cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gamma Arae
Gamma Arae (γ Ara / HD 157246 / HR 6462) ye una estrella na constelación d'Ara, l'altar, de magnitú aparente +3,34. Anque comparte movimientu propiu y velocidá radial con β Arae, midíes precises de distancia feches pol satélite Hipparcos demostraron que Beta Arae ta cuasi a la metá de distancia que Gamma Arae. Ésta última alcuéntrase a 1140 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Gamma Arae ye una superxigante azul caliente de tipu espectral B1Ib con una temperatura superficial de 20.400 K y una lluminosidá 32.600 vegaes más que la lluminosidá solar. Estos parámetros dexen envalorar una masa 12 vegaes mayor que la del Sol y un radiu 14,5 vegaes más grande que'l radiu solar. La estrella acaba d'abandonar la secuencia principal y ta evolucionando escontra una superxigante colorada asemeyada a Betelgeuse (α Orionis). Ye notable la so elevada velocidá de rotación, de siquier 280 km/s, inusitadamente alta pa una estrella superxigante; dáu'l so tamañu, el periodu de rotación ye inferior a dos díes y mediu. Consecuencia de la so gran masa ye que dientro d'unos 16 millones d'años va españar como una supernova.
Gamma Arae tien dos posibles compañeres a 18 y 42 segundos d'arcu. Anque la más alloñada paez nun tener una rellación real con Gamma Arae, la más próxima, de magnitú 10,3, paez formar un verdaderu sistema binariu con ella. Ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu A7 asemeyada a Altair (α Aquilae) o θ Cassiopeiae, dixebrada unes 6200 UA de Gamma Arae y con un periodu orbital de siquier 135.000 años.
Bauhinia tomentosa
Bauhinia tomentosa ye una especie botánica de lleguminosa na familia de les Fabaceae. Distribúise per Asia y África. thumb|240px|Detalle de la flor thumb|240px|Fueyes
Descripción
Un arbustu erecto qu'algama un tamañu d'unos 5 m d'altor; partes nuevos buxu llanudu pubescente. Fueyes ovaes, base aguda raramente subacuminada a despuntiada, marxe enteru superficie cimera glabra, menor púber a glabrescente, glauca. Estípula llateral, de 4-20 mm de llargu, pilosa, caduca, pecíolude 2-6 cm de llargu, ranuras o angulares, pilosa. Flores en recímanos curtios llaterales, bracteaes, bráctees de 4-8 mm de llargu, linear, pilosa, pedicelo c. 1-2 cm de llargu, provista de 2 bracteoles llixeramente per debaxo de la media, de 3 mm de llargu, pilosa. Vaina 7-15 cm de llargu, de 12 a 18 mm d'anchu, glabres, septaes, 3-11 granes; estípite de 12-14 mm de llargu. Granes 7-10 mm d'anchu, esplanáu, negru.
Propiedaes
Los estractos de hexano, acetato de etilo y metanol de los raigaños de Bauhinia tomentosa y Bauhinia vahlii fueron probaos pola so actividá antimicrobiana frente a bacteries Gram-positives (cuatro cepes), les bacteries Gram-negatives (tres cepes) y tres cepes de fungos utilizando métodos de microdilución, pa la determinación de les concentración mínima de inhibición. Foi considerada antibacteriana y antimicótica.
Taxonomía
Bauhinia tomentosa foi descritu por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 375. 1753. Bauhinia: nome xenéricu nomáu n'honor de los hermanos herboristes y botánicos suizus; Caspar (1560-1624) y Johann Bauhin (1541-1613). El primeru foi botánicu y médicu, autor d'un índiz de nomes de plantes y los sos sinónimos llamáu Pinax Theatri botanici, y profesor d'anatomía y botánica na Universidá de Basilea, qu'estremaba ente xéneru y especie, y foi'l primeru n'establecer un sistema científicu de la nomenclatura, ente que'l segundu foi co-autor de la gran obra Historia Plantarum universalis, publicáu cuarenta años dempués de la so muerte.
tomentosa: epítetu llatín que significa "peluda, con pelos".
Eleiciones a la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies
Les eleiciones a la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies, son les eleiciones autonomiques d'Asturies nes que escueyense a los miembros de la Xunta Xeneral. Celebráronse en once ocasiones dende la llegada de la democracia al Principáu d'Asturies.
Tan regullaes pol Estatutu d'Autonomía del Principau d'Asturies, la Llei Orgánica del Réxime Eleutoral Xeneral (LOREG, 1985), la Constitución Española y la llei 14/1986.
En siete d'elles resultó vencedor el Partíu Socialista Obreru Español, n'otra'l Partíu Popular, y n'otra Foru Asturies.
A estos hai que sumar la Coalición Popular (AP-PDP-UL) y la Federación de Partíos d'Alianza Popular, dambes antecesores del actual Partíu Popular.
Covocatoria
Les eleiciones autonómiques son convocaes pol presidente del Principáu d'Asturies.​ Celébrense'l cuartu domingu de mayu de cada cuatro años, coincidiendo coles eleiciones municipales y les eleiciones autonómiques de la mayoría de les comunidaes autónomes del conociu como réxime xeneral (toles menos Andalucia, Galicia, Euskadi y Cataluña).
Ende 1999, cuando va a reformase l'Estatutu, el presidente puede eslleir de forma antemanada la Xunta Xeneral del Principáu y convocar eleiciones. Esto nun evita que les eleiciones tengan que celebrase el cuartu domingu de mayu cada cuatro años. Amás, nun puen convocase mientres el primer o l'últimu periodu de sesiones. Tampoco puen convocase nin mientres la tramitación d'una moción de censura, nin cuando ta convocáu un procesu eleutoral estatal.
Unicamente fueron adelantaes nuna ocasión, 2012, pol entós presidente, Francisco Álvarez Cascos.
Carauterístiques
Les eleiciones faense por sufraxu universal de los asturianos per aciu del votu secretu a les llistes zarraes de les candidatures presentaes nes tres circunscripciones d'Asturies.
L'asignación de los 45 escaños de la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies perfaese al traviés del sistema D'Hondt según los votos obteníos por cada candidatura na so circunscripción y per orde de lista dientro de cada candidatura.
Circunscripciones
El Principáu d'Asturies estremase nes eleiciones autonómiques en trés circunscripciones eleutorales qu'arrexunten dellos conceyos. Ye la única comunidá autónoma peninsular qu'utiliza como circunscripción eleutoral unes zones inferiores a la provincia.miniaturadeimagen|313x313px|Circunscripciones d'AsturiesCorrespuenden a cada circunscripción eleutoral un mínimu inicial de 2 diputaos de los 45 que conformen la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies, distribuyéndose ente les mesmes los 39 restantes en proporción a la so población de drechu según los siguientes criterios:
Na I, II ya III llexislatures, les circunscripciones Central, Occidental y Oriental teníen asignaos, respectivamente, 32, 8 y 5 diputaos. A partir de la IV la distribución camudó a 33, 7 y 5. Na VII llexislatura la distribución volvió camudar a 34, 6 y 5.
Resultados Históricos n'Asturies
Equí puen lleese los resultaos de toles eleiciones a la Xunta Xeneral ende 1983.
Gran Ducáu de Toscana
La Toscana empezó a ser una entidá política, amás de xeográfica y cultural, a partir del sieglu XV, cuando Florencia espandir cola adquisición de Gabriele María Visconti de la República de Pisa, que Gian Galeazzo Visconti mercara a los Appiano en 1399, y la so posterior conquista en 1509 tres la revuelta de 1494, la compra de Livorno a los Xenoveses en (1421) y la sumisión de Siena en 1555.
L'ascensu de los Medici
A partir de 1434, añu nel que Cosme el Viejo torna triunfalmente del so exiliu venecianu al que fuera sometíu pol gobiernu venecianu, la familia Médici va exercer en Florencia un poder de fechu (pal que s'acuñó la definición de "criptoseñorío") que se consolidó con Pedro de Cosme llamáu'l Gotosu y el so fíu Lorenzo'l Magníficu. En 1494 Pedro'l Fatuo, incapaz d'oponese conducentemente a la entrada del rei de Francia Carlos VIII en Florencia, vese obligáu a fuxir. Restaurar na ciudá'l réxime republicanu, al empar que Pisa recupera la so independencia, que va perder de nuevu en 1509. left|thumb|200px|[[Cosme I de Médici, primer gran duque de Toscana.]]
Escontra'l gran ducáu
La torna de los Médici (1512) punxo al frente del gobiernu de la ciudá al cardenal Julio, fíu natural de Xulianu de Cosme, qu'en 1522 va ser escoyíu papa col nome de Clemente VII. Sicasí, en 1527, tres el Sacu de Roma per parte de les tropes de Carlos V, los florentinos remontáronse, proclamando de nuevu la república: pa ganar a esti últimu réxime republicanu foi necesariu que s'aliaren el papa Médici y l'Emperador, tres un llargu sitiu. En 1531 Alejandro de Médicis toma posesión del gobiernu de la ciudá; l'añu siguiente va ser nomáu Duque. Morrió en 1537 a manes de Lorenzino de Médici, tamién llamáu Lorenzaccio, fechu sobre'l que Alfred de Musset escribió una obra de teatru. El gobiernu foi asumíu por Cosme, fíu de Giovanni dalle Bande Nere, descendiente d'otra caña, y de María Salviati, nieta de Lorenzo'l Magníficu. El nuevu duque empecipió una política expansionista que va rematar cola conquista de Siena (1555), ratificada pol rei d'España, Felipe II nel marcu del Tratáu de Florencia (1557) que va suponer tamién la creación del Estáu de los Presidios, so control de virréis españoles, nel Argentario, antigua área d'influencia senesa. Cola bulda emitida pol papa Pío V el 27 d'agostu de 1569 Cosme algama'l títulu de gran duque de Toscana. A la so muerte (1574), asocederá-y el so fíu Francisco. Los Médicis van gobernar el gran ducáu hasta la muerte de Juan Gastón (1737), fecha en que la Toscana, al escarecer de lexítimu herederu, va pasar a manes de Francisco Esteban duque de Lorena, consorte de María Teresa archiduquesa d'Austria, basándose nos trataos establecíos poles dinastíes europees en 1735.
thumb|El Gran Ducáu na Italia de 1600. thumb|[[Pedro Leopoldu de Lorena, gran duque de Toscana.]]
Los Lorena o la "yera lorenesa"
Francisco Esteban, el primer gran duque de la Casa de Lorena, taba destináu a acompañar a la so muyer, María Teresa d'Austria, nel tronu imperial como Francisco I o Franz I. (primeru correxente, foi nomáu emperador en 1745). Con éses confió'l gobiernu de Toscana a una rexencia presidida por Marc de Beauvau, príncipe de Craon, y visitó la rexón namái nuna ocasión (1739).
Al xubir Pedro Leopoldu al tronu imperial como Leopoldu II, una vegada más, foi'l so segundu fíu Fernandu III de Lorena, (gran duque ente 1790 y 1824), quien-y asocedió, teniendo que bregar colos acontecimientos rellacionaos col periodu napoleónicu.
El Reinu de Etruria
El 9 de febreru de 1801, col tratáu de Lunéville, Toscana pasa del control d'Austria al de Francia. Una vegada esaniciáu'l Gran Ducáu de Toscana, creóse'l Reinu de Etruria, a que'l so frente asoceder Luis de Borbón-Parma (1801-1803) y el so fíu Carlos Luis de Borbón-Parma (1803-1807). N'avientu de 1807 sume'l Reinu de Etruria y Toscana pasa a ser alministrada en nome del Imperiu francés por Elisa Bonaparte, nomada cabeza d'un restauráu Gran Ducáu de Toscana.
La Restauración y l'unificación italiana
El 18 de setiembre de 1814, Tres la cayida de Napoleón Bonaparte, Fernandu III de Lorena recuperó la so poder en Florencia. Asocedió-y, en 1824, Leopoldu II de Lorena, que'l 27 d'abril de 1859, dellos años dempués de reprimir sangrientamente una primera intentona italianista va vese obligáu a abandonar la ciudá. El gobiernu pasó al Gobiernu Provisional Toscanu, que caltuvo'l mandu hasta 1860, en qu'un plebiscitu sancionó la unión al Reinu de Cerdeña, que l'añu siguiente pasó a ser Reinu d'Italia.
Borbones
(Como Reinu de Etruria)
Gacrux
Gacrux (Gamma Crucis / γ Cru) ye una estrella na constelación de la Cruz del Sur, definiendo l'estremu superior de la cruz». El so nome ye un acrónimu de «Gamma Crucis», probablemente dau polos navegantes de los mares del sur al referise a esta estrella, pos namái ye visible al sur del Trópicu de Cáncer y nun foi bautizada polos antiguos.
Rellumu
Gacrux ye la tercer estrella más brillosa de la so constelación detrás d'Acrux (α Crucis) y Mimosa (β Crucis). Con magnitú aparente +1,63, ye la vigesimosexta estrella más brillosa del cielu nocherniegu. Pero en banda J —ventana nel infrarroxu cercanu centrada a 1,25 μm— ye, con magnitú -1,99, la quinta estrella más brillosa dempués de Betelgeuse (α Orionis), R Doradus, Arturu (α Bootis) y Aldebarán (α Tauri).
Carauterístiques físiques
Gacrux ye una xigante colorada de tipu espectral M3.5III con una temperatura superficial de 3400 K. Con un radiu 113 vegaes más grande que'l radiu solar, si tuviera nel llugar del Sol la so superficie estiéndese hasta la metá de la órbita terrestre. Visualmente tien una lluminosidá 140 vegaes mayor que la del Sol, pero si inclúyese la radiación infrarroxo emitida pola estrella, la so lluminosidá ye 1.500 vegaes superior a la lluminosidá solar.
Con una masa envalorada igual o menor a trés mases solares, l'estáu evolutivu de Gacrux ye inciertu. Dende la so superficie sopla un fuerte anque variable vientu estelar. Más evolucionada qu'otres xigantes cercanes como Pólux (β Geminorum) o Capella (α Aurigae), lo más probable ye que tea terminando la fusión d'heliu nel so nucleu, amontando la so lluminosidá per segunda vegada (el primer aumentu en lluminosidá tien llugar al rematar la fusión del hidróxenu, na etapa de secuencia principal). El fechu de que seya una variable semirregular, con una fluctuación nel so rellumu d'unes décimes de magnitú, sofita esta hipótesis.
Asitiada a 88 años lluz de distancia, Gacrux ye la xigante colorada más cercana al Sistema Solar.
Posibles acompañantes
A 2 minutos d'arcu de Gacrux puede reparase una estrella acompañante de magnitú +6,4 y tipu A3 que puede resolvese con prismásticos. Anque ta catalogada como Gacrux B (HD 108925), en realidá ta cuatro veces más alloñada y, poro, nun ta gravitacionalmente xunida a Gacrux.
Carteronius
Carteronius ye un xéneru d'arañes araneomorfes de la familia Clubionidae. Alcuéntrase n'África subsaḥariana.
Gacrux
Posibles acompañantes
Sicasí, Gacrux puede tener una compañera real, yá que ta considerada como una estrella de bariu «leve». Nestes estrelles, la presencia de bariu acomuñar a vientos procedentes d'una compañera qu'evolucionó fora de la secuencia principal primeru; esta compañera, probablemente una nana blanca, ye de mala detección. Esta hipotética acompañante podría ser güei dellos cientos de vegaes menos lluminosa que'l Sol, con una masa ente 0,6 y 1,4 mases solares y un diámetru inferior al 1% de la solar.
Carteronius
Llista d'especies
Según "The World Spider Catalog 12.0":
Hontanares de Eresma
Hontanares de Eresma ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Segovia nel territoriu de la Campu Segoviano, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 6,13 km².
Símbolos
120px|left|Escudu de Hontanares de Eresma
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
Joan Crawford
Lucille Fay Le Sueur, más conocida como Joan Crawford, foi una actriz d'Estaos Xuníos. Foi una de les poques superestrelles de la dómina muda, con Greta Garbo, n'afaese al cine sonoru en Hollywood. Ye considerada la décima estrella femenina de tolos tiempos pol American Film Institute. Ganadora del premiu Óscar, del Cecil B. DeMille y nomada al BAFTA británicu.
Hontanares de Eresma
Símbolos
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Joan Crawford
Biografía
Nació'l 23 de marzu de 1904 en San Antonio (Texas), nuna familia modesta. El so padre, Thomas -y Sueur, d'orixe francocanadiense, abandonó la familia enantes de la nacencia de Crawford. Depués, la so madre, Anna Bell, d'orixe suecu, casóse en segundes nupcies con Henry Cassin, empresariu de teatru, lo qu'ameyoró ostensiblemente la economía y la vida de la pequeña Lucille. Tenía dos hermanos mayores, Daisy LeSueur, que finó bien nuevu, y Hal Hays LeSueur, nacíu en 1903.
Hontanares de Eresma
Demografía
Dende l'añu 2000, el conceyu de Hontanares de Eresma vien rexistrando unes peraltes tases de crecedera (cimeres al 400%), que lo asitien nos primeros puestos de Castiella y Lleón, dada la so cercanía a la capital segoviana. Según el censu del INE 2014, Hontanares tenía 1248 habitantes censaos, distribuyíos ente'l nucleu del pueblu (361 habitantes) y la pedanía de La Estación (887 habitantes).
Coles mesmes, les amenorgaes dimensiones del so términu municipal condicionen una densidá de población percima de los 200 hab/km², bien cimeru a la media provincial (24 hab/km²).
Joan Crawford
Primeros años
En 1915 yá trabayaba como camarera nun hotel de Kansas City, compaxinándolo colos sos estudios en St. Agnes Convent, más tarde na Rockingham School y finalmente nel Stephen College de Columbia (Missouri) onde aprendió a baillar. El baille foi la so primer vocación, magar que sufrió un accidente que-y afectó les piernes. En 1921 debutó nel coru de la revista de Katherine Emerine, tamién en Kansas City.
Hontanares de Eresma
Alministración
thumb|Centru cultural thumb|Antigua estación de ferrocarril
Joan Crawford
Primeros años
En 1925 ganó un concursu de danza que facilitó'l so llanzamientu como actriz pola Metro Goldwyn Mayer, nun principiu namái como doble de Norma Shearer. En 1925 collaboró na película Sally, Irene and Mary, inda nos años del cine mudu.
Hontanares de Eresma
Ver tamién
thumb|Ilesia de l'Asunción
Joan Crawford
Primeros años
En 1926 actuó na película Nueches en París xunto a Charles Ray y en 1927 apaeció en Garres humanes (The Unknown), de Tod Browning, y en Fiebre de primavera (Spring Fever), de Edward Sedgwick. En xunto, fixo 23 filmes silenciosos.
Daquella, yera considerada una flapper, moza de conducta pocu convencional y paxellos raros, bien avanzada nes sos rellaciones amoroses. Al contrariu qu'otres dives d'esta dómina, como Mary Pickford y Lillian Gish, pudo afaese al naciente cine sonoru, y el so matrimoniu con Douglas Fairbanks Jr. (el 3 de xunu de 1929), impulsó la so carrera. Tres cuatros film camudó de nome a Joan Crawford.
Cine sonoru
La película cola que pasó al cine sonoru foi La fierecilla (Untamed, 1929), que, nun tuvo ésitu, pero nella, pasó la prueba de soníu yá que la so voz yera potente y espresiva. Destacó por un duru filme Night Nurse (1931), dirixida por William A. Wellman.
Logan Marshall-Green
Logan Marshall-Green ye un actor d'Estaos Xuníos nacíu'l 1 de payares de 1976, en Charleston, Carolina del Sur.
Biografía
Crióse pola so madre Lowry Marshall, y tien un hermanu ximielgu llamáu Taylor. Siempres amosó ser una persona bien interesada nuna gran variedá de materies, como lo foi la escritura na Universidá de Tennessee, onde escribió nel periódicu escolar llamáu "The Beacon". Amás, foi un apasionáu de la música y l'actuación, convirtiéndose darréu esta postrera na so carrera profesional.
Joan Crawford
Cine sonoru
En El mundu que bailla (Dance, Fools, Dance, 1931), el públicu pudo ver a Joan Crawford con Clark Gable per primer vegada. El magnetismu ente los dos foi tal que l'estudiu decidió axuntalos en dellos proyeutos. Joan atopó un actor de la so talla y ello quedó afiguráu en Amor en venta (Possessed, 1931), de Clarence Brown, onde ella fai d'una trabayadora fabril que decide dir buscar nueva vida na ciudá.
En 1932 participó en Grand Hotel, famosa película d'Edmund Goulding, qu'ella definiría como «puntu crucial» na so carrera. Foi la primer película qu'arrexuntaba superestrelles como Greta Garbo, Wallace Beery, John Barrymore y Lionel Barrymore. Fixo amás So l'agua (1932), de Lewis Milestone.
Logan Marshall-Green
Carrera
Nel 2001, llogró'l so primer papel pa la serie Band of Brothers, onde interpretó a un alemán prindáu. N'este mesmu xéneru, trabayó pal policial Law & Order: Special Victims Unit, Law & Order y encarnó a Richard Heller en 24.
Joan Crawford
Cine sonoru
En 1934 rodó Chained con Clark Gable, de Clarence Brown, que se diba a llamar "Amor sagrao y amor profano", y onde vemos el pasu del cine llibre al cine yá censuráu pol Códigu Hays; amás de Asina ama la muyer, col mesmu direutor: narra de nuevu un amor desesperáu que protagoniza l'actriz.
Ente otres películes que siguieron, destaquen Maniquín (1938), y The Shining Hour, los dos dirixíes por Frank Borzage; Muyeres (1939), de George Cukor; Estrañu cargamentu (1940), rodada otra vegada por Frank Borzage; Susana y Dios (1940), y Una cara de muyer (1941), los dos dirixíes de nuevu por George Cukor; según Xunta en Francia y Toos besaron a la novia, dambes realizaes en 1942 por Jules Dassin
Logan Marshall-Green
Carrera
Nel 2004, trabayó nel curtiu de Claudia Myers, tituláu The Kindness of Strangers. Un añu más tarde debutó na pantalla grande xunto a Tom Cavanagh y Sarah Chalke en Alchemy.
Tuvo coles mesmes el papel del teniente Paul Colvin en The Great Raid, ya integró los elencos de Across the Universe y de Brooklyn's Finest, película protagonizada por Richard Gere.
Joan Crawford
Cine sonoru
En 1944 abandonó la so rellación de exclusividad cola Metro y empezó a trabayar en dellos productores al tiempu ensin llegar a arreyar a nenguna: la Warner Brothers, la Columbia Pictures y, a la fin de la so carrera, la RKO Pictures.
Delegación del Gobiernu n'Asturies
La Delegación del Gobiernu español n'Asturies representa'l Gobiernu d'España xunto a la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies. El delegáu o la delegada tien funciones de representación, información, coordinación y xestión alministrativa de la delegación y otres especificaes pol gobiernu; ye tamién autoridá competente en materia de seguridá pública.
Joan Crawford
Cine sonoru
Llogró'l destacáu Premiu Óscar a la meyor actriz en 1945 por Alma en supliciu (Mildred Pierce), la versión cinematográfica —por Michael Curtiz— d'una novela de James Cain. En 1947, per segunda vegada y en 1952, per tercer vegada, foi nomada al Premiu Óscar por Amor que mata, de Curtis Bernhardt, y Mieu súbito (Sudden Fear), de David Miller.
Trabayó en total en más de setenta películes; tenía un temperamentu bien fuerte que-y valió numberoses fregadures con distintos personaxes. La so boca ancha, la so cara cuadrada y los sos inmensos güeyos convirtióse nuna de les actrices más carismátiques y con meyor rexistru dramáticu de Hollywood. Pa munchos, encarna escepcionalmente la llucha de la muyer por llograr independencia vital y autonomía de decisiones. La guionista de la MGM Frederica Sagur Maas dixo: «Naide decidió faer de Joan Crawford una estrella. Joan Crawford convertir n'estrella porque ella quixo llegar a selo».
Cítense enforma les sos interpretaciones tardíes, tantu en Johnny Guitar en 1954, de Nicolas Ray, como en What Ever Happened to Baby Jane? de Robert Aldrich, en 1962, na qu'apaez una muyer endurecida y daqué amargurida (qu'oldea cola fresca, anque non de guapura canónica, nes sos decenes de filmes iniciales). Pero nuna artista procedente del mudu y que la so trayeutoria caltener mientres más de cuatro décades, estes contribuciones estalares son detalle bien parcial, dada la estensión del so trabayu, nos tipos y nos tiempos. Amás, les sos películes de los años 30 y 40 —realizaes so la direición de William Wellmann, Sam Wood, Edmund Goulding, Clarence Brown, Lewis Milestone, George Cukor, Frank Borzage, Michael Curtiz o Jules Dassin— son d'una guapura especial, productu d'una actriz nuevo y vital, d'una muyer rica de matices y brengosa, capaz de reinventase: son muncho más significatives, en xunto, que les citaes.
Última etapa
El so cayente empezó a faese más bultable nel cine a finales de los años 50 y foise dedicando cada vegada más a los negocios. Pero como muyer madura tornó a les pantalles pa encarnar a muyeres complexes, papeles nos que siempres tuvo bien a gustu. Interesantemente, en 1968, suplantó por unos capítulos a la so propia fía adoptiva, Christina Crawford nun papel del “culebrón” The Secret Storm (La Nube Secreta). La so última interpretación foi na película Trog en 1970.
Satoru Kobayashi
Satoru Kobayashi (小林 悟, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Joan Crawford
Última etapa
Tres el so matrimoniu con Douglas Fairbanks, Jr., casóse en trés causes más: con Franchot Tone, con Philip Terry y, en 1955, con Alfred Nu Steele; esti postreru yera presidente de Pepsi-Cola, y, al morrer, dexó a Joan como miembru de la mesa directiva de dicha empresa. Adoptó a cuatro neños.
Fallecimientu
La so última apaición pública foi'l 23 de setiembre de 1974, nuna fiesta n'honor a la so vieya amiga Rosalind Russell (quien taba enferma de cáncer de mama) en Nueva York. Joan Crawford, finó un 10 de mayu de 1977 en Nueva York, por causa de un infartu de miocardiu, tamién llevaba tiempu careciendo cáncer de páncrees.
Nel so heriedu, nun dexó nada a los sos dos fíos mayores, según dexó escritu, «por motivos qu'ellos conocen de sobra», y a los sos dos fíes menores dexar 77 500 dólares a caúna. Tamién dexó dineru pa fines benéficos ya instituciones como l'American Cancer Society, American Heart Association y The Motion Picture Home, ente otros.
Rivalidaes
Crawford tenía otra enemiga menos conocida: odiaba a Norma Shearer, que tando casada con un gran executivu de la MGM atropaba los meyores papeles. Na adautación fílmica del llibru A Free Soul, el guionista pensara en Crawford, y Crawford engarró en devanéu por consiguir el papel: tando Irving Thalberg na producción de la película, el papel 'Jan Ashe' recayó na so esposa, Norma. La película foi nomada pa tres premios Óscar, incluyendo meyor actriz principal pa ésta. Comentando la "ventaya" que tendría Shearer pa llograr los bonos papeles, Crawford dicía: «Duerme col xefe. ¿Quién puede competir con eso?». Y descalificaba l'apariencia y talentu de Shearer: «Nun lo entiendo. Ye bizca, dágara, y nun puede actuar nin una maldita cosa. ¿Qué ye lo que ven nella?». Ante lo cual Shearer respondió: «Ye imposible faer daqué bien fechu ensin tria-y los pies a delles persones; tener enemigos ye inevitable cuando unu fai les coses bien».
Mientres la grabación de la comedia de 1939 The Women, la so rivalidá volvióse más evidente (Crawford texía fuertemente mientres les grabaciones de les escenes de Shearer), por ello, George Cukor, el direutor, tuvo qu'echala del plató. L'enfrentamientu foi bonu pa la película, la bona publicidá, y la bona producción fixeron de la película un ésitu. El personaxe de Crawford nesa película ye de daquién que roba l'home al personaxe de Shearer; y dixo Crawford: «Adoro interpretar a perres, y ella ayudóme n'eso».
Legado
Joan dexó buelga nel cine y nel públicu polo xeneral. Cuando'l American Film Institute publicó una llista de los 50 meyores actores del sieglu XX, ella foi asitiada nel puestu númberu 10, pasando más de 20 años del so fallecimientu. Recibió una estrella nel Paséu de la Fama el 8 de febreru de 1960, nel 1750 de Vini Street.
Logan Marshall-Green
Carrera
Nel añu 2008 participó nel telefilme Blue Blood, dirixíu por Brett Ratner.
En 2010 actúo na película Devil un thriller sobrenatural dirixida por John Erick Dowdle, onde interpreta a un mecánicu que ye culpable del asesinatu d'una muyer y el so fíu.
Delegación del Gobiernu n'Asturies
Llista de delegaos y delegaes
! style="background:#efefef;" width=50 px| Semeya ! style="background:#efefef;" width=200 px| Nome ! style="background:#efefef;" width=150 px| Entamu ! style="background:#efefef;" width=150 px| Fin ! style="background:#efefef;" width=100 px| Partíu
Daniela Palavecino
Daniela Palavecino Dibán ye una actriz Chilena de cine, teatru y televisión.
Joan Crawford
Legado
El grupu musical Sonic Youth fixo un cantar llamáu como una de les sos películes más famoses, Mildred Pierce y, nel videoclip, apaecen imáxenes de felicidá estrella nel Paséu de la Fama. La conocida pintora Margaret Keane retratar nun cuadru. En 2012 puyóse'l Óscar que ganó pol so papel principal en Mildred Pierce, y llegóse a pagar por él una suma d'aproximao 427 000 dólares.
Filmografía
thumb|200px|Joan Crawford en 1937.
Hontalbilla
Hontalbilla ye un conceyu de la provincia de Segovia, Castiella y Lleón, España. Pertenez a la Comunidá de Villa y Tierra de Cuéllar, dientro de la cual d'antiguo yera cabeza del sexmo que llevaba'l so propiu nome.
thumb|250px|Conceyu La llocalidá de Hontalbilla atópase equidistante de la villa de Cuéllar y la ciudá de Cantalejo, a unos 19 quilómetros de caúna, nel percorríu de la carretera C-112 que xune Toro con Riaza. Pertenez al partíu xudicial de Cuéllar. Hontalbilla ta asitiada ente Adrados y Lastras de Cuéllar, na carretera que va dende Segovia a Peñafiel.
Arcabuz
L'arcabuz ye un arma de fueu emplegada ente los XV y XVII. Formábenla un cañón de fierru montáu sobro un maderu d'alredor d'un metru de llonxitú, asemeyáu al fusil, y de calibres variaos. Cargábase pela boca y pa disparar había que prender la pólvora al traviés d'una mecha o con una chispa d'un pedernal. L'alcance del disparu nun superaba los 25 m, llegando a los 50 nes caberes versiones y tenía una cadencia de disparu de 2 ó 3 per minutu.
Hontalbilla
Pertenez a la contorna de La Churrería.
Arcabuz
L'arcabuz demostró la so eficacia durante la Batalla de Pavía (1525), la victoria sobro la caballería francés polos arcabuceros llevó a que munchos exércitos adoptasen l'arma en sustitución de la ballesta.
A la fin del sieglu XVI el mosquete sustitúi l'arcabuz na mayoría de los exércitos, pero en Xapón caltúvose hasta la fin del shogunatu.
Hontalbilla
Toponimia ya historia
El nome actual derívase yá evolucionó del términu orixinal Fonte Albilla (fonte blancuca o fonte blanca). En 1184, apaez la llocalidá como Fontalvella; na repartu de 1247 ye citada como Fuent Alviella del Pinar amestada nel archidiaconato cuellarano; pero dende'l sieglu XVI méntase yá como Hontalbilla. Foi conocida tamién como Hontalbilla de les Olmas pola cantidá de grandes llameres como n'otros conceyos de la contorna. Entá güei, dacuando, cométese l'erru, que yá atopamos n'antiguos documentos, d'escribilo con "v" pol tracamundiu de pensar que provién de la pallabra "villa". Asina asocede, por casu, nel cancioneru d'Agapito Marazuela onde se recueye'l Cantar de Ontalvilla cuando tuviera de ser el Cantar de Hontabilla.
De la importancia y calidá de los pinares del llugar n'otres dómines dan bona amuesa numberoses documentos históricos. A mediaos del sieglu XIX, Pascual Madoz, al falar de Hontalbilla, nel so Diccionariu Xeográficu-Estadísticu-Históricu, señalaba que "tien un pinar negral grande y bonu, que produz pa fábrica les meyores maderes que se conocen nel país". Constátase la esistencia de la especie Pinus pinaster nel holocenu nel territoriu qu'anguaño ocupa'l conceyu.
Clima
El clima de Hontalbilla ye mediterraneu continentalizado, de resultes de la elevada altitú y el so alloñamientu de la mariña, los sos principales carauterístiques son:
Na Clasificación climática de Köppen corresponder con un clima Csb (oceánicu mediterraneu), una transición ente'l Csa (mediterraneu) y el Cfb (oceánicu) productu de l'altitú. A diferencia del mediterraneu presenta un branu más nidiu, pero al contrariu que nel oceánicu hai una estación seca nos meses más templaos.
Linselles
Linselles ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Frank Marth
Frank Marth foi un actor d'Estaos Xuníos.
Ye meyor conocíu como un miembru de Cavalcade of Stars (1949; 1950/57), cuantimás del segmentu The Honeymooners, que más tarde se convirtió nuna serie de televisión (1955-1956). La carrera de Marth corrió dende 1952 hasta 1994.
Nel añu de 1966, participó nel capítulu The Devil's Disciples de la llexendaria serie de TV The Fugitive con David Janssen, nel papel de Hendricks, xunto a Bruce Dern y Diana Hyland.
Christine Muzio
Christine Muzio ye una xugadora d'esgrima francesa retirada especialista en florete onde aportó a campeona olímpica en Moscú 1980 nel concursu por equipos.
Carrera deportiva
Nos Xuegos Olímpicos de 1980 celebraos en Moscú ganó la medaya d'oru na competición por equipos de florete, per delantre de la Xunión Soviética (plata) y Hungría (bronce), siendo les sos compañeres d'equipu: Brigitte Latrille-Gaudin, Pascale Trinquet, Isabelle Begard y Veronique Brouquier.
Carreño
Carreño ye un conceyu asturianu. Llenda al oeste con Corvera, con Gozón, al norte, col Mar Cantábricu y con Xixón al este y al sur. Forma, xunto al conceyu vecín de Gozón, la Mancomunidá del Cabu Peñes. Cunta con una población de 10.963 habitantes (INE, 2011).
Nun ye un conceyu accidentáu, pero si poseye una serie de llombes que treviesen el conceyu d'oeste a este y que formen cinco valles.
Historia
De la época megalítica, alcuéntrense restos n'El Monte Areo, y restos tumbulares que tienen una edá cronolóxica del 3.000 enantes de Cristu, con gran cantidá de restos fúnebres.
De la época de la romanización, hai pocos restos. Únicamente los llocalizados en Coyanca y varies decenes de monedes de les que namás se conserven siete áureos acuñaos y la Torre de Yebio de dubiosa arquiteutura romana, son tolos restos alcontrados. Nun se vuelve a tener información hasta los sieglos posteriores.
Edá Media y Moderna
Sí hai que dicir, que Carreño foi siempres de realengu, ensin dependencia de señoríos y tuvo representáu nes Xuntes Xenerales del Principáu de magar los sieglos XIV y XV, tando integráu nel partíu llamáu d'Avilés, anque esto nun quier dicir que nes sos tierres nun esistiere aristocracia llocal.
Nos sieglos XV y XVI, la villa de Candás yá tien un reconocíu tráficu portuariu y pesqueru, asina nel sieglu XVI, fáense les reformes del puertu nel que participa Juan Cerecedo, mayestru d'obres de la Catedral d'Uviéu. Nel XVII, yá la villa de Candás entamar a ser un noyu de población destacáu, cuntando con un mayestru, un ciruxanu, etc.
Nun ye hasta'l sieglu XVII, cuando algama la so emancipación definitiva del alfoz avilesín, mercando'l conceyu de Carreño a l'abadía de Santa María d'Arbás del Puertu, el so cotu d'Overiz, convirtiéndose nun conceyu autónomu y unificáu como lu conocemos anguaño.
Nel sieglu XVIII, hai una gran actividá portuaria d'astilleros pa la construcción y reparación de barcos. Hai que tener en cuenta que Candás yera un importante puertu pesqueru. Nel pie del monte San Sebastián, taba la fábrica coles calderes pa derritir la grasa de les ballenes. Nesti sieglu únense les cofradíes de pescadores de Nuesa Siñora del Carme y les Ánimes del Purgatoriu. Fáense nuevos arranchos nel puertu y instálense los cañones nel cuguruezu de San Antonio pa la defensa de la villa. Nesti sieglu ye cuando toles funciones alministratives centralícense nes cases consistoriales de Candás.
Sieglu XIX endelantre
Nel sieglu XIX, cola guerra peninsular, Carreño contribuirá con un reximientu de Candás y Lluanco, pero cola derrota de la ponte de San Sebastián d'Avilés, cayerá toa esta zona. De magar entós la so población cadecerá espolios y llaceries, hasta'l final de la invasión. Pel trieniu lliberal el conceyu dixebrárase en trés conceyos, con capitales en Candás, Quimarán y Tamón, anque esta situación nun duró munchu tiempu.
La última parte del sieglu XIX y l'empiezu del XX, trayerá un periodu de fondes tresformaciones. Ábrense delles mines de fierro, numberoses industries conserveres, la fábrica de productos químicos d'Aboño o la inauguración de la llinia de ferrocarril. Pela guerra civil nun tuvo un papel protagonista, tol territoriu cayó en bloque en manes del bandu nacionalista. Tres la guerra, Carreño peracaba'l procesu de tresformación, convirtiéndose nún de los conceyos con mayor concentración industrial, pero hai que destacar la crisis progresiva nos decenios caberos, tanto del sector pesqueru como del industrial.
Xeografía
Alcuéntrase a una distancia de la capital d'Asturies de 35 quilómetros, tando bien comunicáu colos principales nucleos urbanos del país al traviés de l'autopista “Y”. Cunta tamién con varies carreteres autonómiques y comarcales.
La vexetación más abondosa en tol conceyu ye l'ocalitu, anque tamién hai castañales y carbayos. Hai bayura de mazana, de les sos pumaraes sal una mazana mui afayadizo pa la sidra. Esti conceyu tamién tien una rica variedá d'animales como raposos, llóndrigues, melandros, fuines y unes 180 especies diferentes d'aves marines y migratories.
Parroquies
thumb|260px|Mapa parroquial del conceyu de Carreño El conceyu de Carreño ta formáu por 12 parroquies:
Evolución demográfica
Los distintos nucleos de población del conceyu evolucionó de forma diferente. Asina mentes el conxuntu pierde población de contino, la so capital Candás presenta la situación inversa, con un aumentu constante nel númberu d'habitantes. Nel padrón municipal de 1996, Carreño tenía una población empadronada de 6.370 habitantes, pudiendo adicar qu'hasta 1981 el conceyu de Carreño nun fai más qu'aumentar la so población hasta los 12.000 habitantes, momentu nel que la situación cambia de rumbu escomenzando a decayer la cifra poblacional.
El crecimientu de la so capital nun valió pa sopiar les negatives consecuencies de la emigración de la población más moza, residente nes aries rurales, lo qu'orixina que la so estructura demográfica seya una de les más avieyaes d'Asturies.
Esta población moza emigra nel últimu terciu del sieglu XIX, teniendo especial predileición por Cuba y llueu Méxicu, Arxentina, Venezuela y Estaos Xuníos. Tuvo muncha menor incidencia la emigración haza países europeos.
Política
Nel conceyu de Carreño, dende 1979, el partíu que más tiempu gobernó foi'l PSOE (ver llista d'alcaldes de Carreño). L'alcaldesa en funciones actual ye la socialista Amelia Fernández López que poseye'l cargu dende 2015.
Arte
thumb|250px|Faru de [[Candás.]] thumb|250px|Vista de la villa Candás. Esti conceyu tien un gran heriedu arquiteutónicu como pue adicase darréu:
Fiestes
Les de más sonadía son:
Otres fiestes son, el 16 de xunetu, El Carme del ((Valle carreño)), 25 de xunetu Santiago n'Albandi Y Santiago Ambás, primer domingu d'agostu San Xuan Bautista Tamón, el 6 d'agostu en Perlora el Salvador, y el 14 de setiembre la Virxe de los Remedios, patrona de Carreño, en Quimarán.
Deporte
Los deportes que tradicionalmente tuvieron más raigañu nel conceyu fueron el fútbol, de la mano del Candás CF y del desapaecíu Canijo y el piragüismu col Club Los Gorilas. Funciona como cantina de futbolistes el Club Victoria de Perlora hasta la categoría de xuveniles.
Carreño bastió amás varios deportistes d'élite a lo llargo del sieglu XX, ente los que cabría destacar al piragüista y medayista olímpicu Herminio Menéndez, al ciclista Vicente López Carril (que da nome al polideportivu municipal) y al futbolista internacional Julio Alberto Moreno.
Thoiry (Ain)
Thoiry ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Casu
Casu ye un conceyu d'Asturies. Llenda al norte con Piloña, al sur colos conceyos de Maraña y Puebla de Lillo, yá na provincia de Lleón, al este con Ponga y al oeste con Ayer y Sobrescobiu.
En 2008 ganó'l I Premio a la Sostenibilidad Local CONAMA 9 pa entidades menores de 20.000 habitantes col proyeutu Recuperación y mantenimiento de majadas, una apuesta por la sostenibilidad.
Xeografía
Xeográficamente, nesti conceyu destácase la inclusión de tol so territoriu nel Parque Natural de Redes, y ye la tierra aú ñaz el ríu Nalón, nel Puertu Tarna. Los principales afluentes del Nalón nesti conceyu son el Monesteriu, l'Ablanosa, l'Orllé, el Pendones y el Corralín.
Ente los sos montes sobresalen el Picu Torres (2104 metros), La Rapaína (2022 m), La Peña'l Vientu (2007 m), La Rapaona (1957 m), El Tiatordos (1951 m), El Cantu l'Osu (1800 m) y cordales de gran belleza, como'l Cuetu Negru (1852 m), y el Visu la Grande de (1709 m).
Tamién hai más d'8000 hectárees dedicaes a praos. Tien una población cercana a los dos mil habitantes, falantes de castellanu y d'asturianu. Dende 1997 y en virtú d'un alcuerdu municipal soscritu por tolos partíos políticos con representación na casa'l conceyu, el castellanu y l'asturianu son llingües cooficiales nel conceyu.
Nel cordal que separta'l conceyu de Llión, alcuéntrense los mayores montes. El pasu faise pel Puertu de Tarna a 1.490m. El conceyu tien una superficie de 307,94 km².
Fauna
El parque de Redes conserva la mayor biodiversidá vertebrada d'Asturies. Catalogáronse cincuenta especies de mamíferos, cientu trenta d'aves, diez d'anfibios, diez de reptiles y cuatro de peces.
Flora
Posee una gran estensión de viesques, con más de 13 000 hectárees, nes que destaquen les fayes, los castaños, los carbayos y los rebollos.
Política
Nel Conceyu Casu, dende 1979, el partíu que más tiempu gobernó foi'l PCE/IX. L'actual alcalde ye Miguel Ángel Fernández, del PSOE.
Demografía
La durez del so mediu montés y la escasez de recursos, xunto cola cercanía a les cuenques mineres, fueron los factores que provocaron la emigración. En sesenta años perdió más de 4.000 habitantes, esto tamién ye causao pola falta de nacimientos.
La emigración tuvo diferentes fases. La primera dirixóse a América (Cuba y Arxentina principalmente). A finales del sieglu XX l'éxodu foi masivu, pero esta vegada hacia les zones industriales d'Asturies: la cuenca minera y Xixón.
Economía
La mayoría los casinos dedíquense al campu (ganadería más que nada). Nestos últimos años, especialmente dende la creación del Parque Natural de Redes, ta espoxigando'l sector del turismu rural. La xoya de la gastronomía llocal ye'l quesu casín, qu'amás de ser DOP tien el reconocimientu de ser el quesu más vieyu n'Asturies, con rexistros dende'l sieglu XIV.
Thoissey
Thoissey ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Eleiciones xenerales d'Italia de 2013
Les eleiciones xenerales italianes de 2013 determinaron a los 630 miembros de la Cámara de Diputaos y los 315 miembros elegibles del Senáu, los dos cámares del parllamentu italianu. Productu del arrenunciu al cargu anunciada pol Primer Ministru Mario Monti, les eleición realizaron el domingu 24 y llunes 25 de febreru.
Coaliciones y llistes eleutorales
La coaliciones o llistes eleutorales constituyíes pa estes eleiciones son:
Encuestes
Tolos datos tán espresaos en porcentaxe. Les feches son llograes del sitiu oficial del Gobiernu Italianu.
* El predecesor de SEL y FdS ye La Izquierda - El Arcoiris, que tamién incluyía a la Federación de los Verdes y llogró el 3,1% de los votos en 2008.
Circunscripciones estranxeres
thumb|Paquete eleutoral unviáu a un votante italianu nel estranxeru.
Koji Arimura
Koji Arimura (有村 光史, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Melierax canorus
El azor lagartijero claro (Melierax canorus) ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae. Trátase d'un azor africanu de nales grandes y cola llarga, habita en paraxes abiertes como sabanes y semidesiertos.
Promyrmekiaphila
Promyrmekiaphila ye un xéneru d'arañes migalomorfas de la familia Cyrtaucheniidae. Alcuéntrase en California nos Estaos Xuníos.
Llista d'especies
Según "The World Spider Catalog 11.5":
Ituero y Lama
Ituero y Lama ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 13,19 km².
Ta asitiáu xunta a la N-110, cerca de Villacastín por onde pasa l'A-6.
Símbolos
left|120px|Escudu de Ituero y Lama
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Demografía
Dende 2008 consten la Urbanización Coto de San Isidro con 260 habitantes (2012) y el Camping la Cerca Nueva con 20 (2012)
Llista de presidentes de Surinam
El Presidente de Surinam (President van de Republiek Suriname n'holandés) ye, según la Constitución de 1987, el xefe d'estáu, de gobiernu y de les fuercies militares de Surinam. Al presidente y al vicepresidente los elixen la Asamblea Nacional pa un mandatu de 5 años. El candidatu tien que ser surinamés (residente del país durante al menos 6 años) y tener más de 30 años. Durante'l so mandatu tien que dexar cualquier actividá política o económica.
El presidente tien abondos poderes. Elixe ministros y embaxadores, declara guerres y estaos d'emerxencia, firma trataos internacionales, etc.
150px|left|thumb|Dési Bouterse El actual presidente ye Ronald Venetiaan, un matemáticu miembru de les comunidaes afrosurinamesa y católica romanda. Ta afiliáu al Partíu Nacional de Surinam (NPS), de centru.
Inglés neozelandés
thumb|200px|Un [[Apteryx|quivi nun sellu postal neozelandés en 1898. L'ave, que ye l'iconu nacional de Nueva Zelanda, tomó'l so nome del idioma maorí.]] El inglés neozelandés (n'inglés: New Zealand English; abreviación: NZE o en-NZ) ye la forma de la llingua inglesa utilizada en Nueva Zelanda.
L'idioma Inglés establecer en Nueva Zelanda polos colonu mientres el sieglu XIX. Ye una de les variantes natives del inglés más nueves, que desenvolvió y adquirió un calter distintivu namái nos postreros 150 años. Les influencies más distintives del inglés neozelandés llegaron del inglés australianu, inglés nel sur d'Inglaterra, inglés irlandés, inglés escocés, de la Pronunciación recibida, y de los maorís. L'inglés neozelandés ye similar al australianu na pronunciación, con dalgunes estremes clave. Una de les diferencies más importantes ye la realización de los /ɪ/: nel neozelandés, como en delles variantes escoceses y sudafricanes, esti pronúnciase como /ə/.
Acordies col censu del añu 2006, esti tipu d'inglés ye faláu por 3.673.623 persones en Nueva Zelanda.
Historia
Una variante distinta de la llingua inglesa en Nueva Zelanda esistió a lo menos dende 1912, cuando Frank Arthur Swinnerton describir como un soplíu curioso modulado», anque la so hestoria remóntase probablemente enantes a ello. Dende l'empiezu de la colonización británica nes islles, un nuevu dialeutu empezó a formase por aciu l'adopción de pallabres maorís pa describir la distinta flora y la fauna de Nueva Zelanda, que taba ensin denominar n'inglés.
Les grabaciones d'audiu de la década de 1940 de neozelandeses vieyos prindaron la fala de los nacíos na primer xeneración de colonos en Nueva Zelanda, lo que significa que los llingüistes pudieron oyer l'orixe real del acentu. Por casu, el rexistru Hannah Cross, de 97 años d'edá, que nació en Nueva Zelanda en 1851 y vivió ellí tola so vida, amosó que tenía un acentu escocés. Inclusive dalgunos de la segunda xeneración de neozelandeses nun teníen un notable «acentu de Nueva Zelanda», como'l Sr. Ernie Bissett, que nació en Kaitangata en 1894 y vivió en Nueva Zelanda mientres tola so vida. Pero les persones que crecieron nel pueblu mineru d'Arrowtown, onde había un amiestu d'acentos, desenvolvieron un reconocible acentu de Nueva Zelanda, como Annie Hamilton, que los sos padres llegaron ellí en 1862. Los neños que crecieron espuestos a distintos acentos recoyeron distintes carauterístiques d'estos, pero nos sos fíos, la segunda xeneración, hai una unificación escontra l'acentu fundacional».