cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ciclismu
Trial
Ye una modalidá de ciclismu derivada de los triales de motocicleta. L'oxetivu ye intentar llegar ensin velocidá y, tratando de realizar el mínimu númberu de sofitos colos pies, dende'l suelu al visu d'una torga como un vehículu, un barril, un pasamano, roques, etc. Esisten distintes categoríes según el númberu de pulgaes de les ruedes:
Ciclismu en sala
Esta se sub-estrema en dos categoríes: thumb|165px|BMX (acrónimu de Bicycle Moto Cross)
Ciclismu BMX
Nel bici motocross (conocíu poles sos sigles BMX, y pol términu n'español 'bicicrós') esisten dos modalidaes: BMX RACE. El primeru prauticar en circuitos con curves y torgues; anguaño ye deporte olímpico, onde'l postreru campeón en Londres 2012 foi'l letón Māris Štrombergs na caña masculina y la caña femenina la colombiana Mariana Pajón ente que'l postreru campeón mundial foi'l francés Joris Doudet. El segundu consiste en faer trucos sobre la bicicleta.
Freestyle
Prauticar con una bicicleta BMX de, polo xeneral, aru 20. Esti deporte consiste en faer trucos sobre la bicicleta. Esisten dos tipos de freestyle:
* Freestyle urbanu: consiste en faer trucos na cai, places, escaleres, etc.
* Freestyle en rampla: esti practica sobre un circuitu primeramente fechu.
Cicloturismo
thumb|225px|[[Cicloturismo na Patagonia]] Ye la práutica del ciclismu ensin ánimu competitivu, usando la bicicleta como mediu d'exerciciu físicu, diversión, tresporte o turismu. Realícense viaxes curtios mientres el día, o viaxes más llargos que pueden durar díes, selmanes ya inclusive meses; nesta modalidá viáxase llevando consigo los elementos necesarios pa sobrevivir, anque unos carguen cola casa arrecostines (tienda campaña) y otros prefieren pernoctar n'hostales, albergues, etc. Ye abondo común que se realice en solitariu. Un gran proyeutu pa incentivar el cicloturismo n'Europa ye EuroVelo.
Competencies cicloturistes
A pesar de que pola so denominación nun se considere ciclismu competitivu esisten «pruebes» o rutes entamaes nes que dalgunos de los participantes compiten ente si como na cola cicloturista Frangüesos y na Treparriscos, más llixera que'l Frangüesos pero entá asina ye abondo esixente, y que dambes tienen los puntos de salida y llegada en Sabiñánigo (Huesca-España), la marcha cola Perico Delgado polos puertos de monte de Guadarrama con salida y llegada en Segovia, llugar de nacencia del ciclista que da noma a la marcha o nes pruebes de «ultramaratón ciclista» (randonneur), ente otres, pero nelles presuponse qu'hai que ser totalmente autónomu ensin asistencies, al contrariu que nel ciclismu en ruta que ta tou muncho más controláu.
Ciclismu urbanu
thumb|115px|[[Ciclismu urbanu|Ciclista urbana en Cascais, Portugal]]
El ciclismu urbanu nun ye necesariamente un deporte, anque favorez la salú de quien lo practica. Consiste nel usu de la bicicleta como mediu de tresporte urbanu, yá seya al trabayu, de compres, pa faer xestiones o d'ociu; tratar por tantu de distancies curties o medies percorríes en mediu urbanu y la so contorna. Los sos siguidores son, xunto colos cicloturistes, los que viven la bicicleta como mediu de tresporte. Ciudaes con escelente infraestructura ciclista son Ámsterdam n'Holanda, Copenḥague en Dinamarca ente otres. España y Arxentina, que tradicionalmente nun ocupaben posiciones relevantes nel ámbitu del ciclismu urbanu, van ameyorando pasu ente pasu. Barcelona foi reconocida en 2011 como la tercera meyor ciudá pal ciclismu urbanu del mundu según el ránking ellaboráu por The Copenhagenize Index y Sevilla mereció en 2013 la cuarta posición mundial y primer d'España. Dambes ciudaes, xunto a Buenos Aires siguen calteniendo posiciones de lideralgu na clasificación de 2015, asitiándose ente los quince meyores del mundu. Bogotá, Colombia tuvo nel so día asitiada como la tercer ciudá del mundu más amigable al ciclista, detrás d'Ámsterdam (1) y Copenhague (2). Va unos años yeren un llunar na piel de la ciudá, situación pola que calificaben como moda. Güei son una alternativa ante la voráxine motora que conderga a les ciudaes como a los sos pobladores, quien vencen cada vez más ante les presiones del trabayu.
Anque la bicicleta entá demanda l'espaciu públicu que se merez poles bondaes que xenera, como'l ser un vehículu llimpiu capaz d'ayudar a la forma física de quien la conduz. Asina que el númberu d'usuarios -ente los que se destacar estudiantes, trabayadores, ames de casa y hasta los tamaleros de cada mañana- faen pensar que siquier esa sociedá víctima de la so trajín cotidianu empieza a recuperar el so espaciu-tiempu al montar sobre dos ruedes. Y ye que la iniciativa d'estos caballeros posmodernos por recuperar les cais causó que confluyan n'eventos selmanales llamaos 'rodaes', carreres ensin fin competitivu pero col común de pasar un bon momentu sobre la bicicleta. Y les redes sociales tienen tantu que ver nesto, facilitáu a la programación como espardimientu de más ciclistes urbanos. La respuesta d'éstos llevó a los gobiernos estatales como municipales a auspiciar los sos eventos como poner al algame de cualesquier, bicicletes. En Distritu Federal el programa denomináu Smart-Bike amplió'l so horariu d'atención fai par de meses. Ente qu'en ciudaes como Puebla, llevó a la creación de más bici-estaciones. Seique, en dellos años en dambes urbes empezar a considerar n'establecer un día ensin camiones y autos en pro de la bicicleta como yá se piensa en Londres, Inglaterra.
Entrenamientu
Mientres les últimes décades fuéronse perfeccionando les téuniques d'entrenamientu y nutrición ciclista facilitando tou tipu de recursos a los aficionaos pa poder avanzar na so preparación.
== Historia del ciclismu Primeres bicicletes: velocípedos Tolos inventos humanos son la resultancia d'intentar satisfaer una necesidá. Anque, dacuando, la falta d'inxeniu o la falta de teunoloxía, puede nun dexanos un determináu prestu. Tamién se dan casos nos que los inventos apaecen como evolución de lo que primeramente yera un divertimento intelectual. La bicicleta nun va empezar a desenvolvese como tal hasta finales del sieglu XVIII.
De les primeres pruebes al profesionalismo
La primer prueba ciclista de la historia a manera competitiva rexistrada apostóse'l 31 de mayu de 1868 nun pequeñu circuitu de 1.200 metros nel parque de Saint-Cloud, pela rodiada de París, na que participaron 7 ciclistes y foi ganada pol expatriado británicu James Moore con una bicicleta de madera de piñón fixu y ruedes de fierro.
Primeres organizaciones ciclistes
Les primeres asociaciones ciclistes crear en Florencia (Italia) el 15 de xineru de 1870 y en Holanda en 1871 y darréu en Gran Bretaña y n'España (Sociedá Velocipedista Madrilana y el Club Velocipédico de Cádiz) en 1878 pero fueron asociaciones humildes de pequeños clubes. La primer asociación nacional foi la francesa en 1881 que creó'l primer campeonatu francés de ciclismu.
En 1892 creóse l'Asociación Internacional de Ciclistes, en Londres siendo la primer asociación internacional de ciclismu. Pero divergencia ente los países que lu formaben produció que'l 14 d'abril de 1900 creárase la Xunión Ciclista Internacional, actual organismu rector, fundáu en París. Integrar les federaciones nacionales de Francia, Bélxica, Estaos Xuníos, Italia y Suiza. N'España el primer organismu ciclista nacional foi la Unión Velocipédica Española creada en 1895.
Estes asociaciones basábense práuticamente nel ciclismu en pista y ciclismu en ruta yá que apenes esistíen otres modalidaes. Ensin haber nengún tipu d'especialización yá que los corredores apostaben indistintamente dambes disciplines dende los 333 metros de pista hasta los más de 100 quilómetros de la ruta. Sicasí, puede dicise que'l ciclismu en pista coyó cierta ventaya al entamase'l so primer mundial en 1895 yá que al apostase nun velódromu podía controlase meyor amás de poder cobrar entrada.
Primeres competiciones
Nel ciclismu en pista la primer carrera considérase los Seis Díes de Londres creaos en 1878, y en 1895 efectuóse'l primer Campeonatu Mundial de dicha disciplina cuntando con pruebes de velocidá y mediu fondu.
Ente 1890 y 1900 nacieron grandes pruebes de ciclismu en ruta, que col pasu de los años convirtiéronse en monumentos, dalgunes güei inda esistentes como la Liexa-Bastogne-Liexa, la París-Roubaix...
Pruebes n'España y América
N'España les primeres pruebes estatales surdiríen d'un coleutivu de fabricantes de bicicletes d'Éibar mientres la República. Dende 1932 a 1935 celebróse la Éibar-Madrid-Éibar en 4 etapes, antoxana de la Vuelta a España. Magar enantes yá s'apostaren carreres en pequeños clubes, siendo oficialmente los más antiguos la Volta a Cataluña (1911) y la Clásica de Ordizia (1922) por cuenta de la influencia francesa al tar próximu a dicha frontera.
N'América la primer carrera rexistrada foi la Vuelta Ciclista del Uruguái que la so primer edición foi en 1939.
FIAC y FICP
En 1965, so la presión del Comité Olímpicu Internacional, la UCI (Xunión Ciclista Internacional) estremar na "Federación Internacional Amateur de Ciclismu" (FIAC) y la "Federación Internacional de Ciclismu Profesional" (FICP), coordinando dambes instituciones. La amateur afitar en Roma, la profesional en Luxemburgu, y la UCI en Xinebra.
La Federación Amateur yera la más estensa de dambes organizaciones, con 127 miembros polos cinco continentes. Yera apoderada pelos países del esti européu, que yeren básicamente amateurs. Amás, representaba al ciclismu nos Xuegos Olímpicos, y solo pertenecíen contra los miembros de la Federación Profesional en rares ocasiones.
Sandra Myrna Díaz
Sandra Myrna Díaz ye una bióloga arxentina qu'investiga nel área de la ecoloxía vexetal y la biodiversidá y especialízase nel estudiu del impautu del cambéu ambiental global sobre la biodiversidá rexonal de los ecosistemes vexetales. Tuvo un papel protagonista nel desenvolvimientu teóricu y la implementación práctica del conceutu de diversidá funcional, los sos efeutos sobre les propiedaes ecosistémicas y la so importancia social. Tien una activa participación en diverses iniciatives d'espardimientu públicu de la problemática del cambéu global, incluyendo publicaciones d'espardimientu, entevistes y nel diseñu del currículu de cursos de grau y posgráu na Arxentina.
Ciclismu
FIAC y FICP
En 1992, la UCI unificó a la FIAC y la FICP, fundiéndose dientro de la UCI. La organización conxunta treslladar a Lausana.
Sandra Myrna Díaz
Ye Investigadora Cimera del Conseyu Nacional d'Investigaciones Científiques y Téuniques (CONICET), Direutora del Nucleu DiverSus d'Investigaciones sobre Diversidá y Sustentabilidad, editora acomuñada de la revista australiana Austral Ecology y redactora xefe del Journal of Vegetation Science, órganu oficial de l'Asociación Internacional pa la Ciencia de la Vexetación. Foi conferenciante convidada en más de 100 eventos científicos nacionales y interancionales.
Ciclismu
Deporte olímpico
El ciclismu forma parte del programa olímpicu dende la primer edición moderna de los Xuegos Olímpicos d'Atenes en 1896, cuando se celebraron 5 pruebes de pista (velocidá, sprint, 12 hores pista, 10.000 m y 100 km) y 1 prueba de ruta (87 km).
Sandra Myrna Díaz
Integra o integró delles entidaes científiques, ente les que s'atopen el Grupu Intergubernamental d'Espertos sobre'l Cambéu Climáticu -al que fuera dau'l Premiu Nobel de la Paz en 2007-, l'Academia de Ciencies de los Países en Desenvolvimientu y de l'Academia Nacional de Ciencies Exactes, Físiques y Naturales de l'Arxentina, amás de ser unu de los cuatro profesionales arxentinos que pertenecen a l'Academia Nacional de Ciencies d'Estaos Xuníos. Tamién ye miembru de l'Academia Francesa de Ciencies.
Ciclismu
Deporte olímpico
Hasta los Xuegos de Los Angeles 1984 la participación foi solamente masculina. Les muyeres empezaron a participar nes pruebes de ruta en diches olimpiaes y nes pruebes de pista nos Xuegos de Seúl 1988.
Nes Olimpiaes d'Atlanta de 1996 participaron per primer vegada los ciclistes profesionales ya introducióse la modalidá de ciclismu de monte.
Sandra Myrna Díaz
Estudios
Egresó de la Escuela Normal de la so ciudá natal y estudió na Universidá Nacional de Córdoba, Arxentina, onde se recibió de bióloga en 1984, de Profesora en Ciencies Biolóxiques en 1985 y llogró'l títulu de Doctora en Ciencies Biolóxiques (cum laude) en 1989 con una tesis doctoral sobre la recuperación post-disturbiu en pastizal d'altor y el laboreo de la tierra y usu pastoril.
Ciclismu
Deporte olímpico
Nos Xuegos Olímpicos de Beixín 2008 amestóse otra modalidá d'esta disciplina, «BMX SX» (BMX Supercross), esta modalidá descendiente del BMX incorpora nueves dificultaes como una rampla de salida con mayor enclín y saltos de mayor valumbu, con considerables velocidaes.
Sandra Myrna Díaz
Estudios
Ente 1985 y 1991 foi becaria del CONICET nel Centru d'Ecoloxía y Recursos Naturales Anovables de dicha Universidá y nesti últimu añu viaxó a Inglaterra onde hasta 1993 foi investigadora post-doctoral na Unit of Comparative Plant Ecology del Department of Animal and Plant Sciences na University of Sheffield. Ente 1985 y 1993 foi docente Auxiliar de primera y darréu Xefe de Trabayos Práuticos de la Facultá.
Ciclismu
Deporte olímpico
Toles pruebes olímpiques de ciclismu fueron de velocidá, nunca hubo eventos acrobáticos o de trial.
Sandra Myrna Díaz
Década de 1990
Ente 1993 y 2000 foi Investigadora Asistente, Adxunta ya Independiente del Conseyu Nacional d'Investigaciones Científiques y Téuniques (CONICET) nel [Institutu Multidisciplinario de Bioloxía Vexetal]] (IMBIV), Universidá Nacional de Córdoba. Foi y ye direutora de tesis de numberosos profesionales, tantu en becarios doctorales, post doctorales como n'investigadores del CONICET. Tien una activa participación en diverses iniciatives d'espardimientu públicu de la problemática del cambéu global, incluyendo publicaciones d'espardimientu, entevistes, diseñu del currículu de cursos de grau y posgráu.
En 1994 y 1995 foi miembru del Comité d'Espertos y miembru del Comité de Revisores Arxentinos del Resume pa Executores de Polítiques del Segundu Informe d'Evaluación del Panel Intergubernamental sobre Camudo Climáticu (Summary for Policy Makers, SAR-IPCC) y nesti últimu añu collaboró como co-coordinadora del Grupu d'Ecosistemes Terrestres de la Xunta d'Autores Principales del Grupu de Trabayu II (Impautos) del Panel Intergubernamental sobre'l Cambéu Climáticu (IPCC Working Group II, Charleston, EE. UU). Siempres dientro de la mesma entidá foi co-coordinadora de la Seición Llatinoamericana del Informe Especial sobre Impautos Rexonales del Cambéu Climáticu en 1996 y 1997 y la revisora Editorial del Tercer Informe sobre los Impautos del Cambéu Climáticu (TAR) ente 1998 y 2001.
Dende 1997 ye co-líder de la Xera 2.2.1 - «Respuestes de la vexetación al usu de la tierra y el disturbiu» - del Focu 2 - «Estructura de los Ecosistemes» - del Global Change and Terrestrial Ecosystems Group, International Geosphere and Biosphere Program xunto con Susan McIntyre d'Australia y dende 1998 ye la Editora Acomuñada de la revista australiana Austral Ecology, enantes llamada Australian Journal of Ecology.
En 1999 foi evaluadora de proyeutos pa National Geographic y pa NERC nel Reinu Xuníu y dende 2003 lo ye pal Challenge Program del Consultative Group on International Agricultural Research (CGIAR). Tamién dende 1999 ye la co-coordinadora - xunto con F. Stuart Chapin y Laura Huenneke, d'Estaos Xuníos,- de la Rede d'Esperimentos de Remoción Rellacionaos colos Efeutos de la Biodiversidá nel funcionamientu Ecosistémico (Core Research Project on Removal Experiments on the Role of Biodiversity in Ecosystem function), del Focu 4 del GCTE-IGBP.
Década de 2000
Ente 2000 y 2001 foi miembru de la Comisión Direutiva de la Sociedá de Bioloxía de Córdoba y ente 2001 y 2003 foi la Vicepresidenta de l'Asociación Arxentina d'Ecoloxía.
Ente 2000 y 2002 foi Miembru de la Comisión Ad-Hoc d'Evaluación en Ciencies Biomédicas del CONICET y en 2001 foi la consultora principal nel proyeutu «Interacciones ente Usu de la Tierra y Cambéu Climáticu n'Arxentina Central» de la Environmental Protection Agency de los Estaos Xuníos. Tamién foi la consultora principal del Plan de Manexu Integráu del Parque Nacional Quebrada del Condorito y la Reserva Hídrica Provincial Pampa de Achala» de l'Alministración de Parques Nacionales.
En 2002 foi l'autora principal nel Grupu Téunicu Ad. Hoc de la Convención sobre Diversidá Biolóxica Internacional pa la preparación d'un documentu sobre Rellaciones ente Biodiversidá y Cambéu global. Dende 2002 ye Miembru del Roster d'Espertos de la Convención sobre Diversidá Biolóxica de les Naciones Xuníes.
En 2002 y 2003 foi Senior Research Associate na Stanford University d'Estaos Xuníos.
Dende 2002 ye la co-coordinadora de la Seición «Biodiversity Regulation of Ecosystem Services» del Millennium Ecosystem Assesment (UNEP-WCMC) xunto a David Tilman de los Estaos Xuníos según miembru permanente de BIOMERGE (Biotic Mechanisms of Ecosystem Regulation in the Global Environment), coordináu pol Departamentu d'Ecoloxía, Evolución y Bioloxía Ambiental de la Universidá de Columbia nos Estaos Xuníos.
Dende 2003 ye la redactora xefe del Journal of Vegetation Science, órganu oficial de l'Asociación Internacional pa la Ciencia de la Vexetación, xunto a J. B. Wilson, P. White y J. Bakker.
Dende 2004 ye co-autora nel Biodiversity Synthesis Report to the Convention o Biological Diversity del Millennium Ecosystem Assesment (UNEP-WCMC) y Miembru de la Comisión Asesora de la Comisión de Ciencies Naturales de Axenciar Córdoba Ambiente S. Y. del Gobiernu de la Provincia de Córdoba.
Amás tuvo trabayando mientres periodos curtios en distintos organismos y universidaes: Centre d'Ecologie Fonctionnelle et Evolutive, Centre National de la Recherche Scientifique, Montpellier, Francia, University of Alaska at Fairbanks, EE. UU, Faculty of Agriculture, The Hebrew University of Xerusalem, Israel, New Zealand Pastoral Agriculture Research Institute y Massey University, Nueva Zelanda. Depto. Inv. Científiques y Teunolóxiques, Universidá de Sonora, Méxicu, Imperial College at Silwood Park, Inglaterra, Unit of Comparative Plant Ecology, University of Sheffield, Inglaterra.
Anguaño reviste la categoría d'Investigadora Cimera del Conseyu Nacional d'Investigaciones Científiques y Téuniques (CONICET). Amás ye la Direutora del Nucleu DiverSus d'Investigaciones sobre Diversidá y Sustentabilidad.
Tuvo una participación activa como representante esperta, autora principal, autora principal coordinadora y revisora editorial nos Informes 2, 3 y 4 del Panel Intergubernamental sobre Camudo Climáticu (IPCC), de la Convención sobre Diversidá Biolóxica de les Naciones Xuníes (CBD) y Millennium Ecosystem Assessment. En 2007 el Grupu Intergubernamental d'Espertos sobre'l Cambéu Climáticu nel cual trabayaba ganó'l Premiu Nobel de la Paz. La función del Grupu Intergubernamental d'Espertos sobre'l Cambéu Climáticu (IPCC) consiste en «analizar, de forma refecha, oxetiva, abierta y tresparente, la información científica, téunica y socioeconómica relevante pa entender los elementos científicos del riesgu que supón el cambéu climáticu provocáu poles actividaes humanes, les sos posibles repercusiones y les posibilidaes d'adaptación y atenuación del mesmu».
Cabu Piombino
El cabu Piombino ye un cabu que s'alza al norte de la ciudá de Piombino, nel estremu meridional de la provincia de Livorno, escontra'l final de la mariña de los Etruscos na rexón de Toscana, Italia..
Considérase davezu como'l puntu de división ente'l mar de Liguria y el mar Tirrenu. La canal de Piombino dixebrar de la Islla d'Elba.
Sandra Myrna Díaz
Década de 2000
Ye consultora pa l'Axencia de Proteición Ambiental d'EE.XX., l'Alministración de Parques Nacionales d'Arxentina, la National Environment Research Council d'Inglaterra, la Canadian Foundation for Climate and Atmospheric Sciences, el Consultancy Group on International Agricultural Research (CGIAR), NEON Science and Human Dimensions Committee, Biodiversity Subcommittee, AIBS – USA y l'Área de Bioloxía Vexetal, Animal y Ecoloxía de l'Axencia Nacional d'Evaluación y Prospectiva del Ministeriu d'Educación y Cultura d'España.
Concepción
Sandra Díaz afayó, xunto a un grupu d'investigadores del CONICET, una nueva ferramienta metodolóxico que dexa cuantificar los efeutos y beneficios de la biodiversidá de les plantes. Esto habilita a los científicos a entender meyor los efeutos de la biodiversidá de les plantes nos beneficios d'un ecosistema determináu, apurriendo conocencies al alderique sobre'l cambéu nel usu de la tierra. La biodiversidá contribúi a la provisión de numberosos servicios ecosistémicos, como combustible y material de construcción, medicines, tinturas y suplementos alimenticios naturales, proteición de cuenques hídriques, regulación de la calidá químico y biolóxico de l'agua y gocie estéticu y recreativu.
Sandra Díaz realizó diverses comparances trans-rexonales dende'l puntu de vista de los calteres de la vexetación y desenvolvió la base de datos de calteres de plantes más completa d'América Llatina. Tamién estableció unu de los primeros esperimentos n'América sobre'l papel de diversidá biolóxica nel funcionamientu d'un ecosistema.
Investiga les interrellaciones ente la biodiversidá y los cambeos ambientales globales, entendiendo por tales non solu cambeos de clima sinón cambeos del usu de la tierra. Pa ella «la biodiversidá inflúi direutamente na nuesa capacidá de contrarrestrar el cambéu global», por eso investiga «cómo los organismos que viven nun llugar afecten la productividá y la fertilidá d'un sistema, la capacidá d'esi sistema de persistir, de regulase y de producir beneficios a distintos actores de la sociedá». Interésa-y ver que pasa cuando camuden les especies vexetales que predominen nun sitiu determináu. Esto tien aplicaciones práutiques, por casu, «dellos entes gubernamentales tán bien interesaos nel secuestru de carbonu, esto ye, tratar de caltener la mayor cantidá de carbonu dientro de los ecosistemes por que non se vaya a l'atmósfera y contribuya al calentamientu global».
Obra
Díaz publicó, dende 1987, más de 100 artículos d'espardimientu científicu y artículos pedagóxicos y una ventena de capítulos en llibros internacionales rellacionaos col cambéu global, incluyendo les revistes Nature, Science,Ecology letters,Proceeedings of the National Academy of Sciences USA, Ecology, Journal of Ecology,Trends in Ecology and Evolution,Oecologia, Global Change Biology, Journal of Vegetation Science, Journal of Applied Ecology ente otres.
Honnecourt-sur-Escaut
Honnecourt-sur-Escaut ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Yoshio Kitajima
Yoshio Kitajima (北島 義生; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Comité Popular de Sama de Llangréu
El Comité Popular de Sama de Llangréu foi una institución política de mayoría socialista y con presencia de comunistes y republicanos, de la llocalidá de Sama, en Llangréu, mientres l'entamu la Guerra Civil.
El Comité foi presidíu por Ramón González Peña y posteriormente por Amador Fernández (Amadorín). Más alantre fusionaríase col Comité de Guerra de Xixón nel Conseyu Interprovincial d' Asturies y Lleón con sé en Xixón y presidíu pol socialista Belarmino Tomás. Esti Conseyu convertiráse nel Conseyu Soberanu d'Asturies y Lleón.
Daniela Merighetti
Daniela Merighetti ye una esquiadora italiana que tien 1 victoria na Copa del Mundu d'Esquí Alpín (con un total de 6 podios).
Melanerpes chrysogenys
Melanerpes chrysogenys, ye una especie d'ave piciforme, perteneciente a la familia Picidae, subfamilia Picinae, del xéneru Melanerpes.
Llocalización
Esta especie d'ave y les subespecies son endémiques de Méxicu.
Saint-Nizier-le-Désert
Saint-Nizier-le-Désert ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Picatostes
300px|miniaturadeimagen|Torrija. El picatoste ye un dulce d'orixe francés. Consiste nuna rebanada de pan (davezu de dellos díes) que ye papada en lleche o vinu y, en siendo rebozada en güevu, friesen nun sartén con aceite. Adulzense con miel, melaza o azucre y ye arumada con canela.
El so consumu ye típicu de la Cuaresma y de la Selmana Santa.
Historia
derecha|miniaturadeimagen|200x200px|Torrijas. La primer referencia conocida a un productu paecíu ta la obra de Apicio. Él compiló una coleición de recetes llatines que data de los sieglos IV o V. El recetario menta que la rebanada de pan tien de somorguiase en lleche, ensin mentar el güevu, y nun-y da un nome especial. llamales aliet dulcia (otru platu duce).
El pan migado en lleche y adulzáu foi conocíu llargamente na Europa medieval so los nomes de suppe dorate, soupys yn dorye, tostées dorées y payn purdyeu. Martino da Como escribió una receta. Esti pan jugoso yera sirvíu de cutiu con aves de caza y otres carnes. La pallabra soup o suppe nos nomes citaos #referir a que foi somorguiada nun líquidu, una sopa".
N'España, la torrija o torreja apaez yá documentada nel sieglu XV, citada por Juan del Encina: «miel y munchos güevos pa faer torrejas», al paecer como platu indicáu pa la recuperación de parturientas. Les primeres recetes remontense al Llibru de Cozina de Domingo Hernández de Maceras (1607) y Arte de cozina, pastelería, vizcochería y conservería de Francisco Martínez Motiño (1611). La torrija yera a empiezos de sieglu XX bien habitual nes tabiernes de Madrid y sirvíase con vasos de vinu (chatos).
La so asociación a la Cuaresma débese seique a la necesidá d'aprovechamientu del pan sobrante, que, mientres el tiempu en que nun se podía comer carne, yera por ello menos consumíu, anque les families ellaboraben la mesma cantidá.[cita
Pa faeles con lleche calez, lleche con azucre y canela nun cazo. Primero que llegue a ferver retírase y échase sobre les rebanadas de pan, dispuestes nuna fonte. Déxase'l pan a remueyu mientres media hora. Trescurríu esi tiempu se rebozan en farina y güevu y tuéstense en abudante aceite caliente. Cuando tean doraes esmúcense y pásense a una fonte onde s'espolvorisquen con azucre y canela. Sírvense calientes.
Otra forma de preparales ye remoyar un pocu'l pan, rociándole agua con un pocu de sal y dexalo reposar húmedu unes hores. Darréu, espónxense les rebanadas nuna fonte con vinu una a una por que se papen bien. Darréu bátese'l güevu y se rebozan en farina pa freirlas per dambos llaos nun sartén con aceite d'oliva. Darréu les torrijas sáquense, esmúcense un pocu y dispónense nel platu. Cuando s'emplega vinu na preparación de les torrijas suel ser emplegase vino blanco, vinu duce de moscatel o vinu duce de pases.
Puede faese un almíbar calecíu agua con miel, azucre y melaza a partes iguales y removiendo bien l'amiestu pa dexala homoxénea. Cuando esti arreglo ta termináu echense a les torrijas, xixilando que toes se papen bien.
Pueden tomase calientes o fries.
Suelen aguantar en bon estáu solamente un par de díes, una y bones la lleche formiento. Sicasí, les torrijas de vinu suelen aguantar más tiempu en bon estáu.
Pueden preparar con pan del día anterior o con una masa especial preparada pa ello.
Hordain
Hordain ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cangues d'Onís
Cangues d'Onís ye un conceyu, una parroquia y una ciudá d'Asturies. Llenda al norte con Parres y Ribeseya, al este con Onís y Llanes, al oeste con Amieva y Parres y al sur cola provincia de Lleón.
Xeografía
Asitiáu na fastera sur-oriental d'Asturies, el conceyu incluye parte de los Picos d'Europa lo mesmo que parte del cursu mediu del ríu Seya.
Relieve y orografía
La cota máxima d'altor alcuéntrase na Torre de Santa María o Peña Santa d'Enol con 2.478 metros d'altor sobre'l nivel del mar.
Nesti conceyu estrémense delles fasteres nel so conxuntu orográficu:
Vexetación
Les condiciones d'altura y orientación faen que'l conceyu tenga distintos tipos de vexetación según va descendiendo l'altor, pasando de los líquenes y plantes alpines n'altores de 2.500 metros, a arbustos y berezos ente los 800 y 1.500 metros, carbayos, fayes y fresnos n'altures que ronden los 400 m., y ya per baxo d'estes altures tán les vegues de los ríos Seya y Güeña. Les viesques, pastos y matos completen la vexetación.
Víes de tresporte
P'aportar a la puede tomase'l siguiente itinerariu:
Evolución demográfica
La so evolución tien distintos aspeutos, mentanto la capital ta creciendo nos últimos años, tola so población rural mengua. La máxima cota de población la tuvo a mediaos del sieglu XX, con 11.307 habitantes, teniendo un declive que llega hasta nuestros días y que fai que la población, actualmente seya de habitantes.
Esta mengua débese a una emigración orixinada por culpa de nun poder mantener la población, y que fai que la pirámide demográfica tea marcada por una diferencia bien grande, ente nacimientos y muertes. Asina, por casu sólo el 20% de la población tá ente los 20 y los 40 años, ya que muncha de la población emigró de forma masiva saliendo pol puertu de Ribeseya
Historia
Cangues foi capital del Reinu d'Asturies fasta'l 774.
Melanerpes chrysauchen
'Melanerpes chrysauchen) ye una especie d'ave de la familia Picidae'', que s'atopa en Costa Rica, Panamá y Colombia.
Descripción
Mide en permediu ente 18 y 20,3 Cm de llargor. Nuca y frente color mariellu doráu y una amplia franxa blanca a lo llargo del centru del llombu. El restu del dorosu ye negru. La corona del machu ye colorada, la d'a fema negra alantre y el restu mariella. El gargüelu y el pechu son de color ante oliváceo y el centru del banduyu ye coloráu anaranxáu. Na banda, los llaos y so la cola presenta un rayáu negro y amarellentao. Picu negru y pates grises. Pesa alredor de 60 g.
Comportamientu
Vive en pareya o grupos familiares hasta de 6 individuos. Prefier el dosel del monte húmedu, hasta los 1.500 m d'altitú. Constrúi'l nial a un altor de 5 a 30 m, dientro d'un tueru. La fema pon 3 ó 4 güevos y la pareya permanez xunta dientro del nial. Los pitucos son alimentaos por dambos por aciu regurguitación y tán ensin salir hasta 33 díes dempués de nacíos, pero depués vuean colos sos padres hasta'l maduror sexual y el grupu familiar camudar a un buecu nun árbol altu. Aliméntase principalmente d'inseutos, tantu minadores de la madera, como los qu'atrapa en vuelu; complementa la so alimentación con semilas ariladas y frutes como guarumo, Ficus, bananos, copey y chontaduro.
FS Comae Berenices
FS Comae Berenices (FS Com / 40 Comae Berenices) ye una estrella de magnitú aparente +5,61 encuadrada na constelación de la Melota de Berenice. D'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos, alcuéntrase a 736 años lluz del Sistema Solar.
FS Comae Berenices ye una xigante colorada de tipu espectral M5III. La so temperatura superficial ye de 3433 ± 148 K y relluma con una lluminosidá 2032 vegaes superior a la lluminosidá solar. Una cantidá importante de la so radiación ye emitida como lluz infrarroxo; por ello, en banda K —nel infrarroxu cercanu—, la so lluminosidá equival a la de 9900 soles.
La midida por interferometría del so diámetru angular en banda K ye de 6,80 ± 0,30 milisegundos d'arcu. Considerando la distancia a la que s'atopa, el so diámetru real ye 165 vegaes más grande que'l del Sol. Sicasí, otru estudiu considera un menor diámetru, equivalente a 136 vegaes el diámetru solar.
FS Comae Berenices ye una variable semirregular de tipu SRB con una variación de rellumu de 0,35 magnitúes. Ye multiperiódica y conócense dos periodos de 38,2 y 55,4 díes. Al pie de ellos, reparóse un periodu secundariu de llarga duración (675 díes).
Hornaing
Hornaing ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Atsuto Oishi
Atsuto Oishi (大石 篤人, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Ríu Fraser
El ríu Fraser ye'l ríu más llargu de Columbia Británica, en Canadá, con más de de llargor, el décimu ríu más llargu de Canadá. Alcuéntrase dafechu dientro de la provincia de Columbia Británica y drena una cuenca de. Naz nel pasu Fraser, cerca del monte Robson, nos Montes Rocosos Canadienses y desagua nel océanu Pacíficu nel estrechu de Xeorxa, na ciudá de Vancouver. El delta del ríu allugar na rexón metropolitana de Vancouver.
La descarga añal del ríu na so desaguada ye de y descarga 20 millones de tonelaes de sedimentos nel océanu. L'estuariu del ríu Fraser foi incluyíu na rede hemisférica de reserves p'aves playeres por Western Hemisphere Shorebird Reserve Network (WHSRN; n'español, rede hemisférica de reserves p'aves playeres) pol so valor pa les aves migratories.
El ríu lleva'l nome del esplorador y comerciante de pieles Simon Fraser, quien dirixó una espedición en 1808 pa la Compañía del Noroeste dende'l sitiu de l'actual Prince George hasta la desaguada del ríu.
El nome del ríu en lengu halqeymelem (ríu arriba de Halkomelem) ye Sto:lo, de cutiu na so forma arcaica como Staulo, y foi adoptáu polos pueblos de fala halkomelem del Lower Mainland como'l so nome coleutivu, Sto:lo. El nome del ríu en lengu Dakelh ye Lhtakoh.
El ríu foi declaráu en 1998 integrante del Sistema de ríos del patrimoniu canadiense, siendo'l más llargu de tolos tramos declaraos.
Xeografía
thumb|150px|left|Fonte del ríu Fraser nel pasu Fraser.
El ríu Fraser tien la so fonte ye un manantial que pinga nel pasu Fraser (2015 m), cerca de la divisoria continental, nun puntu qu'estrema les cuenques del Pacíficu del ríu Columbia y el Fraser, nuna zona ta incluyida nel ámbitu del parque nacional Jasper. El pequeñu ríu emponer escontra'l norte hasta algamar la Yellowhead Highway (BC 16), casi per debaxo del pequeñu banzáu del llagu Yellowhead. Ingresa'l ríu nel valle de Robson, na fuesa de los Montes Rocosos. Equí vuélvese al noroeste, pasando pol llagu Moose y pela marxe esquierda del monte Robson, tou ello dientro del parque provincial Monte Robson, establecíu en 1913 y declaráu Patrimoniu de la Humanidá en 1990. Sigue y recibe al so primer afluente de cierta importancia, el ríu McLennan, que lu enceta pela marxe esquierda llegando dende'l sureste nun puntu en que tamién conflúi cola carretera 5, cerca de Valemount. Continua la so lenta meyora al noroeste nun cursu tropezosu con munchos y curtios meandros, pasando pola pequeñu llocalidá de McBride y les árees protexíes de West Wind y Sugarbowl Grizzly Dean. Dempués d'avanzar al noroeste pasaos los 54°N, fai un xiru sópitu escontra'l sur en Giscome Portage (un curtiu portage d'unos 10 km que dexa aportar al ríu Peace, na cuenca ártica del ríu Mackenzie), axuntándose col ríu Nechako (516 km) na ciudá de Prince George ( en 2011), la más importante d'esti cursu altu.
Continua'l Fraser al sur, acompañáu pela carretera 97, pasando pol parque provincial Fraser River, onde recibe pela esquierda, llegando del sureste, al regueru Hixon. En recibiendo al ríu Cottonwood algama aína la ciudá de Quesnel ( en 2011), onde recibe al homónimu ríu Quesnel (100 km), que lu enceta pela marxe esquierda. Prosigue'l so escurrir al sur, per una zona apenes poblada na que pasa pol parque provincial Junction Shhep Range, xusto na confluencia col ríu Chilcotin (241 km), cerca de la ciudá de Williams Lake, daqué al sur.
Cañón del Fraser
thumb|150px|left|Pandu nel valle del Fraser en Cougar Point. thumb|250px|left|Hells Gate (La puerta del infiernu), l'entamu del cañón del Fraser. A partir d'equí'l ríu sigue la so meyora na mesma direición cortando progresivamente más y más fondamente la pandu del Fraser, nun tramu que se conoz como'l cañón del Fraser, d'unos 270 km de llargor. Nesti tramu'l Fraser llega al área protexida de Chun Creek, onde recibe al ríu Kingcome y al regueru Churn. Sigue pol parque provincial de Edge Hills y depués de recibir pela derecha al ríu Bridge llega a la pequeña ciudá de Lilloet ( en 2011), na confluencia col regueru Cayoosh y el ríu Seton. Sigue al sur y recibe, pela marxe derecha, al ríu Stein, y al poco, pela otra marxe, al ríu Thompson (489 km), en que la so confluencia ta la pequeña llocalidá de Lytton ( en 2011). A partir d'equí'l ríu ye acompañáu pola Trans Canadian Higway.
Dende'l sur de Lytton cuerre por un cañón cada vez más fondu ente les cordales de Lillooet de los montes Costeros, nel oeste, y la cordal de les Cascaes, nel este. La Hell's Gate (Puerta del Infiernu), asitiada darréu agües embaxo de la ciudá de Boston Chigre, ye una parte famosa del cañón onde les parés estrechar de manera espectacular, forzando tol caudal del ríu al traviés d'una ranura de namái 35 m d'anchu. Un teleféricu lleva a los visitantes sobre'l ríu; l'accidente nun ye visible dende la carretera principal. Simon Fraser viose obligáu a faer un portage nesti gargüelu nel so viaxe al traviés del cañón, en xunu de 1808. En encetándo-y pela esquierda'l ríu Nahatlatch, el Fraser algama la pequeña llocalidá de Yale ( en 2006), l'entamu de la parte navegable, onde'l cañón ábrese. El tramu ente Lytton y Yale foi unu de les seiciones de la ruta Cariboo, que dexó l'accesu a los mineros a les zones auríferas dende la década de 1860.
Cursu baxu
Pasáu Yale el ríu Fraser ye más anchu, travesando una zona de tierres baxes allegantes hasta llegar a Hope,, na confluencia col ríu Coquihalla (55 km). Equí'l ríu volver escontra'l suroeste, a unos 64 km al norte del paralelu 49ºN (frontera ente Canadá y los Estaos Xuníos), avanzando por un valle frondoso de tierres baxes, conocíu como'l valle del Fraser. Pasa pela pequeñu ciudá d'Agassiz ( en 2005), na confluencia pela derecha del ríu Harrison (177 km, incluyíu'l ríu Lillooet) y depués llega a Chilliwack (, la sede del distritu rexonal de Fraser Valley, emplazada na confluencia pela esquierda del Sumes (58 km), casi na confluencia d'esti postreru col homonímo ríu Chilliwack (80 km).
El Fraser dobla escontra l'oeste y llega a la ciudá d'Abbotsford y Mission ( en 2011), yá nel área metropolitana de Vancouver. Pasa dempués por Fort Langley, Mapple Ridge y Coquitlam, na confluencia pela derecha del ríu Pitt. Sigue hasta New Westminster, onde s'estrema nun brazu del Norte, que ye'l llende sur de la ciudá de Vancouver, y el Brazu Sur, qu'estrema la ciudá de Richmond de la de Delta.
Tramu final
El Fraser forma un delta onde desagua nel estrechu de Xeorxa ente'l continente y la isla de Vancouver. Les tierres al sur de la ciudá de Vancouver asentir nuna llanura d'hinchente llana, na que'l ríu formó importantes islles. La ciudá de Richmond construyóse na islla más grande del Fraser, isla Lulu y tamién sobre la isla Sía, que ye l'allugamientu del aeropuertu de Vancouver. Nel estremu oriental de la islla de Lulu ta dientro de la ciudá de New Westminster y llámase Queensborough. Nesti tramu final hai otres islles más pequeñes, como Annacis —una importante zona industrial y portuaria, que s'asitia al sureste del estremu oriental de la islla de Lulu— Barnston, Matsqui, Nicomen y Sía Bird (Isla de los Páxaros). Hai delles islles asitiaes nel llau esterior del estuariu, sobremanera la isla Westham, una caltién d'aves, y la isla de Iona, allugamientu de les principales plantes d'agües residuales de la ciudá de Vancouver.
Magar la gran mayoría de la cuenca del ríu pertenez a la Columbia Británica, una pequeña parte atópase al otru llau de la frontera internacional, en Washington, nos Estaos Xuníos, esto ye, los tramos cimeros del afluente Chilliwack y Sumes. La mayor parte de les tierres baxes del condáu de Whatcom, Washington ye parte del Fraser Lowland y foi formada tamién polos sedimentu depositaos pol Fraser, anque la mayor parte del condáu nun s'atopa na cuenca de drenaxe del Fraser.
Al igual que nel cañón del ríu Columbia al este de Portland, Oregon, Oregón, el Fraser esplota una hendidura topográfica ente dos cadenes montascoses que dixebren un clima más continental (nesti casu, el de la Columbia Británica Interior) d'un clima más nidiu cerca de la mariña. Cuando un área d'alta presión del Árticu mover na Columbia Británica Interior y una relativamente área de baxa presión atrópase sobre'l xeneral de Puget Sound y la rexón del estrechu de Xeorxa, l'aire frío del Árticu acelerar escontra'l suroeste al traviés del cañón del Fraser. Estos vientos salientes pueden algamar rabaseres de 100 a 130 km/h y n'ocasiones superen los 160 km/h. Estos vientos algamen con frecuencia Bellingham y les isla San Juan, ganando fuercia sobre les agües abiertes del estrechu de Juan de Fuca.
L'estuariu na desaguada del ríu ye un llugar d'importancia hemisférica na Rede Hemisférica de Reserves p'Aves Playeres.Western Hemisphere Shorebird Reserve Network.
thumb|780 px|center|Vista panorámica del ríu Fraser dende los terrenes de [[Westminster Abbey (Columbia Británica)|Westminster Abbey, sobre Hatzic en Mission. Sumas Mountain in background.]]
Caudal
Con un caudal mediu na desaguada d'unes, el Fraser ye'l ríu más caudalosu de l'aguada del Pacíficu de Canadá y el quintu del país. El caudal mediu ye altamente estacional; les tases de descarga nel branu pueden ser diez veces mayores que'l caudal mientres l'iviernu.
El caudal más altu rexistráu nel Fraser, en xunu de 1894, envalórase que foi de n'Hope. Foi calculáu utilizando les marques d'agua alto cerca de la estación hidrométrica en Hope y diversos métodos estadísticos. En 1948 el Conseyu del ríu Fraser adoptó la estimación pa los hinchentes de 1894. Sigue siendo'l valor especificáu poles axencies reguladores pa tol trabayu de control d'hinchentes nel ríu. Otros estudios y modelos hidráulicos envaloraron que'l caudal máximu d'agua del ríu Fraser, en Hope mientres los hinchentes de 1894, dientro d'un rangu d'alredor de 16.000 a.
Historia
thumb|right|Acuarela del descensu de Simon Fraser de 1808 pel ríu Fraser
El 14 de xunu de 1792, los esploradores españoles Dionisio Alcalá Galiano y Cayetano Valdés entraron y fondiaron nel brazu Norte del ríu Fraser, convirtiéndose nos primeros europeos n'atopar el ríu y entrar nél. La esistencia del ríu, pero non el so llocalización, fuera deducida mientres el viaxe de 1791 de José María Narváez, so les órdenes de Francisco de Eliza.
Les partes altes del ríu Fraser fueron esploraes per primer vegada por sir Alexander Mackenzie en 1793 y totalmente cartografiadas por Simon Fraser en 1808, que confirmó que nun taba conectáu col ríu Columbia, como él esperaba.
En 1828 George Simpson visitó'l ríu, principalmente pa esaminar Fort Langley y determinar si sería fayadizu como principal depósitu de la Compañía de la Badea de Hudson nel Pacíficu. Simpson esperaba que'l ríu Fraser pudiera ser navegable en toa'l so llargor, a pesar de que Simon Fraser describir como non navegable. Simpson viaxó pel ríu y pol cañón del Fraser y dempués escribió "Consideraría'l descensu del pasaxe, pa topar verdaderamente la Muerte, en nueve de diez intentos. Voi polo tanto a nun falar más d'él como una corriente navegable". "I should consider the passage down, to be certain Death, in nine attempts out of Ten. I shall therefore non longer talk about it as a navigable stream". El so viaxe pel ríu convenciólu de que Fort Langley nun podía sustituyir a Fort Vancouver como depósitu principal de la empresa na mariña del Pacíficu.
Gran parte de la historia de la Columbia Británica ta amestada al Fraser, en parte porque yera la ruta esencial ente l'Interior y la Baxa Mariña tres la perda de les tierres al sur del paralelu 49º col Tratáu de Oregon de 1846. Foi'l llugar de los primeros establecimientos rexistraos d'aboríxenes (ver Musqueam, Sto:lo, St'at'imc, Secwepemc y Nlaka'pamux), la ruta que siguieron d'ensames de buscadores d'oru mientres la fiebre del oru del cañón del Fraser y el principal vehículu del tempranu comerciu ya industria de la provincia.
Usos
El Fraser ta bien esplotáu por actividaes humanes, sobremanera nel so cursu inferior. Les sos veres son riques tierres de cultivu, l'agua ye utilizada poles plantes de celulosa, y delles represas en dellos afluentes apurren enerxía hidroeléctrica. El cursu principal del Fraser nunca foi represado en parte por cuenta que'l so altu nivel de fluxu de sedimentos traducir nuna curtia vida pa esa presa, y principalmente por cuenta de la fuerte oposición de la industria pesquero y otres esmoliciones ambientales. En 1858, el ríu Fraser y la so contorna taben ocupaos cuando la fiebre del oru llegó al cañón del Fraser.
El delta fluvial del Fraser, especialmente nel área de Boundary Bay, ye una parada importante pa les aves playeres migratories.
La Fraser Herald, una posición rexonal dientro de l'Autoridá Heráldica de Canadá lleva'l nome del ríu.
Pesquerías
El ríu Fraser ye conocíu pola pesca del esturión blancu. Un típicu esturión blancu prindáu pesa ente 14 a 45 kg. Un enorme esturión blancu con un pesu envaloráu de 500 kg y de 3,76 m de llargor foi prindáu y puestu en llibertá'l ríu Fraser, en xunetu de 2012. Créese que ye'l mayor pez d'agua duce enxamás prindáu con caña y carrete n'América del Norte y posiblemente el más antiguu.
Hinchentes
Dempués de la colonización europea, el primer hinchente desastrosu nel valle de Fraser producir en 1894. Ensin proteición contra les crecíes d'agües del ríu, les comunidaes del valle enagües embaxo de Chilliwack quedaron anubiertos pel agua. Nos hinchentes 1894, la marca d'agua na Misión llegó a 7,85 m.
Dempués del hinchente 1894, construyir a lo llargo del valle de Fraser un sistema de diques. Los proyeutos de construcción de diques y drenaxe ameyoraron en gran midida los problemes de los hinchentes, pero lamentablemente, col tiempu, nun s'estremó'l caltenimientu de los diques, que se vieron obturados por demás con arbustos y árboles. Siendo dellos diques construyíos con una estructura de madera, vencieron en 1948 en dellos llugares causando'l segundu hinchente desastrosu. Los hinchentes dende 1948 fueron menores en comparanza.
Hinchente de 1948
En 1948 producióse l'hinchente masivu de Chilliwack y otres árees a lo llargo del ríu Fraser. La marca d'agües altes en Mission alzar hasta los 7,5 m. L'hinchente desenvolvióse asina:
Causes del hinchente de 1948
Les baxes temperatures mientres marzu, abril y principios de mayu retrasaren el destemple de la capa de nieve pesao que s'atropara mientres la temporada d'iviernu. Dellos díes calientes y de templaes agües mientres la fin de selmana a finales de mayu aceleraron tal destemple. Los ríos y regueros crecieron rápido cola escorrentía de primavera, algamando altores namái superaos en 1894. A lo último, los sistemes de diques en mala traza nun llograron contener les agües.
Nel momentu álgido del hinchente, 200 km² taben so l'agua. Los diques romper en Agassiz, Chiliwack, islla Nicomen, Glen Valley y Matsqui. Cuando les agües recularon un mes más tarde, 16.000 persones fueren sacupaes, los daños xubieron a $20 millones.