cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Copa del Xeneralísimu de fútbol 1954
La Copa del Xeneralísimu de Fútbol de 1954 foi la edición númberu 50 del Campeonatu d'España. Conquistar el Valencia C. F., lo que supunxo'l so tercer títulu coperu. Apostar dende'l 2 de mayu de 1954 hasta'l 20 de xunu del mesmu añu. Los participantes fueron los dolce primeros clasificaos de Primer División y los dos campeones de Segunda.
Octavos de final
Apostar n'eliminatoria a doble partíu: los alcuentros d'ida xugaron el 2 de mayu y los de vuelta el 9 de mayu.
Clubes exentos: Valencia C. F. y Real Santander.
Cuartos de final
Los cuartos de final apostar a doble partíu: los partíos d'ida tuvieron llugar el 16 de mayu y los de vuelta el día 23 de mayu.
== Semifinales apostáronse los partíos de día'l 6 de xunu y los de vuelta el 13 de xunu.
Final
{| width=100% {| cellpadding="3" cellspacing="0" style="background: #D0e7FF; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" width=100% !width=50%| 3 !width=50%| 0, - 110 000 espectadores !colspan=2|Goles !colspan=2|Sustituciones
!colspan=2|Amonestaciones
Merrilliodendron megacarpum
Merrilliodendron ye un xéneru monotípicu de plantes perteneciente a la familia Icacinaceae. La so única especie: Merrilliodendron megacarpum, ye orixinaria de Malasia.
Propiedaes
Tienen un usu como planta melecinal, utilizándose contra'l cáncer.
Taxonomía
Merrilliodendron megacarpum foi descritu por (Hemsl.) Sleumer y espublizóse en Notizbl. Bot. Gart. Berlin-Dahlem 15: 243. 1940
Boru
Poro, 11B sería ente 80,9% y 79,7%.
El boru ye un elementu químicu, de númberu atómicu 5 y símbolu B, allugáu nel grupu 13 de la tabla periódica. Ye un elementu metaloide, semiconductor y trivalente qu'existe abondosamente nel mineral bórax.
Hai dos alótropos del boru; el boru amorfu ye un polvu amarronao, pero'l boru metálicu ye prietu. La forma metálica ye dura (9,3 na escala de Mohs) y ye un mal conductor a temperatura ambiente. Nun s'atopa llibre na natura.
Amphicoma latouchei
Amphicoma latouchei ye una especie de coleópteru de la familia Glaphyridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Sichuan (China).
Nita Costa
Leloina Barbosa de Souza Costa (tamién conocida como Nita Costa) foi una política y filántropa brasilana.
Fía de Deoclécio Barbosa de Sousa y de María Machado Barbosa de Sousa, Leonita Barbosa de Souza Mariña nació na ciudá de Feira de Santana (a unos 110 km de Bahia), pero vivió na ciudá de San Salvador de Bahia, onde se casó en 1925 ―a los 17 años d'edá― col empresariu Leonardo Mariña, con quien tuvo dos fíos. Dedicar a desenvolver un importante llabor asistencial nel área de la salú, xunto col médicu Alfredo Ferreira de Magalhães (1873-1943). Este, en 1903, creara l'Institutu pa la Proteición y Asistencia a los Neños de Bahia, p'ayudar a les muyeres y los neños carentes. En 1943, tres la muerte del Dr. Magalhães, Nita Costa asocedió-y na direición del institutu. Darréu entamó, recoyendo donaciones de comerciantes ya industriales locales, la construcción del Hospital de Neños Alfredo Magalhães, nel distritu de Ríu Vermelho, en Bahia.
A pidimientu del Gobiernu del Estáu de Bahia, dexó un nala del hospital al gobiernu, pa la construcción d'una maternidá, que recibió'l so nome. Esi hospital funcionó munchos años ―dacuando denomináu Maternidá Anita Mariña―, pero na actualidá foi baltáu.
Nita Costa fundó en Bahia'l PTB (Partíu Trabalhista Brasileiro: Partíu Llaborista Brasilanu), pol cual foi escoyida diputada federal en 1954, convirtiéndose na primer diputada federal muyer del estáu de Bahia.
Como diputada (1955-1959) actuó en defensa de los derechos civiles de les muyeres. El so mandatu tuvo marcáu pola presentación del Proyeutu de Llei N º 3915 (de 1958), que regulaba los derechos civiles de les muyeres casaes, proponiendo cambeos nos artículos 233, 329, 330, 380 y 393 del Decreto Llei N º 4657 de setiembre de 1942, que definía al varón como xefe de familia (Diariu do Congresu del 12 de mayu de 1956). El proyeutu de Nita Costa, al proponer que se camudara la estructura de poder dientro la familia, punxo en primer planu una de les demandes más avanzaes del feminismu d'entós, que recién seríen atendíes na Constitución de 1988. Nos sos cuatro años de mandatu, Nita Costa presentó otros proyeutos rellacionaos cola aplicación de recursos nes árees d'asistencia social, salú y cultura.
En 1958, trató de ser reelixida nuevamente como diputada del PTB pero nun tuvo ésitu.
Finó'l 7 de marzu de 1963, a los 55 años, na ciudá de Novo Hamburgo, unos 40 km al norte de Porto Alegre.
Épernay-sous-Gevrey
Épernay-sous-Gevrey ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Temporada 1989 de Fórmula 1
== Reglamentu axudicáronse puntos a los seis primeros llugares (9, 6, 4, 3, 2, 1). Pa la cuenta final del campeonatu namái se cuntaron los 11 meyores resultaos de 16 posibles.
En cuanto al reglamentu téunicu, prohibiéronse los motores sobrealimentados, y establecióse que los pies del pilotu teníen d'allugase detrás de la exa de les ruedes delanteres. En cuanto al reglamentu deportivu, la duración de les carreres se estandarizó a 305 km, salvu en circuitos caleyeros pa caltenese dientro de la llende de 2 hores.
Por cuenta de la mayor cantidá de inscriptos, amestóse una riola de preclasificación pa los 13 pilotos con peores resultancies. Los cuatro pilotos con meyores tiempos avanzaben a la riola de clasificación, onde participaben 30 pilotos, y los 26 meyores clasificaben a la carrera.
Faustino Arévalo
Faustino Arévalo, himnógrafo, patrologista, humanista, bibliógrafu y xesuita español.
Biografía
Fíu de Juan Fernández d'Arévalo y de Catalina López. Con 14 años ingresó nel noviciáu xesuita del Colexu de Salamanca y depués nel de Villagarcía de Campos (Valladolid). En pronunciando los sos votos, Faustino Arévalo empecipió estudios d'Humanidaes y Filosofía; la espulsión de los xesuites en 1767 sosprendió-y en Medina del Campo y emigró a Calvi y Boloña, onde siguió los sos estudios y ordenóse sacerdote.
Coló col so hermanu mayor Juan a Roma p'ayudar nos sos trabayos ya investigaciones filolóxiques por biblioteques y archivos en busca de manuscritos pa les sos ediciones d'escritores cristianos primitivos hispanolatinos, exa del so interés, pero tamién d'otres naciones como Draconcio o Seduliu. Con eses xestiones entró en contautu ellí con importantes eruditos y filólogos, por casu el cardenal Francisco Antonio de Lorenzana, quien compartía similares intereses. Andando'l tiempu va ser Arévalo inclusive'l so secretariu, en circunstancies especialmente difíciles pa la Ilesia, pa Italia y pa la xeneralidá d'Europa. Arévalo vivió la cárcel de Pío VI, el so exiliu, col mieu d'enfrentase a un nuevu sacco di Roma y sufrió na so propia piel l'arrestu y el saquéu de los Colexos de Xesuites n'Italia. Foi himnógrafo pontificiu y asocedió a Alfonso Muzzarelli como teólogu de la Penitenzieria en 1809. En 1815 tornó definitivamente a España tres años de llastimosu exiliu. Foi Rector del Colexu de Loyola, arrenunciando al Provincialato. Les ediciones crítiques, comentaes y cuidadísimes de Prudenciu, Seduliu, Draconciu, Xuvencu, y sobremanera la de San Isidoru, del que preparó una edición de les sos obres completes, son fíes de la so humanismu. Como atestigua'l so epistolariu, el so llabor foi minuciosa non yá nes Biblioteques romanes, sinón nel españoles (de les que yeren unviaos códices por él solicitaos). Destacó tamién como orador escribiendo la Laudatio funebris pronunciada tres la muerte del gran cardenal Lorenzana en 1804.
Escribió una monumental Hymnodia Hispanica impresa en Roma en 1786, onde arrexuntó himnos del Oficiu divín hispanu afaciendo'l so métrica a criterios rigorosos y componiendo él mesmu himnos que completaren los fayadizos a cada festividá relixosa. Compunxo amás poemes d'ocasión, como'l dedicáu al arquiteutu Jorge Durán, (Roma, Canetti, 1795). Bartolomé José Gallardo, que yera del so mesmu pueblu, tenía-y tamién por bibliógrafu, pos cita nel so Ensayu (1863, vol. 1, col. 271) un manuscritu so con una llista d'autores xesuites y les sos obres qu'utilizó él mesmu pa los sos trabayos bibliofráficos, Symbola lliteraria a Jesuitis Hispanis olim Roman missa ad Bibliothecam S.J. augendam et continuandam; post supressam Societate aliqua ex parte ab Interitu Vindicata.
Cecilia Díaz
Cecilia Díaz ye una mezzosopranu arxentina de destacada trayeutoria nacional ya internacional que fuera ganadora del concursu Operalia en 1994.
Biografía
Discípula d'Ana Sirulnik, estudió nel Conservatoriu Gilardo Gilardi y nel Institutu Cimeru del Teatru Colón viaxando becada a Viena pol teatru pal concursu Belvedere.
Mezzosopranu de destacada actuación nel Teatru Colón de Buenos Aires onde debutó en 1994 na ópera de Juan José Castro  Proserpina y l'estranxeru (Proserpina y lo straniero), na siguiente temporada foi Charlotte en Werther de Massenet, en 1996 Eboli en Don Carlo de Verdi y Nerón en L'incoronazione di Poppea de Monteverdi y Amneris d'Aída.
En 1997 foi Dalila en Samson et Dalila con Plácido Domingo (y en versión de conciertu en 2007 con José Cura ) y Maddalena de Rigoletto con Marcelo Álvarez y Leo Nucci. Nel 2001 foi Adalgisa en Norma de Bellini xunto a June Anderson. Otros papeles interpretaos nel coliséu porteño fueron Marina (Borís Godunov), Erda (L'oru del Rhin), Marguerite (La condenación de Fausto), Siebel (Faust), etc.
Internacionalmente actúa n'Uruguái, Chile, Brasil, Francia (Niza), Italia (La Fenice de Venecia), Suiza (Xinebra en La púrpura de la rosa, con direición d'Oscar Araiz y Gabriel Garrido), Estaos Xuníos (Berkeley, Washington) y en 1995 debutó n'España, en Granada (Edipo Rei), n'Uviéu, Sevilla, nel Teatru Real de Madrid en Il Burbero di buon cuore de Martin y Soler xunto a Veronique Gens y Luca Pisaroni.
Ganó'l Premiu Konex a la meyor cantante arxentina de 1999.
Inga Fischer-Hjalmars
Inga Fischer-Hjalmars foi una física sueca, farmacéutica, humanista, y una pionera en química cuántica. Foi una de les pioneres na aplicación de mecánica cuántica pa solucionar problemes en química teórica. Fischer-Hjalmars tamién presidió'l Comité Permanente del Conseyu Internacional d'Uniones Científiques sobre Llibre Circulación de Científicos.
Biografía
Los padres de Fischer-Hjalmars yeren l'inxenieru civil Otto Fischer y Karen Beate Wulff. Llogró la so llicenciatura en 1939 (farmacia), y una maestría en 1944 (física, química y matemátiques), siguió los sos estudios de posgráu, recibiendo'l so "licentiat" en mecánica en 1949, y otra en química, en 1950. Fischer-Hjalmar casóse col profesor d'inxeniería mecánica Stig Hjalmar.
En 1949, empezó a trabayar nel so doctoráu, que llogró en 1952 en Universidá d'Estocolmu, onde llogró un cargu de profesor acomuñáu de física mecánica y matemática. Mientres el periodu de 1959-63, tamién dirixó un llaboratoriu de física matemática nel Institutu Real de Teunoloxía. En 1963, na Universidá d'Estocolmu, Fischer-Hjalmars convertir na primer profesora muyer de Suecia de física teórica, onde yera conocida como una conferenciante bien popular. Asocedió a Oskar Klein nel puestu y caltuvo el so cargu hasta 1982. Foi miembru de l'Academia Internacional de Ciencia Molecular Cuántica, de la Real Academia de les Ciencies de Suecia, de la Real Academia Danesa de Ciencies y Lletres, de l'Academia Mundial d'Arte y Ciencies, y presidió el Comité Permanente del Conseyu Internacional d'Uniones Científiques sobre Llibre Circulación de Científicos.
Muniello (Prevera)
Muniello ye una entidá de población de la parroquia de Prevera, en Carreño.
L'INE establez que Muniello ye una casería de 4 habitantes (2 homes y 2 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 014 080800.
Alcuéntrase a una distancia de Candás, capital del conceyu, de 7,20 km. Tien una altitú máxima de 50 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2010 contaba con 11 viviendes, 1 principales y 10 non principales.
Nesti nucleu alcuéntrase'l Polígonu de Prevera, d'actividá empresarial.
Topónimu
Diz Xosé Lluis García Arias (anque nun fala del nome de Carreño, pero sí de ún de Gozón y otru d'Uviéu):
Asociación del Empresariado "Polígono de Pervera"
Direición: Polígonu de Muniello, Parcela 9 Códigu Postal: 33492 - Prevera
Presidente: José Armando Rodríguez
Ingeborg Markgraf-Dannenberg
Ingeborg Markgraf-Dannenberg foi una naturalista, profesora, y botánica suiza; que trabayó académicamente nel "Institutu de Botánica Sistemática de la Universidá de Zúrich". Especializar en agrostología, con énfasis nel genus Festuca.
Amphicoma magdalenae
Amphicoma magdalenae ye una especie de coleópteru de la familia Glaphyridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en China.
Llista d'asteroides/79801–79900
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Époisses
Époisses ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Reconco (Prevera)
Reconco ye una entidá de población de la parroquia de Prevera, en Carreño.
Alcuéntrase a una distancia de Candás, capital del conceyu, de 7,10 km. Tien una altitú máxima de 20 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2010 contaba con 9 viviendes, 5 principales y 4 non principales.
Topónimu
Xosé Lluis García Arias, al falar de Cuaña, tamién comenta:
El Eco de Covadonga
El Eco de Covadonga foi un periódicu de la comunidá asturiana en Cuba, fundáu nel añu 1871 na ciudá de Matanzas, pasando, un añu más sero, a editase en Cárdenas.
En 1882 el maliayés Nicolás Rivero rescata la cabecera, incorporándose'l so cuñáu Carlos Ciaño del Canto a la direición nel añu 1884; entamando la so etapa habanera.
Nun entamu la periodicidá yera mensual, pero na so etapa habanera pasó a ser decenal. Nel periódicu escribieron autores como Tomás García-Ciaño, Tiadoro Cuesta; Perfecto Fernández Usatorre, Nolón o Antonio Balbín d'Unquera ente más otros.
Amphicoma purpuripennis
Amphicoma purpuripennis ye una especie de coleópteru de la familia Glaphyridae.
Sericornis frontalis
Sericornis frontalis, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Acanthizidae..
Descripción
Ye un insectívoru y habita nel sotobosque, del qu'escasamente s'aventura a salir, anque pueden atopase cerca de les zones urbanes. Tien un tamañu de 11-14 cm de llargu y predominantemente ye de color marrón con prominentes ceyes blanques y güeyos claros, a pesar de que les subespecies son bien distintes. Alcuéntrase en pequeños grupos, ye sedentariu y dedícase a la cría en cooperación.
Distribución y hábitat
La especie prefier les zones montiegues o de carbes con abondosa maleza, de la qu'escasamente s'aventura a salir. Ye una ave común nes zones de carbes pela redolada de Sydney n'Australia. Ye sedentariu.
Subespecies
Entiende les siguientes subespecies:
Cecilia Eguiluz
María Cecilia Eguiluz Laxague ye una política uruguaya.
Biografía
Nacida en Salto, fía de María Juana Laxague y Jesús Humberto Eguiluz. Pertenez al Partíu Coloráu, agrupación Vamos Salto, acomuñada a Vamos Uruguái, del departamentu de Salto.
Foi Direutora de Mocedá y Deporte de la Intendencia de Salto en 2004 al 2005.
Asumió la diputación en febreru de 2010 xunto al senador electu Germán Coutinho, hasta'l 6 de xunu de 2010 fecha na que presenta arrenunciu a la diputación p'asumir como Secretaria Xeneral de la Intendencia de Salto pol periodu 2010-2015.
Arrenunciu al cargu de Secretaría Xeneral de la Intendencia de Salto'l 14 de febreru de 2015 p'asumir como Diputada Nacional pal periodu del 2015 al 2020.
Ente'l 9 de xunetu de 2010, hasta febreru del 2015 desempeñar nel cargu de Secretaria Xeneral de la Intendencia de Salto, amás, ocupó'l cargu d'Intendente de la mesma ante l'ausencia del titular Germán Coutinho y los dos primeros suplentes, Álvaro Compá y Manuel María Barreiro.
Arrenunciu al cargu de Secretaría Xeneral de la Intendencia de Salto'l 14 de febreru de 2015 p'asumir como Representante Nacional(Diputada) pal periodu 2015-2020. Xuró como Senadora de la República en suplencia del Dr. Pedro Bordaberry y tamién en suplencia de Germán Coutinho pal periodu 2015-2020.
Cofundadora de l'agrupación Vamos Salto con Germán Coutinho, acomuñada a Vamos Uruguái del Partíu Coloráu.
Ente 28 al 30 de marzu de 2011 participó nel programa "Crecedera Institucional Municipal: Un diálogu nel Conu Sur." convidada pol CFC Cooperación Española, AECID en Montevideo, Uruguái.
Ente 4 al 25 de marzu de 2013 ye convidada a participar nel programa International Visitor Leadership Program (ILVP) del Departamentu d'Estáu, programa "Muyeres n'Acción:Promoviendo Asuntos de la Muyer nel Sistema Políticu." percorriendo distintos estaos d'EE.XX. en representación d'Uruguái.
Cecilia Eudave
Cecilia Eudave ye una escritora, investigadora, Profesora y coordinadora de la Maestría n'Estudios de Lliteratura Mexicana na Universidá de Guadalajara. Pertenez tamién al Sistema Nacional d'Investigadores (SNI).
Biografía
Estudió'l doctoráu en Llingües romániques na Universidá de Montpellier. Participó en distintos suplementos y revistes culturales de Méxicu y nel estranxeru como na formación d'alumnos que cursaron la carrera de lletres.
En 1990 llogró la Beca Nacional Salvador Novo en narrativa que da'l Institutu Nacional de Belles Artes, El Colexu de Méxicu y el centru Mexicanu d'escritores. En 1997 foi becada pol Fondu Estatal pa la Cultura y les Artes de Jalisco na categoría Nueves Creadores.
Anguaño trabaya como profesora ya investigadora na Universidá de Guadalajara, la so llinia d'investigación xira en redol de la lliteratura mexicana, la lliteratura fantástica y l'analís de testos culturales y visuales siendo coordinadora de la Maestría n'Estudios de Lliteratura Mexicana na mesma universidá.
Collaboraciones
Dalgunos de los llibros nos que la han antologado como cuentista son: Dalgunos de los sos trabayos traducir al xaponés na revista de Ciencia Ficción Lunatic 23.
Premios
Tien la mención honorífica nel Certame Nacional de Poesía Alfonso Reyes y nel Concursu Nacional del Cuentu Juan Rulfo.
Mención honorífica nel 12th Annual International Llatín Book Awards pol llibru Sobre lo fantástico mexicanu, que s'entama nel marcu de la BookExpo America, en Nueva York (2010).
Enllaces esternos
Llibru online tituláu: "De vuelta a Verne, 13 viaxes ilustraos" onde apaez una adautación de Cecilia Eudave de Kerabán el testarudo de Jules Verne y les ilustraciones son d'Oldemar Basada
Litiu
El litiu ye un elementu químicu de númberu atómicu 3 y símbolu Li, allugáu nel grupu 1 de la tabla periódica. El so nome vien-y del griegu λιθoς (lithos, piedra). Pertenez a la serie química de los metales alcalinos. Na so forma pura ye un metal blandu de color blanco plateao, que s'oxida aína n'aire o agua. Ye l'elementu sólidu más llixeru y emplégase especialmente n'aleaciones conductores del calor, en bateríes llétriques, y les sos sales nel tratamientu de ciertos tipos de depresión.
Scott R. Beal
Biografía
Nacíu en Quinnesec, Michigan, el so nome completu yera Scott Rathbone Beal, y yera el fíu del direutor Frank Beal y l'actriz Louise Lester. L'oficiu de los sos padres fíxo-y interesase pel mundu del espectáculu, empecipiando la so carrera como actor en 1915, pasando a desempeñar funciones tres les cámares al siguiente añu. Otres de les sos funciones, anque ocasionales, fueron les de direutor de producción y direutor de fotografía.
Como ayudante de direición, trabayó nel filme de Tod Browning Drácula (1931), y nel de Robert Florey Murders in the Rue Morgue (1932). El so trabayu como ayudante valió-y dos nominaciones al Óscar al meyor ayudante de direición, una en 1934, na que llogró'l premiu ex aequo con otros seis candidatos. La segunda nominación, en 1935, foi pol filme Imitation of Life.
Ulldemolins
Ulldemolins ye una llocalidá y conceyu español, asitiáu na provincia de Tarragona, Cataluña. Pertenez a la contorna del Priorat.
Historia
En cueves cercanes atopáronse restos que dexen suponer la esistencia d'una comunidá d'eremites mientres la dómina visigótica que podría ser l'orixe de les comunidaes d'Escaladei y de Bonrepòs.
El pueblu foi fortificáu mientres la guerra col rei Xuan II de Castiella, circunstancia que-y dexó defender se de los ataques de bandoleros, frecuentes nel sieglu XVI. Les males colleches y la Guerra de los Segadores fixeron que'l sieglu XVII carauterizar pol cayente de la población.
Mientres la Guerra Civil Española, Ulldemolins foi bombardeada en diverses ocasiones. El peor d'estos bombardeos asocedió'l día de Navidá de 1938.
Símbolos
L'escudu de Ulldemolins definir col siguiente blasón:
Foi aprobáu'l 12 de xunetu de 1988.
Cultura
thumb|left|Fachada de la ilesia de San Jaime en Ulldemolins La ilesia parroquial ta dedicada a San Jaime, edificada nel mesmu llugar nel que s'atopaba la primitiva ilesia románica de la que nun queden muertes. Les obres de construcción empecipiar en 1594 y remataron en 1595. Trátase d'un edificiu d'estilu renacentista de nave única con capiyes llaterales. El campanariu añedir en 1612 nun estilu mudéxar qu'oldea col restu del templu. Na ilesia caltién un órganu de 1637.
Dientro del términu municipal atópase diverses ermites. La más antigua ye la dedicada a San Bartolomé, habitada yá en 1160 por trés ermitaños. Ye d'estilu románicu y tuvo habitada hasta 1851 por eremitas. La ermita de Santa Bárbara, más conocida como de San Antonio de Padua, ye d'orixe medieval. Foi ampliada en 1559 y disponía d'una casa p'agospiar a los ermitaños. La ermita de Santa Madalena ye de 1579 y ye de dimensiones considerables. Nel so cripta atópense parte de les pintures murales qu'en 1662 realizó Josep Juncosa.
El santuariu de la Virxe de Loreto foi construyíu nel sieglu XVI pa venerar a la Virxe. La construcción del edificiu que puede trate na actualidá empecipiar en 1762 n'estilu neoclásicu. Ye de nave única con atriu zarráu y tien espadaña. La fachada orixinal nun tenía ornamentaciones. En 1985 añediéronse-y unos esgrafiados decorativos.
Ulldemolins celebra la so fiesta mayor el primer domingu dempués del 8 de setiembre. Nel mes de marzu celebra la "día de la tortiella d'espinaques con mueyu" (Diada de la truita d'espinacs amb suc), platu típicu de cuaresma bien popular na contorna.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 38,05 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Gastronomía
Orelletes, postre típicu.
Éringes
Éringes ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vilanova de Prades
Vilanova de Prades ye una llocalidá española de la contorna catalana de la Cuenca de Barberá (Tarragona). Según datos del INE, en 2016 la so población yera de 118 habitantes.
Historia
Apaez citáu per primer vegada na carta de población de Prades de 1159. A mediaos del sieglu XII, Ramón Berenguer IV vencer al capellán de la Espluga de Francolí, Pere de Pinós. Cuatro años más tarde, el rei Alfonsu I d'Aragón apurrir a un sobrín del capellán, Pere de Savallà. Impúnxo-y como condición la de que construyera nel llugar una fortaleza y que s'encargara de la so repoblación. Nel 1324, Vilanova quedó integrada dientro del condáu de Prades.
Cultura
thumb|left|Ilesia de San Salvador La ilesia parroquial ta dedicada a San Salvador. Foi construyida nel sieglu XVIII y ye d'estilu barrocu. Nel so interior atopaba un retablu que foi destruyíu mientres la Guerra Civil. Dalgunes de les cases del pueblu daten de los sieglos XVI, XVII y XVIII y caltuvieron los sos portaladas con doveles.
La ermita dedicada a San Antonio de Padua, que s'atopa mui cerca del campusantu del pueblu, ye del sieglu XIX. Foi escalada por completu mientres la guerra civil anque entá pueden trate dellos elementos de decoración. Según cuenta la tradición, foi construyida por trés muyeres que se salvaron de la peste.
La fiesta mayor celébrase la primer fin de selmana del mes d'agostu. N'ochobre tien llugar la fiesta de la castaña.
Economía
La principal actividá económica na agricultura. Destaquen el cultivu d'ablanares, castaños y almendrales. A lo llargo del ríu Montsant pueden vese dellos molinos d'agua, anguaño inactivos.
El turismu ye la otra fonte d'economía. Puede atopase una casa rural, un albergue y un camping.
Inger Nordal
Inger Anne Nordal ye una profesora, y botánica noruega, que llogró una llicenciatura en historia natural pola Universidá d'Oslu. Trabaya en sociobioloxía y en psicoloxía evolucionista, especialmente teniendo en cuenta les diferencies ente los sexos.
Actividaes académiques
Dende 1974, foi profesora acomuñada de la Universidá d'Oslu, tomó'l doctoráu na Universidá de Uppsala en 1977 y convirtióse en profesora en 1987. Dalgunos de los sos primeros trabayos fueron publicaos sol so nome de casada entós "Inger Nordal Bjørnstad".
Amphicoma riaultii
Amphicoma riaultii ye una especie de coleópteru de la familia Glaphyridae.
Distribución xeográfica
Habita en Guizhou (China).
Athanasius Kircher
Athanasius Kircher foi sacerdote xesuita, políglota, eruditu, estudiosu orientalista, d'espíritu enciclopédicu y unu de los científicos más importantes de la dómina barroca.
Formación
Yera fíu del filósofu Johannes Kircher, un doctor en teoloxía pola Universidá de Maguncia que nun llegó a ordenar. Johannes fizo que los sos seis fíos (tres varones y tres muyeres) ingresaren en diverses órdenes relixoses porque la familia yera demasiáu probe como para costearles los estudios. Intelixente y capaz, Athanasius desenvolvió una impresionante carrera intelectual mientres-y arrodiaba'l convulso ambiente de la Guerra de los Trenta Años. Empezó estudiando humanidaes nel colexu xesuita de Fulda ya ingresó a los dieciséis años, el 2 d'ochobre de 1618, nel seminariu xesuita de Paderborn, destacando en ciencies naturales y llingües clásiques; en 1628 foi ordenáu sacerdote de la Compañía de Xesús; ellí foi onde aprendió griegu y hebréu a la perfeición y afondó los sos estudios d'humanidaes, ciencies naturales y matemátiques, complementándolos con filosofía en Colonia.
En 1623, enseñó en Koblenz griegu, ente qu'algamó lo que güei llamaríamos un posgráu en llingües n'Heiligenstadt: a la de ordenar sacerdote doctorárase yá en teoloxía. Viaxó per Europa hasta instalase en Roma (1635), de la que yá non se movería hasta la so muerte, cola esceición d'un importante viaxe a Nápoles, Sicilia y Malta con cuenta d'estudiar el vulcanismu.
Les sos investigaciones científiques
thumb|Los [[oyíu|oyíos d'humanu, vaca, caballu, perru, lleopardu, gatu, aguarón, gochu, oveya y gansu ilustraos en Musurgia Universalis.]] Aficionáu a la ciencia, inventor y coleicionista considérase-y un eruditu en diversos campos del saber nos que publicó diversos trataos: l'estudiu del chinu, la escritura universal (Novum hoc inventum quo omnia mundi idiomata ad unum reducuntur, 1660) o l'arte de cómo pensar. Una de les sos invenciones, que nunca funcionó, foi una máquina de movimientu perpetuu, que per mediu d'imanes consiguía los presuntu movimientu aparentemente eternu d'una flecha de fierro asitiada nel centru del artefautu.
Destacó pol so estudiu sobre la llingua copta y la so aplicación al desciframientu de los xeroglíficos exipcios, campu nel que magar que considerábase-y un espertu nun llogró nenguna resultancia válida llegando a publicar un llibru llenu de presuntes traducciones ensin valor.
La so fama como "espertu" en xeroglíficos movería a unu de los primeros propietarios del Manuscritu Voynich, Georgius Barschius, a pensar nél como l'únicu capaz d'interpretar los sos estraños calteres: escribió-y una carta, en 1637, na que-y pidía estudiara'l testu y tratara de topar una solución al problema; esta primer carta perdióse pero nun paez que Kircher diéra-y nenguna importancia o llográu dalguna resultancia digna de mención.
Entá esperanzáu en que podría interesa-y la tema, Barschius volvió escribir al eruditu dos años más tarde; esta segunda carta (1639) repite'l pidíu de que s'ocupara del manuscritu, qu'él-y unviaría aprovechando'l viaxe de dellos relixosos amigos de Barschius dende Praga hasta Roma (onde taba Kircher); tampoco hubo respuesta a esti segundu llamamientu.
Años más tarde Johannes Marcus Marci (1665 o 1666) unvió-y el Manuscritu Voynich, por qu'intentara descifralo, xunto con una carta na que-y esplicaba'l so escuru orixe y dicía, de camín, que paecía ser escritu por Roger Bacon: nun consta que llograra resultancia dalguna nesta xera polo que depositó'l manuscritu na biblioteca xesuita d'onde pasó (años más tarde) a la Biblioteca Vaticana y dende la cual, na década de 1870, treslladar a la de Villa Mondragone, cerca de Frascati, onde lo atopó y mercó Wilfrid M. Voynich en 1912.
Na so obra del añu 1671 Ars magna lucis et umbrae describe dellos artiluxos rellacionaos cola lluz y les solombres, ente ellos dellos diseños fantásticos de reloj solares; foi una de les munches contribuciones del sieglu XVII a la gnomónica.
Obra
thumb|Musurgia universalis (1650). La obra escrita d'A. Kircher ye bien prolífica y consta de 44 volumes. Dalgunos d'ellos puédense ver nesta llista ordenada cronológicamente:
mundu * 1650 Obeliscus Pamphilius
Cocu
thumb|250px|Cocos en [[Quintana Roo, Méxicu]] 250px|miniaturadeimagen| El cocu ye una fruta tropical llograda del cocoteru (Cocos nucifera), la palmera más cultivada a nivel mundial. Tien un pulgu esterior gruesa (exocarpio) y un mesocarpiu fibrosu y otra interior dura, vellosa y marrón (endocarpiu) que tien xuntada la magaya (endospermo), que ye blanca y arumosa. Mide de 20 a 30 cm y llega a pesar 2,6 kg.
El principal productu esportáu dende les distintes zones de cultivu ye la copra ensin procesar, siguida del cocu desecado. En ciertos países europeos, atopa'l so meyor salida'l cocu frescu; el protagonista indiscutible de feries y verbenes y de común usu en múltiples preparaciones de repostería artesanal y industrial. El mercáu más interesante tantu n'Asia como n'Europa y América del Norte ye'l de l'agua de cocu envasada; de gran aceptación y mayor demanda cada añu.
El nome cocu provién de la era de los descubrimientos, pos a los esploradores portugueses que lo traxeron a Europa la so superficie marrón y peluda colos sos trés furacos recordába-yos una cara como la de la pantasma de les hestories sobre'l Cocu que se-yos cunta n'España y Portugal a los neños pequeños p'asustalos.
Orixe
El llugar d'orixe del cocu ye una tema aldericada, mientres munchos consideren que provién d'Asia del Sur, concretamente del delta del Ganges, dalgunos dicen que provién del noroeste d'América del Sur. Rexistros fósiles de Nueva Zelanda indiquen que plantes similares más pequeñes crecieron ellí siquier fai 15 millones d'años. Tamién esisten fósiles más antiguos descubiertos en Kerala, Rayastán, Thennai en Tamil Nadu a veres del Palar, Then-pennai, Thamirabharani, el ríu Kaveri y fasteres na frontera de Kerala, Konaseema-Andharapradesh, Maharastra (tou ello na India) anque los más antiguos conocíos provienen de Khulna, en Bangladex.
Los cocos son mentaos nel poema Mahawamsa de Sri Lanka del sieglu II al I e.C. El posterior Culawamasa diz que'l rei Aggabodhi I (575-608) llantó un xardín de cocoteros de 3 ioyanas (unos 25 km) de llargor, probablemente'l primer plantíu de cocos rexistrada.
Collecha
La collecha del cocu varia según el tipu de producción, sobremanera de febreru a xunetu. Si comercialízase como fruta fresca o se destina a la industria con fines de envasar agua, la collecha efectúase cuando'l cocu tien ente 5 y 6 meses. Nesta dómina'l conteníu d'azucre y agua ye bien eleváu y el sabor ye más intensu. De toes formes, seya cocu secu o cocu maduru tien una capacidá de gran duración mayor ensin necesidá de nengún tipu de refrigeración, a diferencia de los cocos frescos, que duren dellos díes (o un mes), antes de maurecese o faese secos.
Si destinar a la producción de cocu arralláu, deshidratado o compra pa la estraición d'aceite, la collecha realízase cuando los cocos cayen al suelu o cuando unu de los cocos d'un recímanu ta secu. El cocu arralláu ye utilizáu como cobertor o ingrediente pa pasteles o tartes. Estos cocos secos permanecen na planta mientres 13 meses.
Producción mundial
Indonesia lidera la producción mundial de cocos nel añu 2012, siguida de Filipines, la India y Brasil.
Alimentación
thumb|Venta de cocu en [[Quintana Roo.]] thumb|Un cocu usáu como recipiente pa bébores.|210px
Tien De ser carauterísticamente arumosu como'l melón, anque menos fuerte qu'este. Si nun s'oi'l típicu chapoteo de l'agua nel so interior al ximelgalo, ye porque'l cocu ta más que secu, pasáu de maduru o secu, poco preséu, namái quiciabes como grana de cocoteru. En diches condiciones la magaya suel tar rancia. El cocu caltener por dos meses. Dempués d'abiertu, haber de consumir nel mesmu día o guardase nun recipiente tapáu con agua, non más de cinco díes. El cocu arralláu caltiénse dos díes nuna bolsa de plásticu cerrada.
Preparación
Si nun ta bien ensugo'l cocu, la piel marrón qu'anubre la magaya ye nidia y puede comese. El cocu contién grasa que resulta daqué indixesta si abusar, tantu de la magaya como de la lleche y l'agua del cocu.
cruda, entera o arrallada; o bien asada, formando parte de diverses preparaciones culinaries. Magaya xelatinosa: llograr de los cocos entá verdes. Comer con una cuyar, una vegada abiertu'l cocu. Contién los mesmos nutrientes que'l cocu maduru pero en menor concentración.
Propiedaes nutritives
La composición del cocu varia a midida que esti madura. La grasa constitúi'l principal componente tres l'agua y ye rica en ácidos grasos enchíos (88,6% del total), polo que'l so valor calóricu ye'l más altu de toles frutes. Apurre una baxa cantidá d'hidratos de carbonu y menor entá de proteínes. Asina mesmu, el cocu ye ricu en sales minerales que participen na mineralización de los güesos (magnesiu, fósforu, calciu) y en potasiu. Tocantes a otros nutrientes, destaca'l so apurra de fibra, qu'ameyora'l tránsitu intestinal y contribúi a amenorgar el riesgu de ciertes alteraciones y enfermedaes. El magnesiu rellacionar col funcionamientu d'intestín, nervios y músculos, forma parte de güesus y dientes, ameyora la inmunidá y tien un nidiu efeutu llaxante. El fósforu participa nel metabolismu enerxéticu. El potasiu ye necesariu pa la tresmisión y xeneración del impulsu nerviuso, pa l'actividá muscular normal ya intervién nel equilibriu d'agua dientro y fora de la célula. Destaca amás el so conteníu de vitamina E, d'aición antioxidante y de ciertes vitamines hidrosolubles del grupu B, necesaries pal bon funcionamientu del nuesu organismu.
El cocu ye un frutu bien arumosu y de sabor intenso y prestosu. Teniendo en cuenta les sos propiedaes nutritives, el so consumu ocasional y en cantidaes moderaes, considérase fayadizu pa tolos segmentos de la población sana: neños, nuevos, adultos, deportistes, muyeres embarazaes, madres lactantes y persones mayores.
El cocu ye una fruta qu'arriquez la nuesa alimentación en sustances nutritives, sabores, arumes y en gran cantidá de platos de nuesa gastronomía.
La fibra del mesmu al ser soluble,previen o ameyora l'estriñimientu, contribúi a amenorgar les tases de colesterol en sangre y al bon control de la glucemia (niveles d'azucre nel sangre) na persona que tien diabetes. Pol so altu valor enerxéticu, tienen de moderar el so consumu les persones que tienen escesu de pesu y pol so eleváu apurra de potasiu, nun s'aconseya a quien tienen insuficiencia renal y riquen d'una dieta controlada en dichu mineral. Sicasí, quien tomen diuréticos y les persones con bulimia van beneficiar del so consumu, yá que nel cocu abonda dichu mineral.
L'agua de cocu ye'l líquidu que se topa nel interior de la magaya; cuantimenos maduru tea'l frutu más abondosu va ser y tamién más ricu en nutrientes. Considérase una bébora isotónica natural, siendo bien apreciada nos países tropicales onde se toma estrayyéndolo direutamente del frutu.
La copra ye'l aceite que se llogra del frutu, secu y amenorgáu a cachos. La grasa de copra contién un 65% d'aceite. Por saponificación y hidrogenación llógrase mantega y aceite de cocu (grases hidrogenadas y enchíes).
Otros usos
thumb|300px|Seición d'un cocu maduru. Aplicaciones del cocu:
Esbarres
Esbarres ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nise da Silveira
Nise da Silveira foi una renombrada médica siquiatra brasilana, discípula de Jung.
Dedicó la so vida a la psiquiatría, y manifestóse radicalmente contraria a les formes agresives de tratamientu de la so dómina, tales como'l confinamientu n'hospicios, electrochoque, insulinoterapia, y lobotomía.
Formación
De 1921 a 1926 estudia na Facultá de Medicina de Bahia, onde se formó como la única muyer ente 157 homes d'esa promoción. Tuvo ente les primeres muyeres en Brasil en formase en Medicina. Nesa dómina, casóse col sanitarista Mário Magalhães da Silveira, el so colega de promoción na Facultá, con quien vivió hasta'l so fallecimientu en 1986. Él, nos sos trabayos, apuntaba a les rellaciones ente probeza, desigualdá, promoción de la salú y prevención de les enfermedaes nel Brasil.
El Riigu
El Riigu ye una entidá de población de la parroquia de Prevera, en Carreño.
L'INE establez que El Riigu ye una casería de 8 habitantes (5 homes y 3 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 014 081000.
Nise da Silveira
Formación
En 1927, tres el fallecimientu del so padre, camudar a Rio de Janeiro, onde participaron del ambiente artístico y lliterario de la ciudá.
El Riigu
Alcuéntrase a una distancia de Candás, capital del conceyu, de 7 km. Tien una altitú máxima de 20 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2010 contaba con 7 viviendes,3 principales y 4 non principales.
Topónimu
Diz Xosé Lluis García Arias:
Nise da Silveira
Formación
En 1932, con 27 años ganó un concursu pa un puestu de siquiatra y en 1933 empezó a trabayar nel Serviço de Assistência a Psicopatas y Profilaxia Mental del Hospital de Praia Vermelha; nesi mesmu añu, estudia na Clínica neurolóxica d'Antônio Austregésilo.
Prisión
Mientres la insurrección comunista, foi denunciada por una enfermera pola posesión de llibros marxistes. Esa denuncia llevar a prisión en 1936, nel Presidiu de Frei Caneca por 18 meses. Nesi presidiu tamién s'atopaba deteníu Graciliano Ramos, y de los sos frecuentes contactos, convertir nuna de los personaxes del so llibru Memórias do Cárcere.
De 1936 a 1944 permanez col so home na semiclandestinidad, alloñada del serviciu públicu por razones polítiques. Mientres esi desplazamientu realizó fondes llectures reflexives de les obres de Spinoza, material que publicaría nel so llibru Cartes a Spinoza en 1995.
Centru Psiquiátricu del Barriu Engenho de Dientro
Pola so permanente discordancia colos métodos, en boga, que s'adoptaben nes enfermeríes, reusándose a aplicar electrochoques nos sos pacientes, Nise da Silveira foi tresferida al Serviciu de terapia ocupacional, actividá daquella facer# de menos polos médicu. Asina en 1946, fundó nesa institución la "Seición de Terapéutica Ocupacional".
En llugar de les tradicionales xeres de llimpieza y caltenimientu que los pacientes teníen de realizar sol títulu de terapia ocupacional, ella entamó talleres de pintura y de modeláu pa faer posible a los enfermos rescatar los sos venceyos cola realidá, al traviés da espresiones simbóliques y de la creatividá, revolucionando la psiquiatría entós practicada nel país.
thumb|200px|La [[biografía de Van Gogh foi una referencia importante pa los estudiosos comenenciudos n'entender les posibilidaes terapéutiques del trabayu creativu frente a les perturbaciones emocionales.]] En 1952, fundó'l "Muséu d'Imáxenes del Inconsciente, en Rio de Janeiro, un centru d'estudiu ya investigaciones destináu a la preservación de los trabayos producíos nos estudios de modeláu y pintura que creó na institución, valorándolos como documentos qu'abríen nueves posibilidaes pa una comprensión más fonda del universu interior del esquizofrénicu.
Ente otros artistes-pacientes que crearon obres, y que fueron incorporaes a la coleición d'esa institución pueden destacar: Adelina Gomes; Carlos Pertuis; Emygdio de Folles, Octávio Inácio. Esi pervalible mancomún alimentó la escritura del so llibru Imagens do Inconsciente, filmes, esposiciones, participando de dalgunes bien significatives, como la "Mostra Brasil 500 Anos".
Ente 1983 y 1985, el cineasta Leon Hirszman realizó'l filme Imagens do Inconsciente, una triloxía amosando obres realizaes polos internos, a partir d'un guión creáu pola mesma Nise da Silveira.
thumb|left|220px|Al percibir les rellaciones ente la responsabilidá de curiar d'un [[animal y el desenvolvimientu de llazos afeutivos podíen contribuyir a la rehabilitación d'enfermos mentales, Nise da Silveira incorporar al so trabayu, como co-terapeutes.]] Foi una pionera nos estudios de les rellaciones emocionales ente pacientes y animales, a los qu'acostumaba llamar coterapeutas.
Percibió, per primer vegada, esa posibilidá de tratamientu al reparar como un paciente a quien delegara los cuidos d'una cachorra abandonada nel hospital, ameyoró al tener la responsabilidá de tratar esi animal; y entendió que se producía como un puntu de referencia afeutiva estable na so vida. Explicitó parte d'esos procesos, con una esposición nel so llibru Gatos, A Emoção de Lidar, publicáu en 1998.
Pionera de la psicoloxía junguiana nel Brasil
Al traviés del conxuntu de los sos trabayos, Nise da Silveira introdució y sopelexó nel Brasil la psicoloxía junguiana.
Comenenciuda nos estudios de Jung sobre los mandales, tema recurrente nes pintures de los sos pacientes, escribió en 1954 a Carl Gustav Jung, empecipiando un provechosu intercambiu epistolar.
Jung aguiyar a presentar una muestra de les obres de los sos pacientes, que se llamó "A Arte y a Esquizofrenia", ocupando cinco sales nel "II Congresu Internacional de Psiquiatría", realizáu en 1957, en Zúrich. Al visitar con ella la esposición, l'insigne maestru empobinar a estudiar mitoloxía como una llave pa la comprensión de los trabayos creaos polos internos psiquiátricos.
De regresu a Brasil, tres el so primer periodu d'estudios jungianos, formó nel so consultoriu el "Grupu d'Estudios Carl Jung", que presidió hasta 1968.
Escribió, ente otros, el testu "Jung: vida y obra", publicáu en primer edición en 1968. El 14 de xunetu de 1970, foi desallugada compulsivamente, del so puestu na "División Nacional de Salú Mental, del Ministeriu de Salú, por cumplir setenta años
Reconocencia internacional
Foi miembru fundadora de la Sociedá Internacional de Sicopatoloxía de la Espresión ("Société Internationale de Psychopathologie de l'Expression"), con sede en París.
Los sos estudios en terapia ocupacional, y l'entendimientu de los procesos psiquiátricos al traviés de les imáxenes del inconsciente dieron orixe a diverses exhibiciones, filmes, documentales, audiovisuales, cursos, simposios, publicaciones, y conferencies.
En reconocencia al so trabayu, Nise foi compensada con diverses condecoraciones, títulos, y premios en distintes árees de la conocencia, ente otres: "Medalha Chicu Mendes", del grupu Tortura Nunca Mais, 1993
L'antiguu "Centru Psiquiátricu Nacional" de Rio de Janeiro recibió nel so homenaxe'l nome de "Institutu Municipal Nise da Silveira".
En 2015 estrénase la película Nise: El corazón de la llocura, dirixida por Roberto Berliner y protagonizada por Glória Pires, que se centra nel trabayu desenvueltu por Nise nel Centru Psiquiátricu del Barriu Engenho de Dientro.
Sericornis humilis
El Sedosito pardu (Sericornis humilis), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Acanthizidae. Enantes incluyida na familia. Ye endémica de los montes templaos de Tasmania. Dellos autores considerar un sinónimu de Sericornis frontalis
Subespecies
Entiende les siguientes subespecies:
Cecilia Ezcurra
Cecilia Ezcurra ye una botánica arxentina.
En 1977 llogró una llicenciatura en Ciencies Biolóxiques, y en 1981 el doctoráu, pola Facultá de Ciencies Exactes y Naturales de la Universidá de Buenos Aires, Arxentina.
Ye profesora ya investigadora del CONICET, sobre sistemática, morfoloxía y evolución de plantes vasculares d'América del Sur, especialmente d'Acanthaceae, Apocynaceae y Asteraceae, y flora y biogeográfía histórica de los Andes australes, na Universidá Nacional del Comahue Inibioma, Conicet.
Nita Naldi
Nita Naldi foi una de les más esitoses actrices del cine mudu mientres los llocos años venti.
Carrera
Apaeció na so primer película Dr. Jekyll and Mr. Hyde en 1920 a pidimientu de Barrymore. Primeramente, Nita foi de cutiu escoyida pa papeles de muyer fatal.
El so papel más memorable llegó trabayando col ídolu italianu Rodolfo Valentino nel gran ésitu de 1922 Blood and Sand. L'axugamientu del abiertamente engañador dúu yera tan curiosu pal públicu que Naldi foi coprotagonista en tres películes más de Valentino:The Hooded Falcon y A Sainted Devil (dambes en 1924), y Cobra en 1925. La prensa mentaba de cutiu a Naldi como la "Valentino femenina". Naldi fixo gran amistá con Valentino y protagonizaría el drama de 1925 What Price Beauty?, escritu pola muyer de Valentino, Natacha Rambova. Anque la película foi duramente criticada, fíxose bultable por ser la primera en que trabayó l'actriz Myrna Loy.