cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Manuel de Rosas
Rosas na actualidá
Na llocalidá de Virréi del Pino ―cai Máximu Herrera 5700―, nel partíu de La Matanza, Provincia de Buenos Aires, caltiénse'l cascu de l'antigua estancia San Martín (Estancia El Pinu), adquirida'l 20 d'abril de 1822 pola sociedá Rosas, Terrero y Cía., formada por Rosas, Juan Nepomuceno Terrero y Luis Dorrego. Al eslleise esa Sociedá en 1837, pasó a ser de propiedá esclusiva de Rosas. Ellí funciona anguaño'l Muséu Históricu Municipal (de La Matanza) Brigadier Xeneral Don Juan Manuel de Rosas.
Na llocalidá de San Andrés, cai 72-Diego Pombo nᵘ 3324, nel Partíu de General San Martín, Provincia de Buenos Aires, caltiénse l'edificiu construyíu en 1840 mientres el conflictu que l'Arxentina caltuvo con Francia nos años 1838-1840, onde funcionó la comandancia del campamentu de los Santos Llugares de Rosas.
Iconografía
En munches semeyes de Rosas apaez portando una gran condecoración qu'escolga del pescuezu, tratar d'una medaya d'oru en forma de Sol, con círculu de brillantes inscripto nel anverso «La espedicion á los desiertos del Sur del añu 33 engrandeció la Provincia y aseguró les sos propiedaes» y nel aviesu la columna alzada por decretu de 9 de febreru de 1834.
Ancestros
Ancestros de Juan Manuel de Rosas.
Philips Sport Vereniging
El triplete de 1988
La final apostar nel Neckarstadion de Stuttgart ante 70.000 espectadores. Nesti partíu'l PSV caltuvo'l dominiu del balón y foi quien esfrutó de les escases ocasiones de gol ante un Benfica que s'encamentó al so porteru, Silvino Louro. Hubo qu'esperar hasta la riola de penaltis pa conocer al vencedor; los cinco primeros llanzamientos de dambos equipos fueron anotaos y, nel sestu, Anton Janssen marcó pal PSV y António Veloso erró pal Benfica.
Años 1990 a l'actualidá
Tres la consecución de la copa d'Europa, el club siguió nuna racha triunfal, llogrando nos años 90 otros trés títulos de lliga y una copa, pero n'Europa la so actuación nun foi del tou convincente, yá que nun volvió esllumar. La so capacidá económica ye llindada comparada colos grandes clubes de les grandes lligues (España, Italia, Alemaña o Inglaterra), lo que-y fizo que dende entós tuviera que vender a tolos futbolistes que destacaron como Koeman, Romário, Ronaldo, Cocu, Jaap Stam, Van Nistelrooy, Jefferson Farfán o Robben.
Nes temporaes 2014/15 y 2015/16, el club ganó la Eredivisie.
Estadiu
L'estadiu de PSV llamar en neerlandés Philips Stadion y tien capacidá pa 35.000 espectadores. Foi inauguráu'l 12 d'avientu de 1910 como Philips Sportpark.
Estadístiques en Competiciones Internacionales
20px| Actualizáu a la Temporada 2017-18.
Palmarés
200px|thumb| La [[Copa de Campeones d'Europa 1987-88 ganada pol club.]]
Reinu de Túnez
El Reinu de Tunicia foi una monarquía de curtia duración que surdió tres la independencia del Protectoráu francés de Tunicia el 20 de marzu de 1956, sol reináu del bey (o Rei) Lamine Bey, y que foi eslleida por un golpe d'estáu perpetuáu por Habib Burguiba el 25 de xunetu del añu siguiente.
Historia
Tunicia aportó a la independencia'l 20 de marzu de 1956, depués de llograr la so autonomía l'añu anterior. Lamine Bey, qu'ostentara'l títulu de Bey o xefe d'estáu del protectoráu, permaneció como Rei de Tunicia. El 15 de marzu de 1956 foi escoyida l'Asamblea Nacional Constituyente: el Neo Destour consiguió tolos escaños y Burguiba quedó a la cabeza de l'Asamblea dende'l 8 d'abril. El 11 d'abril, convertir nel primer ministru de Lamine Bey. A otru día, Tunicia fixo'l so ingresu na Organización de les Naciones Xuníes.
El códigu de estatus personal, d'enclín progresista, foi proclamáu'l 13 d'agostu, ente que el 25 de xunetu de 1957 foi abolida la monarquía. De magar, Tunicia convertir nuna república, de la cual Habib Burguiba foi escoyíu presidente el 8 de payares de 1959. El so pasáu de resistencia y les midíes adoptaes dempués de la independencia pa desafiar a les muyeres y combatir la probeza y l'analfabetismu contribuyeron a reforzar la so autoridá.
La constitución republicana foi ratificada de manera definitiva'l 1 de xunu de 1959.
La Tchadienne
La Tchadienne ye l'himnu nacional de Chad. Escritu por Louis Gidrol y el so grupu d'estudiantes y compuestu por Paul Villard, ye l'himnu oficial dende la independencia en 1960.
Une Seule Nuit
Lletra en Francés
La rapacité venue de loin les asservir il y a cent ans.
En néocolonialisme et ses petits servants locaux
Beaucoup flanchèrent et certains résistèrent.
Mais les échecs, les succès, la sueur, le sang
Ont fortifié notre peuple courageux et fertilisé sa lutte héroïque.
Et une seule nuit a rassemblée en elle
L'histoire de tout un peuple.
Et une seule nuit a déclenché sa marche triomphale
Vers l'horizon du bonheur.
Une seule nuit a réconcilié notre peuple
Avec tous les peuples du monde,
La patrie ou la mort, nous vaincrons.
Nourris à la source vive de la Révolution.
Les engagés volontaires de la liberté et de la paix
Dans l'énergie nocturne et salutaire du 4 août
N'avaient pas que les armes à la main, mais aussi et surtout
La flamme au coeur pour legitimement libérer
Çà et, là en poluaient l'âme sacrée de l'indépendance, de la souveraineté.
Coru
Et séant désormais en sa dignité recouvrée
L'amour et l'honneur en partage avec l'humanité,
Le peuple du Burkina chante un hymne à la victoire,
A la gloire du travail libérateur, émancipateur.
A bas l'explotation de l'homme par l'homme!
Hé en avant pour le bonheur de tout homme,
Par tous les hommes aujourd'hui et demain, par tous les hommes ici et pour toujours!
Révolution populaire notre sève nourricière.
Maternité immortelle du progrès à visage d'homme.
Foyer éternel de démocratie consensuelle,
Où enfin l'identité nationale a droit de cité,
Où pour toujours l'injustice perd ses quartiers,
Et où, des mains des bâtisseurs d'un monde radieux
Mûrissent partout les moissons de væux patriotiques, brillent les soleils infins de joie.
Monique de Roux
miniaturadeimagen|Monique de Roux, "La Pesca", 2009, oleu sobre tabla, 60 x 60 cm
Biografía
Ingresa na Escuela de Belles Artes de París, onde se forma na especialidá de grabáu de 1965 a 1968, para al añu siguiente completar la so formación na Real Academia de Belles Artes de San Fernando de Madrid, ciudá en que s'instala xunto col so maríu.
La so primer esposición individual tien llugar na Galería La Maison pour tous de París en 1969 a la que siguen numberoses esposiciones de grabáu n'España mientres los años setenta. La so obra taba apoderada por tintes escuros y carauterizada nesos años por una visión crepuscular poblada de personaxes inmóviles, de maniquíes y de páxaros en xaules.
En 1980 recibe'l premiu de grabáu “Carmen Arozena” siguíu del premiu de grabáu Máximu Ramos en 1984.
En paralelu cola so obra grabada, Monique de Roux empieza la so dedicación a la pintura a finales de los años 1970. En 1984 ye escoyida pa siguir les clases del pintor Antonio López García nel Círculu de Belles Artes de Madrid. Al añu siguiente instalar cola so familia en Panamá, onde sigui grabando nel taller del Muséu d'Arte Contemporáneo de Panamá, Panarte. La so estancia de cuatro años n'América Central supunxo una importante inflúi sobre la so pintura. Los paisaxes de la naturaleza panamiega recuérden-y el exotismo de Henri Rousseau. Empieza l'usu na so obra pictórica de colores puros, qu'utiliza como llinguaxe simbólicu modificando la perceición de la so obra.
Na so obra pictórica apaecen escenes construyíes sobre arquetipos qu'asemeyen suaños, lluminosos y enigmáticos, que la so intemporalidad remembra ciertos cuadros de Zurbarán o de Realismu máxicu.
De nuevu en Madrid en 1990, la Fundación Mapfre otorgar el Premiu Penagos de dibuxu. Dende eses feches, Monique de Roux espón regularmente n'Europa y América.
En 2005 realiza nel Taller de Víctor Galán de Madrid la edición completa de la so obra grabada. Cinco años más tarde, la Biblioteca Nacional d'España acepta la donación de 130 grabaos que cubren la casi totalidá de la so producción gráfica.
Coleiciones públiques
Muséu Postal y Telegráficu, Madrid
Chauliodinae
Chauliodinae ye una subfamilia d'inseutos perteneciente a la familia coridálidos. Suélense estremar de los sos parientes cercanos, los miembros de la subfamilia Corydalinae, polos sos quexales y les sos antenes. Los quexales de los Chaulidinae nun son especialmente llargues. El so cuerpu ye bastante llargu en comparanza a los sos otros parientes los efemerópteros; amás viven más, una media de siete díes. Aliméntanse de plantes acuátiques y pequeños vertebraos como renacuayos. Ha d'esclariarse que pueden vivir hasta siete años, pero pasen la gran parte de la so vida n'estáu larvariu.
Protectoráu francés de Tunicia
El Protectoráu francés de Tunicia foi un protectoráu del Imperiu colonial francés establecíu dempués de que Francia llograra'l control del Beylicato de Tunicia (nominalmente parte del Imperiu Otomanu) en 1881. Darréu daría llugar a un efímeru estáu tres la independencia en 1956, que duró pocu más d'un añu antes de l'abolición de la monarquía y la proclamación de l'actual República Tunecina.
Protectoráu francés: 1881 - 1956
Antes de la llegada de los franceses, Tunicia yera llegalmente una provincia del decadente Imperiu Otomanu, el Beylicato de Tunicia, qu'esfrutaba d'una independencia de facto sol reináu del Bey Muhammad III al-Sadick. Por cuenta de la desastrosa política de los beys, a l'alza d'impuestos y a les interferencies estranxeres na economía, el país tuvo d'enfrentar adulces graves dificultaes financieres. Toos estos factores obligaron al gobiernu a declarar la bancarrota en 1869 y a crear una comisión financiera internacional anglu-francu-italiana. La constitución aportó a inclusive suspendida'l 1 de mayu de 1864. Foi la ocasión por que trés de les grandes potencies europees (Francia, Italia y el Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda) ingresaren al país. Tunicia dirixíase recién a una independencia real en 1873 con Kheireddine Pacha, cuando cayó sol dominiu d'una potencia estranxera.
El destín de la Rexencia de Tunicia (nome dau a la rexón so la dominación otomana) presentóse rápido como un desafíu estratéxicu d'importancia capital por cuenta de la situación xeográfica del país, nel encruz de les cuenques occidental y oriental del Mediterraneu. Tunicia convirtióse, por tanto, n'oxetu de cobicies rivales de Francia ya Italia: la primera quería asegurar les fronteres de l'Arxelia francesa y evitar que la segunda alteriara les sos ambiciones n'Exiptu y el Llevante mediterraneu per mediu del control del accesu al Mediterraneu oriental. Italia, que tuvo d'encarar una sobrepoblación, allampaba una política colonial y el territoriu tunecín, que la so minoría europea taba compuesta principalmente d'italianos. Los cónsules franceses ya italianos procuraron aprovechar les dificultaes financieres del bey; amás, Francia cuntaba cola neutralidá del Reinu Xuníu (pocu deseosa de ver a Italia tomar el control de la ruta de la Canal de Suez) y beneficióse de los cálculos de Bismarck, que deseyaba esviar la so atención de la cuestión d'Alsacia y Lorena. Dempués del Congresu de Berlín lleváu a cabu del 13 de xunu al 13 de xunetu de 1878, Alemaña y el Reinu Xuníu dexaron a Francia anexonase Tunicia, en desterciu d'Italia, que consideraba a esti país como'l so dominiu reserváu.
thumb|Representación de tomar de [[Sfax en 1881.]]
Les incursiones de "saquiadores" khroumires en territoriu arxelín aprovieron d'una sida a Jules Ferry, sofitáu por Léon Gambetta frente a un parllamentu contrariu, pa sorrayar la necesidá de prindar Tunicia. N'abril de 1881, les tropes franceses incursionaron ensin mayor resistencia y llograron ocupar Tunicia en tres selmanes, ensin necesidá de combatir. El 12 de mayu de 1881 oficializóse'l protectoráu, ente que Muhammad III as-Sadick, gobernante de Tunicia, robló baxu pena de muerte el tratáu del Bardu, nel palaciu de Ksar Said. Esto nun foi torga por que dellos meses más tarde les tropes franceses fixeren frente a delles revueltes nes rexones de Kairuán y Sfax, mesmes que fueron rápido encaloraes.
Reinu independiente: 1956 - 1957
Tunicia aportó finalmente a la independencia'l 20 de marzu de 1956, depués de llograr la so autonomía l'añu anterior. El 15 de marzu de 1956 foi escoyida l'Asamblea Nacional Constituyente: el Neo Destour consiguió tolos escaños y Burguiba quedó a la cabeza de l'Asamblea dende'l 8 d'abril. El 11 d'abril, convertir nel primer ministru de Lamine Bey. A otru día, Tunicia fixo'l so ingresu na Organización de les Naciones Xuníes.
El códigu de estatus personal, d'enclín progresista, foi proclamáu'l 13 d'agostu, ente que el 25 de xunetu de 1957 foi abolida la monarquía. De magar, Tunicia convertir nuna república, de la cual Habib Burguiba foi escoyíu presidente el 8 de payares de 1959. El so pasáu de resistencia y les midíes adoptaes dempués de la independencia pa desafiar a les muyeres y combatir la probeza y l'analfabetismu contribuyeron a reforzar la so autoridá.
La constitución republicana foi ratificada de manera definitiva'l 1 de xunu de 1959.
Jaime Paz Zamora
Jaime Paz Zamora ye un políticu bolivianu, sesentenu Presidente de Bolivia dende'l 6 d'agostu de 1989 hasta'l 6 d'agostu de 1993. Foi tamién unu de los fundadores del MIR y Vicepresidente de Bolivia dende'l 10 d'ochobre de 1982 hasta'l so arrenunciu'l 14 d'avientu de 1984.
Paz Zamora foi l'únicu sobreviviente d'un catastróficu accidente aereu asocedíu en 1980; atentáu entamáu nel so contra pol gobiernu dictatorial de Luis García Meza. Sicasí, a pesar de sobrevivir al atentáu, el fatal accidente dexólu graves quemadures nel cuerpu y na cara.
Biografía
Jaime Paz Zamora nació en Cochabamba la. Fíu del xeneral de navío Néstor Paz Galarza (primu hermanu del Presidente Víctor Paz Estenssoro), y de Edith Zamora. Nestor Paz Zamora, el so hermanu, foi un guerrilleru del Exércitu de Lliberación Nacional, muertu nes guerrilles de Teoponte l'añu 1969.
Foi bachiller del Colexu Xesuita “Sagráu Corazón”, de Sucre y treslladóse a la ciudá de Córdoba, Arxentina, onde ingresó a la orde relixosa de los redentoristas y estudió filosofía y teoloxía. Antes de recibir la orde sacerdotal, retirar de la vida relixosa. Años dempués graduóse como Llicenciáu en Ciencies Sociales y Polítiques con mención en Rellaciones Internacionales na Universidá Católica de Lovaina, Bélxica.
Foi fundador (7 de setiembre de 1971) y líder del Movimientu d'Izquierda Revolucionaria (MIR), partíu inscritu na Internacional Socialista. Amás, entamó la resistencia clandestina contra'l réxime militar del xeneral Hugo Banzer Suárez.
Presidente de Bolivia (1989-1993)
Foi escoyíu Vicepresidente pol Congresu en 1982. Les sos rellaciones col Presidente Hernán Siles Zuazo fueron tirantes y de confrontación pola rotura ente'l MIR y la coalición. Finalmente, arrenunció al cargu'l 14 d'avientu de 1984 p'habilitase como candidatu presidencial.
El 5 d'agostu de 1989 foi proclamáu Presidente pol Congresu a pesar de quedar en tercer llugar mientres les eleiciones xenerales del 7 de mayu d'esi añu, gracies al sofitu políticu que recibió del segundu candidatu más votáu, el derechiegu y antiguu rival ideolóxicu Hugo Banzer Suárez. Ayudando a Paz Zamora, Banzer evitó la proclamación de Gonzalo Sánchez de Lozada, quien ganara les eleiciones pero non col 50% riquíu p'asumir la presidencia. Poniendo fin a la popular frase que dio Paz Zamora mientres les eleiciones de 1980 de los Ríos de Sangre Insalvable faciendo referencia a la persecución política que sufrieron los militantes del MIR mientres la dictadura de Banzer.
Mientres el so gobiernu robló l'Alcuerdu de Integración “Andrés de Santa Cruz” qu'establez que'l Perú concede a Bolivia, por 50 años prorrogables, una zona franca turística a lo llargo de 5 km² de la mariña d'Ilo, bautizada polos presidentes como “Bolivia-Mar”.
Abogó pol usu potencial melecinal ya industrial de la coca, pero llogró bien pocu na forma de resultaos concretes. Per otru llau, les acusaciones de corrupción atayáu'l so mandatu, que eventualmente llevaría a la encarcelación del so principal ayudante y co-fundador del MIR, Oscar Eid, pa les conexones de tráficu de drogues. Sirvió'l so periodu completu de cuatro años de prisión, lo qu'a la llarga traxo repercusiones dafechu negatives pa la persona de Paz y pal MIR. En política esterior, Paz Zamora fixo con ésitu axustar la cesión d'un puertu soberanu na mariña peruana, anque ensin continuidá territorial del territoriu bolivianu, el so beneficiu resultó abondo llindáu.
En llinies xenerales, foi un gobiernu pacíficu que caltuvo la estabilidá macroeconómica y gobernó con amenorgaos problemes políticos y sociales. Nun apurrió enforma al progresu y l'adelantu del país, nin contribuyó al bienestar de les clases humildes. El so gobiernu quedó marcáu por acusaciones de corrupción y supuestos venceyos col narcotráficu. A pesar de ser unu de los gobiernos más neolliberales de Bolivia (en 1992 Paz Zamora fixo aprobar la llei de privatización, antecesora de la fracasada llei de capitalización qu'implementaría Gonzalo Sánchez de Losada), va ser recordáu por estos escándalos de corrupción y narcovínculos.
Tres la salida del poder en 1993, la figura del MIR y Paz Zamora salieron considerablemente estropiaos cola derrota eleutoral de Hugo Bánzer, de la que foi escoyíu'l líder del Partíu Nacionalista Revolucionariu, Gonzalo Sánchez de Lozada. Paz Zamora presentóse pa la presidencia en cuatro oportunidad hasta'l momentu, 1985, 1989, 1997 y 2002. Ocupó'l tercer llugar na preferencies nos trés primeres eleiciones y el cuartu na postrera. Nes eleiciones xenerales adelantraes el 18 d'avientu de 2005 presentóse la so candidatura a prefeutu del departamentu de Tarija, pero resultó derrotáu.
Álxebra multilineal
Na matemática, el álxebra multilineal ye una área d'estudiu que xeneraliza los métodos del álxebra llinial. Los oxetos d'estudiu son los productos tensoriales d'espacios vectoriales y los tresformamientos multi-lliniales ente los espacios.
Notación
La álxebra multilineal fai un usu intensivu de la notación multi-índiz. Una notación d'esi tipu fai representar les combinaciones lliniales por un conxuntu de dos o más índices repitíos.
Productu tensorial
Teniendo dos espacios vectoriales V, W, con respeutives bases, defínese'l so productu tensorial
ye dicir l'espaciu vectorial xeneráu polos nuevu símbolos
y la cual vase a embrivir como los índices repitíos s o t, una vegada enriba y una vegada embaxo -ta conveníu- indica sumación, cada unu.
Esta definición ye absolutamente astracta, pero dende'l puntu de vista alxebraicu nun hai nengún problema esplorar toles posibilidaes del productu tensorial. Una plétora d'espacios surde (y d'importancia capital) a cencielles al considerar un espaciu vectorial V y el so dual V^* unu llogra los espacios:
Toos ellos d'usu cotidianu na xeometría diferencial, xeometría alxebraica, álxebra conmutativa, relatividá y cuántica, teoríes de campu, QFT, TQFT y otres.
Tensores y formes
Sía V xeneráu polos b_i. Simbolicemos con \beta^{\mu} la base de dual. Cualquier elementu de escribir de la forma. Esta mesma espresión puede ser vista como un mapa bilineal
sabiendo que - kronecker.
Otru de rango dos ye. Los elementos d'equí vense como combinaciones lliniales bi-indexadas.
Islla Prat
La islla Prat ta asitiada nel océanu Pacíficu na rexón austral de Chile, al sur del golfu de Penas, al empiezu de les canales de la Patagonia. Forma parte del archipiélagu Wellington. Tien una superficie de 760,8 km², que la converten na 18ª islla mayor de Chile.
Alministrativamente pertenez a la provincia Capitán Prat de la Rexón d'Aysén.
Dende hai aproximao 6.000 años les sos mariñes fueron habitaes pol pueblu kawésqar. A empiezos del sieglu esti pueblu fuera práuticamente escastáu pola aición del home blancu.
Allugamientu
Mapa de la islla
Ta asitiada en -48.25°N, -75°W. Tien forma triangular, los sos llaos más llargos tienen 22 milles cada unu. Les mariñes oriental y occidental son quebraes y recortaes por delles badees y esteros. Les sos llendes son:
Xeoloxía y orografía
Son una socesión de tierres altes y barrancosas con numberosos cumes y puexos bien paecíos ente sigo. Los sos cabos y puntes terminen en forma abrupta. L'estremu NO formar el cabu Weyer y l'estremu SO la punta Jasmund.
Les mariñes son acantiladas y les sos canales, polo xeneral son llimpies y abiertes, onde hai estorbises estos tán invariablemente marcaos por sargazos. Na canal Albatross atópase l'angostura Alemana, unu de los pasos más bellos de la zona.
Esisten altores bastante notables que sirven pa reconocer la entrada a los distintos senos, canales o badees. Estes tán claramente indicaes nes respeutives cartes y carreros de la rexón. Nel so llau occidental ta percorríu de norte a sur polos cuetos Siella, Neváu, Redondo y Sombreru.
Tol archipiélagu patagónico data de la dómina terciaria; ye productu de la mesma causa xeolóxica que fizo apaecer primero'l cordal de la Mariña y depués la de los Andes. Na edá glacial, tomó'l so aspeutu actual siendo la continuación escontra'l sur de la cordal de la Mariña.
Ye d'orixe ígneu pola clase de roca que la constitúi y pol so relieve aspru ya irregular, característicu de les cadenes d'erupción.
Climatoloxía
La rexón ye afeutada de cutio por vientos del oeste y pol pasu frecuente de sistemes fronteros. Estos sistemes fronteros xenerar na llatitú 60° S, zona na que conflúin mases d'aire subtropical y mases d'aire polar creando una petrina de baxes presiones que forma los sistemes fronteros.
Esta área tien un clima que se conoz como “templáu fríu lluviosu” que s'estiende dende partir sur de la X Rexón de Los Lagos hasta'l estrechu de Magallanes. Equí rexístrense les máximes cantidaes de precipitaciones, en islla Guarello algamáronse hasta 9.000 mm añales.
La nubosidad atmosférica ye alta, los díes estenos son escasos. L'amplitú térmica ye amenorgada, la oscilación añal ye d'aproximao 4° C con una temperatura medio de 9 °C. Bastia mientres tol añu siendo más lluviosu escontra la seronda.
Oceanografía
Na so mariña occidental atópase badea Albatross, el puertu esterior ye demasiáu fondu polo que nun sirve como surgidero, pero más adientro hai un bon fondeadero en fondures dende 11 a 43 metros. Na so mariña oriental atópase'l senu y badea Dreising los qu'ufierten fondeadero en fondures de 29 a 32 metros.
Historia
Dende mediaos del sieglu eses canales son percorríos con seguridá por grandes naves de toles naciones, gracies a les numberoses reconocencies y trabayos hidrográficos efectuaos neses peligroses mariñes.
Por más de 6.000 años estes canales y les sos mariñes fueron percorríes polos kawésqar, indíxenes, nómades canoeros. Hai dos hipótesis sobre la so llegada a los llugares de poblamientu. Una, que procedíen del norte siguiendo la ruta de les canales chilotes y que travesaron escontra'l sur cruciando l'ismu d'Ofqui. La otra ye que procedíen dende'l sur y qu'al traviés d'un procesu de colonización y tresformamientu de poblaciones cazadores terrestres, procedentes de la Patagonia Oriental, poblaron les islles del estrechu de Magallanes y xubieron poles canales de la Patagonia hasta'l golfu de Penas. A empiezos del sieglu esti pueblu fuera práuticamente aniquiláu pola aición del home blancu.
Eugenia capuli
El Capulín o Eugenia capuli ye una especie de planta fanerógama na familia Myrtaceae.
Descripción
Son arbustos o árboles qu'algamen un tamañu d'hasta 12 m × 25 cm; tarmos nuevos, fueyes ya inflorescencies densamente hispídulos con pelos simples, erectos, diminutos, 0.1-0.2 mm. Ramines estruyíes nos nuedos; corteza gris. Fueyes ovaes a angostamente elíptiques o llanceolaes, les llámines 3.5-7.5 × 5-30 cm, 2-12 vegaes más llargues qu'anches, cartacees, cuando seques el fexe verde escuru y el viesu verde maciu o pardu claru; vena media esplanada o sele convexa nel fexe, sele convexa nel viesu; nervaduras llaterales 4-7 per llau, les inferiores, cuandoquier, afiladamente ascendentes; nervaduras marxinales rectes o moderadamente narquiaes, a c. 1 mm de los marxes; superficies glabrescentes, la vena media glabrescente o con dellos pelos espardíos; glándules visibles en dambes superficies de les fueyes nueves, xeneralmente inconspicuas nel fexe de les fueyes vieyes; base cuneada; marxes decurrentes nos ángulos internos del peciolu; ápiz acuminado; pecíolus sele sulcaos o esplanaos adaxialmente. Inflorescencies axilares, racemoses, solitaries o 2-3 superpuestes, la exa, pedicelos, bractéoles, hipanto y mota uniformemente hispídulos con pelos 0.1-0.2 mm, rectos o recurvaos; exa 1-3 × 0.3-0.5 mm; flores (1-)6-10; bráctees c. 0.3 mm, persistentes, el ápiz agudu; botones 1.5-2 mm. Flores pedicelaes, los pedicelos 2-7 mm; bractéoles connatas na base, formando un arreyo cimbiforme de 1 mm a lo llargo, los marxes ciliaos, el ápiz agudu a acuminado; hipanto 0.5-0.7 mm, campanulado; llobos de la mota más llargos qu'anchos y en pares desiguales, el par más pequeñu 0.3-0.6 × 0.5-0.7 mm, el par más grande 0.5-0.9 × 0.7-1 mm; pétalos 2-2.5 × 1-1.5 mm, elípticos, los marxes ciliaos, el ápiz arrondáu; discu 0.7-1 mm de diámetru, glabro; estames 25-35, 3-4 mm; estilu 3-5 mm, glabro. Frutos 4-5 × 4-5 mm, globosos; pericarpo de parés delgaes, glabro; mota persistente pero amenorgada; color coloráu o negru nel maduror.
Propiedaes
Esta planta tien como usu principal el tratamientu de la foria en dellos estaos del centru del país, (Hidalgo y Puebla); pa tal fin aconséyase tomar un fervinchu fechu coles cañes d'esta especie, guásima y guayaba.
Per otru llau, pa combatir los granos papa un algodón col látex del árbol y aplícase constantemente, hasta que s'ensuguen. Contra la tos ferina gárrese tola planta; pa sanar los males del corazón inxer una cocción; y en casu d'hemorraxes aplíquense fomentos con esta cocción. Pa solliviar la disentería colorada, bébese l'agua reposao nel recipiente onde se fervieron les ramines d'esta especie. Amás, emplégase-y pa evitar les hemorraxes vaxinales y albuertos.
Taxonomía
Eugenia capuli describióse por (Schltdl. & Cham.) Hook. & Arn. y espublizóse en The Botany of Captain Beechey's Voyage 291. 1841[1838]. Eugenia: nome xenéricu dau n'honor del Príncipe Eugenio de Saboya.
capuli: epítetu del náhuatl capulli: ye'l nome vernáculu de la planta nel continente americanu.
Bibliografía
[[categoría
Pedicularis oederi
Pedicularis oederi ye una planta de la familia Orobanchaceae, enantes incluyida nes escrofulariácees. thumb|Ilustración thumb|Nel so hábitat
Descripción
Estremar poles sos flores marielles con ápiz carmesí nel llabiu cimeru, glabres, d'hasta 2 cm, y tubu corolino más llargu que'l mota, pelosu. Tarmu d'hasta 15 cm, con poques o ensin fueyes caulinares. Fueyes llanceolaes, estremaes, con lóbulos ovaos, bien dentaos, glabres. Flores nuna inflorescencia trupa espiciforme, que se fai laxa; bráctees llanceolaes, bien dentaes, peloses más curties que les flores. Floria a final de primavera y pel branu.
Hábitat
Praderíes húmedes, tundra.
Distribución
N'Austria, Bulgaria, Suecia, Francia, Alemaña, Noruega, Suiza, República Checa, Eslovaquia, Italia, antigua Yugoslavia, Polonia, Rumanía y Rusia.
Taxonomía
oederi: epítetu dau n'honor del botánicu George Christian Edler von Oldenburg Oeder.
Constanza Piccoli
Constanza Piccoli Molina ye una actriz y cantante chilena, que se dio a conocer na serie infantil BKN de Mega y depués en Karkú que tresmitió TVN y Nickelodeon.
Dende 2010, integró el repartu de delles teleseries como La familia de al lado y Aquí mando yo, ente otres.
Biografía
A los once años fixo'l so debú en televisión na serie infantil BKN de Mega.Interpretó a Catalina Valdivieso en 4 temporaes, emitíes ente 2004-2005 y tamién con una banda sonora cuntando con tres discos.
Abandonó la serie a finales del 2005 por una ufierta de la productora My Friend pa protagonizar Karkú, una producción que sería la competencia de BKN. Estrenar en 2007 por TVN y al añu siguiente por Nickelodeon. Cuntó con tres temporaes y una banda integrada polos mesmos actores llamada Six Pack.
Como parte de Six Pack, grabó dos discos. Del primeru esprender los cantares Cada vez y Mozu malu que sonaron abondo nes radios chilenes. Fueron ganadores en Los Premios MTV Llatinoamérica como Meyor artista nuevu Centru y presentáronse nel Festival de Viña del Mar en 2008.
Tuvo una curtia carrera como solista, con trés senciellos espublizaos Yes el culpable, Arena & Mar y Sabes.
En 2010 robló contratu con TVN pa integrase a la so área dramática y darréu tar nel repartu de la teleserie La familia de al lado. Depués tuvo en Equí Mando Yo y Dos por unu del mesma canal. En 2014 emigró a Canal 13 pa interpretar a Millaray en Ma Mechona.
Programes de televisión
Bonos Díes a Toos, (TVN, 2009) - Convidada * Pollo en Conserva, (La Rede, 2011) - Convidada * Alfombra Colorada, (Canal 13, 2014) - Convidada * Alfombra Colorada, En Viña, (Canal 13, 2014) - Convidada * Bienveníos, (Canal 13, 2014) - Convidada * Vértigu (Canal 13, 2014) - Participante * Colloráu, el color del talentu (TVN, 2018) - Conductora de Backstage
Álbumes d'estudiu
con BKN
con Six Pack
Bloop
frame|100px|Espectrograma del Bloop; Fonte: NOAA thumb|315px|right|Soníu del Bloop afechu a les frecuencies oyibles pol ser humanu y a la so velocidá orixinal; Fonte: NOAA. El Bloop foi'l nome que se-yos dio a unes estrañes ondes de soníu de gran frecuencia detectaes pola Alministración Nacional Oceánica y Atmosférica (NOAA) en 1997. El soníu yera consistente colos ruios xeneraos por criosismos de grandes iceberes, o grandes iceberes rallando'l fondu del océanu, pero en 2002 díxose que tamién sería compatible con enormes animales marinos. La NOAA considera qu'estableció un analís concluyente y que'l ruiu taba rellacionáu con xelu, anque munches persones nun creen esto.
Analís
Mientres la Guerra Fría, les Fuercies Armaes d'Estaos Xuníos punxeron numberosos micrófonos fondiaos no fondero del océanu col fin de detectar submarinos nucleares soviéticos. En 1997, al revisar ya iguar dichos micrófonos, detectar nes costes de Chile, a unos 5.000km d'Iloca escontra'l oeste nel Pacíficu sur, un soníu potentísimo al que los científicos bautizaron como Bloop. El soníu baxa amodo nun rangu de frecuencia cuasi sub-sónicu (a partir de 40 Hz escontra baxo) mientres aproximao 7 minutos y foi d'amplitú (volume) abondu como pa ser detectáu por trés sensores submarinos nes llatitúes 95W, 8S, y 8N, alloñaos ente sigo más de 5000 km. Esti tipu de señal nun se volvió escuchar antes o dempués. Determinóse que l'orixe del soníu taba allugáu a les 15:30 GMT del 19 de mayu 1997 cerca de les siguientes coordenaes: 50° S 100° W (un puntu distante nel sur del Océanu Pacíficu, al oeste del estremu sur d'América del Sur frente a les costes de Chile). Delles persones intenten determinar de que se trata d'esti soníu.
Anque s'especuló abondo con que la fonte de dichu soníu fuera un animal submarín, yá fuera una especie desconocida de pulpu o calamar xigantescu o d'una nueva especie de ballena xigante entá más grande que la ballena azul, dambes teoríes fueron refugaes, yá que nun se conoz ente los cefalópodos sistemes que-yos dexen emitir soníu, y les ballenes precisen osíxenu y salen a la superficie pa consiguilo, con posibilidá de ser reparada. Nengún satélite, barcu, o avión pudo acolumbrar al Bloop. A la fin paeció ser consistente con terremotos xeneraos por grandes iceberes cuando se seden y quebren, anque esto nunca pudo ser comprobáu fehacientemente.
Coincidencia lliteraria
El puntu d'orixe del Bloop resulta sosprendentemente cercanu a la llocalización de la ficticia ciudá somorguiada de R'lyeh, que forma parte de la mitoloxía de H. P. Lovecraft, con obres como La llamada de Cthulhu (1926). Esto llevó a munchos de los sos siguidores a establecer rellaciones ente esti fenómenu y la entidá llamada Cthulhu. Na mitoloxía lovecraftiana l'antiguu y enorme Cthulhu foi zarráu nesta mítica ciudá.
Zeta Leporis
Zeta Leporis (ζ Lep / 14 Leporis / HD 38678 / HR 1998) ye una estrella de magnitú aparente +3,55, la cuarta más brillosa de la constelación de Lepus, la llebre, superada en rellumu por Arneb (α Leporis), Nihal (β Leporis) y μ Leporis. Polo xeneral catalogada como una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A3Vn, na base de datos SIMBAD apaez como una posible subxigante de tipu A2IV-Vn.
Con una lluminosidá 15 vegaes mayor que la del Sol, envalórase que la masa de Zeta Leporis ye casi'l doble que la masa solar y el so radiu ye un 60% más grande que'l del Sol. Piénsase que ye una estrella nueva de 230 millones d'años d'edá, lo que supón apenes un 15% de la so estancia na secuencia principal. Distintos midíes de la so temperatura superficial dan valores ente 8360 y 9910 K; tan ampliu rangu puede tener el so orixe na enorme velocidá de rotación, dando llugar a que tea esnachada polos polos, que tán más calientes que la zona ecuatorial. La so velocidá de rotación proyeutada ye de 220 km/s, pero la so velocidá real puede algamar los 300 km/s, cerca de la llende cimera a partir del cual la estrella se desintegraría. Ye posible que sía una binaria espectroscópica, fechu qu'entá nun foi confirmáu. Alcuéntrase a unos 70,2 años lluz de distancia de la Tierra.
En 2001 anuncióse que Zeta Leporis ta envolubrada nuna nube de polvu xiratorio, que la so cantidá y temperatura indiquen que tán topetando roques sólides xenerando polvu nun cinturón d'asteroides, similar al esistente nel Sistema Solar. Piénsase que bien pueden ser restos de la formación planetaria o, otra manera, material que va dar llugar a planetes. Envalórase que la temperatura medio d'esti polvu ye de 340 K, lo que suxure que los granos de polvu pueden tar tan cerca como 2,5 UA de la estrella. La masa del cinturón d'asteroides puede ser unes 200 vegaes mayor que la del cinturón d'asteroides del Sistema Solar, y la so edá averada ye de 300 millones d'años. Alcuéntrase a una distancia de la estrella igual o inferior a 6 UA, magar cierta cantidá de polvu estiéndese hasta 9 UA.
Monique van de Ven
Mónica María Theresia "Monique" van de Ven ( pronunciación holandesa : <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[moˈnik fɑn də ˈvɛn] ); nacida'l 28 de xunetu de 1952 en Zeeland (Brabante del Norte) ye una actriz y direutora de cine neerlandesa. Trabayó colos principales direutores de cine del so país, como Paul Verhoeven, Fons Rademakers y Dick Maas.
Vida y carrera
El so debú cinematográficu como actriz foi na película Turks Fruit (conocida tamién como Delicies turques y Turkish Delight) en 1973. Equí interpretó'l papel d'Olga Stapels y actuó xunto a Rutger Hauer. La película de Paul Verhoeven supunxo un gran ésitu, tuvo nomada pa un Óscar a la meyor película de fala non inglesa y foi escoyida como la meyor película holandesa del sieglu hasta aquel entós. Esti ésitu encimentó la carrera de l'actriz y dos años dempués volvió trabayar pa Verhoeven en Una novia llamada Katy Tippel, de nuevu xunto a Rutger Hauer; interpretó a una moza que se mueve a Ámsterdam xunto a la so aprobetada familia y vese obligada a dedicase a la prostitución.
Tuvo papeles d'estrella convidada nes series Starsky y Hutch y Remington Steele.
En 1986 tuvo unu de los papeles principales na película de Fons Rademakers L'asaltu, ganadora del Óscar a la meyor película de fala non inglesa y del Globu d'Oru. En 1988 interpretó'l papel de Laura en Amsterdamned: Misteriu nes canales, un thriller de Dick Maas nel qu'un asesín se vale del sistema de canales d'Ámsterdam.
Dende los años 90 tuvo dalgún tiempu estremada de l'actuación cinematográfica, pero siguió actuando en series de televisión holandeses y n'anuncios publicitarios. En 1996 dirixió'l curtiumetraxe Mama Proefkonijn (traducción inglesa: Mama's Guinea Pig); el so primer llargumetraxe como direutora foi Zomerhitte (Calor del branu), estrenáu en 2008.
Dende 1973 caltuvo una rellación col direutor de fotografía Jan de Bont, a quien conoció nel rodaxe de Turks fruit; casar en 1977 y permanecieron xuntos hasta 1988. Ta casada anguaño col actor, direutor y escritor Edwin de Vries. thumb|Monique van de Ven en 1988
Acanthops
Acanthops ye un xéneru de mantis, perteneciente a la familia Acanthopidae. Una de les carauterístiques principales del xéneru ye qu'estos inseutos paecense a una fueya muerta.
Eduardo Gonçalves de Oliveira
Eduardo Gonçalves de Oliveira ye un futbolista brasilanu.
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1949
Eleición realizada'l 8 de payares de 1949 pol Congresu Nacional depués de l'asunción del fallecimientu del vicepresidente Manuel Sotomayor y Luna.
Candidatu y resultáu
L'únicu candidatu foi'l Dr. Abel Gilbert, ex candidatu vicepresidencial, binomiu del presidente en funciones Galo Plaza Lasso nes Eleiciones presidenciales d'Ecuador de 1948. .
Fortaleza Esporte Clube
El Fortaleza Esporte Clube ye un club de fútbol de Brasil, de la ciudá de Fortaleza. Fundóse'l 18 d'ochobre de 1918.
Zeta Microscopii
Zeta Microscopii (ζ Mic / HD 200163 / HR 8048 / HIP 103882) ye una estrella na constelación de Microscopium de magnitú aparente +5,33.
Ye una estrella de la secuencia principal de tipu espectral F3V, polo que al igual que'l Sol, funde hidróxenu nel so nucleu, pero la so superficie ta notablemente más caliente —aproximao a 6630 K—. Les sos carauterístiques físiques son paecíes a les de η Corvi, η Leporis o I Carinae, pero atopar al doble de distancia qu'éstes, concretamente a 115 años lluz del Sistema Solar. Ye un 50% más masiva que'l Sol y la so edá envalórase en 1700 millones d'años. El so diámetru ye pocu más del doble del diámetru solar.
Como otres estrelles calientes, Zeta Microscopii rota considerablemente más apriesa que'l Sol. Ente que per debaxo de cierta temperatura, les estrelles xiren sobre sigo mesmes a una velocidá cercana a la del Sol (2 km/s), percima de cierta llende la velocidá de rotación aumenta sópito, llegando en delles estrelles calientes a superar los 300 km/s. Zeta Microscopii, xusto percima de dichu llende, tien una velocidá de rotación proyeutada de 47 km/s, 24 vegaes más alta que la del Sol.
Tasuku Hiraoka
Tasuku Hiraoka (平岡 翼, ) ye un futbolista xaponés.
Courtonne-les-Deux-Églises
Tien una población de y una superficie de  km².
Vía Catalana
La Vía Catalana, conocida tamién como Vía Catalana haza la Independencia, ye una filera humana d'unos 400 quilómetros en Cataluña propuesta por l'Assamblea Nacional Catalana (Conceyu Nacional Catalán, coles sigles ANC) pa l'once de setiembre de 2013 col envís de vindicar la independencia de Cataluña. Cunta col sofitu de les 14 entidaes que collaboren na iniciativa ElClauer.cat. Seguirá'l trazáu de l'antigua Vía Augusta, dende El Pertús (Vallespir) hasta Alcanar (Montsià). Según Carme Forcadell, presidenta de l'ANC, tien de ser «un símbolu, el símbolu de xunidá del pueblu catalán p'algamar la soberanía nacional». En total, la organización preve movilizar unos 1500 autocares y hasta 30.000 voluntarios. Contratarán más de venti medios aereos pa documentar l'actu y más de 800 fotógrafos farán fotos de l'actu.
Courtonne-la-Meurdrac
Courtonne-la-Meurdrac ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vía Catalana
Precedentes históricos
El 23 d'agostu del 1989, dos millones de ciudadanos d'Estonia, Letonia y Lituana fixeron la Vía Báltica enllazando con una filera humana les sos tres capitales pa esixir la independencia de los Países Bálticos al respective de la XRSS. La so independencia foi reconocida xusto dempués del golpe de Moscú del 21 d'agostu del 1991. «Una casa común europea namás pue afitase si a tolos países europeos se-yos concede un llibre drechu a l'autodetermín», dicía'l manifiestu de la Vía Báltica.
Repercusión política
Convergència Democràtica de Catalunya (CDC), Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) y la Candidatura d'Unitat Popular (CUP) manifestaron el so sofitu y participación a la Vía Catalana, mientres que'l Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC), Partit Popular (PP) y Ciutadans opunxiéronse. Unió Democràtica de Catalunya (UDC) pidió al Conceyu Nacional Catalán, primero, y a Òmnium Cultural, dempués, que'l lema de la cadena humana nun fuera independentista («Via Catalana cap a la Independència» Vía Catalana haza la independencia) y se centrara, en cambéu, nel drechu a decidir pa «sumar toles adhesiones y tolos sofitos posibles». Carme Forcadell, presidente de l'ANC, respondió que facer esti cambéu representaría un «pasu atrás» y «nun tendría nengún xacíu [...] vindicar un drechu que, como pueblu, yá tenemos, que ye'l drechu a decidir». ICV-EUiA, pola so parte, tien pendiente axuntase pa decidir el so sofitu.
Delles de les personalidaes polítiques que confirmaron la so participación foron Jordi Pujol, presidente de la Generalitat de Catalunya ente 1980 y 2003, nel N-340 del Perelló (Baix Ebre); Francesc Homs, portavoz del govern català i conseller de Presidència; Germà Gordó, conseller de Justícia; Ferran Mascarell, conseller de Cultura; Felip Puig, conseller d'Empresa i Ocupació; Boi Ruiz, conseller de Salut; Santi Vila, conseller de Territori i Sostenibilitat; Neus Munté, consellera de Benestar Social i Família; Oriol Junqueras, presidente d'ERC y cabeceru de la oposición; Anna Simó, vicepresidenta segunda del Parlament de Catalunya y diputada d'ERC; Xavier Trias, alcalde de Barcelona; los presidents de les diputaciones de Barcelona, Lleida y Girona y el vicepresidente de la Diputación de Tarragona; Lluís Maria Corominas, diputáu y vicepresidente segundu del Parlament de Catalunya; Jordi Turull, secretariu xeneral de CDC y diputáu nel Parlament de Catalunya; Josep Rull, secretariu xeneral de CDC y diputáu nel Parlament de Catalunya; Antoni Castellà, Secretariu d'Universidaes ya Investigación de la Generalitat de Catalunya y militante d'UDC; David Fernàndez, diputáu y portavoz nel Parlament de Catalunya de la CUP, nel tramu de l'Hospitalet de Llobregat; Quim Arrufat, diputáu de la CUP nel Parlament de Catalunya, n'Olèrdola (Alt Penedès); Alfred Bosch y Joan Tardà, diputaos d'ERC nel Congreu de los Diputaos; Ernest Maragall, conseller d'Educació de la Generalitat de Catalunya ente 2006 y 2010 ya impulsor del partíu Nova Esquerra Catalana. Artur Mas, President de la Generalitat de Catalunya y Núria de Gispert, presidente del Parlament de Catalunya, decidieron nun asistir por «motivos personales», magar que fixeron una llamada a participar na Vía Catalana y anunciaron que s'axuntaríen l'11 de setiembre colos organizadores de la cadena humana.
Percorríu
thumb|Percorríu de la Vía Catalana. La cadena humana, siguiendo la Vía Augusta, cruciará 86 municipios. Los nucleos de población per onde pasará la Vía Catalana, por orde de norte a sur, son los siguientes: el Pertús, la Jonquera, Pont de Molins, Figueres, Santa Llogaia d'Àlguema, Bàscara, Orriols, Sarrià de Ter, Sant Julià de Ramis, Girona, Fornells de la Selva, Riudellots de la Selva, Tordera, Pineda de Mar, Calella, Sant Pol de Mar, Canet de Mar, Arenys de Mar, Caldes d'Estrac, Sant Andreu de Llavaneres, Mataró, Cabrera de Mar, Vilassar de Mar, Premià de Mar, el Masnou, Montgat, Badalona, Sant Adrià de Besòs, Barcelona, l'Hospitalet de Llobregat, Esplugues de Llobregat, Sant Just Desvern, Sant Feliu de Llobregat, Molins de Rei, Sant Vicenç dels Horts, Cervelló, Vallirana, Ordal, Cantallops, Sant Cugat Sesgarrigues, Olèrdola, Vilafranca del Penedès, Santa Margarida i els Monjos, la Ràpita, l'Arboç, Castellet i la Gornal, Bellvei, el Vendrell, Roda de Berà, Creixell, Clarà, Torredembarra, Altafulla, Tarragona, la Canonja, Reus, Riudoms, Montbrió del Camp, Mont-roig del Camp, l'Hospitalet de l'Infant, l'Ametlla de Mar, el Perelló, l'Ampolla, Camarles, l'Aldea, Amposta, Sant Carles de la Ràpita y Alcanar. Utilizaranse infraestructures como la N-340, la N-II o'l corredor mediterraneu ferroviariu. Dientro Barcelona, la cadena entrará pela carretera de Collblanc y la cai de Sants. Ocupará la plaza Espanya y l'avenida del Paral·lel hasta la mar. La Vía Catalana recorrerá'l Front Marítim hasta'l Fòrum y l'avenida Diagonal. El trazáu pasará per llugares emblemáticos de Barcelona: la Sagrada Família, la Catedral, la Rambla, la plaza Catalunya, el passeig de Gràcia y el Camp Nou. Tamién situarase delantre de les principales instituciones polítiques catalanes, como'l Parlament, nel parque de la Ciutadella, y el Palau de la Generalitat, na plaza Sant Jaume.
Rames
Tamién ta prevista la estensión d'esti percorríu hasta'l Voló y tamién a partir de Vinaròs. Nesti sentíu, el conceyu territorial de l'ANC na Cataluña Norte movilizose p'allargar la Vía Catalana dende el Pertús hasta'l Voló, y diverses organizaciones cíviques y polítiques valencianes, coordinaes por Acció Cultural del País Valencià organizáronse pa continuala a partir de Vinaròs. La seición nord-catalana de l'ANC dixo: «Conscientes de la dificultá por mor del fechu que l'11 de setiembre será día llaboral [na Cataluña Norte], conscientes de que será un día históricu y conscientes de que munchos catalanes queremos escribir la hestoria y poder dicir un día "Yo tamién taba", allargaremos la Vía Catalana cuanto más al norte meyor, pa evidenciar la solidaridá y la xunidá del pueblu catalán».