cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bengala
Imperiu británicu
Los británicos establecieron al so propiu nawab títere en Bengala y estendieron el so control escontra'l sur. Chandernagore foi devueltu a los franceses en 1763. Los bengalíes intentaron recuperar el so territoriu en 1763 estableciendo una alianza col emperador mogol Sha Alam II pero fueron ganaos de nuevu en 1765. El centru comercial y cultural del norte de la India pasó de Delhi a Calcuta al cayer l'imperiu mogol.
Independencia
thumb|Bangladex Cola división de la India británica en dominios hindús y musulmanes en 1947, Bengala estremar de nuevu en dos: l'estáu de Bengala Occidental (hindú) y la rexón de Bengala Oriental (musulmana), so dominiu de Paquistán. El procesu ye conocíu como la Segunda partición de Bengala. En 1958 la zona foi renombrada a Paquistán Oriental.
Bengala esperimentó dos fames tarrecibles que costaron numberoses víctimes: la primera en 1770 (apenes a cinco años d'empezáu'l reináu de los británicos) morrió la tercer parte de la población de Bengala, no que proporcionalmente foi una de les fames más grandes del mundu). La segunda foi en 1943 (mientres la Segunda Guerra Mundial), en que morrieron trés millones de bengalíes. Sicasí, la xente de Bengala foi capaz de superar estos desastres y reconstruyir la so tierra no que'l poeta Rabindranath Tagore describió como la "Bengala dorada".
Cine clásicu
La espresión cine clásicu puede operar en dos sentíos. En primer llugar puede venceyase l'axetivu clásicu” a aquelles obres cinematográfiques calificaes como obres d'arte según valores estéticos, téunicos, temáticos o éticos.
De segundes, nun sentíu téunicu, la espresión cine clásicu fai referencia al cine que ye resultáu d'utilizar les estratexes cinematográfiques establecíes na tradición norteamericana mientres el periodu entendíu ente 1900 y 1960.
Nesti segundu sentíu, el cine clásicu sería aquel que respeta les convenciones visuales, sonores, xenériques ya ideolóxiques que emanaron mientres dichu periodu. Ye un cine tradicional, constituyíu por un sistema de convenciones que constitúin la tradición cinematográfica. Emplega siempres los mesmos recursos tradicionales, ensin introducir elementos rupturistas, a diferencia del cine independiente (el cual vuélvese más individual).
Historia del términu cine clásicu
El términu cine clásicu empieza a acuñase nos estudios sobre teoría cinematográfica realizaos na década de los 60 pa referise al cine industrial hollywoodense dende l'añu 1915 hasta mediaos de la década de 1950.
Esti cine identificar col sistema de producción d'estudios basáu na adopción de los xéneros cinematográficos y la creación del Star System. Tamién yá nestos momentos empezar a concretar dos series paraleles de films: La serie A (películes d'altu presupuestu) y la serie B (películes de baxu presupuestu nes que tantu direutores como actores estrenar pa llegar a la serie mayor).
El cine clásicu pretende primero de too construyir una narración qu'asemeye ser lo real, dexando despinta la naturaleza del rellatu. Utiliza'l montaxe en continuidá para enfatizar la continuidá y faer comprensible la película. De normal tien calteres fuertes constantes mientres tola película y un argumentu con un final feliz. El filme clásicu carauterizar pola busca d'una tresparencia qu'escuende la enunciación y pola economía de signos.
La estructura narrativa ta entamada secuencialmente, de tal manera que la hestoria y el discursu coinciden puntualmente. El cine clásicu tien un entamu narrativu con intriga de predestinación, imáxenes con una composición estable, soníu didácticu, edición causal, puesta n'escena qu'acompaña a los personaxes, organización narrativa de calter secuencial, el so intertextualidad ye implícita y el final ye epifánico.
Maneres de Representación Institucional
Les maneres de representación institucional (MRI), tamién llamaes maneres de representación del cine clásicu (MRC), son una serie de convenciones o normes estandarizadas que s'adoptaron na década de los años 10. Constitúin una codificación del llinguaxe cinematográficu cola que se pretendía que'l mundu ficcional propuestu polos filmes ufiertara coherencia interna, causalidá llinial, realismu psicolóxicu y continuidá espacial y temporal. El conceutu ta tomáu de Noël Burch, realizador, críticu ya historiador de cine qu'acuñó'l términu de MRI nel añu 1968, nel so llibru Une praxis du cinéma.
Les carauterístiques d'estes convenciones sirvieron y sirven de base, pa crear de manera pautada una película clásica. Estes carauterístiques son:
Marie-Louise Coleiro Preca
Biografía
Nacida na llocalidá maltesa de Qormi nel añu 1958. Asistió a la Universidá de Malta, onde se graduó en Ciencia del Derechu y Ciencies humanes, tamién llogró un diploma de notaria pública.
En rematando los sos estudios cimeros empezó a trabayar nel so oficiu y de la mesma entró en política ingresando nel Partíu Llaborista de Malta, empezando nel cargu de miembru del del Executivu Nacional y Secretario Adxunta. Darréu, ente 1982 y 1991, foi la secretaria xeneral de los llaboristes malteses.
Tamién mientres estos años foi miembru de la Mesa Nacional de les Mocedaes Socialistes, Presidenta de la Seición de Muyeres de los llaboristes y tamién miembru fundadora de la Fundación Guze Ellul Mercer y editora del periódicu selmanal del partíu: Il-Helsien.
Dende'l 24 d'ochobre de 1998 ye diputada de la Cámara de Representantes de Malta, siendo reelixida en 2003, 2008 y anguaño en 2013. Como diputada trabayó en temes pa la política social, el turismu, la sanidá, ye perteneciente na Comisión permanente d'Asuntos sociales, na Comisión Nacional pa la moral fiscal y na Delegación pal Conseyu d'Europa.
Amás del so llabor políticu tamién exerz nel sector priváu, siendo perteneciente a la xunta de direutores de la empresa de telecomunicaciones: Maltacom plc (agora GO p.l.c.).
El 11 de marzu de 2013, foi nomada como Ministra de la Solidaridá Social, hasta que tres la so candidatura a les eleiciones presidenciales dexó'l ministeriu y foi asocedida pol políticu Michael Farrugia.
Anguaño, en ganando les eleiciones presidenciales de 2014, convertir en presidenta electa. El 1 de marzu de 2014, el primer ministru Joseph Muscat anunció públicamente qu'aceptara'l cargu, la so fecha de invistidura y de la mesma tolos detalles de les eleiciones. El 4 d'abril, en socesión de George Abela, foi juramentada y nomada como nueva Presidenta de Malta. Ye la segunda muyer n'ocupar esti puestu, por detrás d'Agatha Barbara y tamién a los sos 55 años ye la persona más nueva na Hestoria presidencial del país mediterraneu.
Cary Grant
Cary Grant, yera un actor d'orixe británicu. Aportó a unu de los actores más populares mientres décades, non yá pol so curiosu físicu, sinón tamién pola so elegancia, el so encantu y la so agudez. D'él dicíase qu'actuaba bien hasta de llombu. Trabayó con munches grandes dives del cine de Hollywood de la so dómina: Marlene Dietrich, Mae West, Grace Kelly, Katherine Hepburn, Sophia Loren, Joan Fontaine, Ingrid Bergman, Ginger Rogers, y Audrey Hepburn ente otres.
Biografía
thumb|left|250px|Con [[Audrey Hepburn en Charada (1963).]] El so verdaderu nome yera Archibald Alexander Leach. Grant tuvo una infancia infeliz y un tanto confusa. La so madre foi internada nun hospital psiquiátricu. Foi a la escuela na so ciudá natal, de la que foi espulsáu a los 14 años (en 1918), tres un incidente rellacionáu colos vestuarios de les alumnes. Esi mesmu añu incorporar a una compañía de teatru cola que llegó a Estaos Xuníos en 1920, y a Hollywood en 1931. Ye ellí onde empezó a utilizar el nome de Cary Grant. Llueu consiguió papeles en películes d'ésitu, como Blonde Venus (con Marlene Dietrich) y Lady Lou (con Mae West). En 1942 adquirió la nacionalidá d'Estaos Xuníos.
Grant protagonizó dellos clásicos de la comedia d'enriedu, como The Philadelphia Story, Bringing Up Baby, xunto a Katharine Hepburn, o Arsenic and Old Lace. El direutor Alfred Hitchcock, que'l so desapegadura polos actores yera bultable, entusiasmar con Grant, y contratólu p'actuar en cuatro de les sos películes, como To Catch a Thief o North by Northwest, xunto a Eva Marie Saint, que se convirtieron en clásicos, al igual qu'otres obres del direutor.
Anque foi nomáu dos veces pa los Óscar, Grant nun llogró'l premiu, magar recibió en 1970 un premiu especial de l'Academia de Cine en reconocencia a la so carrera. En 1981 foi-y concedíu'l Kennedy Center Honors en reconocencia al so talentu y contribución a les artes escéniques.
Mientres los últimos años de la so vida, retiráu del cine, foi executivu de diverses empreses rellacionaes col mundu del cine. Dedicar a viaxar pel mundu y por Estaos Xuníos, onde realizó diverses sesiones del so programa Una nueche con Cary Grant, nes que tres la proyeición de fragmentos de les sos películes, respondía a les entrugues del públicu. Grant taba preparándose pa una actuación nel Teatru Adler en Davenport, Iowa, na tarde del 29 de payares de 1986, cuando sufrió una hemorraxa cerebral (yá sufriera primeramente un ataque n'ochobre de 1984). La so esposa nun sabía lo que taba pasando y foi a una farmacia llocal pa llograr una aspirina. Morrió a les 11:22 pm nel Hospital de San Lucas, a la edá de 82 años. La mayor parte de los sos bienes, por valor de millones de dólares, foi a la so quinta esposa, Barbara Harris, y a la so fía, Jennifer Grant.
Vida privada
Cary Grant llogró superar un enraigonáu alcoholismu al traviés de sesiones sicodéliques, convirtiéndose nun acérrimo defensor y divulgador del LSD nel mundín de Hollywood.
A lo llargo de la so vida Grant llegó a casase cinco veces, siendo la so penúltima esposa l'actriz Dyan Cannon, cola que tuvo la so única fía, Jennifer Grant. Grant quería que Jennifer nun trabayara na industria cinematográfico, pero dempués de la muerte del so padre, Jennifer fíxose actriz.
Dalgunos, incluyendo a Hedda Hopper y el guionista Arthur Laurents dixeron que Grant yera bisexual. Grant presuntamente tuvo arreyáu col diseñador de vestuariu Orry-Kelly cuando primero treslladóse a Manhattan y vivió col actor Randolph Scott mientres 12 años. El críticu de moda Richard Blackwell escribió que Grant y Scott taben "fondamente, locamente namoraos". Scotty Bowers afirmó nes sos memories, Full Service, publicaes en 2012, qu'él yera un amante de Grant y Scott. William McBrien, na so biografía Cole Porter, diz que Cole Porter y Grant frecuentaron la mesma casa de luxu de prostitución masculina en Harlem, remanada por Clint Moore y popular coles celebridaes. Sicasí, Barbara Harris, vilba de Grant, punxo en disputa qu'esistiera una rellación con Scott. Cuando Chevy Chase bromió alrodiu de que Grant yera gai nuna entrevista televisiva, Grant demandar por bilordiu; la demanda foi resuelta fora de los tribunales. Sicasí, la ex novia de Grant, Maureen Donaldson escribió nes sos memories de 1989, An Affair to Remember: My Life with Cary Grant que Grant díxo-y que los sos dos primeres esposes haber acusáu de ser homosexual. En Chaplin's Girl, una biografía de Virginia Cherrill (la primer esposa de Grant), la escritora Miranda Seymour reconoció que Grant y Scott yeren namái amigos platónicos.
La fía de Grant Jennifer Grant negó que'l so padre fuera gai nel so llibru de memories en 2011. La madre de Jennifer, Dyan Cannon, cuarta esposa de Grant, tamién negó que Grant fuera gai cuando ella tuvo promocionando les sos memories de Grant en 2012. Betsy Drake, nuna entrevista mientres el documental de la canal American Movie Classics sobre la vida de Grant, foi citada diciendo, "Cuando estabamos casaos nós follábamos como coneyos".
right|thumb|Cary Grant (de 55 años) nuna escena de la película [[North by Northwest (1959).]]
Pucón
Pucón ye una ciudá en Chile. La ciudá tenía una población de 21.107 habitantes y tien una superficie de 1.249 km² (INE 2002).
Matricaria recutita
La manzanilla de Castiella, manzanilla alemana, dulce o cimarrona (Matricaria recutita o M. camomila) ye una planta yerbácea añal de la familia de les asteracees. Nativa d'Europa y les rexones templaes d'Asia, naturalizóse en delles rexones d'América y Australia.
Carauterístiques
La manzanilla alemana ye una planta herbal, de tarmu cilíndricu, argutu, ramosu, d'hasta 50 cm d'altor. Presenta fueyes alternes, bipinnatisectas, colos foliolos. En posición terminal presenta pel branu una inflorescencia en forma de capítulu paniculáu. Les flores radiales son unos 20 mm, cola lígula blanca, ente que los del discu son numberosos, hermafrodites; el receptáculu ye buecu y escarez d'escames, lo que dexa estremala fácilmente de la manzanilla bastarda, Anthemis arvensis (L.) Pall. ex M.Bieb.. Les flores son un pocu amargoses y fragantes.
Hábitat y distribución
Ye nativa de la rexón de los Balcanes, dende onde s'espublizó escontra Europa. Ta naturalizada en delles rexones d'América. Y cultívase pal so usu industrial. Crez con facilidá en suelu bien drenáu, con bastante sol; aguanta les xelaes, la escasez de nutrientes y l'acidez del suelu.
Usu
thumb|upright=1.5|Matricariae flos: Cómo s'usen pa faer el té thumb|240px|Detalle de les flores thumb|240px|Ilustración El tarmu tienru y les sumidaes floríes úsense secos o frescos en fervinchu, arumosa y llixeramente amargosa. Confundir munches vegaes cola manzanilla común, Chamaemelum nobile, y nun ye claro a cual refiérense'l autores al mentar les sos propiedaes melecinales, pero considerar dixestiva, carminativa, sedante, tónica, vasodilatadora y antiespasmódica. L'aceite esencial emplegar en aromaterapia, y la fervinchu de les flores aplicar al pelo p'amontar el so color doráu, cuantimás en neños.
Composición
L'aceite esencial supón ente un 0,4 y un 1,0% de la planta fresca; contién sesquiterpenoides (1-alfa-bisabolol y derivaos: bisabolóxidos A, B y C, bisabonolóxido A), antecotulide, camazuleno, lactonas sesquiterpénicas, carburos terpénicos (cadineno, cis-espiro-éter y trans-espiro-éter, farneseno), flavonoides (apigenina, luteolina, quercetina y patuletina), cumarines (dioxicumarina, herniarina, umbeliferona), resines (triacontano, fitosterina), acedu valeriánico y fenoles.
Emplégase medicinalmente como antiinflamatoria, antiespasmódica y ansiolítica, ensin relaxación muscular.
Puede provocar dermatitis de contautu en persones sensibles, y informáronse casos d'anafilaxis ente alérxicos.
Taxonomía
Matricaria recutita describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 891. 1753. Matricaria: nome xenéricu que remanez del llatín matrix = "banduyu", en referencia a que la planta foi utilizada como una cura pa los trestornos femeninos.
Saltator orenocensis
'Saltator orenocensis, ye una especie d'ave paseriforme qu'integra'l xéneru Saltator'', de la familia Cardinalidae. Distribuyir en forestas del norte d'América del Sur.
Distribución y hábitat
El so área de distribución estiéndese dende Venezuela hasta'l norte de Colombia. Esta especie habita en arbustales semiáridos y montes caducifolios abiertos.
Cecilia Arizti
Cecilia Arizti foi una compositora, pianista y educadora musical cubana. Familiarizar con tolos estilos y les formes de la música universal europea del so tiempu.
Biografía
Cecilia Arizti Sobrino nació nel barriu La Llomba del Ángel (na ciudá de L'Habana), fía de Teresa Sobrino y del pianista Fernando Arizti (1828-1888) ―quien había estudiáu pianu col francés Juan Federico Edelmann (el líder del romanticismu européu en Cuba), quien foi tamién maestru del pianista cubanu Manuel Saumell (1817-1870)―.
Cecilia Arizti tuvo dos hermanes, llamaes María Teresa y Felicia. Dende bien neña, el so padre enseñólu a tocar partitures de los clásicos. A los ocho años compunxo un Ave María y una mazurca, que'l so padre escribió en pentagramas. Aprendió teoría y solféu col maestru de pianu Francisco Fuentes, quien lu enseñó a tocar obres de Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven y Franz Liszt.
A los dolce años d'edá empezó a estudiar col pianista, compositor y pedagogu cubanu Nicolás Ruiz Espadero, quien fuera alumnu de Fernando Arizti (el padre de Cecilia). Él aguiyar en dedicase por entero a la composición de música europea.
Mocedá
A los dieciocho años d'edá empezó a producir delles obres de música académica. Tola so vida desendolcar nun ambiente artístico ya intelectual escepcional. La casa de los sos padres, en callar Tulipán nᵘ 14, ente cais Santa Catalina y Falgueras, nel Cuetu (barriu del centro-sur de L'Habana) yera famosa na so dómina polos sos frecuentes velaes artístiques, onde Arizti rellacionóse estrechamente con figures musicales ya intelectuales cubanes y estranxeres.
Dempués de completar los sos estudios, Arizti actuó como pianista de conciertu en Cuba y Estaos Xuníos. Convertir en profesora de pianu nel Conservatoriu Peyrellade, y publicó un manual de téunica pianística.
Ufiertaba conciertos na sala de Anselmo López y nel Centru Gallego de la Ciudá de L'Habana.
A partir de 1887 publicó en Nueva York y en París (Francia) una serie de composiciones pa pianu: dos Scherzos, Nocherniegu, Reverie, Impromptu, y una Danza.
El 20 de payares de 1893 (a los 37 años d'edá) estrenó nel salón López (en L'Habana) el so Tríu de cámara pa pianu, violín y violonchelu, xunto col violinista Rafael Díaz Albertini y el violonchelista Rafael Ortega. Ye una de les sos obres más conocíes. y la primer obra nel so xéneru escritu por una muyer cubana.
Censerey
Censerey ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Cecilia Arizti
Mocedá
En 1896 ―morando na ciudá de Nueva York―, presentar nel Carnegie Hall.
Censerey
Tien una población de y una superficie de  km².
Cecilia Arizti
Mocedá
En campu de la enseñanza escribió un manual d'exercicios pal pianu (Venti ejercicio diarios pa pianu). Ganóse la vida dando clases particulares y nel conservatoriu de Carlos Peyrellade, en L'Habana.
Estilu compositivo ya interpretativu
Sacante delles obres ―como'l Tríu de cámara pa pianu, violín y violonchelu―, concibió tola so obra pa pianu solista, preséu qu'apoderaba a la perfeición. Na so obra percíbese claramente la influencia de Frederic Chopin (1810-1849) y Robert Schumann (1810-1856) y d'otru compositores de principios del sieglu XIX.
Fallecimientu
Finó'l 30 de xunu de 1930 na Ciudá de L'Habana.
Obres
Arizti compunxo obres pa pianu, n'estilu románticu européu.
Micheline Calmy-Rey
Micheline Calmy-Rey ye una política suiza, orixinaria de la comuña de Chermignon (Valais). Ye miembru del Partíu Socialista Suizu y formó parte del Conseyu Federal de Suiza.
Estudios y carrera política
Estudió na Escuela de Comerciu de San Mauricio, llogró'l so maturidad comercial en Sion, más palantre la so Llicenciatura en Ciencies Polítiques nel Institutu Universitariu d'Altos Estudios Internacionales de la Universidá de Xinebra. Tuvo a la cabeza d'una empresa difusora de llibros hasta 1997.
Miembru del Partíu Socialista Suizu, presidió la seición xinebrina en dos periodos, el primeru de 1986 a 1990 y el segundu 1993 a 1997. En 1981 foi escoyida diputada al Gran Conseyu Xinebrín, que presidió de 1992 a 1993. En 1997 foi escoyida al Conseyu d'Estáu (executivu cantonal). Presidió'l Conseyu d'Estáu en 2001-2002.
Carrera federal
El 4 d'avientu de 2002, dempués de ser designada candidata del so partíu xunto cola friburguesa Ruth Lüthi, foi escoyida na sesta votación con 131 votos contra 68 de la señora Lüthi. Una vegada nel Conseyu Federal, dirixió'l Departamentu Federal de Finances (DFF) hasta 2003, añu nel que pasa a ocupase del Departamentu Federal d'Asuntos Esteriores (DFAE). Ente la non reeleición de Ruth Metzler-Arnold en 2003 y l'eleición de Doris Leuthard en 2006, foi la única muyer nel Conseyu Federal.
El mayor llogru que llogró na cartera d'Asuntos Estranxeros, ye l'alcuerdu de los billaterales II cola Xunión Europea.
En 2006 convertir en vicepresidenta de la Confederación, siendo'l presidente'l so colega de partíu, Moritz Leuenberger. En nome de la paridá d'homes y muyeres, Calmy-Rey lleva una política activa na promoción de muyeres en puestos que rican munches responsabilidaes. Un esfuerciu particular ye lleváu sobre l'enfotu de les muyeres en carreres como la diplomacia. Asina, desque Calmy-Rey asumió'l control del departamentu, escuéyese un númberu equivalente d'homes y de muyeres nos cargos diplomáticos.
reprochóse-y una supuesta "discriminación sexual", yá que seis candidatos preseleccionaos pola comisión fueron refugaos pola Conseyera, so la sida de que la igualdá d'homes y muyeres nun yera respetada. Aun así, los candidatos descalificaos fueron autorizaos a volver presentar el so postulación nel cursu siguiente, anque de normal una persona solo tenga derechu a presentase una sola vegada a esti tipu de cargos.
Esther Domínguez
Entamos
Campeona de la Copa d'España en 1995 y 1997, un añu dempués empecipió un trieniu dominador nel Campeonatu d'España Individual, que conquistó en 1998, 1999 (ex aequo con Almudena Cid) y 2000 (onde foi amás oru en cuerda, aru y pelota) na categoría d'honor.
Micheline Calmy-Rey
Carrera federal
Foi vicepresidenta de la Confederación Helvética en 2006 y presidenta pal periodu de 2007.
Esther Domínguez
1995 - 1997: primeres competiciones y curtia etapa nel conxuntu
miniaturadeimagen|254x254px|Esther nel Européu de Budapest (1999). Internacional dende los 12 años, a los 14 #colar a Madrid pa entrenase cola seleición nacional de ximnasia rítmica d'España. Na seleición entrenaría primero nel Ximnasiu Moscardó y dende 1997 nel Centru d'Altu Rendimientu de Madrid del Conseyu Cimeru de Deportes. En siendo componente de la seleición júnior individual en 1995, en 1996 #convertir n'individual sénior. N'abril de 1997, a falta d'un mes pal Européu, #incorporar al conxuntu español tres la retirada de Marta Baldó, #Estela Giménez y Estíbaliz Martínez, y la mancadura de Marta Calamonte. De los dos exercicios pa esi añu, el de 5 pelotes tenía como música un medley de cantares d'Édith Piaf, como «Non, je ne regrette rien» o «Hymne à l'amour», ente que el de 3 pelotes y 2 cintes usaba «Les coses del querer», compuesta por Quintero, León y Quiroga. Esther foi titular nel de 5 pelotes. En mayu, Esther compitió col conxuntu nel Campeonatu Européu de Ximnasia Rítmica de Patras, onde consiguió un 4ᵘ puestu nel concursu xeneral, amás d'una medaya de plata en 5 pelotes y otra de bronce en 3 pelotes y 2 cintes. El primer día, con una nota acumulada de 38,300 nel concursu xeneral, #quedar a 50 milésimes del podiu. Nes finales por aparatos del día siguiente llograron una nota de 19,600 nel exerciciu de 5 pelotes, que-yos dio la medaya de plata. Nel exerciciu mistu de 3 pelotes y 2 cintes llograron una nota de 19,500 que los llevó al tercer caxón del podiu. El conxuntu taba integráu entós por Esther, Sara Bayón, Nuria Cabanillas, Lorena Guréndez, Tania Lamarca, Carolina Malchair y Marta Calamonte como suplente. Darréu Esther pasaría a ser nuevamente ximnasta individual.
Micheline Calmy-Rey
Carrera federal
En marzu de 2008, Calmy-Rey provocó un gran discutiniu nel estranxeru, sobremanera col Congresu Xudíu Mundial (CJM). Apaeció cubierta con un velu islámicu al llau de Mahmud Ahmadineyad, el presidente d'Irán, tres la firma d'un contratu d'entrega de gas ente Irán y Suiza. Ronald Lauder, el presidente del CJM, Le accusó a Calmy-Rey de "romper cola neutralidá de Suiza".
El 28 de marzu de 2008, inauguró personalmente la embaxada suiza en Prístina. Suiza foi tres el Reinu Xuníu'l segundu país n'establecer una embaxada en Kosovu. Amás, la ministra foi tres el suecu Carl Bildt la segunda miembru d'un gobiernu estranxeru en visitar el país tres la independencia.
Esther Domínguez
1997 - 2001: vuelta a la modalidá individual y Sydney 2000
miniaturadeimagen|259x259px|Esther (izqda.) recibe d'Elena Vitrichenko el Premiu Longines a la Elegancia nel Européu de Zaragoza (2000). En 1997 empezó a ser entrenada na seleición por Ana Bautista, quien permanecería con ella hasta 1999, cuando Dalia Kutkaite pasó a ser entrenadora del equipu. Tres el Campeonatu Mundial d'Osaka en 1999, nel qu'España terminó cuarta y ella octava en modalidá individual, consiguió'l so billete pa los Xuegos Olímpicos de Sydney 2000. Nel añu 2000 #convertir na primer ximnasta rítmica española en consiguir una nota de 10,000 nun Campeonatu Européu, al faelo nel exerciciu de pelota nel Campeonatu Européu de Zaragoza, la so ciudá natal. En dichu Européu llogró'l 4ª puestu por equipos (al pie d'Almudena Cid y Alba Caride), el 13º na xeneral, el 4º en cuerda (cola mesma nota que la 3ª), el 6º n'aru, el 4º en pelota (cola mesma nota que los trés primeres) y el 6º en cinta. Amás, nesta competición foi-y otorgáu'l Premiu Longines a la Elegancia, un troféu que suel apurrir la marca de relós homónima y la FIG mientres les competiciones internacionales de ximnasia destacaes. Darréu participó nes sos úniques Olimpiaes, los Xuegos Olímpicos de Sydney 2000, onde remató na 11ª posición nel concursu xeneral individual.
Micheline Calmy-Rey
Presidencies
El 13 d'avientu de 2006 foi escoyida presidenta de la Confederación pal periodu de 2007 por 147 votos sobre 215 (192 votos válidos), convirtiéndose na segunda muyer n'ocupar la presidencia suiza dempués de Ruth Dreifuss, igualmente de Xinebra y socialista.
Mientres el so mandatu tuvo de visita oficial en Benín, Ghana, Senegal, Chad, República Democrática d'El Congu, Burundi y Ruanda n'África, según la India n'Asia, amás de realizar visites a París onde caltuvo una entrevista col presidente francés Nicolas Sarkozy, y a Moscú onde s'entrevistó con Vladímir Putin, amás de recibir a los presidentes de Rumanía (Traian Basescu), Chile (Michelle Bachelet) y Brasil (Luis Inácio Lula da Silva). Tamién representó a Suiza na Conferencia de la ONX en Nueva York.
Esther Domínguez
1997 - 2001: vuelta a la modalidá individual y Sydney 2000
En mayu de 2001 consiguió la so única medaya nuna competición internacional oficial, al consiguir l'equipu español de ximnasia, la medaya de bronce nel primer Campeonatu Européu por Equipos, celebráu en Riesa (Alemaña). L'equipu español pa esa competición tuvo formáu amás por Almudena Cid y por cuatro representantes de ximnasia artística: Alejandro Barrenechea, Víctor Cano, Sara Moro y Laura Martínez. A mediaos deb xunu participó nel so postreru Européu, celebráu en Xinebra, onde foi 8ª na final d'aru.
Micheline Calmy-Rey
Presidencies
En 2010 foi escoyida vicepresidenta del Conseyu Federal ya igualmente como presidenta del Conseyu pa 2011.
Esther Domínguez
Retirada de la ximnasia
En 2001 retiróse por causa de un frayatu de costiella nun entrenamientu previu al Européu de 2001. Empezó a estudiar danza con Alicia Alonso, pero #dexar pocu dempués. Empezó a cursar la Llicenciatura de Ciencies de la Información (periodismu), que remató con ésitu nel añu 2005. Trabayó como entrenadora de ximnasia rítmica nel Club Chamartín de Madrid.
Micheline Calmy-Rey
Presidencies
El 14 d'avientu de 2011 foi escoyíu Alain Berset al Conseyu Federal de Suiza como socesor de Micheline Calmy-Rey.
Algarrobo (Chile)
Algarrobo ye una ciudá en Chile. La ciudá tenía una población de 10.519 habitantes y tien una superficie de 176 km² (INE 2002).
James Barton
Biografía
N'actuando con compañíes teatrales de repertoriu pel sur y mediu oeste del país, debutó nel circuitu de Broadway cola revista musical The Passing Show of 1919, nun papel qu'orixinalmente taba pensáu pa Ed Wynn. Davezu, les sos actuaciones yeren les más destacaes d'unes producciones xeneralmente mediocres. Otres de les producciones teatrales nes que Barton actuó foron Sweet and Low (1930), Tobacco Road (1933), Bright Lights of 1944 (con solu cuatro representaciones), The Iceman Cometh (1946), y Paint Your Wagon (1951).
Mientres actuaba en Broadway, Barton algamó'l visu de la so carrera como artista de vodevil, siendo cabeza de cartelu nel Palace Theater n'ocho causes ente marzu de 1928 y abril de 1932.
La carrera cinematográfica de Barton foi concurrente coles sos actuaciones teatrales, empecipiándose en 1923, na dómina del cine mudu, y actuando en distintos curtios de Paramount Pictures en 1929.
Como actor televisivu, participó nos programes y series The Ford Television Theatre, Lux Video Theatre, Westinghouse Studio One, The Kaiser Aluminum Hour, Playhouse 90, Kraft Television Theatre, The Rifleman, The Americans, Adventures in Paradise, Naked City, y Frontier Circus.
Como amuesa de la calidá de Barton, foi consideráu por Bing Crosby un de los sos diez artistes favoritos, al pie de nomes de la talla d'Al Jolson, Frank Sinatra, Lena Horne, Louis Armstrong, Judy Garland, y Nat King Cole.
Recaréu
right|thumb|300px|Conversion de Recaréu al catolicismu, cuadru d'[[Antonio Muñoz Degrain que se conserva nel palaciu del Senáu español, en Madrid]]
Recaréu I foi un rei del reinu visigodu d'Hispania, Septimania y Galicia dende 586 hasta la so muerte en Toledo en payares del añu 601. El so reináu foi'l de la conversión de los visigodos, col so rei a la cabeza, dende l'arrianismu, que yera la relixón oficial del reinu visigodu, al catolicismu en 587.
Recaréu yera'l fíu más pequeñu del rei Leovixildu y la so primer muyer, Teodosia. Como so padre, tenía la capital del so reinu en Toledo y, como ellí y los demás nobles godos, yera arrianu; los sos súbditos hispanorromanos, por embargu, yeren católicos. Influyíu pol obispu católicu Leandro de Sevilla el fíu mayor y heriede de Leovixildu, Hermenexildu, convirtióse a esta fe y rebelose escontra so pa, fracasando nel intentu. L'obispu foi exiliáu pol so sofitu al rebelde.
A la muerte de Leovixildu, el 21 d'abril de 586, Leandro tardó poco en volver a Toledo. Demientres, Recaréu, que tenía sío asociáu por so pa al tronu con elli dende 581, foi aclamáu como rei ensin oposición pola nobleza visigoda. En xineru de 587 renunció a la so fe arriana, y la mayoría de los nobles y eclesiásticos arrianos de la corte ficieron lo mesmo. Hubo, sicasí, delles revueltes, especialmente en Septimania, la provincia más septentrional del reinu, p'arriba los Pirineos. El cabezaleru la revuelta ellí yera l'obispu arrianu Athaloc, que tenía fama ente los cátolicos de ser poco menos qu'un segundu Arrio. Ente los cabezaleros de la revuelta estaben tamién los condes Granista y Wildigern, que pidieron ayuda a Guntram de Borgoña, que vio la oportunidá d'aumentar el so reinu y unvió-yos al dux Desiderius. Sicasí, les tropes de Recaréu derrotaron a los sulevaos, matando inclusive al mesmu Desiderius.
Tamién hubo una sulevación nel oeste, en Lusitania. L'obispu arrianu de Mérida, Sunna, y el conde Seggo, rebeláronse, pero foron derrotaos pol gobernador (dux Lusitaniae) Claudius, que desterró al obispu, mentantu que'l conde retiróse a Galicia. . Entá hebo una tercera conspiración, en 588. La reina vilba Goiswintha y l'obispu arrianu Uldila conspiraben pa solevase, pero foron descubiertos y l'obispu foi desterráu.
El Tercer Conciliu de Toledo, organizáu por Leandro en nome del rei en mayu de 589 afitó la conversión del reinu. L'axuración pública del rei, lleída de viva voz por un notario, tien una claridá espositiva y amuesa un conocimientu teolóxicu tan fondu que sospechase que foi escrito pa elli, quiciás por Leandro. Esti tamién dio'l sermón de cierre del conciliu, una homilía sobro'l triunfu que representaba pa la Ilesia la conversión de los godos al qu'Isidoro, hermanu de Leandro, cita nes sos obres como Homilia de triumpho ecclesiae ob conversionem Gothorum y qu'entá se conserva. Leandro y los sos obispos entamaron darréu el proceso de xunificación relixosa del reinu, obligando a los xudíos a convertise y persiguiendo como herexes a los arrianos que quedaben. La historiografía católica pon la culpa d'estes persecuciones nos reis, y el so alcance verdaderu ye motivu de discusión ente los historiadores. right|250px|thumb|Moneda de Recaréu Les noticies sobro'l restu del reináu de Recaréu son escases. Xuan de Biclaro, contemporaneu del rei, finaliza'l so rellatu col Tercer Conciliu de Toledo. Isidoro, pela so banda, fai allabancia del so bon gobiernu, so clemencia y la so xenerosidá, afalagos habituales pa falar de los reis y que mos dicen, poro, poco de la realidá de su reináu. Persabemos, sicasí, que devolvió delles propiedaes que foran confiscaes por so pa, y que fundó munches ilesies y monasterios. El papa Gregoriu I escribió-y n'agostu de 599 p'allabar la so conversión y pa pidí-y que forciara la de los sos súbditos; regaló-y tamién un cachu de la Vera Cruz, dellos fragmentos de les cadenes de San Pedru y pelo de San Xuan Bautista.
Recaréu morrió de muerte natural en Toledo en payares de 601, y foi sucedíu nel trono pol so fíu Liuva II.
NGC 7318A
NGC 7318A (tamién conocida como UGC 12099 o PGC 69260) ye una galaxa elíptica a unos 300 millones d'años lluz de distancia na constelación Pegasu. Trátase d'un miembru del famosu Quintetu de Stephan, esta galaxa ta en procesu de choque.
Mauritia flexuosa
Mauritia flexuosa L.f. 1782 ye una especie de palmera perteneciente a la familia Arecaceae. Recibe, ente otros, los nomes comunes de palma de moriche o a cencielles moriche (en Bolivia, Colombia, Puertu Ricu y Venezuela), aguaxe, buriti, y en Perú aguachí.
Descripción
Ye una palma con tarmu solitariu de 20 a 35 m d'altor y 3 a 4 dm de diámetru de color café claru. La corona ta conformada por 11 a 14 fueyes con raquis de 2,5 m de llargor. La inflorescencia ye erecta con pedúnculu de 1 m y raquis de 1,5 m de llargu. Recímanos con más de mil frutos, cada unu de 5 a 7 cm de llargu y 4, 5 a 5 cm de diámetru, color coloráu escuru o vinotinto, con mesocarpiu carnosu anaranxáu o mariellu y grana color castañu.
Distribución
La so distribución ye amplia nel centru y norte de Suramérica: Ecuador, Bolivia, Brasil, Perú, Colombia, Guyanes, Venezuela, Surinam, Trinidá y Tobagu. thumb|240px|Morichal nes riberes del ríu Preguiça, [[Maranhão, Brasil.]]
Hábitat
thumb|Cesta con tapa, Karajá. thumb|Aguaxe, fruta amazónico de prestosu sabor y d'ampliu consumu na selva de [[Perú]]
Cultivu
thumb|240px|Frutu de moriche Los distanciamientos encamentaos en monocultura son variaos, el más frecuente ye de 8 × 8 m, y asitiando en cada puntu de plantíu 2 plántulas espaciaes 1 m col propósitu d'esaniciar l'escesu de plantes masculines; tendrá de caltenese na población un máximu de 20% de plantes "machu".
La fructificación del aguaxe empecipiar ente los 7-8 años dempués del plantíu, cuando les plantes algamen un altor de 6-7 m; anque fueron reparaes plantes de menor porte qu'empecipiaron la fructificación a partir del 4º añu. La fructificación aparentemente asocede tol añu, con mayores concentraciones ente los meses de febreru-agostu y relativa escasez los meses de setiembre-payares.
Usos
Dende tiempos inmemoriales la población nativa fai un usu múltiple d'esta palma, especialmente'l pueblu achuar de l'Amazonia peruana consume los frutos que la so magaya ye altamente nutritiva y contién proteínes, grasa, vitamines y carbohidratos. Cómese fresca direutamente o s'usa pa fabricar bebíes como'l carato de moriche ya inclusive pa faer un dulce llamáu turrón de moriche; y p'estrayer aceite. El tarmu tienru puede cortase pa estrayer palmitos comestibles, y de les fueyes estrayen fibra pa fabricar cordeles, cestes, chinchorros y otros oxetos. Nos tueros cayíos críen les canesbes comestibles mojojoy de los coleópteros (Rhynchophorus palmarum, Rhinostomus barbirostris y Metamasius hemipterus).
Aceite de buriti
L'aceite vexetal de buriti tien la propiedá de caltener la piel revitalizada al traviés de les sos propiedaes energizantes y emolientes. Amás, l'aceite de Buriti tien un filtru solar eficaz qu'amenorga'l secañu de la piel y tamién tien propiedaes qu'apurren elasticidá a la piel y combate el envejecimento. ye un bon axente qu'apurre hidratación del pelo y la proteición de la lluz solar pal pelo estropiada por esto. Actúa como un bon productu pal pelo seco y quebradiços.
thumb|Aceite de Buriti.
'Físicu-química de frutes aceite carauterísticu de buriti'
Composição dos acidos-graxos do oleu do frutu de buriti
Taxonomía
Mauritia flexuosa describióse por Carlos Linneo el Mozu y espublizóse en Supplementum Plantarum 454. 1781[1782]. Mauritia: nome xenéricu que foi dau n'honor del conde Juan Mauricio de Nassau (1604–1679), que foi gobernador de la Compañía Neerlandesa de les Indies Occidentales en Brasil.
flexuosa: epítetu del llatín que significa "curvado".
Thrichomys inermis
Thrichomys inermis ye una especie de royedor de la familia Echimyidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Suramérica. Ye n'endémica del bosque galería, nel estáu de Bahia (Brasil) na ecorrexón del Cerrado al este de Brasil. En zones predreses.
Kirby Grant
Kirby Grant foi un actor cinematográfico y televisivo d'Estaos Xuníos, activu nel cine de serie B y conocíu por faer el papel protagonist de la serie televisiva del xéneru western Sky King.
Entamos
El so nome completu yera Kirby Grant Hoon, Jr., y nació en Butte, Montana. Neña maravía del violín, estudió música, aportando a cantante profesional y líder de banda.
Carrera nel cine
En 1939 participó nel concursu de busca de talentos "Gateway to Hollywood", viéndose compensáu con un contratu cinematográficu. Estos contratos con "Gateway" teníen previstos los nomes artísticos de los ganadores. Asina, Dorothy Howe, que foi la ganadora xunto a Grant, pasó a ser "Virginia Val", y él tenía de ser llamáu "Robert Stanton," motive pol cual utilizó dichu seudónimu nes sos primeres películes enantes d'adoptar como nome artísticu'l de Kirby Grant. "Robert Stanton" y "Virginia Val" fueron presentaos na película de RKO Radio Pictures Three Sons, na qu'actuaben Edward Ellis y William Gargan. Nos siguientes años Grant trabayó como actor independiente pa dellos estudios, siendo la so cinta probablemente más conocida de dichu periodu (yá como Kirby Grant) Blondie Goes Latin, una producción de 1941 na qu'actuaben Penny Singleton y Arthur Lake.
En 1943 Grant foi contratáu por Universal Pictures, compañía pa la cual interpretó primeros papeles románticos en musicales de serie B, amás de trabayar en comedies de Bud Abbott y Lou Costello, y d'Ole Olsen y Chic Johnson. La so nidia voz de barítonu llevólu a actuar cola cantante estrella d'Universal Gloria Jean en dos filmes en 1944, dempués de lo qu'en 1945 l'estudiu escoyólu pa reemplazar a Rod Cameron (al qu'habíen promovíu pa faer papeles de mayor importancia) como la so estrella del western de serie B.
Rodó siete westerns, que convirtieron a Kirby Grant nuna estrella del cine d'aición. A finales de los años 1940 Monogram Pictures contratólu pa rodar una serie d'aventures sobre la Policía Montada protagonizaes por "Chinook the Wonder Dog." Grant taba trabayando en diches producciones cuando la televisión reclamólu en 1951 p'actuar en serie televisiva Sky King.
Sky King
Grant protagonizó la serie Sky King mientres toles sos emisiones dende 1951 a 1959, rodando un total de 72 episodios. Él encarnaba al pilotu "Sky" King, que lluchaba contra los malvaos y rescataba a la xente col so avión. El primer avión de Sky foi un Cessna T-50, y más palantre un muncho más modernu Cessna 310B. Los aviones de Sky yeren llamaos "Songbird". Sky y la so sobrina Penny, interpretada por Gloria Winters, vivíen nel Ranchu "Flying Crown".
Últimos años
Una vegada rematada Sky King, Grant actuó en poques ocasiones, anque él y Gloria Winters fueron solicitaos pa participar en feries y eventos aeronáuticos, y él viaxó col Circu Carson and Barnes dende 1967 a 1970. Grant retiróse esi añu.
Grant y la so esposa, Carolyn, tuvieron tres fíos, y a principios de los años 1970 la pareya camudar de California a Florida. Dambos fundaron la organización Sky King Youth Ranches of America, que facilitaba llar pa neños güérfanos o abandonaos.
Kirby Grant finó nun accidente de tráficu cerca de Titusville, Florida, en 1985, a los setenta y tres años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu de Missoula, Montana.
Discografía
Kirby Grant grabó dos singles pa Wizard Records hacia 1970, "Loving Time" y "Letter from Tina".
Cérilly (Côte-d'Or)
Cérilly ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Crisis llingüística de Lovaina
La crisis llingüística de Lovaina, recordada polos belgues francófonos cola conseña flamenca Walen buiten! (en neerlandés, '¡los valones fora!'), foi una crisis política que solmenó Bélxica ente'l 5 de payares de 1967 y el 31 de marzu de 1968.
Dende faía abondo tiempu, los flamencos esixíen el zarru de la seición francófona de la Universidá Católica de Lovaina (UCL), asitiada nel Brabante Flamencu. A estes reivindicaciones, oponíense'l refugu categóricu tantu del poder organizador de la Universidá como la posición de los obispos belgues.
Les midíes tomaes como'l desdoblamientu llingüísticu de los cursos, el billingüismu alministrativu y l'aumentu creciente de profesores flamencos nun fueron abondos pa satisfaer les esixencies flamenques que siguíen atalantando que tratar d'una universidá francófona en territoriu flamencu.
El 5 de payares de 1967, trenta mil flamencos, ente ellos 27 parllamentarios, desfilaron peles cais d'Amberes pa esixir la partida de los estudiantes francófonos de Lovaina basaos nel unillingüismu rexonal y el derechu a la so tierra. Dempués d'esta manifestación, los estudiantes flamencos, desfilaben tolos díes peles cais de Lovaina al berru de Walen buiten.
Aína de les eleiciones gubernamentales provocaes por esta disputa, el poder organizador de la Universidá aprobó'l 18 de setiembre de 1968 un nuevu plan d'espansión de la seición francófona de la Universidá Católica de Lovaina. Delles selmanes más tarde, un nuevu reglamentu oficializó la dixebra ente la Katholieke Universiteit Leuven (KUL) y la UCL. Esta postrera tenía d'establecese progresivamente na rexón del Brabante Valón, según en Woluwé-Saint-Lambert, pa la Facultá de Medicina.
Mimma Zavoli
Mimma Zavoli ye una política y profesora italiana-sanmarinense. Mientres años trabayó na enseñanza. Ye miembru-fundadora del partíu políticu "Movimento Civico10". Dende 2012 ye diputada del parllamentu nacional "Conseyu Grande y Xeneral".
Anguaño foi escoyida'l 1 d'abril de 2017 pa ser la nueva Xefa d'Estáu de San Marín, xunto a Vanessa D'Ambrosio. Dambes son les primeres muyeres en gobernar xuntes en tola historia del país.
Biografía
200px|miniaturadeimagen|left|Llugar de nacencia. Nacida nel conceyu italianu de Santarcangelo di Romagna el día 13 de febreru de 1963. Cuando yera una neña emigró xunto a los sos padres que yeren llabradores, escontra la República de San Marín. Formóse como profesora de preescolar y al terminar la so formación cimera, empezó a trabayar en guarderíes y colexos. Anguaño ta casada y tien dos fíos.
Na política empezó como miembru del Partíu Demócrata Cristianu Sanmarinense (PDCS) dende 1977 hasta 1989; y mientres esi tiempu perteneció al Conseyu Local (Giunta di castello) de la Ciudá de San Marín.
Depués nel 2012 foi una de los fundadores del partíu Movimento Civico10 y nes eleiciones parllamentaries de payares d'esi mesmu añu, resultó escoyida diputada nel Conseyu Grande y Xeneral de San Marín. Dientro del parllamentu cabo destacar que ye parte de la delegación sanmarinense ante la organización internacional Xunión Interparllamentaria (UIP).
Nes siguientes eleiciones parllamentaries de 2016, foi reelixida diputada y pertenez a la Comisión Parllamentaria de Xusticia ya Interior, al Conseyu de los 12 ("Consiglio dei XII") y continua na Xunión Interparllamentaria.
Anguaño'l día 1 d'abril de 2017, xunto a Vanessa D'Ambrosio foi nomada como nueva Capitán Rexente de la República de San Marín (Xefa d'Estáu), en socesión de Marín Riccardi y Fabio Berardi. Van Caltener el cargu hasta que remate'l periodu de gobiernu establecíu a mediu añu.
Ye la primer vegada en tola historia del país, que tea gobernáu solamente por dos muyeres.
Valentine Grant
Nacida en Indiana, foi compañera del direutor cinematográficu y actor Sidney Olcott, que la escoyó pa la so producción de 1915 Nan o' the Backwoods. Formara parte del personal de los estudios Kalem Company que se treslladó a rodar a Irlanda y qu'en 1915 actuara en All for Old Ireland.
Grant tamién interpretó dellos filmes pa otres compañíes tales como los Lubin Studios de Filadelfia y Famous Players-Lasky Corporation. Casóse con Olcott, col que permanecería'l restu de la so vida, y dempués de qu'él abandonara Kalem ella actuó en delles de les producciones del so home enantes de retirase en 1918.
Grant finó en 1949, unos meses primero que lu fixera Olcott. Finó nel Condáu d'Orange (California).
Homosexualidá ya hinduismu
thumb|300px|Monxu masturbando a un llaicu que-y saluda, nuna escultura del templu Kandariya Mahadeva en Khajuraho, [[Madhya Pradesh.]] La rellación de la homosexualidá y el hinduismu ye complexa y non exenta de contradicciones. Per una parte en nengún testu relixosu hai una condena espresa, y práutiques homosexuales tán presentes en dalgún testu como'l Kama-sutra y na tradición esisten numberoses escultures y pintures que la representen. Per otra parte, la práctica de la homosexualidá hasta fines del sieglu XX yera delitu na India, el principal país hinduista. L'artículu 377 del códigu penal de la India que yá nun permanez vixente dende'l periodu colonial británicu, a pesar de ser declaráu inconstitucional en 2009 pola Corte Suprema de Delhi (que nun ye la Corte Suprema de la India), afirma que:
Na tradición relixosa hinduista nun se ve una condena clara de les rellaciones homosexuales, siquier hasta'l sieglu XIX, cuando s'evidencia la influencia cultural británica (qu'invadiera la India dos sieglos antes). Dempués, dalgunos faen una interpretación condenatoria escontra la homosexualidá de dalgunos de los rellatos de los antiguos testos, pero otros interpreten esos mesmos testos n'otru sentíu y amás constaten que nos trataos sobre sexualidá la tema ta ilustráu con claridá y ensin censura. Nel Kama-sutra descríbese tantu la lesbianidad como la homosexualidá masculina (con especial detalle de la práctica del sexu oral ente varones).
El tercer sexu hinduista
Delles doctrines hinduistes tienen el conceutu del tercer sexu (tritiya-prakriti, lliteralmente: ‘tercer naturaleza’) nel que se creen entemecíes les naturaleces masculino y femenino. Esta categoría inclúi a un ampliu espectru de persones tales como intersexuales, transexuales, homosexuales y bisexuales.