cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Picus xanthopygaeus
Descripción
Ye de tamañu medianu, de color verde, col gargüelu rayáu y les partes inferiores ablancazaes escamadas. Ye verde na parte cimera cola rabadilla amarellentada y superciliares blanques. La corona ye colorada nos machos y corita nes femes.
Claudia Black
Pol so papel en Farscape, Black foi nomada como «Meyor Actriz» nos Premios Saturn en 2001 y 2002, y ganó'l premiu en 2005. Apaeció nes películes Queen of the Damned y Pitch Black. Black tamién apaez nel papel de Vala Mal Doren na serie Stargate SG-1 dende'l principiu de la décima temporada como un miembru regular del repartu; interpretó'l mesmu personaxe nun episodiu de la octava temporada ("Prometheus Unbound") y en nueve episodios de la novena temporada. En 2004 foi votada na séptima posición como Hottest Scifi Babe (la nena más caliente en ciencia ficción) por Scifi WorldNet.
Series de televisión
2014: Rick and MortyLider Feminista Alienígena. 2000: Xena: Warrior Princess. Personaxe: Amazona # 2. Episodiu: Lifeblood August * 1999: Kôtetsu tenshi Kurumi. Personaxe:Steel Angel Mikdail(Voz, versión inglesa) 1997: Amazon High. Personaxe: Karina
Anderson Luis da Silva
Anderson Luis da Silva ye un ex-futbolista brasilanu.
Base Aérea Xeneral Cesáreo Berisso
La Base Aérea Xeneral Cesáreo Berisso ye una base aérea de la Fuercia Aérea Uruguaya. Comparte les sos pistes col Aeropuertu Internacional de Carrasco allugáu na Ciudad de la Costa, nel departamentu de Canelones al sur d'Uruguái. Lleva'l nome de Cesáreo L. Berisso, pioneru de l'aviación del país.
Organización
Nesta base atopa una de les trés brigaes aérea de la FAU, la Brigada Aérea I, creada como Aeronáutica nᵘ1 dende'l primeru d'abril de 1936 (fecha na que fueron axudicaos ocho aeroplano Potez 25).
Dientro de la Brigada Aérea I esta la Oficina Central d'Ayudantía y el Centru Coordinador de Rescate Carrasco. Tamién inclúi'l Escuadrón nᵘ 3 (Tresporte) y al Escuadrón nᵘ 5 (Helicópteros).
Otres instituciones
Dientro del predio de la base atopa'l Muséu Aeronáuticu Cnel. Jaime Meregalli con un hangar p'aeronaves espuestes estáticamente amás d'un edificiu qu'espón material histórico de l'aviación.
Picus vittatus
Distribución y hábitat
Estiéndese poles selves d'Indochina, la península malaya, l'este de Sumatra, Xava, Bali y delles pequeñes islles aledañes, distribúise por Myanmar, Camboya, Indonesia, Laos, Malasia, Singapur, Tailandia y Vietnam.
Persa antiguu
El persa antiguu o persa aqueménida ye una llingua irania suroccidental falada hai más de dos mil años nel antiguu Irán que ye l'antecesor direutu del persa mediu o persa sasánida (pahlavi). El persa antiguu reflexa arcaismos y estructures gramaticales típiques del antiguu iraniu, tamién atestiguaes n'antiguu avéstico (iraniu nororiental).
Fontes
El persa conozse principalmente poles inscripciones sobre tablillas de folla y sellos reales del periodu aqueménida (ente'l 600 e. C. y el 300 e. C.). Atopáronse esi tipu d'inscripciones n'Irán, Iraq, Turquía y Exiptu. Unu de los testos más importantes ye la inscripción de Behistun, datada nel añu 525 e. C.
Uso
El persa antiguu yera la llingua coloquial usada en Persépolis, la capital del imperiu aqueménida, y probablemente una rexón amplia a la so alredor, pero nun yera usada en toles partes del imperiu y pa tolos fines. Anque apocayá (2007) atopáronse delles tablillas escaecíes, nos archivos del Institutu d'Oriente (Oriental Institute) de la Universidá de Chicago, que al ser estudiaes suxurieron que la llingua usar pa munchos propósitos comunes muncho más de lo que s'había creyíu. thumb|Inscripción en persa antiguu - Persépolis
Orixe y panorama
Como llingua escrita, l'antiguu persa ta atestiguáu nes inscripciones reales del imperiu aqueménida. L'estudiu de diches fontes amuesa que se trata d'una llingua irania, y por tantu una llingua indoeuropea la subfamilia indoirania. El testu más antiguu escritu en persa antigua ye'l testu en persa conteníu na inscripción multillingüe de Behistun. La fecha d'esi testu asitia al antiguu persa ente les llingües indoeuropees antigües más tempranamente documentaes con testos escritos.
D'alcuerdu a la tradición aqueménida el persa antiguu yera natural de Fārs, n'Irán suroccidental, la rexón d'onde procedíen los reis aqueménidas. El persa antiguu anicióse como llingua étnica de los parsuwaš que llegaren dende'l meseta iranina, a onde llegaren nel I mileniu e.C. Los rexistros asirios, qu'apurren les primeres referencies de la presencia de los antiguos iranios (perses y medos) nel meseta iranina, apurren una bona cronoloxía anque son imprecisos con al respective de l'allugamientu xeográficu de los antiguos perses. D'alcuerdu a los rexistros asirios del sieglu IX e.C., los parsuwaš (xunto colos matai y los medos) asitiar nel área del llagu Urmia acordies coles cróniques de Salmanasar III. La identidá exacta de los parsuwaš inda nun foi determinada con exactitú, anque dende'l puntu de vista llingüísticu paez encaxar col términu pārsa usáu en persa antiguu, esti términu reconstruyóse como *pārćwa, colo cual paez ser l'orixe de parsuwaš. El fechu de que l'antiguu persa tenga incorporaos numberosos préstamos del medo, suxure acordies con P. O. Skjærvø qu'hai falárase na parte occidental antes de la formación del imperiu aqueménida y mientres la primer metá del primer mileniu e.C.
Ranón (parroquia)
Ranón ye la parroquia más septentrional del conceyu asturianu de Sotu'l Barcu. Tien una estensión de 6,29 km² y viven nella, repartíos ente'l llugar de Ranón y la villa de L'Arena,.
Saint-Ferréol-Trente-Pas
Saint-Ferréol-Trente-Pas ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Téterchen
Téterchen ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Takashi Kitano
Takashi Kitano (北野 貴之, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Teting-sur-Nied
Teting-sur-Nied ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Diglossopis caerulescens
'''Diglossopis caerulescens o Diglossa caerulescens ye una especie d'ave na familia Thraupidae.
Mikito Nishihara
Mikito Nishihara (西原 幹人, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Pocket Monsters
Pocket Monsters ye'l segundu manga de la franquicia de Pokémon. La publicación empecipiar en 1996 na antoloxía mensual de manga CoroCoro de la editorial Shōgakukan y tuvo en Xapón dende entós. Ye bien popular ente tolos mangues de Pokemon esistentes en Xapón, con compilaciones gráfiques novedoses que vienden sobre 300,000,000 copies hasta la fecha. La manga foi incorporáu nun episodiu de la serie televisiva (anime).
La manga estremar en tres sagues: Pocket Monsters (14 tomos), Pocket Monsters R-S (6 tomos) y Pocket Monsters D-P (2 tomos hasta la fecha).
Con too y con eso el so ésitu en Xapón, Pocket Monsters ye virtualmente desconocíu fora de la Xapón. La manga nunca se tradució al inglés, posiblemente por cuenta del so humor demasiao «xaponés» y malo d'entender pa les audiencies americanes— según al so conteníu sexual (puede notase claramente los xenitales de Red y PiPi).
El mangaka responsable de Pocket Monsters ye Anakubo Kousaku. Anabuko nació na Prefeutura d'Iwate el 18 d'abril de 1957. Debutó como mangaka en 1980 en "Super Gyaru Love" (Suupaa Gyaru wa o Tsuki), publicáu na revista de manga pa mozos adolescentes Weekly Shonen Sunday. La so carrera de mangaka abarca:
Pocket Monsters
Picus viridis
thumb|Güevos de Picus viridis
El ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae. Distribúyese pola mayor parte d'Europa y l'oeste d'Asia. Habita en tou tipu de mases forestales, inclusive zones de carba, y tamién en parques y xardinos en zones urbanes. La so población envalórase ente 920 000 y 2 900 000 exemplares.
Taxonomía
Tien descrites cuatro subespecies:
El la llista d'aves del mundu del Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC World Bird List) descríbese, dende la so versión 3.5 del 30 de setiembre de 2013, a la subespecie presente na península ibérica como una especie distinta col nome científicu de Picus sharpei magar, esti split nun ta incluyíu na llista d'aves d'España de la Sociedá Española d'Ornitoloxía na so versión del añu 2012. .
Mantan Moreland
Mantan Moreland foi un actor y comediante d'Estaos Xuníos, popular principalmente nes décades de 1930 y 1940.
Picus viridis
Descripción
Ye un picatueru grande, mide de 30 a 36 cm, y tien un valumbu alar d'ente 45 y 51 cm. Percima'l so plumaxe ye de color verdosu, col obispillo más mariellu; per debaxo ye ablancazáu. El pileu (parte de riba de la cabeza) y la nuca son de color coloráu, el güeyu ye blancu y ta arrodiáu d'una zona negra; y el so bigotera ye negra. Dambos sexos son bien similares, el machu tien el centru coloráu del llurdiu negru de la bigotera, ente que la fema escarez d'esi colloráu. Los xuveniles son paecíos a los adultos nel patrón de colores del so plumaxe, pero ésti ta cubiertu por un profuso motudu.
Les poblaciones de la subespecie ibérica (P. v. sharpei) nun tienen negru alredor del güeyu, si non gris escuru, y el negru na bigotera del machu ye más escasu.
Mantan Moreland
Biografía
Nacíu en Monroe (Luisiana), Moreland empezó a actuar siendo un adolescente. A finales de la década de 1920 ganábase la vida nel vodevil, n'espectáculos diversos y en revistes, actuando tamién nel circuitu de Broadway y viaxando en xira por Europa. Primeramente trabayó en películes de baxu presupuestu, les "race movies", destinaes al públicu afroamericanu pero, al destacar pol so talentu risible, consiguió papeles en producciones de mayor importancia.
Picus viridis
Descripción
El so reclamu ye bien característicu, ye una especie de risada llarga y resonante "kaiü-kaiü-kaiück". El so cantar va acelerando y ye descendente en tonu.
Comportamientu
Ye una ave espantino y difícil de reparar, y munches vegaes detéctase'l so presencia pol so reclamu. Aliméntase principalmente d'invertebraos que viven na madera, como termites y distintos bárabos d'escarabayu y crisálides o bárabos de formiga. Tien un vuelu bien ondulante.
Mantan Moreland
Biografía
Moreland tamién viaxó pel país actuando como artista de vodevil. Nes sos actuaciones acompañábalu Ben Carter, faciendo ente los dos númberos risibles nos cualos utilizaben "frases incompletes". Estos númberos pueden trate en dos filmes de Charlie Chan, The Scarlet Clue y Dark Alibi.
A Moreland ufiertáben-y menos papeles na década de 1950, cuando los cineastes empezaron a reconsiderar el tipu de papeles a interpretar polos actores negros. Nesa dómina considerar mientres un curtiu tiempu la posibilidá de que Moreland participara nos filmes de The Three Stooges, pos Shemp Howard finara en 1955. Moreland volvió actuar nel teatru y trabayó en 1955 en dos filmes de repartu afroamericanu, sustituyendo Nipsey Russell a Ben Carter nos sos númberos risibles.
L'últimu papel de Moreland tuvo llugar nel filme d'humor negro y horror de 1968 Spider Baby, rodáu según el modelu de los thrillers d'Universal Studios de la década de 1940. En sufriendo un ictus a principios de los años sesenta, Moreland fixo unos pocos papeles curtios d'humor en compañía d'actores como Bill Cosby, Moms Mabley y Carl Reiner.
Mantan Moreland finó por causa d'una hemorraxa cerebral en 1973 en Hollywood, California. Foi soterráu nel Campusantu Pierce Brothers Valhalla Memorial Park de Los Angeles.
Saint-Gervais-sur-Roubion
Saint-Gervais-sur-Roubion ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Base Aérea Tte. 2ᵘ Mario W. Parallada
La '''Base Aérea Tte. 2° Mario W. Parallada''' ye una de les bases aérees de la Fuercia Aérea Uruguaya, na cual opera la Brigada Aérea Nº2. Esta base aérea comparte les sos pistes col aeropuertu internacional de Santa Bernardina, na ciudá de Durazno, capital del departamentu homónimu asitiáu nel centru del Uruguái.
Organización
Nesta base operen cuatro escuadrones: thumb|Dos [[FMA IA-58 Pucará mientres los exercicios combinaos del Cruzex IV de 2008, en Natal, Brasil]]
Escuadrón Nº1
Anguaño esti sistema d'aviones foi desactiváu'l 17 de marzu de 2017
Diglossopis glauca
Diglossopis glauca ye una especie d'ave na familia Thraupidae.
Descripción
Ye la única especie de picaflor con güeyos mariellos brillantes.
Luge
El luge (pronúnciase /luːʒ/) ye un deporte olímpicu d'iviernu que xunto al bobsleigh y al skeleton representen distintes modalidaes de descensu en trinéu. Luge ye una pallabra francesa que significa trinéu llixeru.
Historia
thumb|left|Trineos, Alpes suizos, 1890-1910 thumb|right|Artificial luge thumb|right|Natural luge thumb|left|Artificial luge thumb|left|Yekaterina Lavrentjewa (RUS) natural track luge Anque les carreres de trineos son bien antigües y delles atopen cróniques en documentos de va dellos sieglos en países como Noruega, el luge como deporte entamao y sometío a regles apaez a finales del sieglu XIX. La primer competición internacional tuvo llugar na ciudá suiza de Davos en 1883, onde s'axuntaron participantes de siete países.
Carauterístiques
El trinéu que s'usa nel luge ye un pequeñu armazón, nel so orixe de madera, anguaño de metal, provistu d'unos patinos afilaos na base. El trinéu nun tien frenos nin timón; el pilotu controla la baxada del luge y los cambeos de direición por aciu unes bridas xuníes a la parte delantera, según basculando el pesu del so propiu cuerpu.
El pilotu va baltáu pámpana arriba colos pies per delantre y la cabeza tras, a diferencia del skeleton, nel que s'asitia pámpana abaxo y mirando palantre. A diferencia del bobsleigh, la salida efectuar col pilotu yá asitiáu nel trinéu, y polo tanto la salida ye más lenta pos nun puede coyer tanto impulsu al impulsase colos brazos y non coles piernes.
El pesu máximu autorizáu del trinéu ye de 23 kg nel individual y 27 nel de pareyes. Respectu al pesu de los tripulantes, la reglamentación trata de permediar les diferencies ente los participantes, y asina, amás d'establecese un pesu máximu pa cada unu, dexar a los que tean per debaxo d'esi pesu que s'añedir quilos artificialmente y de esta manera toes tengan aproximao'l mesmu pesu y les mesmes oportunidaes.
Los primeros campeonatos del mundu de luge celebrar n'Oslu en 1955 y la Federación Internacional de Luge fundir en 1957 en dixebrándose de la de bobsleigh. Foi incluyíu como deporte olímpico nos Xuegos d'Innsbruck de 1964 tantu en categoría masculina como femenina y dende entós siempres tuvo presente nel programa de los Xuegos.
El luge, sigue siendo un deporte bien poco accesible por cuenta de la falta d'instalaciones, bien cares de caltener. Esto fixo solo un amenorgáu grupu de países sían la élite d'esti deporte. Estos países son sobremanera Alemaña, Austria, Italia y Rusia, que suelen partise les medayes nes competiciones importantes.
Théding
Théding ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Base Aérea d'Al Dhafra
La  Base Aérea d'A el-Dhafra (104) ye una base aérea del Exércitu del Aire francés asitiáu na Base Aérea d'A el-Dhafra del exércitu del aire de los Emiratos Árabes Xuníos 30 km al sur d'Abu Dhabi. La base ta compartida por Emiratos Árabes Xuníos, Estaos Xuníos y Francia.
La base francesa ye una base mista de los trés componentes de les fuercies armaes de Francia. Dende 2009 alluga 250 militares franceses. Ye la base de los siguientes escuadrones:
Thicourt
Thicourt ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pilherodius pileatus
Pilherodius pileatus ye una especie d'ave pelecaniforme de la familia Ardeidae qu'habita les selves suramericanes dende Venezuela hasta'l nordés arxentín.
Carauterístiques
Tien un tamañu similar al de la garza nana. Los adultos miden unos 60 cm. Les sos mexelles y picu son de color azul vivu, y la so cabeza queda afatada por dos llargues plumes que-y cuelguen sobre'l so llombu. Vuela pocu y pesca a la chisba pececillos.
Un interés d'esta especie ye que les sos críes tienen el mesmu plumaxe que los sos padres, daqué únicu ente los ardeidos.
Martinamor
Martinamor ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra d'Alba. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la mancomunidá Cuatro Camino y Banzáu de Sta. Teresa.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Cuatro Calzaes, Martillán, Martinamor, Matamala, Revilla y Urbanización Mirasierra, ocupa una superficie total de 24,04 km² y según el padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con habitantes.
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efectuada polos reis de Llión na Edá Media, denominándose entós Martín Amor, quedando integráu en dicha dómina nel cuartu de Allende el Ríu de la xurisdicción d'Alba de Tormes, dientro del Reinu de Llión. Tocantes a les pedaníes, Revilla y Matamala yá esistíen nel sieglu XIII, denominándose entós Ribileya y Matamala. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Martinamor quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, formando parte del partíu xudicial d'Alba de Tormes hasta la desapaición d'ésti y la so integración nel de Salamanca.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dellos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Personaxes pernomaos
En Martinamor vivió mientres munchos años la familia Salazar Motos, humildes xitanos dedicaos al tratu de ganáu, y nella nacieron Rafael Farina y el so hermanu Calderes de Salamanca. Rafael a los 7 años treslladar a Salamanca, onde empezó a cantar por chigres y cais. A los 13 años d'edá yá yera conocíu en tola ciudá y foi nun homenaxe del so tíu José onde Concha Piquer contrató-y pa delles xires. Dedicó un cantar a Martinamor y unes cuantes más a Salamanca.
Fuercies Armaes de Francia
Les Fuercies Armaes de Francia (en francés: Forces armées françaises) entienden l'Exércitu de tierra, la Marina Nacional, les Fuercies Aérees y la Xendarmería Nacional de Francia. El Presidente de la República ye'l Comandante en Xefe de tolos exércitos, col títulu de "chef des armées", ye tamién l'autoridá suprema n'asuntos militares y l'únicu oficial que puede ordenar un ataque nuclear. L'exércitu francés tien, como dalgunos de los sos principales oxetivos, la defensa del territoriu nacional, la proteición de los intereses franceses nel estranxeru, y el caltenimientu de la estabilidá mundial.
Con una fuercia personal de 779.450 persones en 2006 (259.050 fuercia regular, 419.000 de reserva regular, y 101.400 de fuercies de Xendarmería), les fuercies armaes franceses constitúin l'exércitu más grande de la Xunión Europea y el 13º mayor de tol mundu por númberu de tropes. Les Fuercies Armaes de Francia tienen amás el 3º gastu militar más eleváu del mundu, según la 3ª fuercia nuclear militar más grande del mundu, namái por detrás d'Estaos Xuníos y Rusia.
Principios
La doctrina militar francesa basar nos conceutos de la independencia nacional, la disuasión nuclear y l'autosuficiencia militar. Francia ye miembru fundador de la OTAN, y trabayó viviegamente colos sos aliaos p'afaer la organización a la posguerra fría. N'avientu de 1995, Francia anunció qu'aumentaría la so participación na nala militar de la OTAN, incluyíu'l Comité Militar (del cual retiróse en 1966), anque siguía participando dafechu nos conseyos políticos de la Organización). Francia sigue siendo un firme partidariu de la Organización pa la Seguridá y la Cooperación n'Europa y otros esfuercios de cooperación. París foi sede del cume OTAN-Rusia en mayu de 1997, na cual producióse la firma de l'Acta fundacional sobre rellaciones mutues, cooperación y seguridá.
Fora de la OTAN, Francia participó viviegamente y en gran midida tantu en coaliciones y misiones de caltenimientu de la paz unillateral n'África, Oriente Mediu y los Balcanes, con frecuencia teniendo un papel preponderante nestes operaciones. Francia entamó una reestructuración importante pa desenvolver un exércitu profesional que va ser más pequeñu, de más rápido esplegue, y meyor afechu pa les operaciones fora de la Francia continental. Los elementos clave de la reestructuración inclúin: amenorgamientu de personal, bases y cuarteles, y la racionalización d'equipos ya industria armamentísticos.
Últimes misiones y guerres
Xunto colos Estaos Xuníos y otros países, Francia apurre tropes a encomalo de les Naciones Xuníes aparcaes n'Haití tres la Crisis d'Haití de 2004. Francia unvió tropes, especialmente fuercies especiales, a Afganistán como aliáu de los Estaos Xuníos y les fuercies de la OTAN pa lluchar contra los restos de los talibanes y Al Qaeda. Pola Operación Licorne, una fuercia d'unos miles de soldaos franceses atópase aparcada en Costa de Marfil, antigua colonia francesa, nuna misión de caltenimientu de la paz de la ONX. Estes tropes fueron unviaes primeramente nos términos d'un pactu de proteición mutua ente Francia y Costa de Marfil, pero la misión evolucionó dende entós a una operación de caltenimientu de la paz de les Naciones Xuníes en cursu.
Les Fuercies Armaes franceses tamién desempeñaron un papel destacáu en UNIFIL, la misión de caltenimientu de la paz de les Naciones Xuníes en cursu a lo llargo de la frontera líbano-israelina como parte del alcuerdu d'alto'l fueu que llevó la Guerra d'El Líbanu de 2006 al so fin. Na actualidá, Francia tien 2.000 miembros del Exércitu esplegaos a lo llargo de la frontera, incluyendo infantería, vehículos blindaos, artillería y defensa aérea. Tamién caltién personal naval y aéreo esplegáu n'alta mar.
En 2001 participo de la operación Proteutor Unificáu na Guerra de Libia de 2011 contra'l réxime de Muamar Gadafi esplegando los sos buques y bombarderos nuna zona d'esclusión aérea.
Na zona del Sahel Francia esplegó una misión supuestamente antiterrorista, primero al envís d'acabar col réxime tuareg a pidimientu del gobiernu de Malí llevó a cabu la operación Serval  de 2013 a 2014 y darréu pa esaniciar tol terrorismu de la zona del Sahel lleva a cabu anguaño la operación Barkhane dende 2014. D'últimes la so intervención militar na República Centro africana cola operación Sangaris dientro del marcu de la guerra civil na República Centroafricana.
Amás de les guerres que caltién n'África, tamién caltién una guerra contra l'Estáu Islámicu en Siria ya Iraq y Libia, zones apoderaes pol mesmu Estáu Islámicu. Mientres la so estancia na República Centroafricana denuncióse llanzando acusaciones per parte de 100 muyeres y neñes de ser violaes polos cascos azules.
Organización
thumb|250px|Un [[AMX-56 Leclerc del Exércitu de Tierra de Francia, mientres unes maniobres.]] thumb|250px|El [[Portaviones#Portaviones con propulsión nuclear|portaviones nuclear Charles de Gaulle (R 91), buque insignia de la Marina Nacional.]] thumb|250px|[[Mirage 2000 del escuadrón de caza 3/4 «Limousin», mientres una exhibición en Polonia.]] Les fuercies armaes franceses tán estremaes en cuatro rama:
Exércitu de Tierra
Incluyendo: Cazadores alpinos Artillería * Lexón Estranxera Francesa Inxenieros
Marina Nacional
Incluyendo:
Fuercies Aérees
Incluyendo:
Xendarmería Nacional
Fuercia de policía militar qu'actúa como policía convencional como'l: GIGN, GIPN y el RAID. Actúen especialmente en zones rurales. Dende 2009, esta caña ta siendo tresferida del Ministeriu de Defensa pa incorporase dafechu nel Ministeriu del Interior.
Tringa nebularia
El ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Scolopacidae. Ye una ave marina, d'aspeutu delicáu y elegante, con pates y picu bien llargos. Ye un limícola localizable polos sos reclamos ruidosos, sonoros, monocordes.
Historia natural
Añera nuna depresión nel suelu, cerca de tueros o piedres; facer de mayu a xunetu, nuna niarada, poniendo cuatro güevos.
Aliméntase vadeando n'agües someres; gracies al so llargu picu, captura fácilmente pexes, viermes, inseutos y crustáceos.
Cría en marismes cerca de les llamuergües al noroeste d'Europa; en migración, vése-y en banzaos, marjales y praos anubiertos.
Saint-Jean-en-Royans
Saint-Jean-en-Royans ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Thimonville
Thimonville ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Las Casas del Conde
Las Casas del Conde ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Francia. Pertenez al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo y a la Mancomunidá Sierra de Francia.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 1,26 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
thumb|left|[[Alfonsu IX de Lleón creó'l conceyu de Miranda nel sieglu XIII, del que pasó a depender Las Casas del Conde]] Como la mayoría de los pueblos de la contorna, Las Casas del Conde naz a la historia mientres la repoblación cristiana, empecipiada en tiempos d'Alfonsu VI de Lleón (1065-1109) en manes del so xenru, el conde Raimundo de Borgoña. Como les guerres de los musulmanes siguíen amenaciando la España cristiana, Alfonsu IX de Lleón intensifica l'actividá repobladora y fortifica esta zona, perteneciente al Reinu de Lleón y que ye frontera tantu colos musulmanes como col Reinu de Castiella. Tal que s'esprende de la procedencia del so nome, llueu'l conceyu pasa a formar parte de la xurisdicción del Conde de Miranda del Castañar, cola dependencia económica qu'ello supón, debíu al establecimientu de les rentes feudales, aplicaes a tolos bienes económicos y materiales de los vecinos. Un frenu importante pal desenvolvimientu del pueblu, hasta qu'en 1757, el Rei da'l títulu de villa a Las Casas del Conde, axudicándo-y gran parte del terrén d'El Cabaco, Nava de Francia y El Casarito.
Esta repartida anició l'entamu d'un perllargu pleitu ente Las Casas y El Cabaco, nel que nun faltaron engarradielles, intentos d'asesinatu y hasta la presencia de soldaos, unviaos pol gobernador del distritu, que vivía en Ciudad Rodrigo.
Dellos autores rellaten que los de Las Casas del Conde, más agresivos pola so condición de serranos, mancaron, coraron y hasta dexaron gravísimamente mal paraos a dellos vecinos d'El Cabaco. En 1763 fallóse la causa a favor de los cabaqueños, quien recuperaron los sos montes comunales. Les actes completes d'esti pleitu ocupen nada menos que 1720 páxines manuscrites en foliu y la sentencia contener n'otru tomu de 180 páxines.
Años antes, los vecinos de Las Casas tamién tuvieron series disputes con Mogarraz, pola esplotación de la devesa de Santa Coloma. En 1672 hubo un muertu y dellos mancaos nuna agarrada, lo que desencadenó una dómina de mayor entendimientu, y al añu siguiente robláronse les paces, pagando Mogarraz 14300 reales pola devesa. Sicasí, los pleitos siguen a lo llargo de los años por problemes d'aprovechamientu d'árboles secos ensin frutu, fradadures, mariñes, entesaques, etc, dando llugar a la sentencia de la Real Chancillería de Valladolid, ejecutoria del 28 de febreru de 1738, en referencia a les paraxes del monte de Peñalvo, yá regulaos nes ordenances del tercer conde de Miranda, y a los predivos escontra San Blas y la redoma del ríu Francia
Cola creación de les actuales provincies en 1833, Las Casas del Conde foi incluyíu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Símbolos
thumb|left|115px|Escudu de Las Casas del Conde
Escudu
Partíu. Primer cuartel, olivo nel so color, sobre campos d'oru. Les armes del segundu cuartel son les de Las Casas o Estado de Zúñiga, pola vinculación de Las Casas del Conde col condáu de Miranda del Castañar.
Va Deber timbrarse con una Corona Real d'España, que ye un círculu engastado en piedres precioses, con ocho flores (cinco vistos), de fueyes de acanto, interpolados de perlles y de que les sos fueyes salen otres tantes diademes, sumaes de perlles que converxen nun mundu d'azur (azul), col semirindiano y l'ecuador, d'oru sumáu d'una cruz d'oru y la corona forrada de gules (colloráu).
Bandera
Rectángulo de proporciones 2:3, formada por un pañu de gules (colloráu). Nel centru de la bandera campeara l'escudu municipal.
Xeografía
thumb|200px|[[Río Francia]] Las Casas del Conde consta de dos barrios: el Viejo y el Nuevu, ente los que crucia un regueru y atópense comunicaos por una ponte. Tal que queda reflexáu nos archivos eclesiásticos, el so primer nome foi Las Casas del Sapu, pasando darréu a llamase Villanueva de las Casas y definitivamente, Las Casas del Conde.
Clima
La temperatura medio añal de ye de 13,40 °C, que ye 0,43 °C más alta que la temperatura medio añal d'España que ye 12,97 °C. Nos meses más templaos la temperatura medio ye de 34,60 °C y nos meses más fríos la temperatura medio ye de 0,90 °C. La precipitación media añal en Las Casas del Conde ye de 1156 mm, que ye 511,7 mm más alta que la precipitación media añal d'España (644,3mm)
Urbanismu
Amás de les cases, les places y les cais a les qu'elles dan, constitúin la fisonomía de l'arquiteutura popular serrana. Tanto les unes como les otres tán empedradas con piedres de granitu, lo qu'da la so personalidá a estos espacios; n'ocasiones, grandes llanches granítiques formen verdaderes roderas en cais principales. Nun falten, nos más diversos rincones, cruceros de piedra alzaos dacuando y circuidos por unes escaleruques de granitu. Estos formen parte d'un viacrucis que remata nuna preciosa representación del calvariu con trés crucies onde la central lleva grabaos los preseos de la pasión de Cristu: los clavos, les tiñaces, el llátigu... Otru elementu col qu'atopamos son les fontes, qu'esquiten polos sos caños de continuu y que dean al fluyir del tiempu esi soníu regular y monótono. Rumor de fontes, tan carauterísticu de la Sierra de Francia. Y balcones cubiertos por tiestos y tiestos cuando llega'l bon tiempu; xeranios colos diversos tonos del colloráu y col blancu y el verde, que dan vivacidad a les cais y places. Dientro d'esti urbanismu, tienen especial importancia'l portalada, presente en delles places sobremanera, como abellu y cortil d'intimidá. Y los pasadizos cubiertos. Y los rincones escondíos y que paecen nun esistir. ¿Y los poyos? Son bloques de granitu, xuntaos a la fachada de la planta baxa de cada casa, onde les xentes sentir a tomar el frescu y l'aire mientres el bon tiempu y onde cuesen les muyeres nes llargues tardes de branu. Contribúin a formar estampes bien serranes, qu'entá se caltienen bien vives. Toos estos elementos constitúin una invitación pa un retrasáu percorríu nel que'l viaxeru va dir enllenando de continues sorpreses los sos güeyos, si ta dispuestu a dexase cautivar.
Senderismo
Esisten delles rutes de senderismo en Las Casas del Conde
Tresportes
Tresporte públicu: Autobús llinia Salamanca-La Alberca-Mogarraz. Estación d'Autobuses de Salamanca.
Atopar a 76 km de Salamanca, pela carretera comarcal C-512.
Les nueches de branu, un autobús nocherniegu conocíu como'l "uxu serranu" percuerre los conceyos de Herguijuela de la Sierra, Madroñal, San Miguel del Robledo, Mogarraz, El Maíllo, Las Casas del Conde, San Martín del Castañar, Monforte de la Sierra, La Alberca, Villanueva del Conde, Cepeda, El Cabaco, Miranda del Castañar y Garcibuey col fin d'evitar que los mozos tengan que movese en coche a les fiestes de los pueblos vecinos y evitar asina los accidentes de tráficu col alcohol como causa.
Flora y fauna
thumb|Zrezal ente olivares. Atópase allugáu próximu al ríu Francia, que naz na sierra del so nome, como tou ríu de monte les sos agües son cristalines y el so calce escurre ente una vexetación integrada por omeros, fresnos etc., que tienden a buscar la lluz solar algamando gran altitú contribuyendo a formar un túnel en redol al ríu lo que contribúi nel periodu branizu a gociar na so redolada d'una paz, namái alteriada pol ruiu de l'agua na so trescurrir. Las Casas del Conde enclaváu en frondosos montes de castaños y carbayos tien una microclima privilexáu, dada la so situación xeográfica, lo que dexa que sía posible'l cultivu de too tipu de frutales (zrezales, figales, pumares, perales, olivares, vide, etc.) inclusive los de tipu mediterraneu (naranxales, llimoneros, etc.). Tocantes a la vexetación, ye bien rica en plantes arumoses (tomillu, oriéganu, etc.). En xineru yá floriaron los narcisos en redol al ríu o praos húmedos, lo que da una idea del clima d'esta llocalidá dada la so situación xeográfica (nel interior d'ente dos montes, xunto al ríu mentao y empobinao al saliente).
De gran interés resulta la presencia, anque escasa, de melandros, foines, papalbes, llondres y delles especies d'esperteyos, de los cualos dalgunos son auténticos endemismos. Na década de los setenta reintroduciéronse corzos y venaos pal so aprovechamientu cinexéticu, con distinta suerte porque'l venáu nun tuvo tanto ésitu como'l corzu. Ye'l foín el mamíferu depredador más frecuente. Abonden los xabalinos, y la presencia de corpuspinos, topos, topinos, llironos caretos, mures de campu, musarañes, y coneyos, completen l'abanicu de mamíferos. Ente la variedá de peces fluviales que nel ríu Francia podemos atopar, destaquen especies d'agües tresparentes encabezaes pola trucha común, el barbu y los menos frecuentes bermejuelas y colmillejas. Anque nos últimos años tres los reiterativos arramaos illegales agües enriba, acompañaos d'un descensu xeneralizáu nes precipitaciones, amenorgaron considerablemente estes poblaciones tan sensibles.
Gastronomía
Tanto les frutes como les hortolices cultivar en pequeños güertos en réxime de minifundiu, pa que'l so riego nunca falten les agües, purísimas y abondoses. Llógrense, asina, cereces, nuna gran puxanza güei día, mazanes, peres, figos, castañes, nueces, caquis y freses, que tuvieron fai yá unos años el so bon momentu económicu, anque nel presente yá nun asocede lo mesmo. Tampoco hemos d'escaecer hortolices como les xudíes verdes, los tomates, pimientos, cebolles, pataques, repollos ..., productos toos ellos de güerta, que tienen na Sierra un escelente sabor, que nun pierden al nun tener que sufrir un llargu procesu de comercialización. Importantes son, gastronómicamente falando, los dos productos genuinamente mediterráneos que se dan en Las Casas del Conde: l'aceite y el vinu. La primera ye de gran pureza y da a los platos con ella guisaos un intensu y arumosu sabor; a finales de la seronda y principios del iviernu, recuéyense les aceitunes y llévense a les almazares (molinos d'aceite), qu'hai en dellos pueblos, pa estrayer d'ella un aceite que, pola so calidá, bien mercería ser más conocida. Tamién se recueyen aceitunes, en dómina más temprana (entráu yá'l branu), pa aliñarlas y comeles cuando coyeron el sabor. El vinu merez un epígrafe estreme. Ye notable l'interés gastronómicu de ciertos productos monteses que da la naturaleza. La seronda ye la dómina de les cogordes, que pueden tastiase teniendo especial aceptación, ente los variaos tipos qu'hai, los cogolmillos «macrolepiota procera» (parasoles), que se garren nos caricotes de la lumbre, con aceite y sal, y los fungos («boletus edulis»). Mientres l'iviernu, escontra principios del mesmu, maurecen los yérbados, bien acolorataos, nos montes nos que crez el arbustu; Si echar n'aguardiente, llógrase un prestosu llicor; pueden tamién comese, ensin más, como frutu.
El pan y los dulces Hai momentos festivos nos que'l pan, so una o otra forma, adquier un calter ritual de celebración; El hornazo ye un pan pascual, que se come cuando termina la Selmana Santa; la so masa ye la mesma que la del pan común pero amás lleva aceite, lo que-y da un color mariellu a la so miga, y azafrán, qu'intensifica esti color ayudáu pol pimentón del chorizu na corteza; dientro, lleva un güevu, arrodiáu de capaúras (cachos, d'un atáu a otru de la cuerda) de chorizu, como si fuera una empanada; n'ocasiones, añedir cachos de xamón y de llombu. Constitúin la merienda carauterística de les fiestes de Pascua. Los dulces (nome que reciben les pastes) preparar pa les fiestes patronales y les de mayor importancia. Hai de munchos tipos; los sos ingredientes más comunes son la farina, los güevos, la lleche, la mantega de gochu, l'aceite, l'azucre, l'anís en caña... Reciben nomes como los de mantecados, bizcuechos, turruletes, perrunillas, floretas, puchas, sacatrapos, etc., nunca faltando en convidaes de bodes y bautizos.
Hai platos y guisos que, tradicionalmente, nun faltaron nunca nes ocasiones señalaes o en determinaes dómines del añu. El llimón serranu ye unu de los más carauterísticos; tomar nel tiempu ivernizu, desque entren los Antroxos hasta la Pascua; el so ingredientes son naranxes, llimones (unu per cada cuatro o cinco naranxes), güevos cocíos, capaúras de chorizu, unos dientes d'ayu (bien pocos) y vinu (o vinagre), aceite y sal. Estazar nun recipiente afechu les naranxes, los llimones y les clares de güevu, sobre ella añede les capaúras trozeadas y frites (puede añedir tamién escabeche) y pícase, menudito, l'ayu; les yemes desfacer nel aceite (de tostar les capaúras) y vinu, y échase tou nel concu nel que se topa lo estazao, añediendo'l sal necesario. Un platu que nunca faltó nes llacuaes de boda, cuando les comíes realizábense en casa de los padres del noviu, foi'l de les almondeguillas (albóndigues); inclusive, tres la boda, pa convidar a daquién que nun fuera convidáu, llevábase-y a la so casa un platín con dalgunes, por que les probara la familia. Tán feches con carne picao (entemezse la carne con xamón y tocín) y envuelta con güevu batíu, miga de pan, ayu, perexil y sal; tuéstense y depués cuécense. El cabritu siempres foi y sigue siendo un manxar de díes de fiestes y celebración; unu de los sos guisos ye'l llamáu cabritu cuchifrito; pa preparar, estázase'l cabritu; tuéstense cachos d'ayu nun sartén con aceite abondoso, que depués se retiren y acútense; depués tuéstense los cachos del cabritu y asítiense nuna fonte y, enriba échense-yos los ayos, con aceite caliente, y los sesos del propiu cabritu, desleídos.
La mención Vinu calidable de la Sierra de Salamanca
DESCRIPCION: Vinu arrosao y tintu (vieno mesa con derechu al usu de mención Xeográfica Sierra de Salamanca). Los rosados, van superar con facilidá'l 12% del so volume n'alcohol y tán ellaboraos con un porcentaxe eleváu de la variedá tinta Rufete, xunto colos otros varietales tintos, y sobremanera blancos como Verdejo y Viura. Los vinos tintos, con una graduación alcohólica polo xeneral superior a los 12,5 graos, van ellaborar con un porcentaxe cimeru al 60% d'uva de les variedaes Rufete, que ye la considerada como principal y la más abondosa; nel restu intervienen les otres variedaes comarcales, Garnacha Tinta y, en menor midida, el Tempranillo, que nesta zona conocíase como Tintu de Madrid. Orde de 23 d'avientu de 1999 pola que s'actualicen los anexos de la Orde de 7 de xineru de 1998, en rellación cola actualización de los nomes xeográficos y de la mención Vinu de la Tierra na designación de los vinos de mesa, na que la sierra de Salamanca apaez nel Anexu II, correspondiente al d'otres contornes con derechu al usu de la mención xeográfica nos vinos de mesa.
HiSTORIA Y DISTRIBUCION ESPACIAL: Los oríxenes del viñéu nesta zona remontar a la dómina romana, pero, tres la conquista musulmana de la península ibérica, estes tierres, que nun lleguen a despoblarse, sufren un retraimientu económicu, y namái tres l'afitamientu de la reconquista repuéblense intensamente, colo que, ye a partir del sieglu XI, cuando la viñéu empieza a resurdir, na redolada d'una economía encontada nos ceberes, la ganadería y l'aceite. Mientres tol sieglu XIX, el viñéu d'estes tierres conoz una fuerte espansión, convirtiéndose n'unu de les pilastres económiques de la contorna, hasta llegar al máximu coles esportaciones a Francia pola crisis de la Filoxera. Y, ye precisamente a finales del sieglu XIX, cuando la plaga de la Filoxera entra na contorna procedente de Portugal y destrúi tol so viñéu, que se recupera rápido, consolidándose definitivamente, n'asociación de cultivu, col olivo y los frutales. A finales de los años cincuenta del sieglu XX créanse les bodegues cooperatives de la zona, que tuvieron un destacáu papel na introducción de nueves téuniques y nel caltenimientu del viñéu, al tener garantizada la venta de los sos graneles. La contorna ye una zona onde se cultiva'l viñéu de bancales de bien pequeña superficie escasamente mecanizado, incluyendo 14 conceyos.
CUALIDAES: Trátase de vinos de gran orixinalidá, dada pola varietal de la zona'l Rufete, dotada tantu pa la ellaboración de vinos nuevos como pa los de crianza, manifestándose como una variedá con gran capacidá d'avieyamientu y resistencia a la oxidación.
FORTALECES, DEBILIDAES Y OPORTUNIDAES: Esta zona tien una variedá considerada como autóctona d'uva, llamada Rufete, con carauterístiques y personalidá úniques. Amás, les cepes son vieyes, d'ente 45 y 50 años, lo que confier calidá a la uva pa vinos de guarda. El clima y el suelu, favorables na zona, faen que les colleches sían regularmente bones. El nome de la contorna, les sos varietales y la tipoloxía de los sos vinos inda nun son abondo conocíes pol consumidor extraprovincial.
POPULAR
y los majuelos;
Dios déalu salú al amu
y a los obreros.
Alministración y política
Las Casas del Conde ye un conceyu pequeñu, sicasí, esiste bastante actividá política. A les eleiciones municipales de 2011 presentáronse cuatro candidatures distintes.
Monumentos y llugares d'interés
thumb|Calvariu en Las Casas del Conde Ermita del Humilladero Viacrucis
Marguerite Moreau
Marguerite Moreau ye una actriz d'Estaos Xuníos de cine y de televisión. Ye meyor conocida polos sos papeles na serie Blossom y na serie The Mighty Ducks. Tamién fixo apaiciones na serie de televisión Smallville (serie de televisión), Lost, Cupidu, The OC.
Celtis occidentalis
Distribución
Ye un gran árbol nativu d'América del Norte. thumb|Fueyes.
Marguerite Moreau
Carrera
Tamién desempeño'l papel principal de la miniserie Güeyos de fueu 2, En Firestarter 2: Rekindled (TV), reemplazó a Drew Barrymore nel papel de Charlie McGee. Nel 2003, El xuráu qu'actuó xunto a Gene Hackman. Moreau tamién actuó nel mesmu añu de cine independiente Fácil, tamién foi emitíu nel Showtime de televisión per cable de rede.
Celtis occidentalis
Descripción
Esti árbol estremar pol so corteza de corchu con grandes verrugues. Les sos fueyes son asimétriques y de testura gruesa. Produz pequeñes bayes que se tornen naranxa-coloráu a negru púrpura. Son fácilmente confundíos con (Celtis laevigata) y el so más bona distinción ye poles sos fueyes y hábitat. La so madera ye nidia y podrezse con facilidá, faciendo que la madera ensin deseyar comercialmente, anque dacuando ye utilizáu pa los muebles o otros usos. Les bayes, anque son comestibles, son pequeñes y al tar fuera d'algame, escasamente son comíos polos seres humanos. L'árbol namái s'utiliza dacuando como un árbol del paisaxe, anque la so tolerancia a les condiciones urbanes facer fayadizu pa esta función.
Guerra bizantino-sasánida del 602-628
La guerra bizantino-sasánida del 602-628 foi la postrera y más devastadora de les guerres romano-sasánides. Apostar l'Imperiu bizantín y l'Imperiu sasánida. La guerra anterior ente les dos potencies acabara nel 591, cuando l'emperador Mauriciu ayudó al rei sasánida Cosroes II a recuperar el tronu persa. Nel 602, Mauriciu foi asesináu pol so rival Foques. Cosroes declaró entós la guerra al asesín, en teoría pa vengar al difuntu Mauriciu. La guerra resultó ser la más llarga apostada ente les dos potencies, de delles décades de duración, y apostóse por tol Oriente Próximu, dend'Exiptu hasta El Cáucasu, pasando pol Llevante, Mesopotamia, Anatolia, Armenia, el mar Exéu o les muralles de la mesma capital bizantina, Constantinopla.
Celtis occidentalis
Carauterístiques
Ye un gran árbol con un magníficu tueru qu'algama los 60 metros d'altor con una copa bien ramificada. Prefier los suelos húmedos, pero tamién crecen en llombes y roquedales. Los raigaños son fibroses y crecen rápido.
Marguerite Moreau
Carrera
Volviendo a la televisión, interpretó'l papel de Susan Atkins na película Helter Skelter, sobre Charles Manson, y tuvo un papel regular na serie Diariu adolescente na temporada de 2004-2005. El so personaxe foi Monica Young, nuna escuela secundaria onde la profesora tenía un romance con unu de los sos alumnos.
Celtis occidentalis
Taxonomía
Celtis: nome xenéricu que deriva de céltis f. – lat. celt(h)is = en Pliniu'l Vieyu, ye'l nome que recibía n'África el "lotus", que pa dellos glosadores ye'l azufaifo (Ziziphus jujuba Mill., ramnacees) y p'otros el almez (Celtis australis L.)
Guerra bizantino-sasánida del 602-628
La suerte de la guerra foi favorable a los perses mientres les primeres dos décades del conflictu, hasta'l 622, y asina pudieron apoderase de gran parte del Llevante, Exiptu, delles islles del Exéu y parte d'Anatolia. L'advenimientu del emperador Heracliu nel 610 marcó l'empiezu d'un cambéu na guerra, pol que se restableció la situación anterior al so principiu. Les campañes perses del emperador bizantín, verificaes ente'l 622 y el 626, obligaron a los perses a caltenese a la defensiva. Sicasí, esto se coligaron colos ávaros y los eslavos y sitiaron la capital bizantina nel 626, anque nun llograron expugnarla. Nel 627, Heracliu invadió de la mesma el nucleu del imperiu enemigu y obligó a los sasánides a solicitar la paz.
Celtis occidentalis
Taxonomía
occidentalis: epítetu llatín que significa "d'occidente".
Guerra bizantino-sasánida del 602-628
El conflictu escosó a los dos imperios y nun-yos dio nenguna ventaya. Volvió-yos, otra manera, vulnerables al islam, que los sos exércitos invadieron el so territoriu dalgunos años dempués de concluyir la llarga guerra. En pocos años, les huestes musulmanes conquistaron tol Imperiu sasánida y desaposiaron a Bizanciu del Llevante, Exiptu, Armenia y el Magreb. Nos sieglos siguientes, gran parte de lo que quedó del Imperiu bizantín tres les primeres conquistes musulmanes y toles tierres del sasánida quedaron incluyíes n'Estaos musulmanes.