cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rostov del Don
Deporte
Dos clubes de fútbol profesionales tienen la so sede en Rostov. Tanto'l FC Rostov como'l FC SKA Rostov xueguen na Primer División. El SKA tuvo ciertu ésitu na Copa de la UEFA. Hasta 2009, la ciudá cuntaba con un equipu na Superliga de baloncestu de Rusia, el Lokomotiv de Rostov. Sicasí, anguaño esti equipu de baloncestu treslladóse a Krasnodar, adoptando'l nome de Lokomotiv Kuban. L'equipu de balonmano de Rostov del Don xuega nel Campeonatu de Rusia de Balonmano. La ciudá va ser una de les sedes de la Copa Mundial de Fútbol de 2018.
Llingües yoruboides
Comparanza léxica
Los numberales para distintes llingües yoruboides son: ! rowspan=2| GLOSA ! colspan=5| Edekiri ! rowspan=2| Igala ! rowspan=2| PROTO- YORUBOIDE ! Quepe !! Ica !! Idaca !! Ifè !! Yorùbá
Rostov del Don
Deporte
En Rostov del Don foi onde nació Savielly Tartakower, unu de los principales axedrecistes del sieglu XX.
John B. Watson
Foi unu de los psicólogos estauxunidenses más importantes del sieglu XX, conocíu por haber fundáu la Escuela Psicolóxica Conductista, qu'inauguró en 1913 cola publicación del so artículu «La Psicoloxía tal como la ve'l Conductista».
Rostov del Don
División alministrativa
La ciudá ta estremada en 8 raiones o distritos:
John B. Watson
Ye célebre la frase, qu'él mesmu almitió como desaxeración, na que sostién que tomando una docena de neños cualesquier, y aplicando terapia de la conducta téuniques de cambéu de conducta, podría consiguir cualquier tipu de persona que deseyara:
Ye conocíu tamién pol so revesosu esperimentu col Pequeñu Albert realizáu xunto a Rosalie Rayner el so asistente personal.
Biografía
Graduóse na Universidá de Chicago en 1903. El so disertación “Animal education: an esperimental study on the psychical development of the white rat, correlated with the growth of its nervous system”, ye'l primer documentu modernu científicu avera del comportamientu del aguarón blancu. Nel documentu, Watson describe la rellación ente la mielinización cerebral y la capacidá d'aprendizaxe n'aguarones a lo llargo del so desenvolvimientu biolóxicu.
Watson permaneció na Universidá Johns Hopkins dellos años realizando investigaciones alrodiu de la rellación ente inputs sensoriales y aprendizaxe y comportamientu de les aves.
N'ochobre de 1920 Watson foi convidáu a abandonar la so cátedra na Universidá Johns Hopkins por cuenta de los rumores que corríen alrodiu de la rellación que caltenía col so asistente Rosalie Rayner (la cual sería la so collaboradora nel famosu esperimentu avera del condicionamientu del mieu col pequeñu Albert), pasando a trabayar darréu como psicólogu pa la empresa Thompson (fechu pol cual foi llargamente criticáu polos sos colegues de la dómina).
Conductismu
Sicasí, Watson desenvolvió'l conductismu, qu'anguaño constitúi una de les principales corrientes psicolóxiques, y que s'emplega en munches terapies con un altu grau d'efectividá.
En 1913 Watson publica'l que, de cutiu, foi consideráu'l so trabayu más importante, l'artículu: “La psicoloxía dende'l puntu de vista conductista” y que va dar puntu de partida al conductismu. Nél Watson describe les llinies xenerales de la que va ser la so nueva filosofía.
El conductismu pon la énfasis sobre la conducta observable (tantu humana como animal), que considera qu'hai de ser l'oxetu d'estudiu de la Psicoloxía, y les rellaciones ente estímulu y respuesta, más que nel estáu mental internu de la xente (anque Watson nunca negó la esistencia de cualesquier del mundu priváu o íntimu). Na so opinión, l'analís de la conducta y les rellaciones yera l'únicu métodu oxetivu pa consiguir la penetración nes aiciones humanes y extrapolar el métodu propiu de les Ciencies Naturales (el métodu científicu) a la Psicoloxía.
El pequeñu Albert
Watson pasó a la historia de la Psicoloxía polos esperimentos realizaos xunto a Rosalie Rayner pa demostrar les sos teoríes avera del condicionamientu de la reaición de mieu nun neñu d'once meses d'edá y que pasó a la historia cola denominación de Pequeñu Albert.
Nél Watson pretendía demostrar cómo los principios del condicionamientu clásicu, apocayá afayáu por Iván Pávlov, podíen aplicase na reaición de mieu d'un neñu ante un aguarón blancu.
Albert foi escoyíu como suxetu d'esperimentación pol so gran estabilidá emocional. Por aciu l'esperimentu, Watson pretendía demostrar cómo podía condicionar la reaición de mieu d'Albert escontra un aguarón blancu, que primeramente nun provocaba nel neñu nenguna reaición aversiva, cómo podría xeneralizar esta conducta a otros estímulos similares y, a lo último, cómo esaniciar esta conducta.
Según describen Watson y Rayner (1920), los oxetivos qu'escorríen col so esperimentu yeren dar respuesta a les siguientes entrugues:
El procedimientu siguíu foi'l siguiente: Escoyer a un neñu sanu de nueve meses, Albert, pal esperimentu. Esaminóse-y pa determinar si esistía nél un mieu previo a los oxetos que se-y diben presentar (animales con pelo), exame que foi negativu. Sí s'identificó un mieu a los soníos fuertes (como cutir una llámina metálica con un martiellu fuertemente).
L'esperimentu dio empiezu cuando Albert tenía 11 meses y tres díes. Consistía en presentar al neñu un aguarón blancu de la que un ruiu fuerte (que se llograba cutiendo una barra metálica detrás de la cabeza del neñu). Dempués de dellos ensayos, el neñu papuxó ante la presencia del aguarón y darréu xeneralizó la so respuesta a otros estímulos: un perru, llana, un abrigu de piel, etc.
L'esperimentu nun pudo llegar a términu, nun algamar la fase de descondicionamiento, por cuenta de qu'Albert foi sacáu de la unidá hospitalaria en que s'atopaba enantes de la so conclusión.
Implicaciones étiques
L'esperimentu col pequeñu Albert abrió l'alderique sobre la ética a la d'esperimentar con seres humanos, contribuyendo al establecimientu de llendes pa esti tipu d'esperimentos.
Fiordu de Forth
thumbnail|Pontes del Fiordu de Forth dende Queensferry El Fiordu de Forth (Firth of Forth) ye un estuariu o firth escocés que forma la embocadura del ríu Forth nel Mar del Norte ente Fife al norte, y West Lothian, la Ciudá d'Edimburgu y East Lothian al sur. Na dómina del Imperiu romanu, llamabase Bodotria.
Xeolóxicamente, ye un fiordu, formáu pol glaciar de Forth na última glaciación.
Llingües yeniseicas
Les llingües yeniseicas (tamién llamaes yeniseanas, yeniseas o ket); formen una familia llingüística hipotética que pertenez al conxuntu de les llingües paleosiberianas. Les llingües d'esta familia falar en Siberia occidental, sobre'l cursu mediu del ríu Yeniséi na rexón de Krasnoyarsk.
L'antiguu nome de la familia, deriváu del antiguu nome de la llingua ket, yera yeniséi-ostyak. Esti nome puede llevar a tracamundiu yá que l'ostyako ye l'antiguu nome pal jant (inglés khant, alemán chant), llingua perteneciente al les llingües finu-ugrias y polo tanto de la familia urálica.
Solamente sobrevive una llingua de la familia: el ket, con aproximao 500 falantes en 1989, una y bones el yugh considérase estinguíu.
Llingües de la familia
A les llingües yeniseianas meridionales pertenecíen:
A les llingües yeniseianas septentrionales:
Otru posible miembru desapaecíu de la familia ye'l assan.
Los falantes d'estes llingües camudaron al rusu, como ye'l casu de los arin, o a llingües túrquiques como los kot, que los sos descendientes pertenecen a los charkasos.
Idioma ket
El ket (los falantes llamen a la llingua ostygan) ye una llingua tonal, con 5 tonos distintos y una estructura fonética pocu habitual. En 1930, 1988 y 1991 creáronse alfabetos pa esta llingua, el postreru basáu na escritura cirílico. Realizáronse esfuercios pa introducir la llingua nes guarderíes y los colegio. Sicasí'l estatus social de la llingua permanez baxu, polo que se tarrez que suma.
Idioma sym o xugu
El dialeutu del ket güei sumíu que se falaba a lo llargo del ríu Sym, clasifícase anguaño como llingua estreme pol so gran diferencia col dialeutu imbatsk.
Parentescu con otres families
250px|right|thumb|[[Llingües dené-yeniseas acordies cola hipótesis de Y. Vajda.]]
En marzu de 2008, Edward Vajda de la Western Washington University publicó un trabayu nel que plantegó evidencia léxica y morfolóxica qu'apunta a una rellación ente les llingües yeniseicas y la familia na-dené d'América del Norte. Anque esti trabayu cuntó con una bona receición ente dellos especialistes, Lyle Campbell fixo una crítica sobre la propuesta de Vajda y amuesa que la evidencia nun ye sólida, polo que se debe siguir esplorando antes de considerar que la rellación ta demostrada.
Comparanza léxica
Los numberales en distintes llingües yeniseas son: ! rowspan=2| GLOSA ! colspan=4|Yenisei septentrional ! colspan=3|Yenisei meridional ! Ket !! Yugh !! Pumpokol !! PROTO- YENISEI N. ! Kott !! Arin !! PROTO- YENISEI S. toːŋa || toŋa || *toŋa Les diferencies nel númeral '1' referir a la diferenicia de xéneru: animáu/inanimáu. Los términos ente paréntesis pal yugh indiquen que se trata de préstamos léxicos procedentes del rusu.
Barberaz
Barberaz ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sampigny
Tien una población de y una superficie de  km².
Seinfeld
Seinfeld foi una serie televisiva de comedia emitida n'Estaos Xuníos ente 1989 y 1998, y considerada ente les más populares ya influyentes de los años noventa nesi país, polo cual ye con frecuencia tomada como exemplu paradigmáticu de la cultura irónico y obsesivo d'esa década. El programa foi creáu por Larry David y Jerry Seinfeld.
La serie trata sobre la vida cotidiana, nuna versión ficticia, del propiu Jerry Seinfeld y los sos trés amigos, Kramer (Michael Richards), George Costanza (Jason Alexander) y Elaine Benes (Julia Louis-Dreyfus), quien interactúan nel apartamentu de Jerry y la so contorna en Manhattan, Nueva York. Foi producida por Castle Rock Entertainment y distribuyida por Columbia Pictures Television (güei llamada Sony Pictures Television).
En 2002, TV Guide llanzó un llistáu de los cincuenta meyores series televisives de tolos tiempos, onde Seinfeld foi catalogada en primer llugar. Nel 2004, la cadena de televisión Y! punxo a Seinfeld nel primer llugar del llistáu 101 razones poles cualos los años noventa fueron grandiosos (n'inglés: 101 Reasons the 90s Ruled).
Descripción
Nun episodiu los personaxes Jerry y George describen una idea pa crear una serie de televisión, y cuando-y pregunten el tema dicen que la mesma ye una comedia alrodiu de nada, lo cual ye en cierta manera una chancia autu-referencial, pero imposible. Felicidad "nada" ye llamada por Pablo Martín Cerone ''la infinita serie de minucias y automatismos qu'ocupen la vida de los seres humanos a esti altor d'eso que se fai llamar "civilización."'
Dellos de los primeros capítulos basar n'esperiencies reales del co-creador Larry David. Por casu frente a la puerta del apartamentu de David vivía un home llamáu Kenny Kramer que como'l personaxe de Michael Richards tamién yera bien excéntrico.
Otros aspeutos de la serie basar nuna combinación de fechos tantu de la vida del comediante Jerry Seinfeld como la de Larry David y asina se destacar personaxes como'l de Julia Louis-Dreyfus que ta basáu na ex novia de Jerry Seinfeld, Carol Leifer, quien se xunió al personal de producción mientres la quinta temporada. Tamién, son frecuentes les referencies a noticies y a películes clásiques como JFK, Plan 9 from Outer Space, Schindler's List, Espartaco, Godzilla, Superman, The Godfather, Perros de la cai, ente otros.
thumb|right|250px|Tom's Restaurant, [[restorán de la 112th St. y Broadway, en Manhattan, llamáu Monk's Cafe nel programa.]] La mayoría de los episodios trescurríen nel apartamentu de Jerry Seinfeld y na cafetería Monk's, sicasí, hai esceiciones como capítulos que se desenvuelven nel cine, una limusina, un restorán de comida china, el soterrañu o un desfile del día de la comunidá portorricana, ente otros.
Historia
El programa salió al aire como The Seinfeld Chronicles, el xueves 31 de mayu de 1990, en NBC.
Jerry Seinfeld ostenta la marca de "la mayor cantidá de dineru refugada", d'alcuerdu al Llibru Guinness de Récores, yá que nun aceptó la ufierta per parte de NBC pa siguir col programa en cuenta de un sueldu de 5.000.000 de dólares por episodiu.
En 2004 llegar a un alcuerdu p'axustar la edición de la serie en DVD. Les primeres trés temporaes fueron llanzaes el 23 de payares de 2004 y el restu foise llanzando darréu hasta que la postrera (novena) llanzóse'l 6 de payares de 2007. Na tabla de siguío puede vese el restu de llanzamientos:
Acorde colos datos publicaos pol diariu estauxunidense New York Post, Seinfeld ye la serie más rentable de la historia de la televisión, xenerando unos 2.700 millones de dólares dende la so final en 1998.
Personaxes
thumb|El repartu principal de Seinfeld.
Premios
Seinfeld ganó un premiu Emmy a la Meyor Serie de Comedia en 1993 y foi nomada añu a añu, dende 1992 a 1998 (tercera a novena temporada). El programa tamién ganó'l Globu d'Oru a la Meyor Serie de Comedia en 1994, el Peabody Award en 1993, el Television Critics Award en 1992 y 1993, el Screen Actors Guild Award en 1995, 1997 y 1998, y el People's Choice Award a la Serie de Comedia Televisiva Favorita de 1997-1999.
Jerry Seinfeld
Michael Richards
Julia Louis-Dreyfus
Jason Alexander
Bolsa de Valores Nacional (Guatemala)
La Bolsa de Valores Nacional, S.A. (BVN) ye la bolsa de valores más importante de Guatemala. Foi establecida a finales del añu 1987 y encárgase d'apurrir el llugar, la infraestructura, los servicios y les regulaciones por que los axentes de bolsa realicen operaciones bursátiles de manera efectiva y centralizada nel mercáu guatemalianu.
A pesar de cuntar cola autorización llegal, la Bolsa de Valores Nacional nun comercializó aiciones preferentes mientres cinco años, debíu al poco interés del sector empresarial. Sicasí, n'agostu de 2011, cuatro empreses locales volvieron llanzar aiciones preferentes por un monto combináu de GTQ39.5 millones.
Historia
En 1987 entra en vixencia de la Llei del Mercáu de Valores y Mercancíes por aciu l'alcuerdu 99-87 del Ministeriu d'Economía de Guatemala. Antes de la esistencia d'esta llei, l'actividá de los trés bolses de valores esistentes nel país taba regulada namái pol Códigu de Comerciu so un marcu bien xeneral dientro de les actividaes #mercantil y #bursátil.
Dicha llei amás crea'l Rexistru de Valores y Mercancíes, quien s'encarga de la vixilancia, control y regulación de les actividaes extrabursátiles, coordinar la supervisión ya inscripción de les bolses de valores, según apurrir al públicu polo xeneral tola información xenerada nos mercaos. Sicasí, dexóse-yos a les bolses de valores tener los sos propios reglamentos, polo cual la so actividá volvióse práuticamente autoregulable polos dirixentes de les bolses, con ciertes regulaciones enmarcaes na llei.
Daphne mezereum
El mezereón o matacabras (Daphne mezereum) ye un arbustu de la familia de les timeleacees. thumb|240px|Ilustración thumb|240px|Inflorescencia thumb|240px|Vista de la planta thumb|240px|Frutos
Daphne papyracea
Daphne papyracea ye una especie de planta maderiza perteneciente a la familia Thymelaeaceae. Alcuéntrase n'Asia.
Daphne mezereum
Carauterístiques
Ye un arbustu perennifoliu de más d'un metro d'altor, con cañes abuxaes. Les fueyes son llanceolaes, de volao peciolaes, glauques pola cara inferior. Les fueyes apaecen na planta dempués del floriamientu y simultáneamente a los frutos. Les flores son de color rosa intensu axuntaes en grupos, acompañaes na base de pequeñes bráctees membranoses. Floria a la fin del iviernu. Les sos pequeñes flores ente rosa y malva anubren les cañes de los arbustos de más d'un añu. El so arume ye tamién bien intensu. Los sos formosos frutos son venenosos.
Usos y cultivu
Ye utilizada p'afatar xardinos predresos o rocallas. Precisa la lluz, con plenu sol o media solombra. Crez perbién en suelos alcalinos (caliares) pero non tantu en suelos magrizos. Esti arbustu precisa una llocalización fresca y riego regular, más frecuente mientres la estación calorosa, de cuenta que'l terrén calténgase constantemente frescu. Hai que podarlo moderadamente pos se resiente ante cualquier aición. Arrobínase meyor por estaques con fueyes asitiaes nun mediu de sable y alteria (en proporción 2:1) n'invernaderu, y que se tomen nel branu de la crecedera de la estación en cursu, parcialmente maduru. Les sustances estimuladores de crecedera n'ocasiones son útiles. Tamién puede reproducise faciendo serpollos en primavera de cañes de la estación anterior que se remover hasta la prima vera siguiente. Nun se tresplanta con facilidá y débese mover namái cuando les plantes son nueves.
Hábitat
Praderíes cascayoses percima de los montes y escamplaes de montes de fayes, carbayos, abetos y pinu negru. Precisa suelos con ciertu mugor pel branu, anque puede vivir ente roques.
Daphne papyracea
Usos
La so corteza utilizar na fabricación d'una variedá tradicional de papel d'arroz particularmente fuerte. La corteza ye collechada nes cañes (que se refai cada 5 a 8 años), que s'ensuga, papada, fervida, llavada, ensugada y cutida de nuevu. El papel nepalés puede tener munchu colores.
Taxonomía
Daphne papyracea describióse por Nathaniel Wallich ex Ernst Gottlieb von Steudel y espublizóse en ''Loudon's Hortus Britannicus. A catalogue. . . 156'', nel añu 1830.
Daphne mezereum
Observaciones
Los sos frutos resulten bien tóxicos, afectando gravemente a cabres y caballos.
Daphne papyracea
Taxonomía
Daphne; nome xenéricu que lo atopamos mentáu per primer vegada nos escritos del médicu, farmacéuticu y botánicu griegu que practicaba na antigua Roma; Dioscórides (Anazarbus, Cilicia, n'Asia Menor, c. 40 - c. 90). Probablemente na denominación de delles plantes d'esti xéneru recuerda la lleenda d'Apolo y Dafne. El nome de Daphne en griegu significa "lloréu", una y bones les fueyes d'estes plantes son bien similares a les del lloréu.
papyracea: epítetu llatín que significa "similar al papel".
Daphne mezereum
Propiedaes
La corteza tien un efeutu estimulante, sudoríparu, albortivu, antisifilítico. Les granes purgante.
Úsase externamente n'untaces antirreumáticos o emplastes vesicatorios, anque de cutiu prodúcense eritemas y flictemas.
En homeopatía usar en delles dermatosis ya inflamaciones, como tintura o dinamización.
Nun usar internamente, puede producir ardor y ulceración na boca y nel estómagu, hinchadura de les mucoses, vultures y fories, deliriu, colapsu y en casos graves la muerte(10 ó 12 bagues). Intentar producir la vultura y buscar atención hospitalaria. Contién dafnina, mezereína, aldehído mezerínico, mucílagu, aceite, cera.
Taxonomía
Daphne mezereum describióse por Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 356, nel añu 1753. (1 May 1753)
mezereum: epítetu del nome d'un sinónimu del xéneru Daphne.
Makoto Nishino
Makoto Nishino (西野 誠, ) ye un futbolista xaponés.
Islles del Norte (Escocia)
Les Islles del Norte (inglés: Northern Islles; escocés: Northren Islles; gaélicu: Na h-Eileanan a Tuath; nórdicu antiguu: Norðreyjar) ye una cadena (o archipiélagu) d'islles al norte de la costa del territoriu principal d'Escocia. El clima ye templáu fríu con muncha influencia de la mar que les rodea. Hai dos grupos principales d'islles: les Shetland y les Orkney. En total hai 26 islles habitaes con un paisaxe que cambia de les fértiles islles agrícoles de les Orkney al más quebráu de les islles Shetland nel norte, onde la economía ye más dependiente de la pesca ya'l petroleu de la mar que les rodea. Nos dos grupos d'islles tienen una industria d'enerxía renovable en desendolcu. Tamién comparten una historia común Picta y Normanda, y los dos fueron absorbíos nel Reinu d'Escocia nel sieglu XV pa pasar a ser parte del Reinu Xuníu na dómina moderna. Les islles tuvieron un papel naval destacáu durante les Guerres Mundiales del sieglu XX.
El turismu ye importante pa estes islles, onde les particulares ruines prehistóriques tienen un papel fundamental nel so atractivu, y hai conexones regulares per ferry y avión col restu del territoriu escocés. La influencia escandinava remanez fuerte, especialmente no rellacionao col folclor llocal con fuertes, anque distintes, cultures llocales. Nos nomes de les islles predomina la herencia normanda, anque dalgunes caltienen elementos pre-célticos.
Pecáu
250px|thumb|The Fall of the Damned por [[Dirk Bouts.]] Pecáu (llatín peccātum) ye la transgresión voluntaria y con conocencia d'un preceptu moral o relixosu. En Teoloxía moral considerar «un actu malu, o la omisión culpable d'un actu bonu obligatoriu». Por estensión, denominar pecáu a tou aquello que s'estrema de lo recto y xusto, o que falta a lo que ye debíu.
Orixe conceptual del pecáu
Pa los griegos pecáu dicíase hamartia: 'fallu de la meta, nun dar nel blancu'. Los escritores griegos solíen utilizar la forma verbal hamartánō con respectu al llanceru qu'erraba'l so blancu y, por implicación, aludía al conceutu de vivir al marxe d'un códigu moral o intelectual teníu por meta ideal, por cuenta de una actitú errónea, consciente o inconscientemente. En tal casu la hamartia o pecáu sueli ser una almaresía o hybris de daqué que realizáu armoniosamente ye correutu.
N'hebréu la pallabra común pa "pecáu" ye jattáʼth, חטא que tamién significa “errar” nel sentíu de nun algamar una meta, camín, oxetivu o blancu exactu. En utilízase la forma verbal jatáʼ nuna frase negativa pa referise a los benjamitas como 'persones que podíen tirar piedres con fonda a un pelo y nun erraben' (vease tamién ). Igualmente aplícase a esviase de metes morales, como en, que diz que'l que topa sabiduría piadosa topa vida, pero 'el que nun algamar (heb. jatáʼ) la sabiduría ta faciéndo-y violencia a la so alma', pos la lleva a la muerte. N'Araméu la pallabra pa "pecáu" ye khata.
El conceutu relixosu entá vixente de pecáu como 'delitu moral' alude a la trasgresión voluntaria de normes o preceptos relixosos. Yá que esisten innumberables normes d'esti tipu, esisten innumberables pecaos, a los cualos asígnase-yos mayor, menor o nengún castigu según les distintes creencies.
Nos estaos confesionales, que tienen una "relixón oficial", pue tar penáu cola privación de llibertá, ya inclusive de la vida, y en redolaes culturalmente probes, entá en sociedaes modernes, suélense achacar los problemes o accidentes físicos a la comisión de pecaos.
Pecáu según el cristianismu
La tradición xudeocristiana, que la so fonte fundamental ye la Biblia, entendió'l pecáu, en términos xenerales, como l'alloñamientu del home de la voluntá de Dios.
D'alcuerdu al Tanak o Vieyu Testamentu, esta voluntá ta representada pola Llei (Torah), preceptos y estatutos daos por Dios al pueblu d'Israel, y rexistraos nos llibros sagraos.
Les distintes corrientes del cristianismu ellaboraron de distinta forma la doctrina que sofita esta concepción del home en llucha permanente contra'l pecáu, como naturaleza propia, y la victoria sobre él.
Definición de pecáu y clasificación
La Biblia y la tradición eclesiástica definen y refiérense a les distintes clases de pecaos:
El pecáu polo xeneral, consiste nuna transgresión llibre y apostada de la Llei de Dios. Por leve que sía, ye pecáu cualquier esviación de los mandatos divinos. La naturaleza esencial del pecáu ye la rebelión contra Dios, y ye pecaminosu cualquier actu nel cual la voluntá humana oponer a la voluntá divina conocida yá sía por un mandamientu reveláu o pola conciencia semada por Dios en cada ser humanu. El pecáu clasificóse de distintes formes:
Pecáu según la Ilesia católica
thumb|La Cayida del Home ([[1592) por Cornelis van Haarlem; El Pecáu orixinal, la espulsión d'Adán y Eva pal xudaísmu y el cristianismu.]]
D'alcuerdu a lo señalao nel Catecismu católicu, el pecáu ye "una falta contra la razón, la verdá, la conciencia recta; ye faltar al amor verdadero para con Dios y para col próximu, por causa de un apegu perverso a ciertos bienes. Manca la naturaleza del home y sollerte contra la solidaridá humana. Foi definíu como 'una pallabra, un actu o un deséu contrarios a la llei eterna' (S. Agustín, Faust. 22, 27; S. Tomás d'A., s. th., 1-2, 71, 6) )" ''
Agustín d'Hipona define qu'hai pecáu «cuando la soberbia personal ama una parte del tou faciendo d'ella un falsu tou». José María Cabodevilla señala al respeutu:
El pecáu considérase "una ofiensa a Dios: 'Contra ti, contra ti solo pequé, lo malo a los tos güeyos cometí' ('). El pecáu llevantar contra l'amor que Dios tiennos y estrema d'El nuesos corazones. Como'l primer pecáu, ye una desobediencia, una rebelión contra Dios pol deséu de faese 'como dioses', pretendiendo conocer y determinar el bien y el mal ('). El pecáu ye asina 'amor de sigo hasta'l despreciu de Dios' (S. Agustín, civ, 1, 14, 28). Por esta esaltación arguyosa de sigo, el pecáu ye diametralmente opuestu a la obediencia de Xesús que realiza la salvación (cf Flp 2, 6-9)"
El pecáu imperdonable
El pecáu imperdonable ye aquel que, según la Biblia, cometer en contra del Espíritu Santu.
Bahaísmo
Na Fe Bahá'í, los seres humanos son consideraos naturalmente bonos (perfectos), fundamentalmente seres espirituales. Los seres humanos fueron creaos pol amor inconmensurable de Dios. Sicasí, les enseñances bahá'ís comparar el corazón humanu a un espeyu que, si estremar de la lluz del sol (esto ye, Dios), ye incapaz de recibir l'amor de Dios.
Budismu
El budismu nun reconoz la idea detrás de pecáu, sinón que cree nel principiu del karma, polo que'l sufrimientu ye la consecuencia inevitable de la cobicia, la roxura y l'ignorancia (conocíu como los Trés venenos). Magar nun hai equivalente direutu del conceutu xudeocristianu de pecáu, el de "maldá" si ye reconocíu nel budismu. El conceutu de la ética budista ye consecuencialista na naturaleza y nun se basa en deberes para con una divinidá.
Islam
Los musulmanes ven el pecáu (dhanb, thanb ذنب) como daqué que va en contra de los mandamientos de Dios (Allah). L'Islam enseña que'l pecáu ye un actu y non un estáu del ser. El Corán enseña que "l'alma ye verdaderamente propensa al mal, nun siendo que'l Señor concéda-y el so misericordia" y qu'inclusive los profetes nun absolvese de la culpa. Créese que Iblís (Satanás) tien un papel importante na humanidá tentadora escontra'l pecáu. Nel Islam, hai dellos graos de pecáu: sayyia, khatia: errores (Suras 7:168; 17:31; 40:45; 48:2 47:19) itada, Junah, dhanb: inmoralidá (Suras 2:190,229; 17:17 33:55) haram: transgresiones (Suras 5:04; 6:146) ITHM, dhulam, fujur, el so, fasad, Fisk, kufr: la maldá y depravación (suras 2:99, 205, 4:50, 112, 123, 136; 12:79; 38:62; 82:14) shirk: atribuyir un sociu a Dios (Sura 4:48) Unu puede penase bonalmente a Dios polos pecaos cometíos y buscar el perdón, como se diz nel Corán: "¡Señor! Perdónanos los nuesos pecaos, quite de nós nueses enconíes, y toma pa ti a les nueses almes en compañía de los xustos". (Al-Imran.193 / 3.193). "Oi a los mios esclavos que se remontaron desesperadamente contra les sos almes, non de la misericordia de Dios, en verdá Él perdona tolos pecaos, verdaderamente Él ye l'Indulxente, el Misericordiosu" (al-Zumar)
Pecáu social
Magar tou pecáu ye personal, porque ye un actu de llibertá d'un home en particular, y non puramente d'un grupu o comunidá, ye coles mesmes social: "en virtú d'una solidaridá humana tan misteriosa y imperceptible como real y concreta, el pecáu de cada unu repercute en cierta manera nos demás." Por ello mesmu la Ilesia, cuando fala de situaciones de pecáu o denuncia como pecaos sociales determinaes situaciones o comportamientos coleutivos de grupos sociales más o menos amplios, o hasta d'enteres naciones y bloques de naciones, sabe y proclama qu'estos casos de pecáu social son el frutu, l'acumuladura y la concentración de munchos pecaos personales. Les verdaderes responsabilidaes son de les persones»  .
Dellos pecaossobremanera, constitúin pol so oxetu mesmu una agresión direuta al próximu. Estos pecaos califícquense como pecaos sociales. "Asina se considera como social tou pecáu cometíu contra la xusticia nes rellaciones ente persona y persona, ente la persona y la comunidá, y ente la comunidá y la persona. Ye social tou pecáu contra los derechos de la persona humana, empezando pol derechu a la vida, o contra la integridá física de daquién; tou pecáu contra la llibertá de los demás, especialmente contra la llibertá de creer en Dios y adoralo; tou pecáu contra la dignidá y l'honor del próximu. Ye social tou pecáu contra'l bien común y contra les sos esixencies, en tola amplia esfera de los derechos y deberes de los ciudadanos. A lo último ye social el pecáu que se refier a les rellaciones ente les distintes comunidaes humanes."
Sassey-sur-Meuse
Sassey-sur-Meuse ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Edificiu Chrysler
L'Edificiu Chrysler ('Chrysler Building') ye un rascacielos d'estilu art déco asitiáu na interseición de la Cai 42 con Lexington Avenue, nel East Side de Midtown Manhattan, Nueva York, nel barriu de Turtle Bay. Con 77 plantes y 319 metros d'altor, foi l'edificiu más altu del mundu mientres once meses, hasta que lo superó'l Empire State Building en 1931. Sigue siendo l'edificiu de lladriyos más altu del mundu, anque la so estructura ye d'aceru. Tres la destrucción del World Trade Center nos atentaos del 11 de setiembre de 2001, convertir de nuevu nel segundu edificiu más altu de Nueva York. Anguaño ye'l quintu más altu de Nueva York, por detrás del One World Trade Center, el 432 Park Avenue, el Empire State Building y la Bank of America Tower.
L'Edificiu Chrysler, diseñáu pol arquiteutu William van Alen, ye un exemplu clásicu de l'arquiteutura art déco y munchos arquiteutos contemporáneos considerar unu de los meyores edificios de Nueva York. Foi la sede de la empresa Chrysler dende 1930 hasta mediaos de los años cincuenta. Anque l'edificiu construyóse y diseñó específicamente pal fabricante de coches, la empresa nun pagó la so construcción y nunca foi la so propietaria, por cuenta de que Walter P. Chrysler decidió pagalo él mesmu por que fuera un proyeutu personal. La so construcción tuvo marcada pola competición pa ser l'edificiu más altu del mundu, na que'l so principal rival yera'l Bank of Manhattan Building (anguaño The Trump Building), con un altor final de 282,5m, ente que l'Edificiu Chrysler diba quedase en 281,9m. Sicasí, a los pocos meses de que se completara'l Bank of Manhattan Building, construyóse de callao una aguya piramidal nel interior del Edificiu Chrysler ya instalóse nel so visu, algamando asina un altor total de 319m.
Historia
El rascacielos ye'l epítome del ésitu de Nueva York, ciudá qu'allugó l'edificiu más altu del mundu dende 1908 hasta 1974. A mediaos de la década de 1920, convertir na ciudá más poblada del mundu, superando a Londres. El so área metropolitana superó la cifra de diez millones a principios de la década de 1930. El boom económicu de la década de 1920 y la gran especulación del mercáu inmobiliariu fomentaron una nueva folada de proyeutos de rascacielos na ciudá. La Llei de Zonificación de 1916, que llindaba la superficie de los edificios a partir de ciertu altor pa dexar que llegara la lluz solar a les cais, foi un factor que contribuyó a dar forma al carauterísticu estilu de rascacielos art déco con retranqueos, dando llugar a estructures que se centraben nel volume y en figures llamatives, de cutiu afataes profusamente.
Nos años posteriores a la Primer Guerra Mundial, los arquiteutos d'Europa y los Estaos Xuníos empezaren a simplificar les formes de los diseños tradicionales y a usar materiales industriales de manera innovadora pa carauterizar a la edá moderna. L'estilu art déco paecía emprestase especialmente bien al diseñu de rascacielos por cuenta de que esti tipu de construcción simbolizaba progresu, innovación y modernidá más que cualesquier otru. Anque la puxanza del estilu art déco duró poco tiempu, coincidió con un gran boom inmobiliariu en Nueva York a finales de los años venti. Los numberosos rascacielos construyíos nesti estilu, ente los que destaca l'Edificiu Chrysler, dieron a Nueva York y la so skyline una imaxe carauterístico y romántico, popularizada nel teatru y el cine.
Per otru llau, esta dómina carauterizar por fondos cambeos sociales y teunolóxicos. Generalizáronse bienes de consumu como la radio, el cine y, sobremanera, l'automóvil, que'l so usu creció exponencialmente nos años venti. En 1927, el fabricante d'automóviles Chrysler Corporation —empresa empobinada por Walter P. Chrysler— convertir nel tercer fabricante d'automóviles d'Estaos Xuníos, por detrás de Ford y General Motors. Al añu siguiente foi nomáu pola revista Time el «home del añu». So estes circunstancies, el proyeutu del Edificiu Chrysler empezó a tomar forma.
Orixe del proyeutu
Orixinalmente, l'Edificiu Chrysler foi un proyeutu del promotor inmobiliario y antiguo senador del estáu de Nueva York William H. Reynolds. Antes de la so implicación nel que sería l'Edificiu Chrysler, el so proyeutu más conocíu foi'l parque d'atraiciones Dreamland, asitiáu na famosa Coney Island de Nueva York. Sicasí, cuando en 1911 destruyóse esti parque d'atraiciones nuna quema, dirixó la so atención a Manhattan, onde se propunxo construyir l'edificiu más altu del mundu.
En 1921 Reynolds arrendó una gran parcela na esquina de Lexington Avenue y la Cai 42 col enfotu de construyir un edificiu importante nella. Tres dellos años de retrasos, Reynolds contrató al arquiteutu William van Alen en 1927 por que realizara el proyeutu d'un rascacielos de cuarenta plantes na parcela. Van Alen yera respetáu nel so campu pol so trabayu nel edificiu d'oficines Albemarle de Nueva York, diseñáu en collaboración col so sociu H. Craig Severance. Van Alen y Severance complementar ente sigo: Van Alen yera un arquiteutu orixinal ya imaxinativu ente que Severance encargar de la parte comercial de la firma, consiguía veceres y supervisaba los aspeutos financieros. Pero llueu la rellación ente dambos volvióse enterria por cuenta de les sos diferencies personales. La gota qu'apinó'l vasu foi un artículu de 1924 nel Architectural Review qu'allabó a Van Alen pero ignoró a Severance al referise a esti edificiu como la obra de William van Alen». La so asociación terminó rompiéndose meses más tarde en términos pocu amigables. Esto acabó siendo decisivu pal diseñu del futuru Edificiu Chrysler, yá que Severance yera más tradicional y l'estilu de Van Alen yera más modernu.
Cuando empezó a trabayar pa Reynolds, Van Alen quedó atrapáu nel espíritu de competición por construyir l'edificiu más altu del mundu qu'invadía Nueva York nos años venti. Como grandes aventureros que se retaben ente sigo a construyir edificios más altos, el promotores y arquiteutos de los nuevos proyeutos anunciaben de cutio que los sos edificios seríen los más altos de la ciudá.
thumb|275px|Etapes nel diseñu del Edificiu Chrysler. William van Alen.
N'abril de 1928, Reynolds robló un arriendu de 67 años de la parcela y peracabó los detalles del so ambiciosu proyeutu, que diba ser un «esitosu edificiu que se va xunir al grupu de rascacielos de Midtown Manhattan y va revolucionar los precios y la categoría de los inquilinos de la Cai 42 y Lexington Avenue». Cuando nel siguiente agostu desveláronse los dibuxos de Van Alen, el American Institute of Architects allabar, diciendo que s'esvió de dalgunos de los antiguos principios sobre los que se desenvolvió'l rascacielos […] el diseñu del Reynolds Building ta realizáu por que seya d'interés a lo llargo de toa'l so altor». La principal contribución de Reynolds al diseñu foi aportunar en que tuviera una corona metálica, frente a la oposición inicial de Van Alen.
Diseñu
El diseñu orixinal de Van Alen del rascacielos contemplaba una corona ornamental de cristal con forma de xoya. Tamién tenía una base con ventanes d'altor triple coronaes por dolce plantes con esquines de cristal, que daben la impresión de que la torre llexara física y visualmente nel aire. Orixinalmente, l'altor del rascacielos diba ser 246 metros y 67 plantes. Sicasí, esti diseñu resultó ser demasiáu avanzáu y costosu pal contratista del edificiu, William H. Reynolds, que nun aprobó'l proyeutu orixinal de Van Alen.
El diseñu oficial del Reynolds Building, publicáu n'agostu de 1928, yera muncho más conservador, con una cúpula italianizante qu'un críticu comparó col bombín del gobernador Al Smith, y una disposición de los lladriyos nes plantes más altes qu'asemeyaba ventanes nes esquines, detalle que se caltién nel Edificiu Chrysler actual. Esti diseñu amuesa de manera cuasi exacta la forma, los retranqueos y la disposición de les ventanes del actual edificiu, pero difier nel so elementu más carauterísticu, la cúpula.
thumb|200px|right|[[Walter P. Chrysler implicar en gran midida na construcción del Edificiu Chrysler.]]
Col diseñu yá realizáu, Reynolds vendió l'arriendu de la parcela, el proyeutu ya inclusive los servicios del arquiteutu a Walter P. Chrysler n'ochobre de 1928, momentu nel que taba espandiendo agresivamente la so empresa d'automóviles, por cuenta de que nun tenía abondos medios pa construyilo. Chrysler trabayó xunto con Van Alen y diseñó de nuevu'l rascacielos con más altor; tres esta revisión, el proyeutu pasó a tener 282 metros d'altor. Walter Chrysler quería una imaxe progresista y un símbolu personal y Van Alen diseñar usando la so interpretación de los principios de l'arquiteutura moderna. Al faelo, concibió un edificiu que aportó a consideráu unu de los meyores exemplos de l'arquiteutura art déco. Na so autobiografía, Chrysler dixo que construyó l'edificiu por que los sos fíos tuvieren daqué de lo que ser responsables.
Mientres l'iviernu de 1928 y 1929, siguieron los cambeos del diseñu de la cúpula. En marzu de 1929 la prensa ufiertó detalles alrodiu de una cúpula artística» con forma d'estrella xigante de trenta puntes, que taría coronada por una escultura de cinco metros d'altor. El diseñu final de la cúpula tenía dellos arcos y ventanes triangulares. Por cuenta de que Walter Chrysler yera'l presidente de la Chrysler Corporation y quería que l'edificiu fuera la sede de la empresa, diseñáronse dellos detalles arquiteutónicos, especialmente les gárgolas del edificiu, inspirándose n'automóviles de Chrysler, como los ornamientos del capó del Plymouth. Estos elementos ejemplifican la yera de la máquina de los años venti. Na so autobiografía, Chrysler afirma que foi él quien suxurió que fuera más alta que la Torre Eiffel.
Construcción
thumb|right|200px|L'Edificiu Chrysler pocu dempués del so finalización. Les obres empezaron el 19 de setiembre de 1928. El 15 d'ochobre de 1928 la Goodwin Construction Company empezó la baltadera del edificiu esistente na parcela, que se completó'l 9 de payares. La escavación de los cimientos, que tendríen 21 metros de fondura, empezó una selmana dempués y completóse a mediaos de xineru, cuando s'algamar la roca madre. La construcción del edificiu puramente dicha empezó'l 21 de xineru, y en setiembre de 1929 completóse la estructura d'aceru.
En total, usáronse 391 681 remaches y asitiáronse a mano unos 3 826 000 lladriyos pa conformar les parés del edificiu. Magar que construyóse a un ritmu frenético (una media de cuatro plantes per selmana), nun morrió nengún trabayador mientres les sos obres. Walter Chrysler financió personalmente la construcción por aciu los ingresos que llograba de la so empresa d'automóviles.
En 1929, el Woolworth Building, construyíu en 1913, yera l'edificiu más altu del mundu con 241 metros. Nesi mesmu añu, George L. Ohrstrom, un mozu banqueru, propunxo la construcción d'un edificiu d'oficines de 47 plantes nel 40 de Wall Street. Poco dempués modificó'l proyeutu por que tuviera 60 plantes, pero inda taba per debaxo del Woolworth y el proyeutu del Edificiu Chrysler, de 246 metros, anunciáu en 1928. N'abril, el so arquiteutu, H. Craig Severance, aumentó'l so altor a 67 plantes y 256 metros, que fadríen que superara al Woolworth en quince metros y al Chrysler en diez. Les obres del 40 Wall Street empezaron en mayu 1929 a un ritmu frenético, y completáronse tan solu dolce meses dempués. Severance consiguió permisu pa instalar una cúpula nel visu, qu'aumentó'l so altor a 267 metros, amás d'una aguya de 15 metros, que dexó l'altor final en 282 metros.
thumb|300px|Diagrama colos edificios más altos del mundu de 1908 a 1974.
Antes del so finalización, l'edificiu taba n'intensa competición con un proyeutu rival nel 40 Wall Street, diseñáu por H. Craig Severance, l'antiguu sociu de Van Alen. Pensando que'l Chrysler tendría 282 metros, Severance añedió una bandera de quince metros al so edificiu, aumentando'l so altor a 282,5 metros, y reclamó públicamente'l títulu d'edificiu más altu del mundu. Pero, Van Alen tuviera entamando mientres meses una manera pa ganar la carrera por ser l'edificiu más altu. Llogró llograr el permisu pa instalar una aguyeretia —o «vórtice» como él denominar de de llargor que llegó a la obra en cinco seiciones  y se ensambló nel más absolutu secretu en llantar númberu 65 del edificiu. El 23 d'ochobre de 1929, el día anterior al Xueves Negru, que marcó l'entamu de la Gran Depresión, xubióse amodo l'aguya dende la corona hasta'l visu de la cúpula del edificiu, procesu que duró noventa minutos y fizo que l'edificiu algamara los 319 metros. Van Alen, que guardó'l procesu dende la cai, xunto colos sos inxenieros y Walter Chrysler, escribió que «yera como ver a una formosa camparina salir del so brotu».
Nel artículu «The Structure and Metal Work of the Chrysler Building» («La estructura y metalistería del Edificiu Chrysler») de la edición d'ochobre de 1930 de Architectural Forum, l'arquiteutu William van Alen esplicó'l diseñu y la construcción de la corona y l'aguya:
Finalización
Los primeros inquilinos treslladar al Edificiu Chrysler n'abril de 1930, anque la construcción entá nun taba rematada totalmente. El 27 de mayu de 1930 realizóse la ceremonia formal d'inauguración, que coincidió cola xunta añal de l'Asociación de Propietarios y Comerciantes de la Cai 42. Nel antepar del edificiu asitióse una placa de bronce «en reconocencia a la contribución del Sr. Chrysler a la meyora de la ciudá». Les obres acabaron n'agostu de 1930, pero curiosamente la fecha de finalización rexistrada nel Departamentu de Construcción de Manhattan ye'l 19 de febreru de 1932.
Cuando se completó, el 20 de mayu de 1930, l'aumentu d'altor producíu pola aguya dexó que l'Edificiu Chrysler superara al 40 Wall Street y convirtiérase nel edificiu más altu del mundu, superando tamién a la Torre Eiffel, qu'hasta entós ostentaba'l títulu d'estructura más alta del mundu realizada pol home. Foi'l primer edificiu con más de 300 metros d'altor. El prestu de Van Alen con esti llogru probablemente foi clisada pola negativa posterior de Walter Chrysler a pagar los sos honorarios. Chrysler alegó que recibiera sobornos de provisores, amás Van Alen nun roblara nengún contratu con Walter Chrysler cuando esti fixo cargu del proyeutu. Van Alen demandó-y y los xulgaos dieron la razón al arquiteutu, esixendo a Chrysler que lu pagara 840 000 dólares (un 6% del presupuestu total del edificiu). Esta demanda menguó notablemente la so reputación como arquiteutu, lo que, xuníu a los efeutos de la Gran Depresión y a les crítiques negatives, acabó arruinando la so carrera. Van Alen terminó como profesor d'escultura nel Beaux-Arts Institute of Design de Nueva York y morrió en 1954. Según Neal Bascomb, «l'Edificiu Chrysler foi la so meyor obra, y la que xeneró'l so olvidu».
La finalización del Edificiu Chrysler foi recibida pola crítica con reacciones atopaes. Van Alen foi aclamáu como'l Doctor del Altor» y el «Ziegfeld del so oficiu», coles mesmes que l'edificiu yera emponderáu por ser «una espresión de la intensa actividá y la vibrante vida de los nuesos díes» y por «tar llenu del espíritu de la modernidá y representar el progresu na arquiteutura y los métodos de construcción modernos». Sicasí, delles crítiques describieron l'edificiu como solo un rellumu que nun encarna nenguna idea orgánica convincente» y otra afirmó que yera «claramente un diseñu habilidosu, desenvueltu pa faer que'l peatón mire escontra riba» (George Chappell), pero que «nun tenía importancia como diseñu seriu». Otres crítiques comparar con un pexe espada que mira escontra riba» o afirmaron que yera «arquiteutura de Little Nemo». Lewis Mumford, partidariu del Estilu Internacional y entós el críticu d'arquiteutura más importante de los Estaos Xuníos, despreciar pol so «fútil romanticismu, el so voluptuosidad ensin sentíu y el so simbolismu vacíu». Ente les reacciones positives, un críticu anónimu escribió n'ochobre de 1930 en Architectural Forum: «El Chrysler… destacar por sigo mesmu, ye daqué distintu y solitariu. Ye a cencielles la realización, el cumplimientu en metal y lladriyos del suañu d'un home, un suañu de tal ambición y tal magnitú como pa desafiar la comprensión y les crítiques de los homes y los criterios comunes».
thumb|250px|L'Edificiu Chrysler en 1932.
En pocu menos d'un añu desque abriera al públicu'l 27 de mayu de 1930, l'Edificiu Chrysler foi superáu n'altor pol Empire State Building, anque entá sigue siendo l'edificiu de lladriyos más altu del mundu. L'Edificiu Chrysler tuvo un gran ésitu comercial, mayor que'l del Empire State Building: en 1935 yá tenía arrendáu'l 70% de la so superficie.
Walter P. Chrysler pretendiera crear l'edificiu d'oficines más deseable del momentu: