cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fuercies Armaes d'Ucraína
Historia
Mientres el procesu de colapsu de la Xunión Soviética que tuvo llugar ente 1990 y 1991 (vease procesu Novo-Ogoryovo) 780.000 efectivos del personal militar soviéticu permanecieron alcontraos n'Ucraína. Esta masa nun yera un exércitu sinón un agrupamientu de fuercies, ensin un Ministeriu de Defensa nacional, un Xefe d'Estáu Mayor o órganos centrales de comandu o control. Acordies con unu de los asociaos del Centru d'Investigación de Conflictos (Conflict Studies Research Centre), James Sherr: "Esti agrupamientu, el so inventariu y equipamientu y el so cuerpu d'oficiales fueron diseñaos con un propósitu: llibrar un conflictu militar con armes combinaes, asociaes, ofensives (y nucleares) contra la OTAN nun frente esterior". Nesi tiempu, les fuercies armaes d'Ucraína incluyíen formaciones de fuercies terrestres, el 43º exércitu de Cohetes, cuatro ejércitos de la Fuercia Aérea, el 8º exércitu de Defensa Aérea, y la Flota del Mar Negru. Conjuntamente, cuando fueron establecíes, les Fuercies Armaes d'Ucraína incluyíen más de 350 buques, 1.500 aviones de combate, y 1.272 ojivas nucleares incluyendo misiles balísticos intercontinentales.
El 24 d'agostu de 1991, el parllamentu ucraín, la Verkhovna Rada, aprobó un resolución pa tomar xurisdicción sobre toles formaciones de les fuercies armaes de la Xunión Soviética aparcaes en suelu ucraín, y p'establecer una de les axencies clave, el Ministeriu de Defensa Ucraín. Foi siguíu por dos Lleis d'Ucraína que fueron adoptaes pol Conseyu Supremu d'Ucraína'l 6 d'avientu de 1991, y el Ukase Presidencial #4 "Sobre les Fuercies Armaes d'Ucraína" el 12 d'avientu de 1991. El gobiernu d'Ucraína suspendió cualquier derechu de socesión sobre les Fuercies Estratéxiques Soviétiques de Disuasión que permanecíen en territoriu ucraín. Contemplando los entueyos d'una transición nidia y escorriendo un consensu col restu d'antiguos miembros de la Xunión Soviética na división del heriedu militar soviética, Ucraína xunir a les conversaciones en cursu qu'empezaron n'avientu de 1991 pa la creación d'un comandu militar conxuntu de la Comunidá d'Estaos Independientes (CEI).
thumb|left|200px|Esplegue sobre territoriu ucraín, en 1991 (clicar pa engrandar). Inherente nel procesu de creación d'una fuercia militar doméstica hubo decisiones polítiques de los líderes ucraínos contemplando la non nuclearización del país y el so estatus internacional. Esto incluyía la definición, alcuerdu y ratificación del Tratáu de les Fuercies Armaes Convencionales n'Europa (FACE) que non solo establecía'l máximu nivel d'armamentu pa cada república de l'antigua URSS, sinón tamién s'estableció un techu máximu pa la llamada "Región Flanco". Nesta rexón incluyíense les provincies (oblast) ucraínes de Mykolaiv, Kherson, Zaporizhia, y la República Autónoma de Crimea. Tamién clave pa la creación de les Fuercies Armaes Ucraínanes foi'l Tratáu de Tashkent de 1992, qu'abandonaba les aspiraciones militares de la Comunidá d'Estaos Independientes y que toles anteriores repúbliques de la URSS queríen siguir el so propiu camín, rompiendo la entrevesgada maquinaria militar soviética en cachos.
Les fuercies militares y de seguridá, incluyendo les Fuercies Armaes d'Ucraína y un númberu de "instituciones militarizadas" independientes (fuercies paramilitares) tán sol comandu del Presidente d'Ucraína, y suxetes a la vixilancia por una comisión parllamentaria permanente de la Rada Suprema. La organización y táctica militar ucraínes tán fuertemente influyíes poles táctiques de la Guerra Fría, y l'organización de les anteriores Fuercies Armaes Soviétiques. Sol anterior presidente Yushenko Ucraína escorrió una política d'independencia del dominiu rusu, y asina s'intentó una entera integración con Occidente, especialmente cola OTAN.
Sicasí, Ucraína caltién estreches rellaciones militares con Rusia, la mayor parte heredaes de la común hestoria soviética. L'usu conxuntu de bases navales en Crimea y los esfuercios pa una defensa aérea conxunta son les cañes más intenses d'esta cooperación. Esta cooperación ye un motivu d'irritación permanente nes rellaciones billaterales. Pero'l país ye incapaz de menguar estos llazos rápido, siendo económicamente dependiente de Moscú. Amás, dempués de la eleición del actual Presidente Víctor Yanukovich, los llazos ente Moscú y Kiev intensificáronse, esfreciéndose les rellaciones ente Kiev y la OTAN en rellación a los años de Yushchenko.
Con continuos resfregones nes rellaciones con Rusia tres la rotura de la Xunión Soviética, Ucraína intentó rotundamente desenvolver la so propia industria militar independiente. Resultaos notables d'estos esfuercios son el desenvolvimientu del tanque de fabricación ucraniana T-84, anguaño en serviciu, y el fabricante d'aeronaves Antonov. Ucraína recibió en redol el 30% de la industria militar soviética, qu'incluyía ente'l 50 y el 60 per cien de toles empreses ucraínes, qu'emplegaba'l 40% de la población trabayadora. Ucraína yera, ya inda se caltién, un líder na teunoloxía de misiles y balística. Especialmente en navegación electrónicu pa buques de combate y submarinos, empuestu de sistemes de misiles, y radares p'aviones militares. La dura competencia nel mercáu armamentística mundial obligó a Ucraína a considerar la esportación d'armes a réximes políticamente inestables o inclusive agresivos. Ucraína construyó les sos propies conexones na esportación d'armes. Los primeros contratos d'entrega d'armamentu a Irán, roblaos a mediaos de 1992, causaron reacciones negatives n'Occidente, particularmente del Gobiernu de los Estaos Xuníos.
Dellos accidentes desafortunaos qu'inclúin a les Fuercies Armaes asocedieron dende 1992, incluyendo la cayida d'un El so-27 de la Fuercia Aérea nel desastre de la muestra aérea de Sknyliv en 2002 y el valtamientu accidental del Vuelu 1812 de Siberia Airlines n'ochobre de 2001.
Organización
thumb|Un El so-25UB ucraín. Les fuercies armaes ucraínes tán principalmente formaes por conscriptos. El personal total (incluyendo 41.000 trabayadores civiles) algama a finales de 2010 los 200.000 efectivos. La estructura de les distintes cañes ye la siguiente:
"Cola adopción el 26 d'avientu de 1996 del nuevu 'Programa Estatal pa la Construcción y Desarrollu de les Fuercies Armaes d'Ucraína', foi establecíu un nuevu tipu de distritu militar nel nordeste d'Ucraína, centráu na ciudá de Chernihiv y designáu como Comandu Operacional/Territorial Septentrional, dempués renombráu Comandu Operacional Septentrional. ..El Programa Estatal tamién aprovió que los dos distritos militares, Cárpatos y Odessa, seríen renombráu de Comandu Operacional Occidental y Meridional respeutivamente."
Ucraína caltién un númberu d'unidaes de guardia, que tracen les sos tradiciones del serviciu nes Fuercies Armaes Soviétiques. Les muyeres algamen casi'l 13% de les fuercies armaes (18.000 persones). Esisten poques muyeres oficiales d'altu rangu, 2,9% (1.202 muyeres).
Un númberu d'universidaes tien institutos militares especializaos, como la Facultá d'Estudios Llegales Militares perteneciente a l'Academia Nacional de Lleis Yaroslav Mudryi d'Ucraína, sita en Kharkiv; sicasí, les principales academies militares ucraínes son les siguientes:
Amás la Universidá de Defensa Nacional d'Ucraína (uk:Національний університет оборони України) asítiase en Kiev. L'Hospital Clínicu Xefe Militar ta asitiáu en Kiev.
Control armamentístico y desarme
thumb|left|[[SS-20 n'esposición nel Muséu de la Gran Guerra Patriótica, Kiev.]] Ucraína tien cantidaes elevaes d'uraniu altamente arriquecíu, que los Estaos Xuníos queríen mercar del Institutu de Física y Teunoloxía de Kharkiv. Ucraína tamién tien dos mines d'uraniu y fábriques de procesamientu, una planta d'agua pesao, y teunoloxía pa determinar la composición isotópica de materiales fisionables electrónicamente. Ucraína tien depósitos d'uraniu que tán ente los más ricos del mundu. En mayu de 1992, Ucraína robló'l Tratáu d'Amenorgamientu d'Armes Estratéxiques (START) nel que'l país alcordó abandonar toles armes nucleares, y xunise al Tratáu de Non Proliferación Nuclear como estáu ensin armes nucleares. Ucraína ratificó'l tratáu en 1994, y a 1 de xineru de 1996 nun permanecía nengún equipu o material nuclear en territoriu ucraín.
El 13 de mayu de 1994, los Estaos Xuníos y Ucraína roblaron el Memorándum d'Entendimientu na Tresferencia d'Equipos de Misiles y Teunoloxía. Esti alcuerdu compromete a Ucraína col Réxime de Control Teunoloxía de Misiles (Missile Technology Control Regime, MTCR) por aciu el control de les esportaciones d'equipos de misiles y teunoloxía acordies colos principios del MTCR
Operaciones recién
thumb|Miembros del 19º Batallón Nuclear, Biolóxicu y Químicu del Exércitu ucraín n'Iraq. Ucraína tuvo xugando un papel creciente n'operaciones de caltenimientu de la paz. Dende 1992, más de 30.000 soldaos tomaron parte en misiones na antigua Yugoslavia (IFOR en Bosnia y Herzegovina, UNPROFOR y UNTAES en Croacia, KFOR en Serbia/Kosovu), Oriente Mediu (Sur d'El Líbanu, Kuwait, Iraq), nel continente africanu (Angola, Sierra Lleona, Liberia).
Dende 1997, tuvo trabayando estrechamente cola OTAN, y especialmente con Polonia. Una unidá ucraniana foi esplegada n'Iraq, como parte de la fuercia multinacional n'Iraq baxu comandu polacu. Tropes ucraínes tamién tán esplegaes como parte del Batallón Ucraino-Polacu (UKRPOLBAT) en Kosovo. L'esplegue militar ucraín total en tol mundu a 1 d'agostu de 2009 yera de 540 soldaos participando en 8 misiones de caltenimientu de la paz.
La primer batalla d'una formación regular de les Fuercies Armaes Ucraínanes asocedió'l 6 d'abril de 2004 en Kut, Iraq, cuando'l contingente ucraín de caltenimientu de la paz foi atacáu por militantes del Exércitu d'a el-Mahdi. Los ucraínos abrieron fueu, y tardóse delles hores en tomar los oxetivos que teníen asignaos asegurar.
Esplegue fuera d'Ucraína
Esplegar a setiembre de 2010:
Otres instituciones militarizadas d'Ucraína
Fuercies Armaes ucraínes fuera de la xurisdicción del Ministeriu de Defensa:
Delles tropes militares del Serviciu de Seguridá d'Ucraína, SBU (ensin nome xenéricu)
A pesar de nun ser componentes de les Fuercies Armaes, estes instituciones militarizadas supónse que cayen dientro del comandu de les Fuercies Armaes en periodos de guerra.
Rémuzat
Rémuzat ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cedrela odorata
Orixe y dispersión
Orixinariu d'América Central, alcuéntrase en Méxicu Tamién s'atopa en Brasil, el Caribe, Venezuela, Colombia y Perú. Ye un árbol de montes tropófilos.
El xéneru Cedrela entiende 7 especies partíes n'América tropical. La especie Cedrela odorata ye'l árbol emblemáticu del estáu Barinas, en Venezuela.
Alcuéntrase en montes tropicales caducifolios. N'elevaciones hasta 1200 m.
Descripción botánica
El cedru amargosu ye un árbol del orde Sapindales, familia de les Meliacees, de rexones tropicales d'América.
Tien un fuste importante que puede algamar los 40 m d'altor. El tueru ye rectu, naciendo les sos cañes más arriba de la metá del so altor y con diámetros nos árboles adultos de 1 a 2 m. Dacuando, na so parte baxa presenta contrafuertes o aletones qu'ayuden a afitar l'árbol, yá que tien un sistema radical abondo superficial.
La copa presenta formes globoses o arrondaes con xamasca trupa, de color verde-claru, que esprender na dómina de seca (avientu a mayu) dexando al descubiertu les sos cañes ascendentes, grueses, con abondosos puntos (lenticelas) arrondaos y protuberantes.
Les fueyes son compuestes, alternes, de 30 a 70 cm de llargu, con 5 a 11 pares de foliolos (xeneralmente 6 ó 7 pares). Los foliolos son xeneralmente llanceolaos o oblongos, de 8 a 17 cm de llongura por 2,5 a 5,5 cm d'anchu, acuminaos, obtusos y dacuando mucronaos nel ápiz, agudos hasta arrondaos y bien asimétricos na base, enteros nos marxes, verde-escuru na cara cimera y verde salíu y amarellentaos na casa inferior, glabros. Al estrumilos esprenden un fuerte golor aliáceo. Los peciolos son de 1 a 1,5 cm de llargu.
Les flores arrexuntar n'inflorescencies con pániculas variables en tamañu, munches vegaes más curties que les fueyes, xeneralmente glabres, escasamente pubérulas. Les flores miden de 6 a 9 mm de llargu, selemente arumaes, de color crema verdosu. El mota ye verdosu, en forma de copa o embudu, de 2 a 3 cm de llargu, con 5 lóbulos dentaos. La corola ye tubular; abrir en 5 pétalos, de 7 a 8 mm de llargu, colos pubérulos per fora. Tien 5 estames, llibres más costos que los pétalos. L'estilu devasa'l llargor de los estames con estigma enancháu.
Los frutos son capsulares, elípticos-oblongos, de 2,5 a 5 cm de llargu, que cuelguen en grupos nel estremu de les cañes; abrir por 5 cáscares; presenten una exa central con 5 ángulos. Nel maduror tien aspeutu maderizu, de color marrón chocolate, con abondosos lenticelas marielles. Permanecen mientres enforma tiempu nel árbol.
Les granes son albecs, de 2 a 2,5 cm de llargu, de color marrón. Cada cápsula puede contener de 20 a 40 granes, dispuestes en 2 fileres. Un namái cedru puede producir añalmente cerca de 10 millones de granes les cualos son tresportaes pol vientu.
La madera ye goliosa, abondo llixera, con pesu específicu variable d'ente 0,42 a 0,63, xeneralmente blanda o medianamente dura. El color de l'albura ye blancu-amarellentáu o gris bien estremáu del duramen, que'l so color va dende colloráu hasta marrón claro. La testura varia dende fina hasta aspra.
Florien de mayu a xunetu. Fructifican en marzu.
Kappa Herculis
Kappa Herculis (κ Her / 7 Herculis) puede referise a dos estrelles distintes na constelación d'Hércules:
Cedrela odorata
Usos
En Guatemala ye utilizáu pa tratar tiemblos.
Kappa Herculis
Separaes visualmente 27 segundos d'arcu, dambes estrelles paecen nun tar físicamente rellacionaes. Una tercer estrella, 8 Herculis, forma una doble óptica con Kappa Herculis A y B.
Cedrela odorata
Usos
Ye llantáu con fines ornamentales en parques y xardinos.
El so madera de color escuru ye bien apreciada pola so calidá; usar pa fabricar muebles una y bones nun ye vulnerable a les termites. España autorizó a los ingleses la corte d'esta madera precioso nel área que güei ocupa Belice, dando orixe a una fuerte presencia colonial inglesa na rexón que llevó a España, primero, depués a Guatemala, a perder esti territoriu anque sigue'l so pleitu. Munches cases europees fueron afataes con esta madera anque la más importante foi la caoba, qu'entá siguen en bon estáu n'Europa.
Propiedaes
Esta planta ye d'usu ritual nes llimpies, tantu na Huasteca potosina como na veracruzana.
Amás, atribúyense-y propiedaes melecinales en problemes respiratorios como bronquitis y asma, pa lo cual bébese un cocimientu de la corteza. P'aselar el dolor de les feríes aprovéchense les cañes. Como albortivu y pal dolor d'estómagu, prepárase un té col tarmu d'esta planta y la corteza de macuilis (sp n/r). Como relaxante muscular, antihemorrágico vaxinal alminístrase'l fervinchu de la madera, per vía oral y en baños.
El cocimientu de la corteza usar en baños pa baxar la calentura y contra el "plasmu". Tamién se refier preséu en casos de foria, fiel, reumatismu, dolor de mueles y hemorraxa nasal. Francisco Hernández de Toledo nel sieglu XVI, refier: "la corteza ye amargosa y astringente, afírmase que cura les erupciones que llamen viruelas".
Darréu, Ricardo Ossado, nel Libro del Judío de mediaos del sieglu XVIII menta: "ye útil pal dolor de mueles, cura los ataques d'epilepsia y toles enfermedaes nervioses". La madera de Cedrela adorata contién un aceite esencial nel que s'identificaron los sesquiterpenos calamaneno, alfa-copaeno, alfa-cubeno, beta-elemeno, guaiazuleno, dihidro-guaiazuleno, alfa-muroleno, gamma-muroleno, nerólido y terreyol. Otros componentes de la madera son los triterpenos gedunín 23-24-25-trihidroxi-treo-tirucal-7-en-3-ona y odoratona; el esteroide glucosil-24-metilen-colesterol y el flavonoide adoratol. Na corteza del tarmu detectóse'l triterpeno, acedu oleanólico, na fueya, cedrela tetranor-triperpeno I y na grana, andirobín, mexicanolido, 6-alfa-hidroxi-mexicanólido y 6-deoxi-switenólido. En fueyes y corteza detectóse la beta-sitosterol.
Taxonomía
thumb|240px|Vista de la planta. Cedrela odorata describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Systema Naturae, Editio Decima 2: 940. 1759.
Enllaces esternos
http://www.ibiologia.unam.mx/BIBLIO68/fulltext/fasiculosfloras/f42_meli.pdf
Sanry-sur-Nied
Sanry-sur-Nied ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kappa Fornacis
Kappa Fornacis (κ For) ye una estrella na constelación de Fornax, el fornu, de magnitú aparente +5,80. Alcuéntrase a 71 años lluz de distancia del Sistema Solar y puede ser miembru del Grupu de movimientu de IC 2391 —conxuntu d'estrelles que comparte'l mesmu movimientu al traviés del espaciu—, al que tamién pertenecen Tabit (π³ Orionis) y V337 Carinae, ente otres.
Kappa Fornacis ye una análoga solar, esto ye, una estrella con unes carauterístiques de temperatura, metalicidá o presencia de compañeres estelares cercanes similares a les del Sol. Del mesmu tipu espectral que'l Sol, G2V, ye una nana mariella que la so temperatura efectivo ye de 5748 K. La midida de la so metalicidá ye bien asemeyada a la solar, siendo la so masa igual a 1,15 mases solares. La so edá envalorada tópase dientro del rangu entendíu ente 5420 y 6760 millones d'años, —lo que correspuende a una antigüedá de 800 - 2000 millones d'años mayor que la del Sol—, magar el so periodu de rotación de namái 9 díes (compárese colos 26 díes qu'emplega'l Sol en dar un xiru completu) paez suxurir una edá significativamente menor.
Piénsase que Kappa Fornacis ye una estrella binaria que la so compañera, unes 12 vegaes más tenue que la estrella principal, alcuéntrase visualmente a 0,47 segundos d'arcu. Los parámetros orbitales envaloraos del sistema son 10,9 UA pal semiexe mayor y un periodu orbital de 25 años.
Terry Moore
Terry Moore, nome artísticu de Helen Luella Koford, (Los Angeles, California, 7 de xineru de 1929) ye una actriz de cine d'Estaos Xuníos d'América.
Foi nomada a los Premios Óscar pol so papel nuna esitosa película de principios de los años 1950 titulada Come Back, Little Sheba, producida polos estudios Paramount Pictures.
Ye madre del actor Grant Cramer.
Cazu (parroquia)
Cazu ye una parroquia del conceyu de Ponga, allugáu na parte suroriental del Principáu d'Asturies. Ta formada polos pueblos de Cazu, Sellañu, Priesca, Los Lladeros, Ambingue, Cortes y Tribiertu, repartíos nos sos 15,97 km² y tien una población de
Cazu distínguese pola so torre, una de les edificaciones más antigües d'Asturies, a la qu'a lo llargo de los sieglos fueren añadiéndoyse d'elles construcciones pel so redeor, una de les que conserva un antiguu escudu d'armes.
La lleenda llocal asegura que dicha torre disponía d'un subterraneu pa la fuga de los señores que la ocupaben, y qu'orixinalmente llegaba hasta'l ríu. Según esta lleenda, un xoven cristianu enamoráu d'una bella doncella mora aprovechose de la so existencia pa burlar a los padres de la muyer y fugase con ella.
Tamién destaca la Ilesia de Santa María de les Nieves, que data del sieglu XVIII, de planta cruciforme. Consta de dos capilles; una de les que conserva les pintures orixinales.
Claudia Alicia Bernazza
Claudia Alicia Bernazza ye una docente, escritora y política arxentina.
Biografía
Nacida nel senu d'una familia d'orixe inmigrante aniciada en La Plata. El so padre Ricardo, natural de Coronel Brandsen, ye descendiente d'italianos. Claudia, a fines de la década del 80, busca a la so familia paterna en Riva del Garda, xunto a los Alpes italianos, favoreciendo asina l'alcuentru del so padre colos familiares direutos que permanecieron n'Italia mientres les grandes guerres. La so madre, Sofía, llegó d'Ucraína colos sos padres, Ana y Nichifor Romaniuk Chomyk, aniciándose na mítica cai Nueva York de la ciudá de Berisso a fines de la década del 30. N'Ucraína quedaría una hermana, Ḷḷena, al cuidu de la so güela materna. N'agostu de 2013, Claudia Bernazza favoreció'l realcuentru ente la so madre y la so tía dempués de 77 años de nun tener noticies una de la otra.
Cursó los sos estudios secundarios nel Llicéu Víctor Mercante de La Plata, formóse como maestra nel Institutu Cimeru de Formación Docente Nᵘ12 de dicha ciudá, ye inxeniera agrónoma de la Universidá Nacional de La Plata, magister y doctora en Ciencies Sociales de la Facultá Llatinoamericana de Ciencies Sociales FLACSO. Na so tesis de doctoráu estudió ''La planificación gubernamental n'Arxentina. Esperiencies del periodu 1974-2000 como puntos de partida escontra un nuevu paradigma.''
Anguaño desempéñase como docente de grau na Universidá Nacional de Lanús, y en carreres de posgráu (maestría y doctoráu) de la Universidá de Buenos Aires, Universidá Nacional de La Plata, Universidá Nacional de La Matanza y Facultá Llatinoamericana de Ciencies Sociales, ente otros centros d'estudios.
Trayeutoria social
Na actualidá, la Fundación Lugar del Sol ta tamién integrada pola Casa del Neñu Rucalhué” en Ranelagh, la Escuela de Líderes Illihué” en Berazategui y el Llar Cunumicitos” en Florencio Varela. Estes cases acompañen los proyeutos de vida de neños/as y adolescentes según la so participación n'ámbitos de la comunidá.
Trayeutoria lliteraria y académica
Autora de la novela Cróniques de la ciudá perfecta, publicada en 1997 por Ediciones Al Marxe, y del llibru de cuentos infantiles Permisu pa volar en tren, publicáu nel 2001 por Ediciones Correxidor. Anguaño escribe en diarios y revistes de l'Arxentina y lleva alantre'l blogue Recetes y Política nel qu'entorna testos lliterarios y d'actualidá social y política. Nel añu 2013, publicó'l llibru ''2003-2013 Diez años del Proyeutu Nacional. Les lleis que camudaron la(s) hestoria(s)'' so los sellos EDULP (Ediciones de la Universidá Nacional de La Plata) - EPC (Ediciones de Periodismu y Comunicación).
Escribió numberosos artículos sobre planificación, gobiernu y alministración pública en distintes revistes académiques, y participa en congresos sobre esta especialidá convidada como espositora y conferenciante.
Trayeutoria política
Peronista dende la so mocedá, la so trayeutoria venceyar coles comunidaes eclesiales del Movimientu de Sacerdotes pal Tercer Mundu, recibiendo la so formación de Juan Bengochea, entós párrocu de La nuesa Señora de les Victories de La Plata, onde funcionó'l grupu guía - scout más importante de la ciudá a principios de la década del setenta. Ellí collaboraron, siendo seminaristes, los sacerdotes y referentes sociales Rubén Capitanio y Carlos Cajade. El golpe cívicu militar de 1976 albuerta esta esperiencia y les sos mentores fueron encarcelaos o debieron exiliase.
Mientres la dictadura, exerz como catequista, participando d'esperiencies xuveniles de resistencia mientres los años del golpe.
Llogra los sos títulos de grau como maestra ya inxeniera agrónoma en 1983, añu nel que, xunto al entamu de la democracia, treslladar xunto al so home, Enrique José Spinetta, a la ciudá de Berazategui, onde exercen como maestros n'escueles de barrios periféricos. Nesta década, participa de programes sociales de la municipalidá de Berazategui y abre les cases de la Fundación Lugar del Sol.
Dende 1994 y hasta el 2002 desempeñóse como asesora de gobiernos municipales y como docente del Institutu Nacional de l'Alministración Pública (INAP) y del Institutu Provincial de l'Alministración Pública (IPAP) de la provincia de Buenos Aires, especializándose en temes de gobiernu y alministración pública. Nestos institutos, dedicar a la formación de funcionarios y dirixentes políticos y sociales tantu del ámbitu nacional como provincial y municipal.
Dende la Subsecretaría promovió l'actualización y publicación d'un Mapa del Estáu hasta entós ocultu o de mal accesu, el que s'espublizó al traviés de la páxina institucional y otros formatos (Resolución Nᵘ11/07 SGP). Respectu de la comunicación institucional, propunxo l'aprobación de la Guía pa la xestión de la comunicación escrita (Decretu Nᵘ300/06 - T.O. Decretu Nᵘ2200/06) y la Guía Orientadora La Comunicación nel Estáu provincial.
Mientres la so xestión, ellaboráronse guíes d'ampliu espardimientu n'ámbitos públicos y académicos, les qu'empobinaron la planificación gubernamental, la evaluación institucional, según el diseñu d'estructures y procesos de trabayu. Esta recuperación de roles estatales sofitar na organización de capacitaciones y asistencies téuniques alloñaes d'un enfoque gerencialista: la historia nacional y llatinoamericano, el compromisu colo público y la memoria del terrorismu d'Estáu convertir en conteníos tresversales y obligatorios, desanimando asina la conformanza d'un cuerpu burocráticu “neutral” que niega'l rol de les idees y la política na aición estatal.
Mientres la so xestión, se instituyó el Premiu Provincial a la Innovación, del que participen añalmente organismos provinciales y municipales.
En simultáneu, mientres los años 2006 y 2007, foi Presidenta del Conseyu Provincial de les Muyeres de la provincia de Buenos Aires. Dende esta función, dotó a esti organismu del so primer presupuestu y punxo en marcha'l Sistema Provincial d'Atención de la Violencia contra les Muyeres. Tamién promovió la protocolización de l'atención sanitaria de muyeres víctimes de violencia y de los casos d'albuertos non punibles.
Diputada Nacional
Claudia Bernazza asume como diputada nacional pola provincia de Buenos Aires, pol PJ-Frente pa la Victoria, nel añu 2007. Llega al cargu como socesora de Francisco "Barba" Gutiérrez, quien arrenuncia a la so banca pa llanzar la so candidatura como Intendente de Quilmes. Dende esti rol, exerció la vicepresidencia de la comisiones de Modernización Parllamentaria y de Desarrollu Económicu y Delda Social del PARLATINO.
Como integrante de la Comisión d'Agricultura de la Cámara baxa participó viviegamente nel conflictu amenáu pola Resolución 125, siendo vocera de la necesidá de camudar el modelu de desenvolvimientu agrariu del país.
Ye autora de la Llei 26.499 de Creación del Parque Nacional Campos del Tuyú, el primer parque nacional de la provincia de Buenos Aires, promovíu pola Alministración de Parques Nacionales y la Fundación Vida Montesa Arxentina.
Como Vicepresidenta segunda de la Comisión de Modernización del Funcionamientu Parllamentariu, coordinó la ellaboración y aprobación del Resolución Conxuntu Nᵘ01/09 del Congresu de la Nación qu'axusta les Pautes d'estilu pa la ellaboración de testos llexislativos.
Como diputada, participó de l'aprobación, ente otres, de les siguientes lleis:
Nel añu 2008, Claudia Bernazza pide guardar de Brian, un mozu de 16 años abarruntáu de participar nel resonáu casu del asesinatu del inxenieru Barrenechea n'ochobre del 2008 en San Isidro. El pidíu de guarda de Brian enmarcar nun contestu de reclamu de baxa de la edá de imputabilidad dende dellos sectores sociales. Claudia Bernazza esplicaba: ''“Cuando cisqué acoyer a Brian na mio casa, el fechu foi atanante por trés motivos: porque proponía una aición, non un discursu. Porque esa aición superaba l'alderique a dos puntes: garantizaba derechos coles mesmes que collaboraba cola seguridá de terceros. Los pibes tán pidiendo llendes, la sociedá tamién. Pero les llendes namái pueden provenir del ciñu nacíu d'un venceyu, y este ye la tema que nunca s'enceta.” Nel marcu d'esti alderique, Claudia Bernazza presentó un proyeutu pa l'aprobación d'un Sistema Integral de Midíes pal Exerciciu de los Derechos de la Infancia y l'Adolescencia''.
Tamién se destacar el proyeutu sobre Igualdá de tratu y oportunidaes ente muyeres y varones en cargos electivos y partidarios, funciones direutives públiques y privaes y puestos llaborales y el proyeutu sobre'l Derechu a la identidá de les persones adoptaes.
El so proyeutu sobre Llimitación a la extranjerización de la tierra foi unu de los antecedentes de la Llei 26.737 qu'aprobó'l Réxime de Proteición al Dominiu Nacional sobre la Propiedá, Posesión o Tenencia de les Tierres Rurales.
Coles mesmes, promovió la espropiación de la casa de Raúl Scalabrini Ortiz nel partíu de Vicente López y la so declaración como monumentu históricu nacional, n'homenaxe a la llei que nel mesmu sentíu aprobara'l Congresu Nacional nos años previos al golpe.
Ministeriu de Desarrollu Social de la Nación
A propuesta de la ministra Alicia Kirchner, Claudia Bernazza foi designada como Direutora Nacional de Fomentu del Monotributo Social del Ministeriu de Desarrollu Social de la Nación, función qu'exerció mientres los años 2009 y 2010. Dende esi ámbitu, informatizó los procesos d'inscripción, lo que dexó pasar de 50.000 a 500.000 monotributistas sociales nel términu de dos años. Los microemprendedores aportaron asina per primer vegada a una obra social y a la xubilación, pudiendo coles mesmes emitir factures poles sos ventes. Ye autora de la Guía del Monotributo Social, que s'utiliza pa los trámites d'inscripción que realicen el entamadores de tol país.
En dichu ministeriu, nel ámbitu del Institutu Nacional de Asociativismo y Economía Social (INAES), collaboró cola conformanza de nueves cooperatives y emprendimientos de la economía solidaria.
Honorable Cámara de Diputaos de la Nación
Desempeñóse como direutora del Institutu de Capacitación Parllamentaria, un ámbitu qu'hai promovíu, dende la so creación en 1999, los estudios referíos a la xestión parllamentaria.
Por alcuerdu ente'l conceyu y la Cámara de Diputaos, desempeñóse, mientres l'añu 2016, como Secretaria de Desarrollu Social de La Matanza. Ye asesora llexislativa nesta Cámara y collabora na formación de funcionarios y dirixentes políticos en materia de gobiernu y alministración pública.
Albuñuelas
thumb|250px|[[Términu municipal de Albuñuelas al respective de la provincia de Granada]] thumb|250px|Torre del Tíu Vayo Albuñuelas ye una llocalidá y conceyu español asitiáu nel estremu suroccidental de la contorna del Valle de Lecrín, na provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía. Llenda colos conceyos d'El Padul, Villamena, El Valle, Los Guájares, Lentegí, Otívar y Jayena.
El conceyu albuñelense entiende los nucleos de población de Albuñuelas y La Llomba. Tamién cabo destacar les aldegues de Los Praos de Lopera y Los Recaldes.
Xeografía
Ta asitiáu a los pies de Sierra Nevada, na Sierra de Almijara pola so cara suroeste; estrémase fundamentalmente en trés barrios: Barriu Altu, Barriu Baxu y La Llomba, zona d'actual crecedera nel conceyu.
Demografía
Según l'Institutu Nacional d'Estadística d'España, nel añu Albuñuelas cuntaba con  habitantes censaos.
Claudia Andujar
Claudia Andujar ye una fotógrafa brasilana nacida en Neuchâtel, Suiza. Ye conocida pol so trabayu fotoperiodístico na comunidá Yanomami na Amazonia brasilana.
Biografía
De padre húngaru d'orixe xudíu y madre suiza protestante, Andujar vivió la so infancia na patria del so padre. Mientres la Segunda Guerra Mundial tuvo qu'emigrar xunto cola so madre a Suiza, el so país d'orixe, a pesar de que'l so padre, por cuenta de la so condición de xudíu, foi lleváu al campu de concentración de Dachau onde muerre xunto cola mayor parte de la so familia y amigos. Vive unos años en Nueva York onde realiza los sos primeros contactos cola pintura y la fotografía y finalmente treslládase, a fines de la década del 1950, a São Paulo onde adopta la nacionalidá brasilana.
Trabayu
Trabayó como reportera gráfica de 1960 a 1971 y formó parte del equipu de fotógrafos de la revista Realidade onde realizó un ampliu reportaxe alrodiu de l'Amazonia. La so carrera como fotoperiodista empezó con un proyeutu sobre la comunidá indíxena Karajá (na cuenca del ríu Araguaia), con quien vivió dos meses.
Na primer metá de los años setenta recibió dos beques de la Fundación Guggenheim y, darréu, otra de la Fundação de Auxílio à Pesquisa do Estado de São Paulo (Fapesp) pa estudiar a la tribu de los Yanomami, na cuenca del ríu Catrimani (estáu de Roraima, Brasil).
A finales d'esta mesma década empezó a dedicase puramente a la llucha pola preservación del pueblu Yanomami y foi una de los fundadores del Comité pa la Creación del Parque Yanomami. Ente 1978 y 1992 participó na Comisión pa la creación del Parque Yanomami y coordina la campaña pola demarcación de les tierres indíxenes. Ente 1993 y 1998 trabayó nel Programa Institucional de la Comissão Pró-Yanomami.
Marcaos
Ente 1981 y 1984, Andujar pasó llargues temporaes nel territoriu indíxena. Xunto con dos médicos, realizó numberoses fotografíes del mediu y de les espediciones, rexistrando ún por ún a cada individuu con un númberu colgáu del pescuezu. Eses imáxenes yeren utilizaes nes cartiyes de vacunación sanitaria, que contribuyeron a salvar la vida de munchos de los miembros de la tribu afeutaos por malaria y gripe, productu del contautu col home occidental.
Reinu de Rheged
Allugamientu
frame|right|Territoriu de los Carvetii Tres la cayida romana, al norte d'Inglaterra, más allá del ríu Humber, los celtes habíense reorganizáu en pequeños reinos: Deira (Yorkshire) na tierra de los parisii, más al norte, na de los brigantes, Elmet (con centru en Loidis, Leeds), Craven y Bernicia (hasta l'Estuariu de Firth), y más allá Rheged nel territoriu ancestral de los carvetii y enfusándose n'Escocia, en tierra de los Votadini el reinu de Gododdin.
El nome de Rheged apaez davezu acomuñáu al de ciertu rei Urien n'antiguos poemes y xenealoxíes galeses. Les sos victories sobre los reis anglos de Bernicia na segunda metá del Sieglu VI, son recordaes por Nennio y celebraes pol bardu Taliesin quien lo llama 'Rei de Rheged'. Esa tradición allugar consiguientemente nel norte de Britania y más específicamente en Westmoreland cuando lo llama 'Rei de Llwyfenydd' (Lyvennet). En lleendes posteriores acomuñar a Urien cola ciudá de Carlisle, a namái 25 milles, polo que se suxurió que Rheged podría tar rellacionada cola Civitas Carvetiorum, l'antiguu establecimientu romanu en territoriu carvetii onde s'alzaría Carlisle. Anque orixinalmente referir a una simple fortaleza, Rheged derivó nel títulu de los líderes que gobernaron la rexón tres el periodu romanu y aportó nel nome del reinu que s'alzó na mesma.
thumb|260px|Britania nel [[Sieglu V.]] La etimoloxía del sitiu llamáu Dunragit (posiblemente Fuerte de Rheged) suxure que siquier mientres un periodu de la so historia, Rheged estender nel condáu del sur escocés Dumfries and Galloway. Otres interpretaciones más cuestionables estienden el so algame a rexones tan alloñaes al suroeste como Rochdale nel Gran Manchester, yá que esti sitiu ye mentáu nel Domesday Book como Recedham.
Reis de Rheged
Esiste la tradición d'una llinia real de descendencia aniciada en Elidir Lydanwyn, hermanu del rei Cynfarch Oer. D'alcuerdu a les mesmes unu de los sos fíos, Llywarch Hen, foi espulsáu del territoriu arriendes de les lluches intestinas que siguieron a la muerte de Urien y convirtióse en rei. El so nome apaez acomuñáu depués a un reinu llamáu Powys, al noroeste de Gales. La busca del reinu de Llywarch llevó a que dellos historiadores propunxeren que Rheged pudo estremase ente los fíos de Urien nun reinu del Norte y otru del Sur con base nel área de Ribchester (Lancashire), territoriu onde hasta güei inexplicablemente nun se conoz la esistencia de nengún reinu posromano.
Irlandeses en Rheged
Hai bastante evidencia de la presencia d'irlandeses en Rheged. Sábese qu'había numberosos misioneros cristianos irlandeses nel área de Cumbria, la que siquier nominalmente yera cristiana, como revelen les numberoses dedicaciones a San Columba d'ilesies primitives. Ye probable tamién la presencia de comerciantes, pirates ya inclusive colonos d'esi orixe.
El fin de Rheged
thumb|Entrada al Rheged Discovery Centre. Tres la unión de Bernicia con Deira y el consiguiente surdimientu del reinu de Northumbria, alredor del añu 638 el príncipe y futuru rei Oswiu de Northumbria tomó en matrimoniu a una princesa de Rheged, y alredor del añu 730 Rheged foi amestáu a aquel reinu, probablemente de manera pacífica al heredar Oswiu dambos reinos.
Tres la so incorporación la vieya llingua cúmbrica foi gradualmente reemplazada pol inglés primitivu, sobreviviendo solo en remotes rexones. Sicasí'l nome del pueblu celta, Cymry, sobrevivió nel nome de la rexón, Cumberland y, depués, Cumbria.
La Répara-Auriples
La Répara-Auriples ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Inocente Rodríguez
Biografía
Inocente Rodríguez vio la lluz nel departamentu de Santa Bárbara, Hondures. D'orientación conservadora, ver dende moza en puestos políticos.
La Répara-Auriples
Tien una población de y una superficie de  km².
Inocente Rodríguez
Presidencia provisional
Siendo diputáu designáu presidencial, Inocente Rodríguez asume l'alministración en fecha 17 de marzu de 1871, apurrida por depositó pol Capitán xeneral José María Medina, quien tien qu'enfrentase a les guerres salvadoreñes el so vicepresidente'l Xeneral Florencio Xatruch, quien acuerpado pol gobiernu salvadoreñu que gobernaba Francisco Dueñas, nomáralu como Comandante d'Armes de San Miguel y posiblemente colar sobre Hondures. Les tensiones ente los dos gobiernos taben deterioraes por cuenta de tal sofitu militar, ye por ello que Medina, llanzar al mandu de les sos tropes sobre El Salvador, Francisco Dueñas ye derrotáu y nel so llugar asume'l gobiernu'l Mariscal Santiago González Portillo. El gobernante hondureñu Medina, torna a Hondures y en fecha 17 de mayu de 1871, toma les riendes de l'alministración hondureña.
Segunda presidencia provisoria
El diputáu y designáu presidencial Rodríguez, nuevamente toma l'alministración d'Hondures en fecha 2 de xunetu de 1871, de manes del Capitán xeneral José María Medina, por cuenta de que'l Xeneral Florencio Xatruch yera promocionáu pol Mariscal y gobernante salvadoreñu Santiago Gonzáles a colar sobre Hondures y tomar el poder, mesmu que fadría efectivu proclamándose presidente'l 28 de mayu de 1871, na ciudá de Nacaome; ordenando'l campamentu de les sos tropes na llocalidá sureño y occidental d'Hondures. Medina al trate comprometíu coles hostilidaes presentaes pol so colega y compatriota, decide colar xunto col so exércitu y enfrentalo, Xatruch ye derrotáu y torna a El Salvador; simpatizantes de Xatruch queden na llocalidá de Curarén y encamienten al pueblu a que se revele contra Medina, el presidente hondureñu al dase cuenta d'esta pequeña rebelión unvia tropes gubernamentales p'amenorgales. Mientres, el Xeneral Xatruch con asilu n'El Salvador solicita ayuda al gobernante de Guatemala por que se una a les salvadoreñes y xunto a les suyes dean en derrocar a Medina.
Fiordu de Roskilde
325px|miniaturadeimagen El fiordu de Roskilde (en danés, Roskilde Fjord) ye una entrante del Kattegat en  partir norte de la isla de Selandia (Dinamarca). Estiéndese de norte a sur. Con 41,4 km dende'l so parte más interior hasta la desaguada, ye unu de los fiordos daneses más llargos.
Xeografía
Ye un fiordu estrechu, de 74 km². La so desaguada alcuéntrase nel estremu noroeste, ente la llocalidá de Kulhuse y Sølager (parte de Hundested), onde xune les sos agües coles del Isefjord. Dende ende tien una forma allargao y estrecho. Nel sur enánchase y ramifícase en dos. El so parte más interior ye la badea de Lejre, al suroeste. Na caña sureste atopa la ciudá de Roskilde, a la cual debe'l so nome. La península de Hornsherred dixebra'l fiordu de Roskilde el Isefjord.
Historia
izquierda|miniaturadeimagen|Ponte Príncipe Herederu Federico, en Frederikssund. Na zona riberana del fiordu de Roskilde hai dellos restos d'asentamientos de la Edá de Piedra. A mediaos del sieglu XI, mientres la Era Viquinga, cinco barcos fueron fundíos deliberadamente al altor de Skuldelev pa protexer la navegación escontra la ciudá de Roskilde. Esos barcos  afayaronse en 1962 y pal so caltenimientu y  exhibición construyó'l Muséu de barcos viquingos de Roskilde.
En 1868 construyóse la primer ponte sobre'l fiordu, la ponte Príncipe Herederu Federico, que xune la ciudá de Frederikssund cola península de Hornsherred. Orixinalmente de pontones, en 1935 foi sustituyíu pol actual ponte basculante. Ente 1928 y 1936 hubo una ponte ferroviaria de 300 m al sur de la ponte Príncipe Herederu Federico. Ente Kulhuse y Hundested, na desaguada del fiordu, hai una ruta de tresbordador.
Aeródromu de Punta Rothera
L'Aeródromu de Rothera, perteneciente al Reinu Xuníu, tópase allugáu na punta Rothera de la islla Adelaida, frente a la península Antártica. Sirve a la Base Rothera del British Antarctic Survey, la más grande del Reinu Xuníu nel continente. L'aeródromu foi inauguráu en 1975.
L'Aeródromu de Rothera ye'l más meridional de los trés de L'Antártida que tienen pista de grava, los otros dos son Marambio (d'Arxentina) y Marsh Martin (del Chile).
Al oeste de la pista l'aeródromu cunta con un depósitu de combustible y con un hangar que dexa afaer l'avión Dash 7 y los trés aviones Twin Otter qu'operen na base.
Los Twin Otter principalmente vuelen al sur de Rothera, per vía d'una rede de depósitos de combustible, la mayoría de los cualos son operaos por personal de la base. Escontra'l sur de Rothera, la primer escala ye Fossil Bluff y depués Sky Blu. El Dash 7 realiza aproximao 20 vuelos cada temporada al Aeropuertu de Puertu Arxentín/Stanley mientres el branu, tresportando científicos, equipu auxiliar, comida y equipamientu. Cuando nun s'ocupa d'esos vuelos, el Dash 7 puede volar a Sky Blu ensin escales, aterrizando na pista Blue Ice, aumentando significativamente el rangu de los Twin Otter, depositando combustible y equipamientu en cantidaes enforma mayores. L'Aeropuertu Internacional Presidente Carlos Ibáñez del Campo de Punta Arenas en Chile tamién suel ser utilizáu.
Picumnus innominatus
Picumnus innominatus, conocíu como carpinterito enllordiáu, ye una especie d'ave na familia Picidae.
Ye endémicu d'India, Bangladex, Bután, Camboya, China, Ḥong Kong, Indonesia, Laos, Malasia, Myanmar, Nepal, Paquistán, Tailandia, y Vietnam.
El so hábitat natural son los montes boreales, montes subtropicales o tropicales húmedos de les tierra baxes, y montes nublos tropicales húmedos.
Owen Moore
Owen Moore (12 d'avientu de 1886 – 9 de xunu de 1939) nació en Fordstown Crossroads, Meath, Irlanda. Al pie de los sos hermanos Tom y Matt, emigró a los Estaos Xuníos y los trés tuvieron una carrera d'ésitos na industria cinematográfico en Hollywood, California. Moore fixo 279 películes ente los años 1908 y 1937, posiblemente más que cualesquier otru actor.
Tamién tuvo otros dos hermanos, Joe (1895–1926) y Mary (1890–1919).
Trabayando nos Biograph Studios de D.W. Griffith, Owen Moore conoció a una nueva actriz canadiana llamada Gladys Smith con quien se casó'l 7 de xineru de 1911. De primeres caltuvieron de callao el matrimoniu por cuenta de la fuerte oposición de la madre de Gladys. Sicasí, Gladys Moore llueu devasaría al so home col so nome teatral, Mary Pickford. En 1912, él robló colos Victor Studios, coprotagonizando munches de les sos películes cola actriz y propietaria del estudiu Florence Lawrence.
Darréu, Mary Pickford dexó los estudios Biograph pa xunise a la IMP Co., que perdiera a la so estrella principal, Florence Lawrence, amiga canadiense de Pickford. Carl Laemmle, propietariu de IMP Co., aportó a que'l so home roblara tamién como parte del tratu. Esta humildación, según el saltu a la fama de la so esposa, afectó drásticamente a Owen Moore, que cayó nel alcoholismu y nuna conducta que derivó en violencia contra Pickford. El matrimoniu duró pocu, y Mary Pickford dexó-y pol actor Douglas Fairbanks.
Owen Moore casar por segunda vegada con otra actriz del cine mudu, Katherine Perry. Anque Moore yera un bon actor, el so talentu pal cantar y la música se desperdició mientres la dómina del cine mudu. Cuando llegó'l momentu de los musicales del cine sonoru, yá yera demasiáu tarde por que Moore demostrara les sos habilidaes.
Owen Moore finó en Beverly Hills (California) y foi soterráu nel Campusantu Calvary nel Este de Los Angeles, California.
Concedióse-y estrellar númberu 6743 del Paséu de la Fama de Hollywood, nel 6727 de Hollywood Blvd.
Filmografía (parcial)
thumb|Under Cover (1916)
Valle de Delaware
El Valle de Delaware, Área metropolitana de Filadelfia y oficialmente como Área Estadística Metropolitana de Filadelfia-Camden-Wilmington pola Oficina d'Alministración y Presupuestu, ye un Área Estadística Metropolitana centrada na ciudá de Filadelfia, nel estáu estauxunidense de Pennsylvania. L'área metropolitana tenía una población nel Censu de 2010 de 5.965.343 habitantes, convirtiéndola na 5º área metropolitana más poblada de los Estaos Xuníos. L'área de metropolitana del Valle de Delaware entiende los condaos de New Castle en Delaware; Cecil en Maryland; Burlington, Camden, Gloucester y Salem en Nueva Jersey; Bucks, Chester, Delaware, Montgomery, Filadelfia en Pennsylvania, siendo Filadelfia la ciudá más poblada.
Demografía
Según el censu de 2010, había 5.965.343 persones morando nel área metropolitana. La densidá de población yera de 403,66 hab./km². De los 5.965.343 habitantes del área metropolitana, 4.068.351 yeren blancos, 1.241.780 yeren afroamericanu, 16.340 yeren amerindios, 295.766 yeren asiáticu, 2.216 yeren isleños del Pacíficu, 202.007 yeren d'otres races y 138.883 pertenecíen a dos o más races. Del total de la población 468.168 yeren hispanos o llatinos de cualquier raza.
Principales ciudaes del área metropolitana
Les siguientes ciudaes de les árees estadístiques metropolitanes (MSAs) tán incluyíes nes árees estadístiques combinaes (CSA). Les principales ciudaes nes MSA son les siguientes: Área Estadística Metropolitana de Filadelfia-Camden-Wilmington (MSA) Área Estadística Metropolitana de Reading (MSA) Área Estadística Metropolitana de Vineland-Millville-Bridgeton (MSA)