cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Guillermo Cuadrado
Temporada 2017-18
El so primer gol de la nueva temporada marcar el 26 d'agostu na victoria 4 a 2 remontándo-y al Genoa na so casa.
Seleición Nacional
thumb|Cuadrado xugando cola [[Seleición de fútbol de Colombia|Seleición de Colombia en Brasil 2014.]]
Cuadrado tuvo na escuadra colombiana que llegó a los cuartos de final de la Copa América 2011 n'Arxentina. La so única apaición de la competición llegó nel so postreru partíu del grupu, una victoria por 2-0 sobre Bolivia en Santa Fe, en sustitución de Freddy Guarín dempués de 50 minutos.
El 11 de mayu del 2015 foi escoyíu por José Pékerman nos 30 pre-convocaos p'apostar la Copa América 2015. Foi escoyíu na nómina definitiva de 23 xugadores el 30 de mayu.
El 14 de mayu de 2018 foi incluyíu pol entrenador José Pekerman na llista preliminar de 35 xugadores p'apostar la Copa Mundial de Fútbol de 2018.
Copa Mundial de Fútbol 2014
Gracies al so regular rendimientu na eliminatoria, Cuadrado foi convocáu p'apostar la Copa Mundial de Fútbol de 2014 en Brasil. Con un rendimientu eleváu a nivel individual, marcó un gol frente a y foi líder n'asistencies con 4 en 387 minutos. Foi pieza clave pa la clasificación de la seleición nacional a octavos de final del tornéu. Pa octavos de final l'equipu nacional túvose qu'enfrentar a Uruguái, ganando 2-0 con un pase de gol de Juan Guillermo, y en cuartos de final fueron esaniciaos contra. A la fin de la competición, Cuadrado terminó siendo'l mayor asistente de la Copa del Mundu.
Palmarés y distinciones
Nota: en negrina competición vixente.
Vida privada
Juan Guillermo casóse civil con Diana Melissa Botero en marzu de 2016 nel Hotel Hilton Garden Inn. La pareya tien una fía llamada Lucía.
Pinetum Woburnense
Pinetum Woburnense (embrivíu Pinet. Woburn.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, xardineru, escritor inglés James Forbes. Espublizóse en Londres nel añu 1839 col nome de Pinetum Woburnense: or, A catalogue of coniferous plants in the collection of the Duke of Bedford at Woburn Abbey, systematically arranged.
El llibru constaba de 226 páxines y 67 plaques d'ilustraciones.
Alexandría
Alexandría ( árabe: الإسكندرية Al-ʼIskandariya, árabe exipciu: اسكندريه Isindireyya, Αλεξάνδρεια, coptu: Ⲣⲁⲕⲟⲧⲉ Rakotə), ye una ciudá del norte d'Exiptu, na zona más occidental del delta del Nilu, sobre una llomba que dixebra'l llagu Mariout del mar Mediterraneu.
Ye tamién l'actual capital de la gobernación del mesmu nome, y el principal puertu del país. Ye la segunda ciudá más importante d'Exiptu tres la ciudá d'El Cairu, capital del país.
Fundada por Alexandru Magnu nel añu 331 e.C. nuna estratéxica rexón portuaria, convertir en pocos años nel centru cultural del mundu antiguu.
Xeografía física
thumb|left|Fotografia dende satélite de la ciudá d'Alexandría ([[Exiptu), 1990]] left|thumb|[[Alexandru Magnu (Sarcófagu, Muséu Arqueolóxicu d'Istambul)]] Ta asitiada sobre una península y estiéndese hasta la islla de Faros y per tierra firme estender al sur del puertu oriental. Esta parte continental ta habitada por europeos ente que na parte de la península atopa'l barriu exipciu.
Ciudá portuaria
Dende l'antigüedá esistieron n'Alexandría dos puertos. En 1870 construyóse una escollera, reformada en 1906, qu'amplió'l puertu occidental convirtiéndolo nel meyor del Mediterraneu oriental, que soporta'l 80% del tráficu marítimu esterior d'Exiptu, yá que puede acoyer hasta 250 buques de gran caláu, y onde ta la terminal del oleoductu Suez-El Cairo-Alexandría, con una refinería de petroleu y el centru comercial, l'aduana y numberosos almacenes. Tamién s'usa como base polos barcos pesqueros. El puertu oriental convirtióse en puertu deportivu.
L'edificiu relixosu más importante de la ciudá ye la mezquita d'Abu al-Abbas al-Mursi, un xeque murcianu del sieglu XIII, patrón de los pescadores alexandrinos.
Alexandría na Antigüedá
Nel añu 332 e.C., Exiptu taba sol dominiu persa. Esi mesmu añu, Alexandru Magnu entró triunfante n'Exiptu como vencedor del rei persa Darío III y los exipciu aceptar y aclamar como a un llibertador. Hai que tener en cuenta amás, que n'Exiptu había dende enforma tiempu tres gran cantidá de colonies griegues y que polo tanto nun yeren consideraos como estranxeros.
N'abril de 331 e.C., fundó la ciudá que llevaría'l so nome nun llugar del delta del Nilu, sobre un pobláu llamáu Rakotis habitáu por un puñáu de pescadores. La eleición del allugamientu foi bien afortunada pos taba al abellugu de les variaciones que pudiera tener el ríu Nilu, y per otru llau, lo suficientemente cerca del so cursu como por que pudieren llegar al traviés de les sos agües les mercancíes destinaes al puertu, al traviés d'una canal que xunía'l ríu col llagu Mareotis y el puertu.
Al este d'Alexandría na antigüedá (onde agora ta la badea de Abu Kir) hubo delles islles y banzaos onde dende'l sieglu VII e.C. esistíen importantes ciudaes como Canopo y Heracleion. Esta postrera foi redescubierta apocayá so l'agua.
El llugar taba frente a una islla llamada Faru, que col tiempu y les múltiples meyores que se fadríen quedaría xunida por un llargu dique a la ciudá d'Alejandro. L'arquiteutu que realizó esta obra llamábase Dinócrates de Rodas. El dique tenía un llargor de siete estadios (185 m cada estadiu), polo que se-y llamó Heptastadio (Επτασταδίων). La construcción del dique conformó dos puertos, a entrambos llaos: el Gran puertu escontra l'este, el más importante; y el Puertu del bon regresu (Εύνοστος), al oeste, que ye'l que sigue utilizándose anguaño.
Nos amplios muelles del gran puertu atracaben barcos que derrompieren el Mediterraneu y l'Atlánticu. Traíen mercancíes que se apilaban nos muelles: lingotes de bronce d'España, barres d'estañu de Bretaña, algodón de les Indies, sedes de China. El famosu faru construyíu na islla de Faros por Sóstrato de Cnido, en 280 e.C., dispunxo nel so cumal un fueu permanentemente alimentáu qu'emponía a los navegantes, hasta 1340, cuando foi destruyida la edificación.
L'arquiteutu Dinócrates ocupóse tamién del trazáu de la ciudá y facer según un plan hipodámico, sistema que se venía utilizando dende'l sieglu V e.C.: una gran plaza, una cai mayor de trenta metros d'anchor y seis quilómetros de llongura que travesaba la ciudá, con cais paraleles y perpendiculares, cruciándose siempres n'ángulu rectu. Construyéronse barrios, asemeyaos a los que llevantaron los españoles nes ciudaes hispanoamericanes, les llamaes cortes. Les cais teníen conducciones d'agua por cañeríes. Alministrativamente estremar en cinco distritos, cada unu de los cualos llevó como primer apellativu una de los cinco primeres lletres del alfabetu griegu. Cuando Alejandro colar d'Exiptu pa siguir les sos lluches contra los perses dexó como alministrador d'Alexandría a Cleomenes de Naucratis.
Los habitantes d'esta magnífica ciudá yeren na so mayoría griegos de toles procedencies. Tamién había una colonia xudía y un barriu exipciu, de pescadores, el más probe y abandonáu de la gran urbe.
Alexandría convirtióse llueu nel centru de la cultura griega na dómina helenística y contribuyó a helenizar al restu del país de tal manera que cuando llegaron los romanos tou Exiptu yera billingüe. L'arte y l'arquiteutura yeren lo único que se calteníen puramente exipciu. Tan importante aportó a y tan grandiosa que la llamaron Alexandria ad Aegyptum, esto ye, "Alexandría que ta cerca d'Exiptu", perdiendo importancia'l restu del país.
El Muséu
Ptolomeo I mandó construyir el gran palaciu que sirviría d'agospiamientu a tola dinastía ptolemaica. El so fíu, Ptolomeo II Filadelfos foi'l impulsor y creador del edificiu llevantáu al otru llau del xardín y conocíu dende'l principiu col nome de muséu. Llamáronlu asina por respetu a la sabiduría, porque lo consideraron como un santuariu consagráu a les muses, que yeren les dioses de les artes y de les ciencies. Considérase como l'establecimientu científicu más antiguu del mundu, con una Universidá d'enseñanza cimera. thumb|180px|left|Tablilla romana del 56 e.C., mentando la Biblioteca d'Alexandría. L'edificiu constaba de dellos apartaos dedicaos al saber, que col tiempu fueron ampliándose y tomando gran importancia. Unu d'esos apartaos dedicar a biblioteca y foi quiciabes el que más creció y el que más fama adquirió nel mundu de l'antigüedá. Había tamién un xardín botánicu con plantes de tolos países conocíos, una coleición zoolóxica, un observatoriu astronómicu y una sala d'anatomía onde se faía la vivisección en cuerpos de criminales y onde, mientres dalgún tiempu, llegar a disecar cadabres.
Contenía habitaciones a manera de residencia pa sabios, gramáticos y médicos y tolos gastos corríen por cuenta de los reis que taben arguyosos d'esta institución y comíen munches vegaes ellí na so compañía. Los sabios amás d'investigar y estudiar, daben conferencies y lleiciones a los mozos que quixeren aprender. N'Alexandría llegó a haber hasta 14.000 estudiantes. Ellí vivieron los famosos gramáticos alexandrinos que determinaron les lleis de la retórica y la gramática, los famosos xeógrafos que diseñaron mapes del mundu y los famosos filósofos que'l so grupu acabó fundando una especie de relixón.
Ente los grupo de sabios atopábense personaxes tan famosos na Historia como Arquímedes (ciudadanu de Siracusa), Euclides, que desenvolvió ellí'l so xeometría; Hiparco de Nicea, qu'esplicó a toos la trigonometría y defendió la visión xeocéntrica del Universu, enseñó que les estrelles tienen vida, que nacen y dempués vanse moviendo a lo llargo de los sieglos y finalmente, muerren; Aristarco de Samos, que defendió tou lo contrario, esto ye, el sistema heliocéntricu (movimientu de la Tierra y los demás planetes alredor del Sol); Eratóstenes, qu'escribió una xeografía y compunxo un mapa bastante exactu de "el mundu conocíu", consiguiendo midir la circunferencia terrestre con un error inferior al 1%; Herófilo de Calcedonia, un fisiólogu que llegó a la conclusión de que la intelixencia ta nel celebru y non nel corazón; Apolonio de Pérgamo, gran matemáticu; Herón d'Alexandría, un inventor de caxes de engranajes y tamién d'unos aparatos de vapor estelantes (ye l'autor de la obra Autómates, la primer obra que conocemos nel mundu sobre los robots), etc. Más tarde, yá nel sieglu II, ellí mesmu trabayaron y estudiaron l'astrónomu y xeógrafu Claudio Ptolomeo y el médicu Galeno, qu'escribió bastantes obres sobre l'arte de la sanamientu y sobre l'anatomía; les sos enseñances y les sos teoríes fueron siguíes hasta bien entráu'l Renacimientu.
Nel sieglu III e.C. nació nesti templu del saber una nueva ciencia: l'alquimia, basada na sabiduría y conocencies de los exipcios sobre les sustances materiales y nes teoríes griegues sobre los elementos. Esta ciencia foi l'embrión de lo que sieglos más tarde sería la química, que les sos bases como ciencia esperimental sentó Antoine Laurent Lavoisier.
Escuela d'Alexandría
Denominar asina a la corriente filosófica neoplatónica que se desenvolvió ente los sieglos III y VII na ciudá, carauterizada pol sincretismu y l'eclecticismu. A ella pertenecen, ente otros, Olimpiodoro y Hipatia.
Dase tamién esti nome a la filosofía xudaica de Filón, quien vivió n'Alexandría nel sieglu I, ya interpretó la Biblia aplicando los métodos del platonismu estoicu. Ye la escuela filosófica de los pensadores cristianos alexandrinos, o venceyaos a esta ciudá, de los sieglos II ya III, que les sos idees tienen una poderosa influyencia en tola teoloxía del cristianismu primitivu. Los principales representantes fueron Clemente d'Alexandría (filósofu cristianu griegu) y Oríxenes (Padre de la Ilesia, alexandrín).
Nun sentíu más ampliu, tamién reciben el nome d'escueles d'Alexandría a les escueles científiques que surdieron na ciudá mientres los primeros sieglos e.C. ya influyeron n'otres ciudaes con idees ecléctiques y del neopitagorismu paganu. Destacaron Aristarco de Samos (astrónomu y matemáticu griegu), Hiparco de Nicea (astrónomu, xeógrafu y matemáticu griegu), Claudio Ptolomeo (xeógrafu y matemáticu greco-exipciu), Diofanto (matemáticu greco-exipciu), Eratóstenes (matemáticu, astrónomu y xeógrafu griegu), Ammonio Saccas (fundador del neoplatonismu), y Filón d'Alexandría (filósofu xudíu greco-exipciu).
Alexandría romana
Xuliu César tomó la ciudá nel 46 e.C., p'atayar la guerra dinástica ente Cleopatra y el so hermanu y correxente Ptolomeo XIII y mientres la batalla nel mar produció'l quema d'Alexandría, nel cual amburaron dellos almacenes de llibros nel puertu, pero non la Gran Biblioteca. Dempués d'asegurar a Cleopatra nel tronu exipciu y casala col so hermanu menor, Ptolomeo XIV, Xuliu César tornó a Roma. Mientres la guerra que se desamarró tres la muerte de César, Marcu Antoniu viaxó a Exiptu pa convencer a la reina de sofita-y. La entrada d'Exiptu na guerra supunxo tomar de la ciudá nel añu 30 por Augusto, que convirtió Exiptu en propiedá particular so, acabando asina cola independencia del país. thumb|330px|derecha|Teatru romanu. Los romanos convirtieron al país na tenada del Imperiu, colo qu'aumentó la importancia de la ciudá, en que los sos almacenes tenía de depositase tola collecha: cada añu, tenía d'unviase a Roma una cantidá de trigu que yera l'equivalente a la tercer parte del so suministru, cantidá y preciu que s'afitaba na bolsa d'Alexandría pola annona exipcia. Pa caltener aislláu al país, prohibióse l'usu de la moneda romana, que tenía de camudase pola local d'Alexandría. Toos estes disposiciones convirtieron a la ciudá nuna próspera metrópolis con dellos cientos de miles d'habitantes, cosmopolita y centru financieru de la zona.
Mientres el periodu romanu la ciudá esperimentó numberosos desastres: de primeres, la llamada Guerra Bucólica (172-5); depués foi escalada por un caprichu de Caracalla (215), y estrozada por Valeriano en 253, poles tropes de Zenobia, reina de Palmira, en 269, y por Aureliano en 273. Esti postreru escaló y destruyó dafechu'l Bruchión, desastre qu'estropió'l Muséu y la Biblioteca. Dizse que naquella ocasión los sabios griegos abellugar nel Serapeo, que nunca sufrió con tales desastres, y otros emigraron a Bizanciu. Finalmente, en 297 la revuelta del usurpador Lucio Domicio Domiciano acabó con Alexandría tomada y escalada poles tropes de Diocleciano, tres un asediu d'ocho meses (victoria conmemorada pol llamáu Pilastra de Pompeyo»). Dizse que tres la capitulación de la ciudá, Diocleciano ordenó que la carnicería siguiera hasta que'l sangre llegara a les rodíes del so caballu, llibrando a los alexandrinos de la muerte la cayida accidental d'ésti, al esnidiar nun charcu de sangre. Amás hubo nel periodu varios terremotos bederres. El del 21 de xunetu de 365 foi particularmente devastador. Según les fontes, hubo 50.000 muertos n'Alexandría, y l'equipu de Franck Goddio del Institut Européen d´Archéologie Sous-Marine, atopó no fondero de les agües del puertu cientos d'oxetos y cachos de columnes que demuestren que siquier el venti per cientu de la ciudá de los Ptolomeos fundir nes agües, incluyendo'l Bruchión, supuestu enclave de la Biblioteca.
En 616 los perses de Cosroes II tomaron la ciudá.
El cristianismu
thumb|250px|derecha|Arte copto: Arcánxel San Miguel. Una tradición bien antigua asegura que'l primer cristianu que llegó a Alexandría pa predicar la nueva relixón foi San Marcos. Esto asocedía nel añu 61 dempués de Cristu. La mesma tradición cunta que'l primer cristianu convertíu foi Aniano, d'oficiu, zapateru. San Marcos curó-y la ferida d'una mano y coles mesmes faló-y del significáu del cristianismu. Dende esos tiempos de predicación, los cristianos d'Alexandría y del restu d'Exiptu caltuvieron una gran tradición evanxélica. San Marcos foi escorríu sol mandatu del emperador Nerón y nel añu 68 foi martirizado y muertu. Dende entós hasta la dómina del emperador Traxanu (empiezos del sieglu II), los cristianos tuvieron que despintar les sos creencies, amenaciaos poles persecuciones. A partir d'esti momentu dexóse-yos con tolerancia estendese por tola ciudá d'Alexandría y adulces, a lo llargo de tol valle del Nilu.
Nel sieglu II, Panteno y, darréu, Clemente d'Alexandría y el so discípulu Oríxenes establecieron nesta ciudá un verdaderu pebidal de teólogos, hasta tal puntu que'l restu de la cristiandá mirába-yos con ciertu rocea. Ye la que se conoz como Escuela catequística d'Alexandría. Al llegar al sieglu IV, col emperador Constantín I el Grande, esistíen graves disensiones cristianes nel norte d'África y n'Alexandría. Les tensiones col restu de la comunidá cristiana conducieron a la cisma cola apaición amás del presbíteru Arrio y la so doctrina'l arrianismu. Por esta razón, l'emperador convocó'l concilio de Nicea, onde s'establecieron les bases del credo (declaración resumida de la fe católica).
Per otra parte, desencadenóse una abierta rivalidá ente les dos ciudaes más importantes del momentu: Constantinopla y Alexandría. Esta rivalidá afectó abondo a los eternos alderiques teolóxicos sobre la naturaleza o naturaleces de Cristu. Yera la guerra” ente los monofisitas y los ortodoxos de Calcedonia.
Pero les lluches y disputes ente cristianos siguieron ensin remediu y yá nel sieglu VI, nel añu 553, nel segundu concilio de Constantinopla, col emperador romanu Justiniano I al frente, foi declarada herética la ortodoxa de los cristianos d'Alexandría que siguíen enfrentaos a los cristianos de Calcedonia. Nos últimos años de mandatu d'esti emperador, los monofisitas de Siria empezaron a entamar la so ilesia separada del restu de los cristianos, con una estructura propia.
Cuando'l pueblu árabe musulmán llegó en plan de conquista a Exiptu nel 641 dieron el nome de qubt al cristianu d'Alexandría. Esta ye la pallabra que nós conocemos como coptu. El símbolu de la cruz de Cristu empezar a emplegar n'Alexandría, ente los cristianos coptos, foi un costume que nació ellí; sábese que nun esistía nes catacumbes nin nel lábaro de Constantino que llevaba un crismón.
Los cristianos coptos son la mayor relixón nesta rexón del norte d'Exiptu, anque nel sieglu XIX, los misioneros católicu y protestante convirtieron dalgunos de los siguidores ortodoxos a les sos respeutives ilesies.
L'islam
thumb|250px|right|Mezquita de Attarina.
Alexandría siguía siendo una de les mayores metrópolis mediterránees nel momentu de la conquista musulmana. El so patriarca, Ciro, capituló ante'l invasores n'abril de 641, al ser ganaes les fuercies imperiales locales. Sicasí, el gobiernu imperial nun reconoció la capitulación, y los sos habitantes alzar contra'l xugu musulmán. Tres 14 meses d'asediu, la ciudá foi conquistada polos musulmanes a finales de 642. L'historiador Eutiquio cita una carta escrita'l vienres de la lluna nueva de Moharram del añu ventenu de la Hégira onde'l comandante musulmán Amr ibn al As, al entrar na ciudá, dirixir al segundu socesor de Mahoma, el califa Umar ibn al-Jattab y fixo un inventariu de lo atopao na ciudá d'Alexandría: «4.000 palacios, 4.000 baños, 12.000 mercaderes d'aceite, 12.000 xardineros, 40.000 xudíos y 400 teatros y llugares d'esparcimientu». El cronista Ibn al-Kifti afirmó nel so Crónica de los sabios que naquel momentu foi destruyida la Gran Biblioteca. Anque los árabes pudieren destruyir numberosos llibros, lo cierto ye que nin la Biblioteca nin la biblioteca-fía del Serapeo esistíen yá daquella, víctimes de les guerres civiles ente romanos, de los desastres naturales y el fanatismu de los coptos.
Una flota imperial desembarcó na ciudá a empiezos de 645 pa reconquistar Exiptu, pero l'exércitu que tresportaba foi ganáu poles cimeres fuercies árabes, y acabó per retirar se. Tres un nuevu y llargu asediu, en 646 los árabes tomaron la ciudá per tercer vegada, destruyéndola en bona parte pa evitar que los bizantinos volvieren atrincherase nella vía marítima. Acabaron asina 975 años de pertenencia al mundu grecollatín.
Mientres un intervalu, ente 811 y 827, la ciudá tuvo en manes de pirates andalusíes, en ciertu mou antecedentes de los almogávares, pa retornar a manes árabes.
En 828, el cadabre de San Marcos foi recuperáu de la ciudá por navegantes venecianos, que lo depositaron na Basílica de San Marcos, construyida espresamente p'allugar los sos restos.
Tres un llargu cayente, Alexandría resurdió como gran metrópolis na dómina de les Cruzaes y vivió un periodu floreciente gracies al comerciu, con convenios colos aragoneses, xenoveses y venecianos que distribuyíen los productos llegaos d'Oriente al traviés del mar Roxu. En 1365 la ciudá foi brutalmente escalada en siendo tomada polos cruzaos empobinaos pol rei Pedru I de Xipre. Nos sieglos XIV y XV, Venecia esanició a la competencia y el so almacén alexandrín convertir nel centru de la distribución de especies hasta que los Historia de Portugal abrieron la ruta del Cabu en 1498, fecha que marca'l cayente comercial, agraváu pola invasión turca. Cuando Napoleón entró na ciudá, yera un pueblu mediu arruináu de namái 7.000 habitantes. Mehmet Alí reconstruyir nel sieglu XIX, convirtiéndose nuevamente nel gran puertu exipciu.
El 19 de mayu de 1798, los franceses salen de Toulon con más de 400 barcos, 40.000 homes y 10.000 marineros y lleguen a Alexandría'l 30 de xunu, el desembarcu de tropes facer en barques de remu hasta la nueche polo que s'asitia la so flota na amplia badea de Abukir, onde ye destruyida por Nelson un mes más tarde, tomando'l ingleses el control del puertu Alexandría y dando fin a la espedición francesa.
La flota británica bombardeó el puertu nel añu 1882, lo que provocó una gran quema y el saquéu de les ruines per parte de los beduinos. Al cabu d'un mes desembarcó un gran exércitu británicu que restauró l'orde y dio entamu'l protectoráu británicu sobre Exiptu. thumb|500px|centro|Alexandría en 1681.
Los xudíos d'Alexandría
Los papiros d'Elefantina dannos información alrodiu de la vida de la comunidá xudía asitiada na zona d'Alexandría tres tomar de Xerusalén en 586 e.C. por Nabucodonosor II, anque esisten datos d'asentamientos en dómina de Manasés.
Dende los reis lágidas, los xudíos de la Diáspora establecer na ciudá atraíos pol Muséu, protexíos pola tolerancia del mundu paganu en materia de diversidá relixosa, y crearon un activu focu intelectual con un centru d'estudios hebraicos.
Los xudíos gociaben de tolos derechos civiles, como cualquier ciudadanu griegu, pero calteníen les prerrogativas concedíes polos reis perses, y constituyíen una comunidá política independiente y autónoma, llindada namái pola subordinación a los Ptolomeos primeru y a los romanos dempués. Al so frente teníen los cargos de les comunidaes de la diáspora: arcontes, que rexíen los asuntos alministrativu y xudicial, y el archisinagogo a quien correspondía tou lo referente al cultu, amás d'un etnarca con grandes poderes civiles que-y dexaben tratar colos funcionarios d'Exiptu o del Imperiu romanu. Constituyeron asina un grupu étnicu apartáu de la población d'Alexandría, con un aislamientu llingüísticu, económicu y cultural que-yos dexó caltener la so identidá y relixón, fieles a la llei y a les tradiciones ancestrales. Los romanos, qu'antes del Imperiu fueren aliaos de los xudíos, otorgar dellos privilexos más, como la celebración del shabat. Sicasí, el sentimientu antijudío foi afaláu polos escritores griegos alexandrinos, que los acusaben de exclusivismu, grosería y desllealtá.
La negativa xudía a prauticar el cultu oficial al Emperador, xunto a los dos revueltes xudíes, provocó la hostilidá romana y abrasó la población xudía n'Alexandría (al igual qu'en Xerusalén), que constituyía un 40% de la ciudá hasta'l sieglu II d. C. Les rellaciones ente xudíos y griegos siguieron siendo tirantes y Alexandría convirtióse pasu ente pasu nun focu d'antisemitismu. El mesmu Lisímaco, direutor de la Biblioteca d'Alexandría, foi unu de los instigadores de desordes contra los xudíos. Anque nos sieglos siguientes Exiptu foi cuasi siempres un llugar relativamente seguro pa los xudíos, Alexandría caltuvo la so tradición antisemita y producíense biltos esporádicos antijudíos.
Escuela xudía d'Alexandría
thumb|190px|left|Septuaginta (Códigu alexandrín). Helenizados na dómina macedonia, tuvieron una gran inflúi sobre los sos correlixonarios na dómina de los seleúcides y asmoneos. Traducieron al griegu la Biblia, la llamada versión de los setenta o Septuaginta nos sieglos III ya II e.C., amás de producir una abondosa lliteratura hebrea en llingua griega: epopeyes, drames, obres moralizantes. Les más conocíes son la Carta de Aristea, los Oráculos sibilinos, el Llibru de la Sabiduría de Salomón. Ente los autores conocíos, puede citase a Eupolemo, Artipon Demetrio, Aristeo y Filón.
La que se llamó escuela xudía d'Alexandría ta fuertemente influyida pola filosofía griega. Al estudiar esta filosofía atopen conceutos espirituales y morales que deseyen conciliar cola Llei mosaica, considerando esta llei como fonte na que s'inspiraron aquellos filósofos, especialmente Platón. El métodu pa demostrar esta identidá foi la interpretación alegórica, yá conocida polos xudíos de Palestina y bien envalorada nos ambientes griegos.
La Escuela exexética d'Alexandría, qu'intenta hermanar la filosofía griega y el cristianismu, considérase socesora de la xudía.
La persecución contra les relixones monoteístes entamada polos emperadores romanos acabó con esta actividá lliteraria.
Conflictu
El 11 de xunu de 1882, españa n'Alexandría un movimientu xenófobu que s'estiende a otres ciudaes del delta del Nilu y nel intre del cual son asesinaos 200 estranxeros. El conflictu tuvo'l so orixe na entrada de barcos ingleses y franceses nel puertu d'Alexandría pa oponese al derrocamientu del Jedive Tewfik. El 11 de xunetu de 1882, una escuadra británica abre fueu sobre la ciudá y ocupar. El 13 de setiembre de 1882, Exiptu ye declaráu protectoráu británicu, statu quo que se caltuvo hasta 1946.
Alexandría anguaño
El so aeropuertu ye'l segundu d'Exiptu, con un gran tráficu internacional.
El Plan Toshka o "New Valley", inauguráu en xineru de 1997, que la so finalidá ye faer un delta alternativu paralelu al valle del Nilu que va recuperar tierres del desiertu, va ampliar les sos perspeutives de negociu.
La comunidá internacional, per mediu de la Unesco, financió'l Proyeutu de Reconstrucción de l'Antigua Biblioteca d'Alexandría: la Bibliotheca Alexandrina, que tien un centru de conferencies, un muséu de les ciencies, un planetariu, un centru d'estudios y l'Institutu Caligráficu y Muséu. Ocupa una área de 85.000 m² y guarda 8 millones de llibros, 100.000 manuscritos antiguos y 10.000 llibros raros, amás de material electrónico y audiovisual y bases de datos.
Vida social
Anque pola proximidá al mar les costumes nel vistir resulten un pocu más relaxaes que n'El Cairu, sigui esistiendo daqué de puritanismu nos espacios públicos, como la sablera o los cafés, namái con presencia masculina. La oración ye respetada, y l'alcohol, qu'en Cairo resulta habitual, ye raru. Col bon tiempu, los habitantes tán na cai: bien na corniche (20 quilómetros de paséu marítimu), bien nos cafés xugando al dominó y fumando la tradicional pipa d'agua, o de compres: dende la plaza de Mohammed Alí escontra l'interior, tola ciudá ye un amiestu de zoco tradicional y centru comercial modernu. A la fin de la sablera, el fuerte Qaytbay, qu'agospia'l muséu naval y una mezquita que'l so minarete foi destruyíu polos británicos nel sieglu XVIII, convirtióse nun centru de xuntes, dende onde se contempla la ciudá y el mar y puede tomase el té en dalguna de les ventanes.
La cosmopolita y occidentalizada vida de l'Alexandría de principios del sieglu XX, cuando'l 60% de la población formar coptos, griegos, armenios, xudíos, británicos ya italianos, sumió a partir de la proclamación de la república y de la crisis de Suez. La emigración de la mayor parte de les comunidaes griega, europea y xudía acabó col calter más cosmopolita de la ciudá. Nos últimos años apaecieron conflictos interreligiosos ente musulmanes radicales y cristianos coptos (12% de la población).
Patrimoniu
thumb|right|Pilar de Pompeyo.
Aquellos antiguos monumentos de que fala la historia d'Alexandría sumieron cuasi toos; namái de dalgunos llegaron hasta los nuesos díes restos y ruines tremaos:
thumb|right|El Muséu Grecorromanu.
Dalea bicolor
Descripción
Ye un arbustu de 30 cm a lm d'altor, tien munches cañes. Les fueyes son más anches nes puntes y tán estremaes en 7 a 13 hojitas, tienen muncha cera en dambes cares. Les flores son marielles o púrpures y dispuestes n'espigues a la fin de les cañes. Los frutos son unes vaines esplanaes con pelos nidios.
Distribución y hábitat
Ye orixinariu de Méxicu y Cuba, presente en climes semicálidos, semisecos y templaos ente los 540 y los 3000 msnm. Esta acomuñáu a carba xerófilu, pacional, montes d'encina y de pinu.
Propiedaes
La engorda cabra, unu de los nomes que recibe esta planta, ye utilizada polo xeneral pal tratamientu de trestornos dixestivos. En Aguascalientes, úsase por que "los neños formen estomaguito" cuando defecan verde, o tienen foria y vultura. Con esti propósitu dáse-yos a tomar un té preparáu coles cañes d'esta planta xunto con yerba de la pita (Helianthemum glomeratum), escobuca (Buddleja scordioides) y lleche. En cuantes que el simple fervinchu de les cañes, prescribir a los lactantes que presenten foria. En Guanajuato, la planta tamién s'alministra, per vía oral, contra los parásitos, pa tratar les disenteríes y enfermedaes de los reñones.
Taxonomía
Dalea bicolor describióse por Carl Ludwig Willdenow y espublizóse en Enumeratio Plantarum Horti Botanici Berolinensis,. . . 2: 787. 1809. El xéneru foi nomáu n'honor del boticariu inglés Samuel Dale (1659-1739).
bicolor: epítetu llatín que significa "con dos colores".
Dalea foliolosa
Dalea foliolosa ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les lleguminoses. Ye orixinaria de Méxicu.
Descripción
Ye una planta añal. Tien les fueyes estremaes en foliolos, paecíes a plumes. Flores n'espigues, pocu abondosos que s'alcuentren nes puntes de les cañes, los pétalos son de color coloráu-rosa o púrpura, con una especie de llabiu ampliu de color blancu.
Distribución y hábitat
Distribuyir dende Méxicu hasta Colombia onde ta presente en climes semisecos y templaos ente los 1040 y los 2500 msnm, acomuñada al monte tropical caducifoliu, carba xerófilu, monte d'encina y pacional alteriáu.
Propiedaes
En Guanajuato atribúyense-y propiedaes desinflamatorias y odontolóxiques. En Oaxaca emplegar nel tratamientu de la murnia o murria, amás de ser utilizada pa realizar llimpies.
Taxonomía
Dalea foliolosa describióse por (Aiton) Barneby y espublizóse en Phytologia 26(1): 1. 1973. El xéneru foi nomáu n'honor del boticariu inglés Samuel Dale (1659-1739).
foliolosa: epítetu llatín que significa "con pequeñes fueyes".
Reffroy
Reffroy ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llingües yabutí
Les llingües yabutíes (portugués Jabutí) son una pequeña familia de llingües falaes nel estáu brasilanu de Rondônia. Anguaño queden unos 30 falantes d'alcuerdu a les estimaciones de la UNESCO. Les llingües yabutíes tán severamente amenaciaes y en peligru inminente de convertise en llingües muertes. Les dos llingües de familia que sobrevien anguaño (Arikapú, Djeoromitxi) falar na rexón de Guaporé na cuenca del ríu Branco nel estáu de Rondônia.
Clasificación
El parentescu del arikapú y el djeoromitxí ([]) foi reconocíu por Loukotka sobre la base d'una llista comparativa d'unes 20 pallabres de les dos llingües, cerca de les cualos yeren cognados. Amás a partir de los datos publicaos por Rivet en 1953, Loukotka propusó que'l mashubi, anguaño estinguíu, formaría parte de la mesma familia, inda cuando el parentescu ye menos claru. La primer descripción razonablemente amplia del Yabutí (djeoromitxi) ye la debida a Pires (1992) que contabilizó unos 60 falantes (incluyendo dellos neños) que vivíen xunto a hablates de Makuráp (una llingua tuparí). Darréu Van der Voort trabayó con falantes d'estes llingües ufiertando información razonablemente detallada.
Clasificación interna
Anguaño esisten dos llingües yabutíes morrebundes, y presuponse qu'una tercer estinguida podría ser parte de la familia:
Rellaciones con otres llingües
Hasta hai relativamente pocu les llingües yabutíes tuvieron poco documentaes y esistieron duldes sobre la so clasificación. J. Greenberg (1987) incluyó'l yabutí dientro de les llingües macro-yê, siguiendo una propuesta de Nimuendajú (1935), anque Greenberg apurrió bien poca evidencia en favor d'esti parentescu. T. Kaufmann (1994) consideró que nin el Yabutí nin el Otí, taríen rellacionáu coles llingües macro-yê. Más apocayá Eduardo Ribeiro y Hein van der Voort, quien meyor estudiaron estes llingües consideren que sí tienen de considerase parte de la llingües macro-yê apurriendo una sólida evidencia comparando la llista de Swadesh nos dos llingües yabutíes col proto-yê reconstruyíu. Tamién el proyeutu de comparanza sistemática ASJP había encotnrado rellación del yabutí col grupu kaingáng-xokléng. Otru autores como Y. Aikhenvald y R. M. W. Dixon considerar como una familia aisllada ante la escasez de documentación qu'ufiertara evidencia concluyente del parentescu col macro-yê.
Fonoloxía
El sistema consonánticu d'eses llingües ye inusual yá que tien africaes llabiales (siendo l'únicu grupu de llingües con esta carauterística en tola Amazonia). L'inventariu del yabutí yeoromichí vien dau por: Esisten siete vocales orales más cuatro vovales nasales: La estructura silábica ye (C)V, lo cual significa que toa sílaba consta d'una única vocal (tipu V) o d'una consonante incial más una vocal (tipu CV), pero nun s'almiten sílabes más complicaes qu'esos dos tipos. L'acentu d'intensidá nun ye contrastivo y xeneralmente va a la fin de la pallabra.
Gramática
Les llingües yabutíes son predominantemente aglutinantes, emplegando preferentemente sufixos. La afijación y la composición empléguense enforma como procedimientos de derivación. Les categoríes léxiques abiertes inclúin nomes, verbos y axetivos (y seique los alverbios). El yabutí yereomichí usa preferentemente el marcaje de nucleu a les sos alternatives. Esiste un tipu de pronomes clíticos personales que pueden apaecer con nomes (marcando'l posesor), con postposiciones (marcando l'argumentu postposicional), con verbos intransitivos (marcando'l suxetu intransitivu) o con verbos transitivos (marcando l'oxetu). Naturalmente por cuenta de que esos clíticos pueden apaecer como argumentu suxetu d'intransitivos o argumentu oxeto de transitivos puede dicise qu'estes llingües presenten ergatividad.
Pinax Theatri Botanici
Pinax Theatri Botanici, ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol botánicu y médicu suizu, Gaspard Bauhin y espublizáu nel añu 1623.
Pinax theatri Botanici, ye un finxu de la historia de la botánica, al describir y calificar unes 6.000 especies. El sistema de clasificación nun yera particularmente innovador, l'usu de grupos tradicionales como "árboles", "arbustos" y "yerbes", y l'usu d'otres carauterístiques utilizaes como, por casu, arrexuntar les especies nel Aromata . Facer correutamente nel grupu de gramínees, lleguminoses, y dellos otros. La so contribución más importante ta na descripción de los xéneros y especies. Introdució munchos nomes de xéneros que fueron adoptaos más tarde por Linneo, y entá permanecen n'usu. Pa les especies curia les descripciones. amenorgándoles a tan poques pallabres como sía posible, y en munchos casos una sola pallabra bastaba como una descripción, lo que da l'apariencia d'un nome de dos partes. Sicasí, la descripción d'una sola pallabra yera inda una descripción destinada a ser de diagnósticu, non un nome arbitrariamente escoyíu (nel sistema de Linneo, munchos nomes d'especies son honorífiques, por casu).
Ampudia
Ampudia ye un conceyu de la contorna de Tierra de Campos de la provincia de Palencia, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España.
División alministrativa
El conceyu d'Ampudia entiende les llocalidaes de:
Historia
Villa bien antigua, que'l so vecinderu llegó a algamar 16 000 families; foi sede episcopal, y hubo nella un conventu de Templarios, otru d'Agustinos y otru de monxes Clares.
La so historia remontar a l'Alta Edá Media y va amestada, a los Rojas dende, Sancho Rojas (obispu), al Condáu d'Ampudia, Duque de Lerma.
Sebastián Miñano describir a principios del sieglu XIX como villa de señoríu nel partíu de Campos, Abadía Mitrada exenta Nullius dioecesis, con Alcalde Mayor, 1 cabildru de la colexata, a la que ta xuníu la parroquia, 3 ermites, 1 conventu de Gilitos, 1 hospital, 1 pósito, 1 castiellu antiguu con un balcón, dende'l cual afayar cuasi tol campu; 500 vecinos, 2168 habitantes.
El nucleu urbanu foi declaráu Conxuntu Históricu-Artísticu en 1965 gracies al so gran curiosu y a les sos cais porticadas.
Conxuntu Históricu
thumb|280px|Aspeutu del Castiellu. La Villa d'Ampudia, presenta un trazáu urbanu característicu de les villes de dómina bajomedieval, con una morfoloxía urbana carauterizada pola presencia d'una cortil fortificada que protexía la población, constituyíu pol Castiellu y la muralla, de la que se caltienen restos que dexen siguir parcialmente'l so desarrollu, como dos cubos de mampostería na carretera de Valoria del Alcor.
La presencia del castiellu, nun altor próximu al cascu urbanu, pero coles mesmes dixebráu pola so propia muralla y un espaciu vacíu, respuenden a una configuración urbana medieval propia d'un llugar de señoríu na que'l castiellu, ye al empar elementu defensivu frente al esterior y símbolu de xurisdicción interior.
La villa articúlase en redol a dos afitaos definidores, per un sitiu el castiellu y por otru la colexata de San Miguel, que definen Ampudia como un típicu exemplu d'estructura urbana medieval-bipolar.
La colexata de San Miguel, constitúi'l focu polarizador del urbanismu d'Ampudia, tantu en planta como en volume. En planta por cuanto que la ilesia colos sos trés grandes naves, xunida a la plaza que la preciede, constitúi un centru regulador del trazáu urbanu, complementáu pola esistencia d'otros edificios de calter monásticu y relixosu como'l conventu de San Francisco, la ermita de la Cruz, configurando asina una área urbana definida pola función relixosa. Lo mesmo asocede en volume, onde la figura de la so torre, conocida como la «Giralda» de Tierra de Campos constitúi un elementu focal de la definición urbana de la villa.
Nel entamu del XVII, Felipe III a instancies del Duque de Lerma, concede a la villa mercáu francu nos vienres y la celebración de feria franca del 8 al 15 de setiembre, lo que convierte a Ampudia, nun importante centru de mercáu.
De la pujanza comercial de la villa, ye reflexu'l so treme urbanu, carauterizáu por un viario de tipu regular definíu por una serie de cais principales, de considerable anchor, que traviesen el caserío de parte a parte. La presencia d'estes cais cabo atribuyila al orixe de la población como encruciyada de caminos nesti valle de Tierra de Campos. Otres cais nes proximidaes del castiellu, más estreches y tropezoses, falen de la esistencia d'una población d'ascendencia xudía.
Pero, son les portalaes el conxuntu que consagra la identidá de la villa, y constitúin un relevante exemplu d'arquiteutura tradicional castellana.
Concentraes nes cais Corredera y Ontiveros, caltuviéronse con escases alteraciones un conxuntu de cases porticadas, tratar de viviendes de dos altures, construyíes con un treme de madera y murios d'adobe y que la so parte baxa presenta una portalada entamada por aciu pies derechos aisllaos del suelu por una basa de piedra, que reciben los esfuercios al traviés de zapates de madera.
Delimitación del Conxuntu Históricu
Encruz Carretera Valoria del Alcor col camín del castiellu, llende sur de la parcela 24171 hasta'l Paséu San Martín. Avenida de Valladolid. C/La Escaba. Llindes esti de les mazanes 22333, 21214 y 21201 hasta Costanilla de Santiago. Trasera del castiellu. Camín d'accesu al castiellu hasta puntu d'entamu.
Tatsumi Iida
Tatsumi Iida (飯田 健巳, ) ye un futbolista xaponés.
Pax Británica
Pax Britannica (en llatín "Paz británica", por semeyanza cola Pax Romana) ye un términu utilizáu pa referise al periodu de paz relativa qu'hebo nel mundu ente 1815 y 1914, nel que l'Imperiu británicu convirtióse nel poder global hexemónicu y adoptó'l rol de "policía mundial".
El periodu 1815-1914 llámase tamién el sieglu imperial británicu, una y bones alredor de 26 millones de km² de territoriu y 400 millones d'habitantes añediéronse-y al Imperiu. Tres de la victoria sobre la Francia napoleónica los ingleses quedaron ensin dengún otru gran enemigu d'importancia, quiciás sacante l'Imperiu rusu na rexón del Asia central. Los intentos rusos d'estender la so influyencia nos Balcanes a costa del Imperiu otomanu foron albortaos por ingleses y franceses na guerra de Crimea (1854-56).
La Royal Navy británica controló, nesta dómina, la mayoría de les principales rutes comerciales, y nun tenía rival dengún del so altor. Eso permitió-y a Gran Bretaña tener, amás del control formal de les sos propies colonies, el control del accesu marítimu -y, poro, de les rutes comerciales- a rexones como Asia o América Llatina. Los comerciantes, armadores y banqueros ingleses teníen una ventaxa tan grande sobro los sos posibles rivales que lo que se llamaba "imperiu informal" británicu estendíase per bona parte del planeta
Historia
Tres de la perda de les sos colonies en Norteamérica na Revolución Americana Gran Bretaña centró'l so interés n'Asia, la rexón del Pacíficu y dempués n'África, espardiéndose hasta establecer lo que se conoz como Segundu Imperiu británicu (1783-1815). La Revolución Industrial entamó en Gran Bretaña nes décades finales del sieglu XVIII, y con ella aportaron nueves idees sobre'l llibre comerciu, exemplificáu pola obra d'Adam Smith La riqueza de les naciones (1776). El llibre comerciu foi'l principiu qu'aplicó Gran Bretaña dende la década de 1840, y tuvo un papel fundamental nel gran crecimientu económicu del país y na so dominación financiera del mundu
La ruptura del orden continental establecíu pol congresu de Viena debilitó esta Pax Britannica. Les tensiones ente les grandes potencies europees llegaron al cumal por culpa del declive del Imperiu otomanu, que desató una llucha por facese polos sos territorios que provocó la guerra de Crimea. D'otra banda, tres de la guerra franco-prusiana xurdieron n'Europa dos nuevos grandes estaos-nación, Italia y Alemaña. Ún d'ellos, Alemaña, entamó a industrializase enforma, y el so espoxigue, xuníu al de los Estaos Xuníos y al de Xapón, contribuyeron a la decadencia relativa de la supremacía industrial británica a entamos del sieglu XX.
Regnéville-sur-Meuse
Regnéville-sur-Meuse ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dalea frutescens
Dalea frutescens ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les lleguminoses. Ye orixinaria de Méxicu.
Descripción
Ye un arbustu ensin escayos qu'algama un tamañu d'hasta 3 metros d'altor; tarmos de color gris a marrón claro, fueyes fines, de color marrón acoloratáu. Fueyes hasta 3 cm de llargu, estremáu nun máximu de 8 pares de pequeños foliolos y una terminal nuna exa central, los foliolos con glándules chiscaes na superficie inferior. Glándules visible so una lente de mano de 10 aumentos. Flores en cabeces trupes o espigues nos estremos de les cañes, pequeñes, de color púrpura, que bren a partir de xunetu a ochobre. Frutu una cápsula pocu visible.
Taxonomía
Dalea frutescens describióse por Asa Gray y espublizóse en Boston Journal of Natural History 6(2): 175–176. 1850. El xéneru foi nomáu n'honor del boticariu inglés Samuel Dale (1659-1739).
frutescens: epítetu llatín que significa "que apuerta a arbustu".
Llingües wakash
Les llingües wakash son una familia de llingües orixinaria d'América entá falaes na zona costera al occidente de la Columbia Británica (Canadá), incluyida la Islla de Vancouver. Según Edward Sapir, perteneceríen al grupu Algonquino-Wakash de les llingües amerindies; Voegelin y otros cunten que tratar d'una familia aisllada.
Introducción
Les llingües de la familia distribuyir nel área alredor de la islla de Vancouver, ocupando tamién una parte substancial de tierra firme al norte de la mesma, na Columbia Británica. L'área d'orixe d'estes llingües paez coincidir cola área qu'ocupen anguaño yá que gran parte del so vocabulariu patrimonial referir a términos marítimos, rellacionaos cola pesca, el trabayu en madera o la fabricación de canoes, lo que suxure qu'históricamente'l léxicu del proto-wakash taba acomuñáu al mesmu tipu de mediu natural que'l qu'ocupen anguaño.
Entá ye más Sapir señala amás del ellaboráu léxicu del nutka pa munches especies marines, señala inclusive la esistencia de sufixos locativos en kwakiutl y nutka pa referise a actividaes qu'asoceden na sablera, la mariña predresa o'l mar. Tocantes a la cultura material dellos aspeutos culturales rellacionaos col potlatch apaecen nel estratu léxicu más antiguu del nutka esistiendo numberosos términos rellacionaos con mercar, dar fiestes, celebrar potlatchs y celebrar ceremonies de pubertá femenines. Esti aspeutu cultural refléxase inclusive na gramática que nuevamente contién sufixos acomuñaos col potlach, lo cual incidentalmente prueba l'antigüedá d'esos desarrollos culturales.
La familia de llingües wakash foi identificada na so forma actual por Boes (1889) quien nun trabayu de campu llogró identificar un bon númberu de correspondencies léxiques y sufixos gramaticales ente'l nutka y el kwakiutl.
División interna
La diferencia ente estos dos cañes foi xulgada de manera distinta por distintos autores. Sapir (1911) consideró que difieren tanto como'l llatín y les llingües eslaves dientro de la familia indoeuropea. Pela so parte Swadesh (1948) suxurió que la diferencia sería más bien similar a la diferencia ente'l inglés y les llingües escandinaves dientro de la subfamilia xermánica, los sos cálculos glotocronológicos envaloraben un tiempu de diverxencia ente'l nutka y el kwakiutl de 29 sieglos. La familia wakash consiste en 7 llingües conocíes:
Carauterístiques comunes
Les llingües wakash son llingües polisintétiques con una morfofonémica complicada, fuertemente sufijantes con sufixos léxicamente bien específicos. La distinción ente categoríes gramaticales como nomes, verbos o axetivos ye bastante difusa.
Rembercourt-Sommaisne
Rembercourt-Sommaisne ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.