cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bingu wa Mutharika
En primer términu
Pa llograr la so revolución, acertadamente llamada "revolución verde", el Presidente revisó les polítiques de desarrollu del país y los programes pa tresformar la economía de Malawi sobre la base de lo siguiente:
Política interior
Malaui, col presidente Mutharika, convirtióse nun fuerte sistema políticu democráticu con una constitución que consagra los derechos humanos fundamentales, la separación de poderes y l'imperiu de la llei. El 2009 les eleiciones nacionales anunciáronse como ser llibre, xusta, democrática, y un modelu para África con un rendimientu cada vez más competentes. Les eleiciones presidenciales y parllamentaries fueron consideraos como un importante pasu alantre en DEMOCRACIA1 política de Malawi. El presidente Mutharika demostró un compromisu concretu cola reforma económica, l'autoridá fiscal y el fortalecimientu eficaz de les midíes contra la corrupción. Como resultancia, el presidente Mutharika foi emponderáu pol compromisu del gobiernu de Malawi pa faer cumplir les más estrictes de xestión del gastu públicu, según la política de tolerancia cero pa la corrupción. Los llogros nestos dos árees nun curtiu periodu de tiempu son impresionantes, y yá tán apurriendo beneficios económicos y sociales que fueron reconocíos pol FMI.
Seguridá alimentaria
Escucha la llamada del Presidente, Malaui movilizáu 150 tonelaes métriques d'arroz, que foi unviáu a Haití tres el terremotu de xineru de 2010. Amás de la defensa de la seguridá alimentaria en Malawi, el presidente Mutharika amplió'l so plan pa tomar un mayor algame d'África. Ente que el Presidente de la Unión Africana en 2010, el Presidente estableció una fueya de ruta pa África pa llograr la sostenibilidá y la seguridá alimentaria. propunxo una nueva alianza con otres naciones africanes, apropiadamente llamada "canasta d'alimentos d'África", delineando una estratexa d'incorporación de los subsidios a los pequeños llabradores, especialmente les muyeres, les meyores nel riego, y ameyorar l'agricultura y la seguridá alimentaria de más de 5 años al traviés d'intervenciones innovadores qu'entienden los subsidios, l'aumentu de les asignaciones presupuestaries, la inversión del sector priváu y l'información económica y les comunicaciones. Na actualidá, aproximao la metá de los llabradores de subsistencia nel país reciben bonos qu'ufierten descuentos en granes de maíz d'alta calidá y fertilizantes. Pa sostener el programa, el Gobiernu de Malawi asignó'l 11 per cientu del so presupuestu pa 2010/2011 de l'agricultura, la continuación d'un rexistru pocu común de compromisu nesta escala n'África. Ayudáu por una socesión de temporaes d'agües favorable, esta estratexa dio llugar a una recuperación espectacular na seguridá alimentaria. Colleches dexó Malawi pa navegar al traviés de la comida internacional y crisis del petroleu de 2008, dando llugar a una mínima cantidá de llares que precisen ayuda alimentaria nesi periodu.
Política económica
En 2009, el Ministeriu de Malawi de Facienda envalora que mientres los últimos cuatro años la participación de Malawi que vive per debaxo del estragal de la probeza amenorgar de 52 a 40 per cientu. Esti notable amenorgamientu atribuyir a les polítiques implementaes pol presidente Mutharika tantu a la seguridá alimentaria, según el clima atopadizu que foi creáu p'atraer a los inversionista a Malawi. Tamién construyó clíniques rurales, nueves carreteres, nuevos hospitales y nueves escueles y 42 albergues internáu pa neñes nun plazu de trés años que lleva a un gran amenorgamientu nel númberu d'habitantes de Malawi viven per debaxo del "estragal de la probeza". El presidente Mutharika alzó significativamente el nivel de vida del so pueblu con una tasa sostenida de crecedera añal permediu del Productu Internu Brutu (PIB) del 7,5 per cientu. Malawi fixo la esploración y esplotación de xacimientos minerales nuna prioridá nel desarrollu del país y l'estratexa de diversificación. En 2009, la planta d'estracción d'uraniu per primer vegada nel país inaugurar colos ingresos previstos nel rangu d'EE.XX. $ 200 millones añales, que ye 10 per cientu del PIB. Amás, esto creó grandes oportunidaes pa los locales.
Presidente de la UA (2010)
El 31 de xineru de 2010 Mutharika reemplazáu Muammar al-Gaddafi como líder de la Unión Africana dempués del so intentu d'executar como presidente de la UA per un añu más falló. ye la cabeza Mutharika Malawis primer mandatariu p'asumir el cargu de presidente de la UA. Nel so discursu d'aceptación como presidente de la UA repitió que "África nun ye un continente probe, pero la población africana son probes" y llamó a "África pal desarrollu d'África". Él compartió la so visión de la Iniciativa de Canasta d'África polo que la seguridá alimentaria una prioridá na so axenda.
Presidente de la UA
right|thumb|350px|Cume del G-20 en Toronto. El 4 d'abril asistió al 50ᵘ aniversariu na celebración de la Independencia de Senegal como presidente de la UA. Tamién asistió a lacumbre del G8 en Canadá y el Cume del G20 en Seúl, Corea del Sur.
El 26 de xunetu, asistió al cume de la UA en Kampala, Uganda. El so discursu equí concentróse en condergar a la Corte Penal Internacional (CPI) por emitir una orde p'arrestar a Omar al Bashir, yá que soslayava l'autoridá d'África. Adoptóse la Iniciativa de Canasta africana qu'equí s'espunxo. Tamién se presentó a la ONX el 29 de setiembre de 2010. El 6 de setiembre de 2010, asistió a la inauguración del mandatu como presidente de Ruanda de Paul Kagame. Él asistió a la Conferencia d'Irán y África que'l so oxetivu yera'l fortalecimientu de les rellaciones ente Irán y los países africanos. Mientres un discursu na Universidá de Boston, Mutharika defendió'l so programa de subvenciones y señaló qu'anque los países occidentales dicen que los gobiernos africanos nun deben subsidiar l'agricultura, los gobiernos occidentales si apurren subsidios a los sos propios llabradores. Malawi acoyó la conferencia "África ye primeru" qu'axuntó a los Ministros d'Agricultura n'África, onde se-yos encamentó a lluchar por subsidios pa l'agricultura. Él nun asistió al Cume de Comerciu d'África-XE en Libia, pero nenguna razón oficial foi apurrida por esti movimientu. Mientres el so mandatu, xunir a les llamaes internacionales a Laurent Gbagbo en Costa de Marfil por qu'acepte la so derrota nes eleiciones de 2010.
El 31 de xineru de 2010 Mutharika ye reemplazáu por Muammar al-Gaddafi como líder de la Unión Africana. Mutharika ye primer xefe d'Estáu de Malawi n'asumir el cargu de presidente de la UA. Nel so discursu d'aceptación como presidente de la UA repitió que "África nun ye un continente probe, pero la población d'África ye probe" y abogó por "África pal desarrollu d'África". Él compartió la so visión de la Iniciativa de Canasta d'África polo que la seguridá alimentaria una prioridá na so axenda.
Títulos, honores y premiu
Distinciones y premios de tol mundu reconocieron el compromisu de Mutharika a la xente de Malawi, la rexón sur d'África y África nel so conxuntu. Foi gallardoniáu colos siguientes:
En reconocencia a la so riqueza de conocencies y esperiencia nel desarrollu económicu nacional ya internacional, Mutharika recibió numberosos títulos honorarios como profesor d'Economía de la Universidá Normal de China Oriental, n'abril de 2010, Doctor en Lletres (D. Litt) Grau Honoris Causa pola Universidá de Delhi n'ochobre de 2010, Doctor en Derechu (Doctoráu (Honoris Causa), Universidá de Mzuzu, en 2008 y Doctor en Filosofía (PhD) Grau (Honoris Causa) de la Universidá de Strathclyde, Escocia, en 2005. Él ye'l fundador y presidente de la Fundación Bineth - una organización ensin fines d'arriquecimientu pa promover la educación, fundador de la Internacional gris perlla, y fundador y presidente de la Fundación Bingu gris perlla de los vieyos y xubilaos. Tamién ye'l fundador de la Universidá de Malawi de Ciencia y Teunoloxía, la Universidá de Lilongwe d'Agricultura y Recursos Naturales, la Universidá d'Investigación d'Algodón en Bangula, la Universidá de la bioloxía marina;. La Universidá de Mombera y l'Universidá de Nkhotakota
Familia y vida personal
Tuvo casáu cola primer dama, Ethel Mutharika Zvauya, una dama de Zimbabue. Mutharika y Ethel tuvieron cuatro fíos xuntos. Dempués d'una llarga batalla contra'l cáncer que lu llevó a Francia y Sudáfrica en busca de tratamientu, la esposa de Mutharika morrió'l 28 de mayu de 2007. En 2010, Mutharika anunció qu'entamaba casase con Calista Chapola-Chimombo, ex ministru de Turismu. La pareya casar en 2010.
Faustino Rodríguez Arbesú
Faustino Rodríguez Arbesú, conocíu como Faustino R. Arbesú, ye un críticu, investigador y guionista d'historieta asturianu. Fundador y direutor de la revista teórica "El Wendigo" y del Salón del Cómic del Principáu d'Asturies, tien una coleición de más de 300.000 cómics y un millar d'orixinales de cómic orixinales.
Bingu wa Mutharika
Familia y vida personal
Mutharika tien un hermanu, Peter Mutharika, quien foi profesor na Universidá de Washington en St. Louis. En mayu de 2009, foi escoyíu pal Parllamentu de Malawi, y foi nomáu darréu al Gabinete de Malawi como ministru de Xusticia y Asuntos Constitucionales. Él foi Ministru d'Asuntos Esteriores y Cooperación Internacional.
Faustino Rodríguez Arbesú
Biografía
En 1960, graduóse como Peritu Industrial na Escuela d'Inxenieros Téunicos de Xixón, na que cuatro años dempués pasó a ser, por oposición, Profesor Titular, xubilándose como tal. Paralelamente, dende 1962 trabayó en Ensidesa hasta que foi "reconvertíu".
En 1973 empecipió'l so llabor como investigador del cómic cola seición El cómic un mediu d'espresión pop nel diariu "El Comercio de Xixón". Tien el so entamu en 16 d'ochobre de 1973, y remata el 30 de xunu de 1978. Foi la primer páxina periódica sobre'l cómic que se publicar n'España mientres años, xunto cola de Manuel Daríes nel Diariu d'Avisos de Tenerife. Dirixó dellos curtiumetraxes y los cine-clubs Ensidesa-Xixón y Xovellanos de Xixón.
Esi mesmu añu, na seición que creó El cómic un mediu d'espresión pop, publica un artículu sobre'l llinguaxe del autor norteamericanu Winsor McCay. Con él introduz nel estudiu de los cómics el conceutu del so llinguaxe específicu (compartíu pol cine) y de camín pon l'acentu na trescendencia que l'autor referíu tuvo sobre él. Conceutu que va siguir na revista que dirixe y edita EL WENDIGO nel nᵘ 6, creando una nueva forma d'analizar la crítica de los tebeos, que dio pasu a la investigación nesta revista sobre'l llinguaxe de la imaxe narrativa moderna y sobre l'aportación que sobre él Winsor McCay desenvolviera,que se va esbilláu nos nᵘ 15,25,72 y 73, y que remata na investigación publicada nel nᵘ 123/124 (ochobre de 2017) sol títulu de WiNSOR McCAY ARTE Y LLINGUAXE.
N'avientu del añu 1973 publicar nel fanzine Comic Cam Comic In, el primer artículu que n'España investiga la influencia que, sobre los tebeos ó historietes, exerciera'l Nacional Catolicismu. Col títulu d'El Guerrero del Antifaz, crónica de los cuarenta, Faustino Rodríguez, na dómina de Franco, desveló'l so conteníu ideolóxico marcando un antes y un dempués nesti tipu d'investigaciones qu'él mesmu siguiría creando una llinia d'actuación. Esi mesmu añu publicar de nuevu col mesmu títulu nel diariu El Comercio de Xixón y nun par de periódicos de la dómina.
Rodríguez Arbesú foi responsable de la seición Cine d'Ayeri, Güei y Mañana (1974-1978) del diariu El Comercio de Xixón, xunto con Gonzalo Lorenzo y Alejandro Cuesta, 1974-1978. Esi mesmu añu de 1974 empieza la so collaboración col entós fanzine El Wendigo, y a partir del nᵘ 7 (1977) pasa a ser el so direutor y editor. Tamién creó los Premios Haxtur en 1977 pal Salón del Cómic que s'entamaba en Xixón.
Col dibuxante Isaac Miguel del Rivero publicó series como Suriegu (1977).
Na década de 1980 publicó delles obres: Atari Force de Gerry Conway/José Luis García-López, Camelot 3000 de Mike W. Barr/Brian Bolland, Kent Parker de Giancarlo Berardi/Ivo Milazzo y el Thor de Walter Simonson.
Direutor y creador dende 1990 del Salón Internacional del Cómic del Principáu d'Asturies qu'apigura a los Salones del Cómic realizaos en Xixón y Uviéu.
Publicó artículos, crítiques o guiones de cómic nos periódicos, publicaciones periódiques y revistes: El Noroeste (Xixón), La Nueva España, Voluntá (Xixón), La Voz de Asturias, La Hoja del Lunes de Xixón, La Hoja del Lunes d'Uviéu, Egin (Vascongadas), El Norte de Castilla (Valladolid), Yá, El País, El Mundo, etcétera.
Obra
Guionista, productor y direutor de cuatro curtiumetraxes, trés en SUPER 8 y unu en 16m/m, con actores profesionales y faláu: Señardá, El Fontaneru, L'Asesín y El Ascensu. Esti postreru exhibíu en cines de Xixón, Santander y Bilbao. Nellos collaboraron Eulalia Eguren, Sofía Carlota Rodríguez, Isabel Elena Rodríguez, José A. Lázaro, Eladio Eguren Joaquín Fuertes, Gonzalo Lorenzo, Xuacu Carbelleira, Alejandro Cuesta, Javier Canteli y Cine Club ENSIDESA-Xixón y la participación de los grupos de teatru Tramoya y Telón de fondu. Dos d'estos curtios L'Asesín y El Ascensu, fueron versiones homónimes de los cómics L'Asesín y El Ascensu, publicaos en S.O.S Editorial Valenciana 1976 y El Wendigo nᵘ 8 -1977 dambos por él guionizados
Guioniza un programa pa la RTV del Principáu d'Asturies, tituláu Asturies y l'Historieta (16 capítulos), emitíu per vegada primera nel centru rexonal de TVA el 7 de payares de 1984, llogrando cierta repercusión que redundó nuna emisión sistemática cada ciertu periodu de tiempu, mientres dellos años. Paralelamente la TV del Principáu enceta la producción d'un nuevu programa basáu nel anterior y con idénticu títulu, ameyorándolo con entrevistes a los autores, con destín a la Radio Televisión Española, que va ser retrasmitido nel programa nacional D'equí p'allá de por RTVE. Representó al Principáu d'Asturies nuna Muestra de Producciones Rexonales Europees en Chinciano (Italia) el 11 de xunu de 1985
Esposiciones
En 1973 crea una páxina selmanal sobre la Historieta nel diariu xixonés El Comercio, col títulu d'El Cómic un mediu d'espresión pop nes qu'amuesa una preferencia especial polos creadores asturianos Víctor, Ramón Y Chiqui, d'apellíu De la Fonte y d'oríxenes en Ardisana de Llanes
1976. Llogra que la direición del Salón del cómic, qu'entós daquella se celebraba, en Xixón convidara a los trés hermanos a participar nél. A partir d'equí xúne-y una gran amistá con Ramón y Chiqui y una gran almiración por Víctor, que se va traducir en dellos artículos publicaos en diariu El Comercio y en El Wendigo.
Dempués vendría una esposición monográfica de Ramón de La Fonte na Sala Polivalente del Teatru Campoamor, el mesmu qu'acueye los Premios Príncipe d'Asturies. Foi la primera individual d'esta saga de creadores de cómic asturianos y realizóse con 50 orixinales en b/n y color. Inauguróse'l 28 de payares de 1988.
Darréu montáronse individuales de Chiqui y Víctor y por fin nel añu 2003 consigue pal Salón Internacional del Cómic del Principáu d'Asturies axuntar un magna esposición de 165 orixinales de gran tamañu. 17 de los dibuxos de Víctor fueron realizaos a costa fecha pa ella.
La magnitú de la esposición ye tal que se tien que partise ente Xixón y Uviéu nes sales: Centru Cultural Antiguu Institutu (del 1 al 18 d'ochobre), Muséu Barjola (del 3 al 15 d'ochobre) en Xixón y Sala Borrón d'Uviéu (del 9 al 24 d'ochobre). Solo nesta colgáronse 71 orixinales. Una selección d'esta esposición percorrió Asturies con 40 orixinales, estableciéndose en Les Casa de Cultura de Nava, Villaviciosa, Pola de Siero, A Veiga y Teatru Municipal de Samartín del Rei Aurelio y Navia. El zarru efectuar n'A Veiga el 15 de febreru de 2004. Esposición xeneró un llibru-catálogu que se presentó al públicu dientro del programa del Salón Internacional del Cómic del Principáu d'Asturies sol títulu De la Fonte saga. Contién 135 páxines. Exemplares del llibru partiéronse gratuitamente en caúna de les sales d'esposición. Como gratuites ye la entrada a toles actividaes programaes dientro del Salón del Cómic citáu.
Premios y distinciones
El so llabor en pro de la Historieta realizada como Direutu d'El Wendigo y el Salón Internacional del Cómic del Principáu d'Asturies llogró en coleutivu ó de forma personal les siguientes distinciones
Premios "Diariu d'Avisos", creaos en 1977. L'asociación d'estudiosos portugueses del cómic de Porto, Viejo Pelícanu, estableció en 1993 los Premios Simáo nel senu del SALÓN INTERNACIONAL DEL CÓMIC DE PORTO. Aumentaron les modalidaes cola incorporación del Premiu al Meyor Fanzine Estranxeru * Añu 1993 Premiu Simáo al Meyor Fanzine Estranxeru” aL WENDIGO, nel SALÓN INTERNACIONAL DEL CÓMIC DE PORTO * Añu 2001 Premiu Mazana de Plata de Villaviciosa concedíu pol Conceyu de Villaviciosa- Asturies a Faustino Rodríguez Arbesú pol so llabor en pro de la Historieta.
Cinclus schulzi
Cinclus schulzi ye un páxaru cantor acuáticu que s'alcuentra n'América del Sur, que pertenez a la familia Cinclidae.
Meuse
Meuse ye un departamentu francés de la rexón de Gran Este.
Cinclus schulzi
Hábitat
Vive a lo llargo de corrientes rápides y predreses nos Andes de Bolivia y Arxentina, de 800 a 2500 metros d'altitú. Reproduzse en zona d'omeros n'altitúes de 1500 a 2500 metros.
Meuse
Tien una población de y una superficie de  km². Llenda con.
La so prefeutura ye la ciudá de Bar-le-Duc.
Cinclus schulzi
Hábitat
La BirdLife International clasificó esta especie como "vulnerable". Les amenaces inclúin la construcción de banzaos, preses hidroeléctriques y sistemes de riegu. La población actual envalórase en 3.000 a 4.000 individuos.
Conu Sur
Denominar Conu Sur al área más austral del continente americanu que, como una gran península, define'l sur del subcontinente d'América del Sur.
Xeográficamente, el Conu Sur d'América ye la porción meridional del continente americanu que la so forma asemeyar a la d'un triángulu escalenu. Este tendría como vértiz el Cabu de Fornos ente que los sos llaos correríen a lo llargo de les mariñes de los océanos Atlánticu y Pacíficu hasta los punto d'inflexón de les llinies costeres nos que se verificaría'l final del área peninsular que tien el sur d'América: Arica, nel Pacíficu, y aproximao la llende ente l'estáu de Paraná y l'São Paulo, nel Atlánticu. El so llende norte sería la llinia que los xune. Nesa zona queden dafechu les repúbliques d'Arxentina, Chile y Uruguái, ente que los países que son cortaos pela llinia —Bolivia, Brasil y Paraguái— van ser o non incluyíos dependiendo del criteriu col cual utilícese'l conceutu de Conu Sur.
Xeomorfoloxía
thumb|El [[Aconcagua, n'Arxentina, ye con 6960,8 msnm el puntu más altu del planeta fora de los Himalayes, amás de ser el cume de mayor altitú de los hemisferios meridional y occidental. ]] thumb|El [[desiertu d'Atacama, en Chile, ye'l más grebu del planeta.]] thumb|[[Llaguna Merín, con estensos güelgues, na frontera ente Brasil y Uruguái.]]
Ente los elementos xeográficos destacaos atópense:
La xeoloxía del Conu Sur ye complexa: tol territoriu remanecíu correspuende a la placa Suramericana, la que ye abondo estable na mayor parte del territoriu, lo que fai que la mayor parte del Conu Sur vease exenta de seísmos importantes. Sicasí, los cantos occidental y sur de tal placa tán en fregadura y choque permanente cola placa de Naza que deriva escontra l'este, l'estremu oeste del Conu Sur forma parte de Petrina de Fueu del Pacíficu que al sur del cabu de Fornos siguir poles Antartillas y los Antartandes. El choque de dambes plaques provocó los principales plegamientos orográficos recién (andar bien amodo siguen xubiendo), y esta fregadura na Mariña Oeste del Conu Sur sigue lliberando enormes cantidaes d'enerxía al producise terremotos de subducción en forma de megaterremotos qu'afecten principalmente al centru y centro-sur de Chile y al centru de la rexón arxentina de Cuyo. Cabo señalar que'l mayor terremotu rexistráu por sismógrafos asocedió na ciudá chilena de Valdivia, nel añu 1960 y siguiólu en magnitú'l terremotu del 27 de febreru de 2010, na ciudá de Concepción, tamién nel centru-sur de Chile.
D'Oeste a Este tres el plegamientu andín colos sos munchos volcanes (la inmensa mayoría d'ellos inactivos), atópense grabens y horsts, ente que los llagos glaciares tán embalsados por lomadas d'orixe morrénico (drumlins) que parcialmente formen al sistema orográficu de los Patagónides, los drumlins de la Patagonia o deriven los caudales d'agua producíos poles bayuroses precipitaciones nel cordal de los Andes escontra l'océanu Pacíficu creando ríos de bien pocu percorríu anque bien caudalosos (Baker, Futaleufú, Puelo, Lena, Palena etc.) o endican les agües que son afluentes del océanu Atlánticu creando estensos y bellos llagos d'orixe glaciar (como'l Lácar, Aluminé, Nahuel Huapi, Buenos Aires, Arxentín, Viedma, Fontana, Fagnano-Kami, etc.). El retrocesu de los grandes glaciares del Wurmiense dexó montes aísladas ente pandos gradiaos, montes basáltiques y granítiques llamaes chihuidos bien próximes a estensos cañadones y ríes na Patagonia Oriental y fiordos na Patagonia Occidental y estremu sur de Tierra del Fueu (hasta inclusive la Isla de los Estaos). Per otra parte los estrechos marítimos como'l de Magallanes y el del Beagle son antiguos valles provocaos polos grandes glaciares, los que al rematar la glaciación Wurmiense y al retirase los enormes glaciares, fueron invadíos peles agües marines.
Nel nordeste del Conu Sur destáquense les traps (pasos) de Paraná qu'amás de constituyir gran parte del pandos o «planalto» del nordés del Conu Sur formen parte de les llendes xeolóxiques nel Océanu Atlánticu.
Clima
thumb|left|Imáxenes satelitales del Conu Sur mes a mes. thumb|500px|Planisferiu de llatitúes [[Clima templáu|templaes comparaes nel cual reparar l'equipolente allugamientu de la mayor parte del Conu Sur si tuviera nel Hemisferiu Norte (el "enriba" y el "embaxo" nos mapamundis y globos terráqueos son solo una antigua convención eurocéntrica).]] thumb|500px|Mapa ( proyeición [[Mercator) nel cual se transpolan los Estaos soberanos del Conu Sur (nel centru del mapa y con tonu gris) a llatitúes equivalentes nel Hemisferiu Norte (Europa, Norteamérica, Asia etc.)]]
El Conu Sur atópase beneficiáu por una gran variedá climática, lo qu'implica una estraordinaria variedá de biomes y paisaxes.
De norte a sur, el clima pasa de tropical a fríu nival, con clima de monte nos Andes.
Partir norte de la rexón, sacante'l altiplanu o Puna y el norte de Chile, tien un clima tropical. El clima ye desértico nel noroeste del Conu Sur —como nel desiertu d'Atacama, el más secu de la Tierra—.
Nel centru d'Arxentina y Uruguái el clima ye templáu, ente que nel centru de Chile ye mediterraneu, con estación seca enllargada pel branu.
La cordal de los Andes presenta precipitaciones escases, cuasi nules mientres años, al norte del trópicu de Capricorniu, que aumenten gradual y descomanadamente al sur del paralelu 39°S, dende onde superen los 2000 mm/añu, yá seya en forma d'agua, xarazu o nieve.
Les estaciones marcaes nel centru d'Arxentina, el centru de Chile y n'Uruguái asemeyar al clima européu o a ciertes zones d'Estaos Xuníos. Amás, el clima mediterraneu ta presente nes Sierres de Córdoba, Cuyo y el centru de Chile, lo qu'asemeya estes zones a California o España.
Hidrografía
220px|thumb|right|El [[Ríu de la Plata ente Arxentina y Uruguái, ye'l ríu y estuariu más anchu del planeta Tierra.]] La principal cuenca fluvial ye la Cuenca de la Plata, qu'inclúi grandes ríos como'l Paraná, el Paraguái, l'Uruguái, el Pilcomayo, el Bermejo, l'Iguazú, el ríu Negru uruguayu, el Saláu del norte, el Saláu bonaerense y el ríu Terceru.
Tamién se destacar otres cuenques como la cuenca del ríu Colorado arxentín, a la qu'avena dacuando la cuenca del Desaguadero arxentín, la cuenca del Negru arxentín y la del Santa Cruz.
Na aguada del océanu Pacíficu destáquense los ríos Lloa, Choapa, Ríu Rapel, Aconcagua, Maipo, Maule, Biobío, Palena y Baker.
De mancomún con gran parte de la Cuenca de la Plata, les nacientes de los ríos patagónicos y de l'aguada del océanu Pacíficu atópase na cordal de los Andes, el sistema orográficu vertebrador del Conu Sur.
Población
thumb|left|170px|Densidá poblacional del Conu Sur per división alministrativa nacional mayor. Habitantes/km² estimación año 2007.
Demografía
El Conu Sur tien una población d'aproximao 60 millones d'habitantes, de los cualos un 67 % vive n'Arxentina, un 28 % en Chile y un 5 % n'Uruguái.
Coles mesmes, los países del Conu Sur promedian tases de natalidá más baxa y d'esperanza de vida más alta (Chile: 81,7 años, la más alta de Llatinoamérica; Uruguái: 77,2 años y Arxentina: 76,3 años en 2015) que'l restu d'América del Sur.
Composición étnica
L'orixe de la población de la rexón varia según el sector de los estaos que formen parte del Conu Sur, caracterizándose, en términos xenerales, por un mestizaje con mayor contribución europea qu'indíxena.
Dende mediaos del sieglu XIX, la rexón foi destín d'una numberosa inmigración proveniente principalmente d'Europa (Alemaña, España ya Italia, ente otros) y el Mediu Oriente (Siria y Palestina). Esisten amás otres coleutividaes de xudíos asquenazíes, xitanos, menonites y sijes. Estes inmigraciones apliquen puramente pa Uruguái y Arxentina, países que na geo-política histórica fueron consideraos como tierres de nuevu asentamientu xunto con Canadá, Australia, Estaos Xuníos y Nueva Zelanda. Uruguái y Arxentina son países constituyíos por descendientes d'europeos y pueblos orixinarios, que'l so pico d'inmigración europea nos sieglos XIX y XX foi de 62% y 34% respeutivamente Sicasí, en Chile los inmigrantes europeos nunca superaron el 3% de la so población total.
Amás, la rexón carauterizar pola presencia de minoríes pertenecientes a pueblos orixinarios, principalment'aimares, calchaquíes, guaraníes, koms (tobas), mapuches y wichís, ente otros. D'ellos, más alredor de dos tercios habita en Chile, na so mayoría pertenecientes al pueblu mapuche, ente que n'Uruguái nun esiste población indíxena. Coles mesmes, esiste la presencia de comunidaes descendientes d'antiguos esclavos africanos n'Uruguái, mientres n'Arxentina y Chile los afrodescendientes son escasos.
L'actual población arxentina ye la resultancia direuta d'una gran fola d'inmigrantes (principalmente trabayadores de les clases llabrador y obreru) qu'ingresaron ente 1850-1950, mayoritariamente italianos y españoles. A estos súmase-yos l'apurra de les poblaciones previes a la independencia de l'Arxentina, que daten del periodu colonial, como lo son les poblaciones indíxenes orixinaries, criollas, afroargentinas y los gauchos. Cerca del 90 % de la población arxentina se autodenomina «eurodescendiente», pero acordies colos resultaos d'un estudiu realizáu en 2010 pol xenetista arxentín Daniel Corach, estableció que'l mapa xenéticu de l'Arxentina ta compuestu nun 94,1 % proveniente de distintes etnies europees, principalmente italianes y españoles, un 18 % de distintes etnies amerindies, y un 4,3 % d'etnies africanes, y que, partíu ente los anteriores grupos porcentuales, un 53,7 % de la población tien siquier un antepasáu indíxena cuasi siempres per llinia materna.
Zufre
Col términu de zufre/Zufre podemos referinos a:
Conu Sur
Principales centros urbanos
Los países del Conu Sur presenten tases elevaes de población urbana. N'Arxentina, el censo de 2001 estableció que la urbanización llegara al 89,3 % de la población total. En Chile, la concentración urbana de la so población ye una carauterística demográfica del país; d'alcuerdu al censu de 2002, el 86,59 % del total nacional vivía en zones urbanes. N'Uruguái, el censu de 2004 amosó que'l grau d'urbanización llegaba al 96,1 % de la población total.
Calidá de vida
thumb|350px|left|Mapa del informe del Bancu Mundial 2015, qu'inclúi a Chile y Uruguái como [[países d'ingresos altos, según el World Bank Arxentina en 2013 dexó ser país d'ingresos altos, Chile caltuvo la so posición, puestu a lo abierto del so mercáu, en cuanto al pequeñu Uruguái la so clasificación deber a qu'aprosimao la metá de la so escasa población (comparable a la provincia arxentina de Córdoba) emigró.]] thumb|350px|left|[[Índiz d'alfabetización mundial (2013). Los trés Estaos típicos del Conu Sur (Arxentina, Chile y Uruguái) formen parte de la zona con más elevada tasa d'alfabetismo.]] thumb|250px|Mapa qu'amuesa a Arxentina y Chile como parte del grupu de los países con [[Índiz de Desarrollu Humanu|IDH "bien alto" (en color azul escuru) según el Informe sobre Desarrollu Humanu 2011 del Programa de les Naciones Xuníes pal Desarrollu. ]]
Una de les carauterístiques más significatives del Conu Sur ye'l permediu d'estándares y calidá de vida mayores qu'exhibe en rellación a otres zones d'América Llatina.
Chile, Arxentina y Uruguái tienen los trés más altos índices de desenvolvimientu humanu de Llatinoamérica. Productu del informe del Índiz de Desarrollu Humanu 2016 de les Naciones Xuníes, tanto Chile como Arxentina son consideraos como los dos únicos países con IDH bien alto non solo del Conu Sur, sinón de toa América Llatina —solo superaos n'América por Estaos Xuníos y Canadá—. Amás,, Chile y Uruguái tán consideraos pol Bancu Mundial como economíes d'ingresu altu.
En materia educativo, los niveles d'analfabetismu del Conu Sur son los más baxos de Suramérica y tán ente los cuatro más baxos d'América Llatina, con un importante porcentaxe de la población adulta —homes y muyeres de 15 años o más— alfabetizada (Chile: 98,6 %, Uruguái: 98,4 % y Arxentina: 97,9 %, según l'informe del PNUD de 2015).
L'Arxentina, con US$532, ye'l país col poder adquisitivo del salariu mínimu más altu de toa Llatinoamérica. Chile (con US$422) y Uruguái (con US$360) allúguense tamién ente los primeros puestos.
La distribución d'ingresos según la ONX, Uruguái asitiar a fecha del 2012 en 0,379 puntos según el coeficiente de Gini, que s'utiliza pa midir el repartu de riqueces nuna nación, convirtiéndola nel país más igualitariu d'América Llatina. El mesmu asitia a Arxentina col 0,411, y a Chile, col 0,497 al añu 2013.
Economía
Arxentina ye la mayor economía de tol Conu Sur y segunda en toa América del Sur, con un PIB nominal de 543.061 miles de millones de dólares, l'únicu país del Conu Sur en formar parte del G20 y un PIB PPA de 951.001 miles de millones de dólares. Chile ye la segunda economía del Conu Sur y quinta n'América del Sur, con un PIB nominal de 258.017 y un PIB PPA de 410.853. Uruguái ye la tercer economía del Conu Sur y l'octava d'América del Sur, con un PIB nominal de 57.471 y un PIB PPA de 71.675.
Arxentina ye'l país más estensu, pobláu, industrializado y ricu en base al PIB  del Conu Sur. Ye unu de los mayores esportadores de carne nel mundu, y la so producción reconocióse numberoses vegaes pola so alta calidá. Ye'l primer productor mundial de xirasol, yerba mate, llimones, y aceite de soya, segundu en miel y mazanes, el más grande productor de trigu en Llatinoamérica. Ye'l mayor productor de vinu n'América Llatina, quintu nel mundu, y el principal productor de biodiésel a nivel global. El xacimientu mineru de L'Aguilar, na provincia de Jujuy, ye la mayor concentración de minerales de plomu y cinc de Suramérica y el Baxu de la Alumbrera na provincia de Catamarca, ye una de les esplotaciones mineres a cielu abiertu más grandes del mundu, pa la estracción d'oru y cobre, siendo l'Arxentina'l décimu tercer mayor productor d'oru del mundu. Arxentina ye'l más importante productor de software de Llatinoamérica, y ocupa el segundu puestu n'América del Sur tocantes a fabricación de autopartes, dempués de Brasil. Ye'l mayor productor de soya del planeta xunto a Brasil y Estaos Xuníos. Al pie de Brasil y Méxicu, integra'l G-20, que concentra a les naciones más industrializaes, influyentes y económicamente más poderoses del mundu. Tamién ye miembru fundador del Mercosur, el mayor productor d'alimentos a nivel global.
Chile ye miembru de la OCDE, grupu que solo integren Canadá, Estaos Xuníos y Méxicu nel continente americanu. Tamién pertenez al Alcuerdu Estratéxicu Trans-Pacíficu d'Asociación Económica y a l'APEC. Chile ye'l país colos ingresos por paridá de poder adquisitivu per cápita más altos d'América Llatina, USD 22 470 en 2013, daqué cimeru al d'Arxentina qu'algamó los USD 22 404 nel mesmu periodu. Amuesa indicadores remarcables tocantes a competitividá, llibertá económica, y crecedera económica. Amás, tien la calificación de la delda esterna más favorable del continente. Tocantes a la inversión estranxera, Chile atropó en 2012 cuasi'l 75 % de les inversiones nel Conu Sur con USD 30 323 millones, ente que tocantes a la inversión escontra l'esterior d'empreses nacionales algamó nel mesmu añu cuasi la totalidá d'ella (98 %) con USD 21 090 millones, siguíu per Arxentina con USD 1 090 millones. Magar el so tamañu, Chile esporta por un valor similar a l'Arxentina (USD 83 000 millones y 85 000 millones respeutivamente). Ye'l mayor productor mundial de cobre y cuenta col 38 % de les reserves mundiales d'esi mineral. La empresa estatal Codelco esplota, ente otros, los xacimientos de Chuquicamata y El Teniente, la mina a cielu abiertu y la mina de cobre soterraña más grandes del mundu, respeutivamente. Amás, Chile tien el 22% de los recursos de litiu metálicu a nivel mundial, superáu per Bolivia que tien el 24%.
Amás d'esplotar los sos propios recursos domésticos, Chile participa en numberosos proyeutos mineros estranxeros, yá seya como inversionista o como provisor d'inxeniería y servicios, en países como Australia, Paquistán y Perú, ente otros. Amás de la industria minero, Chile tamién ye'l mayor productor mundial d'uves fresques, atropando'l 21,7 % de les unviaes globales, lo mesmo que d'arándanos frescos, cirueles, manzanes deshidratadas salmones, truches y carbonatu de litiu.
Uruguái forma parte del Mercosur, concentra gran cantidá de turismu nes ciudaes costeres de Punta del Este y Maldonado. Ye un país agroexportador, polo cual l'agricultura: arroz, trigu, maíz, xirasol, sorgu, cebada, soya, caña d'azucre (Bella Unión) y la ganadería (vacunos, ovinos) son los recursos fundamentales de la economía. Les industries principales son los frigoríficos, la llechera.
Les condiciones climátiques del Conu Sur, auníes cola so xeografía física, crean les condiciones por que se llogren grandes producciones d'avena, cebada, centenu, trigu, olivo, vide, coneyos, ovinos, porcinos, vacunos, lácteos y vinos (cepes emblemátiques: Cabernet, Carménère, Malbec, Merlot, Tannat y Torrontés) más la producción d'arroz, cítricos, xirasol, maíz, mazanes, papes y soya.
El sosuelu del Conu Sur ye tamién pervalible pol so minería, destacar les mines de bórax, cobre, estañu, litiu, oru, plata, plomu y salitre nel Norte Grande chilenu y nel Noroeste arxentín según nes proximidaes de tola rexón andina y preandina onde tamién s'atopen grandes xacimientos d'uraniu; esisten importantes reserves de gas natural en Magallanes, el norte de Salta, y na provincia de Neuquén. Nesta última provincia, atópase la tercer reserva de gas más grande del planeta. El petroleu cuenta con reserves en delles rexones de l'Arxentina, siendo medianes nel Noroeste y Cuyo, y de gran importancia na Patagonia. El siguiente país rexonal en reserves de petroleu ye Chile, pero les sos cuenques magallánicas solo producieron 10 640 barriles de petroleu, equivalentes al 3,51% de los 302 700 consumíos diariamente en 2010. Los mares qu'arrodien al Conu Sur son perricos en recursos pesqueros y allegaos, según les sos mariñes presenten relevantes curiosos turísticos a nivel mundial.
Esta enorme riqueza nel sector primariu de la economía facilitó mientres gran parte del sieglu XX que la mayor parte de la población integrara los estratos socioeconómicos llamaos medios. Sicasí, mientres el postreru cuartu de sieglu XX, la mayoría de los estaos del Conu Sur careció gravemente los efeutos d'una crisis económica global, acentuada nesta rexón por un escasu desenvolvimientu del sector secundariu o industrial o, nel casu d'Arxentina, direutamente por un procesu de desindustrialización, lo que se revirtió nos últimos años aumentando l'ingresu per cápita.
Corredores bioceánicos
Los corredores bioceánicos, tamién llamaos «CB», son rutes internacionales que xunen determinaes rexones y centros urbanos con distintos terminales portuarios allugaos tantu nel océanu Pacíficu como nel Atlánticu. El so oxetivu ye sirvir como preséu «físicu-territorial» pa entainar el comerciu de los países del Conu Sur (Mercosur y Chile); sicasí, hai fontes que más bien falen de corredores tresversales de carga» nel Conu Sur que tienen como oxetivu la integración subrexonal.
El conceutu de corredor bioceánico surdió en 1992 en Brasil, coles mires de crear y desenvolver el proyeutu del Corredor bioceánico de Capricorniu» ente'l puertu brasilanu de Santos y el puertu chilenu d'Antofagasta, travesando'l sur de Brasil, Paraguái, les provincies del Norte Grande Arxentín y la Rexón d'Antofagasta en Chile.
Otru proyeutu ye'l Pasu d'Agua Negro. Proyeutóse la construcción d'una vía de comunicación interoceánica, un túnel na cordal de los Andes, que conectaría'l puertu de la ciudá de Porto Alegre nel océanu Atlánticu col puertu de la ciudá de Coquimbo nel océanu Pacíficu al traviés del centru d'Arxentina.
La importancia d'estes rutes finca en que'l Conu Sur precisa asitiar la so producción exportable nel mercáu mundial, teniendo como oxetivu principal los mercaos del Asia-Pacíficu. Esto provocaría una medría nel comerciu, incentivando la producción exportable nes árees d'influencia de los corredores.
Política
Mientres la segunda metá del sieglu XX, estos países fueron frecuentemente rexíos por gobierno militares. Nos años 1970, estos réximes collaboraron nel Plan Cóndor, lideráu pol gobiernu d'EE.XX., na represión de la oposición izquierdista, ilegalizando partíos políticos, desarticulando grupo guerrilleros, encarcelando y torturando a cientos de miles de persones en centros clandestinos de detención. Como resultancia, fueron asesinaes decenes de miles de persones, munchos de los cualos entá siguen sumíos (30 000 n'Arxentina, 1200 en Chile, y 140 n'Uruguái ), y cientos de miles fueron exiliaos.
Sicasí, ente les décades de 1980 y 1990, estos países recuperaron la democracia: Arxentina en 1983, Uruguái en 1985 y Chile en 1990. Na actualidá, con Tabaré Vázquez ocupando la presidencia d'Uruguái y Michelle Bachelet en Chile, tienen un gobiernu inclináu escontra la centroizquierda política mentanto n'Arxentina Mauricio Macri y en Brasil con Michel Temer son presidentes de centroderecha política qu'han substituido a los populismos presedentes.
Movimientos separatistes y autonomistes
Mientres los años 1990, surdieron movimiento separatistes na rexón. En Llaguna el 18 de xunetu de 1992, creóse'l movimientu secesionista O Sul é o Meu País ('El sur ye'l mio país') que busca, por aciu la vía democrática y plebiscitaria, la separación del Sur ante Brasil coles mires de formar un nuevu país. Esti movimientu tien como referentes tantu la República Xuliana como la República Riograndense. Coles mesmes, esisten otros movimientos, Movimento pela Independência do Pampa ('Movimientu pola Independencia de la Pampa', formáu en 1990) y Movimento República de São Paulo ('Movimiento República de São Paulo') que tamién busquen la separación de Brasil. Per otra parte, en Chile, diverses agrupaciones mapuche busquen instancies autonómiques o la independencia del territoriu conocíu como Wallmapu, esto ye, les tierres controlaes polos mapuche hasta fines del sieglu XIX, que tamién tomaríen parte d'Arxentina.
Inclusión de Brasil
Los estaos más australes de Brasil (aquellos que conformen el Brasil Meridional —Paraná, Rio Grande do Sul, Santa Catarina y São Paulo, que suman un total de 73,16 millones d'habitantes, el 61,5 % de la población del Conu Sur) son xeneralmente incluyíos por cuenta de que comparten les mesmes carauterístiques con Arxentina, Chile y Uruguái: alto nivel de vida, clima subtropical y clima templáu (según la llatitú y l'altitú), altos niveles d'industrialización y fuerte componente étnicu européu por cuenta de la inmigración.
Saint-Bresson (Altu Saona)
Saint-Bresson ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Pridi Banomyong
Profesor  Pridi Banomyong foi un políticu tailandés, presidente del Seri Thai (Free Thai) y Primer Ministru de Tailandia dende avientu de 1946.
Collingswood
Collingswood ye un borough del condáu de Camden, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Bustiello (Mieres Extrarradio)
Bustiello ye una aldea de la parroquia de Mieres Extrarradio, nel conceyu asturianu de Mieres.
Situación
Allúgase a malpenes mediu km de Mieres, la capital del conceyu. Ta asistiáu a un altor de 355 m sobre'l nivel de la mar.
Población
Tien una población de.
Maorí
Col términu maorí podemos referinos a:
Oakland
Oakland puede referise a:
Llugares en Canadá:
Llugares nos Estaos Xuníos d'América:
Otros usos:
Nun confundir con:
Perarruga
Perarruga, n'aragonés ribagorzanu, o Perarrúa, n'español, ye un conceyu de la provincia d'Huesca, na comunidá autónoma d'Aragón, España. Pertenez a la contorna de la Ribagorza y al partíu xudicial de Barbastro. Ta asitiáu nel valle del ríu Ésera, na cuenca del ríu Cinca.
Clima
Tien un clima secu, con escasa precipitación y temperatures templaes, al respeutu del pirineo catalán.
Rutes
Les siguientes rutes de senderismo pasen pola llocalidá:
Euchloe simplonia
Distribución
Atópase nes rexones montascoses d'Europa Occidental (Francia, Italia, Suiza). Tamién ta citada n'España al Cordal Cantábricu y los Pirineos.
Descripción y ecoloxía
Ye una caparina blanca con llurdios negros a la fin de les ales anteriores y una mácula. L'aviesu de les ales posteriores ye de color verde escuru con llurdios blancos.
Les sos plantes nutrícies son Sinapis, Isatis, Aethionema, Iberis y Biscutella.
Vuela d'abril n'agostu nuna sola xeneración. Atópase en praos de flores de monte polo xeneral percima de 1500 metros.
Saint-Ferjeux
Saint-Ferjeux ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clementon
Clementon ye un borough del condáu de Camden, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/15301–15400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Hyderabad
Hyderabad puede facer referencia a:
En Paquistán:
Jutta Heine
Jutta Heine foi una atleta alemana especializada na prueba de 200 m, na que consiguió ser campeona europea en 1962.
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Européu d'Atletismu de 1962 ganó tres medayes: oru nos 200 metros —corriéndolos nun tiempu de 23.5 segundos que foi récor de los campeonatos, llegando a meta per delantre de la británica Dorothy Hyman y la polaca Barbara Sobotta—, plata nos 100 metros —con un tiempu de 11.3 segundos, siendo adelantrada pola británicu Dorothy Hyman, y per delantre de la polaca Teresa Ciepły—, y tamién plata nos relevos 4x100 m, llegando a meta tres Polonia y per delantre de Reinu Xuníu.
Saint-Gand
Saint-Gand ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Barthélemy (Altu Saona)
Saint-Barthélemy ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lawnside
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Busan
, pronunciáu:, oficialmente y enantes conocida como Pusan, ye una de los seis ciudaes metropolitanes que, xunto a los nueve provincies, la ciudá especial y la ciudá autónoma especial, formen Corea del Sur.
Ta allugada nel estremu sureste del país, llindando al norte con Gyeongsang del Sur, al nordeste con Ulsan y al sur col Mar del Xapón. Ye la segunda ciudá más grande de Corea del Sur por detrás de Seúl, con una población d'aproximao 3,6 millones d'habitantes.
Presenta una amplia estensión, con distritos separaos pelos montes que la arrodien al norte y oeste y pola cuenca del ríu Nakdong, el más llargu del sur. Mientres el sieglu XX vivió un completu tresformamientu, primero cola llegada de refuxaos de la guerra de Corea y dempués col desenvolvimientu económicu del país, nel que Busan convertir en centru de referencia. Dispón del puertu más importante de Corea del Sur y el quintu mayor del mundu por tonelaxe de carga. Amás ye la sede de la Bolsa de Corea del Sur y en 2005 entamó'l cume del Foru de Cooperación Económica Asia-Pacíficu.
Busan foi subsede de los Xuegos Olímpicos de Seúl 1988 pa les pruebes marítimes, sede de la Copa Mundial de Fútbol de 2002 y organizadora de los XIV Xuegos Asiáticos de 2002, lo que la convierte nuna de les llocalidaes más relevantes nel ámbitu deportivu nacional. Nel planu cultural, celebra dende 1996 el Festival Internacional de Cine de Busan.
En 1963 dixebrar de la rexón de Gyeongsang del Sur y dende 1995 ye una de les ciudaes metropolitanes del país.
Toponimia
El topónimu «Busan» (부산), aceptáu tamién como nome español, utilizar dende la introducción de la romanización revisada del coreanu nel añu 2000. Enantes usábase la pallabra «Pusan» según l'estándar McCune-Reischauer. La diferencia ta en que la consonante ensin aspirar «ㅂ», equivalente a la «b», se romanizaba como una «p» nel sistema antiguu. Al ser una pallabra llana, ye incorreutu escribila con tilde.
L'orixe de la pallabra vien del primer nome «Busanpo» (부산포), denomada asina pola forma del monte que flanquea el puertu de Busan. La pallabra «Bu» (부) significa "fervedor", «San» (산) ye "monte" y «Po» (포) ye "puertu". Dende'l sieglu XV el topónimu «Busan» empezó a ser el más utilizáu na documentación oficial hasta reemplazar al orixinal.
Tamién se reconocieron nomes como Pusan-gwangyŏksi, Pusan, Fusan, Fuzan-fu, Husan, Husan Hu, Pusan-chikhalsi, Pusan-jikhalsi, Pusan-pu y Pusan-si. Exemplos: Pusan-gwangyŏksi, Pusan , Fusan , Fuzan-fu , Husan , Husan Hu , Pusan-chikhalsi , Pusan-jikhalsi , Pusan-pu , Pusan-si
Historia
thumb|left|250px|[[Puertu de Busan a finales del sieglu XIX.]] Los primeros asentamientos na zona daten del añu 18.000 antes de Cristu, con una sociedá que subsistió gracies a l'alfarería y la pesca, y de la que se llegaron a atopar dellos restos. Sicasí, nun hubo una llocalidá como tal hasta la organización sobre'l sieglu II de «Geochilsanguk», xestionada polos Jinhan. Tiempu dempués foi absorbida pola confederación Gaya y a mediaos del sieglu VI el reinu de Siella, unu de los Tres Reinos de Corea, se anexonó tol territoriu. Nel añu 757 camudó'l so nome pol de «Dongnae», denominación qu'entá güei emplega unu de los sos distritos. Nun foi hasta'l reinu de Goryeo cuando adoptó definitivamente «Busanpo», del que derivó la etimoloxía actual.