cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Macuspana
Infraestructura de salú
La cabecera municipal cuenta con un CESSA (Centru de Salú con Servicios Ampliaos), allugáu tras de la Central Camionera, qu'en total atiende 12 nucleos básicos, con consultes per día d'hasta 20 pacientes per nucleu. Esiste una alta promoción a la salú. Esiste un hospital de segundu nivel, allugáu nel centru de la ciudá, llamáu, Hospital Rexonal, qu'atiende por vez unes 50 consultes d'urxencies per vez, y cuenta coles especialidaes de Xinecoloxía y Obstetricia, Medicina Interna, Traumatoloxía y Ciruxía Xeneral. En Villa Benito Juárez esiste un CS (Centru de salú)y un hospital de segundu nivel allugáu na Escalera. Esisten amás clíniques del IMSS, ISSTE, y un consultoriu periféricu de PEMEX, (l'hospital de segundu nivel de PEMEX atopar en Ciudá Pemex).
Educación
La ciudá cunta con tolos niveles educativos, estremaos en sectores privaos y públicos; preescolar, primaria, secundaria, preparatorias y universidaes. Destacando l'Institutu Teunolóxicu Superior de Macuspana nel que s'imparten carreres como: Ing. en Xestión Empresarial, Ing. n'Industries Alimentarias, Ing. n'Electromecánica, Ing. Mecatrónica, Ing. Industrial, Ing. Civil y Ing. en Sistemes Computacionales.
Comunicaciones
250px|thumb|Carretera Villahermosa-Chetumal, entamo autopista de 4 carriles Villahermosa-Macuspana.
A unos cuantos quilómetros de la ciudá, alcuéntrase la Estación Macuspana, que ye pasu obligáu del ferrocarril Coatzacoalcos-Mérida.
A 35 km de Macuspana, alcuéntrase'l Aeropuertu Internacional de Villahermosa.
Academia Francesa de les Ciencies
L'Academia de Ciencies de Francia (en francés, Académie des sciences) ye la institución francesa que: «Anima y protexe l'espíritu de la investigación, y contribúi al progresu de les ciencies y aplicaciones». Creada en 1666, mientres el reináu de Lluis XIV sol patrociniu del so primer ministru Jean-Baptiste Colbert, cuntó primeramente con científicos como René Descartes, Blaise Pascal y Pierre de Fermat. Trátase d'una de los cinco academies franceses que constitúin l'actual Institutu de Francia.
Foi la primer institución qu'adoptó'l sistema métricu decimal como sistema universal.
Historia
thumb|Lluis XIV na Academia en 1671.
El 20 d'abril de 1699, Lluis XIV da a la Academia Real de Ciencies el so primer reglamentu: compuesta nun principiu por 70 miembros, l'Academia recibe'l títulu de real ya instálase nel Louvre.
Mientres el sieglu XVIII contribúi al movimientu científicu del so tiempu per mediu de les sos publicaciones, y xuega un rol d'asesor pal poder. El 8 d'agostu de 1793, la Convención suprime toles academies. Dos años más tarde, el 22 d'agostu de 1795, foi creáu nel so llugar un Institutu Nacional de Ciencies y Artes» reagrupando les antigües academies científiques, lliteraries y artístiques. La primer clase del Institutu de Ciencies Físiques y Matemátiques» foi la más numberosa, con 66 miembros de 144.
En 1816, l'Academia de Ciencies recupera la so autonomía participando nel Institutu de Francia. El xefe d'Estáu ye'l so proteutor. En 1835, so la influyencia de François Arago, fueron creaes les Cuentes rindíes de l'Academia de les Ciencies», que vuelve ser un preséu de primera importancia pal espardimientu de trabayos de científicos franceses y estranxeros.
Fines
Pa entender correutamente los oxetivos, l'estatus y la forma de trabayar de l'Academia, recuéyense equí los artículos 1 al 5 del so reglamentu de funcionamientu:
Archivos
Unu de los llabores más importantes que realiza l'Academia ye la busca y salvaguarda de los documentos científicos más importantes, por que perduren a lo llargo de la historia y sían accesibles a los científicos que deseyen consultar trabayos y artículos. Ye un grandiosu trabayu de divulgación en favor de la conocencia de la ciencia y el so desarrollu.
L'Academia de les Ciencies tuvo siempres la esmolición de caltener la so memoria, anque tuvo qu'esperar a los años 1880 pa ver constituyise les coleiciones de les que s'arguyez. Guarda les actes orales de les sesiones (les más antigües daten de 1666), numberoses memories, informes, cartes, manuscritos de too tipu, datos bibliográficos de los sos sabios, actes y alderiques de premios, etc.
Conserva tamién los dossieres biográficos que concernen a tolos sabios que pertenecieren a l'Academia dende la so creación, al traviés de manuscritos, documentos iconográficos y documentación. Guarda los dossieres sobre los precios de les coses, qu'apaecieron per vegada primera en 1720.
Tien un depósitu que dexa a los autores garantizar los sos derechos tocantes a l'anterioridá d'un descubrimientu, siendo una idea que se remonta al sieglu XVIII.
Miembros distinguíos
Dalgunu de los miembros más distinguíos d'esta institución fueron: Pierre Simon Laplace, Henri Léon Lebesgue, Joseph Fourier, Simeon Poisson, Jean-Victor Poncelet, Henri Poincaré, Charles Hermite, Émile Borel, Alfred Grandidier, Frederick Sanger, Pedro Vicente Maldonado, A.L.Lavoisier.
Indios pueblo
Tantu les dalgunos de los sitios arqueolóxicos abandonaos como dellos asentamientos d'estos grupos humanos fueron denominaos n'inglés cola pallabra española pueblo, y usóse el términu Pueblo Indians pa referise a los grupos humanos asociaos a ello, d'ende vien la denominación indios pueblo" n'español.
Diversidá
Étnicamente y lingüísticamente son heteroxéneos, yá que por casu les sos llingües paecen pertenecer a siquier cuatro families llingüístiques distintes, siendo delles llingües falaes por subgrupos de #poblar llingües aisllaes ensin parentescos conocíos.
Los grupos pueblo inclúin a los hopi (familia utoazteca), los zuñi (llingua aisllada), y otros grupos más amenorgaos como los keres y los jemez (acoma) de la familia keresana; y los tañoanos (Taos) (f. kiowa-tañoana).
Historia
miniaturadeimagen|200x200px|Complexu monumental de Casa Grande, (cultura Hohokam). Considérase que los actuales indios pueblo son los modernos descendientes de los anasazi, una antigua civilización que florió ente los sieglos XIII y XVI (anque ye difícil asegurar la continuidá poblacional o'l venceyu demográficu). L'aldega pueblo más antigua ye Acoma, que tien una hestoria ininterrumpida d'unos 1000 años. Yeren llabradores eficientes, que desenvolvieron un sistema de regación. Los poblaos pueblo construyíense sobre una plataforma alta con propósitos defensivos.
Ente los sieglos XII y XV, los hohokam formaríen un estáu o conxuntu de cacicazgos estables y construyeron complexos como'l conxuntu monumental de Casa Grande. Los fargatáu formaron una cultura que florió ente los sieglos IX y XV. Los europeos enfusaron na rexón na segunda metá del sieglu XVI. El primer bastión colonial permanente data de 1598. Sicasí la posición de los europeos yera débil y en 1680 los pueblo llevaron a cabu una gran revuelta que llogró espulsar a los colonizadores mientres 12 años, unu de que los sos principales caudiellos foi Popé.
Na actualidá los indios pueblo viven nuna combinación de viviendes antigües y modernes y ganen el so sustentu cola agricultura y la cerámica, pola cual son famosos nel mundu.
Wikiviaxes
Wikiviajes (n'inglés Wikivoyage) ye una guía turística llibre n'Internet basada na teunoloxía wiki. Foi fundada en setiembre del añu 2006 por autores alemanes de Wikitravel inconformes coles polítiques comerciales de los dueños de dichu sitio. Convirtióse na wiki cola tema viaxes más popular n'Alemaña, y foi llanzada n'inglés, holandés, francés, italianu, rusu y suecu.
A mediaos de 2012, la mayoría de la comunidá de Wikitravel n'inglés, incluyendo la mayor parte de los alministradores, y la mayoría de la comunidá Wikiviajes trataron d'axuntar a les comunidaes Wikitravel y Wikivoyage so un nuevu proyeutu non comercial. Averar a la Fundación Wikimedia p'amosar el so interés n'acoyer el so proyeutu, lo que provocó una esitosa propuesta de guía turística, que foi aprobada pola fundación n'ochobre de 2012. El sitiu foi movíu a los servidores de Wikimedia n'avientu de 2012 y foi llanzáu oficialmente'l 15 de xineru de 2013.
El nome provién de wiki, pola teunoloxía usada, y voyage, qu'en francés significa viaxe.
Historia
Wikiviajes ta basáu nel wiki turísticu Wikitravel. En 2006, el dominiu wikitravel.org, orixinalmente un sitiu priváu, foi vendíu a la empresa Internet Brands. La escasa tresparencia d'esta decisión y la disconformidá cola política de los anteriores dueños de Wikitravel llevaron a qu'un grupu d'autores alemanes crearen un fork (copia) de la versión de Wikitravel n'alemán en setiembre de 2006. Esto ta dexáu yá que Wikitravel atopar so una llicencia de copyleft de Creative Commons (CC Attribution ShareAlike 1.0), que dexa un usu llibre de los testos, si méntense los autores y caltiénense los testos so una llicencia compatible. La mayoría de los autores de Wikitravel Alemaña pasaron al nuevu proyeutu, y llueu el nuevu sitiu tuvo más artículos que l'orixinal.
Organización
A diferencia de Wikitravel que ye remanáu por una empresa con fines comerciales, el dueñu de Wikiviajes yera una asociación ensin fines d'arriquecimientu, Wikivoyage y.V., que la so sede ye la ciudá alemana d'Halle. L'asociación toma solamente les decisiones sobre les polítiques básiques del sitiu, el restu ye reguláu pola comunidá de los autores.
El software utilizáu ye MediaWiki.
Idiomes
Orixinalmente Wikiviajes esistió solamente n'idioma alemán, pero llueu decidió contemplase la posibilidá de crear versiones n'otros idiomes. Pa tal fin, tienen d'esistir a lo menos trés persones con conocencies fondes nun idioma que taríen d'alcuerdu n'ocupar un cargu d'alministrador; amás, tien d'haber un grupu estable d'a lo menos cinco usuarios activos que sofiten la creación d'una nueva versión.
N'avientu de 2007 creóse la versión n'italianu, la segunda n'algamar los requisitos. Hasta'l mes de setiembre de 2013 esisten 15 versiones de Wikiviajes (n'inglés, holandés, francés, alemán, griegu, hebréu, italianu, polacu, portugués, rumanu, rusu, español, suecu, ucranianu y vietnamita).
Islles Shetland del Sur
miniaturadeimagen| miniaturadeimagen|Mapa topográficu de les islles Livingston, Greenwich, Robert, Snow y Smith. Les islles Shetland del Sur son un archipiélagu del océanu Glacial Antárticu asitiáu a unos 120 km de distancia de les mariñes de la península Antártica, al sur del continente americanu, ente'l pasu Drake pel norte y l'estrechu de Bransfield pel sur. Entienden un total de 3687 km². El puntu más altu ye'l monte Irving, con 2300 msnm alcontráu na islla Clarense.
Historia
En 1818 Juan Pedro d'Aguirre pidió permisu al gobiernu arxentín pa pescar nes islles cercanes al polu sur, qu'él llamaba Decepción; nun hai constancia de qu'haya efeutivamente llegáu a visitales, o que llegara específicamente a les Islles Shetland. En 1819 l'inglés William Smith columbrar y bautizó sol so actual nome. Nun segundu viaxe desembarcó per primer vegada nel archipiélagu, na islla  Rey Jorge, bautizándola n'honor al rei Jorge III d'Inglaterra.
Reclamaciones territoriales
Los trés reclamaciones tán suxetes a les disposiciones del Tratáu Antárticu.
Islles
L'archipiélagu ta formáu por once islles principales y otres menores, que formen dos grupos insulares: El 80% de la superficie del archipiélagu ta ocupada por glaciares.
Fauna
Les Shetland del Sur cunten con una gran diversidá d'especies afeches a la vida n'ambientes fríos y condiciones estremes. Ente la fauna que puebla esti archipiélagu, pueden resaltase les distintes especies de pingüinos: el pingüín barbijo o antárticu (Pygoscelis antarctica), pingüín de Adelia (Pygoscelis adeliae), pingüín papúa antárticu (Pygoscelis papua ellsworthi) y pingüín de penachu anaranxáu (Eudyptes chrysolophus).
Esisten otres especies que viven nel archipiélagu. Dientro de los mamíferos, destaquen l'elefante marín del sur (Mirounga leonina), el llobu marín antárticu (Arctophoca gazella), y diverses especies de foques, como la foca de weddell (Leptonychotes weddellii), y la foca lleopardu (Hydrurga leptonyx).
Ente les munches aves qu'añeren nes islles cabo mentase a les diverses especies de petreles, el palombu antárticu, y el cágalu subantárticu, una ave predadora que s'alimenta de güevos y críes d'aves, y carroña. Amás, ye posible atopar a la golondrina de mar antártica y a la gavilueta dominicana.
Los fondos marinos de les islles escuenden estrelles de mar, anémonas y moluscos.
Bases científiques
Nel archipiélagu hai instalaes 17 bases científiques pertenecientes a 12 países. Diez d'elles atópense na islla Rey Jorge (islla 25 de Mayu). Les principales bases son:
Cabu Dezhneva
El cabu Dezhniova o de Dezhniov (tamién Dezhnyov) ( en rusu, мыс Дежнёва ) ye un cabu alcontráu na mariña ártica de Siberia que ye'l puntu más oriental d'Asia.
Alministrativamente, pertenez al Distritu autónomu de Chukotka de la Federación de Rusia.
Xeografía
El cabu Dezhniov ta alcontráu na península de Chukchi, ente'l mar de Bering y el mar de Chukchi, a 82 km del cabu Príncipe de Gales na península de Seward, Alaska, al otru llau del estrechu de Bering (les islles Diómedes y Fairway Rock tán alcontraes na so parte central).
El cabu ye la punta oriental de puexu altu y predresu, alcontráu a unos 20 quilómetros de Uelen, nel norte, hasta'l cabu de Pe'ek, nel sur, coneutada al continente por una llingua de tierres baxes chiscada de banzaos y llagos pocu fondos. Esa tierra ye tan baxa, que na distancia dende l'oeste, el cabu apaez cuasi como una isla. Na publicación de 1909 de la Oficina Hidrográfica de los EE. XX., Asiatic Pilot, apaez una altitú de 768 m, y na carta marina de 2000 del US Office of Coast Survey amuesa'l picu más altu a 804 m.
La distancia al cabu Baba, nel estremu occidente d'Anatolia (Turquía) ye de 10.050 km, y constitúi la mayor dimensión del continente asiáticu.
Historia
En 1898, el cabu foi rebautizado oficialmente como cabu Dezhniova, en sustitución del nome col que lo bautizara'l capitán James Cook, East Cape («cabu del Este». Nomar en reconocencia al navegante rusu Semión Dezhniov (1605-72), que foi'l primer européu que lo columbro en 1648, nuna travesía a lo llargo de la mariña norte d'Asia. Afayó'l qu'entós foi llamáu estrechu de Anián ente Asia y Alaska, probando asina que dambos continentes nun taben coneutaos. Siguió la mariña y dobló la península de Chukchi. Nos sos informes Dezhniov dio la descripción d'esti llexendariu «Puexu Tabin», que la so esistencia foi albidrada polos xeógrafos antiguos. Dezhniov tamién describió dos islles de los nativos de Chukchi («zubatykh de Ostrova»), agora conocíes como les islles Diómedes. Recoyó datos etnográficos interesantes sobre los nativos de Chukchi, qu'afataben el so llabiu inferior con cachos de caniles o de güesos de ballena. El puertu de llegada de la espedición de Dezhniov ye desconocíu. Hai un gran monumentu a Dezhniov na mariña.
El cabu Dezhniov foi un centru pal comerciu entreballeneros y comerciantes de pieles estauxunidenses (y otros) y nativos yupik y chukchis, a finales del sieglu XIX y principios del sieglu XX. Nos primeros años, los buques llegaben a Uelen pa comerciar coles pieles producíes a lo llargo de la mariña ártica. Darréu, estableciéronse estaciones comerciales en Uelen y Deshnevo (nome chukchi, Keniskun; en yupik, Kaniskak). Fuentes de la dómina dacuando falen d'un pueblu llamáu Emma-Town. Anque esti nome puede derivar de la cercana aldega yupik Enmitahin (en chukchi, «fin de los cantiles») el nome paez referise a Keniskun (onde taben los comerciantes) o seique a dambos pueblos xuntos. De los cuatro pueblos históricos qu'había sobre'l propia cabu, namái Uelen sigue tando habitáu. La histórica aldega yupik de Naukan, na mariña sureste del cabu, foi sacupada en 1958, siendo la mayoría de los ocupantes treslladaos a Nunyamo, cerca de la badea de San Llorienzo. miniaturadeimagen|280x280px|Cabos ya islles del estrechu de Bering, tal como se ven dende un puntu a 25 milles al sur de les islles Diómedes. El cabu Dezhniov ta nel estremu esquierdu.
L'allegre bebedor
L'allegre bebedor (en neerlandés, De vrolijke drinker) ye unu de los cuadros más conocíos del pintor neerlandés Frans Hals. Ta realizáu al oleu sobre llenzu. Mide 81,5 cm d'altu y 66,5 cm d'anchu. Foi pintáu en 1627-1628, atopándose anguaño nel Rijksmuseum, d'Ámsterdam, Países Baxos.
Esta obra ye una semeya individual típicu de la obra de Frans Hals: el personaxe central mira de frente y saluda sonriente cola so mano derecha ente que cola izquierda sostién una copa de vinu que tiende al espectador, saliendo del cuadru. Tratarse d'un tipu del pueblu, de mediana edá, vistíu con ampliu chambergo. Hai un medallón cola efixe del príncipe Mauricio a manera de febiella. Nun se sabe a ciencia cierta qué persona ye l'asina representada.
Ta trabayáu nuna gama de colores claros, cola única nota escura del sombreru, tresmitiendo vitalidá y optimismu. Les lluces son brilloses, trabayaes de tal manera que dan una gran impresión de realismu y frescura. Resulta bonal, con una gran fuercia.
Los elementos del cuadru tán visualmente bien próximos ya inmediatos, ejemplificando l'enclín de la pintura holandesa a romper la llende del cuadru palantre.
Picos del Cornión
El macizu del Cornión o macizu Occidental ye un macizu montascosu alcontráu nel norte d'España, unu de los trés macizos qu'integren los Picos d'Europa, de la mesma, unu de los tramos del macizu Cantábricu perteneciente al cordal Cantábricu. Los otros dos macizos son Los Urrieles y Ándara y ye, de los trés, el de más estensión, pero non altor.
Alministrativamente, pertenez a les comunidaes autónomes del Principáu d'Asturies y Castiella y Llión.
Xeografía
Ye bien importante destacar qu'esti conxuntu de montes onde tamién s'atopen los llagos de Cuadonga, según el santuariu del mesmu nome, integró dende l'añu 1918 el primer Parque Nacional creáu n'España. Entós daquella foi llamáu Parque Nacional del Monte de Cuadonga, siendo anováu, ampliáu y renombráu en 1995, recibiendo la denominación de Parque Nacional de los Picos d'Europa. Nesti macizu pueden estremase distintes zones que se van detallar de norte a sur.
Zona Norte
La zona más septentrional del Cornión ta afatada pelos Llagos de Cuadonga a partir d'onde, escontra'l sur, va ganándose altor según avérense los abellugos de Vegarredonda (1420 m) y de Vega d'Ariu (1615 m). A más altor atopa'l mirador d'Ordiales, característicu puntu d'esti macizu y llugar onde se topen los restos de Pedro Pidal. L'abellugu de Vegarredonda ye un bon puntu de camín p'algamar la zona central y occidental, ente que el de Vega d'Ariu, tamién llamáu Marqués de Villaviciosa n'honor al conquistador de la Naranxal, ta na zona más oriental del macizu. Dende esti puntu y tamién dende los vecinos cumes del Jultayu y el Cuvicente pueden contemplase unes arrogantes vistes del murallón del Macizu Central. Nestos dos cumes, d'en redol a los (2000 m d'altitú tamién puede vese, (1500 m más embaxo, nel valle, el pueblu de Caín, puntu entemediu de la Ruta del Cares que, de sur a norte, parte de Posada de Valdeón y llega a Camarmeña, pero que ye a partir de Caín onde ufierta los sos más espectaculares vistes. Cabo destacar, ente l'abellugu de Vega d'Ariu y el cume del Jultayu, el Sistema del Jitu, torca de gran importancia qu'algama una fondura de 1135 m.
Otros visos a destacar nesta zona son, na so parte más septentrional, la Peña del Jascal (1724 m) y el Cabezo Llorosos (1792 m). Diendo escontra'l sur apaecen altores más importantes y a partir del Cuvicente escontra'l suroeste (en direición al área de les Peñes Santes) apaecen montes como la Peña Blanca o la Robliza, dambes superando los (2200 m.
Zona Central
La forma natural d'entrar na zona central del Cornión, aquella previa al área de les Peñes Santes, ye por Vegarredonda. La zona oriental d'esta área ta integrada per montes como'l Picu Cotalba (2026 m), el Requexón (2174 m), el Porru Llagu (1926 m) o la Torre de los Trés Poyones (2092 m, el más eleváu). Mención especial merez el Porru Bolu (2025 m), una mole caliar que, salvando les distancies, #asemeyar al picu Urriellu y qu'ufierta víes interesantes d'esguilada p'algamar el so cume. Tamién destaquen, buscando yá les estribaciones de la Torre de Santa María, Los Argaos, un conxuntu de visos con alineación norte-sur que la so mayor elevación ye la más meridional (2152 m).
Área de les Peñes Santes
Partiendo de la Torre del Torco, siguiendo l'alliniación esti oeste, atópense los picos de Los Estribos (2300 m), la Torre de la Cabra Blanca (2320 m), El Diente (2301 m) y la Garita Cimera (2276 m).
Al nordeste del H.ou Santu, y separada de la Torre de Santa María pol H.ou de los Asturianos, atópense'l Picu de los Asturianos (2274 m), la Torre de la Canal Parda (2350 m) y la Torre de los Traviesos ó Torre del Alba (2393 m).
Sector de la Bermeya
La zona Meridional del macizu del Cornión ta apoderada pola Torre Bermeya, que coles sos 2400 m apodera n'altor a toles elevaciones de la so redolada. D'ente éstes destaquen escontra'l norte (ente la Bermeya y la Peña Santa) montes como les Torres del Cotalbín, la Punta Extremera, el Cuetalbo y, más al oeste, los Altos del Verde. Toes estes elevaciones averar a los (2200 m d'altitú.
Más cercanes a la Torre Bermeya, al oeste d'ésta, tópense los Moledizos I ya II, de (2254 m y (2295 m respeutivamente. Al sur de la Torre Bermeya tamién s'atopen altores relevantes, como son el Pardo Pescuezo (2302 m), les Torres de Parda (2317 m, 2316 m y 2236 m), la Torre de Ita (2236 m), la Torre Ciega (2240 m) y les Torres de les Arestas (2136 m, (2125 m y (2122 m).
Inda más al sur d'estes cumes atopa un área de montes que ronden los (2000 m d'altitú, como'l Cantar Cabronero (1996 m) y Peña Beza (1958 m). Más modestes n'altor son los montes en redol a Vegabaño, llugar onde a (1300 m tópase otru abellugu de monte. D'elles merecen ser destacaes el picu Jario (1913 m), picar Neón (1792 m) o la Peña Dobres (1796 m), toes elles cercanes al pueblu de Sotu de Sajambre.
José Manuel Pedregal
José Manuel Pedregal y Sánchez-Calvo foi un xurista y políticu español, fíu de Manuel Pedregal y Cañedo.
Formáu en Derechu na Universidá Central de Madrid y na Institución Llibre d'Enseñanza, que llegó a presidir, foi un destacáu xurista y educador bien influyíu pol movimientu rexeneracionista y que desenvolvió la mayor parte del so llabor n'instituciones de vanguardia del periodu de la restauración borbónica y la Segunda República.
Foi diputáu al Congresu mientres 16 años, de 1907 a 1923, hasta que s'establez la dictadura de Primo de Rivera. Militó nel Partíu Reformista de Melquiades Alvarez. Pocu antes del golpe de Primo de Rivera foi mientres cuatro meses ministru de Facienda nel gabinete de crisis formáu tres el desastre d'Annual.
Foi miembru del Conseyu Cimeru d'Emigración, del Institutu de Reformes Sociales, de la Xunta d'Aranceles, Presidente de la Institución Llibre d'Enseñanza, de l'Asociación pa la Enseñanza de la Muyer, de la Real Academia de Ciencies Morales y Polítiques y del Conseyu d'Estáu.
Islla del Osu
Foi afayada por Willem Barents y Jacob van Heemskerck el 10 de xunu de 1596. Debi'l so nome a un osu polar que foi vistu nadando cerca. La islla yera considerada terra nullius hasta que'l Tratáu de Svalbard de 1920 púnxola so soberanía noruega.
A pesar del so remotu allugamientu y la naturaleza manera, la islla foi testigu de les actividaes comerciales mientres sieglos, tales como minería del carbón, pesca y caza de ballenes. Sicasí, los asentamientos nun duraron más d'unos pocos años, y la Islla de los Osu agora ta habitada namái pol personal que trabaya na estación meteorolóxica Herwighamna, una estación de radio y 9 persones.
En 2002 al pie de les agües axacentes, foi declarada reserva natural.
Xeografía
La islla  alcuéntrase na parte occidental del mar de Barents, aproximao a mediu camín ente la islla de Spitsbergen y el cabu Norte. Tien una superficie de 178 km².
Historia
Anque pue ser que los navegantes de la dómina viquinga conocíenla, nun foi afayada oficialmente hasta'l 10 de xunu de 1596 por Willem Barents na so tercer espedición. Llamó a esta islla "Vogel Eylandt", "Islla de los Páxaros" n'español. Steven Bennet realizó una esploración más detallada en 1603 y 1604 y constató al entós rica población de morses. A partir de principios del sieglu XVII, la islla utilizóse principalmente como una base pa la caza de morses y especies de foca. Los güevos de les aves marines recoxiense de les grandes colonies d'aves hasta 1971. izquierda|miniaturadeimagen|200x200px|Mapa d'allugamientu de la batalla del mar de Barents (la Islla del Osu ta al centru)
Mientres la Segunda Guerra Mundial, produciéronse importantes batalles navales cerca de la islla. El 31 d'avientu de 1942, el HMS Sheffield fundió al destructor xermanu Friedrich Eckoldt na llamada batalla del mar de Barents. El 26 d'avientu de 1943 fundieron en combate'l cruceru pesáu xermanu Scharnhorst.
Parllamentu d'Andalucía
El Parllamentu d'Andalucía ye, xunto cola Presidencia de la Xunta y el Conseyu de Gobiernu, unu de los trés órganos que componen la Xunta d'Andalucía, institución na que ta depositáu'l poder d'autogobiernu de la comunidá d'Andalucía, n'España. El Parllamentu ye l'órganu sobre'l que fuelga'l poder llexislativu. Ta compuestu por diputaos escoyíos por aciu sufraxu universal direutu, que representen al pueblu andaluz. El Parllamentu d'Andalucía constituyir en 1982, tres l'aprobación del Estatutu d'Autonomía en 1981. La so actual see ye l'antiguu hospital de los Cinco Llagues en Sevilla.
Guerra Civil Española (1936-1939) y Dictadura Franquista (1939-1975)
La Guerra Civil (1936-1939) y el advenimiento del franquismu acaben coles reivindicaciones d'autogobiernu d'Andalucía, que fueren favorecíes mientres la Segunda República. Les aspiraciones nacionalistes andaluces viéronse obligaes a caltenese ocultes hasta la muerte de Francisco Franco en 1975. Cola transición que tuvo llugar tres la muerte del dictador, y l'adopción d'una nueva Constitución en 1978, resurdieron les reivindicaciones d'autogobiernu. L'artículu segundu de la Constitución reconoz el derechu de les distintes rexones y nacionalidaes de la Nación española a constituyise en Comunidaes Autónomes, al empar que'l Títulu VIII precisaba les competencies que-yos correspondíen y enunciaba el so funcionamientu.
Establecimientu de l'autonomía (1978-1982)
thumb|150px|Semeya de Blas Infante, realizáu sobre azulexos, asitiáu na avenida Blas Infante de [[Xerez de la Frontera|Xerez.]] El 4 d'avientu de 1977 cerca d'un millón y mediu d'andaluces manifestar nes capitales de provincia, respondiendo a la convocatoria fecha polos diputaos y senadores escoyíos n'Andalucía, que, arrexuntaos na Asamblea de Parllamentarios, seríen los encargaos de dar los primeros pasos de la ellaboración d'un Estatutu d'Autonomía plenu de les competencies dexaes pol marcu constitucional.
En xineru de 1978 l'Asamblea de Parllamentarios Andaluces aprueba'l proyeutu de decretu pol que se regula'l réxime preautonómicu. N'abril concede la preautonomía a Andalucía. Constituyir en Cádiz la Xunta Preautonómica d'Andalucía, presidida por Plácido Fernández Viagas. N'avientu del mesmu añu róblase'l denomináu «Pactu d'Antequera», pol qu'once partíos enllantaos n'Andalucía comprometer a xunise pa consiguir nel menor tiempu posible l'autonomía. Poco dempués, el 27 d'avientu de 1978, S.M. el Rei don Xuan Carlos I sanciona la Constitución Española ante les Cortes. miniatura|left|200px|Nel Parador de Carmona peracabóse'l proyeutu d'Estatutu d'Autonomía d'Andalucía en 1981. En xunu del añu siguiente constitúyese la Xunta d'Andalucía, presidida por Rafael Escuredo Rodríguez. El plenu aprueba en Granada acoyese a la vía del artículu 151 de la Constitución, qu'establez una vía de consecución de l'autonomía, qu'establez como requisitos l'aprobación de la Diputación, de trés cuartes partes de los conceyos y de la mayoría del censu eleutoral, l'aprobación por aciu referendu de cada provincia afeutada y l'ellaboración del proyeutu d'Estatutu d'autonomía. Andalucía va ser la única Comunidá Autónoma qu'adquiera dicha considerancia por aciu la vía propuesta pol artículu 151 de la Constitución. A finales d'agostu, el 95% de los conceyos andaluces sumir al proyeutu autonómicu. Tamién se realiza y aprueba en Carmona un primer anteproyeutu de la mano d'una comisión formada por nueve representantes de tolos partíos andaluces, cuantimás de los mayoritarios UCD y PSOE.
En febreru de 1980 celébrase'l referendu de ratificación de la iniciativa autonómica, que ye ratificada por toles provincies andaluces sacante Almería, onde nun se llogra la mayoría absoluta. Esti imprevistu bloquia temporalmente la iniciativa autonómica, pero n'ochobre del mesmu añu, por aciu un cambéu de la Llei Orgánica de Modalidaes de Referendu, déxase sustituyir la non ratificación d'Almería poles Cortes Xenerales, previa solicitú de la mayoría de los diputaos y senadores almerienses.
El 28 de febreru de 1981 l'Asamblea de Diputaos y Senadores andaluces aprueba en Córdoba el proyeutu d'Estatutu, llamáu «Estatutu de Carmona», por ser ellaboráu en dicha ciudá. Pa la so realización tómase como base l'anteproyeutu realizao y aprobao na mesma ciudá en 1979. N'ochobre'l proyeutu d'Estatutu ye aprobáu por referendu popular. Dos meses más tarde ye ratificáu pol Congresu de los Diputaos y pol Senáu, y finalmente ye sancionáu'l 30 d'avientu de 1981 por S.M. el Rei, don Xuan Carlos I. Andalucía yá tien un Estatutu d'Autonomía que garantiza y rixe el so derechu al autogobiernu.
Primeres eleiciones al Parllamentu
El 23 de mayu de 1982 realícense les primeres eleiciones al Parllamentu d'Andalucía. L'Estatutu d'Andalucía, de la mesma qu'asocede cola Constitución Española, nun afita'l númberu de diputaos, sinón que marca una forqueta de 90 a 110 diputaos. Decide afitase en 109 el númberu de parllamentarios, cola siguiente distribución territorial: 11 poles provincies d'Almería y Huelva, 13 poles provincies de Xaén, Granada y Córdoba, 15 poles provincies de Cádiz y Málaga, y 18 pola provincia de Sevilla. Estes primeres eleiciones son de gran importancia, non yá porque con elles forma la primer asamblea llexislativa de la Historia d'Andalucía, sinón porque tamién diseñen un mapa políticu apropiáu pa la nueva Comunidá Autónoma. Les resultancies dan el poder innegablemente al PSOE, que llogra mayoría absoluta con 66 escaños, siguíu pola Federación d'Alianza Popular con 17 escaños, UCD con 15, el PCA-PCE que llogra 8 y el PSA-PA con 3 escaños.
El Parllamentu dende 1982
miniatura|left|Esterior del [[hospital de los Cinco Llagues, Sevilla.]] El 21 de xunu de 1982 constitúyese'l Parllamentu d'Andalucía na Sesión Constitutiva celebrada nos Reales Alcázares de Sevilla, na que s'escoyó por mayoría a don Antonio Ojeda Escobar como Presidente del Parllamentu d'Andalucía. Poco dempués, nes sesiones del 14 y 15 de xunetu, don Rafael Escuredo Rodríguez ye escoyíu primer Presidente de la Xunta d'Andalucía.
El cambéu más importante que realizó'l Parllamentu d'Andalucía tres la so creación ye la reforma del Estatutu d'Autonomía, adoptáu por referendu el 18 de febreru de 2007, con un 87,45% de votos a favor y una astención récor del 63,72%. Esti Estatutu, por que la so ellaboración el Parllamentu d'Andalucía xugó un papel bien activu, aumenta les competencies propies del gobiernu autonómicu andaluz, y, ente otres coses, fai oficial el rangu de capital de Sevilla.
Funciones
thumb|Salón de plenos del Parllamentu d'Andalucía. Nesi momentu intervién Susana Díaz
thumb|Parllamentu d'Andalucía na celebración d'un plenu La Xunta d'Andalucía defínese como un sistema parllamentariu, basáu nel principiu de la separación de poderes, y nel cual el Parllamentu xuega un papel fundamental, na concepción y puesta en práutica de la política, ellaborada pol Conseyu de Gobiernu, y el so Presidente, escoyíu polos parllamentarios. Los distintos órganos políticos actúen nun marcu nel que les instituciones consiguen permediar mutuamente los sos respeutivos poderes. L'enfotu del Parllamentu ye necesaria pa l'actuación del Conseyu de Gobiernu, una estrecha collaboración ye indispensable p'asegurar el funcionamientu regular de los poderes públicos d'Andalucía. Les funciones del Parllamentu d'Andalucía se explicitan nel artículu 106 del Estatutu d'Autonomía:
Islla Marión
Historia
Al archipiélagu llegó un marineru holandés en ruta escontra les Indies Orientales, Barent Barentszoon Lam, a bordu del Maerseveen, quien escribió que l'archipiélagu atopase a 41ºS, y les espediciones holandeses nun llograron dar con él.
Redescubierta en xineru de 1771 pol navegante francés Marc-Joseph Marion du Fresne, en ruta escontra'l continente austral, quien la llamó Tierra de la Esperanza (Terre de l'espérance). Les islles son llamaes finalmente islles del Príncipe Eduardo n'honor al cuartu fíu del rei Jorge III del Reinu Xuníu llamáu Eduardo de Kent. Nengunu de los primeros esploradores pisó la islla.
Parllamentu d'Andalucía
Función llexislativa
L'apartáu primeru del artículu 106 del Estatutu d'Autonomía define la misión fundamental del Parllamentu d'Andalucía como:
A esti efeutu, l'asamblea dispón de la facultá d'ellaborar y aprobar les lleis que-y son presentaes pol Presidente y el Conseyu de Gobiernu. Estes lleis, una vegada aprobaes, son promulgaes pol Presidente, nel nome del Rei, y publicaes tantu nel Boletín Oficial de la Xunta d'Andalucía (BOJA) como nel Boletín Oficial del Estáu (BOE). Ye l'Estatutu'l que, al traviés de les competencies (esclusives o compartíes col Estáu) de la Comunidá Autónoma, delimita l'ámbitu d'aición llexislativa del Parllamentu d'Andalucía. Tocantes a les competencies esclusives, el Parllamentu Andaluz ye l'únicu encargáu de llexislar. Al respeutive de les competencies compartíes col Estáu, el poder lexislativo estremar ente'l Parllamentu andaluz y les Cortes Xenerales.
Islla Marión
Historia
Nenguna de les espediciones subsiguientes internáronse tampoco na islla, anque mientres el sieglu XIX foi visitada por nuevos navíos. L'esplorador James Clark Ross trató d'encetala ensin ésitu en 1840. Finalmente, el capitán británicu George Nares, del HMS Challeger, encetó la islla mientres una espedición oceanográfica alredor del mundu. Nun permaneció na islla más qu'unes poques hores, el tiempu xustu p'atopar dellos especímenes de la so fauna y flora.
Parllamentu d'Andalucía
Función llexislativa
En materia de llexislación económica y financiera, el Parllamentu dispón de tres poderes importantes. Per una parte, esamina, enmienda y vota los presupuestos que-y son presentaos pol Gobiernu de la Xunta, tal que diz l'apartáu cuartu del artículu 106 del Estatutu. De segundes, ye l'encargáu d'establecer y esixir el pagu de tributos, según autorizar la emisión de delda pública y recursu al creitu, según los criterios definíos poles lleis orgániques nacionales y la Constitución. A lo último, el Parllamentu ye l'encargáu tamién d'aprobar los planes d'intervención económica ellaboraos pol Gobiernu de la Xunta, tal que dicta l'oncenu estremáu del yá citáu artículu 106.
Islla Marión
Historia
Los británicos proclamaron entós la so soberanía sobre la islla Marión. A partir del sieglu XX otorgar llicencies a distintes compañíes pa la esploración de la zona.
Parllamentu d'Andalucía
Función llexislativa
Respectu al poder llexislativu, el Parllamentu tien a la so disposición diverses víes d'aición. Asina, puede presentar proposiciones de llei al Congresu de los Diputaos, autorizar al Gobiernu a cerrar alcuerdos con otres Comunidaes y afitar el funcionamientu xeneral de les alministraciones y servicios d'Andalucía. Tamién tien potestá pa interponer recursos d'inconstitucionalidá al Tribunal Constitucional.
Islla Marión
Historia
Los sudafricanos instalaron en la isla una estación preparada pa ser centru d'estudiu biolóxicu. la base Islla Marión, En 1995 l'archipiélagu en xunto foi declaráu reserva natural.
Fauna y flora
La vexetación ye magra, consiste esencialmente en líquenes y arbustos por causa de los fuertes vientos qu'azoten la islla.
La fauna  constituyese por aves y mamíferos marinos, como nes otres islles australes. Na islla esiste una de les rares colonies de mabees reales. En 1949 introduciéronse cuatro gatos, que se  mpareyaron y espandieronse hasta cuntase 3700 individuos en 1979, así que hubo que poner en marcha un severu programa de exterminación pa que dexase recuperar les poblaciones d'aves amenaciaes.
Parllamentu d'Andalucía
Función d'impulsu
La capacidá d'impulsu de l'aición de gobiernu ye atribuyida al Parllamentu d'Andalucía pol apartáu segundu del artículu 106 del Estatutu d'Autonomía.
Gracies a esta facultá, el Parllamentu tien la posibilidá d'influyir la política del Conseyu de Gobiernu d'Andalucía, manifestando la so posición en rellación a asuntos d'interés faciendo espresión del so criteriu y empobinando ya impulsáu asina l'aición del Conseyu de Gobiernu.
Pa ello'l Parllamentu d'Andalucía cunta colos estos preseos:
Los Grupos Parllamentarios distintos al autor d'estes iniciatives pueden intervenir na so redaición final al traviés d'enmiendes siempres qu'aquél les acepte.
Eleición del Presidente de la Xunta d'Andalucía
Una de les más importantes misiones del Parllamentu Andaluz ye la eleición del Presidente de la Xunta d'Andalucía, qu'exerz les sos funciones en calidá, per una parte, de Presidente de Gobiernu, xefe del executivu andaluz y de les alministraciones rexonales; y por otra, en calidá de Presidente de la Comunidá Autónoma, representante d'ésta respectu al restu d'España. El Presidente representa per otru llau a la Nación Española na Comunidá Autónoma: ye escoyíu pol Parllamentu, el so nomamientu ye ratificáu pol Rei d'España.
La eleición del Presidente de la Xunta polos parllamentarios andaluces constitúi unu de los medios más eficaces p'asegurar l'enfotu ente'l Gobiernu y el Parllamentu andaluces. Tres la presentación del so programa, el candidatu a la presidencia ye escoyíu por mayoría absoluta, esti fechu podría apurrir una cierta estabilidá al empar qu'una sólida mayoría parllamentaria, base necesaria pal bon desenvolvimientu de l'aición del xefe de Gobiernu. En casu de que se rompiera l'enfotu ente los dos instituciones, el Parllamentu y la Presidencia del Gobiernu, éstes disponen de dos preseos:
L'apartáu decimoséptimu del artículu 106 del Estatutu atribúi a los parllamentarios el poder nomar los senadores que van ocupar un escañu nel Senáu en calidá de representantes de la Comunidá Autónoma d'Andalucía. El Parllamentu puede tamién exercer de manera similar toa otra función que prevea la Constitución Española, l'Estatutu d'Andalucía o la llexislación, según l'apartáu decimonovenu del mesmu artículu.
Reglamentu y funcionamientu
Les bases del funcionamientu del Parllamentu d'Andalucía vienen daes nos artículu 100 y 102 del Estatutu d'Autonomía d'Andalucía:
El reglamentu del Parllamentu d'Andalucía qu'anguaño s'atopa a valir ye del 18 d'abril de 1995. Ésti define los deberes, función y derechos de los diputaos ente otres coses, según la organización interna y el funcionamientu de la institución, precisando la naturaleza y el papel de cada unu de los órganos alministrativos que contribúin nel so funcionamientu. Estos postreros estremar en dos categoríes principales, que son los órganos rectores y los órganos de funcionamientu.
El principal órganu de funcionamientu recái sobre'l cargu de Presidente del Parllamentu, qu'ente otres coses va dirixir los alderiques, va faer aplicar el reglamentu y va ordenar los pagos.
Ente los órganos de direición destacar pola so importancia la Mesa. El so funcionamientu vien definíu nos artículos de 27 al 37 del Reglamentu. La Mesa encargar de dirixir alministrativamente la institución, lo mesmo que de representar a ésta mesma.
Ente les importantes funciones qu'asume la mesa atopamos la ellaboración y execución de los presupuestos del Parllamentu, la contratación y xestión del personal, la ellaboración d'un calendariu d'un calendariu colos llabores parllamentarios, etc. Los secretarios, escoyíos nes mesmes condiciones que los Vicepresidentes y Presidente, van asistir a esti postreru na direición del trabayu llexislativu, especialmente mientres los alderiques. Tán encargaos tamién de la publicación de les actes de sesiones del Parllamentu nel Diariu de Sesiones del Parllamentu d'Andalucía (D.S.P.A.), de la Mesa y de la Xunta de Voceres, que ye otru órganu de direición importantes. Esta Xunta ta compuesta pol Presidente y los Voceros de los grupos parllamentarios.
Sede
miniatura|derecha|[[Ilesia del antiguu conventu de San Hermenegildo de Sevilla, sede del parllamentu ente 1985 y 1992. Enantes foi ilesia conventual, cuartel y sede de les Cortes de Cádiz. La portada manierista ye d'Alonso de Vandelvira y Francisco d'Herrera'l Viejo.]]
El Parllamentu d'Andalucía cuntó con delles sedes dende la so creación. Estes son:
L'actual sede del Parllamentu d'Andalucía ye l'antiguu hospital de los Cinco Llagues, allugáu en Sevilla. Ésti funcionó como hospital hasta l'añu 1972 y tres años d'abandonu, en 1986 redactáronse los proyeutos pa la so conversión na sede del Parllamentu d'Andalucía, inaugurándose'l 28 de febreru (día d'Andalucía) de 1992.
La construcción del mesmu empecipióse en 1546 por orde de don Fadrique Enríquez de Ribera y foi diseñáu por Martín de Gainza, quien dirixó les obres hasta la so muerte, en 1556. Dos años más tarde encargóse la continuación de la obra a Hernán Ruiz II, inaugurándose inda incompletu dos años más tarde.
La so planta ye rectangular y articúlase en redol a diez patios, de los que solo se construyeron nueve, magar namái se caltienen na actualidá ocho. L'elementu más característicu del edificiu ye ensin dulda la so ilesia que, siendo más alta que'l restu del edificiu, ta asitiada nel patiu central de los accidentes. Destacar por tener planta de cruz llatina y un ampliu calter renacentista, utilizándose'l so interior como llugar de celebración de les sesiones del parllamentu.
La restauración total del edificiu remató nel añu 2003, cola conclusión de los trabayos de recuperación de los patios y estancies que nun s'acometieron mientres los años ochenta.
Tocantes a la disposición de los asientos nel salón de sesiones, les graderías tán dispuestes una frente a otra, tando nes primeres files el Conseyu de Gobiernu y el Presidente del Gobiernu, a la derecha del Presidente del Parllamentu atopamos a los grupos parllamentarios de dereches y viceversa. Nel centru atoparía'l Grupu Mistu o Grupos de Centru. Na Mesa del Parllamentu, el Presidente del mesmu ocupa l'asientu central, tando a la so derecha'l lletráu mayor, vicepresidente terceru, secretariu segundu y vicepresidente primeru, y a la so esquierda'l vicepresidente segundu, secretarios primeru y terceru y vocal.
600px|center|Disposición de los asientos de la sala de sesiones.
Composición
La Mesa del Parllamentu ye l'órganu rector del Parllamentu d'Andalucía. Representa de manera colexada a la cámara, y xestiona y gobierna la institución.
Composición de la Mesa
thumb|Expresidentes del parllamentu d'Andalucía
Composición de escaños
El Parllamentu d'Andalucía ta formáu por 109 diputaos, de conformidá colo dispuesto nel artículu 17 de la Llei 1/1986, de 2 de xineru, Eleutoral d'Andalucía. La circunscripción eleutoral ye la provincia, de cuenta que caúna de les ocho provincies andaluces tien asignáu un mínimu d'ocho diputaos, más un númberu adicional de diputaos en función de la so población. Pa entrar na repartida de diputaos por una ciscunscripción, una candidatura tien de llograr un mínimu del 3% de los votos. De too ello, surde'l Parllamentu Autonómicu de menor númberu de diputaos per habitante, esto ye, el menos representativu de los 17 d'España.
Los eleutores voten a candidatures de partíos en llistes zarraes, qu'alternen a homes y muyeres nos puestos pares ya impares o viceversa (lo que popularmente conozse como "llistes cremallera"). Pa optar a consiguir diputaos nuna provincia, una candidatura tien de llograr, siquier, un 3% de los votos válidos en dicha provincia. Los escaños son asignaos a los partíos políticos según la llei D'Hondt.
XI llexislatura
Tres les eleiciones al Parllamentu d'Andalucía del 2 d'avientu de 2018, la composición de la cámara quedó de la siguiente manera:
Anécdotes
Nel Parllamentu d'Andalucía asocedieron delles escenes que captaron l'atención de medios de tol mundu. La más destacada d'elles foi la que tuvo llugar el 22 de payares de 1994. Siendo Diego Valderas, d'IX, presidente de la Cámara, votábense les enmiendes a la totalidá a los presupuestos de la Xunta, nuna sesión que duró hasta la medianueche. La encargada de llamar a la votación a viva voz, la secretaria de la Cámara Hortensia Gutiérrez del Alamo, viose indispuesta por un ataque de risa qu'a los pocos minutos convertir en coleutivu. Magar que la sesión atayar mientres cinco minutos por que'l plenu recuperara la compostura, el secretariu suplente Juan Santaella viose afeutáu por esti ataque y nun foi posible concluyir la votación, polo que Valderas viose obligáu a suspender la sesión.
Otru ataque de risa asocedió en 2013 nes files socialistes y d'IX cuando la vocera del PP Marifrán Carazo dio la bienvenida al papa Francisco ensin qu'ésti s'atopara na Cámara.
Alaskan Malamute
Aspeutu
Carauterizar por presentar una abondosa y trupa capa de pelo que cubre un cuerpu fuerte y musculoso.
La so presencia, siempres cola cabeza arguta, dóta-y de ciertu aspeutu pimpanu que da la impresión de ser un perru bien seriu. Sicasí esta apariencia nun ta reñida con un calter bonable y juguetón colos sos dueños.
Esiste una gama natural de tamañu ente 60-70 cm na cruz y pesu 35-45 kg pa los machos -anque dellos exemplares lleguen a superar los 50 kg-, y de 55-60 cm y 30-35 kg pa les femes. Díxose que'l so altor ideal estándar sería de 63.5 cm.
Tien dos capes de pelo: una esterna, trupa y aspra, y una interna de tactu aceitoso y lanudo. Ye más llargu na zona del pescuezu y costazos, sobre'l llombu y el rabu. El so color predominante ye'l gris, anque nel estándar  almitir dende'l blancu hasta'l sable acoloratáu.