cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María Antonieta d'Austria
Xuiciu
1.- ¿Tiense constancia de qu'esistieren maniobres y contactos coles potencies estranxeres o otros enemigos esteriores de la República? Les mentaes maniobres y contactos ¿teníen como oxetivu aprovir ayudes monetaries, da-yos entrada al territoriu francés y facilita-yos la compra d'armes?
2.- ¿Tien #conciencia María Antonieta d'Austria (…) de cooperar nestes maniobres y contactos?
3.- ¿Tiense constancia de qu'esiste una intriga y una combalechadura pa conducir a una guerra civil nel interior de la República?
4.- ¿Ta convencida María Antonieta de participar nesta intriga y esta combalechadura?
A estos cuatro preguntes el xuráu respuende que sí. María Antonieta ye condergada a la pena capital el 16 d'ochobre, dos díes depués del entamu del xuiciu, acusada d'alta traición. De madrugada escribe una carta a Madame Isabel, la hermana de Luis XVI:
Execución
miniaturadeimagen|Execución de María Antonieta. Anónimu, 1793. Al mediudía del día siguiente María Antonieta ye guillotinada, ensin querer confesase col sacerdote constitucional que-y habíen propuestu. El día de la so execución, mientres el pueblu enteru #ullar y faltaba, María Antonieta zarapicóse xubiendo al cadafalsu y trió al verdugu que taba a puntu de guillotinarla. Ella díxo-y: «Esculpe, señor, nun lo fixi arremente.»
Foi soterrada nel campusantu de la Madeleine, cai d'Anjou-Saint-Honoré, cola cabeza ente les piernes. El so cuerpu foi desaterráu darréu'l 18 de xineru de 1815 y tresportáu el 21 a Saint-Denis.
Nel so descargu y polo que se deduz d'una carta escrita al so hermanu, paez ser qu'ella nun tuvo nunca nenguna influencia alrodiu de les decisiones polítiques tomaes pol rei. Tres la execución de María Antonieta declaróse la guerra ente Francia y Austria, poniendo fin a l'alianza establecida por Bernis y Choiseul, alianza qu'aguantara hasta esi momentu.
De 1779 a 1800, la pintora Vigée-Lebrun pintó unos trenta semeyes de María Antonieta.
El testamentu de María Antonieta
miniaturadeimagen|Tumba de María Antonieta y Luis XVI na Basílica de Saint Denis. De vuelta nel cuartón, a la reina de Francia namái-y quedaben unes hores antes de ser executada, hores que María Antonieta emplegó en dexar un últimu mensaxe d'amor y de perdón a los sos seres queríos. Una carta sublime, grave y conmovedora, dirixida a la so cuñada Madame Isabel, que la princesa real nunca va recibir, pos foi interceptada y apurrida a Robespierre y tuvo sumida hasta l'añu 1816, nel que salió a lluz por cuenta de la restauración borbónica en Francia (Luis XVIII):
Parma
thumb|[[Bautisteriu de Parma, 1196-1270.]] Parma ye una ciudá, capital de la provincia de Parma, dientro de la rexón italiana d'Emilia-Romaña. Foi coles mesmes, capital del históricu Ducáu de Parma. Cuenta con una bultable arquiteutura medieval y bellos montes qu'arrodien la ciudá.
El monumentu de Parma quiciabes más importante ye la Catedral (o Duomo) d'estilu románicu. Nel interior de la Catedral atopa'l famosu frescu na cúpula sobre l'Asunción de la Virxe pintáu por Correggio. Al llau de la catedral, na plaza de la catedral asítiase'l bautisteriu, obra maestra del arquiteutu y escultor Benedetto Antelami.
La ciudá alluga, ente otros, el famosu teatru d'ópera Teatru Regio y el pequeñu Teatru Farnesio, dafechu en madera.
Ye tamién conocida pola so industria agroalimentaria. Dos grandes empreses alimentarias d'esta ciudá son Parmalat y Barilla.
Xeografía
Parma ta asitiada ente'l cordal de los Apeninos y l'enllanada del ríu Po. La ciudá ta travesada y estremada en dos partes pel pequeñu ríu Parma, afluente del Po.
Historia
Ver Ducáu de Parma
Arquiteutura
Ente los llugares d'interés de Parma tán los sos palacios:
Lliteratura
Stendhal alcontró gran parte de la so obra La cartuxa de Parma (La chartreuse de Parme) na ciudá.
Gastronomía
La ciudá ye tamién famosa nel mundu enteru poles sos especialidaes gastronómiques como, ente otres, el quesu parmesano o parmigiano reggiano (que comparte con Reggio Emilia) y el xamón de Parma.
Parmesanos pernomaos
{|
Residentes célebres en Parma
Amás, tien alcuerdu de cooperación con Manchester
Mordellochroa humerosa
Mordellochroa humerosa ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Savenay
Savenay ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien 8.319 habitantes.
Neptunu
La pallabra Neptunu pue facer referencia a:
María Ofelia Cerro
María Ofelia Cerro Moral, foi una periodista y política peruana.
Biografía
María Ofelia Cerro nació na ciudá de Montevideo (Uruguái), cuando'l so padre, l'embaxador Vicente Cerro Cebrián, trabayaba nel serviciu diplomáticu nacional y foi inscrita nel consuláu peruanu.
Los sos estudios escolares realizar nel colexu Villa María y en diverses instituciones educatives europees por cuenta del llabor desenvueltu pol so padre en diverses sedes diplomátiques.
El so padre, la so madre Ofelia Moral Hernández, la so hermana María Isabel († febreru del 2012) y depués ella fueron encargaos de la Empresa Editora del periódicu La Industria de Trujillo. A María Ofelia atribúyese-y la fundación del suplementu ‘Lundero’ del diariu La Industria de Chiclayo, y como impulsora, dende'l Parllamentu, de lleis de promoción y puesta en valor del complexu Chan Chan.
Casóse col Comandante AP Carlos Alfonso Burga Tello y foi madre de Luis Alfonso, Ana Isabel y María Laura Burga Cerro.
Salió electa congresista de la República pal periodu 1995-2000, en representación del Partíu Unión pol Perú, lideráu pol diplomáticu Javier Pérez de Cuéllar.
Finada en Lima, el 6 de febreru de 2016, los sos restos fueron velaos na parroquia Virxe de Fátima del distritu de Miraflores y soterrada nel Campusantu Xardinos de la Paz del distritu de La Molina.
Rhizophora apiculata
Rhizophora apiculata ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Rhizophoraceae. Alcuéntrase n'Australia (Queensland y el Northern Territory), Guam, India, Indonesia, Malasia, Micronesia, Nueva Caledonia, Papua Nueva Guinea, les islles Filipines, Singapur, les Islles Solomon, Sri Lanka, Taiwán, les Maldives, Tailandia, Vanuatu, y Vietnam. thumb|Nel so hábitat thumb|Caña con fueyes y flor thumb|Vista del árbol
Descripción
Polo xeneral, un árbol pequeñu o arbustu grande con copa estendida con sofitu de raigaños aéreos que baxen de les cañes. Fueyes con 1.5 a 2.5 (-3) cm de llargu, peciolos de color acoloratáu tiñíes; llámina elípticu-oblongues a ± llanceolaes-ovaes, de 7-15 (-18) cm de llargu, 3-6 (-8) cm d'anchu, cuneaes na base, enteres,-apiculada aguda y pocu mucronada nes puntes, glabra, escuru -verde percima, verde pálidu y de color marrón-negru de puntos na parte inferior; estípules oblongo-llanceolaes, de 4-8 cm de llargu. Pedúnculos más curtios que los peciolus, nes axiles de los repulgos de les fueyes cayíes. Flores sésiles, de dos en dos, de color mariellu; bráctees en forma de copa, crenulaes, carnoses, hipanto curtiu. Mota con lóbulos ovaos a ováu-oblongues, de 10-14 mm de llargu, de color mariellu-marrón a acoloratáu, aguda, quilla. Pétalos blancos, lliniales a oblongo-llanceolaes, de 8-11 mm de llargu, delgaos, glabros. Estambres casi sésiles, anteres de 6-8 mm de llargu, apiculateacute. Frutu ovoide de 2-2.5 cm de llargu, y 1,5 cm de diámetru, rugosa.
Raru híbridu
Cuando se crucia con 'bakauan bato' ( Rhizophora stylosa), el productu ye una rara especie híbrida de manglar, llamada "Rhizophora x lamarckii", que foi afayáu n'abril de 2008, polos científicos filipinos en Masinloc, Zambales. Namái un árbol alcuéntrase na isla de Panay en Visayas Occidental, ente que 12 fueron afayaes en Masinloc, y tienen un permediu de diámetru de 5,5 centímetros y altor de 6 metros.
Propiedaes
Na planta atopa'l principiu activu Fisetinidin.
Taxonomía
Rhizophora apiculata describióse por Carl Ludwig Blume y espublizóse en Enumeratio Plantarum Javae 1: 91. 1827.
Ferreirós (Villa de Cruces)
Nel añu 2011 cuntaba con una población empadronada de 74 habitantes.
La población actual dedícase principalmente a l'agricultura y la ganadería. Ye importante tamién la gestión forestal de los sos montes.
Mordellochroa tournieri
Mordellochroa tournieri ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Mycetaea hirta
Mycetaea hirta ye una especie de coleópteru de la familia Endomychidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa y América.
Isabel-Clara Simó
Isabel-Clara Simó i Monllor foi una escritora y periodista española en llingua catalana, amás de política militante de Solidaritat Catalana per a la Independència (SI).
Biografía
Isabel-Clara Simó està llicenciada en filosofía i en periodismu, i doctorada en filoloxía romànica na Universitat de Valencia. Obres como Júlia (1983) o D'Alcoi a Nova York (1987) tuvieron ambientadas n'Alcoy la so ciudá de nacencia. Ye considerada como una de les escritores modernes más importantes de lliteratura catalana. Foi gallardoniada en múltiples ocasiones; ente otres distinciones, en 1978 col Premiu Víctor Català por És quan miro que hi veig clar; en 1993 recibió'l premiu Sant Jordi por La Salvatge, en 1999 foi-y concedida la Cruz de San Xurde pola so trayeutoria lliteraria, nel 2001 otorgar el premiu Andròmina de narrativa por Hum... Rita!:el hombre que husmeaba mujeres, el Premiu de la Crítica de Escritores Valencianos n'ensayu, por En legítima defensa y el Premiu Joanot Martorell de narrativa por Amor meva''.
Como periodista, foi direutora del selmanariu Canigó y ye columnista nel diariu Avui. Foi Delegada del Llibru del Departamentu de Cultura de la Generalitat de Cataluña.
Obres dramátiques representaes
La so obra foi traducida al alemán, l'inglés, el vascu, el Castellanu, el francés, el gallegu, l'italianu, el neerlandés y el suecu.
Fríða Áslaug Sigurðardóttir
Fríða Áslaug Sigurðardóttir foi una cuentista y novelista islandesa.
Empezó la so carrera lliteraria en 1980 y diéron-y'l Premiu Lliterariu d'Islandia en 1990 y el Premiu de Lliteratura del Conseyu Nórdicu en 1992
Audigny
Audigny ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Crustacea
Los crustáceos (Crustacea; del llatín crusta, ‘tiez’ y aceum, ‘rellación o naturaleza de daqué’) son un estensu subfilo d'artrópodos, con más de 67 000 especies (ensin dulda, falten por afayar hasta cinco o diez veces esti númberu). Inclúin dellos grupos d'animales, como les llagostes, los cámbaros, los langostinos y los percebes. Los crustáceos son fundamentalmente acuáticos y habiten en toles fondures y en distintos medios, como'l mar, el agua salobre y el agua duce. Unos pocos colonizaron el mediu terrestre, como la cochinilla del mugor (isópodos). Los crustáceos son unu de los grupos zoolóxicos con mayor ésitu biolóxicu, tantu pol númberu d'especies vivientes como pola diversidá de hábitats que colonicen; apoderen los mares, como los inseutos apoderen la tierra.
Los primeros crustáceos conocíos nel rexistru fósil daten de mediaos del Cambrianu nel xacimientu de Burgess Shale, con Canadaspis y Perspicaris.
Una carauterística propio y definitorio del grupu ye la presencia del bárabu naupliu, provista d'un güeyu naupliano en dalguna etapa de la so vida, que puede ser sustituyíu más tarde por dos güeyos compuestos. Son los únicos artrópodos con dos pares d'antenes. Tienen siquier un par de mexelles y pasen por periodos de muda y intermuda pa poder crecer. Toos, sacante los de la infraclase Cirripedia, son de sexos separaos.
A la ciencia qu'estudia a los crustáceos conocer como carcinoloxía.
Anatomía de los crustáceos
El tamañu de los crustáceos ye bien variable, bazcuyando ente menos de 100 μm y los 4 m de valumbu (cámbaru gatuña del Xapón, Macrocheira kaempferi).
El cuerpu ta formáu por un númberu variable de metámeros o segmentos entrepolaos ente'l acron y el telson, más de 50 en grupos primitivos como cefalocáridos, diplostráceos y notostráceos; l'enclín evolutivu xeneral ye escontra la perda de metámeros; los malacostráceos tienen 19 o 20, y los cladóceros y ostrácodos non más de 10.
El cuerpu ta estremáu de normal en trés Tagmas o rexones: céfalon (cabeza), pereion (tórax) y pleon (o abdome), anque de normal los primeros segmentos del tórax xúnense a la cabeza formando lo que se conoz como cefalotórax. thumb|450px|center|Anatomía d'un malacostráceo.
Apéndices
thumb|125px|Apéndiz birrámeo de tipu estenopodial de [[Triops. 1-5: enditos; 6: endopodio; 7: exopodio; 8: epipodio; 9: protopodio.]] Tien 5 pares d'apéndices: 2 d'antenes, un par de quexal y dos pares de mexelles. Tolos tagmas tienen apéndices; nes formes primitives tienden a ser similares ente sigo, ente que nes más evolucionaes tresfórmense y afáense pa funciones específiques. Sacante'l primer par d'antenes (anténules), los demás apéndices son birrámeos, siquier n'estáu embrionariu. Esti tipu d'apéndiz tien una zona proximal de trés alfayes (dacuando amenorgaos a dos o a unu) llamada protopodio o simpodio, na que s'articulen dos rama, una principal interna (endopodio) y otra secundaria esterna (exopodio); el protopodio tien de cutiu espansiones denominaes exitos, asitiaes na parte esterna, y enditos, amás d'epipodios foliáceos con función respiratoria. En dellos casos, diches espansiones desenvuélvense considerablemente y adquieren el papel preponderante del apéndiz; por casu, los grandes enditos de los quexales, denominaos gnatobases, encargar de mazcar l'alimentu. El endopodio faise bien pequeñu nos decápodos, que los sos apéndices pueden paecer a la primer vista unirrámeos. El segundu par d'antenes, específicu de los crustáceos, quiciabes represente los apéndices d'un segmentu del tueru que se fundió cola cabeza ancestral.
Los apéndices de los crustáceos, a pesar de la so gran diversidá, respuenden a dos tipos estructurales básicos:
Segmentos
El númberu de segmentos del tueru varia d'un grupu a otru ente los crustáceos y depende del grau de fusión y del afitamientu que tuvo llugar nel pasáu. El tórax en munchos crustáceos ta cubiertu pol cascu que se desenvuelve a partir d'una plega de la epidermis y pol exoesqueleto que s'estiende darréu dende la cabeza y fúndese cola porción dorsal de los segmentos torácicos. Los apéndices de los crustáceos son birrámeos, pero la mayor parte d'artrópodos terrestres tienen apéndices unirrámeos. Ye posible que l'apéndiz unirrámeo evolucionara a partir del birrámeo por perda d'una caña cuando los artrópodos convertir en terrestres. Destáquense cuatro ente los mesmos: Ostrácodos, Copépodos, Anfípodos, y Isópodos.
Céfalon o cabeza
Munches vegaes, los primeros segmentos torácicos fundir col céfalon y los sos apéndices actúen como pieces bucales adicionales denominaes maxilípedos. Los tergitos d'estos segmentos tamién se funden ente sigo, y col cascu, pa formar el cefalotórax, anque esti términu ye dacuando usáu solo nel casu qu'anubra tol tórax, como nos eucáridos.
Tórax y pereion
El tórax tien un númberu variable de segmentos o toracómeros; na mayoría de grupos consta d'ocho, anque esti númberu puede bazcuyar ente trés (ostrácodos) y once (notostráceos); cada toracómero tien un par d'apéndices llamaos toracópodos. Cuando los primeros segmentos torácicos fundir cola cabeza, el conxuntu de segmentos ensin fundir recibe'l nome de pereion, cada unu de los sos segmentos, pereionitos o pereiómero, y los sos apéndices, pereiópodos. Como se dixo, los primeres toracópodos tienen enclín a tresformase n'apéndices bucales auxiliares (maxilípedos) y sirven pa la manipulación del alimentu. Los demás toracópodos (pereiópodos) suelen rellacionase cola locomoción (nadar o caminar). En dellos grupos, como los peracáridos, les femes guarden los güevos ente los pereiópodos, nuna especie de marsupiu.
Abdome o pleon
El númberu de metámeros y apéndices del pleon ye bien variable, dende unu (ostrácodos) hasta 22 en notostráceos (ensin cuntar el telson). En munchos grupos el númberu de segmentos ye de seis. Los cirrípedos escarecen de pleon. Los segmentos del pleon denominar pleómeros.
Los apéndices del pleon son los pleópodos, que suelen faltar nos crustáceos non malacostráceos, sacante'l postreru par o urópodos. Los pleópodos tienen de cutiu forma de pala y son utilizaos pa nadar.
Clasificación
thumb|Abludomelita obtusata, un amfípodo. thumb|[[Porcellio scaber, isópodo terrestre.]] thumb|Lepas anserifera.
La clasificación de los crustáceos foi tradicionalmente entrevesgada y llaberíntica. L'escelente trabayu de Martin & Davis (2001) punxo un pocu d'orde a tan entrevesgáu grupu; dichos autores reconocen seis clases, delles subdividíes en subclases: Clase Branchiopoda Clase Remipedia
Clase Cephalocarida
Clase Maxillopoda Clase Ostracoda Clase Malacostraca
Espinoso del Rey
Espinoso del Rey ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Toponimia
El calificativu "del Rei" añedir nel sieglu XVI, cuando ye declarada villa exenta o realenga en virtú del "privilexu y real Cédula de la Católica Maxestá de Felipe II".
Xeografía
El conceyu asítiase nun valle formáu per unes pequeñu llombes que salen de la sierra, dientro de les Tierres de Talavera. Pertenez a la contorna de La Jara y llinda colos términos municipales de Torrecilla de la Jara al norte, este y oeste, y Los Navalucillos y Robledo del Mazo al sur, toos de Toledo.
Historia
La tradición data la so fundación a principios del sieglu IV polos primeros cristianos fuxíos de la Carpetania. De ser cierta, la so fundación dataría de finales del sieglu III o principios del IV. Según Francisco Coello de Portugal y Quesada Espinosu sería l'antigua población romana de Ispinum.
Perteneció a Talavera dende'l reináu de Fernandu III, quien concedió a esa villa toles tierres entendíes ente Toledo y Trujillo, hasta'l 14 d'agostu de 1579 qu'adquier el títulu de Villa y pasa a ser gobernada pola Santa Hermandá y Vieya de Talavera. A partir d'entós, y por diversu problemes de llindes con otros conceyos, emprobecióse y foi causa del amenorgamientu de la so población.
Hasta 1798 caltuvo un archivu con abondosa documentación sobre'l so pasáu, pero foi sumiendo poles guerres, quemes etc.
A mediaos del sieglu XIX la so industria consistía na cría de viermes de seda, el carboneo y la corte de madera.
A principios del sieglu XX construyeron los llavaderos públicos, aprovechando les agües sobrantes de la fonte de la Plaza d'España siendo alcalde Tadeo Fajarnés. En 1925 inauguróse l'allumáu llétricu, cola enerxía procedente de los saltos del ríu Gévalo.
Demografía
NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru.
Monumentos
D'especial relevancia ye tamién la Ilesia Parroquial de Santiago'l Mayor, consideráu como'l monumentu más relevante de la Villa. El so estilu arquiteutónicu nun ye puru, sinón que ye amiestu de dellos clásicos. Consta d'una planta de cruz llatina de tres naves, la central más ancha y alta que los dos llaterales, la cubrición ye d'un bon maderamen llabráu y pintáu.
A mediaos del sieglu XVI sufrió grandes reformes, datando la so forma actual a esa fecha. Nel mesmu llugar taba emplazada otra más antigua, lo que se comprueba polos restos de construcción topaos.
Al traviés de los tiempos, el templu sufrió dellos arreglos: principalmente fueron reparaos el teyáu, maderamen y el pisu, destacando l'arreglu asocedíu en 1832 y el posterior a la guerra civil, onde se producieron daños sobre los altares ya imáxenes dataes nel sieglu XVII.
Adosáu a la Ilesia esistía un campanariu, que foi baltáu n'avientu de 1923 por tar inclináu y tarrecese el so esbarrumbamientu, según pa construyir nel so llugar una torre. Na espadaña d'ésti esistíen dos campanes de bronce del sieglu XVII, llamaes María y Santa Bárbara, sumíes mientres la última guerra civil, na so parte cimera y al centru, taba asitiada otra más pequeña, conocida comúnmente como "la Señalilla", qu'entá se caltién.
Al so llau llevantar en 1917 un torrexón de lladriyu p'asitiar el reló de la Villa.
thumb|Espinoso del Rey thumb|Espinoso del Rey
Gastronomía
Na so gastronomía cabo destacar el ajocano, les pataques rebolcás, les pataques al ajoarriero, los guisos de caza tantu mayor como menor, les migues, los retorcíos' y los encanáivos''. Tamién son bien apreciaos los guisos a base de productos autóctonos de temporada, como son el níscalo, la pescozada, el cardillo, el esparrago verde montés, etc.
Turismu Rural
La población d'esta llocalidá puede doblase en dómina braniza pola llegada de los emigrantes y de les sos families. Amás, hai un incipiente turismu rural, atraíu tantu pol pueblu como pola so contorna, que constitúin una redolada fayadiza pa realizar tou tipu d'actividaes al campu, especialmente'l senderismu poles sierres que lo arrodien, pocu conocíes y práuticamente n'estáu virxe. Espinosu dispón d'una casa rural apocayá inaugurada. Na seronda conviértese nun paraísu micológico por biodiversidá, anque sobresalen pol so númberu l'apreciáu níscalo (lactarius deliciosus) y les monsitas (éstes últimes non comestibles, pero precioses)
Turdus falcklandii
El malvís patagónico (Turdus falcklandii) ye una especie d'ave paseriforme de la familia Turdidae.
Distribución xeográfica
Habita nel estremu sur de Suramérica. Dende'l sur del desiertu d'Atacama, hasta la Tierra del Fueu.
Subespecies
Describiéronse tres subespecies:
Mary Leebody
Mary Leebody foi una botánica d'Irlanda de Norte, conocida pol so trabayu na flora de los Condaos de Londonderry y de Donegal.
Turdus falcklandii
Descripción
Mide alredor de 24 centímetros. La so cabeza y la so cola son parduces, con plumes blanques na parte del banduyu. Les sos pates son mariellu anaranxáu, y el so picu daqué más claro.
Comportamientu
Ye interesante ver la maña con que busca y atopa los merucos na tierra, les que constitúin una parte importante de la so dieta. Come inseutos y cascoxos. El so vuelu ye rápido, curtiu y ondulante. Atopar tantu na tierra como na copa de los árboles.
Mary Leebody
Biografía
Mary nació en Portaferry, Condáu de Down, en 1847. Allugar tamién como Mary Elizabeth Leebody, y n'otres fontes Mary Isabella Leebody. Aproximao escontra 1867, casóse col profesor de matemática John Robinson Leebody de Foyle College, Derry, viviendo'l restu de la so vida nesa ciudá. Mary finó en Derry, el 19 setiembre 1911.
Obra botánica
Conocida como una científica de campu acucioso, el so trabayu centrar na flora de los Condaos d'Antrim, Londonderry, y Donegal. Los sos años más activos correspuenden ente 1893 y 1904, y yera conocida y corresponsal de Robert Lloyd Praeger.
Augy (Aisne)
Augy ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Brescia
Brescia (Brèsa en dialeutu bresciano - pronunciáu tamién como "Brèha" en delles zones de la provincia) ye un conceyu de 196.960 habitantes, capital de la provincia de Brescia. (1.193.275 habitantes) na rexón de Lombardía. Ye la segunda ciudá de la rexón por númberu d'habitantes, dempués de Milán. Conocer tamién como la Leonessa d'Italia, según l'apellativu atribuyíu a Giosuè Carducci. La ciudá ta asitiada no fondero del valle denomináu Val Trompia.
L'antigua ciudá de Brixia, Brescia foi un centru rexonal importante dende tiempos pre-romanos y numberosos monumentos romanos y medievales caltuviéronse, ente los cualos ta'l so castiellu.
La zona arqueolóxica monumental del Foru Romanu y el monesteriu de Santa Giulia son parte d'un grupu de siete sitios conocíos como «Centros de poder de los longobardos n'Italia (568-774 d.C.)», declaráu Patrimoniu de la Humanidá UNESCO en 2011.
La ciudá atopar nel centru de la tercer área industrial más grande del país, concentrada n'inxeniería mecánica, automovilística y maquinaria (accesorios d'automóvil, medios de tresporte, armes), industria testil y alimentación. Les sos compañíes son de medianu y pequeñu tamañu, munches vegaes empreses familiares. El sector financieru tamién da enforma emplegu a la rexón, según el turismu, por cuenta de la proximidá del llagu de Garda, el llagu de Iseo y los Alpes.
La ciudá de Brescia ta hermanada cola ciudá de Logroño (España).
Xeografía física
Brescia allugar na alta Llanura Padana, onde naz la Val Trompia, a los pies del monte Maddalena.
El territoriu de la ciudá – delimitado al norte pelos Prealpes de Brescia, al este pelos Prealpes del Garda y al oeste pel territoriu de Franciacorta - ye mayoritariamente planu; seya que non tol llau sur del Monte Maddalena (incluyida'l visu) atopar nel territoriu de Brescia, polo tanto'l territoriu ciudadanu llega a tener una escursión altimétrica de 770 metros.
El cascu antiguu atopar al interior del perímetru de la muralla de dómina veneciana, cuando Brescia atopar sol dominiu de felicidá potencia. La muralla ablayóse ente la segunda metá del sieglu XIX y los años 20 del sieglu XX, y la zona norte del cascu antiguu apoderar el Castiellu de Brescia, de dómina medieval. El restu de la ciudá estender nel territoriu alredor, arrodiáu por una cadena de montes que componen el Monte Maddalena (al este) y el Monte Spina (al norte), anque esti postreru nun s'atopa nel territoriu del conceyu de Brescia, más bien nos conceyos del hinterland nortizu Bovezzo, Lumezzane, Concesio y Nave.
Clima
L'iviernu suel estendese ente'l mes de payares y el mes de marzu, y caracterízase por escases precipitaciones.
Hidrografía
El principal ríu de la ciudá ye'l ríu Mella, que naz nel Pasu del Maniva y, pasando al traviés de la Val Trompia, llega a la ciudá dende'l norte travesándola de norte a sur, anque bordiando'l cascu antiguu nel so llau occidental. Sía que non el ríu Mella nun ye navegable y presenta grandes problemes de contaminación.
Los demás ríos son más bien regatos, como por casu el Garza o'l Naviglio de Brescia, una canal que naz del ríu Chiese.
Historia
La ciudá tien el so orixe alredor del sieglu IV e.C., cuando en tol norte d'Italia estableciéronse poblaciones como los Ínsubres o los Galos Cenómanos. Darréu, ente'l sieglu III y el sieglu II e.C. y como resultáu de guerres ente Ínsubres, Galos y Romanos, Brixia empobinar nel camín escontra l'anexón a la República romana, rematáu nel añu 41 e.C., cuando los sos habitantes llograron la ciudadanía romana, entá calteniendo cierta autonomía alministrativa.
Ente 402 y 493 la ciudá sufrió numberoses invasiones bárbares, ente otres les de los Visigodos d'Alarico, de los Hunos d'Atila, de los Hérulos d'Odoacru y de los Ostrogodos de Teodoricu; precisamente so Teodoricu la ciudá llogró una importancia clave nel reinu ostrogodu d'Italia. A partir de 568 foi un importante ducáu del reinu lombardu.
Nel sieglu XII proclamóse comune autónomu, pa depués pasar so dominación viscontea. En payares de 1426 convertir en Dominiu di Terraferma de la República de Venecia, como se denominaben a aquellos territorios sol dominiu de dicha República que s'atopaben en territoriu padano-vénetu, ensin salida al mar. Más tarde entró a formar parte del Reinu lombardu-vénetu, y mientres el Risorgimento la ciudá foi teatru de les Diez xornaes de Brescia, razón pola cual lleva l'apellativu de Lleona d'Italia. Ye parte del Reinu d'Italia dende 1860, primero que se proclamara oficialmente.
Monumentos
Los principales monumentos de Brescia son:
Ramón Castilla
Ramón Castilla y Marquesado foi un políticu, militar y Mariscal peruano. Foi'l presidente de Perú en 4 ocasiones (del 3 d'abril de 1863 al 9 d'abril 1863, del 5 de xineru de 1855 al 24 d'ochobre de 1858, del 20 d'abril de 1845 al 20 d'abril de 1851, del 17 de febreru de 1844-11 d'avientu de 1844).
Biografía
Fío del matrimoniu formáu por Pedro de Castilla y Manzano y Juana Marquesado y Romero. Cásase con Francisca Díez-Canseco y Corbacho.
Ellen Swallow Richards
Primeros años
Los padres de Ellen Swallow, Peter Swallow y Fanny Taylor yeren los dos profesores, llabradores y amás teníen una pequeña tienda nel pueblu. Ellen nun cuntaba con muncho tiempu p'allegar a la escuela, porque tenía que sofitar los negocios de los sos padres. Sicasí, Ellen a partir de 1859 tomó cursos universitarios de matemátiques, francés y llatín. Col fin de poder pagar la so educación, Ellen trabayaba como maestra d'escuela, llimpiaba cases y faía tutoríes. Amás tamién atendía a la so madre que taba enferma.
thumb|left|Ellen Swallow Richards
Estudios en Vassar College
Hasta que Ellen cumplió recién 25 años cuntó col dineru abondo, $300 dólares, pa poder inscribise nel prestixosu Vassar College, una de les poques instituciones d'aquellos tiempos qu'aceptaben a muyeres. Ellen estudió astronomía y química, ente otres coses. Foi alumna de Maria Mitchell.
Estudios en MIT
Ellen Swollow graduóse 1870 nel Vassar College y darréu treslladóse al Institutu de Teunoloxía de Massachusetts (MIT). Foi la primer muyer qu'estudio nel MIT y tamién la primer muyer qu'aceptada nuna universidá de ciencies n'Estaos Xuníos. Dempués de graduase siguió nel MIT cola esperanza de doctorase pero nun-y foi dexáu. La primer muyer que llogró un doctoráu nel MIT tuvo qu'esperar hasta 1886.
En 1875 Ellen casóse col profesor de metalurxa de la MIT, Robert H. Richards (1844-1945). Robert H. Richards yera dos años menor qu'ella. Dambos sofitaben enforma nos sos intereses y nel so trabayu.
Vida Llaboral
Dempués de graduase nel MIT, Ellen Richards sofito la fundación del Women's Laboratory, un programa pa muyeres nel MIT. El llaboratoriu de muyeres abrió les sos puertes en 1876, col profesor John M. Ordway como encargáu, Richards yera l'asistente. Ellen tomo'l cargu d'instructora de química y mineraloxía nel Llaboratoriu hasta'l so zarru en 1883.}
Les muyeres nun llograron autorización pa estudiar una carrera regular nel MIT hasta 1883. Polo tanto Ellen Richards llogró al traviés del so llabor que les muyeres puedan estudiar les ciencies naturales nel MIT.
Dende 1887 d'equí p'arriba a Ellen Richards asignóse-y per parte d'autoridaes sanitaries estauxunidenses el trabayu de llaboratoriu d'un estudiu total del suministru d'agua n'Estaos Xuníos. Esto llevo a qu'en 1890 estableciérase un programa de Sanitary engineering (Inxeniería Sanitaria) nel MIT. Como profesora Ellen Richards enseñába-yos a los so alumnáu l'analís d'agua potable, agües residuales y l'aire.
Ramón Luis Valcárcel
Ramón Luis Valcárcel Siso, ye un políticu español, vicepresidente del Parllamentu Européu, nel que ye diputáu por España, formando parte del Partíu Popular.
Con anterioridá foi presidente de la Comunidá Autónoma de la Rexón de Murcia dende 1995 a 2014 y presidente del Comité de les Rexones de la Xunión Europea ente 2012 y 2014.
Mary Kenneth Keller
Mary Kenneth Keller foi una relixosa católica pionera informática d'Estaos Xuníos y la primer muyer doctorada n'informática n'Estaos Xuníos. Doctoróse'l 7 de xunu de 1965 el mesmu día que tamién lo fixo Irving Tang convirtiéndose dambos nes primeres persones doctoraes n'informática n'Estaos Xuníos. Foi tamién la primer muyer n'aportar a la Universidá de Dartmouth onde foi co-desarrolladora del llinguaxe de programación BASIC. Cofundadora de la asocación ASCUE pal usu d'ordenadores na educación, dedicó la so vida al desenvolvimientu de la informática y ta considerada una de les madres de la teunoloxía.
Ramón Luis Valcárcel
Biografía
Nacíu en Murcia el 16 de payares de 1954. Casáu y con trés fíos, ye Llicenciáu en Filosofía y Lletres pola Universidá de Murcia. Exerció como profesor de Historia del Arte nel desapaecíu colexu Ruiz Mendoza de Murcia y como investigador n'aspeutos rellacionaos con esta materia y coles costumes y tradiciones populares de Murcia. Coles mesmes, foi collaborador sobre tarrezas históricu-artísticos en diverses publicaciones y medios de comunicación.
Mary Kenneth Keller
Biografía
Nació en Cleveland Ohio en 1913 o 1914 según fontes. En 1932 ingresó na congregación de les Hermanes de la caridá de la Beata Virxe María (Sisters of Charity of the Blessed Virgin Mary) y ordenóse monxa en 1940. Estudió na Universidá DePaul en Chicago onde se llicenció en Matemátiques, recibiendo un Bachelor of Science y realizó tamién un Master of Science en Matemática y Física de la citada universidá.
Ramón Luis Valcárcel
Trayeutoria política ente 1982 y 1995
N'ochobre de 1983 pasa a formar parte del Comité Executivu Rexonal del PP, como responsable del Área Territorial de la Rexón de Murcia. Cuatro años más tarde, en 1987, ye nomáu vicepresidente rexonal del Partíu Popular.
Mary Kenneth Keller
Biografía
Como estudiante pasó pola Universidá d'Universidá de Wisconsin-Madison, Purdue, la Universidá de Michigan y la Universidá de Dartmouth onde foi pionera en ser almitida. Mary Kenneth solicitó en ligreso en Dartmouth a pesar de qu'en 188 años d'historia de la universidá nunca s'almitiera a nenguna muyer. En 1958 entró a formar parte del llaboratoriu de Ciencies de la Informática reserváu, hasta esi momentu, puramente a varones. Ellí participó nel desenvolvimientu'l llinguaxe de programación BASIC.
Realizó'l doctoráu na Universidá de Wisconsin-Madison la so tesis titulóse Inferencia inductiva de patrones xeneraos por ordenador realizada nel llinguaxe de programación FORTRAN que sigue utilizándose n'aplicaciones matemátiques y científiques. Nun principiu consideróse a Kenneth como la primer persona en llograr un doctoráu n'informática n'Estaos Xuníos pero investigaciones posteriores señalaron que'l mesmu día del mesmu añu, 7 de xunu de 1965 tamién se doctoró Irving Tang. Sía que non ye la primer muyer d'Estaos Xuníos doctorada n'Informática.
Ramón Luis Valcárcel
Trayeutoria política ente 1982 y 1995
Nes Eleiciones Municipales d'esi mesmu añu ye escoyíu conceyal del Conceyu de Murcia, desempeñando la función de presidente y voceru del Grupu Municipal del Partíu Popular.
Mary Kenneth Keller
Biografía
En terminando'l so doctoráu aceptó una ufierta pa trabayar na Universidá Clark d'Iowa onde fundó'l Departamentu de Ciencies de la Informática que dirixó mientres dos décades. Tamién estableció un programa de maestría p'aplicaciones informátiques n'educación.
Keller defendía l'accesu universal a la información y abogaba pol usu de los ordenadores na educación, por ello sofitó la creación del ASCUE (Association Suporting Computer Users in Education) asociación pal usu d'ordenadores na educación. Tamién defendió firmemente la presencia de les muyeres nel ámbitu de la informática.
Ramón Luis Valcárcel
Trayeutoria política ente 1982 y 1995
En 1991, como cabeza de llista del Partíu Popular, gana les Eleiciones Municipales al Conceyu de Murcia, magar un pactu ente los grupos socialista y d'Izquierda Xunida torga qu'apuerte a l'Alcaldía.
Mary Kenneth Keller
Biografía
Morrió en Dubuque en 1985.
Ramón Luis Valcárcel
Trayeutoria política ente 1982 y 1995
En payares d'esi mesmu añu, 1991, ye escoyíu presidente del Partíu Popular de la Rexón de Murcia, cargu qu'anovó en socesivos congresos.
Aulnois-sous-Laon
Aulnois-sous-Laon ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ramón Luis Valcárcel
Presidente de la Rexón de Murcia
En mayu de 1995, el Partíu Popular consigue dar un entorno al panorama políticu de la Rexón de Murcia, hasta entós gobernada pol Partíu Socialista, y Ramón Luis Valcárcel ye investido como presidente de la Comunidá Autónoma col respaldu de la mayoría absoluta de l'Asamblea Rexonal.
Compañía de Xesús
La Compañía de Xesús (Societas Jesu, S. J.), que los sos miembros son comúnmente conocíos como xesuites, ye una orde relixosa de la Ilesia católica fundada en 1534 por Inaciu de Loyola, xunto con Francisco Javier, Pedro Fabro, Diego Laínez, Alfonso Salmerón, Nicolás de Bobadilla, Simão Rodrigues, Juan Coduri, Pascasio Broët y Claudio Jayo na ciudá de Roma. Foi aprobada pol papa Paulo III en 1540.
Ramón Luis Valcárcel
Presidente de la Rexón de Murcia
El 3 d'abril de 2014, Ramón Luis Valcárcel anunció la so dimisión como presidente de la Rexón de Murcia pa formar parte de la candidatura del Partíu Popular nes Eleiciones Europees, nes que resultó escoyíu diputáu. El 10 d'abril foi releváu nel cargu por Alberto Garre.
Compañía de Xesús
Con 16 378 miembros en 2016 (de los cualos 11 785 yeren sacerdotes ordenaos), ye la mayor orde relixosa masculina católica anguaño. La so actividá estender a los campos educativu, social, intelectual, misioneru y de medios de comunicación católicos, amás d'atender 1.541 parroquies en tol mundu (a fecha de 2016).
Ramón Luis Valcárcel
Comité de les Rexones d'Europa (CDR)
Conforme al alcuerdu esistente ente'l Partíu Popular Européu y el Partíu Socialista Européu, la presidencia del Comité de les Rexones de la Xunión Europea, que s'escueye pa un periodu de cinco años, partir en dos mandatos qu'alternen políticos d'una y otra formación. El 10 de febreru de 2010 Ramón Luis Valcárcel foi escoyíu pa la Presidencia del CDR, cargu al qu'aportó nel branu de 2012. Hasta esi momentu exerció la vicepresidencia primera del Comité de les Rexones. Una vegada escoyíu Eurodiputáu en 2014, presentó la so dimisión al frente del Comité, al ser dambos cargos incompatibles.
Compañía de Xesús
Descripción de la orde
La Compañía de Xesús (SJ) ye una orde relixosa de calter apostólicu y sacerdotal, anque la conformen tamién “hermanos”, esto ye, relixosos non sacerdotes y que nun son monxos. Ta amestada al papa por un venceyu especial d'amor y serviciu”, la so finalidá, según la Fórmula del Institutu, documentu fundacional de la Orde (1540) ye «la salvación y perfeición de los próximos». En términos de Derechu Canónicu, la SJ ye una asociación d'homes aprobada pola autoridá de la Ilesia, na que los sos miembros, según el so propiu derechu, emiten votos relixosos públicos y tienden nes sos vides escontra la perfeición evanxélica”.
Ramón Luis Valcárcel
Comité de les Rexones d'Europa (CDR)
N'anteriores periodos, Valcárcel foi miembru de les comisiones d'Asuntos Institucionales y Educación y Formación (1995-1998), Desenvolvimientu Rexonal (1998-2002), vicepresidente de la Comisión de Tresportes (1998-1999), representante de la delegación española na Comisión de Reglamentu Internu (1998-1999), vicepresidente de la comisión de Política Rexonal (1999-2002), vicepresidente de la comisión de Rellaciones Esteriores (2002-2003), presidente de la Comisión de Rellaciones Esteriores (2004-2006), miembru de la Comisión de Cohesión Territorial, COTER (2002-2010), miembru de la Comisión de Desenvolvimientu Sostenible, DEVE (2006-2010), miembru de l'Asamblea Euromediterránea Local y Rexonal, ARLEM (2006-2010) y vicepresidente del Grupu del Partíu Popular Européu del CDR dende setiembre de 2001.
En 2003 formó parte de la Delegación del CDR na Convención Europea qu'encargó de la ellaboración del Tratáu Constitucional pa la Xunión Europea.
Conferencia de Rexones Perifériques y Marítimes d'Europa (CRPM)
Dende setiembre de 2002 ye Vicepresidente del Buró Políticu de la CRPM. Ente 1999 y 2001 presidió la Comisión Intermediterránea.
Parllamentu Européu
Nes Eleiciones Europees del 25 de mayu de 2014, Ramón Luis Valcárcel foi escoyíu diputáu por España na candidatura del Partíu Popular. El 1 de xunetu, foi nomáu vicepresidente de la Eurocámara, siendo l'únicu español en dichu cargo.
Compañía de Xesús
Descripción de la orde
La formación na SJ empieza con un noviciáu que dura dos años. Sigue con un procesu de formación intelectual qu'inclúi estudios de humanidaes, filosofía y teoloxía. Amás, los xesuites en formación realicen dos o trés años de docencia o «práutiques apostóliques» (periodu de “maxisteriu”) en colexos o n'otros ámbitos (trabayu parroquial, social, medios de comunicación, etcétera). L'estudiu a xeitu d'idiomes, disciplines sagraes y profanes, antes o dempués de la so ordenación sacerdotal, fixo de los miembros de la SJ, mientres cuasi cinco siglos, los líderes intelectuales del catolicismu. La formación na SJ termina cola Tercer probación, que tamién se conoz como «Escuela del Corazón (o de los ciños)».
San Inaciu de Loyola, el fundador, quixo que los sos miembros tuvieren siempres preparaos pa ser unviaos cola mayor celeridad ellí onde fueren riquíos pola misión de la Ilesia. Por eso, los xesuites profesen los trés votos normativos de la vida relixosa (obediencia, probeza y castidá) y, amás, un cuartu votu d'obediencia al papa, «circa misiones». La Fórmula del Institutu (confirmada por Julio III en 1550) diz: «Militar pa Dios so la bandera de la cruz y sirvir namái al Señor y a la Ilesia, la so Esposa, sol Romanu Pontífiz, Vicariu de Cristu na tierra».
La Congregación Xeneral (CG) ye l'órganu supremu de gobiernu. A diferencia d'otres órdenes, nun lo convoca dacuando sinón en casu de muerte del prepósito xeneral (tamién llamáu prepósito o a cencielles xeneral) o pa tratar asuntos d'especial importancia. Anque'l cargu de prepósito ye vitaliciu y nengún xeneral arrenunció na Compañía con anterioridá a la supresión de 1773, les Normes Complementaries vixentes dende 1995 contemplen la posibilidá d'arrenunciar. El primeru en faelo —por motivos graves de salú— foi Pedro Arrupe, en 1983 y con autorización de la CG 33. El so socesor, Peter Hans Kolvenbach, fixo lo mesmo en 2008.
La Compañía de Xesús foi una organización que vivió ente l'allabancia y la crítica, siempres nel discutiniu. La so llealtá incondicional al papa asítiase en más d'un conflictu: cola Inglaterra isabelina, frente al absolutismu de Lluis XIV de Francia (conocíu como'l “Rei Sol”), el regalismo español, cola Alemaña de Bismarck, d'onde fueron espulsaos (mientres el Kulturkampf) y colos gobiernos lliberales de diversos países n'América y Europa. Coles mesmes, los réximes comunistes d'Europa Oriental y de China llindaron llargamente la so actividá a partir de 1945. Right|280px|thumb|[[Santuariu de Loyola|Basílica de Loyola.]]
La Compañía de Xesús desenvolvió una actividá importante mientres la Reforma católica, sobremanera nos años darréu posteriores al Conciliu de Trento. La so presencia na educación occidental y nes misiones n'Asia, África y América foi bien activa. Cuntó ente les sos files a una llarga serie de santos, teólogos, científicos, filósofos, artistes y pedagogos: san Francisco de Javier, san Luis Gonzaga, Matteo Ricci, Francisco Suárez, Luis de Molina, san José de Anchieta, Juan de Mariana, san Roberto Belarmino, san Pedro Canisio, José de Acosta, Antonio Ruiz de Montoya, Athanasius Kircher, San Pedro Claver, Eusebio Kino, Francisco Javier Clavijero, san Alberto Hurtado, etc.
Capítulos notables de la so historia fueron l'orixe y desenvolvimientu de los sos colexos y universidaes n'Europa, l'actividá misionera na India, China y Xapón, los amenorgamientos de Bolivia, Paraguái y Arxentina, la esploración y evanxelización del Canadá, del Mississippi y del Marañón, los conflictos teolóxicos colos protestantes y los xansenistes, la so confrontación cola Ilustración, la so supresión (1773) y la so restauración (1814).
En 1965 llegaron a la so máxima espansión numbérica: 36 000 xesuites en más d'un centenar d'unidaes alministratives (provincies y misiones). Güei, los xesuites y los llaicos que comparten la so espiritualidá trabayen nos campos más diversos, tratando de collaborar cola Ilesia respondiendo a les nueves necesidaes de la sociedá y a los retos qu'éstes plantegen. Asina la Compañía trabaya na aición social, la educación, l'ámbitu intelectual, el serviciu a parroquies y comunidaes cristianes y en medios de comunicación.
Ente 1965 y 2016 el so superiores xenerales fueron Pedro Arrupe (español, 1965-1983), Peter Hans Kolvenbach (holandés, 1983-2008), y Adolfo Nicolás (español, 2008-2016 añu en que presentó'l so arrenunciu por motivos d'edá). El 2 d'ochobre de 2016 empezó la so Congregación Xeneral 36, pa escoyer nuevu prepósito (superior xeneral) y llexislar sobre aspecto de la misión y carisma de la Orde. El 14 d'ochobre resultó escoyíu como trentenu primer xeneral el venezolanu Arturo Sosa, perteneciente a l'Asistencia d'América Llatina Septentrional.
Orixe de la Compañía
A partir de l'aprobación papal empezó un procesu d'espansión numbérica, d'organización interna y de responder a les misiones encamentaes: fundación de colexos a pidimientu de ciudaes comenenciudes, reforma de monesterios, participación nel Conciliu de Trento, diálogu colos protestantes, misiones diplomátiques, etc. Los primeros compañeros esvalixáronse: Rodríguez foi a Portugal, Javier a Oriente, Fabro percorrió Europa predicando y dando los Exercicios Espirituales. Ente 1540 y 1550 xunir a la Orde notables personaxes pal so posterior desenvolvimientu: Jerónimo Nadal, Francisco de Borja (Duque de Gandía y Virréi de Cataluña), Pedro Canisio, notable teólogu (doctor de la Ilesia), y Juan Alfonso de Polanco, secretariu d'Ignacio.
En 1556, cuando morrió'l fundador, yeren 1000 compañeros. El segundu xeneral foi Diego Laínez.
Papel mientres la Reforma católica
thumb|[[San Inaciu de Loyola (Goya)|San Ignacio de Loyola (1775-1780), oleu sobre llenzu de Francisco de Goya.   Coleición privada, España.]] thumb|L'arzobispu húngaru [[Pedro Pázmány (1570 – 1637)]] Dos compañeros d'Ignacio, Salmerón y Laínez, participaron como teólogos nel Conciliu de Trento; acompañó-yos el primer xesuita xermánicu, Pedro Canisio, llamáu'l "segundu apóstol d'Alemaña" pol so papel decisivu mientres la Contrarreforma o Reforma Católica. N'efeutu, Canisio foi nomáu Provincial d'Alemaña y animó la fundación de colexos y universidaes qu'espublizaron la doctrina tridentina, reconquistando pal catolicismu rexones protestantes como Baviera nel sur d'Alemaña y los actuales estaos de Renania del Norte-Westfalia, Renania-Palatináu y Sarre; Polonia, Hungría, Austria, y el sur d'Holanda.
Diego Laínez, como xeneral, participó del coloquiu teolóxicu de Poissy, convocáu pola reina de Francia p'aldericar colos protestantes. La Facultá de Teoloxía de La Sorbona y el Parllamentu de París oponer nesti periodu al establecimientu llegal de la Compañía en Francia.
El socesor de Laínez foi san Francisco de Borja, el santu duque de Gandía, que collaboró con san Ignacio desque Borja enviudó ya inclusive foi ordenáu sacerdote de callao pa poder ayudar a san Ignacio y la Compañía ensin comprometela. Escoyíu III xeneral pola CG II, gobernó dende 1565 hasta 1572, tiempu en que los colexos xesuites espolletaron: pasaron de 50 en 1556 a 163 a 1574. Empecipió la remodelación de la Ilesia Madre de la Compañía, el Gesù. Borja siguió bien de cerca la evolución de la Contrarreforma n'Alemaña. Munches fundaciones xesuites atendieron a reforzar la causa católica.