cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cultura del valle del Indo
Estauínes y sellos
Fueron tamién afayaes otres artesaníes, tales como reproducciones de carretes en miniatura, tiraes por animales y figures d'animales de la rexón (rinocerontes, tigres, monos, elefantes y búfalos). Estes tablillas -créese que yeren usaes como sellos- son d'un material terráneo fácilmente moldiable, y calecíu al fornu pa endurecer. Quedaba dempués recubiertu d'un tipu de barniz o laca. Una cuarta parte de los animales representaos correspuende a un animal yá desapaecíu con un cuernu curvu.
Ciudaes
Los sitios más grandes yeren les ciudaes de Harappa y Mohenjo-Daro. El so planu consiste nun montículo eleváu o ciudadela qu'apoderaba una área residencial más estensa. Les ciudadeles paecen contener edificios de naturaleza relixosa, ceremonial y alministrativa, pero nun esisten restos de nengún palaciu. En dellos llugares el trazáu de la ciudá rescampla, con buelgues d'una rede regular de cais cruciaes. Los habitantes más probes moraben en viviendes d'una sola habitación. Utilizaben na construcción lladriyos cocíu d'un tamañu estándar: 24 × 14 × 7 cm. Les cases individuales teníen baños y escusaos que se baleraben nun receptáculu de cerámica o direutamente nel desaguadoriu de les cais.
Nel Valle del Indo apaecen les primeres civilizaciones que s'entamen rápido. Dos de les ciudaes más importantes que fueron afayaes en 1922 son les ciudaes de Harappa y de Mohenjo Daro.
Na ciudá de Mohenjo Daro podemos atopar una ciudá baxa onde trescurría la mayor parte de la vida ciudadana y la ciudadela, allugada al oeste de la ciudá baxa, planiada, onde apaecíen edificios que se referíen al gobiernu. Nun se destacar un elementu que s'identifique como palaciu, estructura de poder unitariu que podía faer suponer qu'esistía dalgún personaxe qu'apoderaba o que controlaba, sinón una serie d'edificios que teníen que ver col control políticu pero que nun se destacar unu del otru, lo que fai suponer que les estructures de poder nes ciudaes del Valle del Indo nun yeren monárquiques.
De la observación podemos sacar les siguientes conclusiones: Hai una diferencia d'importancia ente cais (cais principales y secundaries) qu'ordenaben les viviendes.
Foi una civilización que duró enforma tiempu. Empezó escontra'l 2400 e.C. y terminó escontra'l 1600 e.C.
Fin de la civilización
Nel presente, munchos especialistes creen que'l colapsu de la civilización del Indo foi causada pola seca y el cayente del comerciu con Exiptu y Mesopotamia. Tamién se suxurió que pueden contribuyir al colapsu, la inmigración de nuevos pueblos, deforestación, hinchentes, cambéu nel cursu de los ríos, alredor del 1500 e.C., o'l cambéu climáticu.
Los signos del colapsu son anteriores a les invasiones de pueblos indoeuropeos procedentes de les estepes, que con gran facilidá apoderar de la rexón gracies a les armes de bronce y los carros de combate.
La xente de la cultura de Gandhara (nesta mesma rexón) compartió afinidaes biolóxiques coles aldegues neolítiques de Timargarh y Mehrgarh, y cola población harapana, lo que suxure un continuu biolóxicu.
Citrus
El xéneru Citrus, siendo'l so términu común Cítricos, noma a les especies de grandes arbustos o arbolinos perennes (pente 5 y 15 m) con frutos o frutes, de la familia de les Ruteácies, tienen un altu conteníu en vitamina C y ácidu cítricu, el cual proporciona-yos esi típicu tastu ácidu tan carauterísticu. Orixinariu d'Asia tropical y subtropical, esti xéneru contién tres especies y numberosos amezaos cultivaos, inclusive les frutes más ampliamente comercializaes, como'l llimón, la naranxa, la llima y la mandarina, con delles variedaes que dependen de la rexón na que se cultive cauna d'elles.
Anque la clasificación taxonómica ye complexa, recientes investigaciones xenéticas demostraron que únicamente esisten tres especies principales C. maxima, C. medica y C. reticulata, siendo toles restantes amezaos d'estes tres.
Debido a la facilidá d'amezación de los cítricos, tolos cultivos pa usu comercial obtiénense inxertando les especies cultivares deseaes sobro plantones seleicionaos pola so resistencia a les enfermedaes.
Stoke-on-Trent
Stoke-on-Trent (tamién conocida como The Potteries) ye una ciudá y autoridá unitaria, na rexón de Midlands del Oeste, Inglaterra (Reinu Xuníu). La ciudá ye una federación de seis pueblos (Hanley, Stoke, Burslem, Tunstall, Longton y Fenton), que conformen una ciudá llinial de casi doce milles de llongura nun área de 36 milles cuadraes. Xunto al pueblu de Newcastle-under-Lyme forma un conurbano, ente que xunto al conceyu de Newcastle-under-Lyme constitúi la zona metropolitana de The Potteries en North Staffordshire. En 2001, cuntaba con una población de 240.636 habitantes. thumb|left|200px|Estación de trenes, construyida en 1848 La ciudá ye una unidá autónoma, con un alcalde escoyíu de forma direuta.
Los sos personaxes más conocíos a nivel mundial son Edward John Smith, capitán del RMS Titanic; el músicu Lemmy Kilmister, baxista y cantante de la llexendaria banda Motörhead; el músicu Slash y el cantante Robbie Williams, amás de Phil "The Power" Taylor, xugador profesional de dardos de la PDC y 14 vegaes campeón del mundu de la especialidá, consideráu'l meyor xugador de tolos tiempos, y Murdoc Niccals, baxista de la esitosa banda virtual Gorillaz.
Poecile sclateri
El carboneru mexicanu o paru mexicano (Poecile sclateri), ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los páridos (Paridae), endémica d'América del Norte.
Distribución y hábitat
La especie distribúise pol suroeste d'Estaos Xuníos y Méxicu. Ye residente permanente nes tierres altes montiegues nel oeste, centru y nordeste de Méxicu, el rangu estender al norte nel estremu sureste d'Arizona y el suroeste de Nuevu Méxicu. El so hábitat son les viesques húmedes y carbes
Subespecies
Reconocense dos subespecies d'esta ave:
Sant Agustí de Lluçanès
Sant Agustí de Lluçanès (San Agustín de Lluçanès en castellanu) ye un conceyu de la comarca d'Osona, na provincia de Barcelona, comunidá autónoma de Cataluña. Ta asitiáu na subcomarca del Lluçanès. La cabecera municipal atopar nel nucleu de L'Alou.
Historia
La ilesia de San Agustín apaez citada per primer vegada en 905 na acta de consagración del monesteriu de Santa María de Lluçà. La ilesia de San Ginés de la Pi conocer dende 938 y el santuariu dels Munts dende 1170.
En 2014 amestar al conceyu 4,07 hai segregaes del conceyu de Sant Boi de Lluçanès.
Comunicaciones
La carretera llocal BV4654 comunicar con Alpens pel noroeste y con Sant Quirze de Besora y la C-17 pel este.
Economía
Agricultura de secanu y ganadería.
Santpedor
Topónimu
El nome de Santpedor ye una evolución de Sant Pere d'Or en catalán (n'asturianu San Pedru de l'Oru) yá que pola llocalidá pasa'l ríu d'Oru, y esti de la mesma del llatín Santus Petrus de Auro. El nome evolucionó fonéticamente a Santpedor, hasta qu'en 1979 recuperóse la forma etimolóxica. thumb|right|180px|Llocalización de Santpedor nel Bages.
Escudu
Escudu embaldosado cortáu: primero de sinople, con dos llaves en palu colos dientes enriba y adosaes, la de la diestra d'oru y la de la siniestra d'argén; segundu d'oru, 4 palos de gules. Por timbre una corona mural de villa.
Foi aprobáu'l 22 de setiembre de 1995.
Les llaves son l'atributu de San Pere, patrón de la villa. Los cuatro palos del escudu de los reis de la Corona d'Aragón recuerden la xurisdicción real sobre la población, que tenía'l privilexu d'unviar un delegáu al Parllamentu y yera una "cai de Barcelona", por concesión de Martín I l'añu 1400.
Demografía
El conceyu de Santpedor tien un total de 7459 habitantes, de los cualos 3721 son varones y 3738 muyeres, según datos del INE 2015.
Nucleos de población
El conceyu de 'Santpedor' ta formáu por dos entidá de población:
Evolución demográfica
1717-1981: población de fechu; 1990-: población de derechu
Economía
Santpedor dedica la mayor parte del so términu municipal a l'agricultura. Tamién dispón d'árees industriales en desenvolvimientu.
Redolada natural
Dende va unos años trabayar na recuperación y acondicionamento de los güelgues del sur de la villa, onde se constató la esistencia d'especies ornitolóxiques interesantes.
Laire (Doubs)
Tien una población de y una superficie de  km².
Ginger Rogers
Ginger Rogers foi una actriz, baillarina y cantante d'Estaos Xuníos y ganadora d'un Óscar. Nos sos 62 años de carrera, fixo un total de 73 películes. Anque recordada polos sos papeles xunto a Fred Astaire nuna serie de diez películes musicales que revolucionaron el conceutu del musical modernu, Ginger foi una talentosa actriz (ganadora d'un Óscar, ostenta'l númberu 14 na llista del AFI), bien versátil en diversos xéneros y con una gran capacidá interpretativa pa la comedia.
Primeros años
Yera fía de William Eddins McMath, d'ascendencia escocesa, y Lluella Emogene (de soltera, Owens: 1891-1977), d'antepasaos galeses. Los sos padres dixebráronse pocu dempués de la so nacencia. Asina, madre y fía fueron vivise cerca de Kansas City. A partir d'ende, la pequeña Virginia vivió una constante llucha ente los sos padres pola so custodia hasta que se quedó definitivamente viviendo colos sos güelos Walter y Saphrona Owens. Munchos de los sos primos empezaron a encurtiar el nome de Virginia pol de "Ginga", dando orixe al so nome artísticu.
Cuando cuntaba con nueve años, la so madre volvió casase con John Logan Rogers. Ginger empezó a usar l'apellíu de Rogers, anque nunca foi llegalmente adoptada. Vivieron en Fort Worth, Texas y la so madre empezó a trabayar como crítica de teatru pa un diariu local, el Fort Worth Record. Asina foi como Ginger empezó a interesase pel mundu del espectáculu. Esperando a la so madre mientres terminaben les entrevistes, Ginger empezaba a cantar y baillar enriba de los escenarios.
Vaudeville
Cinco años dempués, Ginger Rogers fixo'l so debú nel mundu del espectáculu. L'espectáculu de vaudeville d'Eddie Foy entamó un concursu p'atopar nuevos talentos. Ginger entró y ganó el concursu con un baille de charlestón. Empezó asina una xira col teatru de variedaes per tol país mientres los siguientes trés años. Rogers tenía 15 años.
A los 17 años, Ginger casóse con Jack Culpepper, tamién baillarín, pero'l so matrimoniu nun duró demasiáu. Más tarde, viaxaría a Nueva York cola so madre. Ellí empezó a faer distintos trabayos na radio y en Broadway, onde debutaría con un musical llamáu Top Speed, que s'estrenó'l 25 d'avientu de 1929.
Carrera cinematográfica
Les sos primeres apaiciones nel cine fueron en 1929, nun grupu de curtiumetraxes que llevaben por títulu Night in the Dormitory, A Day of a Man of Affairs y Campus Sweethearts.
Poco dempués, Rogers foi escoyida pa protagonizar en Broadway el musical Girl Crazy de George Gershwin y Ira Gershwin. Ellí tamién taba Fred Astaire, que foi contratáu p'ayudar a los baillarinos cola so coreografía. Asina foi como Astaire conoció a Rogers, no que sería'l principiu d'una historia irrepetible. L'ésitu de Girl Crazy foi inapellable y en 1930, con 19 años, Rogers roblaría cola Paramount Pictures un contratu por siete años.
A pesar del contratu, Rogers llueu se desvenceyó del mesmu y empezó a buscase la vida en Hollywood por sigo mesma. El so debú empezó en 1930 con tres películes escaecederos con Pathé. Una serie que siguió mientres los siguientes años hasta qu'en 1933 llegó-y el so auténtica oportunidá con un musical que fizo historia: La cai 42 (42nd Street), dirixida por Lloyd Bacon y Busby Berkeley, y producida por Warner Brothers. Nella compartió cartelu con delles de les nueves promeses del cine norteamericanu del momentu, los depués consagradísimos -y güei escaecíos-: Dick Powell, Warner Baxter, Ruby Keeler o Una Merkel.
A partir d'ende, la cotización de Rogers xubió y trabayó al añu siguiente con RKO pa rodar Volando escontra Ríu (Flying Down to Rio) de Thornton Freeland (1933). Esta película musical concibiérase como vehículu pa la famosa y exótica actriz mexicana Dolores del Río ("El preciu de la gloria" 1925, "Evangeline" 1929), afincada en Hollywood dende los años finales del cine mudu. Pero pal públicu, les mayores revelaciones d'esta película terminaron siendo Ginger Rogers, y la so pareya de baille Fred Astaire.
Pareya de baille con Fred Astaire
Ginger Rogers convirtióse de la nueche al día na meyor pareya de baille de Astaire. Xuntos, dende 1933 hasta 1939 fixeron nueve musicales para RKO y dieron un nuevu sentíu al musical cinematográficu, introduciendo rutines de baille envolubraes nuna escelente elegancia y virtuosismu, introduciendo cantares que se convirtieron n'ésitos como "Cheek to cheek", "They Can´t Take That Away From Me" o "They All Laughed". Entá anguaño, la espresión "Fred y Ginger" inda ye referencia d'una de les pareyes más grandes de la historia del cine.
Croce y John Mueller consideraron en 1933 faer de Ginger Rogers la pareya perfecta de Astaire, principalmente pola so habilidá de combinar les sos dotes de baille, la so guapura natural y les sos escepcionales dotes dramátiques y cómiques. El resultancia describir a la perfeición Katharine Hepburn: "Ella da la sensualidá, él, la clase".
D'esa prolífica carrera xuntos, hai que destacar los grandes númberos risibles de "I'll Be Hard To Handle" de Roberta, de (1935), "I'm Putting All My Eggs In One Basket" de Sigamos la flota (Follow the Fleet), de Mark Sandrich (1936) o "Pick Yourself Up" de Swing Time ("En nales de la danza") (1936), de George Stevens. O otros de gran romaticismo como "They Can´t Take That Away From Me" (cantar de la película Ritmu llocu (1937) de Mark Sandrich, onde Fred cantar a Ginger mientres una travesía en ferry).
Aun así, hubo una décima película na que volvieron xunir los sos grandes talentos. Tres una llarga etapa ensin collaborar, el realcuentru producir en Vuelve a mi (1949) ("The barkleys of broadway", de Charles Walters, onde Ginger foi la escoyida pa sustituyir a la malograda Judy Garland, quien consiguiera un gran trunfu xunto a Astaire en Desfile de Pascua (1948).
Carrera en solitariu
A pesar del so ésitu xunto a Astaire, l'actriz siempres intentó potenciar la so carrera en solitariu. Llogró dellos trunfos personales na comedia d'intriga "Estrella de medianueche" (1935) xunto a William Powell, "En persona" (1935), "Dames del teatru" (1937) xunto a Katharine Hepburn nuna de les sos meyores interpretaciones non musicales, "Un ardid femenín" (1938) xunto a James Stewart o "La rapaza de la quinta avenida" (1939) acompañando a Walter Connolly. Dempués de la so separación de Astaire, Rogers comentó que nun pensaba faer musicales mientres una temporada. Y el so primer papel non musical llegó en 1939 onde fixo pareya con David Niven y Charles Coburn en Ma a encomalo (Bachelor Mother) de Garson Kanin. Con Kitty Foyle (Kitty Foyle), de Sam Wood, llogró l'Óscar a la meyor actriz por un papel que, como suel asoceder, nun ta ente les sos meyores interpretaciones. A partir d'ende, les sos ufiertes de papeles multiplicáronse y protagonizó películes como "Xuníos pola fortuna" (1940) xunto a Ronald Apinen, El mayor y la menor ("The major and the minor"), debú en Hollywood como direutor de Billy Wilder (1942) xunto a Ray Milland, "Once upon a honeymoon" (1942) xunto a Cary Grant, "Compañeru de la mio vida" (1943) con Robert Ryan, "Te volveré ver" (1944) con Joseph Cotten y Shirley Temple nun estimable melodrama producíu por Selznick, "Fin de selmana" (1945) o'l remake del clásicu "Gran hotel" (1932, Edmund Goulding) con Van Johnson, o la yá citada "Vuelve a mi" na que'l gran productor Arthur Freed volvió axuntar diez años dempués.
Eternamente rellacionada cola figura de Astaire, presentó los Premiu Óscar en 1950 y en 1967. En 1992, Rogers recibió un Óscar honoríficu pola so carrera.
Vida privada
En 1940 Rogers mercó un ranchu de 1000 acres en Oregón, al que bautizó como 4-R's (por Rogers's Rogue River Ranch). Ellí vivió mientres 50 años, periodu nel cual finó la so madre, en 1977. Allá abastecería de lleche mientres la Segunda Guerra Mundial. Pel branu Rogers diba pescar acaldía al ríu Rogue.
Políticamente, Rogers yera del Partíu Republicanu. Ello ye que madre y fía llucharon intensamente a favor del Comité d'actividaes antiamericanes.
Rogers casóse cinco veces, anque nun tuvo fíos. El primer matrimoniu foi con Jack Pepper, el 29 de marzu de 1929, y duró unos pocos meses. En 1934 casóse col so segundu home Lew Ayres, del que se divorció en 1941. Dos años dempués, casóse col terceru, Jack Briggs, del que se divorció en 1949. En 1953 conoció al so cuartu home, l'abogáu Jacques Bergerac, 16 años más nuevu qu'ella, y que más tarde se convirtió n'actor y executivu d'una empresa de cosmética. D'él divorcióse en 1957. Y en 1961, casóse col so quintu maríu, el direutor y productor William Marshall del que se dixebró en 1971.
Rogers pasaría los sos últimos branos nel Rancho Mirage en California, y los iviernos en Medford (Oregón) hasta la so muerte por una anxina de pechu, el 25 d'abril de 1995. Foi soterrada nel Campusantu Oakwood Memorial Park en Chatsworth (California).
El Craterian Ginger Rogers Theater en Medford foi bautizáu nel so homenaxe.
La Battaglia di Algeri
La Battaglia di Algeri (La Batalla d'Arxel) ye una película italo-arxelina de 1965 que trata de la Guerra d'Independencia d'Arxelia.
La película, que sería gallardonada con importantes premios cinematográficos internacionales, foi dirixida por Gillo Pontecorvo, que tamién participó nel guión y na música (nesti últimu aspectu, aconseyáu pol maestru Ennio Morricone). Los personaxes principales foron representaos por Brahim Hadjadj, Jean Martin y Yacef Saadi.
Argumentu
Ali La Pointe (Brahim Hadjadj) ye un lladrón analfabetu con un historial delictivu llargo, que malvive nes cais d'Arxel como trileru. Depués de ser deteníu, nún de los sos ingresos a prisión contempla dende la ventana de la so celda la execución d'un presu venceyáu al nacionalismu arxelín. Esti fechu fai-y tomar conciencia de la opresión colonial francesa sobre Arxelia, y decide involucrase depués de la so fuga, nel Frente de Lliberación Nacional, pa terminar siendo, a la fin de la película, ún de los sos responsables máximos.
La trama empieza pel final, asitiando l'acción nel 7 d'ochobre de 1957, dende onde s'empecipia una llarga analepsis que reflexa la toma de conciencia del personaxe principal y la so implicación nel movimientu nacionalista arxelín.
Comentarios
La idea de filmar esta película nació d'un proyeutu del primer gobiernu independiente d'Arxelia, dirixíu por Ahmed Ben Bella, que foi propuestu a direutores italianos de cine social.
La primer idea partió del futbolista retiráu, y antiguu dirixente del FLN, Yacef Saadi. En 1964, el gobiernu d'Arxelia encargó a Saadi buscar a un direutor italianu que rodara la que sería la primer película de ficción arxelina.
Posibles remakes
El productor d'Estaos Xuníos Basil Iwanyk propunxo apocayá realizar un remake de la película incluyendo un personaxe d'Estaos Xuníos na mesma, como periodista o como funcionariu de les Naciones Xuníes. La idea de realizar un 'remake' nun parez ser bien acoyida polos almiradores de la película orixinal, que tienen mieu de que l'argumentu cambie muncho pa quedar d'alcuerdu a los cánones del cine d'Estaos Xuníos. Como prueba d'ello, utilicen como argumentu los actores que se baraxaron pal remake: Tom Cruise, Brad Pitt, Leonardo DiCaprio y Sean Penn.
Nadia Bjorlin
Nadia Alexandra Björlin ye una actriz y cantante d'Estaos Xuníos famosa por interpretar a Chloe Lane en Days of Our Lives.
Biografía
Ye fía del compositor suecu Ulf Björlin y la pintora y diseñadora iranina Fary Dadashi-Bjorlin, tien siete hermanos; Jean-Paul Bjorlin, Ulf Alexander Bjorlin (músicu y actor), Henrik Björlin y Fredrik Björlin, y trés medios hermanos Kamilla Bjorlin (actriz), Kaj Bjorlin y Katja Björlin Salén, del primer matrimoniu de la so madre. El so padre morrió en 1993 por cuenta de la leucemia.
Nadia fala con fluidez suecu y persa, tamién fala francés, italianu y rusu.
Ye bien bona amiga de l'actriz Farah Fath.
En 2000 empezó a salir cola personalidá de radiu Frank Kramer, pero la rellación terminó en 2001.
Nel 2001 empezó a salir col actor Bruce Willis pero pocu dempués terminaron nel 2002.
NGC 1269
NGC 1269 ye una galaxa espiral barrada alcontrada na constelación d'Eridanus. Tien doble entrada nel Nuevu Catálogu Xeneral, por ello tantu NGC 1269 como NGC 1291 referir a ella.
Descripción física
Ye una galaxa espiral barrada de grandes dimensiones nun estadiu evolutivu nuevu (SBa).
Tien un nucleu con un altu rellumu superficial arrodiáu por un aniellu difusu. Esti patrón pocu común ye vistu tamién n'otres galaxes como NGC 1543, NGC 2217, NGC 5101, NGC 5701 ente otres.
Nadia Bjorlin
Biografía
Nadia empezó a salir col magnate Daniel Sadek, la pareya comprometióse, pero más tarde remataron la so rellación,
Nel 2007 empezó a salir col actor Brandon Beemer, pero la rellación terminó dempués de siete años nel 2013.
En febreru del 2014 empezó a salir col empresariu Grant Turnbull, la pareya comprometer n'agostu del mesmu añu y casáronse el 15 de mayu del 2015. En payares del mesmu añu anunciaron que taben esperando al so primer fíu. El 4 de mayu del 2016 la pareya dio-y la bienvenida al so fíu, Torin Mathias Turnbull.
Carrera
El 24 de payares de 1999 xunir al repartu principal de la serie Days of Our Lives onde interpretó a Chloe Lane, hasta'l 2005. Nadia tornó nuevamente a la serie nel 2007 y foise nel 2011 dempués de decidir nun anovar el so contratu. Pero'l 7 de xineru del 2013 tornó hasta'l 16 d'abril del mesmu añu y finalmente volvió xunise al repartu permanente'l 3 d'agostu del 2015, fecha dende la qu'apaez na serie.
Franco Trappoli
Franco Trappoli ye un políticu italianu.
Biografía
Alcalde de Fano de 1980 a 1983.
Trappoli tamién ocupó cargos y puestos de responsabilidá dientro de la Cámara de diputaos Italiana como miembru de PSI : 1983-87 y 1992 a 1994; y Vice-presidente de la XIII Commisión (trabayu - assistencia y previdencia social - cooperación)
Ye'l primer budista miembru de la Cámara de diputaos Italiana
Laissey
Laissey ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cacaopera
Los Cacaopera (autónimo Kakawira) son una etnia d'El Salvador que d'antiguo falaba una llingua propia. L'idioma cacaopera, perteneciente al grupu de llingües misumalpa ta anguaño estinguida, considerar bien emparentada col idioma matagalpa.
Moseley asitia tamién un pequeñu enclave cacaopera nel estáu mexicanu de Colima.
Historia
Mientres el periodu Clásicu de la dómina precolombina los cacaoperas emigraron al actual El Salvador ente los sieglos V y VII, y asitiáronse al norte de los actuales departamentos de San Miguel, Morazán, La Unión y nel conceyu de Jucuarán nel departamentu d'Usulután.
Ente los sitios arqueolóxicos de la dómina precolombina acomuñaos a la etnia cacaopera tán: la cueva Unamá, Xualaka, Yarrawalaje y Siriwal. Al sitiu arqueolóxicu de Xualaka considerar que foi'l sitiu dominante y principal; ente que Yarrawalaje, Siriwal y la cueva Unamá yeren centros ceremoniales.
Dempués de la conquista española empezó la estinción del idioma cacaopera, el problema empioró dempués de la independencia, hasta qu'en 1974 morrió'l postreru falante del idioma cacaopera nel departamentu de Morazán.
Anguaño la etnia cacaopera, anque'l so idioma ta estinguíu, entá caltienen les sos tradiciones y costumes, una d'elles ye la Danza de los emplumaos. Son representaos pola organización llamada Winaka. Y cunten con un muséu dedicáu a la cultura Cacaopera o Kakawira allugáu nel conceyu de Cacaopera.
Einsteniu
L'einsteniu ye un elementu sintéticu de la tabla periódica que'l so símbolu ye Es y el so númberu atómicu ye 99. Foi llamáu asina n'honor d'Albert Einstein, anque s'afayó n'avientu de 1952 nos restos de la primer esplosión termonuclear nel Pacíficu, realizada un mes enantes, pol equipu d'investigadores formáu por G. R. Choppin, A. Ghiorso, B. G. Harvey y S. G. Thompson.
Como munchos elementos d'este mesmu grupu nun s'atopa na naturaleza, sinón que se llogren artificialmente. Aparte'l so tiempu de vida ye menor.
El procesu de llogru, ye al traviés d'una transmutación nuclear d'elementos más llixeros. La transmutación consiste en convertir nucleos estables n'otros nucleos al ser bombardeados por partícules rápides. El primer esperimentu d'esi tipu foi realizáu por Ernest Rutherford (físicu y químicu neozelandés). Consistió en mandar partícules alfa sobre una fina llámina d'oru y reparar cómo esta afectaba a la trayeutoria de los rayos.
El 254Es pue sintetizase por bombardéu d'Am, Pu o Cm con neutrones.
Métodu de llogru
El so métodu de llogru consiste n'irradiar aproximao 1 kg de 239Pu nun reactor pa xenerar 242Pu. Esti 242Pu introducir en boles d'óxidu de plutoniu y aluminiu en polvu. Darréu estes boles introducir en banielles ya irrádiense. Finalmente, introdúcense les banielles nun reactor isotópicu d'altu fluxu. Tres tou esto dixébrase l'einsteniu del californiu en banielles.
Aplicaciones
L'isótopu 253Es emplegar pa producir l'elementu mendeleviu. Por cuenta de les pequeñes cantidaes d'einsteniu producida y la curtia vida media de la so isótopu, na actualidá cuasi nun hai aplicaciones práutiques fuera de la investigación científica básica. En particular, l'einsteniu foi utilizáu pa sintetizar, per primer vegada, 17 átomos del nuevu elementu mendeleviu en 1955.
York University
thumb|York University La York University o YU ye la universidá de Toronto, asitiada en Ontario (Canadá).
Cuenta con 2.000 profesores y 54.000 estudiantes.
Çorlu
Çorlu (d'antiguo Čorlu) ye una ciudá del noroeste de Turquía, na rexón de Tracia oriental, na provincia de Tekirdağ, distritu de Çorlu. La situación nel trayeutu de l'autopista principal ente Istambul (a 153 km), Grecia y Bulgaria facer desenvolver como ciudá industrial. Nel censu del 2000 tenía 151.525 habitantes, el doble qu'en 1990 (74.681 habitantes) y nueve veces más qu'en 1955 (17.025 habitantes). Nes sos cercaníes cuerre'l ríu Çorlu El so, afluente del Ergene.
Historia
Fixéronse afayos fechaos dende'l 1000 e. C. que dexen suponer qu'hubo un establecimientu frigio de nome Tzirallum. Darréu estableciéronse griegos, perses, macedonios, romanos y bizantinos. Sol dominiu romanu llamóse Cenofrurio, y ellí foi asesináu l'emperador Aureliano en 275. Romanos y bizantinos construyeron potentes fortificaciones y sirvió como llugar estratéxicu pal control de Tracia.
El sultán otomanu Murad I conquistar hacia 1360 y fixo destruyir les fortificaciones griegues y la muralla romana. El 3 d'agostu de 1511 Beyazid II ganó a la banda del pueblu, nel pequeñu pueblu d'Oğraşdere (Sirt-köyü), al príncipe Selim, que tuvo que fuxir escontra Crimea. L'otru pretendiente al tronu, el príncipe Ahmed, gobernador d'Amasya, avanzó escontra Istambul esperando cruciar los estrechos y convertise en sultán, pero disturbio na capital provocaos polos jenízaros (qu'a pesar de caltenese lleales a Beyazid yeren favorables a Selim y nun aceptaben a Ahmed), fixéron-y duldar y finalmente decidió establecer el so poder n'Asia Menor y entrar asina en rebelión abierta contra'l so padre. Nestes condiciones Beyazid llamó a Selim, que taba en Kaffa, y devolvió-y la provincia de Semèndria. Agora la medrana de Beyazid yera una posible alianza ente Ahmed y Ismail I de Persia. Los jenízaros primíen y finalmente Beyazid II abdicó en favor de Selim n'abril de 1512. El sultán retirar a Demótica pero morrió mientres el viaxe (26 de mayu de 1512) cerca de Çorlu. Selim mesmu tamién morrió en Çorlu nueve años dempués (pero los dos fueron soterraos n'Istambul).
Evliya Çelebi describe la ciudá en 1651 y diz que tenía 3000 cases con población partida ente cristianos y musulmanes, y diz que yera un prósperu centru comercial. Nesi tiempu yera un kada (distritu) del sandjak de Vize. Foi ocupada temporalmente polos rusos mientres la guerra de 1877-1878. Na Primer Guerra de los Balcanes de 1912-1913, Çorlu foi puestu de mandu del exércitu otomanu, siendo ocupada por fuercies búlgares n'avientu de 1912, y foi recuperada polos otomanos na segunda Guerra de los Balcanes, en xunetu de 1913. De 1920 a 1922 foi ocupada polos griegos. Dempués de 1923 foi un importante estación del exércitu republicanu turcu, anguaño ye sede del 189° reximientu d'infantería. Dempués de 1990 estableciéronse munchos turcos de Bulgaria, pero principalmente emigrantes internos veníos d'Anatolia, tamién tien una fuerte comunidá rumana y abellugaos albaneses y bosnios.
Economía
La principal producción ye'l testil (con más de 3000 fábriques), pero tamién hai industries alimentarias, de bébores refrescantes, xelaos, condimentos, mueyos y electrónica.
Nadia Báez
Nadia Soledad Báez ye una nadadora arxentina especialista en 50 m estilu llibre, 100 m estilu braza, 100 m estilu llibre, 100 m estilu llombu y 400 m estilu llibre.
Foi parte del conxuntu femenín de deportistes arxentines qu'asistió a dellos Xuegos Paralímpicos. Recibió la so primer medaya nos Xuegos Paralímpicos de Londres 2012, onde ganó la presea de bronce nos 100 m estilu braza categoría S11 con un tiempu de 1min31s21, col qu'estableció una nueva plusmarca panamericana.
Per otru llau, l'añu 2010 recibió la medaya de plata nel Mundial d'Eindhoven nos 100 m pechu, con un rexistru de 1min34s59/100 que se tresformó nun nuevu récor panamericanu, plusmarca que superaría darréu.
Economía d'Exiptu
left|thumb|[[Cairu.]] left|thumb|Caña de zucre. Ocupando'l nordeste d'África, Exiptu ta seicionáu pol fértil valle del Ríu Nilu. La so economía yera bien centralizada mientres el periodu del presidente Gamal Abdel Nasser, pero lliberóse mientres los gobiernos de los presidentes Anwar Sadat y Hosni Mubarak.
El gobiernu enllantó agresives reformes p'atraer la inversión estranxera y aguiyar la crecedera, que foi cimera al 7 % al añu'l 2007 y el 2008. Sicasí, el 2009 la crecedera cayó al 4,7 %, como resultáu de la crisis financiera global, qu'afectó los sectores entornaos a la esportación, especialmente les manufactures y el turismu. Güei, la economía d'Exiptu ye la segunda d'África, según datos del Bancu Africanu de Desarrollu.
Lanans
Lanans ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sant Antoni de Vilamajor
San Antonio de Vilamajor  o San Antonio Vilamajor (en catalán y oficialmente, Sant Antoni de Vilamajor) ye un conceyu de Cataluña, pertenez a la comarca del Vallès Oriental (Barcelona), y tópase alcontráu na aguada meridional del Montseny.
Llenda al norte y noroeste con Sant Pere de Vilamajor, al sur con Llinars del Vallès y al este con Cardedeu.
Historia
Los oríxenes del conceyu asitiar a partir de 1840, fecha na cual San Antonio Vilamajor dixebrar de Sant Pere de Vilamajor, y formó una unidá independiente conxuntamente cola parroquia de Santuyano del Fou.
Economía
Agricultura, ganadería y avicultura. Industria. Urbanizaciones de segunda residencia.
Poecile superciliosus
Distribución y hábitat
Ye endémicu de los montes de los montes del suroeste de China. Reproduzse en montes de arbustos alpinos de Berberis, Rhamnus, rododendru y Salix, n'altitúes de 3000 a 4000 m baxando pel iviernu a niveles llixeramente inferiores a montes de coníferes, principalmente Picea.
Poecilodryas albonotata
Poecilodryas albonotata, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Petroicidae, del xéneru Poecilodryas.
Llocalización
Ye una especie d'ave que s'atopa nos montes Arfak de Nueva Guinea.
Acta d'axuración
thumb|Primer páxina de l'Acta d'Axuración L'Acta d'axuración del 26 de xunetu de 1581 ye la declaración d'independencia formal de les provincies del norte de los Países Baxos de la so obediencia al rei Felipe II.
Tres l'españíu de la rebelión de los Países Baxos en 1564 y l'entamu de la guerra de los Ochenta Años, l'Acta d'axuración representa'l puntu de non torna na rebelión, tres el cual yá nun hai alcuerdu posible ente los rebeldes holandeses y la corona española.
El 26 de xunetu de 1581, les provincies de Brabante, Gelderland, Zutphen, Holanda, Zelanda, Frisia, Mechelen y Utrech, anularon nos Estaos Xenerales de los Países Baxos, la so vinculación col Rei d'España Felipe II, pol Acta d'axuración, y escoyeron como "Principe y señor de los Países Baxos" y "defensor" de les sos llibertaes a Francisco d'Anjou. L'asamblea omitió de manera espresa'l títulu de Rei, y determinó que tenía de sirvir a los sos súbditos y respetar les sos lleis y tradiciones, y en casu contrariu, el pueblu tenía derechu a escoyer a otru gobernante.
Pero Felipe II nun arrenunció a esos territorios, y el gobernador de los Países Baxos Alejandro Farnesio, empecipió la contraofensiva y recuperó a la obediencia del rei d'España Felipe II de gran parte del territoriu, especialmente tres el asediu d'Amberes, pero parte d'ellos volviéronse a perder tres la campaña de Mauricio de Nassau.
Seleición femenina de fútbol de les Islles Feroe
La seleición femenina de fútbol de les Islles Feroe representa a les Islles Feroe nes competiciones internacionales de fútbol femenín. Xugó'l so primer partíu internacional el 25 de xunu de 1986 contra la seleición femenina de fútbol d'Islandia, partíu que perdió Islles Feroe por seis goles a cero.
Turbofan
thumb|295x295px|Esquema de funcionamientu d'un turbofan d'altu [[Rellación de derivación|índice de derivación]]
Los motor d'aviación motores d'aviación tipu turbofan —dacuando turbofán— son una xeneración de motores de reaición que reemplazó a los turborreactores o turbojet. Tamién se suelen llamar turborreactores de doble fluxu.
Seleición femenina de fútbol de les Islles Feroe
Hasta'l momentu nun llogró clasificase p'apostar la Copa Mundial Femenina de Fútbol, nin tampoco los xuegos olímpicos.
Turbofan
Carauterizar por disponer d'un ventilador —fan— na parte frontera del motor. L'aire entrante estremar en dos caminos: fluxu d'aire primario y fluxu secundario o fluxu derivao —bypass—. El fluxu primario enfusa al nucleu del motor —compresores y turbinas— y el fluxu secundario derivar a un conductu anular esterior y concéntricu col nucleu. Los turbofan tienen delles ventayes al respeutive de los turborreactores: peracaben menos combustible, lo que los fai más económicos, producen menor contaminación y amenorguen el ruiu ambiental.
L'índice de derivación, tamién llamáu rellación de derivación, ye'l cociente de la masa del fluxu secundario ente la del primariu. Llógrase estremando les seiciones tresversales d'entrada a los sos respeutivos conductos.
N'aviones civiles suel interesar caltener índices de derivación altos yá que mengüen el ruiu, la contaminación, el consumu específicu de combustible y aumenten el rendimientu. Sicasí, aumentar el fluxu secundario amenorga l'emburrie específicu a velocidaes cercanes o superiores a les del soníu, polo que p'aeronaves militares supersóniques utilícense motores turbofan de baxu índiz de derivación.
El turbofan más potente anguaño ye'l General Electric GUE90-115B con 512 kN d'emburrie.
Turbofan de baxu índiz de derivación (low bypass)
thumb|250px|right|[[General Electric F110, exemplu de turbofan de baxu índiz de derivación, usáu n'aviones de combate.]] El so índice de derivación ta ente 0,2 y 2. Foi'l primeru en desenvolvese y foi llargamente utilizáu na aviación civil hasta que se sustituyó polos d'altu bypass. Ye habitual qu'esista un carenado a lo llargo de tol conductu del fluxu secundario hasta la tobera del motor. Operen de forma óptima ente Mach 1 y Mach 2, polo que na actualidá utilícense principalmente n'aviación militar. Sicasí, delles aeronaves comerciales siguen faciendo usu d'ellos, como'l MD-83 col Pratt & Whitney JT8D y el Fokker 100 col Rolls-Royce Tay.
Turbofan d'altu índiz de derivación (high bypass)
thumb|250px|right|[[General Electric CF6, exemplu de turbofan d'altu índiz de derivación, usáu n'aviones comerciales.]] Tienen un índiz de derivación considerablemente cimera (mayor que 5). Estos motores representen una xeneración más moderna, especialmente usaos n'aeronaves civiles. La mayor parte del emburrie, alredor d'un 80 %, provién del primer compresor o ventilador (n'inglés fan), que tien una función básicamente propulsiva, similar a una héliz. Ta asitiáu na parte delantera del motor y movíu per una exa conectáu a la última etapa de la turbina. El restante 20 % de la fuercia impulsora provién de los gases d'escape de la tobera. Los más recién tienen un índiz de derivación en redol a 10, como los qu'usen el Boeing 787 o'l Airbus 380.
En motores con rellaciones de derivación bien altes, sobremanera xunto a rellaciones de compresión tamién elevaes, apaecen problemes de diseñu por cuenta de que'l ventilador tien de xirar a una velocidá bien inferior a los compresores y turbinas d'alta presión. Por esti motivu, suelen incorporar dos exes concéntricos que dexen afaer les velocidaes de rotación de forma independiente.
Propfan
thumb|Diagrama de funcionamientu d'un motor [[propfan|302x302px]] El motor propfan, tamién llamáu unducted fan o turbofan d'ultra altu índiz de derivación (UHB, del inglés ultra-high-bypass turbofan), ye un amiestu ente un turbofan y un turbohéliz. Consiste nun turbofan con una héliz descubierta acoplada a la turbina. Esti diseñu pretende ufiertar la velocidá d'un turbofan xunto cola eficiencia d'un turbohéliz.
Sistema antihielo
Cuando l'avión vuela nuna atmósfera húmeda y a una temperatura próximo al puntu de conxelación de l'agua, esti mugor depositar nes superficies del avión en forma de xelu. Esto alteria'l fluxu d'aire por cuenta de la xeneración de vórtices, desequilibra l'aeronave, produz vibraciones y facilita la entrada en perda.
Los turbofan tán forníos con un sistema qu'esanicia'l xelu acumulao —destemple— y torga la so formación —antihielo—. Dambes funciones realizar por aciu el sangráu d'aire caliente del compresor, esto ye, esviar a otres partes del motor o del restu del avión (pa renovación del aire interior y presurización de la cabina). Los componentes asitiaos detrás del ventilador van caleciéndose mientres la operación normal del motor, de cuenta que'l xelu solo atrópase a velocidaes de rotación baxes y nun ye necesariu deshelarlo. Por ello, l'aire del sangráu conducir hasta la entrada d'aire y otros puntos susceptibles de sufrir engelamiento, xeneralmente'l ventilador.
Incidente del TACA 110
El Vuelu 110 de TACA foi un vuelu regular comercial internacional operáu por TACA Airlines, viaxando de Belice a Nueva Orleans. El 24 de mayu de 1988, atopar con fuertes precipitaciones, xarazo, y turbulencias. A 16 500 pies (5029,2 m), y a pesar de configurar correutamente dambos motores, éstos apagar, dexando al avión entamando y ensin potencia llétrica dalguna. Apelar a la Unidá de Potencia Auxiliar (APU) cuando l'avión pasaba a 10 500 pies (3200,4 m), restaurando la potencia llétrica, y los pilotos llograron efectuar un increíble aterrizaxe d'emerxencia satisfactoriu ensin motores na MAF (Michoud Assemby Facility) de la NASA en Nueva Orleans. Nun hubo mancaos y l'aeronave terminó ensin el menor rascuñu; salvo'l dañu nos motores causáu pola ingestión de xarazo, y el sobrecalentamientu del so motor del llau derechu (númberu 2).
L'incidente del TACA 110 sirvió pa un rediseño de los motores y el desenvolvimientu de sistemes FADEC (Full Authority Dixital Electronic Controlled), d'esta forma se prevee que similares condiciones meteorolóxiques nun van producir una salida de serviciu de los impulsores.
Sistema d'arranque
Cuando'l motor ta paráu en tierra, precisa una fonte esterna d'alimentación por que'l compresor empiece a rotar y el combustible apúrra-y la enerxía que precisa. Si'l combustible quemar nun motor ensin rotación, esti se encharcaría y nun produciría nengún fluxu significativo.
Pa evitar esto, móntase un motor d'arranque neumáticu na caxa accesoria (n'inglés accesory gearbox) que s'alimenta con aire procedente d'otru motor, de l'APU o dende tierra. Tamién esisten motores d'arranque llétricos, menos habituales por cuenta del so eleváu pesu.
El fluxu de combustible contrólase curioso p'afaese a la baxa eficiencia del compresor a baxes revoluciones y realícense sangraos hasta qu'adquier una velocidá autosostenible. Mientres esti procesu ye posible que'l motor paeza nun tar acelerando n'absolutu. Una vegada algamada esta velocidá, se desacopla el motor d'arranque pa evitar daños per operación enllargada.
Considerancies ecolóxiques
La incorporación de los turbofan nos aviones modernos ye una gran meyora pal equilibriu ecolóxicu de los mesmos, por cuenta de qu'utilicen como combustible JET A 1, un desenvolvimientu muncho más ecolóxicu que'l JP 1 utilizáu nos turborreactores. La capacidá de los motores turbofan ye enforma mayor utilizando un menor porcentaxe de combustible. El compresor toma un 100 % d'aire pa comprimir estremáu en dos partes: una d'elles pasa direutamente al sector de carburación y turbines y un 30 % que va ser comprimíu, combináu col combustible pa xenerar la carburación necesaria esaniciando nel escape un 100 % d'aire caliente que va impulsar al avión. Poro, del aire caliente que s'espulsa solo'l 30 % foi entemecíu con combustible.
Pueblu griegu
Los griegos, tamién llamaos helenos (Έλληνες), son una nación y un grupo étnicu nativu de Grecia, Xipre y dalgunes otres rexones en redol al mar Exéu. Tamién constitúin una diáspora significativa, con comunidaes griegues establecíes en tol mundu.
Na antigüedá, los griegos entamábense políticamente en ciudaes estáu y ellí anicióse'l conceutu de democracia. Estableciéronse colonies y comunidaes griegues a lo llargo de la historia en munchos rincones del Mediterraneu, a pesar de que la nación centróse siempres alredor del mar Exéu, onde se fala la llingua griega dende l'Antigua Grecia. Nel sieglu IV e.C. la espansión territorial más importante de los griegos llevó'l helenismu hasta Asia Central ya India y, dempués de la cayida del Imperiu romanu y Bizanciu fixo perdurar la cultura griega nel mar Mediterraneu oriental hasta 1453. Sol Imperiu Otomanu y hasta l'entamu del sieglu XX, los griegos atopábense instalaos uniformemente ente l'actual Grecia, la mariña occidental d'Anatolia, el mar Negru, Exiptu, Xipre y Constantinopla; polo xeneral, estes rexones coinciden coles fronteres del Imperiu bizantín a finales del sieglu XI, y tamién cola zona de colonización griega na antigüedá nel Dempués de la Guerra Greco-Turca (1919-1922), un masivu intercambiu de poblaciones ente Grecia y Turquía (1923) dexó casi tola población étnica griega confinada dientro de les nueves fronteres de Grecia y Xipre (isla entós integrada al Imperiu británicu). La nueva Grecia constituyir a partir de 1822 como un estáu nación típicu de la dómina, lliberáu del Imperiu otomanu. Otres poblaciones menores de griegos étnicos pueden atopase anguaño dende'l sur d'Italia y el sur d'Albania hasta El Cáucasu, y tamién nes comunidaes de la diáspora a otros munchos países. Anguaño, la mayoría de los griegos pertenecen formalmente a la Ilesia ortodoxa de Grecia.
Pueden atribuyise a los griegos contribuciones bien notables en dellos ámbitos de la cultura universal a lo llargo de tola Historia (les artes plástiques, la lliteratura, el teatru, la filosofía, la política, la música, les matemátiques, la ciencia, l'arquiteutura, la teunoloxía, les esploraciones, la cocina y el deporte).
Identidá
miniaturadeimagen|200x200px|Imaxe d'[[Alejo I Comneno, Emperador Bizantín]] Les pallabres usaes pa definir el conceutu de "helenicidad" camudaron enforma a lo llargo de la historia:
left|miniaturadeimagen|248x248px|La dispersión de los griegos nel sieglu [[Sieglu VI e.C.|VI aC.]] Pero nengunu d'estos nomes sirvieron pa identificar n'esclusiva a los ciudadanos d'un estáu griegu concretu. N'Occidente, el términu "griegos" refirióse tradicionalmente a los falantes nativos de griegu. Los habitantes del Imperiu Bizantín denominábense ellos mesmos romioi, pol fechu que se consideraben los herederos políticos direutos del Imperiu Romanu, pero siquier hasta'l sieglu XII la mayoría yeren educaos tamién nel convencimiento de qué heredaren el legáu de l'antigua Grecia, a pesar de que pa munchos falantes de griegu, "helenu" yera sinónimu de paganu. Xustu antes de la Cayida de Constantinopla (1453) l'últimu emperador, Constantino XI, dicía a los sos soldaos que teníen que recordar que yeren descendientes de los griegos y de los romanos.
Antes del establecimientu del modernu estáu griegu (1822), mientres los sieglos XVIII y XIX, el venceyu ente los antiguos griegos y los modernos foi redescubierto y revalorizáu polos intelectuales de la Renacencia griega, especialmente Rigas Velestinlís. Na so obra "Constitución política", Velestinlís dirixir a la so nación como "el pueblu descendiente de los griegos".
Los griegos actuales son una nación nel sentíu de grupo étnicu (ethnos), definíu pola cultura y la llingua griega, non por una ciudadanía común, nin pola raza, nin pola relixón, nin por tar suxetes a nengún estáu en particular. Agora bien, tantu na antigüedá como na Edá Media, y tamién güei en menor midida, el términu emplegáu polos griegos pa falar d'ellos mesmos foi siempres genos (Γένος, esto ye, la "raza"), qu'indica la reconocencia d'un ancestru común.