cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christopher Walken
Años 2010
Walken volvió a Broadway cola obra de Martin McDonagh, A Behanding in Spokane, en 2010, y recibió una nominación a los premios Tony como meyor actor principal nuna obra de teatru. Axuntar con McDonagh pa trabayar na comedia negra Seven Psychopaths, estrenada en 2012. Tamién interpretó al fundador y líder d'un cuartetu de cuerdes en A Late Quartet.
Walken coprotagonizó xunto a Al Pacino y Alan Arkin la película Stand Up Guys, una hestoria sobre trés gánsteres veteranos que deciden dar un últimu golpe.
En 2013 protagonizó la campaña "Made From Cool" para Jack&Jones.
Popularidá ya imitadores
Walken ye asonsañáu pola so humor seco y la so estraña manera de falar, faciendo poses, ritmos erráticos y cambeos d'entonación nada convencionales, de forma similar a William Shatner (asonsañáu na serie animada Robot Chicken). Ye reverenciado pola so calidá pa espresar peligru y amenaza, pero les sos imprevisibles espresiones y xestos tamién lu faen pervalible na comedia. Ye célebre por aceptar cuasi cualquier papel que-y ufierten, declarando que solo refuga papeles cuando ta demasiáu ocupáu con otros proyeutos. Considera cada papel como una esperiencia d'aprendizaxe.
Ye un actor frecuentemente asonsañáu. Ente quien asonsañaron a Walken atópense Johnny Depp, Dave Grohl, Jake Gyllenhaal, Eddie Izzard, Jay Mohr, Kevin Pollak, Eminem, Kevin Spacey, Peter Garibaldi, Dave Wittenberg, Jeff Davis, Simon Helberg na serie de televisión The Big Bang Theory, y nel Kevin Bishop Show onde s'utiliza una de les sos frases conocíes, "these are my fucking crisps" (estes son les mios maldites frites). De cutiu tamién se fai referencia a él n'otros ámbitos de la cultura popular, como nel cantar "Hackensack" del grupu Fountains of Wayne. Walken interpretó papeles como villanu antagonista en delles películes populares. El programa Celebrity Deathmatch de MTV emitió una llucha ente Walken y Gary Oldman, citando les interpretaciones de munchos de los sos personaxes memorables. En febreru de 2008, aceptó'l premiu "Hasty Pudding Man of the Year" de Harvard. Walken declaró ser el "peor asonsañador del mundu".
Jay Mohr asonsañó la voz de Walken mientres lleía un llibru a los neños nel capítulu "Insane Clown Poppy" de The Simpsons.
La estación de radio de Washington DC llamada WTEM ESPN 980 empezó una seición selmanal onde "Christopher Walken" (interpretáu pol productor Marc Sterne) llapada mientres el mediudía pa comentar el desempeñu de los Washington Redskins mientres la temporada de fútbol americano.
Participaciones en Saturday Night Live
Fixo una parodia del so papel en The Dead Zone nun sketch tituláu "Ed Glosser: Trivial Psychic", nel cual el personaxe principal tien la hibilidad de predicir acertadamente eventos del futuru triviales y ensin sentíu.
Tamién asonsañó'l so papel en A View to a Kill nun sketch tituláu "Lease with an Option to Kill", nel cual repite'l so papel como Max Zorin. Zorin, quien tomó delles cualidaes d'otros notables villanos de Bond (el gatu y el traxe de Blofeld, el parche nel güeyu d'Emilio Largo), ta cafiante porque tou sále-y mal. El so xoril ta inda en construcción; los sos secuaces usen ropa que nun-yos queda; y el so tanque de tiburones tien una xigante esponxa marina en cuenta de tiburones. Un cautivu James Bond, interpretáu por Phil Hartman, ufiérta-y a Zorin un "bon tratu" nel xoril volcánicu de Blofeld si Zorin dexar en llibertá, Zorin acepta de mala gana.
Cantó y bailló el cantar "Let's Face the Music and Dance" d'Irving Berlin. Otru de los sos sketch foi "Colonel Angus", apináu de dobles sientidos, nel cual Walken interpretó a un deshonrado oficial confederáu. Les sos apaiciones en SNL volviéronse tan populares qu'él ye unu de los pocos anfitriones del show a quien se-yos dedicó un SNL DVD que contién namái les sos actuaciones (otros actores son Tom Hanks y Alec Baldwin), un honor de normal acutáu namái pa lo miembros regulares del repartu.
Hasta l'añu 2003, Walken fixo un sketch llamáu "The Continental", na que fai d'un "elegante galán" qu'en realidá nun puede torgar que lo ignoren. Anque n'apariencia ye caballeroso, los sos enclinos más malvaos inevitablemente estornen a los sos oxetivos. Lo qu'estrema a "The Continental" ye que les moces nunca son vistes; la cámara representa los sos puntos de vista. N'abril de 2008, cuando Walken presentó'l programa, foi la primer vegada qu'un capítulu d'él nun tenía un sketch o monólogu de "The Continental".
Candidatura a la presidencia
Walken foi parte d'una revesosa chancia en 2006 cuando nun sitiu web falsu n'agostu d'esi añu miembros del foru d'internet Genmay.com anunciaron que se postulara como candidatu a la presidencia de los Estaos Xuníos. Dalgunos creyeron que yera auténticu, hasta que'l publicista de Walken negar. Cuando en setiembre de 2006 nuna entrevista con Conan O'Brien preguntóse-y avera del asuntu, Walken amosóse interesáu pola chancia; y cuando-y preguntó dalgún eslogan pa la campaña, respondió: "¿Qué demonios?" y "¡Basta de zoolóxicos!". El sitiu, Walken2008.com, yá nun sigue en llinia.
Vida privada
Walken tuvo casáu con Georgianne Walken (apellíu de soltera Thon) dende 1969; ye direutora de casting, notable por trabayar en The Sopranos y nes películes empobinaes por Steve Buscemi. Viven en Connecticut y nun tienen fíos (Walken declaró n'entrevistes que'l nun tener fíos ye una de les razones pola cual tien una carrera prolífica). Tamién tienen una casa de vacaciones en Block Island. Avera del efeutu que causen los sos papeles de villanu cuando conoz xente, Walken diz: "Cuando me ven nuna película, esperen que sea daqué desagradable... Por eso ye bonu desafiar les mires dacuando". Cristopher ye heterócromo, ye dicir que tien los sos güeyos de distintu color.
Santibáñez de Vidriales
Santibáñez de Vidriales ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Son famosos los sos vinos, quesos y embutíos. Santibáñez ye un pueblu con numberosa fauna y flora. Los árboles más comunes son la encina, el castañu y carbes como'l tomillu, la jara y l'uz. Ente la so fauna atópense venaos, xabalinos, coneyos y diverses aves.
Toponimia y xentiliciu
El topónimu alude al santu patrón de la ilesia parroquial. Trátase d'una forma popular de "[Ecclēsĭa] Sancti Iohannis", con –b- epentética o de frayatu d'hiatu, forma en tou equivalente a la que produció los apellíos Peribáñez o'l topónimu Valdeiváñez en Topas (Salamanca). López Santos y otru autores realizaron revisiones d'esta serie toponímica, aniciada pol nome del santu en forma genitiva. Correas recueye en 1627 un refrán qu'atestigua la pervivencia popular d'esta evolución: “Santivaña si te diera non te ensaña”; y añede a manera de glosa: “el día de San Xuan danse kon un manoxo de xunzia en burlla”. Esto ye, nel día de San Xuan, nun tomes a mal esta chancia. Con otros formantes, rexístrase la mesma evolución del xenitivu Iohannis. Ye'l casu, en Llión, del pueblu Villibañe (< villa Iohannis).
El xentiliciu d'esta llocalidá ye santibañés.
Xeografía
Nel términu municipal atópense les llocalidaes de: Bercianos de Vidriales, Moratones, Pozuelo de Vidriales, Rosinos de Vidriales, San Pedro de la Viña, Santibáñez de Vidriales, Tardemézar y Villaobispo.
Historia
thumb|left|Ruines del campamentu romanu de Petavonium Nel so términu municipal, xunto a la pedanía de Rosinos de Vidriales, atópense les ruines del campamentu romanu de Petavonium, qu'amuesen la esistencia de poblamientu humanu nel conceyu de Santibáñez dende dómina romana. Nesti llugar asitiar a finales del sieglu I e.C. la Legio X Gemina, al tratase al valle de Vidriales d'un llugar estratéxicu dende onde controlar les guerres contra ástures y cántabros.
Más tarde, na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia Santibáñez de Vidriales quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques entamaríen la fundación del pueblu.
Darréu, na Edá Moderna, Santibáñez foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de Vidriales y la receptoría de Benavente.
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Santibáñez de Vidriales pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
Demografía
El conceyu cunta con una población de 998 habitantes a 1 de xineru de 2017 (INE), partida de la siguiente manera:
Patrimoniu
Al llau del edificiu del Conceyu atopa'l Centru d'Interpretación de los Campamentos Romanos, que dexa averase a la vida d'un campamentu como'l de Petavonium, recreando al traviés de material didáctico y numberosos oxetos el mundu de les lexones romanes. Al llau visítase tamién un pequeñu muséu monográficu nel que s'esponen cercos funerarios y cerámiques de la dómina topaes nel llugar.
Fiestes
Les fiestes patronales son les de San Xuan Bautista, el 24 de xunu, anque les fiestes suel durar dellos díes. El 24 de xunu celebra una misa n'honor al santu y pela tarde celébrense xuegos y manualidades. Pela nueche hai una orquesta hasta altes hores de la madrugada na que ye típicu faer una foguera que se suel saltar. Ente otres actividaes suelse cortar chopos y llevalos a la puerta de la ilesia y pela nueche suelse asitiar una caña de zrezal a la persona de presto.
Tamién los díes 2, 3, 4 y 5 de setiembre celebren les fiestes siendo'l día principal el 4 d'este mesmu mes, cola celebración de la feria artesanal de productos de la tierra, esi día nel parque del pueblu ye típicu mercar pulpu y consumilo ende mesmu. Pela tarde, hai diverses actividaes, como bailles rexonales, y un concursu d'autos llocos.
Históricamente yera un pueblu bien comercial, d'antiguo había mercáu tolos miércoles. Anguaño sumió, pero caltién esa tradición y tolos años nes feries y fiestes de setiembre, alredor de los díes 2,3,4 (día grande) y 5, celébrense la feria de productos de la tierra y d'artesanía, amenizado cola degustación del típicu pulpu y atraiciones varies como bailles rexonales, concursos d'autos llocos y grandes verbenes ente munches otres actividaes.
Nel mes de xunetu celebra una Concentración de coches Tuning y una carrera ciclista femenines (Memorial Manuel Riesco).
Servicios
Ye un pueblu al qu'alleguen munches persones de los pueblos d'alredor a faer les sos compres, tien ente otros servicios bancos, farmacia, restoranes, chigres, discoteques y piscina. Coles mesmes tamién cunta con aula de cultura, biblioteca, asociaciones deportives, y una aula d'interpretación de los campamentos romanos de Petavonium, con un pequeñu muséu. En dependencies del Conceyu, que ta asitiáu na C/Mayor e/n, atópase alcontráu unu de los 11 Organismos Oficiales pertenecientes al Serviciu Territorial d'Agricultura y Ganadería de la provincia de Zamora: La Unidá de Desenvolvimientu Agrariu qu'acueye tamién a la Unidá Veterinaria, qu'ufierten servicios oficiales a los llabradores y ganaderos pertenecientes a los conceyos de la zona que son los siguientes: - Ayóo de Vidriales. - Brime de Sog. - Calzadilla de Tera. - Camarzana de Tera. - Cubu de Benavente. - Fuente Encalada. - Granucillo de Vidriales. - Melgar de Tera. - Molezuelas de la Carballeda. - San Pedro de Ceque. - Santa Croya de Tera - Santibáñez de Tera. - Santibáñez de Vidriales. - Uña de Quintana. - Vega de Tera. - Villageriz de Vidriales.
Tuckerton
Tuckerton ye un borough del condáu d'Ocean, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Tarlac
Tarlac ye una ciudá filipina y la capital de la provincia homónima. Según el censu de 2000, tien 221.857 habitantes en 43.649 cases.
Barangayes
Tarlac estrémase alministrativamente en 76 barangayes
Bandera del Perú
miniatura|200px|Bandera Nacional de Perú esventolexando. miniatura|200px|Bandera [[Perú|peruana esventolexando. Anque la bandera col Escudu de Perú nel centru yá nun ye d'usu obligatoriu na mayoría de sectores, delles organizaciones y inclusive la población civil siguir utilizando.]] La bandera de Perú ye un pañu rectangular formáu por tres bandes verticales d'igual anchu, de color coloráu les llaterales y de blancu la central. Ye un símbolu patriu de Perú. Cuenta con variantes pa usos distintos: El Estáu peruanu usa'l Pabellón Nacional y la Bandera de Guerra, qu'inclúin l'escudo nacional al centru con distintos adherentes; ente que los civiles usen la Bandera Nacional, de forma simple, ensin l'escudu nacional.
La primixenia bandera nacional de Perú foi esplegada per primer vegada na Plaza Mayor de Lima, el 28 de xunetu de 1821, nel momentu de la proclamación de la independencia pol xeneral José de San Martín. El diseñu d'esta primer bandera yera distintu al actual, y solo se caltuvo los sos colores. L'exércitu de Perú dende l'añu 1821 emplega la bandera nacional pa estremase d'otres fuercies militares. L'actual bandera foi constituyida'l 25 de febreru de 1825, mientres el gobiernu de Simón Bolívar.
El 7 de xunu celébrase'l Día de la Bandera, en conmemoración del aniversariu de la batalla de Arica; y el 28 d'agostu la Procesión de la Bandera, na ciudá de Tacna.
Descripción
miniatura|Construcción oficial de la bandera. Ye de forma rectangular, ta compuesta de tres franxes d'igual anchu dispuestes verticalmente: una blanca al centru y dos coloraes a los estremos. Tien una proporción de dos pal anchu y trés pal llargu (2:3).
Diseñu
Mientres el gobiernu de Manuel A. Odría establecióse l'actual diseñu oficial de la bandera de Perú, per mediu del Decretu Nᵘ 11323 del 31 de marzu de 1950, que dicta les sos proporciones y midíes.
Hasta entós, la Bandera Nacional llucía nel centru l'Escudu Nacional; cola mentada llei, este foi removíu.
Colores y el so significáu
El colores actuales de la bandera peruana fueron tomaos del diseñu de San Martín y Torre Tagle. Nun se saben a ciencia cierta les razones poles que s'escoyó'l colloráu y el blancu, vease la seición sobre la bandera provisional de 1820 pa ver les teoríes de los historiadores.
Nun esisten tonalidaes oficiales determinaes poles lleis peruanes. Sicasí, hai delles iniciatives particulares n'equivalencies averaes en múltiples modelos de color, dalgunes en tonos cercanos al carmesí.
Banderes de la emancipación
miniatura|[[Ficheru:FIAV proposal.svg|23px Bandera de William Miller.]] Mientres el periodu d'emancipación, l'oficial inglés del Exércitu Llibertador de Perú Guillermo Miller enarboló na ciudá de Tacna una bandera que buscó axuntar a los peruanos independientes. Yera una bandera azul marín con un sol doráu (seique l'Inti) nel so interior. Esta bandera perdióse, pero quedó la so descripción.
William Bennet Stevenson nes sos memories indica que cuando Miller atopar en Tacna, nun se conocía una bandera que va representar a les tropes independientes de Perú, polo qu'usaron esta bandera azul con un sol nel centru.
Esta bandera atopar en dellos llistaos como una primer bandera de Perú. Hai un discutiniu ente si la bandera de Miller foi enarboliada en Tacna en 1820 o en 1821 yá que nun se conoz nenguna espedición anterior a la de Pisco de José de San Martín, y Miller recién llegaría a Tacna el 17 de mayu de 1821.
La de Miller podría ser una versión llibre de la bandera arxentina creada por Belgrano en 1811.
El 20 de xunu de 1811, el movimientu de Francisco Antonio de Zela en Tacna contra les autoridaes virreinales, amuesa una bandera colos colores azul y blancu. Esti movimientu coordinó la so aición cola Provincies Xuníes del Ríu de la Plata Xunto de Gobiernu del Ríu de la Plata.
Bandera nacional provisional de 1820
miniatura|[[Ficheru:FIAV historical.svg|23px Primer bandera republicana, creada pol xeneral José de San Martín.]] miniatura|Dibuxo que representa'l suañu de [[José de San Martín|San Martín.]]
Foi creada pol xeneral José de San Martín cola siguiente descripción dada nel primer artículu del decretu del 21 d'ochobre de 1820: Nel mesmu decretu determinar que la fuercia y puxanza del so mandatu va ser hasta que nel Perú establézase un gobiernu xeneral por voluntá llibre de los sos habitantes.
Nun se sabe a ciencia cierta l'orixe de la bandera. Una tradición lliteraria, escrita en 1917 por Abraham Valdelomar, cunta que'l xeneral José de San Martín, desembarcando nes costes del sur de Pisco (badea de la Independencia na actual Reserva Nacional de Paracas), inspiraríase nos colores de les parihuanas, unos flamencos de ales coloraes y pechu blancu.
L'historiador Mariano Felipe Paz Soldán esplica que la bandera peruana tien el colores colloráu y blancu porque José de San Martín tomó'l colloráu de la chilena y el blancu, de l'arxentina que yeren países que llibertara y que parte del Exércitu Llibertador nel Perú taba formáu por homes d'estes naciones, na so mayoría negros llibertos.
La propuesta de Paz Soldán sobre los colores foi rebatida por Jorge Fernández Stoll, quien argumenta que José de San Martín nun se basó nes banderes d'Arxentina y Chile, una y bones lo preponderante na bandera d'Arxentina ye'l color celeste, non el blancu; y na bandera de Chile lo esencial nun ye'l color coloráu sinón la forma y disposición de la bandera.
Fernández Stoll esplica qu'en setiembre de 1820 San Martín taba a favor d'una Monarquía Constitucional, polo qu'utilizó símbolos monárquicos pa definir la bandera. Mientres dellos sieglos la bandera de la Corona de Castiella foi colorada y blanca. Amás, les llinies diagonales buscaben representar la Cruz de Borgoña, de color coloráu y blancu, que yera la bandera del Virreinatu de Perú. Tamién amiesta que'l color coloráu de la bandera peruana débese en candia de la mascaipacha que los reis Inques usaben como corona y en candia del emblema del rei d'España.
Cambeos mientres el gobiernu de Torre Tagle (1822)
En marzu de 1822, José Bernardo de Tagle, marqués de Torre Tagle y Supremu Delegáu de la República (quien reemplazaba interinamente a San Martín, cuando esti viaxó a Guayaquil), decretó un nuevu diseñu. La composición establecía una franxa blanca tresversal encamada ente dos de color coloráu del mesmu anchor, con un sol coloráu nel centru, similar al sol de la bandera patriota utilizada por Guillermo Miller. El cambéu efectuáu, respondía, según Torre Tagle, ente otres coses, a los inconvenientes que demandaba "la construcción" de l'anterior bandera.
Nos campos de batalla surdió un inconveniente: la paecencia col pabellón español enzancaba la diferenciación de los exércitos, lo que provocó un nuevu cambéu de la bandera oficializáu pol decretu del 31 de mayu de 1822. La nueva orde del marqués de Torre Tagle estableció una versión formada de tres bandes verticales, de color coloráu los estremos y blancu la central, col sol coloráu nel centru de la banda blanca.
Bandera nacional de 1825
miniatura|[[Ficheru:FIAV historical.svg|23px 23x15px Cuarta bandera de Perú, creada en 1825.]]
Cambeos de 1950
En 1950, el presidente Manuel Odría modificó l'usu de la bandera a la so actual forma, esto ye, faciendo del pabellón pa la marina mercante (modelu simple, ensin l'escudu) la bandera nacional, y acutando la bandera col escudu al centru pa les instituciones oficiales del Estáu. El cambéu deber a que'l modelu simple usábase de facto al ser de más rápida confección.
Amás, oficializó un nuevu estandarte similar al anterior, que portaría l'escudu nacional acompañáu con banderes y estandartes en cuenta de cañes de palma y olivo. Esi foi dende entós l'estandarte oficial de les Fuercies Armaes.
Variantes
derecha|miniatura|150px|[[Ficheru:FIAV 011011.svg|20px|Usu estatal Pabellón Nacional.]] derecha|miniatura|150px|[[Ficheru:FIAV 001001.svg|20px|Usu militar Bandera de Guerra.]]
Bandera y pabellón institucional
La versión institucional, tantu de la bandera como del pabellón inclúi l'escudu d'armes nel centru.
Hasta 1950, la bandera y el pabellón iguábense iguales, pero col cambéu de Manuel Odría, el pabellón convertir na bandera estatal.
Bandera y pabellón de guerra
La Bandera de Guerra ye l'emblema nacional de modelu únicu que s'apurre a les Fuercies Armaes y a la Policía Nacional pa ceremonies, paraes, desfiles y p'estremales cuando tán actives. Ta compuesta pola bandera nacional col Escudo Nacional nel centru. Cada unidá porta como estandarte esta bandera col nome de la so unidá en lletres doraes en forma d'arcu debaxo del Escudo Nacional.
En casos de conflictos bélicos o aiciones armaes, les instituciones militar y policial porten la Bandera de Guerra.
Bandera de proa
derecha|miniatura|150px|[[Bandera de proa]]
El Perú usa tamién una bandera de proa mesma nes sos buques: consiste nun pañu cuadrangular de cantu encarnáu col Escudu d'armes nel centru. Nel mástil de los buques de la escuadra peruana y sobre esta bandera de proa, suelse asitiar la insinia del oficial de más altu rangu que s'atopa a bordu o la del Presidente de la República, si esti fora'l casu.
Estandarte Nacional
L'Estandarte Nacional ye la versión portátil del Pabellón Nacional, pa ser usáu ensin ondear nel interior d'edificios. Tien un formatu más pequeñu (1,40 × 0,93 m) y n'ocasiones col escudu delladiáu 45º de forma que seya visible en reposu sobre l'estil y con una banda o gordón inferior que torga que ondee.
Marcha de banderes
miniatura|Bandera de Guerra de les Fuercies Armaes de la República de Perú. miniatura|Cola de Banderes (instrumental)
La Marcha de banderes ye una creación musical entonada al momentu de izar la bandera, compuesta y propuesta pol maestru José Sabas Libornio Ibarra en 1895, mientres el gobiernu constitucional de Nicolás de Piérola ante la so esmolición pola interpretación indiscriminada del Himnu Nacional en toles ceremonies derivaes d'actos públicos. La lletra foi creada pol hno. Ludovico María, Hermanu de les Escueles Cristianes y direutor del Colexu La Salle de Lima, por pidimientu del presidente de la República, Manuel Prado Ugarteche. La Marcha de banderes ye tamién conocida equivocadamente como l'Himnu a la bandera.
el so enseña gloriosa inmortal, ::llevái n'alto siempres
peruanos d'invencible ardor.
coloráu color, ::cual fogaral d'amor, ::qu'en Ayacucho y en Junín
nel so corazón sos plegues lluchar, ::y si fuera menester
Día de la Bandera
miniatura|250px|Una vista del monumentu de Francisco Bolognesi na Plaza del so nome, en Lima, onde cada 7 de xunu celebra'l Día de la Bandera. El 7 de xunu de cada añu conmemorar nel Perú el Día de la Bandera, que ye'l día en que se celebra l'aniversariu de la batalla de Arica, onde morrieron heroicamente el coronel Francisco Bolognesi y los sos subordinaos combatiendo a fuercies cimeres, nel contestu de la guerra del Pacíficu.
Esti homenaxe foi establecíu por Decretu Supremu del 30 d'abril de 1924, nel Oncenio d'Augusto B. Leguía; anque yá antes, por Decretu Supremu de 8 de payares de 1905 decretárase'l xuramentu de fidelidá a la Bandera que teníen de faer los conscriptos en forma pública y solemne.
Anque nun ye consideráu día feriáu, los organismos estatales, según colexos públicos y privaos, realicen esi día les ceremonies correspondientes; en Lima la ceremonia principal realízase ante'l monumentu al héroe Francisco Bolognesi na plaza del so nome, cola presencia d'altes autoridaes del gobiernu y del exércitu.
New Providence
New Providence ye un borough del condáu d'Union, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Motey-Besuche
Motey-Besuche ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tomokazu Myojin
Tomokazu Myojin (明神 智和; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Nantilly
Nantilly ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carcharodus alceae
El Carcharodus alceae ye un lepidópteru ropalóceru de la familia Hesperiidae.
Distribución
Tien una distribución bien amplia: sur y centru d'Europa hasta los Urales y noroeste de Kazakstán, numberoses islles del Mediterraneu incluyendo les Baleares, Asia Menor y Próximu Oriente, Transcaucásia, Cáucasu y partes del oeste y centru d'Asia.
Hábitat
Tratase d'una especie xeneralista y qu'ocupa numberosos tipos de hábitats yerbosos onde crezan plantes nutrícies.
La canesba puede alimentase de Alcea rosea, Althea officinalis, Lavatera thuringiaca, Malva sylvestris, Malva neglecta, Malva moschata, Malva pusilla y Malva alcea.
Periodu de vol
Ye bivoltina al norte, ente abril y xunu y xunetu y setiembre, pero trivoltina o polivoltina al sur, ente febreru y payares, según la llocalidá y l'altitú.
Karaj
Karaj (en persa: کرج) ye una ciudá n'Irán, capital de la provincia d'Elburz. Ta asitiada a 20 km al oeste de Teḥrán, nes llombes de los montes d'Elburz.
La población de Karaj ye de 1.377.450 según el censu realizáu nel 2006, dexándola como la quinta ciudá más grande d'Irán dempués de Teḥrán, Mashhad, Tabriz y Isfahán.
Karaj ye principalmente famosu polos sos complexos d'atraiciones turístiques.
Josif Stalin
(en rusu: Ио́сиф Виссарио́нович Джугашви́ли, y en xeorxanu: იოსებ ბესარიონის ძე ჯუღაშვილი ,Yoseb Bessarionis dze Dzhughashvili; ), más conocíu como Josif Stalin (Ио́сиф Ста́лин) foi líder de facto de la Xunión Soviética dende metaes de los años 20 hasta la so muerte en 1953, y secretariu xeneral del Comité Central del Partíu Comunista de la Xunión Soviética (1922-1953), posición dende la que se convirtió nel máximu dirixente del partíu.
Tamién tenía'l nomatu de Koba (nome d'un héroe popular de Xeorxa). Usó dellos nomatos: David, Nijeradze, Chízhikov, Ivanóvich, hasta adoptar el d'Stalin, qu'utilizó dempués de la Conferencia Bolxevique de Tammerfors (Finlandia). El nome Stalin remanez de la pallabra rusa stal (aceru) col mesmu sufixu posesivu personal -in qu'usó Lenin.
Depok
Historia
EL 18 de mayu de 1696, un oficial VOC Cornelis Chasteltein mercó la tierra que conforma l'área de Depok. Créese qu'antes de morrer Cornelis escribió un testamentu nel que daba llibertá a los esclavos de Depok y distribuyía-yos la tierra convirtiéndolos en propietarios.
En 1871, el gobiernu holandés dexó que Depok entamara'l so propiu gobiernu y tuviera el so propiu presidente. Esti gobiernu funcionó independientemente hasta 1952 cuando dexó'l control de ciertes árees al gobiernu indonesiu. En marzu de 1982 Depok foi reclasificado como un ente alministrativu urbanu y en 1999 como ciudá.
Alministración
Depok estremar en 6 subdistritos: Beji, Cimanggis, Llimu, Pancoran Mas, Sawangan y Sukmajaya.
Economía
El comerciu ye un reglón importante de la economía de Depok. La zona central conocida como DeTos carauterizar pola presencia de dellos centros comerciales d'estilu modernu, según tamién de los mercaos tradicionales de Pasar Lama, Pasar Angung, Pasar Musi y Pasar Majapahit.
Educación
Les universidaes más importantes d'Indonesia establecieron los sos campus en Depok. Estes son:
Tresporte
El tresporte públicu ye'l mediu más importante pa movese dientro de Depok. Este inclúi rutes de buses como de trenes. El tren tien dos estaciones principales que son la estación Depok Lama al sur y l'estación Depok Baru al norte. Tamién hai dos estaciones menores allugaes na Universidá d'Indonesia y en Pondok Cina.
Navenne
Navenne ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Universidaes d'Indies
La iniciativa de la fundación partía del Emperador (namái nel casu de Carlos V) o del Rei (a partir de Felipe II), amás del respaldu del Papa (el Patronatu Regio en realidá dexaba en manes de la Corona Española cualquier asuntu rellacionáu cola xestión eclesiástica).
La precocidá con que se fundaron estes instituciones educatives, bien cimera a les equivalentes de l'América anglosaxona esplicar pola necesidá de cuntar con un numberosu grupu de persones con formación en teoloxía y derechu, pa los cargos alministrativu y eclesial de cada unu de los virreinatos, amás d'otres titulaciones, como la de medicina. De non menor trescendencia foi la constitución de la Universidá nun mecanismu de selección d'élites y la so gran eficacia en perpetuase, como yá lo fixera nos colexos mayores de la metrópolis. Los universitarios americanos fueron una parte sustancial del estratu social de los criollos, fundamental mientres los trés sieglos de sociedá colonial (XVI, XVII y XVIII) y, darréu, nos movimientos pola independencia hispanoamericana d'empiezos del sieglu XIX.
Paronimia
Nun tien de confundir se'l conceutu d'Indies o Nuevu Mundu (el continente americanu) col d'India (la nación asiática). Pa les universidaes de la India vease l'artículu de la Wikipedia n'inglés en:List of universities in India.
Alfa Lyncis
Alfa Lyncis (α Lyn / 40 Lyncis / HD 80493) ye la estrella más brillosa de la pequeña constelación del Llobu cerval y la única que tien asignada una lletra griega de Bayer. Ye una estrella variable de magnitú aparente +3,14. Tamién recibe'l nome, pocu utilizáu, de Elvashak o Alvashak, que'l so orixe ye árabe (الوشق al-washaq) y significa «el gatu montés».
Asitiada a 222 años lluz del Sistema Solar, Alfa Lyncis ye una xigante naranxa de tipu espectral K7IIIvar. Les sos carauterístiques son asemeyaes a les de la vecina Alsciaukat (31 Lyncis), magar la distinta distancia que nos dixebra de dambes pon de manifiestu que nun tán rellacionaes ente sigo. Ye 700 vegaes más lluminosa que'l Sol, tenida en cuenta la radiación qu'emite nel infrarroxu, yá que ye una estrella fría de 3860 K de temperatura. Como xigante que ye, el so radiu ye ente 59 y 65 vegaes más grande que'l radiu solar. La so masa ye aproximao'l doble que la del Sol.
Con una edá envalorada de 1400 millones d'años, nun se sabe con certidume en que fase de la evolución estelar alcuéntrase. Puede tar aumentando en rellumu con un nucleu inerte d'heliu, atenuando llixeramente'l so rellumu pola fusión del heliu internu en carbonu y oxíxenu, o amontando'l so lluminosidá con un nucleu inerte de carbono enantes d'espulsar les sos capes esteriores.
Oswaldo López Arellano
Oswaldo Enrique López Arellano foi un militar de carrera, políticu y empresariu honduranu, cuarentenu segundu presidente ente 1963 a 1971 y cuarentenu cuartu presidente de la república d'Hondures ente los años 1972 a 1975.
Biografía
Oswaldo Enrique López Arellano. Nació'l 30 de xunu de 1921 na ciudá de Danlí, departamentu d'El Paraísu, finó en 16 de mayu de 2010 en Tegucigalpa, M.D.C. capital de la república d'Hondures. López Arellano fíu d'una familia influyente, los sos padres fueron: Enrique López y Carlota Arellano. Estudió na Escuela Americana de Tegucigalpa” onde aprendió a falar un inglés fluyíu. Se enlistó nel exércitu a los dieciocho años y foi asignáu al Cuerpu d'Ametralladores, onde figuró xunto a Fermín Ramírez Landa y Arnaldo Alvarado Dubón; López Arellano, graduóse como pilotu de l'Academia Militar d'Aviación d'Hondures Capitán Raúl Roberto Barahona Llagos de la Fuercia Aérea d'Hondures, ente los años de 1942-1945 viaxó xunto a los cadetes: Gustavo Morales, Hérnan Acosta Mejía, Hiram Fiallos, al estáu d'Arizona, Estaos Xuníos onde estudió mecánica d'aviación. López Arellano, caltuvo'l so rangu de Coronel d'aviación mientres llargu tiempu y eventualmente aportó a Xeneral. Casóse con Gloria Figueroa y tuvo cinco fíos: Gloria Carolina, Oswaldo, Enrique, Leonel y José Luis.
Triunviratu militar de gobierno
López, foi parte de volao nuna Xunta Militar d'Hondures 1956-1957, y dimitió dempués de que fueren celebraes les eleiciones ganaes pol doctor Ramón Villeda Morales, candidatu oficial del Partíu Lliberal d'Hondures.
Xefe d'Estáu d'Hondures
Foi Xefe d'Estáu per primer vegada dende'l 3 d'ochobre de 1963 hasta'l 6 de xunu dea 1965, tomó'l poder por aciu un golpe militar, 10 díes primero que les eleiciones presidenciales van llevar a cabu y nel cualos el candidatu Doctor Modesto Rodas Alvarado del partíu Lliberal d'Hondures postulábase como claro vencedor y compunxo el so gabinete de gobiernu colos políticos de dambos partíos opositores.
Periodu constitucional
Oswaldo López Arellano, llogró que'l Congresu Nacional, nomára-y presidente constitucional, dende'l 6 de xunu de 1965 hasta'l 7 de xunu de 1971.
Mientres el so gobiernu, miles de salvadoreños buscaron el so llar y fonte de trabayu nel territoriu hondureñu, esto cambéu al implementase la nueva Llei del Institutu Nacional Agrariu, nes cualos munchos llabradores hondureños víense desarimaos pol so mesmu gobiernu al otorgar tierres vecinos; motivu pol cual, la llei hondureña foi modificada y volvióse severa colos inmigrantes salvadoreños, amás de que fueron repatriaos miles d'ellos y otros que yá adquirieren tierres llegalmente, fueron desaposiaes de les mesmes y devueltos al so país. Por esi entós el presidente salvadoreñu, tamién militar xeneral Fidel Sánchez Hernández, quien tamién asistió a la "Escuela de les Amériques", dambos conocíense y sentíen antipatía escontra'l comunismu y gran ciñu a la política d'Estaos Xuníos, y a la so carrera armamentista, pos fueron los Estaos Xuníos d'América quien aprovía d'armes a dambos países, oxetu pol cual, la discordancia del regresu de los sos compatriotes a tierra salvadoriana coles manes vacíes, resultó insultante; Sánchez Hernández foi'l primeru en mover el so exércitu escontra les fronteres con Hondures en xunetu de 1969, tamién foi'l qu'ordenó'l bombardéu de les ciudaes principales hondureñes que dio empiezu a la Guerra de los cien Hores o Guerra del Fútbol llomada asina por escusa, por cuenta de los alcuentros futbolísticos de dambes seleiciones pal campeonatu del mundu Méxicu 70. Mientres el conflictu, el presidente salvadoreñu general Sánchez Hernández, alzo l'animo de les tropes pa la invasión d'Hondures y collo, llograría más terrenal pal país, coles mesmes esplegaba'l so defensa detrás de les fronteres evitando asina un contraataque hondureñu, un por menor nun acompañaba a los salvadoreños, el de nun tar debidamente forníos pa invadir a Hondures y el de soportar el tal esperáu contraataque, per otru llau, l'altu mandu hondureñu ordenó la defensiva del territoriu nacional y l'ofensiva pa recular les tropes enemigues, mientres el presidente xeneral Oswaldo López Arellano abellugábase dientro de les bóvedes del edificiu del Bancu Central d'Hondures a dar les siguientes órdenes nel campu de batalla.
Gabinete de gobiernu
Esti periodu convertir en constitucional gracies a una moción de la Cámara Llexislativa, los nuevos secretarios tomen posesión dende'l 6 de xunu de 1965 al 6 de xunu de 1971.
Xefe d'Estáu 1972-1975
Oswaldo López Arellano, dexó que se realizaren otres eleiciones xenerales nel mes d'abril de 1971, de les cualos l'Abogáu Ramón Ernesto Cruz candidatu del Partíu Nacional d'Hondures resultó ganador y el 4 d'avientu de 1972, López Arellano volvió asumir el control y poder de l'alministración del país centroamericanu.
En 1975 la Comisión de Seguridá ya intercambiu de los Estaos Xuníos espunxo un esquema de la United Brands Company pa sobornar al presidente d'Hondures con US$ 1,25 millones, cola promesa d'otros US$ 1,25 millones por qu'amenorgara dellos impuestos de la esportación de plátanu. El negociu cola United Brands foi deteníu y el 22 d'abril de 1975 López foi espulsáu del poder nun golpe militar lideráu pol so amigu'l Xeneral Juan Alberto Melgar Castro. Esti escándalu foi conocíu n'Hondures como'l "Bananagate".
Decesu
El so fíu primoxénitu Oswaldo López finó en 1996, ente que el exgobernante finaría'l 16 de mayu de 2010 na ciudá de Tegucigalpa, a los 89 años, tres una enfermedá que lu caltuvo hospitalizáu nes sos últimes selmanes.
A Perdiguera
A Perdiguera, n'aragonés, o Laperdiguera, n'español, ye un conceyu de la provincia d'Huesca allugáu na contorna del Somontano de Barbastro. Tien una población de 105 habitantes, una superficie de 11,3 km² y una densidá de 9,49 hab/km².
Club Deportivo Quintanar del Rey
El Club Deportivo Quintanar del Rey ye un club de fútbol español de Quintanar del Rey, na provincia de Cuenca (Castiella-La Mancha). Foi fundáu en 1984 y xuega na. El so estadiu ye'l San Marcos, de yerba artificial con capacidá pa 2.800 espectadores.
Na temporada 2020-21 depués de pasar la ronda preliminar de la Copa del Rei nel sortéu realizáu'l 16 de payares de 2020 resultó empareyáu col Real Sporting de Xixón pa disputar la primera ronda de la Copa .
Gonepteryx rhamni
Gonepteryx rahmni ye una especie de caparina, de la familia Pieridae, que foi descrita orixinalmente, col nome de Papilio rahmni, por Linnaeus, en 1758.
Tangerang
Tangerang ye una ciudá que s'atopa a 20 quilómetros de Xakarta, la capital d'Indonesia. Ye'l nucleu urbanu más grande na rexón de Jabotabek, dempués de Yakarta. La población envalorada en 2014 ye de 2.001.925 habitantes. Ta alcontrada nes coordenaes 6°11′S 106°38′Y.
Introducción
Tangerang ye un centru industrial en Java con alredor de mil fábriques. Munches corporaciones internacionales tienen la so sede na ciudá. El so clima tiende a ser templáu y húmedu. Delles árees de la ciudá son pantanoses, incluyíes les cercanes al aeropuertu internacional de Soekarno-Hatta.
Gonepteryx rhamni
Descripción
Reproduzse una sola vegada al añu (mayu-agostu). La puesta realízase sobre los biltos tienros de rhamnus, efectuándose la fase de pupa na mesma planta.
Tangerang
Introducción
Nos últimos años la espansión de Yakarta llegó hasta Tangerang, como resultáu d'esto munchos de los sos residentes van a Yakarta a trabayar o viceversa. Desenvolviéronse munches ciudaes satélite de clase alta y nella, y cuenta tamién con centros comerciales, escueles privaes y centros de congresos. El gobiernu trabaya pa la espansión del sistema d'autopistes pa facilitar el tráficu creciente dende y escontra la ciudá.
Gonepteryx rhamni
Distribución y hábitat
Ye una especie bien estendida, dende África hasta'l sur d'Escandinavia. N'España dase sobremanera nel norte, anque ye frecuente tamién en Sierra Nevada (subespecie meridionalis, descrita por Rober, en 1907, n'Arxelia). Suel vivir en zones montiegues y húmedes, y ye frecuente nel pisu supramediterráneo. Les poblaciones suelen tar bien alcontraes y son bien sensibles a los déficits hídricos.
Referencies
Olivares, Francisco Javier; Barea-Azcón, José Miguel y otros (2011): Les caparines diurnes de Sierra Nevada, Conseyería de Mediu Ambiente, Xunta d'Andalucía, Granada, ISBN 978-84-92807-72-7, pp. 186-187.
Tangerang
Cina Benteng
Tangerang tien una significativa comunidá de chinos indonesios, munchos de los cualos provienen de Cina Benteng ("Benteng" significa fortaleza n'indonesiu). Son descendientes de trabayadores que fueron traíos polos colonizadores holandeses nos sieglos XVIII y XIX y la mayor parte d'ellos son entá trabayadores y granxeros. Son culturalmente distintos d'otres comunidaes chines del área: ente que nun son capaces de falar nengún dialeutu chinu, son culturalmente Taoístes y caltienen los sos llugares de cultu y los sos centros comuñales. Étnicamente son mistos, identificándose ellos mesmos como chinos. Hai un gran campusantu chinu en Tangerang, mientres munchos otros alcontrar en comunidaes de barriu como Lippo, Karawaci y Alam Sutra.
Gran parte de ChinaTown de Tangerang atópase en Pasar Lama, Benteng Makasar, Kapling, Karawaci (non Lippo Karawaci). Puede atopase cualquier comida, o cualquier cosa rellacionada con China. Lippo Karawaci y Alam Sutra son nueves zones residenciales. Gran parte de los residentes son recién llegaos, non auténticos chinos de Benteng.
Enllaces esternos
Sitiu oficial
Roselle Park
Roselle Park ye un borough del condáu d'Union, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Aphelocoma insularis
Aphelocoma insularis, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Corvidae, endémica de la islla de Santa Cruz na mariña de California.
Caltenimientu
Ta clasificáu como vulnerable pola UICN, por cuenta d'amenorgada área de distribución que fai que seya potencialmente vulnerable a un incidente catastróficu. La población, aparentemente estable, de siquier 9000 individuos fai que seya una ave común en Santa Cruz. Sicasí, l'establecimientu de Virus del Nilu Occidental (VNO) nel sur de California en 2003 puede representar una amenacia si crucia a la islla de Santa Cruz dende tierra firme. Los córvidos son especialmente vulnerables al virus. El caltenimientu activu llindar a controlar el númberu d'oveyes y gochos introducíos, que causaron la degradación del hábitat nel pasáu.
Neurey-en-Vaux
Neurey-en-Vaux ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Distritu de Delhi suroeste
Ocupa una superficie de 395 km².
El centru alministrativu atopar en Vasant Vihar.
Demografía
Según censu 2011 cuntaba con una población total de 2 292 363 habitantes.
Neurey-lès-la-Demie
Neurey-lès-la-Demie ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alfa Mensae
Alfa Mensae (α Men / HD 43834 / HR 2261) ye la estrella más brillosa na constelación de Mensa con magnitú aparente +5,08. Ye la más tenue ente toles estrelles «Alfa» de les distintes constelaciones. Al tar nuna constelación menor y ser namái de quinta magnitú, nun tien nome propiu.
Alfa Mensae ye una nana mariella de tipu espectral G7V en munchos aspeutos similar al nuesu Sol. Con una temperatura superficial llixeramente inferior al de la nuesa estrella —5560 K—, el so radiu equival al 84% del radiu solar. Relluma col 80% de la lluminosidá solar y tien una masa de 0,93 mases solares. Al igual que'l Sol, Alfa Mensae rota amodo, con un periodu de rotación de 32 díes, una selmana más que nel casu del Sol. La so edá envalórase ente 7.000 y 10.000 millones d'años, frente a los 4.600 millones d'años d'edá de la nuesa estrella.
Anque nun s'afayó nengún planeta estrasolar al so alredor, Alfa Mensae tien una elevada metalicidá —un 25% mayor que la del Sol—, datu que polo xeneral se rellaciona cola esistencia de compañeros subestelares. Alcuéntrase a 33 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Crypturellus cinereus
El tinamú o inambú café o cenizo o visiegu, Crypturellus cinereus ye una especie d'ave perteneciente a la familia Tinamidae y apaez en banzaos y montes de tierres baxes nel norte d'América del Sur. Pertenecen a una de les families más antigües del mundu de güei, conócense fósiles que se remonten diez millones d'años. Los sos rabiones reflexos xueguen un papel bien importante na so sobrevivencia.
Descripción
Ye un páxaru cobarde y reservao. Mide aproximao 30 cm de llargor. Ye reconocíu pol so cuerpu de color gris-fumu cola corona y la nuca nun tonu acoloratáu-marrón. Estos ayúdenlos a entemecese con ambiente natural polo que ye más difícil sían detectaes polos sos predadores, no que se conoz como cripsis. La parte inferior ye namái un pocu más pálida que'l restu del cuerpu y les patass paecen de color naranxa opacu. Les femes suelen ser llixeramente más grandes que los machos.
Ecoloxía
Ye conocíu por ser bono d'escuchar, pero bien difícil de ver. Tien un fuerte xiblíu distintivu, que s'escucha principalmente a l'amanecida y al atapecer. Tienen una única nota y pasen cuasi dos segundos ente cada xiblíu. Esta ave ye capaz de proyeutar la so voz pa paecer como si viniera d'otra direición, colo que ye bien difícil atopar el so allugamientu exactu. La llamada ente machos y femes son similares, magar los machos suelen llamar p'atraer a les femes. El tinamú café se de vezos diurnos. Cuando tán asustaos o son sosprendíos cuerren a cubrir ente la vexetación rápido. Los sos instintos afixéronse a actuar con rapidez, yá que al vivir sobre'l terrén tienen que fuxir pa evitar los depredadores polo qu'escasamente son vistos polos seres humanos. Usualmente caminen en llugar de volar, anque son capaces, pero ye inusual y curtiu. Magar namái puede volar en curtios periodos, facer de manera enérxica y direuta. Tienden a apaecer solos o en pareyes, y xeneralmente nun viaxen en grupos.
Dieta
Los vezos alimenticios dependen de la temporada nel so hábitat, anque na so mayoría son herbívoros. Nel branu la so dieta componer de pequeños frutos, granes ya inclúi pequeños invertebraos. Na dómina ivernizu suel comer una gran variedá de granes o bayes recoyíos sobre'l terrén. Cuando ye nuevu ye más dependiente de los inseutos que cuando se converten n'adultos. La Perdiz Cinereous nun escargata coles pates pa buscar alimentu, anque busquen debaxo de les fueyes o usen la so picu pa cavar.
Cría
El inambú café fai'l so nial y pon los sos güevos nel suelu del monte. Ponen dos güevos cada temporada. Estos güevos d'un color ente violeta y salmón. Les crias son capaces de movese cuando salen del güevu hasta'l puntu que cuasi pueden correr asina ruempen el cascarón.
Hábitat
Vive en montes tropicales de tierres baxes o montes pantanosos, hasta los 700 m d'altitú. Prefieren vivir cerca de los regueros. El so hábitat preferíu ye trupu, escuru y mestu. Esta especie ye nativa del sur de Colombia, el sur de Venezuela, Surinam, Guyana, Guayana Francesa, el norte y l'oeste de Brasil, esti d'Ecuador, esti de Perú, y el norte de Bolivia
Llugo
Llugo ye una parroquia del conceyu asturianu de Llanera. Ta allugada na zona centruoriental del conceyu y llenda al norte cola parroquia de Villardebeyo, al este cola de Pruvia, al oeste coles de Posada y Ables, y al sur cola de Cayés y col conceyu de Siero. Ye, colos sos 16,48 km², la mayor de les del conceyu, y tien una población de. Estos tán repartíos ente la población de La Estación, que ye, colos sos 3.323 habitantes, la mayor del conceyu, y les que vienen darréu: La Bérbola, Caraviés, Castañera, Castiello, Fonciello, Mundín, Pando, Pondal, Robleo, Santa Rosa, Silvota y El Truébano.