cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Enllaz covalente
Historia
Sicasí la teoría del enllaz covalente o tamién conocíu como la idea de la compartición d'electrones, que ta basáu nel átomu cúbicu, enfrentar a delles dificultaes conceptuales, una y bones esta teoría tuvo como competencia al modelu del enllaz iónicu. A pesar d'esta rivalidá d'estos dos Teoríes, la teoría del enllaz covalente foi aceptada hasta 1920. M.Niaz y M.A.Rodríguez menten nel so testu Historia y filosofía de les ciencies: necesidá de la so incorporación nos testos universitarios de ciencies que Lewis reconoz que la estructura cúbica nun puede representar el triple enllaz y suxure reemplazalo pol átomu tetraédricu. Lewis asumió per munchos años que, si los electrones tán pareados nel átomu magnéticamente, ye fácil entender cómo dos electrones non pareados n'átomos distintos pueden acoplase magnéticamente y formar l'enllaz non polar.
Kamala Harris
Kamala Devi Harris ye una abogada, política y miembru del partíu demócrata. En 2011 convirtióse na 32ª Fiscal Xeneral de California. Foi la primer muyer afroamericana y la primera d'ascendencia india n'ocupar esi cargu. En payares de 2016 foi escoyida pa representar l'estáu de California nel Senáu de los Estaos Xuníos.
Enllaz covalente
Tipos de sustances covalentes
Esisten dos tipos de sustances covalentes: thumb|El bencenu ye un exemplu d'una sustancia covalente molecular. thumb|Cristal de cuarzu ta dientro de la clasificación de les sustances covalentes reticulares.
Sustances covalentes moleculares: los enllaces covalentes formen molécules que tienen les siguientes propiedaes:
Redes o sustances covalentes reticulares: Amás, les sustances covalentes formen redes cristalines d'un númberu indefiníu d'átomos, asemeyaos a los compuestos iónicos, que tienen estes propiedaes:
Definición del enllaz covalente
thumb|La representación d'un Átomu d'Hidróxenu, puede reparase qu'hai un electrón xirando alredor del nucleu del átomu thumb|Representación gráfica d'una molécula diatomica d'hidróxenu; tanto los dos átomos d'hidróxenu comparten un electrón cada unu pa formar un enllaz Considérense átomos d'hidróxenu, a midida que avérense ente sigo, van faciéndose notar les fuercies qu'atraen a cada electrón al nucleu del otru átomu, hasta que diches fuercies d'atraición llegar a compensar cola repulsión que los electrones sienten ente sigo. Nesi puntu, la molécula presenta la configuración más estable.
Hornillos de Eresma
Hornillos de Eresma ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 34,90 km² con una población de 186 habitantes y una densidá de 5,33 hab/km².
Enllaz covalente
Definición del enllaz covalente
Lo qu'asocedió ye que los orbitales de dambos electrones asolapáronse, de cuenta qu'agora ye imposible estremar a qué átomu pertenez cada unu de los electrones.
Kamala Harris
Polítiques
El 8 de payares de 2016, ganó a la representante, tamién demócrata, Loretta Sánchez nes eleiciones al Senáu de los Estaos Xuníos en 2016 pa reemplazar a la senadora demócrata Barbara Boxer, convirtiéndose na segunda muyer negra y primer india-americana escoyida pa sirvir nel Senáu de los Estaos Xuníos.
Llista d'asteroides/83701–83800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Enllaz covalente
Definición del enllaz covalente
Según los químicos S. Seese y G. William Daub, na molécula d'hidróxenu como en toles sustances covalentes deber de tomar cuatro aspectos:
Primero: les propiedaes de los átomos individuales ensin combinar son bien distintos a les propiedaes de les molécules. Por ello cuando s'escribe la fórmula química del hidróxenu tien d'escribise como H2, por cuenta de que ye una molécula diatómica.
Segundu: los dos nucleos positivos atraen a los dos electrones col fin de producir una molécula más estable que la de los átomos separaos, en consecuencia forma un enllaz y collo resulta una molécula más estable a comparanza de l'anterior. Por cuenta de l'atraición qu'exercen los nucleos sobre los dos electrones permédiase la repulsión qu'hai ente ellos, por cuenta de esto ye mayor la probabilidá d'atopar electrones en dalgún llugar asitiáu ente dos nucleos.
Terceru: la distancia ente los nucleos ye tal que les orbitales 1s tienen el máximu traslape, nel casu de la molécula d'hidróxenu, la distancia ente los nucleos ye aproximao de 0.74 Å. Otra manera, la distancia qu'esiste ente dos átomos que se xunen en forma covalente llámase llargor d'enllaz.
Sicasí, cuando los átomos son distintos, los electrones compartíos nun van ser atraíos por igual, de cuenta que estos van tender a averase escontra l'átomu más electronegativu, esto ye, aquel que tenga una mayor apetencia d'electrones. Esti fenómenu denominar polaridá (los átomos con mayor electronegatividá llogren una polaridá más negativa, atrayendo los electrones compartíos escontra'l so nucleu), y resulta nun desplazamientu de les cargues dientro de la molécula.
Podría dicise que al átomu más electronegativu al cual, nun-y gusta compartir los sos electrones colos demás átomos, y nel casu más estremu, va deseyar que l'electrón sía-y vencíu ensin condiciones formándose entós un enllaz iónicu, d'ende que se diga que los enllaces covalentes polares tienen, en dalguna midida, calter iónicu.
Cuando la diferencia de electronegatividades ye nula (dos átomos iguales), l'enllaz formáu va ser covalente puru; pa una diferencia de electronegatividades de 1,9 el calter iónicu algama yá'l 35%, y pa una diferencia de 3, va ser del 49,5%.
Con éses pa diferencies de electronegatividades mayores de 1,7 l'enllaz va adquirir mayor calter iónicu.
Ente l'osíxenu o flúor y los elementos de los grupos 1 y 2, esta diferencia va ser máxima y el so calter iónicu tamién.
Cuando la diferencia tien un valor de 0 a 1,7 va ser el calter covalente el que predomine, como ye'l casu del enllaz C-H. Sicasí, según el químicu Raymond Chang, esta diferencia de electronegatividá ente los átomos tien de ser de 2,0 o mayor por que el enllaz seya consideráu iónicu (Chang, 371).
Hornillos de Eresma
Demografía
thumb|left|Ilesia de San Miguel Arcánxel
Enllaz covalente
Enllaz covalente polar
Consiste na formación d'un enllaz ente átomos de distintos elementos, y la diferencia de la electronegatividá tien de ser mayor de 0,5. Nesti enllaz, los electrones son atraíos fundamentalmente pol nucleu del átomu más electronegativu, xenerando molécules que la so nube electrónica va presentar una zona con mayor densidá de carga negativa y otra con mayor densidá de carga positiva (dipolo). thumb|Tolueno
Hornillos de Eresma
Historia
El 19 de xunetu de 1936 fueron deteníos por falanxistes locales l'alcalde, Neófito López Díez, xunto a otros venti persones y zarraes nel conceyu. Na madrugada del 29 d'agostu, l'alcalde y otros 7 fueron sacaos del conceyu por falanxistes de Mojados con direición a Valladolid, pero nun llugar non determináu del "rasu de Portillo", nel términu municipal de La Pedraja del Portillo, ente Mojados y Boecillo, fueron asesinaos ensin que los sos cuerpos apaecieren y ensin que'l llugar exactu fuera identificáu. El restu de les persones fueron llevaos a Valladolid a les "cocheres" o lliberaos.
Enllaz covalente
Enllaz covalente apolar
Formar ente átomos iguales y la diferencia de electronegatividá tien de ser cero o bien menguada (menor que 0,4). Nesti enllaz, los electrones son atraíos por dambos nucleu cola mesma intensidá, xenerando molécules que la so nube electrónica ye uniforme. thumb|Fenol
Hornillos de Eresma
Historia
Los asesinaos fueron: Estos siete últimos yeren homes que trabayaben pa Neófito López Díez.
Enllaz covalente
Distintos tipos d'enllaces covalentes
thumb|Enllaz covalente simple. thumb|Enllaz covalente triple. Un exemplu d'una especie química que tien un enllaz coordináu, que ye'l ion amoniu (NH41+). El Ion amoniu ta constituyíu por un protón y amoniacu. Los compuestos nos que s'atopa un enllaz coordináu conocer col nome de compuestos de coordinación. Los Compuestos de coordinación o tamién denominaos complexos, que na so mayoría de los casos tán xuníos a dellos aniones circundantes conocíos como ligandos.
Hornillos de Eresma
Historia
Dellos de los encarcelaos fueron:
Enllaz metálicu
thumb|Enllaz metálicu nel [[cobre.]] Un enllaz metálicu ye un enllaz químicu que caltién xuníos los átomos (unión ente nucleos atómicos y los electrones de valencia, que se xunten alredor d'éstos como una nube) de los metales ente sigo. Estos átomos arrexuntar de forma bien cercana unos a otros, lo que produz estructures bien compactes. Trátase de llinies tridimensionales qu'adquieren estructures tales como: la típica d'empaquetamiento compactu d'esferes (hexagonal compacta), cúbica centrada nes cares o la cúbica centrada nel cuerpu. Nesti tipu d'estructura cada átomu metálicu ta estremáu por otros dolce átomos (seis nel mesmu planu, trés percima y trés per debaxo). Amás, por cuenta de la baxa electronegatividá que tienen los metales, los electrones de valencia son estrayíos de les sos orbitales. Esti enllaz namái puede tar en sustances en estáu sólidu.
Los metales tienen delles propiedaes carauterístiques que los estremen de los demás materiales. Suelen ser sólidos a temperatura ambiente, sacante'l mercuriu, y tienen un puntu de fusión alto.
L'enllaz metálicu ye carauterísticu de los elementos metálicos. Ye un enllaz fuerte, primariu, que se forma ente elementos de la mesma especie. Al tar los átomos tan cercanos unos d'otros, interaccionan los sos nucleos xunto coles sos nubes electróniques, empaquetándose nos trés dimensiones, polo que queden los nucleos arrodiaos de tales nubes. Estos electrones llibres son los responsables de que los metales presenten una elevada conductividá llétrica y térmica, una y bones estos puédense mover con facilidá si se pon en contautu con una fonte llétrica. Los metales xeneralmente presenten rellumu y son maleables.
Los elementos con un enllaz metálicu tán compartiendo un gran númberu d'electrones de valencia, formando un mar d'electrones arrodiando un enrexáu xigante de cationes.
La vinculación metálica ye non polar, apenes hai diferencia d'electronegatividá ente los átomos que participen na interacción de la vinculación (nos metales, elementales puros) o bien poca (nes aleaciones), y los electrones implicaos no que constitúi la interacción al traviés de la estructura cristalina del metal. L'enllaz metálicu esplica munches carauterístiques físiques de metales, tales como maleabilidá, ductilidá, bonos na conducción de calor y lletricidá, y con rellumo o llustre (devuelven la mayor parte de la enerxía llumínica que reciben).
La vinculación metálica ye l'atracción electrostática ente los átomos del metal o cationes y los electrones deslocalizados. Esta ye la razón pola cual puede esplicase un deslizamiento de capes, dando por resultancia la so carauterística maleabilidá y ductilidá.
Los átomos del metal tienen a lo menos un electrón de valencia, nun comparten estos electrones colos átomos vecinos, nin pierden electrones pa formar los iones. Nel so llugar los niveles d'enerxía esternos de los átomos del metal se traslapan. Son como enllaces covalentes identificaos.
Teoría del gas electrónico
Estes propiedaes deber al fechu de que los electrones esteriores tán amestaos namái «llixeramente» a los átomos, formando una especie de gas (tamién llamáu «gas electrónico», «nube electrónica» o «mar d'electrones»), que se conoz como enllaz metálicu. Drude y Lorentz, propunxeron esti modelu hacia 1900.
Un primer intentu pa esplicar l'enllaz metálicu consistió en considerar un modelu nel cual los electrones de valencia de cada metal podíen movese llibremente na rede cristalina. D'esta forma, el retículo metálicu considérase constituyíu por un conxuntu d'iones positivos (los nucleos arrodiaos pola so capa d'electrones) y electrones (los de valencia), en llugar de tar formaos por átomos neutros.
A última hora, un elementu metálicu considérase que ta constituyíu por cationes metálicos distribuyíos regularmente y somorguiaos nun gas electrónico» de valencia deslocalizados, actuando como un aglutinante electrostático que caltién xuníos a los cationes metálicos.
El modelu del gas electrónico» dexa una esplicación cualitativa senciella de la conductividá llétrico y térmico de los metales. Puesto que los electrones son móviles, pueden treslladase dende l'electrodu negativu al positivu cuando'l metal sométese al efeuto d'una diferencia de potencial llétricu. Los electrones móviles tamién pueden conducir el calor tresportando la enerxía cinética d'una parte a otra del cristal. El calter dúctil y maleable de los metales ta dexáu pol fechu de que l'enllaz deslocalizado estender en toles direiciones; esto ye, nun ta llindáu a una orientación determinada, como asocede nel casu de los sólidos de redes covalentes.
Cuando un cristal metálicu se deforma, nun se ruempen enllaces alcontraos; nel so llugar, el mar d'electrones a cencielles afaise a la nueva distribución de los cationes, siendo la enerxía de la estructura deformada similar a la orixinal. La enerxía necesaria pa deformar un metal como'l litiu ye relativamente baxa, siendo, como ye lóxicu, enforma mayor la que se precisa pa deformar un metal de transición, porque esti postreru tien munchos más electrones de valencia que son el aglutinante electrostático de los cationes.
Por aciu la teoría del gas electrónico» pueden xustificase de forma satisfactoria munches propiedaes de los metales, pero nun ye afecha pa esplicar otros aspeutos, como la descripción detallada de la variación de la conductividá ente los elementos metálicos.
La Llonga (Arcayana)
La Llonga ye una aldea de la parroquia d'Arcayana nel conceyu asturianu de Valdés.
La Llaguna
Col nome de La Llaguna podemos referinos a:
Zosterops griseovirescens
Zosterops griseovirescens ye una especie d'ave na familia Zosteropidae. Ye endémica de la Islla d'Annobón, del portugués Ano Bom, «Año Bueno», que forma parte de Guinea Ecuatorial. Los sos hábitats naturales son les tierres baxu y húmedu y los plantíos, tropicales o subtropicales.
Llingües berta
Les llingües berta, tradicionalmente consideraes dialeutos d'una sola llingua, son el berta (o gebeto), el fadasha y el unda. Constitúin xuntes una de les cañes primaries de les llingües nilo-saḥarianes.
Comparanza léxica
! GLOSA ! Berta ! PROTO- BERTA ! 1 mənnəkʼo ɗúkʼʊ́nʊ́ŋ~|| *ɗukʼun-(?) ! 2 ! 3 mɔ́ːθy ||~*boːθy ! 4 ! 5 ! 6 ! 7 ! 8 ! 9 ! 10
Arroba
El términu arroba (procede del árabe rub que significa "cuartu, la cuarta parte de daqué", de la mesma procedente del hebréu arba, que significa "cuatro"), puede referise a los siguientes artículos:
Hagnagora marionae
Hagnagora marionae ye una especie de poliya de la familia de les geométridas. Solamente foi recoyida en dos árees d'altos montes  en Costa Rica con elevaciones percima de los 2500 msnm.
La especie paezse a la otra especie del clado H. anicata, pero ye fácilmente estremable pol so gran enllordia mariellu naranxa na nala anterior.
Beixín
Beixín o Pequín, treslliteráu y conocida internacionalemnte como Beijing (en chinu 北京; en pinyin Běijīng, [peɪ˨˩ t͡ɕiŋ˥], la Capital del Norte) ye la capital de la República Popular China y una de les mayores ciudaes del mundu. La so población ye de. La metrópolis, allugada nel norte de China, tien l'estatus alministrativu de municipalidá, con control direutu pol gobiernu nacional, y ta sodividida en catorce distritos urbanos y suburbanos y dos condaos rurales. La ciudá ta incrustada na provincia de Hebei, magar que llenda pel sureste cola municipalidá de Tianjin.
Beixín ye la segunda ciudá mayor del país, dempués de Shanghai, y ye'l so centru políticu, cultural y educativu. Nella tienen la so sede la mayoría de les empreses de titularidá estatal, y ye un importante ñudu de comunicaciones per carretera y ferrocarril, convencional y d'alta velocidá. Amás, el so aeropuertu (Beijing Capital International Airport) ye'l segundu del mundu pol so volume de pasaxeros.
La historia la ciudá remóntase tres mil años, y lleva siendo, como la última de les cuatru grandes antigües capitales de China, el centru políticu del país el más del tiempu demientres los siete caberos sieglos. La ciudá ye famosa polos sos grandes palacios, templos, xardinos, tumbes, muries y puertes monumentales, y los tesoros artísticos que guarda y les sos universidaes faen d'ella el centru del arte y la cultura del país. Son perpoques les ciudaes del mundu que tienen sío el centru políticu y cultural d'una zona xeográfica tantu tiempu.
Santans
Santans ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Zosterops mouroniensis
Zosterops mouroniensis o Anteojitos de la Gran Comora ye una especie d'ave dientro de la familia Zosteropidae. Como'l so nome suxure, ye endémica del monte tropical de Philippia que crez nel Monte Karthala na islla Gran Comora en Comores. Alcuéntrase amenazada pola destrucción del so hábitat.
Las Llongas
Las Llongas ye una aldea de la parroquia d'Arcayana nel conceyu asturianu de Valdés.
Sampans
Sampans ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Josu
Josu fai referencia a dellos artículos:
Orixe del nome
Josu ye l'equivalente n'euskera del nome propiu "Jesús". Como otros munchos nomes vascos foi propuestu por Sabino Arana y Koldo Elizalde. Esiste la variante Iosu, según les correspondientes formes femenines "Josune" y "Iosune".
Anatolijs Gorbunovs
Anatolijs Gorbunovs ye un políticu letón.
Ente 1974 y 1988 ocupó diversos cargos nel Partíu Comunista de la República Socialista Soviética de Letonia, aportando a secretariu del Comité Central del PC de dichu país. Tuvo dellos enfrentamientos con miembros del so partíu, cuantimás cuando sofitó'l movimientu d'independencia del so país.
Ente 1988 y 1995 foi "speaker" del Parllamentu de Letonia (primero, del Sóviet Supremu de la Letonia socialista; dempués, del Sóviet Supremu de la República de Letonia; a lo último, del Saeima, el parllamentu de la Letonia independiente). Cuando en 1991 el país recuperó la independencia, él, como "speaker" del parllamentu, y siguiendo la Constitución de 1992, actuó como presidente interín hasta 1993, cuando foi escoyíu Guntis Ulmanis.
Gorbunovs entró nel partíu Latvijas Ceļš en 1993, y permaneció como miembru del parllamentu hasta 2002. Ente 1995 y esi añu foi Ministru de Desarrollu Rexonal, Ministru de Tresportes y Primer Ministru interín.
Takeshi Koshida
Takeshi Koshida (越田 剛史, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Stefan Banach
Stefan Banach (AFI: ; ), foi un matemáticu polacu, unu de los destacaos de la Escuela de Matemática de Lwow (Lwowska Szkola Matematyki) na Polonia previa a la guerra. Foi un autodidacto en matemátiques; el so talentu foi afayáu por fuercia por Juliusz Mien y darréu por Hugo Steinhaus.
Cuando la Segunda Guerra Mundial empezó, Banach yera'l presidente de la Sociedá Matemática Polaca y profesor na Universidá de Lviv (Uniwersytet Lwowski). Yera miembru de l'Academia de les Ciencies de la República Socialista Soviética d'Ucraína, y per otra parte caltenía una bona rellación colos matemáticos soviéticos, y dexóse-y permanecer nel so cargu a pesar de la ocupación soviética, dende 1939, de la ciudá. Banach sobrevivió a la posterior ocupación alemana dende xunetu de 1941 hasta febreru de 1944, ganándose la vida alimentando un pioyu col so sangre pal Institutu d'Investigación sobre'l Tifus del profesor Rudolf Weigl. La so salú empioró mientres la ocupación, y desenvolvió un cáncer de pulmón. Tres la guerra, Lviv incorporar a la Xunión Soviética, y Banach morrió ellí primero que pudiera ser repatriáu a Cracovia, Polonia. Ta soterráu nel Campusantu Lychakivskiy.
Obra
Théorie des opérations linéaires (Teoria operacji liniowych, 1932) ta consideráu la obra más importante de Banach. Nella formuló'l conceutu agora conocíu como Espaciu de Banach, y demostró munchos teoremas fundamentales del analís funcional. Tamién creó y editó la revista Studia Mathematica.
Amás de ser unu de los creadores del analís funcional, Banach tamién fixo contribuciones importantes a la teoría de la midida, Teoría de conxuntos, y otres cañes de les matemátiques.
Sapois (Jura)
Sapois ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Os Amieiros
Os Amieiros ye una casería de la parroquia de Santalla nel conceyu asturianu de Santalla d'Ozcos.
Alcuéntrase a 4,5 km de Santalla, la capital del conceyu, a un altor mediu de 585 msnm y tien una población de.
Sarrogna
Tien una población de y una superficie de  km².
Barcia (Santalla)
Barcia ye una aldea de la parroquia de Santalla nel conceyu asturianu de Santalla d'Ozcos.
Alcuéntrase a 4,4 km de Santalla, la capital del conceyu, a un altor mediu de 581 msnm y tien una población de.
Camarillas
Camarillas ye una llocalidá y conceyu de la contorna Comunidá de Teruel na provincia de Teruel, na Comunidá Autónoma d'Aragón, España. Tien un área de 50,55 km² con una población de 94 habitantes (INE 2016) y una densidá de 1,86 hab/km².
Asitiáu nel Sistema Ibéricu, a una altitú de 1314 m. El puntu más altu ye la Muela a 1454 m, xunto al ríu Pinilla (tamién llamáu Camerón), afluente del ríu Alfambra (xusto na so unión forma unes "marmites de xigante" denominaes les Calderetes).
Mientres la Edá Media y tol Antiguu réxime, hasta la división provincial de 1833, foi tierra de realengu, quedando encuadrada dientro de la comunidá d'aldegues de Teruel na sesma del Campu de Monteagudo
Les sos fiestes son la primer fin de selmana d'agostu (San Roque) y San Antón, col so tradicional "Trance" (puya de donativos).
Llugares d'interés
thumb|Castiellu Destaca la so arquiteutura civil (Casa Miedes y Casa Barberanes, la Tenada del Obispu, el so acueductu medieval, el castiellu y el so "neveru") y relixosa (San Cristóbal, San Roque y la Virxe del Campu, según la ilesia, que perdió la so bóveda y cubrición).
Apodera la población el Castiellu. Trátase d'una cortil circular construyíu mientres la Guerra de los Dos Pedros. Na base de la torre caltién la primitiva ilesia, de mediaos del sieglu XVI
Edificios relixosos
La Ilesia de la Virxe del Castillo ye una obra barroca del sieglu XVIII. Mientres la década de los 1980 derrumbóse parcialmente.
La Ermita de San Roque atópase a un llau del conceyu. Trátase d'una pequeña edificación del sieglu XVII.
Fósiles topaos en Camarillas
Camarillasaurus - Dinosauriu
Hagnagora mortipax
Hagnagora mortipax ye una especie de poliya de la familia de les geométridas. Habita en Costa Rica y Ecuador.
El llau cimeru de la nala tien un color de base marrón escuru con un llurdiu blancu-crema na nala anterior que casi llega en cantu esterior y llegando hasta'l cantu interior (nos especímenes de Costa Rica), o nun llegando en cantu (nos especímenes Ecuatorianos). El llurdiu blancu ye más estrecha que nes Hagnagora jamaicensis, y significativamente más pequeña, y separada del marxe esterior, que les Hagnagora acothysta de Brasil. Los trés especies son significativamente más grandes que les Hagnagora guatica.
El Pueblu (Arcayana)
El Pueblu ye una aldea de la parroquia d'Arcayana nel conceyu asturianu de Valdés.
1-2-Switch
1-2-Switch ye un xuegu de socialización desenvueltu y publicáu por Nintendo pa Nintendo Switch, que foi llanzáu en tol mundu'l 3 de marzu de 2017. El xuegu utiliza'l controladores Joy-Con, con xugadores mirándose de frente xugando a dellos minixuegos.
Sistema de Xuegu
1-2-Switch ye un xuegu de socialización nel qué xugadores de normal nun miren qué ta pasando na pantalla, sinón que xueguen escuchando los efeutos de soníu y usando les funcionalidades de los Joy-Con pa xugar a dellos xuegos distintos. Presenta 28 minixuegos distintos, la mayoría de dos xugadores, cada cual utiliza un Joy-Con y de cutiu mira de frente al otru xugador mientres gameplay. Amás de videos pa cada xuegu, los xugadores mayoritariamente confíen namái nes pistes d'audiu y la vibración HD de los Joy-Con pa indicar cómo tán xugando a cada xuegu.
Pre-Llanzamientu
Hasta'l llanzamientu del so trailer inicial, delles comentaristes compararon el xuegu a WarioWare. Ben Skipper del International Business Times toma nota de les insinuaciones sexuales del xuegu.
Llanzamientu
1-2-Switch hai recibíu "revisiones mistes o" medies, según la web Metacritic.
Zosterops splendidus
Zosterops splendidus o Anteojitos arrogante  ye una especie d'ave paseriforme de la familia Zosteropidae endémica les islles Salomón.
Distribución
Alcuéntrase solo n'en la islla de Ranongga, al oeste de les Islles Nueva Xeorxa, nel archipiélagu de les islles Salomón.
Séligney
Séligney ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Queensferry
thumb|right|200px|Parque comercial de Queensferry, con [[B&Q, una tienda de bricolaxe.]] Queensferry (idioma galés: Y Fferi Isaf (utilizáu raramente ) ye una villa galesa nel nordeste del condáu de Flintshire. Ta al llau de la carretera A494 y el ríu Dee. La población de la parroquia de Queensferry ye 1.924, según el censu de 2001.
Queensferry foi fundáu en 1737 como Lower Ferry (Tresbordador más Baxu), por cuenta de una llinia de tresbordadores sobre'l ríu Dee, y otra llinia sobre'l ríu n'otra villa de Flintshire qu'agora ye Saltney. Por cuenta de l'allugamientu de Saltney, más altu nel cursu del Dee, yera conocíu como Higher Ferry (Tresbordador más Altu). En 1820, dempués de l'adhesión del Rei Jorge IV del Reinu Xuníu, el nome de Lower Ferry foi camudáu a Kingsferry (Tresbordador del Rei). En 1837, cuando la Reina Victoria del Reinu Xuníu foi coronada, el nome de la villa foi camudáu amás a Queensferry (Tresbordador de la Reina). El so nome galés, Y Fferi Isaf, ye una traducción del nome inglés, pero por cuenta de la talla y edá de la villa, nun ye utilizáu enforma.
Hiroyuki Sakashita
Hiroyuki Sakashita (坂下 博之, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Eusebio Guilarte Mole
Eusebio Guilarte Mole foi un políticu y militar bolivianu, décimu (10º) presidente de Bolivia dende avientu de 1847 hasta xineru de 1849.
Biografía
Foi fíu natural del español Miguel Guilarte y de doña Lorenza Mole. Como alumnu del Colexu Seminariu xunir al exércitu patriota y la so primer aición foi la batalla de Zepita nel Batallón Pichincha.
Darréu nel exércitu d'Andrés de Santa Cruz fixo la campaña de Perú y tomó parte nes batalles de Yanacocha y Uchumayo, onde salió mancáu. Foi xubíu a coronel y participó na batalla de Ingavi en 1841, mientres la Guerra ente Perú y Bolivia. Foi designáu diplomáticu ante'l Brasil.
José Ballivián n'el so gobiernu nomar miembru del Conseyu d'Estáu. El 23 d'avientu de 1847 foi investido presidente de Bolivia pol renunciante Xeneral Ballivián. Gobernó apenes diez díes, pos el so débil gobiernu foi derrocáu al poco tiempu por José Miguel de Velasco.
Morrió asesináu nel mariña boliviana, n'Cobija, el 11 de xunu de 1849.
Bonaventura Cavalieri
Bonaventura Cavalieri (Milán, 1598 - Boloña, 1647), matemáticu italianu perteneciente a la orde de los xesuites. Foi alumnu de Galileo Galilei, y enseñó matemátiques en Bolonia (1629). El so interés poles matemátiques foi aguiyáu polos trabayos d'Euclides y depués d'atopar a Galileo, consideróse como un discípulu d'esti astrónomu. En Pisa, Cavalieri foi educáu en matemátiques por Benedetto Castelli, un profesor de matemátiques na Universidá d'esa ciudá. En 1629 Cavalieri foi nomáu profesor de matemátiques en Bolonia.
Foi'l primeru n'introducir n'Italia el cálculu logarítmicu, pero debe la so celebridá a la so teoría de los «indivisibles», qu'espunxo en Geometria indivisibilibus continuorum quadam nova ratione promota (1635). Esta teoría estudia les magnitúes xeométriques como compuestes d'un númberu infinitu d'elementos, o indivisibles, que son los últimos términos de la descomposición que puede faese. La midida de los llargores, de les superficies y de los volúmenes convertir n'efectuar la suma de la infinidá d'indivisibles: ye'l principiu del cálculu d'una integral definida, anque ensin la noción rigorosa moderna de pasu a la llende. Por esto pue ser consideráu como unu de los precursores del analís infinitesimal modernu. El Principiu de Cavalieri encontar nesta teoría.
Coles mesmes figuró ente los primeres qu'enseñaron la teoría copernicana de los planetes. Otros trabayos sos dignos de sonadía son el desenvolvimientu dau a la trigonometría esférica, según el descubrimientu de les fórmules relatives a los focos de los espeyos y de les lentes.
Kamelia Tsekova
Kamelia Tsekova (búlgaru, Камеля Цекова, ) ye una deportista búlgara que compitió en llucha estilu llibre, ganadora de dos medayes de bronce nel Campeonatu Européu de Llucha, nos años 2000 y 2001.
Concursu de Tonada de Samartín del Rei Aurelio (XVII Edición)
La décimo sétima edición del Concursu de Tonada de Samartín del Rei Aurelio (2015) tuvo una participación de 115 concursantes y el palmarés foi'l que vien darréu:
El Ribáu
El Ribáu ye una aldea de la parroquia d'Arcayana nel conceyu asturianu de Valdés.
As Barreiras (Santalla)
As Barreiras ye una aldea de la parroquia de Santalla nel conceyu asturianu de Santalla d'Ozcos.
Alcuéntrase a 2,2 km de Santalla, la capital del conceyu, a un altor mediu de 408 msnm y tien una población de.
Sellières
Sellières ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villarín (Arcayana)
Villarín ye una aldea de la parroquia d'Arcayana nel conceyu asturianu de Valdés.
Josu Uribe
Jesús Uribesalgo Gutiérrez, conocíu como Josu Uribe, ye un entrenador de fútbol asturianu, el so últimu equipu foi'l Caudal Deportivo de la Segunda División B d'España. Ye fíu del fináu Jesús Uribe, xugador del Real Sporting de Xixón nos años 1960.
Trayeutoria
Empezó a entrenar con ventiún años nel equipu redrueyu del Real Sporting de Xixón. Pasó por diversu clubes asturianos de la Tercer División hasta consiguir l'ascensu a Segunda B col Ribadesella C. F. na campaña 2001-02. Na temporada 2002-03 entrenó a la U. D. Las Palmas en Segunda División, dexando al equipu na quinta plaza al términu del campeonatu. De siguío, foi contratáu pol Getafe C. F. y consiguió el primer ascensu na historia del club madrilanu a la máxima categoría na campaña 2003-04.
A pesar d'ello, nun siguió nel club y pasó a ocupar el banquín del Elche C. F., de nuevu en Segunda División. Ellí llogró un décimu puestu na temporada 2004-05 y foi cesáu en metá de la siguiente. Tres casi un añu inactivu, foi contratáu pol Hércules C. F. tres el cese de José Bordalás, magar tampoco pudo terminar la temporada nel equipu alicantín. Na temporada 2007-08 dirixó al Deportivo Alavés hasta que foi destituyíu'l 18 de febreru de 2008. En febreru de 2009 comprometer col Ribadesella, del grupu 2 de la Tercer División, hasta'l final de la temporada. Sicasí, el 10 de marzu abandonó'l puestu pa roblar cola S. D. Eibar ya intentar caltener la categoría en Segunda División, oxetivu que nun consiguió.
En xunetu de 2009 fichó por una temporada pola Cultural y Deportiva Leonesa. Dempués d'un añu ensin entrenar, en 2011 fichó pol club griegu del Panserraikos FC, anque decidió abandonar el cargu a finales d'ochobre por cuenta de la so insatisfaición coles condiciones de trabayu. En xineru de 2012 foi llamáu pol Girona F. C. pa faese cargu del equipu, sustituyendo al téunicu Raül Agné. Dos meses dempués, foi destituyíu n'encadenando una serie de resultancies negatives.
En mayu de 2013 fichó pol Real Avilés C. F., club col qu'apostó la promoción d'ascensu a Segunda División de la temporada 2013-14. El 8 de marzu de 2015 el club avilesín anunció la destitución del téunicu, tres una serie de males resultancies.
El 13 de xineru de 2016 fíxose cargu del C. D. Mensajero, club del grupu II de Segunda División B d'España, tres el cese de Roberto Aguirre. Consiguió que l'equipu canariu terminara na décimu tercer posición con 44 puntos. En xunetu de 2016 pasó a dirixir a la U. D. Melilla, onde foi cesáu tres la xornada 30 cuando l'equipu ocupaba la sesta posición. En payares de 2017 fichó como téunicu del Caudal Deportivo del grupu II de la Segunda División B. En rematando la temporada n'última posición, nun anueva col conxuntu mierense.
Septmoncel les Molunes
Septmoncel les Molunes ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Brañavella
Alcuéntrase a 4 km de Santalla, la capital del conceyu, a un altor mediu de 615 msnm y tien una población de.
Jana Kramer
Jana Rai Kramer ye una actriz y cantante de música country d'Estaos Xuníos.
Carrera
Kramer interpretó a Noelle Davenport en Friday Night Lights y Portia Ranson en 90210. Interpretó a una moza comenenciuda en Turtle en Entourage. En 2009, Kramer robló pa ser regular en One Tree Hill como Alex. En febreru de 2011, Kramer robló con Warner Bros. Nashville Records. El so primer senciellu, "I Won't Give Up", foi llanzáu nes radios en febreru de 2011 y apaeció nun episodiu de One Tree Hill. A pesar de fallar en Hot Country Songs el cantar llegó al númberu 75 en Billboard Hot 100''.
Vida personal
El 2 d'avientu de 2009, Kramer comprometer con Johnathon Schaech. La pareya conocer nel set de Prom Night y apaeció como pareya en Laid to Rest. Casáronse'l 4 de xunetu de 2010 en Michigan. El 9 d'agostu de 2010, anuncióse que Kramer y Schaech divorciárense dempués d'un mes de matrimoniu.
Ryoichi Kawakatsu
Ryoichi Kawakatsu (川勝 良一, ) ye un ex-futbolista xaponés.
El Capieḷḷu
El Capieḷḷu ye una casería de la parroquia d'Arcayana nel conceyu asturianu de Valdés.
José Amodia
José Amodia foi un profesor y escritor británicu d'orixe español.
Biografía
Nacíu na ciudá asturiana d'Uviéu el 11 de xunu de 1936 nuna familia d'ideoloxía republicana, estudió Derechu na Universidá d'Uviéu, pa terminar instaláu nel Reinu Uníu, onde contraería matrimoniu con una muyer inglesa hacia 1960. Críticu col réxime franquista y la figura del dictador mas defensor de la Transición, foi autor d'obres como Franco's Political Legacy: From Fascism to Façade Democracy (Rowman and Littlefield, 1977); ente otres. Finó'l 21 de setiembre de 2006.
Pedro Blanco Soto
Pedro Blanco Soto foi un militar y políticu bolivianu, quintu Presidente de Bolivia, cargu qu'ocupó por un periodu bien curtiu antes de ser asesináu polos sos opositores. Foi tamién un oficial distinguíu mientres la guerra d'independencia peruana
Biografía
Blanco, fíu de José Manuel Blanco y Vicenta Soto nació na ciudá de Cochabamba, Bolivia el 19 d'ochobre de 1795. A los 17 años se enlistó nel exércitu realista participando na campaña contra los patriotes arxentinos nel so natal Alto Perú, prontamente destacó na caballería formando parte del escuadrón Cazadores Montaos, foi xubíu a teniente tres la batalla de Vilcapujio, y a capitán tres la de Viluma.
Col desembarcu de la espedición llibertadora de San Martín l'escuadrón en que sirvía'l capitán Blanco foi movíu al Baxu Perú. Sería na campaña de 1823 onde s'estremaría notablemente al puntu de recibir una mención especial pol so valor nel parte del xeneral Gerónimo Valdés, yá que mientres les escaramuzas previes a la Batalla de Torata el capitán Blanco al mandu de solu 35 cazadores montaos batiérase contra la vanguardia enemiga, matando cola so espada a un oficial independentista y posándose del so caballu en mediu del fueu cruciáu pa recoyer la espada y el sombreru del so competidor. Por esta distinguida aición foi-y agasayada de manes del mesmu Valdés y en presencia de tola división realista un formosu sable que fuera tomáu al comandante arxentín Gregorio Aráoz de Lamadrid mientres una escaramuza nel Altu Perú y que Valdez caltenía pa premiar la primer traza d'estraordinariu valor.
Participación nel exércitu patriota
A pesar de la so prometedora carrera nel exércitu real, como munchos otros oficiales americanos desertó al bandu independentista siendo que pocos díes dempués militaba yá nel exércitu patriota, combatiendo'l restu de la campaña al exércitu nel qu'hasta entós sirviera y nel qu'entá formaba un hermanu so como ayudante d'órdenes del brigadier Valdés, incorporáu al exércitu peruanu fixo la segunda campaña d'entemedios al mandu del xeneral Andrés de Santa Cruz atopándose na batalla de Zepita pola que Santa Cruz foi nomáu mariscal, cuando'l xeneral Santa Cruz replegar en derrota del Altu Perú dirixó una partida de soldaos esvalixaos que se xunieron al exércitu del caudiellu patriota José Miguel Lanza pa combatir a los sos órdenes en Alzuri contra les fuercies del xeneral Olañeta onde a pesar del so valor fueron ganaos poles meyor pertrechadas tropes realistes, depués d'esta aición retornó a Lima pa xunise al exércitu xuníu de Bolívar siendo nomáu comandante del tercer escuadrón de "Húsares de Perú" que pola so brava participación na Batalla de Junín, na que'l comandante Soto foi reconocíu pol so valor nel parte oficial, fueron renombraos pol llibertador como "Húsares de Junín", y que güei constitúin la guardia presidencial de Perú. Finalmente combatiría tamién na decisiva Batalla d'Ayacucho na cual resultó gravemente mancáu al puntu que creyendo segura la so muerte dixo al xeneral José de La Mar, xefe de la so división, cuando foi a ve-y, lo siguiente: "Xeneral, muerro, pero tengo'l prestu de sellar cola mio sangre la llibertá de la mio Patria". Según les memories del coronel Manuel Antonio López el comandante Soto tuvo ente los más de 50 oficiales, principalmente peruanos, que víspores de la batalla final axuntar nel campu d'Ayacucho pa saludar y despidise de los sos familiares y amigos que militen nel exércitu real y nel que'l so hermanu mandaba un cuerpu de la caballería española.
La so ferida foi debidamente atendida y una vegada restablecíu pasó al Altu Perú onde Bolívar, dixebrando al Altu Perú del baxu Perú, acababa de crear la República de Bolívar (actual Bolivia), col rangu de general Pedro Blanco Soto entró al serviciu del exércitu de la so patria natal. El gobiernu presidíu por Antonio José de Sucre caltenía nel país una numberosa división colombiana lo que xuníu a un gobiernu bolivariano creó'l descontentu nun sector de la población y l'exércitu bolivianu. Les mesmes tropes colombianes acabaron per sulevar se contra l'autoridá de Sucre quien resultó mancáu al tratar d'encalorar un motín en Chuquisaca. So esta situación de conmoción interna producióse la invasión del exércitu peruanu al mandu d'Agustín Gamarra que'l so oxetivu yera forzar la salida de les tropes colombianes de Bolivia yá que constituyíen una amenaza pal Perú que pol so refugu a la presidencia vitalicia de Boliviar y problemes estremeros cola Gran Colombia atopar a puertes d'una guerra con esi país.
La división que mandaba'l xeneral Blanco pronuncióse a favor del exércitu peruanu, el 31 de mayu la que mandaba'l xeneral Braun atacó-y en Potosí pero foi refugada. El gruesu del exércitu bolivianu al mandu del xeneral José María Pérez de Urdininea, fuertemente menguáu pola deserción de xefes y soldaos al exércitu de Gamarra, retirar a Oruro ensin presentar batalla. Darréu l'exércitu peruanu ocupo les ciudaes de La Paz y Oruro. Les fuercies de Blanco dirixir a la ciudá de Sucre y depués a Ñuccho onde prindaron al presidente Antonio José de Sucre, magar depués foi lliberáu por Gamarra.
El 6 de xunetu de 1828 roblóse'l tratáu de Piquiza. Nel tratáu convieno la salida de les tropes grancolombianas pol puertu d'Arica, en tresportes qu'apurriría'l gobiernu de Perú que les sos tropes retirar tamién en setiembre d'esi añu.
Presidente Provisorio de Bolivia
Establecer nel tratáu de Piquiza, la convocatoria a una Asamblea Constituyente la mesma que s'axuntó'l 16 d'avientu y designó Presidente Provisional de Bolivia al xeneral Pedro Blanco, quien tomo posesión del cargu'l 26 d'avientu de 1828. Les midíes adoptaes pol so nuevu gobiernu nun fueron del presto de la cúpula militar boliviana n'especial la encabezada pol coronel José Ballivián que 5 díes dempués depunxo a Blanco, quien col brazu en cabestrillo foi treslladáu prisioneru al conventu de la Recoleta onde sería asesináu pola guardia que lo curiaba'l 1 de xineru de 1829. Pedro Blanco pasó a la historia de Bolivia como'l presidente bolivianu que gobernó solo 8 díes, siendo'l so gobiernu'l más curtiu de tolos presidentes.
L'historiador español Mariano Torrente, na so obra dedicada a la guerra d'independencia hispanoamericana, refiriéndose n'unu de los sos pasaxes a la persona de Pedro Blanco Soto diría: "sensible ye por cierto qu'un oficial tan recomendable fuera sacrificáu socesivamente al raxón de los mesmos independientes, a que les sos files pasar...". pedro blancu intentu sustituyir dellos mandos militares opositores
Giro d'Italia 2013
La 96ª edición del Giro d'Italia celebrar ente'l 4 y el 26 de mayu de 2013 en principiu sobre 3.454,8 km anque finalmente fueron 3.332,6 por cuenta de nevaes (ver seición Retayos nel percorríu), dende Nápoles hasta Brescia (como foi habitual dende 2009 alternóse'l final habitual en Milán col d'otres llocalidaes italianes).
La carrera formó parte del UCI WorldTour 2013.
El ganador final foi Vincenzo Nibali (quien se fixo con tres etapes) con ampliu marxe sobre'l restu. Acompañáron-y nel podiu Rigoberto Urán (vencedor d'una etapa) y Cadel Evans.
Nes otres clasificacioens secundaries impunxéronse Mark Cavendish (puntos y combatividad, al ganar cinco etapes), Stefano Pirazzi (monte), Carlos Betancur (mozos), Rafael Andriato, (metas volantes), Sky (equipos) y Movistar (equipos por puntos).
Equipos
Tomaron parte na carrera 23 equipos: los 19 de categoría UCI ProTeam (al ser obligada la so participación); más 4 de categoría Profesional Continental por aciu invitación de la organización (Androni Giocattoli-Venezuela, Bardiani Valvole-CSF Inox, Colombia y Vini Fantini-Selle Italia). Formando asina un pelotón de 207 ciclistes, de 8 ciclistes per equipu, de los qu'acabaron 168. Escepcionalmente devasóse la llende de 200 corredores pa carreres profesionales por cuenta de la inclusión del Katusha como equipu UCI ProTeam cuando yá taben les invitaciones axudicaes. Los equipos participantes fueron:
Clasificación xeneral - maglia rosa
(DSQ) Descalificáu por dar positivu en EPO
Combatividad
Puntos por ser primeru en sprints entemedios, puertos de monte o finales d'etapa.
Azzurri d'Italia
3, 2 y 1 puntu a los 3 primeros clasificaos de cada etapa.
Premiu fuga pinarello
1 km escapáu en cabeza de carrera (siempres que nun seya un grupu cimeru a 10 corredores) = 1 puntu.
Premiu al xuegu llimpiu - Premiu al fair-play
Atrópense puntos por distintes infracciones (llamaes d'atención: 0,5p.; multes: 1 p. por cada 10 francos suizos; penalizaciones en tiempu: 2 p. por cada 2 segundos; desclasificación: 100 p.; espulsión de la carrera ó sancionáu con un retrasu nel puestu de la etapa: 1.000; dopaxe: 2.000 p.).
Retayos nel percorríu
El fríu y l'agua fueron los inesperaos protagonistes de la carrera, apaeciendo en numberoses etapes a lo llargo de les dos primeres selmanes. El 18 de mayu, na 14ª etapa nun se xubió a Sestriere como taba previstu. L'agua, la nieve y la poca visibilidá llevaron a la organización a camudar el percorríu realizando 14 km más. Igualmente caltúvose la meta en Bardonecchia. Mientres esa xornada tamién se pensó en retayar casi 100 quilómetros de la siguiente etapa, una de les más importantes, esaniciando por tantu la esperada xubida al Galibier. A la fin, gracies a los esfuercios por llimpiar la carretera y esaniciar la nieve, decidió correse la 15ª etapa íntegra, esaniciando solo los postreros 4,2 km finales, acabando asina la carrera nel monumentu a Marco Pantani, al que se-y faía un homenaxe.
Yá na última selmana, la 19ª etapa foi suspendida por "condiciones climaticas adverses y la presencia de nieve na mayor parte del percorríu". La etapa, con final en Val Martello, fuera primeramente modificada poles nevaes, esaniciando los duros Pasu Gavia y el Pasu Stelvio, nunca antes xubíos los dos nuna etapa. La 20ª etapa tamién sufrió cambeos nel percorríu pol mesmu motivu y de los 5 puertos programaos pa xubir nesa xornada, namái se xubieron dos, el Passo Tre Croci y el final nes Tres Cima de Lavaredo quedándose esta postrera como Visu Coppi (visu más altu de la prueba) con 2.304 metros.
Sylvain Georges
Esto provocó que'l so equipu, l'l'UCI ProTeam Ag2r La Mondiale se autoexcluyese del Critérium del Dauphiné 2013 por cuenta de que tuvo 2 casos de dopaxe nos últimos dolce meses, cumpliendo asina coles normes del MPCC (Movimientu por un ciclismu creíble).
Danilo Di Luca
El vienres 24 de mayu dar a lluz el positivu por EPO del italianu Danilo Di Luca. El control realizárase antes del Giro d'Italia, el 29 d'abril y fora de competición, un día dempués de correr el Giro de Toscana.
Mauro Santambrogio
El ciclista dio positivu na primer etapa por EPO.
N'España
Al igual qu'otros años, Eurosport España tien los derechos de la ronda italiana pa tol territoriu nacional, n'emisión codificada. Delles cadenes rexonales tán emitiendo n'abiertu'l Giro pa les sos rexones:
El restu del país, que representa más de les 2/3 partes de la población total d'España (unos 33 millones de persones) nun ta teniendo la posibilidá de siguir el Giro n'abiertu, tal que yá asocedió en numberoses ocasiones na última década. Dende l'añu 2000 (incluyíu), solu trés ediciones viéronse completes n'abiertu en tol país.
N'América del Sur
La retresmisión de la carrera p'América del Sur va tar al cargu de la cadena ESPN, en direutu al traviés de la so señal ESPN 3 y resumes diarios al traviés d'ESPN Llatinoamérica.
En Méxicu y Centroámerica
La retresmisión pa Méxicu y países centroamericanos (Guatemala, Hondures El Salvador, Nicaragua, Costa Rica y Panamá) va ser al traviés de Televisa Deportes Network.
UCI World Tour
La presente edición del Giro d'Italia dio puntos pa la clasificación del UCI WorldTour 2013, solamente a los corredores d'equipos ProTour.
Vincenzo Nibali xubió al segundu llugar de la clasificación, detrás de Fabian Cancellara quien se caltién como líder. Carlos Betancur xube al cuartu llugar, ente que Michele Scarponi entra nel Top 10. Tantu Rigoberto Urán como Cadel Evans suman los sos primeros puntos nel añu. Nibali dexa igualmente al so equipu Astana xubir al 6° puestu de la clasificación por equipos, apoderada inda pol Sky. Destácase tamién los colombianos, qu'asumen el lideralgu de la clasificación per países, que se traudce nel regresu definitivu de Colombia a la élite mundial.