cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vespula germanica
Comportamientu
La Vespula germanica ye un predador oportunista y carroñeru, que tien una amplia dieta que varia d'alcuerdu a los requerimientos del nial. Mientres aquellos periodos d'altos requerimientos enerxéticos (p. ex., demientres la construcción del nial o frente a baxes temperatures) la so dieta consiste principalmente en carbohidratos, de los que'l néctar, el miel, les frutes madures y les secreciones azucaradas de pulgones son les sos fontes más habituales; ente que'l consumu de proteínes, que llogren d'artrópodos cazaos vivos (como mosques, mosquitos, guxanos) y carroña, ye mayor cuando les obreres tienen d'alimentar a los bárabos y críes. La Vespula germanica puede tolerar baxes temperatures, lo que la dexa realizar la busca d'alimentu nun ampliu rangu diariu y estacional. La Vespula germanica nun tien un comportamientu agresivu col ser humanu, anque puede atacar si se siente fadiada. Esti comportamientu amóntase na seronda, cuando s'avera'l fin del so ciclu y arralez l'alimentu, o si'l so nial ye alteriáu.
Ciclu de vida
Vespula germanica ye un inseutu eusocial y desaxeradamente organizáu. Les sos colonies presenten distintes castes: reina, obreres y zánganos (machos). Xeneralmente hai una reina encargada de poner los güevos y regular les actividaes de la colonia; delles obreres, responsables de la recueya del alimentu y el caltenimientu del nial; y dellos zánganos que la so función ye puramente reproductiva y apaecen a la fin de la temporada.
Depués del iviernu, les reines post-hibernantes entamen la construcción del nial en sitios secos y protexíos y solamente demientres esti periodu ye posible veles fora del so nial. Na mayoría de los casos los niales tán construyíos so tierra, pero n'árees urbanes suelen atopase en cuévanos de parés, espacios ente techos, tanques, etc. Les colonies son fundaes en primavera y la reina encárgase de too hasta la nacencia de les primeres obreres. Les obreres siguen cola construcción del nial, el so caltenimientu y el so defensa, según tamién cola provisión d'alimentu a bárabos y reina. Escontra'l final del branu la reina empieza a producir los individuos reproductivos (zánganos y futures reines), qu'abandonen el nial pa reproducise. Darréu, les nueves reines busquen dalgún llugar protexíu pa hibernar hasta la primavera siguiente, mientres que les obreres y los zánganos muerren gradualmente y el nial queda abandonáu.
Al comenzar la seronda'l nial presenta'l so mayor desenvolvimientu, pudiendo algamar hasta 90 cm de diámetru con 15 panales (pisos). El mesmu ta siempres recubiertu por una paré de celulosa que les obreres fabriquen entemeciendo lo que llogren de la corteza de los árboles cola so cuspia. En cada nial puede haber más de 250 nueves reines y 10.000 obreres. Escepcionalmente, n'árees invadíes, les colonies pueden sobrevivir l'iviernu, algamando poblaciones hasta 20 vegaes mayores.
Métodos pa combatiles
Pa esaniciar a les obreres que fadien nel branu pueden utilizase trampes con cebu. Cuidao que'l cebu utilizáu xeneralmente ye carne, les trampes namái van ser eficientes si s'alluguen na dómina del ciclu en que busquen proteínes (xeneralmente demientres xineru, febreru y marzu, cuando ye branu nel Hemisferiu sur). Hai dellos tipos de trampes que son efectivos:
Pa xardinos o árees d'acampada encamiéntase distribuyir ente 10 y 20 estaciones por cada 1000 metros cuadraos.
Adriana de Barros
Adriana Aleixo Pereira de Barros ye una ilustradora, diseñadora web y poeta portuguesa-canadiense.
Dende 1999, de Barros creó poetes visuales que combinen delles disciplines: escritura, diseñu y dibuxu, edición de soníu y conteníu visual (por aciu l'usu de nuevos medios como Flash). Los sos poemes visuales fueron amosaos en festivales americanos como Flashband! Y Flashband 4 (2001 y 2002, respeutivamente), The.ME.Project. (2002, presentáu en Toronto, Nueva York y Los Angeles). El so trabayu apaez en numberosos llibros d'arte y poesía, según en páxina web. De Barros ye conocida por “[...] intentar faer la poesía más dinámica y accesible”. De Barros trabaya nel so estudiu en Breathewords.
Ye fundadora y editora de Scene 360, una revista d'arte online ensin ánimu d'arriquecimientu d'entrevistes a diseñador web, artistes y direutores.
Nación Andaluza
Nación Andaluza ye un partíu nacionalista andaluz d'ideoloxía independentista fundáu en 1991. El so muérganu d'espresión ye la revista Independencia. Ye miembru fundador de la coalición Asamblea d'Andalucía, qu'abandonó en 2004.
Nyctibius maculosus
Nyctibius maculosus, tamién denomináu biemparado andín y urutaú andín, ye una especie d'ave caprimulxiforme de la familia Nyctibiidae que vive en Suramérica.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela.
El so hábitat natural son les selves húmedes tropicales montanas.
Llingua de señes venezolana
En Venezuela viven dellos miles de sordos que la so primer llingua ye una llingua de señes, esto ye, una llingua pola cual comuníquense coles manes, les espresiones, postures del cuerpu y de la cara. Tal llingua vien siendo llamada, dende hai más d'una década, Llingua de Señes Venezolana (LSV). La LSV tien una gramática y un vocabulariu propios, que la estremen de les llingües de señes d'otros países.
Saint-Jean-le-Centenier
Saint-Jean-le-Centenier ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Llingua de señes venezolana
Estatus oficial de la llingua
En 1999, y dempués d'un intensu cabildeo de les asociaciones de Sordos de toa Venezuela, el llexisladores incluyeron dos mentes a la LSV na Constitución. Nel artículu 81 fai mención de que les persones sordes pueden comunicase al traviés de la Llingua de Señes Venezolana de la República Bolivariana de Venezuela; l'artículu 81 reconoz el derechu de les persones Sordes a comunicase per mediu de la LSV, ente que el 101 establez qu'esi grupu de persones tien el derechu de ser informáu, na so llingua, al traviés de la televisión público y privao.
Estudios sobre la LSV
Les investigaciones feches sobre la LSV indiquen qu'esta llingua tien los mesmos elementos estructurales descritos pa otres llingües de señes: usu de señes direccionales, usu de señes con clasificadores, cambeos na forma de les señes pa indicar matices modales y aspectuales, fuerte dependencia pragmática pa definir los roles argumentales, etc. Amás d'investigaciones sobre la gramática de la LSV, realizáronse tamién estudios en psicolingüística (adquisición en neños sordos, principalmente), sociollingüística y etnollingüística na comunidá Sorda del país.
Númberu d'usuarios de la LSV
Ente los usuarios de la LSV inclúyese tantu a los Sordos que tienen esta llingua como'l so principal mediu de comunicación, como a los oyentes que tienen conocencies fluyíes d'ella.
Nun se conoz el númberu exactu d'usuarios d'esta llingua (nengún censu consideró, hasta agora, les especificidaes culturales y llingüístiques d'esta comunidá). Hai, sicasí, dellos criterios que dexen especular qu'esa comunidá tien cerca de quince mil persones. Esto básase n'interpretaciones d'otros datos disponibles, tales como'l númberu de neños sordos que son atendíos pol sistema educativu públicu nacional (más de trés mil, en 2004), el númberu d'afiliaos a les asociaciones de Sordos del país (cerca de nueve mil, en 1997) y les cifres ufiertaes polos organismos internacionales de salú (0,2% de los neños nacíos son sordos).
De resultar ciertes estes estimaciones, los usuarios de la LSV constituyiríen la tercer minoría llingüística autóctona del país, tres de los pueblos wayúu y waraw.
Jimmy Page
James Patrick "Jimmy" Page, OBE (Heston, Middlesex, Inglaterra, 9 de xineru de 1944) ye un músicu multiinstrumentista y un virtuosu guitarrista de rock clásicu británicu conocíu por haber sío'l miembru fundador del grupu de rock Led Zeppelin dende 1968 hasta la so disolución en 1980, y ta consideráu unu de los más grandes, influyentes y versátiles musicos y guitarristes de tolos tiempos, Page foi, a lo llargo de la so carrera musical, músicu de sesión y guitarrista de The Yardbirds, Led Zeppelin y The Firm. Amás, collaboró, en calidá de músicu de sesión, con ensame de formaciones y autores musicales, ente los que destaquen The Rolling Stones, The Who, The Kinks, Eric Clapton o Jeff Beck. De la mesma, grabó dellos álbumes con artistes como David Coverdale, Roy Harper o Joe Cocker. En 2005, foi gallardoniáu como miembru de la Orde del Imperiu Británicu pol so llabor de caridá n'ayuda de les persones más desfavorecidas de Brasil. Jimmy Page nel postreru llistáu de los 100 ameyores guitarristes, pola revista Rolling Stone, ta asitiáu nel 3ᵉʳ llugar.
Infancia y adolescencia
Jimmy Page ye fíu únicu d'un emplegáu alministrativu, James Page, y de una secretaria y enfermera, Patricia Elizabeth Gaffikin. Nacíu en Heston, una antigua villa aportada en suburbiu del Gran Londres, allugada na zona occidental. Cuando Jimmy cuntaba con ocho años d'edá, en 1952, la so familia camudar a Epsom, otru suburbiu del Gran Londres, allugáu nel sur, onde recibió los sos primeros contactos cola música.
A los 12 años, Page consiguió la so primer guitarra, y anque tomó delles clases con esti preséu, ye na so mayoría un músicu autodidacta. Ente les sos primeres influencies destacaben Scotty Moore y James Burton, dambos guitarristes de rockabilly y que tocaren enantes con Elvis Presley, y Johnny Day, collaborador de The Everly Brothers. En 1957, cuntando Page con 13 años, apaeció per primer vegada en televisión nun programa de nuevos talentos, Huw Wheldon Show, tocando la tema "Mama Don't Wanna Play Non Skiffle No More" y "cotton fields". L'afición de Page pola guitarra yera tan grande que solía llevar el so preséu al colexu, siendo confiscado la mayoría de les vegaes. Anque Page taba interesáu poles ciencies, llegando a recibir una ufierta de trabayu como asistente de llaboratoriu, decidió dexar los sos estudios pa empezar una carrera musical, y dempués de dellos intentos, Page consiguió entrar a formar parte d'una banda de rock, The Crusaders, que cuntaba col vocalista Neil Christian. La so estancia nesta banda estender mientres más de dos años, mientres los cualos Page contraxo una mononucleosis que nun-y torgar siguir dando conciertos, anque decidió dexar aparcada momentáneamente la so carrera musical pa somorguiase na so otra pasión, la pintura, polo que se matriculó nel colexu d'arte de Sutton, en Surrey.
Músicu de sesión
Mientres yera entá un estudiante, Page improvisaba de cutiu nel Marquee Club de Londres con guitarristes como Jeff Beck (a quien conocía dende los once años), Eric Clapton, Cyril Davies o Alexis Korner. Nuna d'estes sesiones, John Gibb, miembru del grupu The Silhouettes, pidió-y el so ayuda pa grabar una serie de senciellos pal sellu discográficu EMI, pero nun foi hasta que recibió una ufierta de Mike Leander cuando pudo trabayar dafechu n'estudios de grabación. La so primer misión como músicu de sesión foi grabar xunto con Jet Harris y Tony Meehan el single "Diamonds", qu'algamó'l númberu unu nes llistes britániques en 1963.
Dempués de diversos y curtios trabayos con dalgunos de los músicos del naciente panorama del rock en Gran Bretaña, Page algamó una moderada fama como músicu de sesión. Mientres esta etapa, Page foi conocíu como "Little Jimmy" pa nun ser confundíu con Big Jim Sullivan, moteyáu a cencielles "Big Jim". Como guitarrista preferíu del productor Shel Talmy, Page acabó trabayando con grupos como The Who o The Kinks gracies a los encargos que Talmy recibía.
Ente los grupos y artistes colos que trabayó Page como músicu de sesión atópense The Rolling Stones, Van Morrison, Marianne Faithfull, Dave Berry o Brenda Lee, amás de The Who y The Kinks, colos que trabayó gracies al sofitu de Talmy. Se rumorea que Page participó nun altu porcentaxe del total de grabaciones realizaes ente los años 1963 y 1965, cerca del 60%,, anque hai fontes qu'indiquen qu'esti porcentaxe bazcuya ente'l 50% y el 90%.
En 1965, Page entró como productor nel sellu Immediate Records gracies al mánager de los Rolling Stones, Andrew Loog Oldham. Gracies a esti nuevu cargu, Page tocó y produció cantares de John Mayall, Nico, Chris Farlowe, Twice as Much y Eric Clapton, y entró nuna curtia rellación sentimental cola compositora y cantante Jackie DeShannon. Amás, trabayó como músicu de sesión nel álbum Love Chronicles, d'Al Stewart en 1969, y nel discu debú de Joe Cocker, With a Little Help from My Friends.
Anque Page grabó temes con ensame de músicos, munches d'estes namái pueden atopase per mediu de bootlegs, editaes xunto con dellos cantares inéditos de Led Zeppelin.
The Yardbirds
En 1964, Page recibió una ufierta pa reemplazar al so amigu Eric Clapton en The Yardbirds, anque la refugó como amuesa de llealtá escontra'l so amigu. Un añu dempués, Clapton dir por deséu propiu de los Yardbirds, y Page recibió una nueva ufierta como miembru de dicha banda, que Page tornó pa siguir cola so codalosa carrera como músicu de sesión y porque nun taba preparáu pa salir de xira con un grupu, polo qu'encamentó como reemplazu de Clapton al so compañeru y amigu Jeff Beck, con quien trabayara enantes. El 16 de mayu de 1966, el batería Keith Moon, el baxista John Paul Jones, el teclista Nicky Hopkins, Jeff Beck y Jimmy Page grabaron la tema "Beck's Boleru" nos estudios IBC de Londres. Esta esperiencia dio-y a Page la idea de formar un supergrupo con Jeff Beck, xunto cola base rítmica de los The Who: John Entwistle al baxu y Keith Moon a la batería, anque la falta d'un vocalista plenu y los problemes contractuales conxelaron el proyeutu.
Unes selmanes dempués d'esti fallíu proyeutu, Page volvió recibir otra ufierta pa formar parte de los Yardbirds qu'aceptó esta vegada, polo qu'entró nel grupu en calidá de baxista en sustitución de Paul Samwell-Smith, anque acabó desempeñando'l rol de guitarrista líder xunto con Jeff Beck dempués de que Chris Dreja treslladóse a la posición de baxista. Sicasí, el gran potencial musical del grupu viose atayáu poles constantes xires y la falta d'ésitu musical, según polos conflictos internos. Fueron estos conflictos los que provocaron la marcha de Jeff Beck de la formación, dexando'l grupu nun cuartetu.
El primer álbum con Page como guitarrista principal foi Little Games. Esti discu recibió crítiques mistes, ente que nun algamar les cotes comerciales que se-y atribuyeron nun principiu, algamando'l puestu númberu 80 nel Billboard. Anque les grabaciones del grupu empobinábense claramente escontra un soníu bien comercial, les sos actuaciones yeren muncho más esperimentales por cuenta de la ascendencia blues de les sos composiciones.
Dempués de la marcha en 1968 de Keith Relf y Jim McCarty, Page, que quería realizar los conciertos pendientes de la banda en Escandinavia, reclutó al vocalista Robert Plant, al batería John Bonham y al baxista y teclista John Paul Jones pa formar un nuevu grupu, que Page nomó como The New Yardbirds pero que sería pocu dempués renombráu como Led Zeppelin. Esti nome foi tomáu por Page por causa de un chiste qu'había contáu Keith Moon na sesión de grabación de la tema "Beck's Boleru", nel que dicía que la banda cayería como un "zeppelin de plomu" (n'inglés Lead Zeppelin). Darréu, el mánager de la banda, Peter Grant, encurtiaría'l nome escontra Led Zeppelin pa evitar errores de pronunciación con "Lead Zeppelin".
Influencia
thumb|250px|right|Page con Led Zeppelin nel [[Madison Square Garden, 1973]] La esperiencia de Page como músicu de sesión y como miembru de The Yardbirds fíxose notar dende'l primer momentu. Nos llabores de compositor, productor y guitarrista, Page contribuyó a que Led Zeppelin convertir nuna de les bandes más influyentes de los años '70 y de la historia de la música rock, amás d'influyir por sigo namái en numberosos guitarristes posteriores. El riff rápidu y empobináu escontra'l heavy metal de "Communication Breakdown", un cantar qu'apaez nel trabayu debú de Led Zeppelin, homónimu, ta considerada por Johnny Ramone, guitarrista de la estinguida y primeriza banda de punk The Ramones, como inspirador del soníu acelerao y potente de la música de la so banda. Pela so parte, el solu de guitarra de "Heartbreaker", tocáu colos dos manes nel mástil de la guitarra, influyó definitivamente en Eddie Van Halen pa popularizar esta téunica guitarrera nos años '80. Amás, el solu de guitarra de "Stairway to Heaven", compuestu y tocáu por Page, ta consideráu polos llectores de delles revistes musicales como'l meyor solu de la historia, ente que'l mesmu Page foi nomáu guitarrista del añu cinco veces siguíes pola revista Creem mientres la década de los '70. A lo último, Page foi unu de los primeros guitarristes de la historia n'utilizar una guitarra de doble mástil, de marca Gibson inspirada nel modelu SG de la marca.
Efeutos
Pa la composición y grabación de la mayoría de los cantares de Led Zeppelin, Page usó delles guitarres Gibson Les Paul con amplificadores Marshall. Page tamién emplegó guitarres Fender Telecaster mientres la grabación de Led Zeppelin I y pa grabar el famosu solu de "Stairway to Heaven". Tocantes a los sos amplificadores, les sos marques más utilizaes, amás de Marshall, fueron Vox, Orange y Fender. Amás de la guitarra llétrica, Page tamién utilizó "lap steel guitar", guitarres slide, guitarres con pedales d'aceru (un tipu de guitarra llétrica que se toca con un artiluxu d'aceru en cuenta de colos deos y asítiase de manera horizontal), guitarres acústiques y pedales d'efeutos (Chorus, Wah-wah, Flanger, etc).
Pela so parte, Page ye tamién famosu por ser unu de los primeres n'utilizar un arcu de violoncello pa tocar la guitarra nos cantares "Dazed and Confused", "How Many More Times", y na introducción de "In the Evening". Esta téunica aprender mientres la so etapa como músicu de sesión, anque nun foi'l primer guitarrista n'utilizar un arcu de cello, yá que Eddie Phillips, del grupu The Creation realizó esta esperiencia primero que Page. Nuna entrevista a la MTV, Page afirmó qu'estrayxo esta téunica al ver al so compañeru David McCallum Sr. (padre del actor David McCallum), tamién músicu de sesión, faer lo mesmo cola so guitarra y un arcu de cello.
En dellos cantares de la banda, Page solía utilizar un theremin, amás del pedal Wah-wah pa realizar dellos efeutos cola so guitarra.
Téuniques de producción musical
Page ta acreditáu como unu de los artífices de faer llegar al estudiu nueves téuniques de grabación, que desenvolvió mientres la so etapa en Led Zeppelin. A empiezos de la década de los '60, los productores musicales británicos solíen emplazar los micrófonos xustu delantre de la batería y de los amplificadores, lo qu'aniciaba un soníu llixeramente defectuosu apreciable en munches grabaciones d'aquella década. Page comentó nuna entrevista a la revista Guitar World que los soníos de la batería naquella dómina sonaben como caxes de cartón. Sicasí, Page sofitaba les téuniques de grabación de la década de los '50, especialmente les desenvueltes nel estudiu Sun. Na mesma entrevista a Guitar World, Page dixo que'l procesu de grabación solía ser una ciencia, y que los inxenieros teníen un lema: distancia igual a fondura. Llevando esti lema a la llende, a Page asocedióse-y la idea d'asitiar un micrófonu adicional a una determinada distancia del amplificador y grabar dempués n'equilibriu colos dos. Al adoptar esta téunica, Page convertir n'unu de los primeros productores británicos en grabar el soníu d'ambiente d'una banda.
Pa la grabación de dellos cantares de Led Zeppelin, como "Whole Lotta Love" o "You Shook Me", Page emplegó la téunica de la reverberación, que se cree foi emplegada per primer vegada por Page mientres el so pasu por The Yardbirds, más concretamente na grabación de la tema "Ten Little Indians". Consiste n'escuchar l'ecu enantes del soníu orixinal, en llugar d'escuchala dempués, llográu asitiando la pista grabada del ecu enantes de la pista del soníu orixinal mientres el procesu de grabación y entemecíu del cantar. Pa esti efeutu tamién asitiaba micrófonos al fondu de la sala de grabación por que'l soníu llegara más débil, creando asina nueves atmósferes musicales. Amás, na grabación de "When the Leeve Breaks" asitió la batería de Bonham nel buecu d'una escalera, y en "Since I've Been Loving You" puédese inclusive escuchar el chirrido del pedal del bombu de la batería polo cerca que taba'l micrófonu d'ella.
Dempués de Led Zeppelin
Led Zeppelin dixebrar en 1980 dempués de que'l batería John Bonham morriera afogáu na so propia vultura mientres un enfile nuna de les cases de Page. Anque Jimmy intentó formar un grupu llamáu XYZ cuntando con ex-miembros de Yes, el so regresu a los escenarios solo producióse en 1983, cuando dio una serie de conciertos pa recaldar fondos en favor de la llucha contra la esclerosis múltiple, n'honor del baxista de Small Cares, Ronnie Lane, a quien-y diagnosticaren la enfermedá pocu tiempo enantes.
thumb|derecha|Jimmy Page en 1983. En 1984 publicóse un videu del conciertu en Londres de 1983, con dos canciones compuestes por Page qu'apaecieren na banda sonora de la película Death Wish II con Steve Winwood como cantante. Amás, el videu amuesa una improvisación n'escena de la tema "Layla" xunto con Jeff Beck y Eric Clapton, el tríu de guitarristes que formaron parte dalguna vegada de The Yardbirds.
Nel conciertu del Madison Square Garden de Nueva York, el vocalista foi Paul Rodgers, futuru vocalista de The Firm y antiguu miembru de Free y Bad Company. Mientres esta serie de conciertos, l'aspeutu de Page yera enfermizu y débil, yá que, según el llibru Hammer of the Gods, Page dexara la so adicción a la heroína dempués de siete años.
Darréu, Page xuntar con Roy Harper pa grabar un discu, llamáu Whatever Happened to Jugula?, y participar n'ocasionales conciertos, nos que predominaba un estilu acústico y empobinao escontra'l folk acompañando a grupos como The MacGregors o Themselves. En 1984, Page grabó un discu col ex vocalista de Led Zeppelin y antiguu compañeru so, Robert Plant, sol nome de The Honeydrippers. Amás, xunir a Paul Rodgers pa componer y grabar dos discos so la denominación de The Firm. El primer álbum, The Firm, algamó'l puestu númberu 17 na llista pop de Billboard con esitosos cantares como "Radioactive" o "Closer", y superó el millón de ventes nos Estaos Xuníos. The Firm foi siguíu de Mean Business, non tan esitosu como'l so antecesor, polo que los sos miembros decidieron abandonar el proyeutu.
Los miembros sobrevivientes de Led Zeppelin axuntar en 1985 pa una curtia actuación nel recordáu conciertu Live Aid, con Phil Collins y Tony Thompson alternándose na batería. Sicasí, los continuos problemes de Page coles drogues y la so fluexa performance mientres dicha presentación, fixeron que los miembros de la banda consideraren la mala calidá d'esta actuación, negándose a qu'apaecieren fragmentos del so conciertu nel DVD editáu pa celebrar el 20 aniversariu de Live Aid. Un añu dempués, en 1986, Page axuntóse temporalmente colos sos ex compañeros de The Yardbirds pa interpretar dellos cantares del discu Strange Land, de Box of Frogs.
Led Zeppelin reformóse'l 14 de mayu de 1988 pa tocar namái nel conciertu de celebración del 40 aniversariu d'Atlantic Records, con Jason Bonham ocupando'l puestu del so padre na batería.
En 1994, Page y el so ex-compañeru y sociu creativu en Zeppelin Robert Plant axuntar pa grabar un conciertu de la serie "Unplugged" de la cadena MTV. L'especial, renombráu como Unledded, nun cuntó cola participación de John Paul Jones, y foi una de les emisiones más esitoses de la cadena. N'ochobre del mesmu añu, la grabación del programa salió al mercáu sol nome de Non Quarter. Debíu al ésitu de la xira de presentación de Non Quarter, Page y Plant grabaron otru discu - esta vegada con cantares nuevos grabaes en xuntos en 1998, que se publicar sol títulu de Walking into Clarksdale.
El Salón de la Fama musical británicu incluyó a Led Zeppelin en 1995, lo que se convirtió na segunda inclusión de Jimmy Page dientro d'esti Salón, yá que tuvo'l mesmu honor en 1992, cuando The Yardbirds llograron la mesma calificación.
Tamién en 1998, Page collaboró col raperu estauxunidense Puff Daddy pa grabar una versión de "Kashmir" pa la banda sonora de Godzilla. El cantar, titulada "Come with Me", foi interpretada polos sos dos autores nel Saturday Night Live.
En 2005, Page foi gallardoniáu cola Orde del Imperiu Británicu en reconocencia del so trabayu como embaxador de caridá en Brasil, y nomáu fíu predilectu de la ciudá de Rio de Janeiro. Un añu dempués foi introducíu nel Salón de la Fama del Reinu Xuníu de Música del Reinu Xuníu xunto col restu de los miembros de Led Zeppelin, siendo la so segunda inclusión nesti Salón dempués de que The Yardbirds consiguieren el so llugar en 1992. Na presentación per televisión del actu, apaecieron dellos personaxes del mundu de la música allabando'l trabayu de Page siguíos d'un curtiu discursu del protagonista. Dempués d'ello, Wolfmother interpretó la tema "Communication Breakdown" en direutu.
El 10 d'avientu de 2007 dio llugar nel estadiu O2 Arena de Londres un conciertu de Led Zeppelin, cuntando de nuevu na batería con Jason Bonham, fíu de John Bonham. El conciertu rexuntó a más de 20.000 persones nel estadiu londinense.
El 24 d'agostu de 2008 participó, como representante de la delegación británica de Londres 2012, na ceremonia de clausura de los Xuegos de Beixín 2008. Tocó la tema "Whole Lotta Love", que foi interpretáu conxuntamente con Leona Lewis.
Rimada de distribución n'España'l documental “It might get loud” (2008) de Davis Guggenheim, qu'axunta a Jimmy Page con otros dos virtuosos de la guitarra - The Edge d'U2 y Jack White de The White Stripes y The Raconteurs - nel que cada guitarrista revela les influencies que marcaron les sos respetivos estilos. Presentáu nel Festival de Cine de Toronto, el documental inclúi cantares inéditos y una jam session de los guitarristes.
Vida privada
Ente 1970 y 1983 Jimmy Page tuvo casáu cola modelu Francesa Charlotte Martin, ex novia d'Eric Clapton. L'ex-matrimoniu tien una fía llamada Scarlet Lilith Page (nacida en 1971), anguaño ye una reconocida fotógrafa y madre de la primer nieta de Jimmy, Alice Brown.
Darréu (en 1986) cásase con Patricia Ecker, con quien tuvo'l so segundu fíu, James Patrick Page III. En 1995 divorciáronse. Esi mesmu añu Page conoz a la brasilana (fía d'arxentinos) Jimena Gomez-Paratcha, con quien entablaría una rellación que duró hasta 2008.
Al pie de ella tien 2 fíos lexítimos Zofia Jade (nacida en 1997) y Ashen Josan (nacíu en 1999) y Jana (nacida nel '94), fía de Jimena a quien Jimmy adoptó.
Poggio-Mezzana
Poggio-Mezzana ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Jimmy Page
Vida privada
En 1972 Page adquirió "The Tower House", una casa gótica mercada al actor Richard Harris, que orixinalmente foi diseñada pol arquiteutu William Burges para sigo mesmu. Burges tenía una llabrada reputación dientro de l'arquiteutura gótica nel sieglu XIX.
Dende mediaos 1980 hasta 2004, Page vivió nuna residencia llamada "Mill House", asitiada en Windsor, Inglaterra. Nesti llar, antigua propiedá del actor Michael Caine, finó'l batería John Bonham.
Poggio-Mezzana
Tien una población de y una superficie de  km².
Jimmy Page
Vida privada
Per otra parte, dende principios de los años 70 hasta principios de los 90, Page foi propietariu de la llamada "Boleskine House", casona allugada sobre la mariña sureste del Llagu Ness, n'Escocia, que fora antigua residencia del místicu inglés Aleister Crowley, del cual Page ye un fervosu almirador. Pela redolada d'esta casa rodaron delles escenes de la película de Led Zeppelin, The Song Remains the Same.
Rellaciones col Ocultismu
A empiezos de la década de 1970, Page tenía una llibrería dedicada al campu del Ocultismu en Londres, llamada "The Equinox Booksellers and Publishers" ("Vendedores y editores del Equinocciu"), que tuvo que cerrar debíu al escasu tiempu del qu'esfrutaba Page, pola mor del españíu de popularidá de Led Zeppelin. La llibrería publicó'l llibru The Goetia, d'Aleister Crowley, na so edición de 1904.
thumb|right|300px|Runes o símbolos presentes na portada de [[Led Zeppelin IV y que se correspuenden con cada unu de los miembros de la banda. El correspondiente a Page ye'l primeru empezando pela esquierda, que presenta la pallabra "Zoso".]]
Sicasí, lo que más rellaciona a Page col ocultismu ye la inclusión na portada del discu Led Zeppelin IV de cuatro símbolos que representaben a cada unu de los miembros de la banda. Mientres los conciertos de presentación d'esti trabayu, Page solía salir a escena con símbolos del zodiacu bordaos nes sos ropes, xunto con unu de los símbolos del discu, nomáu popularmente como "ZoSo". Esto llamó l'atención de munchos fans de la banda y alimentó el so interés. Anque'l símbolu en sí sigue siendo un misteriu, sábese que tien el so orixe en Ars Magica Arteficii, un grimorio de 1557, que'l so autor ye Gerolamo Cardano, nel que s'identifica al símbolu de "ZoSo" como satánicu. Primeramente, delles especulaciones apuntaben a que la procedencia del signu podría surdir d'un llibru llamáu Zos Speaks, d'Austin Osman Spare, distribuyíu por Page na so antigua llibrería. Otra teoría afirmaba que "ZoSo" podría derivar d'un estilizado 666, o que podría tar rellacionáu cola disciplina esotérica hebrea de la Cábala. Sicasí, acéptase mayoritariamente la teoría del grimorio como la verdadera, polo que ye probable que les otres dos seyan incorreutes. Tamién s'espunxo que la creación del signu ye a cencielles un garabato de Page, ensin sentíu específicu. El guitarrista nunca declaró nada con respectu al significáu del símbolu.
El logotipu de Swan Song, la compañía fundada por Led Zeppelin en 1974 pa editar los sos trabayos discográficos, consiste nuna figura d'Apolo, dios griegu de la lluz y la razón, anque ye dacuando malinterpretada como si fora una imaxe d'Ícaro, quien morrió amburar por volar demasiáu cerca del Sol, o de Lucifer, el ánxel cayíu que foi espulsáu del Cielu y que se convirtió darréu en Satanás, d'alcuerdu a la tradición cristiana. La representación de Apolo ta basada nun cuadru del artista William Rimmer, Evening: Fall of the Day, de 1869.
Pela so parte, el diseñu interior del discu Led Zeppelin IV ta basáu nuna carta del Taró, llamada "L'ermitañu": Page tresformar nesti personaxe mientres una secuencia de la película The Song Remains the Same.
Page foi, amás, convidáu a escribir la banda sonora del curtiu cinematográficu Lucifer Rising, rodada por otru almirador d'Aleister Crowley, el direutor Kenneth Anger. De la mesma, Page dexó que se rodaren delles escenes de la película en The Tower House, la so residencia en Londres. Como resultancia del procesu de composición de la banda sonora del curtiu, Page escribió namái 23 minutos de música, daqué qu'a Anger paeció-y insuficiente, argumentando que Page tardara tres años n'escribir namái 23 minutos de música. El direutor cargó en declaraciones contra Page, diciendo que tenía "un llíu cola Dama Blanca" (en referencia a la cocaína), que yera "un ocultista pretencioso", y que "taba tan engabitáu a les drogues que yera incapaz de terminar el proyeutu". Page respondió acotando que terminara toles sos responsabilidaes, y qu'inclusive ayudó a Anger a terminar la película emprestándo-y el so propiu material de grabación. Les composiciones de Page fueron reemplazaes na película pola obra d'un Bobby Beausoleil, personaxe rellacionáu con Charles Manson, y asesín convicto, que compunxo la banda sonora dende la so estancia en prisión. La grabación de la banda sonora non editada de la película, compuesta ya interpretada por Jimmy Page, vien circulando en diverses ediciones pirata dende los años 70, con distintos portaes y baxu distintos nomes, anque'l material tien una calidá de soníu bien deficiente. Se rumorea que l'entamu del cantar "In the Evening", qu'apaez nel discu In Through the Out Door de Led Zeppelin, foi estrayíu d'esta banda sonora inédita, anque parte de la banda sonora de Lucifer Rising foi reciclada y usada por Page pa la composición de la correspondiente a Death Wish II.
Adicciones a la heroína y a la cocaína
El mesmu Jimmy Page almitió la so adicción a les drogues mientres la década de los '70. Nuna entrevista a la revista Guitar World en 2003, Page dixo: "Nun puedo falar alrodiu de los demás (en referencia al restu de los miembros de la banda), pero pa mi les drogues fueron una parte integral de too, dende l'empiezu hasta'l final".
Mientres l'añu 1973, la droga más utilizada nel senu de Led Zeppelin yera la cocaína, teniendo a Page, John Bonham, Peter Grant (mánager del grupu) y Richard Cole (mánager de les xires del grupu) como principales consumidores. Dempués de la xira por Estaos Xuníos d'esi añu, Page díxo-y a Nick Kent: "Oh, tol mundu pasóse de la llende un par de vegaes. Sé que yo lo fixi y, pa sete honestu, nun m'alcuerdo perbién d'enforma de lo que pasó".
En 1976, Page empezó a consumir heroína introducíu por Richard Cole, quien reconoció qu'él y Page tuvieren usando la droga mientres la grabación de Presence esi añu. Page almitió pocu dempués que yera un adictu a la droga y empezó a fumar intensamente como métodu p'abandonar la so adicción.
Hacia l'añu 1977, l'adicción de Page taba empezando a afectar la so capacidá pa tocar la guitarra, como puede apreciase nes ediciones pirata de los sos conciertos mientres esi añu. Les drogues tamién afectaron el so aspeutu físicu (perdió abondo pesu mientres la so etapa d'adicción) y psicolóxicu, yá que empezó a aisllase pasu ente pasu de Robert Plant y del restu de los miembros de Led Zeppelin. Mientres les sesiones de grabación de In Through the Out Door en 1978, el pesu de les composiciones recayó na figura de John Paul Jones, una y bones l'adicción de Page a la heroína provocó numberoses ausencies del estudiu de grabación mientres llargos periodos de tiempu.
El guitarrista dixo superar la so adicción a empiezos de la década de los '80. Nuna entrevista ufiertada nel añu 1988 a la revista Musician, Page ofendióse cuando l'entrevistador notó que la so adicción a la heroína había estáu acomuñada al so nome, y aportunó: "Nun soi un adictu, munches gracies".
Guitarres
Con una coleición de 1500 guitarres como lu foi mentáu nuna entrevista a BBC en 2005. Ente elles:thumb|derecha|[[Gibson EDS-1275 de Jimmy Page nel Hard Rock Cafe de Hollywood.]]
Gordon B. Hinckley
Gordon Bitner Hinckley, relixosu y decimoquintu presidente de La Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes dende 1995, cuando morrió'l so predecesor Howard W.Hunter, hasta la so muerte en 2008. Como Presidente de La Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes ye consideráu polos miembros fieles como profeta, vidente y revelador de Dios con derechu a la revelación en favor de tol xéneru humanu.
Vida
Gordon Bitner Hinckley nació en Salt Lake City, Utah (Estaos Xuníos) el 23 de xunu de 1910, nel senu d'una familia que les sos raigaños SUD daten dende los díes de los pioneros mormones. So padre y so madre yeren descendientes d'un colonu mormón Ezra B. Hinckley que la so esposa morrió na travesía escontra'l territoriu d'Utah dexando a so padre al cargu del so únicu fíu.
Hinckley foi bautizáu por so padre, Bryant, el 28 d'abril de 1919 y terminó la secundaria en 1928. Dempués de llograr una llicenciatura en periodismu na Universidá d'Utah (1932) y enantes d'empezar estudios posgráu na Universidá de Columbia, sirvió como misioneru pa la so Ilesia en Londres (Inglaterra) en 1933. Volvió a los Estaos Xuníos en 1935 onde poco tiempu dempués aceptó una ufierta de trabayu pa conducir el nuevu departamentu de les rellaciones públiques de la so Ilesia. Dientro de les sos responsabilidaes incluyíense la de desenvolver los espardimientos de la nueva radio de la Ilesia y faer usu de les nueves teunoloxíes de la comunicación. A partir de 1937 desempeñó servicios na presidencia xeneral de la escuela dominical de la Ilesia. El 29 d'abril de 1937, casóse con Marjorie Pay (1911-2004) nel Templu de Salt Lake City. La pareya tuvo tres fíes y dos fíos varones.
Quórum de los 12 apostoles
Foi nomáu Autoridá Xeneral de la Ilesia como asistente del Quórum de los Doce Apóstoles en 1958, un cargu qu'anguaño nun esiste. En 1961 nomáron-y al Quórum de los Doce Apóstoles, el más nuevu d'aquel entós.
Na primer metá de los años 1980, pola mala salú del presidente Spencer W. Kimball y de los sos conseyeros N. Eldon Tanner y Marion G. Rommey condució la presidencia de la Ilesia al recurrir a la práutica ocasional d'amestar a un conseyeru adicional a la Primer Presidencia, y Hinckley enllenó esta posición el 23 de xunetu de 1981. Cola muerte de Tanner en 1982, Romney foi llamáu a ser el primer conseyeru y Hinckley como segundu.
Nesos tiempos, Hinckley llevaba gran parte de les cargues de la primer presidencia mesma nel so costazu. Y anque yera oficialmente'l Segundu Conseyeru, na prensa referíase-y como "presidente temporariu de la Ilesia." Kimball y Romney permanecíen en gran parte fuera del güeyu públicu hasta que'l presidente Kimball morrió en payares de 1985.
Primer Presidencia
Ezra Taft Benson, el que fuera presidente de los dolce por enforma tiempu, foi ordenáu presidente de la ilesia al finar Kimball y nomó a Hinckley como'l so primer conseyeru. Romney subsiguió a Benson como presidente de los dolce, anque él nunca exercitó los deberes d'esta posición. Thomas S. Monson foi llamáu a sirvir como segundu conseyeru y, por un tiempu, los trés miembros de la primer presidencia llograron realizar los sos deberes.
Presidente de la Ilesia
thumb|El [[presidente de los Estaos Xuníos George W. Bush con Gordon B. Hinckley.]] Na primer metá de los 90, Benson desenvolvió serios problemes de salú que lu estremaron de la vida pública, y el primer conseyeru Hinckley realizó otra vegada munchos de los deberes del Presidente de la Ilesia hasta que Benson morrió en 1994. Howard W. Hunter qu'asocediera a Romney como presidente de los Dolce, foi llamáu a sirvir como presidente de la Primer Presidencia y confirmó a Hinckley y Monson como los sos conseyeros; convirtiendo automáticamente a Hinckley nel Presidente de los Dolce pol so llugar na presidencia. Y cuando Hunter morrió dempués d'una presidencia de solamente nueve meses, Hinckley foi llamáu pa ser presidente de la Ilesia a la edá de 84, dempués de ser unánimemente sosteníu polos miembros del Quórum de los Dolce Apóstoles.
Brengosu pa la so edá, Hinckley condució a la Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes dende'l 12 de marzu de 1995, convirtiéndose nel presidente de mayor edá na historia de la Ilesia y el segundu en llevar la ilesia al traviés d'un cambéu milenial (Lorenzo Snow dirixó la ilesia del sieglu XIX al sieglu XX). Hinckley viaxó más distancia alredor del mundu en comparanza colos 15 presidenes que lu precedieron, cubriendo más de 400 mil quilómetros en docenes de naciones. A la edá de 95 años, Hinckley viaxó unos 40 mil quilómetros nuna xira de siete países: Vladivostok, Rusia; Taipéi, Taiwán; Ḥong Kong, China; Delhi, India; Nairobi, Kenia; Aba, Nixeria; y Seúl, Corea del Sur.
A Hinckley conózselu pol so gran deséu de construyir templos. So la so direición, la Ilesia de Xesucristu amplió'l númberu de templos de 27 a 119 (mayu de 2005, con 10 anunciaos o so construcción). En 2000 solamente, Hinckley construyó más templos (34) de los qu'esistieren cuando lu llamaron a ser parte de la presidencia. Hinckley tamién supervisó otros proyeutos de construcción como'l Centru de Conferencies que tomó'l llugar del vieyu tabernáculu onde los Santos de los Últimos Díes axúntense en conferencies semianuales o conferencies xenerales. La edificación cubre sobre los 130000 m², afaciendo más de 21.200 persones cada conferencia nel so auditoriu principal.
El 23 de setiembre de 1995 anunció y lleó'l documentu La familia: una proclamación pal mundu un documentu que enfatiza'l significáu de la familia y los conseyos daos pola primer presidencia y Quórum de los Doce.
Hinckley sorrayó la naturaleza sagrada del cuerpu humanu y animó a miembros de la Ilesia qu'astengan de faese tatuaxes. Na conferencia xeneral de la Sociedá de Socorru llevada a cabu en setiembre de 2000, afitóse contra la práutica de los homes qu'usen pendientes o muyeres qu'usen más d'un par de pendientes. Esti conseyu tuvo un gran impautu nel comportamientu y les opciones de los miembros de la ilesia al respective del so aspeutu. En marzu de 2001 anunció y punxo en marcha'l Fondu Perpetuu pa la Educación.
El 22 de xunetu de 2005, los amigos del presidente Hinckley realizaron una celebración que conmemoraba'l so cumpleaños númberu 95. Amás de los ventidós mil persones qu'allegaron en persona, l'acontecimientu foi tresmitíu na televisión de BYU y a les diverses sedes y capiyes de tol mundu pol sistema satelital de la Ilesia. El renombráu periodista estauxunidense Mike Wallace del programa 60 minutos narró la vida y llogros de Hinckley. Depués faló'l Presidente estimando a tolos presentes diciendo "faigamos esto otra vegada en cinco años más."
Unu de los aspeutos de la xestión de Gordon B. Hincley foi la reconocencia pública de la Masacre de Mountain Meadows en 1857, xunto con familiares, líderes cívicos y de la Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos díes realizaron xuntes postumas n'honor a estos tráxicos acontecimientos.
Honores
Gordon B. Hincley foi emponderáu pol so sentíu del humor y puxu físicu, tanto pol que son fieles a la ilesia SUD como por aquellos que nun pertenecen a ella. El 23 de xunu de 2004, l'entós presidente norteamericanu George W. Bush honró a Hinckley cola Medaya Presidencial de la Llibertá, unu de los honores más altos concedíu polos Estaos Xuníos, nuna ceremonia na Casa Blanca. Na nota de prensa propuestu pola Casa Blanca indicaba:
Más que cualesquier otru presidente de la Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes, Hinckley apelaba a la Historia del pasáu col fin de tresmitir optimismu sobre'l futuru. La so presidencia caracterizóse por una afinidá escontra les rellaciones públiques y un deséu personal de viaxar ente los sos fieles y construyir templos nos sos países y comunidaes.
Hinckley tamién recibió honores de parte del sector educación, incluyendo'l Premiu de Ciudadanu Distinguíu dau por Southern Utah University, Premiu al Alumnu Distinguíu de la Universidá d'Utah, y doctoraos honorarios de Westminster College, Universidá Estatal d'Utah, Universidá d'Utah (1992), Universidá de Brigham Young, y Southern Utah University. En 1994 recibió'l premiu "Búfalo de Plata", creáu pol Conseyu Nacional de los Boy Scouts of America por Servicios Distinguíos a la mocedá, y foi honráu pola Conferencia Nacional de Comunidá y Xusticia (del inglés, National Conference for Community and Justice), poles sos contribuciones en bien de la tolerancia y la comprensión nel mundu. Una reconocencia semeyante dio-y el National Association for the Advancement of Colored People.
Poggio-Marinaccio
Poggio-Marinaccio ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Gordon B. Hinckley
Honores
Non siempres tuvo llibre de discutinios, dalgunos criticaron l'ambigüedá de les sos respuestes ante los medios de comunicación y nun da-y la cara a les temes controversiales de la teoloxía mormona. Por exemplu, nuna entrevista'l día 4 d'agostu de 1997 realizada por Richard N. Ostling, conocíu escritor d'asuntos relixosos pa la revista Time, Hinckley safó pregúntala si Dios della vegada foi humanu respondiendo que desconocía del tou sobre l'asuntu. N'otra entrevista col periodista Mike Wallace onde se-y cuestionó si los negros baxaben de Caín y recibieron el so color y chata naríz de resultes d'una maldición divina, Hinckley respondió qu'esa doctrina y el so significáu yera un llurdiu na hestoria qu'había que dexalo nel pasáu. Nun discursu mientres la Conferencia Xeneral d'ochobre de 1997, Hinckley refirió que les entrevistes non siempres fueron usaes coles interpretaciones correutes y que ciertes coses ensin especificar—tendríen de realizase d'una manera distinta.
Poggio-Marinaccio
Tien una población de y una superficie de  km².
Gordon B. Hinckley
Honores
Home tremendamente amigu de la so familia, imprimió nel so llar un ambiente de paz, unión, respetu y el so particular estilu d'humor entá frente a les adverdidades. La perda de la so esposa Marjorie nel 2004 (con más de 60 años de unión) dexó-y una gran sensación de soledá, pero entá neses condiciones nun dexó de trabayar pa la Ilesia entá con mayor vitalidá hasta'l día del so fallecimientu.
Una de les sos iniciatives particulares que destaca la personalidá de Hinckley ye vencer del so xardín particular, un nozal que'l mesmu llantó y que venció como madera pal púlpitu d'altor regulable que s'usa nel Tabernáculo Mormón. Hinckley dixo: -" Hai amás dos nozales más a disposición que llanté pa cuando esti púlpitu cumpla la so vida útil y haya qu'anovalo"-.
Muerte
Hinckley foi diagnosticáu de diabetes mellitus tipu 2 y depués hospitalizáu en 2006 pa remover una seición del so colon de resultes d'un tumor malinu.
El 27 de xineru de 2008, aproximao a les 19.00, Hinckley finó por cuenta de causes incidentes a la so edá, a los 97 años. Arrodiáu pola so familia, Hinckley morrió nel so apartamentu en Salt Lake City. El so reemplazu na Primer Presidencia, Thomas S. Monson foi llamáu a la selmana siguiente de los servicios funerarios.
Servicios funerales
Los Servicios aciagos fueron realizaos el día 2 de febreru de 2008 a les 11.00 (hora llocal) o 1800 UTC nel centru de conferencies de la ciudá del Llagu Saláu n'Utah. Esti eventu foi tresmitíu a nivel mundial per internet y vía satélite. Los servicios fueron siguíos con gran solemnidá por miembros aconceyaos nos sos centros d'estaca al traviés de tool mundu, con traducción simultánea nel so idioma llocal.
Taichi Hasegawa (1982)
Taichi Hasegawa (長谷川 太一, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Saint-Jean-Roure
Saint-Jean-Roure ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².