cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keith Andes
Carrera
Pa la televisión, intervieno nun show policial de curtia trayeutoria, This Man Dawson (1959-1960). Amás, foi un detective aficionáu na sitcom de 1963 de Desilu Porductions pa la CBS Glynis, protagonizada por Glynis Johns. Al añu siguiente foi artista convidáu de la sitcom de Mickey Rooney Mickey, emitida pola ABC. Andes actuó en 1960 xunto a Lucille Ball nel musical representáu nel circuitu de Broadway Wildcat, y más palantre na sitcom que l'actriz interpretó nos años sesenta, The Lucy Show. Tamién trabayó en xira interpretando a Miguel de Cervantes/Don Quixote na obra "Man of La Mancha." Nos últimos años de la so carrera interpretativa intervieno en series televisives como Cannon, Death Valley Days, Daniel Boone, I Spy, The Andy Griffith Show, The Rifleman, Perry Mason (episodiu "The Case of the Skeleton's Closet"), Star Trek: The Original Series (episodiu "La mazana"), y Buck Rogers in the 25th Century (episodiu "Buck's Duel to the Death").
Mésandans
Tien una población de y una superficie de  km².
Keith Andes
Carrera
Dientro de la so carrera interpretativa, Andes foi tamién actor de voz, pudiéndose-y oyer na producción Birdman y el tríu galaxa (1967). Nos sos últimos años actuó como actor cinematográficu nes cintes ...And Justice for All y Tora! Tora! Tora!.
Sant Climent de Llobregat
Xeografía
El conceyu ye travesáu peles carreteres BV-2004, que lo comunica con Sant Boi de Llobregat (al este) y la BV-2003 que lo comunica con Viladecans (al sur). Ta comunicáu per caminos y pistes forestales con Torrellas de Llobregat, Gavà y Begas. thumb|left|165px|Llocalización del conceyu de San Clemente de Llobregat Tamién ye travesáu por rir de Sant Llorenç.
Keith Andes
Vida personal
Andes foi atopáu muertu na so casa de Santa Clarina (California). Sufría un cáncer de vexiga y otres dolencies que lu llevaron a suicidase por afuega, según un informe del Departamentu Forense del Condáu de Los Angeles. Tenía 85 años d'edá.
Sant Climent de Llobregat
Historia
Ye un pueblu milenariu (la documentación más antigua data del añu 970) ente que los sos monumentos destaca la ilesia construyida nel sieglu X, qu'anque sometida a diverses reformes, la postrera nel sieglu XVIII, caltién l'únicu campanariu románicu de la contorna, y el Muséu de "Eines del Pagès" onde s'esponen distintes ferramientes de trabayu tradicionales d'un pueblu rural.
L'actividá más destacable ye'l cultivu de cereces apreciaes pola so calidá en tola rexón. Rellacionada con esta práutica, la primer fin de selmana de xunu celebra la "Festa de les Cireres" (Fiesta de les Cereces), esposición de reconocíu prestíu na que pueden conocese y mercar les distintes variedaes de frutos de les zrezales que marquen la personalidá d'esti pueblu.
Símbolos
Foi aprobáu'l 16 de xunu de 1983.
Tresportes
Una llinia interurbana, la L88 ye la única que comunica'l conceyu cola estación de Viladecans, onde puede tomase un tren de cercaníes o otros autobuses. El primer bus que vien a San Clemente de Llobregat ye a les 06:25, van xubiendo cada cincuenta minutos, y el postreru baxa del pueblu a les 22:00.
Polioptila dumicola
'''Polioptila dumicola ye una pequeña y activa ave insectívora, topada nel norte d'Arxentina, y n'Uruguái, Paraguái, Bolivia, y nel sur y centru de Brasil. Ocupa un gran rangu de hábitats semiabiertos, incluyendo montes secos y el Cerrado. Ye xeneralmente abondo común, y consecuentemente considerada como d'especie so esmolición menor por BirdLife International y por IUCN.
Carauterístiques
Mide aproximao 11 cm, el machu tien un antifaz negru polos güeyos y el picu, ye d'un color gris metálicu pela cabeza y les nales y gris claru pol abdome, la fema nun tien antifaz y tien un plumaxe más claru. Tienen un cantar n'ocasiones melodiosu.
Conducta
Ye una ave inquieta siempres anda polos arbustos y árboles de poco altor, mover ente los árboles per aciu pequeños saltos y curtios vuelos.
Hábitat
Habita nos pacionales, montes y montes.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos, bárabos y arácnidos que los busca nos árboles o nel suelu.
Nidificación
El nial tien forma de taza que la fabriquen con raigaños, teles d'araña y plumes y pel llau de fuera asitien corteces,la fema asitia hasta 4 güevos celestes con manchitas acolorataes.
Meslières
Meslières ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
NGC 1851
NGC 1851 ye un cúmulu globular allugáu na constelación de Columba, el Palombu. Conocer tamién como Caldwell 73. La so magnitú aparente ye de 7.3 Ta a 39,500 al, y allúgase a unos 8º al suroeste de la estrella de magnitú 2.65 Phact (α Columbae).
NGC 1850
NGC 1850 ye un cúmulu estelar na constelación de Doráu. Dempués de 30 Doradus ye'l más brillosu de los cúmulos de la Gran Nube de Magallanes. Foi afayáu pol astrónomu James Dunlop en 1826.
Una inspeición detallada de NGC 1850 revela dos cúmulos. El cúmulu principal, conocíu como NGC 1850 A, tien una edá de 40-50 millones d'años. Embaxo, a la derecha del grupu principal d'estrelles, hai un grupu más pequeñu y entá más nuevu denomináu NGC 1850 B. Esti cúmulu ta formáu por estrelles d'apenes cuatro millones d'años, conteniendo estrelles T Tauri de masa pequeñu en procesu de formación.
Mesmay
Tien una población de y una superficie de  km².
Rivne
La ciudá ye un centru de conexón, y un importante nuedu ferroviariu.
Clima
D'alcuerdu a los datos de siguío y a los criterios de la clasificación de Köppen modificada, Rivne presenta un clima continental de tipu Dfb.
Historia
thumb|left|180px|Estación de ferrocarril de Rivne. Nel sieglu XIV la ciudá formó parte del Gran Ducáu de Lituania, darréu de la República de les Dos Naciones en 1569, antes de pasar a formar parte del Imperiu rusu en 1793.
Mientres la I Guerra Mundial, Rivne tuvo socesivamente sol control alemán, bolxevique en 1919 y polacu en 1920. Al rematar el conflictu, acordies col tratáu de la Paz de Riga, la ciudá volvió a Polonia hasta la II Guerra Mundial.
A consecuencia del Pactu Ribbentrop-Mólotov del 23 d'agostu de 1939, la ciudá foi ocupada pola armada soviética.
El 28 de xunu de 1941, Rivne foi ocupada poles fuercies alemanes. Nel espaciu de dos díes, ente'l 6 y el 8 de payares de 1941, 23.000 xudíos de toles edaes y condiciones foron fusilaos nel monte de Sosenki, nes proximidaes de la ciudá. Los 5.000 sobrevivientes foron executaos el 13 de xunetu de 1942. Rivne foi lliberada finalmente pol Exércitu Coloráu'l 2 de febreru de 1944.
En 1987, un añu dempués de que se produxera'l accidente de Chernóbil, Ucraína anunció l'apertura de dos nueves centrales: una en Khmelnytskyi y otra en Rivne, qu'apurriríen enerxía al país. Anguaño, ye una de les ciudaes industriales más importantes d'Ucraína.
Asiegu
Asiegu ye un llugar de la parroquia de Carreña, nel conceyu asturianu de Cabrales.
Alcuéntrase a unos 3 km de la capital del conceyu, Carreña y tien una población de.
El 2 de setiembre de 2019 el xuráu de los Premios Princesa d'Asturies concedió-y el Premiu al Pueblu Exemplar d'Asturies.
Juniperus phoenicea
Juniperus phoenicea (sabina negral o sabina nidia) ye una especie de conífera qu'habita na contorna de la rexón mediterránea, algamando hasta les Islles Canaries (var. canariensis). Ye la sabina más frecuente na Península, faltando en gran parte de la metá occidental. Nun suel ser abondosu, apaeciendo la mayoría de les vegaes aisllada o en rodales pocu estensos. La sabina considérase, según una llei del Gobiernu de Canaries, el símbolu natural de la islla d'El Hierro, conxuntamente cola llagartu xigante d'El Hierro. thumb|Vista de la planta thumb|J.p.var. canariensis. Isla d'[[El Hierro.]] thumb|Detalle de la planta thumb|Vista de la planta thumb|Nel so hábitat
Carauterístiques
Florece a finales d'iviernu o en primavera y les arcéstides maurecen al segundu añu, son de color verde o verde-leonáu, de primeres y al maurecer de color acoloratáu y polencos.
Como tola familia, ye una planta bien variable y con munches variedaes y subespecies.
Turbocompresor
thumb|300px|Turbocompresor (corte llonxitudinal). En colloráu, [[estátor de fundición y rotor de la turbina. N'azul estátor d'aluminiu y rotor del compresor.]] Un turbocompresor o tamién llamáu turbo ye un sistema de sobrealimentación qu'usa una turbina centrífuga pa remanar por aciu una exa coaxial con ella, un compresor centrífugu pa comprimir gases. Esti tipu de sistemes suelse utilizar en motor d'esplosión motores de combustión interna alternativos, especialmente nos motores diésel.
Juniperus phoenicea
Hábitat
Criar en tou tipu de suelu y condiciones; nes dunes y arenales marítimos (var. oophora), nos suelos volcánicos, nos suelos daqué salinos, nos ácidos, nos caliares, nes fisuras de les roques y nos cantiles. Dende'l nivel del mar hasta cerca de los 1.400 msnm, onde empieza a arralecer, aguantando intenses xelaes y climes bien secos, con menos de 300 mm añales de precipitación y fuertes vientos.
Usos
La madera ye compacta, de granu finu, bien resistente, de color pardu-amarellentáu o acoloratáu y bien arumosa; ye escelente pa fabricar carbón, lo qu'ensin dulda motivó, la escasez d'exemplares bien desenvueltos. Dacuando cultívase como ornamental. L'aceite esencial del árbol ye especialmente ricu nel tricíclico sesquiterpeno thujopseno; el duramen contién un envaloráu 2.2% d'esti hidrocarburu. El bioquímicu Jarl Runeburg señaló en 1960 que "Juniperus phoenicea paez ser la fonte más conveniente de Thujopseno hasta agora atopada."
Turbocompresor
Funcionamientu
Los gases d'escape inciden radialmente na turbina, saliendo axialmente, dempués de vencer gran parte de la so enerxía interna (mecánica + térmica) a la mesma.
L'aire entra al compresor axialmente, saliendo radialmente, col efeutu secundariu negativu d'un aumentu de la temperatura más o menos considerable. Esti efeutu compensar en gran midida con un enfriador (intercooler).
Juniperus phoenicea
Taxonomía
Juniperus phoenicea describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1040. 1753. Númberu de cromosomes de Juniperus phoenicea (fam. Cupressaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=22 Juniperus: nome xenéricu que procede del llatín iuniperus, que ye'l nome del enebro.
Turbocompresor
Funcionamientu
Esti aumentu de la presión consigue introducir nel cilindru una mayor cantidá d'osíxenu (masa) que la masa normal que'l cilindru aspiraría a presión atmosférica, llográndose más par motor en cada carrera útil (carrera d'espansión) y polo tanto más potencia qu'un motor atmosféricu d'igual cilindrada, y con una medría de consumu proporcional al aumentu de masa d'aire nel motor de gasolina. Nos diésel la masa d'aire nun ye proporcional al caudal de combustible, siempres entra aire por demás al ser por inyeición el suministru de combustible al cilindru, por ello ye nesti tipu de motores onde s'atopó la so máxima aplicación (motor turbodiésel).
Los turbocompresores más pequeños y de presión de sopláu más baxa exercen una presión máxima de 0,25 bar (3,625 psi), ente que los más grandes algamen los 1,5 bares (21,75 psi). En motores de competición llegar a presiones de 3 y 8 bares dependiendo de si'l motor ye gasolina o diésel.
Juniperus phoenicea
Taxonomía
phoenicea: epítetu llatín que significa "colloráu, encarnáu", seique en referencia al color de los frutos.
Turbocompresor
Funcionamientu
Como la enerxía utilizada pa comprimir l'aire d'almisión provién de los gases d'escape, que se refugaría nun motor atmosféricu, nun resta potencia al motor cuando'l turbocompresor ta trabayando, tampoco provoca perdes fora del rangu de trabayu del turbo, a diferencia d'otros compresores d'almisión, como los sistemes con compresor mecánicu (volumétrico), onde'l compresor ye remanáu por una polea coneutada al cigoñal.
Diésel
thumb|160px|Llau compresor, con entrada d'aire pel llau de baxa presión y conexón d'alta presión a la membrana de la "Waste-Gate". Nos motores diésel el turbocompresor ta más espublizáu por cuenta de que un motor diésel trabaya con escesu d'aire al nun haber camparina, per una parte; esto significa qu'a igual cilindrada unitaria ya igual réxime motor (rpm) entra muncho más aire nun cilindru diésel.
Per otra parte, y esto ye lo más importante, les presiones alcanzaes a la fin de la carrera de compresión y sobremanera mientres la carrera de trabayu son enforma mayores (40 a 80 bares) que nel motor de ciclu Otto (motor de gasolina) (15-25 bares). Esta alta presión, necesaria p'algamar l'alta temperatura riquida pal autu-inflamación o autu-ignición del gasóil, ye l'orixe de que la fuercia de los gases d'escape, a igual réxime, cilindrada unitaria y carga riquida al motor sía enforma mayor nel diésel que na gasolina.
Gasolina
En dómines recién la sobrealimentación en motores a gasolina viose más espublizada como una téunica pa sacar provechu de los motores de baxa cilindrada. Esto col fin de nun amenorgar el desempeñu arriendes de les esixencies de consumos más amenorgaos. Casi siempres ye similar el funcionamientu que nos motores diésel, sicasí equí la sobrealimentación xuega un papel bien importante por cuenta de que tien de ser realizada de manera precisa con cantidaes exactes con marxes d'erru de +/- 0.50 cm/3, nesti casu al haber una camparina nel múltiple d'almisión d'aire, tien de regulase la proporción d'aire y combustible nel sistema d'inyeición, según calcular el valor de la rellación de compresión col fin de maximizar el desempeñu y ameyorar el consumu. Indireutamente estos motores pueden funcionar a mayor altitú ensin tener una amenorga significativa de potencia.
Coles mesmes ríquese cubicar el momentu de l'actuación del turbocompresor debíu al retardo d'esti mesmu (turbo-lag). Xeneralmente esto dase porque l'actuación del mesmu depende de la velocidá a la que s'espulsen los gases d'escape, que de la mesma dependen de les RPM del mesmu motor, casi siempres el mesmu va tener un desempeñu óptimo en réximes de rangu mediu (de 3000 a 5000 rpm), de la mesma tamién esto depende de la presión de sopláu del mesmu, que n'automóviles comunes casi siempres ye cubicada nunos pocos bares o psi, ente qu'en vehículos de competencia siempres van depender de más PSI o Bares por cuenta de les esixencies mayores les cualos pueden variar. Por casu, los vehículos de rally n'ocasiones tienen de depender de plaques restrictoras nel mesmu turbo pa caltener una cifra de potencia pareya, amás de mecanismos especiales que caltengan el mesmu xirando a tope ensin importar el ralentín o la carrera del acelerador, con cuenta de se tenga la potencia necesaria tantu en HP, como en Torque (par) lo cual de la mesma causa esos llamativos fogarales y esplosiones de los mesmos vehículos según el so tonu característicu de motor.
El so funcionamientu percibir con un xiblíu agudu qu'indica que la mesma parte principal ta xirando d'alcuerdu a la velocidá de los gases d'escape, de la mesma en dellos motores al dexar d'acelerar puede estremase un siseo similar al de los frenos d'aire d'un camión, indicación de que el turbo vuelve a un xiru lentu acorde al ralentín del motor.
Ente les primeres marques qu'implementaron turbocompresores en motores d'amenorgada cilindrada de manera más frecuente de primeres del sieglu XXI fueron les pertenecientes al Grupu Volkswagen darréu desenvolvieron sistemes qu'implementaríen la combinación de la carga estratificada de combustible y de la mesma una combinación de turbocompresor y supercargador que dexa llograr una potencia relativamente alta ensin sacrificar el consumu de combustible, pos el segundu puede funcionar de primeres yá que s'impulsa pol mesmu motor.
Darréu, más marques automotrices sumar al conceutu, ente elles Ford, quien desenvolvieron pa la mayoría de los sos motores tantu grandes como pequeños y en casi tolos sos modelos los llamaos Motores Ecoboost esto col mesmu fin de llograr más potencia ensin gastar más combustible del necesariu al empar que s'amenorguen les emisiones.
Intercooler
L'aire, al ser comprimíu, calezse y pierde densidá; esto ye, nun mesmu volume tenemos menos masa d'aire, polo que ye capaz de quemar menos combustible y, arriendes d'ello, xenérase menos potencia. Amás, al aumentar la temperatura d'almisión aumenta'l peligru de detonación, picáu de bieles picáu, o autoencendido y amenórgase la vida útil de munchos componentes por escesu de temperatura, y sobreesfuerzos del grupu térmicu.
Pa menguar esta problemática interpónse ente'l turbocompresor y l'almisión un "intercambiador de calor" o "intercooler". Esti sistema amenorga la temperatura del aire, colo que s'aumentar la densidá d'ésti, que s'introduz na cámara de combustión.
Nel llau negativu, los intercambiadores de calor provoquen una cayida de presión, polo que se mengua la densidá del aire, anque en munchos casos ye necesariu instalar unu pa evitar la detonación o autoignición.
Tiempu de respuesta del turbo (turbolag)
Los motores provistos de turbocompresor carecen d'una demoranza del tiempu de respuesta del turbo (conocíu como "turbolag" coloquialmente) mayor na disposición de la potencia que los motores atmosféricos (NA-Normal Aspiration o Aspiración Normal) o con compresor mecánicu, por cuenta de que'l rendimientu del turbocompresor depende de la presión exercida por ésti. Nesta demoranza inflúin la inercia del grupu (el so diámetru y pesu) y el volume del colector ente la turbina y la salida de los gases d'escape del cilindru.
Un turbocargador nun funcionar d'igual manera nos distintos réximes de motor. A baxes revoluciones, el turbocargador nun exerz presión yá que la escasa cantidá de gases nun emburria con abonda fuercia como pa xenerar una cantidá d'inercia considerable que se considere como respuesta de turbocarga. Un turbocompresor más pequeñu evita la demoranza na respuesta, pero exerz menos fuercia a altes revoluciones. Distintos fabricantes de motores diseñaron soluciones a esti problema.
Tamién Mazda, tien un prototipu de turbo llétricu. El sistema llétricu del coche nun puede dar abondu caudal pal motor a altes revoluciones, pero sí a baxes; asina dambos compleméntense. Con baxa carga y revoluciones, l'ayuda llétrica dexa un rápidu aumentu de presión y dempués la turbina puede suministrar tola potencia pa comprimir l'aire. Esti sistema aforra muncha más enerxía que combinándolo con un compresor mecánicu movíu pol motor.
Fiat Auto, S.P.A., enantes, Fiat Group Automobiles (FGA) creó y desenvolvió el sistema turbo + compresor mecánicu mientres la década de 1980. El vehículu nel cual desenvolvióse y enllantóse foi nel Lancia Delta (MKI), fabricáu ente los años 1985 y 1990. Algamando'l so máximu esponencial y desenvolvimientu nel Lancia Delta Integrale WRC.
Overboost
Conozse como Overboost el periodu mientres el cual el sistema produz a plena carga una presión de sobrealimentación mayor a la normal, con oxetivu d'aumentar el par motor.
Anguaño esti sistema, col control electrónicu fayadizu, puede tener en cuenta distintes aplicaciones.
Evolución del turbocompresor
La filosofía d'aplicación de los turbocompresores foi camudando: dende priorizar la potencia a altes revoluciones a priorizar que'l coche respuenda bien en tol réxime de xiru d'usu.
Elizabeth Herriott
Educación
Herriott nació na rexón de Canterbury en 1882. Los sos padres yeren David y Elizabeth Susannah Herriott. Asistió a la Christchurch East School y Christchurch Girls' High School, onde foi prefeuta en 1899. Ganó una beca p'asistir al Canterbury College, y estudió botánica y química de 1900 a 1905. En 1904, graduar con un B.A. y un M.A. en 1905. Les investigaciones pa la so maestría fueron sobre l'anatomía de fueyes d'especies d'islles subantártiques, y tales estudios vexetales fueron posteriores a una espedición de Leonard Cockayne en 1903.
Turbocompresor
Evolución del turbocompresor
La válvula llamada waste-gate evita presiones escesives qu'estropien el motor. La waste-gate o válvula de descarga ye la que regula que cantidá de gases d'escape que se fuguen del cascoxu d'escape del turbo direutamente escontra l'escape del vehículu por aciu l'apertura de la válvula, d'esa forma a más gases fugaos menos presión de turbo, cola válvula zarrada algámase la máxima presión del turbo al pasar tolos gases d'escape pol cascoxu.
La dump valve o válvula d'aliviu (tamién llamada blow off) abre una fuga nel conductu d'almisión cuando se dexa d'acelerar por que la presión xenerada pola enorme inercia del turbo nun encha estos conductos, evitando coles mesmes la sópita des-aceleración de la turbina, allargando la so vida útil.
Elizabeth Herriott
Carrera
En graduándose, empezó a enseñar, primeramente en Rangi Ruru Girls' School y más tarde nel Kaikoura District High School.
En 1916, foi nomada nuna posición de conferenciante asistente nel Departamentu de Bioloxía, nel Canterbury College. Y, en 1928, profesora, y nesa posición xubilar en 1934.
Particularmente interesada nes adautaciones anatómiques inusuales que les plantes faen pa sobrevivir en redolaes dures. La so obra publicada incluyía crustáceos d'agua duce, biografíes de botánicos como Joseph y John Armstrong, y la morfoloxía de l'alga Durvillaea (presentada al Institutu Filosóficu de Canterbury en 1921. El so más significativa pieza de trabayos fueron el so estudiu del desenvolvimientu de la flora nel área del oeste de Christchurch ocupada por Hagley Park (qu'ella tamién presentó nel Primer Congresu de Ciencia de Nueva Zelanda en 1919). Nesi estudiu comparó rexistros de la vida vexetal nel área, en 1864, con observaciones más tardíes. Particularmente notó l'impautu del desenvolvimientu de tierres como'l drenado d'una barraquera en 1897, pa crear el Llagu Victoria, cola introducción de plantes non natives al traviés de ceremoniales plantíos de dignatarios visitantes, y l'ereición y destrucción d'edificios pa la Esposición Internacional de 1906. thumb|377px|Charles Chilton y un grupu de muyeres (posiblemente inclúi a Herriott) na Cass Estación de Campu, 1920
Decesu
El 13 de marzu de 1936, Herriott finó na so casa en St Andrews Plaza nos suburbios de Christchurch, de Strowan.
Turbocompresor
Refrigeración
El turbo timer ye un sistema que caltién circulando l'aceite nel turbocompresor mientres un ralu de tiempu dempués del apagáu del motor. Dellos modelos funcionen con sensores que detecten la intensidá nel usu del turbocompresor pa dexar la lubricación forzada del mesmu por un tiempu prudencial dempués del apagáu del motor.
Elizabeth Johnson
Elizabeth Johnson foi una escritora inglesa qu'intentó llograr unu de los premios ufiertaos pol Longitude Act de 1714. Johnson y Jane Squire fueron les úniques dos muyeres que la intentaron. Nun yera consideráu un problema apropiáu pa muyeres por cuenta de les implicancias financieres, marítimes y polítiques.
Primeros años
Fía del reverendu Samuel Reynolds y la so esposa Theophilia, Elizabeth Johnson nació en Plympton, Devon. Ente'l so hermanos atopa'l reconocíu artista Joshua Reynolds, quien la utilizó como modelu pa los sos trabayos.
Ente los sos otros hermanos inclúyense la escritora Mary Palmer y el pintor Frances Reynolds.
El 7 de xineru de 1753, Elizabeth Reynolds casóse con William Johnson en Great Torrington, Devon. Tuvieron 7 fíos hasta que'l so maríu abandonó a la familia, dexando a Elizabeth nuna situación precaria, y dependía de los sos escritos pa caltenese.
Publicaciones
Los escritos relixosos de Johnson, empezando con "The Explication of the Vision to Ezekiel" en 1781, fueron publicaos como anónimos -probablemente pra evitar la crítica por ser muyer o por espresar idea relixoses. Un críticu escribió de manera sarcástica sobre los sos trabayos en 1783: "Como les intenciones d'esti autor son piadoses, les sos aptitúes evidentemente desordenaes, y les sos elucubraciones absolutamente inintelixibles, estos trés panfletos tienen de ser salvaos de la crítica." William Johnson Cory reveló más tarde la identidá del autor de dichos panfletos nuna inscripción a mano n'unu de los panfletos sobre Ezekiel que s'atopa na Biblioteca Bodleiana: "Esti llibru estrañu foi escritu pola mio güela, la sra. Johnson, hermana de Sir Joshua Reynolds. Cuando yera bien probe unviar a Okford pa la so publicación, yera bien entusiasta".
Llargor
The Astronomy and Geography of the Created World, el so cuartu escritu publicáu en 1785, inclúi una curtia referencia al llargor. L'escritu conclúi cola frase "si'l premiu por topar el llargor nun se-y da al autor de 'Explanation of the Vision to Ezekiel', nunca naide llograr". L'atribución del panfletu sobre Ezekiel a Johnson reveló de manera recién que l'autor del trabayu de 1785 foi una muyer que taba buscando la forma de determinar el llargor, porque inclusive lo unvió de manera anónima a la Xunta de Llargor en 1786 cola esperanza de llograr un pagu. Nun lo llogró, y el so escritu xunto cola so carta fueron catalogaes pol Astrónomu Real George Airy nun archivu de correspondencies de la Xunta de Llargor que tituló Teoríes Astronómiques Irracionales en 1858. Elizabeth Johnson morrió en Great Torrington, Devon en 1800.
Elizabeth Lomax
Elizabeth Lomax foi una botánica británica que'l so yerbariu ta guardáu en Mánchester.
Villaverde de Guadalimar
Ta formáu pola llocalidá homónima (cabecera municipal) y les pedaníes d'El Bellotar, Campillo, La Resinera, Venta del Tabaqueru, Carrascosa y Venta de Mendoza.
Al pie de les llocalidaes de Villapalacios, Bienservida, Riópar y Cotillas, forma parte del Señoríu de les Cinco Villes, subcomarca histórica dientro de la mesma sierra d'Alcaraz.
Xeografía
El terrén qu'ocupa'l conceyu ye montascosu, onde destaquen el macizu del Padrón (Picu de La Sarga, 1.769 metros) al norte, el Padroncillo (1.587 metros) al este, y la Piedra del Cambrón (1.552 metros) al oeste. Escontra'l sur, el terrén ye más nidiu, constituyendo la cabecera del ríu Guadalimar, que fórmase pola unión del Regueru del Texu y el de la Vaqueriza; a partir d'equí, el Guadalimar flúi escontra'l suroeste hasta entrar na provincia de Xaén, en recibiendo los regueros de Carrascosa pela marxe derecha, y de Cotillas y Arroyo Frío pela esquierda. 300px|thumb|left|Piedra del Cambrón.
Clima
El clima ye mediterraneu, de matiz continental, con branos templaos (unos 24 °C de media en xunetu) ya iviernos fríos (unos 5 °C de media en xineru). Les precipitaciones son abondoses, con una media de 891,4 mm añales de media pal periodu 1942-1975, con máximu n'avientu (135,1 mm) y mínimu en xunetu (11,7 mm).
Historia
Sería tres la conquista d'Alcaraz por Alfonsu VIII en 1213, cuando Villaverde pasó a ser aldega del acabante crear conceyu d'Alcaraz, hasta que tres la toma de Huéscar (1436) ye apurrida por Xuan II a don Rodrigo Manrique de Lara, Conde de Paredes, pasando asina a formar parte del Señoríu de les Cinco Villes, xunto a Bienservida, Riópar, Villapalacios y Cotillas hasta la so disolución nel sieglu XIX.
Nel sieglu XVIII, la nueva división alministrativa d'España fai que Villaverde de Guadalimar pase a formar parte de la provincia de La Mancha hasta 1833, en que s'incorpora a la provincia d'Albacete, dientro del Partíu Xudicial d'Alcaraz.
El 31 d'agostu de 1907, a pocos quilómetros de Villaverde en direición Riópar, nuna paraxa montascosa d'olivares, produzse la captura y muerte del bandoleru andaluz Francisco Ríos, El Pernales, y del so compañeru El Neñu del Arahal a manes de la Guardia Civil, cuando fuxíen a Valencia pa embarcar escontra América. A partir d'entós, nació la lleenda mitificada que llegó a los nuesos díes, del bandoleru que robaba dineru a los ricos p'apurri-y lo a los probes.
Nel sieglu XX, destaca'l motín de subsistencia de 1914 con carauterístiques propies del Antiguu Réxime.
A partir de 1940, rematada la Guerra Civil, ye cuando empieza la emigración de gran parte de la población escontra zones más prósperes, cola consecuente despoblación del conceyu y l'avieyamientu de la población como carauterística demográfica más destacada na actualidá.
Demografía
La población ta en fuerte retrocesu, baxando de forma continua a partir del máximu históricu alcanzáu en 1940 (1.728 habitantes), hasta los 349 habitantes en 2017. Esto debe al movimientu emigratoriu qu'empezó tres la Guerra Civil, y que s'enllargó mientres les décades siguientes, nes que bona parte de la población del conceyu dir a llugares como Barcelona, Madrid, la zona llevantina, Baleares o Albacete, en busca de trabayu na industria y, sobremanera, nos servicios. Trátase de población nueva, lo que contribuyó al progresivu avieyamientu de la población, que les sos consecuencies son apreciables na actualidá y constitúin un problema pal desenvolvimientu económicu.
300px|thumb|left|300px|Planu de Villaverde de Guadalimar.
La distribución de la población pol conceyu, con datos de la revisión censal de 2015, tiende a ser esvalixada: cabecera municipal (232 habitantes), El Bellotar (63 habitantes), Campillo (19 habitantes), Carrascosa (41 habitantes) y Venta de Mendoza (18 habitantes).
Economía
Históricamente la economía del conceyu basar na resina de los pinos, esistiendo una fábrica pal so tratamientu na aldega de La Resinera.
La economía del conceyu basar nes actividaes primaries (agricultura, ganadería y esplotación forestal), destacando'l cultivu de la olivar y la producción d'aceite na cooperativa que comparte col vecín conceyu de Cotillas.
Dende la década de 1990 foi adquiriendo importancia'l turismu rural, creando una infraestructura turística con esi envís (cases rurales, cabañes, restoranes, zones d'acampada, etc.), impulsada tamién pola declaración del Parque natural de Calar del Río Mundu y de la Torca.
Monumentos y llugares d'interés
300px|thumb|left|300px|Los Picarazos. Na actualidá, salvo les ruines del conventu franciscanu, nun se caltienen los restos del castiellu o ciudadela qu'apoderaba la parte alta de la villa (foi baltada na década de 1930 pa construyir casar Cuartel de la Guardia Civil), según tampoco de les ermites, nin de la ilesia románica (sieglu XII), que foi fundida a finales de la década de 1970 (cola sida de la so mala traza de caltenimientu) pa llevantar l'actual Parroquia de San Mateo.
Polioptila guianensis
Descripción
La perlina guayanesa mide una media de 11 cm de llargu. El so plumaxe ye principalmente gris col banduyu blancu. Les sos ales son más escures y tienen los cantos de les plumes claros. La so cola ye negra coles plumes esteriores blanques. Presenta finos aros oculares blancos. Dambos sexos tienen una apariencia similar anque la cara de les femes ye llixeramente más claru.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Brasil, Colombia, Guayana francesa, Guyana, Surinam y Venezuela.
Los sos hábitats naturales son la parte alta na viesca y los marxes de les selves húmedes tropicales de rexones baxes.
Taxonomía
La especie describióse científicamente pol ornitólogu estauxunidense Walter Edmond Clyde Todd en 1920. Anguaño nun se reconocen subespecies de perlina guayanesa, pero enantes consideráronse subespecies sos a la perlina del ríu Negru (Poliptila facilis) y la perlina del Pará (Polioptila paraensis), qu'agora considerense especies separaes. Tamién ta cercanamente emparentada con ella la perlina d'Iquitos Polioptila clementsi.
Métabief
Métabief ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Seleición femenina de fútbol de Kazakstán
La seleición femenina de fútbol de Kazakstán representa a Kazakstán nes competiciones internacionales de fútbol femenín. Xugó'l so primer partíu internacional el 24 de setiembre de 1995 contra la selección femenina de fútbol de Hong Kong, partíu que terminó con empate a cero.
Nun participó entá na Eurocopa Femenina.
Hasta'l momentu nun llogró clasificase p'apostar la Copa Mundial Femenina de Fútbol, nin tampoco los xuegos olímpicos.
Iron Maiden
Iron Maiden ye un grupu británicu de Heavy metal procedente de la zona de Leyton, nel East End de Londres; la banda foi formada nel añu 1975 pol baxista Steve Harris, que yera miembru de Gypsy's Kiss y Smiler. El grupu, unu de los nomes más célebres del Rock duru internacional, lleva vendíos 100 millones de discos a lo llargo de la so carrera.
Carrera y estilu
El grupu espuntó como unu de los animadores de la llamada NWOBHM (Nueva fola del metal británico) a principios de los años 80, tresformándose n'unu de los artistes de más sonadía nel so tipu. Iron Maiden destaca poles sos guitarres ximielgues, los sos cantares llargos de tonu épicu, les lletres qu'enceten tópicos sobrenaturales o hestóricos, y el gran espectáculu qu'ufierta en direutu, destacando conciertos a lo llargo de la so carrera, como por casu 'Rock in Rio', 'Donington', 'Ozzfest', 'Monsters of Rock', 'Wacken', el conciertu de Dortmund del añu 2004, o el 'Festival Vía de la Plata'. El grupu tamién actuó n'Asturies, foi'l 24 de mayu de 2003 na ciudá de Xixón ; el conciertu tuvo llugar nel Palaciu de Deportes de la Guía, énte 9000 espectadores.
Iron Maiden tien una mascota carauterística que nómase 'Eddie' o 'Eddie the Head', qu'apaez en numberoses portaes de los trabayos musicales, y nos conciertos.
La banda compónse n'actualidá de Bruce Dickinson (cantante), Steve Harris (baxista), Janick Gers (guitarrista), Dave Murray (guitarrista), Adrian Smith (guitarrista) y Nicko McBrain (batería). Otros miembros que pasaron poles files del grupu son: Paul Di'Anno (cantante), Blaze Bayley (cantante), Dennis Straton (guitarrista) y Clive Burr (batería).
Ismu de Panamá
L'ismu de Panamá, ye un accidente xeográficu alcontráu en Panamá, ente los océanos Pacíficu y Atlánticu, que xune América del Norte y América del Sur. Tien un llargor d'unos 700 quilómetros, el so anchor varia ente 50 y 200 quilómetros, y ta accidentáu pola cordal de Talamanca. Al norte, tópase'l golfu de los Mosquitos y al sur el Chiriquí y el Panamá. La canal de Panamá traviesa l'ismu, dexando'l tránsitu de barcos ente los dos océanos que xune.
Historia
thumb|Ruta de Núñez de Balboa en 1513. thumb|Mapa históricu del ismu de Darién y Panamá.
Elizabeth Lada
Elizabeth Lada ye una astrónoma d'Estaos Xuníos, que los sos intereses d'investigación, según ella mesma describió, inclúin "la comprensión del orixe, les propiedaes, la evolución y el destín de los grupos enllastraos mozos dientro de les nubes moleculares".
Ismu de Panamá
Historia
Vasco Núñez de Balboa, mientres esploraba Panamá y procuraba llograr oru de los nativos, foi informáu de que al sur del ismu, allende un gran mar, abondaben riqueces, oru y plata, nun llugar llamáu Virú, al que podía llegase saleando a la vista de la mariña, polo que Balboa disponer a afayar dichu mar, y entamó una espedición, que'l 25 de setiembre de 1513 acolumbró l'océanu Pacíficu -(sicasí, posiblemente yá fuera visitáu por otros españoles)-. Años antes, fuera reconocíu por Cristóbal Colon, quien derrompió les mariñes de San Salvador, visitando lo que güei ye conocíu como Kuna-Yala.
Sicasí foi Francisco Pizarro, quien partiendo de Panamá llegaría al Perú y sometería a Atahualpa, el inca, a partir de lo cual, cargamentos de plata y oru del que dempués sería'l Virreinatu de Perú yeren tresportaos per mar hasta la ciudá de Panamá y de ende, per tierra, a Nombre de Dios primero, y a Portobelo dempués, ciudaes ambes fundaes nel mar Caribe, dende onde una flota española llevar a La Española, Puertu Ricu o Cuba, y dellí finalmente yeren tresportaos a España.
Elizabeth Lada
La Sociedá Estauxunidense d'Astronomía honró'l so trabayu al premiala col Premiu Annie Jump Cannon en 1992. Tamién foi nomada socia Hubble mientres el so trabayu na Universidá de Maryland. Foi premiada col Premiu NSF CAREER en 1999. En 1998, recibió un Premiu Presidencial de Carrera Temprana pa Científicos ya Inxenieros (PECARA).
Ismu de Panamá
Historia
Lionel Wafer, un esplorador y bucaneru galés pasó cuatro años, de 1680 a 1684, ente los aboríxenes kuna. Escocia trató d'establecer una colonia en 1698 por aciu el programa de Darién, pero fracasó.
Ferdinand de Lesseps, l'home qu'impulsó la canal de Suez, fundó la Compagnie Universelle du Canal Interocéanique de Panama o Compañía de la Canal de Panamá en 1880, pero quebró en 1889, provocando un Escándalu de Panamá gran escándalu. El 3 de payares de 1903, col sofitu d'Estaos Xuníos, y dempués de más de cuatro intentos d'independizase de Colombia, Panamá llogró la so independencia y, tres negociaciones colos propietarios de les aiciones de la Compañía de la Canal de Panamá, fundada por Lesseps, Estaos Xuníos adquirió diches aiciones, entamando la continuación del proyeutu de la construcción de la Canal de Panamá, que'l so primer tránsitu tuvo llugar el 15 d'agostu de 1914, anque hubo que siguir efectuando trabayos d'afitamientu de les obres hasta 1921.
Elizabeth Lada
Vida
En 1983, Lada llogró'l so grau en física, pola Universidá Yale, y el so doctoráu n'astronomía pola Universidá de Texas en 1990. Lada ye anguaño Profesora d'Astronomía na Universidá de Florida.
Ismu de Panamá
Historia
Mientres el gobiernu de facto del xeneral Omar Torrijos, adelantráronse negociaciones con Estaos Xuníos que remataron nos Trataos Torrijos-Carter, roblaos el 7 de setiembre de 1977, por aciu los que la Canal (y la Zona de la Canal de Panamá) retornaron a manes panameñas el 31 d'avientu de 1999, dempués de 86 años de control estauxunidense. Antes d'esta fecha, Estaos Xuníos designaba un gobernador pa l'área controlada per esti país, que de la mesma yera l'executivu de mayor nivel de la Compañía de la Canal de Panamá.
Xeoloxía
thumb|left|250px|Planu de la Badea y la Ciudá de Portobelo de la [[Provincia de Panamá|Provincia del Ismu publicáu na Obra Rellación Histórica del Viaxe a l'América Meridional, de Jorge Juan y Antonio de Ulloa.]] Antes de crease l'actual ismu, les agües cubríen la zona del actual Panamá. Una gran masa d'agua dixebraba los continentes d'América del Norte y América del Sur, lo que dexaba a les agües de los océanos Pacíficu y Atlánticu entemecese llibremente. So la superficie, dos plaques de la corteza terrestre movíense amodo, obligando a la placa del Pacíficu a esmucise so la placa del Caribe. La presión y el calor causáu por esti choque teutónica, llevó a la formación de volcanes submarinos, dalgunos de los cualos crecieron lo suficiente como pa conformar islles hai unos 15 millones d'años. Mentanto, el desplazamientu de les dos plaques tamién fueron emburriando'l fondu marín, obligando amodo a remanecer delles zones sobre'l nivel del mar.
Col tiempu, grandes cantidaes de sedimentos (sable, folla y folla) de Norte y Suramérica, rellenaron les zones esistentes ente la nueva formación d'islles. Mientres millones d'años, los depósitos de sedimentos ampliaron y xunieron les islles, aniciando hai unos trés millones d'años la formación d'un ismu, ente América del Norte y Suramérica.
Los científicos envaloren que la formación del ismu, ye unu de los más importantes acontecimientos xeolóxicos nos postreros 60 millones d'años. Anque namái yera un pequeñu fragmentu de tierra en rellación col tamañu de los continentes, l'ismu de Panamá tuvo enorme impautu nel clima de la Tierra y el so mediu ambiente. Al torgar la conexón ente los dos océanos, esti ponte de tierra esvió les corrientes oceániques del Atlánticu y el Pacíficu. Les corrientes del Atlánticu viéronse obligaes a movese escontra'l norte, y finalmente anicióse un nuevu sistema que llamamos la corriente del Golfu.
Coles templaes agües del Caribe que flúin escontra'l nordés del Atlánticu, el clima del noroeste d'Europa volvióse más templáu (unos 10 °C más fríos ensin el tresporte del calor de la corriente del Golfu). L'Atlánticu, que yá non s'entemecía col Pacíficu, aumentó'l so salín. Cada unu d'estos cambeos ayudaron a establecer el sistema de circulación oceánica mundial actual. En resume, l'ismu de Panamá, direuta ya indireutamente, influyó nel océanu y les pautes de circulación atmosférica, que regula les pautes de precipitaciones, y de la mesma los paisaxes.
Les evidencies tamién indiquen que la creación d'esta masa de tierra xeneró'l clima templao y húmedo del norte d'Europa, dio llugar a la formación de la capa de xelu del Árticu, y contribuyó a la Edá de Xelu mientres les siguientes dómines del Pleistocenu. Pudo tener tamién rellación cola desertización africana y col crucial cambéu de vezos nos homínidos.
La formación del Ismu de Panamá tamién desempeñó un importante papel na biodiversidá del planeta. La ponte fixo más fácil, p'animales y plantes, migrar ente los dos continentes. Esti eventu conocer en paleontoloxía como'l Gran Intercambiu Americanu. Por casu, n'América del Norte, la zarigüeya, l'armadíu, y el puercu espín dexen rastrexar de nuevu a tolos antepasaos que vinieron al traviés de la ponte de tierra d'América del Sur. De la mesma, los antepasaos de los osos, gatos, perros, caballos, llames, y tolos mapaches fixeron el viaxe al sur al traviés del ismu.
Miserey-Salines
Miserey-Salines ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Juan José Imbroda
Juan José Imbroda Ortiz ye un políticu español del Partíu Popular, actual Presidente de la Ciudá Autónoma de Melilla dende xunetu de 2000, y Senador por dicha circunscripción.
Nel añu 2000 foi escoyíu Presidente de la Ciudá Autónoma de Melilla gracies a una moción de censura presentada pol so partíu nesi momentu la Unión del Pueblu Melillense, el Partíu Popular y el PSOE contra l'entós presidente Mustafá Aberchán. Esi mesmu añu foi escoyíu senador pola coalición ente'l so partíu la Unión del Pueblu Melillense y el Partíu Popular. Cabeza de llista por idénticu coalición en 2003, foi reelixíu presidente con mayoría absoluta. En 2003 el so partíu la Unión del Pueblu Melillense integrar nel Partíu Popular de Melilla del cual ye presidente dende l'añu 2003. Dende l'añu 2003 hasta'l 2011 ganó les eleiciones a l'Asamblea de Melilla con mayoría absoluta, hasta que nes eleiciones a l'Asamblea de Melilla de 2015 perdió la mayoría absoluta y viose obligáu a apautar col Partíu Populares en Llibertá que suman mayoría absoluta.
Fregaos na frontera de Melilla y comentariu polémicu de Imbroda
En febreru de 2014 prodúcense importantes asaltos a la valla de Melilla. Como resultancia, entren a la ciudá autónoma un total de 150 inmigrantes que fueron treslladaos hasta al CETI (Centru d'Estancia Temporal d'Inmigrantes). La operación de la Guardia Civil na frontera recibió numberoses crítiques pol tratu que recibieron los inmigrantes. Imbroda salió en defensa de la Guardia Civil, pidiendo que se camude la llei d'extranxería. Les sos declaraciones fueron fonte de discutiniu: "Si la Guardia Civil nun puede actuar pongamos azafatas na frontera como comité de recibimientu".
Norma Rae
Norma Rae ye una película de 1979 que cunta la historia d'una muyer d'una pequeña ciudá de los Estaos Xuníos que se ve envolubrada nes actividaes del sindicatu de la empresa testil na que trabaya. La película foi escrita por Harriet Frank Jr. y Irving Ravetch, y dirixida por Martin Ritt, basada na auténtica historia de Crystal Lee Sutton.
La película ganó los Oscars a la meyor actriz (Sally Field) y al meyor cantar (David Shire y Norman Gimbel por It Goes Like It Goes). Tamién foi nomáu nos apartaos de meyor película y meyor guión adautáu.
Sinopsis
Norma Rae (Sally Field) ye una madre que vive colos sos padres y trabaya, al igual qu'ellos, na fábrica testil del pueblu. Les condiciones de trabayu de los trabayadores de la fábrica son bien males, polo qu'un sindicalista de Nueva York, Ruben Warshosky (Ron Leibman), allega a la fábrica pa convencer a los trabayadores alrodiu de la importancia de crear un comité d'empresa na fábrica. Norma Rae va ser quien más confíe nél, y empieza a lluchar polos derechos llaborales, lo que ye non yá xusto, sinón, amás, posible y necesariu. Con munches dificultaes y cola ayuda de Ruben llogra fundar na fábrica un sindicatu y, con ello, atopa un sentíu a la so vida, hasta entós vulgar y hasta despreciable.
Chemnitz
Chemnitz ye una ciudá del estáu federáu alemán de Saxonia a veres del ríu Chemnitz (d'ende'l so nome), a 69 km al sureste de Leipzig. Con cuasi 245 000 habitantes (2007), Chemnitz ye la tercer ciudá más grande del estáu dempués de Leipzig y Dresde. Ente 1953 y 1990, mientres la vixencia de la República Democrática Alemana (RDA) la ciudá recibió'l nome de Karl-Marx-Stadt (Ciudá de Karl Marx).
Historia
thumb|left|Vieya y nueva casa'l conceyu de Chemnitz. Los Aliaos la bombardearon a la fin de la Segunda Guerra Mundial. El 10 de mayu de 1953, la República Democrática Alemana camudó'l so nome pol de Ciudá Karl Marx (Karl-Marx-Stadt n'alemán). El 1 de xunu de 1990 recuperó'l so nome orixinal.
La población de la ciudá de Chemnitz superó la barrera de los 100 000 habitantes hacia l'añu 1883, colo qu'adquirió la categoría de gran ciudá.
Xeografía
Chemnitz atopar nos montes Metalíferos, nun valle anchu del ríu Chemnitz, atestando al sur coles estribaciones de dichos montes, al norte coles elevaciones de les llombes que la traviesen y al este pol Beutenberg. Na base de la cuenca de los montes Metalíferos atópase una formación d'estratos acolorataos pertenecientes al Permianu, qu'empezaren a crease dende'l Carboníferu.
Comunidaes vecines
Les siguientes comunidaes atiesten cola ciudá de Chemnitz. Nomamos les comunidaes nel sentíu de les aguyes del reló, empezando pol nordés:
El conceyu de Chemnitz entiende 39 barrios.
Economía
left|200px|thumb|[[Monumentu a Karl Marx. Dio nome a la ciudá (Karl-Marx-Stadt) ente 1953 y 1990, mientres la República Democrática Alemana.]] Chemnitz, al igual que la mayor parte del antiguu territoriu de la RDA dende la reunificación alemana, vivió una desemeyada progresión económica, magar la situación ameyoró globalmente. La ciudá atopar nuna de les rexones más industrializaes d'Alemaña y cuenta con un potente sector industrial que sirve de llocomotora de la economía llocal. Una importante fracción de la fuercia llaboral ye altamente cualificada o tien un títulu universitariu; per otru llau, la so renta per cápita ye bien elevada —45 172€ por trabayador en 2006—. La ciudá cunta cola presencia d'importantes multinacionales como Continental AG o IBM; Volkswagen tien una planta de producción na ciudá.
Nicholas and Alexandra
Nicholas and Alexandra ye una película británica empobinada en 1971 por Franklin J. Schaffner que cunta la historia de Nicolás II, postreru zar de Rusia, y de la so esposa, la zarina Alejandra, de 1904 a 1918. Foi rodada n'España y Yugoslavia.
Argumentu
En 1904, Nicolás II, qu'acaba de tener un fíu, ta esmolecíu pola guerra ruso-xaponesa, qu'acaba d'empezar, y poles reclamaciones cada vez más insistentes del so pueblu que desea un gobiernu representativu. El conde Witte y el gran duque Nicolás aconséyen-y acabar la guerra nos plazos más curtios y liberalizar un pocu'l so réxime, pero'l zar quier ser fiel a l'autocracia mandada por el so padre.