cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeropuertu de Seletar
L'Aeropuertu de Seletar (en chinu: 实里达机场; n'inglés: Seletar Airport; en malayu: Lapangan Terbang Seletar; en tamil: செலட்டர் வான்முகம்) (IATA: XSP, ICAO: WSSL) ye un aeropuertu civil allugáu en Seletar, na rexón nordeste del país asiáticu de Singapur, que ye alministráu pol grupu Aeropuertu Changi. Orixinalmente, l'aeropuertu completar en 1928 como una estación de vuelu de la Real Fuercia Aérea (RAF Seletar) y tamién foi'l primer aeropuertu internacional de Singapur.
Presentóse una propuesta p'ampliar la so pista d'aterrizaxe de 2.000 metros (6.600 pies), de manera quefuese capaz de recibir al Boeing 737 utilizáu por munches aereollinies de baxu costu. Sicasí, dempués de considerancia per parte del Gobiernu de Singapur y el CAAS, decidió construyise una Terminal nel aeropuertu Changi de Singapur nel so llugar.
Anchoa en salazón
Les anchoes en salazón (denominada tamién como anchoes en salmoria) son una preparación en salazón de les anchoes (Engraulis encrasicholus). Preséntense ante'l consumidor tres la so llimpieza, fileteado, salazón y somorguiamientu n'aceite vexetal (dependiendo del país puede ser aceite d'oliva o otru de menor preciu, por casu de xirasol), siendo puestes en llates, tarros de cristal, o barriles de madera.
Historia
De la producción n'España conozse de forma documental dende l'añu 1250, cuando Alfonso XI concede a la vila de Laredo (Cantabria) la posibilidá de que puediese faer salazones pal restu de Castiella. Nun foi hasta 1880 cuando en Santoña la flota italiana de pesca, instala una fábrica de salazón que convierte a la zona nuna de les de mayor producción n'Europa.
Carauterístiques
Les anchoes en salazón suelen ellaborase a lo llargo del mes de mayu. Dómina na pescar con redes d'arrastre, una vegada prindaes suelen cutise por que puedan perder la sangre: eses anchoes suelen ser los meyores pa salazón. Nel Sur d'Italia realiza conserva d'anchoa dende tiempu del Imperiu Romanu (arriendes de la so ellaboración del garum), esta conocencia arrobinase a lo llargo de tol mediterraneu y llega a España.
Kota Ogi
Kota Ogi (荻 晃太, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Osera de Ebro
Osera de Ebro ye un pueblu de la contorna de Zaragoza asitiáu a 30 km de la capital, al sureste de la mesma na marxe izquierda del ríu Ebro.
Parte del so términu municipal ta ocupáu pola Reserva natural dirixida de los Sotos y Galachos del Ebro.
Historia
Nun se tien una idea clara sobre l'orixe del pueblu, les primeres referencies documentales apaecen en 1138. Mientres la Edá Medio y moderno el terrén perteneció a dellos señores feudales : A los Comel, señores de Alfajarín, de 1348 a 1382, a la Baronía de Quinto nel sieglu XV, y dende 1626 foi marquesáu. El nome d'Osera tien dos posibles significaos: unu que cunta que d'antiguo los osos baxaben del monte a beber agua a esta zona y otru que puede referise al pueblu como un llugar onde se toparon ensame de güesos. Históricamente, la villa siempres caltuvo'l mesmu númberu d'habitantes que na actualidá. Nel centru d'Osera atopa la torre del campanariu de la ilesia de Santa Engracia (construyida en 1575 y restaurada en 1985), xunto a ella los restos de lo qu'un día foi un castiellu medieval. Les fiestes n'honor a San Martín (en payares) ye una de les feches clave pa Osera.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 24,56 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Ente 1842 y 1857, crez el términu del conceyu porque incorpora a Aguilar de Ebro.
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 366,42 €.
Adrienne Samos
Formación
Adrienne Samos ye Llicenciada n'Humanidaes pol Sarah Lawrence College de Nueva York, cuenta con estudios de doctoráu en Filoloxía y Lliteratura Hispánica pola Universidá Autónoma de Madrid. Tamién se formó nel campu de la economía, la historia, la filosofìa y les ciencies polítiques.
Vida profesional
Foi cofundadora y direutora editorial de la revista cultural Talingo (1993-2007), una publicación cultural de crítica y pensamientu sobre arquiteutura, teatru, cine y música, qu'amás recibió'l Premiu Príncipe Claus n'Holanda nel 2001. Escribió, editáu y publicáu numberosos ensayos y llibros sobre arte y lliteratura, entamáu simposios y curáu exhibiciones en Llatinoamérica y España. Ye miembru del conseyu editorial de revistir Cátedra, y asesora de la Fundación Cisneros-Fontanals, la Bienal Centroamericana, Casa Santa Ana y Casa Muséu Endara.
En 2003, trabaya como curadora, de manera conxunta col críticu ya historiador del arte, escritor y curador cubanu Gerardo Mosquera, nel proyeutu d'arte urbano ciudadMULTIPLEcity, lleváu a cabu en distintos espacios públicos de la ciudá de Panamá. Samos tamién dirixe Arpa, una entidá ensin fines d'arriquecimientu que promueve la cultura y l'arte contemporáneo, y la casa editorial Sarigua.
Publicaciones
Samos ye autora d'ensayos y reseñes en llibros, catálogos y diverses publicaciones culturales, tales como Talingo (Panamá) , Art Nexus (Bogotá), Artefautu (Managua), zingmagazine (Nueva York), Atlántica (Les Palmes), Art Media (San José), Contemporary (Londres), y Revista K (Panamá), 1992-2016.
Opisthocomus hoazin
Opisthocomus hoazin, tamién conocíu como hoatzín, chenchena (nos Llanos), serere y shansho (nel Perú), guacharaca d'agua (en Venezuela) o pava fededora (en Colombia), ye una especie d'ave cuculiforme, la única del xéneru Opisthocomus y de la familia Opisthocomidae. Nun se conocen subespecies.
Ye una ave tropical peculiar qu'habita nes zones pantanoses qu'envolubren el ríu Amazones y el ríu Orinoco, n'América del Sur.
Posición taxonómica
Los analises cladísticos faen pensar nuna rellación del hoacín cola familia de los seriemas, y más distantemente, colos Musophagidae y cuquiellos.
Carauterístiques
Tien les dimensiones d'un faisán, pero ye muncho más espodáu, col pescuezu y la cola más llarga y tien la cabeza pequeña. Tien una cara blanca ensin plumes y colos güeyos coloraos, y na cabeza hai una cresta serrada. Tien una capacidá llindada de volar. Tamañu averáu: 60cm Cara desnuda azul brillante, güeyu coloráu, cabeza afatada de cresta arguta, degaxada, en forma d'abanicu. Cresta, parte anterior de pescuezu y pechu. Restu de la parte dorsal castañal. Parte dorsal casi toa pardu olivo amorenáu. Cola daqué llarga que desplegan al volar, pardu frusco con puntes anches ante canelo.
Aparatu dixestivu
El hoacín come les fueyes y los frutos de les plantes que crecen nos banzaos nos que vive. Una de les tantes peculiaridaes d'esta especie ye que tien un aparatu dixestivu únicu ente les aves. Los hoacines usen fermentadura bacteriana na parte delantera del estómagu pa descomponer el material vexetal que peracaben, tal como les vaques y otros rumiantes. Por causa de esto, esti páxaru tien un golor paecíu al cuchu, y namái se-y caza como alimentu en tiempos d'estrema necesidá.
Reproducción
Los hoacines son una especie gregaria y faen niales en pequeñes colonies, poniendo ente 2 y 3 güevos nun nial de cayaos construyíu nun árbol que cuelga sobre l'agua. El pitucu, que ye alimentáu a base de pasta vexetal regurgitada polos padres, tien otra estraña práutica; tien dos garres en cada nala, que lu ayudar a garrase a les cañes a midida que engata polos árboles. Eso llevó inevitablemente a comparances cola ave fósil arqueoptérix, col que nun guarda rellación cercana.
Voz
Trátase d'una especie bien ruidosa, que tien una variedá de soníos de llamada, unu de los cualos suelse describir como similar a les gufíes d'un fumador empederníu.
Bibliografía
Una guía de les aves de Venezuela. William H. Phelps Jr. y Rodolphe Meyer de Schauensee. Gráfiques armitano,C.A., 1979. Títulu Orixinal: A guide to the birds of Venezuela, 1978. Princeton University Press, New Jersey, EUA.
IONIS Education Group
Groupe Ionis ye un grupu priváu d'educación superior en Francia. Creóse'n 1980 y en 2023 tenía más de 35.000 estudiantes y 100.000 ex alumnos. Hai 29 universidaes d'educación adicionales nel grupu.
Llinguaxe de señes caseres
El llinguaxe de señes caseres (o xestos familiares) ye'l sistema de comunicación xestual desenvueltu por un neñu sordu que nun tener un modelu de llinguaxe na familia. Esta ye una esperiencia común pa los neños sordos con padres oyentes que tán aisllaes de la comunidá de llingua de señes.
IONIS Education Group
En 2010, según Le Nouvel Économiste, ye'l primer «operador priváu d'educación superior».
N'España, el grupu tien un campus en Barcelona.
Llinguaxe de señes caseres
Anque nun se desenvuelva nun llinguaxe completu (como los llingüistes describen el términu), los sistemes de señes caseres amuesen dalgunes de les mesmes carauterístiques de llingües de señes y falaes, y son abondo estremables de los xestos qu'acompañen la fala. Les pallabres y les oraciones simples fórmense, de cutiu, en patrones similares a pesar de que distintos sistemes desenvolver en forma aisllada unos d'otros. Les comparances fáense de cutiu ente les señes caseres y pidgin.
Los llingüistes interesáronse nes señes caseres pola información qu'ufierta na nuesa capacidá pa xenerar, adquirir y procesar el llinguaxe polo xeneral - sobremanera la esploración de cuestiones tales como los oríxenes del llinguaxe, los conceutos de los universales llingüísticos, un periodu críticu pa l'adquisición del llinguaxe, l'enclín natural de los neños pa inventar el llinguaxe (dispositivu d'adquisición del llinguaxe), y la rellación ente'l xestu y el llinguaxe. La esperiencia de los neños con llinguaxe de señes caseres oldear cola de los neños selvaxes que, ensin la interacción social humana, nun desenvuelven llinguaxe dalgunu.
Llinguaxe de señes caseres y otres llingües de señes
Nancy Frishberg establez un marcu pa identificar y describir los sistemes de señes nel llar en 1987. Ella afirma que les señes d'orixe caseru son distintos a les de les llingües de señes en que: nun pasen de xeneración en xeneración, * nun son compartíes por un gran grupu, * y nun son consideraes iguales dientro d'una comunidá de prauticantes.
Sicasí, les señes caseres son de cutiu el puntu de partida pa les nueves llingües de señes que surden cuando les persones sordes axúntense. Por casu, tres la creación de les escueles pa sordos per primer vegada en Nicaragua na década de 1970, los neños primeramente aisllaos rápido desenvolvieron la so propia llingua de señes, agora conocida como idioma de señes de Nicaragua (ISN), de los bloques de construcción de los sos propios sistemes de diversos signos caseros.
Referencies
A. 1980c. ''A description of a deaf-mute sign language from the Enga Province of Papua NewGuinea with some comparative discussion. Part III: aspects of utterance construction.'' Semiotica 32 (3/4):245-313.
Nobuyuki Furo
Nobuyuki Furo (不老 伸行; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Aulnois-sur-Seille
Aulnois-sur-Seille ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Catalogue of the African Plants collected by Dr. F. Welwitsch in 1853-61
Catalogue of the African Plants collected by Dr. F. Welwitsch in 1853-61 (embrivíu Cat. Afr. Pl.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol matemáticu, botánicu y briólogu inglés, William Philip Hiern y que foi editáu en Londres en 2 volúmenes nos años 1896-1901.
Carlat
Carlat ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Oreonympha nobilis
El colibrí noble o colibrí coludo celeste (Oreonympha nobilis), ye una especie d'ave na familia Trochilidae.
Descripción
Esti colibrí ye una especie de gran tamañu, mide unos 16 cm de llargu. Tien una cola llarga y un picu que mide 2.4 cm de llargu. Les partes inferiores de dambos sexos son blanques, de la cola ye blanca con estremos negros nes plumes. El gargüelu del machu ye verde y morada. Les partes cimeres son marrones con reflexos color bronce y les pates y el picu son negros.
Distribución y hábitat
De cutiu visita plantes de tabacu (Nicotiana) a la vera de los caminos.
Aumetz
Aumetz ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
HD 30876
HD 30876 ye una estrella de magnitú aparente +7,50 encuadrada na constelación de Caelum, el cincel. Distante 57,9 años lluz del Sistema Solar, la estrella conocida más cercana a ella ye HD 31560, a 6,8 años lluz, ente que α Caeli alcuéntrase a 10,3 años lluz.
HD 30876 ye una nana naranxa de tipu espectral K2V con una temperatura superficial de 5044 K. La so lluminosidá equival a un terciu de la del Sol y el so diámetru ye un 27% más pequeñu que'l diámetru solar. La so velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— ye de namái 0,6 km/s. Con una masa de 0,82 mases solares, la so edá ye incierta; dellos estudios establecen la so edá ente los 440 y los 1440 millones d'años.
HD 30876 presenta un índiz de metalicidá inferior a la solar ([M/H] = -0,11). Los distintos elementos evaluaos son deficitarios en rellación a la nuesa estrella, estremándose'l sodiu, que la so bayura relativa ye un 30% más baxa que nel Sol ([Na/H] = -0,16). Coles mesmes, presenta un conteníu de litiu bien baxu (A(Li) = 0,20), siendo unu de los menores nun estudiu lleváu a cabu ente más de 260 estrelles.
Takeshi Suda
Takeshi Suda (須田 剛史, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Branta bernicla
El ye una especie d'ave anseriforme de la familia Anatidae mesma del Holárticu. Ye un gansu que cría en territorios del Árticu, en Noruega, Rusia, Canadá, Alaska y Groenlandia, y migra pa pasar l'iviernu nel sur, nes costes d'Europa occidental, la mariña atlántica d'Estaos Xuníos, la mariña pacífica d'América del Norte y la mariña del nordeste d'Asia y Xapón.
Adrienne Monnier
Adrienne Monnier foi una llibrera, editora, poeta y cronista francesa, influyente pol texíu de rellaciones sociales que creó gracies a la so llibrería La Maison des Amis des Livres.
Biografía
Adrienne Monnier nació en París, en 1892. Yera fía d'un trabayador de correos al que'l so llabor faía-y viaxar enforma. Nes ausencies paternes, la madre llevaba a la pequeña y a la so hermana menor, Rinette, al teatru. Ella mesma esplicaba nes sos memories: Debussy y Maeterlinck convertir nos mios dioses. Esta influyencia enllargar a lo llargo de la so vida pos el teatru siempres foi'l so pasatiempu predilectu.
Branta bernicla
Taxonomía y etimoloxía
La etimoloxía del so nome común, barnacla, lo mesmo que de la forma llatinizada del so nome científicu, bernicla, procede del nome inglés barnacle, d'orixe inciertu, que significa barnacla cariblanca. Dalgunos piensen que'l términu procede del sinónimu de barnacle, tamién aplicáu a los crustáceos cirrípedos, pola creencia popular de qu'estos gansos nacíen de les conches de los balanos, al desconocese que se reproducíen nel llonxanu árticu.
Adrienne Monnier
Biografía
En rematando los sos estudios básicos en 1909, a la edá de dieciocho, colar a Inglaterra a trabayar como aupair con tal d'aprender inglés. Del so aterrizaxe nel Reinu Xuníu cuenta: Mientres tres meses agospiar con una familia na capital, en Londres. Los seis siguientes pasar nuna escuela de Eastbourne. Dempués del so regresu a París empezó a formase como secretaria lliteraria.
Branta bernicla
Taxonomía y etimoloxía
Reconócense trés subespecies de barnacla carinegra:
Adrienne Monnier
Biografía
A los venti años entró a trabayar na editorial l'Université des Annales como secretaria de Cousine Yvonne –seudónimu qu'usaba Yvonne Sarcey–, onde taría trés años. Mientres trabaya ellí, visitaba en numberoses ocasiones a Marguerite Vallette-Eymery, conocida como Rachilde, editora del Mercure de France, ufiertándose para cualquier trabayu que pudiera dalu, ensin fortuna.
Branta bernicla
Descripción
thumb|left|Exemplar de B. b. nigricans n'Islandia. thumb|Exemplar de B. b. hrota nel nordeste d'Inglaterra. La barnacla carinegra ye un gansu pequeñu de picu curtiu y gruesu. Mide ente 55-66 cm de llargu, con un valumbu alar de 106-121 cm, y pesa ente 0,88 y 2,2 kg. El so plumaxe ye de tonos pardu buxos, cola cabeza y pescuezu coritos. El so baxu banduyu y región caudal son de color blancu puru, en contrate coles réctrices negres de la so curtia curtia, la más curtia ente los gansos.
Adrienne Monnier
Biografía
A empiezos de 1914, tres cuasi perder la vida na catástrofe ferroviaria de Melun, el so padre quedó coxu ya inválidu. Recibió una indemnización qu'apurrió na so totalidá a la so fía Adrienne por que pueda faer realidá'l so suañu más preciáu: fundar una llibrería na Rive Gauche. Mientres la guerra mercó un local na so zona favorita de París. Taben nun momentu nel qu'había munchos llocales disponibles y nel que los precios yeren algamadizos debíu al conflictu que se taba produciendo. Amás, la competencia nun suponía un problema pa la nueva llibrería yá que la mayor parte de los llibreros atopábense lluchando nel frente.
Branta bernicla
Descripción
El cuerpu de la subespecie B. b. bernicla ye abondo uniformemente pardu buxu en toes los sos partes, los sos lladrales y la barriga nun son significativamente más pálidos que l'envés. La cabeza y el pescuezu son negros, con llurdios blancos nos llaterales de la parte cimera del pescuezu. La subespecie B. b. hrota polo xeneral tien más más variedá de tonos de pardu buxu nel so cuerpu. Presenten un contraste marcáu ente los tonos claros de los sos lladrales y banduyu y el so llombu escuru. La so cabeza y el pescuezu son coritos, con un llurdiu pequeñu a cada llau del pescuezu. Sicasí, en B. b. nigricans los tonos pardos coritos tán más estendíos, y presenta grandes contrastes ente'l blancu y los tonos coritos. El so llombu y les sos partes inferiores son cuasi del mesmu tonu pardu coritu, llegando les partes escures non solo más embaxo sinón tamién más tras que nes otres formes, sicasí, tien un gran llurdiu blancu prominente nel lladral. Tamién tien una llista irregular blanca nel pescuezu, muncho más enllargada que les demás subespecies, que forma un collar cuasi completu.
Adrienne Monnier
Biografía
El 15 de payares de 1915, nel númberu 7 de la rue de l'Odéon, abrió les sos puertes La Maison des Amis des Livres. Permaneció 36 años abierta, hasta l'añu 1951, añu nel qu'Adrienne Monnier viose forzada a xubilase por cuenta de un reumatismu infeiciosu. Tres un llargu tiempu conviviendo col síndrome de Ménière, punxo fin a la so vida'l 19 de xunu de 1955. Ente los sos papeles personales atopóse una nota tremendamente significativa:
Branta bernicla
Distribución y hábitat
thumb|Cría nel árticu y migra a les costes del [[Holárticu templáu.]] thumb|left|Tres la dómina de cría viven en bandaes na mariña. La barnacla carinegra ye una ave migratoria de llarga distancia que cría nel Árticu, na tundra costera d'Eurasia y América del Norte, incluyíes Groenlandia y les demás islles ártiques. Tres la dómina de cría viaxa al sur pa pasar l'iviernu, nes costes d'Europa occidental, dende Dinamarca al norte de la península ibérica; la mariña atlántica d'Estaos Xuníos, la mariña pacífica d'América del Norte, dende l'estremu sur de Canadá hasta Baxa California, y la mariña del nordeste de China, Corea y Xapón.
Adrienne Monnier
La Maison des Amis des Livres
La Maison des Amis des Livres, nel númberu 7 de la rue de l'Odéon, inauguróse'l 15 de payares de 1915. Tenía como collaboradora a Suzanne Bonnierre y una rapacina, Hélène, que s'encargaba de faer los recaos. Taba especializada en lliteratura francesa y, al poco tiempu, se conviirtió nel corazón del París más lliterariu. Adrienne Monnier nun tuvo un camín fácil. Yá dende bon empiezu empezó a dase cuenta de puntos clave pal arte de rexentar una llibrería:
La primer visita conocida de La Maison des Amis des Livres foi la de Paul Fort. L'amistá que trabaron llevó al autor a vende-yos les esistencies enteres de la so revista Vers et prose, que sumaben un total de 6.676 exemplares, a cinco céntimo l'exemplar. Tantu Louis Aragon, como André Breton o Philippe Soupault fueron, en más d'una ocasión, a mercar la revista.
Branta bernicla
Distribución y hábitat
La barnacla carinegra ye una de les especies a les cualos aplícase'l Alcuerdo sobre'l Caltenimientu d'Aves Acuátiques Migratories Africanu-Euroasiático (AEWA).
Comportamientu
thumb|left|Una barnacla carinegra en posición defensiva. thumb|Nial de barnacla carinegra. Fuera de la dómina de cría les barnaclas carinegras viven arrexuntaes en grandes bandaes. Les bandaes de barnaclas carinegras nun suelen volar na típica formación en V, vuelen rápido pero ensin alliniares. Les sos rutes migratories nun tán afitaes xenéticamente, sinón que los individuos de cada subpoblación tien qu'aprender les sos rutes. Les barbaclas carinegras alimentar de yerba, mofos, liquen y plantes acuátiques.
Les barnaclas son monógames pero formen una nueva pareya si pierden al so compañeru. La dómina de cría empieza en xunu pocu dempués de llegar a los sos cuarteles de reproducción. Les barnaclas carinegras reprodúcense colonialmente na tundra costera ártica. Tamién suelen criar nes islles costeres. Suelen añerar en pequeñes colonies asitiaes el llugares altu y secu de la tundra. Nun ye infrecuente qu'añeren nes proximidaes de les gaviluetes y les aves de presa, anque non tan frecuentemente como los ánsares emperadores. El so nial tien forma de concu, revistíu internamente de yerba y plumón, asitiáu nun llugar eleváu. Davezu ponen de trés a cinco güevos. Los pitucos eclosionen tres 24 a 26 díes d'incubación, y el so desenvolvimientu tarda unos 40 díes. Una vegada que los pitucos nacen siguen a les sos families a los llagos, ríos y estuarios de la zona de cría. El venceyu de pareya sume nesti periodu. Los machos dexen a les femes tres la eclosión p'arrexuntase en grupos de machos alloñaos. Nesti periodu produz la muda dura dende mediaos de xunetu hasta mediaos d'agostu.La muda completa empieza cola eclosión de los pitucos. La vez de la tarde qu'empieza a mediaos de xunetu n'aves adultes, dura aproximao hasta mediaos d'agostu, cuando los xuveniles consiguen la capacidá de vuelu.
Adrienne Monnier
La Maison des Amis des Livres
A Jules Romains conocer personalmente a principios de 1916. Yá lleera con anterioridá parte de la so obra. En concretu, foi nel añu 1913 cuando lleó un cuentu publicáu nel Mercure de France que se titulaba Ancien maître des hommes. A partir d'esi intre, taramió d'una tirada tou lo que publicara l'autor hasta'l momentu. En faciéndolo, escribió-y una carta na que-y dicía: Nel númberu 7 de la Rue de l'Odéon hai una llibrería a la que-y gusten el so llibros.
Llinguaxe de señes guatemalianu
El llinguaxe de señes guatemalianu (Lensegua) ye la llingua de señes utilizada en Guatemala. El primer diccionariu foi publicáu nel añu 2000. Difier de la llingua de señes mexicana y otros países hispanofalantes, y de la llingua de señes yucateca utilizáu nel altiplanu occidental de Guatemala.
Branta bernicla
Enllaces esternos
N'inglés:
Adrienne Monnier
La Maison des Amis des Livres
Mientres esi añu tamién conoció a André Breton, que taba destacáu nuna ciudá de provincies. Namái entrar, convertir nun veceru asiduo de la llibrería. Adrienne Monnier describir de la siguiente manera: […] Sí, tenía claramente'l tipu arcanxelical, como T.S.Eliot, con quien nun guarda más semeyances que pertenecer a esa familia de figures que vemos alzase nos pórticos de les catedrales. Col tiempu, la llibrería convertir nuna suerte d'almacén xeneral de la revista Littérature que fuera fundada en 1919, que'l so primer númberu apaeciera en marzu. La publicación taba dirixida pol mesmu André Breton, por Louis Aragon y por Philippe Soupault. El so últimu númberu foi'l 19, en mayu de 1921, tres dos años de la so fundación.
Llinguaxe de señes guatemalianu
La comunidá de persones que tien discapacidá auditiva y utiliza esta llingua pa comunicase en Guatemala ye un circulo zarráu, pa ellos tener les sos propies señes ye bien importante, polo tanto ye necesariu saber les sos señes a la de comunicase con ellos p'amosa-yos respetu, esto mesma pasa n'otros países y les sos comunidaes.
Adrienne Monnier
La Maison des Amis des Livres
Raymonde Linossier foi una de les sos visites más entrañables. Conocer n'ochobre del añu 1917, cuando ésta terminó d'escribir Bibi-la-Bibiste, dedicada a Francis Poulenc, amigu so de la infancia. Con esta pequeña obra, l'autora creaba'l bibismo, un corriente que representaba una suerte de dadaísmu mui a tiempu. Como la mesma Adrienne Monnier dicta: Trátase d'una obrita realmente singular; componer de cinco capítulos, de los cualos el más llargu tenía doce llinies. Finó bien nuevu, concretamente en 1930. La llibrera recordaba con gran pesar que-y gustaba'l títulu que lu punxeren: Potasson más nuevu del mundu.
Sylvia Beach influyó en munchos parámetros de la vida de Adrienne Monnier, unu d'ellos foi la corte de pelo: Sylvia llevaba'l pelo curtiu, y yo cortar al poco tiempu. Ye tremendamente conmovedor lleer el luxu de detalles col que describía les sos maneres, la so forma d'articular el francés, ente otres coses:
Ensin l'exemplu de La Maison des Amis des Livres, la llibrería de Sylvia Beach, Shakespeare and Company, nun esistiera. Adrienne Monnier enseñólu, ente otros parámetros, a llevar un negociu y a trepar cola burocracia francesa. Sylvia nunca tomó una decisión importante ensin consulta-y. Dambes presidieron xuntes los intercambios lliterarios anglu/franceses que se daben na Rive Gauche.
Le Navire d'Argent
Le Navire d'Argent foi una revista lliteraria de curtia vida publicada mensualmente, tuvo activa dende xunu de 1925 hasta mayu de 1926. Yera «de llinguaxe francés pero d'espíritu internacional». Foi fundada por Adrienne Monnier, cola collaboración de Sylvia Beach y con Jean Prévost como editor. El nome escoyíu vinu inspiráu pol barcu plateado qu'apaez nel escudu d'armes parisiense. Tenía un costu de cinco francos por exemplar o cincuenta per un añu de subscripción. Nun resultó rentable económicamente, pero foi una parte clave de la escena lliteraria de los años venti y llanzó a munchos escritores noveles nes sos carreres.
Foi sustituyida al cabu d'un tiempu pola Gazette des Amis des Llibres que tuvo activa de xineru de 1938 hasta mayu de 1940, tamién so la direición de la llibrera.
Les sesiones
Adrienne Monnier inventó una dinámica que llamaría les sesiones. Éstes fueron inauguraes por Jules Romains en 1917, yeren alcuentros nos qu'entamaba llectures o pequeños conciertos pa un públicu escoyíu. Les que se pudieron rexistrar son les siguientes:
La traducción del Ulises de James Joyce
Ente l'añu 1920 y 1921, Sylvia Beach, indixebrable compañera, nun tardó en fala-y a Adrienne Monnier sobre una obra magna que llegara a les sos manes: Ulises de James Joyce. Y non solamente ella, tamién Valery Larbaud, que tuviera la suerte de podela lleer nel inglés orixinal. Tres ellos dos apaecieron tolos autores qu'escucharen falar sobre obrar pero que nun entendíen la llingua inglesa y, poro, nun podíen lleer el llibru, como yera'l casu de Léon-Paul Fargue. Ante la dicotomía de quién traduciría esti gran colosu, el mesmu autor pronuncióse a favor de Valery Larbaud. Como narra nes sos memories la mesma llibrera: Creo recordar que fui yo mesma la que, enguizada por Joyce, faló-y del tema.
Presentóse un inconveniente, precisaben una serie de fragmentos traducíos pa lleese una de les sesiones –concretamente, la d'avientu de 1921– que convocaba de forma habitual Adrienne Monnier. Jacques Benoist-Méchin, quien apoderaba l'inglés, tradució los primeros fragmentos del Ulises pa esti fin. Tenía'l favor de Larbaud. Benoist-Méchin cuntó cola ayuda de James Joyce pa la traducción pos yeren fragmentos difíciles. Coles mesmes, l'autor aportunó-y a Léon-Paul Fargue por que collaborara. Ésti dexó llantaos en delles ocasiones a Joyce y a Benoist-Méchin polo que'l trabayu de traducción tardó muncho más de lo que pensaben.
El cometíu colos capítulos de la obra completa camudó de manes, Valery Larbaud retirar de los apuestes y arrenunció a faelo; entós, Auguste Morel aceptó'l papel. D'esti cambéu traductores esiste una nota, de Larbaud, fechada a 24 de marzu de 1922, escrita dende la capital romana:
Valery Larbaud yá conocía a Auguste Morel, según sabía de la calidá de les sos traducciones. Ello ye que foi él mesmu quien suxurió que'l cometíu pasara a les sos manes. Adrienne Monnier y Auguste Morel conocer dende principios de los años venti. A empiezos de 1924, en asegurándo-y que tantu James Joyce como'l mesmu Larbaud –quien se comprometía a faer un prólogu de la obra– collaboraríen en tou lo posible, Auguste Morel empezó tan hercúleo trabayu.
El 6 de xunu de 1924, Auguste Morel apurría'l trabayu rematáu. A los dos díes, Sylvia Beach, Valery Larbaud y la mesma Monnier axuntar pa trabayar sobre'l testu traducíu. El momentu queda rexistráu nuna de les cartes de Larbaud, escrita'l 17 del mesmu mes:
A principios de xunetu, James Joyce propunxo un cambéu na presentación de la traducción de Penélope. Comentó que podríen suprimise les tildes, los apóstrofos y la puntuación. Adrienne Monnier rápido escribió a Valery Larbaud pa saber qué pensaba de la tema, tando ella totalmente en contra. Pa la so sorpresa, Larbaud tuvo d'alcuerdu.
Foi según, nel primer númberu de la revista Commerce, fechada d'agostu del mesmu añu, apaecieron los fragmentos yá traducíos pa la sesión xunto con otros, abondo más ellaboraos que los primeres que taben fechos a toa priesa. La publicación, dirixida pola mesma llibrera, reprodució los fragmentos ensin nenguna de les carauterístiques mentaes y supunxo l'apaición que tol mundu esperaba con entusiasmu: el momentu de lleer a James Joyce.
Nun sería hasta 1929 que la traducción completa del Ulises vería definitivamente la lluz, tres cinco años de trabayosu trabayu.
Cabo mentar, tamién, la traducción del capítulu d'otra de les obres de James Joyce: la futura y revesosa Finnegans Wake. Ente'l 1929 y el 1930, Sylvia Beach y Adrienne Monnier ver con frecuencia col mozu Samuel Beckett. James Joyce apreciar bien de. Paecía un personaxe salíu de la so propia obra, dambes pensaben: Ablucábanos la so paecencia con Joyce de moza, del que Sylvia tenía delles semeyes; antoxábasenos un nuevu Stephen Dedalus. En 1930 convertir nel responsable de la traducción del primer terciu de Anna Livia Plurabelle, capítulu del material que más tarde se convertiría en Finnegans Wake. La primer versión apaeció en 1925 en Le Navire d'Argent, revista que tamién fuera fundada pola llibrera, cola collaboración de la so compañera.
El legáu de Adrienne Monnier
La influyencia de Monnier foi bultable debíu al escelente nucleu d'intelectuales qu'axuntó al so alredor. Toos ellos, tres la so muerte, recordar con viveza y señardá, dexando los sos testimonios por escritu.
Jacques Prévert dedicó-y un poema: La tienda de Adrienne
Pascal Pia afirmó sobre la llibrera:
Yves Bonnefoy reconoció:
Pumpuang Duangjan
Pumpuang Duangjan (พุ่มพวง ดวงจันทร์; ), foi una cantante y actriz tailandesa.
Aeropuertu de Shimojishima
L'Aeropuertu de Shimojishima (en xaponés 下地島空港 Shimojishima Kūkō) atopar na islla de Shimojishima en Miyakojima, Prefeutura d'Okinawa, Xapón.
La prefeutura xestiona l'aeropuertu que ta calificáu de tercer clase.
El 22 de xunetu de 1994 Japan Transocean Air suspendió los sos vuelos.
Dende 2005, l'aeropuertu alluga instalaciones d'entrenamientu de Japan Airlines y All Nippon Airways. Les grandes dimensiones de la pista faen posible que seya bien válida pa maniobres de práctica d'aterrizaxes "touch-and-go".
Cassaniouze
Cassaniouze ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Barry Jenkins
Barry Jenkins ye un direutor de cine d'Estaos Xuníos d'América reconocíu por dos trabayos notables: "Medicine for Melancholy" en 2008 y "Moonlight" en 2016. Amás, foi nomáu nos Premiu Globu d'oru y na entrega de los Premios Óscar al meyor direutor.
Biografía
Jenkins nació en Liberty City, Miami en 1979. Cuando tenía doce años muerre'l so padre. Esti dixebrárase de la so madre creyendo que Jenkins nun yera'l so fíu biolóxicu. Mientres la so infancia, Jenkis foi criáu n'apartamentos pequeños por una muyer y realizó los sos estudios en Miami Northwestern Senior High School.
Vallesia glabra
Vallesia glabra ye una especies de plantes perteneciente a la familia Apocynaceae. Ye orixinaria d'América tropical.
Descripción
Ye un arbustu que mide de 2.5 a 3 m d'altor. Tien les fueyes allargaes, pequeñes y l'anversu de color verde maciu y como aterciopelaes, y l'aviesu, de color café claru. Les flores son verdoses o blanques, y los frutos verdes.
Propiedaes
En Sinaloa, usar pa curar l'empache y la foria. El tratamientu consiste en tomar n'ayunes tres taces diaries del cocimientu del pulgu y les fueyes de la cacaragua.
Taxonomía
Vallesia glabra describióse por (Cav.) Link y espublizóse en Enumeratio Plantarum Horti Regii Berolinensis Alteria 1: 207. 1821. Vallesia dichotoma Ruiz & Pav.
Sotaro Sada
Sotaro Sada (佐田 聡太郎, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Dina Meyer
Dina Meyer ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Tuvo variaos papeles en televisión y nel cine, munchos recordar por ser Barbara Gordon na serie Birds Of Prey y la so alter ego Oracle, por ser la desacobardada detective Allison Kerry na saga de terror Saw, y tamién por ser la soldáu Dizzy Flores en Starship Troopers.
Avricourt (Moselle)
Tien una población de y una superficie de  km².
Dina Meyer
Vida personal
Dina Meyer nació y creció en Forest Hills, Queens, New York, La so primer esperiencia na industria del entretenimientu facer modelando a la edá de 16 años. Graduóse na Universidá como Alministrador de Negocios en 1990.
Carrera profesional
Meyer camudar a Los Angeles en 1993 pa participar nun rol recurrente na esitosa serie Beverly Hills, 90210. Poco dempués llogró'l rol protagonista femenín nes películes Johnny Mnemonic, Starship Troopers y Dragonheart. En televisión foi protagonista de la serie de UPN Secret Agent Man y en Birds of Prey, de la WB, lo mesmo que de la serie de Fox's Point Pleasant.
Meyer fixo delles apaiciones como artista convidada en televisión en programes esitosos como Friends, Six Feet Under y Ally McBeal por mentar dalgunos. Los sos roles como estrella invitada tomen series de sonadía como Criminal Minds, Castle, The Mentalist, Burn Notice, Nip/Tuck y tuvo tuvo roles recurrentes en Miss Match (FOX), Scoundrels (ABC), 90210 (CW) y CSI y NCIS (CBS).
Meyer apocayá protagonizó pa Universal Films, Dead in Tombstone, con Dany Ttrejo y Mickey Rourke. Con Patrick Warburton y Jesse Bradford participó na aclamada serie web Sequestered. Siendo una veterana de la cadena Lifetime, últimamente protagonizó Lethal Seduction interpretando a una tigresa engañador y psicótico a la que nun detien nada con tal de consiguir al so home.
El so nuevu proyeutu ye Fishes 'n Loaves: Heaven Sent.
Meyer mora anguaño nos Los Angeles.
Dialeutos castellanos meridionales
thumb|250px|Dialeutos y acentos del [[idioma español|español n'España.]] [[Ficheru:Español.PNG|thumb|250px|
]] Los dialeutos castellanos meridionales engloban una serie de dialeutos independientes del castellán faláu n'España que nun puede ser clasificaos dientro del dialeutu castellanu septentrional; magar el castellán meridional ye bien diversu, estos dialeutos comparten delles carauterístiques que son comunes a toos ellos. Amás, históricamente estes variedaes formáronse aproximao ente los sieglos XIII y XVII, una dómina onde'l castellán medieval sufrió importantes reaxustes fonolóxicos, polo que munchos de les traces anovaes del español son universales a tol castellán meridional o a la mayor parte del mesmu, ente que les traces calteníes son más frecuentes nel castellán septenterional.
Subdialeutos
La división xeográfica ente dialeutos nun aportar# a bien delimitada, como tampoco lo ye ente dialeutos del norte y del sur. Sicasí, suélense considerar ente los dialeutos del español ibéricu con traces meridionales los siguientes:
Descripción llingüística
Delles carauterístiques comunes a los dialeutos meridionales son:
Catalogue of the Ferns in the Royal Gardens of Kew
Catalogue of the Ferns in the Royal Gardens of Kew (embrivíu Cat. Ferns Gard. Kew) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol botánicu inglés, John Smith (botánicu). Espublizóse en Londres nel añu 1856.
Ay-sur-Moselle
Ay-sur-Moselle ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ediciones Trabe
Ediciones Trabe ye una empresa privada, fundada n'Uviéu en 1992 pol escritor Antón García, que se dedica esencialmente a la edición y comercialización de llibros n'asturianu. Tien abiertes coleiciones de narrativa, poesía, ensayu, investigación, cómic, arte, diccionarios, lliteratura infantil y xuvenil, didáctica, humor, etc., tanto orixinales escritos n'asturianu como traducciones dende les principales llingües de cultura.
Trabe ye una de les principales editores de lliteratura n'asturianu. Amás, fomenta la creación nesti idioma al traviés de la convocatoria del Premiu de Narraciones Trabe y del Premiu de lliteratura infantil y xuvenil Montesín, los dos de carácter bianual.
La empresa pasó a manes d'Inaciu Iglesias nel 2007, pero depués de cinco años, n'ochobre del 2012 Esther Prieto y Samuel Castro -hasta'l momentu trabayadores de la empresa- pasaron a ser los propietarios nuevos d'Ediciones Trabe.
Nel 2011, Trabe dio'l saltu a la producción audiovisual col estrenu en TPA del espaciu Dicires.
Jintara Poonlarp
Jintara Poonlarp (จินตหรา พูนลาภ; ) ye una cantante y actriz tailandesa.
Cayrols
Cayrols ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu de Sibulán
L'Aeropuertu de Sibulán (en filipín: Paliparan ng Sibulan, en cebuano: Tugpahanan sa Sibulan) ye un aeropuertu que sirve de principal puntu de conexón de la ciudá de Dumaguete, na provincia de Negros Oriental nes Filipines.
L'aeropuertu asítiase nel conceyu de Sibulán, cerca de la frontera con Dumaguete, tomando en nome d'aquella población.
Clara Elvira Ospina
Clara Elvira Ospina Garzón ye una periodista colombiana, nacida en setiembre de 1971 en Chiquinquirá, Boyacá. Fía del tamién periodista y poeta boyacence Raúl Ospina Ospina.
Ospina ye egresada de Comunicación Social de la Universidá de la Sabana. Empecipió la so carrera periodística na seición xudicial del periódicu El Tiempo. Dempués formaría parte del informativu QAP Noticies. En 1998 ingresaría a Noticias RCN de RCN Televisión, en calidá de reportera, pa depués convertise na xefe d'emisión, subdireutora (en 2004) y direutora dende xunu de 2008, tres l'arrenunciu del so antecesor Álvaro García Jiménez.
Anguaño anicia en Perú y ye direutora de prensa d'América Televisión y Canal N.
Llinia editorial de Noticias RCN
Ospina manifestó nuna entrevista con Selmana, díes dempués del so nomamientu como direutora del informativu, que Noticias RCN ye "menos" uribista "que'l país" y "menos de lo que creen los nuesos críticos". Sicasí, n'otra entrevista con El Espectador, Ospina reconoció que "tenemos una magnífica rellación col Gobiernu y naide puede venir equí a dicir que nun amosemos los fechos como son". Sicasí, grupos de miles de televidentes en redes sociales, cuestionen el manexu de la noticia onde nos titulares de delles emisiones nun apaecen información rellacionada cola direuta implicación que tendríen señalamientos a altos funcionarios de gobiernu y al mesmu presidente Álvaro Uribe Vélez nel casu de les declaraciones del ex-direutor del organismu máximu d'intelixencia DAS (Jorge Noguera) onde señala que tolos informes yeren apurríos al presidente, xefe cimeru del mesmu. Estos informes han (presuntamente) develado una imparable persecución a periodistes, sindicalistes, miembros de la Corte Suprema de Xusticia y políticos d'izquierda. so-contra/4157.aspx
Discutiniu por videu d'Operación Jaque
El 4 d'agostu de 2008, pocu más d'un mes dempués d'asocedida la Operación Jaque, pola cual l'Exércitu rescató a 15 secuestraos poles FARC, Noticias RCN emitió un videu de 58 minutos nel que s'amuesa con luxu de detalles cómo se realizó dichu operativu. Depués de la tresmisión, el ministeriu de Defensa negó suministrar la grabación y el gobiernu acusó de "traición" a los militares que peneraron el videu. Ospina defendió al noticieru, afirmando que la emisión de les imáxenes fuera resultáu del trabayu de los sos periodistes y non de "un negociu", pero nun se refirió a les versiones qu'afirmaben que se pagaron US$60.000 pol material audiovisual.
Hai Festival
Ospina, quien cubría y participaba nel Hai Festival de Cartagena de Indias en xineru de 2009, causó discutiniu cuando dixo mientres una de les sos notes periodístiques que "la lliteratura languideció ante la presencia de Juanes y Miguel Bosé", faciendo referencia a una presentación de dambos cantantes mientres l'eventu. N'entrevista con W Radio, Ospina defendióse diciendo que "la música ye un arte tan pervalible como la lliteratura" y que "nun hai que ser radicales nin yihaidistas de que (sic) la lliteratura ye un arte cimero y que la música ye un arte inferior". Ospina esplicó que cuando dixo la frase atopar na plazoleta allugada frente al teatru Heredia cola escritora mexicana Alma Guillermoprieto falando del so últimu llibru, y que la "rebelión" no fondero de la cortil foi una "distracción".
Trayeutoria en Perú
Clara Elvira Ospina anguaño anicia en Perú. En marzu de 2012, asumió la direición periodística d'América Televisión y Canal N para lo cual empecipióse un procesu de reingeniería nel sistema d'América Noticies que remató'l 31 de xunetu col llanzamientu de la nueva imaxe de los sos noticieros, amás presenta'l programa lliterariu Tiempu de lleer en Canal N.
Hideki Nishimura
Hideki Nishimura (西村 英樹; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Azoudange
Azoudange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Oreotrochilus chimborazo
Oreotrochilus chimborazo ye una especie de colibrí na familia Trochilidae. left|thumb|Ecuadorian Hillstar
Distribución
Alcuéntrase en pacionales, carbes y montes a altitúes de 3.500 a 5.200 metros (11.500 a 17.100 ft) (nenguna otra especie de colibrí vive a mayor altitú) nos Andes del Ecuador y del estremu sur de Colombia.
Descripción
Única ente los Oreotrochilus, por cuenta de que la cabeza de los machos ye principalmente de color púrpura azuláu.
Catalogue of the Vascular Plants of Sao Tome
Catalogue of the Vascular Plants of Sao Tome (embrivíu Cat. Vasc. Pl. S. Tome) foi un llibru ilustráu con descripciones botániques que foi escritu por Arthur Wallis Exell y editáu en Londres pol Muséu d'Historia Natural de Londres. Foi espublizáu nel añu 1946.
HD 330036
HD 330036 (HIP 77662 / CD-48 10371 / ESO 225-1) ye una estrella na constelación de Norma de magnitú aparente +10,6. La so distancia respeutu al Sistema Solar nun ye bien conocida, tando entendida ente 1950 y 7500 años lluz, siendo más probable l'últimu valor.
Identificáronse tres envoltures nel infrarroxu, de 850 K, 320 K y 200 K de temperatura, con radios de 2,8 × 1013 cm, 4 × 1014 cm, y 1015 cm, respeutivamente —adoptando una distancia a la Tierra de 7500 años lluz. Curiosamente, toes estes envoltures paecen ser circumbinarias. L'analís del espectru revela qu'en HD330036 coesisten tantu hidrocarburos arumosos policíclicos (PAH) como silicatos cristalinos. Los primeres tópense acomuñaos a la envoltura interna de 850 K, ente que los segundos concentrar nes otres dos envoltures. Esiste una fuerte evidencia de que los silicatos cristalinos tán dispuestos nuna estructura con forma de discu.
Aeropuertu de Sion
Terminal
El so terminal civil tien una capacidá de 2600 pasaxeros per día con cinco amosadores de facturación, una zona internacional, incluyendo sales d'embarque, la llegada de la carga, clasificación d'equipaxes, aduana, ente otros.
Valerianella locusta
Valerianella locusta, llamada popularmente canónigu, ye una planta yerbácea de la familia Valerianaceae que s'utiliza en gastronomía en crudu, xeneralmente como ensalada o condimento de platos.
Descripción
El periodu de floriamientu producir en mayu (abril) - xunetu (nel so área de distribución natural
Distribución y hábitat
El so área de distribución natural estender por tola zona templada d'Europa, d'Asia Menor y el Cáucasu. N'España distribuyir por casi tola Península, faltando na mayor parte del terciu sur y de Galicia. Tampoco ye una especie nativa nes Islles Baleares nin nes Canaries.
thumb|Detalle del floriamientu. El canónigu crez bonalmente en praos y praderíes con ciertu grau de mugor. La primer noticia del so cultivu apaez nun documentu alemán de 1588, pero ye probable que se consumiera a lo llargo de tola historia de la Humanidá. Anguaño cultívase principalmente n'Alemaña, Francia, Italia y otros países europeos, siendo raru'l so consumu fora d'Europa.
Cultivu y usos
Tien De cultivase a plenu sol, en suelos llixeros de tierra vexetal (con cualesquier pH) y n'ambientes húmedos y con temperatures fresques a fríes, yá que ye resistente a les xelaes. Ye esixente en cuanto al abonáu y nun tolera la seca. Les granes sémense direutamente nel güertu, en fileres o a volio, a partir de mediaos de branu, cuando empieza a enfrescar. Entesáquense los plantones dexando una separación d'unos 10 cm ente ellos. Pa favorecer la guañada, que ye difícil, convien somorguiar la grana n'agua mientres unu o dos díes enantes de la llantadera. Empezar a llograr collecha a partir un mes y mediu dempués del plantíu, y puede siguise collechando hasta la primavera. Colos primeros calores empieza'l floriamientu y la planta pierde calidá pal consumu, pudiendo acutar pa la producción de grana.
Como ye una planta pequeña puede cultivase ente otres especies de ciclu más llargu como'l puerru, el nabu, la cenahoria o la col.
Al ser una especie bien rústica nun suel sufrir ataques de plagues, anque por cuenta del so cultivu na seronda ye más propensa a los fungos si la fumiái ambiental ye alta.