cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montreal
Deportes
thumb|L'[[Estadiu Olímpicu de Montreal tien la mayor torre inclinada del mundu (175 m d'altor).]]
El deporte más famoso y practicáu na ciudá ye'l ḥoquei sobre xelu. La historia d'esti deporte, ello ye qu'empieza en Montreal. El principal equipu de la ciudá ye los Canadiens de Montreal, un equipu de ḥoquei, de la NHL, campeón de la lliga 24 vegaes. Per otra parte, los Alouettes de Montreal, parte de la Canadian Football League, fueron campeones de la Grey Cup 6 vegaes. Finalmente, esta'l Montreal Impact, de la Major League Soccer de Canadá y Estaos Xuníos que foi campeón 2 vegaes (1994 de la APLS y el 2004 de l'A-League).
La ciudá foi sede de cites deportives como los Xuegos Olímpicos de Montreal 1976 y los World Outgames 2006 (Xuegos Olímpicos de la comunidá LGBT), dambos realizaos nel so Estadiu Olímpicu.
Montreal entamó'l Campeonatu Mundial de Natación de 2005 de la FINA.
Símbolos
right|thumb|150 px|Bandera de Montreal
Les flores de la bandera y del escudu de la ciudá son símbolos de Francia, d'Inglaterra, Escocia ya Irlanda.
Ducula neglecta
Distribución xeográfica
Trátase d'un endemismu de les selves de Ceram, Ambon, Saparua y Boano, nes Islles Moluques (Indonesia).
L'Otero (Pruvia)
L'Otero ye un llugar de la parroquia de Pruvia nel conceyu asturianu de Llanera.
Toni Morrison
Toni Morrison foi una escritora d'Estaos Xuníos, ganadora del Premiu Pulitzer en 1988 y del Premiu Nobel de Lliteratura en 1993.
Nes sos obres, Morrison fala de la vida de la xente de color, cuantimás de les muyeres, y epondera a esa comunidá. Ye una combatiente a favor de los derechos civiles y comprometida cola llucha en contra nala discriminación racial.
Biografía
Toni Morrison nació na llocalidá de Lorain, nel estáu d'Ohio, nel senu d'una humilde familia negra de clase trabayadora. Bautizada col nome Chloe Anthony Wofford, adoptaría'l nome lliterariu Toni Morrison, tomando'l nome del so llamatu familiar y l'apellíu del so home, l'arquiteutu Harold Morrison, con quien tuvo casada (dende 1958 hasta 1964) y con quien tuvo dos fíos.
En 1949 empezó los sos estudios na Universidá Howard en Washington D. C. y siguió na Universidá Cornell, graduándose en Filoloxía inglesa en 1955. Esi añu empezó a trabayar como profesora na Texas Southern University en Houston, siguiendo depués na Universidá Howard y n'otros centros académicos a lo llargo de los años.
En 1964, empezó a trabayar como editora lliteraria na casa Random House de Nueva York, dende onde desempeño un rol vital nel espardimientu de la lliteratura afroamericana, al editar llibros d'autores como Henry Dumas, Toni Cade Bambara, Angela Davis y Gayl Jones.
Actividá lliteraria
La so primer novela apaeció cuando cuntaba casi cuarenta años: Güeyos azules narra la historia d'una neña negra, Pecola, que quier tener los güeyos del color de les muñeques de les neñes blanques. El cantar de Salomón, publicada en 1977, ye un rellatu sobre la xunta del materialismu y el poder del amor, y llogró un rápidu ésitu popular. En 1981 publicó Tar Baby, que foi traducida como La islla de los caballeros. Beloved rellata la historia d'una esclava qu'atopa la llibertá, p'afayar qu'hai distintes formes d'esclavitú posibles. Jazz y Xugando na escuridá fueron dambos ésitos de ventes. Love narra la historia d'odiu ente dos muyeres qu'amen al mesmu home. Una bendición, ye'l títulu escoyíu en castellán pa la historia d'una nueva afroamericana nel sieglu XVII, na que trata temes como la esclavitú, el racismu, la segregación; como fonderada d'una historia d'amor y amistá. Home, publicada en 2012, ye una novela ambientada nos años 50s, y narra la historia de Frank, un soldáu na guerra de Corea, y del so regresu dende un Exércitu integráu a la so tierra natal, entá segregada.
La so opinión sobre Clinton
En 1998, cuando l'entós presidente Bill Clinton foi enxuiciáu con motivu del escándalu Lewinsky, Morrison declaró: "Clinton ye'l primer presidente negru de los Estaos Xuníos", dando a entender que taba siendo maltratáu polo que se consideraba'l so "negritud":
La frase "el nuesu primer presidente negru" foi adoptada en tonu positivu polos adherentes de Clinton; incluyendo a quien lo honraron nuna cena del Congressional Black Caucus el 29 de setiembre de 2001, por casu, Eddie Bernice Johnson (D-TX): "tuvo tantes iniciatives que nos fixeron pensar, por un momentu, qu'escoyéramos al nuesu primer presidente negru".
Chêne-Bernard
Chêne-Bernard ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Laura Ann Kesling
Laura Ann Kesling (Scottsdale (Arizona),25 de febreru de 2000) Ye una Actriz Estauxunidense. Ye meyor conocida pol so papel en Bedtime Stories (película) como Bobby en 2008 Cuando solo tenía 8 Años.
Biografía
Laura Kesling vive en Scottsdale (Arizona) El so padre ye Rod Kesling la so madre ye golfista profesional Danielle Ammaccapane, un miembru de la (EE.XX.) Ladies Professional Golf Association (LPGA) Laura tien un hermanu, Denver Christian Kesling, que ye cuatro años menor qu'ella empezó a actuar a los 8 años en Bedtime Stories (2008) Wiener Dog Nationals (2013) y Puppy Love (2012). Kesling yera un antiguu residente de Phoenix, Arizona, pero agora vive en Manhattan Beach, California. El so padre ye de Rod Kesling, [2] y la so madre ye golfista profesional Danielle Ammaccapane. [3] Ella tien un hermanu menor llamáu Denver cristiana Kesling que nació en 2004, y la so tía Dina Ammaccapane tamién ye un xugador de golf de la LPGA. [5] Como un neñu que pasaba'l so tiempu nun preescolar de viaxar, la LPGA Centru de Desenvolvimientu Infantil. El centru atiende a neños de miembros de la LPGA, mientres xueguen al golf. Ammaccapane dixo en 2002 que "si non fora pel centru, que nun podía xugar al golf profesional y tamién tener un fíu. Nun podía dexar. Sería ser o bien tener un fíu y salir de la xira o nun tener un fíu ". [1]
Filmografía
{| class="wikitable sortable" ! Añu ! Títulu ! Rol ! class="unsortable" | Notes
García de Valdés y Osorio
García de Valdés Osorio Doriga y Tinéu, primer conde de Marcel de Peñalva, mal llamáu en Yucatán por dellos autores, tantu histórica como literariamente, conde de Peñalva, nacíu n'Asturies, España, l'añu de (?); fináu na Capitanía Xeneral de Yucatán, Virreinatu de Nueva España, en 1652, siendo gobernador y capitán xeneral de Yucatán.
Tanto'l títulu nobiliariu de conde como la gubernatura fuéron-y daos por disposición real de Felipe IV, esta postrera'l 27 de marzu de 1649. Jorge Rubio Mañé, historiador mexicanu, diz a manera de señalamientu nel so llibru sobre'l virreinatu de la Nueva España:
Polyommatus violetae
Polyommatus (Agrodiaetus) violetae (Gómez- Bustillo, Expósito & Martínez, 1979) ye una especie de lepidópteru perteneciente a la familia Lycaenidae ye endémica de la Península Ibérica.
Introducción
Polyommatus (Agrodiaetus) violetae ye un lepidópteru perteneciente a la familia Lycaenidae, endemismu ibéricu (namái nel sur y sureste de la península Ibérica) esistente en dos prupos de poblaciones bien dixebraes xeográficamente: una nel Sistema Subbéticu, o cercanu a ésti, nel nordeste d'Andalucía y sur d'Albacete y Murcia; y la otra nel sur d'Andalucía (Sistema Penibético). Dende la so descripción, hasta tiempos bien recién (2010), foi considerada por dellos autores tanto como "Agrodiaetus ripartii", como "Agrodiaetus fabressei", ya inclusive como una subespecie d'esta postrera ("Agrodiaetus fabressei violetae" (sic), y ello magar l'ausencia, nesa dómina, d'estudios moleculares o cromosómicos, según escarecer de material pa estudiu de la so llocalidá tipu (A. violetae s.s.: Sierra de la Almijara, SE. provincia de Málaga) pa comparanza, que sofitaren eses opiniones.
García de Valdés y Osorio
Antecedente
García de Valdés y Osorio yera sobrín del obispu de Puebla de Los Angeles, Gutierre Bernardo de Quirós. Vivía con él nel palaciu episcopal. En 1630 habíase vueltu indispensable polos sos bonos oficios como alministrador de los bienes eclesiáticos y empezaba a ayudar inclusive a los virréis nos diversos asuntos que yeren del so interés na contorna poblana. So la so xestión amontárense les alcabalas rexonales a más del doble de lo que fueren antes de la so participación alministrativa. El marqués de Cerralvo fixera especial distinción de don García de Valdés al informar al rei de les sos capacidaes. El cabildru eclesiásticu de Puebla llegar a pidir inclusive para virréi de la Nueva España. El rei Felipe IV nomar finalmente alférez mayor de la Ciudá de Méxicu con especiales privilexos y con calidá de perpetuu, pa él los sos fíos y descendencia.
Polyommatus violetae
Distribución
Ye una caparina endémica del sur y sureste de la península Ibérica, onde se distribúi poles sierres de la Almijara y Tejeda (Málaga y Granada); centru y este de Sierra Nevada (Granada y Almería); N. Sierra de Gádor (Almería) y un subconxuntu de sierres partíes poles provincies de Xaén, Albacete, Murcia. Les condiciones climátiques a les que ye sometida esta especie son de calter mediterraneu con una clara influencia del monte, esto ye, iviernos duros con abondosos nevaes, y branos calorosos. Biotopos con altitúes ente 750 metros y los 2000 metros.
García de Valdés y Osorio
Antecedente
Casóse cola novohispana Margarita Beltrán y Alzate, hermana d'un canónigu de la catedral de Méxicu y fía del capitán Francisco Esteban Beltrán y Zuraime, natural de Guzmán en Burgos, caballeru de la orde de Santiago dende 1645. Dir a España a recibir el so nuevu títulu. Ende taba cuando s'enteró de la muerte d'Esteban de Azcárraga, Gobernador de Yucatán. Sicasí qu'acababa de recibir un títulu honoríficu del propiu Rei, llogró ser nomáu socesor de Azcárraga pa gobernar y actuar como capitán xeneral nel Yucatán de la metá del sieglu XVII.
La so estancia y muerte en Yucatán
A pesar de ser nomáu dende principios de 1649, nun asumió'l so puestu de gobernador sinón hasta ochobre de 1650. Yeren frecuentes na dómina eses dilaciones, en bona midida poles dificultaes del viaxe, pero tamién porque los nomamientos del rei non siempres yeren oportunos y teníen de ser cubiertos por nomamientos temporales que faía'l virréi de la Nueva España. Ello provocaba que se xestaren, nel desempeñu de los interinatos o exercicios provisonales, grupos que dempués víen afeutaos los sos intereses cuando llegaba'l beneficiariu titular del nomamientu.
Pruvia
Pruvia ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Llanera.
Polyommatus violetae
Morfoloxía
Adultu de mediana talla, valumbu nales ente los 12 y 18 mm. El anverso ye de color castañu en dambos sexos, con lúnulas na zona submarginal de la nala posterior de les femes, ente que la cara ventral ye de color pardu claru nos machos, siendo más escura nel casu de les femes. Na cara ventral distribúyense una serie de puntos postdicales conspicuos. Un altu porcentaxe d'individuos tien una banda blanca na nala posterior, sobre la vena M3.
García de Valdés y Osorio
La so estancia y muerte en Yucatán
Hai que faer notar que nel casu del Conde de Marcel de Peñalva, antecedió-y nel cargu Enrique Dávila y Pacheco que fuera nomáu interín pol Virréi de la Nueva España pa cubrir l'ausencia de Gobernador, a la muerte d'Esteban de Azcárraga. Esti don Enrique Dávila yá fuera con anterioridá gobernador interín de Yucatán, desempeñándose con ésitu dende la perspeutiva local. Tenía por tantu un grupu importante de siguidores que se beneficiaben cola so xestión que quedaba atayada a la llegada de don García de Valdés, el gobernador titular. Dempués habría d'atribuyise la muerte prematuro y misterioso del conde de Peñalva a esta circunstancia relativa a los grupos políticos locales ambiciosos y descontentos.
Pruvia
Alcuéntrase a 7,50 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 208 msnm y tien una población de.
Shigeo Sugimoto
Shigeo Sugimoto (杉本 茂雄, ), foi un futbolista xaponés.
Polyommatus violetae
Combinaciones válides
Polyommatus (Agrodiaetus) violetae Agrodiaetus violetae Nota: Agrodiaetus, un xéneru clásicu, ye consideráu anguaño por dellos autores como un subxéneru de Polyommatus, otros, sicasí, entá lo consideren como un xéneru válidu. Sicasí, la combinación Agrodiaetus violetae ye válida o correuta, tantu n'unu o otru casu.
García de Valdés y Osorio
La so estancia y muerte en Yucatán
Al llegar a Yucatán, García de Valdés atopóse que munchos indíxenes y españoles morrieren pol roxura, la fiebre mariello y pola fame qu'azotaba entós daquella la rexón que cumplía pocu más d'un sieglu de ser conquistada. Dispunxo por ello de momentu que naide tendría de retener y monopolizar el maíz pa revendelo a precios d'especulación, so penes severes. Esto provocó gran malestar ente los encomenderos que yeren quien se beneficiaben principalmente de la escasez alimentaria reinante.
Polyommatus violetae
Sinonimies
Agrodiaetus violetae = Agrodiaetus fabressei violetae
García de Valdés y Osorio
La so estancia y muerte en Yucatán
Tuvo series dificultaes pol fechu de prohibir el tráficu comercial colos indíxenes, estableciendo amás axentes sos por que suministraren lo qu'aquellos riquíen, tou a nome del gobernador. Esto ye, fixo nel so beneficiu, siquier aparentemente, lo qu'a otros prohibió faer. Determinó tamién que dellos inspeutores visitaren los poblaos indíxenes pa determinar la cantidá de granos con que realmente cuntaba la población rexonal. El so orde viose arrodiada de suspicacia y rocea porque corrió ente la población la versión de que lo que tales inspeutores queríen, yera tomar en pignoración o apoderase de les sos colleches. Esto fizo que apresuradamente la xente intentara esconder los sos granos en llugares desavenientes, lo que provocó qu'una gran parte de la esistencia perder pol mugor y el royedores, lo que finalmente tuvo l'efectu dramáticu d'amontar la escasez real y la fame consecuente.
La situación volvióse tan crítica que'l gobernador tuvo que convocar a una magna xunta de los notables pa determinar les aiciones a siguir. Nun llegaron a mayor alcuerdu en tal xunta, cola salvedá d'emitise una nueva prohibición pa los indíxenes de vender los sos escedentes agrícoles, lo que fizo que'l malestar colectivo creciera entá más.
Na acta del so fallecimientu caltenida nel sagrariu de la catedral de Yucatán diz:
Inspiración pa la lliteratura
Siquier dos importantes obres lliteraries inspiráronse na figura y nel so pasu pola península de Yucatán nel sieglu XVII, d'esti mal llamáu popularmente Conde de Peñalva (asina se-y conoció, seique por embrivir, en Yucatán, mientres los sieglos XVIII y XIX). Una novela escrita en 1879 por Eligio Ancona y la otra, en 1883, un drama teatral en versu de José Pion Contreras, los dos, autores de sonadía nes lletres mexicanes decimonóniques.
Descendencia
Del matrimoniu del I conde de Marcel de Peñalva cola mentada doña Margaríta nacieron: 1) Fernando de Valdés y Beltrán, natural de Méxicu, que probó la so nobleza pa ingresar na orde militar de Santiago; 2) García de Valdés y Beltrán, II conde de Marcel de Peñalva que tamién probó la so nobleza ya ingresó na mesma orde en 1658. Casó con María Urrutia de Vergara y finó en 16 d'avientu de 1687 ensin socesión direuta. El so sobrín segundu Rodrigo González de la Rúa Cienfuegos y Valdés, moteyáu'l Viejo, asocéde-y como III conde de Marcel de Peñalba. En Rodrigo González de la Rúa Cienfuegos y Valdés, en 1687, per vegada primera l'apellíu Cienfuegos xunir al condáu de Marcel de Peñalva, pasando Rodrigo'l Viejo a ser l'III conde de Marcel de Peñalva. L'IV conde de Marcel de Peñalva ye Rodrigo Antonio González de Cienfuegos y Valdés (bautizáu en Ferrero, conceyu de Gozón, en 9-VII-1677 +27-VII-1711), fíu del anterior. El V conde, fíu del anterior, foi Baltasar González de Cienfuegos y Casu (1707 +24-X-1770), señor de les cases d'Ayande, Ḷḷena, Lanio, Cangas de Tinéu, Sorribas y Salamanca. Del so segundu matrimoniu'l 14 de mayu-1744, con Josefa María Velarde Calderón y Prada (muerta en 1756) nacíó el VI conde Rodrigo Antonio González de Cienfuegos Casu Valdés Múgica y Velarde (n. Uviéu 18 de xunetu de 1745 y fináu el 9 d'abril de 1813). El VII conde ye'l fíu d'esti postreru, Juan González de Cienfuegos Casu Valdés y Carrió (n. Uviéu'l 27 de xunetu de 1777 y fináu en 1854). El VIII ye fíu del anterior, don Ignacio González de Cienfuegos Maldonado y Navia-Osorio. Asocéde-y el so hijo Concepción González de Cienfuegos y Fernández de la Calzada (n. Candás el 27 d'avientu de 1857 y finada en 1927), como IX condesa. El X conde de Marcel de Peñalba sería'l so sobrín segundu Jesús Bernardo de Quirós y Muñoz (1864-1951) dende'l 3 de marzu de 1928. Asina'l condáu de Marcel de Peñalva pasa a la casa de Bernaldo de Quirós. El XI lo va ser el so fíu Luis Bernaldo de Quirós y Alcalá Galiano (26 d'avientu de 1917 finando'l 6 de xunetu de 1996) y, finalmente, el XII y actual conde, Iván Bernardo de Quirós y Álvarez de les Asturies Bohórquez, nacíu en Madrid el 26 de mayu de 1956.
Polyommatus violetae
Hábitat
La vexetación ta compuesta por encinares, pinares de Pinus nigra, Pinus halepensis y Pinus pinaster de distribución abierta que se combinen con carba xerófilo formáu por especies como Erinacea antillys, Crataegus sp., Phlomis sp. o Lavandula latifolia. La so planta nutricia ye Onobrychis argentea que les sos subespecies son O. a. argentea y O. a. hispanica, amestaes fundamentalmente a suelos caliares, magrizos y margosos, anque puntualmente pueden apaecer sobre esquistos, dolomíes y mármoles.
Bioloxía
Una sola xeneración añal (univoltina) na que los adultos vuelen dende principios de xunetu hasta mediaos d'agostu. La puesta realízase sobre'l tarmu y les fueyes de la so planta nutricia. La fase hibernante ye'l Canesba, que perdura dende finales del branu hasta la primavera del añu siguiente. La gata ye atendida por numberoses especies de formigues como les del xéneru Camponotus, Crematogaster y Plagiolepis. La pupación  realizase a partir del mes de xunu, con un periodu d'unos 15 díes, a partir del cual va salir l'adultu.
Caltenimientu
Nel Llibru coloráu de los Invertebraos d'Andalucía", cuando la so distribución conocida yera bien amenorgada, ya inclusive se desconocía que la población esistente nel SE. de la Península pertenecía a la especie "violetae", incluyóse-y na categoría de "en peligru críticu d'estinción". Anguaño afayáronse nueves poblaciones y la so distribución ye más amplia de lo que se creía, por tantu yá nun procedería incluyila na anterior categoría mentada.
Chlorodrepanis stejnegeri
'''Chlorodrepanis stejnegeri ye una especie de mieleru ḥawaianu endémica de Kauai, Ḥawai.
Chêne-Sec
Chêne-Sec ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu Internacional Afonso Pena
L'Aeropuertu Internacional Afonso Pena ye l'aeropuertu más importante de Curitiba, ta alcontráu a 18 km al sureste del centru de la ciudá, na ciudá de São José dos Pinhais. Ye una de les terminales aérees más modernes de Brasil. L'aeropuertu inclúi un pequeñu muséu, una área de xuegos y un pequeñu centru comercial con 60 llocales dientro de la terminal.
Como munchos otros aeropuertos brasilanos, el de Curitiba foi nomáu n'honor al ex-presidente brasilanu Afonso Pena en 1996.
Foi construyíu mientres la Segunda Guerra Mundial polos estauxunidenses pa sirvir de sofitu na guerra. En 1974 l'aeropuertu pasó a l'alministración d'Infraero. En 1996, Infraero construyó una nueva terminal de pasaxeros, y la vieya terminal foi remocicada y anguaño ta siendo utilizada como terminal de cargues.
Los principales problemes del aeropuertu son les imprevisibles ya inestables condiciones climátiques de la rexón, la neblina mientres les hores de la mañana de los díes ivernizos y la pista 11/29, la pista auxiliar, que ye demasiáu curtia y con equipamientu obsoleto (la 15/33 pela so parte, opera en categoría III).
Accesu
L'aeropuertu atopar a dieciocho quilómetros al sureste del centru de Curitiba.
Tuñón
Tuñón  ye un llugar de la parroquia del mesmu nome, nel conceyu asturianu de Santo Adriano.
left|thumb|250px|Ilesia de Santo Adriano de Tuñón.
Asítiase ente l metros d'altitú sobre'l nivel del mar y tien. Ta a unos 2,7 quilómetros de la capital, Villanueva, a la que se llega pela carretera AS-228.
Nel pueblu alcuéntrase la ilesia de Santo Adriano de Tuñón.
Pruvia Riba
Alcuéntrase a 7,50 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 222 msnm y tien una población de.
Catapulta
Una catapulta ye un preséu militar utilizáu na antigüedá pal llanzamientu a distancia de grandes oxetos a manera de proyeutiles. Foi inventada probablemente polos griegos y darréu ameyorada por cartaxineses y romanos, y foi bien emplegada na Edá Media.
La catapulta foi creada principalmente pa baltar muralles enemigues y tomar por asaltu los castiellos. Les primeres catapultes emplegábense lloñe d'onde se construyíen, lo qu'obligó a los creadores ya inxenieros a trabayar na so forma, pesu, tamañu, diseñu y movilidá, pos yeren armes necesaries nos grandes combates. D'esta forma llogróse llograr una catapulta más fácil de remanar y treslladar, que podía participar nes batalles.
Tamién se conoz a estos aparatos col nome llatín velopoietica. Los modelos más grandes taben montaos sobre fuertes plataformes de madera; el gatíu o impulsor d'esti tipu de ballesta enterriar por aciu cuerdes hasta quedar suxetu con un gabitu. Otru tipu de catapulta aplicaba'l principiu de torsión pa llanzar piedres o oxetos pesaos sobre muralles y fosos: unes cuerdes endolcaes con tornos pa echar escontra tras el mecanismu impulsor. Tamién s'utilizaben catapultes más pequeñes, que yeren portátiles. Vease Fortificaciones.
Les catapultes más primitives disponíen d'un brazu con forma de cuyar nel estremu p'asitiar y llanzar el proyeutil, pero les últimes versiones primero que l'usu xeneralizáu de la pólvora dexar obsoletas usaben una fonda pa llanzar el proyeutil.
El tipu más eficaz de catapulta yera'l trabuquete o almajaneque, que funcionaba por aciu la fuercia de la gravedá. Un contrapesu se izaba por aciu unes cuerdes, y una vegada asitiáu'l proyeutil, soltábense les cuerdes y el contrapesu, más pesáu que dichu proyeutil, llanzar.
Les primeres catapultes fueron en forma d'una enorme resortera o fonda entamada por Alexandru Magnu y los sos inxenieros pa poder baltar les muralles del imperiu persa. Los griegos teníen una enorme fonda que llanzaba grandes fleches per mediu de cuerdes elástiques. Depués esi modelu foi modificáu pa llograr llanzar piedres usando la enerxía de cuerdes elástiques más la enerxía d'otres cuerdes de tensión.
Genaro Arias Herrero
Bibliografía
Alonso Marchante, J.L. (2006). "Muerte en Somiedo. Una historia de la Guerra Civil en Asturias y León". Ediciones Azucel, Avilés.
Diacrisia sannio
La Diacrisia sandio ye una especie de lepidópteru ditrisio de la familia Arctiidae, que s'atopa en toa Europa hasta los 68ºN.
Bioloxía
Vuela de xunu a xunetu según llocalización. La canesba ye escura, cuasi marrón, con pelos coloraos, llinia dorsal llixera ta puntiada de colloráu, y estigmes blancos. Les gates aliméntnse en dellos arbustos y plantes herbacees, Galium sp., Plantago sp., Taraxacum secta. Ruderalia, Epilobium sp., y Urtica sp.
Ducula perspicillata
La dúcula d'antioyos (Ducula perspicillata) ye una ave columbiforme de la familia Columbidae.
Distribución xeográfica
Trátase d'un endemismu de les selves de les Moluques y Kofiau, n'Indonesia.
Chevigny (Jura)
Chevigny ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Taro Kagawa
Taro Kagawa (賀川 太郎, ), foi un futbolista xaponés.
El Pasaúriu
Hay delles poblaciones col nome El Pasaúriu:
Norman Kerry
Norman Kerry foi un actor d'Estaos Xuníos que la so carrera estender a lo llargo de más de 25 años, empecipiándola na dómina del cine mudu y rematándola escontra'l términu de la Segunda Guerra Mundial.
Biografía
El so verdaderu nome yera Arnold Kaiser, y nació en Rochester (Nueva York), nuna familia d'ascendencia alemana. Escontra l'entamu de la Primer Guerra Mundial decidió camudar el so nome, decididamente alemán, por Norman Kerry, col que darréu foi conocíu.
Escontra 1916 fixo amistá con Rodolfo Valentino, entós un baillarín de cierta sonadía, na ciudá de Nueva York. Paez ser que presentó a Valentino a la baillarina Bonnie Glass, que pasó a ser compañera so de baille. A cambéu, Valentino afaló a Kerry por qu'intentara abrir pasu nel cine.
Kerry debutó nel cine na comedia de 1916 dirixida por Allan Dwan Manhattan Madness, protagonizada por Douglas Fairbanks. Al añu siguiente consiguió'l estatus de primer actor masculín nel filme The Little Princess, dirixíu por Marshall Neilan, y nel cual actuó con Mary Pickford. En 1918, tres el so ésitu en The Little Princess, rodó la película de William Desmond Taylor Up the Road with Sallie, na que trabayaba Constance Talmadge.
La carrera de Kerry rellumó na dómina del cine mudu ente finales de la década de 1910 hasta entrada la de 1920, siendo un actor bien popular, sobremanera ente'l públicu femenín. El so físicu facilitó-y la interpretación de personaxes gayardos, heroicos y aventureros, o d'exóticos y engañadores conquistadores. Gracies a tou ello, en 1923 Kerry yera un respetáu primer actor y un reclamu pal públicu. Esi añu actuó en dos filmes que dieron enforma que falar: l'enorme ésitu de taquilla Nuesa Señora de París, con Lon Chaney y Patsy Ruth Miller, y el revesosu Merry-Go-Round, xunto a l'acabante llegar Mary Philbin. Kerry foi escoyíu pa trabayar en Merry-Go-Round pol famosu direutor austriacu Erich von Stroheim, pero Irving Thalberg, executivu del estudiu, despidió a von Stroheim mientres el rodaxe, siendo reemplazáu pol direutor Rupert Julian. Anque revesosu nel so tiempu, na actualidá'l filme ye consideráu un clásicu.
Kerry actuaría otra vegada con Lon Chaney y Mary Philbin nel clásicu d'horror de 1925 The Phantom of the Opera, interpretando al namoráu de Philbin, el Vizconde Raoul de Chagny. El filme foi un enorme ésitu, tanto financieru como de crítica, y asitió a Kerry como primer actor nos años venti. Esi mesmu añu actuó con Patsy Ruth Miller na cinta d'aventures Lorraine of the Lions, anque ensin l'ésitu del títulu anterior. En 1927 Kerry compartiría de nuevu pantalla con Lon Chaney na película d'horror dirixida por Tod Browning The Unknown, con Joan Crawford. El restu de la década siguió interpretando papeles prominentes acompañáu de famoses actrices de la dómina, tales como Anna Q. Nilsson, Marion Davies, Bebi Daniels, Mildred Harris, ZaSu Pitts, Joan Crawford, Lillian Gish y Claire Windsor.
Colos entamos del cine sonoru, él y Mary Philbin axuntar pa rodar escenes falaes pa una versión de "Phantom of the Opera" (1930). Na banda sonora sobreviviente oyer a dambes estrelles falando con dicción esaxerada, incómodes y ríxides. Ésti foi l'únicu títulu sonoru de Philbin, y l'entamu del cayente de Kerry. En 1931 trabayó en Bachelor Apartment, acompañando a la estrella del cine mudu Mae Murray. Esta cinta recibió crítiques adverses, y la carrera de dambos actores empezó'l so fin. Antes del so retiru, Kerry rodó inda otres tres producciones.
Más palantre Kerry decidió formar parte de la Lexón Estranxera Francesa, volviendo a los Estaos Xuníos cuando Francia foi invadida pola Alemaña nazi.
Norman Kerry finó en Los Angeles, California, en 1956 por causa de una enfermedá hepática. Tenía 61 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu de Holy Cross, en Culver City, California.
Pola so contribución a la industria cinematográfico, Norman Kerry foi compensáu con una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 6724 de Hollywood Boulevard.
Euplagia quadripunctaria
La Euplagia quadripunctaria, ye una especie de lepidópteru ditrisio de la familia Arctiidae de colores brillosos, que s'atopa en toa Europa.
Descripción
Árctido  con un valumbu de nales anteriores de 21 a 26 mm, la parte cimera con rayes marielles sobre fondu pardu escuru o ocre. Nales posteriores de color coloráu, con dos puntos negros carauterísticos.
Distribución
Distribúise por toa Europa, oeste de Rusia, sur de los Urales, el Cáucasu, Asia Menor y Próximu Oriente hasta'l sur de Turkmenistán. Na península ibérica alcuéntrase en toles rexones, dende'l nivel del mar hasta percima de los 2.000 m d'altitú, en terrenes montascosos de suelos caliares, en gleras y pindios predreses con riegues.
Puga
Puga ye un llugar de la parroquia de Pruvia nel conceyu asturianu de Llanera.
La Peña'l Plonu
La Peña'l Plonu ye una casería de la parroquia de Santu Medero, nel conceyu asturianu de Bimenes.
Alcuéntrase a 6,5 km de Martimporra, la capital del conceyu, a un altor mediu de 532 msnm y tien una población de.
Chevreaux
Chevreaux ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Gaspar Rosety
Gaspar Rosety Menéndez foi un periodista español.
Biografía
Nació en Madrid y a los 20 díes colar a Xixón. A los sos 16 años, en 1974, fina'l so padre y el so hermanu Manolo convertir nel so "mentor". Empezó la so carrera en Radio Xixón en 1975, exerciendo al empar como xefe de deportes del diariu El Noroeste, pa pasar de siguío a Radio Intercontinental de Madrid en 1979, en 1982 fichó por Antena 3 Radio con José María García al qu'acompañó en 1992 a la COPE. En 1997 dio'l saltu en solitariu a Cadena Radio Voz, onde exerció como direutor de deportes y axuntu al conseyeru delegáu.
Compartió esti tiempu col exerciciu del periodismu d'investigación en Diario 16, y columnes en La Voz de Galicia. En 1998, foi designáu pola FIFA narrador oficial de la Copa Intercontinental de Tokiu. Llevó a cabo collaboración col diariu Marca y Telemadrid antes de ser nomáu direutor de medios y, en 2007, axuntu a la Presidencia del Real Madrid Club de Fútbol. Ocupó'l cargu hasta xunu de 2009 cuando s'incorporó a la Real Federación Española de Fútbol, primeramente como direutor de medios y darréu como asesor de presidencia con Ángel María Villar.
Rosety yera llicenciáu en periodismu pola Universidá Europea de Madrid, máster Internacional en Derechu y Xestión del deporte pol ISDE (Institutu Cimeru de Derechu y Economía), máster en Derechu del Deporte pol INEFC de Lérida y en xineru de 2014 foi escoyíu presidente de l'Asociación de Derechu Deportivu de Madrid.
Nos últimos años foi asesor de presidencia de la Real Federación Española de Fútbol y miembru del claustru de la Facultá d'Artes y Comunicación de la Universidá Europea de Madrid, amás de columnista de los diarios La Razón y La Voz de Galicia.
Rosety finó'l 6 de marzu de 2016 a los 57 años, de resultes d'una hemorraxa cerebral que sufriera díes antes.
Chevrotaine
Chevrotaine ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Rebollada
Hai delles llocalidaes col nome La Rebollada:
Nobuyuki Kato
Nobuyuki Kato (加藤 信幸, ), foi un futbolista xaponés.
Cándido Bareiro
Cándido Pastor Bareiro Caballero foi políticu, diplomáticu y presidente de Paraguái.
Biografía
Cándido Bareiro foi un diplomáticu d'enllargada carrera y gran esperiencia. Fíu de Luis Bareiro Montiel y Felipa Dolores Caballero Mayor, yera nietu del célebre prócer de la independencia paraguaya, Pedro Juan Caballero. Foi alumnu del colexu alministráu pol maestru arxentín Juan Pedro Esguilada.
L'escritor uruguayu José Sienra Carranza, que lo conoció nel entamu de les posguerra, dixo de Bareiro:
Más tarde, el periódicu La Llibertá de Buenos Aires, en 1877 considerar de notable familia, que curió con percuru la so educación unviándo-y a Londres, onde terminó los sos estudios. Integró'l primera pernomáu grupu d'alumnos becaos con destín a Europa, que partió a bordu del Ríu Blanco, el 2 de xunu de 1858.
Finó, por causa de una curtia enfermedá, na ciudá d'Asunción cuando taba entrando a la metá del so mandatu como presidente de Paraguái, el 4 de setiembre del añu 1880. El vicepresidente, Adolfo Saguier, nun pudo asocede-y, porque lo torgar un golpe d'estáu encabezáu pol Xeneral Bernardino Caballero y el ministru del Interior asumió'l mandu esa mesma fecha. Foi contemporaneu de José del Rosario Miranda y Gregorio Benítez.
Trayeutoria política
El 21 de marzu de 1864 el gobiernu procedió al nomamientu de Cándido Bareiro como ministru, encargáu de negocios de la Llegación acreditada en Londres y París. A partir de marzu de 1864 hasta ochobre del añu siguiente tuvo que desempeñar dificultoses xeres que teníen estrecha rellación cola marcha de la guerra.
Cándido Bareiro yera un antiguu diplomáticu del gobiernu lopizta, foi un importante líder políticu de la posguerra. Foi Ministru ante Inglaterra y Francia. Fundó'l Club Unión d'Asunción, más tarde llamáu Club Unión del Pueblu, antecesor del Partíu Coloráu, y foi líder de “bareirismo”, participando nes guerres civiles de 1873 y 1874.
El 21 de marzu se 1864 foi nomáu encargáu de negocios de la Llegación acreditada ante París y Londres. El 30 de xunu de 1869 foi candidatu convencional constituyente pol club del Pueblu, pero pa la so mala suerte nun algamar los votos abondos pa la so consagración. El 22 d'agostu foi designáu xuez de comerciu, coles mesmes foi sindicáu como unu de los propietarios del prestixosu periódicu “La Voz del Pueblu”, que yera dirixíu pol médicu del cuerpu de sanidá militar arxentín, el doctor Miguel Gallegos.
Gobiernu
Foi Presidente de la República de Paraguái ente'l 25 de payares de 1878 y el 4 de setiembre de 1880. Secundó-y na vicepresidencia, Adolfo Saguier. El so gabinete ministerial constituyir colos siguientes ministros:
Mientres el so gobiernu, el Paraguái tomó posesión del territoriu del Chaco dau pol veredictu arbitral del presidente d'Estaos Xuníos Rutherford Hayes (Laude Hayes); dar# en la refección del Palaciu de López, fundóse nueves colonies y fíxose posible la llegada de 1723 inmigrantes al país. Pedro Juan Aponte foi designáu obispu de Paraguái y adoptóse el Códigu Penal arxentín. Roblóse, amás, el tratáu Decoud-Quijarro, con Bolivia, pero nun foi ratificáu, Arxentina apurrió al Paraguái el territoriu de la Villa Occidental, actual Villa Hayes, instalóse la primer fábrica de xelu del país, producióse amás, el conflictu ente los poderes lexislativo y xudicial, pol exerciciu de la procuración per parte de los sos miembros. El 1 d'abril de 1880 Cándido Bareiro lleó'l so únicu mensaxe como presidente, en cuantes que se aldericó nel Senáu los proyeutos financieros del executivu y autorizóse el funcionamientu d'una llotería de beneficencia.
Actos polémicos
A principios del añu 1867 el Mcal. López pensó encamentar a Bareiro la misión de tresportase hasta los Estaos Xuníos pa estimar a les sos autoridaes una brindada participación. Lamentablemente ciertes dilixencies nun fueron cumplíes ce por be por Bareiro. El Mcal. pasara per alto un primer actu de desobediencia del so parte, pero asocedieron otros fechos qu'escarecíen de responsabilidá. López ordenó que se delegue a Benítez al Perú y asina espresar la declaración de refugo per parte del gobiernu escontra al tratáu de la Triple Alianza. Bareiro nun enfocó correutamente la indicación y de manera despreocupada contentar con unviar una carta, con fecha 14 d'avientu de 1866.
Dizse qu'unu de los errores de López foi escoyer como Encargáu de Negocios de Paraguái n'Europa a Bareiro. Dalgunos acusen a este de la derrota de Paraguái na guerra, yá que tenía como misión viaxar a Europa a mercar armamentu, pero los mesmos perdiéronse por causa de la so incompetencia. Tou esto nun tenía xustificación dalguna, asina que el 20 de xineru de 1868, Bareiro foi obligáu a apurrir el so cargu.
Jübek
Jübek ye un conceyu asitiáu nel distritu de Schleswig-Flensburgu, nel estáu federáu alemán de Schleswig-Holstein. Alcuéntrase pel norte del estáu, a poca distancia al noroeste del fiordu Schlei y al sur de la llende con Dinamarca.
Demografía
Tien una población de
Liútenitsa
Liútenitsa (en búlgaru "лютеница", en serbiu "Љутеница") ye un tipu de mueyu de pimientos y tomates preparaos con una plizca de sal gordo, cebolles, aceite vexetal y otres especies como ayu y pimienta negro. La Ljutenica ye llixeramente picante y ye tan popular como l'Ajvar.
Tramazet
Tramazet, n'aragonés, o Tramaced, n'español, ye un conceyu al sur de la Hoya d'Huesca (España), contorna a la que pertenez. La so distancia a Huesca ye de 28 km. Ta asitiáu na falda de la sierra del so propiu nome na carretera A-1216.
Ducula pacifica
La palombu imperial del Pacíficu o dúcula del Pacíficu (Ducula pacifica) ye una especie bien estendida de palombu perteneciente a la familia Columbidae. Alcuéntrase en Samoa Americana, les Islles Cook, les islles más pequeñes del este d'Islles Fixi, Kiribati, Niue, les islles satélites más pequeños de Papúa Nueva Guinea, Samoa, Islles Salomón, Tokeláu, Tonga, Tuvalu, Vanuatu y Wallis y Futuna. El so hábitat natural son los montes de tierres baxes húmedes tropicales nes islles más pequeñes y monte montano húmedu tropical nes islles más grandes. Viaxen ente les islles col fin de buscar alimentu. Pueden formar grandes bandaes n'árboles frutales, y viaxen delles distancies p'alimentase. La especie ye frugívora, teniendo una serie d'especies de frutos, y de xemes en cuando fueyes y flores. La especie añera n'árboles altos, construyendo un nial ocultu desordenáu ensin forru de ramines. Polo xeneral, un solu güevu ye puestu, la incubación ye llevanda a cabu por dambos padres.
La especie sufrió la perda d'hábitat y la presión de la caza, y amenorgóse a nivel llocal en delles zones, sigue siendo común na mayor parte del so área, y ta catalogáu como menos esmolición pol IUCN. La especie ye más vulnerable n'islles pequeñes. El palombu imperial del Pacíficu foi cazáu na prehistoria en Tonga y Samoa con trampes ellaboraes sobre plataformes de piedra, y estes caceríes yeren de considerable importancia cultural. Ye considerada como símbolu nacional de Tonga.
Remoria
Remoria ye un llugar de la parroquia de Pruvia nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 9,00 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 144 msnm y tien una población de.
Torres de Barbués
Torres de Barbués ye un conceyu de la provincia d'Huesca, a 345 metros sobre'l nivel del mar. Ta na Depresión del Ebro, no que se conoz como los Llanos de la Violada. Falta 23 km de Huesca en direición sur. El términu municipal cuenta con 13,94 quilómetros cuadraos. Pertenez a la comarca de los Monegros. El ríu Flumen traviesa'l términu municipal, pasando unos cientos de metros al norte de la ilesia. Les llocalidaes más cercanes son Barbués (2 km), Almuniente (3 km), Valfonda de Santa Ana (4 km), Frula (4 km) y Sangarrén (6 km).
Creación de Valfonda de Santa Ana
Mientres la dictadura fascista del xeneral Franco, nel marcu del proyeutu de colonización que se taba entamando nos Monegros, crear nel términu municipal un nuevu asentamientu llamáu Valfonda de Santa Ana.
Población
Nota: nestes cifres inclúyense conjuntamente los habitantes de Torres de Barbués y Valfonda de Santa Ana. (A partir del 1963, añu que s'inauguró'l conceyu de colonización).
Ilesia
La torre del campanariu foi construyida a finales de sieglu XIX. Ye de planta rectangular, de tres cuerpos de sillería y lladriyu. Rematar con un capitel d'ángulos ochavados con cubierta piramidal. Apocayá foi rehabilitada ya inaugurada el 17 d'avientu de 2011.
Casa de los Ablondes
Los Ablondes fueron unos terratenientes que tuvieron la so principal residencia en Torres. La so casona, que data de principios del sieglu XX, ye de planta rectangular y tien tres pisos.
La Reboḷḷada
Hai delles llocalidaes col nome La Reboḷḷada:
Búmeran
thumb|200px|Bumeranes modernos.
El búmeran o bumerán (del inglés bumerán) ye una arma qu'en siendo llanzada, si nun impacta nel oxetivu, torna al so puntu d'orixe por cuenta del so perfil aerodinámicu y forma de llanzamientu especiales. Perteneciente a la clase de los cayaos refundizos utilizar p'amoriar y, en casos escepcionales, matar a pequeños animales o hostigar a la infantería enemiga mientres la batalla. Esisten munchos materiales válidos pa construyir un bumerán: madera, plásticu, cartón, fibra de carbonu, aluminiu, etc.
La so capacidá de describir vuelos d'ida y vuelta deber a la so combadura y talláu; pero tamién en gran midida a l'habilidá y la téunica del llanzador.
Lo mesmo qu'otres armes de gran usu, como'l arcu o la xavalina, el búmeran ye bien antiguu y conocíu en práuticamente tolos continentes, non namái n'Australia como equivocadamente créese. Esisten baxorrelieves y dibuxos de cazadores y soldaos utilizando cayaos refundizos nel Antiguu Exiptu. Pela so parte san Isidoro de Sevilla escribía nel so enciclopedia la descripción d'esta arma, el so usu pa mancar o atochecer y la so capacidá pa volver escontra'l so llanzador cuando nun atopaba blancu.
thumb|200px|Bumeranes de los indíxenes del Rain forest, Australia. thumb|200px|Bumeranes atopaos na tumba del faraón [[Tutankamón.]]
Historia
Non tolos artefautos denominaos comúnmente bumerán retornen al llanzador. Los que yeren utilizaos pa la caza polos aboríxenes australianos nun retornaben y el so nome nun yera bumerán, sinón kylie. Tamién, los que nun vuelven son denominaos killing sticks. Tienen un metro d'altor, y son curvados y de gran pesu, hasta 6 ó 7 quilos. L'usu de los kylie cesó cuando s'impunxeron otres armes de caza al revelase como más eficientes, por casu arcu y fleches.
Los killing sticks nun son esclusivos d'Australia; el más antiguu que pudo ser fecháu hasta agora foi atopáu en Polonia nel añu 1987. Fueron atopaos nos cinco continentes; inclusive los había na tumba de Tutankamón, fai yá más de trés mil años. L'usu principal dau a los bumeranes nel antiguu Exiptu foi'l d'arma de mano.
Tamién en Atapuerca atopáronse killing sticks, siendo la so meyor descripción en castellán "garrotes equilibraos", susceptibles de ser utilizaos na caza y na guerra.
Nun hai feches exactes nin unanimidá del primer killing stick cola capacidá de "retornar al puntu de llanzamientu", siendo evidentemente muncho más recién que los afayos de Atapuerca y Polonia.
La práutica deportiva desenvolvióse nel sieglu XX, siendo un simple xuegu d'habilidá ente mozos guerreros cuando nun cazaben. A principios del sieglu xx el mayor vuelo escasamente superaba los 30 metros; en 1950 yeren 50 metros y Herb Smith, el gran primer divulgador del bumerán, xubió la distancia a los 100 metros, con unos pocos años de dedicación, el 17 de xunu de 1972.
El 18 de marzu de 2008, el astronauta xaponés Takao Doi reparó, nun esperimentu na Estación Espacial Internacional, que los bumerán tamién volvíen al llanzador en gravedad cero. Anque esti esperimentu nun foi del tou válidu por causa del so llanzamientu confináu, polo cual la torna basar nel efeutu aerodinámicu de la doblez de les ales de cartulina, y nel aire presente dientro de la nave. El primer astronauta que realizó dichu esperimentu foi a Jean-Francois Clervoy, na estación MIR en 1997. Él foi muncho más precisu y téunicu cola realidá en comparanza col astronauta xaponés Takao Doi, al ser dafechu consciente de que la torna yera frutu de l'aerodinámica; en nengún casu de la microgravedad creada pol bumerán na so rotación.
Funcionamientu
Puede adoptar cuasi cualquier forma y hai de ser llanzáu de forma que xire sobre la so propia exa. La sustentación nel aire deber a la forma de les palas, que, con un perfil similar al de les ales d'un avión, van “atacando” l'aire mientres el bumerán xira sobre sí mesmu y muévese. La trayeutoria del desplazamientu ye independiente de la velocidá llinial y la velocidá a la que xira sobre la so propia exa, y ye una constante en cada bumerán. Esto asocede porque mientres el bumerán xira sobre la so propia exa y avanza, la pala que nesi momentu xira nel sentíu del desplazamientu del bumerán sofita más al respective de la que nesi momentu xira en sentíu contrariu a la meyora, polo que se produz un torque o precesión giroscópica nesi sentíu.
Los bumeranes pueden tener, por tanto, cualquier númberu de palas. Les palas nun tienen por qué ser iguales nin el bumerán simétricu; esisten bumeranes con forma de V, de W, con trés palas, palas distribuyíes como les aspes d'un helicópteru, con forma de canguru, de tortúa, de pexe, etc.
Anguaño ta bien estendíu l'usu deportivu del búmeran. Siempres la distancia mínima del vuelu tien de ser de 20 metros. Esisten campeonatos a nivel internacional onde, por modalidaes, valórase:
John Waters
Anque tien apartamentos en Nueva York, San Francisco y una casa de veranéu en Provincetown, Waters inda caltién la so residencia na so ciudá natal, Baltimore, onde rueda les sos películes.
Infancia y juventud
John Waters nació en Baltimore, fíu de John Samuel Waters, fabricante d'equipos de proteición contra'l fueu, y de Patricia Ann Waters, de soltera Whitaker.
Waters creció en Lutherville, un suburbiu de Condáu de Baltimore. El so amigu d'infancia (y posterior musa), Glenn Milstead, más tarde conocíu como Divine, tamién yera vecín d'esti condáu. John Waters estudió na escuela del Calvert Hall College. Al cumplir los dieciséis años recibió un regalu de parte de Stella Whitaker, la so güela materna, que sería definitivu: una cámara de cine.
Entamos
La so primer película foi Hag in a Black Leather Jacket. Según Waters, el filme exhibir nuna única ocasión nuna cafetería d'ambiente beatnik de Baltimore.
Waters foi estudiante na New York University (NYU) na ciudá de Nueva York, sicasí aquello nun yera lo qu'él esperaba:
«''NYU...Tuvi ellí como cinco minutos. Nun sé en qué taba pensando. Fui a una clase, calteníen una conversación sobre 'el Potemkin' y nun yera d'eso de lo que yo quería falar. Tuvi que dir ver Olga's House of Shame. Eso yera más lo mío.''»
En xineru de 1966, Waters y unos amigos fueron sosprendíos fumando mariguana nos xardinos y fueron espulsaos. Waters tornó a Baltimore, onde empezó a trabayar na so siguiente película Eat Your Makeup (Cómite'l to maquillaxe), que sería rodada esi mesmu añu.
Los sos primeros trabayos presentaben, so una estética marcadamente camp, personaxes encantadoramente indecentes en situaciones escandaloses, cola ayuda d'unos diálogos esaxeráu y llenu d'escentricidaes. Trés clásicos d'esta dómina, Pink Flamingos, Female Trouble, y Desperate Living, formen la Trash Trilogy (Triloxía Basura), qu'esforció les llendes del decoro, lo convencional y, en concencia, la censura cinematográfica. Ye particularmente célebre la escena final de Pink Flamingos, añedida a la fin de la cinta ensin aparente continuidá con entamar pero sí col personaxe. Foi rodada nuna sola toma ensin efeutos especiales: un pequeñu perru defeca na cai y Divine cómese los escrementos del animal.