cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xeografía d'Hondures
Llagunes de menor estensión
Llaguna de Guaymoreto ta allugada al Nordeste de la ciudá de Trujillo y comunícase cola badea per mediu d'una canal natural por onde pueden entrar pequeñes embarcaciones. El so mayor llargor ye de 9 km. El so nome derivar de la pallabra Guaymuras, nome col cual los indíxenes conocíen a Hondures mientres los tiempos precolombinos; foi declaráu Abellugu Nacional de Vida Montesa según Alcuerdu Executivu Non. 1118-92 yá que algamó'l puestu númberu 30 de la llista de les maravíes d'Hondures.
Afuega'l Pitu
Variedaes
Según estáu de curación, puen alcontrase:
Xeografía d'Hondures
Llagunes de menor estensión
La Llaguna de Alvarado "atopar al noroeste d'Hondures nel departamentu de Cortés, perteneciente al conceyu de Puerto Cortés. Ta allugada nes coordenaes 15°50'35 latitud norte; y 87°54'48 longitud oeste. Cuenta con una canal d'accesu permanente col mar Caribe, que tien un llargor de 894 metros." "La Llaguna de Alvarado cunta con un espeyu d'agua de 8,4 km²; y con una fondura permediu de 4,5 metros y una máxima de 6 metros."
Llaguna Quemada o Llaguna de Los Micos tien un espeyu d'agua de 41,71 km² con una área de cuenca de 389,37 km² y 45,54 km² de tierres fluctuantes. La fondura permediu ye de 3,8 m y cuenta con una fondura máxima de 16 m, la temperatura permediu ye de 28℃. Ta allugada al oeste de la ciudá de Tela nel departamentu de Atlántida na desaguada del Río San Alejo. El so nome autóctonu ye Lagunu babunu qu'en llingua garífuna significa llaguna de los monos.
Afuega'l Pitu
Productores
Los productores de Quesu Afuega'l Pitu cola so data de fundación son:
Xeografía d'Hondures
Llagunes de menor estensión
Otres llagunes menores son: Llaguna Tinta asitiada ente Punta Sal y el Ríu Tinto, la Llaguna de Ticamaya asitiada al nordeste de la ciudá de San Pedro Sula, Llaguna de Jucutuma, que s'atopa cerca de la ciudá de La Lima, Cortés y la Llaguna de Toloa asitiada nel estremu occidental del Departamentu de Atlántida ente la Llaguna de Los Micos y el Ríu Ulúa. Tien 5 km de llongura por 3 km d'anchu y comunícase per mediu d'una canal col Ríu Ulúa.
Ríos de l'aguada del Caribe
La mayoría de los ríos hondureños desagüen nel mar Caribe, son los más estensos y caudalosos del país. Estos ríos, "presenten tramos de mocedá, maduror y vieyera nel so ciclu d'erosión." Los ríos más importantes de l'aguada del Caribe son: El Chamelecón, Ulúa, Aguán, Lean, Tintu o Negru, Patuca, y Segovia.
200px|left|thumb|Barra de los ríos [[ríu Ulúa|Ulúa y Chamelecón.]] "El Ulúa, ye'l ríu más anchu d'Hondures y por consiguiente'l que mayor caudal d'agües arrama nel Océanu, al oriente del Chamalecón, sacante seique'l Segovia, dempués de percorrer una gran estensión de territoriu, qu'entiende casi la tercer parte d'él. Formar la xunta de los ríos Blanco, Humuya," Otoro, Sulaco.
right|thumb|200px|Desaguada del [[ríu Cocu]] "El Tintu o Negru, naz nel monte de Fray Pedro na sierra de Agalta nel so cursu ye conocíu como Sico. Cerca yá de la mariña, estremar en tres brazos: Unu desagua na llaguna de Peñerada...y los otros dos brazos van direutamente al mar. La so estensión total ye como de 215 km. La barra d'esti ríu ye mala y variable, y el so caláu varia, según les estaciones."
El ríu Lean naz al Noroeste de la ciudá de Yoro, nos montes de Nome de Dios; tien un llargor de 60 km. Cubre una superficie agrícola de 883 km², y cubre una cuenca de 1885 km². Na so desaguada forma la barra Coloriáu nel departamentu de Atlántida.
L'Aguán o Romanu, ríu caudalosu y bien estendíu que naz nos montes de Sulaco, cerca de Yorito, nel departamentu de Yoro, y dempués de percorrer una estensión total como de 222 km, desagua nel mar al Este de Trujillo y de Punta Castiella. "Na so desaguada estremar nun ensame de brazos, formando un ampliu delta; el so valle ye unu de los más estensos y fértiles del país."
200px|left|thumb|[[Ríu Guayape afluente del Patuca.]] El Motagua naz en territoriu de Guatemala; tien un llargor de 486 km. Polo que ye consideráu'l ríu más llargu de Guatemala. Cubre una cuenca de 2539 km². A la fin del so trayeutu sirve de llende ente les repúbliques de Guatemala y Hondures. Dempués de correr por basar norte del monte de Omoa desagua nel golfu d'Hondures.
El Patuca, que flúi nel estremu nor-oriente d'Hondures, tien el so orixe na unión de los ríos Guayambre, Jalán, Guayape y Telica, engrosándolo otros munchos afluentes, dalgunos d'importancia. Dempués de percorrer los departamentos d'Olancho y Gracies a Dios desagua en por dos brazos unu va dar a la llaguna de Brus y l'otru al mar Caribe. Esti ríu tien un llargor máximu de 500 km y cubre una cuenca de 24.695 km².
Aguada del Pacíficu
right|thumb|200px|Ríu Goascorán El ríu Goascorán naz nel valle de Comayagua y puede dicise que tien el so orixe nos mesmos llugares que'l Humuya. Mientres el Humuya cuerre escontra'l norte, el Goascorán empónse direutamente al Sur. "Polo cual estos dos ríos que caminen en direición contraria, corten dafechu, el cordal de mar a mar, abriendo un valle tresversal." El Goascorán termina nel golfu de Fonseca, percorriendo un valle que la so parte baxa y cercana a la mariña ye por demás fértil. Les poblaciones de San Antonio del Norte, Caridá, Sacu. Aramecina y Goascorán queden sobre les sos riberes, nun ye navegable, tien de llargu 115 km.
El ríu Choluteca o Grande naz nos montes de Lepaterique y sigue en direición Este y Nordeste hasta pasar por Tegucigalpa onde se-y axunten el Guacerique y el Chimbo o Chiquito; dende equí sigue aldu al Norte, describiendo un semicírculu a Este y Sur, percuerre los departamentos del Paraísu y Choluteca y desagua nel golfu de Fonseca, pasando antes pola cabecera del postreru de los departamentos nomaos y pol pueblu de Marcovia. Tien un llargor de 250 km y cubre una cuenca de 7570 km².
El ríu Negru, que naz nel cuetu de Caguasca, na frontera de Nicaragua. Forma la llinia de llendes ente esta República y la d'Hondures, dende la so unión col ríu Guasaule hasta la so desaguada nel golfu de Fonseca. Tien un llargor de 85 km, cubre una cuenca de 1690 km² y una superficie agrícola de 231 km².
left|thumb|200px|Ríu Lempa El Nacaome; naz tamién nel monte de Lepaterique, desagua na badea de Chismuyo nel golfu de Fonseca. Los sos principales afluentes son: Llomba, Moramulca y Guacirope. Tien un llargor de 90 km y la so cuenca tien 2642 km² de superficie. Tamién son parte de l'aguada del Pacíficu hondureno otros ríos de menor importancia como: El Sumpul, Torola, Guarajambala y l'Agua Caliente.
El ríu Lempa tien les sos fontes en territoriu hondureñu. Ente los sos principales afluentes atópense'l Torola, Guarajambala, Mocal y Sumpul. "La cuenca trinacional del Río Lempa tien una área total de 17.790 km² de los cualos, 10.082 km² correspuenden a El Salvador, 5251 km² a Hondures y 2457 km² a Guatemala. El llargor del calce principal ye de 422 km de los cualos 360,2 km cuerren dientro de territoriu salvadoreñu."
Islles del Atlánticu
Hondures tien islles importantes nos océanos que bañen les sos mariñes. Nel Atlánticu tópase, ente los 85° 48' y los 87° 3' de longitud oeste y los 16° 7' y los 16° 34' de latitud norte, el grupu d'islles que constitúin el departamentu hondureñu d'Islles de la Badea. Esti departamentu ta formáu poles islla de Roatán, Guanaja, Utila, Barbereta, Elena, Morat y numberosos castros y cayos dependientes d'elles.
Nel pasáu, estes islles, entá cuando xeográficamente siempres formaron parte del territoriu hondureñu, dependíen del Gobiernu británicu. El 11 de xunetu de 1852 el superintendente de Belice declaró estes islles colonia británica, en nome del Reinu Xuníu, col nome de Colonia de les Islles de la Badea. Sicasí, les islles fueron devueltes a Hondures el 21 d'abril de 1861, entós que Gran Bretaña y Hondures roblaron el Tratáu Lennox Wike-Cruz. Nesti documentu axustóse que la soberana británica convenía en reconocer les islles de la Badea, Roatán, Guanaja, Helena, Utila, Barbereta y Morat, conocíes poles islla de la Badea, y asitiaes na badea d'Hondures, como parte de la República d'Hondures.
Estes islles formen parte fundamental del turismu hondureñu. Reciben cerca d'un terciu de los turistes que visiten Hondures. Amás de los más de cincuenta mil visitantes añales atraíos pol bucéu y la pesca deportiva, los cruceros contribúin güei con unos sesenta mil escursionistes que desembarquen nes islles.
Roatán, ye la islla más grande del archipiélagu de les islles de la Badea; ye la más visitada y desenvuelta del archipiélagu. Esta islla atópase aproximao a cuarenta milles de la mariña hondureña, con una estensión territorial de 155,9 km² y una población calculada en más de venti mil habitantes, asitiaos sobre una impresionante barrera coralina que ye considerada como la segunda mayor del mundu, polo cual ufierta escelentes condiciones pal bucéu y pa la pesca. La islla tien un cordal que percuerre a lo llargo tola so estensión.
Les islles Elena, Morat y Barbareta, de les cualos esta ye la mayor y Elena la menor, son bien pequeñes; islines al sur y al este de la de Roatán, de la que les dixebren angostos y fondes canales, siendo tamién el so orixe madrepóricu. En realidá, tán xuníes a la islla de Roatán por petones de coral.
Nel Atlánticu, tamién pertenecen a Hondures les islles del Cisne y los cayos Cochinos. Les primeres son dos islles pequeñes, polo xeneral conocíes col nome inglés de Swan Islands. Atópense alcontraes en partir noroeste del mar Caribe, a unos 250 km de tierra firme d'Hondures, a 17º4´de latitud norte y 83º93´ de longitud oeste, a una altitú de tres metros sobre'l nivel del mar.
L'archipiélagu ta formáu por trés islles: Cisne Grande con 5.5 km²; Cisne Pequeñu, con 2.5 km²; y El Cayo Páxaru Bobu (Booby Cay), con menos de 0,01 km². Per otru llau, los Cayos Cochinos son un grupu d'islles que ta formáu por dos pequeñes islles (15°58′18.99″N 86°28′31.34″O), Cayo Menor y Cayo Grande, y trelce cayos más pequeños d'orixe coralín asitiaos trenta quilómetros al nordeste de La Ceiba, na mariña norte d'Hondures.
Islles del Pacíficu
left|thumb|200px||Les islles d'Hondures nel Pacíficu, atopar nel golfu de Fonseca right|thumb|200px|Islla del Tigre "Les islles del Pacíficu tán asitiaes nel archipiélagu del golfu de Fonseca, la mayoría d'estes islles son d'orixe volcánicu y la so formación data del terciariu, esto ye desque producióse la depresión del citáu golfu."
La islla del Tigre cunta con una superficie de 23.7 km². Ta allugada nel meru centru del golfu de Fonseca y al sur de la islla de Zacate Grande. Esta islla forma un conu perfectu, qu'acusa'l so orixe volcánicu, siendo, anque apagáu, unu de tantos de la serie d'ellos qu'esisten na badea de Fonseca; alzar a 783 metros sobre'l nivel del mar, y tien a unu y otru llau, pela so parte Norte, dos montículos que-y dan a la islla un aspeutu de simetría verdaderamente notable. Sicasí l'altor indicáu, el cayente del cuetu ye en dellos puntos nidiu y dexa que se faigan nél cultivos. Nesta islla atópase "el sele pueblu pesqueru de Amapala", al sur y al oeste la llava forma barreres de roques a les foles, hasta de más de 5 metros d'altor. Al Norte y al Este hai sableres planes anque de non bien considerable estensión.
La islla de Zacate Grande, ta asitiada al Nordeste de la del Tigre y tan cerca d'ésta pola so estremidá Sur que namái la dixebra d'ella una angosta canal, ye la mayor de les islles (54.3 Km²). Tien 9.5 km d'anchu por 8 y mediu d'anchu. Cuerre por toa'l so llargor una serie de picos que lleguen pel sur hasta 656 metros d'altor aproximao. Pel Norte estes elevaciones baxen hasta ponese al nivel de les tierres baxes que son n'estremu fértiles. right|thumb|200px|Islla de Zacate Grande La islla recibe'l so nome d'una yerba que cubre los sos montes y a la que los honduranos llamen zacate y que ye escelente campera pal ganáu. Na estación lluviosa esisten y entá dempués dellos regueros en partir Norte de la islla. Mientres la estación ensuga l'agua corriente arralez; pero puede llograse con facilidá y de bona calidá, escargatando nes capes de llava, so les cualos cuerren abondosos caudales. Zacate Grande esta xunida a tierra firme per una carretera.
Güegüensi con unos 7,5 km² topar al Oriente de la islla de Zacate Grande de la que tamién ta dixebrada namái por una canal angostu. Tien una sola eminencia de perfecta regularidá y lo demás de la so superficie ye planu, fértil y propiu pa ser cultiváu con poco esfuerciu. Esta cubierta na so mayoría por una vexetación de tipu manglar. De noroeste a sureste mide 6 km, y de norte a sur 2,5 km.
La islla Esposición ta frente a la población d'Amapala y nel centru de la so badea. Tien una ancha sablera escontra'l Norte y lo demás de la l constituyir un altu cuetu que vien casi a morrer nel mar. La falta d'agua nella ye casi completa, fora de la estación lluviosa y entá nésta ye pocu abondosu. Esta islla tien 3 km de llargor y 1,5 d'anchu, en total cuenta con 2,5 km² d'estensión y una elevación qu'algama 170 metros sobre'l nivel del mar. Per otru llau, la islla de Garrobo atopar al noroeste de la islla d'Esposición. Cuenta con una área de 0,8 km²; mide 1 km de norte a sur y 1.8 d'este a oeste. La so mayor elevación ye de 173 metros sobre'l nivel del mar.
"Les demás islles hondureñes del golfu de Fonseca son más bien castros pequeños, dellos bellísimos, como la islla de los Páxaru llamada asina pol gran númberu d'ellos qu'ellí añeren y esisten de continuu; pero nun tienen importancia so aspeutu dalgunu que se-yos considere, siendo nelles la falta d'agua, polo xeneral, lo que más s'opón a la so población." . Otros castros inclúin: Alamejas, Vaca, Tigritos, Caracolitos, Santa Elena, Islla del Coneyu Coneyu, Coyote, Violín, Ingleserra, Serena, Garrobitos ente otres. "
Clima
thumb|175px Hondures atópase alcontrada nuna posición tropical de 15 a 16 graos al norte del ecuador, namái cunta con dos estaciones, que tán bien definíes: La estación seca y la estación lluviosa. La estación lluviosa empieza en mayu estendiéndose hasta'l mes de xunetu con una posa mientres el mes d'agostu, ésta xeneralmente volver# a entamar en setiembre hasta'l mes de payares cuando empieza la estación seca. Esta estación, estender hasta'l mes d'abril o mayu.
Na zona costera del Atlánticu presentar polo xeneral un clima tropical lluviosu, con una temperatura medio de 27 °C, máxima media de 30 °C Y una mínima media de 20,7 °C. La temporada d'agues empieza nel mes de xunu y polo xeneral dura hasta'l mes d'avientu. El permediu añal d'agües ye de 2643 mm. La zona norte que toma los departamentos de Cortés, y Yoro recibe un permediu añal d'agua de 1200 mm mientres en casi 5 meses del añu. El permediu de mugor ye del 75%. El permediu mediu de temperatura añal d'esta zona ye de 26 °C con una máxima de 30 °C y una mínima de 21 °C.
La zona sur d'Hondures cunta con un clima de sabana tropical. Nesta zona, preséntase xeneralmente un clima secu por seis meses o más. Mientres la estación lluviosa, la zona sur atropa un permediu de 1680 mm. La temperatura media ye de 29,1 °C máxima de 35 °C mínima de 23,4 °C. La zona central que correspuende a los departamentos de Francisco Morazán, Comayagua y La Paz, tien un permediu de temperatura Medio de 22,4 °C, máxima de 27,2 °C y mínima de 17,4 °C. El permediu d'agua ye d'aproximao 1000 mm mientres más de tres meses del añu.
Lena Dunham
Lena Dunham ye una guionista, direutora y actriz d'Estaos Xuníos. Ye la guionista, direutora ya intérprete de la película Tiny Furniture (2010) y la creadora y protagonista de la serie Girls de la cadena d'Estaos Xuníos HBO. En 2012 foi nomada a 4 Premios Primetime Emmy por Girls.
Niñez y adolescencia
Lena Dunham nació en Nueva York. El so padre, Carroll Dunham, ye un pintor pop art y la so madre, Laurie Simmons, ye una fotógrafa y diseñadora. El padre de Lena ye protestante y, según ella, descendiente de los tripulantes del Mayflower; la so madre ye xudía. Tien una hermana menor, Grace, actriz y estudiante na Universidá Brown. Grace Dunham apaeció na primer película de Lena Dunham Tiny Furniture. Cuando yeren pequeñes, dambes hermanes fueron curiaes poles fotógrafes Sherri Zuckerman y Catherine McGann.
Lena foi al colexu de Santa Ana en Brooklyn, Nueva York. Ellí conoció a Jemima Kirke, actriz qu'intervieno tantu en Tiny Furniture como en Girls. Lena llicenciar n'escritura creativo en 2008, Oberlin College.
Carrera
La primer película cinematrogáfica que dirixó Lena, Tiny Furniture, ganó'l premiu a meyor guión orixinal de "South by Southwest Music and Media Conference". Amás de dirixir esta película, Lena interpreta'l papel de Aura.
La serie de televisión creada per Lena, Girls, empezó a emitise'l 15 d'abril de 2012, na cadena d'Estaos Xuníos HBO. Gracies a esta serie, Lena foi nomada en diverses categoríes a los Premios Primetime Emmy.
Lena fixo un caméu na película Supporting Characters.
El 8 d'ochobre de 2012, Lena robló un contratu de 3.5 millones de dólares con Random House pa publicar el so primer llibru, un ensayu tituláu Not That Kind of Girl: A Young Woman Tells You What She's Learned (Non esi tipu de moza: Una nueva te cunta lo qu'aprendió).
Lena participó na campaña eleutoral del presidente d'Estaos Xuníos Barack Obama, con un videu promocionando la so reeleición. El videu ye un monólogu nel que, ímplicitamente, compara dir votar per primer vegada con perder la virxinidá. La cadena de televisión Fox News, foi vocera de dellos sectores mediáticos criticando esti videu como "bocayón y desaveniente".
Nel 2015 participa nel video musical Bad Blood de Taylor Swift representando al personaxe "Lucky Fiori".
Bernile Nienau
Rosa Bernhardine Nienau, llamada de normal Bernile o Berni, foi una neña alemana, amiga d'Adolf Hitler.
Biografía
Yera fía de la enfermera Carolin Helwig (15/marzu/1892 – 26/xunetu/1962) y de Bernhard Nienau (23/xunu/1887 – 29/febreru/1926) que al igual que Hitler recibió la Cruz de Fierro de primer Clase na Primer Guerra Mundial, anque morrió poco primero de que la so fía naciera. Bernile visitó Obsersalzberg en 1932 per primer vegada, entós dixeron a Hitler que la neña cumplía años el mesmu día qu'él, el 20 d'abril. Por cuenta de eso, l'añu siguiente cuando ella taba nel ensame foi convidada a venir con él y depués a la so casa, onde pasiaron xuntos y tomaron freses con crema de lleche. Convidó a la familia a visita-yos siempres que quixeren, cosa que fixeron.
Yuzuru Shimada
Yuzuru Shimada (島田 譲, ) ye un futbolista xaponés.
Bernile Nienau
Biografía
A pesar de ser Viërteljudin (un cuartu de xudía), nun tuvo nengún prexuiciu con ella y siguió viéndola y escribiéndose con ella de forma habitual hasta 1939. Él regaló-y dalguna vez fotos con flores pegaes ente que ella cosía-y calcetos.
La so madre recibió la máxima pensión de viuda y ella morrió'l 5 d'ochobre de 1943 nel Hospital de Munich, a los 17 años, por cuenta d'una poliomielitis. Atópase soterrada nel campusantu Munich's Westfriedhof.
Constancia de la Mora
Constancia de la Mora Maura, foi una aristócrata española que sofitó firmemente la causa republicana mientres la Guerra Civil. Casada col xefe de les Fuercies Aérees Republicanes, foi la direutora de la Oficina de Prensa Estranxera de la República.
Biografía
Nacida en xineru de 1906 nuna acomodada familia de l'alta burguesía emparentada cola aristocracia, vivió los sos primeros años nel senu de l'alta sociedá madrilana. El so padre yera Germán de la Mora —fiyascu y sobrín de Germán Gamazo— y Abarca y la so madre Constancia Maura Gamazo —fía d'Antonio Maura y sobrina de Germán Gamazo—; dambes families presenten un importante grau d'interrellación endogámica—.
Ente les hermanes de Constancia destaca Marichu de la Mora, bien próxima a la Falanxe
Tuvo casada en primeres nupcias col malagueñu Manuel Bolín (hermanu de Luis Bolín) con quien tuvo una fía y darréu foi la muyer del xeneral de l'aviación republicana Ignacio Hidalgo de Cisneros y López de Montenegro.
Constancia xunió la so suerte a la de la España republicana mientres la Guerra Civil española. El so matrimoniu con Hidalgo de Cisneros, xefe de les Fuercies Aérees Republicanes, envolubró a la pareya nuna aureola de lleenda.
Foi nomada xefa de la Oficina de Prensa Estranxera republicana. Tres la derrota de la República na Guerra civil, Constancia de la Mora se exilió a Méxicu y publicó la so autobiografía In place of Splendor (Doble rellumanza, na so traducción al español); Eleanor Roosevelt presentó esti llibru en Nueva York. Morrió a los 44 años d'edá nun accidente de tráficu en Guatemala.
Mientres la Guerra Civil
Les vides de Constancia y Marichu de la Mora Maura, representen col máximu d'espresividá l'enfrentamientu ente los dos sectores nos que s'estremó la sociedá española mientres la guerra civil. Y tamién el tarrecible contraste ente les consecuencies posteriores que carecieron quien se caltuvieron fieles a la República frente al trunfu de quien se xunieron a les fuercies que s'alzaron contra ella.
Constancia y Marichu de la Mora Maura yeren hermanes. Nietes d'Antonio Maura, siguieron sicasí caminos distintos.
Constancia, que yera la hermana mayor, divorciar a los 25 años del so primer home, bien próximu al grupu que preparaba la rebelión contra la República, (el so ex cuñáu, Luis Bolín, corresponsal en Londres, foi quien fletó l'avión Dragon Rapide que llevó a Franco de Canaries a Marruecos el 18 de xunetu de 1936). Foi una de les primeres muyeres n'acoyese a la llei del divorciu aprobada pola República, col fin de contraer segundes nupcias con Hidalgo de Cisneros, relevante aviador republicanu, que foi más tarde xefe de les Fuercies Aérees Republicanes. Constancia abrazó, xunto al so home, la causa republicana mientres la guerra civil, ingresando nel Partíu Comunista d'España, y trabayando na Oficina de Prensa del Ministeriu d'Asuntos Esteriores del Gobiernu republicanu. Destacó na vida intelectual madrilana, de la dómina anterior a la Guerra Civil, calteniendo posiciones feministes y rellacionándose con escritores como Juan Ramón Jiménez y Zenobia Camprubí.
Por contraste Marichu de la Mora, que yera amiga personal de José Antonio Primo de Rivera y de la so hermana Pilar, formó parte del nucleu inicial de Falanxe y mientres la guerra civil contribuyó a entamar la Seición Femenina na zona sublevada.
Tres la guerra
Mientres la última parte de la guerra civil Constancia de la Mora vivió mientres dellos meses en Barcelona, acompañando a les fuercies republicanes na so retirada final escontra los Pirineos, dixebrándose ellí del so maríu que volvió a España pa contribuyir a la defensa del últimu apartaz republicanu. Constancia partió escontra Estaos Xuníos pa axenciar ayuda pa la República. N'América trabó amistá con Eleanor Roosevelt, Ernest Hemingway, Jay Allen, Paul Elliot y Martha Gellhorn, a dalgún de los cualos yá tratara n'España. A los 33 años escribió n'inglés la so autobiografía (In place of Splendor), publicada en Nueva York. En 1939 instalar en Méxicu, exiliada, onde perteneció a la Unión de Muyeres Españoles, que recoyía fondos pa los presos antifranquistas, y más tarde a la Xunta del Comité d'Ayuda a los Refuxaos. Hasta que terminó la segunda guerra mundial, en 1945, nun pudo axuntase cola so fía, que foi una de les neñes sacupaes a Rusia mientres la Guerra Civil. Y en xineru de 1950, la viéspora de cumplir 44 años, Constancia morrió nun accidente de tráficu en Guatemala.
Pablo Neruda, gran amigu so, asistió al so entierru, pronunciando un sentíu discursu qu'empezaba:
Por contraste, Marichu de la Mora y Maura, convertir nuna relevante política, escritora y periodista na España posterior a la guerra civil. Solo yera un añu más nuevu que la so hermana Constancia, y dambes recibieron idéntica educación, nos mesmos centros d'enseñanza, pero los sos destinos fueron bien distintos.
Marichu de la Mora casar en 1929 con Tomás Chávarri y Lignes, siendo unu de los sos fíos el direutor de cine Jaime Chávarri. Antes de la guerra collaboró estrechamente con Pilar Primo de Rivera na organización de la Seición Femenina, quien la nomó secretaria de la organización. Darréu foi delegada nacional de Prensa y Propaganda. Dirixó la revista Y en la que collaboraron escritores y poetes falanxistes relevantes como Eugenio d'Ors, Dionisio Ridruejo, Eugenio Montes, etc. y, según munchu informadores, foi la muyer qu'inspiró a Dionisio Ridruejo gran númberu de los sos poemes.
Foi la primer muyer española con carné de periodista. Xunto cola princesa Smijlia, promovió en Eivissa la moda ad-lib y foi la primer presidenta del Círculu d'Escritores de Moda. Amás de collaboradora del diariu Madrid, foi subdireutora de L'Actualidá Española y collaboró con Selmana cuando yera direutor l'académicu Manuel Halcón. Marichu de la Mora finó na so casa d'El Matu del Pirón, en Segovia, el 1 de payares de 2001, a los 94 años d'edá.
Doble rellumanza
L'autobiografía de Constancia de la Mora, Doble rellumanza, constitúi un interesante documentu sobre la hestoria d'una muyer española na primer metá del sieglu XX, concretamente sobre la vida d'una muyer que se remonta contra les convenciones sociales propies de la so clase. Empieza una mañana de marzu de 1931 cuando una moza de l'alta sociedá española que torna a Madrid procedente de Málaga, qu'acababa de dixebrase del so home y venía dispuesta a "empezar una nueva vida", dase cuenta de que "España entera disponer a faer daqué bien paecíu", al proclamase la República.
La primer parte del llibru describe cómo una moza de l'aristocracia madrilana convertir nuna rebelde con simpatíes republicanes, enfrentada a la so familia, abellugar na amistá d'intelectuales como Zenobia Camprubí o Juan Ramón Jiménez, y cásase polo civil con un oficial d'aviación republicanu.
La segunda metá del llibru contién un rellatu minuciosu de la guerra civil española vista dende una perspeutiva comprometida, incluyendo sucesos de Madrid, Alicante, Valencia y Barcelona, ciudaes onde l'autora vivió mientres la guerra.
El llibru ye citáu por autores anglosaxones de la talla d'Edward Malefakis, Gabriel Jackson, Burnett Bollotten o Hugh Thomas, pero ye menos conocíu n'España porque la so primer edición (1939) foi publicada n'Estaos Xuníos, n'inglés. Educada n'Inglaterra, Constancia de la Mora falaba un bon inglés, por pasar una llarga temporada en Cambridge, pero dalgunos investigadores sostienen que pa escribir el llibru Constancia cuntó cola collaboración d'una periodista norteamericana.
In place of Splendor: the autobiography of a Spanish woman consiguió una gran aceptación per parte de los llectores y los críticos, y foi traducíu a numberosos idiomes. Richard Collins intentó la so adautación cinematográfica en 1946, col mesmu títulu que'l llibru, anque con menos ésitu.
Cuando Constancia de la Mora establecer en Méxicu, escribió la versión española del llibru (Doble rellumanza) que foi publicada en dichu país. Tamién se fixeron traducciones al francés, alemán, italianu, checu,rumanu y rusu, pero la obra tuvo un mínimu espardimientu n'España pola situación política. En 1977 fíxose una edición española, que nun se reeditó. En 2004, publicóse una nueva edición n'España, con prólogu de Jorge Semprún Maura.
Memoria de Constancia de la Mora
Nos últimos años publicáronse dellos llibros sobre Constancia de la Mora, y tamién sobre'l so maríu Ignacio Hidalgo de Cisneros. "La colorada y la Falanxista. Dos hermanes na España del 36", d'Inmaculada de la Fuente, que narra dos vides engarraes, les de Constancia y Marichu de la Mora Maura. "Constancia de la Mora. Rellumanza y solombra d'una vida española del sieglu XX", de Soledad Fox Maura, traducción d'una obra editada n'Estaos Xuníos. En realidá publicáronse n'inglés dos ediciones con distintu títulu, "Constancia de la Mora, in war and exile", en 2007 y "A spanish woman in love and war", en 2011, dambes de Soledad Fox. "Dos aristócrates republicanos. Constancia de la Mora y Maura ya Ignacio Hidalgo de Cisneros", d'Arturo del Villar. “Dos muyeres modernes: Isabel Oyarzábal Smith (1879-1974) y Constancia de la Mora Maura (1906-1950)", en Memoria, escritura y voces de muyeres, Universidá de Málaga, 2011. El mesmu "Doble rellumanza", reeditáu n'España en 2004. Y les memories del so maríu Hidalgo de Cisneros, "Cambéu d'aldu", publicaes nel estranxeru en dos tomos, en 1961 y 1966, que nun fueron reeditaes n'España hasta 1977. Sobre'l so maríu haise filmado apocayá un documental, "Collaciu Xeneral", que tamién se refier a Constancia de la Mora.
Na llocalidá de San Juan, en Alicante, el Conceyu dio'l nome de Constancia de la Mora a una cai, en conmemoración al llabor que realizó mientres la Guerra Civil na evacuación y el cuidu de neños pa protexe-yos de los bombardeos. L'homenaxe a Constancia de la Mora foi aprobáu nel plenu 3 d'abril de 2004, y recuerda la dómina en que Constancia s'estableció en Sant Joan al cuidu de los neños sacupaos de Madrid, que s'instalaron na finca Villa Amparo. Darréu, Constancia tamién instaló y atendió en San Juan una residencia p'aviadores mancaos en combate.
Cuando se reeditó "Doble rellumanza", Rafael Alberti dedicó-y a Constancia de la Mora un poema, nel qu'alicaba los años de llucha común pola llibertá :
thumb|Rafael Alberti
L'heriedu de Connie
Connie, como yera conocida Constancia de la Mora polos sos amigos americanos, instalóse definitivamente en Méxicu, porque pola so militancia comunista foi-y refugáu'l visáu cuando quixo tornar a Estaos Xuníos. En Méxicu tradució la so obra al español, y publicar col títulu "Doble rellumanza". Dedicó gran parte de los sos esfuercios a sofitar a los exiliaos de la República y a los presos políticos que s'atopaben nes cárceles españoles.
El so home, Ignacio Hidalgo de Cisneros, axuntar con ella en Méxicu, pero finalmente dixebráronse en 1941 y él tornó a Europa, onde siguió realizando una relevante actividá política, como dirixente del Partíu Comunista nel exiliu, hasta'l so fallecimientu en 1966.
La so fía axuntar con ella en Méxicu en 1945, cuando terminó la segunda guerra mundial, y acompañar hasta'l so fallecimientu. Luli Bolín de la Mora, casar en Méxicu con Severiano Caraballo, y tuvieron ocho fíos. Una de les fíes de Luli, María Constancia Caraballo Bolín, (Cony), nieta de Connie, siguió los pasos de la so güela como muyer rompedora y revolucionaria. Yera una muyer estudiosa, intelixente, filósofa, con estudios na Sorbona de París, poliglota, profesora na Universidá de Colima, integrante del Círculu d'Estudiu y Reflexón (CER). Tamién una muyer consciente, valiente, convencida y acomodada económicamente, que, siguiendo l'heriedu de la so güela, tresformar en militante revolucionaria y guerrillera urbana de primeres de los años setenta del sieglu XX, siendo finalmente una de les persones daes por "sumíes", con ocasión de los sos enfrentamientos col Gobiernu mexicanu, n'avientu de 1973.
Sierra de Penouta
thumb|right|250px|Sierra de Penouta, col parque eólicu de la so cume La sierra de Penouta ye una sierra de la parroquia de Bual, nel conceyu asturianu homónimu. De direición sur y norte-este, fórmenla un garapiellu de picos d'un altor d'ente 700 y 900 m, con un cumal de 901 m (picu de Penouta). Ta cubierta de monte baxu y pinos de repoblación, con dellos cortafueos, y tien un puertu de monte na carretera AS-22, l'altu de Penouta (785 m).
Xeolóxicamente ta formada por pizarres prietes con metamorfismu de contautu, cuarcites, granitos y diques de cuarzu. Hebo tamién, nella, una esplotación minera de wolframiu a mediaos del sieglu XX. Nel so cumal hai repetidores de televisión y antenes de telefonía, amás d'un parque eólicu, de siete molinos, esplotáu pola empresa Electra Norte. Hebo tamién una estación del sistema de navegación conocíu como cadena DECCA, qu'anguaño nun funciona.
Na sierra hai dellos yacimientos prehistóricos; asina, nún d'ellos, nel altu de Penouta, atopose una inscultura sobre pizarra con una forma asemeyada a la d'un candelabru xudíu.
Na so lladera meridional asitiábase tamién, hasta que foi valtáu en 2001, seique por unos gamberros, el Penedo Aballón (peña oscilante), una gran roca granítica redondeada con un apoyu inestable que permitía, si te xubíes enriba d'ella, movela. Magar que los vecinos del conceyu tienen movilizáose pa que vuelva a ser colocada nel so llugar, la dificultá téunica de facelo fai qu'entá nun lo consiguieran. El Penedo formaba un conxuntu con otra peña redondeada y con un picu qu'asemeya un pezón, que ye conocida como Pena da Teta.
Organización territorial de Tunicia
thumb|250px|Mapa de les gobernaciones de [[Tunicia.]] La organización de territorial de Tunicia ta compuesta por un total 24 gobernaciones (muhafazat n'árabe) y 264 distritos. Los distritos divídense en conceyos.
Rieux-Minervois
Rieux-Minervois ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rivel
Rivel ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Hernán Santana
Hernán Daniel Santana Trujillo, conocíu como Hernán Santana ye un.
Formáu nes categoríes inferiores de la Unión Deportiva Las Palmas, en xineru de 2018 fichó pol Real Sporting.
Villodrigo
Villodrigo ye un conceyu de la provincia de Palencia, que constitúi un enclave asitiáu dientro de la provincia de Burgos, n'España. A 1 de xineru de 2010 tenía una población de 146 habitantes. Perteneció históricamente al partíu xudicial d'Astudillo, y tres la supresión d'este quedó adscritu al de Palencia. Ta asitiáu xunto a l'autovía Burgos-Portugal nel so quilómetru 45. Tolos pueblos colos qu'atiesta son burgaleses: Vizmalo, Revilla Vallejera, Villaverde-Mogina y Valles de Palenzuela.
La so economía básase na agricultura de regadío y la ganadería ovina. Tamién dispón d'una casa rural y, gracies al pasu de l'autovía, tien dellos hoteles de carretera y talleres mecánicos.
Fiestes patronales n'agostu.
Historia
Yá tuvo habitáu na dómina tardorromana, de la que queden les ruines d'una ponte sobre'l ríu Arlanzón. Conozse la esistencia d'una villa nel Camín de los Serranos, y otra, más estensa, na paraxa de la Ermita, en que la so necrópolis apaecieron notables vasos cerámicos.
Nel sieglu X esti conceyu conocíase como villa de Rodrigo, pos pertenecía a un noble llamáu asina. D'esta denominación deriva'l so actual nome.
Villa que formaba parte, na so categoría de pueblos solos, del Partíu de Castrojeriz, unu de de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787, xurisdicción de realengu con alcalde ordinariu.
Mientres la guerra d'Independencia, les tropes franceses yá andaben en plena retirada d'España cuando se produció la batalla de Villodrigo (23 d'ochobre de 1812). Nesta batalla, asocedida a unos 4 km del pueblu, un cuerpu de llanceros franceses túvose qu'enfrentar a dragones ingleses, venciendo los franceses nel cuerpu a cuerpu. Acabaron cola vida de 250 homes y fixeron 85 prisioneros.
Ver tamién
Batalla de Villodrigo
Branville
Branville ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Brémoy
Brémoy ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
El Che de Cabaños
José García González, conocíu con El Che de Cabaños ye un cantante asturianu de tonada.
El Che de Cabaños entamó a cantar nos chigres formó parte del Coru San Andrés de L'Entregu y como ye habitual nos cantadores de tonada participó en bien de concursos, ganando nel añu 1994 el Ciudá d'Uviéu. Tien grabaes en discu una buena riestra de cantares (A la Pipiona, Soi pastor, A la salida del Sella, Arrea, carreteru, ...) y nel añu 2004 cola Sociedá Fonográfica Asturiana editó'l CD tituláu Cuatro ases de la toná, xunto con Jorge Tuya, Ismael Tomás Montes y José Manuel Collado. Nel añu 2010 participó nel CD d'homenaxe a Xuacu'l de Sama.
En 2005 El Che de Cabaños incluyóse na llista de les diez voces del añu nel Memorial Silvino Argüelles.
D'ente les sos munches actuaciones destaquen les que fizo, xunto con Héctor Braga, nel añu 2012, per Marruecos, concretamente nes llocalidaes de Fez, Marrakech y Casablanca
Stephen Dunham
Stephen Dunham Bowers foi un actor d'Estaos Xuníos, conocíu pol so papel como Edward Pillows en DAG. Tuvo casáu cola actriz Alexondra Lee.
Dunham tuvo un papel en The Mummy como Henderson, el vaqueru obvio y uno de los cazadores d'ayalgues americanes na película. Interpretó a Peter en What I Like About You y el noviu d'Amanda Cantwell llamáu Chad, na serie True Jackson, VP. Tamién foi conocíu pol so papel de Charlie Thorpe en Hot Properties. Interpretó a Edward en DAG ente 2000 y 2001. Tamién actuó en docenes d'otros programes de televisión y películes importantes. Interpretó a Hunter Franklin en 12 episodios de la sitcom de curtia duración Oh, Grow Up, na que foi l'actor principal del show. Él yera d'orixe inglés.
Tuvo apaiciones en Monster-in-Law (2005) y The Bill Engvall Show (2007).
En 2011, apaeció en Hot in Cleveland como un camareru Amish. Sufrió un ataque al corazón el día 14 de setiembre de 2012, fecha del so cumpleaños, en Burbank, California.
Él protagonizó la película Actividá paranormal 4 que s'estrenó'l 19 d'ochobre de 2012.
Xeografía d'Irán
Irán asítiase nel Sur d'Asia, ente'l mar Caspiu, al norte, y el golfu Pérsicu al sur; al este atópase Afganistán y al oeste la llanura mesopotámica d'Iraq. Atópase na llende con Asia Occidental, siendo dacuando incluyíu nesta.
Políticamente, la so frontera norte atiesta colo qu'enantes yeren repúbliques soviétiques: Armenia, Azerbaixán y Turkmenistán. Eses fronteres estender a lo llargo de más de 2.000 km, incluyendo cerca de 650 km d'agua de la mariña meridional del mar Caspiu. Les fronteres occidentales de Irán son con Turquía, nel norte, ya Iraq, nel sur, terminando nel ríu Shatt al-Arab (al que los iraninos llamen Arvand Rud).
Hasta'l sieglu XX, cuando les principales carreteres y llinies de ferrocarril construyéronse al traviés de los montes pa coneutar los centros de población, estes cuenques tendíen a tar relativamente aisllaes ente sigo. Típicamente, una gran ciudá apoderaba cada cuenca, y había complexes rellaciones económiques ente la ciudá y los cientos de pueblos que lu arrodiaben. Nos altores mayores de los montes qu'arrodiaben les cuenques, grupos entamaos tribalmente practicaben l'alzada, moviéndose colos sos fataos d'oveyes y cabres ente les camperes de branu y los d'iviernos tradicionales. Nun hai grandes sistemes hídricos nel país ya históricamente'l tresporte faíase al traviés de caravanes que siguíen rutes que travesaben fiendes y pasos nos montes. Los montes tamién torgaben un accesu fácil al golfu Pérsicu y al mar Caspiu.
Con una superficie de 1 648 000 km², Irán ye'l 18º país del mundu en tamañu, un pocu superior a Perú y llixeramente inferior a Méxicu y daqué más de tres veces mayor que España.
Topografía
thumb|250px|left|El paisaxe iranino ye predominantemente montascosu, con oasis verdes qu'oldeen enforma. (La imaxe foi tomada nel cordal [[Elburz meridional cerca de Firouzkuh).]]
thumb|250px|left|Topografía de Irán
La Meseta iranina estender ente la llanura de Mesopotamia y d'India. Trátase d'un país montascosu, de 1200 msnm de media. El so paisaxe ta apoderáu por cordales que dixebren delles cuenques y pandos unos d'otres. La poblada parte occidental ye la más montascosa, con cordales como los montes Zagros (nel suroeste) y los montes Elburz (nel norte).
Los montes Zagros son la principal cadena montascosa del país, una serie de sierres paraleles entrepolaes con llanures qu'estremen el país dende'l noroeste al sureste. Munchos picos de los Zagros superen los 3.000 m d'altitú y na rexón sur-central del país hai siquier cinco picos percima de los 4.000 m. Conforme los Zagros siguen escontra'l sur-esti de Irán, la elevación media de los picos baxa radicalmente per debaxo de los 1.500 m. Estos montes formen frontera con Mesopotamia. Dientro de los montes Zagros en sí puede estremase un cordal que queda al norte, los montes Rud, d'orixe volcánicu. Ente los Zagros y los Rud hai una serie de valles con una altitú media de 1.500 m. El cume de los montes Rud ye'l Shir Kuh, de 4.050 m.
Los montes Elburz que bordien la mariña del mar Caspiu ye una cadena montascosa estrecha pero alta. Ta formada por materiales antiguos y volcanes más recién. Esta barrera natural frente al Caspiu namái se ve cortada pol pasu del ríu Sefid. Nos montes Elburz atópase'l volcánicu Damavand a 5.671 m, puntu más altu del país. Nun ye namái'l picu más altu del país, sinón tamién el monte más altu d'Eurasia al oeste del Hindu Kush.
Nel estremu nordés, atestando con Turkmenistán, atópense los montes Kopet Dag. Na llende oriental se encuentranlos montes Suleimán, Makrán y los centrales d'Afganistán.
Namái hai dos llanures de relativa estensión: al norte, xunto al mar Caspiu y al suroeste, la llanura de Juzestán. La depresión mesopotámica o llanura de Juzestán ta nel golfu Pérsicu xunto a la frontera con Iraq; nesta segunda atópase'l "Arvandrud" (ríu Shatt al-Arab). La llanura de Juzestán ye una estensión a les traces triangular de la lnura mesopotámica y cubre alredor de 160 km d'anchu. Estiéndese más de 120 km tierra adientro, escasamente alzándose unos pocos metros sobre'l nivel del mar, depués atópase de forma abrupta coles primeres elevaciones de los Zros. Gran parte de la llanura de Juzestán ta cubierta de banzaos. A lo llargo de la mariña del mar Caspiu atópase la depresin aralo-cáspica; esta llanura del mar Caspiu ye más llarga y estrecha que la de Juzestán. Estender a lo llargo d'unos 640 km, pero'l so puntu más anchu tien menos de 50 km, ente qu'en dellos llugares menos de 2 km dixebren la orlla de la falda del monte Elburz. Llanures más pequeñes topar a lo llargo de la mariña del golfu, nel estrechu d'Ormuz
Clima
[[Ficheru:Iran-climate-map-es.svg|Climes d'Irán, per zones:
Tien clima continental desértico o secu. Tou Irán ye grebu o semiárido, sacante na mariña del mar Caspiu onde apodera un clima subtropical. Nel noroeste los iviernos son fríos con intenses nevaes y temperatures baxo cero n'avientu y xineru. La primavera y la seronda son relativamente nidies, ente que los branos son secos y templaos. Nel sur, los iviernos son nidios y los branos bien templaos, con una temperatura medio diaria en xunetu percima de los 38 °C. Na llanura de Juzestán el calor del branu ta acompañáu por una alta mugor.
Polo xeneral, Irán tien un clima grebu nel que la relativamente escasa precipitación añal va d'ochobre a abril. Na mayor parte del país, la precipitación añal tien una media de 25 centímetros o menor. La gran esceición son los valles de monte más altos de los Zagros y l'llanura costera del Caspiu, onde la media de precipitaciones llega siquier a 50 cm añalmente. En partir oeste del Caspiu, la pluviosidá entepasa de 100 cm añalmente y distribúyese de manera relativamente igual por tol añu. Esto oldea con delles cuenques de la Meseta iranina que reciben 10 cm o menos de precipitación añal.
Ríos
thumb|250px|Hidrografía de Irán
Nun hai grandes ríos nel país. L'únicu que ye navegable ye'l ríu Karún (830 km), nel tramu d'unos 180 km que va dende Khorramshahr hasta Ahvaz, y solamente por embarcaciones de fondu planu. Ye'l principal afluente del ríu Shatt al-Arab, si considérense los ríos Tigris y Éufrates como les sos fontes. Otros grandes ríos son el Kharkeh (700 km), un afluente del Tigris; el Sefid-Rud (670 km), que desagua nel mar Caspiu; y el ríu Zayandeh (400 km), que desagua nel llagu saláu de Gavkhouni. Comparte con Afganistán l'Hilmend (de 1.150 km), que percuerre bona parte del país y desagua nel homónimu Llagu de Hilmend. Otros ríos permanentes y corrientes estacionales desagüen nel golfu Pérsicu, ente que una serie de pequeños ríos que s'anicien nel noroeste de los montes Zagros o en Elbruz van dar al mar Caspiu.
Na Pandu Central, numberosos ríos —la mayor parte de los cualos tienen llechos secos mientres la mayor parte del añu— formar cola nieve que se derrite nos montes en primavera y flúin por calces permanentes, desaguando finalmente en llagos salinos, que tamién tienden a ensugase nos meses de branu. Hai un llagu de sal permanente, el llagu Urmía (el nome tradicional, tamién escritu llagu Urmiyeh, nome al que volvió dempués de ser llamáu llagu Rezaiyeh col sah Mohammad Reza), nel noroeste, que'l so conteníu en sal ye demasiáu altu pa dexar que vivan nél pexes o la mayoría de les demás formes de vida acuática. Hai tamién dellos llagos salinos coneutaos a lo llargo de la frontera ente Irán y Afganistán na provincia de Sistán y Baluchistán.
Hidrográficamente, Irán puede considerase estremáu nes siguientes grandes aguaes:
Flora y fauna
[[Ficheru:Map iran biotopes simplified-fr.png|thumb|250px|Mapa de biotopos de Irán
]]
thumb|250px|Xungles septentrionales/Montes tropicales de Irán
Más del 10% del país ta cubiertu de monte. Los más estensos atópase nes fasteres montascoses que s'alcen dende'l mar Caspiu, con carbayu, fresnu, llamera, cipreses y otros árboles pervalibles. Nel pandu en sí, apaecen zones de quercus arbustivos apaecen nes fasteres montascoses más irrigadas, y los paisanos cultiven güertos y crez el plátanu, álamu, sauce, nozal, haya, pládanu y morera. Plantes y arbustos monteses surden de la tierra manera y dexen que se produza campera, pero'l sol del branu les quema.
Según los informes de la FAO, les principales clases de monte qu'hai en Irán y les sos zones respeutives son:
Más de 2.000 especies de plantes crecen en Irán. La tierra cubierta pola flora autóctona de Irán ye cuatro veces la d'Europa.