cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mae Whitman
Carrera
Na película Independence Day (1996), Whitman interpretó a la fía del Presidente; tamién interpretó a la fía del personaxe de George Clooney, Maggie, en One Fine Day (1996) y la fía del personaxe de Sandra Bullock, Bernice, en Hope Floats'' (1998).
Béla Bartók
La proporción áurea
La división áurea puede considerase que sigue unu o dos cursos posibles, según apaeza primero la seición más llarga o la más curtia. Vamos Llamar seición positiva a la seición llarga; la otra posibilidá va ser la seición negativa, la seición curtia siguida de la llarga. Un estudiu analíticu de delles obres de Bartók dexa llegar a la conclusión de que la seición positiva va acompañada de intensificación, ascensu dinámicu o concentración de material, ente que la seición negativa de descensu y apandamientu.
Mae Whitman
Carrera
En 1996, Whitman apaeció como convidada nel episodiu "The One Where Rachel Quits" de la comedia Friends.
Béla Bartók
La proporción áurea
L'estudiu d'estes proporciones conduznos darréu a la cuestión del usu que faía Bartók d'acordes, escales ya intervalos. El so sistema cromáticu basar nes lleis de la proporción áurea y especialmente na serie numbérica de Fibonacci.
Mae Whitman
Carrera
Mientres delles apaiciones como convidada dende 1998 hasta 2001, Whitman interpretó a Chloe Madison en JAG. Chloe yera la hermana pequeña de Sarah 'Mac' Mackenzie (Catherine Bell). En 2001 y 2002, Whitman protagonizó na serie d'ABC Family, State of Grace.
Whitman foi la voz de Navajo Wynonna "Winnie" Whitefeather pa Focus en The Last Chance Detectives (2004).
Béla Bartók
La proporción áurea
Calculáu en semitonos:
Mae Whitman
Carrera
Whitman apaeció na serie de 2006, Thief para FX, interpretando a la fiyasca de Nick Atwater (Andre Braugher). Tamién apaeció en dellos videoxuegos, interpretando'l papel de Yuffie Kisaragi nel videoxuegu de Square-Enix/Disney, Kingdom Hearts II como tamién una apaición nel videoxuegu de disparos de tercer persona Dirge of Cerberus: Final Fantasy VII.
Béla Bartók
La proporción áurea
1 representa la segunda menor, 2 representa la segunda mayor, 3 representa la tercera menor, 5 representa la cuarta xusta, 8 representa la sesta menor, 13 representa la octava aumentada.
Mae Whitman
Carrera
Whitman foi escoyida pal remake de la serie The Bionic Woman en 2007, interpretando a la hermana menor sorda del personaxe principal. En 27 de xunu de 2007, TV Guide informó que Whitman diba ser reemplazada nel papel de la hermana de Jaime, y Lucy Hale foi escoyida como'l reemplazu de Whitman el siguiente xunetu. Tamién apaeció en Law and Order: Special Victims Unit, como una madre qu'adopta neños de la cai formando una familia ensin llar. thumb|200px|right|Mexa Whitman en 2013. Tamién ye Cynder en The Legend of Spyro: la nueche eterna.
Béla Bartók
La proporción áurea
Mentemos agora un grupu frecuentemente recurrente d'escales del tipu áureo, que representen estructuralmente intervalos de 1:5, 1:3 y 1:2. La rellación de la proporción áurea ente estos trés fórmules ye resultante de la proporción 5:3:2. Caúna d'elles surde de la repetición periódica de los intervalos 1:5, 1:3 y 1:2. La so estructura ye, por tanto, asina:
Mae Whitman
Carrera
Whitman anguaño ta en Parenthood de Ron Howard. Interpreta a Amber Holt, "una adolescente rebalba que'l so solu interés nel presente ye'l so noviu que quier ser una estrella de rock."
Béla Bartók
La proporción áurea
Modelu 1:5 alternando segundes menores y cuartes xustes, por casu, Do-Do#-Fa#-Sol-Do…
Mae Whitman
Carrera
Whitman interpretó a la mala Roxy Ricther en Scott Pilgrim vs. The World d'Edgar Wright, una adautación al cine del cómic de Bryan Lee O'Malley, Scott Pilgrim. Na película protagonizaba'l so ex compañeru de Arrested Development, Michael Cera.
Béla Bartók
La proporción áurea
Modelu 1:3 alternando segundes menores y terceres menores, Do-Do#-La mio-Fa-Sol#-El Do…
Mae Whitman
Música
Whitman grabó «I Heard The Bells On Christmas Day» y «You Make Christmas Feel So Good» de ''Escuela pa escontra fora! Navidá''.
Llista d'asteroides/46201–46300
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Béla Bartók
La proporción áurea
De toes estes escales, la más importante ye'l Modelu 1:2, yá que representa realmente'l grupu d'escales de les exes de tónica y dominante: Ficheru:Escala_1-2.gif
Obres selectes
Les sos obres suélense citar siguiendo'l catálogu preparáu pol musicólogu András Szőllősy, añedir Sz delantre del númberu d'opus.
Dalila Rugama
Olivia Dalila Rugama Carmona, conocida cómo Dalila Rugama ye una deportista y llanzadora de xavalina nicaragüense. Representó a Nicaragua nos Xuegos Olímpicos d'Atenes en 2004. Rexistró'l so propiu récor de 55.28 metros nel llanzamientu de xavalina de muyeres nos Xuegos Bolivarianos de 2007, en Caraques, Venezuela. Doce veces ganadora de Medaya d'Oru nos Campeonatos Centroamericanos d'Atletismu.
Primeros años
Dalila Rugama empezó xugando voleibol col Colexu “Gustavo Carrión” de Villa El Carmen. Mientres cursa'l segundu añu de secundaria, la so familia decide treslladase a Managua y ella empieza los sos estudios nel Colexu Bautista de Managua. Mientres una clase d'educación física, el profesor Héctor Vanegas en viéndola llanzar una xavalina per primer vegada, convidar a integrase al equipu d'atletismu, y pasa a ser el so entrenador.
A los 17 años, mientres cursa'l so cuartu añu de secundaria, participa de los VII Xuegos Centroamericanos del añu 2001, en Guatemala y con un llanzamientu de 44.16 metros non yá gana Medaya d'Oru sinón qu'establez un nuevu récor pa los Xuegos Centroamericanos en categoría femenina.
En payares del 2002 participa del XXII Tornéu Internacional Cementos Progreso de Guatemala, onde realiza un llanzamientu de 50.61 metros, superando l'anterior récor del ismu (49.90) impuestu pola tamién nicaragüense Ana Valle, en 1986.
En 2003 recibe de la Federación Nicaragüense d'Atletismu el premiu a la Meyor Atleta del añu.
Forma parte del equipu d'atletes nicaragüenses que participen de los Xuegos Olímpicos d'Atenes en 2004; anque nun clasifica na primer ronda, quedando nel puestu númberu 40, enllanta una nueva marca nacional y centroamericana con un llanzamientu de 51.42 metros nuna prueba oficial.
En 2005 gana 3 Medayes d'Oru, como parte del equipu d'Atletismu de la Universidá Politéunica de Nicaragua, nel Campeonatu Nacional Universitariu d'Atletismu, nes categoríes Salto Llargu (4.51 metros), Lanzamiento de Bala (11.33 metros) y Llanzamientu de Xavalina (45.89 metros).
Participa de los II Xuegos de l'Alianza Bolivariana pa los Pueblos de La nuesa América - Tratáu de Comerciu de los Pueblos Alternativa Bolivariana pa les Américas (Alba) en mayu de 2007: onde realiza un llanzamientu de 55.28 metros, el llanzamientu más llargu de la so carrera hasta la fecha. Sicasí, esti llanzamientu anque reconocíu pola Federación Nicaragüense d'Atletismu (FNA); nun ye reconocíu pola Federación Internacional d'Atletismu (IAAF).
En setiembre d'esi mesmu añu participa del XI Campeonatu Mundial d'Atletismu, que se realiza n'Osaka, Xapón; onde rexistra 53.22 metros, y anque s'asitia nel puestu 15 ente les 17 competidores nel so grupu, llogra la meyor marca pa una llanzadora de xavalina nicaragüense n'eventos oficiales de la IAAF.
Viaxa a Cuba coles mires d'intensificar el so entrenamientu y superar el so propiu récor previu a los Xuegos Olimpicos de Beijing en 2008. Mientres un entrenamientu sufre una mancadura nel so coldu derechu, y a pesar de cuntar cola aprobación de los sos entrenadores y del Cómite Olimpico de Nicaragua; decide nun participar pa nun causase un dañu permanente.
Torna a les competencies a nivel nacional ganando Medayes d'Oru nos Campeonatu Centroamericanos d'Atletismu de 2010 y 2011. Retirar en 2012 pa dar a lluz a la so primer fía Karlys Helena.
En 2013 foi la única atleta nicaragüense en ganar una Medaya d'Oru nel Cuartu nel Campeonatu Centroamericanu d'Atletismu, Categoría Mayor; realizáu en Managua; na categoría Llanzamientu de Xavalina con 50.61 metros. En 2015 vuelve ganar Medaya d'Oru na mesma competencia, con un llanzamientu de 48.65 metros.
Participa de los Xuegos Panamericanos de Toronto en 2015, n'ónde la irregularidá del vientu nel llocal ónde se realicen les pruebes tórga-y dexar rexistrada la so marca previu a les competencies: polo que queda descalificada.
Anque formaba parte de la delegación d'atletes que participaron de los Xuegos Olímpicos de Rio 2016, díes antes del viaxe foi-y echáu voz de que nun cumplía colos requerimientos del Comité Olímpicu.: yá que esixe como marca clasificatoria un llanzamientu de 62 metros, una distancia qu'inda nun algamó.
Richard Burton
Richard Burton, CBE, de nome real Richard Walter Jenkins foi un actor británicu, nomáu en siete causes al Premiu Óscar.
Vida y carrera
Richard Walter Jenkins nació na aldega de Pontrhydyfen (Gales) y creció en probeza con munchos de los sos hermanos y hermanes. Criáu como presbiterianu, cola ayuda del so profesor vocacional, Philip H. Burton (quien lo adoptó llegalmente), sobresalió dende bien ceo en producciones teatrales de la escuela. Foi nesti tiempu cuando empezó a desenvolver la distintiva voz de discursu que se convertiría nel so sellu, siendo animáu por Philip (quien trabayaba tamién como productor de radiu de la BBC) a perder el so acentu galés. Hasta'l día de güei, munchos estudiantes d'actuación traten d'asonsañar l'estilu de Burton pa la llocución, allabáu polos críticos de tol mundu.
Hai un mitu estendíu, quiciabes animáu o entá auspiciado por dalgunos de los miembros de la so familia de clase media: que Richard Burton «ganó una beca pa Oxford a los dieciséis años», pero que lu refugó dempués de seis meses. Los fechos, según lo rexistrao pol mesmu Burton na so autobiografía y nel llibru Richard y Philip, qu'él co-escribió, son los siguientes: a la edá de dieciséis años, forzar a salir de la escuela y atopar trabayu como vendedor. El so profesor anterior, Philip Burton, reconociendo'l so talentu, adoptar y dexó-y volver a la escuela. En 1943, a los dieciocho años, dexóse-y a Richard Burton (quien tomara l'apellíu del so profesor) entrar na Exeter College en Oxford mientres namái seis meses. Dempués apuntóse nel exércitu pa participar na Segunda Guerra Mundial.
Entamos
Na década de 1940 y los empiezos de los años 50 Burton trabayó nel teatru y nel cine del Reinu Xuníu. Antes de sirvir na guerra como navegante aereu cola Royal Air Force (Real Fuercia Aérea) fixera'l so debú profesional en Liverpool, apaeciendo nuna obra teatral llamada Rest of the Druid (El descansu del druida), pero la so carrera foi atayada pola so reclutamiento en 1944.
Manduca chinchilla
Manduca chinchilla ye una poliya de la familia Sphingidae. Vuela en Perú, Venezuela, Brasil y Paraguái.
Richard Burton
Entamos
Mientres realizaba la so primer película, The Last Days of Dolwyn en 1947, conoció a la so primer esposa, la nueva actriz Sybil Williams, cola que se casó en febreru de 1949.
Nel añu de la so unión con Sybil, Burton apaeció nuna producción altamente acertada llamada The Lady's Not For Burning, xunto a sir John Gielgud.
Manduca chinchilla
Ye similar n'aspeutu a munchos otros miembros del xéneru Manduca, pero un númberu de diferencies estremala de la Manduca rustica, a la que se compara de normal, pol so color gris tiza, lel llau inferior gris, y bandes ondulaes tresversales na parte cimera de la parte anterior.
Richard Burton
Hollywood y Broadway
En 1952, Burton pasó con ésitu la transición a estrella de Hollywood, apaeciendo en My Cousin Rachel xunto a Olivia de Havilland, trabayu pol cual foi nomáu al premiu Óscar al meyor actor de repartu. Al añu siguiente rodó The Robe con Jean Simmons, pola cual foi nuevamente nomáu, y dempués aportunó en papeles históricos al encarnar a Alexandru Magnu en Alejandro'l Grande, dirixíu por Robert Rossen.
En 1954, interpretó'l so papel de radio más famosu, como'l narrador de la producción orixinal de Dylan Thomas Under Milk Wood, un papel que representaría venti años dempués na so adautación al cine.
Ente les sos películes más conocíes destaquen Les agües de Ranchipur, Mirando escontra tras con roxura (dirixida por Tony Richardson), The Longest Day, La nueche de la iguana (dirixida por John Huston), The Spy Who Came in From the Cold, Anne of the Thousand Days (con Geneviève Bujold, pola que dambos fueron nomaos al Óscar de l'Academia), Equus (dirixida por Sidney Lumet, y que-y valió un Globu d'Oru y otra candidatura a la estauína) y cuatro películes cola so segunda esposa Liz Taylor: Cleopatra, The Sandpiper (Castiellos nel sable, 1965), La muyer indomable (1967; adautación de La fierecilla domada de William Shakespeare, dirixida por Franco Zeffirelli) y Who's Afraid of Virginia Woolf? (¿Quién tarrez a Virginia Woolf?). Por esta postrera, Burton volvió ser nomáu al Óscar. En tola so carrera, sumó siete nominaciones al premiu, ensin llegar a ganalo nunca.
Meyor suerte tuvo Richard Burton nos escenarios de Broadway: en 1960 coprotagonizó con Julie Andrews el musical Camelot, qu'algamó un terrible ésitu de taquilla y apurrió-y un premiu Tony.
En 1969 Burton rodó una atrevida traxicomedia de temática gai: La escalera, dirixida por Stanley Donen. Con Rex Harrison, interpretó a una pareya de peluqueros homosexuales, envolubraos en situaciones desagradables al ser acusaos d'escándalu a la moral. Esta película nun pudo estrenase n'España hasta 1976 y tuvo llindada espardimientu, en parte entorpecida pola vilba de Burton; en 2011 foi recuperada.
Últimos años
Finalmente, poco primero de morrer, interpretó al personaxe d'O'Brien na película británica 1984, dirixida por Michael Radford y basada na novela homónima del escritor George Orwell.
En 2013 dedicóse-y una Estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood.
Vida privada
En 1947 conoció a la so futura esposa, la nueva actriz Sybil Williams, cola que se casó en febreru de 1949. Tuvieron dos fíos, pero divorciar en 1963 a raigañu del escandalosu idiliu qu'él empecipió con Elizabeth Taylor mientres el rodaxe de Cleopatra.
Casóse dos veces cola mesma persona y amor de la so vida, Elizabeth Taylor: contraxeron matrimoniu per primer vegada en 1964, divorciáronse diez años dempués, volvieron casase n'ochobre de 1975, y nuevamente divorciáronse ocho meses dempués. Vivieron una tormentosa rellación con violentes engarradielles. Sábese tamién qu'él agasayaba a Liz con múltiples xoyes, como la Perlla Pelegrina.
Alula Borealis
Alula Borealis (ν Ursae Majoris / ν UMa / 54 Ursae Majoris) ye una estrella na constelación del sietestrellu de magnitú aparente +3,49. La pallabra Alula remanez d'una fras árabe que significa «el primer saltu», ente que la pallabra Borealis fai referencia a la so posición al norte al respective d'Alula Australis (ξ Ursae Majoris). Esta estrella ye medianamente bona d'acolumbrar a la llende del norte dende l'hemisferiu sur nel mes d'abril.
Visualmente a 7,4 segundos d'arcu alcuéntrase Alula Borealis B, una estrella de magnitú +10,1; la so separtación con Alula Borealis A caltúvose cuasi constante mientres los postreros 175 años, lo qu'implica una rellación real ente dambes estrelles. Alula Borealis B ye una nana mariella de tipu G1V que la so lluminosidá ye un 30% mayor que la del Sol y que tien una masa llixeramente mayor que la d'ésti. La so separtación con Alula Borealis A ye de siquier 950 UA.
Norihisa Shimizu
Norihisa Shimizu (清水 範久; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Joaquín Otero Pereira
Joaquín Otero Pereira ye un políticu llionés. Ye'l secretariu xeneral de la Unión del Pueblo Leonés. Foi cabezaleiru de la llista llionesista.
N'actualidá ye procurador pola Unión del Pueblo Leonés nas Cortes de Castiella y Lleón y voceiru del grupu llionesista.
Ammodramus bairdii
Ammodramus bairdii ye una especie d'ave migratoria de la familia Emberizidae que se distribúi nes grandes praderíes d'América del Norte.
Los adultos miden 13 ó 14 cm de llargor. Ye de color pardu amarellentáu, con partes dorsales llistaes y banduyu blancu. Estremar d'otres especies del so xéneru pola presencia de rayes fines negres nel pechu y pola corona escura estremada por una raya color ocre. La cara ye amarellentada rayada con escuru en mexelles y gargüelu.
El cantar del machu ye musical, empieza con trés notes agudes y remata nun tonu más baxu.
Habita n'estenses árees de pacionales, en partir norte de les Grandes Llanures. Pel iviernu migren al suroeste de los Estaos Xuníos. Hai tamién dellos rexistros ocasionales nel noroeste de Méxicu.
Aliméntase d'inseutos pel branu y principalmente de granes pel iviernu.
Foi nomada n'honor de Spencer Fullerton Baird, un naturalista estauxunidense.
Sinapis alba
La ye una planta añal de la familia de les Crucíferes. Dacuando conocer como Brassica alba, Brassica hirta o mostaza mariella. Cultivar comercialmente poles sos granes de mostaza en práuticamente tol mundu, siendo sicasí orixinaria probablemente de la rexón mediterránea. Les flores marielles de la planta producen un tipu de vaines (silicues) vellosas que contienen les granes, nes que vamos atopar aproximao media docena de granes por vaina. La collecha de la grana de la mostaza faise xusto primero que diches vaines maurezan del tou y ábranse. Les granes d'esta especie de mostaza son redondes y de consistencia dura, d'en redol al milímetru o 2 mm. de diámetru, y con un color que puede dir del beige o'l mariellu al marrón claro. thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta añal qu'algama un tamañu d'hasta 75 cm d'altor, erecta, ramificada, polo xeneral con pelos ríxidos. Les fueyes basales de 5-15 cm de llargu y 2-6 cm d'anchu, ± híspidas, liraes, 2-3-conxugáu, col lóbulu terminal muncho más grande que los llaterales, xeneralmente 3-lobulaes, toscamente ya irregularmente dentada; les fueyes cimeres sub-iguales lobulaes, tropezosu-dentaes. Les inflorescencies en recímanos de munches flores, ebracteaes, d'hasta 30 cm de llongura nel frutu. Flores de 10 mm de diámetru, de color mariellu, con pedúnculu d'hasta 14 mm de llongura nel frutu. Sépalos los 4-5,5 mm de llargu, 1-1.5 mm. ampliu, oblonga, subspreading amarellentáu. Pétalos de 7-12 mm de llargu, 3.5-5 mm d'anchu, obovaes, con garres. Estambres 4-5, 5-7 mm de llargu. Silicues de 20-40 mm de llargu, 3-4 mm d'anchu (incluyendo'l picu casi tan llargu o más llargu que les válvas), sub-cilíndrica, arispiu cabelluda; picu ± estruyíu, en forma de sable, de cutiu curváu. Granes de 1-4 en cada lóculo, globoses, d'unos 2 mm de diámetru, finamente alveolaes, de color marrón maciu.
Historia
L'usu melecinal de la mostaza blanca ye vieyu, como lo demuestra la so presencia na Capitulare de villis vel curtis imperii, una orde emitida por Carlomagno que reclama a los sos campos por que cultiven una serie de yerbes y condimentos incluyendo "sinape" identificada anguaño como Sinapis alba.
Usos culinarios
Les granes de la mostaza blanca pueden usase enteres pa condimentar encurtidos y vinagretes, o turraes pal so usu en distintos platos. Con elles, se prerara el condimento que lleva'l mesmu nome xenéricu de la planta, la mostaza. Una vegada les granes moler y entemecer con otros ingredientes, llógrase una pasta que puede usase talo como (lo que sería la mostaza "orixinal"), o inclusive utilizala como base pa otros condimentos menos finos (mostaza "industrial").
Otros usos
Estreme del usu gastronómicu que yá conocemos, la mostaza blanca ye tamién utilizada como planta forrajera.
Propiedaes
Les granes son riques en lípidos (en redol al 35 %) y contienen sinalbina, que ye'l tioglicósido responsable del so gustu acre y llixeramente picante. D'elles estrayer tamién un aceite pa usu industrial y alimenticiu. De la mostaza blanca tamién se llogra un aceite esencial volátil que'l so componente principal (el isociotianato) ye más nidiu que'l producíu poles granes de la mostaza negra (Brassica nigra), lo que-y confier tamién un arume y sabor daqué más nidiu. thumb|240px|Detalle de les fueyes
Eugene
Eugene pue referise a dellos artículos:
Alya
Alya o Alga (θ Ser / θ Serpentis / 63 Serpentis) ye una estrella na constelación de Serpens, asitiada en Serpens Cauda, la cola de la culiebra. El so nome, proveniente del árabe al-alya, significa «la culiebra», anque según otres fontes provién d'una pallabra nesta mesma llingua que se refier a «la cola de la oveya» y que nada tendría que ver cola constelación actual. Coles mesmes, en China yera conocida como Sen, unu de los sos distritos.
Distante 132 años lluz del Sistema Solar, Alya ye una estrella binaria que les sos componentes (θ1 Serpentis y θ2 Serpentis), separaes visualmente 22 segundos d'arcu, pueden resolvese con un pequeñu telescopiu. Dambes son estrelles blanques de tipu espectral A5V con magnitúes aparentes +4,62 y +4,98. La temperatura superficial de dambes ye de 8200 K aproximao y los sos lluminosidáes respeutives equivalen a 18 y 13 vegaes la lluminosidá solar. A diferencia del Sol tienen altes velocidaes de rotación, siquier 143 km/s pa θ1 Serpentis y 196 km/s pa θ2 Serpentis —cuasi 100 vegaes mayor que la del Sol—. Atópense dixebraes ente sí 900 UA a lo menos, lo qu'implica un periodu orbital de siquier 14.000 años, polo que nun se pudo apreciar nengún movimientu orbital.
Puntos estremos d'África
Los puntos estremos d'África son aquelles llocalizaciones del continente africanu que, en rellación a la so posición xeográfica, altor, accesibilidá o distancia a la mariña o al mar, tienen dimensiones estremes (máximes o mínimes).
Puntos xeográficos estremos
Los puntos xeográficos estremos d'África son los siguientes:
Ammodramus humeralis
Ammodramus humeralis ye una especie d'ave de la familia Emberizidae.
Comportamientu
Aliméntase de granes y dacuando incorpora canesbes a la so dieta. Constrúi un nial con forma d'esfera fabricáu con camperes y tarmu que lu asitien nel suelu la fema asitia hasta 4 güevos blancos.
Alwaid
Alwaid, tamién llamada Rastaban o Asuia, ye'l nome de la estrella β Draconis (β Dra / 23 Draconis), la tercera más brillosa de la constelación de Draco, dempués d'Etamin (γ Draconis) y η Draconis.
Nome
El nome Alwaid provién del árabe Al ʽAwāïd, «les madres camellu», figura celestial qu'incluyía a Etamin (γ Draconis), Arrakis (μ Draconis), Kuma (ν Draconis) y Grumium (ξ Draconis). Sicasí, otru autores rellacionen l'orixe del nome cola pallabra Al ʽAwwād, «el músicu del llaúd».
L'otru nome d'esta estrella, Rastaban, tamién procede del árabe Al Rās al Thuʽbān y significa «la cabeza de la culiebra». Pela so parte, el términu Asuia, corriente na Edá Media, provién de Al Shujāʽ.
A lo último, en China, β y γ Draconis yeren Tien Kae.
Carauterístiques físiques
Alwaid, asitiada a 362 años lluz del Sistema Solar, ye una superxigante —o xigante lluminosa— mariella de tipu espectral G2Iab con una temperatura superficial de 5100 K. Ye 950 vegaes más lluminosa que'l Sol y tien un radiu 40 vegaes más grande que'l radiu solar. La so masa ye 5 vegaes mayor que la masa solar. Anque por temperatura y lluminosidá tendría de ser una variable cefeida, la realidá ye que Alwaid nun presenta nengún tipu de variabilidá, ensin qu'esista una esplicación clara pa ello; otres estrelles con igual comportamientu son Sadalmelik (α Aquarii) y β Camelopardalis.
Alwaid tien una compañera más fría, una nana naranxa o colorada, a una distancia de siquier 450 UA, que tarda más de 4000 años en completar una órbita. Dende un hipotéticu planeta en redol a esta acompañante, Alwaid apaecería 3000 vegaes más brillosa que la lluna llena.
Ammodramus aurifrons
Ammodramus aurifrons, tamién denomináu sabaneru de ceyes marielles, sabaneru runfador (Colombia), sabaneru cejiamarillo (Ecuador), sabanerito frentiamarillo (Venezuela) o cigarrinha-do-campu (en portugués, Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Ammodramus qu'integra la familia Emberizidae. Ye nativu d'América del Sur.
Descripción
Mide 13 cm. Penriba ye pardu buxu estriáu d'escuru, con mariellu notable na cara y frente (especialmente nel lorum y supercilio). Curva del nala tamién mariella. Pembaxo ye gris maciu. Ye bastante paecíu col chingolo pajonalero (Ammodramus humeralis) con quien puede ser sintópico en delles rexones. Esti chingolo tien cola curtia, pero con piernes desproporcionadamente llargues y grandes, y un picu prominente bastante llargu; nun exhibe'l mesmu visual cabezón de A. humeralis.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela.
Habita en pacionales y sabanes secos y sazonalmente húmedos o inundables, tropicales y subtropicales; y subtropicales d'altitú. N'árees de camperes de l'Amazonia estendiéndose al norte a lo llargo del Ríu Orinoco hasta los 1300 msnm nes faldes orientales de los Andes.
Comportamientu
Esti páxaru familiar asocede alredor de pueblos y ciudaes, a lo llargo de caminos y n'árees d'agricultura; el so hábitat orixinal foi, aparentemente, a lo llargo de ríos y n'islles fluviales.
Diversión
thumb|300px|right|Xente participando en [[luge de branu como una forma de diversión, nos Vosgos.]]La diversión ye l'usu del tiempu d'una manera entamada pal refrescu terapéuticu del propiu cuerpu o mente. Ente que el ociu ye más bien una forma d'entretenimientu o descansu, la diversión implica participación activa pero d'una manera refrescante y allegre. A midida que la xente de les rexones más riques del mundu lleva cada vez estilos de vida más sedentarios, la necesidá de la diversión amóntase. L'aumentu de les llamaes vacaciones actives ejemplifica esti enclín.
Ammodramus aurifrons
Comportamientu
Anguaño presenta una esplosión populacional, desque se beneficia de la deforestación na cuenca amazónica. Una vegada que'l monte ye valtáu y vien l'agricultura, o los pacionales crescen en llugar d'árboles, esti chingolo ocupa'l llugar. Distintu de A. humeralis que rique pacionales antiguos o árees menos alteriaes, paez que pa esta especie, quanto más alteriáu, meyor.
Diversión
Actividá o espectáculu que gusta y produz prestar
Ammodramus aurifrons
Alimentación
Busca y aliméntase nel suelu, tamién con frecuencia engaramáu en barganales y a lo cimero de carbes; usualmente nun s'acomuñar con otros páxaros.
Diversión
El entretenimientu ye importante porque ayuda a caltener un equilibriu na vida ente los deberes y les ocupaciones, y una bona salú física y mental.
Ammodramus aurifrons
Vocalización
El cantar, dau a lo llargo del día, ye un runfíu distintu “tic, tzzzz-tzzzz”. Tamién emite un rápidu “tsiu tsiu tsi tsi tsi”.
Descripción orixinal
La especie A. aurifrons describióse per primer vegada pol naturalista alemán Johann Baptist von Spix en 1825 sol nome científicu Tanagra aurifrons; llocalidá tipo errada «provincia Badea» enmendado pa «Fonte Bõa, Ríu Solimõye, Brasil».
Taxonomía
Enantes asitiáu, xunto con Ammodramus humeralis nun xéneru separáu, Myospiza, foron reasignaes a Ammodramus (siguiendo a Paynter 1970; Klicka & Spellman 2007, SACC). Dambes foron dalguna vegada consideraes como formando una superespecie, pero les zones sobrepónense lo suficiente como pa faer tal tratamientu implausible. Los estudios xenéticos indiquen que dambes son parientes cercanes de Ammodramus savannarum, que, pela so vegada, ye distante de les otres seis especies anguaño incluyíes nel xéneru; estes postreres seique tendríen de ser reasignaes a un xéneru distintu.
Subespecies
D'alcuerdu a les clasificaciones Clements Checklist 6.9 y el Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC) Versión 4.3 -2014, reconócense 4 subespecies cola so correspondiente distribución xeográfica:
Alzir
Alzir o Alzirr ye'l nome de la estrella ξ Geminorum (ξ Gem / 31 Geminorum) na constelación de Xéminis. De magnitú aparente +3,35, ye la octava estrella más brillosa de la so constelación. El so nome provién del árabe y significa «el botón».
Asitiada a 57 años lluz del Sistema Solar, Alzir ye una subxigante mariella —enantes clasificada como xigante— de tipu espectral F5IV. Ta rematando, si nun lu hai fechu yá, la fusión d'hidróxenu nel so nucleu. Con una edá envalorada de 2500 millones d'años, ta evolucionando escontra una xigante colorada muncho más lluminosa. Anguaño ye 11,1 vegaes más lluminosa que'l Sol, siendo'l so radiu 2,7 vegaes más grande que'l radiu solar. Ye una variable Delta Scuti con múltiples periodos, bazcuyando'l so rellumu ente magnitú +3,33 y +3,42.
Alzir alcuéntrase nun puntu críticu na secuencia espectral»; les estrelles más calientes lleven a cabu la fusión nuclear al traviés del ciclu CNO, distintu a la cadena protón-protón que tien llugar nel Sol, y roten muncho más apriesa que la nuesa estrella. La velocidá de rotación de Alzir, de siquier 68 km/s, ye 34 vegaes mayor que nel Sol, con un periodu de rotación inferior a dos díes. Esta rápida rotación, xunida a la esistencia d'una capa esterna n'estáu de conveición, favorecen un ciertu grau d'actividá magnética y emisión de rayos X, dando llugar a una corona esterior de dos niveles con distintes temperatures.
Teal Redmann
Teal Redmann ye una actriz d'Estaos Xuníos nacida en Minnesota.
Entamó la so carrera d'actriz dende moza. Cuando acabó los estudios nel institutu yá tenía esperiencia en radio, televisión y teatru. A los 17 años treslladóse a vivir a Los Angeles.
El so primer gran papel nuna película foi en Chameleon 3: Dark Angel, un film de ciencia ficción de 2000. Dende entós, el papel más conocíu que fizo ye'l de Louise Grant na serie de televisión Las chicas Gilmore. Tamién apaeció nes series CSI, CSI Miami y Boston Public.
Hector Berlioz
Louis Hector Berlioz foi un compositor francés y figura destacada del romanticismu. La so obra más conocida ye la Sinfonía fantástica (estrenada en 1830). Berlioz foi un gran orquestador y la influyencia de la so música foi estraordinaria.
Biografía
Berlioz nació en Francia en La Côte-Saint-André, ente Lyon y Grenoble. El so padre yera médicu (foi un aficionáu a l'acupuntura) y unvió al mozu Héctor a París a estudiar medicina. Berlioz quedó espantáu pol procesu de diseición y a pesar de la desaprobación del so padre, abandonó la carrera pa estudiar música. Asistió al Conservatoriu de París, onde estudió composición y ópera, quedando bien impresionáu pola obra y les innovaciones del so maestru Jean-François Lesueur.
El movimientu románticu
Rápido sintióse identificáu col movimientu románticu francés. Ente los sos amigos taben los escritores Alexandre Dumas, Victor Hugo y Honoré de Balzac. Más tarde, Théophile Gautier escribiría:
A los 23 años namorar de l'actriz irlandesa shakesperiana Harriet Smithson. thumb|left|Retrato de Berlioz por Signol, 1832 A Smithson les cartes de Berlioz paeciéron-y tan exageradamente apasionaes que lo refugó por completu. Sicasí, foi la musa inspiradora de la sinfonía que Berlioz taba preparando nesa dómina.
En 1830 (el mesmu añu del debú de la sinfonía) Berlioz ganó'l Premiu de Roma, la beca más importante del mundu de la música.
Debíu al refugu de Smithson, Berlioz xunióse sentimentalmente a Marie Moke. Pero esti romance foi termináu abruptamente pola madre de Moke, quien la casó col pianista y fabricante de pianos Camille Pleyel.
Berlioz, que nesa dómina yá taba becáu en Roma, entamó acaballar hasta París, amarutase de sirvienta doméstica, matar a Moke, a la so madre y al so noviu pianista y suicidase. Llegó a viaxar un par de miles de quilómetros hasta Niza, hasta que foi persuadíu d'abandonar la idea.
Torna a París y primer matrimoniu
Dempués de la so torna a París —depués de dos años becáu estudiando ópera italiana en Roma—, enterar de que Harriet Smithson finalmente asistiera a una presentación de la Sinfonía Fantástica. Ella rápido diose cuenta de que yera una clara alegoría de les apasionaes cartes que Berlioz escribiéralu. Llueu se casaron, pero pocos años dempués, desilusionaos, dixebráronse.
Mientres la so vida, Berlioz foi más famosu como direutor d'orquesta que como compositor. Dacuando daba ciclos de conciertos n'Alemaña ya Inglaterra, onde dirixía óperes y música sinfónica, tantu so como d'otru compositores.
Delles vegaes atopar col compositor y virtuosu del violín Nicolo Paganini. Acordies coles memories de Berlioz, Paganini ufiertó-y 20.000 francos dempués de ver una representación en direuto de Harold n'Italia obra basada nel Childe Harold (Pequeñu Aroldo) de Byron. La idea yera que Berlioz vendiéra-y esa obra (una sinfonía concertante para viola) por que Paganini pudiera tocar como propia.
Hector Berlioz finó en París el 8 de marzu de 1869. Ta soterráu nel campusantu de Montmartre colos sos dos esposes, Harriet Smithson (+ 1854) y Marie Recio (+ 1862).
Influencia musical
Berlioz tuvo bien influyíu pola lliteratura. Nel so Sinfonía fantástica, inspirar na obra de Thomas de Quincey, Confesiones d'un inglés comedor d'opiu. Pa La maldición de Fausto basar na traducción fecha por Gérard de Nerval sobre'l Fausto de Goethe; Harold n'Italia, ta basada en Les pelegrinaciones de Childe Harold, de Byron; Benvenuto Cellini, sobre l'autobiografía de Cellini; Romeo y Julieta, obviamente na obra de Shakespeare, Romeo y Julieta; el so magnum opus Les Troyens inspirar na Eneida de Virxiliu; la comedia Béatrice et Bénédict sobre otra obra de Shakespeare, Much Ado About Nothing.
Amás de les sos influencies lliteraries, Berlioz afitar nos himnos del so maestru Jean-François Lesueur y asonsañó enforma a Beethoven, naquel tiempu desconocíu en Francia. Tamién amosó reverencia a los trabayos de Gluck, Mozart, Étienne Méhul, Carl Maria von Weber y Gaspare Spontini.
En 1844, Héctor Berlioz compunxo la primer obra que se conoz pa saxofón, que ye'l sextetu Cantar Sagrao, y que foi estrenada'l 3 de febreru de 1844 so la batuta del propiu Berlioz y con Adolphe Sax na interpretación del so saxofón.
Héctor Berlioz toma de Beethoven la teatralidad dexando de llau lo que se refiera a un modelu de desenvolvimientu temáticu, daqué que yera fundamental pa los músicos alemanes.
Trabayos lliterarios
El so ensayu pedagóxicu Gran tratáu d'instrumentación y orquestación moderna estableció la so reputación como maestru de la instrumentación.
Mahler y Strauss estudiaron en tientes esi tratáu, que tamién sirvió como modelu pal llibru de Nikolái Rimski-Kórsakov, quien asistiera como estudiante de música a los conciertos que Berlioz dirixó en Moscú y San Petersburgu. El críticu Norman Lebrecht escribió:
"Antes de les visites de Berlioz práuticamente nun había música académica rusa. El suyu foi'l paradigma qu'inspiró esi xéneru. Chaikovski, pal so Tercer sinfonía, “tomó” de la Sinfonía fantástica como si d'una tienda de llambionaes tratárase. Módest Músorgski morrió con una copia del tratáu de Berlioz na so cama."
Resurdimientu
Hubo un interés anováu pola música de Berlioz nos años sesenta y setenta, debíu en parte a los esfuercios del direutor d'orquesta inglés Colin Davis, quien grabó la so obra entera, sacando a la lluz munches obres menos conocíes de Berlioz. Él foi quien realizó la primer grabación completa de Los troyanos. A pesar de que Berlioz nunca la oyó completa en tola so vida, na actualidá ye alicada dacuando.
Nel bicentenariu de la nacencia de Berlioz (2003), hubo una propuesta de llevar los sos restos al panteón francés, pero'l presidente Jacques Chirac opúnxose, xenerando una disputa política avera del derechu de Berlioz a figurar ente les glories máximes de Francia, en comparanza con figures como André Malraux, Jean Jaurés y Alexandre Dumas.
Hector Berlioz como personaxe lliterariu
La personalidá de Berlioz inspiró obres lliteraries, teatrales y musicales.
N'inglés
De la biografía de Berlioz por David Cairns esisten dos ediciones. La edición de 1989 correspuende al que más tarde sería'l primer volume de dos: La edición de 2000 publica'l segundu volume (hasta entós inéditu) según completa'l primeru: Nota: Alviértase na bibliografía en francés la esistencia d'una traducción al francés d'esta edición de 2000 de la biografía de Berlioz por David Cairns.
Ríu Putumayo
El ríu Putumayo, en Brasil, rio Içá (en quechua, putu mayu, de 'putu': vasía de frutu d'árboles y 'mayu': ríu; que significaría «ríu que naz onde crecen les plantes que los sos frutos son usaos como vasíes»), ye un llargu ríu amazónicu que naz nel Nuedu de les Camperes, en Colombia, y desagua nel ríu Solimõye (nome del cursu mediu del ríu Amazones), en Brasil, en formando frontera en gran parte del so percorríu ente Colombia, Perú y Ecuador. Tien un llargor de 1.813 km y drena una cuenca de 148.000 km², similar a países como Nepal, Grecia o Nicaragua. Tien como principales afluentes los ríos Guamúez (140 km), San Miguel (240 km) y Igara Paraná (440 km). Ye una importante vía de tresporte fluvial, yá que ye navegable casi en tol so percorríu.
Historia
Nel sieglu XIX, el Putumayo/Içá foi saleáu pol esplorador francés Jules Crevaux (1847-82). Remontar nun barcu de vapor de 6 pies (1,8 m) de caláu, saleando día y nueche. Llegó a Cuembí, a unos 1.300 km de la so boca ensin atopar un solu rápidu. Cuembí ta a namái 320 km del océanu Pacíficu en llinia recta, pasando pela ciudá de Campera nel sur de Colombia. Creveaux afayó que los sedimentos del ríu taben llibres de roques hasta la base de los Andes y que les sos riberes yeren de tierra magriza y la parte inferior de finos sables.
El 1 de marzu de 2008, el líder de les Fuercies Armaes Revolucionaries de Colombia, Luis Edgar Devia alies Raúl Reyes y 21 guerrilleros más d'esa organización, fueron ablayaos nun campamentu illegal nel llau ecuatorianu de la frontera del Ríu Putumayo, per parte de les Fuercies Militares de Colombia, nun operativu especial tres meses de llabores d'intelixencia, una y bones el gobiernu ecuatorianu negaba la esistencia de tal campamentu tres diverses pruebes presentaes pol so par colombianu. A esta aición conózse-y col nome d'Operación Fénix, que realizóse ensin l'autorización del gobiernu Ecuatorianu xenerando una confrontación diplomática ente Colombia per un sitiu y Ecuador y Venezuela nel otru.
Cursu cimeru y mediu
El Putumayo tien el so orixe nos Andes colombianos, na rexón del Nuedu de les Camperes, en territoriu del conceyu de Sibundoy, a unos 50 km al este de la ciudá de San Juan de Pasto. Esa rexón, onde tamién naz el ríu Caquetá, ye la rexón más húmeda de la cuenca del Amazones. El Putumayo dirixir escontra'l sureste, abandonando llueu'l monte andín y llegando a la llocalidá colombiana de Puertu Asis (que cuntaba con 88.000 hab. en 2010). A namái 120 km de la so fonte, yá ye navegable y algamó un caudal de 470 m³/s con solo una cuenca de 2.900 km², esto ye un récor de caudal de 160 l/s por km². Cerca de Puerto Asís recibe pel so marxe derecha al ríu Guamúez (o Guamués) proveniente de la llaguna de la Cocha, un afluente bien similar al Putumayo que dobla'l caudal. Unos 120 km agües embaxo recibe, tamién pel so marxe derecha, al so segundu gran afluente, el ríu San Miguel, tamién bien caudalosu, cerca de Puertu Ospina. Nesti tramu'l Putumayo lleva yá tanta agua como'l ríu Ródanu. Ente les confluencias del Guamúez y del San Miguel, en concretu a partir de la confluencia cola quebrada Cehembí, empieza un tramu de 1.500 km en que'l Putumayo va formar la frontera sur de Colombia, primero con Ecuador y depués con Perú. Nesti tramu pasa poles llocalidaes de La Nueva Apaya, Güeppí (onde recibe al homónimu ríu Güeppí), Puerto Leguízamo (onde recibe al Caucayá), Puerto Alegría, Puerto Arturo, L'Encantu (onde recibe al Cara Paraná), Puertu Belén, Flor d'Agostu, Puertu Tumaco, Pucauro (onde recibe al Algodón), Puertu Arica (onde recibe al Igara Paraná, de 440 km, el más llargu de los sos afluentes), Puerto Pipa y Yaguas (onde recibe al homónimu ríu Yaguas). Remata'l tramu fronterizu y el ríu intérnase nuevamente en Colombia mientres un curtiu tramu, nel que cierra pel norte la parte de territoriu colombianu llamada «Trapeciu amazónicu» y algama la pequeña ciudá de Tarapacá (3.950 hab. en 2010), yá próxima a la frontera con Brasil.
La marxe esquierda, que correspuende al llau colombianu, carauterizar por ser más elevada que la marxe derecha y por esta circunstancia atopar nesti tramu la mayor densidá de población, apreciándose igualmente grandes estensiones cubiertes de pacionales destinaos a la ganadería.
Cursu inferior
Yá en Brasil y hasta desaguada, el Putumayo lleva'l nome de ríu Içá mientres unos 320 km, un cursu nel que s'esvia bien pocu d'una direición este sureste. La so cuenca, estrecha y allargada, entrepolar ente les cuenques del ríu Caquetá (o Japurá) nel norte y el ríu Napo, y dempués l'Amazones-Solimõye, al sur. Recibe numberosos afluentes per dambes marxes, pero la estrechura de la cuenca obliga a que la mayoría d'ellos sigan un camín paralelu al so.
Pedro Lemebel
Pedro Segundu Mardones Lemebel foi un escritor, cronista y artista plásticu chilenu.
Ríu Putumayo
Cursu inferior
Pasa poles pequeñu llocalidá d'Espirito Santu, Uniao y Cuiabá y acaba desaguando, pela marxe esquierda y con un anchor de 700 m y a una altitú de 55 m, nel ríu Solimõye al altor de la población de Santu Antônio do Içá (que cuntaba con 24.487 hab. en 2010.
Pedro Lemebel
La so obra escrita enceta les temes de la marginalidad chilena utilizando pa ello delles referencies autobiográfiques. Referente de la lliteratura homosexual y contestataria, el so estilu irreverente diose a conocer por toa Hispanoamérica, siendo unu de #los escritores chilenos con mayor proyeición internacional. La so obra foi traducida a dellos idiomes, tales como'l francés, l'italianu y l'inglés.
Como artista de performances y como escritor, el so trabayu #carauterizar pol usu de la provocación y la rensía como ferramientes pa la denuncia político y social.
Lemebel foi cronista de Páxina Abierta, La Nación, de les revistes d'izquierda Punto Final (dende 1998) y The Clinic. Tamién condució programes de radio, dirixó talleres de cróniques y dio conferencies en diverses universidaes, como la Universidá de Harvard y l'Universidá Stanford.
Ríu Putumayo
Navegación
El ríu Putumayo ye navegable n'alredor de 1.800 km. Dende la ciudá de Puerto Asís en Colombia hasta la so desaguada nel ríu Amazones. Ye navegable mientres tol añu dende la ciudá de San Antonio del Estrechu (Putumayo) y Flor d'Agostu nel Perú, hasta la so desaguada, pa embarcaciones de cuatro pies de caláu.
La velocidá media de la corriente varia de 0,5 a 1,5 m/s, dependiendo de la dómina del añu y del tramu de ríu consideráu. Por casu, la parte alta del ríu en dómina de caudales medios (500 m³/s) algama los 1,5 m/s, ente qu'en tiempu d'estiaje (250 m³/s) solamente llega a los 0,60 m/s. Na parte media y baxa del ríu, con fondures que varien ente 4 y 9 m, la velocidá ye d'alredor de 0,9 m/s, pa un caudal de 7.000 m³/s al altor de la ciudá colombiana de Tarapacá.
Pedro Lemebel
Infancia y adolescencia
Estudió nel Llicéu Industrial d'Homes de La Llegua, onde s'enseñaba forxa de metal y moblería, que les sos clases el futuru escritor repunaba y onde yera víctima de les burlles de les sos demás compañeros. El so últimu añu d'enseñanza media acabarse nel Llicéu Manuel Folles Borgoño.
Ríu Putumayo
Navegación
El ríu Putumayo tien una gran variación de niveles na parte alta de la cuenca, con diferencies de más de 2 m en namái 48 hores. Sicasí, los niveles van faciéndose más estables nes partes media y baxa, como lo evidencia'l fechu en Tarapacá la mayor fluctuación en 48 hores sía de 0,5 m.
Pedro Lemebel
Mocedá
Na década de 1970, Lemebel ingresó a la Universidá de Chile, onde se tituló de profesor d'Artes Plástiques.
Ríu Putumayo
Navegación
Les grandes crecientes en dómina d'iviernu provoquen erosión que causa grandes deslizamientos de les riberes, abasnando consigo material suelto, magres y árboles de gran tamañu, formando palizaes con seriu peligru pa la navegación. Tamién se formen bancos de sable que crean islles a lo llargo del ríu. 1100px|Panorámica del Putumayo en Puerto Asís
Pedro Lemebel
Mocedá
Depués de egresado, empezó a trabayar en 1979 en dos liceos periféricos de Santiago, siendo despidíu de dambos en 1983, presumiblemente por cuenta de la so apariencia homosexual. Depués d'esta esperiencia nun volvió exercer la docencia, dedicándose de llenu a los talleres lliterarios.
Talleres lliterarios y militancia
Nestos talleres conoció a las escritores feministes y d'izquierda Pía Folles, Raquel Olea, Diamela Eltit y Nelly Richard, ente otres, quien lo averaron a organismos culturales alternativos, opositores a la dictadura y les entidaes académiques oficiales. Sicasí, la so militancia na izquierda política tamién se vio atrabancada pol prexuiciu de la so homosexualidá.
En 1986 presentarse nuna xunta política d'izquierdes n'Estación Mapocho, vistiendo per primer vegada los sos zapatos con tacones y maquilláu col símbolu comunista del focete y el martiellu cubriendo la parte izquierda de la so cara. Ellí lleó'l so manifiestu «Falo pola mio diferencia», un testu qu'entemez cuentu, crónica y poesía, y que sería publicáu en 2002 nuna compilación de Juan Pablo Sutherland titulada A corazón abiertu: xeografía lliteraria de la homosexualidá en Chile. Esi mesmu añu publicó amás siete de los sos rellatos na antoloxía Incontables, editada pol taller de Pía Folles.
Magar Lemebel alloñarse del Partíu Comunista de Chile, foi gran amigu de la líder de dichu partíu, Gladys Marín, hasta l'añu de la so muerte, en 2005.
Les Yegües del Apocalipsis
En 1987, al pie de Francisco Cases, poeta, artista y daquella estudiante de lliteratura, fundaron el dúu artísticu Les Yegües del Apocalipsis, que'l so nome alude a los Caballeros del Apocalipsis del Nuevu Testamentu. Esti dúu de corte performático #carauterizar por sabotear llanzamientos de llibros y esposiciones d'arte, apaeciéndose de manera sorpresiva y provocadora, instalándose nel país como un fenómenu de la contracultura.