cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Costa de los Esqueletos
Naturaleza de la costa
La carauterística básica d'esta mariña mora nel fechu de que'l desiertu de Namibia llega hasta l'océanu Atlánticu Sur. Los vientos soplen dende l'interior del continente escontra'l mar, colo que cai bien poca agua, y el clima ye dafechu inhóspito. Per otru llau, hai un constante ya intensu aguaxe nes sableres. Nos díes de los botes a remu yera posible desembarcar travesando la marea, pero imposible volver zarpar. La única forma de salir del sitiu yera caminar cientos de quilómetros al traviés del grebiu desiertu. Esto y los numberosos restos de barcos naufragaos que pueden atopase a lo llargo de la mariña, consecuencia de la borrina, los vientos y el fuerte aguaxe, dieron a ésta'l so macabru nome.
El relieve ye xeneralmente baxu, dacuando atayáu por roques emerxentes. La zona sur ta formada por planicies de grava, ente que al norte de Terrace Bay el paisaxe ta apoderáu por altes dunes.
Parque Nacional
Namibia declaró una zona de 16 000 km² como parque nacional, dende la desaguada del ríu Ugab, nel sur, hasta'l ríu Kunene nel norte. La parte norte del Parque ta declarada área intanxible. Ente los puntos destacables d'esta zona atópense los castiellos de magre de los Hoarisib, el monte d'ágata (Agate Mountain ), salines, y la gran colonia de pinnípedos en cabu Fria.
La mariña foi oxetu de numberosos documentales sobro vida selvaxe, sobremanera sobro l'adautación a la aridez estrema. Munches de les plantes (como la desaxeradamente llonxeva Welwitschia mirabilis) ya inseutos del sistema de dunes de sable dependen del mugor de les trupes borrines marítimes que engolfan la mariña y de los detritos comestibles traíos dende l'interior pol vientu. L'adautación de los páxaros estudióse dende'l puntu de vista de la so capacidá de termorregulación, estratexes de cría, nomadismu y la so adautación cromática.
FIFA Balón d'Oru 2013
thumb|right|300px|FIFA Balón d'Oru 2013. La gala FIFA Balón d'Oru 2013 foi la cuarta edición d'esta entrega de premios entamada añalmente pola FIFA, que toma'l so nome del gallardón que premia al meyor futbolista del mundu. Les distinciones estremar n'ocho categoríes: meyor xugador, meyor xugadora, meyor entrenador de categoríes masculina y femenina, XI Mundial FIFA/FIFPro, Premiu Puskas, Premiu Presidencial y Premiu Fair Play.
Los premios tuvieron llugar, como cada añu, en Zúrich (Suiza), el 13 de xineru de 2014. El ganador d'esta edición foi Cristiano Ronaldo, al superar nes votaciones a Lionel Messi y a Franck Ribéry con un 27,99 % de los votos, consiguiendo'l segundu Balón d'Oru de la so carrera.
Meyor xugador
De la preseleición de 23 nomaos al "FIFA Balón d'Oru 2013", el 9 d'avientu dar a conocer los trés finalistes, correspondientes a los trés xugadores más votaos. Na gala del 13 de xineru de 2014, desvelóse la victoria de Cristiano Ronaldo.
Los siguientes 23 xugadores, fueron los candidatos (propuestos por FIFA y France Football), a la FIFA Ballon d'Or 2013:
Valse
miniaturadeimagen|Una demostración en [[fenaquistiscopio del valse.]] El valse (del galicismu valses, que de la mesma procede del xermanismu Walzer, términu proveniente del verbu alemán walzen, 'xirar, rodar') ye un elegante baille musical a ritmu lentu, orixinariu del Tirol (Austria) pol sieglu XII y del sur d'Alemaña. El valse conquistó'l so rangu de nobleza en Viena mientres los años 1760, y púnxose de moda nesa ciudá sobre los años 1780, espandiéndose rápido a otros países. Dellos autores creen que'l valse tuvo'l so orixe na volte o volta, danza de baille en tres tiempos practicada mientres el sieglu XVI. La pallabra valse nació nel sieglu XVIII, cuando esti baille introducir na ópera y nel balé.
Xéneru musical
Nel so orixe tenía un movimientu lentu anque, agora convirtióse nuna danza de ritmu vivu y rápido. La so carauterística más significativa ye que les sos compases son de 3/4. Nel compás del valse, el primer tiempu siempres ye consideráu como'l tiempu fuerte (F), y los otros dos son débiles (d). Asina, el patrón ye "F, d, d". Al oyer la pallabra "valse", aína rellaciónase con música clásica, pero lo cierto ye que'l valse namái ye un xéneru musical y puede tar en cualquier estilu, por casu en forma de rancheres mexicanes, anque onde siempres ye'l ritmu más usáu ye nel Swing (el cual ye de 4/4, en patrón F, d, F, d). Puede tener forma binaria, ternaria, rondó, rock y más rock.
Falar de "valse rotu" cuando en llugar del avezáu compás ternariu de 3/4, ta escritu en compás de 5/4. Puede escuchase, por casu nel segundu movimientu de la Sinfonía nᵘ 6 de Tchaikovsky.
El valse vienés
Con esti nome conoz la danza de pasos rápidos, nun tempo qu'entiende ente 110 y 180 intervalu per minutu. Esisten tamién versiones lentes (tempo de 60 a 80), denominaos valse inglés o boston.
Anque esisten munches variantes en múltiples países, nos concursos de baille, el valse vienés atiense, na actualidá, a dos formes:
Nel estilu Valse internacional, sicasí, los dos versiones de valse son más regulaes, no que se refier a les velocidaes.
El valse vienés tien 58-60 compases per minutu (174-180 intervalu per minutu), y el valse inglés 28-30 compases per minutu (84-90 intervalu per minutu).
El valse francés o valse musette
Danza popular típica de París, que surdió nos valse musette.Musette (en música) ye una de les munches pieces básiques que componen una suite. El términu mussette aplicar a un preséu de la familia de la gaita; a un pequeñu oboe ensin llaves, de normal en G; y a una danza.
Musette ye una pieza danzable pseudopastoril del sieglu XVIII. Referir a un aire en compás de 2/4, 3/4 o 6/8, con un tempo moderáu y con un calter nidio y senciello, lo cual correspuéndese col preséu del que toma'l so nome: musette o cornamusa. Asina, la musette xeneralmente tien un baxu pedal que respuende al nome de bordón -qu'asonsaña al preséu homónimu-, ente que na parte cimera abonden los pasaxes rápidos, llaraos de notes d'adornu como los sofitamientos o les acciaccaturas. Estes pieces baillar nos ballets franceses d'empiezos del silu XVIII.
Esti tipu d'aires foi afechu a dances pastoriles, tamién llamaes musettes, que fueron del gustu de Lluis XIV y Lluis XV. Esto puédese reparar nes pintures de Antoine Watteu y otru pintores del so mesmu estilu.
Tamién se refier a un estilu musical predominante en París, onde l'acordión yera'l preséu principal. Col pasu del tiempu, l'estilu musette convertir nuna forma de vida y entá na actualidá ye común rellacionar esti tipu de "música urbana" col París modernu.
El valse tangu o valsesito criollu
Música y danza arxentina y uruguaya frecuentemente acompañada con lletres similares a les del tangu arxentín, el valsesito criollu surdió a fines de sieglu XIX por un doble motivu: nesa dómina'l "valse vienés", como'l de los Johann Strauss, yera una de les grandes músiques de moda de la Belle Époque y porque a gran parte del Mariña arxentina inmigraron ensame de suizos, austriacos y alemanes, que influyeron cola so música na música folclórica arxentina, asina surdieron n'Arxentina "valsesitos criollos" tan célebres como Salú, dineru y amor o Caserón de texas ente munchos otros. Polo xeneral el valsesito criollu arxentín tien una instrumentación (acompañada d'una típica vocalización per parte d'un o una cantante) que ta más próxima al tangu arxentín anque'l so ritmu, más lentu y harmónicu, y el compás de 3/4 usualmente utilizáu, derivar del valse clásicu o, meyor dichu, del valse vienés. El valsesito criollu arxentín usualmente tamién se bailla nun compás de 3/4; a esta música llámase-y tamién tangu valse o valse criollu arxentín.
El valse chilote
El Valse chilote, ye unu de los bailles más conocíos en Chiloé, Chile. Esta danza considera les carauterístiques del valse típicu, en que l'home y la muyer baillen enllazaos; sicasí, la so carauterística personal ye que se pronuncia con mayor intensidá los saltos y la forma d'abrazar a la pareya. Bien enraigonáu tamién na zona Central de Chile, la diferencia anicia en que'l ritmu ye más marcáu, redundando na intensidá del pasu y na forma d'abrazar a la pareya.
El valse venezolanu
Acordies con Luis Felipe Ramón y Rivera, esisten dos corrientes nel valse venezolanu: el de salón y el popular. Nel valse de salón, el preséu favoritu pa la so execución ye'l pianu. Se enfatiza nos nomes de Manuel Azpúrua, Manuel Guadalaxara, Rafael Isaza, Rogelio Caraballo y Ramón Delgado Palacios nel entamu d'esti xéneru en Venezuela, y dedicáronse a la composición de valse de dos partes. A partir d'esto, el compositor Antonio Lauro tomó una importante lliteratura del valse pa la guitarra.
El valse de tradición oral, o valse popular, utiliza pa la so execución los preseos típicos de cada rexón venezolana, siendo cultiváu mayormente en Los Andes y el la rexón centro-occidental de Venezuela. Na rexón andina, el violín y la bandola son preseos solistes, acompañaos de la guitarra, triple y cuatro. En Lara executar con violín, mandolina, cuatro y guitarra.
Na tradición popular puede atopase el valse en munchos bailles y manifestaciones folklóricas, como'l joropo y el tamunangue, ente otros.
El valse peruanu
Danza influyida polos ritmos negros de Perú que se desenvolvió a lo llargo del sieglu XX na mariña peruana, y en particular na ciudá de Lima. Los sos compositores ya intérpretes más famosos fueron Felipe Pinglo Alva, Oscar Avilés, Lorenzo Humberto Sotomayor, Filomeno Ormeño, Jorge Fuxir, Arturo Cavero, Los Morochucos, Los Troveros Criollos, El Embaxadores Criollos, Chabuca Granda, Lucha Reyes, ente otros. La so puxanza foi nos años 40 y 50, representando entós la mayor parte de la producción musical peruana.
Los sos pasos son más curtios y más cadenciados que nel valse tradicional. Suel tamién ser más rápidu.
Los valses criollos inspirar de temes amoroses (Alma, Corazón y Vida, Nunca me faltes, Idolatría), de la idiosincrasia limeña (La flor de la canela, Si Lima pudiera falar, Romance na Parada), de temes patriótiques (Y llámase Perú, La mio Bandera) y hasta deportivos (Perú Campeón).
Ye anguaño la espresión más variada del criollismu peruanu.
El valse mexicanu
Los valses fueron una moda global y en Méxicu tuvo una puesta aceptación tantu poles élites, como de les clases populares afaciéndose a les distintes rexones de Méxicu, interpretándose colos preseos musicales d'estes rexones, como la marimba, mariachi y otres.
El valse mexicanu tuvo dende un principiu carauterístiques propies. Menguo'l vértigu y rapidez de la danza, fíxose más lentu y fayadizu pa escuchase.
Cunta les siguientes obres más reconocíes:
EL Pasiellu
El Pasiellu n'Ecuador ye un símbolu nacional, nel sieglu XIX pasó per Colombia escontra Panamá y Costa Rica;​ darréu estendióse a ​ El Salvadory a Nicaragua​ tomando en caúna d'estes carauterístiques rexonales. En Venezuela conózse-y como valse​ y en Perú el pasiellu ecuatorianu gocia de relativa popularidá, principalmente nel norte del país.​
Otres formes de valse
La música y la danza tradicionales entienden, coles mesmes, otros valse más complexos que'l valse de 3 tiempos, llamaos valse asimétricos, polo xeneral de 5, 8 o 11 tiempos. Los tiempos suplementarios, nel pasu de valse, báillense sofitándose, alternativamente, en caúna de les piernes dexando, asina, una llixera elevación qu'acentúa los xiros.
Compositores y obres destacaes
Frédéric Chopin, el gran compositor y pianista polacu, apurrió una cantidá d'escelentes valses pa pianu y, ente ellos, el valse más curtiu denomináu Valse del Minutu. Los Strauss tamién destacaron como grandes compositores de valse, especialmente Johann Strauss (fíu). En Llatinoamérica esisten diverses variantes como'l valse peruanu, valse venezolanu, el valse colombianu, el valse brasilanu y el valse ecuatorianu con carauterístiques que difieren de país a país.
Linfoma non hodgkiniano
El linfoma non hodgkiniano, tamién llamáu linfoma non Hodgkin, ye un tipu de cáncer que surde nos linfocitos, un tipu de glóbulu blancu de la sangre. Denominar d'esta miente pa estremalo de la enfermedá de Hodgkin, un subtipo particular de linfoma. En realidá, ye un términu qu'inclúi munches formes distintes de linfomes, cada unu coles sos propies carauterístiques tocantes a epidemioloxía, etioloxía, clínica, inmunogenética y respuesta terapéutica.
Los linfomes constitúin nódulos que pueden desenvolvese en cualquier órganu. La mayoría de los casos empiecen con una infiltración nun gangliu linfáticu (nodal), pero subtipos específicos pueden tar acutaos a la piel, cerebru, bazu, corazón, reñón o otros órganos (extranodal).
El diagnósticu del linfoma rique una biopsia del texíu afeutáu. El tratamientu del linfoma de baxu grau puede ser defensivu, pero'l linfoma non hodgkiniano (LNH) d'altu grau trátase de normal con quimioterapia y de cutiu con radioterapia.
Síntomes
Estos síntomes nun son señales segures d'un LNH, yá que tamién pueden tar causaos por otros trestornu, como gripe o otres afecciones. Ye importante allegar a la consulta médica temprana, con cuenta de que cualquier enfermedá pueda diagnosticase y tratase asina sía posible. Primeramente, el LNH puede nun causar dolor y apaecer silenciosamente, provocando síntomes progresivos, dependiendo del so llocalización. En munchos casos, sobremanera cuando la proliferación del texíu linfático producir n'órganos internos, suel afayase por fuercia al realizar estudios con otros fines diagnósticos.
Diagnósticu
El diagnósticu puede incluyir:
Tipos de linfomes non hodgkinianos
Históricamente utilizóse una variedá de denominaciones pa clasificar los distintos tipos de LNH. Frecuentemente arrexuntáronse en función de cómo s'amuesen les célules canceroses vistes al microscopiu y qué rápido tienden a crecer y estendese. Los linfomes agresivos, tamién conocíos como linfomes entemedios o d'altu grau, tienden a crecer y estendese rápido y provoquen síntomes graves. Los linfomes perezosos o indolentes, tamién llamaos linfomes de baxu grau, tienden a crecer menos rápido y provoquen menores síntomes. Una de les paradoxes de los linfomes non-Hodgkin ye que los linfomes indolentes de normal nun pueden curase con quimioterapia, en cuantes que un númberu significativu de linfomes agresivos sí pueden. La clasificación actual de los linfomes ye complexa. Tipos relativamente comunes de linfoma inclúin el linfoma folicular y el linfoma difusu de grandes célules B, mientres el linfoma de célules de mantu ye menos común, pero combina carauterístiques de linfomes agresivos ya indolentes.
Pueden consultase detalles de les clasificaciones de linfomes más utilizaes na páxina de linfomes.
Etioloxía
La etioloxía de la mayoría de los linfomes ye desconocida. Dellos tipos de linfomes tán acomuñaos a virus. El linfoma de Burkitt, linfoma de célula NK/T extranodal, la enfermedá de Hodgkin clásica y la mayoría de linfomes rellacionaos col sida tán acomuñaos al virus de Epstein-Barr (ver mononucleosis). El linfoma de les célules T adultes/leucemia, endémicu en parte del Xapón y del Caribe, ta causáu pol virus HTLV-1. El linfoma del estómagu (linfoma extranodal de zona marxinal de célules B) ye de cutiu causáu pola bacteria Helicobacter.
La incidencia de los linfomes non-Hodgkin amontóse considerablemente nel postreru par de décades. Esta enfermedá pasó de ser relativamente rara a ser el quintu cáncer más frecuente nos Estaos Xuníos. Nesti momentu (2015), sábese pocu alrodiu de los motivos pa esta medría o de les causes exactes de los linfomes non-Hodgkin.
Al estudiar el patrones del cáncer na población, los investigadores identificaron ciertos factores de riesgu que tán más frecuentemente presentes nes persones que carecen un LNH que nes que nun lo carecen. Sicasí, munches persones con estos factores de riesgu nun carecen la enfermedá, y munchos de los que la tienen nun tán sometíos a los factores de riesgu identificaos.
Los siguientes son dalgunos de los factores de riesgu acomuñaos a esta enfermedá:
== Estaos Si diagnostícase un LNH va precisase conocer l'estáu, o estensión, de la enfermedá. L'asitiar l'estáu del cáncer ye una investigación cuidadosa p'afayar si estendióse, y, si haber fechu, qué partes del cuerpu tán afeutaos. Les decisiones pal tratamientu dependen d'estes resultancies.
Pa determinar la situación d'un LNH tomar en considerancia lo siguiente: al bazu, o a órganos ayenos al sistema linfáticu, como'l fégadu.
Al determinar l'estáu, el doctor puede utilizar delles de les mesmes pruebes utilizaes pal diagnósticu del LNH. Otros procedimientos de determinación pueden incluyir biopsies adicionales de los ganglios linfáticos, el fégadu, el migollu oseu, o otros texíos. Una biopsia de migollu oseu supón el recoyer una muestra de migollu oseu al traviés d'una aguya ensertada nel cadril o otru gran güesu.
Estaos del linfoma non hodgkiniano
La clasificación d'estadios d'Ann Arbor desenvuelta pal LNH basar n'hasta qué puntu'l cáncer espandióse al traviés y más allá del sistema linfáticu, y si los síntomes B (fiebre, sudos nocherniegos, perda de pesu) tán presentes.
L'ausencia de síntomes constitutivos indícase añediendo una "A" al estáu; la presencia, añediendo una "B".
L'estáu nos linfomes non-Hodgkin ye muncho menos significativa pa determinar la terapia que nel linfoma de Hodgkin.
Tratamientu
La estratexa del tratamientu pa un paciente individual con LNH determinar por: La presencia de factores pronósticos adversos y la edá del paciente.
El LNH ye frecuentemente tratáu por un equipu d'especialistes que puede incluyir un hematólogu, un médicu oncólogu y un radiólogu especialista n'oncoloxía. De normal el tratamientu inclúi quimioterapia, radioterapia, inmunoterapia o una combinación de tratamientos. En dellos casos el tresplante de migollu oseu, les terapies biolóxiques o la ciruxía pueden ser opciones. Pa linfomes indolentes, puede esperase a empezar un tratamientu hasta que la enfermedá presente síntomes. De cutiu, esta situación denominar de "espera vixilante".
El tomar parte n'ensayos clínicos (d'investigación) pa evaluar nueves maneres pa tratar la enfermedá ye una opción importante pa munches persones que la carecen.
La quimioterapia y la radioterapia son los tratamientos más habituales pa LNH, a pesar de que'l tresplante de migollu oseu, les terapies biolóxiques y la ciruxía utilizar n'ocasiones.
La combinación más frecuente de quimioterapia ye l'usu del grupu de drogues conocíu como CHOP (ciclofosfamida, adriamicina, vincristina y prednisona), con agregu de rituximab, en ciertos casos.
La radioterapia consiste nel usu de radiaciones d'alta enerxía pa matar les célules canceroses. El tratu de radiación puede realizase solu o con quimioterapia. La radioterapia ye un tratamientu local qu'afecta solo a les célules canceroses del área tratada. La radioterapia pal LNH realizar con un equipu que dirixe los rayos d'alta intensidá a una área específica del cuerpu. Non queda radioactividá nel cuerpu cuando se remata'l tratamientu. La radio-inmunoterapia ye una combinación d'axentes inmunitarios (como rituximab) con isótopos radioactivos, y ufierta dellos beneficios al tratar tumores en forma alcontrada a nivel molecular.
En delles ocasiones, los pacientes reciben quimioterapia o radioterapia pa matar célules canceroses non detectaes que pueden tar presentes nel sistema nerviosu central (SNC). El LNH puede superar la barrera hematoencefálica y infiltrarse nel SNC, dende onde puede desencadenar diversos síntomes iniciales, tales como cefalees o dolores nes estremidaes, y causar finalmente la muerte del enfermu. Si'l LNH se infiltra nel SNC, entós la quimioterapia o otres terapies que se tuvieren aplicanco a nivel sistémico pueden nun algamar a influyir nel espaciu del SNC, polo que les célules canceroses infiltradas al SNC nun se ven afeutaes pola terapia sistémica, y pueden siguir el so espardimientu desafranáu. Arriendes d'ello, la única forma de tratar l'espaciu del SNC contra'l cáncer ye aplicar direutamente nel interior d'esti espaciu una quimioterapia o radioterapia específica, aparte del tratamientu sistémico. Nesti tratamientu llocal del SNC, llamáu profilaxis del SNC si realizar con calter preventivu, el doctor inyecta melecines anticancerosos direutamente nel líquidu cerebroespinal (por casu por aciu punción lumbar).
La terapia biolóxica (tamién llamada inmunoterapia) ye una forma de tratamientu qu'utiliza'l sistema inmunitariu del cuerpu, direuta o indireutamente, pa lluchar contra'l cáncer o pa menguar los efeutos colaterales que dellos tratamientos contra'l cáncer pueden producir. Utiliza elementos xeneraos pol cuerpu o ellaboraos nel llaboratoriu p'aguiyar, dirixir, o restaurar les defenses naturales del organismu contra la enfermedá. La terapia biolóxica en delles ocasiones denominar terapia modificadora de la respuesta biolóxica.
Ensayos clínicos
Dellos pacientes con LNH participen n'ensayos clínicos (estudios d'investigación). Dichos ensayos clínicos sirven p'aprender alrodiu de la efeutividá y efeutos secundarios de nuevos tratamientos. En dellos ensayos, tolos pacientes reciben el nuevu tratamientu. N'otros, los médicos comparen distintes terapies facilitando'l nuevu tratamientu a un grupu de pacientes y la terapia convencional a otru grupu; o pueden comparar una terapia convencional con otra. Les investigaciones per estos medios llevaron a meyores significatives nel tratamientu del cáncer. Cada llogru avera a los investigadores a un posible control del cáncer.
Delles téuniques so estudiu inclúin la radioterapia, nueves formes d'alministración de quimioterapia, nuevos fármacos contra'l cáncer y les sos combinaciones, terapies biolóxiques, tresplantes de migollu oseu, tresplante de célules de choque de sangre periféricu, y nueves formes de combinar dellos tipos de tratamientu. Dellos estudios emponer a atopar formes p'amenorgar los efeutos secundarios y p'ameyorar la calidá de vida del paciente.
Nutrición
Comer bien mientres un tratamientu contra'l cáncer significa tomar abondes caloríes alimentarias y proteínes p'ayudar a prevenir la perda de pesu y recuperar fortaleza. Una bona alimentación ayuda de cutiu a que les persones siéntanse meyor y tengan mayores enerxíes.
Los médicos, enfermeros y dietistas pueden dar conseyu de cómo tomar abondes caloríes y proteínes mientres el tratamientu contra'l cáncer; tamién pueden facilitar folletos que contienen encamientos útiles al respeutu.
Pronósticu
Ye natural que cualquier persona que s'enfrente col cáncer esmolézase alrodiu de lo que-y depara'l futuru. Entender la naturaleza del cáncer y qué esperar, puede ayudar a los pacientes y los sos allegaos a planiar el tratamientu, antemanar cambeos na so manera de vida, y tomar decisiones financieres y sobre la calidá de vida.
Los pacientes de cáncer frecuentemente pregunten al so médicu, o busquen por sigo mesmos, una respuesta a la entruga "¿Cuál ye'l mio pronósticu?" El pronósticu ye una predicción de la evolución futura y del desencadenamiento d'una enfermedá y una indicación de la probabilidá de recuperación. Sicasí, trátase d'una estimación. Cuando'l médicu comenta'l pronósticu d'un paciente, pretende proyeutar qué ye lo que-y va asoceder probablemente al paciente en cuestión.
Dellos pacientes utilicen les estadístiques pa intentar estrayer la cifra de probabilidá de sanamientu; sicasí, les estadístiques reflexen la esperiencia d'un gran grupu de pacientes y nun pueden ser usaes p'agorar qué-y va a asoceder a un paciente en particular, yá que nun hai dos pacientes iguales. El pronósticu pa un paciente con esta neoplasia puede trate afeutáu por munchos factores, cuantimás el tipu y l'estáu del cáncer y la edá del paciente, el so estáu de salú xeneral y la respuesta al tratamientu. El médicu que tea más familiarizáu cola situación del paciente ta na meyor posición p'ayudar a interpretar les estadístiques y comentar el pronósticu d'esa persona.
Cuando los médicos falen alrodiu de la sobrevivencia al cáncer, pueden utilizar la espresión remisión con preferencia a cura. A pesar de que munches persones con LNH tán trataes con ésitu, los médicos utilicen el términu remisión yá que el cáncer puede volver. Ye importante comentar la posibilidá de recurrencia col médicu.
Curiaos de siguimientu
Les persones que sufrieron esta enfermedá tendrán de siguir revisiones periódiques una vegada remataron el tratamientu. Los cuidos de siguimientu constitúin una parte importante de tol plan de tratamientu, y la xente nun tuviera de duldar en comentar esto col so provisor de cuidos de salú. Un siguimientu regular y periódicu puede asegurar que los pacientes tán curioso controlaos, cualquier cambéu nel so estáu de salú comentáu, y un eventual cáncer nuevu o recurrente pue ser detectáu y tratáu lo más aína posible. Ente les visites de siguimientu, les persones que tuvieron un linfoma de non Hodgkin tien d'informar de cualquier problema de salú asina apaeza. Hai que tomar en cuenta que les persones que tuvieron esti tipu de cáncer deben de tener el contautu mínimu col alcohol etílico, poles distintes sustances que pueden aportar a nocives pa les persones con esti linfoma.
Pacientes de linfoma non hodgkiniano famosos
Ente les persones famoses trataes d'esti tipu de cáncer atópense:
Valencina de la Concepción
Valencina de la Concepción ye un conceyu español de la contorna del Aljarafe, provincia de Sevilla, Andalucía. Asítiase a una altitú de 153 metros y a 8 quilómetros de la capital de provincia.
Historia
miniaturadeimagen|Corredor del [[dolmen de la Pastora, nel términu municipal de Valencina.]] Nesti conceyu atopen unos dólmenes pertenecientes al periodu Calcolítico o Eneolíticu en redol al añu 3000 e. C. Formen parte de l'arquiteutura megalítica, surdida nes mariñes atlántiques mientres el Neolíticu Mediu (en redol al V mileniu a.c.).
La so finalidá ta bien aldericada, autores como Childe atribuyir a un cultu solar yá que paecen tar empobinaes escontra los sostificios y equinocios; otru autores como Almagro prefieren atribuyiles a un cultu a los muertos, constituyendo asina un monumentu funerariu. Empleguen siempres un sistema adintelado de piedres ciclópeas dacuando entrepolaes con piedres d'enforma menor tamañu, esto postreru rique d'una mayor conocencia constructiva.
El términu Valencina apaez per primer vegada nel repartimento qu'hubo en Reconquistar, nel sieglu XIII. Les toponimies romanes pudieron acastellanase añediendo los sufixos "ina", "ana", "ena", etc. Por ello, esti asentamientu romanu llamáu Valens pasó a ser conocíu como Valencina.
En Sevilla esistía una gran devoción a la Inmaculada Concepción dende'l sieglu XVII. El 8 d'avientu de 1854 papa Pío IX proclamó'l dogma de la Inmaculada Concepción de María. Los primeres en recibir la noticia fueron de la Casa Real española. La infanta María Luisa Fernanda, que vivía nel Palaciu de San Telmo de Sevilla, compartió la primicia col so sacerdote, Manuel Fernández López. Manuel Fernández yera un flaire franciscanu del Monesteriu de Loreto de la cercana llocalidá d'Espartinas. Esti flaire foi'l que fizo sonar les campanes en Valencina, convirtiendo al pueblu nel primeru del mundu en festexar la oficialización del dogma de la Imaculada Concepción. Güei el pueblu tien retulada una cai a nome del "Padre Manolito". El 1 de marzu de 1942 asitióse una Virxe de la Concepción na sala de sesiones del Conceyu. En 1946 inaugurar nel pueblu un monumentu a la Inmaculada, obra de Fernández d'Andrés. En 1948 el Conceyu camudó'l nome de la llocalidá, de Valencina del Alcor a Valencina de la Concepción. En 1979, col votu a favor del PCE y del PSOE y el votu en contra de UCD, retiróse la imaxe de la Virxe de la sala, pero caltién un azulexu onde se menta la devoción concepcionista.
En 1998 hermanar cola llocalidá de Vauvert, del sur de Francia.
Fiestes llocales
miniatura|derecha|Monumentu al Sagráu Corazón ya ilesia de La nuesa Señora de la Estrella na llocalidá. Una lleenda diz que'l 29 de setiembre de 1600 una pita que picaba na paré de la Facienda de Torrijos afayó una figura de Jesús Arreyáu a la Columna y otra que paecía ser la cabeza de San Pedro. Dende entós hubo devoción a esi Cristu de Valencina. En 1923 decide entamase una romería y empieza la tradición de llevar a la Virxe de la Estrella, patrona de la llocalidá, escontra la ermita asitiada na Facienda de Torrijos pa depués ser devuelta a la so ilesia. Nesta festividá, como ye típicu nes romeríes andaluces, participen decenes de carretes decoraes. En 1998 foi declarada Fiesta d'Interés Turísticu d'Andalucía. Esta fiesta celebra'l segundu domingu d'ochobre de cada añu.
Alcaldes de Valencina
miniatura|derecha|Conceyu de la llocalidá na plaza de La nuesa Señora de la Estrella.
Enllaces esternos
Páxina web oficial del Institutu Públicu d'Educación Secundaria Les Encinas]
Villamanrique de la Condesa
Villamanrique de la Condesa ye un conceyu asitiáu al suroeste de la provincia de Sevilla, Andalucía, España. Atópase na contorna de les Marismas del Guadalquivir. En 2016 cuntaba con un total de 4.462 habitantes.
Historia
La zona tuvo poblada dende'l Calcolíticu. Atopáronse dellos xacimientos de la Edá del Bronce, siendo'l más conocíu'l del cuetu del Glayar. La ciudá primixenia pudo crease na dómina de Tartessos. Na llocalidá atopó una pieza de bronce de Astarté, el Bronce Carriazo, que puede datase d'esta dómina. El nome orixinal del conceyu foi Mures, derivación del vocablu "murena", que significa "mure". Darréu, los cartaxineses fundaron nesta zona un pobláu dedicáu a la estracción de tintura púrpura. Na dómina romana falar d'ella como una ciudá cercada con puertes d'oru. Nel añu 112 construyir nella'l castiellu de Tyle, onde según Flavio Dextro foi executáu pola so fe san Florencio.
Na dómina musulmana foi conocíu como Mawra. Nesti llugar asitióse unu de los llinaxes musulmanes más importantes de la rexón, el de los Jaldún. Mientres esta dómina introducir nel conceyu'l cultivu de la vide, la olivar, los higuerales y otros, amás del regadío. Tres Reconquistar nel sieglu XIII el conceyu pasó a la Orde de Santiago. Nel sieglu XVI pasó a la Corona española, que la vendió a Francisco de Zúñiga y Guzmán, IV duque de Béxar. En 1570 Felipe II creó un marquesáu nesta llocalidá pa Manrique de Zúñiga, pasando la llocalidá a llamase Villamanrique de Zúñiga.
Na segunda metá del sieglu XIX el duque de Montpensier, Antonio d'Orleans, adquirió una casa con molín del sieglu XVI que perteneciera a Zúñiga. Darréu, Luis Felipe Alberto d'Orleans, conde de París, mercó esta propiedá y construyó, ente 1875 y 1882 un palaciu conocíu como palaciu d'Orleans-Borbón. Na actualidá sigue perteneciendo a la casa Orleans. Nél siguieron viviendo miembros de la casa Orleans y de la casa de Borbón, como Pedro d'Orleans y Braganza (m. 2007) y Esperanza de Borbón (hermana de María de Borbón, madre de Xuan Carlos I) (m. 2005). Esta familia nobiliaria sería la heredera de la corona imperial brasilana, anque en 1889 Brasil constituyóse como república.
En 1916 el pueblu camudó'l so nome al actual, Villamanrique de la Condesa, n'honor de María Isabel d'Orleans y Borbón, infanta d'España y condesa consorte de París.
Sanlúcar la Mayor
thumb|250px|[[Términu municipal de Sanlúcar la Mayor al respective de la provincia de Sevilla.]] thumb|250px|right|Sanlúcar la Mayor nel Sieglu XVIII. Sanlúcar la Mayor ye un conceyu español de la provincia de Sevilla, Andalucía, perteneciente a la contorna del Aljarafe. Ta asitiáu a unos 18 km al oeste de Sevilla capital. El pueblu ta asitiáu a 148 msnm (midíu en Alicante). El so clima ye clima mediterraneu. Ye cabeza de partíu xudicial y centru neurálxicu del altu Aljarafe.
Villamanrique de la Condesa
Historia
La parroquia Santa María Madalena foi construyida nel sieglu XIX sobre otra anterior. Ye d'estilu neoclásicu y alluga pieces de los sieglos XVII y XVIII.
Xeografía
Ta llocalidá ta arrodiada de conceyos marismeños de les provincies d'Huelva y Sevilla. Al oeste atopa'l conceyu onubense de xinoyos, tres el cual ta Almonte. Villamanrique llinda al sur con Aznalcázar, anque travesando esi conceyu escontra'l sur llegar al términu municipal de Almonte. Al este de Villamanrique atópase Aznalcázar, y al este d'esti postreru ta Isla Mayor.
Economía
Con datos de 2014, el conceyu tien 1.010 hai de cultivos herbales, de los cualos 95 hai son de sandía y 150 hai son de ceberes d'iviernu pa forraxes. Tien 1.863 hai de cultivos maderizos, de los cualos 417 son de naranxales y 250 son d'olivar d'aceituna de mesa.
Cultura
miniatura|derecha|Plaza de San Roque, na llocalidá.
Sanlúcar la Mayor
Distancia a conceyos próximos
thumb|300px|right| La provincia romana de la Bética.
Villamanrique de la Condesa
Tradición rociera
Esiste una lleenda que diz que la Virxe del Rocío (del sieglu XIII) foi atopada a empiezos del sieglu XV nun árbol por un cazador de Mures (Villamanrique) llamáu Gregorio Medina.
Nel sieglu XVII fundar na llocalidá una Hermandá del Rocío, qu'empezó a pelegrinar a la ermita pel Camín Real. En 1925 recibió'l títulu de real por Alfonso XIII y darréu el d'imperial por Pedro d'Orleans y Braganza.
Sanlúcar la Mayor
Historia
A lo llargo de la historia hubo otres llocalidaes que se llamaron tamién Sanlúcar, dalgunes yá nun se denominen asina:
Villamanrique de la Condesa
Selmana Santa
Na década de 1560 se edifició nel conceyu'l conventu franciscanu de Santa María de Gracia. Esti conventu foi abandonáu a finales del sieglu XIX. A mediaos de la década de 1960 foi baltáu, anque los oxetos ornamentales que quedaben fueron treslladaos a la parroquia y a otros llugares. La Hermandá de la Vera Cruz fundar na segunda metá del sieglu XVI y tuvo bien amestada a esta orde. Esta hermandá tien la so sede canónica na parroquia de Santa María Madalena. En 1913 fundir cola Hermandá del Santu Entierru. El so nome completu ye Venerable, Real, Bien Antigua y Sacramental Hermandá y Confrería de Nazarenos del Santísimu Cristu de la Vera Cruz, María Santísima del Mayor Dolor y San Xuan Evanxelista. Esta hermandá procesiona el Vienres Santu.
Artesanía
Hai de solliñar a la bordadora María Ángeles Espinar, especializada en mantones de Manila. En 2007 foi condecorada cola Medaya d'Oru al Méritu nes Belles Artes.
Sanlúcar la Mayor
La Ilesia de San Pedro
200px|thumb|Escultura románica del Cristu de San Pedro nel so antiguu allugamientu na ilesia del mesmu nome.
Atópase dientro de la cortil cercada almohade. La ilesia foi construyida aprovechando parte de l'antigua mezquita de la que camudaron la orientación de les puertes principales p'afaese a la lliturxa cristiana.
La so planta ta formada por trés naves separaes por pilastres que sostienen arcos apuntaos
La fachada dispón de trés portaes, d'elles la principal ye d'arcu lobuláu y les llaterales son arcos apuntaos. La torre campanariu, exenta de l'antigua mezquita atopar nun estremu de patiu o shan, ye la diferencia que tien col restu de los minaretes árabes que güei se caltienen na provincia siendo única nel so estilu.
El presbiteriu ye más eleváu de lo normal por cuenta de que s'atopa sobre una bóveda de cañón pola que s'aportaba a les cais interiores de la cortil cercada. N'interior, esisten restos de yeserías mudéxares.
Tola iconografía que tenía de los sieglos XVII y XVIII al igual que les obres d'orfebrería tán guardaes na sacristía de la ilesia de Santa María.
Al pie de la ilesia y dientro de la so cortil taba asitiáu l'antiguu campusantu que foi esmanteláu y treslladáu cuando s'abrir l'actual. Na actualidá convirtióse nun patiu onde se celebren conciertos nocherniegos les nueches de los branos.
La Ilesia de San Eustaquio
Ilesia mudéxar asitiada nel puntu más altu del centru históricu de Sanlúcar la Mayor y construyida sobre un antiguu templu romanu. Tien tres naves separaes por arcos apuntaos. El retablu principal ye d'estilu barrocu (sieglu XVIII).
A la izquierda hai un retablu rococó con una imaxe de la Virxe de los Remedios y otra del Cristu de la Salú, dambes del sieglu XVI.
Tien imáxenes, pintures y retablos de los sieglos XVI, XVII, XVII y XIX.
La Ilesia de Santa María
De los trés ilesies en Sanlúcar ye la única con cultu anguaño, siendo la más importante de los trés.
La ilesia ta construyida con tres naves cubiertes por techos de aljarfe y separaes por arcos de ferradura que fuelguen sobre pilastres y cuatro columnes pareadas. La ilesia ta coronada por una cabecera cubierta de crucería gótica y xunida a la nave central por aciu un arcu.
La nave de la esquierda tien un retablu que recueye al Crucificáu de San Pedro, obra del sieglu XIV y con gran valor artísticu y históricu.
Tien na sacristía una cámara de l'ayalga d'orfebrería con obres de gran valor en distintos estilos y metales.
Nel Retablu Mayor,fecháu nel sieglu XVIII, preside la venerada imaxe de Ntra.Sra.del Rosario ,Patrona de la ciudá y la cual tien concedida dende l'añu 2015 les llaves de plata d'esta parroquia.
Facienda de Benazuza
200px|thumb|Planu de la Facienda y el so términu hacia 1780. thumb|Imaxe na qu'apreciamos al Divín Infante coles llaves de la so parroquia na mano derecha. Alquería del sieglu X. Construyida polos árabes, tres la conquista pasó por manes de diversos nobles castellanos, inclusive foi propiedá de la Orde de Santiago. Foi llugar de descansu d'Alfonso X el Sabiu.
Na actualidá agospia un complexu hoteleru cola categoría de Cinco Estrelles Gran Luxu. Teniendo nel so interior un restorán de Ferrán Adriá.
El Celleru del Cabildru
250px|thumb|Detalle de la fachada del Celleru del Cabildru en Sanlúcar la Mayor. Edificiu civil nel que destaca la so portada (vease les fotografíes de La Galería). El Celleru del Cabildru yera l'almacén onde se guardaba'l diezmu eclesiásticu.
C.P. San Eustaquio
Na segunda década del sieglu XX, l'arquiteutu sevillanu Aníbal González escurrió un edificiu destináu a escuela pública nel paséu de La Corredera.
Conceyu
La escalinata principal del edificiu consistorial ta presidida por una gran pintura del S. XVII llamada "La Concepción" del pintor sevillanu Francisco Meneses Osorio.
Evolución histórica
right|220px|thumb|Evolución de la población ente los sieglos XVIII y XX.
Feria de Mayu
La Feria de Sanlúcar La Mayor, conocida popularmente na contorna como la Feria del Aljarafe, dende tiempu inmemorial inauguróse'l Xueves al mediu día, anque últimamente y según gobierne la llocalidá vien inaugurándose los Miércoles pela nueche. La Feria de Sanlúcar La Mayor, 20 años más antigua que la de la Capital, siempres empezaba a primeros díes del mes de mayu, pero col pasu del tiempu establecer una fecha pa la so celebración, dando empiezu siempres dos selmanes dempués que la de Sevilla. Esta feria, creada por Fernandu VII, ye d'antigua tradición y foi modelu a siguir pola de Sevilla, teniendo'l so orixe na feria de ganáu que se faía nel primer día del mes de mayu.
L'allugamientu primera asitiar a la entrada del pueblu dende Sevilla, anguaño una cruz marca'l llugar desque se camudó de llugar. Yá entráu'l Sieglu XX punxo la feria nel sitiu de La Corredera, un parque urbanu creáu pa tal fin, ampliándose delles vegaes hasta'l tamañu actual y definitivo hasta un futurible cambéu de situación.
Selmana Santa sanluqueña
Sanlúcar la Mayor cuenta con siete cofradía de penitencia que salen mientres la Selmana Santa:
Política
Na madrugada del 3 de febreru de 2010 D. Juan Escámez Luque fina d'un infartu de miocardiu. Tolos partíos llamenten la so muerte y la Diputación provincial decreta tres díes de llutu oficial nel que les banderes ondearán a mediu estil, cerrando inclusive los colexos na llocalidá. El Presidente de la Xunta, Juan Antonio Griñán, y el ex-presidente y amigu personal de Juan Escámez, Manuel Chaves, visiten el veloriu asitiáu nel edificiu consistorial.
Sustituyir nel cargu'l 1ᵉʳ teniente d'alcalde: Raúl Castiella Gutiérrez.
(*): Tres les eleiciones municipales de 2011 los partíos minoritarios, PP y Alternativa por Sanlúcar, lleguen a un alcuerdu p'arrampuña-y l'alcaldía al PSOE al tener ente los dos la mayoría absoluta que la dexaba. Parte del alcuerdu pasaba n'alternase nel poder: los dos primeros años (2011-2013) l'alcalde sería D. Juan Antonio Naranjo Rioja y los últimos dos años de la llexislatura (2013-2015) lo sería D. Antonio Manuel Pérez Márquez.
Resultaos eleutorales 2007
Resultancia eleiciones municipales en Sanlúcar la Mayor en 2007:
Eleiciones Municipales 2011
Les candidatures presentaes pa les eleiciones municipales del 22 de mayu de 2011 son:
Resultaos eleutorales 2011
Resultancia eleiciones municipales en Sanlúcar la Mayor en 2011:
Eleiciones Municipales 2015
Les candidatures presentaes pa les eleiciones municipales del 24 de mayu de 2015 son: Alternativa por Sanlúcar: Juan Antonio Naranjo Rioja Democracia y Llibertá Popular: María Carmen Sáez García * Partíu Popular: Antonio Manuel Pérez Márquez
Resultaos eleutorales 2015
Resultancia eleiciones municipales en Sanlúcar la Mayor en 2015:
Fútbol
Tien un equipu de fútbol, Atléticu Sanlucar CF, con gran tradición, xugando inclusive en Tercer División. Tien unu de los estadios más modernos de la provincia, de verde artificial, nel que s'entrena una de les mayores escueles de fútbol d'Andalucía: C.D. Diez Sanlúcar dirixida polos ex-internacionales de la seleición española de fútbol, Don José Prieto y Don Manuel Zúñiga.
Balonmano
El club femenín BM. Solucar allugáu na llocalidá de Sanlúcar la Mayor dende hai aproximao trenta años. Na actualidá son delles les categoríes qu'integren el BM.Solucar, siendo'l nuesu máximu representante l'equipu senior que milita na División d'Honor Plata, que apostó en delles ocasiones la fase d'ascensu a la máxima categoría " División d'Honor". Un club nel que'l sacrificiu, la pasión y el trabayu n'equipu, son dalgunu de los valores que fixeron d'esti deporte uno de los más destacaos del nuesu minicipio.
Baloncestu
La categoría cadete-masculín federóse anguaño col fin de formar una bona cantera dende la base. Col propósitu de que al C.D.B. ``Pasarela Solúcar´´ nun-y falte cantera yá que nel 2007 consiguió xubir a primer andaluza.
Les resultancies llograes hasta'l momentu nun acompañen, pero ye una cosa normal dientro del mundu del deporte yá que ye'l primer añu que xueguen nesta categoría.
La Cultura en Sanlúcar
Cine Club Solúcar Fundáu en 1977, siendo unu de los más antiguos d'España y Europa. Premiu "Sanluqueño del añu 2006" nel área de cultura.
Persones célebres nesta llocalidá
• Pedro Morales de Vicente "El Gaona Sanluqueño" ( 1901 - 1942 ); toreru. Concha López Narváez (1939); escritora.
Oboe
El oboe  ye un instrumentu musical de la familia vientu madera, de parafusa cónicu, que'l so soníu emitir por aciu la vibración d'una llingüeta doble que fai de conductu pal soplíu d'aire. El so timbre carauterizar por una sonoridá caltriante, mordente y daqué nasal, duce y bien espresiva.
Conocíu dende l'Antigüedá, el instrumentu evolucionó nel espaciu y el tiempu con una amplia diversidá frutu de la creatividá de les civilizaciones y cultures, que dexaron que siga usándose na actualidá. Los oboes tradicionales (bombarda, dulzaina, cornamusa, duduk, gaita, hichiriki y zurna) y los oboes modernos (oboe pícolo, oboe, oboe d'amor, corno inglés y oboe barítonu) formen una gran familia con múltiples facetes.
Emplegáu en solo, música concertante, música de cámara, orquesta sinfónica o banda musical, l'oboe modernu representa na orquesta al conxuntu de la familia. Les obres pa oboe proceden esencialmente del repertoriu barrocu (Bach) y clásicu (Mozart), y tres la so renacencia, del sieglu XIX (Robert Schumann) hasta los nuesos díes (Berio).
El términu oboe haber utilizáu tamién los organólogos como nome xenéricu pa un instrumentu de doble llingüeta de parafusa cónica. Coles mesmes puede referise a un tipu de rexistru d'órganu.
Descripción
220px|thumb|Tres oboes: tradicional, barrocu y modernu. Puede apreciase la evolución y el desenvolvimientu de les llaves, según la madera y la forma de la parafusa, la campana y la llingüeta.
Xeneralidaes
L'oboe tien unes llaves que sirven pa facilitar la execución de cualquier pasaxe musical y ampliar el so rexistru. La so esistencia deber a que'l ser humanu tien menos deos qu'agujero tien l'oboe, llimitación física que se soluciona con esti atélite sistema que dexa, al pulsiar una llave, trés cuesas: cerrar un furacu, abrir o algamar furacos asitiaos lloñe de los nuesos deos.
A lo llargo de la Historia, l'oboe foi evolucionando y desenvolviéndose nel aspeutu téunicu dende los oboes tradicionales qu'escarecíen de llaves. Nel Barrocu atopamos oboes denominaos de dos y tres llaves; darréu, a finales del periodu clásicu, l'oboe yá cuntaba con siete llaves. Nel Romanticismu, l'oboe de Joseph Sellner tenía trece llaves. Y asina socesivamente hasta l'actualidá. Pa faese una idea de la evolución sufierta, l'oboe actual cuenta con un complexu mecanismu d'hasta cuarenta y cinco llaves (platos o aniellos), resortes y columnes de metal, dependiendo del sistema que s'utilice.
Esisten dellos sistemes: el semi-automáticu, el automáticu, el sistema thumbplate y el sistema de conservatoriu; más una serie de llaves opcionales como la tercera llave d'octava, la llave doble del fa o'l do 3 grave, facilitador del re 5, ya inclusive, apocayá, anque non de forma habitual, puede faese que'l instrumentu algame'l la 2 grave, superando asina la so llende absoluta inferior. Esiste otru sistema, güei en desusu práuticamente, basáu n'aniellos que riquen que la yema del deu tape per completu'l furacu, como asocede nos clarinetes.
center|800px