cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ji1 Orionis
Carauterístiques
Ji1 Orionis ye una nana mariella de tipu espectral G0V, non bien distinta del Sol, con una temperatura de 5942 ± 26 K, unos 160 K más caliente que la nuesa estrella. La so lluminosidá ye un 8% superior a la lluminosidá solar y la so masa ye apenes un 3% mayor que la del Sol. Tocantes al so tamañu, tien un radiu de 1,047 ± 0,053 radios solares. El so periodu de rotación ye menos d'un terciu del que tien el Sol, lo que produz actividá magnética y radiación X. Con una edá envalorada de 100 millones d'años, paez ser muncho más nuevu que la nuesa estrella, que la so edá ye de 4600 millones d'años. Amuesa una metalicidá comparable a la solar ([Fe/H] = -0,04).
Ji1 Orionis forma parte de la corriente d'estrelles de l'Asociación estelar del sietestrellu. La estrella conocida más cercana a ella ye la nana colorada Gliese 232, distante 3,6 años lluz.
Compañera estelar
Ji1 Orionis tien una compañera estelar de 0,15 mases solares que completa una órbita alredor d'ella cada 14,1 años. A una distancia media de 6,1 UA, xira nuna órbita escéntrica (ε = 0,45) que fai la separación ente dambes varie ente 3,3 y 8,9 UA. Considerando la mocedá del sistema, la compañera de baxa masa posiblemente entá tea nel procesu d'axuste internu y nun llegó a la llamada «edá cero», momentu nel cual empiézase a contabilizar la edá d'una estrella. A partir d'esi puntu va empezar la so andadura como una nana colorada de tipu M6.
Juxta Crucem
Juxta Crucem ye'l nome de la estrella ε Crucis (ε Cru / HD 107446 / HR 4700), la quinta más brillosa de la constelación Cruz del Sur con magnitú aparente +3,59. El nome Juxta Crucem, y la forma curtia Juxta, provienen del llatín y el so significáu ye «xunto a (cerca de) la Cruz». En portugués ye conocida col nome de Intrometida.
Juxta Crucem ye una xigante naranxa de tipu espectral K3.5III con una temperatura de 4150 K. La so lluminosidá ye 330 vegaes mayor que la lluminosidá solar y el so diámetru ye 34 vegaes mayor que'l del Sol —casi la metá de la órbita de Mercuriu—. Intrínsecamente más lluminosa que la conocida Arturu (α Bootis), ye una estrella de carauterístiques asemeyaes a Maasym (λ Herculis). Tien un conteníu relativo de fierro equivalente al 80% del esistente nel Sol. La so masa averada ye un 42% mayor que la masa solar y la so edá envalórase en 2830 millones d'años.
Saltu con piértiga
El saltu con piértiga o saltu con garrocha ye una prueba del actual atletismu que tien por oxetivu superar una barra tresversal asitiada a gran altor cola ayuda d'una piértiga flexible. Esta piértiga tien de normal de 4 a 5 metros de llargor y suel ser de fibra de vidriu y carbonu, materiales que reemplazaron al bambú y al metal na década de 1960. Los atletes disponen de tres intentos pa superar cada altor, que va aumentando según el reglamentu específicu de cada prueba, de la que queden esaniciaos si realicen tres saltos nulos de manera consecutiva.
Motivos d'intentu nulu:
El saltador toma la garrocha unos centímetros antes del final de la mesma, efectúa una carrera progresiva escontra'l foso, clava la punta de la piértiga nun cajetín metálicu asitiáu nel suelu, con una fondura de 20 cm, y salta escontra alantre y llega doblando la piértiga; asitiar nuna bona posición pa recibir l'impulsu de la mesma y estiende el cuerpu escontra riba ayudar del impulsu de los brazos. Crucia'l llistón ventralmente colos pies per delantre y depués cai na colchoneta. L'atleta puede faer alloñar hasta 80 cm el saltómetro de la perpendicular sobre'l fin del cajetín p'afaer la fondura del llistón.
Esta prueba, que rique una bona velocidá de carrera, músculos fuertes nel llombu y una gran habilidá ximnástica, figura nel programa d'atletismu nos Xuegos Olímpicos dende la so primer edición d'Atenes 1896, no que fai a la categoría masculina. La categoría femenina nun debutó hasta la edición de Sydney 2000.
Ye l'antepenúltima de los diez pruebes d'atletismu na categoría de decatlón homes y tercera en muyeres, y tamién la penúltima de les 7 pruebes del heptatlón homes (pista cubierta).
En 1994 l'ucraín Serguéi Bubka, consideráu'l meyor saltador de piértiga de la hestoria, convertir nel primer atleta que superó los 6 metros d'altor. Darréu, dexó'l récor del mundu en 6,14 m al campu (outdoor) y 6,15 m en pista cubierta (indoor).
Récores
(actualizáu a 15-08-2016).
Al campu
(actualizáu a 16-08-2016).
En pista cubierta
(actualizáu a 15-02-2014).
Al campu
(actualizáu a 14-08-2013).
En pista cubierta
(actualizáu a 14-08-2013).
Masculín
Pa medayistes ver Medayistes olímpicos n'atletismu (Saltu con piértiga masculín).
Cayratia japonica
Cayratia japonica, ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia Vitaceae. Alcuéntrase n'Australia y Asia. thumb|275px|Detalle de la inflorescencia
Descripción
Ye una planta trepadora herbal. Con ramillas cilíndriques, con bilortos con 2 o 3 brazos. Les fueyes 5 foliolaes, o dacuando 3-folioladas;con peciolu de 1,5-10 cm; base cuneada, ápiz agudu o acuminado; folíolos elípticos o d'estrechos, de 1-7 × 0.5-3.5 cm, base cuneada o arrondada, el marxe con 6 a 15 dientes en cada llau, ápiz agudu o arrondáu. Los pétalos triangulares, ovalaos, de 1-1,5 mm, papiloso. El frutu ye una baga globosa de 1 cm de diámetru. Les granes triangular obovoides.
Distribución y hábitat
El so hábitat alcuéntrase nos montes, carbaes, valles, zones verdes, campos, árees alteriaes, cantos de carreteres; a una altitú de 300-2500 metros, en Anhui, Chongqing, Fujian, Gansu, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hainan, Hebei, Henan, Hunan, Jiangsu, Shaanxi, Shandong, Sichuan, Taiwán, Yunnan, Zhejiang, Bután, India, Indonesia, Xapón, Corea, Laos, Malasia, Myanmar, Nepal, Filipines, Tailandia, Vietnam y Australia.
Taxonomía
Cayratia japonica describióse por (Thunb.) Gagnep. y espublizóse en Notulae Systematicae. Herbier du Museum de Paris 1(11): 349, nel añu 1911.
Aeropuertu del Morava
L'Aeropuertu del Morava (en serbiu: Aerodrom Morava, cirílicu: Аеродром Mopaвa) enantes llamáu de Kraljevo Lađevci (Aerodrom Lađevci, Аеродром Лaђyвци) y tamién conocíu como Obrva (lliteralmente: ceyes) ye un aeropuertu asitiáu nel conceyu de Kraljevo, en Serbia.
Ta asitiáu a unos 15 km del centru de la ciudá de Kraljevo, a 25 km de Čačak, a 32 km de Gornji Milanovac y 39 km de Kragujevac
Kraljevo gocia d'un allugamientu ideal. La ciudá ye bien industrial y dispón de delles fábriques. Toles empreses industriales de Kraljevo espresaron la so opinión de que la reconstrucción del aeropuertu pa vuelos de carga podría aforra-yos enforma dineru y tiempu. Amás, l'aeropuertu tamién s'atopa cerca de la famosa estación d'esquí de monte de Kopaonik.
Esti aeropuertu ye'l llar de la 98ª Base Aérea de la Fuercia Aérea Serbia.
Historia
Cuando se construyó, la base aérea de Lađevci foi utilizada como aeródromu de sofitu pal 98º Reximientu de cazabombarderos de la Fuercia Aérea Yugoslava (SFR), allugada na base aérea de Petrovac Skopski, en República de Macedonia. Dempués de la desintegración de Yugoslavia, tuvo muncha más actividá, cuando'l 98º Reximientu foi treslladáu de Petrovac a Kraljevo. De magar, cuntó con unidaes de la Fuercia Aérea Yugoslava (FR), siendo base del 98º Reximientu de caces.
Mientres el bombardéu de la OTAN sobre Yugoslavia de 1999, l'aeropuertu foi gravemente estropiáu. A diferencia de la Base Aérea de Batajnica y la Base Aérea de Slatina, onde dellos MiG-21 fueron destruyíos, Lađevci namái sufrió les perdes de dos J-22 Orao en tola campaña, en gran midida gracies al ésitu de les midíes defensives y el ocultamiento de les aeronaves.
Nueva torre de control
Na primer fase, empezada en xunu de 2006, construyóse la nueva torre de control (la orixinal foi destruyida en 1999 pola OTAN). La inversión taba presupuestada nunos 3,5 millones d'euros. Una vegada terminada, Lađevci pudo recibir pequeños aviones civiles. La segunda fase -l'ampliación de l'actual pista d'aterrizaxe- dexó la receición d'aviones de gran tamañu.
Contaminación del suelu
miniaturadeimagen|Contaminación del suelu por arsénicu en Collstrop, contamináu ente 1963-2007, allugáu n'[[Hillerød (conceyu)|Hillerod, Brabrand, Aarhus Kommune, rexón de Midtjylland, Dinamarca. Llugar d'estudiu de remediación pa la estabilización de suelos semicontaminados con arsénicu y cromu, utilizando residuos de tratamientu d'agua.]]
La contaminación del suelu ye una degradación de la calidá del suelu acomuñada a la presencia de sustances químiques. Defínese como l'aumentu na concentración de compuestos químicos, d'orixe antropogénico, que provoca cambeos perxudiciales y amenorga el so emplegu potencial, tantu per parte de l'actividá humana, como pola naturaleza.
Falar de contaminación del suelu cuando s'introducen sustances o elementos de tipu sólidu, líquidu o gaseosu que causen que s'afecte'l planeta les plantes, la vida animal y la salú humana.
El suelu xeneralmente contamínase de diverses formes: cuando se ruempen tanques d'almacenamientu soterrañu, cuando s'apliquen pesticidas, por filtraciones del alcantarelláu y pozos ciegos, o por acumuladura direuta de productos industriales o radioactivos. miniaturadeimagen|Contaminación del suelu causada por depósitos soterraños d'almacenamientu d'alquitrán. Los productos químicos más comunes inclúin derivaos del petroleu, solventes, pesticidas y otros metales pesaos. Esti fenómenu ta estrechamente rellacionáu col grau de industrialización ya intensidá del usu de productos químicos.
No tocante a la contaminación de suelos el so riesgu ye primariamente de salú, de forma direuta y al entrar en contautu con fontes d'agua potable. La linpieza
de les zones contaminaes y la resultante llimpieza d'ésta son xeres que peracaben enforma tiempu y dineru, riquiendo estenses habilidaes de xeoloxía, hidrografía, química y modelos a ordenador.
Los principales causantes de la contaminación del suelu son: los plásticos refundiaos ensin control, arramaos incontrolaos de materia orgánico proveniente de depuradores o actividaes agropecuaries, aplicación de plaguicides (insecticides, yerbicides, funguicides) ensin siguir les instrucciones de seguridá o sustances radioactives provenientes d'ensayos nucleares o d'instalaciones industriales que contaminen el suelu natural o artificial.
Causes de la contaminación del suelu
miniaturadeimagen|Contaminación del suelu por arramáu de plásticos Per otra parte, preséntase contaminación del suelu naturalmente; esto dase por cuenta de que delles roques presenten metales pesaos (cromu, níquel, plomu) los cualos incorpórense al suelu nel procesu de meteorización. Estos elementos, en pequeñes proporciones, son aprovechaos, pero, en cantidaes elevaes, son nocivos pa la salú. miniaturadeimagen|Aplicación de purinos nun campu
Efeutos de la contaminación del suelu
La presencia de contaminantes nun suelu supón la esistencia de potenciales efeutos nocivos pal home, la fauna polo xeneral y la vexetación. Estos efeutos tóxicos van depender de les carauterístiques toxicológiques de cada contaminante y de la concentración del mesmu.
Polo xeneral, la presencia de contaminantes nel suelu reflexar de forma direuta sobre la vexetación llevándola a la so degradación, al amenorgamientu de les especies presentes, y tamién a l'acumuladura de contaminantes nes plantes, ensin que xeneren daños notables nestes. Nel home, los efeutos acutar a la ingestión y contautu dérmicu, qu'en dellos casos desaguó n'intoxicaciones por metales pesaos y más fácilmente por compuestos orgánicos volátiles o semivolátiles.
Indireutamente, al traviés de la cadena trófica, la incidencia d'un suelu contamináu pue ser más relevante. Absorbíos y acumulaos pola vexetación, los contaminantes del suelu pasen a la fauna en dosis bien cimeres a les que podríen faelo por ingestión de tierra.
Cuando estes sustances son bioacumulables, el riesgu amplificar al amontase les concentraciones de contaminantes a midida que xubimos na cadena trófica, en que la so visu atopar l'home.
Les precipitaciones acedes sobre determinaos suelos anicien, gracies a la capacidá intercambiadora del mediu edáfico, la lliberación del ion aluminiu, moviéndose hasta ser absorbíu por demás polos raigaños de les plantes, afectando al so normal desenvolvimientu.
N'otros casos, produzse un amenorgamientu de la presencia de les sustances químiques nel estáu favorables pa l'asimilación poles plantes. Con éses al modificar el pH del suelu, pasando de básicu a ácidu, el ion manganesu que ta eslleíu nel mediu aguacientu del suelu s'aferruña, volviéndose insoluble ya inmovilizándose.
A esti fechu hai qu'añedir que cuando'l pH ye baxu, les partícules coloidales como los óxidos de fierro, titaniu, cinc, etc. que puedan tar presentes nel mediu hídricu, favorecen la oxidación del ion manganesu.
Esta oxidación favorezse entá más en suelos acedaos so la incidencia de la lluz solar nes capes superficiales de los mesmos, produciéndose una actividá fotoquímica de les partícules coloidales enantes citaes, yá que tienen propiedaes semiconductoras.
Otru procesu ye'l de la biometilización, que ye un procesu pol cual reaccionen los iones metálicu y determináu sustances orgániques naturales, camudando radicalmente les propiedaes físicu-químiques del metal. Ye'l principal mecanismu de movilización natural de los cationes de metales pesaos.
Los metales qu'ufierten más afinidá pa esti procesu son: mercuriu, plomu, arsénicu y cromu. Los compuestos organometálicos asina formaos suelen ser bien liposolubles y salvu casos bien puntuales, les consecuencies de la biometilización natural son irrelevantes, cuando los mentales son añedíos externamente en forma d'arramaos incontrolaos, convirtiéndose realmente nun problema. miniaturadeimagen|Degradación paisaxística por arramaos non controlaos Amás de los anteriores efeutos comentaos de forma xeneral, hai otros efeutos inducíos per un suelu contamináu:
Probablemente, la contaminación apaez por: recibir cantidaes de refugayes que contienen sustances químiques tóxiques (en cualquier estáu físicu: sólidos, líquidos, gaseosos) incompatibles col equilibriu ecolóxicu; materies radiactives, non biodegradables; materies orgániques en descomposición, microorganismos peligrosos.
Consecuencies
Ente los ciclos biogeoquímicos atópense los del carbonu, del osíxenu, del fósforu, del azufre y del nitróxenu ente otros. Estos elementos y los procesos derivaos van dende'l suelu al aire y a l'agua y tamién circulen ente los distintos seres vivos. Por cuenta de los contaminantes xeneraos pol home pueden sufrir cambeos. Les agües soterrañes constitúin el 97% de tola agua duce del planeta y puede contaminase al penerar dende'l suelu los contaminantes d'ésti como los plaguicidas emplegaos por demás na agricultura. L'escesu de nitróxenu depositáu nes tierres de llabor per mediu de fertilizantes va parar por filtración a les agües soterrañes contaminándoles. Un suelu contamináu enzanca'l desenvolvimientu de la vida de la fauna, ensin esistir alimentu nin agua llimpio, les especies migren o sufren daños irremediables na so cadena de procreación. Con esti procesu sufrir entós lo que se llama «degradación paisaxística» y per ende una «perdida nel valor del suelu», les actividaes agropecuaries detiénense, la fauna sume y la tierra queda inútil.
La ecoagricultura ta ganando terrenal adulces a l'agricultura artificial sobremanera en países europeos y en delles comunidaes probes que busquen producciones alternatives pa los sos alimentos. La ecoagricultura nun utiliza pesticidas nin agroquímicos, namái se basa na forma tradicional de llantar, abonar y recoyer los alimentos.
Otra solución ye'l reciclaje de plásticos, bateríes, vidriu o aceites de coches y de cocina porque son elementos que tarden munchos años en degradase, polo qu'esta aición contribúi a caltener el nuesu suelu llibre de contaminantes.
La regulación de determinaes práutiques como la estraición minera, l'actividá industrial que produz refugayes tóxiques. Buscar soluciones que van dende la llimpieza de la zona hasta la simple delimitación de la zona estropiada y la prohibición del so usu pa determinaes actividaes.
Insecticides
Usar pa esterminar plagues d'inseutos. Actúen sobre bárabos, güevos o inseutos adultos. Unu de los insecticides más usáu foi'l DDT, que se caracteriza por ser bien rápido. Trabaya por contautu y ye absorbíu pola cutícula de los inseutos, provocándo-yos la muerte. Esti insecticida puede caltenese por 10 años o más nos suelos y nun se descompon.
Demostróse que los insecticides organoclorados, como ye'l casu del DDT, introducir nes cadenes alimenticies y concéntrense nel texíu graso de los animales. Cuanto más alto atópese na cadena —esto ye, más lloñe de los vexetales— más concentraos va tar l'insecticida. En tolos eslabones de la cadena, van esistir dosis d'insecticida nos sos texíos. Sicasí, nel carnívoru de 2ᵘ orde, l'insecticida va tar muncho más concentráu.
El problema de la contaminación por plaguicidas ye cada vez más grave tantu pola cantidá y diversidá como pola resistencia a ellos qu'adquieren delles especies, lo que causa que se riquir cada vez mayor cantidá del plaguicida pa llograr l'efeutu deseyáu nes plagues. Sicasí, la flora y fauna naturales ye afeutada cada vez más destruyendo la diversidá natural de les rexones en que s'usen. Amás pueden ser consumíos pol home al traviés de plantes y animales que consume como alimentu.
Hai otros insecticides que son usaos nes actividaes hortofrutícolas; son biodegradables y nun se concentren, pero la so aición tóxica ta acomuñada al mecanismu de tresmisión del impulsu nerviosu, provocando nos organismos contaminaos una descoordinación del sistema nerviosu.
Yerbicíes
Son un tipu de compuestu químicu que destrúi la vexetación, yá que torguen la crecedera de los vexetales na so etapa xuvenil o bien exercen una aición sobre'l metabolismu de los vexetales adultos. Les yerbicíes son potenciales contaminantes del suelu de dos maneres distintos. Primer: pueden ser movilizaos del suelu onde s'aplicaron por aciu les agües y apaecer nes agües superficiales o soterrañes. Segunda: los residuos nel suelu, si son escesivos, pueden causar que les plantes de próximos cultivos veanse afeutaes tamién y tengan dificultaes pa granar o desenvolvese.
Funguicides
Son plaguicidas que s'usen pa poder combatir el desenvolvimientu de los fungos (fitoparásitos). Contienen los metales azufre y cobre. Pertenecen a una gran variedá de grupos químicos. Amenorguen l'actividá fúngica del suelu y con esceición de los funguicides organomercuriales y el benomilo, los efeutos suelen ser transitorios y reversibles. Los funguicides emplegaos na agricultura polo xeneral nun son persistentes pero dalgunos se degraden nel suelu y dan llugar a productos bien tóxicos.
Contaminación del suelu pola actividá minera
thumb|250px|Llechu secu de residuos d'una mina n'[[Australia.]] La esplotación de recursos mineros xenera un importante impautu ambiental. Los llabores mineros, tantu soterrañes, como superficiales xeneren delles afecciones:
Les agües mineres producen:
Descontaminación
La descontaminación o remediación analízase utilizando midíes de la química del suelu y aplicando un modelu d'ordenador p'analizar el tresporte de los suelos contaminaos.
Pretende amenorgar o llegar a esaniciar, si ye posible, les sustances contaminantes y la so concentración por que pueda ser utilizáu de nuevu. Esisten tratamientos térmicos, otros qu'impliquen llavaos del suelu, aireación y volatilización de les sustances contaminantes. L'alternativa biolóxica consiste nel emplegu de microorganismos y plantes p'afitar, esaniciar o degradar les sustances.
La Penne-sur-l'Ouvèze
La Penne-sur-l'Ouvèze ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Rezonville-Vionville
Rezonville-Vionville ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
La Penne-sur-l'Ouvèze
Tien una población de y una superficie de  km².
Rezonville-Vionville
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu rexonal
Un aeropuertu rexonal ye un aeropuertu con un tráficu relativamente pequeñu o de zones xeográfiques escasamente poblaes. Un aeropuertu rexonal nun tien de normal instalaciones d'aduanes y inmigración pa xestionar el tráficu con otros países. En Canadá, los vuelos rexonales de normal efectúense dientro de Canadá y dellos vuelos a los Estaos Xuníos. Unos pocos aeropuertos rexonales estauxunidenses, dalgunos de los cualos reciben anguaño'l calificativu d'aeropuertu internacional, pueden tener instalaciones d'aduanes ya inmigración, anque la gran mayoría tien namái vuelu de cabotaxe.
Los aviones qu'utilicen estos aeropuertos tienden a ser pequeños aviones executivus, aviones privaos y aviones rexonales tantu turbohéliz como a reacción. Estos vuelos suelen percorrer pequeñes distancies pa dirixise a grandes bases rexonales. Pa países de tamañu medianu como Francia, Alemaña y Suecia, un aeropuertu rexonal ye un aeropuertu atendíu con pequeños aviones, inclusive anque vaigan a les bases d'operaciones nacionales.
Cayratia japonica var. japonica
'Cayratia japonica var. japonica', una variedá de Cayratia japonica, ye una planta yerbácea perteneciente a la familia Vitaceae. Alcuéntrase n'Australia y Asia.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos montes, carbaes, valles, zones verdes, campos, árees alteriaes, cantos de carreteres; a una altitú de 300-2500 metros, en Anhui, Chongqing, Fujian, Gansu, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hainan, Hebei, Henan, Hunan, Jiangsu, Shaanxi, Taiwán, n'China, Shandong, Sichuan, Yunnan, Zhejiang, Bután, India, Indonesia, Xapón, Corea, Laos, Malasia, Myanmar, Nepal, Filipines, Tailandia, Vietnam y Australia.
Taxonomía
''Cayratia japonica var. japonica'' con publicación desconocida.
Ansel Adams
Ansel Easton Adams foi un fotógrafu estauxunidense desarrollador del sistema de zones. miniaturadeimagen|250x250px| Fotografía per Ansel Adams - Trabayadores frente al Monte Williamson. Conocíu poles sos fotografíes en blancu y negru de paisaxes del parque nacional Yosemite nos Estaos Xuníos (ente otros paisaxes) y como autor de numberosos llibros sobro fotografía como la so triloxía de manuales d'instrucción téunica (La Cámara, El Negativu y La Copia). Fundó l'asociación fotográfica Grupu f/64 xunto con otros maestros como Edward Weston, Willard Van Dyke, Imogen Cunningham y otros.
El so sistema de zones ye una demostración de cómo la cámara o'l fotómetru (o exposímetro) de la mesma mide'l gris mediu de 18% de reflectancia como zona media. El fotógrafu tien d'aumentar la esposición (o menguala) dependiendo de cuántos pasos de gris quiera afitar como puntu de midida. El fotómetru de cualesquier cámara, inclusive dixital, siempres "quier" ver la zona midida como un gris mediu.
Vida
miniaturadeimagen|250x250px|Ansel Adams: Montes Tetons y el ríu Snake (Culiebra). miniaturadeimagen|334x334px|Ilesia de Adams, Taos, Pueblu (1942). miniaturadeimagen|250x250px|Ansel Adams: Riscar, Llagu McDonald, Parque nacional Glacier (1942). miniaturadeimagen|250x250px|Fueyes en primer planu Nel Parque nacional Glacier (1942). Ansel Easton Adams nació'l 20 de febreru de 1902 en San Francisco, California. Foi consideráu fotógrafu y ecoloxista. Captó'l blancu y prietu na maxestuosidá de la naturaleza. Nos años trenta desendolco'l Sistema de Zones, Cuandu Adams tenía namás cuatru años, tuvo presente nel terremotu de San Francisco de 1906, onde sufrió un frayatu de tabique nasal.
Magar ser intelixente yera bien cobarde, lo que xuníu a la dislexa que carecía, causó-y ciertos problemes al intentar integrase na escuela. Ansel Adams lluchó mientres tola so vida por defender y protexer la naturaleza.
Estudió pianu mientres dellos años, lo que-y dio disciplina y estructura. Comencipió na fotografía utilizando una cámara Kodak 1 Box Brownie que-y dieron los sos padres. Xunióse a un club onde conoció a la so esposa, Virginia Best, y casáronse en 1928, niciando a dos fíos.
En 1927 apaeció Albert M. Bender na so vida, quien lu ayudo dándo-y enerxía y seguridá.
En 1930, Ansel Adams conoció al fotógrafu Paul Strand. Les sos imáxenes tuvieron un gran impautu en Adams, ayudar a aliñase del estilu pictorialista y a emponese escontra l'estilu de “straight photography” (fotografía direuta, o pura), onde la claridá de la lente ye lo más importante, y onde la fotografía hai de sufrir el menor númberu d'axustes y retoques posible.
Adams foi destacando cada vez más pola so enerxía y entusiasmu. Visitó per primer vegada Nueva York en 1933 y conoció a Alfred Stieglitz, un fotógrafu al que siempres almirara. Stieglitz ayudólu a faer la so primer esposición.
En 1936 collaboró entamando la primer seición de fotografía nel Muséu d'Arte Moderno de Nueva York (MoMA). Ende conoció a Beaumont (historiador de la fotografía) y a Nancy Newhall (escritora-diseñadora). Más tarde collaboraría con Dorothea Lange pa un trabayu de la revista Life.
El 6 d'agostu de 1953, Adams escribió-y una carta a Stieglitz, pa fala-y de la so precaria situación económica. Foi entós cuando empezó a faer fotografía comercial. Nun yera daqué que lu encantase, yá que creía que nun lo dexaba esplotar la so creatividá, anque-y apurría abondu dineru pa vivir. Trabayó pa marques como IBM, AT&T, Nacional Park Service y Kodak, y pa revistes como Life y Fortune, amás de ser fotógrafu asesor pa Polaroid y Hasselblad. Esti trabayu nun-y sirvió a Adams pal mentáu sustentu financieru, sinón que fizo de les sos fotografíes un iconu de les guapures naturales norteamericanes reconocíes perdayuri del mundu.
Weston y Strand empezáron-y a pidir conseyos téunicos. Adams desenvolvió'l famosu “sistema de zones”, un métodu de midida y reveláu que s'utilizaba pa estremar la graduación de lluz d'una escena en 11 zones distintes, del blancu al negru. Esto dexába-y visualizar los distintos niveles de gris na fotografía final con gran precisión.
Les sos imáxenes empezaron a volvese símbolos de Angloamérica, munches d'elles centraes nel parque natural Yosemite. Ansel Adams lluchó por defender la naturaleza y a los sos animales, siendo los paisaxes la principal tema de les sos fotografíes. Precisamente por esto foi criticáu de cutiu, yá que raramente podía vese a una persona nuna fotografía so. El fotógrafu francés Henri Cartier-Bresson dixo sobre él: “El mundu ta cayéndose a cachos y tou lo que Adams y Weston fotografíen son piedres y árboles". Magar opiniones como ésa, recibió en 1981 el Premiu internacional de la fundación Hasselblad.
Dalgunos dicen que Adams fotografió llugares que yá nin esisten, pero pa otros asocede lo contrario; dellos llugares siguen esistiendo por cuenta de Adams y el so entusiasmu y esfuerciu por salvar estos llugares, al traviés de les sos fotografíes.
Morrió'l 22 d'abril de 1984, por cuenta de un fallu nel corazón, posiblemente agraváu por un cáncer pancreáticu.
El proyeutu Mural
En 1941, Adams foi contratáu pol Departamentu d'Interior del Gobiernu de los EE.XX. pa faer semeyes de parques naturales, reserves aboríxenes y otros llugares, pa ser usaes como fotografíes murales nel nuevu edificiu del Departamentu en Washington D.C. Parte del so alcuerdu col Departamentu foi que podría tamién faer fotografíes pal so propiu usu, ocupando la so propia película y reveláu. A pesar de que Adams guardó rexistros meticulosos del so viaxe y los sos gastos, foi menos disciplináu col rexistru de les feches de les sos imáxenes y negóse a rexistrar la fecha de "Moonrise over Hernandez", polo que nun quedó claru si pertenecía a Adams o al Gobiernu de EE. XX. La posición de la lluna dexó que la imaxe fuera fechada por aciu cálculos astronómicos y determinóse que foi tomada'l 1 de payares de 1941, una xornada que Adams nun trabayara pal Departamentu, polo cual la imaxe pertenecía a Adams. Lo mesma disputa resultó nun ser verdadera en munchos otros negativos, incluyendo The Tetons y Río culiebra que, siendo realizaos pal proyeutu Mural, son propiedá del gobiernu de EE. XX. El proyeutu Mural detense pola entrada na Segunda Guerra Mundial de los Estaos Xuníos en 1942, y nunca foi termináu.
Siaka Stevens
Siaka Probyn Stevens nació en Moyamba, Sierra Lleona el 24 d'agostu de 1905. Electu presidente nes eleiciones presidenciales de 1967 gracies al Partíu Popular de Sierra Lleona, pero un golpe d'estáu torgó-y asumir el poder. Un añu más tarde, retoma'l poder, exerciéndolo de forma dictatorial. Mientres el so gobiernu fueron escorríos y asesinaos opositores políticos, al igual que la economía decayó. Nuna traza positiva, la polarización étnica foi amenorgada pola incorporación de distintos grupos étnicos nos puestos de gobiernu. Pola presión política ye obligáu a apurrir el poder a Joseph Momoh, candidado escoyíu nes eleiciones de 1985. Muerre en freetown el 29 de mayu de 1988.
Vida Temprana
nació en Moyamba, Sierra Lleona el 24 d'agostu de 1905. De padre Limba y de madre Mendé. A los sos primeros años, treslladar a Freetown onde terminó'l bachilleratu na academia Albert. Darréu, xunir a les fuercies policiales de Freetown. Ente 1923 y 1930 algamó'l rangu de Sarxentu ya instructor de Mosquetes.
Dende 1931 hasta 1946 trabayó na construcción del ferrocarril na compañía de desenvolvimientu de Sierra Lleona (DELCO) que xuniría'l puertu de Pepel coles mines de fierro en Marampa. En 1947 estudia rellaciones llaborales na universidá de College Ruskin.
Carrera política
En 1951, Stevens foi co-fundador del Partíu Popular de Sierra Lleona (SLPP) y foi escoyíu pal Conseyu llexislativu. Un añu más tarde, convertir en primer ministru de mines y tierres, y mano d'obra de Sierra Lleona. En 1957, foi escoyíu a la cámara de representantes como diputáu pola circunscripción de Port Loko, pero perdió'l so escañu como resultáu d'un pidimientu del elecctorado.
Dempués de los desalcuerdos colos dirixentes SLPP, Stevens rompió los llazos col partíu y fundó el Partíu Nacional Popular (PNP), de la cual foi'l primera líder y Secretariu Xeneral pa depués ser electu diputáu.
Dempués d'esplotar con ésitu'l desencantu de los grupos étnicos septentrionales y orientales col SLPP, xunto cola creación d'una alianza col Movimientu d'independencia progresiva de Sierra Lleona (SLPIM), la APC convertir nel principal partíu d'oposición nes siguientes eleiciones celebraes en 1962. Más tarde, Stevens foi escoyíu alcalde de Freetown.
Eleiciones Presidenciales de 1967
Nes eleiciones presidenciales celebraes el 17 de mayu de 1967, la APC ganó per un marxe bien estrechu de votos y Stevens foi nomáu primer ministru, pero foi arrestáu poques hores dempués polos militares nun golpe d'estáu que lu obligó a fuxir del país.
Tres un curtiu periodu de gobiernu militar, Stevens reasumió el cargu de primer ministru'l 26 d'abril de 1968. N'abril de 1971, introducióse una constitución republicana. Foi ratificáu pola cámara de representantes el 20 d'abril. Un día dempués, Stevens convertir nel primer Presidente del país, con poderes amplios del Executivu y llexislativu.
Presidencia de Stevens
En 1973, celebráronse les primeres eleiciones de presidente so una nueva Constitución. Les urnes viéronse avafaes pola violencia y fueron boicotiaes pol SLPP, que se fixo escoyer de forma fraudulenta. En marzu de 1976, Stevens foi reelixíu Presidente ensin oposición. El Vicepresidente de Stevens dende 1971 hasta dexar el cargu en 1985 foi Ibrahim Koroma.
Mientres l'intre d'esti gobiernu múltiples collaboradores del propiu Siaka Stevens fueron asesinaos, al igual que dirixentes de los distintos grupos opositores. Al igual que se vio gran cantidá de corrupción per parte de los alministradores de la economía. Stevens y los sos más cercanos collaboradores escalaron los recursos estatales, al puntu que l'estáu foi incapaz de suministrar los servicios básicos. El sistema d'educación foi más o menos inesistente. La probeza foi especialmente pronunciada nes zones rurales, que fueron en gran midida aisllaes dende Freetown.
Rhodes (Moselle)
Rhodes ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claude Torricini
Claude Torricini ye una escultora francesa, nacida l'añu 1930 en Fort-de-France, Martinica.
Datos biográficos
Claude Torricini nació l'añu 1930 en Fort-de-France, na isla Martinica.
Alto Gállego
Alto Gállego (Alto Galligo n'aragonés) ye una contorna asitiada al norte d'Aragón y qu'ocupa la práutica totalidá del cursu altu del ríu Gállego. La capital alministrativa ye Sabiñánigo. miniaturadeimagen miniaturadeimagen
Xeografía
Llenda al oeste cola Jacetania, al este col Sobrarbe y el Somontano de Barbastro, al sur cola Hoya d'Uesca y al norte con Francia (departamentos de Alto Pirineos y Pirineos Atlánticos). Ta allugada ente'l Prepirineo y el Pirinéu y les altitúes de los nucleos habitaos bazcuyen ente los 650 y los 1.300 metros. Atópase arrodiada de grandes montes de más de 50.000 hectárees.
Sierra y Cañones de Guara
derecha|miniaturadeimagen|250x250px|La sierra de Guara.
Cuenta con 47 453 hai y una zona periférica de proteición qu'entiende otres 33 286 ha, siendo l'espaciu natural más grande de la comunidá. Les sos cotes d'altitú bazcuyen ente los 430 metros nel ríu Alcanadre hasta los 2 077 del picu de Guara.
Foi creáu'l 27 d'avientu de 1990 sol nome de parque natural de la Sierra y Cañones de Guara.
Gracies a la so xeoloxía, ye un llugar aparente pa la práutica de barranquismo y esguilada.
Ye tamién LIC y ZEPA.
Glaciares pirenaicos
derecha|miniaturadeimagen|250x250px|El glaciar del Aneto. Alcontrase nes contornes d'Altu Gállego, Sobrarbe y Ribagorza, provincia d'Uesca.
Tien una superficie de 3 190 ha y otres 12 897 de zona periférica de proteición. La so altitú bazcuya ente los 2 700 y los 3 000 msnm.
El monumentu natural foi declaráu como tal el 21 de marzu de 1990, siendo ampliáu'l 23 de xunetu de 2002 y per peracaba vegada'l 4 de setiembre de 2007.
Inclúi los siguientes picos: Ye tamién, anque parcialmente, LIC y ZEPA.
Historia
Históricamente formaba parte de la Jacetania, siendo'l nucleu orixinal del antiguu condáu d'Aragón. Los territorios históricos que lu integren son el valle de Tena, la tierra de Biescas y el Serrablo.
La contorna como institución
La llei de creación de la contorna ye la 13/2001 del 2 de xunetu de 2001. Constituyóse'l 24 d'ochobre de 2001. Les competencies fuéron-y trespasaes el 1 de marzu de 2002.
Economía
Pa la mayoría de la población, les actividaes principales son el turismu y los servicios. Sabiñánigo tien una importante actividá industrial que conoció una fuerte baxada del númberu d'empleos col desarrollu teunolóxicu, pero'l sector sigue siendo importante pa esti territoriu.
Dos estaciones d'esquí nos conceyos de Sallent de Gállego (Formigal) y de Panticosa, una actividá termal y la pequeña villa de Biescas con un turismu enfocáu sobremanera escontra'l patrimoniu de les ilesies de Serrablo, constitúin un conxuntu turísticu importante. Ello ye que el conxuntu de servicios amestaos al turismu, ta en cursu de desarrollu. El turismu constitúi pos l'actividá principal. El territoriu conoció un fuerte desarrollu de les residencies secundaries y de los hoteles según l'esplegue d'una rede de turismu rural (rehabilitación d'albergues...). Amás los conceyos de la zona sur tienen una actividá agrícola de ganadería y agroturismo.
Cultura
En tol Altu Gállego como n'otros puntos de los Pirineos les fases de les xeres agropastoriles estructuraban el calandario festivu. Les fiestes principales son l'Antroxu, San Juan y la Navidá, celebrándose ente estes otres fiestes llocales y patronales, destacando aquelles en que se realizaben palotiaus o bandiadas como en Sallent. Les fiestes mayores suelen celebrase n'agostu.
Sicasí probablemente les fiestes relixoses más importantes pa los habitantes de la contorna fueron siempres les romeríes. Unes realícense col ciclu ganaderu ente los meses de mayu y xunu, destacando San Juan de Busa el día 24 de xunu. Otres siguen el ciclu agrícola y fáense ente agostu y setiembre, destacando San Bartolomé de Gavín el día 24 d'agostu. Tamién hai dalguna que se fai pel iviernu, destacando San Úrbez de Ceresola que se realiza a mediaos de xineru. Los dos romeríes principales son Santa Elena y Santa Orosia. A la ermita de Santa Elena alleguen con cruces habitantes de tolos llugares del valle de Tena, Sobremonte y Biescas el día 18 d'agostu a homenaxar a la so patrona. El Domingu de Trinidá se acecan a Yebra los Romeros del Cuerpu y los Romeros de la Cabeza xuben al puertu de Oturía el día 25 de xunu realizando asina homenaxe a Santa Orosia tolos llugares de Serrablo, Basa y Jacetania, patrona d'esta última contorna amás de ser tamién patrona de too l'Altu Gállego. Na espectalular romería de Santa Orosia interprétense unes dances tradicionales con salteriu ya interprétase una pastorada en llingua aragonesa.
Nos últimos años empezáronse a faer otres actividaes culturales na contorna de gran importancia y reconocíes dientro y fuera d'Aragón. La Feria de Seronda" de Biescas ye una de les más importantes, y el so orixe se entronca nes antigües feries ganaderes (qu'antes se faíen el 12 de setiembre y el 18 de payares), faise agora a metá d'ochobre y ye unu de los actos qu'atraen más turistes. Importante ye tamién el Festival Pirineos Sur", festival de música celebráu en Sallent y Lanuza nel mes de xunetu. Otres actividaes culturales inclúin la Feria del ganáu de Sallent en setiembre, el mercáu medieval de Panticosa o'l festival de cine de terror O Buxo en Javierrelatre, dambos n'agostu. Polo que respecta a lliteratura convócase añalmente'l Premiu de #Relato "Luis del Val" de rellatos curtios en Sallent y l'alcuentru d'escritores aragoneses Brioleta en Yésero.
Una casa del sieglu XIX conocida como Casa Batanero, ye la sede del etnolóxicu Muséu Ángel Orensanz y Artes del Serrablo. En cuanto al dibuxu puede esfrutase del muséu de #dibujo Castiellu de Larrés y en cuanto al arte constructivo autóctonu destaquen pola so singularidá les ilesies de Serrablo, un grupu d'ilesies dataes cronológicamente ente mediaos de los sieglos X y XI, que constitúin un conxuntu únicu dientro del arte medieval. Asitiaes a lo llargo del ríu Gallego, vamos destacar les de San Bartolomé de Gavín, San Juan de Busa, Lárrede, Lasieso y Oliván. Esti conxuntu ta consideráu como mozárabe pa unos y de calter románicu-lombardu pa otros.
Llingües
Xunto col idioma castellanu que ye la llingua oficial y más emplegada, la llingua propia del Altu Gállego ye l'aragonés, falándose la so variedá d'aragonés central. Destaquen ente´l escritores n'aragonés nel Altu Gállego Ricardo Mur Saura, Óscar Latas Alegre o Máximo Palacio.
Pennes-le-Sec
Pennes-le-Sec ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dicaeum aureolimbatum
El Picaflores flanquigualdo (Dicaeum aureolimbatum) ye una especie d'ave paseriforme na familia Dicaeidae.
Distribución
Ye endémicu de les selves de les Célebes.
Riche (Moselle)
Riche ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claudene Christian
Christian afirmaba ser una descendiente direuta de Fletcher Christian, el líder del motín de la Bounty, y unu de los fundadores de la ocupación de la islla Pitcairn. N'agostu de 2012 Christian foi entrevistada pol Halifax Chronicle Herald, dempués de qu'ella se xunió a la tripulación de voluntarios d'un retruque del orixinal HMS Bounty, construyíu por MGM pa una película sobre'l motín.
El buque foi atrapáu pol Furacán Sandy el 29 d'ochobre de 2012. Catorce miembro de la dotación del buque fueron capaces de xubir a un bote salvavides y salváronse. The Virginian-Pilot citó a la Guardia Costera de los Estaos Xuníos del capitán Joe Kelly, quien describió cómo Christian y el capitán del barcu Robin Walbridge taben a puntu de xunise al restu de la tripulación del buque na balsa salvavides, cuando'l Bounty entornó, somorguiándolos nel océanu. La busca y rescate de tripulantes foi efectuada por helicópteros de la Guardia Costera rescatando a los tripulantes de la balsa salvavides. Cuando s'atopó a Christian diez hores más tarde, ella "nun respondía". Intentóse reanimación, pero foi declarada muerta nun hospital en tierra.
Islles Anambas
Les Islles Anambas (Kepulauan Anambas) son un archipiélagu d'Indonesia, alcontráu nel Mar de la China Meridional ente les dos partes principales de Malasia y Kalimantan (El área de la islla de Borneo que pertenez a Indonesia). El grupu d'islles forma parte del Archipiélagu de Riau, y dacuando inclúyese de forma vasta nel archipiélagu de les Islles Natuna.
Les Anambas tienen una gran reserva de gas natural, que ye esportáu escontra Singapur y Malasia. La islla Matak ye la principal pa la esplotación d'estos recursos.
Otres islles son Siantan (Tarempa), Mubur, Jemaja y Kiabu (Airabu).
Dendronanthus indicus
Dendronanthus indicus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Motacillidae. Tien un plumaxe distintivu que la diferencia d'otres llavanderes y tien el vezu de mover la cola de llau a diferencia de los movimientos habituales enriba y embaxo de les otres especies de llavandera. Ye la única especie de llavandera qu'añera nos árboles. Vive principalmente en hábitats forestales, reproduzse nes zones templaes del este d'Asia y envierna n'Asia tropical dende la India hasta Indonesia. Ye monotípica dientro del xéneru Dendronanthus.
Descripción
thumb|left|Pintura de [[John Gould en Birds of Asia.]] Ye un páxaru delgáu cola cola llarga, mide unos 18 cm de llargor. La parte posterior y la corona son de color marrón oliva, y les ales son de color negru con dos barras marielles y cantos terciarios blancos. Tien una llista superciliar blanca, percima d'una franxa escura al traviés del güeyu. Les partes inferiores son de color blancu, amás d'una doble banda negra nel pechu. Dambos sexos son similares n'apariencia. Les aves nueves son más amarellentaes na parte inferior.
Distribución y hábitat
Como'l so nome vulgar y científicu indica, esta ye una especie de monte, lo que la estrema de toles otres llavanderes. Polo xeneral habita n'árees abiertes del monte, tales como desmontes. Pel hibiernu alcuéntrase principalmente nos hábitats forestales avisiegos o per caminos nos plantíos de café y escamplaes nos montes.
Les árees de reproducción atópense n'Asia oriental, partes de Corea, partes de China (Kansu, Anhui, Hunan) y partes de Siberia. Los rexistros de cría en Assam fueron cuestionaos. Migra a les partes más calientes d'Asia pel hibiernu algamando'l sur de la India y Sri Lanka al traviés de les islles Andamán. Foi rexistráu como vagamundu nes Maldivas.
Comportamientu y ecoloxía
thumb|upright|left|Patrón de güevu Pueden ser atopaes soles o en pequeños grupos. De cutiu aliméntase nos árboles, prindando inseutos a lo llargo de les cañes d'estos. Tamién pueden alimentase nel suelu como un bisbita y cuando se-yos fadia vuelen escontra los árboles con un fuerte pink. Duermen en compañía d'otres llavanderes ente xuncos. El cantar inclúi notes bisílabes tsi-fee repitíes delles vegaes. Pueden xubir cañes serrapatoses y van correr rápido a lo llargo de les cañes horizontales.
La dómina de reproducción ye en mayu nel nordeste de la India y en xunu na rexón de Amur. Dexa los cuarteles d'iviernu a finales de marzu en Sri Lanka y a mediaos de marzu na península de Malaca, los postreros páxaros salen alredor de mayu. Mientres les primaveres especialmente fríes, la llegada a los llugares de cría de branu cerca del ríu Kedrovaya (Ussuri) pue ser tan tarde como a finales de mayu. Los machos canten dende mayu a xunetu, y al llamar banciar en cada sílaba. Ye la única llavandera que constrúi nial nos árboles, de cutiu carbayos. Constrúi'l so nial en forma de copa formáu por yerbes fines y raicilles enrevesoses con mofu y telarañes. El nial ye construyíu pola fema sola y el machu monta guardia cerca. La niarada habitual ye de cinco güevos, guaraos pola fema sola por aproximao 13 a 15 díes. La incubación empieza primero que la puesta completa seya asitiada y los güevos eclosionen a intervalos. Los pitucos emplumen y dexen el nial dempués d'unos 10 a 12 díes. Tanto los machos como les femes participen na alimentación de los mozos. Al igual qu'otres llavanderes, esta especie ye insectívora.
Aparte del patrón inusual nel plumaxe y l'hábitat, les llavanderes forestales estremense de los sos parientes Motacilla na so estraña costume de banciar la cola de llau a llau, non escontra riba y escontra baxo como les otres llavanderes. El nome xaponés Jokofury-sekirei basase nesti vezu. En Sri Lanka, con frecuencia busquen viermes nel cuchu de ganáu y por esta razón conócense como gomarita (=esparcidor de cuchu).
Aeropuertos Argentina 2000
L'Aeropuertu Arxentina 2000, dacuando embrivíu como AA2000, ye una empresa con sede na ciudá de Buenos Aires que ta al cargu de 33 aeropuertos de l'Arxentina.
K Scorpii
k Scorpii (k Sco / HD 154090 / HR 6334) ye una estrella de magnitú aparente +4,87 encuadrada dientro de la constelación del Escorpión. La distancia a la que s'atopa ye incierta; la midida de la paralax realizada pol satélite Hipparcos —que'l so grau d'erru ye del orde de la mesma midida— asitia a k Scorpii a una distancia cimera a 2600 años lluz.