cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Llegume
Importancia de les lleguminoses
Les lleguminoses, xunto coles ceberes y con delles frutes y raigaños tropicales, fueron la base principal de l'alimentación humana mientres milenios, siendo l'usu de les lleguminoses, nes sos múltiples formes, compañeru indixebrable de la evolución del home. Los factores que contribuyeron a la importancia mundial de les llegumes son:
Historia de les llegumes
Les llegumes tienen diversos oríxenes, según la especie: en Mesopotamia, na América precolombina y n'Asia oriental, afaciéndose perfectamente a l'agricultura mediterránea. Les lleguminoses y les ceberes fueron les primeres plantes cultivaes pol home. Hai unos diez mil años na zona del Cercanu Oriente, esistía una asociación ente ciertes granes como'l trigu, cebada, llenteya, y arbeyu y los asentamientos humanos, que yera un indicativu d'una recueya preferencial: primer pasu escontra la nacencia de l'agricultura. Los restos fósiles de granes de trigu, cebada, llenteyes y arbeyos de fai ocho mil años indiquen que yá s'atopaben adomaes pol home, doma qu'algama a les fabones nel cuartu mileniu antes de Cristu. Les lleguminoses tamién apaecen llueu na agricultura del Nuevu Mundu (4000 antes de Cristu), precediendo en casi mil años al maíz.
En dellos escritos mediorientales como la Biblia falar de les llegumes na dieta del pueblu xudíu, lo que reflexa qu'éstes tuvieron presentes na alimentación mediterráneo dende tiempos memorables. Nel Llibru de Xénesis, por casu, nárrase la historia d'Esaú, quien vendió los sos derechos de primogenitura por un guisáu de llenteyes. Tamién ye na Biblia na que se rexistra la primer dieta vegana de los seres humanos. Nel Llibru de Daniel, Capítulu 1, rellátase cómo'l rei de Babilonia, Nabucodonosor II, ordenó que se criaren nel so palaciu dalgunos fíos d'israelites cautivos, ente ellos el que sería'l profeta Daniel, y que se-yos diera una ración diaria de la comida del rei. Nel rellatu, Daniel pidió al príncipe permisu de nun contaminase cola comida pagana. A la fin del periodu presentaben meyor aspeutu que los que siguíen l'alimentación del rei.
Per otra parte, los antiguos exipcios tuvieron n'alta estima a les llenteyes, cultivándoles estensamente y con muncho curiáu. Fueron tamién bien apreciaes polos romanos; dizse que nel barcu especial en que se tresportó un obeliscu dend'Exiptu a Roma, mientres el reináu de Calígula, tresportáronse 840 tonelaes de llenteyes. Sicasí, les fabones fueron consideraes polos exipciu como alimentu despreciable. Los sacerdotes nun les comíen, anque'l pueblu llanu sí. Tampoco yeren envaloraes polos griegos y los romanos. La causa seique haya que buscala en que pueden provocar fabismo (ver tamién latirismo). L'arbeyu (o arbeyera) yera alimentu habitual en Roma, anque tampoco bien apreciáu. Foi nel sieglu XVII cuando se popularizó'l so consumu en verde y conviértese, na corte de Lluis XIV, en "una moda y una llocura" en pallabres de Madame de Maintenon.
Dende'l cultivu de llenteyes y garbanzos na civilización exipcia y cola incorporación dempués de les fabes blancu y coloráu que llegaron procedentes del Nuevu Mundu, instaurar nes comíes y guisos mediterráneos na dieta mediterránea.
Correspuende a la soya l'arguyu de ser la primer lleguminosa de la que se dexó constancia escrita: nos llibros de Shen Nung, que daten del añu 2800 antes de Cristu, descríbense los cinco cultivos principales y sagraos de China: arroz, soya, trigu, cebada y miyu. Con ella los antiguos ellaboraben preparaos d'altu conteníu proteínico (requesón, mueyos, quesos, pastes) utilizaes pa condimentar y arriquecer la so alimentación básico en ceberes. Ye alredor del sieglu IV antes de Cristu cuando escurrieron métodos pa estrayer el so aceite.
Socioloxía del so consumu
A les lleguminoses seques llamóse-yos "la carne del probe", designación que tien interés dende dellos puntos de vista:
El problema de la flatulencia
La xeneración de gas nel aparatu dixestivu de resultes del consumu de llegumes deber a les grandes cantidaes de hidratos de carbonu que contienen dalgunes d'elles (especialmente, la soya, el frijol blancu y el frijol de media lluna). Yá que les enzimes dixestives humanes nun pueden tresformalos en azucres asimilables, esos hidratos salen del intestín cimeru inalteraos y entren nes zones inferiores del intestín, onde les bacteries residentes realicen la función que tendríen de faer eses enzimes. Les variedaes d'hidratos de carbonu que son les principales responsables de la producción de gas son los oligosacáridos, el dióxidu de carbonu y l'hidróxenu.
Consumu mundial
thumb|Xudíes de tipu rede kidney. Anguaño, el consumu de lleguminoses varia dende los 3 gramos/persona/día en Suecia, Alemaña, etc. y los 71 gramos na India. Esti consumu ye inversu al consumu de proteínes d'orixe animal.
Según los datos de la FAO, n'Estaos Xuníos ya Italia el consumu de lleguminoses baxa col aumentu de los ingresos. N'Austria, Alemaña, Países Baxos, Noruega y la mayoría de los países d'Europa Central y Septentrional, el pequeñu consumu de les lleguminoses nun ta influyíu polos ingresos. Na India, Xapón y otros países asiáticos el consumu de lleguminoses ye mayor nos grupos de rentes elevaes que nes más inferiores. Encuestes realizaes sobre los enclinos en Colombia paecen indicar mayor consumu en families más riques.
El consumu de llegumes n'España baxó de forma acusada a partir de los años sesenta. Les causes son múltiples, ente les que s'atopen el desenvolvimientu del sector ganaderu, que favoreció la producción d'alimentos propios pa los animales, l'ausencia de procesos d'investigación eficaces pa ufiertar granes calidable a los llabradores, l'escasu interés del sector industrial tocantes a la so comercialización, a pesar de que s'atopen platos tradicionales en conserva como la fabada o'l cocíu y l'enclín de los consumidores a escoyer proteínes d'orixe animal. Otra causa del descensu del consumu de llegumes ye l'aumentu del nivel de vida qu'amontó'l consumu d'otros alimentos y l'estilu de vida: l'home y la muyer trabayen fora de casa y nengunu d'ellos dispón d'enforma tiempu pa cocinar.
A última hora, la desigualdá creciente na distribución de la riqueza y l'aumentu de la población humana dexen prever que'l consumu de carne nun se va sustituyir nin a curtiu nin al mediu plazu pol suministru de proteínes vexetales na dieta. Una posible solución sería la d'evitar el tresformamientu de la proteína vexetal n'animal utilizando direutamente aquélla na alimentación humana. Les lleguminoses figuren ente los principales candidatos a ocupar dichu papel, dáu'l so interesante conteníu en proteínes.
El Pato
El Pato ye una aldea de la parroquia d'A Ronda nel conceyu asturianu d'Eilao.
Alcuéntrase a 15 km d'Eilao, la capital del conceyu, a un altor mediu de 723 msnm y tien una población de.
Kunihiko Takizawa
Kunihiko Takizawa (滝澤 邦彦; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Épsilon Capricorni
Épsilon Capricorni (ε Cap) ye una estrella na constelación de Capricorniu de magnitú aparente +4,50. Dacuando ye conocida col nome de Capa, «campamentu militar» en llatín. Alcuéntrase, d'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos, a 1055 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Épsilon Capricorni ye una estrella blancu-azulada de la secuencia principal de tipu espectral B3V:p que, al igual que nuesu Sol, llogra la so enerxía a partir de la fusión nuclear del hidróxenu. La so superficie tien una temperatura d'aproximao 19.350 K —midida que se ve afeutada pol escurecimientu gravitatoriu— y relluma con una lluminosidá 2750 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación igual o superior a 203 ± 8 km/s. Amuesa una metalicidá equiparable a la solar ([Fe/H] = -0,08). Considerablemente más masiva que'l Sol, envalórase que tien una masa ente 7,0 y 8,8 mases solares. La so edá ye de 27,5 ± 4,2 millones d'años.
Épsilon Capricorni una «estrella con envoltura» —como φ Persei o 48 Librae—, arrodiada por un aniellu o envoltura gaseosa. Ye una variable Gamma Cassiopeiae que'l so rellumu fluctúa ente magnitú +4,48 y +4,72. Coles mesmes, piénsase que ye una estrella binaria; la estrella acompañante ta separada visualmente namái 0,005 segundos d'arcu al respective de la estrella principal.
Silvareye
Silvareye ye un llugar de la parroquia d'A Ronda nel conceyu asturianu d'Eilao.
Alcuéntrase a 15 km d'Eilao, la capital del conceyu, a un altor mediu de 665 msnm y tien una población de.
Gouesnach
Gouesnach ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Camarhynchus parvulus
El pinzón pequeñu d'árbol (Camarhynchus parvulus) ye una especie d'ave nel grupu de pinzones de Darwin de la familia Thraupidae. Ye endémica de les Islles Galápagos.
Gymnobucco calvus
'Gymnobucco calvus'') ye una ave de la familia Lybiidae, a la que pertenecen los barbudos africanos.
Alcuéntrase n'Angola, Benín, Camerún, El Congu, República Democrática d'El Congu, Costa de Marfil, Guinea Ecuatorial, Gabón, Ghana, Guinea, Liberia, Nixeria, Sierra Lleona y Togu.
2032
2032 (MMXXXII) va ser un añu bisiestu entamáu en xueves nel calendariu gregorianu.
Gouesnou
Gouesnou ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Camarhynchus pallidus
Descripción y hábitat
El pinzón carpinteru, Camarhynchus pallidus, ye una especie d'ave nel grupu de pinzones de Darwin de la familia Thraupidae tangara. Los pinzones carpinteru tán bien estendíos nes Islles Galápagos, dende'l nivel del mar hasta les altes elevaciones.
Ferramientes
La mesma ferramienta puede ser utilizada munches vegaes en dellos árboles. Los científicos comprobaron que diches aves pueden encurtiar la pequeña caña o l'escayu de cactus coles mires de faela más afechiscu Los pinzones tamién puede tratar de dellos palos o escayos nun sitiu enantes d'atopar namái'l fayadizu y que puede llegar a estrayer la presa.Tamién pueden probar delles ramitos o escayos nun sitiu enantes d'atopar la indicada que pueda algamar y estrayer la so presa.
Mientres la estación ensuga'l Camarhynchus pallidus utiliza ferramientes mientres la metá del periodu de restola, coles que llogra hasta un 50% de les sos preses. Esto significa que llogren más alimentos pol usu de la ferramienta que los chimpancés, que son los primates non humanos más eficientes nel usu de ferramientes. Otru páxaru con una capacidá similar d'usu de ferramientes ye'l cuervu de Nueva Caledonia.
Ferdinand Kübler
Ferdinand "Ferdi" Kübler, moteyáu le Fou pédalant y L'Homme cheval, foi un ciclista suizu, profesional ente los años 1940 y 1957, mientres los cualos consiguió 135 victories.
Biografía
thumb|275px|[[Antonio Bevilacqua, Kubler y Enzo Sacchi en 1951.]] Ferdi Kübler ye unu de los ciclistes más gallardoniaos de Suiza. Campeón del so país hasta n'once causes en distintes categoríes, tuvo los sos mayores llogros na victoria final del Tour de Francia 1950 (primer suizu en llogralo) y la medaya d'oru nel Campeonatu del Mundu de 1951.
Ente los sos puestos d'honor, tamién cunten un segundu puestu nel Tour, dos terceros puestos nel Giro d'Italia y dos medayes más, una de plata y otra de bronce, nel Campeonatu del Mundu.
Solo terminó en dos causes el Tour, quedando en 1ª y 2ª posición. En retirándose del ciclismu profesional, convertir en monitor d'esquí.
Finó'l 30 d'avientu de 2016 a la edá de 97 años en siendo ingresáu nun hospital de Zúrich por un fuerte refriáu. Mientres los últimos tiempos careciera diversos problemes de salú.
Ciclocrós
1940
1944
Resultaos en Grandes Vueltes y Campeonatu del Mundu
Mientres la so carrera deportiva consiguió los siguientes puestos nes Grandes Vueltes y nos Campeonatu del Mundu en carretera:
Gymnobucco bonapartei
Gymnobucco bonapartei, Barbudu de gorjigrís, ye una especie d'ave de la familia Lybiidae.
Alcuéntrase n'Angola, Camerún, República Centroafricana, El Congu, República Democrática d'El Congu, Guinea Ecuatorial, Gabón, Kenia, Ruanda, Sudán, Tanzania, y Uganda.
Ye un barbudo oscuro y gruesu con n'extraño mechón de plumes en la frente. Polo xeneral forma pequeños grupos sobro y alredor d'árboles muertos en montes húmedos y en crecedera secundaria. Les vocalizaciones inclúin llamaes nasales de "xuguete chirriante", notes de "pipí" y un sonajero secu. Similar a los Barbudos de cara desnuda y ñariz de goches, pero tien una cabeza mayormente emplumada y un picu escuru.
Otros barbudos tamién tien un picu escuru pero gargüelu gris, ta dixebráu d'otres especies pela so cabeza emplumada.
El Cueto (San Cristoba)
Alcuéntrase a 2,9 km d'Avilés, la capital del conceyu, a un altor mediu de 79 msnm y tien una población de.
Phyllis Clinch
Phyllis Y. M. Clinch foi una botánica, y bioquímica irlandesa, reconocida pola so obra nel campu de los virus vexetales.
En 1923, la Dra. Clinch llogró'l so llicenciatura pol University College Dublin, con primeros honores de clase en botánica y química. De siguío, llogró una beca y siguió estudiando nesa casa d'altos estudios, llogrando la maestría en 1924. Viaxó pa estudiar un PhD en fisioloxía vexetal nel Imperial College London especializándose na bioquímica de Coniferales. En graduándose del so PhD, en 1928, foi asistente al profesoráu de bioloxía, nel University College, en Galway. En 1929, sería asistente d'investigaciones pa enfermedaes virósicas vexetales, Departamentu de Fitopatoloxía, University College, Dublín. En 1949, tresferir al Departamentu de Botánica, y al añu siguiente foi nomada como conferenciante en botánica.
Obra
La Dra. Clinch ye reconocida pol so trabayu nes enfermedaes dexeneratives nes plantes de pataca. Identificó virus polo xeneral, y virus sintomáticos qu'estropien les esistencies de papa. El Departamentu d'Agricultura utilizó esa conocencia pa desenvolver pataques ensin virus. Tamién realizó trabayos sobre virus qu'afecten a los cultivos de tomate y remolacha azucrera.
Membresías
Foi una de les primeres cuatro muyeres escoyíes miembros de la Real Academia d'Irlanda (RIA) en 1949.
Premios
Dióse-y la medaya Boyle en 1961. Y, foi la primer muyer en recibir esi premiu.
Jiro Yabe
Jiro Yabe (矢部 次郎; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Calocitta formosa
210px|thumb|Detalle de la tiesta. 210px|thumb|Calocitta formosa. 210px|thumb|Calocitta formosa en vuelu. Calocitta formosa ye una ave paseriforme de la familia Corvidae.
Descripción
Ye de color blancu nel banduyu con azul turquesa nel envés, les ales y la cola, con delles llinies negres cerca de la cara. Tien una cola llarga y gradiada, el picu y les pates son negros, la cara, pechu y banduyu son blancos. Lo que más destaca ye la so cresta estravagante de plumes llargues enroscaes escontra alantre o escontra tras.
Nos adultos la frente y les plumes de la cresta pueden variar ente negru y principalmente blancu coles puntes negres. El llombu, la rabadiella y les coberteres supracaudales son azul buxu, y tórnense azul celeste más encendíu na coroniella y les ales y azul cobaltu na cola. Les cuatro timoneres más esternes amuesen la punta blanca ancha. El cantu de la coroniella ye negru, y sigue como una media lluna per darrera de los auriculares hasta la banda del pescuezu. Cunten con una faxa pectoral negra, polo xeneral más angosta, anque en rares ocasiones llega a cubrir la mayor parte del pechu. La cara y el restu de la rexón inferior son blancos; n'ocasiones amuesen un tinte azul nel área malar. El picu y les pates son negres.
Los exemplares xuveniles amuesen la cabeza y la rexón inferior esponxaes y el negru de la cabeza amenorgáu a una media lluna darrera de los auriculares. La banda pectoral ye feble, la cresta ye curtia y percima son más opacos y abuxaos que los adultos.
L'adultu mide y pesa en permediu 46 cm y 205 g respeutivamente.
Comportamientu
Los adultos del grupu defenden territorios de 10 a 12 ha mientres tol añu.
Viaxen en bandaes buillicioses y disperses de cinco a diez individuos. Un grupu consiste en femes con unu o dos machos y críes menores de dos años. Los machos dispérsense cuando llogren igual ésitu de forraxéu que los sos padres (ente trelce y dieciocho meses). Les femes quéndense nel grupu mientres tola so vida. Los machos empleguen la estratexa de visitar dellos grupos ya intentar copular coles femes, que son amistoses. Esiste una fema líder nel grupu, que ye asistida poles demás, les que tamién intenten poner güevos. Cuando la fema líder muerre, una de les otres femes del grupu herieda la so posición.
Regularmente vése-yos volando a baxu altor, una darrera d'otra, coles sos llargues coles formando una figura inconfundible.
El vuelu consiste en dellos aletazos fuertes y un entamu coles ales estendíes, tando nel suelu muévese per aciu blincos resortaos.
Acosen en forma ruidosa al “oropopo” y otru depredadores, inclusive a les persones.
El so principal depredador ye'l Cebus capucinus.
Reproducción
El so nial consiste nuna acumuladura avolumada de palinos que sostienen una taza bien terminada de raigaños y frebes como alambres, a un altor de 6 a 30 m nun árbol. Ponen 3 ó 4 güevos nos meses de febreru a xunetu de color gris con fines chiscadures café per toos llaos.
Los adultos críen en forma cooperativa (una pareya reproduzse y otros miembros del grupu asístenlos), Les críes son alimentaes polos adultos por 90 díes. Ye interesante anotar que los grupos faen niales ente seis y siete veces enantes de tener ésitu.
La incubación dura de 16 a 22 díes, y los pitucos permanecen nel nial mientres 20 a 45 díes.
Hábitat
210px|thumb|Una pareya de Calocitta formosa. Frecuenten carbes espinosos, los árboles na sabana, arbolíos cercanos a les cases y a lo llargo de cursos d'agua, y montes caducifolios y de galería.
Distribución
Alcuéntrase-y dende'l suroeste de Méxicu (de Colima y Puebla escontra'l sur al traviés de Chiapas) hasta'l noroeste de Costa Rica.
Piedad Mármol
Piedad Mármol de Dodson ye una botánica ecuatoriana, y esposa del tamién botánicu Calaway Homer Dodson (1928-). Realizó estenses espediciones botániques a la Suramérica Tropical: Colombia, Ecuador.
Gymnobucco peli
'Gymnobucco peli'') ye una especie d'ave de la familia Lybiidae.
Alcuéntrase n'Angola, Camerún, El Congu, República Democrática d'El Congu, Costa de Marfil, Guinea Ecuatorial, Gabón, Ghana, Liberia, Nixeria, Sierra Lleona y Togu.
Idioma yucuna
El yucuna ye un idioma perteneciente a les llingües maipureanas faláu nel sur de Colombia por 1,800 yucunas aproximao (2001 SIL).
Fonoloxía
Vocales
Consonantes
Ñañeca
El ñañeca (tamién conocíu como lunyaneka, nhaneka o nhanheca) ye una llingua falada por alredor de 300.000 persones nel noroeste d'Angola.
El Cueto (Valliniello)
Alcuéntrase a 3 km d'Avilés, la capital del conceyu, a un altor mediu de 70 msnm y tien una población de.
2033
2033 (MMXXXIII) va ser un añu normal entamáu en sábadu nel calendariu gregorianu.
Epsilon Cassiopeiae
Epsilon Cassiopeiae (ε Cas / ε Cassiopeiae) ye un sistema estelar na constelación de Casiopea. Alcuéntrase a aproximao 441 años lluz de la Tierra. Tradicionalmente recibió'l nome de Segin. Unu de los nomes que la NASA asigna a esta estrella ye Navi, n'honor al astronauta Virgil Ivan "Gus" Grissom, unu de los trés astronautes que morrieron nel accidente del Apolo 1.
Ye una xigante azul-blanca tipu B con una lluminosidá 720 vegaes mayor que'l Sol. Tien una magnitú aparente de +3,38.
Joe Cocker
John Robert Cocker, más conocíu como Joe Cocker, foi un cantante y músicu de rock, blues y soul. Conocíu pola so voz aspra y polos movimientos espasmódicos del so cuerpu, Cocker centró la so carrera musical en versionar cantares d'otros artistes, particularmente de The Beatles. Al respeutu, la so versión del cantar «With a Little Help from My Friends» algamó'l númberu unu na llista UK Singles Chart en 1968 y foi utilizada como tema principal de la serie de televisión The Wonder Years.
Cocker recibió tamién dellos premios a lo llargo de la so trayeutoria musical, incluyendo'l Grammy a la meyor actuación pop vocal de grupu, según l'Óscar y el Globu d'oru al meyor cantar orixinal por «Up Where We Belong», un dúu con Jennifer Warnes númberu unu na llista estauxunidense Billboard Hot 100. En 1993, Cocker foi nomáu a un premiu Brit al meyor artista británicu y foi gallardoniáu con una placa Sheffield Legends na so ciudá natal. En 2008, recibió la Orde del Imperiu británicu nel Palaciu de Buckingham polos sos servicios a la música». Foi tamién asitiáu nel puestu 97 de la llista de los cien meyores cantantes según la revista Rolling Stone.
Primeros años ya influencies musicales (1944–1966)
Joe Cocker nació'l 20 de mayu de 1944 nel númberu 38 de la cai Tasker Road en Crookes, Sheffield. Foi'l fíu menor de Harold Cocker, funcionariu públicu, y de Madge Cocker, d'apellíu de soltera Lee. Según distintes hestories familiares, Cocker recibió'l llamatu de Joe por xugar a un xuegu infantil llamáu «Cowboy Joe» o por un llimpiador local llamáu Joe.
Les principales influencies musicales de Cocker mientres la so adolescencia fueron Ray Charles y Lonnie Donegan. La primer esperiencia de Cocker cantando en públicu tuvo llugar a los dolce años cuando'l so hermanu mayor, Victor, convidar al escenariu a cantar mientres un conciertu del so grupu de skiffle. En 1960, xunto a trés amigos, Cocker formó'l so primer grupu, The Cavaliers. Dempués d'un añu, el grupu rompióse y Cocker abandonó la escuela pa trabayar d'aprendiz nel East Midlands Gas Board, coles mesmes qu'escorrió de forma simultánea una carrera musical.
En 1961, col nome artísticu de Vance Arnold, Cocker siguió la so carrera con un nuevu grupu, Vance Arnold & The Avengers. El nome yera una combinación de Vince Everett, el personaxe interpretáu pol Elvis Presley en Jailhouse Rock, y el cantante de country Eddy Arnold. El grupu tocó na so mayoría en pubs de Sheffield, interpretando versiones de temes de Ray Charles y Chuck Berry Mientres esta etapa, Cocker desenvolvió interés na música blues y buscó discos de John Lee Hooker, Muddy Waters, Lightnin' Hopkins y Howlin' Wolf. En 1963, el grupu tuvo'l so primer conciertu importante al actuar como teloneros de The Rolling Stones nel Sheffield City Hall.
Un añu dempués, Cocker robló un contratu discográficu como solista con Decca Records y publicó el so primer senciellu, una versión de la tema de The Beatles «I'll Cry Instead», con Big Jim Sullivan y Jimmy Page tocando la guitarra. A pesar d'una amplia promoción de Decca allabando la so mocedá y los sos raigaños obreros. el discu foi un fracasu y el so contratu cola compañía expiró a finales de 1964. Dempués de grabar el senciellu, Cocker abandonó'l so nome artísticu y formó un nuevu grupu, Joe Cocker's Big Blues. La única grabación conocida del grupu ye un EP dau por The Sheffield College durant la Rag Week llamáu Rag Goes Mad at the Mueyo.
The Grease Band (1966–1969)
En 1966, dempués d'un curtiu paréntesis estremáu de la música, Cocker acomuñóse con Chris Stainton pa formar The Grease Band. El grupu foi nomáu dempués de que Cocker lleera una entrevista del teclista de jazz Jimmy Smith, onde describía a otru músicu como «having a lot of grease». Al igual que The Avengers, el nuevu grupu de Cocker tocó principalmente en chigres de Sheffield hasta atraer l'atención de Denny Cordell, productor de Procol Harum, the Moody Blues y Georgie Fame. Cocker grabó'l senciellu «Marjorine» ensin la Grease Band pa Cordell nun estudiu de Londres, onde se treslladó darréu con Stainton y eslleió el grupu. Cordell ufiertó a Cocker dellos conciertos nel Marquee Club de Londres, dempués de formar una nueva Grease Band con Stainton y el teclista Tommy Eyre.
Tres la escasa relevancia de «Marjorine» nos Estaos Xuníos, Cocker llogró un mayor ésitu con una versión innovadora de «With a Little Help from My Friends», otru cantar de The Beatles, usada años más tarde como música de cabecera de la serie de televisión The Wonder Years. La grabación cuntó col guitarrista Jimmy Page, la batería B.J. Wilson y los coros de Sue and Sunny. «With a Little Help from My Friends» algamó'l primer puestu na llista británica UK Singles Chart, onde permaneció trenta selmanes, según la posición 68 na llista Billboard Hot 100. Tres la muerte de Cocker en 2014, Paul McCartney, compositor del cantar xunto a John Lennon, comentó: «[Cocker] yera un rapazu nortizu encantador que me gustaba enforma, y al igual que muncha xente, encantábame la so forma de cantar. Gustóme especialmente cuando decidió versionar "With a Little Help from My Friends" y recuérdolu a él y a Denny Cordell viniendo a Savile Row y reproduciendo lo que grabaren, y yera a cencielles allucinante. Convirtieren totalmente el cantar nun himnu del soul y túvi-y eternamente estimosu por faer eso».
La nueva formación de Cocker's Grease Band incluyó a Henry McCullough na guitarra. Dempués de percorrer el Reinu Xuníu nuna xira con The Who na seronda de 1968 y con Gene Pitney y Marmalade pel hibiernu de 1969, The Grease Band embarcar na so primer xira polos Estaos Xuníos na primavera de 1969. Poco dempués del so regresu, Cocker publicó With a Little Help from My Friends, certificáu discu d'oru nos Estaos Xuníos al vender mediu millón de copies.
Dempués de Woodstock, Cocker publicó'l so segundu discu, Joe Cocker!. Impresionaos pola versión de «With a Little Help from My Friends», Paul McCartney y George Harrison dexaron a Cocker que versionara los cantares «She Came In Through the Bathroom Window» y «Something», otros dos cantares de The Beatles. Grabáu mientres un descansu de la so xira, Joe Cocker! llegó al puestu once na llista Billboard 200 y dio al músicu'l so segundu ésitu nel so país natal col senciellu «Delta Lady».
N'agostu de 1969, Cocker tocó nel Festival de la Isla de Wight d'Inglaterra. A lo llargo de 1969, foi convidáu a dellos programes de televisión como The Ed Sullivan Show y This Is Tom Jones. Nel escenariu, exhibió una idiosincrática intensidá física, ximelgando los brazos y asonsañando tocar una guitarra. A finales d'añu, Cocker amosóse dispuestu a embarcase nuna nueva xira polos Estaos Xuníos, polo qu'eslleió The Grease Band.
Mad Dogs & Englishmen (1969–1971)
thumb|left|Cocker en 1970. A pesar de la reticencia de Cocker a volver entamar una xira, yá fuera entamada una nueva xira polos Estaos Xuníos, polo que tuvo que formar rápido una nueva banda pa cumplir les sos obligaciones contractuales. El nuevu grupu ampliar hasta casi una trentena de músicos, incluyendo'l pianista Leon Russell, tres bateríes y les vocalistas Rita Coolidge y Claudia Lennear. Denny Cordell bautizó'l grupu col nome de Mad Dogs & Englishmen basándose nel cantar homónimu de Noël Coward. Mientres la xira, la música de Cocker evolucionó escontra un rock más cercanu al blues, comparable al de The Rolling Stones.
Mientres la xira, descrita pol batería Jim Keltner como una «gran fiesta selvaxe», Cocker ufiertó 48 conciertos, grabó un álbum en direutu y llogró reseñes positives de la prensa musical, incluyendo revistes como Time y Life. Sicasí, el ritmu de la xira resultó agotador, lo cual provocó que Cocker ablayárase y empezara a beber alcohol por demás. Mentanto, esfrutó de nuevos ésitos con senciellos como «Cry M'a River» y «Feelin' Alright», según con «The Letter», el so primera top 10 nos Estaos Xuníos. Dempués de pasar dellos meses en Los Angeles, Cocker tornó a Sheffield onde la so familia taba cada vegada más esmolecida pol so deterioru físicu y mental. Nel branu de 1971, A&M Records publicó'l senciellu «High Time We Went», númberu ventidós na llista Billboard Hot 100.
Década de 1970 (1972–1979)
A principios de 1972, dempués de casi dos años alloñáu de la música, Cocker salió de xira con un grupu formáu por Chris Stainton. La xira empezó con un conciertu nel Madison Square Garden al qu'allegaron 20 000 persones. Dempués d'una etapa estauxunidense, embarcar nuna xira por Europa na que tocó pa grandes públicos en Milán y Alemaña. De siguío, tornó a los Estaos Xuníos pa otra xira na seronda de 1972. Mientres la xira, el grupu grabó los cantares del so siguiente trabayu discográficu, Joe Cocker, un amiestu de cantares d'estudiu y temes en direutu que llegó al puestu 30 na llista Billboard 200.
Poco dempués de la xira australiana, Stainton retirar de la carrera musical pa establecer el so propiu estudiu de grabación. Dempués de la partida del so amigu y del alloñamientu de Denny Cordell, el so antiguu productor, Cocker fundir nuna depresión y empezó a consumir heroína. En xunu de 1973 abandonó'l costume, pero volvió beber por demás. A finales de 1973, Cocker volvió al estudiu pa grabar un nuevu discu, I Can Stand a Little Rain. L'álbum, publicáu n'agostu de 1974, llegó al puestu 11 na llista estauxunidense Billboard 200, ente que'l senciellu «You Are So Beautiful» algamó'l puestu cinco na llista Billboard Hot 100.
En xineru de 1975, publicó Xamaica Say You Will, un nuevu álbum con cantares grabaos mientres les sesiones de I Can Stand a Little Rain. Pa promocionar el nuevu trabayu, Cocker embarcar nuna nueva xira per Australia, posible, dempués del so anterior incidente, gracies a un nuevu gobiernu del partíu llaborista. A finales de 1975, contribuyó cantando dellos cantares del discu de Bo Diddley The 20th Anniversary of Rock 'n' Roll, y publicó Stingray, un nuevu álbum grabáu en Kingston, Xamaica. Sicasí, les ventes de Cocker nos Estaos Xuníos empezaron a baxar pasu ente pasu, y Stingray solo algamó'l puestu 70 na llista Billboard 200.
En 1976, Cocker apaeció nel programa Saturday Night Live tocando «Feelin' Alright». Mientres la dómina, Cocker debía 800 000 dólares a A&M Records y taba lluchando contra'l alcoholismu. Dellos meses dempués, conoció al productor Michael Lang, quien aportó a representa-y en cuenta de que se caltuviera sobriu. Con una nueva banda, Cocker ufiertó una xira por Australia, Nueva Zelanda y Suramérica, y grabó un nuevu álbum, Luxury You Can Afford, colos músicos Steve Gadd, Chuck Rainey y Rob Hartley. L'álbum foi promocionáu con una nueva xira por América del Norte. Sicasí, a pesar del esfuerciu, recibió crítiques mistes y solo vendió alredor de 300 000 copies.
En 1979, Cocker xunir a la xira Woodstock in Europe, que cuntó con músicos como Arlo Guthrie y Richie Havens que tocaren nel Festival de Woodstock en 1969. Tamién tocó nel Central Park de Nueva York pa un públicu de 20 000 persones, grabáu y publicáu nel álbum Live in New York. Cocker tamién percorrió Europa y apaeció nel programa televisivu alemán Rockpalast.
Década de 1980 (1980–1990)
En 1982, Cocker grabó dos canciones col grupu de jazz The Crusaders pal álbum Standing Tall. Un cantar, «I'm So Glad I'm Standing Here Today», recibió una nominación a un premiu Grammy, en que la so ceremonia Cocker interpretó la tema xunto a The Crusaders. El mesmu añu, el músicu publicó Sheffield Steel, un nuevu álbum influyíu pol reggae y grabáu con The Compass Point All Stars.
Xunto con «With a Little Help From My Friends», Cocker llogró'l so mayor ésitu comercial en 1982 col cantar «Up Where We Belong». A pidimientu del productor Stewart Levine, Cocker grabó'l cantar con Jennifer Warnes pa la banda sonora del llargumetraxe An Officer and a Gentleman. El cantar llogró un ésitu internacional al algamar el primer puestu na llista Billboard Hot 100 y ganar un Grammy a la meyor actuación pop vocal de grupu. El dúu tamién ganó l'Óscar al meyor cantar orixinal nuna ceremonia onde Cocker y Warnes interpretaron la tema. Dellos díes dempués, el músicu foi convidáu a un tributu a Ray Charles, con quien cantó «You Are So Beautiful».
En 1983, Cocker xunir a una llarga llista músicos británicos, incluyendo Jimmy Page, Eric Clapton, Jeff Beck, Steve Winwood y Bill Wyman, na xira ARMS Charity Concerts de Ronnie Lane, col fin de recaldar fondos pa la investigación de la esclerosis múltiple. Mientres otra xira'l mesmu añu, Cocker foi arrestáu pola policía austriaca dempués de negase a tocar alegando que los equipos de soníu yeren desaparentes. Los cargos fueron finalmente retiraos y Cocker foi puestu en llibertá. Pocu dempués del incidente, publicó Civilized Man, el so novenu álbum d'estudiu, siguíu de Cocker un añu dempués, dedicáu a la so madre, Madge, que morriera mientres la so grabación. Un cantar de Cocker, «You Can Leave Your Hat On», foi incluyida nel llargumetraxe 9 selmanes y media, estrenáu en 1986. Un añu dempués, publicó Unchain My Heart, que foi nomáu a un premiu Grammy y llogró un repique nes ventes del músicu.
Mientres la década de 1980, Cocker siguió ufiertando xires alredor del mundu, tocando para amplies audiencies n'Europa, Australia y los Estaos Xuníos. En 1988, tocó nel Royal Albert Hall de Londres y apaeció nel programa de televisión The Tonight Show. Dempués de Barclay James Harvest y Bob Dylan, Cocker foi unu de los primeros músicos occidentales n'entrar na República Democrática d'Alemaña, con conciertos en Berlín Este y Dresde. Tamién tocó pal Presidente de los Estaos Xuníos George H. W. Bush nun conciertu inaugural en febreru de 1989.
Últimos años (1991–2014)
A lo llargo de la década, Cocker siguió publicando discos d'estudiu con una periodicidad casi añal. En 1994, Have a Little Faith dio a Cocker la so meyor posición nel Reinu Xuníu, onde llegó al puestu nueve na llista UK Albums Chart, y foi certificáu discu d'oru pola British Phonographic Industry (BPI). Trabayos como Across from Midnight, Organic y No Ordinary World, publicaos na segunda metá de la década, entraron nel top 10 de países como Alemaña, Suiza y Países Baxos y fueron certificaos discu d'oru y platino en dellos países europeos, onde les ventes de los sos discos siguieron manteníendose.
El 2 de xunu de 2002, Cocker tocó «With a Little Help from My Friends» acompañáu de Phil Collins y Brian May nel conciertu Party at the Palace nos xardinos del Palaciu de Buckingham, un eventu en conmemoración del Xubiléu d'Oru de Sabela II. En 2007, participó con un papel menor na película Al traviés del universu como cantante principal de «Come Together», otru cantar de The Beatles. El mesmu añu, recibió la Orde del Imperiu británicu nel Palaciu de Buckingham polos sos servicios a la música». Pa celebrar el so nomamientu, Cocker ufiertó dos conciertos en Londres y na so ciudá natal de Sheffield, onde tamién foi gallardoniáu cola placa Sheffield Legends nel Conceyu.
Enfermedá y muerte
Mientres los últimos años de la so vida, Cocker sufrió cáncer de pulmón que nun trescendió a la opinión pública hasta finales de 2014. El 17 de setiembre de 2014, mientres un conciertu nel Madison Square Garden, el so amigu Billy Joel comentó que Cocker «nun taba perbién nesti momentu» y sofitó la so introducción nel Salón de la Fama del Rock and Roll.
El 22 d'avientu de 2014, Cocker finó pola mor del cáncer en Crawford (Coloráu) arrodiáu de la so familia. Nuna nota de prensa, la so familia comunicó que'l músicu sería soterráu dempués d'un funeral priváu y pidió qu'en llugar de flores, realizárense donaciones a The Cocker Kids' Foundation, una fundación non codalosa dedicada a l'ayuda de moces. Paul McCartney y Ringo Starr, los dos miembros de The Beatles entá vivos, sumar a una llarga llista de tributos de compañeros d'oficiu como Tom Morello, Steven Tyler, Boy George, Bryan Adams, Joe Walsh y Peter Frampton.
ER (serie de televisión)
ER (del inglés "Emergency Room") foi un drama médicu d'Estaos Xuníos d'América, creáu pol novelista y médicu Michael Crichton, emitíu pola cadena NBC ente'l 19 de setiembre de 1994 y el 2 d'abril de 2009, con un total de 331 episodios partíos en 15 temporaes. ER sigue la vida profesional y personal de los doctores y enfermeres de la sala d'urxencies del ficticiu Hospital County Xeneral del condáu de Cook, Chicago, Illinois. N'inglés, ER significa emergency room, lo cual traduzse al castellán como sala d'urxencies.
La serie, producida por Constant c Productions y Amblin Entertainment, #convertir nel drama médicu n'horariu estelar de más llarga duración na historia de la televisión d'Estaos Xuníos. Fízose acreedora de 124 nominaciones a los Premios Emmy (la serie más nomada na historia), de los cualos ganó 23, ente ellos el premiu a la meyor serie dramática en 1996. En total, ER ganó 116 gallardones, incluyendo'l prestixosu Premiu Peabody y cuatro Premios del Sindicatu d'Actores al meyor parto d'una serie dramática.
La serie #estrenar n'Estaos Xuníos en 1994 y darréu n'otros países (n'España debutó en 1996). Nes sos últimes temporaes, la serie nun pasaba pol so meyor momentu, por cuenta de la poca audiencia que la taba siguiendo n'Estaos Xuníos, llegando solo al #30 de Series más vistas n'EE.XX. Por ello decidió que la decimoquinta temporada sería la postrera. L'últimu episodiu de la serie foi emitíu n'Estaos Xuníos el 24 de xunu de 2009.
Gouézec
Gouézec ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dorothy Mackaill
Dorothy Mackaill foi una actriz estauxunidense nacida nel Reinu Xuníu, que trabayó principalmente nel cine mudu y nos primeres años trenta.
Biografía
Nacida n'Hull, Inglaterra, Dorothy Mackaill vivió col so padre a partir de los once años d'edá, tres la separación d'ésti y la so madre. Siendo adolescente, Mackaill foi a Londres con cuenta de faer una carrera teatral como actriz. En moviéndose temporalmente a París, Francia, conoció a un coreógrafu de Broadway que la persuadió pa viaxar a Nueva York, onde entraría a formar parte de les Ziegfeld Follies, faciendo amistá coles futures actrices cinematográfiques Marion Davies y Nita Naldi.
En 1920, Mackaill empecipiara'l pasu de "Moza Follies" a actriz de cine, y esi mesmu añu debutó nel cine cola película de misteriu dirixida por Wilfred Noy The Face at the Window. Mackaill tamién actuó en delles comedies en 1920 xunto al actor Johnny Hines. En 1921 actuó con Anna May Wong, Noah Beery, y Lon Chaney nel drama empobináu por Marshall Neilan Bits of Life. Nos años siguientes, Mackaill trabayaría xunto a actores populares tales como Richard Barthelmess, Rod La Rocque, Colleen Moore, John Barrymore, George O'Brien, Bebi Daniels, Milton Sills y Anna Q. Nilsson.
En 1924, Mackaill llogró'l papel principal nel drama The Man Who Came Back, xunto al ídolu George O'Brien. El so personaxe de la cantante de nightclub Marcelle la catapultó al estatus d'estrella de Hollywood y la so carrera siguió progresando a lo llargo del restu de la década. Esi mesmu añu foi nomada una de les WAMPAS Baby Stars pola Western Association of Motion Picture Advertisers de los Estaos Xuníos, que otorgaba'l títulu añal mente a trelce nuevos que se consideraben les más prometedores de la industria. Otres gallardoniaes esi añu fueron Clara Bow, Julanne Johnston y Lucille Ricksen.
En 1926 Mackaill casóse col esitosu direutor de cine Lothar Mendes, pero xunir solo duró dos años, y acabó en divorciu. Casóse dos veces más: de 1931 a 1934 con Neil Miller, y de 1934 a 1938 con Harold Patterson, acabando dambos matrimonios en divorciu.
El pasu del cine mudu al cine sonoru ente finales de los años venti y entamos de los trenta dexó a Makaill nuna situación similar a la de munchos de los sos contemporáneos del cine mudu; Mackaill foi rápido escaecida polos executivos de los estudios en favor de nuevos talentos a la espera d'atraer al públicu americanu nuevamente a los cines, nun momentu nel qu'Estaos Xuníos se fundía na Gran Depresión. El contratu de Mackaill con First National Pictures nun foi anováu cuando expiró en 1931, polo que pasó a ser una actriz independiente. El so papel más importante nesta dómina foi na película de 1932 de Columbia Pictures Love Affair (Mocedá moderna), con un mozu Humphrey Bogart como protagonista masculín. Rodó delles películes pa MGM, Paramount Pictures y Columbia Pictures enantes de retirase en 1937 mientres dellos años, con cuenta de curiar a la so vieya madre.
Dorothy Mackaill dacuando salió del so retiru p'actuar en papeles pa la televisión, sobremanera en dellos episodios de la serie de los años sesenta y setenta Hawaii Cinco 0, que rodábase nel llugar nel que Mackaill viviera mientres décades.
Dorothy Mackaill finó por causa de un fallu renal en Honolulu, Ḥawai, en 1990, a los 87 años d'edá. Foi encenrada y les sos cenices espardíes pola sablera de Waikiki.
Grus grus
La, ye una especie d'ave gruiforme de la familia Gruidae. Ye un migratoria ave que cría nel norte d'Eurasia y pasa l'iviernu nel sur d'esi continente y el norte d'África.
Descripción
thumb|left|Ye una ave inconfundible pol so tamañu y el patrón de color de la so cabeza. thumb|left|Los adultos tienen una zona colorada ensin plumes na cabeza. thumb|left|Les grúes son migradores de llarga distancia. thumb|Berros de la grúa común. La grúa común ye una ave alta de gran tamañu y porte. Carauterízase pol so pescuezu y pates llargues, y en vuelu presenta nales rectes y planes. Mide 100–130 cm de llargu y tien un valumbu alar de 180–240 cm. El so pesu bazcuya ente los 3 y 6,1 kg. Los sos midíes estándar son: 50,7-60,8 cm de [[cuerda máxima de la nala, la so tarsu mide ente 20,1-25,2 cm y el culmen del so picu mide ente 9,5-11,6 cm.
El so plumaxe polo xeneral ye de color gris na mayor parte del so cuerpu, parduzu y más escuru nel llombu y obispillo y más claru nel pechu y nales. La so cabeza y la parte cimera del so pescuezu presenta un patrón de color d'amplies bandes. El so frente y lorum ye coritu y presenta el pileu desnudu de color coloráu. Tres el so güeyu estiende una banda blanca pela parte trasera del pescuezu hasta la so final del pescuezu y pela parte frontera estiéndese otra banda corita hasta la metá del pescuezu. La so nuca tamién ye corita. Les primaries, la punta de les secundaries, el álula y la punta de la cola y los cantos de les coberteres cimeros colgantes de la cola son corites. Esta combinación de colores na cabeza estréma-yos d'otres especies de grúes d'Asia, como la grúa Grus monacha y la grúa Grus nigricollis. Dambos sexos tienen un aspeutu similar, pero los xuveniles de tienen les puntes de les plumes ocres en tol so cuerpu y escarez de plumes negres en cabeza y cola, y la so pileu nun ye coloráu y ta emplumáu. Dos veces al añu, ante de la migración, los adultos camuden toles sos plumes, y queden seis selmanes ensin capacidá de vuelu, hasta que-yos vuelven a crecer.
El so canto consiste en trompeteos fuertes, resonantes y pueden escuchase a distancies considerables.
Taxononomía y etimoloxía
La grúa común describióse científicamente por Linneo en 1758, na décima edición de la so obra Systema naturae, col nome de «Ardea grus» (garza grúa). En 1760 foi treslladada al xéneru Grus como especie tipu pol zoólogu francés Mathurin Jacques Brisson. Anguaño nun se reconocen subespecies, anque enantes describiéronse trés: G. g. grus, G. g. lilfordi y G. g. archibaldi.
Distribución
thumb|left|Grúes sobrevolando los campos de [[Villafáfila, na provincia de Zamora.]] Distribúise per Europa, Asia y dellos puntos d'África. Cría nel norte d'Eurasia, en cenagal o en marjales de la taiga. La grúa común cría tamién anque n'escasa cantidá nel sur d'Europa, en llugares como Grecia, Yugoslavia, Rumanía, Dinamarca y Alemaña. La población reproductora europea occidental más grande alcuéntrase en Escandinavia, especialmente en Finlandia y Suecia. Pero'l nucleu de la población reproductora de grúa ye Rusia, onde hai hasta 100.000 individuos, anque se reproduz dende dende Ucraína hasta la península de Chukchi y Manchuria. Les grúes tuvieron estinguíes n'Irlanda mientres 200 años pero tornaron de forma natural a criar de nuevu ellí.
La grúa ye un migrador de llarga distancia, que pasa l'iviernu principalmente nel norte d'África, anque tamién hai poblaciones invernantes nel sur d'Europa y Asia. La migración serondiega producir d'agostu a ochobre y la de primavera va de marzu a mayu. Esisten importantes árees onde les grúes realicen paraes entemedies en Suecia, Alemaña y China y xunto al Mar Caspiu onde pueden columbrase miles de grúes nun solu día de seronda. Delles poblaciones europees de grúes pasen l'iviernu nel sur d'Europa, nes deveses y humerales de la península ibérica y France. La mayoría de les grúes d'Asia pasen l'iviernu nos valles fluviales de Sudán, Etiopía, Tunicia y Eritrea y en menor cantidá en Turquía, northern Israel, Iraq y delles zones d'Irán. Un terciu de la población asiática pasa l'iviernu nel subcontinente indiu, incluyíu Paquistán. Tamién hai delles poblaciones menores de grúes que pasen l'iviernu en Myanmar, Vietnam y Tailandia. Y la otra gran zona d'ivernada ye China, onde suelen ser la especie de grúa más abondosa, devasando a la Grus nigricollis nuna proporción de diez a una.
Na seronda lleguen a España más de 150.000 grúes procedentes d'Escandinavia y de los países bálticos. Pasen pola llaguna de Gallocanta y siguen escontra'l Suroeste. Ente'l 30% y el 40% per cientu de toles grúes d'Europa Occidental escueyen les deveses estremeñes pa pasar los meses d'iviernu. El restu de les grúes qu'entren na península partir ente los Parques Nacionales de Castiella-La Mancha de Les Tables de Daimiel y Cabañeros, y más escontra'l sur, en La Janda en Cádiz y otres prosiguen el so viaxe a les rexones costeres del norte d'África vía Marruecos, onde una de les poblaciones invernantes más importantes atópase na desaguada del ríu Massa. thumb|Suelen criar nes güelgues de la taiga. Ye un visitante raru en Xapón y Corea, principalmente esviaes de la población invernante en China, y raramente apaez como divagante en Norteamérica, onde dacuando pudi columbrase en bandaes xunto a la Grus canadensis.
Hábitat
N'Europa la grúa común cría principalmente nos montes de la taiga y otros montes mistos, n'altitúes dende'l nivel del mar hasta los 2200 metros. Nos climes fríos del norte tamién s'atopa nos pandoriales ensin árboles, barraqueres y gorbizalews, xeneralmente alredor de llamargues y llagunes. en Suecia xeneralmente alcuéntrase n'escamplaes pantanoses de los pinares, ente que n'Alemaña ocupa los humerales. L'hábitat de cría qu'usa en Rusia ye similar, anque ellí tamién puede atopara en hábitats a priori menos aparentes como la estepa ya inclusive los semidesiertos, siempres qu'haya agua cerca. La mayoría de les grúes reproducir en zones pantanoses arbolíos, barraqueres y demás güelgues, y precisen ambientes seles con mínima interferencia humana. De normal nos sos hábitats de cría alcuéntrase en densidaes baxes, inclusive onde son abondoses, con unes tases medies d'ente 1 a 5 pareyes por cada 100 km².