cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María Manuela Campos y Seminario de García Lanza
Biografía
María Manuela Campos y Seminario nació nuna familia rica y pernomada de la ciudá de La Paz. El so padre, quien s'esmoleció por da-y una bona educación, foi'l Xeneral Antonio Campos, Correxidor y Xusticia Mayor de la Provincia Pacajes y alcalde Mayor de Mines y Rexistros. María Manuela casóse con Gregorio García Lanza, quien foi protomártir de la Independencia boliviana y quien, nesi entós, llegara a La Paz pa convertise en miembru del Cabildru. Los maríos compartieron idees revolucionaries y dieron a lluz a cuatro fíos: María Ángela (1804), Manuel Hilario (1806), Gonzalo (1808) y María Josefa Isabel (1809). Los sos padrinos de matrimoniu fueron Joaquín Revuelta y María Josefa Medina.
El so maríu, Gregorio García Lanza foi parte de delles lluches independentistes, incluyida la del 25 de mayu de 1909 na ciudá de Sucre y la del 16 de xunetu del mesmu añu en La Paz. Sicasí, meses dempués, foi prindáu pol exércitu realista y condergáu a la forca por traición. left|thumb|194x194px|José Manuel de Goyeneche, Conde de Guaqui María Manuela enterar de que'l so maríu fuera apresdo polos realistes y presentóse ante José Manuel de Goyeneche, conde de Guaqui, quien lideraba al exércitu realista. Frente a él, y acompañada polos sos fíos, intercedió pola vida del so maríu, argumentando que si ésti morría dexaría na orfandad a los sos fíos y alla na viudez. Goyeneche negóse y darréu executó al so maríu xunto a otros siete prisioneros, ente los que resalten Juan Bautista Sagárnaga y Pedro Domingo Murillo. Dizse qu'ella, al escuchar la so negativa, díxo-y: "¡Caya'l sangre de Gregorio García Lanza sobre'l to frente!"
El cuerpu de Gregorio García Lanza permaneció siete hores na forca. Namái dempués d'esi tiempu pudo la so esposa soterralo gracies a l'ayuda del sacerdote Juan de Dios Delgado. El cuerpu foi soterráu na Ilesia de San Francisco, al pie del altar de San Antonio.
Dempués de la muerte del so maríu, Goyeneche escorrer, confiscó el so bienes y desterrólo de La Paz. Once años dempués, a la edá de cuarenta, María Manuela Morrió.
Sobre ella, Julio César Valdez dixo: "'Esta pernomada paceña trabayó pola llibertá desque ésta empecipióse n'América, sacrificó reposu, fortuna, salú y vida pola santa causa de la Independencia'."Pela so parte, l'historiador bolivianu Arturo Mariña de la Torre escribió sobre ella:"'Una de les más decidíes y sacrificaes patriotes de la independencia. Pola llibertá, dar tou: reposu, familia y fortuna. Dende'l principiu de la epopeya del 16 de xunetu de 1809 hasta los últimos años de la colonia, nun cesó de soliviantar a los sos contemporáneos contra'l despotismu del réxime español. Sufrió toles represalies que s'exercitaron entós'."
Achatinella lila
Achatinella lila ye una especie de moluscu gasterópodu de la familia Achatinellidae nel orde de los Stylommatophora.
Distribución xeográfica
Ye endémica de los Estaos Xuníos.
Joe E. Brown
Joseph Evans Brown foi un actor y cómicu estauxunidense nacíu en Holgate, Ohio. En 1902, a los 10 años d'edá, xuntar a un grupu d'acróbates de circu conocíos como los Cinco Maraviyosos Astons, que viaxaron pel país en xires circenses y de vodevil. Añedió gradualmente comedia a la so actuación y acabó tresformándose nun cómicu. Treslladóse a Broadway na década de 1920, debutando na comedia musical "Jim Jam Jems".
El so más conocíu papel de la posguerra ye de la película Some Like It Hot, una comedia de 1959 dirixida por Billy Wilder na cual interpretaba al vieyu millonariu Osgood Fielding III. El personaxe de Fielding namorar de Daphne (Jerry), interpretáu por un Jack Lemmon amarutáu de muyer, y tien una de les más famoses y risonderes frases de la historia del cine. Otru de los sos papeles de la posguerra foi'l de Andy na producción de 1951 de la Metro-Goldwyn-Mayer Show Boat (Magnolia), un papel que representó nel teatru en 1961, nuna reposición y xira del New York City Center. Brown ye tamién unu de los pocos comediantes de vodevil qu'apaez nuna película de Shakespeare; representó a Francis Flute na versión cinematográfica que Max Reinhardt fixo de la obra A Midsummer Night's Dream y, al contrariu de lo que pudiera esperase, foi bien emponderáu pola so interpretación.
Brown foi un entusiasta del deporte, tantu nel cine como a nivel personal. Dalgunos de los sos meyores títulos son los de la "triloxía del béisbol", que entendía Fireman Save My Child (1932), Elmer the Great (1933) y Alibi Ike (1935). Tamién foi llocutor de radio y televisión pa los New York Yankees en 1953. El so fíu, Joe L. Brown, heredó l'interés nel béisbol, aportando a el direutor xeneral de los Pittsburgh Pirates mientres más de venti años.
Brown finó por un accidente cerebrovascular en 1973 en Brentwood, Los Angeles, California.
Olivia Brown
Olivia Margarette Brown ye una actriz d'Estaos Xuníos meyor conocida por interpretar a Trudy Joplin na serie Miami Vice.
Biografía
El so hermanu ye l'ex-xugador de la NFL, Steve Brown. Tuvo casada con James Okonkwo, con quien tien dos fíos. En 1983 casóse col actor norteamericanu Mykelti Williamson, sicasí la rellación terminó en 1985.
Carrera
En 1984 xunir al repartu principal de la serie Miami Vice onde interpretó a la detective Trudy Joplin hasta'l final de la serie en 1990. Esi mesmu añu interpretó a Addie na película Streets of Fire. En 1998 apaeció como convidada na serie policiaca Murder Call onde interpretó a la señora Bisley.
Lannoy-Cuillère
Lannoy-Cuillère ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Venta (Santoxenia)
La Venta ye una casería de la parroquia de Santoxenia nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 12 km de Villaviciosa (la capital del conceyu). Ta asistiáu a un altor de 190 m.
Población
Tien una población de 7 habitantes (INE 2016) de los cuales 5 son muyeres y 2 son homes.
Bérénice Bejo
Bérénice Bejo ye una actriz francu-arxentina. Saltó a la fama mundial pol so papel de Peppy Miller na película The Artist (2011), que-y valió non solo l'aclamación per parte de la crítica sinón tamién el premiu César del cine francés a la meyor actriz y les nominaciones al Óscar a la meyor actriz de repartu, según al Globu d'Oru na mesma categoría.
Biografía
A la edá de trés años Bérénice Bejo treslladar a Francia colos sos padres escapando de la postrera dictadura militar n'Arxentina. So la influencia del so padre, el direutor arxentín Miguel Bejo, tomó clases d'interpretación. La so primer apaición nel cine foi nel curtiu Pain perdu (1993), de Tiéri Barié.
En 2013 llogró'l premiu a la meyor actriz nel Festival de Cannes pol so rol protagonista na película Le passé, dirixida pol iranín Asghar Farhadi.
Foi presidenta del xuráu profesional del Festival de Cine d'España de Toulouse en 2000.
Filmografía parcial
miniaturadeimagen|Bérénice Bejo en Cannes.
James Brown (actor)
James E. Brown foi un actor norteamericanu de cine y TV, famosu pol so rol como Teniente Ripley "Rip" Masters en tolos 166 episodios de la serie de televisión de la cadena ABC, Les aventures de Rin tin tin.
En Rin tin tin, la historia d'un neñu y el so perru pastor alemán, Brown apaecía como un mozu oficial d'un remotu puestu de la Caballería de los Estaos Xuníos llamáu Fuerte Apache. L'actor infantil Llei Aaker interpretaba a Rusty, quien había quedáu güérfanu nuna incursión d'indios americanos y foi adoptáu poles tropes del fuerte. En dos episodios Rin tin tin, "Forward Ho" y "The White Buffalo," Brown cantó na so preciada voz de barítonu. En 1976, tuvo nuna nueva temporada de Rin tin tin, que estendióse hasta los años ochenta.
Entamos
Brown foi fíu del carpinteru Floyd Brown y la so esposa nel pueblu del boom del petroleu Desdemona n'El Condao Eastland al este d'Abilene, Texas. Asistió a la primaria y secundaria en Waco, n'El Condao McLennan en Texas, y depués inscribióse na Bautista Universidá de Baylor en Waco.
Depués d'un curtiu periodu como xugador profesional de tenis, Brown embarcar nuna carrera de cuatro décades como actor, interpretando roles en más de cuarenta películes, incluyendo Wake Island (1942), Air Force (1943), Bing Crosby's Going My Way (1944), Objective, Burma! (1945), The Fabulous Texan (1947), John Wayne's Sands of Iwo Jima (1949), The Charge at Feather River (1953), Five Guns to Tombstone (1960) and Gun Street (1961).
Televisión
Adicionalmente a Les aventures de Rin tin tin, apaeció en programes infantiles como Aventures de Superman (como Jim Carson nel episodiu en 1954 "Around the World with Superman"), Sky King y El llaneru solitariu. He made two guest appearances on ABC-TV's Ozark Jubilee en 1955 y 1957.
En 1959, Brown interpretó a Andy Clinton en dos episodios de la miniserie de la ABC Walt Disney Presents miniseries titulaes Moochie of the Little League, estelarizada por Kevin Corcoran y Russ Conway. En 1960, Brown actuó na serie de televisión de la cadena NBC, Laramie, como Lon MacRae nel episode "Strange Company". Ente 1962 y 1966, apaeció tres veces en distintos roles n'otra serie del Alloñáu oeste de la NBC The Virginian. En 1964, interpretó al Sarxentu Quincy nel episodiu "Not in Our Stars" de la serie del Alloñáu oeste de la NBC Daniel Boone. Na seronda de 1966, interpretó al personaxe Luke serie del Alloñáu oeste de la ABC sitcom, The Rounders.
Ente 1960 y 1964, foi estrella convidada n'ocho oportunidaes en distintos papeles na serie d'aventures dramática de la cadena CBS, Route 66. En 1966, trabayó na serie de la ABC Honey West, y en 1969, foi estrella convidada de la serie de la ABC The F.B.I.. Tamién apaeció en Lassie (como Forest Ranger Mike McBride), en Gunsmoke (como Mark Feeney nel episodiu de 1963 "Quint's Indian"), y la serie policial de la ABC Starsky and Hutch (como R.J. Crow nel episodiu de 1977 "Bloodbath"). Ente 1978 y 1986, actuó en 27 episodios como'l detective Harry McSween na serie de la CBS Dallas.
Rol final y muerte
El papel final interpretáu por Brown foi como'l Dr. Gordon Church nun episodiu de 1988 "Mourning Among the Wisterias" de la serie de la CBS, Murder, She Wrote.
Brown finó a la edá de 72 años, víctima de cáncer de pulmón en Woodland Hills, California. Sobreviviéron-y el so esposa, Betty; tres fíos, Carol (Thies), Wendy, y Barbara, y una sobrina, Cynthia Brown, a quien consideraba como una cuarta fía.
Terenura maculata
'''Terenura maculata ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thamnophilidae que vive en Suramérica.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Arxentina, Brasil y Paraguái.
Terenura callinota
Terenura callinota, tamién denomináu hormiguerito de rabadilla ablonda, culirrufo o lomirrufo'''; ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thamnophilidae que vive en Centru y Suramérica.
Terenura maculata
Distribución y hábitat
Los sos hábitats naturales son les selves húmedes montiegues tropicales y subtropicales.
Terenura callinota
Distribución y hábitat
El so hábitat ye'l monte tropical. Permanez na canopia.
Descripción
En permediu mide 10,7 cm de llargor y pesa 7 g. El machu presenta una franxa negra dende la corona hasta la nuca, que contornea los güeyos, que tán sobre un llurdiu blancu. L'envés ye verde oliva y tien un parche interescapular acoloratáu, ocultu. El obispillo presenta contrastes anaranxaos y castañal acolorataos. Les ales percima son negres con dos barras amarellentaes y per debaxo son grisosas a blancucies. El banduyu ta tiñíu de mariellu claro. La cola ye gris. La fema presenta la corona y les nales verde oliva como l'envés. El picu ye delgáu, con mexella negra y el quexal gris claru. Les pates son de color gris azuláu.
Ciclu sotíaco
thumb|125px|La diosa [[Sopdet, personificación de la estrella Siriu.]]
El ciclu sotíaco (de Sotis, el nome griegu de la diosa exipcia Sopdet, personificación de la estrella Siriu) ye un periodu d'aproximao 1460 años provocáu pola traslación añal de la observación del orto heliaco de Siriu.
Nel Antiguu Exiptu los sacerdotes-astrónomos reparaben tolos años la primer apaición nel horizonte de Siriu pos para ellos señalaba l'empiezu de la dómina de los llenes. Idealmente dichu acontecimientu tendría de coincidir col empiezu del añu exipciu, pero como nel calendariu exipciu tolos años sumaben 365 díes, ensin entrepolar díes adicionales pa compensar la diferencia col añu sidéreo, cada cuatro años el orto de Siriu movíase un día nel calendariu, volviendo coincidir col añu nuevu teóricu solu tres unos 1460 años, ye dicir cuatro años per caúnu de los 365 díes del añu.
Foi nel añu 1904 cuando l'eruditu alemán Eduard Meyer, combinando cálculos astronómicos col estudiu testos exipcios y datos arqueolóxicos, punxo les bases modernes d'un métodu que pretende apurrir confirmación independiente a la cronoloxía del Antiguu Exiptu. Disponiendo de testos fechaos nel añu de reináu de dalgún faraón que documenten observaciones del ascensu de Siriu y conociendo puntos fixos del entamu del ciclu, teóricamente puede asignase una datación absoluta a esos testos y, por tantu al reináu del faraón implicáu. Disponemos de dellos testos d'esti tipu, por casu los papiros de Lahun y el papiru Ebers, que dan feches pa los respeutivos reinaos de Senusret III (dinastía XII) y Amenhoptep I (dinastía XVIII); amás sábese que nel 139 d. C. el orto heliaco coincidió col añu nuevu exipciu, lo cual apurre a los exiptólogos puntos fixos pa los reinaos de dambos faraones.
Bases astronómiques
thumb|left|125px|Imaxe de [[Siriu A y B. Telescopiu Hubble, de la NASA.]]
Si l'añu según el calendariu civil nun s'afai de dalguna manera a la duración del añu sidéreo les observaciones que dependan d'esti postreru dirán moviéndose tamién nel calendariu. Como nel casu del Antiguu Exiptu nun s'entrepolaben años bisiestos, cada 4 años esvia un día la observación completándose'l ciclu nunos 1460 años (365x4). Otros factores, como la precesión de los equinoccios, causen pequeñes esviaciones y realizáronse cálculos que dexen el ciclu sotíaco en 1452-1453 o 1456 años.
El calendariu solar exipciu
thumb|right|150px|Estatua de [[Ptolomeo III|Ptolomeo III Evergetes Neues Museum, Berlín]] El calendariu solar exipciu taba formáu por dolce meses de trenta díes estremaos en trés estaciones: Ajet (hinchente, qu'empezaba a principios del branu), Peret (crecedera) y Shemu (collecha); dando un total de trescientos sesenta díes a los que s'añedir otros cinco llamaos epagómenos.
Los antiguos exipcios nun fechaben los acontecimientos según un puntu fixu históricu sinón pelos años de reináu del faraón nel poder. Les feches apaecíen reflexaes según un formatu como'l siguiente: «Día 2 del primer mes de la estación de peret del quintu añu de Nebmaatra», que correspondería aproximao al añu 1385 e.C. nel reináu d'Amenhotep III.
Créese qu'esti esquema tuvo a valir a lo llargo de tola historia dinástica d'Exiptu hasta la introducción del calendariu romanu en tiempos de Xuliu César, anque se conocen intentos de reforma como'l recoyíu nel decretu de Canopus sol reináu de Ptolomeo III que nun llegó a entrar dafechu a valir.
L'añu invariable de 365 díes provocaba que les estaciones fueren moviéndose en rellación al calendariu lo que faía necesariu (pa la planificación d'actividaes agrícoles y obres, pa la fixación de festividaes...) la determinación de puntos fixos de manera independiente al calendariu. D'ende la necesidá de cuntar con observaciones como la del orto helíaco de Siriu, observaciones que daben un poder más allá de lo puramente simbólico a les autoridaes responsables d'estos importantes anuncios y podría esplicar, en parte, la resistencia a reformes como les del decretu Canopus.
La diosa Sopdet, conocida como Sothis dende'l periodu ptolemaicu, yera la personificación de la estrella que los griegos llamaben Seirios, Siriu. La representación avezada yera como una muyer con una estrella na cabeza, anque la forma más antigua conocida, nun marfil topáu en Abydos del faraón Djer de la I dinastía, ye la d'una vaca sedente con una planta ente los cuernos. Como n'escritura xeroglífica utilizábase una planta como ideograma de la pallabra «añu», esto podría ser un niciu de que yá a empiezos del Imperiu Antiguu los exipcios establecieren la rellación ente l'entamu del añu solar cola observación de Siriu.
La cronoloxía del Antiguu Exiptu
thumb|left|150px|Fragmentu de la [[piedra de Palermo Muséu Petrie, Londres]] La cultura del Antiguu Exiptu amosó una gran estabilidá y uniformidá dende la dómina predinástica hasta la ocupación romana. En particular disponer d'evidencia de la escritura xeroglífico dende'l tercer mileniu e. C. hasta'l sieglu IV d. C.
Los exiptólogos tamién disponen de la historia d'Exiptu procedente de Manetón que'l so esquema dinásticu sigue utilizándose anguaño y d'otres llistes reales como la piedra de Palermo o'l canon de Turín, amás d'una gran cantidá d'obres arquiteutóniques o escultóriques fechaes según el reináu del faraón so que la so autoridá construyir, y otres munches inscripciones en pintures, relieves o sobre papiru. A too esto hai qu'añedir l'aval científicu de les dataciones astronómiques proporcionaes polos rexistros de les observaciones estelares o llunares.
De xacíu, como pa otres cultures, tamién se dispón de datos procedentes del radiocarbono, termoluminiscencia o estratigráficos; pero ye pol anterior conxuntu de carauterístiques que la cronoloxía exipcia ye la piedra angular pa la datación arqueolóxica nel Mediterraneu y n'Oriente Mediu hasta bien entráu'l primer mileniu e. C. cuando les fontes griegues combinaes con llistes reales Cronoloxía de reis d'Asiria asiries y babilonies apurren feches fiables con un marxe d'erru dacuando menor d'un añu.
Estudiu modernu
Nun foi hasta 1904 cuando'l gran historiador alemán Eduard Meyer punxo les bases de la concepción moderna de la cronoloxía sotiaca. Anque Meyer utilizó más referencies anguaño caltiénse un consensu mayoritariu ente los especialistes en considerar válides dos alusiones en testos exipcios a apaiciones de Siriu, les provenientes de los papiros de Lahun y del papiru Ebers, combinaes col puntu de referencia apurríu por Censorino. Nes feches calculaes a partir d'estos datos hai que tener en cuenta que les imprecisiones inherentes a la llectura orixinal, como les condiciones atmosfériques, al cálculu retrospectivu escoyíu y al llugar concretu de midida, introducen un marxe d'erru conxuntu de non menos de dos o tres décades.
Censorino
L'escritor llatín Censorino, na so obra De die natale, apurre un datu clave al afirmar que l'añu nuevu exipciu coincidió col orto de Siriu mientres el segundu consuláu d'Antonino Pío, que correspuende al añu 139 d. C., cuando s'acuñó en Alexandría una moneda conmemorativa, fecha que nel so tiempu, esautamente un sieglu dempués, adelantrárase en rellación a la efeméride astronómica.
Papiros de Lahun
thumb|left|Fragmentos de los [[papiros de Lahun Dinastía XII, c. 1800 e.C. ]] En 1889 el gran exiptólogu Flinders Petrie afayó una coleición de papiros conocíos de magar, pol llugar del afayu, como los papiros de Lahun. Nel mesmu llugar unos años más tarde, en 1899, Ludwig Borchardt afayó otros fragmentos onde ta recoyida la primer observación sotíaca; estos son los papiros de Berlín, anque se-y suel utilizar el nome papiros de Lahun pa designar al conxuntu de la coleición ellí descubierta. Apurren una observación sotiaca el día 16 del mes cuartu de la segunda estación del añu 7 del reináu de Senusret III. Dende esi día falten 139 pal añu nuevu: los 14 del mes Peret IV, los 120 de la estación Shemu y los 5 epagómenos. La observación taría realizada en Menfis o, con llatitú equivalente, en Ity-tauy, capital de la dinastía XII. En consecuencia afitaría una fecha 556 (139x4) años anterior al añu 1317 e.C. pal séptimu añu de Senusret III, esto ye, alredor del añu 1873 e.C.
Papiru Ebers
thumb|right|Cercu d'[[Amenofis I|Amenhotep I y de la so madre Ahmose-Nefertari realizando una ufrienda a Osiris, c. 1390-1352 e.C. Muséu Brooklyn, Nueva York]] La segunda ye del tratáu médicu de la dómina de la Dinastía XVIII conteníu nel papiru Ebers, qu'apurre la fecha correspondiente al día 9, mes 3, de la tercer estación del añu 9 d'Amenhotep I. Esto indica que falten 56 díes pal añu nuevu: los 21 del mes Shemu III, los 30 de Shemu IV y los 5 epagómenos. Suponiendo que la observación fuera realizada en Menfis, y con un ciclu sotíaco de 1456 años, tenemos un nuevu entamu de ciclu nel añu 1317 e.C. y la fecha correspondiente pal añu 9 de Amenhotep I sería anterior 224 años (56x4), ye dicir 1541 e.C. Si, otra manera, la observación fuera realizada en Tebas el cálculu correspondería a 1517 e.C., fecha que ye la sofitada pola mayor parte de los exiptólogos por cuenta de qu'en Tebas taba la capital de los primeros soberanos de la XVIII dinastía.
Discutinios
Anque'l consensu mayoritariu de los especialistes sigue dando validez a les feches proporcionaes poles observaciones de Siriu, formuláronse un gran númberu de crítiques.
De que s'acepten o non los puntos fixos proporcionaos pola datación sotiaca dependen conclusiones importantes pa tola cronoloxía de l'Antigüedá n'Oriente Próximu. Si acepta'l so base envalórase que la precisión de la que se dispón pa la dómina del Imperiu Nuevu ye d'unos 25 años, si refuga'l marxe d'erru xube hasta percima del sieglu, lo cual puede afectar de manera bien importante non solo a la hestoria exipcia sinón a la cronoloxía de toles civilizaciones axacentes.
Saint-Paul-de-Vence
Saint-Paul-de-Vence ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Provence-Alpes-Côte d'Azur, departamentu de Alpes-Maritimes. Tien 3.451 habitantes.
Argés
Argés ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Toponimia
Argés ye un términu árabe, que comparte nome con otru conceyu en Burgos.
Xeografía
miniaturadeimagen|Conceyu El conceyu asítiase a 9 km de Toledo y a 97 km del centru de Madrid, na antigua contorna de la Sisla, güei Montes de Toledo y llenda coles poblaciones de Toledo, Cobisa, Layos, Casasbuenas y Guadamur, toes de Toledo. Tien una parte segregada denomada Palombiella ente los términos de Toledo, Daramezas, términu segregáu de Guadamur, Polán y Albarreal de Tajo.
A 3 km atópase'l banzáu del Regueru Guajaraz.
Historia
L'antigua Vía Mariana, pasaba pola población. Nel 1274 figura como un caserío de Toledo, onde los vecinos d'esta ciudá teníen viviendes qu'utilizaben nes dómines de llabranza y recueya.
Pol so términu municipal pasaba l'acueductu del sieglu I que llevaba agua dende'l banzáu nel Regueru Guajaraz construyíu nel términu municipal de Mazarambroz, que abastecio d'agua a la ciudá de Toledo mientres la dómina romana.
Monumentos y llugares d'interés
miniaturadeimagen|Ilesia de la llocalidá
Monumentos Perdíos
Apocayá Argés dispón d'una nueva biblioteca municipal, emplazada nel llugar onde s'atopaba l'antiguu Ayto. del conceyu, d'él caltienen delles coses como la so reló y el so maquinaria, espuestos na mesma biblioteca.
Queden restos del Molín Allegre nel Regueru Guajarraz COORDENADA X:406431 COORDENADA Y: 4407457
Phoxim
thumb|Sarnacurán® foxim ye un ectoparasitida, usáu en acaros. thumb Phoxim O-(2-cianobencilidenamino)-O,O-dietiltiofosfato ye un insecticida organofosforado que ye producíu pola compañia Bayer, un análogo dimetil éster. Na Union europea'l so usu ye llindáu. Esta prohibíu nes colleches na European Union dende 2007.
Emplegar en veterinaria y ye un acaricida.
August Zaleski
August Zaleski foi un políticu y diplomáticu polacu, que foi dos veces ministru d'Asuntos Esteriores de Polonia y presidente de la República de Polonia nel Gobiernu de Polonia nel exiliu.
En mayu de 1926 atopábase de camín en Varsovia, tornáu de Roma y camín de Tokiu onde diba ser arrequexáu pol gobiernu como partidariu de Piłsudski, cuando'l golpe d'Estáu encabezáu per este dio-y la oportunidá d'aceptar la cartera d'Asuntos Esteriores. La política esterior, sicasí, decidir Piłsudski. Lentu, paciente y bonable, convertir nel fiel sirviente del mariscal. Namái dempués, cuando Piłsudski desabrir del día ente día nel ministeriu l'autonomía de Zaleski creció, anque toles decisiones d'importancia teníen de llograr l'aprobación de Piłsudski. Tuvo ésitu nel foru de la Sociedá de Naciones.
Cuando'l mariscal abarruntó de la nueva actitú Francia ante les esixencies revisionistes alemanes en 1932 y decidió camudar la so política esterior, optando por más independencia al respective de les decisiones de París, Zaleski, l'home de la Sociedá de Naciones, foi sustituyíu por Józef Beck, que desenvolvió una política más dura ya independiente y más cercana a Alemaña.
De 1928 a 1935 foi senador. Más tarde, presidente del Conseyu Supremu del Bancu Comercial en Varsovia, que treslladó a Francia mientres la Invasión de Polonia en 1939.
N'asumiendo'l cargu de presidente nel exiliu n'abril de 1947, nomó primer ministru al xeneral Tadeusz Bór-Komorowski. En completando'l so mandatu de siete años nel cargu, estender indefinidamente. Unu de los sos partidarios foi Cat-Mackiewicz, que -y remplazó nel puestu de Primer Ministru cuando'l xeneral Władysław Anders negar a obedece-y. Tres la so muerte n'abril de 1972, dexó designáu a Stanisław Ostrowski como'l so socesor.
La Piñera (Santoxenia)
La Piñera ye una aldea de la parroquia de Santoxenia nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 14 km de Villaviciosa (la capital del conceyu). Ta asistiáu a un altor de 262 m.
Población
Tien una población de 4 habitantes (INE 2016) de los cuales 2 son muyeres y 2 son homes.
Larbroye
Larbroye ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Helminthoglypta callistoderma
Helminthoglypta callistoderma ye una especie de moluscu gasterópodu de la familia Helminthoglyptidae nel orde de los Stylommatophora.
Distribución xeográfica
Ye endémica d'Estaos Xuníos.
Lataule
Lataule ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Paniceres (Santoxenia)
Paniceres ye una aldea de la parroquia de Santoxenia nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 13 km de Villaviciosa (la capital del conceyu). Ta asistiáu a un altor de 240 m.
Población
Tien una población d'8 habitantes (INE 2016) de los cuales 4 son muyeres y 4 son homes.
Rufino Cuervo
Rufino Cuervo y Barreto foi un políticu, abogáu y periodista neogranadino. Estudió na Universidá del Rosario, onde llogró'l grau de doctor en Derechu Civil y Canónicu. Darréu venceyóse a los cargos públicos como funcionariu de la secretaría de Facienda y depués como parllamentariu y xefe políticu de Bogotá. Mientres la presidencia de Pedro Alcántara Herrán foi secretariu de facienda y embaxador n'Ecuador. Foi candidatu a la presidencia de Nueva Granada en 1845, ocupando'l tercer llugar. Magar el Congresu, que tenía de definir la eleición al nun presentase una candidatura con mayoría absoluta, escoyer como vicepresidente, y al xeneral Tomás Cipriano de Mosquera como presidente. Ente l'abril a mayu y el 14 d'agostu al 14 d'avientu de 1847 correspondió-y ocupar la presidencia de la república, ante l'ausencia del xeneral Mosquera. En 1849, postuló nuevamente pa la presidencia, nuevamente foi terceru, pero nuevamente la decisión final pasó al Congresu, por qu'escoyera ente los trés candidatos de más respaldu. Les candidatures del xeneral José Hilario López (lliberal), l'ex ministru Joaquín Gori y la de Cuervo (estos dos conservadores) fueron sopesaes pol Congresu y finalmente, depués d'una reñida disputa ente lopistas y corvistas (los goristas eslleiéronse), foi escoyíu López. Cuervo, esi mesmu mes, antes de la posesión de José Hilario López, tenía la posición de presidente de nuevu per un día'l 31 de marzu.
Dende la década de 1820 y hasta los sos últimos díes dedicar al periodismu. Casáu con doña María Francisca Urisarri y Tordecillas, dos de los sos fíos fixeron parte de la historia política (Antonio Basilio) y cultural (Rufino José) del país.
María de Champaña
María de Champaña (aprox. 1174 - 9 d'agostu de 1204) foi la emperatriz consorte de Balduino I de Constantinopla.
Familia
Yera fía d'Enrique I de Champaña «el Lliberal», conde de Champaña, y de María de Francia, fía del rei de Francia Luis VII de Francia (el mozu) y de la famosa Leonor de Aquitania.
El so hermanu Enrique II de Champaña aportó a rei de Xerusalén, anque nunca usó dichu títulu. La so hermana Escolástica de Champaña #casar con Guillermo V de Macon y dambes hermanes son mentaes pol so nome na crónica de Albéric de Trois-Fontaines.
Matrimoniu
Según la crónica de Gilberto de Mons, María foi prometida a «Teobaldo», fíu del conde de Flandes y Henao en 1179. #Presumir que Gilberto contribuyó a errores nel rexistru del nome de Balduino. El so prometíu foi Balduino VI, fíu de Balduino V, conde de Henao y Margarita I, condesa de Flandes.
El 6 de xineru de 1186, María y Balduino casáronse. Tuvieron dos fíos conocíos:
Emperatriz consorte
El 14 d'abril de 1202 el so maríu salió de Flandes pa xunise a la Cuarta Cruzada. Esta cruzada #esviar escontra Constantinopla, capital del Imperiu bizantín. Los cruzaos escalaron la ciudá. Depués decidieron establecer un Imperiu llatín en llugar del cayíu griegu. El 9 de mayu de 1204, Balduino foi escoyíu'l so primer emperador y faciendo a María emperatriz consorte.
María dexó Flandes p'axuntase col so maríu, pero decidió visitar primeru ultramar. Según Godofredo de Villehardouin nun pudo axuntase con él na cruzada anterior una y bones taba embarazada al momentu de la so partida. Dempués del partu, Margarita recuperóse lo suficiente y entamó la marcha pa xunise a él.
Partió del puertu de Marsella y desembarcó n'Acre. Ellí recibió un homenaxe por Bohemundo IV de Antioquía. N'Acre #llegar noticies de la cayida de Constantinopla y la proclamación de Balduino como'l nuevu emperador. Quería zarpar a Constantinopla pero cayó enferma y morrió en Tierra Santa.
La noticia de la so muerte llegó a Constantinopla al traviés de los refuerzos cruciaos de Siria. Balduino #aflixir pola muerte de la so esposa. Villehardouin rexistra que María «yera una muyer atento y virtuoso y descomanadamente honorable».
Rob Brown (actor)
Ente les sos películes más destacaes atópense Finding Forrester (2000), Coach Carter (2005), Déxate llevar (2006), y The Express (2008), y tamién destaca la so interpretación na serie de la cadena HBO, Treme (2010-13).
Vida personal
Brown nació en Harlem y crióse en Brooklyn, Nueva York, onde se graduó na Poly Prep Country Day School, en 2002. Foi tamién miembru del programa académicu Prep for Prep, qu'ufierta oportunidaes pa estudiantes pertenecientes a minoríes de la ciudá de Nueva York y la so contorna p'asistir a escueles privaes d'élite.
Brown saltó a la fama en 2000, cuando protagonizó xunto a Sean Connery la película Finding Forrester. Brown escarecía d'esperiencia previa como actor y probó como extra dempués d'atopar una fueya de propaganda nun tablón d'anuncios de la so escuela. A pesar de la so falta d'esperiencia, concediéron-y el papel protagonista de Jamal Wallace.
En 2005, interpretó'l papel de Kenyon Stone, un xugador de baloncestu del institutu de secundaria Richmond Oilers en Coach Carter, protagonizada por Samuel L. Jackson. Foi unu de los papeles principales xunto a Ashanti.
Brown interpretó a Ernie Davis na película The Express, basada na vida del primer xugador afroamericanu ganador del troféu Heisman y alumnu de la Universidá de Syracuse. La producción empezó en marzu de 2007, y estrenóse n'ochobre de 2008.
En 2008, Brown tamién foi nomáu voceru oficial de la Leukemia & Lymphoma Society Light the Night Walk. Como voceru, Brown apaeció nos sos anuncios publicitarios p'ayudar a espublizar el programa d'ayuda.
Leandro López
Leandro López ye un actor de televisión arxentín. Reconocíu por intepretar a Guille na serie infantil Amigovios.
Villabona (San Pedru Ambás)
Villabona ye una aldea de la parroquia de San Pedru Ambás nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 8 km de Villaviciosa (la capital del conceyu). Ta asistiáu a un altor de 220 m.
Población
Tien una población de 20 habitantes (INE 2016) de los cuales 7 son muyeres y 13 son homes.
Thomas Wilson Brown
Biografía
Empezó la so carrera a los 11 años interpretando a Augie, el sobrín de los personaxes de Scott Glenn y Kevin Costner, en Silverado.
Fíu d'un ganaderu y una reina del rodiu, Thomas recibió'l so primer papel al responder un pequeñu anunciu nun llocal en Santa Fe, Nuevu Méxicu quién taba buscando a un mozu neñu quién pudiera "montar a caballu."
Dempués de la finalización de Silverado, Thomas trabayó en delles películes mientres los sos años adolescentes xunto a Jo Beth Williams, Lindsay Wagner, Jim Caviezal y Bruce Dern. Sicasí, quiciabes ye conocíu polos sos papeles como Jasom Lochner nel drama Knots Landing, la so interpretación en Ciñu, encoyí a los neños, y pol so co-protagónico en Welcome Home Roxy Carmichael xunto a Winona Ryder.
En 1993, apaeció en Beverly Hills, 90210. Tamién tuvo apaiciones en CSI, Daybreak, Nash Bridges, y Walker, Texas Ranger. Tamién tuvo un pequeñu papel en Urban Justice.
En 2010, co-protagonizó en The Mooring.
Carmen Maura
Carmen García Maura ye una actriz española. Ye una de les actrices más consagraes d'España, que desenvolvió la so carrera tantu nel so país natal como en Francia, con gran ésitu en dambos, lo que-y fixo merecedora de cuatro premios Goya, récor solu igualáu nel cine español pola actriz Verónica Forqué, y un premiu César del cine francés, según del premiu a la meyor actriz del prestixosu Festival de Cannes. Mientres años foi l'actriz más gallardoniada pola Academia del Cine Européu (1988, 1990), honor que anguaño comparte coles actrices Isabelle Huppert, Juliette Binoche y Charlotte Rampling.
Dalgunes de les películes más importantes nes qu'intervieno son ¿Qué he hecho yo para merecer esto?, Mujeres al borde de un ataque de nervios, ¡Ay, Carmela!, Sé infiel y no mires con quién, La comunidad, 800 balas, Volver, Les Femmes du 6e étage o Las brujas de Zugarramurdi.
Tamién ye conocida por ser la primer actriz venceyada profesionalmente col famosu direutor de cine español Pedro Almodóvar, siendo la primera en recibir el nomatu de "moza almodóvar". Arriendes de los sos memorables trabayos y estensa carrera, ye considerada pelos medios y la crítica como una de les grandes actrices d'Europa.
Carmen Maura forma parte de la dinastía Maura. Ye bisnieta de Bartolomé Maura y Montaner, conocíu grabador de la so dómina y hermanu del políticu Antonio Maura y Montaner.
Primeros años
Carmen Maura nació'l 15 de setiembre de 1945 nel barriu de Chamberí de Madrid, fía de Salvador García Santa Cruz, médicu oftalmólogu, y de Carmen Maura Arenzana, nieta tantu de los condes de Fonte Nueva de Arenzana como de Bartolomé Maura y Montaner. Na so niñez, tenía por vecinos na so casa de la cai Rafael Calvo al dramaturgu y escritor Edgar Neville y l'actriz Conchita Montes. Empezó los sos primeros estudios nel madrilanu colexu San José de Cluny, pa dempués graduase en Lletres Franceses pol Institutu Católicu de París con sede en Madrid. En 1966 casóse col abogáu Francisco Forteza Pujol y tuvo dos fíos, Carmen y Pablo.
Añover de Tajo
thumb|Ermita de la Virxe de la Vega, en Añover de Tajo. Añover de Tajo ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Carmen Maura
Primeros años
Empezó a actuar nel Teatru Español Universitariu como aficionada hasta'l momentu en que'l críticu teatral Alfredo Marquerie aconseyólu dedicase por entero a la interpretación dada la so valía.
Añover de Tajo
Xeografía
El conceyu asítiase sobre un eleváu cuetu, cerca de la vera derecha del ríu Tajo, na contorna de La Sagra. Atiesta colos términos municipales d'Aranjuez na provincia de Madrid y Alamea de la Sagra, Borox y Villaseca de la Sagra na de Toledo.
Carmen Maura
Primeros años
Magar nun cuntar col sofitu familiar, trabaya en café-teatru, fai pequeños papeles en televisión y realiza xires teatrales en compañíes independientes de poca resonancia. Llogra'l so primer papel importante sustituyendo a Amparo Pamplona na obra Hay una luz sobre la cama (1969) y empieza a apaecer en cine en personaxes secundarios (El asesino está entre los trece, de Javier Aguirre; Un casto varón español, de Jaime de Armiñán; La petición, de Pilar Miró, etc.).
Añover de Tajo
Xeografía
Tien una bona vega pola qu'escurre la Real Acequia del Jarama y el ríu Tajo.
Carmen Maura
Primeros años
Los sos primeros papeles protagonistes nel cine son Tigres de papel (1977) y ¿Qué hace una chica como tú en un sitio como este? (1978), dambes de Fernando Colomo.
Añover de Tajo
Historia
La hestoria de Añover de Tajo empieza na Edá Media, nun contestu de repoblación tardida de la zona tres la conquista castellana del Toledo islámicu y el so reinu taifa, y una vegada alloñada la frontera con al-Andalus lo suficiente como p'apurrir cierta seguridá a los nuevos habitantes. Sicasí, antes d'esti momentu, el so términu municipal allugó otros nucleos poblacionales partíos por distintos llugares a lo llargo de los distintos periodos de la Hestoria. El presente capítulu, d'una forma resumida, amuesa un paséu por esa evolución histórica, dende la Prehistoria hasta'l sieglu XIX.
Dromius agilis
Dromius agilis ye una especie d'escarabayu de la familia Carabidae.
Añover de Tajo
Historia
El valle del Tajo y les terraces que la bordien fueron determinantes pal asentamientu humanu dende la Prehistoria. Diches terraces fuéronse formando en distintes etapes dende hai unos 400000 años hasta hai tan solo 8000 y supunxeron los primeres hábitats d'ocupación humana na zona. Yeren principalmente zones de caza y despiece, y amuesa d'ello son dellos instrumentos atopaos en distintos puntos. Estos instrumentos fabricar con piedra cuarcita y cuarzu filoniano mayoritariamente, y pertenecen sobremanera al periodu Achelense —amplia subdivisión del Paleolíticu inferior— anque tamién esisten restos pertenecientes al Paleolíticu cimeru, nesti casu a los subperiodos Magdaleniense y Solutrense. De dómina más recién, lo que llamamos Edá de los Metales, tamién cuntamos con asentamientos. El Cuetu San Gregorio, por casu, tuvo ocupáu nel so día por poblaciones de la Edá del Cobre y la del Bronce (3000-1800 e.C. y 1800-750 e.C. respeutivamente), y Barcilés, na vega del Tajo, yera un nucleu de población carpetanu, pueblu celtíberu de la segunda Edá del Fierro (sieglos V-II e.C.). Barcilés, amás, quiera que non, caltúvose como nucleu pobláu a lo llargo de la Historia, tamién en dómina romana. Amuesa d'ello ye una inscripción que fai referencia a un manantial d'agües con propiedaes curatibles. Trátase d'un exvoto dedicáu a les ninfes de Barcilés. Esti enclave taría rellacionáu cola esplotación agraria de la vega y cola vía de comunicación que xunía, per esta marxe del ríu, les importantes ciudaes de Toletum (Toledo) y Complutum (Alcalá de Henares).
Dromius agilis
Distribución xeográfica
Distribúise per Europa.
Añover de Tajo
Historia
Tanto'l mundu visigodu como'l posterior periodu islámicu resulten en munches ocasiones difíciles d'identificar arqueológicamente y el nuesu casu nun ye una esceición. Nun cuntamos con asentamientos adscribibles a esos periodos con seguridá, pero la gran riqueza natural de la vega del Tajo, abondosu daquella n'agua, caza, madera y con gran potencial pa l'agricultura, apocayá probable un intervalu de tiempu tan llargu ensin ocupación humana. Y nuevamente, Barcilés ye l'enclave que con más probabilidá caltuvo una ocupación siguida a lo llargo d'estes dómines. De fechu nel añu 1086, namás conquistar Alfonsu VI Toledo a los musulmanes, figura como villa nun documentu de donación, títulu por cierto que Añover nun recibiría hasta'l sieglu XVII. Amás inda van tener que pasar 136 años hasta que Fernandu III, el rei santu, conceda la carta puebla pola que naz oficialmente Añover. Esto va asoceder el 6 de xineru de 1222. Antes, pero tamién en dómina cristiana, cuntamos con un nuevu enclave nel términu municipal añoverano. En 1183 naz la encomienda calatrava de Alhóndiga que, xunto con La Figal y Borox, va formar una importante posesión d'esta orde militar na zona que pervivirá a lo llargo de la Edá Media. El primer allugamientu de Añover alcontrar nel llamáu “llugar de baxo”, xunto al Cuetu de la Vega, y la so primer mención documental ye del añu 1140. D'esta miente cuando Fernandu III da la carta puebla lo que fai en realidá nun ye dar empiezu a la ocupación del llugar sinón dotar de llegalidá a un fechu peracabáu. “Asina a los presentes como a los vinientes” concede'l rei, a manera de normativa, el privilexáu Fueru de Toledo.
Maria das Graças Machado de Souza
Maria das Graças Machado de Souza ( ye una botánica, algóloga, curadora, y profesora brasilana.
Añover de Tajo
Historia
Los primeros edificios documentaos textualmente son el castiellu y el “cellero” de Añover y los molinos del Tajo, y de nengún d'ellos quedaron restos visibles. El castiellu de Añover taba asitiáu sobre'l Cuetu de la Vega, pero nun tenemos d'imaxinar lo como un gran castiellu sinón como una pequeña fortaleza o torre de vixilancia con una cerca que protexía los “cellero” o almacén de granu que depués se molía nos molinos del Tajo. Sirviría d'abellugu a los habitantes de l'aldega en casu de peligru y podía cumplir funciones de vigilancia ante un eventual ataque procedente del cercanu castiellu d'Oreya (Ontígola). Ésti, pocu dempués de tomar castellana de Toledo, foi reconquistáu polos almorávides, convirtiéndose esti tramu del Tajo nun campu de batalla ente los almorávides d'Oreya y los castellanos de Aceca (Villaseca de la Sagra), onde esistía otru castiellu. La definitiva toma castellana d'Oreya va ser en 1139, pero la tranquilidá nesta zona de frontera nun va llegar hasta muncho más tarde, polo que la esistencia d'una torre de vixilancia y abellugu sería bien útil. Añover, como dicíamos, naz oficialmente'l 6 de xineru de 1222, nel contestu d'una repoblación tardida y la zona una vegada alloñada definitivamente la frontera escontra'l sur. Los sos primeros pobladores, atraíos poles posibilidaes agrícoles y ganaderes del allugamientu, y poles ventayes fiscales y llegales que supónía los Fueru de Toledo, procedíen fundamentalmente de Toledo, que nesta dómina vía aumentar la so población significativamente. Por aciu la carta puebla, que ye un privilexu rodáu garantizáu col sellu real y confirmao polos prelaos, grandes y primeros dignatarios del reinu, el rei autorizaba la ocupación del llugar y confirmaba el so términu, pero acutábase la propiedá de too ello ufiertando a los pobladores la so tenencia y esfrute perpetuu, con posibilidá de tresmitilo a los sos descendientes o a terceres persones inclusive por compraventa. Y facer en cuenta de tres tributos: la décima parte de tolos frutos, abrasaos antes de volver faelo pa la ilesia; el pagu añal d'una moneda d'oru per cada güe de llabor; y la prestación nes tierres del rei de trés jornales a la de semar, abarbechar y triar. Amás el rei acutábase la pesca ente la islla de Cinco Yugo y Añover y el derechu de campera pa la so vacada de Magán.
Maria das Graças Machado de Souza
Biografía
En 1989, llogró'l diploma de bióloga pola Universidá de Brasilia. En 1994, empuesta pol Dr. Hermes Moreira Filho completó la so maestría en botánica, pola Universidá Federal de Paraná. Darréu, en 2002, llogró'l Ph.D. en ecoloxía y recursos naturales, pola Universidá Federal de São Carlos
Añover de Tajo
Historia
Anque Añover naz como llugar de realengu, ye dicir propiedá del rei, en 1243 el mesmu Fernandu III camudar, por aciu escritura de trueque y cambéu, xunto cola inda non conquistada ciudá de Baza, al arzobispu de Toledo Rodrigo Jiménez de Rada pol señoríu de los Montes de Toledo, fechu que va ser confirmáu por otru documentu en 1252. D'esta miente Añover convertir nun señoríu solariego que la so titularidá correspondía a la Ilesia de Santa María de Toledo representada pol so arzobispu. Ésta va esplotar por vía d'arrendamientu hasta que nel sieglu XV, obligáu pola mala xestión, l'arzobispu Alonso Carrillo de Acuña constituya un censu enfitéutico perpetuu en cuenta de una renta añal. Asina anque la ilesia toledana siguía siendo'l titular del señoríu, el titular del censu enfitéutico perpetuu yera quien exercía les sos atribuciones, cobraba impuestos y beneficiábase de los frutos y de los derechos señoriales. El primer titular de dichu censo enfitéutico en 1466 va ser, sospechosamente, Luis Carrillo, sobrín del arzobispu. Ye tamién nel sieglu XV, y más concretamente mientres el so postreru terciu, cuando se produz el treslláu de Añover dende “el llugar de baxo” a “el llugar de riba”. Ello ta motiváu por haber se convertíu l'antiguu allugamientu en malsanu por causa del mugor y de les crecíes del ríu, que daquella escurría pola madre vieya, abondo más cerca del Cuetu de la Vega que anguaño. Adulces los vecinos de Añover van treslladándose al llugar onde güei s'atopa'l pueblu y onde se dirixíen los nuevos colonos que llegaben. Ante esti fechu Fernando'l Católicu en 1479 y la Xusticia de Toledo en 1484 prohiben felicidá práutica ensin llograr nengún ésitu, esistiendo daquella, un “Añover baxu” y un “Añover altu”.