor midida con cera o barniz.
Los diseños más comunes amuesen madres ruses y flores como adornos. De primeres, los diseños que remembren motivos relixosos fueron comunes y resurdieron depués de la reapertura rusa a la relixón. Ye posible atopar tamién que los diseños más detallaos y pervalibles nun contengan cares.
Lycium chilense
Lycium chilense ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia Solanaceae, orixinaria d'Arxentina y Chile. thumb|Flores
Descripción
Ye un arbustu qu'algama ente 0,5 y 2 m d'altor. Tien cañes delgaes con escayos. Les fueyes son caduques. allargaes y apuntiaes, de 1 a 3,5 cm de llargor y 2 a 8 mm d'anchu. Les flores son hermafrodites tienen forma d'embudu, blancu con cantu ya interior amarellentáu o violáceo. El frutu ye una baga globular de color coloráu o naranxa y contién delles granes.
Taxonomía
Lycium chilense describióse por Carlo Luigi Giuseppe Bertero y espublizóse en Mercuriu Chilenu 15: 693. 1829.
Nina Solheim
Nina Solheim (nacida como Cho Mexe-Sun, Busan, Corea del Sur, 4 d'agostu de 1979) ye una deportista noruega que compitió en taekwondo. La so hermana ximielga Mona tamién ye una deportista de taekwondo.
Participó nos Xuegos Olímpicos de Beixín 2008, llogrando una medaya de plata na categoría de +67 kg. Ganó una medaya de bronce nel Campeonatu Mundial de Taekwondo de 2001 y dos medayes de broncen el Campeonatu Européu de Taekwondo, nos años 2006 y 2008.
Francis Hong Yong-ho
Francis Hong Yong-ho (홍용호 프란치스코 en coreanu) (nacíu'l 12 d'ochobre de 1906 - desapaecíu dempués de 1949) ye conocíu como l'obispu de Pyong Yang, Corea del Norte. Según la Ilesia Católica, Francis Hong Yong-ho foi encarceláu pol réxime comunista de Kim Il-sung en 1949 y más tarde desapaeció. El cardenal Nicholas Cheong Jinsuk, arzobispu de Seúl, dixo en 2006:
L'Anuariu Pontificiu de 2013 reconoz a Francis Hong Yong-ho como fináu nesi añu, anque se desconoz la fecha exacta y el llugar de la so muerte.
Contratu social
En filosofía política, ciencia política, socioloxía y teoría del Derechu, el contratu social ye un alcuerdu realizáu nel interior d'un grupu polos sos miembros, como por casu el que s'adquier nun Estáu con rellación a los sos derechos y deberes y los de los sos ciudadanos. Ye parte de la idea de que tolos miembros del grupu tán d'alcuerdu, por voluntá propia, col contratu social, en virtú de lo cual almiten la esistencia d'una autoridá, d'unes normes morales y de unes lleis a les que se someten. El pactu social ye una hipótesis esplicativa de l'autoridá política y del orde social.
Historia
En La República, de Platón (alredor de los años 360 e.C. ), Glaucón suxure que la xusticia ye un pactu ente egoístes racionales, darréu Epicuro (341-279 e.C. ) diz nes sos reflexones sobre política que nun esiste una llei natural y que'l conceutu de xusticia surde nel momentu que los seres humanos, qu'antes vivíen na naturaleza de manera violenta y desconocíen el bien común, establecen un pactu social pa nun faese dañu mutuamente nin sufrilo surdiendo d'esta esperiencia'l conceutu de xusticia. Cicerón (106-43 e.C. ) asitia una teoría similar que la de La República de Platón a finales del periodu de la República Romana. El primer filósofu modernu qu'articuló una teoría contractualista detallada foi Thomas Hobbes (1588-1679), cola so opinión de que los homes, nel estáu de naturaleza, dexaben el so derechos individuales a un soberanu fuerte en cuenta de proteición. John Locke (1632-1704) tamién plantegó una teoría contractual. A diferencia de Hobbes, Locke creía que cada persona faía un contratu coles demás pa un determináu tipu de gobiernu, pero cola posibilidá de modificar o inclusive d'abolilo.
Thomas Hobbes
Thomas Hobbes (1588—1679) escribió la so obra cume, Leviatán (1651), mientres un periodu de guerra civil n'Inglaterra. Nella alderica quién tien d'ocupar la soberanía (el rei o'l Parllamentu) y defínese la necesidá de crear un contratu social pa establecer la paz ente les persones.
Hobbes plantégase la figura del poder, por qué tien d'esistir y cómo hai de ser. La figura del contratu social ye clave pa responder a estes interrogantes. Pa Hobbes, si a lo último básicu y fundamental a lo que puede amenorgase la naturaleza humana ye a un instintu de caltenimientu, y si la naturaleza humana nun fai distinciones sociales y polítiques, los homes, por tanto, son iguales por naturaleza. La naturaleza humana ye un instintu de caltenimientu al que cada unu tien derechu, pero la consecuencia d'este ye un enfrentamientu ente les persones, esto ye, les guerres.