cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Angers
Historia
La prueba más antigua d'habitación humana remontar a 400000 e.C.- Los restos arqueolóxicos que se topen con más bayura provienen de la era del Neolíticu según los hachos de piedra pulida que fueron atopaes. El sitiu de Angers tuvo ocupáu dende esa dómina según l'afayu d'un cairn (sepultura coleutiva so una tertra de piedra) nel castiellu de la ciudá actual.
Coles invasiones de los años 275-276 y l'estáu d'inseguridá permanente del campu alredor, los habitantes abellugar nel puntu más eleváu del llugar (fin del sieglu III - entamu del sieglu IV) y constrúyense muralles que non delimitan más qu'una superficie de 9 ha (llamáu güei día Citar). Estos son, sicasí lo que queda d'ellos, les muertes más visibles del periodu galorromano. Al igual que munches otres ciudaes, el pueblu toma'l nome del pueblo galu que lu habitaba, la tribu d'andar, polo que los romanos llamar: civitas Andecavorum, o Andecavis, que da orixe al nome de la ciudá actual.
El desarrollu del cristianismu creó una nueva estensión. Méntase'l primer obispu alredor del 372 (un tal Defensor, que'l so nome quiciabes nun describía sinón el so títulu o función civil), dende la eleición de Martín de Tours hasta l'obispáu de Tours. La vida monástica enfusó en Angers alredor de la metá del sieglu VI: la primer abadía Sant-Aubin de Angers, foi consagrada según la lleenda por Germán, l'obispu de París, na cual atópase la tumba de de Aubin (obispu de Angers). L'abadía de Saint Serge, fundada polos reis Clodoveo II y Thierry III, construyir a mediaos del sieglu VII.
A partir de los años 850, Angers sufrió pola so situación xeográfica. Los bretones y normandos faen reinar bien la inseguridá nel país que'l conde instalar nel 851 na estremidá suroeste de la ciudá pa supervisar meyor el ríu, el sitiu del actual castiellu. Sicasí, la ciudá invertir en socesives ocasiones. Ésta ye la razón pola que Carlos el Calvo creó en 853 una estensa frontera formada polos territorios d'Anjou, por Turena, el Maine y la rexón de Sées y confiar a Roberto Fuerte (bisagüelu d'Hugo Capeto). Desgraciadamente, Roberto morrió nun combate contra los pirates en Brissarthe, nel 866. El mesmu emperador intervinó nel 873 pa espulsar a los normandos instalaos en Angers. Al nun poder ocupar ellos mesmos el país, los postreros carolinxos, condes d'Anjou, pero sobremanera los condes de París quien depués se converten en duques de Francia, nomaron vizcondes pa rexir nel so llugar. Escontra'l 929, Foulque el Colloráu tomó'l títulu condal y fundó la primer dinastía de los condes d'Anjou que restablecieron adulces l'aselu. Los condes d'Anjou desenvolvieron el so territoriu del que Angers foi la capital. Unu Foulque III Nerra (el Negru) da al condáu la so edá d'oru, munchos castiellos de piedra constrúyense (Loches, Saumur, Montreuil-Bellay, Brissac...).
En 1131 el conde Fulco V el Mozu, casáu con Melisenda, fía del rei de Xerusalén, vuelve rei de Xerusalén hasta 1143. El so fíu Godofredo V d'Anjou (1113-1151) casóse con Matilde d'Inglaterra, fía del rei Enrique I d'Inglaterra. El fíu Enrique Plantagenêt ye conde d'Anjou y del Maine, duque de Normandía, pos duque d'Aquitania y conde de Poitiers pola so muyer Leonor d'Aquitania. En 1152 Enrique ye reconocíu como rei d'Inglaterra. En 1204, los Plantagenêt pierden el condáu familial. En 1246, el rei de Francia Lluis IX da-y a los so hermanu Charles. En 1328, por bodes socesives el condáu esta de nuevu de la Corona. En 1356 el fíu secundo del rei Xuan II ye fechu conde, pos duque d'Anjou. Ye solamente a la muerte del so nietu René en 1480 que'l ducáu vuelve de manera definitiva a la Corona de Francia, anque númberos príncipes, fíos de los reis de Francia tienen el títulu de duque d'Anjou. Unu Philippe de France, nietu segundu de Lluis XIV, hasta ser rei d'España en 1701 como Felipe V tien esti títulu na corte. thumb|center|640px|Vista del Castiellu d'Angers dende'l Maine.
Deportes
thumb|Estadiu Jean Bouin. Angers tien más de 30.000 llicenciaos y más de 140 clubes.
Les asociaciones deportives d'altu nivel:
Otres asociaciones importantes son:
Delles cifres de les infraestructura del deporte angevino:
Alministración
thumb|Casa d'Adam.
Cantones de Angers
Angers ta partida ente ocho cantones:
Educación
thumb|175px|[[ENSAM|Arts et Métiers ParisTech]] thumb|175px|[[Universidá Católica del Oeste|Univ. Católica del Oeste]]
Una de les más vieyes escueles de Angers ye Arts et Métiers ParisTech (ENSAM), una gran escuela d'inxeniería. Ta asitiada na Abedia del Ronceray dende 1815.
Les artes escéniques
thumb|El Gran Teatru, plaza du Ralliement thumb|El xardín del mail thumb|El xardín de les plantes
L'espectáculu en direuto crea la vida cultural de la ciudá y da-y ritmu a ésta al traviés de delles manifestaciones artístiques populares. La ciudá ye la sede d'estructures nacionales y rexonales del teatru, la música y el baille que se complementen les unes coles otres.
La ciudá ta dotada de tres órganos nacionales.
Estos grupos tienen misiones d'espardimientos y de creaciones artístiques que se traducen al traviés del recibimientu d'artistes franceses o estranxeros, la formación (el CNDC tamién ye una escuela nacional) y la presentación de creaciones en Francia y l'estranxeru.
Les siguientes organizaciones tamién arriquecen y completen la vida cultural angevina.
Dellos llugares de presentación dexen recibir al públicu:
Grupos de música
Cada añu en setiembre, les cais de Angers apinar de festividaes nes cais más populares al traviés del programa Accroches-coeurs (lliteralmente gabitos del corazón). Más de 150.000 persones asistieron nel 2004 a los espectáculos caleyeros de grupos de distintes nacionalidaes. Los espectáculos presentaos en socesives ocasiones mientres 3 díes van de la puesta n'escena minimalista a producciones importantes accesibles a aproximao 10.000 persones.
Sitios d'historia y cultura
thumb|Muséu Pincé.
La ciudá de Angers caltién el so patrimoniu en museos asitiaos nel centru de la ciudá.
Monumentos y llugares turísticos
thumb|Castiellu d'Angers thumb|Torre Saint-Aubin thumb|[[Catedral de Angers|Catedral de San Mauricio]]
La ciudá ta clasificada como una ville d'art et d'histoire.
Peter Weller
Peter Frederick Weller ye un actor, direutor y presentador estauxunidense.
Conocíu sobremanera pol so papel como RoboCop nos dos primeres películes de RoboCop, y pol so papel como Buckaroo Banzai nel clásicu-cultural The Adventures of Buckaroo Banzai Across the 8th Dimension. Tamién ye presentador del programa Construyendo un imperiu del History Channel. En Star Trek: Na escuridá interpreta'l papel del almirante Marcus.
Llingües tibetano-birmanes
Llingües de la familia
Les afinidaes filoxenétiques ente les llingües tibetano-birmanes fueron identificaes a mediaos del sieglu XIX. Entós afayóse que la llingua meyor documentada del grupu dende antiguu, el "tibetanu escritu" o tibetanu clásicu, documentáu dende'l sieglu VII, tenía un bon númberu de coincidencies o pallabres cognaes col "birmanu escritu", atestáu a partir del sieglu XII. La esploración per parte d'estudiosos británicos y alministradores coloniales d'India y Birmania llevó a la catalogación de docenes d'otres llingües "tribales" hasta entós non documentaes que paecíen rellacionaes al tibetanu y birmanu clásicos.
Anguaño nun se conoz con certidume'l númberu de llingües de la familia, de fechu ye posible que n'esistan inda delles llingües inda non documentaes, especialmente na parte occidental de Nepal, el norte de Birmania y el sureste de Tíbet. Na lliteratura científica esiste bastante redundacia terminolóxica añedir a los autónimos de les llingües otros exónimos d'orixe chinu, birmanu o indiu. Una llista bastante preséu de los nomes de les llingües atestaes atopar n'Hale (1982).
Les dos llingües meyor conocíes de la familia son obviamente el birmanu y el tibetanu, dambos de llarga tradición lliteraria. Los testos más antiguos son de tipu relixosu y tán escritos n'escritures índiques
Clasificación interna
Paul Benedict (1972) identificó siete grupos distintes dientro de les llingües tibetano-birmanes: Tibetanu-Kanauri, Bahin-Vayu, Arbor-Miri-Dafla, Kachin (Jingpo), Birmanu-Lolo, Bodo-Garo, Kuki-Naga. Darréu otru autores arrexuntaron delles nun númberu menor de grupos:
Esisten amás otru grupu problemáticu:
Llingües por númberu de falantes
Anque s'envalora que familia consta d'unes 250 llingües distintes, estes difieren enforma en númberu de falantes, namái 9 llingües tibetano-birmanes devasen el millón de falantes (birmanu, tibetanu, Bai, Yi (=Lolo), Karen, Meithei, Tujia, Hani, Jingpho). Alredor de 50 llingües más tienen un númberu importante de falantes teniendo más de 100 mil falantes. La siguiente tabla resume'l tamaña por falantes de les llingües:
Carauterístiques comunes
El trabayu comparativu ente les llingües d'esta familia ta relativamente pocu esploráu ya inda esisten duldes sobre como se rellacionen ente sigo les distintes cañes o grupos de la familia. De fechu la conocencia de les distintes cañes ye bien desigual. Ente que delles cañes de la familia fueron relativamente bien estudiaes y reconstruyóse les "mesollinguas" o protollingues de nivel entemediu que dieron llugar a diches cañes, nel estudiu d'otres cañes esisten importantes llagunes. Esto ye especialmente ciertu pa les cañes Qiang, Bai, Lui y Nung. Inda nun ta clara la posición exacta nel árbol filoxenéticu de munches llingües de "transición" como'l chepang, el kham, el lepcha, el newar (toos designaos colectivamente como "grupu himalayo"), el meithei, el mikir, el mru, o'l naxi-moso y el jinuo, o'l tujia de Hunan y Hubei.
Fonoloxía
La fonoloxía del proto-tibetanu-birmanu ye inda bien incierta, anque apocayá progresóse na reconstrucción de delles cañes, particularmente nel proto-lolo-birmanu. Supónse que'l proto-tibetanu-birmanu tendría un inventariu fonolóxicu similar al siguiente: Los fonemes ente paréntesis, básicamente africaes, son reconstruyíos por Mastioff sobre la base del so trabayu comparativu, anque non por Delancey.
Anque tanto'l tibetanu clásicu, como'l birmanu y el jingpho tienen tamién una serie d'oclusives aspiraes, puede probase que ye un desenvolvimientu secundariu surdíu de la perda de dellos prefixos. Tocantes a les vocales el proto-tibetanu-birmanu nun tendría más de 5 vocales, tando inda por resolver la cuestión de les vocales centrales. La fórmula silábica sería:
La perda n'estadios posteriores de delles consonantes finales daría llugar a una mayor variedá de vocales y tonos distintivos. La simplifación de delles mediales como *Cy- y *Cr- daría llugar a consonantes palatales o simples en birmanu; ente que la perda de *Cr- daría llugar a retroflexes en tibetanu y otres llingües.
En cuanto al tonu, nun ta claru si'l proto-tibetanu-birmanu sería tonal o non, una y bones el tonu podría surdir como resultancia secundaria de perda de ciertes consonantes finales o asordamientu d'iniciales.
Gramática
La mayoría de llingües tibetano-birmanes tienden a ser de tipu aglutinante. Suelen presentar un orde básicu Suxetu Oxeto Verbu y nelles el nucleu sueli tar escontra'l final de cada sintagma.
El sistema de pronomes personales reconstruyíu pal proto-tibetanu-birmanu caltúvose meyor nel sistema de marques verbales (pa oxetu y suxetu) que nel sistema de pronomes independientes. Comparando la conxugación según persona Bauman (1975) reconstruyó los siguientes sistemes d'afixos pal proto-tibetanu-birmanu:
Enllaz Esternu
Portal_de_la India Antigua/Tibetobirmanas.html El Portal de la India Antigua Páxina n'español conteniendo una descripción detallada de les llingües d'esta familia falaes na India (mapa, clasificación, fonoloxía, morfoloxía, léxicu).
Henri Poincaré
thumb|275px|Henri Poincaré. Jules Henri Poincaré (Nancy, Francia, 29 d'abril de 1854-París, 17 de xunetu de 1912), xeneralmente conocíu como Henri Poincaré, foi un prestixosu polímata: matemáticu, físicu, científicu teóricu y Filosofía de la ciencia filósofu de la ciencia, primu del presidente de Francia Raymond Poincaré. Poincaré ye descritu de cutiu como'l postreru «universalista» capaz d'entender y contribuyir en tolos ámbitos de la disciplina matemática. En 1894 estableció'l grupu fundamental d'un espaciu topolóxicu.
Biografía
Jules Henri Poincaré nació'l 29 d'abril de 1854 nel suburbiu de Cité Ducale, en Nancy, nel senu d'una influyente familia. El so padre, Lleón Poincaré (1828-1892), yera profesor de medicina na Universidá de Nancy. La so adorada hermana menor, llamada Aline, casóse col filósofu espiritualista Emile Boutroux. La so madre foi Eugénie Lanouis (1830-1897). Otru miembru destacáu de la familia foi'l primu de Henri, Raymond Poincaré, quien ocuparía la presidencia de Francia ente 1913 y 1920, y aportaría a miembru de l'Academia francesa.
Educación
Mientres la so niñez, Henri tuvo seriamente afeutáu pola difteria, polo que la xera de la so educación recayó na so madre, Eugénie Launois (1830-1897), muyer de gran intelectu. Poincaré destacar pola calidá de les sos composiciones escrites.
En 1862 ingresó al llicéu en Nancy (entidá que güei lleva'l nome de Lycée Henri Poincaré nel so honor). Nel cursu de los once años en que se desempeñó nesta institución, Poincaré demostró ser unu de los meyores alumnos en casi toles materies qu'estudió. El so profesor de matemátiques describir como «una bisarma de les matemátiques», afirmación que se vio sofitada polos premios que ganó nel concours général, competencia qu'arreyaba a los alumnos más destacaos de los liceos de Francia. Les materies en que peor desempeñu tuvo fueron música y educación física, onde'l so desempeñu tuvo «na media, nel meyor de los casos» (O'Connor et al., 2002). Dellos autores afirmaron que les sos dificultaes nestes árees pudieron debese a defectos na so visión, y al so enclín a tar distrayíu (Carl, 1968). Poincaré graduar nel llicéu en 1871, col grau de bachiller en lletres y ciencies.
Ingresó na prestixosa École Polytechnique en 1873. Ellí estudió matemátiques so tutelar de Charles Hermite, siguiendo la so formación y llegando a publicar el so primer artículu científicu (Démonstration nouvelle des propriétés de l'indicatrice d'une surface) en 1874. En graduándose en 1875 o 1876, siguió la so formación na École des Mines. Ellí siguió estudiando matemátiques en forma adicional a los conteníos d'inxeniería en mines, y recibió el so títulu d'inxenieru en marzu de 1879.
Como graduáu de la École, Poincaré xunir al Corps des Mines en calidá d'inspeutor pa la rexón de Vesoul, nel nordeste de Francia. Tuvo nel llugar de los fechos mientres el desastre de Magny n'agostu de 1879, onde 18 mineros perdieron la vida. Poincaré condució la investigación oficial sobre l'accidente en forma por demás detallada.
Coles mesmes, Henri atopábase preparando'l so doctoráu en ciencies matemátiques so la supervisión de Charles Hermite. La so tesis doctoral trataba sobre'l campu de les ecuaciones diferenciales. Poincaré desenvolvió un nuevu métodu pa estudiar les propiedaes de diches ecuaciones. Non solo encaró'l problema de la determinación de la integral d'estes ecuaciones, sinón que foi la primer persona n'estudiar les sos propiedaes xeométriques. Per otra parte, diose cuenta que diches propiedaes xeométriques podíen ser utilizaes pa modelar el comportamientu de dellos cuerpos en movimientu llibre nel Sistema Solar. Poincaré llogró'l so doctoráu na Universidá de París en 1879.
=== Primeros años de la so carrera Pocu dempués de la so graduación, Poincaré aceptó una ufierta pa desempeñase como profesor na Universidá de Caen. Sicasí la so rellación coles matemátiques, nunca abandonó totalmente la so carrera na minería. Prueba d'ello ye'l so trabayu nel Ministeriu de Servicios Públicos, nel cual desempeñóse como inxenieru a cargu del desenvolvimientu de ferrocarril del norte ente 1881 y 1885. Col tiempu, Poincaré sería nomáu responsable del Corps de Mines en 1893, ya inspeutor xeneral en 1910.
A partir de 1881 y pol restu de la so carrera, desempeñóse como profesor na Universidá de París (La Sorbona). Primeramente foi nomáu como maître de conférences d'analyse (profesor acomuñáu d'analís) (Sageret, 1911). Col tiempu, llegaría a ocupar les cátedres de Mecánica Física y Esperimental, Física Matemática, Teoría de la Probabilidá, Mecánica Celestial y Astronomía.
Foi tamién en 1881 que Poincaré casóse con Poulain d'Andecy. Frutu d'esta unión tuvieron cuatro fíos: Jeanne (nacida en 1887), Yvonne (en 1889), Henriette (en 1891), y Léon (en 1893).
El problema de los trés cuerpos
En 1884, y como parte de los festexos conmemorativos pol so sesentenu cumpleaños a celebrar en 1889, el rei Óscar II de Suecia y Noruega, instituyó una competencia matemática, probablemente por iniciativa del matemáticu suecu Mittag-Leffler. La convocatoria del concursu publicar a mediaos de 1885 nes revistes Acta Mathematica (fundada con ayuda del rei pol susodichu Mittag en 1882) y en Nature. Les bases establecíen cuatro problemes anque dexaben abierta la posibilidá de resolver cualesquier otru. El primeru, propuestu por Karl Weierstrass, ye conocíu como problema de n cuerpos y ta rellacionáu con determinar la estabilidá del Sistema Solar. En xunetu de 1887 Poincaré contesta a una carta previa diciendo que se presenta al concursu con dicha cuestión. Como la considera práuticamente irresoluble, trabaya ampliando los sos estudios sobre una restricción, el problema de los trés cuerpos. La so memoria, presentada en mayu de 1888, foi tan notable que'l xuráu decidió declara-y ganador, confirmándolo'l monarca en xineru de 1889, un día enantes del aniversariu de la real nacencia.
Mientres la revisión previa a la so publicación na revista Acta l'editor detectó delles imprecisiones. Comunicaes a Poincaré por que les esclariara, ésti contestó'l 1 d'avientu (col númberu yá impresu) que se trataba d'un error grave. El so arreglu condució a nuevos descubrimientos per parte de Poincaré, les órbites doblemente asintóticas (darréu les renombraría como homoclínicas) y que güei se consideren los empiezos de la teoría del Caos. La memoria correxida foi publicada en 1890. Ye de destacar que'l dineru del premiu por ganar el concursu nun algamar a los gastos que tuvo qu'abonar Poincaré pola retirada del númberu cola versión errónea de 1889.
Contribuciones a la relatividá
Les contribuciones de Poincaré a la teoría de la relatividá son importantes.
thumb|right|200px|[[Marie Curie y Poincaré parolando na Conferencia Solvay de 1911.]] En 1893, Poincaré ingresó al Bureau des Llargores de Francia, onde se-y encamentó la xera de la sincronización de los horarios del mundu. En 1897, Poincaré sofitó una iniciativa (finalmente refugada) de decimalizar la midida circular, y collo el tiempu y la llargor. Esti trabayu dexó-y considerar cómo los relós en reposu na tierra, que se taríen moviendo a distintes velocidaes relatives al espaciu absolutu, podríen ser sincronizaos. Al : y utilizar pa esplicar la falla de los esperimentos ópticu y llétricu a la de detectar movimientu relativu al éter. Poincaré (1900) analizó la «fabulosa invención» del tiempu llocal de Lorentz (nun taba al tantu de que'l conceutu introducir en realidá Woldemar Voigt en 1887), y manifestó que'l conceutu surde cuando se trata de sincronizar dos relós en movimientu, por aciu la emisión de señales lluminoses que se supón viaxen a la mesma velocidá en dambes direiciones nun marcu de referencia en movimientu. (n'inglés) En La midida del tiempu (Poincaré, 1898), l'autor analizó la dificultá d'establecer la simultaneidá a la distancia, y concluyó que la mesma pue ser establecida por convención. Tamién aldericó'l postuláu de la velocidá de la lluz», y formuló el Principiu de la Relatividá según el cual nengún esperimentu mecánicu o electromagnéticu puede estremar ente un estáu de movimientu uniforme y l'estáu de reposu.
Puede apreciase entós que Poincaré foi un intérprete constante (y por momentos un críticu constructivu) de la teoría de Lorentz. Poincaré yera n'esencia un filósofu, interesáu nel significáu fondu» de les coses. D'esta forma, llegó a interpretar la teoría de Lorentz en términos del Principiu de la Relatividá, y al faelo llegó a numberoses conclusiones que güei tán acomuñaes cola Teoría de la Relatividá Especial.
Nel so trabayu de 1900, Poincaré analizó recargar d'un oxetu físicu cuando emite un fluxu de radiación nuna direición dada. Ellí amosó que, d'alcuerdu a la teoría de Maxwell-Lorentz, esta emisión de radiación podía ser considerada como un «fluyíu ficticiu» con densidá equivalente a y/c², onde y ye la densidá enerxética; esta resultancia ye bien similar a la ecuación d'Einstein m = Y/c^2 ó (Y=mc^2), qu'esti derivó en 1905, anque'l so significáu físicu ye distintu. Einstein recurrió n'artículos socesivos (1905-1906) a los aspeutos formales del artículu de Poincaré p'ameyorar, cola ayuda de Max Planck, la derivación de la ecuación, y gracies a la nueva interpretación resolvió les paradoxes a les que llegó Poincaré. N'obres posteriores, Poincaré espunxo que la masa nun yera equivalente a la enerxía, colo que reafitaba la so idea inicial de que se trataba d'una conveniencia matemática.
A pesar de les sos importantes contribuciones, n'obres posteriores a 1905, añu en que Einstein formuló la teoría de la relatividá, Poincaré amosóse fiel al conceutu del éter y de les sos implicaciones físiques.
Últimos años de la so carrera
Nos sos últimos años, Poincaré emponer a la teoría de la gravedá, que de dalguna manera precedió a la relatividá xeneral. Tal como lo estableció Langevin (1914) nuna memoria dedicada a Poincaré, Poincaré derivara ecuaciones covariantes de gravitación que predicíen correutamente la direición de la precesión del perihelio de Mercuriu. Poincaré asumió que la gravedá arrobinar a la velocidá de la lluz, ya inclusive llegó a mentar les ondes de gravedá». Tres la muerte del francés, David Hilbert publicó un desenvolvimientu de la ecuación covariante gravitatoria, que se conoció como ecuación de campu y ye la piedra angular de la Teoría Xeneral de la Relatividá.
Poincaré ye reconocíu tamién pola so formulación d'unu de los problemes más famosos na historia de les matemátiques. La conxetura de Poincaré, como se dio en llamar, propuestu en 1904, ye un problema nel ámbitu de la Topoloxía que finalmente foi resueltu pol matemáticu rusu Grigori Perelmán nel añu 2002. Por esti trabayu, Perelmán recibió'l Premiu del Mileniu instituyíu pol Clay Mathematics Institute el 18 de marzu de 2010.
Escontra 1887, a los 32 años d'edá, Poincaré foi nomáu miembru de l'Academia de Ciencies Francesa. En 1906 sería electu presidente de dicha entidá, y tres años más tarde sería nomáu miembru de l'Academia Francesa.
En 1912 Poincaré tuvo de ser operáu arriendes de un entueyu prostática, que finalmente-y causó la muerte por embolia el 17 de xunetu de 1912, a los 58 años d'edá. Henri Poincaré alcuéntrase soterráu nel panteón de la so familia nel Campusantu de Montparnasse, en París.
El Ministru d'Educación de Francia, Claude Allegre, propunxo apocayá que se treslladen los restos de Poincaré al Panteón de París, un altu honor que s'acutar pa los ciudadanos franceses.
Calter
El matemáticu Darboux señalar como un intuitif («intuitivu»), argumentando qu'esto se demostraba pol fechu de que Poincaré trabayaba frecuentemente por representación visual. El francés nun s'esmolecía por ser rigorosu, y sentía iñerizu a la lóxica. La so creencia yera que la lóxica nun yera un camín pa desenvolver idees sinón una forma de estructurarlas, y per ende sostenía que la lóxica llindaba les idees.
Carauterización de Toulouse
La organización mental de Poincaré non solo interesó a sigo mesmu, sinón tamién a Toulouse, un psicólogu del Llaboratoriu de Psicoloxía de la Escuela d'Altos Estudios en París. Toulouse escribió un llibru que tituló Henri Poincaré (1910), nel cual analizó en detalle la rutina diaria del matemáticu francés: Trabayaba nos mesmos horarios acaldía, pero mientres curtios periodos de tiempu. Solía realizar investigación matemática mientres cuatro hores al día: ente les 10 y el mediudía, y depués de 17 a 19. El restu de la tarde dedicar a la llectura d'artículos publicaos en revistes. Tenía una memoria escepcional, y podía recordar la páxina y la llinia de cualquier testu lleíu. Per otru llau, podía recordar en forma testual daqué que se-y dixera tiempu tras. Poincaré caltuvo estes habilidaes mientres tola so vida. La so metodoloxía de trabayu normal consistía en resolver los problemes dafechu na so cabeza, pa depués trescribir la respuesta en papel. Poincaré yera ambidiestro y sufría de hipermetropía. La so habilidá pa visualizar lo qu'escuchaba foi-y de gran utilidá mientres toles clases a les qu'asistió, yá que la so probe visión torgába-y ver lo que los sos profesores escribíen na cayuela.
La so metodoloxía de pensamientu alcuéntrase resumida na siguiente frase:
Contribuciones
Poincaré realizó amás numberosos apurras en distintos campos de la matemática aplicada, tales como Mecánica celeste, Mecánica de fluyíos, Óptica, Lletricidá, telegrafía, capilaridad, elasticidá, termodinámica, teoría potencial, mecánica cuántica, Teoría de la Relatividá y cosmoloxía.
Foi amás un gran divulgador de la matemática y la física, y escribió dellos llibros pa llectores ensin cultivar nestes temes. Él manifestó que la creación matemática nuna fase pasaba a nivel del subconsciente y la solución del problema remanecía nel consciente.
Honores
Premios
Denominaciones n'honor a Poincaré
Publicaciones
La principal contribución de Poincaré a la topoloxía alxebraica foi Analysis situs (1895), trabayu que representa la primer mirada sistemática de la topoloxía.
Poincaré publicó amás dos trabayos que sentaron les bases matemátiques de la mecánica celestial:
Nos sos escritos divulgativos, contribuyó a facilitar definiciones y perceiciones de la ciencia:
Bibliografía complementaria
Esti artículu contién información de Jules Henri Poincaré en PlanetMath, que s'atopa publicáu so llicencia GFDL.
Campeonatu d'Equipos d'Asturies 2022
El Campeonatu d'Equipos d'Asturies 2022 foi la ??ª edición del campeonatu por equipos de Bolo Celta d'Asturies. Ta dividíu en tres categoríes. El campeonatu organízalu la Federación Asturiana de Bolos.
Relevu d'equipos
Primer categoría
Segunda categoría
Tercer categoría
Promoción d'Ascensu a Primera
IV Los Valles - Bahinas "A"
Promoción d'Ascensu a Segunda
La Panera "B" - Villatresmil
Provincia de Venecia
La Provincia de Venecia (n'italianu Provincia di Venezia) foi una provincia de la rexón del Vénetu, n'Italia. La so capital yera la ciudá de Venecia.
Dende'l 1 de xineru de 2015 foi reemplazada pola Ciudá metropolitana de Venecia.
Tenía una área de 2.049 km², y una población total de 534.189 hab. (2001). Había 43 conceyos na provincia (fonte: ISTAT, vease esti enllaz).
Llingües lolo-búrmiques
Les llingües lolo-búrmicas o lolo-birmanes constitúin un grupu filoxenéticu bien definíu dientro de les llingües sino-tibetanes.
Clasificación llingüística
Les llingües lolo-búrmicas tuvieron siempres sometíes la influencia d'otres llingües vecines. Por casu nel proto-lolo-búrmico apréciase la influencia de les llingües mon-khmer, una y bones el léxicu reconstruyíu pa dicha llingua amuesa claramente préstamos del mon-khmer (como por casu la pallabra pa 'comer').
Comparanza léxica
Los numberales en distintes variedaes lolo-búrmicas son: ! rowspan=2| GLOSA ! colspan=4| Búrmico ! colspan=5| Lolo (yi) ! rowspan=2| PROTO- LOLO-BURMA ! Birmanu !! Achang !! Zaiwa !! Rakhine ! Lahu !! Awu !! Muj Yi !! Akha !! Côông te53 || tʰi21 || a21 || ti || tem31 || *tiʔ
Akira Matsunaga (1948)
Akira Matsunaga (松永 章, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Sphinginae
Sphinginae ye una subfamilia de lepidópteros glosaos del cladu Ditrysia. Ye notable nesti taxón Agrius cingulata, (Acherontia spp.) que la so fema apaez nel filme The Silence of the Lambs, y Xanthopan morgani col so enorme proboscis.
Montigny-sur-l'Ain
Montigny-sur-l'Ain ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nutrición
La nutrición ye'l procesu biolóxicu nel que los organismos asimilen los alimentos y los líquidos necesarios pal funcionamientu, la medría y el caltenimientu de les sos funciones vitales.
La nutrición tamién ye la ciencia qu'estudia la rellación qu'esiste ente los alimentos y la salú, especialmente na determinación d'una dieta.
Tipos de nutrición nos seres vivos.
El términu autótrofu procede del griegu y significa "que s'alimenta por sigo mesmu".
Los organismos autótrofos producen la so masa celular y materia orgánico, a partir del dióxidu de carbonu, que ye inorgánicu, como única fonte de carbonu, usando la lluz o sustances químiques como fonte d'enerxía. Les plantes y otros organismos qu'usen la fotosíntesis son fotolitoautótrofos; les bacteries qu'utilicen la oxidación de compuestos inorgánicos como l'anhídridu sulfuroso o compuestos ferrosos como producción d'enerxía llámense quimiolitotróficos. Los seres heterótrofos como los animales, los fongos, y la mayoría de bacteries y protozoos, dependen de los autótrofos una y bones aprovechen la so enerxía y la de la materia que contienen pa fabricar molécules orgániques complexes. Los heterótrofos llogren la enerxía rompiendo les molécules de los seres autótrofos que comieron. Inclusive los animales carnívoros dependen de los seres autótrofos porque la enerxía y la so composición orgánica llograda de les sos preses procede n'última instancia de los seres autótrofos que comieron les sos preses.
Según l'aniciu de la enerxía qu'utilicen los organismos hetrótrofos, pueden estremase en:
Los heterótrofos pueden ser de dos tipos fundamentalmente: Consumidores, o bien saprótrofos y descomponedores.
Oshawa
Oshawa ye una ciudá alcontrada na provincia canadiense d'Ontario. La ciudá foi fundada en 1842, ya incorporada el 8 de marzu de 1924. Ye la mayor comunidá de la Municipalidá Rexonal de Durham. Sicasí considerar davezu parte de la rexón metropolitana de Toronto, Oshawa ye'l centru d'una rexón metropolitana a parte d'esta ciudá, que tien 296 298 habitantes.
Bioquímica clínica
La Bioquímica clínica ye la ciencia qu'estudia la bioloxía y la química humanes, con una orientación médica y aplicada; les sos investigaciones y conclusiones pueden ser aplicaes y reutilizaes na medicina hospitalaria y clínica.
Estudia campos como la xenética de pacientes y distintes rames de la microbioloxía, que collaboren con diagnósticos y estudios clínicos.
Ye bien utilizada xunto cola bioteunoloxía y básicamente la so collaboración médica nes ciudaes. Al igual que la bioquímica, estudia'l comportamientu celular, les sos xeneralidaes y especificaciones. Esta ciencia ye, en ciertu puntu, una rama d'esta, pos ye a cencielles una aplicación clínica pa les especificaciones del mundu médicu y científicu, pos esisten proyeutos que resumen teoríes cola medicina aplicada humanitariamente, pa les sos conclusiones.
Jaime Menéndez Fernández
Jaime Menéndez Fernández, conocíu como El Chatu, foi un intelectual republicanu, miembru de la xeneración del 27, periodista, escritor, primer español redactor de The New York Times, direutor del diariu El Sol, comisariu políticu español, presu políticu, miembru de la célula antifranquista de la Embaxada de EE. XX., en Madrid, nos años 40, redactor xefe del diariu España nel so exiliu en Tánger y pioneru de la llucha antifranquista na prensa española. thumb|Avelina Ranz Conde, Jaime Menéndez "El Chatu" y el so fíu Jimmy.
Mocedá
Yá con 12 años sustituyía n'ocasiones al so padre, maestru d'escuela na llocalidá de Llaniu, actividá que desenvolvía con gran maestría teniendo en cuenta la so curtia edá. Un día, una de les sos compañeres d'escuela púnxo-y la zancadiella, faciéndo-y topetar brutalmente cola esquina d'un pupitre, colo que se produció l'achaplamientu total de la so ñariz. Dende esi día dio la impresión de ser un boxeador profesional, adquiriendo'l llamatu del Chatu.
En 1919 emigró a L'Habana por dos motivos: nun quería sirvir al exércitu y amás deseyaba cumplir el so suañu de trabayar como periodista en Nueva York. En Cuba atopábense yá la mayoría de los sos hermanos -Juan, Jesús, Joselín, Cuadonga, Etelvina y María Luisa-, y pudo asitiase nos almacenes d'un paisanu como contable; pela nueche estudiaba periodismu y de forma autodidacta inglés, francés, alemán ya italianu. Inscribir nel Centru Asturianu de L'Habana, coincidiendo con Juan Antonio Cabezas. En 1920 treslladar a Nueva York.
Primer español redactor de The New York Times
N'Estaos Xuníos amplió estudios na Universidá de Nueva York y comienzó a trabayar como redactor nel primer diariu en castellán d'esi país, La Prensa, que llegaría a dirixir en 1925. Tamién ingresó na loxa masónica "The Universal", algamando'l grau 33.
En Nueva York pudo tomar contautu con Tenesse Williams, Claude Bowers -escritor y diplomáticu-, Federico García Lorca, Boris Gamzue -caderalgu de la Universidá de Nueva York- o George Wright.
El Chatu, Hitler y Federico García Lorca
En 1932 la North American Newspaper Alliance unviólu a Madrid pa realizar una serie de reportaxes sobre la Segunda República y ellí'l Gobiernu escoyólu pa viaxar a Alemaña y estudiar sobre'l terrén la situación del nazismu. Asistió al mitin d'Adolf Hitler nel Lustgarten, el 1º de mayu de 1933, conoció a los mandos nazis, ente ellos, a Joseph Paul Goebbels y nun escaeció enxamás el respigu que sintió en tol so cuerpu al estrecha-y la mano.
De regresu a Madrid, el so trabayu dexaría-y conocer a la vanguardia intelectual española del momentu, dende los escritores del 98 y el 27 a singulares dames como Victoria Kent, María Zambrano, Dolores Ibárruri, o políticos como Juan Negrín o Santiago Carrillo.
Espasa-Calpe publicó'l so primer llibru Víspores de catástrofe. Entá escribió un segundu llibru Alemaña de pies, que nun publicar.
Empezó a collaborar con regularidá en publicaciones de la dómina como Leviatán, Cruz y Raya, Agora, Diariu Política, La Voz, El Sol, Claridá, Estampa, Mundo Obrero, les axencies Febus, Fabra, United Press, y The Spanish Revue, de la Universidá de Nueva York. Entós daquella abandonó la loxa masónica Mantua y empezó la so collaboración col Partíu Comunista d'España. Foi directivu de l'Asociación de la Prensa de Madrid y de l'Agrupación Profesional de Periodistes. Tamién collaboró con Federico García Lorca nel espardimientu de la so compañía de teatru La Barraca, tantu n'España conu nos EE.XX.
En 1936 casóse cola intelectual Avelina Ranz Conde. Tuvieron un únicu fíu, Jaime (1937).
En plena guerra civil española realcontrar con Herbert L. Matthews y Claude Bowers, conoció a Ernest Hemingway, Jay Allen, George Orwell, André Malraux, Lluís Companys, a los xenerales Riquelme y Miaja, al teniente coronel Ortega, a Luis Cabu Giorla, a los comisarios Dáiz Hervás y Antón o a Cayetano Redondo Aceña. Foi tamién cronista de guerra nos frentes de Toledo, Ávila, Murcia, Málaga, Córdoba, El Tayo, Aragón.
En 1938 Juan Negrín nomar comisariu políticu y asumió la direición del diariu El Sol.
Actividá antifranquista
Encarceláu al rematar la guerra, escribió a les escondidielles, de nueche, sol cobertor, el so tercer llibru, esta vegada n'inglés. Les fueyes sacar a les escondidielles el so fíu y la so muyer, que-y sofitó en tol so periplu carcelario inclusive poniendo en riesgu la so seguridá; practicaba l'estraperlu pa poder sufragar los gastos de los viaxes a la prisión. Na cárcel Jaime Mernéndez impartió, clandestinamente, clases de cultura, política y marxismu, formando una pequeña escuela ente rexes. Asina mesmu, foi un puntal na organización de la llucha clandestina dientro de les cárceles franquistes onde tuvo.
En 1944 salió en llibertá. Gracies a los sos contactos de la so etapa norteamericana, atopó trabayu na embaxada d'Estaos Xuníos en Madrid, onde foi secretariu personal del departamentu de prensa, con Abel Plenn, Emmet John Hughes, Theodore J. Pahle Sidney Wise y Bonsal. Tradució numberoses obres del inglés, como Mr. Roosvelt, de Compton McKenzie. Ellí, formó parte d'una de les célules clandestines más relevantes del antifranquismo.
Exiliu en Tánger
Por cuenta de la presión política nesos años de posguerra, decidió exiliase cola so familia en Marruecos, gracies a mediación de la Embaxada de EE. XX. en Madrid, del partíu comunista d'España (de forma clandestina) y de Gregorio Corrochano, que lu contrató en calidá de redactor xefe y darréu subdireutor del diariu España de Tánger. Ellí, conoció a Aladino Cuetos, direutor de Radiu Tánger, presu políticu, capitán del Exércitu Republicanu y héroe en Brunete y El Ebro; tamién al escritor Alberto España, a la familia Ventura, a los periodistes Antonio Colón, Patriciu de Pereda, René Piñero, Samuel Cohen, Juan Estelrich, Luis Grajales (dramaturgu), Abramovicci, Manolo Cerezales, Manuel Cantarero y se reecontró col escritor Herbert Southworth, y trés vieyos compañeros en El Sol: Fernando García Vela, Jose Luis Moreno y el so amigu Juan Antonio Cabezas. En Tánger escribió'l so llibru Política d'Estaos Xuníos, que tampoco llegó a publicar, y ocupó les coresponsalías de La Vanguardia y les axencies Reuters, Associated Press y United Press International; collaboró coles radios McKay y Tánger y con unu de los fundadores de Esquerra Republicana, Josep Andreu Abelló. En Tánger caltuvo la so llucha clandestina formando parte d'otra célula des resistencia antifranquista. Esa llabor tamién lu executó dende'l diariu España y otres puiblicaiones.
Regresu a Madrid y llucha antifranquista
Empezó a collaborar cola revista Mundu, de Vicente Gallego, home bien influyente nel réxime franquista y que s'ocupó d'iguar tolos papeles por que Menéndez pudiera tornar a Madrid, cosa que fizo en 1957, incorporándose a la redaición central de la revista. Foi'l puntal principal de la revista Mundu nos años 50 y 60, qu'usó como referente pa siguir cola llucha antifranquista na prensa española. Foi Aasiduo de delles conxustes antifraquistas, principalmente en Casa Llabra y nuna llechería de la calle Infantes, coincide nelles con antiguos y mozos republicanos.
Foi nomáu miembru del Institutu d'Estudios Políticos y Manuel Fraga Iribarne contrató-y pa la revista Política Internacional. Fundó xunto a Rodrigo Royo y otros compañeros la revista SP y empezó a collaborar en publicaciones como Occidente o Destín.
Utilizó numberosos seudónimos, ente ellos Juan Naide, Kim, Jacinto Mercadal y Arturo Fernández, nome col qu'homenaxaba al so paisanu actor.
Finó de cáncer en 1969.
Montlainsia
Montlainsia ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alexis Knapp
Alexis Knapp (n. 31 de xunetu de 1989 en Allegheny, Pennsylvania, Estaos Xuníos ) ye una actriz, modelu y cantante d'Estaos Xuníos conocida por interpretar a Alexis na película Project X y por interpretar a Stacie Conrad na película estauxunidense Pitch Perfect.
2008-2011: entamos de la so carrera
A los 18 años, Knapp camudar a Los Angeles. En 2008, foi la anfitriona de la popular serie de videos "Project Lore", un espectáculu sobre'l videoxuegu "World of Warcraft", y tamién trabayó como modelu enantes d'aprucir na actuación. En 2009, Knapp apaeció na película Couples Retreat y en 2010 participó de la película, Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief como Chica Afrodita.
2012-2013: Project X, Pitch Perfect y ascensu como actriz
En 2012, interpretó'l papel de Alexis na película Project X y coprotagonizó la película Pitch Perfect como Stacie Conrad. Tamién foi estrella convidada na serie Super Fun Night para ABC, escrita y protagonizada pola so compañeru de Pitch Perfect, Rebel Wilson. Knapp tamién participó la película dirixida por Tom Vaughan, Peligrosamente infiltrada, como Taylor Jaffe.
Alexis tamién participó de la serie Ground Floor de TBS, onde personificó a Tori. Knapp tamién foi escoyida pal pilotu Cinnamon Girl: California Dreamin. En 2013 tuvo la oportunidá de protagonizar la película Vamp O, onde interpretó a Samantha. Knapp tamién protagonizó xunto al so compañeru de Pitch Perfect, Skylar Astin la película Cavemen.
2014-presente: Pitch Perfect 2, Urge y otros trabayos
En 2014, Knapp protagonizó la película The Anomaly intepretadno a Dana al pie d'Ian Somerhalder. Esi mesmu añu, Knapp protagonizó la película de MTV pa televisión, The Dorm, onde interpretó'l papel de Vivian.
En mayu de 2014, Alexis xunir al repartu principal de la película One que s'atopa n'estáu de pre-producción. N'ochobre del mesmu añu, Hollywood Reporter informó que Knapp foi fichada pa interpretar unu de los personaxes principales de la película Urge, que tien previstu estrenase en 2015.
En 2015, l'actriz volvió interpretar el papel de Stacie Conrad na secuela de Pitch Perfect, denomada Pitch Perfect 2.
Vida privada
Alexis tuvo una rellación con Ryan Phillippe, que remató en payares de 2010. En xunetu de 2011, Knapp dio a lluz a la so primer fía, una neña llamada Kailani Merizalde Knapp, frutu de la so rellación con Ryan Phillippe.
Kaitlyn
Celeste Beryl Bonin ye una lluchadora profesional, fisicoculturista y modelu d'Estaos Xuníos conocida pol so pasu na WWE, sol nome de Kaitlyn. Ente los sos llogros destaquen ser la ganadora de la tercer temporada de NXT y el so reináu como Campeona de Dives de WWE, siendo la primer lluchadora de NXT que lo gana.
Primeros años
Celeste debutó en fitness a los 19 años, en 2007, ganó "NPC John Sherman Classic Bodybuilding Figure and Fitness Championship" y el "Campeonatu de Fitness", y quedó en quintu llugar nel Arnold Classic. Ella tamién taba nos cinco primeros en "Musclemania Superbody" en 2007. En 2008, foi nomada Miss Payares nel Calendariu Hardfitness, y asítiase decimosesta nos nacionales Junior esi mesmu añu. En 2009 Bonin foi escoyida como "Hottie del día" pola revista Flex.
2010-2012
left|thumb|170px|Celeste debutó na WWE nel programa [[WWE NXT|NXT.]]
En xunetu de 2010, la World Wrestling Entertainment, fixo a Celeste un contratu de desenvolvimientu pa la Florida Championship Wrestling. Debutó sol nome de Celeste, nun concursu de bikini. El so nome camudo rápido al de Ricki Vaughn, sicasí, ella nun debutaría con esi nome por cuenta d'otru camudó, esta vegada pol del so nome de NXT, Kaitlyn. Debutó xunto a otres Dives nun combate ente AJ Lee vs Naomi.
El 7 de setiembre, anuncióse que Kaitlyn xunir a la tercer temporada de NXT, sustituyendo a Aloisia, siendo Vickie Guerrero la so mentora. La selmana siguiente, fixo'l so debú nel ring, como heel cuando formó equipu con Dolph Ziggler pa ganar a AJ Lee y Primu nuna llucha en pareyes d'equipos mistos. Esi mesmu día, ella ganó amás el retu de carrera de torgues. El 28 de setiembre sale victoriosa del Rookie Challenge nel que les novates tuvieron qu'emburriar un barril con ruedes nel que se topa montáu Hornswoggle con un tiempu de 12 segundos. Más palantre esi mesmu día, desamarróse una engarradiella ente ella y la so mentora, Vickie Guerrero por cuenta de una discrepancia ente dambes, polo cual Matt Striker viose obligáu a interferir, camudando a face. Ganó a Vickie Guerrero en NXT el 5 d'ochobre. Esa mesma selmana, ayudó a Ziggler a retener el so campeonatu frente a MVP nun episodiu de Smackdown.
El 30 de payares de 2010 foi anunciada como la ganadora de la tercer temporada de NXT, consiguiendo ser una Diva de la WWE. El 3 d'avientu en SmackDown apaeció en Backstage xunto con Dolph Ziggler & Vickie Guerrero anunciando que'l SmackDown Xeneral Manager roblar a felicidá marca. Fixo'l so debú'l 13 d'avientu en RAW nun Diva Battle Royal nel que se determinaría a la Diva Of The Year, sicasí foi la primera esaniciada.
right|thumb|180px|Celeste en Tribute to the troops en [[2010]] Kaitlyn tuvo la so primer llucha en SmackDown! el 28 de xineru, faciendo equipu con Kelly Kelly siendo ganaes por LayCool Tuvo'l so primer combate individual el 11 de marzu en SmackDown frente a Layla pero foi ganada. El 1 d'agostu, participó nun Diva Battle Royal p'atopar a la Contendiente #1 al Campeonatu de les Dives pero dichu combate foi ganáu por Beth Phoenix.Na edición de SmackDown del 25 de payares enfrentóse xunto a A.J. a Natalya y Beth Phoenix saliendo nuevamente derrotaes. Sicasí al términu del combate tantu Natalya como Phoenix siguieron atacando a A.J y siendo abandonada por esta polo qu'empezó a tener actitúes d'Heel. Remaneció en NTX Redemption el 21 d'avientu ganando a Maxine, por cuenta de una distracción de Derrick Bateman por empezar un feudu ente elles.