cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Julia Child
La Fundación Julia Child
Entá en vida, en 1995, Julia Child estableció La Fundación pa la Gastronomía y Artes Culinaries Julia Child; una fundación privada qu'ufierta subvenciones que siguiríen col so trabayu de vida. La Fundación taba asitiada orixinalmente en Massachusetts pero depués foi treslladada a Santa Barbara, California, onde ye sede. La Fundación permaneció inactiva hasta dempués de la muerte de Julia nel 2004 y da subvenciones a otres organizaciones ensin fines d'arriquecimientu. Estes subventions sofiten a la gastronomía principalmente, pero tamién sofita les artes culinaries y el desenvolvimientu profesional del mundu de la comida; toes tema de suma importancia pa Julia Child mientres la so vida. La páxina web de La Fundación aprove una llista detallada colos nomes de les organizaciones que recibieron la so ayuda xunto con una descrpición de la mesma. Amás de dar sofitos económicos, La Fundación foi establecida pa protexer el legáu de Julia; ye menester de la organización dar permisos pal usu d'imáxenes de Julia Child o cachos del so trabayu. Munchos d'estos derechos son compartíos con otres organizaciones como les editoriales que lu publicaron y la llibrería Schlesinger nel Radcliffe College na Universidá de Harvard. Apocayá, La Fundación tuvo más activa tocantes a la proteición d'estos derechos póstumos. Como yá yera característicu en Child la so oposición a los endosos, La Fundación tamién tien una pólitica asemeyada en cuanto al usu del nome ya imáxenes de Julia con propósitos comerciales refierse.
Na Cultura Popular
Child yera la favorita de les audiencies dende'l momentu del so debú na televisión pública en 1963, y foi una parte familiar de la cultura americano y suxeto de numberoses referencies culturales, incluyíes numberoses parodies en televisión, radio y cápsules. El so gran ésitu al aire puede haber estáu xuníu al so refrescante puntu de vista escontra'l xéneru, "Yo creo que tienes que decidir quién ye la to audiencia. Si nun escueyes a la to audiencia tas perdíu porque non te tas comunicando con naide. La mio audiencia son les persones a les que-yos gusta cocinar y deseyen aprender a faelo bien." En 1996, Julia Child foi ranqueada númberu 46 na llista de les 50 más grande estrelles de la televisión de tolos tiempos na guía de televisión americana: TV Guide.
Julie/Julia
Nel 2002, Child foi la inspiración del "Proyeutu de Julie/Julia, un popular blogue de cocina escritu por Julie Powell; este foi la base del llibru bestseller de Powell nel 2005: "Julie y Julia: 365 díes, 524 recetes y una cocina nun departamentu pequeñu". La versión del llibru de portaes de papel se retituló "Julie y Julia: Un añu Cocinando Peligrosamente".  En xunto col blogue, el llibru y la memoir de Child My Life in France, nació la inspiración de la película del 2009 Julie & Julia na cual Meryl Streep personifica a Child. Pola so actuación, Streep recibió una nominación  Óscar a la meyor actriz.
Reportóse que Child nun taba complacida pol blogue de Powell, creyendo que la determinación de Powell's por recrear toles recetes de Mastering the Art of French Cooking nun añu nun yera más qu'un actu pa llamar l'atención. La editora de Child, Judith Jones, dixo nuna entrevista "dicir groseríes mientres cocines nun nos paez curiosu nin al mio nin a Julia. Sía que non, Julia nun quier sofitar estes aiciones. Lo que puede percibise del blogue ye que namái quería llamar l'atención. Ella nunca describía los resultaos finales, nin que tan deliciosu resultara nin lo qu'había aprendíu. Julia nun-y emprestaba atención a los bobos, si entienden lo que quiero dicir".
Los 2 Españoles
Los 2 Españoles ye un dúu musical español de la contorna de Benavente. N'España fueron populares nos años 70 del sieglu XX.
Trayeutoria artística
Na actualidá, Los 2 Españoles sigue la so actividá artística polos escenarios de munchos conceyos mientres les fiestes populares recordando vieyos ésitos como "Monumentu al Camioneru" o "En casa de Maribel".
Intereses
Dende setiembre de 2008 el so cantar "Vive deportivamente" ye la sintonía que da pasu a la conxusta deportiva enmarcada nel programa de televisión Punto Pelota de Intereconomía. L'ésitu d'esti programa deportivu tres l'apagón analóxicu devolvió a Los 2 Españoles a l'actualidá.
Pub rock
El Pub rock ye un un xéneru musical de mediaos de los setenta, centráu principalmente en Londres, Reinu Xuníu. El pub rock nació como reacción ante la música predominante nesos tiempos, el Rock progresivu, Rock sicodélicu y el Glam rock qu'abusaben del virtuosismu musical. Estes bandes buscaben tocar una música más fiel al rock & roll orixinal y componíen una música más básica, entendible y accesible pal gran públicu, tocando música pocu pretenciosa nos pubs y clubes. El soníu y actitú d'esti xéneru tien bastantes coses de mancomún col Garage rock americanu.
El pub rock ye vistu como unu de los precursores de la escena punk rock de Gran Bretaña. Entá ye más cuando grupos como Eddie and the Hot Rods atoparon la fama mientres la primer fola de punk británicu o grupos como de The 101'ers, que teníen nes sos files a Joe Strummer, integrante de The Clash y Kilburn and the High Roads, onde Ian Dury yera vocalista. Esiste un interesante llibru editáu n'España, que'l so autor ye Javier Abá, que repasa tou esti fenómenu musical. Un llibru que recueye la hestoria del pub rock, los grupos, discografíes, los pubs qu'acoyíen música en direutu, fotografíes...es el primer y únicu llibru dedicáu al pub rock escritu n'español. Editar Editorial Mileniu de Lleida en 2002 y puede consiguise na so páxina web.
Villeirín
Villeirín ye'l nome de delles llocalidaes:
Chlorostilbon mellisugus
El esmeralda coliazul o colibrí esmeralda (Chlorostilbon mellisugus) ye una especie d'ave apodiforme de la familia Trochilidae qu'habita'l Cordal de la Mariña, Islla de Margarita, los Llanos y sur del Orinoco en Venezuela, de Costa Rica hasta Colombia, sur y oriente de les Guayanes, Bolivia y Brasil. Nel Caribe dende Aruba hasta Islla Trinidá.
Ye una ave de sabana, praderíes, cultivos y ámbitos abiertos similares. La fema pon los sos güevos en niales pequeños con forma de copa., similares a los del Chrysolampis mosquitus, sobre la caña horizontal d'un árbol. El tiempu d'incubación ye de 13 díes.
Glux-en-Glenne
Glux-en-Glenne ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Astronauta
thumb|300px|right|Astronauta de la [[NASA durante una misión espacial utilizando una mochila de propulsión MMU.]] Un astronauta, cosmonauta o taikonauta ye una persona que tripula una nave espacial o que s'alcuentra entrenada pa esti trabayu. A los viaxeros espaciales de los Estaos Xuníos o entrenaos por esti país tienen el nome d'astronautes los soviéticos o entrenaos na Xunión Soviética y, n'actualidá, en Rusia, tienen el nome de cosmonautes y a los de la República Popular China o entrenaos por ellos, taikonautes.
El primer viaxeru espacial de la historia foi'l cosmonauta rusu Yuri Gagarin (12 d'abril de 1961) y la primer muyer y primer civil en viaxar al espaciu foi, la tamién cosmonauta rusa, Valentina Tereshkova (16 de xunu de 1963).
Öskemen
thumb|300px|right|View of Öskemen from top floor of Hotel Irtysh thumb Öskemen (en kazaquistanín Өскемен, o Ust-Kamenogorsk (en rusu Усть-Каменогорск) ye la capital de la rexón kazaquistanina de Kazakstán Oriental. Tien unos 350.000 habitantes y encuéntrase nel puntu que xúntase dos grandes ríos: l'Irtysh y l'Ulba.
Historia
Creóse la ciudá nel 1720 pa cuartel militar y pal correu rusu, aunque tuvu'l gran desarrollu durante la Xunión Soviética. Vive de la mineralurxía y la siderurxía. Les mines dende l'entamu de los tiempos comunistes yeren de: cobre, plata, zinc y plomu. Ye fuerte la industria metalúrxica.
Demografía
Por contra de la norma xeneral del país, donde el 60% de la población ye kazakhstanina, nesta ciudá este coleutivu sólo ye menos del 30%, mientras que los rusos-ucraínos son mayoría nesta ciudá.
Deportes
Nesta ciudá ye conocida tamién polos sos xugadores de hockey sobre xelu como Nikolai Antropov por exemplu. L'equipu de hockey sobre xelu de la ciudá ye'l Torpedo. D'equí salen estos xugadores. Amás tien equipu de fútbol dende 1963, el FC Vostok Öskemen.
Acebéu
Acebéu pue referise a:
Himnu
Un Himnu ye, acordies col diccionariu de l'ALLA, una composición poética o musical n’allabancia de daqué o a daquién, o, tamién, una composición musical que simboliza un país o una comunidá.
Un himnu puede tar dedicáu a un dios, un santu, un héroe o una persona nomada; o tamién puede componese pa celebrar una victoria o dalgún socesu dignu d'alcordanza. Y tamién puede ser una composición musical qu'identifica una comunidá, una rexón, un pueblu o una nación, y que xune emocionalmente a los que la sienten o canten. Estos caberos son, les más de les veces, marches -que celebren victorias d'esa comunidá- o poesíes llíriques.
Leiophyllum
Leiophyllum ye un xéneru con ocho especies descrites de plantes perteneciente a la familia Ericaceae. Atópase n'América del Norte.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por (Pers.) R.Hedw. y publicáu en Xenera plantarum 313. 1806.
La Granxa (Maeza)
La Granxa ye un llugar de la parroquia de Maeza nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 14 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 289 msnm y tien una población de.
Premios Óscar de 1973
La 46ª ceremonia d'entrega de los premiu Óscar tuvo llugar el día 2 d'abril de 1974 nel Dorothy Chandler Pavilion de Los Angeles. La ceremonia foi presentada polos actores John Huston, Diana Ross, Burt Reynolds y David Niven.
Candidatures
thumb|right|150px|[[Jack Lemmon, ganador como Meyor Actor]] thumb|right|150px|[[Glenda Jackson, ganadora como Meyor Actriz]] thumb|right|150px|[[John Houseman, ganador como Meyor actor de repartu]] thumb|right|150px|[[Tatum O'Neal, ganadora como Meyor actriz de repartu]]
Óscar a la meyor película
Presentáu por Elizabeth Taylor.
Óscar a la meyor direición
Presentáu por Shirley MacLaine.
Óscar a la meyor actriz
Presentáu por Charlton Heston & Susan Hayward.
Óscar al meyor actor de repartu
Presentáu Ernest Borgnine & Cybill Shepherd.
Óscar a la meyor actriz de repartu
Presentáu por Charles Bronson & Jill Ireland.
Léon Degrelle
Léon Joseph Marie Ignace Degrelle foi un políticu belga y oficial de les Waffen SS, que terminó la so vida n'España. En fundando nos años 30 el movimientu políticu Christus Rex (Rexismu), d'inspiración católica y conservadora, radicalizó la so posición nos años siguientes, averándose al fascismu.
Combatió al pie de les fuercies de la Exa na Segunda Guerra Mundial na Lexón Valonia, una unidá estranxera axunta a les Waffen SS. Atopándose en Noruega nel momentu de la rindición alemana en 1945, llogró escapar a España, onde'l réxime de Francisco Franco protexólu mientres décades de la sentencia de muerte por crímenes de guerra pronunciada na so contra. La oportuna concesión de la nacionalidá española llibró-y de ser estraditáu tres el fin del franquismu, y dedicó los sos últimos años a escribir distintes obres. Siguió cola so militancia política ensin arrenunciar nunca a les sos idees nazis. Amás, participó viviegamente na reorganización de los nuevos partíos políticos d'estrema derecha n'Europa. Mientres la so estancia n'España, vivió sol nome falsu de José León Ramírez Reina.
Mocedá
Degrelle nació nel senu d'una familia católica burguesa d'orixe francés; el so padre yera fabricante de cerveza y emigrara a Bélxica, pocos años antes, a Bouillon, concretamente 6 años antes de la nacencia de Léon, por cuenta de la espulsión sufierta polos xesuites y al gobiernu anticlerical de Francia. Foi educáu nel catolicismu y cursó los sos primeros estudios nun colexu de la Compañía de Xesús. Los xesuites tendríen una notable influencia en Degrelle, que los definió como «los meyores educadores del mundu».[cita  Doctoró en Derechu pola Universidá Católica de Lovaina, onde foi influyíu pol pensador francés Charles Maurras, y exerció de siguío como abogáu nesa ciudá.
A empiezos de la década de 1930 afilióse a Aición Católica y empezó a trabayar pa una pequeña editorial católica llamada Christus Rex (en llatín, «Cristu Rei»), que publicaba un periódicu homónimu. Viaxó a Méxicu como corresponsal para cubrir la Guerra Cristera que se llibraba ente la Lliga Nacional pa la Defensa de la Llibertá Relixosa y el Gobiernu mexicanu, que d'alcuerdu a la Constitución de 1917 impunxera restricciones al cultu católicu y prohibiciones al cleru rellacionaes col exerciciu del so ministeriu. El berru de guerra de los cristeros, «¡Viva Cristu Rei y Santa María de Guadalupe!», impresionó fondamente a Degrelle que, al so regresu en 1934, fundaría Les Editions de Rex y empezaría a movilizase nel Partíu Católicu Belga (PCB) pa promover un cursu d'aición más militante. El 29 de marzu de 1932 casóse con Marie-Paule Lemay, cola que tuvo cinco fíos: cuatro muyeres y un varón (que finó nun accidente de motocicleta cuando yera mozu).
Actividá política
thumb|Léon Degrelle dando un discursu en 1937. El fracasu de les sos aiciones dientro del PCB y el francu refugu col que se recibió la so postura nuna xunta de la cúpula política del partíu en Kortrijk en 1935, llevó-y a dixebrase d'ésti.
Al añu siguiente, y denunciando lo que considera «corrupción» de los partíos esistentes — incluyendo al Partíu Católicu de Bélxica, sofitáu pola xerarquía eclesiástica — fundó'l Partíu Rexista. El so programa yera fuertemente populista ya incluyía denunciar la inxerencia de les grandes empreses y la banca na economía y la política belgues. De la estructura de los partíos comunista y socialista, Degrelle tomaría l'exemplu de les «cases del pueblu» como medio de movilizar a les mases; de los marxistes tomaría tamién un ideariu d'igualdá social, anque col mesmu énfasis verticalista que la Italia fascista de Mussolini aplicara a la organización corporativa de la sociedá.
El partíu cuntó con un sofitu inesperáu en Valonia, y llueu una filial en Flandes, el Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV) so la direición de Staf de Clerck, sumóse-y. Anque la so plataforma incluyía l'abolición del sistema democráticu y l'establecimientu d'una organización corporativa del gobiernu, el 24 de mayu de 1936 participó per primer vegada nes eleiciones, nes que llogró 21 diputaos y 12 senadores (11,49% de los votos). La seición flamenca tamién tendría representación, en consiguiendo 72.000 votos. En 1937 ameyoró la so actuación, llogrando un 19% de los sufraxos, pero'l sofitu aparraría nos años siguientes y n'abril de 1939 - yá cola Segunda Guerra Mundial n'acurres - les eleiciones llexislatives refundiaron namái'l 4,43% de los votos, llogrando cuatro diputaos y cuatro senadores.
Les esmoliciones del rexismu taben lloñe de ser homoxénees nesti momentu; más comprometíu cola posición fascista que col nacionalismu o'l ultramontanismu, otres dos corrientes brengoses nel partíu, Degrelle aconceyó n'agostu de 1936 con Benito Mussolini y al mes siguiente con Adolf Hitler, de los que llogró financiamientu pal partíu. Correllativamente, incorporó a la so plataforma principios antisemites, asemeyaos a los promovíos polos nazis. Aconceyó no siguiente con otros líderes de la ultraderecha europea d'aquellos tiempos, incluyendo a Corneliu Codreanu, líder de la Guardia de Fierro rumana, y a José Antonio Primo de Rivera, fundador de la Falanxe Española.
Segunda Guerra Mundial
Al españar la guerra en 1939, el partíu de Degrelle sofitó al rei Leopoldu III na so posición de neutralidá; el 10 de mayu de 1940, sicasí, l'Alemaña nazi invadió Bélxica. Degrelle culpaba de la guerra a Francia y al Reinu Xuníu, a la masonería y al «capitalismu xudíu», y anque desaprobaba polo xeneral la conducta guerrera del Tercer Reich, reconocía qu'ésti fuera provocáu polos Aliaos, que calteníense al marxe de la invasión a Finlandia per parte de la Xunión Soviética (la conocida como Guerra d'Iviernu), pero descargaben toa clase de maniobres para afrellar a Alemaña en distintos puntos d'Europa; ye asina que resuelve aplaudir la invasión de Noruega, en vista de considerala una esitosa reacción alemana énte la tentativa d'invasión británica. La resistencia estremó al Partíu Rexista, pero'l 28 de mayu de 1940 los belgues rindiéronse y establecióse un nuevu gobiernu. Antes d'eso, Degrelle foi prindáu'l día 10 xunto con otres 5.000 persones (comunistes fieles al Pactu Ribbentrop-Molotov, xudíos, anarquistes, nacionalistes flamencos, rexistes, etc.) y deportáu a Francia por una orde del 10 de mayu de 1940 emitida pol ministru de Justicia Pierre Janson, del gobiernu belga lliberal. La mayor parte de los sos compañeros de prisión seríen afusilaos ensin causa dalguna'l día 20 de mayu d'esi añu por soldaos franceses, nun episodiu entá non esplicáu; ye posible que'l xefe militar de la llocalidá nesos momentos fuera l'entós coronel Charles de Gaulle. Remanecería ellí namái de pasu, pos a la capitulación de Francia foi lliberáu del campu de concentración de Vernet el 22 de xunetu y tornó a Bélxica pa promover la reconstrucción del movimientu. La so posición de collaboración col réxime invasor nun cuntó cola aprobación universal de tolos rexistes; dalgunos, como Theo Simon y Lucien Mayer, entamaron un movimientu clandestín de resistencia. El 25 d'agostu del mesmu añu Degrelle empezaría a publicar nel periódicu collaboracionista Le Pays Réel.
El 1 de xineru de 1941, Léon Degrelle declaró públicamente la unidá del movimientu rexista col nazismu y el fascismu. Cuatro díes más tarde, Degrelle confesó la so almiración por Adolf Hitler, al que llamó «l'home más grande de la nuesa dómina». El 21 de xunu de 1941 establecería una alianza colos nacionalistes flamencos, un día antes de la invasión alemana a la Xunión Soviética. La unificación de la ultraderecha europea nun frente común contra la URSS daría la oportunidá pa estrechar los llazos de collaboración. En solicitando autorización especial de Hitler pa faelo, Degrelle fundó ese mesmu mes la Lexón Valonia (Legion Wallonie), una unidá de voluntarios belgues que combatiría a los soviéticos xunto cola Wehrmacht, de manera asemeyada a lo que fizo la División Azul compuesta por voluntarios españoles. thumb|Amerizaxe na [[Playa de La Concha (San Sebastián)|sablera de la Concha de San Sebastián (España) del bombarderu Heinkel 111 que tresportaba a Léon Degrelle dende Noruega en mayu de 1945.]] La Lexón Valonia, d'un millar de persones, combatió primeramente con uniforme y armes belgues nel Frente Oriental como parte de la Operación Barbarossa. En sufriendo graves perdes, y nel procesu de reorganización de les fuercies destinaes al ataque de la URSS, recibió refuerzos en 1943 al integrase nella tolos voluntarios de nacionalidá non xermana, colo que se convirtió nuna brigada d'asaltu axunta a les Waffen-SS. Degrelle fuera nomáu Cabu díes tres el so allistmientu, y Teniente pol so méritu en combate en recibiendo en mayu de 1942 una Cruz de Fierro. Al convertise en brigada, foi destacáu como Comandante (Obersturmführer) al mandu de la mesma.
La Lexón Valonia participó intensamente nos combates; Degrelle foi condecoráu por ello con un Nahkampfspange, una distinción apurrida a los participantes activos nel frente. Eventualmente, por aciu un alcuerdu con Heinrich Himmler, la Lexón sería tresformada na 28º División d'Infantería de les Waffen-SS, anque les sos dimensiones y equipamientu siguieron respondiendo a les carauterístiques d'una brigada. En febreru de 1944 recibió la Cruz de Caballeru de la Cruz de Fierro, y n'agostu del mesmu añu la Cruz de Caballeru con Fueyes de Carbayu, una distinción concedida namái a 883 militares en tola guerra. N'ochobre, finalmente, sería condecoráu cola Cruz Alemana d'Oru. Degrelle afirma que, n'ocasión de condecoralo, el Führer díxo-y que «si tuviera un fíu, quixera que fuera como usté».
El 2 de mayu de 1945, cuando la derrota alemana yera yá evidente, Himmler nomó a Degrelle Brigadeführer de les SS, anque'l nomamientu nunca tuvo efeutu, pos Himmler fuera desaposiáu de les sos responsabilidaes partidaries y militares n'abril. Degrelle había yá abandonáu'l frente pa viaxar a Copenḥague, lloñe de la llinia d'avance de los Aliaos; trés díes depués atopábase n'Oslu, pero poco más tarde les fuercies alemanes en Noruega capitularon. Degrelle escapó a España nel avión Heinkel del ministru nazi Albert Speer; en travesando les llinies enemigues acabóse-y el combustible y el so avión cayó al mar na badea de San Sebastián (Guipúzcoa), al norte d'España. En rescatándolo de les agües, el réxime franquista garantizó-y asilu políticu, y asiláu per España viviría hasta la so muerte'n Málaga en 1994.
Asilu de la dictadura franquista
La entrega de Degrelle xunto cola de Pierre Laval — el xefe de la Milice francesa y principal collaborador de la Gestapo na Francia de Vichy, tamién abellugáu en territoriu español tres la cayida de la Exa — foi esixida polos Aliaos en vista de la neutralidá que caltuviera España mientres la guerra. Magar Franco apurrió a Laval, la delicada condición de Degrelle, gravemente mancáu nel so aterrizaxe forzosu, dexó-y escusase temporalmente de faelo con ésti. Mientres l'añu d'hospitalización, Degrelle empezó a escribir el so llibru Campaña en Rusia.
Foi xulgáu en Bélxica in absentia, y el 29 d'avientu de 1945 retiróse-y la nacionalidá belga, siendo condergáu a muerte por collaboración con el invasores alemanes. El 21 d'agostu de 1946 Franco asonsañó vencer a la presión internacional pa la so entrega, pero-y dexó fuxir y nel so llugar apurrió a un sosias, que la so identidá foi rápido descubierta. José Finat y Escrivá de Romaní — antiguu direutor xeneral de Seguridá — y José María Martin Hoffmann — identidá de Hans Joseph Hoffmann, el que fuera cónsul honorariu xeneral d'Alemaña en Málaga, miembru bien relevante de la Gestapo, artífiz del asentamientu de munchos nazis n'España y de la Rede Ogru — facilitaron dineru, documentos falsos y sofitu a Degrelle por que se despintara. Degrelle foi acoyíu na finca estremeña del falanxista pronazi Eduardo Ezquer.
Bélxica reclamaría infructuosamente la estradición de Degrelle mientres 15 años. En 1954, pa tapecer la so identidá y perpetuar la so estancia n'España, Degrelle recibió la nacionalidá española, adoptando'l nome de José León Ramírez Reina. Cola ayuda de la Falanxe Española, dirixó una empresa constructora que fizo abondes obres pal réxime franquista. Mientres la década de 1950 y hasta 1963, Degrelle tuvo allugáu na finca «La Carlina», xunto al conceyu de Constantina (Sevilla), onde llevó a cabu unes obres de construcción d'un palacete y unes residencies axuntes, que güei inda subsisten. Nelles reflexa la so pasión pola arqueoloxía y l'arte.
Condena per negacionismu
En 1985, unes declaraciones de Degrelle publicaes na revista Tiempo y en televisión negando la esistencia del Holocaustu fueron oxetu d'una demanda xudicial per parte d'una sobreviviente xudía rumana llamada Violeta Friedman. Anque les instancies iniciales fallaron a favor de Degrelle, el Tribunal Constitucional d'España llegó a la conclusión de que, magar el derechu a la llibertá d'espresión cubre tamién la publicación de falsedaes o aburuyes de los fechos históricos, ésta constituye un agraviu a la dignidá de los afeutaos, y condergó a Degrelle a una fuerte multa. Carta abierta al Papa sobro Auschwitz, publicada en 1979, foi oxetu de la mesma midida.
Pese al sofitu de CEDADE y otros grupos neonazis españoles, la sentencia fíxose efeutiva; Degrelle siguió, sicasí, apaeciendo nos alcuentros de la estrema derecha per toa Europa y foi l'invitáu d'honor na concentración entamada pa conmemorar el centenariu de la nacencia d'Adolf Hitler el 20 d'abril de 1989. Pocos años más tarde, el 31 de marzu de 1994, Degrelle morrería nel Sanatoriu Parque San Antonio de Málaga, a la edá de 87 años.
Degrelle vivió los últimos años de la so vida en Benalmádena, llocalidá turística de la Costa del Sol.
Obres
La proteición de la dictadura franquista permitió-y a Degrelle escribir numberoses obres de divulgación del ideariu rexista y fascista. A empiezos de la década de 1970 foi unu de los principales promotores de CEDADE; Ediciones Nothung, la imprenta de la organización en Barcelona, publicó dellos de los sos llibros, ente ellos Mil años de Hitler y Nuesa Europa. Otros títulos, incluyendo Espíritos apasionaos, Memories d'un fascista y Carta abierta al Papa sobro Auschwitz fueron publicaos por Editorial Fuercia Nueva y Ediciones D.
Gouloux
Gouloux ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Julio Colomer Vidal
Julio Colomer Vidal foi Abogáu del Estáu y políticu valencianu.
Biografía
Trabayó como abogáu en Valencia y militó na Derecha Rexonal Valenciana (DRV). Nes eleiciones xenerales d'España de 1936 foi escoyíu diputáu pola provincia de Valencia pola CEDA. Foi asesináu en Valencia el 19 d'agostu de 1936 al empiezu de la guerra civil española, el mesmu día que l'industrial Vicent Noguera Bonora.
Cristina Marcos
Cristina Marcos ye una actriz española.
Biografía
Nació en Barcelona, pero creció y educóse en Madrid. Con diecisiete años el realizador Manuel Gutiérrez Aragón #afitar nella pa protagonizar al pie de Fernando Fernán Gómez la película Maravíes, rodando de siguío La próxima estación, dirixida por Antonio Mercero.
Remataos estos trabayos, Cristina compaxinó los sos estudios d'Arte Dramático na escuela de Cristina Rota cola carrera universitaria de Filoloxía Hispánica, tres los cualos presentóse a dellos castings. N'unu d'ellos, un direutor pidió-y pa los so plasmu qu'interpretara una escena "como si fora una mazana podre..."
Gerardo Herrero #contratar p'A la chisba (1987). Cuatro años más tarde llogró la so primer candidatura a los Premios Goya pol so curtiu cometíu en Tacones lejanos (1991), so les órdenes de Pedro Almodóvar. #Tres años más tarde llograría'l cabezón pol so papel de señora de la llimpieza, divorciada y con fíu, con firme voluntá y que terminaba empareyada con unu de los sos xefes en Todos los hombres sois iguales (1994). Esi mesmu añu Cristina Marcos participó n'Ente coloraes, drama carcelario sobre muyeres.
Mientres los años siguientes tornó a la comedia de la mano d'Eva Lesmes y Antonio del Real en, respeutivamente, Pon un hombre en tu vida y Corazón loco. En televisión aceptó un papel secundariu en La Rexenta, la llectura de la novela de Leopoldo Alas "Clarín" llevada a cabu por Fernando Méndez Leite, y que-y supunxo'l premiu de la Unión d'Actores.
En 1997 protagonizó Ma ye boba, comedia negra sobre la mediocridá d'una sociedá encegolada pol ésitu fácil y qu'apenes puede despintar la so fonda vulgaridá.
En 2000 aceptó encabezar el repartu de dos series de televisión. Na primera El grupu encarnó a una muyer solitaria, aburrida de la so propia vida, y que combatía les sos frustraciones allegando a un psicólogu (interpretáu por Héctor Alterio) qu'axuntaba a los sos pacientes (Unax Ugalde, Antonio Molero y Mariola Fuentes). Na segunda, Un chupu pa ella, volvía quedar empareyada -per tercer vegada- con Juanjo Puigcorbé.
En 2001 rodó la so última película pa la gran pantalla, Sin noticias de Dios, onde se punxo na piel d'una policía lesbiana encegolada pola protagonista, Victoria Abril.
En 2003 aceptó trabayar en Javier ya no vive solo, serie al serviciu d'Emilio Aragón.
En 2004 conoció'l so máximu ésitu teatral con El métodu Gronhölm, basada na pieza de Jordi Galcerán sobre'l procesu de fascistación esperimentáu nel mercáu llaboral. Los sos compañeros de repartu, Carlos Hipólito, Jorge Roelas, Eleazar Ortiz y Jordi Bosch, pa poder escenificarla sobre les tables #someter a una serie de xuegos suxuríos pola direutora Tamzin Towsend, ente ellos sentase nuna cafetería pa reparar nella a los grupos de trabayadores que folgaben nella y detectar cuál d'ellos tenía una posición de lideralgu... La Unión d'Actores compensó a Cristina Marcos con otra candidatura a los sos premios. Repitiría dos años dempués pola mesma función. Nesi intervalu de tiempu rodó una pequeña intervención en Alatriste, onde interpretaba a una xoyera a la cual vendía'l protagonista un collar que mercara pa la so amada.
Anguaño trabaya na serie Cuéntame cómo pasó.
Premios y candidatures
Premios Añales de l'Academia "Goya" Fotogrames de Plata Unión d'Actores Otros
James Michael Tyler
Biografía
El menor de seis hermanos, Tyler ye fíu d'un capitán retiráu de la Fuercia Aérea y una ama de casa. Cuando tenía once años, los sos padres morrieron y Tyler camudar a Anderson, Carolina del Sur, pa vivir cola so hermana. Estudió na Universidá Clemson y graduóse con un títulu en xeoloxía. Mientres el so tiempu na universidá foi miembru d'un grupu estudiantil de teatru, Clemson Players. Esta esperiencia espertó'l so interés por convertise n'actor. Recibió una maestría de Belles Artes de la Universidá de Xeorxa en 1987.
En 1988, camudar a Los Angeles y convirtióse nun asistente de producción pa Fat Man and Little Boy y tamién trabayó como asistente d'editor.
Vida personal
Tyler sofita a la Fundación Lili Claire y a les obres de caridá del Proyeutu de SIDA en Los Angeles. Ta casáu con una entrenadora personal llamada Barbara y dambos viven en Hollywood. Tyler toca'l tecláu nel estudiu del so llar y escribe música. Tamién esfruta xugar tenis, golf, y correr. Apocayá apaeció nes series Episodes y Modern Music.
Tyler como Gunther
Dende 1994 y hasta 2004, James Michael Tyler interpretó a Gunther na esitosa sitcom de la NBC Friends. Gunther yera un emplegáu de la cafetería Central Perk que sentía un gran amor non correspondíu por Rachel Green, interpretada por Jennifer Aniston. Tyler, orixinalmente unu de dellos extras ensin nome qu'apaecíen na serie, foi escoyíu pal papel de Gunther por cuenta de que yera l'únicu extra que sabía como operar una máquina de café espreso, yá que trabayara en delles tiendes de café enantes d'actuar. Esto llevar a una carrera de diez años con apaiciones en 131 episodios de los 236 de Friends; ye la estrella convidada qu'apaez más frecuentemente nel programa.
N'honor al aniversariu númberu 15 de Friends, en 2009, Tyler abrió al públicu un retruque del Central Perk en Carnaby Street, en Londres, por dos selmanes, dende setiembre hasta ochobre.
Clásicu de mil carácter
miniaturadeimagen|Clásicu de mil carácter utilizáu como diccionariu d'estilu: cada calter dar en distintos estilos en cada columna, llibru xaponés de 1756.
El Clásicu de mil carácter (en chinu, 千字文; trescritu en pinyin como Qiānzìwén), tamién conocíu como'l Testu de mil carácter, ye un poema Lliteratura de China chinu que s'utilizó como una cartiya pa la enseñanza de calteres chinos a los neños a partir del sieglu VI d'equí p'arriba. Contién esautamente mil carácter, cada unu utilizáu namái una vegada, entamáu en 250 llinies de cuatro carácter cada unu y arrexuntáu en cuatro versos de rima de llinia por que seya fácil de memorizar. Cantar d'una manera similar a los neños qu'aprienden l'alfabetu llatín cantando una "cantar del alfabetu". Xunto con el Clásicu de tres carácter y los Cien apellido de familia, formó la base de l'alfabetización na China tradicional.
La primer llinia ye Tian di xuan huang (Chinu simplificáu: 天地 玄 黄, chinu tradicional: 天地 玄 黃; pinyin: Ti'ndì xuán huáng; Jyutping: tin1 dei6 jyun4 wong4) ("Cielu y Tierra escuru y mariellu") y l'última llinia, Yan zai hu ye (chinu: 焉 哉 乎 也; pinyin: Yān zāi hū yě; Jyutping: yin1 zoi1 fu1 jaa5) esplica l'usu de les partícules gramaticales "yan", "zai", "hu" y "ye".
Historia
La popularidá del llibru na dinastía Tang demostrar pol fechu de qu'hubo unes 32 copies atopaes nes escavaciones arqueolóxiques de Dunhuang. Pola dinastía Song, yá que podría suponese que toles persones alfabetizadas han memorizado el testu, l'orde de los sos calteres utilizar pa poner los documentos en secuencia de la mesma manera que l'orde alfabéticu utilizar nos idiomes alfabéticos.
El reinu budista güigur de Qocho usó'l Clásicu de mil carácter y el Qièyùn y escribióse que "Na ciudá de Qocho había más de cincuenta monasterios, tolos títulos de los cualos son concedíos polos emperadores de la dinastía Tang, que guarden munchos testos budistes como Tripiṭaka, Tangyun, Yupuan, Jingyin, etc."
Nes dinastíes siguientes a la Song, el Clásicu de tres carácter, los Cien apellido de familia, y el Clásicu de mil carácter, aportaron a conocíos como San Bai Qian (Trés, Cien, Mil), del primer calter nos sos títulos. Yeren los testos cuasi universales d'introducción a l'alfabetización de los estudiantes, cuasi puramente varones, procedentes d'élites ya inclusive d'una serie d'aldeanos. Cada unu d'ellos taba disponible en munches versiones, impreses a baxu preciu y disponibles pa toos, yá que nun quedaron reemplazaos. Cuando un estudiante había memorizado los trés, podía reconocer y pronunciar, anque non necesariamente escribiera o entendiera'l significáu, aproximao 2000 calteres (hubo cierta duplicación ente los testos). Puesto que los chinos nun usaben un alfabetu, ésta yera una forma efectiva, anque engarrosa, de dar un "cursu aceleráu" na reconocencia de calteres antes de pasar a entender testos y escribir calteres.
Xapón
Dizse que Wani, un llexendariu eruditu chinu-baekje, tresmitió'l Clásicu de mil carácter al xaponés xunto con diez libros de les Analectas de Confucio mientres el reináu del emperador Ōjin (r. 370?-410?). Sicasí, esti supuestu sucesu preciede a la composición del Clásicu de mil carácter. Esto fai que munchos asuman que l'eventu ye a cencielles ficción, pero dalgunos creen que se basa en fechos, seique usando una versión distinta del Clásicu de mil carácter.
Corea
El llibru anótase como una fuercia principal, xunto cola introducción del budismu en Corea, detrás de la introducción de calteres chinos nel idioma coreanu. El hanja yera la única manera d'escribir coreanu hasta'l hangul foi creáu so la direición del Rei Sejong el Grande nel sieglu XV; sicasí, inclusive dempués de la invención del hangul, la mayoría de los eruditos coreanos siguieron escribiendo en hanja hasta finales del sieglu XX.
L'usu del Clásicu de mil carácter como cartiya d'escritura pa neños empezó en 1583, cuando'l rei Seonjo ordenó a Han Seok-bong (1544-1605) tallar el testu en bloques d'impresión de madera.
Cuarenta y cuatro leyenda de Cheon (cielu) a El so (agua) ente'l Clásicu de mil carácter fueron inscritos ún por ún nel revés de les Sangpyung Tongbo (una moneda coreana de la dinastía Joseon).
El Clásicu de mil carácter tien la so propia forma na representación de los calteres chinos. Pa cada calter, el testu amuesa'l so significáu (Hanja coreanu: 訓, saegim o hun) y soníu (Hanja coreanu: 音; eum). El vocabulariu pa representar el saegim nun camudó en cada edición, a pesar de la evolución natural de la llingua coreana dende entós. Sicasí, nes ediciones Gwangju y Seokbong, dambos escritos nel sieglu XVI, hai una serie de significaos distintos espresaos pal mesmu personaxe. Los tipos de cambeos de saegims en Seokbong nos de Gwangju cayen aproximao so les siguientes categoríes: Les definiciones anteriores fueron sustituyíes por sinónimos A partir d'estos cambeos, pueden atopase reemplazos ente coreanu nativu y coreanu. Polo xeneral, supónse que los "vocabularios saegim raros" son del sieglu pre-XVI, yá que se piensa que pueden ser una forma fosilizada de vocabulariu coreanu nativu o afeutaos pola influencia d'un dialeutu rexonal na provincia de Jeolla.
L'estudiosu de Corea del Sur, Daesan Kim Seok-jin (coreanu Hangul: 대산 김석진), espresó la importancia del Clásicu de mil carácter al oldear la ciencia concreta occidental y la metafísica asiática y el pensamientu empobináu al orixe na que "son los poemes recoyíos de la naturaleza del cosmos y les razones detrás de la vida humana".
Testos manchúes
Anguaño conócense dellos testos manchúes del Clásicu de mil carácter. Toos usen la escritura manchú pa trescribir calteres chinos. Utilizar na investigación sobre la fonoloxía china.
El Man han ciyan dzi wen (chinu simplificáu: 满汉 千字文, chinu tradicional: 滿漢 千字文; pinyin: Mǎn hàn qiān zì wén; Jyutping: mun5 hon3 cin1 zi6 man4) escritu por Chen Qiliang (chinu simplificáu: 沉启亮, chinu tradicional: 沈 啓亮, pinyin: Chénqǐliàng; Jyutping: cam4 kai2 loeng6), contién testu chinu y trescripción fonética manchú. Esta versión foi publicada mientres el reináu del emperador Kangxi.
Otru testu, el Qing Shu Qian Zi Wen (chinu simplificáu: 清 书 千字文, chinu tradicional: 清 書 千字文; pinyin: Qīngshū qiān zì wén; Jyutping: cing1 syu1 cin1 zi6 man4) por You Zhen (chinu: 尤珍, pinyin: Yóu Zhēn; jyutping: jau4 zan1), foi publicáu en 1685 como un suplementu a la Baiti Qing Wen (chinu simplificáu: 百体清文, chinu tradicional: 百體清文; pinyin: Bǎi tǐ qīngwén; Jyutping: baak3 tai2 cing1 man4). Apurre la trescripción manchú ensin orixinal chinu. Ye conocíu por ser referíu pol estudiosu xaponés Ogyū Sorai pa los estudios manchú yá nel sieglu XVIII.
El ciyan dzi wen ensin fecha que ye propiedá de la Biblioteca Nacional de Francia ye una variante del Qing Shu Qian Zi Wen. Créese que foi utilizáu pola oficina de traducción de la dinastía Joseon de Corea. Contién trescripción de hangul tantu pa manchú como pa chinu. Ye pervalible pal estudiu de la fonoloxía manchú.
Tresportes Xuníos d'Asturies
Servicios
Dende'l 23 d'agostu de 2014 úsense lletres entendíes ente l'A y l'O en llugar de númberos pa identificar les llinies
Llinies
Diurnes
Nocherniega
Tarifes
Les tarifes oficiales dende'l 1d'Avientu de 2014 son:
Unión de Cooperatives Agraries Asturianes
La Unión de Cooperatives Agraries Asturianes (UCAPA) ye una federación de cooperatives agraries del Principáu d'Asturies.
a los sos asociaos
Chlorostilbon notatus
La esmeralda gorgiazul (Chlorostilbon notatus o Chlorestes notata) ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, que s'atopa nel sur y oriente de Colombia, Venezuela, Trinidá y Tobagu, les Guayanes, Perú y Brasil.
Hábitat
Vive nos cantos de los montes y tamién n'árees cultivaes bien arbolaes, hasta los 800 m d'altitú, onde sobrevuela en busca de néctar ya inseutos, qu'atopa principalmente nos árboles, pero dacuando en plantes más pequeñes, inclusive cerca del suelu.
Distribución
Mide ente 8,5 y 9 cm de llargor y pesa en permediu 3,8 g. El machu tien plumaxe brillosu principalmente verde, corona y envés amorenáu, zanques blanques, cola color azul metálicu y una placa brillosa, tamién azul, nel gargüelu. La fema presenta'l banduyu blancuciu. El picu mide 18 mm, presenta la parte cimera negra y el quexal inferior acoloratada o rosada.
El so cantar ye un ssooo-ssooo-ssooo.
Reproducción
El nial tien forma de copa fonda, fecha de liquen y otros materiales vexetales finos y construyíu nuna caña horizontal. La incubación dura 16 díes y los pitucos abandonen el nial 18 a 19 díes dempués de la eclosión de los güevos.
Llindemurias
Llindemurias ye un llugar de la parroquia de Maeza nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 15 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 322 msnm y tien una población de.
Eugenia Balcells
Eugenia Balcells ye una artista visual de Cataluña, España.
Diplomada en Arquiteutura Téunica, los sos empiezos artísticos nos años setenta tuvieron amestaos al arte conceptual catalán y a la crítica sociolóxica, la sociedá de consumu y los medios de comunicación. Pionera del videu y de la instalación n'España, Eugenia Balcells caracterizóse pola creación d'estructures llumíniques, de construcciones simbóliques, definiendo la lluz como exa central de tol so trabayu, anque en cada momentu tuvo implicada cola realidá social y personal de la so redolada vital. En febreru de 2010 foi-y dada la Medaya d'Oru al Méritu de les Belles Artes pol Conseyu de Ministros d'España.
Puppis
Puppis ("Popa" en llatín) ye una constelación austral. Ye la mayor de los trés partes nes que se dixebró la constelación Nave Argo.
Carauterístiques destacables
El segundu astru más brillosu na constelación ye π Puppis, superxigante anaranxada de tipu K3Ib que forma parte del cúmulu abiertu Collinder 135, siendo la componente más masiva del mesmu. ρ Puppis, dacuando conocida como Tureis, ye la tercer estrella más brillosa de Puppis; ye una xigante blancu-mariella llixeramente variable distante 63 años lluz. Sígue-y en rellumu τ Puppis, dacuando llamada Rehla, una xigante naranxa con un radiu 26 vegaes más grande que'l del Sol. Ye una binaria espectroscópica que'l so periodu orbital ye de 1066 díes (2,91 años).
ν Puppis ye una xigante blancu-azulada de tipu espectral B8III a 371 años lluz de distancia del sistema solar. Sicasí, fai 3,6 millones d'años averar a solu 26 años lluz, polo que'l so rellumu algamó magnitú aparente -2,57, siendo muncho más brillosa que cualesquier de les estrelles visibles na actualidá. Azmidiske (ξ Puppis) ye otra estrella con nome propiu, una distante superxigante mariella de tipu G6Ia asitiada a unos 1300 años lluz.
Tocantes a estrelles variables, nesta constelación atópase L2 Puppis, xigante colorada y variable semirregular que la so variación de rellumu ye de 3,6 magnitúes; nos periodos de rellumu máximu ye la segunda estrella más brillosa de Puppis. Atopáronse nicios d'un posible exoplaneta alredor d'esta estrella, de masa bien incierto, polo que podría ser namái una trupa acumuladura de gas y polvu. Per otra parte, RS Puppis ye una conocida cefeida encuadrada nesta constelación; al tar arrodiada d'una nebulosa púdose midir la distancia que nos dixebra d'ella con un error de solo'l 1%. Otra variable singular ye V Puppis, binaria eclipsante compuesta por una estrella azul de la secuencia principal y una subxigante; dambes estrellen orbiten alredor d'un oxetu masivu que nun emite lluz, polo que se piensa que ye un furacu negru, el remanente estelar d'una estrella qu'esplotó como supernova.
Chlorostilbon olivaresi
La esmeralda del Chiribiquete (Chlorostilbon olivaresi) ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, orde Apodiformes.
Puppis
Carauterístiques destacables
Puppis contién diverses estrelles con sistemes planetarios confirmaos. Hai de solliñar a HD 70642, nana mariella de tipu espectral G6V asemeyáu al Sol pero daqué más fría que la nuesa estrella. Al so alredor orbita un planeta que la so masa ye siquier dos veces mayor que la de Xúpiter. Coles mesmes, en redol a la estrella HD 69830 orbiten tres planetes de masa comparable a la de Neptunu; el más esternu ta asitiáu na zona de habitabilidad estelar. Otra estrella con un sistema planetariu ye HD 60532, una subxigante de baxa metalicidá con dos planetes más masivos que Xúpiter.
Nesta constelación atópase PSR J0737-3039, l'únicu púlsar doble conocíu. Ye un sistema binariu relativista de dos estrelles de neutrones qu'emiten ondes electromagnétiques en llonxitúes d'onda de radio. El denomináu Púlsar A tien un periodu de rotación de 22,7 ms, ente que'l so acompañante, llamáu Púlsar B, rota con un periodu de 2,77 s. El periodu orbital del sistema ye de 2,4 hores y produzse un curtiu eclís de radiu —d'unos 30 s de duración— cuando'l Púlsar B pasa per delantre del Púlsar A. 260px|right|thumb|[[NGC 2451 y la so estrella más brillosa, c Puppis.]] Como la Vía Láctea traviesa Puppis, esiste un gran númberu de cúmulos abiertos na constelación. M46 y M47 son dos cúmulos nel mesmu campu binocular. Esti postreru, afayáu pol astrónomu sicilianu Giovanni Battista Odierna antes de 1654, puede ser reparáu a simple vista baxu cielos escuros. M93 ye otru cúmulu abiertu, pequeñu anque brillosu, asitiáu daqué más al sur. La so forma recuerda a una camparina o a una estrella de mar. Otru cúmulu abiertu, denomináu NGC 2451, nun ye un únicu cúmulu sinón dos, unu detrás del otru: el primeru atopar a 197 pársecs y el segundu a 358 pársecs.
Chlorostilbon olivaresi
Descripción
Mide alredor de 8 ːcm y el so pesu ronda los 4 gr, siendo'l machu llixeramente más grande y pesáu que la fema. El so picu ye rectu y gruesu, el so plumaxe ye verde metálicu coles plumes primaries de les ales y cola de color verde escuru, cuasi negru.
Puppis
Carauterístiques destacables
NGC 2438 ye una nebulosa planetaria visible mui cerca de M46, pero piénsase que dambos oxetos nun tán físicamente venceyaos. Sicasí, la Nebulosa de la Calabaza —tamién llamada Nebulosa del Güevu Podre pola gran cantidá de compuestu sulfurosos que contién—, sí paez formar parte de M46 yá que comparte distancia, velocidá radial y movimientu propiu con ésti.
Oxetos de cielu fondu
240px|thumb|right|[[NGC 2467, activa rexón de formación estelar.]]
Mitoloxía
Yá que Puppis foi orixinalmente parte d'Argo Navis, nun tien mitoloxíes rellacionaes de manera independiente antes del sieglu XVII.
Herat
Herat (persa: هرات) ye una provincia d'Afganistán, asitiándose na zona occidental del país. Cunta con 1.425.083 habitantes (2007) nuna superficie de 54.778 km². La so capital ye Herat. Dalgunes ciudaes de calter son: Obe, Islam Qala, Ghurian, Karukh, Kohsan, Kusk, Toraghundi, Tir Pol y Zendeh Jan.
Distritos
thumb|300px|Mapa de los distritos. Los distritos de la provincia son:
Aisha Tyler
thumb|Aisha N. Tyler Aisha N. Tyler ye una actriz, comediante y escritora d'Estaos Xuníos, quiciabes meyor conocida pol so papel na primer temporada de Ghost Whisperer, al llau de Jennifer Love Hewitt; y el so papel recurrente en Friends, onde participó en dellos capítulos interpretando a la novia de Ross (David Schwimmer).
Primeres etapes de la vida
Aisha nació en San Francisco, California, fía de Robin Gregory, una profesora y Jim Tyler un fotógrafu. Los sos padres divorciáronse cuando ella tenía 10 años d'edá y foi criada pol so padre. Nació en Tyler un tempranu interés na comedia mientres la escuela secundaria, cuando ella allega a clases d'improvisación. Asistió al McAteer High School en San Francisco. Tamién asistió al San Francisco School of the Arts High School. Coles mesmes, asistió al Dartmouth College onde se graduó en Política de Mediu Ambiente y foi miembru de la fraternidá Tabard. En Dartmouth, ella cofundó un grupu femenín de cantar a capela, les Dartmouth Rockapellas, un grupu dedicáu al espardimientu de la conciencia social al traviés del cantar. Dempués de trabayar de volao en San Francisco pa una empresa de publicidá, percorrió'l país con una obra llixera tratando de faer carrera na comedia enantes de camudase a Los Angeles, California en 1996.
Carrera
La so carrera empecipiar na televisión en 2001 con trabayos como anfitriona del programa Talk Soup que foi atayada al añu siguiente y tamién presentó'l programa de The 5th Wheel en 2002. Tyler dedicó una cantidá significativa del so tiempu a proyeutos independientes, incluyendo un papel na obra Moose Mating, pa lo cual recibió un Premiu Imaxe NAACP. Tamién escribió, dirixó y protagonizó el curtiumetraxe independiente The Whipper.