cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ING
En 2008 ING contaba con más de 130.000 emplegaos y más de 85 millones de clientes. Tien oficines en Canadá, Arxentina, Perú, Chile, Colombia, España, Francia, Italia, Méxicu, Estaos Xuníos, Alemaña, Reinu Xuníu, Bélxica, Austria y Australia. Ye la matriz del bancu bancu virtual ING Direct, qu'opera n'Australia, Canadá, los EE.XX., Reinu Xuníu, España y otres partes. En 2007 yera una de les 20 mayores instituciones del mundu en cuanto a capitalización bursátil y d'acuerdu al ranking Global 500 de la revista Fortune, la séptima compañía más grande del mundu.
Por embargu, el grupu foi duramente afeutáu pola crisis y en payares del 2009 anunció que, nun procesu que finará nel 2013, venderá sos divisiones de seguros, d'inversiones y de dalgunos activos adicionales pa convertise nuna institución más pequeña y centrada nel mercáu européu.
La sede d'ING allúgase n'Ámsterdam y ye popularmente conocida como un edificiu autónomu.
13 Ceti
13 Ceti (13 Cet / HD 3196 / GJ 23) ye un sistema estelar alcontráu na constelación de Cetus. Asitiáu a una distancia de 69 años lluz del Sistema Solar, tien magnitú aparente +5,20.
La componente principal del sistema, 13 Ceti A, ye una nana mariella de tipu espectral F8V —asemeyada, por casu, a γ Pavonis o a 111 Tauri— con una masa un 18% mayor que la masa solar. La componente secundaria, 13 Ceti B, ye un análoga solar de tipu G0V o G2V que la so masa ye comparable a la solar. El semiexe mayor de la órbita ente los dos componentes ye de 0,23 segundos d'arcu, equivalente a una separación proyeutada de 4,9 UA. Empleguen 6,92 años en completar una vuelta alredor del centru de mases común.
13 Ceti A ye, de la mesma, una binaria espectroscópica con un periodu orbital de namái 2,08 díes. L'acompañante d'esti subsistema, 13 Ceti Ab, ye una estrella de baxa masa (~ 0,35 mases solares). La proximidá ente estos dos estrelles xenera una intensa actividá cromosférica, constituyendo'l par una variable RS Canum Venaticorum, un tipu de variable eruptiva. Como n'otres variables d'esti tipu —ente les que se cunten Capella (α Aurigae) o II Pegasi—, la fluctuación de rellumu ye pequeña, de namái 0,1 magnitúes. El sistema recibe la denominación, tocantes a variable, de BU Ceti.
La metalicidá de 13 Ceti ye comparable a la solar ([Fe/H] = -0,07) y la so edá envalórase en 3800 millones d'años.
Hieraciinae
Hieraciinae ye una subtribu de la tribu Cichorieae de plantes con flores perteneciente a la familia Asteraceae, subfamilia Cichorioideae colos siguientes xéneros.
Sandra Golpe
Sandra Golpe Cantalejo ye una periodista y presentadora de televisión andaluza (España). Ye llicenciada en Periodismu pola Universidá de Navarra y Master en Periodismu Audiovisual pol Institutu d'Especialistes en Periodismu Audiovisual (IEPA).
La Torre (El Valle)
La Torre ye una casería de la parroquia d'El Valle nel conceyu asturianu de Carreño.
Alcuéntrase a 6,10 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 99 msnm y tien una población de.
Legarda
thumb|200px|Ilesia de Legarda. Legarda ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Pamplona, na contorna de Puente la Reina, nel Valdizarbe y a 15 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población n' foi de habitantes (INE).
Asitiada nel tramu de Pamplona a Puente la Reina nel Camín de Santiago, una vegada baxáu'l puertu del Perdón.
Topónimu
El nome de Legarda probablemente proceda del términu euskérico Legarreta que significa llugar de graves o cascayos (mandar `grava y el sufixu qu'indica llugar -eta).
D'alcuerdu a esta posibilidá'l nome orixinal podría tresformase por 2 víes distintes; una pola aplicación de les regles fonétiques propies del romance que tresforma la lletra t na d (Legarreta → Legarreda → Legarda) y la otra posibilidá sería pola tranformación fonética vasca, síncopa de la vocal y sonorización de la lletra t na d dempués d'una r (Legarreta → Legarta → Legarda).
Dambes posibilidaes son un tanto escures y tamién esiste la posibilidá de qu'esistiera d'antiguo nel euskera tal que suxurió'l llingüista, Koldo Michelena el sufixu «da» que'l so significáu sería desconocíu.
El nome de la llocalidá según figura recoyíu nel Nomencládor Euskérico de Navarra (NEN) yá apaez na so forma actual nel añu 1095.
El so xentiliciu ye legardero y legardera aplicable al masculín y femenín respeutivamente.
Escudu
L'escudu d'armes del llugar de Legarda tien el siguiente blasón.
Nesti blasón representa'l frutu´que produz de forma destacada la contorna, daqué abondo habitual na heráldica municipal.
Situación
La llocalidá de Legarda ta asitiada na parte central de la Comunidá Foral de Navarra dientro de la rexón xeográfica de la Zona Media o Navarra Media y el Valdizarbe o valle de Izarbe. El so términu municipal tien una superficie de 8,30 km² y llinda al norte col conceyu de la Cendea de Cizur al sur colos de Muruzábal y Obanos al este col d'Uterga y al oeste col de Puente la Reina.
Relieve ya hidrografía
El conceyu asitiar na cara sur de la Sierra del Perdón, el terrén inclinar dende'l norte onde s'asitia la cota máxima de 700 msnm hasta'l sur onde llega a los 420 msnm. El nucleu de viviendes atópase na metá d'esti enclín a una cota de 420 msnm.
Evolución de la población
Dende principiu del sieglu XX, la población de Legarda hai esperimentu un sópitu descensu que se caltuvo hasta los años 1990 onde s'algamar la cifra de 73 habitantes nel censo de 1991. A partir d'ende foi tímidamente recuperándose llegando a tar percima de los 100 habitantes a partir del padrón municipal de 2004.
Si analizamos los padrones municipales de los postreros 10 años de forma xeneral (yá que hubo dellos añu en que la población baxó de forma intermitente) apréciase una llixera medría de la so población de 0% ente l'añu 2000 y.
Alministración municipal
Legarda conforma un conceyu el cual ta gobernáu por un conceyu de xestión democrática dende 1979, formáu por 5 miembros escoyíos nes eleiciones municipales según ta dispuestu na Llei Orgánica del Réxime Eleutoral Xeneral. La sede del consistoriu ta asitiada na cai Mayor, nᵘ 4 de la llocalidá de Legarda.
Alcaldes
Estos son los últimos alcaldes de Legarda:
Economía
La vide foi hasta finales del sieglu XIX el cultivu más importante. Tres la filoxera nunca lo había de ser tantu, y menos entá dempués de la concentración parcelaria, efectuada en 1972.
Fiestes
Romería de Santa Bárbara: 15 de mayu
José Gragera
Col nome de José Gragera podemos referinos a:
José Gragera Amado
José Gragera Amado ye un.
Nel mercáu d'inviernu de la temporada 2022-2023 fichó pol RCD Espanyol. El Sporting reservóse'l 30% de los derechos federativos del xugador.
Figueruela de Arriba
El conceyu destaca por salvaguardar de los sos valores históricos, naturales y paisaxísticos, en parte debíos al so allugamientu nun llugar privilexáu de la sierra de la Culiebra, próximu al parque natural de Montesinho, nel que les riberes de los ríos Mazanes y Cabrón dieron llugar a paraxes paradisiaques como'l denomináu «Xardín de Aliste». El so términu cunta cola triple proteición de ser un espaciu natural protexíu, zona LIC y acuta rexonal de caza. Toa esta tutela deber a qu'esti territoriu ye la distribución llende septentrional de delles especies mediterránees, como ye'l casu del sufrera, y amás tien una gran diversidá y riqueza faunística, ente les que destaca la importante población de llobu ibéricu, una de les especies más emblemátiques del territoriu español, cola que se regula de forma natural les poblaciones d'ungulaos esistentes, principalmente de venaos, corzos y xabalinos.
Xeografía
El conceyu ta allugáu na contorna d'Aliste, al oeste de la provincia de Zamora y cerca de la frontera con Portugal, y coles sos 152,96 km², ye'l conceyu con mayor superficie de tola contorna d'Aliste. Cuenta con siete nucleos de población: Figueiruela de baxo, Figueiruela de'Enrriba (capital del conceyu), Flechas, Gallegos del Campo, Moldones, Ruimanzanas y Villarinu de Manzanas.
Historia
El so territoriu foi habitáu dende la más remota antigüedá, como lo demuestren les diverses manifestaciones d'arte rupestre del «Canchal del Melendro» y de «Peña'l Cuartiyu» o'l xacimientu arqueolóxicu del castru de Riomanzanas». Amás, foi una importante zona de camín mientres la dómina romana, yá que pol so términu trescurría la Vía XVII que conectaba Astorga y Braga.
Mientres la Edá Media apaez nomada como «Figueirolas», topónimu qu'inclúi tantu a Figueruela de Arriba como a Figueruela de Baxu, dambes separaes por escasos quinientos metro, metanes un ampliu valle, asitiáu a unos 2 km al norte d'Alcañices, la capital comarcal. Mientres esta dómina, tuvo integrada nel Reinu de Lleón, polo que se vio arreyada nel procesu repoblador entamáu pola citada monarquía, siendo del sieglu XI la primer mención escrita a esta llocalidá.
Sicasí, tres la independencia de Portugal nel sieglu XII, diéronse una serie de conflictos ente los reinos lleonés y portugués pol control d'esta zona de la frontera. Asina, atopamos cola peculiaridá de qu'en 1131 quien donen Figueirolas a Rodrigo Menéndez son los condes portucaleses Enrique de Borgoña y Teresa de Lleón col so fíu Afonso Henriques. Per otru llau, identificar a Figueruela de Arriba cola Ficarola que, con fueru propiu, apaez nel sieglu XIII dependiendo del Monesteriu de Moreruela. Asina, l'alministración del monesteriu de Moreruela siguió en Figueruela siquier hasta'l sieglu XVI, dómina na cual el condáu de Benavente recupera la so xestión.
Yá na Edá Contemporánea, cola creación de les actuales provincies en 1833, Figueruela foi adscrita a la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Un añu dempués quedó integráu nel partíu xudicial d'Alcañices, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora. Tres la constitución de 1978, Figueruela pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón, en tanto conceyu integráu na provincia de Zamora.
Patrimoniu
El principal monumentu de la llocalidá ye la ilesia parroquial de Santo Irene, d'interior senciellu, nun ye un edificiu que tenga unes carauterizaciones estilístiques bien clares, anque cuasi tou paez de construcción posterior a la portada y el muriu del ábside, que dataríen del estilu románicu medieval. Sobre la ventana de la estancia adosada esiste un relieve de forma heráldica con senciellos motivos. El templu ye de tres naves, construyíu a base d'arcos tresversales y forneros (ocho en total, que presenten un desplazamientu tresversal d'emburriar). El so retablu mayor ye del sieglu XVIII, cola imaxe de Santo Irene, la patrona del pueblu, coronándolo. N'unu de los llaterales, daquién fixo unos retablos na paré onde s'asitiaron unes imáxenes, según paez ellí atopábase va dellos años un altar de madera que'l pasu del tiempu y la falta de cuidos fixeron que se deteriora. Amás destruyóse al cayese la paré d'esi llau, na que se sofitaba. Nos 90 restauróse'l suelu de la ilesia asitiando llosetes de terrazo que sustituyíen a les grandes plaques de cayuela que tuvieron de constituyir el suelu orixinal del templu. Amás, parés y arcos del interior de la ilesia atropen una gran cantidá de encalado enriba. La resultancia d'estes reformes alloña la imaxe de la ilesia de la que tuvo de ser la orixinal al utilizar materiales que poco tienen que ver cola cayuela y granitu pintáu orixinales. Nel centru del pueblu destaca la so irregular plaza afatada con un notable cruceru, dotáu d'una avolumada base de formes asemeyaes a un conu invertíu. Enriba apaez una columna estriada sobre la que se suxetar una cruz de fierro de formes calaes.
Demografía
Cunta con una superficie de 152,96 km² y, según datos del padrón municipal del INE, cuenta con una población de  habitantes.
Nucleos de población
El conceyu ta formáu poles llocalidaes de Figueiruela de Baxu, Figueiruela d'Enrriba, Flechas, Gallegos del Campo, Moldones, Ruimanzanas y Villarinu de Manzanas, que teníen la siguiente población en 2017 según l'INE.
Fiestes
Cuenta con unes fiestes tradicionales que son arreglaes con un ricu patrimoniu etnográficu. Nelles destaquen actividaes como'l Carbonizu» del Día de Tolos Santos, o los personaxes qu'intervienen como'l Carocho y la Obisparra nel día de San Esteban. Estos personaxes fueron inscritos polos antropólogos nes denominaes «Mazcaraes d'Iviernu», yá que intervienen en festividaes celebraes nes proximidaes del solsticiu d'iviernu. Destaca la especial orixinalidá del paxellu del Carocho, formáu por un mazcaritu pintada de colloráu y negru, con grandes ceyes, bigote prominente, dos cuernos negros na frente, y vistiendo un atabéu que cubre llargamente'l llombu con una piel de corderu de la que cuelga'l rabu, con grandes llueques al cintu y blandiendo un palu del que cuelga una pelota de trapu p'amenaciar o tratar de zurrar al viandante desdexáu.
Siguiendo'l calendariu, les festividaes principales son:
Sector primariu
La ganadería pero sobremanera l'agricultura son dos actividaes bien estendíes pol conceyu. Sicasí, la mayoría son pa consumu propiu. Dalgunos vienden los animales al mataderu cercanu o les uves a productores de vinu.
Sector secundariu
Solo esiste una empresa llamada Materiales de Construcción César dedicada a la edificación nel pueblu y contorna.
Sector servicios
Anguaño, esti pueblu solo tien unos pocos negocios d'esti tipu anque representen más del 60% de l'actividá total del conceyu.
Una tienda d'alimentación Dos chigres: Trés cases rurales Camping Cultural Un comedor social pa les persones mayores dirixíu pol Conceyu na antigua escuela.
Enllaces esternos
El camping de la Sierra de la Culiebra
Tou Pueblos - Semeyes de Figueruela de Arriba
Proyeutu Sierra de la Culiebra
Chigre-Restorán La Robla
Sains-lès-Pernes
Sains-lès-Pernes ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Coḷḷada
Coḷḷada ye una parroquia perteneciente al conceyu asturianu de Tinéu y un llugar de dicha parroquia.
La Vega (El Valle)
La Vega ye una casería de la parroquia d'El Valle nel conceyu asturianu de Carreño.
Coḷḷada
La parroquia asitíase nel sureste del conceyu a les veres del ríu Narcea. Según el nomenclátor de 2009, ta formáu poles aldees de La Cebedal, Cecea, La Fajera, El Prau, La Rebollosa, Recorba y Villarino del Ríu, la casería d'Ordial de Collada y el llugar de Collada.
El llugar de Collada asitíase a una altitú de 500 m y falta 21 km de la villa de Tinéu, capital del conceyu.
La Vega (El Valle)
Alcuéntrase a 6,00 km de Candás, la capital del conceyu, a un altor mediu de 80 msnm y tien una población de.
Primer llei de la xeografía
La primer llei de la xeografía, o principiu de autocorrelación espacial, foi formuláu pol xeógrafu Waldo Tobler d'esta forma:
Esta observación encaxar nel modelu de la gravedá de la distribución de viaxes o na llei de la demanda, qu'indica que les interacciones ente los llugares son inversamente proporcionales al costu del percorríu ente ellos. Tamién se rellaciona coles idees de la llei d'Isaac Newton sobre la gravitación universal y vien ser un conceutu similar al de dependencia espacial que constitúi la base de la geoestadística.
Mónica Carrillo
Mónica Carrillo Martínez ye una periodista española. N'actualidá presenta Noticies 1 l'informativu en prime time d'Antena 3, que s'emite a les 15:00 hores.
Llicenciada pola Universidá Carlos III de Madrid nel añu 2000, Mónica Carrillo tamién ye Diplomada en Turismu pola Universidá d'Alicante. Asina mesmo, estudió inglés, francés y alemán. En 1998 algamó una beca Erasmus en Munich onde cursó l'último añu de sos estudios de turismu.
Unidaes derivaes del SI
Les unidaes derivaes son parte del Sistema Internacional d'Unidaes y remanen de les unidaes básiques.
Unidaes derivaes ensin nome propiu
Dalgunas otres unidaes que nun tienen nome especial pero que son d'usu frecuente:
Julie Meadows
Julie Meadows ye una escritora, diseñadora web y antigua actriz pornográfica d'Estaos Xuníos. Tuvo activa nel porno dende 1998 a 2004 y dizse que se paecía a l'actriz Julia Stiles.
Carrera
Meadows conoció al direutor de cine porno Michael Raven cuando yera baillarina de striptease en Dallas. Treslladar a Los Angeles, California seis meses más tarde, onde empezó a trabayar en películes p'adultos en 1998. La so primer película foi Ed Powers Dirty Debutantes 94.
Meadows tuvo un contratu como protagonista principal con VCA mientres dos años, antes de dexar la productora en xineru de 2003. Retirar de la industria p'adultos en 2004; más palantre diría que la razón pola que se retiró foi que yá non estba interesada en faer películes.
George Loane Tucker
Tuvo activu na dómina del cine mudu.
Carrera
El so verdaderu nome yera George S. Loane, y nació en Chicago, Illinois, siendo los sos padres George Loane y l'actriz teatral Ethel Tucker. Una vegada graduáu na Universidá de Chicago, consiguió un trabayu como emplegáu de ferrocarril, y a los 21 años yera xefe de caltenimientu de vía. Dempués, Tucker foi'l más nuevu emplegáu en xubir a axente contratante de carga. Sicasí, y en morriendo la so primer muyer mientres el partu del so fíu, Tucker dexó'l trabayu. A partir d'entós, y siguiendo el conseyu de les sos amistaes, empezó a actuar en producciones teatrales.
Santuariu de la Virxe de l'Ablanar
El Santuariu de la Virxe de l'Ablanar ye un santuariu asitiáu nel conceyu d'Allande, Asturies.
George Loane Tucker
Carrera
A mediaos de los años 1910, el cine taba aumentando la so popularidá, lo cual convenció a Tucker p'actuar y escribir guiones. Asina, en 1911 escribió'l guión d'un curtiu, Their First Misunderstanding. El filme, protagonizáu por Mary Pickford, foi un sorprendente ésitu. A lo llargo de la so carrera, Tucker dirixiría 69 cintes, 19 de les cualos tamién escribiría. En 1913 dirixó Traffic in Souls, que'l so tema yera la esclavitú sexual. El filme foi un enorme ésitu (tuvo unos beneficios cimeros al millón de dólares) y sigue siendo un exemplu del realismu nel cine d'aquella dómina. Traffic in Souls sirvió pa consolidar a Tucker como un respetáu direutor y guionista. Poco dempués del so estrenu, él treslladóse a Inglaterra, onde foi contratáu como direutor xeneral de la London Film Company. Tando ellí conoció y casóse cola so segunda esposa, l'actriz británica Elisabeth Risdon. Viviendo nel Reinu Xuníu, Tucker dirixó y produció delles cintes pa London Film, ente elles The Manxman (1917). Adautación de la novela del mesmu nome de 1894, foi unu de los pocos filmes británicos distribuyíos nos Estaos Xuníos, aportando a un llogru financieru y de crítica.
Santuariu de la Virxe de l'Ablanar
Na ilesia parroquial de San Andrés de La Puela hai delles obres escultóriques que conducen escontra la determinación bastante exacta del orixe d'esta advocación mariana de la Virxe de l'Ablanar. Nesta parroquia hai un retablu d'estilu renacentista, de principios del sieglu XVI, el Cristu del Amparo d'autor anónimu, magar paez ser el mesmu que talló'l famosu Cristu de Velarde que s'atopa na catedral d'Uviéu. Tamién ta una talla de la Virxe de l'Ablanar del sieglu XIV. Nesti marcu apaeció la devoción a esta advocación mariana que puede remontase al sieglu XIII y ye que l'ablanar ablano n'asturianu ye un árbol secular tantu n'Allande como nel restu d'Asturies; bastante ye que los celtes yá lo consideraben como árbol sagráu, pos a los sos vares, cimbreantes y fines, otorgábase-yos un gran poder pa estornar y matar culiebres y demás reptiles. Coles mesmes creíase nel poder de los sos vares pa curar les mordedures de víbores faciendo presión con varar sobre la mordedura. Otres cualidaes que se-y otorgaben yeren les de poder afayar ayalgues y faer la función de sofitu a los zahorís pa buscar manantiales d'agua.
George Loane Tucker
Carrera
A finales de 1916 Tucker volvió a Estaos Xuníos, onde foi contratáu como direutor xeneral de Goldwyn Pictures. Esi añu escribió y dirixó The Cinderella Man, la producción más rentable d'esi cursu. En 1917 escribió y dirixó otru ésitu, Virtuous Wives, filme protagonizáu por Anita Stewart. En 1919 escribió, produció y dirixó'l que foi'l so filme más conocíu y más rentable, The Miracle Man. Protagonizáu por Lon Chaney, The Miracle Man consiguió la total aprobación de la crítica, y convirtió a los actores Chaney y Thomas Meighan n'estrelles. Poco primero de morrer, Tucker completó la direición del drama Ladies Must Live. El filme estrenar n'ochobre de 1921, aproximao cuatro meses dempués de la so muerte.
Santuariu de la Virxe de l'Ablanar
Allugamientu
El santuariu atopar na parroquia de San Andrés, de La Puela, que nel censu de 1996 tenía 549 habitantes, nel occidente asturianu, na llamada "contorna vaqueira". La Puela empezó a tener importancia nel sieglu XIII, precisamente gracies a Pedro II, obispu d'Uviéu, que dio a los habitantes de la zona la facultá de facer puebla. El pueblu asitiar a lo llargo de los dos marxes del ríu Nisón, que ye afluente del ríu Argancinas, que lo ye del ríu Narcea. Alredor de la villa de La Puela tán los pueblos de Fonfaraón, La Marca, Pachón, El Palu, Sienra y El Penón.
Llende K/T
La llende K/T ye una buelga xeolóxica, presente como una estrecha capa nos estratos de la corteza terrestre, que data aproximao de hai 65 millones d'años.
Santuariu de la Virxe de l'Ablanar
Allugamientu
Nuna llomba qu'apodera La Puela tópase un edificiu de gran interés históricu y arqueolóxicu: tratar del palaciu que perteneció en primer llugar a «los Ponce», darréu a los Condes de Ḷḷuna y a partir de 1515 hasta'l sieglu XIX a «los Cienfuego». Los historiadores afirmen que nun principiu foi un pobláu celta que darréu pasó a ser una villa romana. Dientro del dominiu había una capiya dedicada a la Virxe de l'Ablanar».
Llende K/T
El nome provién de K, abreviatura aplicada al periodu Cretácicu (n'alemán Kreide) y T, abreviatura de normal aplicada al periodu Terciariu (n'alemán Tertiär).
George Loane Tucker
Muerte
George Loane Tucker finó'l 20 de xunu de 1921, en pasando un añu enfermu, na so casa en Los Angeles, California, a los 49 años d'edá. Sobrevivió-y el so esposa, l'actriz Elisabeth Risdon. Tucker foi soterráu nel Campusantu Hollywood Forever.
Santuariu de la Virxe de l'Ablanar
Historia
Hai fundaes afirmaciones alrodiu de que'l primitivu cultu a esta advocación de la Virxe de l'Ablanar empezara nel pueblu de Is del mesmu conceyu, yá que nesi pueblu esiste una ermita románica dedicada a la Virxe del Ablano o Virxe de l'Ablanar (ablano significa ablanar en bable), que'l so cultu remontar a la dómina románica na zona, aproximao'l sieglu IX o X. Pa más seguridá de l'afirmación, nel interior d'esta ermita atopa un retablillo que contién una imaxe románica, fecha en madera, de la Virxe de l'Ablanar.
La lleenda, más o menos próxima a la realidá, cunta qu'un pastores atoparon una imaxe de la Virxe María ente les cañes d'una ablanar, lo cual comunicaron al párrocu, y asitiaron la imaxe na ilesia. A otru día comprobaron con plasmu que la imaxe de la Virxe sumiera y salieron na so busca, atopándola na mesma ablanar y dieron en llevala otra vegada a la ilesia. A otru día repitióse de nuevu la mesma hestoria: la imaxe sumida taba na mesma ablanar de siempre. A la vista d'estos sucesos, los dueños del palaciu decidieron llevantar nesi llugar una capiya-santuariu. Poques noticies más hai escrites alrodiu de esta capiya. Sí se sabe que nel sieglu XVII la capiya atopar en bien males condiciones, polo que «El Visitador» ordena'l 3 d'ochobre de 1681 que la ermita del Ablano» reparar a cuenta de la parroquia. Un par d'años dempués Baltasar González de Cienfuegos, que foi'l padre del ministru de la Guerra nel Trieniu Lliberal José Cienfuegos Xovellanos, afirma que debe una Misa por que se diga de forma perpetua tolos sábados na ermita de La nuesa Señora del Ablano», datos que fueron recoyíos nos «Llibros d'aniversarios y de fábrica» de la parroquia de San Andrés de La Puela.
Lo citao concuerda colo que l'alministrador de la casa de «Cienfuegos», Marcos Suárez del Otero, escribe nel añu 1853 y qu'anota como «cargu» nes cuentes de los dueños nos siguientes términos: «Cargu... ser sesenta y cinco reales de cera, voladores, pitanza y demás gastos causaos nel día de pasquiella y nel día de la festividá de la Virxe de l'Ablanar nesta capiya de la Casa, inclusive tamién nos dichos gastos trenta y ocho reales que sacó de llimosna, son... 65 reales».
Estructura y arquiteutura
La capiya de la Virxe sufrió múltiples cambeos a lo llargo de los sieglos. Primeramente tenía un retablu barrocu de bien bona calidá, compuestu por trés forniques. La fornica central ocupar una talla de la Virxe del Ablano», d'unos cincuenta centímetros d'altor, de madera policromada y en posición sedente. Escontra'l sieglu XVII reformaron la imaxe que la fixeron «de vistir» tal que yera costume d'esa dómina, quitáron-y la corona de madera y sustituyéronlo por una metálica. Como la xubieron a una pequeña peana, la imaxe mide agora unos 70 centímetros. La reforma más importante ye la que se llevó a cabu en 1996 gracies a les aportaciones d'emigrantes de la zona a La Española Santu Domingu y Puertu Ricu, yá que ye llugar d'emigración escontra América Central y que la so iniciativa lideró Marcelino González Ramos. Na actualidá la imaxe tien los brazos articulaos y al Neñu dexar exentu.
Una de les forniques llaterales tenía la estatua de San Ramón Nonato y la otra de la Virxe, que tradicionalmente considerábase como la imaxe auténtica de la Virxe del Ablano» o «Virxe de l'Ablanar» y que na actualidá ta recoyida na ilesia parroquial de La Puela. Esta talla ye d'estilu góticu, data del sieglu XIV y ye de madera policromada. Tien un altor d'unos cincuenta centímetros, sostién al Neñu Jesús col brazu esquierdu ente que cola mano recueye de forma elegante'l mantu. Cola mano derecha ufiérta-y al Neñu la fruta de l'ablanar. El Neñu, que nun ta coronáu, tien la cara vuelta escontra la so madre y bendiz a la humanidá con dos deos de la mano derecha. Na talla orixinal tenía un llibru sobre'l so brazu esquierdu qu'anguaño-y falta.
Favores y milagros
La lleenda asegura que'l gascón Pierre Villafloure, autor de la obra «-y Chemin de Monsieur Saint Jacques», se sanó milagrosamente d'una gran hemorraxa que tenía na boca por cuenta de la Virxe de l'Ablanar. L'escritor, que pelegrinaba per segunda vegada a Santiago per esta ruta, una y bones la primera facer por Sangüesa y Llión, quedó postráu en cama mientres cuarenta díes en La Puela ensin que'l barberu nin el cura, que yeren los mayores conocedores de la ciencia médica de la zona, pudieren detener dicha hemorraxa bucal. Tando l'enfermu nesta situación, llegó a «La Pola» un monxu d'Obona camín del santuariu de la Virxe de l'Ablanar a la que solía visitar con frecuencia. El monxu encamentó al francés a la Virxe de l'Ablanar y «nuna selmana pasó de tar güesudu y macilento a orondo caballeru». Al trate sanu, Pierre de Villafleur fixo la promesa de rezar tolos díes de la so vida una Salve a la Virxe de l'Ablanar antes de chase y sufragar na so parroquia de París una misa añal poles mesmes intenciones.
Fiestes, devociones y tradiciones
La sociedá allandesa tien entamaes munches de les sos festividaes alredor del Santuariu y de la mesma Virxe de l'Ablanar, talmente que formen parte de la tradición secular de la zona a la qu'alleguen ensame de persones fundamentalmente de los conceyos próximos, pero tamién de tierres más alloñaes.
Festividá
La festividá celébrase'l día 8 de setiembre dende tiempu inmemorial, pos coincide aproximao cola dómina de recoyida del frutu de l'ablanar y ta precedida de novena que siempres resulta bien allegada. La solemnidá llitúrxica empieza cola Santa Misa a los nueve de la mañana. A los dolce sale la Virxe del so Santuariu en procesión hasta la ilesia parroquial acompañada de miles de romeros, onde se celebra una Misa solemne. Yá pela nueche, la Virxe sale en procesión dende la ilesia parroquial al so santuariu, onde se reza o canta la Salve a la Virxe.
Gran descarga de l'Ablanar
Al rematar la procesión y n'honor a la Virxe, tien llugar el chupinazo tradicional y de siguío una espectacular descarga pirotécnica de palenques nel paséu fluvial llamada Descarga de l'Ablanar, costume que se remonta al sieglu XVII. Primeramente llevábase a cabu nel patiu d'armes del palaciu citáu más arriba y consistía nun espectáculu pirotécnicu más o menos senciellu que s'ufiertaba polos anfitriones a los sos invitaos. Pasaos los años empezó a celebrase fuera del palaciu y tomó una puxanza enorme, yá que participaben los vecinos y foresteros llegaos de los pueblos cercanos, tresformándose nuna espresión d'amor filial de los allandeses a la so patrona, la Virxe de l'Ablanar, pola mor del fervor que-y profesaben en tola zona.
Nun principiu l'encendíu de les meches de los palenques faíase a mano, y la primera que se llevó a cabu utilizando medios mecánicos, más o menos rudimentarios, foi en 1930 gracies al entusiasmu y ciñu pola Virxe de Celestino Valledor y Bonifacio Cerame que, amás d'entamar tou lo relativo al festexu, subvencionaron les quinientes pesetes que costó l'eventu pirotécnicu. Cola meyora teunolóxica habíu nesti aspeutu, según la mayor disposición de medios económicos, nel añu 2011 yá se llanzaron más de 1 500 artefautos pirotécnicos y unos 820 kg de pólvora na llamada Gran descarga de l'Ablanar, que nun dura más allá d'ocho minutos. L'añu siguiente, 2012, disparó per primer vegada una descarga una peña femenina, la «Peña Asgaya», dende l'hospital. La «gran descarga» entamar la Sociedá de Festexos» y la Peña El Truenu».
Vez rotatoria de «La ufrienda de l'Ablanar»
Pa fomentar el fervor marianu ente los diecisiete parroquies del conceyu d'esta advocación llocal de la Virxe de l'Ablanar, el Conceyu y la parroquia de La Puela alcordaron nel branu de 1971 que caúna d'estos diecisiete parroquies del conceyu tomaren el protagonismu allegando a atestiguar cada añu, de manera solemne y oficial, los sentimientos y fervores de los allandeses el día de la fiesta. Pa ello establecióse, por aciu una llista ordenada alfabéticamente de les parroquies, una vez rotatoria por que fixeren una ufrienda simbólica de los frutos carauterísticos de caúna d'elles.
Polo que respecta al cultu puramente dichu, la Santa Misa celebrar el párrocu de la parroquia que fai la ufrienda y, amás, predica la homilía que tien de ser contestada pol párrocu de San Andrés, titular de la parroquia de La Puela. Esti sistema de turnarse los pueblos en poner de manifiestu'l so fervor a la Virxe de l'Ablanar» llevar a cabu'l 8 de setiembre de 1971.
L'historiador, estudiosu d'esta tema, cronista oficial y alcalde de La Puela, Antonio Garía Linares, escribe avera de la nacencia de la Descarga»:
Poemes allandeses
Hai una serie de poemes dedicaos a la Virxe de l'Ablanar tanta en castellán como nun bable llixeru, poco zarráu, atribuyíos a Celestino Valledor pol cronista local y alcalde de «La Pola», Antonio García Linares.
El pueblu tamién contribuyó con cantares que venceyen a «La Pola» cola Virxe de l'Ablanar», la so Patrona, nun bable más fondu como amuesa l'alvertida «giraldilla» que se tien como himnu de los allandeses.
Forrest Tucker
Primeros años
El so nome completu yera Forrest Meredith Tucker, y nació en Plainfield (Indiana), siendo los sos padres Forrest A. Tucker y Doris Heringlake. Empecipióse como actor a los 14 años d'edá na Esposición Universal de Chicago de 1933, emburriando mientres el día les sielles de turistes y cantando peles nueches "Throw Money". En camudándose la familia a Washington, D.C., Tucker llamó l'atención de Jimmy Lake, propietariu del Old Gaiety Burlesque Theater, al ganar el so concursu d'artistes aficionaos en selmanes consecutives. Tres la so segunda victoria, Tucker foi contratáu como maestru de ceremonies del llocal a tiempu completu. Sicasí, l'empléu duró-y poco tiempu, yá que s'afayó que yera demasiáu nuevu pa trabayar. Darréu, en 1938, Tucker graduar na Washington-Lee High School, en Virxinia.
Carrera en Hollywood
Cuando'l teatru de Lake cerró nel branu de 1939, Tucker viaxó a California y empezó a pasar pruebes p'actuar nel cine. Asina, foi escoyíu pa interpretar a Wade Harper en The Westerner (1940), filme protagonizáu por Gary Cooper. Destacó nuna escena de llucha con Cooper, y consiguió un contratu con Columbia Pictures.
En 1941 llogró'l so primer papel principal na producción de Producers Releasing Corporation Emergency Landing, y al añu siguiente foi coprotagonista del clásicu Keeper of the Flame.
Tucker volvió apuntase nel Exércitu por cuenta de la Segunda Guerra Mundial, siendo destináu como alférez. A la fin de la guerra retomó la so carrera d'actor, y en 1946 actuó nel clásicu L'espertar y robó-y unes cuantes escenes a Errol Flynn en Never Say Goodbye.
En 1948 Tucker dexó Columbia y robló con Republic Pictures. En Republic tuvo la so gran oportunidá al trabayar en Sands of Iwo Jima (1949) col papel del Cabu Thomas, y actuando xunto a John Wayne. Na década de 1950 intervieno nun gran númberu de filmes d'aición, ente ellos Rock Island Trail (1950), California Passage (1950), Rage at Dawn (1955, encarnando a Frank Reno),The Abominable Snowman (1957), The Quiet Gun (1957), y The Crawling Eye (1958).
Otra de les sos grandes oportunidaes llegó en 1958 cuando consiguió'l papel de Beauregard Burnside en Esta tía ye un demoniu, el filme más taquilleru n'Estaos Xuníos de los rodaos esi añu. Tucker demostró un instintu pa la comedia llixera so la direición de Morton DaCosta que permaneciera ocultu nos sos papeles en cintes del xéneru western y de ciencia ficción.
Trabayu televisivu y teatral
Tucker foi escoyíu pa interpretar al "Professor" Harold Hill pol direutor DaCosta na producción The Music Man, papel que repitió en 2,008 ocasiones a lo llargo de los siguientes cinco años, incluyendo un periodu de 56 selmanes nel llexendariu Teatru Bank of America de Chicago. Tres Music Man, Tucker trabayó nel circuitu de Broadway na obra Fair Game for Lovers (1964).
Tres F Troop, Tucker volvió al cine pa faer papeles como actor de calter (Barqueru y Chisum, títulos de 1970) y n'ocasiones como primer actor (The Wild McCullochs, de 1975). En televisión siguió actuando como artista invitáu, con seis interpretaciones en Gunsmoke y col papel recurrente de Jarvis Castleberry na serie de 1976-1985 Alice y el so spin-off, Flo. Tres F Troop, Tucker actuó con regularidá en Dusty's Trail (1973, con Bob Denver), The Ghost Busters (1975–76, serie cola que trabayó col so compañeru en F Troop Larry Storch), y Filthy Rich (1982–83). Amás siguió col so trabayu teatral, trabayando n'obres como Plaza Suite, Show Boat y That Championship Season.
Tucker viose afeutáu por un severu alcoholismu na so última etapa y, tres dellos años d'ausencia, volvió a la gran pantalla, actuando nel filme de Cannon Films Thunder Run (1986). El so últimu trabayu cinematográficu foi Outtakes.
Vida personal
Tucker casóse tres veces. Les sos esposes fueron: Sandra Jolley (1919–1986), de la que se divorció en 1950, y que yera fía del actor de calter I. Stanford Jolley y hermana del direutor artísticu ganador d'un Premiu Óscar Stan Jolley,; Marilyn Johnson, cola que se casó'l 28 de marzu de 1950, finando ella en 1960; y Marilyn Fisk, cola que se casó'l 23 d'ochobre de 1961. Tuvo dos fíos, Pamela "Brooke" Tucker y Cindy Tucker, y un fíu, Forrest Sean Tucker.
Forrest Tucker finó por causa de un cáncer de pulmón y un enfisema el 25 d'ochobre de 1986, en Los Angeles, California. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Los Angeles.
Guardians of the Galaxy Vol. 2
Guardians of the Galaxy Vol. 2 ye una película estauxunidense de superhéroes basada nel equipu de superhéroes Guardians of the Galaxy de Marvel Comics, producida por Marvel Studios y distribuyida por Walt Disney Studios Motion Pictures. Ye la secuela de la cinta de 2014 Guardians of the Galaxy y la decimoquinta película nel Universu cinematográficu de Marvel. La película ta escrita y empobinada por James Gunn y cuenta coles actuaciones principales de Chris Pratt, Zoe Saldaña, Dave Bautista, Vin Diesel, Bradley Cooper, Michael Rooker, Karen Gillan y Kurt Russell.
Guardians of the Galaxy Vol. 2 foi anunciada oficialmente na Convención Internacional de Cómics de San Diego de 2014 antes del estrenu en cines de la primer película, xunto cola participación de Gunn, una vegada más, col títulu de la película reveláu un añu dempués, en xunu de 2015. La película empecipió la fotografía principal en febreru de 2016 nos Pinewood Atlanta Studios del condáu de Fayette (Georgia), y foi estrenada'l 28 d'abril de 2017 en Méxicu y el 5 de mayu n'Estaos Xuníos en 3D y IMAX.
Argumentu
En 1980, la Tierra, Missuori, Meredith Quill va n'autu al salir con un home, siendo un ser del espaciu. En 2014, depués de 34 años, Peter Quill, Gamora, Drax, Rocket y Ñácaru Groot son reconocíos como'l Guardians of the Galaxy. Ayesha, líder de la raza Soberana, tien el Guardianes de protexer les bateríes pervalibles d'una bisarma inter-dimensional en cuenta de la hermana de Gamora, Nebula, que foi prindada tratando de robar les bateríes. Dempués de que Rocket róbese daqué pa sigo mesmu, los Soberanos ataquen a los Guardianes con una flota de naves ensin tripular. Los drones son destruyíos por una figura misteriosa, pero'l Guardianes estrellar nun planeta cercanu. La figura revélase como'l padre de Quill, Ego, xunto al so asistente personal, Mantis.
Ego, un Celestial divín que manipolió la materia alredor de la so conciencia pa formar el so planeta "llar", esplica que proyeutó un disfraz humanoide pa viaxar pol universu y afayar un propósitu, eventualmente namorándose de Meredith, la madre de Quill. Ego contrató a Yondu por que recueya al nuevu Quill dempués de la muerte de Meredith, pero'l neñu nunca foi apurríu y Ego tuvo buscando al so fíu dende entós. Ego convida a Quill, Gamora y Drax al so planeta natal, ente que Rocket y Ñácaru Groot quedar en xixilar a Nebula.
Ayesha contrata a Yondu Udonta y la so tripulación, que fueron exiliaos de la comunidá de Ravager pol tráficu de neños, pa prindar a los Guardianes. Prinden a Rocket, pero cuando Yondu bazcuya n'apurrir a Quill, a quien llevantó, el so teniente Taserface lidera un motín con ayuda de Nebula. Taserface encarcela a Rocket y Yondu a bordu de la nave de Yondu y executa a los sos lleales, ente que Nebula sale p'alcontrar y matar a Gamora, a quien culpa por tola tortura infligida pol so padre, Thanos. Mientres tán encarcelaos, Rocket y Yondu, Groot y el lealista Kraglin lliberar y destrúin la nave y la so tripulación mientres escapen, anque non primero que Taserface alvierta a la Soberana.
Al llegar al planeta d'Ego, ésti enseña a Quill a manipoliar el so poder Celestial. Nebula llega al planeta d'Ego y trata de matar a Gamora, pero la pareya algama una alianza incómoda cuando afayen un covarón llenu de restos esqueléticos. Ego revela a Quill que nos sos viaxes llantó unes plántulas en miles de mundos que pueden terraformarlos en nueves estensiones de sigo mesmu, Pero namái pueden ser activaos pol poder combináu de dos celestiales. Con esi fin, trescaló a innumberables muyeres y contrató a Yondu pa recoyer a los neños, pero matar a toos cuando nun pudieron aportar al poder Celestial. So la influencia del poder d'Ego, Quill ayúdalu a activar les plántulas, qu'empiecen a consumir cada mundu, pero Quill llucha cuando Ego revela que mató a Meredith por cuenta de la distraición qu'ella plantegaba.
Mantis averar a Drax y alviértelu del plan d'Ego. Gamora y Nebula tamién aprienden del plan xustu cuando lleguen Rocket, Yondu, Groot y Kraglin. El Guardianes aconceyaos algamen el celebru d'Ego nel nucleu del planeta, y lluchen contra los drones que lleguen de los Soberanos. Rocket crea una bomba usando les bateríes robaes, que Groot planta nel celebru d'Ego. Quill llucha contra Ego colos sos nuevos poderes Celestiales pa distrayelo lo suficiente como pa dexar que los otros Guardianes y Mantis escapen. La bomba esplota entós, matando a Ego y desintegrando el planeta. Yondu sacrificar pa salvar a Quill, quien se da cuenta de que la razón pola que Yondu caltener yera pa evitar que'l destín de la otra proxenie d'Ego morriera polos sos errores, y que Yondu yera'l verdaderu "pá" de Quill. Reconciliando con Gamora, Nebula inda escueye dise ya intentar matar a Thanos. El Guardianes celebren un funeral pa Yondu, al qu'asisten decenes de naves Ravagers, reconociendo'l sacrificiu de Yondu y aceptándolo de nuevu como Ravager.
Na escena apaez nuevamente de "El Guardians of the Galaxy van tornar".
Nuna serie d'escenes medies y post-creitu, Kraglin toma la flecha telecinética de Yondu y l'aleta de control al usala y manca a Drax por accidente; El líder Ravager, Stakar Ogord axuntar colos sos ex compañeros d'equipu; Ayesha crea un nuevu ser artificial con quien entama destruyir a los Guardianes, nomándolo Adám; Groot empieza a crecer de nuevu al tamañu normal, exhibiendo típicu comportamientu adolescente nel procesu; y un grupu d'observadores desinteresaos escuchen al so informante aldericar delles esperiencies na Tierra mientres s'alloñar.
Repartu
Amás, Laura Haddock retoma'l so papel como Meredith Quill. Tommy Flanagan y Steve Agee participen nel filme como miembros de los Ravagers. Sylvester Stallone interpreta a Stakar Ogord, conocíu nos cómics como Starhawk. Ving Rhames interpreta a Charlie-27. Michelle Yeoh interpreta a Aleta Ogord. Michael Rosenbaum interpreta a Martinex. Miley Cyrus emprestó la so voz pal personaxe de Mainframe. Tamién s'inclúi nel equipu al personaxe CG Krugarr. Seth Green vuelve interpretar la so voz como Howard el coríu. Stan Lee apaez de cameo vistíu como astronauta.
Desenvuelvo
En mayu de 2014 Bob Iger, presidente de The Walt Disney Company, reparó'l potencial de faer de Guardians of the Galaxy una franquicia, diciendo: «Tamos deseyando presentar al mundu más fantásticu de la narrativa de Marvel, con un gran repartu de nuevos personaxes en Guardians of the Galaxy... Creemos que tien un fuerte potencial de franquicia». Y añedió: «nun voi predicir que tenemos otros Vengadores nes nueses manes, pero eso ye ensin dulda l'oxetivu». Más tarde nesi mesmu mes, James Gunn, direutor y co-guionista de Guardians of the Galaxy, reveló que se debería faer una secuela de la película, que-y gustaría volver, y qu'amás esta obligáu por contratu si pídese-y. En xunu de 2014, el productor Kevin Feige añedió, «tendríamos de trabayar, tendría de salir pa l'audiencia, definitivamente hai llugares nos que podemos tomar [la franquicia] y tenemos idees d'onde nos gustaría dir con ella, por cuenta de la gran variedá de personaxes, mundos y hestories del comic Guardianes».
En xunetu de 2014 el coguionista de Guardians of the Galaxy, Nicole Perlman, confirmó una secuela, diciendo que «va pasar», por cuenta de la respuesta positiva de la xente, y confirmó que Gunn escribir y dirixiría. Na Convención Internacional de Cómics de San Diego de 2014, confirmóse qu'una secuela taba en desenvolvimientu, con una fecha d'estrenu prevista pal 28 de xunetu de 2017. Al mes siguiente, Gunn declaró que «tien d'haber siquier un Guardián más de los cómics» apaeciendo na película, y reveló qu'empezara a trabayar na secuela. N'ochobre de 2014, Gunn confirmó que los cinco Guardianes orixinales volveríen, xunto con otros personaxes de la orixinal, cola posibilidá de que se xunan más miembros al equipu.
En payares de 2014, Michael Rooker reveló que volvería pa la secuela como Yondu, indicando que taba esperando esplorar nueves árees del personaxe y que taba emocionáu de «ampliar el papel». Nos meses siguientes, Chris Pratt, qu'interpretó a Peter Quill / Star-Lord na primer película, reveló que la secuela sería unu de los sos próximos proyeutos, y Bradley Cooper espreso'l so interés y emoción cuando se-y preguntar si volvería como Rocket pa la secuela.
En marzu de 2015, Gunn reveló que'l rodaxe llevar a cabu n'Atlanta, Georgia, con «grandes cambeos nel equipu de producción» de la primer película, y que'l so hermanu, Sean Gunn, volvería como Kraglin y Karen Gillan taría de regresu como Nebula. Tamién esplicó la so rellación de trabayu con Marvel diciendo: «Tenemos una bien bona rellación na que me dexaron dir y faer lo mío, y realmente escuché les sos notes ya idees. Nunca dixeron que poner en cualquier personaxe o elementu de la trama n'absolutu... Cuando [a Marvel] das-y enfotu - y creo que gané'l so enfotu nos últimos años - te dan un ampliu espaciu...». Esi mesmu mes, Vin Diesel confirmó que volvería como Groot. Al mes siguiente, Gunn confirmó que la película diba ser estrenada en 3D.
En mayu de 2015, faló de los personaxes de la película, y reveló qu'hai menos personaxes que na primer película y que nun momentu tuvo dos importantes nuevos personaxes nel guión; les conversaciones empezaren cuando l'actor Gunn foi teníu en cuenta pa cumplir con unu de los papeles, ente que al otru personaxe decidiera retiralo de la película por cuenta de que «una de les principales coses de Guardians of the Galaxy nun ye añedir un montón de personaxes pa faelo más grande d'esa manera, sinón pa dir más fondu colos personaxes... y conocelos más emocionalmente... tou acaba volviéndose demasiáu estensu y demasiáu llocu pa mi, nestes películes basaes en cómics de superhéroes y tamién nos cómics de superhéroes polo xeneral. Si hai demasiaos personaxes nun puede concentrase n'unu solu y realmente llegar a conocer a esi personaxe, y tengo munches ganes de conocer a los personaxes que conocemos meyor».
Dempués d'anunciar la película, Gunn dixo, «S'enforma d'a ónde quiero dir [na secuela]. Tengo un montón d'idees pa hestories y personaxes que van apaecer, y hai hasta guiones escritos». Nel so enfoque pa la secuela, Gunn dixo que «probablemente nun vuelva a estructurar la película esautamente de la mesma manera [que'l primeru]. Una de les razones poles cualos la xente escueye Guardianes  ye porque ye frescu y distintu, polo que la segunda va ser más fresca y distinta que la primera».