cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nicolás de Piérola
Últimos años
thumb|Mausoléu de Nicolás de Piérola nel [[campusantu Presbíteru Matías Maestru de Lima.]] Al averase les eleiciones de 1912, producióse una conferencia de delegaos de los partíos d'oposición (el civilismo independiente, el Demócrata, el Lliberal y el Constitucional) pa intentar unificar les sos fuercies nuna candidatura única, qu'enfrentara al candidatu oficialista Ántero Aspíllaga (sofitáu abiertamente pol presidente Leguía). Piérola participó como representante del so partíu. Pero retirar de la conferencia al nun tar acordies coles condiciones que los delegaos del civilismo independiente queríen imponer, como la de buscar un candidatu que nun ufiertara resistencies al presidente Leguía. Rescamplaba que los civilistes nun queríen a Piérola como candidatu. El caudiellu, al igual qu'en 1903, 1904 y 1908, caltuvo pos la so llinia política d'abstenese a participar nes eleiciones, pos consideraba que nun habíen garantíes, ya impunxo a los sos partidarios esa decisión personal. Y cuando remaneció a última hora la candidatura popular de Guillermo Billinghurst (el so ex partidariu), Piérola negóse tamién a sofitalo y propunxo infructuosamente la convocatoria de nueves eleiciones, no que foi'l so últimu mensaxe al país, el 14 de xunetu de 1912, qu'empezaba cola siguiente frase: «Y siguimos al abismu con ceguedá inconcebible».
José Pardo y Barreda
La llucha pola xornada de les 8 hores de trabayu
Un paru xeneral producir en Lima y Callao los díes 13, 14 y 15 de xineru de 1919, en pro de la xornada de les 8 hores. El ministru de Fomento Manuel Vinelli abogó ante'l presidente Pardo pola dación del decretu qu'enllantara la xornada de les 8 hores, únicu requisitu qu'esixíen los obreros pa llevantar la fuelga. El decretu dio'l 15 de xineru de 1919, otorgándose tal beneficiu a los trabayadores de los talleres y dependencies del Estáu; nos talleres o establecimientos particulares el patrones y obreros tendríen de ponese d'alcuerdu sobre l'horariu de trabayu, pero en casu de nun llegase a un alcuerdu rexiría la xornada de 8 hores. Esti decretu foi consideráu como un gran trunfu polos trabayadores.
Nicolás de Piérola
Últimos años
Poco dempués, Piérola tuvo un diálogu col yá presidente Billinghurst, cuando ésti amenació al Congresu con eslleilo si nun llexislaba en favor de los obreros: «Señor Billinghurst ¿Como piensa gobernar bien el país si antes nun gobierna bien los sos nervios?», dícese que-y dixo.
José Pardo y Barreda
La llucha pola xornada de les 8 hores de trabayu
Como actores principales del paru xeneral de xineru de 1919 hai que mentar a los sindicalistes Nicolás Gutarra, Julio Portocarrero y Julio Tataje; la Federación d'Estudiantes de Perú (FEP) sofitó tamién a los obreros y unu de los sos delegaos foi un mozu universitariu trujillano, qu'a partir d'entós tendría gran figuración na vida política del país: Víctor Raúl Haya de la Torre.
Nicolás de Piérola
Últimos años
A mediaos de xunu de 1913 anuncióse'l grave estáu de la so salú. Diverses personalidaes fueron a visita-y na so casa de la cai del Milagru en Lima, ente ellos el presidente Billinghurst y el ex-presidente Leguía. Finó a les 9 y 26 minutos de la nueche del 23 de xunu de 1913. Los sos funerales constituyeron tou un acontecimientu que convocó a un ensame de persones. Nes parés de les cais, partidarios enfervorizados escribieron: «Piérola morrió. ¡Viva Piérola!».
José Pardo y Barreda
La llucha pola xornada de les 8 hores de trabayu
El 27 de mayu de 1919 empecipióse otru gran paru d'obreros y emplegaos, esta vegada en pro del abaratamientu de les subsistencies. Duró hasta'l 2 de xunu en Lima y hasta el 5 nel Callao. Foi reprimíu duramente poles fuercies del orde. Hubo dellos muertos y mancaos, y munchos fueron conducíos al Frontón, acusaos de participar nos saqueos y quemes.
Llista d'asteroides/31801–31900
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
José Pardo y Barreda
La rebelión de Rumi Maqui
Daquella taba en puxanza'l gamonalismu, un sistema d'esplotación de los llabradores indíxenes nes faciendes, especialmente nel sur andín de Perú. Estes faciendes carauterizar pola so escasa productividá, la so baxa rentabilidá, l'esbardie de fuercia de trabayu y l'esclusión cultural d'el so peones agrícoles, que permanecíen na más paupérrima probeza. Los gamonales o terratenientes detentaban un considerable poder llocal (munchos aportaron a senadores, diputaos, alcaldes y prefeutos) y cuntaben con pequeños contingentes armaos. Al aumentar el preciu internacional de la llana, los gamonales espandieron les sos faciendes ganaderes a cuenta de les tierres de les comunidaes indíxenes y amenorgaron a munchu llabradores a la condición de siervos. Tou ello, sumáu a la indiferencia o complicidá de los gobiernos de vez, causó l'españíu de munches rebeliones d'indíxenes, una de les cualos foi la encabezada en 1915 por un sarxentu mayor de caballería, Teodomiro Gutiérrez Cueves, más conocíu como Rumi Maqui (quechua: mano de piedra ). Rumi Maqui alzar con un grupu d'indíxenes de Huancané y Azángaro, pero foi vencíu y prindáu en 1916. Foi acusáu de traición a la patria y condergáu a venti años de prisión. Magar los sos enemigos (los gamonales) acusar de querer fraccionar parte del territoriu nacional pa vencelo a Bolivia, lo mesmo que de querer reinstaurar el Tahuantinsuyo, en realidá Rumi Maqui solo reivindicara la llibertá ya igualdá de derechos pal indíxena. Sicasí, esta rebelión nun foi del tou infructuosa pos siquier fixo que'l gobiernu interesárase daqué más pola problemática de los indíxenes.
Rompimientu de rellaciones consulares con Chile
left|thumb|250px|Fotografia de principios del sieglu XX, qu'amuesa a neños tacneños obligaos a rindir respetu a los símbolos patrios chilenos. Les rellaciones diplomátiques con Chile siguíen atayaes a raigañu del conflictu xeneráu pol destín definitivu de les provincies peruanes de Tacna y Arica, que se topaben en poder de Chile dende la guerra de 1879-1883. Al terminar la primer guerra mundial, el gobiernu y tola nación peruana dexóse seducir polos principios de xusticia internacional proclamaos pol presidente norteamericanu Woodrow Wilson, unu de los cualos yera'l Derechu a l'autodeterminación derechu de llibre determinación de los pueblos. Munchos nel Perú creyeron que al amparu d'esi principiu podría recuperase Tacna, Arica y, eventualmente, Tarapacá. El gobiernu peruanu intensificó entós la so campaña pa recuperar eses provincies; en respuesta, el gobiernu chilenu acentuó la so política de chilenización nes mesmes. Munchos peruanos fueron espulsaos de diches provincies y d'Antofagasta, y munchos otros fueron enrolados a encomalo nel exércitu chilenu. Esta situación agravar col ataque de la residencia del cónsul peruanu en Iquique, a manes d'alteries de chilenos. La cancillería peruana protestó enérxicamente y retiró a tolos sos cónsules de territoriu chilenu. El rompimientu de rellaciones con Chile llegó pos a ser total (25 de payares de 1918), con grave dañu pa los intereses económicos de dambes naciones.
El problema de La Brea y Pariñas
El gobiernu tamién amosó atención por resolver l'espinosu problema de La Brea y Pariñas. En 1916 la London Pacific Petroleum Company vendió los derechos d'arrendamientu de dichu xacimientu petrolíferu a la International Petroleum Company (IPC) dependiente de la Standard Oil de New Jersey, Estaos Xuníos. La cámara de diputaos aprobó una llei qu'autorizaba al Estáu a someter l'asuntu al fueru arbitral del Tribunal Internacional de L'Haya (26 d'avientu de 1918).
Fin del segundu gobiernu de Pardo
left|thumb|250px|José Pardo y Barreda. Próximu a rematar el so mandatu, Pardo convocó a eleiciones. Pol Partíu Civil (gobiernista) presentós'Ántero Aspíllaga, ricu hacendado del norte, cola avenida de Pardo. Como candidatu de la oposición presentóse Augusto B. Leguía y Salcedo, enemigu personal de Pardo y que taba sofitáu por un grupu políticu al que dio'l so nome. Los comicios, que nun fueron bien llimpios, dieron por ganador a Leguía, pero nel recuentu oficial anuláronse-y numberosos votos. Ante'l peligru de que fueren anulaes les eleiciones y que estes se treslladaren al Congresu, onde los civilistes teníen mayoría, Leguía y los sos partidarios dieron un golpe d'estáu, cuntando col sofitu de la guarnición militar de Lima. Yera'l 4 de xunetu de 1919.
Pela so parte, Manuel González Prada tenía bien probe opinión de Pardo y asina lo espresa ensin papes na boca nuna de les sos obres:
Pardo foi desterráu a Nueva York. Exiliáu cola so familia n'Europa, establecer nel castiellu Caradoc, Biarritz, Francia, onde moró hasta 1944 cuando retornó al Perú. Tres años dempués morrió en Miraflores y foi soterráu nel Campusantu Presbíteru Maestru.
Descendencia
thumb|Balta de José Pardo y Barreda nun mausoléu familiar en [[Campusantu Presbíteru Maestru.]] El 29 de xineru de 1900, casóse cola so prima Carmen Heeren y Barreda (Lima, 1879-Barcelona, 1949), fía del alemán Oscar Heeren y Carmen Barreda y Osma. La pareya tuvo siete fíos:
Obra escrita
Mientres el so últimu destierru terminó d'escribir un llibru destináu a reivindicar el llabor gubernativu del so padre, el presidente Manuel Pardo: Historia del tratáu secretu” d'alianza defensiva ente'l Perú y Bolivia.
Artista
miniaturadeimagen|Artista L'artista ye la persona que fai, crea o produz obres d'arte. Lo que s'entiende por artista provién de la familia léxica de la pallabra arte (del llatín ars, artis, y esti calcu del griegu τέχνη (téchne)).
Son artistes por ello: los pintores de la cueva d'Altamira, los antiguos dibuxantes chinos, los músicos, los escultores y los arquiteutos griegos, los artesanos medievales, los grabadores del Renacimientu, los pintores del Barrocu, los vanguardistas del sieglu XX, los creadores d'instalaciones actuales, los dibuxantes de cómics o historietes, persona que fai daqué con suma perfeición, persona dotada de la capacidá o habilidá necesaries pa dalguna de les belles artes, etc.
Emil Zátopek
Emil Zátopek foi un atleta (especialista en pruebes de fondu), checu. Algamó gran reconocencia poles sos victories nos Xuegos Olímpicos de Londres 1948 y, especialmente, nos de Ḥélsinki 1952. Destacó pola so fuercia y resistencia, según pola firmeza del so ritmu, cualidaes que-y valieron l'apellativu de la Llocomotora Humana o la Llocomotora Checa.
Biografía
Nació en Kopřivnice en 1922, ciudá perteneciente entós a Checoslovaquia, el mesmu día que Dana Zátopková, que más tarde se convertiría na so muyer. A los 16 años, ingresó na escuela profesional, trabayando como aprendiz, na fábrica de zapatielles Bata de Zlin, asitiada a cien quilómetros al sur de Ostrava. thumb|left|upright|Zátopek compitiendo en 1951.
Empezó a prauticar atletismu, cuando la empresa entama una carrera pedestre denomada Circuitu de Zlin na que teníen de participar tolos estudiantes de la escuela profesional. En 1945 ingresa nel Exércitu checoslovacu. Llogró la so primera plusmarca en 1944 y atropó ocho campeonatos nacionales en 5000 y 10000 metros. Nos Xuegos Olímpicos de 1948 llogró la medaya d'oru en 10000 m y la de plata en 5000. Dos años dempués, nel Campeonatu d'Europa de Bruxeles, impúsosé en dambes pruebes. Pero foi nos de Ḥélsinki, onde consiguió que'l so nome pasara a la historia del atletismu, en venciendo, nel plazu d'una selmana, en 5000 m, 10000 m y nel maratón. Seique inspirada pola arrogante victoria, la so esposa Dana ganó la medaya d'oru nel llanzamientu de xabalina tan solo una hora dempués de que'l so home ganara la carrera de 5000 m llisos.
Darréu participó nel Campeonatu d'Europa de 1954, que tuvo llugar en Berna, onde llogró de nuevu'l títulu continental de 10000 m, asina como la medaya de bronce en 5000 m. Nos Xuegos Olímpicos de Melbourne 1956 foi sestu nel maratón. En 1958, nel Cross Internacional de Lasarte, punxo fin a la so trayeutoria deportiva. A lo llargo d'ésta compitió en 334 carreres y llogró 261 victories, estableciendo un total de 18 plusmarques mundiales en distintes distancies.
Primavera de Praga
Sicasí, debío al sofitu qu'emprestó en 1968 a Alexander Dubcek mientres la llamada primavera de Praga, foi espulsáu del Partíu Comunista y del Exércitu. Empezó entós una etapa escura de la so vida na que tuvo inclusive que trabayar de barrenderu pa subsistir. En retratándose en 1975, la so figura foi rehabilitada en parte pol réxime comunista.
Finó'l 22 de payares de 2000 en Praga a los 78 años.
Tetsuya Shiokawa
Tetsuya Shiokawa (塩川 哲也, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Kunio Kitamura
Kunio Kitamura (北村 邦夫, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Endromidae
Los endrómidos (Endromidae) son una familia de lepidópteros glosaos del cladu Ditrysia.
Hayato Okanaka
Hayato Okanaka (岡中 勇人; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aderus accrensis
Aderus accrensis ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1924.
Aderus acuminatus
Aderus acuminatus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae.
Distribución xeográfica
Habita na islla de Penang (Malasia).
Koji Maeda
Koji Maeda (前田 浩二; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aderus aequinoctialis
Aderus aequinoctialis ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1890.
Tiger Woods
Eldrick "Tiger" Woods ye un golfista d'Estaos Xuníos. Ye consideráu unu de los golfistes más importantes de tolos tiempos, xunto a Jack Nicklaus y Arnold Palmer.
Anguaño cunta con 14 majors, convirtiéndose asina nel segundu xugador con más majors ganaos na hestoria d'esi deporte, a cuatro de Jack Nicklaus. Ganó cuatro títulos nel Masters de Augusta de 1997, 2001, 2002 y 2005, trés del Abiertu de los Estaos Xuníos de 2000, 2002 y 2008, trés del Abiertu Británicu de Golf Abiertu Británicu de 2000, 2005 y 2006, y cuatro del Campeonatu de la PGA de 1999, 2000, 2006 y 2007.
Amás, el californianu llogró 8 victories nel WGC-Bridgestone Invitational, 7 nel WGC-Campeonatu Cadillac y 3 nel WGC Match Play.
Woods ganó 79 torneos del PGA Tour y collecháu 185 top 10. Lideró la llista de ganancies nel circuitu estauxunidense en diez causes en 1997, 1999, 2000, 2001, 2002, 2005, 2006, 2007, 2009, y 2013 y allugóse segundu en 2003, 2008 y 2012. Tamién se destacar dientro del European Tour, onde llogró 40 victories y 90 top 10.
Biografía
Nació en Cypress el 30 d'avientu, California, del matrimoniu ente Earl Woods, d'orixe afroamericanu (pero con ascendencia china y amerindia) y veteranu de la guerra de Vietnam (El so padre moteyar “Tiger” n'honor al so compañeru de combate Nguyen Phong, quien salvó la so vida na Guerra de Vietnam), y Kultida Woods, d'orixe tailandés (anque con ascendencia china y holandesa).
Woods empezó a xugar al golf a la edá de 2 años. Saltó a la fama en ganando trés Abiertos de los Estaos Xuníos Amateurs consecutivos enantes de cumplir 20 años d'edá. Decidió faese profesional en 1996 y en tres meses ganó dos torneos profesionales. En 1997, sosprendió al mundu en ganando'l prestixosu Masters nel Augusta National Golf Club de manera incontestable: con namái 21 años d'edá, convertir na persona más nueva en ganar un major, cola mayor diferencia de golpes y el marcador más baxu.
La so presencia nel mundu del golf revolucionó'l xuegu y produció más interés escontra esti deporte. nun volvió ganar un tornéu del grand slam hasta'l Campeonatu de la PGA de 1999, cuando ganó al español Sergio García. En 2000, Tiger ganó trés de los cuatro majors del añu, daqué que naide fixera desque Ben Hogan llograr en 1953. En Pebble Beach, California, ganó'l Abiertu de los Estaos Xuníos per un marxe récor de quince golpes y empató el marcador más baxu de la hestoria del tornéu. Un mes más tarde, en St. Andrews, el trubiecu del golf, ganó'l Abiertu Británicu. Pa rematar un branu terrible, ganó otra vegada'l Campeonatu de la PGA nun inolvidable duelu contra'l desconocíu Bob May. Cola so victoria nel Masters del 2001, Woods convertir nel únicu xugador en tener los cuatro trofeos del grand slam coles mesmes, pero consiguir n'años distintos, polo que munchos non lo consideren un Grand Slam. Tiger Woods lleva ganaos 14 majors na so carrera, namái per debaxo de los 18 de Jack Nicklaus.
En 2001 Tiger Woods escribió'l llibru más vendíu sobre cómo xugar golf, "How I Play Golf", cuntando col tiraje más ampliu que cualesquier otru llibru de golf na so primer edición, 1.5 millones de copies.
Nel 2004 casóse cola modelu sueca Elin Nordegren, quien yera la neñera de Jesper Parnevik, golfista suecu que los presentó. Casóse nuna ceremonia secreta en Barbados ante aproximao 200 invitaos.
La influencia de Tiger Woods causó que los premios de los torneos crecieren. Por casu, cuando ganó'l so primera major n'abril de 1997 ganó aproximao $486 000, y cuando ganó'l mesmu tornéu nel 2005, llogró $10 260 000. Gracies a los sos elevaos contratos, Woods terminó l'añu 2005 como'l deportista meyor pagu del mundu según la revista Forbes, con $87 millones.
En 2006, Tiger nun pasó la corte nun major per primer vegada na so carrera profesional. Asocedió nel US Open y foi apenes un mes dempués de la muerte del so padre.
El 27 de payares de 2009 a les 02:25 UTC, sufrió un accidente automovilísticu a bordu del so vehículu Cadillac Escalade, cuando salía de la so casa nuna prestixosa zona en Florida. Anque nun entamu patrullar de Carreteres comunicó que se trataba d'un accidente grave, el so representante y l'hospital onde foi atendíu, declararon que namái sufrió de delles cortes na cara. Woods foi dau d'alta esi mesmu día. Darréu súpose que dichu accidente foi motiváu por una disputa sentimental cola so esposa en afayándose que'l golfista caltenía delles rellaciones estramatrimoniales.
Tres les mancadures constantes de Tiger dempués del so regresu a la máxima categoría a nivel internacional nel golf, Tiger perdiérase un masters en tola so carrera. El pasáu 1º d'abril comento ante la prensa que se sometería a una microdisectomía nel llombu pa solliviar un nerviu que lu provocaba constante dolor y asina poder rindir al máximu. Por esta razón nun pudo participar per segunda vegada nel Masters de Augusta que dio como fecha del 7 d'abril al 13 d'abril de 2014.
Aderus bryanti
Aderus bryanti ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1912.
Tiger Woods
Biografía
El 11 d'avientu de 2009, Woods anunció na so páxina web una retirada indefinida de los campos de golf pa centrase dafechu na so familia, por cuenta de que tuvo problemes d'infidelidá, estimando tol sofitu a los sos fans, socios empresariales y rivales deportivos.
Finalmente, el consideráu por munchos como'l meyor xugador del golf de la hestoria, retomó la so actividá profesional el 5 d'abril de 2010 nel Masters de Augusta.
Anguaño, ganó tres torneos en 2012, el Arnold Palmer Invitational, Memorial Tournament y el At&t National tornéu del cual él ye'l anfitrión. Colos sos trés victories ye'l xugador con más victories anguaño. Esti 2012 tuvo una regular actuación nos Majors el cual tuvo'l lideralgu en dos d'ellos pero nun pudo cerralos la fin de selmana(Us. Open, Pga Championship). Clasificar nos playoffs de la Fedex Cup esti 2012 como'l númberu 1 nel llistáu de la Fedex Cup.
No que llevamos de 2013 xugó 5 torneos de los cualos llogró la victoria en 3 d'ellos. Estos son el Farmers, el Memorial y el Arnold Palmer Invitational lo que lu upó a la primer posición de la clasificación de la FedEx Cup y al primer llugar na clasificación mundial del golf desbancando al norirlandés Rory McIlroy.
Principales trunfos
thumb|Tiger Woods.
Victories (14)
1 Ganó a Bob Mai nun desempate de tres hoyos por un golpe: Woods (3-4-5=12), May (4-4-5=13).
2 Ganó a Chris DiMarco con un birdie nel primer fuexu de desempate.
³ Ganó a Rocco Mediate con un par nel primer fuexu de la muerte súbita dempués d'un playoff de 18 fuexos nel que dambos xugadores fixeron el par del campu.
Trayeutoria nos grandes
LA = Meyor Amateur
Ret. = Retiráu
CUT = Nun pasó la corte
"T" = Empatáu
Fondu verde indica victoria. Fondu mariellu, puestu ente los diez primeros (top ten).
Ríu Ussuri
330px|miniaturadeimagen|Ríu Ussuri. El ríu Ussuri o Usuri (en rusu: река Уссури; en chinu simplificáu: 乌苏里江; en chinu tradicional: 烏蘇里江; en pinyin: Wūsūlǐ Jiāng) ye un llargu ríu del noroeste asiáticu, un afluente de la marxe derecha del ríu Amur nel so cursu baxu. Tien un llargor de 897 km y drena una cuenca de 193.000 km² (similar a países como Senegal, Siria o Camboya).
Alministrativamente, escurre polos krais de Jabárovsk y Primorie de la Federación de Rusia y forma mientres un llargu tramu la frontera cola provincia china de Heilongjiang.
Xeografía
El ríu Ussuri naz nel cordal de Sijoté-Alín, a menos de 50 km de la mariña del mar de Xapón Oriental. Primero empónse en direición sur, pa depués describir una amplia curva y volvese escontra'l norte hasta xunise al ríu Amur na ciudá rusa de Jabárovsk. Gran parte del so percorríu delimita la frontera ente China y Rusia. Asitiáu nuna rexón de clima bien fríu, el ríu permanez xeláu ente los meses de payares y abril. Les crecíes del ríu debíes al destemple y a l'agua son causa de frecuentes hinchentes na zona.
Aderus bruchi
Distribución xeográfica
Habita n'Arxentina.
Keizo Masuhara
Keizo Masuhara (増原 敬三, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Idioma caquetío
El caquetío ye un idioma estinguíu de la familia arawak faláu enantes a lo llargo de les mariñes del llagu de Maracaibo y del estáu Falcón en Venezuela y nes Antilles Neerlandeses (Aruba, Bonaire y Curaçao). La llingua escastar nel sieglu XVI.
Indian Institute of Science
El  Indian Institute of Science  (IISc), ("Institutu Indiu de Ciencia", n'inglés) ye una universidá pública d'investigación científica y educación cimera allugada en Bangalore, India. Fundada en 1909 col sofitu de Jamsetji Tata tamién ye conocida llocalmente como'l "Tata Institute". L'institutu ye llargamente consideráu como la meyor institución de la India nel so campu.
miniaturadeimagen|derecha miniaturadeimagen|derecha miniaturadeimagen|derecha miniaturadeimagen|derecha miniaturadeimagen|derecha miniaturadeimagen|derecha
Llista d'asteroides/90901–91000
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Campana de Bochum
La escultura urbana conocida pol nome Campana de Bochum, allugada na Cai de Llamaquique, na ciudá d'Uviéu, Principáu d'Asturies, España, ye una de les más d'un centenar qu'afaten les cais de la mentada ciudá española.
El paisaxe urbanu d'esta ciudá ta afatáu por obres escultóriques, xeneralmente monumentos conmemorativos dedicaos a personaxes d'especial relevancia nun primer momentu, y más puramente artístiques dende finales del sieglu XX.
Bochum ye una de les ciudaes más importantes del Valle del Ruhr, asitiáu na Renania del Norte-Westfalia, n'Alemaña. Trátase d'una ciudá industrial, con gran variedá d'instalaciones y sede d'una Universidá. En setiembre de 1979 hubo una iniciativa per parte l'alcalde de Bochum pa facer la hermanancia d'ella con dalguna ciudá española al traviés la Embaxada d'España en Bonn; el Plenu del Conceyu d'Uviéu aceutólu por unanimidá na sesión del día 26 d'ochobre de 1980, siendo alcalde Luis Riera Posada.
D'otra miente, l'Ayuntamientu d'Uviéu inauguró la conocida como plaza Bochum, pequeña plaza en forma de triángulu rectángulu formáu peles cais Independencia, n'hipotenusa, y la fachada de la Escuela Técnica Cimera d'Inxenieros de Mines de la Universidá d'Uviéu, nel catetu mayor.
En 1990, al celebrase'l décimu aniversariu d'esta hermanancia, l'Ayuntamientu de Bochum regaló a la ciudá d'Uviéu una gran campana que foi asitiada na Plaza la Xesta (depués treslladada a los xardinos de Llamaquique), na que na so parte baxa pue lleese: Campana de Bochum R.F.A.-ciudad hermana de Oviedo-cedida por el Ayuntamiento de Bochum con ocasión del X Aniversario de la hermandad entre las dos ciudades.- Fue descubierta por su Alcalde H. Eikelbeck - el cinco de setiembre de mil novecientos noventa. El cuerpu de la campana lleva grabada la inscripción darréu: Schütz Land und Leut und Haus + MARIA + breit den Mantel aus (María, protexe la tierra, la xente y el llar, estenderexe'l to mantu).
En respuesta a esti xestu, n'agostu de 1991 la ciudá d'Uviéu regaló a la de Bochum un relieve de la Cruz de los Ánxeles que quedó puestu na escalera del Ayuntamientu de la ciudá alemana.
Yoshihiro Fujita
Yoshihiro Fujita (藤田 善浩; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Nereo Champagne
Nereo Champagne ye un futbolista arxentín nacionalizáu italianu. Xuega d'arqueru nel Real Uviéu de la Segunda División d'España.
Trayeutoria
Empezó la so carrera futbolística nel Club Sports Saltu, faciendo les divisiones inferiores ende, hasta que nel añu 2001 pasó a les divisiones menores de San Lorenzo. En 2005, Francisco Ferraro escoyer pa participar del Mundial Sub-20 de 2007, siendo l'arqueru suplente d'Oscar Ustari, del cual coronóse campeón. Depués de dellos torneos siendo'l primer arqueru suplente del equipu de Boedo, debutó na primer división el 9 d'avientu de 2007 nun partíu ante Gimnasia y Esgrima de Jujuy dexando un resultáu de 4-1 a favor del so equipu. Tamién tuvo una destacable actuación nel Tornéu d'Iviernu de 2008, cuando nun partíu que se definió por penales contra River Plate, atayó un penal decisivu al xugador Andrés Ríos.
En xunu de 2010, foi dau a préstamu a Ferro Carril Oeste de la segunda división arxentina. Ellí xugó un total de 34 partíos na temporada, con destacaes actuaciones.
Al empiezu de la temporada 2011-2012 vuelve al so club d'orixe, y tres un campeonatu siendo suplente facer cola titularidá, gracies a la conxunción d'una mancadura de Pablo Migliore y bones actuaciones nel so reemplazu. Amás, el so perfil baxu -en comparanza al del ex-arqueru de Boca y Racing- asitiar percima nes preferencies del direutor téunicu, Leonardo Madelón.
En 2012, convertir en refuerzu d'Olimpo de Bahía Blanca, onde apostó 158 partíos cola camiseta del Aurinegro. Ellí tuvo hasta'l 2016 y apostó 6 temporaes (incluyendo la temporada 2016-17 onde xugó 14 partíos). Amás, en 2013 xubió a la Primer División d'Arxentina. Por cuenta del so gran rendimientu y personalidá, ganóse'l ciñu de la enchida y convirtióse en referente y ídolu de dichu club.
En 2017 ye vencíu hasta final de temporada al Club Deportivo Leganés, anovando otra temporada más a préstamu nel club madrilanu.
Manuel Candamo Iriarte
Manuel González de Candamo y Iriarte, más conocíu como Manuel Candamo, foi un políticu peruanu d'ascendencia asturiana, qu'ocupó la Presidencia de Perú en dos causes: como presidente d'una Xunta de Gobiernu en 1895 y depués como presidente constitucional, de 1903 a 1904.
Foi miembru d'una de les families más adineraes de Perú d'aquella dómina, siendo hacendado y capitalista. En 1872 afiliar al Partíu Civil, del que aportó a líder y promovió la creación del Bancu de Perú. En 1876 ocupó interinamente l'Alcaldía de Lima. Participó na guerra con Chile como simple soldáu, mientres la defensa de Lima. Senador por Lima, presidió'l so cámara en 1888, 1890 y 1892. Tres el trunfu de la revolución cívicu-democrática de 1895-96 y l'arrenunciu del presidente Andrés A. Cáceres, tuvo qu'asumir la Presidencia de la Xunta Provisional de Gobiernu, coles mires de llamar a eleiciones, les que fueron ganaes por Nicolás de Piérola. Senador por Lambayeque, presidió'l so cámara en 1897 y en 1901. En 1903 foi escoyíu Presidente de la República ensin nenguna oposición pero solo gobernó 8 meses, pos careció y morrió.
Foi'l segundu Alcalde de Lima en convertise depués en Presidente de la República de Perú.
Familia
Manuel Candamo Iriarte foi fíu de Pedro González de Candamo y Astorga (descendiente d'asturianu, natural de Valparaíso, Chile, y embaxador peruanu), y de María de les Mercedes Iriarte y Odría (perteneciente a una familia de ricos propietarios de la sierra central peruana). El so padre foi consideráu na so dómina l'home más ricu de Perú.
La so hermana María de les Mercedes González de Candamo y Iriarte (1849-1929) casar en París en 1870 o 1871 con John Pablo Bryce of Bystock (1846-1895), High Xérif de Devon, y fueron ascendientes de los marqueses de Milford Haven.
Primeros años
Estudió nel Colexu Nacional Nuesa Señora de Guadalupe, egresando en 1856 pa siguir estudios de derechu nel convictorio de San Carlos y na Universidá Nacional Mayor de San Marcos, hasta graduase de bachiller en Xurisprudencia.
Dedicáu al periodismu, trabayó na redaición de El Comercio y fixo campaña contra la firma del Tratáu Vivanco-Pareja de 1865, siendo desterráu a Chile pol gobiernu de Juan Antonio Pezet. Tornó pa sofitar la rebelión empecipiada n'Arequipa pol coronel Mariano Ignacio Prado y, triunfante esti movimientu, ingresó a Lima col grupu de mozos que reconocía como caudiellu a José Gálvez Egúsquiza, que poco dempués morrió heroicamente nel combate del Callao de 1866.
Foi de volao secretariu de la llegación peruana en Chile (cargu que'l so titular yera José Pardo y Árgoma) pero abandonó dichu cargu y empecipió en 1867 un viaxe d'estudios pol Alloñáu Oriente y Europa. Pasó por Xapón, China ya India.
Carrera política
Retornó al Perú en 1872 y afilióse al Partíu Civil que llevó a la presidencia a Manuel Pardo y Lavalle. El 23 d'ochobre de 1873 casóse con Teresa Álvarez Calderón, fía del abogáu Manuel Álvarez-Calderón Olaechea y de Teresa Carmen Roldán Bedoya.
Foi unu de los promotores del Bancu de Perú y direutor del Bancu Anglu-Peruanu, lo mesmo que de delles instituciones de creitu, ente 1873 y 1879. Foi tamién prior del antiguu Tribunal del Consuláu y presidente de la Cámara de Comerciu de Lima. Lleal al gobiernu de Pardo, comandó un batallón de la Guardia Nacional y enfrentóse a les revolucionaries encabezadures por Nicolás de Piérola en Moquegua, en 1874. Y en la so condición de teniente alcalde encargóse interinamente de l'alcaldía de Lima d'ochobre a avientu de 1876, reemplazando al titular Ignacio de Osma.
Mientres la guerra con Chile participó como reservista na batalla de Miraflores, llibrada'l 15 de xineru de 1881. Sofitó al gobiernu que Francisco García Calderón estableció en La Madalena; depués foi delegáu en Lima del gobiernu del contralmirante Lizardo Montero. Prindáu polos chilenos, foi confináu en Angol, nel sur de Chile, xunto con otros peruanos notables, en 1882. Pasó a Chillán, depués a Valparaíso, y en roblándose el tratáu de Rancón en 1883 retornó al Perú. Pero pocu dempués el gobiernu del xeneral Miguel Iglesias acusar de sofitar a la sulevación del xeneral Andrés A. Cáceres y desterrar a Iquique, en 1884.
Triunfante Cáceres, foi escoyíu senador por Lima en 1886, siendo reelixíu en 1890. Fixo campaña contra la firma del contratu Grace y participó na fundación del partíu Constitucional o cacerista, integrando la so primer xunta directiva. Presidió la Cámara de Senadores en tres legislatura: 1888, 1890 y 1892. En 1890 foi nomáu direutor de la Beneficencia Pública de Lima.
Mientres el gobiernu de Remigio Morales Bermúdez (1890-94) foi'l principal artífiz del acercamientu del Partíu Civil al Círculu Parllamentariu, que dio orixe a la Unión Cívica. Al finar Morales Bermúdez y ser suplantáu'l primera vicepresidente Pedro Alexandrín de la Cortil pel segundu, Justiniano Borgoño, Candamo pasar a la oposición, pos consideró que'l gobiernu estremárase de la llegalidá. Secundó l'alianza de la Unión Cívica col Partíu Demócrata o pierolista, formándose asina la Coalición Nacional, qu'enfrentó al segundu gobiernu de Cáceres, teniendo como caudiellu a Nicolás de Piérola. Españó entós la guerra civil de 1894-95.
Presidente de la Xunta de Gobiernu de 1895
thumb|350px|Concentración cívica na plaza d'armes de Lima, en 1895, celebrando'l trunfu de la revolución de Piérola contra Cáceres. Tres el trunfu en Lima de les montoneras de Piérola y la partida de Cáceres al exiliu, Candamo foi escoyíu presidente d'una Xunta de Gobiernu, a la que nun pertenecía, encargándose-y del ministeriu de Rellaciones Esteriores; nesi cargu tuvo seis meses, del 20 de marzu al 8 de setiembre de 1895, cuando apurrió'l mandu a Piérola, trunfador de les eleiciones.
Héctor Verdés
Héctor Verdés Ortega ye un xugador profesional de fútbol español. Formar nes categoríes inferiores del Valencia CF. Al rematar la temporada 2006-2007, el Valencia CF venció-y al Xerez CD. Tres un añu nel equipu andaluz foi trespasáu al FC Barcelona pa xugar nel so filial. Darréu foi ficháu pol Valencia Mestalla nel mercáu d'iviernu de la temporada 2009-2010 pa reforzar la defensa del filial taronja. Na temporada 2010-2011 foi trespasáu al Elche C.F. de la Lliga Adelante. Na temporada 2013-2014, tres l'ascensu del Elche CF a la Primer División Española, el club decide prescindir de los sos servicios y el xugador, llibre, firma pol AD Alcorcón de la Segunda división. A finales de xunu de 2015, Verdés llega a un alcuerdu pa vistir mientres dos años la camiseta del equipu asturianu Real Uviéu. El 20 de xunetu de 2018 firma col Club de Fútbol Rayo Majadahonda pa xugar la temporada 2018-19 na Segunda División nel debú del equipu madrilanu nel fútbol profesional.
Manuel Candamo Iriarte
Presidente de la Xunta de Gobiernu de 1895
Presidió nuevamente la Cámara de Comerciu (1896-1903) y participó na creación de la Sociedá Anónima Recaldadora d'Impuestos, el 9 de xineru de 1896, que s'encargó de conformala a base de los comerciantes qu'integraben la Cámara mentada. D'otru llau, foi designáu presidente de la xunta directiva del Partíu Civil. Resultó escoyíu senador por Lambayeque en 1897, y llegó a presidir el so cámara nesi añu y en 1901.
Héctor Verdés
Clubes
Actualizáu a 3 de xunu de 2018
Manuel Candamo Iriarte
Presidente de la República. 1903-04
En 1903 Candamo presentóse como candidatu nes eleiciones presidenciales representando a l'alianza ente'l Partíu Civil (del que yera líder) y el Partíu Constitucional (o cacerista). El Partíu Demócrata de Piérola abstener de participar pos consideró que les eleiciones desenvolver ensin garantíes. Piérola aplicó entós la so política d'abstenese ye obrar» al considerar que dende la oposición el so partíu podía faer tanta obra como dende'l poder. Realizaes les eleiciones, Candamo llogró'l 99% de los votos válidamente emitíos, pos nun cuntaba con opositores. Empecipió entós el so mandatu, el 8 de setiembre de 1903, que tenía de durar hasta 1907, lo que nun asocedió. Candamo aspiraba a gobernar representando a un bipartidismu civil-demócrata, pos yera consciente que la xera de gobernar yera una empresa coleutiva, y non, como por desgracia asocede en política, un llabor caudillística.
Nel so programa de gobiernu figuraben la formulación d'un verdaderu presupuestu, la reforma del Tribunal Mayor de Cuentes, l'adopción d'un sistema aduaneru eficiente, la entrega de la instrucción al Gobiernu y el so espardimientu, la busca d'una alministración de xusticia al cargu de un personal selecto y eficaz, l'harmonía ente l'Estáu y la Ilesia, la profesionalización de la diplomacia, la tecnificación del Exércitu y de l'Armada, la reforma de la Policía, el nomamientu d'autoridaes prefecturales y subprefecturales con ilustración y honorabilidá, l'empléu de la llei y solo de la llei pa combatir les revoluciones. Yera un programa que podría habese lleváu a cabu daes les circunstancies de tranquilidá en que vivía'l país.
Desgraciadamente Candamo pocu pudo faer, pos casi coles mesmes en qu'asumía'l poder foi víctima d'una enfermedá, que lo llevaría meses dempués a la tumba. Díxose que los traxines eleutorales contribuyeron a agravar la so dolencia, que nel so momentu foi calificada como un mal reumáticu. El so médicu, el francés Félix Larré, aconseyó-y viaxar a los baños de Jesús, en Arequipa, por que siguiera un tratamientu.
Fallecimientu
thumb|350px|right|Veloriu en Arequipa col cuerpu del presidente Candamo dempués de la so muerte.
El 12 d'abril de 1904, ye dicir a los siete meses de llegar a Palaciu, el presidente Candamo embarcar nel vapor Guatemala aldu al puertu de Mollendo (departamentu d'Arequipa), en compañía de la so esposa, los sos dos fíes, el primer ministru José Pardo y Barreda, el ministru de Xusticia ya Instrucción, el so amigu'l piurano Francisco José Eguiguren Escudero y dellos funcionarios. De Mollendo la comitiva pasó a Arequipa, onde Candamo encargó'l poder al segundu vicepresidente, que yera Serapio Calderón, pos el primer vicepresidente Llinu Alarco finara antes de ser proclamáu. En tando 21 díes na ciudá d'Arequipa, y ensin poder dir a Jesús, Candamo finó'l 7 de mayu de 1904, a les 7 y 45 de la mañana.
Surdieron distintes versiones alrodiu de la causa del fallecimientu del presidente, hasta que Guillermo Olano publicó un estudiu médicu-llegal na Revista del Foru de 1914 y 1915. Según Olano, Candamo aceleró la so muerte al gastar muncha enerxía p'atender a los menesteres del so cargu, mientres munchos meses. Nel so conceutu, foi víctima d'un tumor cancerosu nel píloru; pero'l cáncer nun se xeneralizara. Como, según l'autopsia, el corazón taba atrofiáu y sufriera una esclerosis, dedució que la causa inmediata de la muerte foi un síncope cardiacu.
El vicepresidente Serapio Calderón asumió'l poder y convocó a eleiciones onde trunfó José Pardo y Barreda, representante del Partíu Civil.
Sean Kingston
Kisean Anderson (Miami, 3 de febreru de 1990), más conocíu como Sean Kingston, ye un cantante de rap, reggae y pop d'Estaos Xuníos d'ascendencia xamaicana.
Manuel Candamo Iriarte
Fallecimientu
Foi miembru del Club Nacional y del Club de la Unión, del cual aportó a Presidente.
Sean Kingston
Carrera
A los 17 años, nel branu de 2007, llanzó'l senciellu «Beautiful Girls», que ta basáu na tema «Stand by Me» de Ben E. King. Sean Kingston ye conocíu por combinar el dialeutu d'Estaos Xuníos urban y el xamaicanu nes sos lletres. Foi afayáu a los 16 años nel estudiu de grabación del so padre, mientres entemecía un ésitu de los años 1960 con R&B y reggae.
Manuel Candamo Iriarte
El monumentu
Por resolución llexislativu N° 347 del 20 de payares de 1906 mandóse alzar un monumentu al presidente Candamo. Ello cumplióse mientres el primer gobiernu d'Augusto B. Leguía (1908-12). La estatua en Lima foi asitiada nel ángulu del Parque Neptunu, cercanu al Paséu Colón, entós aristocrática zona de residencia. Un día, manes desconocíes volaron la figura de mármol. Mientres dellos años tuvo la siella vacida. El dañu foi reparáu mientres el siguiente gobiernu de Leguía conocíu como'l Oncenio.
Sean Kingston
Carrera
En 2010, llanzó xunto a Justin Bieber el cantar «Eenie Meenie», que ta incluyida nel álbum de Bieber y que'l so video musical publicar nel mes abril. Esi mesmu añu, participó nel cantar oficial de los Xuegos Olímpicos Xuveniles de Singapur 2010 (Singapur 2010 Youth Olympic Games), xunto con otros cuatro artistes que representen a cada continente; la sudafricana Jody Williams en representación d'África, el británicu Steve Appleton en representación d'Europa, dende Singapur Tabitha Nauser en representación d'Asia, l'australiana Jessica Mauboy en representación d'Oceanía y Sean Kingston que representa a América. Sicasí, Kingston nun pudo asistir a la ceremonia d'apertura d'esti eventu por cuenta de un tracamundiu del so pasaporte per parte del aeropuertu.
Manuel Candamo Iriarte
Descendencia
Candamo tuvo casáu con Teresa Álvarez-Calderón. Una de les sos fíes, Teresa Candamo Álvarez-Calderón (1875-1953), foi relixosa fundadora de la Congregación Canonesas de la Cruz (fundación peruana) y foi declarada venerable pola Ilesia católica el 3 d'abril de 2009. La so otra fía, Virginia, casóse con José de la Ponte Olavegoya, unión de la que nació l'historiador José Agustín de la Ponte Candamo.
Sean Kingston
Carrera
Tamién collaboró col dúu boricua Wisin & Yandel nel cantar «Fever», qu'apaez nel álbum llamáu Los vaqueros: El regresu.
Catocalinae
Catocalinae ye una subfamilia de poliyes perteneciente a la familia Noctuidae. Munches de les especies son grandes (7 a 10 cm de llargor) comparaes con otres noctuides de les zones templaes, presenten unos colores brillosos.
Sean Kingston
Carrera
Nel añu 2011 participó na serie de televisión The Suite Life on Deck. Actuó como'l mesmu ya interpretó la tema «Dumb Love».
Catocalinae
Ta estrechamente rellacionada con Ophiderinae y Calpinae que son dacuando incluyíes nesti grupu.
Sean Kingston
Carrera
Sean yá confirmó que s'atopa trabayando nel so nuevu álbum; onde tamién collaboren artistes como T.I., T-Pain, Nicki Minaj, Kanye West, Wyclef Jean, Akon y Dr. Dre. Tamién confirmó que se van incluyir les temes «Eenie Meenie» (al pie de Justin Bieber), «Letting Go» (al pie de Nicki Minaj), «Dumb Love» y «Party All Night (Sleep All Day)» y con Wisin & Yandel el so senciellu tituláu «Fever».
Catocalinae
Xéneros
Los xéneros de Catocalinae tán usualmente asignaos a les tribus Tytini, Armadini y Erebini, que tienen un númberu bastante pequeñu de xéneros, y la tribu muncho más grande Catocalini. Sicasí, una alta proporción de xéneros nun ta asignáu anguaño a una tribu específica yá que les sos rellaciones riquen más estudios. Estos xéneros incertae sedis son:
Sean Kingston
Senciellos
Como artista invitáu:
Idioma carabayo
Los pueblos bora denominar aroje, ente qu'otros grupos arawak llamar máku o macusa, que ye un términu peyorativu aplicáu a munchos otros grupos, amás de los carabayos.
Clasificación
Frecuentemente asumióse que l'idioma carabayo son una facción separada de los yurí o otros pueblos que la so guarda ta atestiguada na rexón dende'l sieglu XIX. Ello ye que el gobiernu colombianu nes sos publicaciones usa los términos "yurí", "carabayo" y "aroje" indistintantemente. Sicasí, nun ta claro que l'idioma carabayo sía'l mesmu que l'idioma yurí. Asina nun alcuentru accidental con xentes primeramente non contactaes del río Puré (seique de la etnia carabayo), asocedíu en 1969, namái'l 20 % de les pallabres arrexuntaes teníen un equivalente yurí o un cognáu claro (naturalmente pueden esistir errores nel significáu supuestu de les pallabres daes les carauterístiques del alcuentru). Si tómase como correutu esi contaje del 20 % de cognados, entós nun puede falase de la mesma llingua sinón namái d'una llingua lejanamene emparentada col yurí. Amás la llista de 199 pallabres compilada foi publicada, nin esaminada por otros llingüistes lo cual complica inda más posibilidá de verificar el parentescu.
Lliga Femenina de Baloncestu 2017-18
La Lliga Femenina de Baloncestu d'España 2017-18, llamada Lliga Dia por motivos de patrociniu, va ser la 55ª temporada de dicha competición.
Clubes participantes
Al rematar de la temporada 2016-2017, baxaron de manera deportiva CREF Hola! y CB Islas Canarias. Pela so parte, llograron plaza d'ascensu dende Lliga Femenina 2 los clubes Femení Sant Adrià y Estudiantes.
Formatu de competición
Al rematar la temporada regular, los seis primeros equipos clasificar pa playoffs, clasificándose 1º y 2º pa semifinales, ente que 3º, 4º, 5º, y 6º enfrentar en cuartos de final. Toles series apostar al meyor de trés partíos. Los dos últimos equipos clasificaos baxen a Lliga Femenina 2.
Evolución na clasificación
La tabla amuesa les posiciones de cada equipu al términu de cada xornada.
Ted Williams
Theodore Samuel Williams, meyor conocíu como Ted Williams, moteyáu The Kid (el neñu), the Splendid Splinter, Teddy Ballgame y The Thumper, foi un xardineru esquierdu d'Estaos Xuníos nes Grandes Lligues de Béisbol que xugó 19 temporaes na so carrera, atayada dos veces por serviciu militar como pilotu nel Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos; en 1943 a 1945 na Segunda Guerra Mundial y en 1952-1953 na Guerra de Corea, llogrando'l grau de Capitán. Xugó tola so carrera colos Boston Red Sox. Aldericóse si él ye'l meyor bateador na hestoria del béisbol.
Williams foi dos veces el xugador más pervalible de la Lliga Americana, foi líder en permediu de bateo 6 vegaes y ganó la Triple corona de bateo dos veces. Terminó la so carrera con un permediu de bateo de .344, con 521 cuadrangulares. participando 17 vegaes en partíos de les estrelles y foi incluyíu nel Salón de la Fama del Béisbol en 1966. Foi'l postreru xugador de les Grandes Lligues que bateó con un permediu cimeru a .400 nuna temporada (.406 en 1941). Un vidueñu pescador, Williams tamién yera'l anfitrión d'un programa televisivu sobre pesca y forma parte del Salón de la Fama de la Pesca.
Introducción
Williams nació en San Diego col nome de Teddy Samuel Williams, pol so padre Samuel Willliams y l'ex presidente Teddy Roosevelt. En dalgún momentu, el nome na so acta de nacencia foi camudáu a Theodore, pero la so madre y amigos cercanos siempres lo llamaron Teddy. El so padre Samuel foi un soldáu, alguacil y fotógrafu de Nueva York qu'almiraba enforma al ex presidente. La so madre May, fía de padres españoles aniciaos en Mexico, foi una trabayadora del Exércitu de Salvación.
Williams xugó al béisbol na preparatoria Herbert Hoover en San Diego. Vivía n'Utah Street #4121, nel área de North Park de la ciudá. Yera un bateador maniegu, pero llanzaba col brazu derechu. Dempués de graduase, dedicar al béisbol profesional, pasando delles temporaes nos equipos d'lligues menores, los San Diego Padres y los Minneapolis Millers.
A principios de la so carrera, declaró que deseyaba ser recordáu como "el meyor bateador de la hestoria", un honor que verdaderamente llogró a los güeyos de munchos fans.
Nes Grandes Lligues
Williams pasó al equipu de Grandes Lligues de Boston en 1939, causando sensación darréu yá que foi líder de la Lliga Americana en carreres impulsaes y terminó en cuartu llugar nos votos pal MVP. En 1941, llegó al día final de la temporada con un permediu de bateo de .39955. Esto hubiérase arredondiáu a .400, convirtiéndolo nel postreru xugador en batear .400 dende Bill Terry en 1930. El manager dexó que Williams decidiera si diba xugar o non. Williams decidió xugar en dambos xuegos del xuegu doble d'esi día, arriesgándose a perder el récor. Llogró 6 hits en 8 veces al bat, alzando'l so permediu a .406. Naide algamó .400 dende entós.
Coles mesmes, el so gran llogru foi clisáu pola racha de 56 xuegos con hit de Joe DiMaggio na mesma temporada. La so rivalidá foi reflexada pola prensa; Williams siempres se consideró un meyor bateador, pero reconocía que DiMaggio yera'l meyor xugador en términos xenerales. Tamién en 1941, Williams estableció la marca de porcentaxe d'en base nuna temporada con .551. Esi récor permaneció hasta'l 2002, cuando Barry Bonds superó la marca con .582. Un llogru menos conocíu ye que Williams llogró llegar a una base na mayor cantidá de partíos consecutivos, un total de 84. Amás, Williams tamién tien la tercera y cuarta meyor marca pa esa racha. En 1957, Williams llegó a una base en 16 apaiciones al platu consecutives, tamién un récor.