cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tribonyx mortierii
Tribonyx mortierii ye una especie d'ave gruiforme de la familia Rallidae endémica de la islla de Tasmania (Australia). Ye una especie non voladora y a diferencia d'otres aves isleñas incapaces de volar que s'han escastáu pola mor del home, la gallineta de Tasmania beneficióse de les práutiques agrícoles europees en Tasmania. La especie describióse científicamente en 1840 como Tribonyx mortierii. El términu mortierii conmemora al botánicu belga Barthélemy Charles Joseph Dumortier.
Descripción
thumb|left|Exemplar nel parque nacional Mt Field.
La gallineta de Tasmania ye una ave gordosa non voladora que mide ente 43 y 51 cm de llargu. El plumaxe de les sos partes cimeros son de color pardu oliváceo ente que les partes inferiores de color abuxáu escuru con tonos azulaos y presenten un llurdiu blancu nos lladrales. La so cola ye curtia y casi negra, y suel llevala alzada. Les sos pates abuxaes son grueses y robustes, con apariencia escamosa y garres afilaes. L'iris de los sos güeyos ye de color coloráu intensu. El so picu ye de color mariellu verdosu y tien un pequeñu escudu fronteru.
Los xuveniles tienen un aspeutu similar al de los adultos, anque de tonos más apagaos y chiscáu con pequeños llixos blancos. Tienen el picu y los güeyos del mesmu color que los adultos. Los machos suelen tener el picu y la pates ligéramente más llargos anque esiste abonda variabilidá ente sexos por que sían indistinguibles pol so aspeutu.
Distribución y hábitat
La gallineta de Tasmania ye una especie sedentaria que vive nos yerbazales alredor de l'agua. Distribuyir poles rexones del norte y este de Tasmania. Nun s'atopa nes cercanes islles de King y Flinders del estrechu de Bass, anque Michael Sharland rexistrar como presente na islla Flinders. Esiste una población introducida n'isla María bien asitiada. Polo xeneral ye común y bono de ver alredor de les mases d'agua que tien marxes herbales.
El rexistru fósil indica que la gallineta de Tasmania atopar nel continente australianu hasta hai 4700 años. Suxurióse que les causes d'esta estinción podríen ser la introducción del dingo, o un periodu desaxeradamente secu.
Comportamientu y organización social
thumb|left|Bandada corriendo, [[isla Bruny.]] Estudióse en detalle la organización social de la gallineta de Tasmania. Viven en grugos d'ente dos y cinco individuos, más los xuveniles de la dómina de cría anterior, que tienden a quedase col grupu y contribúin al cuidu de los nuevos pollos hasta que se treslladen pa establecese nel so propiu territoriu aproximao al añu. El sedentarismu d'esta especie implica que los grupos caltienen territorios definíos d'hasta 2 ha, y espulsen a les intrusiones nel so territoriu por aciu emisión de llamaes y exhibiciones. Tamién pueden producise lluches, nes que les gallinetes salten sobre los sos oponentes, picar y patisquen violentamente, dacuando produciéndose mancaes y arrincándose plumes.
La so estructura reproductiva pudi ser monógama o polígama, anque xeneralmente ye polígama. Cada grupu contién solo una fema reproductiva que s'aparia con tolos machos del grupu. Esta estructura social de grupos polígamos que permanecen xuntos ye pocu frecuente ente les aves, y créese que podría debese a l'alta proporción de pollos nacíos machu al respective de les femes.
Katsumi Yusa
Katsumi Yusa (遊佐 克美; ) ye un futbolista xaponés.
Tribonyx mortierii
Comportamientu y organización social
Anque nun pueden volar, son capaces de correr bien rápido, rexistrándose velocidaes d'hasta 48 km/h, Usen les sos ales mientres cuerren apriesa p'ayudar a virar y permediase.
Reproducción
thumb|right|Niarada de gallineta de Tasmania. thumb|left|Pollu de gallineta de Tasmania. La dómina de cría empieza ente xunetu y setiembre, dependiendo de l'agua y la disponibilidad d'alimentu. Xeneralmente van criar una vegada al añu, anque n'años bonos, con gran cantidá de comida disponible pueden realizar dos niaraes. El so nial consiste nun montón estrapáu de yerba, asitiáu ente les yerbes altes xeneralmente cerca de l'agua, o terrén pantanosu. Ye tamañu de la so puesta ye de cinco a ocho güevos ovalaos, que miden ente 56x38 mm de color amarellentáu o crema con dellos llixos acolorataos y vioacees. Amás del nial principal constrúin otros niales con oxetu de folgar colos pollos pela nueche y escondese meyor de los depredadores. Los pollos tán cubiertos de plumón pardu buxu.
Alimentación
thumb|right|Aliméntase de yerba, granes, inseutos y frutos. La dieta de la gallineta de Tasmania compónse principalmente de biltos de yerba y fueyes de la yerbes baxes que recueyen mientres el día. Tamién comen inseutos, granes y frutos. Ente'l llabradores considerar a la especie como una plaga. Los daños que produz a l'agricultura fueron estudiaos llargamente nos años 1960 por M Ridpath y G Meldrum, qu'afayaron qu'anque producíen dellos daños a les colleches, los coneyos yeren los responsables de la mayoría de los daños que se-yos achacar yeren debíos a los coneyos y otres especies.
La gallineta de Tasmania ye pastador secundariu, lo que significa que depende d'otres especies por que caltengan la yerba baxo por que surdan biltos frescos. Antes de la colonización europea de Tasmania les camperes abiertes que precisen p'alimentase apurrir principalmente les quemes que practicaben los indíxenes p'amontar les zones de campera pa los animales que cazaben. La espansión de les árees esclariaes y l'introducción de los coneyos apurrieron a estes aves más recursos alimenticios y polo tanto un aumentu de la so población.
Estáu de caltenimientu y amenaces
La gallineta de Tasmania clasifícase como especie so esmolición menor pola UICN. Anque hai una población de tamañu saludable y nun se rexistraron cayentes significantes, esiste la esmolición pola posible llegada del foín coloráu a Tasmania y el posible impautu que podría tener nesta y otres especies.
Nogent-sur-Aube
Nogent-sur-Aube ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Michel-en-Beaumont
Saint-Michel-en-Beaumont ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Natalia Palacios
Francisca Natalia Palacio Gutiérrez foi una escritora, poeta, política, lliterata, maestra y educadora boliviana de vocación, carauterizar pol so pensamientu adelantráu pa la so dómina.
Trayeutoria
Na so carrera docente foi maestra de delles escueles aportando a Inspectora d'Escueles Primaries en La Paz mientres 10 años. Fía lexítima de Manuel Casimiro Palacios Pinto y de Teresa Gutiérrez y Segarra de les Roelas, dambos pertenecientes a distinguíes families de La Paz. Nun se casó enxamás anque tuvo dos fíos, el primeru col famosu esplorador norteamericanu George Earl Church, quien tuvo en Bolivia col proyeutu de construcción del FF.CC. Madera - Mamoré en plena selva beniana mientres la puxanza de la goma o cauchu, con quien nició una neña. El so segundu fíu varón, foi habíu col Abogáu Pedro Nolasco Videla Hurtado, encargáu de negocios de Chile en Bolivia cuando la declaración de la Guerra del Pacíficu.
Tuvo una destacada y pernomada descendencia hasta los nuesos díes por dambos los sos fíos, Margarita Palacios casada con Daniel López-Videla con 8 fíos toos homes. El so otru fíu tuvo descollante actividá económica, política y diplomática, Alberto Palacios quien nunca llevó l'apellíu del padre.
Nel campu político, foi conseyera de dellos presidentes. Dicíase que Natalia entraba y salía del Palaciu de Gobiernu como si fora la so casa. Muyer de calter fuerte pero bien arrogante, esmolecióse enforma polos probes y los desamparaos, fundando pa esti oxetu "La Sociedá de Beneficencia de Señores".
Mientres la Revolución del 15 de xineru de 1871, foi una de les más actives samaritanes, travesando la ciudá ensin nenguna medrana, recoyendo a los mancaos en dicha guerra. Foi honrada pola H. Alcaldía Municipal de La Paz col nomamientu d'una escuela fiscal que lleva'l so nome.
Obra
Ensayo sobre la educación de la muyer boliviana * Necroloxía de Modesta Sanginés Uriarte Dellos sonetos como "Plegaria a la Virxe de Copacabana"
Tricholaema melanocephala
Tricholaema melanocephala ye una especie d'ave piciforme de la familia Lybiidae que vive nel este d'África. Atópase n'Eritrea, Etiopía, Kenia, Somalia, Sudán del Sur, Tanzania, Uganda y Djibouti.
Hortus Canalius
Hortus Canalius (embrivíu Hort. Canal.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, y pteridólogu austriacu Ignaz Friedrich Tausch y espublizáu en Praga en dos partes nos años 1823-1825.
Nogent-sur-Seine
Tien una población de y una superficie de  km².
Felicia Day
Kathryn Felicia Day, más conocida como Felicia Day, ye una actriz y personalidá d'Internet estauxunidense.
Carrera
Ye reconocida pola so interpretación de "Vi" na serie de televisión Buffy the Vampire Slayer, de "Charlie" na serie de televisión Supernatural y de la Dr. Holly Marten na serie Eureka y por películes como Bring It On: Again y June. Tamién ye conocida pola so participación en proyeutos d'Internet, ente los que destaquen el musical Dr. Horrible's Sing-Along Blogue y la premiada sitcom The Guild, de la cual ye protagonista, guionista y productora asi como'l blogue d'internet alrodiu de xuegos de mesa Tabletop onde tamién produció xunto con Will Wheaton.
En setiembre de 2008, la revista TV Week incluyir na so llista de los 10 meyores creadores de videos pa Internet.
Antje Jackelén
thumb|Mons. Antje Jackelén, Obispa Primada de Suecia|alt=Antje Jackelén 2011.jpg Antje Jackelén ye l'actual obispa primada de la Ilesia de Suecia. Ye la primera arzobispa de Upsala. Mientres una xunta col papa Francisco en mayu de 2015 foi llamada pol pontífiz católicu como “Querida hermana” en víspora de la celebración del quintu centenariu de la reforma protestante de Martín Lutero.
Saint-Michel-les-Portes
Saint-Michel-les-Portes ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Damasonium alisma
Damasonium alisma ye una especie de planta acuática perteneciente a la familia de les alismatacees.
Hábitat
Son natives del oeste, sur y sureste d'Europa, Asia occidental, el norte d'África.
Descripción
Son plantes acuátiques yerbácea perennes que crecen na agua o la folla xunto a los estanques. Les fueyes son toes basales, flotantes, aérees o atopándose les plantes nos marxes de los estanques. Les flores son hermafrodites, con unu o munchos verticilos, n'umbeles, recímanos o panícules, tienen seis estames, y de seis a nueve carpelos dispuestos nun verticilu, cada unu con dos a munchos óvulos ventrales; Los estilos son terminales. El frutu ye un verticilu de folículos, los folículos son estruyíos.
Nome común
Castellán: almea, amazona, azumbar, katniss, cola de golondrina, saeta d'agua.
Valira
El ríu Valira ye un curtiu ríu pirenaicu, un afluente del Segre pola so derecha que vertebra la hidroloxía del Principáu d'Andorra. Baña la mayor parte d'esti país, sacante la solana d'Andorra que s'atopa na aguada del ríu Ariège. El ríu naz nel Circ dels Pessons, na parroquia d'Encamp (Andorra) y percuerre el país de norte a sur, desaguando nel ríu Segre una vegada superada La Seu d'Urgell (Lleida, España).
El Valira tien la forma d'una Y. Los brazos cimeros taríen representaos pel llamáu ríu Valira del Norte y el Valira d'Oriente. Dambos xúnense na población d'Escaldes-Engordany, a partir de la cual el ríu toma'l nome de Gran Valira.
Valira del Norte
Valira del Norte (Valira del Nord, en catalán) recibe tamién les denominaciones de Valira de la Massana, de Ordino o ribera de Ordino.
Tien la so nacencia nos llagos de Tristaina, al noroeste d'Andorra, al pie del picu del mesmu nome. N'efectuando'l so cursu una curva, la so corriente flúi nun percorríu aproximao diagonal dende'l noroeste hasta'l centru de dichu territoriu, travesando les poblaciones d'El Serrat, Les Salines, Llorts, Arans, La Cortinada, Ansalonga, Ordino, La Massana, Anyós y Engordany.
Recibe como principales afluentes les agües de los ríos Sorteny y Arinsal.
Valira d'Oriente
Tien la so nacencia nel circu dels Pessons, al nordeste d'Andorra, cerca de la población de Grau Roig. La so corriente flúi travesando les poblaciones de Soldeu, El Tarter, L'Aldosa, El Vilar, Canillo, Molleres, Les Bons, Encamp y Escaldes.
Recibe como principal afluente les agües del ríu Madriu.
Gran Valira
Gran Valira ye'l nome que pasa a tomar el ríu Valira dempués de que les agües del Valira del Norte y el Valira d'Oriente xunir na llocalidá d'Escaldes-Engordany (Andorra).
A partir de dichu llugar, el cursu del Gran Valira traviesa les poblaciones d'Andorra la Vieya, Santa Coloma, La Margineda, Aixovall y Santuyano de Loria, siendo práuticamente coincidente col de la carretera nacional que conduz a España.
Fauna
Nel ríu Valira y los sos múltiples afluentes, llagos y estanques conviven especies como la trucha fario, la trucha asalmonada y la llondra, ente otres variedaes faunístiques.
Café espreso
thumb|right|Café espreso saliendo de la cafetera cola so carauterística "crema". El café espreso (tamién llamáu café exprés, express, espresso o solo) ye una forma de preparación de café aniciada n'Italia. Debe'l so términu al llogru d'esta bébora al traviés d'una cafetera espresu. Carauterízase pola so rápida preparación y por un sabor y testura más concentraos.
Procesu y maquinaria
Téunicamente, el procesu de llogru de café espreso entra dientro de la operación de lixiviación.
Herpsilochmus atricapillus
Herpsilochmus atricapillus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thamnophilidae que vive en Suramérica.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos montes d'Arxentina, Bolivia, Brasil y Paraguái.
Rho Fornacis
Rho Fornacis ye una xigante mariellu-anaranxada de tipu espectral G6III con una temperatura efectivo de 4884 K. Ye similar, anque daqué más caliente, que β Fornacis y π Fornacis, estrelles tamién en Fornax. El diámetru de Rho Fornacis ye 9,9 vegaes más grande que'l diámetru solar pero la so masa ye apenes un 1% mayor que la del Sol. La so edá envalórase en 5180 ± 3170 millones d'años.
Rho Fornacis ye una estrella del discu gruesu, a diferencia de la mayor parte d'estrelles de la nuesa redolada. Arturu (α Boötis) y ε Fornacis, esta postrera nesta mesma constelación, son exemplos d'estrelles del discu gruesu. La escentricidá de la so órbita en redol al centru galácticu (y = 0,56) ye considerablemente mayor que la del Sol (y = 0,16), estrella del discu finu. Arriendes d'ello, amuesa una baxa metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu—, inferior a la metá de la solar ([Fe/H] = -0,35). Elementos como aluminiu, calciu y sodiu son igualmente deficitarios. Como n'otres estrelles asemeyaes, la rellación oxíxenu/fierro ye mayor que nel Sol ([O/H] = 0,33).
Hortus Cantabrigiensis
Hortus Cantabrigiensis (embrivíu Hort. Cantabrig.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu escocés Nikolaus Joseph von Jacquin y espublizáu nel añu 1796 col nome de Hortus Cantabrigiensis; or, A Catalogue of Plants, Indigenous and Foreign, Cultivated in the Walkerian Botanic Garden, Cambridge. Realizáronse 12 reediciones nos años 1800-1845.
Reaiciones internacionales a la muerte de Muammar al-Gaddafi
Les reaiciones internacionales a la muerte de Muammar al-Gaddafi referir a les respuestes de los gobiernos estranxeros y les organizaciones supranacionales a la execución del dictador libiu Muamar Gadafi na batalla de Sirte, la postrera gran batalla de la Guerra de Libia de 2011, el 20 d'ochobre de 2011.
Rol internacional na cayida de Gadafi
El Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes votó p'autorizar una zona d'esclusión aérea. Dos díes más tarde la Fuercia Aérea de Francia atacó, mientres la Segunda Batalla de Bengasi, a una división blindada y pieces d'artillería gadafistas esplegaes fora de Bengasi, la capital de facto de l'autoridá del gobiernu provisional rebelde, a partir de les operaciones militares internacionales nel teatru de Libia.
Les fuercies de la Organización del Tratáu del Atlánticu Norte (OTAN) tuvieron arreyaes na Operación Proteutor Unificáu, nome clave de la intervención militar en Libia, participando na sangrienta batalla de Sirte na que Gadafi foi prindáu y executáu. Aviones franceses y un drone Predator operáu dende la Base Aérea Creech cercana a Las Vegas, Nevada, Estaos Xuníos, bombardearon el convói nel que viaxaba Gadafi, dexándolo mancáu y obligar a abandonar el so intentu de fuxida de la ciudá sitiada. Nun comunicáu, la OTAN afirmó que desconocía que Gadafi yera parte del convói.
Norteamérica
La secretaria d'Estáu Hillary Clinton primeramente al enterase de la muerte rióse y jubilosamente declaró "vinimos, vimos, él morrió" na so comparecencia nuna entrevista televisada, más tarde dixo que'l so gobiernu prefiriera que Gadafi fuera a xuiciu y pidió una investigación conxunta de les Naciones Xuníes y Libia pola forma en que morrió so custodia.
OTAN
L'oficial cimeru de la OTAN, l'almirante James G. Stavridis, Comandante Supremu Aliáu n'Europa, anunció que va encamentar que la campaña aérea de l'alianza en Libia puede llegar al so fin. Les autoridaes de la organización dixeron que ye probable que l'alianza siga la so misiones aérees sobre Libia mientres dellos díes más y depués terminaríense gradualmente.
Los ministros de Defensa de la OTAN, axuntaos en Bruxeles, Bélxica, a principios d'ochobre, decidió nun suspender les operaciones aérees. Sicasí, tres la muerte de Gadafi y tomar de Sirte, la última ciudá sol control de gadafista tomada pol CNT, la OTAN terminó oficialmente la campaña. Ente que namái se suspendía los ataques aéreos y consideraba empezase un periodu de siguimientu, un oficial de la OTAN faló al periódicu estauxunidense Los Angeles Times, a condición d'anonimatu, diciendo que'l sentimientu dientro de la OTAN consiste en poner fin por completu a la campaña, incluyida l'aplicación de la zona d'esclusión aérea y l'embargu d'armes impuestu por buques de guerra.
La muerte de Gadafi y el final de la campaña foi vistu como una "rara victoria" pa la OTAN dempués de les enllargaes operaciones n'Afganistán y el patrullaje de llanches contra la piratería n'agües de Somalia. Acordies con Michael Clarke, direutor de la Royal United Services Institute, con sede en Londres, Reinu Xuníu, "la OTAN puede dicir ensin ambigüedá que yera un ésitu militar y políticu. Por eso güei ye un bon día pa la OTAN, y la OTAN nun tuvo munchos ésitos nos últimos años." La OTAN anunció que la so misión terminaría'l 31 d'ochobre de 2011.
Naciones Xuníes
El Secretariu Xeneral de les Naciones Xuníes Ban Ki-moon declaró que "Esti día marca una transición histórica pa Libia. Nos próximos díes, vamos ser testigos d'escenes de celebración, según el dolor d'aquellos que perdieron enforma. Agora ye'l momentu de que tolos libios xúnanse. Los libios namái pueden dase cuenta de la promesa d'un futuru d'unidá y reconciliación nacional. Los combatientes de dambos bandos tienen de deponer les sos armes en paz. Este ye'l tiempu pa sanar y reconstruyir, pola arrogancia d'espíritu, non de vengación".
Rupert Colville, voceru del Altu Comisionado de la ONX pa los Derechos Humanos, dixo nuna conferencia: "Como ustedes saben hai siquier dos videos de teléfonu móvil, unu que [a Gadafi] amosar con vida y otru amosándolo muertu. Tomaos en cuenta estos videos son bien perturbadores. Creemos que ye necesariu faer una investigación y precísense más detalles pa determinar si morrió nel combate o dempués de la so captura". Christof Heyns, el Relator Especial de les Naciones Xuníes sobre execuciones estraxudiciales, sumarias o arbitraries, pidió una investigación internacional sobre la muerte de Gadafi, afirmando que'l so asesinatu pudo ser un crime de guerra.
Ramificaciones rexonales
Nel periodu darréu posterior a la execución de Gadafi pensábase qu'esta podría tener implicaciones significatives nel norte d'África y el Mediu Oriente, como una parte importante de la Primavera Árabe. Los espertos especulen que la muerte intensificaríase protesta en Siria y Yeme, y les autoridaes franceses afirmaron que por cuenta de esto que taben “xixilando la situación d'Arxelia”.
Nozay (Aube)
Nozay ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
18 de setiembre
Abreviatures
NASDAQ
NASDAQ (National Association of Securities Dealers Automated Quotation) ye la segunda bolsa de valores electrónica y automatizada más grande de los Estaos Xuníos, siendo la primera New York Stock Exchange, con más de 3800 compañíes y corporaciones. Tien más volume d'intercambiu per hora que cualesquier otra bolsa de valores nel mundu. Más de 7000 aiciones de pequeña y mediana capitalización coticen na NASDAQ. Carauterizar por entender les empreses d'alta teunoloxía n'electrónica, informática, telecomunicaciones, bioteunoloxía, y munches otres más. Los sos índices más representativos son el Nasdaq 100 y el Nasdaq Composite. La so oficina principal ta en Nueva York y el so actual direutor executivu ye John Robert Greifeld D..
18 de setiembre
° : fecha de nacencia
NASDAQ
Historia
La Nasdaq tien el so raigañu nel pidimientu del Congresu de los Estaos Xuníos a la comisión que regula la bolsa (Securities and Exchange Commission, SEC) de que realizara un estudiu sobre la seguridá de los mercaos. La ellaboración d'esti informe detectó que los mercaos ensin regular yeren pocu tresparentes. La SEC propunxo la so automatización y de ende surdió'l NASDAQ Stock Market, que la so primer sesión llevar a cabu'l 8 de febreru de 1971.
Ente 1997 y 2000, impulsó a 1649 empreses públiques y nel procesu xeneró 316,5 miles de millones de dólares. Dempués d'una fonda reestructuración en 2000, Nasdaq convertir nuna empresa con fines d'arriquecimientu y totalmente rexida por accionistes. Anguaño sigue amontando la so capacidá nel volume de transaiciones, siendo capaz de transaccionar 6 billones d'aiciones nun día. Güei día, la sede de Nasdaq ta agospiada nun edificiu del Times Square en Nueva York y convirtióse nuna atraición turística pa los visitantes qu'alleguen a la ciudá.
Unu de los sos presidentes foi Bernard Madoff, exoperador de Wall Street a quien n'avientu de 2008 (yá como presidente de Madoff Investment Securities de New York) acusaron d'un fraude xigantescu.
Antònia Font
Antònia Font foi un grupu formáu en 1997 en Mallorca y disueltu en 2013 que la so música se caracteriza pol so tonu pop y lletres fantástiques. Temes habituales na so música son l'espaciu, l'astronomía, l'astronáutica, la robótica, el mar... temes bien alloñaos, polo xeneral, a los habituales na mayoría de grupos. Davezu establecen un xuegu ente estos temes y los cotidianos y próximos, pa destacar asina'l contraste ente una perspeutiva local, global y universal.
Clasifícase-yos davezu como un grupu de pop, anque ellos manifiesten que al componer los cantares nun tienen "prexuicios d'estilu" y que eso ye daqué que davezu sal espontáneamente.
El compositor del grupu ye Joan Miquel Oliver, qu'al empar ye'l guitarrista. Tamién editó discos en solitariu y compón pa otros grupos.
Orixe del nome
Al respective de les distintes versiones y lleendes que circularon, siempres que al grupu preguntóse-y sobre'l so nome respondió que se debe a una compañera d'universidá que los acompañó mientres el periodu de formación. Cunten que s'allegró enforma cuando decidieron pone-y el so nome a un grupu formáu solo por paisanos.
Trayeutoria
miniaturadeimagen|220x220px|Pau Debon, cantante de Antònia Font, roblando un autógrafu. En 1997 Antònia Font graba la so maqueta coles temes Cibernauta Joan, S'Univers és una festa, Rumba y Es xifon és un aparatu y esi mesmu añu toquen nel so primer conciertu en Bunyola.
En 1999 grabó nos estudios Tj Sò el so primer discu llamáu Antònia Font igual que'l grupu, so la producción de Tomeu Janer.
Dos años más tarde, el 17 de febreru de 2001, presentaron el segundu discu: A Rússia. Optaron nesta ocasión pol continuismu darréu que l'anterior funcionara y la fórmula cultivada gustába-yos, según opina Pau Debon, el cantante del grupu. Yá nestos dos discos tán bien presentes los elementos sorprendentes.
El so siguiente trabayu discográficu, llamáu Alegría, apaeció al cabu d'un añu. Ensin abandonar el so estilu, el tonu y el ritmu de los sos cantares sufre un cambéu enforma mayor ente'l segundu discu y ésti qu'ente'l primeru y el segundu.
Taxi, el cuartu trabayu discográficu de Antònia Font presentóse en 2004 y fízolo acompañáu de material audiovisual (un DVD y testos axuntos).
En 2006 presentóse Batiscafo Katiuskas. Si'l discu Taxi caracterízase pol so conteníu rellacionáu col espaciu esterior y los mundos y personaxes inventaos, Batiscafo Katiuskas ye un viaxe interior nel que la soledá y murria tán bien presentes.
El so octavu álbum, séptimu d'estudiu, Vostè és equí (Usté ta equí), salió a la vienta'l 9 d'ochobre de 2012 precedíu pol senciellu "Per jo i tots ye ciclistes" (Pa mi y tolos ciclistes).
Cornus sericea
Cornus sericea, ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia Cornaceae. Ye orixinariu del norte y oeste d'América del Norte, dende Alaska al este hasta Newfoundland, al sur hasta Durango y Nuevo León, nel oeste a Illinois y Virxinia nel este,  onde crez comúnmente n'árees de suelu húmedu, como les güelgues. thumb|240px|Arbustu nel so hábitat thumb|240px|Color de seronda thumb|240px|Fueyes thumb|240px|Fueyes ya inflorescencia thumb|240px|Detalle de les flores thumb|240px|Granes
Saint-Mury-Monteymond
Saint-Mury-Monteymond ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Cornus sericea
Descripción
Ye un arbustu de tamañu mediu a altu caducifoliu que crez hasta un tamañu de 1.5-4 m d'altor y 5.3 m d'anchu, estendiéndose rápido per mediu de estolones pa formar carbaes trupos. Les cañes y les ramines son de color coloráu escuru, anque les plantes monteses pueden escarecer d'esta coloración nes zones avisiegues. Les fueyes son opuestes, de 5-12 cm de llargu y 2.5-6 cm, con una forma oblonga a ovada y el marxe enteru, son de color verde escuru percima y glauques per debaxo, el color coloráu de seronda ye comúnmente brillosa a moráu. Les flores son pequeñes (diámetru 5-10 mm), de color blancu opacu, en recímanos de 3-6 cm de diámetru. El frutu ye una baga globosa de color blancu de 5-9 mm de diámetru.
Saint-Mury-Monteymond
Tien una población de y una superficie de  km².
Cornus sericea
Cultivu
Cornus sericea ye un arbustu ornamental popular que con frecuencia se llanten pola coloración colorada de les sos cañes nel periodu de llatencia. El cultivar 'Flaviramea' ganóse'l Premiu al Méritu Garden de la Royal Horticultural Society.
Plagues
Al igual que la mayoría de les especies natives d'América del Norte, C. sericea puede ser parasitada pola mosca de sierra cornejo, posiblemente dexando a gran parte de la planta desprovista de fueyes. Una gran variedá de plaguicidas son efectivos, sicasí, la recueya manual de les canesbes ye tamién una opción.
Usos
C. sericea utilizar con frecuencia pa proteición contra la erosión y restauración de víes nos Estaos Xuníos y Canadá. El so sistema de raigaños ufierta escelente retención del suelu, ye resistente y ufierta un curiosu arbustu inclusive cuando ta desnudu pel hibiernu, y la so capacidá de reproducise por fraes fai que seya una solución de baxu costo pa los plantíos a gran escala.
Delles tribus indies del Noroeste comíen les bagues pa tratar los resfriaos y sangráu lentu.
El Ojibwe utilizaben la corteza interior como colorante, entemeciéndola con otres plantes o minerales.
Xuntes Hitler-Mussolini
Xuntes Hitler-Mussolini. Hitler y Mussolini axuntáronse diecisiete veces ente 1934 y 1944.
Historia
La 1ª xunta tuvo llugar el 14 de xunu de 1934 en Venecia. Esta xunta duró 2 díes. Foi una visita d'estáu, na que nun se producieron alcuerdos concretos. La 2ª xunta foi en Roma el 3 de mayu de 1938, con una duración de 7 díes. Hitler tamién visitó otres ciudaes como Florencia y Nápoles. La 3ª foi en Brennero, al norte d'Italia y cerca de la frontera con Austria, el 18 de marzu de 1940: Traten de futures operaciones militares n'Europa y de la implicación d'Italia na guerra. La 4ª foi'l 18 de xunu de 1940 en Múnich, Alemaña. Hitler y Mussolini axuntar pa estudiar los términos del armisticiu solicitáu per Francia: Armisticiu del 22 de xunu de 1940. La 5ª foi en Brennero el 10 d'ochobre de 1940, pa tratar temes rellacionaes con Francia. La 6ª celebrar en Florencia el 28 d'ochobre de 1940, el mesmu día qu'Italia invade Grecia na Guerra greco-italiana. La 7ª foi en Berchtesgaden (Baviera) el 19 de xineru de 1941 por cuenta de los reveses italianos na Segunda Guerra Mundial. La 8ª foi de nuevu en Brennero (Italia) el 2 de xunu de 1941 p'analizar la situación española y el futuru de les rellaciones cola XRSS, y la 9ª foi en Feltre, a 100 km al norte de Venecia, el 19 de xunetu de 1943. Hitler tuvo que convencer a Mussolini pa nun romper el Pactu Roma-Berlín.
Otres xuntes
Alcuerdos de Múnich: el 30 de setiembre de 1938 produzse la incorporación de los Sudetes (pertenecientes a Checoslovaquia) a Alemaña. Axuntáronse Mussolini, Hermann Göring, Neville Chamberlain y Edouard Daladier
El 23 d'ochobre de 1940, Hitler entrevistar con Franco en Hendaya, al sur de Francia: Entrevista d'Hendaya pa conocer d'una eventual entrada d'España en guerra coles Fuercies de la Exa. El 24 d'ochobre de 1940, Hitler entrevistar con Pétain en Montoire-sur-le-Loir pa pidi-y que'l Gobiernu de Vichy sofitara a les Fuercies de la Exa. El 12 de payares de 1940 Hitler entrevistar en Berlín con Molotov, Ministru d'Esteriores soviéticu, ensin llegar a nengún alcuerdu.
Mussolini y Franco tuvieron una xunta en Bordighera, na Riviera italiana, el 11 de febreru de 1941. Na Entrevista de Bordighera Mussolini quería que Franco entrara en guerra.
Xunta Federal de Gobiernu
thumb|right|200px|[[José Manuel Pando, miembru de la Xunta Federal de Gobiernu de Bolivia (1899).]] La Xunta Federal de Gobiernu foi un triunviratu cívicu-militar qu'asumió temporalmente'l poder en Bolivia, tres el fin de la Guerra Federal. Conformar: el coronel (depués xeneral) José Manuel Pando, el doctor Serapio Reyes Ortiz y el doctor Macario Pinilla Vargas. Gobernó de 12 d'abril a 25 d'ochobre de 1899, llevando a cabu delles reformes institucionales y realizando delles obres públiques, como la construcción del palaciu de gobiernu de La Paz, hasta qu'una Convención Nacional axuntada en 1899 escoyó presidente a Pando.
Henicorhina leucosticta
El cucarachero pechiblanco, soterrey de selva pechiblanco o mura gallineta (Henicorhina leucosticta) ye una especie d'ave de la familia Troglodytidae, que s'atopa dende'l centru de Méxicu hasta Surinam y el nororiente de Perú.
Hábitat
Vive nel monte húmedu tropical, hasta los 1.850 m d'altitú.
Descripción
En permediu mide 10 cm de llargor y pesa 16 g. L'envés ye castañu y la corona corita, presenta una llinia superciliar blanca y otra negra a manera de antifaz cruciando cada güeyu, según delles pintes blanques y negres na cabeza y el pescuezu. El gargüelu y el pechu son de color blancu, que se torna mariellu ante na parte inferior del banduyu. Les ales y la cola presenten rayes negres. Los exemplares xuveniles tienen l'envés más opacu y les partes inferiores abuxaes.
Llamáu
left|thumb|Los compases iniciales de la [[Quinta Sinfonía de Beethoven|Sinfonía Non. 5 de Ludwig van Beethoven, recuerden el cantar del cucarachero pechiblanco.]] El so llamáu ye un claru cheek o un esplosivu tuck y el so cantar suena chir owit owit chiri wither. L'ornitólogu y espertu en bioacústica, Luis Baptista, de l'Academia de Ciencies de California, compara colos primeros compases de la Quinta Sinfonía de Beethoven
Al igual qu'otros reyezuelos, suelen cantar en duetos.
Alimentación
Aliméntase principalmente d'inseutos y otros invertebraos. Busca alimentu viviegamente na vexetación baxa y sobre el suelu, en pareyes o en grupos familiares.
Niales
Tamién constrúi, hasta a unos 3 m del suelu, un nial pa dormir, que ye más grande y senciellu.
Xunta Federal de Gobiernu
Antecedentes
Mientres la presidencia del conservador Severo Fernández Alonso producióse la llamada Revolución Federal (1899) qu'enfrentó nuna guerra civil a les elites de La Paz y Sucre y a los lliberales y conservadores, respeutivamente.
El detonante de la guerra foi l'aprobación de la Llei de Radicatoria (1898), que declaraba a Sucre capital permanente de la República de Bolivia, en desmedro de La Paz. Los lliberales, enarbolando la bandera del federalismu, oponer a dicha llei y el 12 d'avientu proclamaron una Xunta Federal de Gobiernu en La Paz, integrada pol prefeutu Serapio Reyes Ortiz, el coronel José Manuel Pando y el doctor Macario Pinilla Vargas. Y como Secretariu Xeneral el doctor Fernando Eloy Guachalla.
Simultánea a esta guerra, asocedió la rebelión encabezada pol líder aymara Pablo Zárate, el “Terrible Willka”, en defensa de tierres comunales espropiaes dende décades anteriores. Pando tuvo l'habilidá de ganase'l sofitu de Willka, anque los indíxenes tomaríen un camín propiu.
Júnior Maranhão
Júnior Maranhão ye un ex-futbolista brasilanu.
Xunta Federal de Gobiernu
Antecedentes
Tres cuatro meses de llucha, los lliberales vencieron a los conservadores na Batalla del Segundu Cruceru. La Xunta Federal de Gobiernu consolidó asina'l so poder sobre Bolivia.
Llabor de la Xunta
El 14 d'abril de 1899, el doctores Macario Pinilla y Serapio Reyes, en nome de la Xunta Federal de Gobiernu, promulgaron un decretu pol que declaraben a la ciudá de La Paz como capital definitiva de la República de Bolivia. Pando, qu'esi mesmu día foi xubíu a xeneral, nun suscribió esi decretu, por consideralo imprudente pa la pacificación del país.
El 25 d'ochobre de 1899 foi escoyíu presidente de Bolivia'l xeneral Pando.
Trochilus polytmus
El  Colibrí Portacintas Piquirrojo (Trochilus polytmus), ye una ave de la familia Trochilidae de los colibríes. Ye endémica de Xamaica, onde ye'l so ave nacional y ye llamáu Doctor Bird, ye ellí'l más abondosu de los colibríes. El xéneru Trochilus al que pertenez tamién ye endémica de Xamaica, y la única otra especie del mesmu, el Colibrí Portacintas Piquinegro ye considerada por delles autoridaes (por casu AOU) como subespecie dientro de Trochilus polytmus.
Distribución
La especie Trochilus polytmus (o subespecie Trochilus polytmus polytmus según la AOU) ta distribuyida na mayor parte de la isla sacante nel estremu este, con una llende que va de la Badea Morant, nel sur, siguiendo'l ríu Morant, en direición de Ginger House y el centru del ríu Grande hasta Port Antonio al norte. De la mesma, la especie Trochilus scitulus (o subespecie Trochilus polytmus scitulus según la AOU) ta acutada al estremu este de Xamaica (Gill et al., 1973).
Descripción
Los dos rectrices casi más esternes del machu son de 15 a 18 cm de llargu, muncho más llargues que'l cuerpu que les soporta. Colgando detrás del machu volador como si fueren dos "chorrinos", estes plumes faen un soníu zumbante. Les femes escarecen de plumes rectrices allargaes, y son mayormente blanques pembaxo. Por cuenta de la so pequeñez, estes aves son vulnerables a numberosos predadores.
Dieta
Estes aves alimentar del néctar de flores usando la so llarga llingua estensible y tamién prinden inseutos al vuelu. Rique alimentación frecuente mientres tán actives mientres el día y vuélvense a un estáu de turpor mientres la nueche pa caltener enerxíes.
Sant Julià de Lòria
Xeografía
La villa de Santuyano de Loria ye una población en plena espansión, que'l so nucleu urbanu desenvuélvese alredor de la vera del ríu Valira.
Patrimoniu
Los sos curiosos artísticos más importantes componer de la Casa Comunal (sede del gobiernu municipal), la ilesia románica dedicada a Santuyano de Loria y a San Germán, el cascu antiguu de la población y tien una fuerte zona comercial con grandes superficies asitiaes al sur, diendo escontra la frontera española, estos son Centre Comercial, Sant Eloi y Punt de Trobada.
Saint-Nazaire-les-Eymes
Tien una población de y una superficie de  km².
Onjon
Onjon ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cercidiphyllaceae
El katsura ye un gran árbol de fueyes caduques, de les rexones templaes del este d'Asia, cultiváu como fonte de madera pa la construcción de viviendes y como árbol ornamental.
La clasificación filoxenética asitia a esta familia dientro del orde de les Saxifragales.
Descripción
Son árboles caducifolios, dioicos. El so sistema de ramificación con biltos vexetativos llongures y biltos vexetativos o reproductivos curtios. Estípules caedizas tempranes. Fueyes opuestes o raramente alternatives en tarmos llargos, única en biltos curtios, peciolaes, fueyes asemeyada al papel, simples. Les inflorescencies apaecen primero que les fueyes, fasciculaes. Les flores producir en biltos curtios, cada flor subtendido por una bráctea o suprimida; fálta-y el periantu. Inflorescencies estaminaes subsésiles; con 4 o más flores. Frutu en folículo. Les granes esplanaes, alaes; con endospermu aceitosu; embrión grande.
Taxonomía
La familia describióse por Adolf Engler y espublizóse en Syllabus der Pflanzenfamilien (ed. 5) 126. 1907.
Biblioteca Nacional de Francia
La Biblioteca Nacional de Francia (francés: Bibliothèque nationale de France), tamién conocida como Biblioteca Nacional de París y que'l so acrónimu ye BNF, ye una de les biblioteques más importantes de Francia y tol mundu. Tien l'estatutu d'establecimientu públicu. Les sos actividaes son partíes ente distintos allugamientos, que la so principal ye la sede François Mitterrand, asitiada nel barriu de Tolbiac, nel XIII distritu, n'orellar sur de París. Les sos coleiciones físiques son envaloraes en trenta millones de volumen pero tamién ye llargamente conocida por Gallica, la so biblioteca dixital.
Un decretu del añu 1537, que sigue entá a valir, esixe que la Biblioteca Nacional de Francia guarde un exemplar de toles obres publicaes en Francia. Anguaño, alluga en total más de 13 millones de llibros y 350.000 volumes enllibraos de manuscritos, amás de coleiciones de mapes, monedes, documentos, estampes y rexistros sonoros.
Universidá d'El Cairu
La Universidá d'El Cairu (n'árabe جامعة القاهرة, enantes denomada Universidá Exipcia y más tarde Universidá de Fuad) ye un institutu d'educación cimera asitiáu en Guiza, Exiptu. A la Universidá d'El Cairu pertenecen tamién una Facultá de Derechu y una Facultá de Medicina. Esta postrera foi una de les primeres facultaes de medicina d'África y nel Próximu Oriente. El so primer edificiu foi una donación d'Alaini Pasha.
Biblioteca Nacional de Francia
Reseña histórica
thumb|Sede Richelieu, sala de llectura de manuscritos.
Universidá d'El Cairu
Historia
La universidá fundóse'l 21 d'avientu de 1908, como resultancia del esfuerciu d'establecer un centru nacional en materia d'educación. Más tarde xuniéronse otros colleges como'l d'inxeniería (n'árabe كلية الهندسة) en 1816, que fuera zarráu por Mehmet Said en 1854.
Damasonium alisma subsp. bourgaei
'Damasonium alisma subsp. bourgaei' ye una especie de planta acuática perteneciente a la familia de les alismatacees.
Biblioteca Nacional de Francia
Reseña histórica
Surdió en 1994 cola fusión de la Biblioteca Nacional y de la Biblioteca de Francia. Esta postrera foi creada por iniciativa de François Mitterrand y edificada nuna nueva sede en Tolbiac, en cantu del Sena. Los llibros, les publicaciones periódiques y les coleiciones audiovisuales caltener nel nuevu edificiu de Tolbiac, ente que les coleiciones d'historia, arte y historia del arte permanecieron na antigua sede.
Universidá d'El Cairu
Historia
La Universidá d'El Cairu fundóse como una universidá civil d'inspiración europea, en contraste cola Universidá relixosa d'al-Azhar, sirviendo de modelu pa otres universidaes na rexón.
Biblioteca Nacional de Francia
Reseña histórica
Los sos fondos resultaron de la unión de diverses coleiciones. La Biblioteca del Rei (Bibliothèque du Roi), fundada en 1368 pol rei Carlos V, biblioteca que cuntaba con 917 manuscritos, y la Biblioteca de los Duques de Orléans fueron reagrupaes por Francisco I na so residencia real de Fontainebleau, pa dempués ser tresferíes a París por Carlos IX. Asina fundíes, y sol nome de Biblioteca Real (Bibliothèque Royal), en 1666 fueron instalaes por Lluis XIV na cai Vivienne y convirtiéronse en Biblioteca Nacional (Bibliothèque Nationale) en 1795. Darréu xunióse a la coleición la Biblioteca del Arsenal, que fuera creada en 1757 por Palmy d'Argenson, amás de los fondos del conde de Artois, futuru Carlos X, y los archivos de la Bastilla dempués de la Revolución francesa.
Damasonium alisma subsp. bourgaei
Hábitat
Son natives del sur y sureste d'Europa y el norte d'África. N'España nes Islles Baleares en Mallorca y Menorca onde crez en llamargues temporales, en zones onde'l periodu d'hinchente ye más llargu y nos marxes de cursos d'agua.
Descripción
Esta especie vive en llamargues temporales de les zones seques de Mallorca. Trátase d'una planta acuática que vive enraigonada nos sedimentos de les llamargues d'onde nacen les fueyes. Les fueyes tienen un llargu peciolu que-yos dexa llegar hasta la superficie onde queden llexando les llámines que son largamente ovaes (la parte más ancha na base). Forma unes inflorescencies que salen de l'agua, en forma de verticiloss, de flores con trés pétalos blancos o rosaos. El frutu, bien característicu, tien forma d'estrella ríxida. Baldellia ranunculoides paezse un pocu pero tien les fueyes más estreches, son erectas en llugar de llexar y vive en pequeñes riegues y acequias en llugar de crecer nes llamargues. Potamogeton coloratus tamién puede tener un aspeutu asemeyáu pero vive en zones bien distintes y l'inflorescencia tien forma d'espiga ensin pétalos evidentes. Floria n'abril-mayu.
Biblioteca Nacional de Francia
Sede François Mitterrand de la Biblioteca Nacional de Francia
La Biblioteca Nacional de Francia (BNF) tien el so orixe de la biblioteca del rei, constituyíu nel Louvre por Carlos V. Sicasí, ye solamente a partir de Carlos VIII que la biblioteca del rei conocer una continuidá cierta. La biblioteca, nel so tiempu treslladada a Blois y en Fontainebleau, ta instalada de nuevu en París en 1568. Conoz un desarrollu importante mientres el reináu de Lluis XIV y ye abierta al públicu en 1692.
Universidá d'El Cairu
Clasificación
Según el ranking mundial académicu de 2007 (Academic ranking for World Universities, ARWU), publicáu pol Institutu d'Educación Cimera de la Universidá Jiao Tong de Shangái, la Universidá d'El Cairu ye la primera del país y una de les 500 más importantes del mundu.
Biblioteca Nacional de Francia
Sede François Mitterrand de la Biblioteca Nacional de Francia
Dempués de delles mudances, instalar en 1720 na cai Richelieu. Fecha Biblioteca Nacional depués Imperial nel cursu de los cambeos de réximes que conoz Francia a partir de 1789, instalar nos edificios construyíos por Henri Labrouste en 1868, antes de la última mudanza p'axuntar l'allugamientu de Tolbiac.
Origny-le-Sec
Origny-le-Sec ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Universidá d'El Cairu
Clasificación
Según los rankings de 2008 Webometrics World Universities rankings, la Universidá d'El Cairu ye la segunda del país y la décima d'África. Esti ranking ta basáu na webométrica (esto ye, nel estudiu de los aspeutos cuantitativos de la construcción y usu de recursos d'información, estructures y teunoloxíes na rede según un acercamientu bibliométrico y infométrico y ye de calter académicu.
Biblioteca Nacional de Francia
Sede François Mitterrand de la Biblioteca Nacional de Francia
En dellos sieglos, la biblioteca atopó delles evoluciones téuniques, les que tuvo en cuenta, dacuando con retrasu. Estes evoluciones llevaron la entrada de documentos más variaos. Distintes téuniques tamién fueron puestes n'execución na constitución de catálogos cada vez más complexos (catálogos manuscritos ya impresos, ficheros y, dende 1987, catálogos informatizados).
Origny-le-Sec
Tien una población de y una superficie de  km².
Biblioteca Nacional de Francia
Sede François Mitterrand de la Biblioteca Nacional de Francia
L'estatutu de la biblioteca evolucionó enforma tamién, de la biblioteca del soberanu a un serviciu del Estáu hasta un establecimientu públicu autónomu. La Biblioteca tamién diversificó la so actividá, particularmente pola organización d'esposiciones depués d'otros acontecimientos culturales tales como coloquios. Tamién desenvolvió aiciones de cooperación con otres biblioteques, primero nel marcu d'una rede francesa, depués col estranxeru.
Sobremanera, la historia de la Biblioteca ye la de crecederes socesives de les coleiciones. El depósitu llegal, estendíu socesivamente a distintos tipos de documentos, ye la fonte más importante de crecedera. La BNF tamién goció de numberosos donaciones, dacuando de donaciones puntuales, pero tamién de donaciones de coleiciones constituyíes. Los cambeos de publicaciones son otra fonte de crecederasobremanera de publicaciones estrayxeres. Si añedir a esto compres (obres, trabayos) nueves, pero tamién dacuando de puyes de documentos raros). Estes crecederes por compra fueron más o menos importantes según les dómines, con arreglu a los creitos concedíos na Biblioteca.
La BNF dacuando goció de confiscaciones. Ye sobremanera mientres la Revolución francesa que les coleiciones arriquecer d'esa manera. La Biblioteca recibió asina fondos enteros, en procedencia sobremanera d'abadíes, colexos y universidaes clausuraes, particularmente parisinos. Tamién recibió documentos que proveníen de países vecinos.
A partir de 1988, la Biblioteca Nacional entra nuna fase de mudances importantes. El 14 de xunetu, François Mitterrand, aconseyáu particularmente por Jacques Attali, anuncia la construcción y l'organización d'una de les más grande y más moderna biblioteca de mundu tendrá de cubrir tolos campos de la conocencia, tar na disposición de toos ellos, utilizar les teunoloxíes más modernes de tresmisión de datos, poder ser consultada a distancia y ponese en rellación con otres biblioteques europees.