cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sikhismu
Un sikh ye un discípulu del gurú. La filosofía sikh recueye l'absoluta necesidá de qu'un individuu seya siempres guiáu por un gurú pa que pueda progresar nel camín espiritual que lu ha llevar al conocimientu divinu. Tres de la muerte del décimu gurú, Guru Gobind Singh, el llibru Guru Granth Sahib convirtióse na personificación del gurú eternu y impersonal, y les pallabres recoyides nelli sirven como guía espiritual pa los fieles sikhs.
El sikhismu considera que la vida espiritual y la secular tán interconectaes. Guru Nanak estableció'l sistema del Langar, o cocina comunitaria, pa amosar la necesidá de compartir y de qu'hubiera igualdá ente toles persones. Los sikhs tamién creen que toles tradiciones relixoses son igualmente válides y capaces d'allumar a los sos seguidores; poro, rechacen la práutica del proselitismu, y tamién la pretensión de cualesquier relixón de tener el monopoliu de la Verdá Absoluta. Guru Nanak predicaba la necesidá de compartir colos otros, de ganase honradamente la vida ensin abusar de nenguén y de meditar sobre los nomes de Dios. Pa elli, vivir una vida "activa, creativa y práutica" de "sinceridá, fidelidá, autocontrol y pureza" ye daqué que ta perriba n'importancia de la verdá metafísica, y el home ideal ye'l que "establez una xunión con Dios, conoz la so Voluntá y comportase acordies con Ella". Guru Hargobind, el sestu gurú, dexó afitao que lo espiritual (Piri) y lo políticu/temporal (Miri) coesisten.
El sikhismu recibió, nos sos oríxenes, la influyencia del movimientu Bhakti, y dempués foi espardiéndose nuna dómina na que la rexón taba dominada pol Imperiu mogol. Dos de los gurús sikhs, Guru Arjan y Guru Tegh Bahadur, foron torturaos y asesinaos polos mogoles tres de refugar convertise al Islam. La persecución relixosa polos musulmanes orixinó la creación de la Khalsa (los "puros"), la comunidá de tolos sikhs iniciaos, un movimientu que trabaya pa poder prauticar la relixón en llibertá. Espérase d'un sikh qu'encarne las cualidaes d'un santu-soldáu, que controle los nomaos "cinco lladrones", les mayores debilidaes de la condición humana que pueden llegar a robá-y l'alma (lluxuria, ira, avaricia, inorancia y soberbia) y que las faga afuxir practicando les nomaes "cinco virtúes" (sinceridá, compasión, contención, disciplina y contemplación).
Boury-en-Vexin
Boury-en-Vexin ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Boutencourt
Boutencourt ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Satu Mare
Satu Mare (n'húngaru Szatmárnémeti o más usáu n'alemán Sathmar) ye la capital del distritu de Satu Mare, en Rumanía. Tien una población de 113.688 habitantes y 756 km² de superficie. Ye estremeru con Ucraína y Hungría.
Ujados
Ujados ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 11,84 km² con una población de 28 habitantes y una densidá de 2,53 hab/km².
Mediu físicu
La Muela de Somolinos álzase unos 300 metros sobre'l pueblu y 1452 metros sobre'l nivel del mar. Tien delles planicies, onde abonden les cogordes de cardu.
Aphodius rufus
Aphodius rufus ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel paleárticu: Europa y Asia.
Clase Yamato
La Clase Yamato (大和型) foi una clase d'acorazaos de l'Armada Imperial Xaponesa construyíos y operativos mientres la Segunda Guerra Mundial.
Con un desplazamientu de 73 000 tonelaes a plena carga, los buques d'esta clase fueron los acorazaos de mayor desplazamientu y más fuertemente blindaos que se construyeron. Amás, portaben les pieces d'artillería naval más pesaes de tola historia: nueve cañones de 460mm, cada unu capaz de disparar proyeutiles de 1360 kg a 42 km de distancia.
El so diseñador foi l'almirante Keiji Fukuda, que trazó los planos de la Clase Yamato en 1937 basándose nos estudios del so predecesor Yuzuru Hiraga, responsable de los cruceros pesaos xaponeses, especialmente la Clase Mogami. Termináronse dos acorazaos de la clase, el barcu||Yamato|1941|2}} y el barcu||Musashi|1942|2}}, ente que un terceru, el barcu||Shinano|portaviones|2}}, foi convertíu en portaviones mientres la so construcción. Un cuartu miembru de la clase, ensin bautizar y conocíu como Casco Númberu 111, foi desguazáu en 1943 cuando se llegara al 30% de la construcción, emplegándose en gran parte'l so aceru pa tresformar el buque de pasaxeros alemán Scharnhorst nel portaviones y pa la conversión de los barcu||Ise|1917|2}} y  n'híbridos acorazáu-portaviones. Del proyeutáu quintu miembru, identificáu como Casco Númberu 797, nunca s'empezar la construcción.
Los planes pa crear una Clase Súper Yamato, con cañones de 508 milímetros de calibre, y conocíos provisionalmente como  Casco Númberu 798 y Casco Númberu 799, fueron abandonaos en 1942.
Por cuenta de l'amenaza de submarinos y aeronaves de los portaviones estauxunidenses, tantu'l Yamato como'l Musashi pasaron la mayor parte de les sos carreres nes bases navales de Brunéi, Truk y Kure —anque fueron utilizaos en delles ocasiones como respuesta a los ataques enemigos en bases xaponeses— antes de participar na batalla del Golfu de Leyte como parte de la Fuercia Central del almirante Kurita. El Musashi foi fundíu por aeronaves estauxunidenses mientres l'intre de la batalla, el Shinano foi fundíu pol submarín USS Archer-Fish (SS-311) diez díes dempués de ser asignáu en payares de 1944, ente que el Yamato foi fundíu n'abril de 1945 mientres la Operación Ten-Gō.
En víspores de la ocupación de Xapón poles fuercies aliaes, oficiales al serviciu de l'Armada Imperial Xaponesa destruyeron práuticamente tolos rexistros, dibuxos y fotografíes de los acorazaos de la Clase Yamato, sobreviviendo tan solu rexistros fragmentarios de les sos carauterístiques de diseñu y otros datos téunicos. La destrucción de los documentos foi tan eficiente qu'hasta 1948 les úniques imáxenes conocíes del Yamato y del Musashi yeren aquelles tomaes por aeronaves de l'Armada de los Estaos Xuníos que participaron mientres los ataques a dichos acorazaos. Anque delles fotografíes y documentos que nun fueron destruyíos apaecieron nel intre de los años, la perda de la mayoría de los rexistros escritos de la clase fizo que'l so estudiu seya complicáu. Por ello, la mayor parte de la información llograda provién de les entrevistes realizaes a oficiales xaponeses dempués de la rindición de Xapón.
Contestu
Nos años 1930, el gobiernu xaponés empezó a empobinase escontra'l ultranacionalismu militar. Esti movimientu abogaba pola espansión del Imperiu xaponés de tala forma que tomara'l océanu Pacíficu y el Sureste Asiáticu. Pa caltener dichu territoriu —el cual tomaba 4800 quilómetros dende China hasta les islles Midway— creíase necesariu cuntar con una flota de magnitú abonda pa caltener el control de tol territoriu. Anque tolos acorazaos xaponeses anteriores a los de la Clase Yamato fueren construyíos antes de 1921 —el Tratáu de Washington en teoría evitaba que fueren construyíos más—, toos fueron reconstruyíos o modernizaos (o dambes coses) nos años 1930. Tales modernizaciones dexaron, ente otres coses, velocidá y potencia de disparu adicional, colo cual los xaponeses intentaríen conquistar y caltener l'imperiu deseyáu. Cuando Xapón retirar de la Lliga de Naciones en 1934 debíu al Incidente de Mukden, tamién arrenunció a toles obligaciones del tratáu sobre'l país. Esto significó que yá nun teníen que respetar les llimitaciones de los trataos y que yeren llibres de construyir barcos de guerra más grandes qu'aquellos que teníen les otres potencies marítimes.
thumb|right|300px|Reconstrucción artística del Musashi, qu'amuesa la so apariencia n'ochobre de 1944. Dada la necesidá xaponesa de caltener colonies productores de recursos, esistía la posibilidá d'una confrontación colos Estaos Xuníos, colo cual, esti país convertir nel principal enemigu potencial. Sicasí, los Estaos Xuníos cuntaben con una capacidá industrial mayor que la de Xapón, con una producción del 32,2% mundial, en comparanza col 3,5% de Xapón. Entá más, munchos líderes del Congresu de los Estaos Xuníos abogaben por devasar al 3 por 1 a los buques xaponeses na carrera naval. Consecuentemente, la capacidá industrial xaponesa nun tenía posibilidaes de competir cola estauxunidense, polo que se precisaba diseñar nuevos acorazaos que fueren cimeros individualmente a los sos contrapartidas estauxunidenses. Cada unu de los acorazaos entamaos tendría de ser capaz polo tanto de entablar múltiples combates simultáneamente, esaniciando la necesidá d'emplegar el mesmu esfuerciu industrial qu'emplegaríen los estauxunidenses na construcción de más acorazaos. Dellos miembros de l'Armada xaponesa y del mandu militar esperaben qu'estes naves pudieren amedranar a los Estaos Xuníos por que se apangaren frente a les agresiones xaponeses nel Pacíficu.
Diseñu
[[Ficheru:Building and ship comparison to the Pentagon2.svg|thumb|right|250px|Comparanza ente naves y edificios.
]] Empecipiar en Xapón estudios preliminares pa una nueva clase d'acorazaos tres la so salida de la Sociedá de Naciones y el so arrenunciu a los trataos navales de Washington y Londres. Ente 1934 y 1936, desenvolviéronse 24 diseños iniciales, que variaben en gran midida en cuanto al armamentu, propulsión, autonomía y blindaxe. La batería principal yera d'ente 460 y 410 mm, ente que l'armamentu secundariu componer de distintes variantes, 155, 127 y 25 mm. Na mayoría de los diseños, la propulsión yera una combinación híbrida ente motores diésel y turbinas de vapor, anque un diseñu emplegaba namái una planta diésel y otru turbinas puramente. L'autonomía de los diseños, a 18 nuedos, bazcuyaba ente'l mínimu de 6000 milles náutiques del A-140-J2 al máximu de 9200 milles náutiques de los A-140-A y A-140-B2. El blindaxe tamién variaba ente la capacidá d'ufiertar proteición frente al fueu d'una pieza de 410 mm a la d'aguantar el d'una de 460 mm.
En siendo analizaos, dos de los 24 diseños orixinales fueron escoyíos como apropiaos, los A-140-F3 y A-140-F4, que les sos principales diferencies taben sobremanera na autonomía a 16 nuedos de velocidá de 4900 a 7200 milles náutiques, respeutivamente. L'estudiu preliminar que se basaba nestos diseños tuvo llistu'l 20 de xunetu de 1936, y axustes al mesmu resultó nel diseñu definitivu de marzu de 1937 el cual foi presentáu pol vicealmirante Fukuda Keiji. Decidióse finalmente una autonomía de 7200 milles náutiques, y la planta motriz híbrida foi abandonada por una compuesta namái por turbinas. Los motores diésel fueron esaniciaos del diseñu por cuenta de los problemes atopaos a bordu del buque nodriza de submarinos Taigei. Los sos motores, similares en diseñu a los que teníen de ser montaos nos nuevos acorazaos, riquíen d'un eleváu esfuerciu pal so caltenimientu y arreglu, por cuenta de un defectu básicu de diseñu. Agregu a ello, si los motores fallaben por completu y yera necesaria la so sustitución, el blindaxe de 200 mm que cubría les sales de máquines enzancara en gran midida cualquier intentu de reemplazalos.
San Flechoso
San Flechoso ye una casería de la parroquia de Lluniego nel conceyu d'Uviéu.
Clase Yamato
Diseñu
El diseñu final tenía un desplazamientu de 65 000 tonelaes, qu'a plena carga amontar hasta les 71 111, convirtiendo a los buques d'esta clase nos mayores acorazaos enxamás construyíos. El diseñu indicaba un armamentu principal de 460 mm en torretes triples, que'l so pesu yera cimeru al d'un destructor contemporaneu. Foi aprobáu rápido pol altu mandu naval xaponés, que nun escuchó les oxeciones de los partidarios de la construcción de portaviones en llugar d'acorazaos. En total, taba prevista la construcción de cinco acorazaos de la Clase Yamato.
San Flechoso
Situación
Allúgase a 11 km d'Uviéu y a un altor de 300 m.
Clase Yamato
Construcción
La construcción de les naves de la clase riquía, primero de nada, la modernización y el desenvolvimientu de cuatro estelleros —Kure, Nagasaki, Yokosuka y Sasebo— pa dexar la construcción de cascos del tamañu entamáu.
San Flechoso
Población
Tien una población de 3 habitantes (INE 2016) de los cuales 2 son muyeres y 1 ye home.
Clase Yamato
Construcción
El Yamato foi construyíu en trés años y nueve meses nel estelleru naval de Kure, onde'l dique secu foi cubiertu parcialmente coles mires de que la construcción caltuviérase de callao. El Shinano foi construyíu en Yokosuka y en Nagasaki el Musashi en trés años y cinco meses. El cuartu acorazáu, el númberu 111, taba destináu a ser construyíu en Sasebo.
Yamato
thumb|right|El Yamato realizando pruebes de mar en 1941. El Yamato (大和) foi ordenáu en marzu de 1937, el so quilla foi puesta en grada'l 4 de payares de 1937, foi botáu'l 8 d'agostu de 1940 y asignáu el 16 d'avientu de 1941. Realizó exercicios d'entrenamientu hasta'l 27 de mayu de 1942, cuando'l buque foi consideráu «operable» pol almirante Isoroku Yamamoto. Xunir a la primer división d'acorazaos, sirviendo como buque insignia de la Flota Combinada mientres la batalla de Midway en xunu de 1942, anque nun llegó a enfrentase a les fuercies enemigues mientres la batalla. Los siguientes dos años pasar partíos ente les bases navales de Truk y Kure, col so ximielgu'l Musashi reemplazándolo como buque insignia de la Flota Combinada. Mientres esti periodu, el Yamato, como parte de la primer división d'acorazaos, foi esplegáu en múltiples ocasiones para compenses los ataques dende portaviones estauxunidenses sobre les islles y bases de Xapón. El 25 d'avientu de 1943 sufrió daños importantes pol impautu d'un torpedu llanzáu pol USS SS-305 (6), lo que-y forzó a retornar a Kure p'arreglos estructurales y ser modernizáu.
Musashi
thumb|right|El Musashi partiendo de Brunéi n'ochobre de 1944. El Musashi (武蔵) foi ordenáu en marzu de 1937, el so quilla foi puesta en grada'l 29 de marzu de 1938 y foi asignáu'l 5 d'agostu de 1942. De setiembre a avientu de 1942 participó n'entrenamientos de combate de superficie y antiaéreos en Hashirajima. El 11 de febreru de 1943, el Musashi relevó al so ximielgu, el Yamato, como buque insignia de la Flota Combinada. Hasta xunetu de 1944, el Musashi tuvo moviéndose ente les bases de Truk, Yokosuka, Brunéi, y Kure. El 29 de marzu de 1944 recibió daños moderaos cerca de la proa pol impautu d'un torpedu llanzáu pol submarín estauxunidense USS SS-282 (6). Tres arreglos y modernización, que duraron hasta abril de 1944, el Musashi xunir a la primer división d'acorazaos d'Okinawa.
En xunu de 1944, como parte de la segunda flota, escoltó a portaviones xaponeses mientres la batalla del mar de Filipines. N'ochobre de 1944 abandonó Brunéi como parte de la fuercia central del almirante Takeo Kurita mientres la batalla del Golfu de Leyte. El Musashi foi fundíu'l 24 d'ochobre mientres la batalla del mar de Sibuyan, na que recibió l'impautu de 17 bombes y 19 torpedos, perdiendo la vida 1023 de les sos 2399 tripulantes.
Shinano
thumb|right|El Shinano en payares de 1944.
El Shinano (信濃), orixinalmente el buque de guerra 110, foi puestu en grada como'l tercer miembru de la Clase Yamato, magar incluyía llixeros cambeos de diseñu. Munchos de les espesures orixinales de blindaxe fueren llixeramente amenorgaos, incluyíos la petrina blindada, la cubierta y les torretas. El pesu aforráu nestes zones aprovechar p'añedir más proteición a otres árees, como'l control de tiru, y los puestos d'observación. Adicionalmente, l'armamentu secundariu de cañones de 127 mm de los dos primeros Yamato foi reemplazáu polos cañones de 100mm/65 cubiques Tipu 98. Anque estos cañones yeren de menor calibre, yeren significativamente meyores, yá que teníen una mayor velocidá de salida, más algame, mayor techu al ser utilizaos como artillería antiaérea y mayor cadencia de disparu.
En xunu de 1942, tres la derrota de Xapón en Midway, suspendióse la construcción del Shinano, y el cascu foi gradualmente reconstruyíu como portaviones. Foi diseñáu como portaviones de sofitu de 64800 tonelaes, capaz de tresportar, reparar y recargar flotes aérees d'otros portaviones. Anque taba previstu que fuera asignáu a empiezos de 1945, la construcción del buque acelerar tres la batalla del mar de Filipines. Como resultancia, el Shinano foi botáu'l 5 d'ochobre de 1944 y asignáu pocu más d'un mes dempués, el 19 de payares. El Shinano partió de Yokosuka con camín de Kure nueve díes dempués. A primeres hores de la mañana del 29 de payares, el Shinano foi algamáu por cuatro torpedos procedentes del USS Archerfish (SS-311). Anque los daños paecíen razonables, el probe control del hinchente fixo qu'empezara a escorar a estribor, y pocu antes del mediu día zozobró y fundióse con 1435 de los 2400 tripulantes a bordu. Hasta'l día de güei, el Shinano ye la mayor unidá naval fundida por un submarín.
Buques de guerra número 111 y 797
El buque de guerra número 111 nun llegó a recibir nome. Foi entamáu como'l cuartu miembru de la Clase Yamato y el segundu qu'implementaba les meyores del Shinano. La quilla del buque foi puesta en grada tres la botadura del Yamato n'agostu de 1940, y siguióse cola so construcción hasta avientu de 1941, cuando Xapón empezó a cuestionase'l so ambiciosu programa de construcción de buques capitales col entamu de la guerra, al resultar más malo de llograr los recursos esenciales na construcción del buque. Como resultancia, del cascu del cuartu buque solu foi completáu un 30%, hasta que foi estremáu y desguazáu en 1942. Los materiales recuperaos fueron utilizaos na conversión del barcu||Ise|1917|2}} y del barcu||Hyūga|1918|2}} d'acorazáu a híbridu acorazáu-portaviones.
El quintu miembru de la clase, el buque de guerra número 797, taba entamáu como un Shinano ameyoráu, pero nunca aportó a puestu en grada. Adicionalmente a los cambeos realizaos al Shinano, seríen-y retiraes dos torres de 155 mm p'añedir nueves pieces de 100 mm; los autores William Garzke y Robert Dulin envaloren que s'esplegaren 24 d'estos cañones. El Yamato foi modificáu en 1944 siguiendo esti patrón.
Situación actual
Dende 1983 fixéronse esfuercios pa determinar la llocalización del Yamato, polo que s'entrevistó a seis sobrevivientes pa tratar d'allugar los restos, que fueron alcontraos en 1984 por aciu l'usu del sonar, a 365 metros de fondura, na posición 30.36667°N, 128.06667°W. Pal añu siguiente llográronse les primeres imáxenes de los restos dempués del so fundimientu. En 1990, un equipu de sumergibles robóticos patrocináu pola NHK llogró llograr imáxenes más clares de los restos, y en 1999 l'Institutu francés pa la investigación y esplotación del mar (IFREMER poles sos sigles en francés), n'asociación con TV Asahi, llevó a cabu un exame de los restos con sumergibles tripulaos.
El 24 de xineru del 2009, la Cámara d'industria y comerciu de Kure anunció un plan pa salvar partes del Yamato por aciu un presupuestu envaloráu en miles de millones de yenes.
Dempués del fundimientu del Musashi en 1944 en 13.11667°N, 122.53333°W, nun se realizaron investigaciones pa conocer la condición de los sos restos por cuenta de la fondura a la que s'atopa, aproximao a 800 metros, polo que se riquir equipu especializáu pal so estudiu.
El Shinano fundir nes coordenaes 33.11667°N, 137.06667°W, y dende entós nun se realizaron llabores de busca de los sos restos.
Superestructura
La superestructura de los Yamato yera distintu a la de les construyíes enantes pola Armada Imperial Xaponesa n'otros barcos. Les sos pontes, con una forma carauterística de mástil-pagoda, surdieron como resultáu de la modernización y reconstrucción del mástil triple frontal.
Estructura del cascu
Pa diseñar el cascu de les Clase Yamato llevar a cabu una investigación con distintos modelos pa determinar cuál podía apurrir menor resistencia hidrodinámica pero coles mesmes que brindara una medría na eficiencia propulsora. Creáronse alredor de 50 modelos y probáronse nel Centru d'Investigación Téunica Naval en Tokiu y d'alcuerdu a la resultancia de les pruebes decidió utilizase un bulbu de proa, únicu pa la so dómina.
Una de les principales carauterístiques d'esta configuración yera qu'apurría al barcu una rellación grande ente desplazamiento/longitud y una rellación pequeña ente velocidá/llargor en comparanza con otros acorazaos. Amás, el so coeficiente prismáticu yera de 0,612.
Armamentu
thumb|Armamentu antiaéreo del Yamato na so banda de babor, tal como s'amuesa nel modelu del acorazáu allugáu nel [[Muséu Yamato de Kure.]] Anque l'armamentu principal de los Yamato foi designáu oficialmente como Tipu 94 de 40 cm/45 calibres, de fechu tratábase de nueve pieces de 460 mm —les mayores emplegaes nun buque de combate—, instalaes en trés torretas triples, caúna con un pesu de 2774 tonelaes. Cada cañón tenía 21,13 metros de llargu, y pesaba 147,3 tonelaes, y cada una de les torretas pesaba lo mesmo qu'un destructor de bon tamañu. Emplegaben proyeutiles furadores d'altu esplosivu, capaces d'algamar blancos a una distancia de 42 quilómetros con una cadencia de fueu d'ente 1,5 y 2 disparu per minutu. Les bateríes principales yeren tamién capaces de disparar la munición antiaérea de 1360 kg conocida como'l 3 Shiki tsūjōdan ("Tipu 3 común"). Estos proyeutiles podríen recibir el llamatu de "l'ensame" mientres tuvieron en serviciu (Vease: ). Emplegábase una espoleta de tiempu p'afaer la distancia a la que'l proyeutil españaría (usualmente un quilómetru). Tres la detonación, cada unu de los proyeutiles lliberaba 900 tubos incendiarios que s'abrir formando un conu de 20° escontra los aviones que s'averaben. Una carga de baltadera destruyía la carcasa del proyeutil pa crear más metralla, dempués de lo que los tubos entraben en ignición, amburando mientres unos cinco segundos a temperatures de 3000 graos centígrados. Anque representaba'l 40% de la munición embarcada en 1944, el 3 Shiki tsūjōdan foi emplegáu solo dacuando debíu a la escesiva gastadura que disparar esti tipu de munición causaba a la ánima de los cañones. Ello ye que unu de los proyeutiles pudo españar prematuramente nel Musashi, inutilizando unu de los sos cañones mientres la batalla del mar de Sibuyan. L'oxetivu de los proyeutiles yera crear una barrera de fueu que los aviones atacantes teníen de travesar, anque los aviadores estauxunidenses considerar más un artificiu pirotéunicu qu'una arma antiaérea funcional.
Nel diseñu orixinal, l'armamentu secundariu de los Yamato taba compuestu por dolce cañones de 155 mm en cuatro montaje triples, a proa, popa y dambes bandes, y otros dolce cañones de 127 mm en seis montaje dobles, trés a cada banda. Amás, l'armamentu antiaéreo principal taba compuestu por 24 cañones de 25mm, allugaos na zona central del buque. En 1944, el Yamato, únicu sobreviviente de la clase, esperimentó una significativa medría n'a l'armamentu antiaéreo, dexando la configuración del armamentu secundariu en seis pieces de 155mm, 24 de 127mm, y 162 cañones antiaéreos de 25mm, quedando preparáu pa les operaciones nel golfu de Leyte.
L'armamentu del Shinano yera radicalmente distintu del de los sos ximielgos por cuenta de la so conversión. Puesto que el portaviones taba diseñáu pa misiones de sofitu, foi-y instaláu gran cantidá d'armamentu antiaéreo: 16 cañones de 127mm, 125 cañones antiaéreos de 25mm, y 336 llanzacohetes de 50mm en 28 montaxes. Nenguna d'estes armes aportó a emplegada contra buques o aviones enemigos.
Blindaxe
Diseñaos pa poder enfrentase a múltiples acorazaos enemigos simultáneamente, les Clase Yamato taben forníos con un pesáu blindaxe. La petrina principal, a lo llargo de les bandes de tol buque, yera de 410mm d'espesura, cola adición de mamparos de 355mm d'espesura tres la petrina principal. Amás, la forma cimera del cascu yera bien avanzada, yá que se curvaba, maximizando conducentemente'l blindaxe y apurría rixidez estructural, al empar qu'optimizaba'l pesu. L'armadura de les torretas principales devasaba inclusive la espesura de la petrina con una coraza de 650 mm de grosez. Les plaques de blindaxe de la petrina principal, y de les torretas taben feches d'aceru endurecíu Vickers, que yera un blindaxe d'aceru reforzao. El blindaxe de la cubierta de 75 milímetros d'espesura taba compuestu por una aleación de níquel-cromu-molibdenu. Les pruebes de balística en tierra en Kamegabuki demostraron que l'aleación de la cubierta yera cimera a les plaques homoxénees de Vickers en redol a 10-15%. Adicionalmente manipolióse'l nivel de níquel y cromu de la composición de les plaques, lo que dexaba que fueren doblaes ensin llegar a quebrase.
El relativamente nuevu procedimientu de la soldadura per arcu foi usáu extensivamente a lo llargo de tol buque, fortaleciendo la resistencia de planchar de blindaxe. Esta téunica, cola que se fortaleció la estructura del cascu de tol buque, incluyíase como respuesta a los datos llograos tres les pruebes realizaes tomando como blancu artilleru al acorazáu, y a los nuevos proyeutiles Tipu 91, que podíen percorrer grandes distancies so l'agua. En total, los buques de la Clase Yamato conteníen 1147 compartimientos estancos, de los cualos 1065 taben so la cubierta acorazada. Sicasí, el blindaxe de los Yamato sufría de faltes que probaron ser fatales ente 1944 y 1945. En particular, la probe unión ente la parte alta y la parte baxa de la cintura blindada, que creaba un puntu débil xusto debaxo de la llinia de flotación, lo que-yos faía susceptibles de recibir daños por aciu torpedos llanzaos dende aviones. Estructuralmente, otru puntu débil atopábase cerca de la proa, onde la espesura del blindaxe xeneralmente yera más delgáu. El cascu del Shinano yera más débil, yá que tenía un blindaxe mínimu y nengún compartimientu enllanco nel momentu del so fundimientu.
Maquinaria y propulsión
La maquinaria de los buques de la Clase Yamato taba compuesta por 12 calderes Kanpon, caúna con 12500CV. Les calderes taben dispuestes en cuatro hilera, cada filera nun cuartu separáu. El Yamato cuntaba con 282 ventiladores, amás de que foi'l primer barcu de guerra xaponés en cuntar con sistema d'aire acondicionáu. Les calderes remanaben cuatro turbinas de vapor. Éstes faíen xirar cuatro hélices de seis metros de diámetru. Esta maquinaria dexaba a los buques de la Clase Yamato algamar una velocidá de 27 nuedos, con una potencia indicada de 147948cv, polo que la capacidá de les Clase Yamato pa operar xunto a los portaviones rápidos yera llindada. Adicionalmente, el consumu de combustible yera bien eleváu.
Como resultancia, nengunu de los buques foi utilizáu en combate mientres la Campaña de les Islles Salomón o nes batalles menores ente 1943 y empiezos de 1944. El sistema de propulsión del Shinano foi llevemente ameyoráu, dexando al portaviones algamar una velocidá máxima de 28 nuedos.
Maniobrabilidad
L'habilidá pa virar de los Yamato yera cimeru comparada a la d'otros acorazaos. El so diámetru tácticu yera de 640 metros, ente que'l so diámetru de meyora yera de 589 metros. El so periodu de xiru yera de 17,5 segundos.
El Yamato cuntaba con dos timones, unu principal de 46 m², y unu secundariu de 16,5m². Les pruebes d'usu d'esti timón secundariu demostraron que yera cuasi incapaz de faer maniobrar la nave por sigo mesmu.
Sensores
Dada la importancia que teníen les Clase Yamato dientro de l'Armada, aprovióse-yos col equipu electrónicu y radares más modernos en Xapón.
En setiembre de 1943 instalóse'l primer radar nel Yamato, un Tipu 21, conocíu como Gō Dentai Kai 3. Trátase d'un radar de busca aérea y de superficie, con un algame de 120 quilómetros pa grupos d'aeronaves y 70 p'aviones que viaxaren en solitariu. Les sos antenes fueron instalaes nos brazos del direutor de tiru principal.
Mientres la modernización del Yamato en 1944 instalóse un radar de busca en superficie Tipo 22, Gō Dentai Kai 4, con un algame máximu de 35 quilómetros +/– 700 metros p'acorazaos, 20 quilómetros pa cruceros y 17 quilómetros pa destructores, con un marxe d'erru de +/– 5°. Esi mesmu añu instalóse un radar de busca aérea Tipu 13 Gō Dentai, que detectaba grupos a 100 quilómetros de distancia pa flotes y 50 p'aviones en solitariu.
El Yamato taba amás forníu con un sonar Tipu 0, que podía detectar submarinos col acorazáu deteníu o cuando avanzaba a bien baxa velocidá.
Aeronaves y catapultes
Los Yamato fueron diseñaos pa tresportar siete hidroaviones Mitsubishi F1M2 y Aichi Y13A1, que yeren llanzaos por dos catapultes de 19,5 metros de llargu. Amás, una grúa con un brazu de 20 metros de llargu yera utilizada pa sacar a les aeronaves de l'agua.
Sistema d'hinchente y bombéu
Amás, anubriendo los tanques opuestos de control de daños la nave podría nivelase 13,8° a lo más. Otros 4,5° de escora podríen correxise trespasando combustible a los tanques del llau opuestu.
Clase Súper Yamato
Dos acorazaos d'una nueva y mayor clase fueron entamaos como parte del programa de reabastecimiento de la flota de 1942. Fueron proyeutaos sol nome diseñu A-150 y colos nomes iniciales de buque de guerra número 798 y buque de guerra número 799. Los planes pal diseñu d'estos acorazaos empezaron dempués de que concluyó'l diseñu de los Yamato, probablemente ente 1938 y 1939. En dalgún momentu de 1941, tol proyeutu taba "esencialmente completu", pero cola guerra nel horizonte'l trabayu nos acorazaos foi deteníu ante la necesidá de centrase n'otros tipos de buques, como portaviones y cruceros. Les perdes xaponeses na batalla de Midway, onde fueron fundíos cuatro portaviones del total de diez que tenía l'Armada Imperial naquellos momentos, fizo que rescamplara que los nuevos acorazaos nunca seríen construyíos. Nel tercer llibru de la so serie Battleships, Axis and Neutral Battleships in World War II, los autores William H. Garzke y Robert O. Dulin afirmen qu'estos acorazaos fueren los más poderosos acorazaos de la hestoria, dada la so artillería principal de 510mm y el so nutríu armamentu antiaéreo.
Al igual que la mayoría de la documentación de los Yamato, la referente a estos buques foi destruyida nel tracamundiu que se produció a la fin de la guerra. Sábese que'l diseñu final incluyía una potencia de fueu inclusive mayor que nes Clase Yamato, con una batería de seis cañones de 510 mm en trés torretas dobles, y un armamentu secundariu consistente en "numberosos" cañones de 100 mm. El desplazamientu del buque tenía de ser similar al de los Yamato, ente que la so petrina blindada taba entamáu que fora de 460 mm d'espesura.
Comparanza cola Clase Iowa
thumb|right|200px|L'[[USS Iowa (BB-61)|USS Iowa ye frecuentemente comparáu col Yamato.]]
Los xaponeses adoptaron la política de construyir acorazaos que fueren cimeres individualmente a les sos contrapartidas estranxeres.
La situación na guerra torgó que les Clase Yamato pudieren enfrentase colos sos contrapartidas estauxunidenses, polo que de cutio s'especula con qué acorazáu resultara victoriosu nun alcuentru ente'l Yamato y el USS Iowa (BB-61). Nesti teóricu enfrentamientu, los historiadores anglosaxones polo xeneral dan-y preferencia al Iowa debíu principalmente a que, a pesar del so menor desplazamientu, tenía una mayor velocidá y un meyor sistema de direición de tiro gracies al usu del radar, amás de cuntar con un cimeru sistema de control de daños.
Legáu cultural
thumb| Visitantes del [[Muséu Yamato esaminen el modelu a escala 1:10.]] Dende la so construcción hasta'l día de güei, el Yamato y el Musashi gociaron d'una gran presencia na cultura xaponesa, particularmente el Yamato. Al rematar la so construcción, los acorazaos convertir nel arquetipu de la inxeniería naval del Imperiu del Xapón. Amás, los dos barcos, por cuenta del so tamañu y potencia, afiguraron la determinación de defender los sos intereses en contra de les potencies occidentales, especialmente de los Estaos Xuníos. Shigeru Fukudome, xefe de la Seición d'operaciones del Estáu Mayor de l'Armada Imperial Xaponesa, describió a los dos embarcaciones como «símbolos del poder naval qu'aprovía a oficiales y homes per igual un fondu sentíu d'enfotu na so Armada».
Nos medios de comunicación
Les apaiciones na cultura popular xeneralmente rellaten la última misión como símbolu d'un valiente y desinteresáu pero infructuosu esfuerciu de los marinos xaponeses de protexer la so tierra natal. Una de les razones poles que quiciabes l'acorazáu tien tanta importancia na cultura xaponesa ye porque la pallabra "Yamato" yera utilizada comúnmente pa referise d'una forma poética a Xapón. Poro, el fin del acorazáu Yamato puede sirvir como una metáfora pal fin del Imperiu del Xapón.
El Yamato, especialmente la hestoria del so fundimientu, apaeció constantemente na cultura popular xaponesa, tantu nel anime Space Battleship Yamato como na película de 2005 Otoko tachi non Yamato. Tamién destaquen les películes Senkan Yamato, dirixida por Yutaka Abe en 1953 y basada nel llibru Senkan Yamato-non Saigo, de Yoshida Mitsuru, oficial sobreviviente del Yamato; y Rengō Kantai, película de 1981 empobinada por Shūy Matsubayashi.
Museos y memoriales
thumb|right|200px|Maqueta escala 1:10 del Yamato nel Muséu Yamato. En 2005 inauguróse'l Muséu Yamato (大和ミュージアム), como «un tributu a les habilidaes y ciencia de los trabayadores del área que crearon tales maravíes como'l Yamato». Nel muséu amuésense aeronaves, minisubmarinos y otros artefautos, que fueron calteníos dende la dómina de la Segunda Guerra Mundial. La principal atraición ye un retruque del Yamato a escala 1:10.
Esisten dos memoriales, unu dedicáu a tola Clase Yamato y otru pa puramente'l Yamato. El primeru d'ellos atópase en Kure como parte del muséu y asonsaña la ponte y el mástil del acorazáu Yamato, amás de que s'amuesen a los llaos los proyeutiles utilizaos tantu pol Yamato como pol Nagato. El segundu memorial atopar nel sureste de la isla de Tokunoshima. Construyíu en 1968 y con forma de torre, ta dedicáu a los homes que morrieron en tolos barcos de la Flota Especial d'Ataque.
Vapor d'agua
thumb|right|230px|Vapor d'agua. El vapor o vafu d'agua ye un gas que s'obtién por vaporación o bullidura de l'agua líquida o por sublimación del xelu. Ye ingoloru ya incoloru y, pesia lo que paez, les ñubes o el vafu blancu d'una cacerola o un conxelador, vulgamente nomao "vapor", nun ye vafu d'agua, sinon el resultáu de minúscules gotes d'agua líquido o de cristales de xelu..
El vafu d'agua ye'l responsable del mugor ambiental. N'altes concentraciones, parte de l'agua qu'ensama'l vafu, condensa y fórmase la borrina o, en concentraciones mayores, ñubes.
Potentilla alchemilloides
Potentilla alchemilloides ye una especie perteneciente a la familia de les rosácees, endémica de los Pirineos.
Descripción
Ye una planta yerbácea perenne de porte erecto qu'algama un tamañu de 30 cm d'altor. Tien fueyes palmotiaes estremaes en 5-7 lóbulos oblongos o llanceolaos. Les flores son blanques con 5 pétalos.
Taxonomía
Potentilla alchemilloides describióse por Willd. ex Schltdl. y espublizóse en Magazin für die Neuesten Entdeckungen in der Gesammten Naturkunde, Gesellschaft Naturforschender Freunde zu Berlin 7: 291. 1816. Potentílla: nome xenéricu que remanez del llatín postclásico potentilla, -ae de potens, -entis, potente, poderosu, que tien poder; llatín -illa, -illae, sufixu de diminutivu–. Alude a les poderoses presuntes propiedaes tóniques y astringentes d'esta planta.
alchemilloides: epítetu llatín que significa "asemeyada a Alchemilla.
Maggie Cheung
Maggie Cheung Man Yuk (張曼玉 | cantonés: Jeung Maan Yuk | mandarín: Zhāng Màn Yù) ye una actriz china.
Biografía
Educada nel Reinu Xuníu ente los 8 y los 17 años, Cheung empezó la so carrera como modelu publicitaria y participando en concursos de guapura. Gracies a la so participación n'unu d'estos, foi escoyida pa intervenir na serie de TV Police Cadet'84, protagonizada por Tony Leung Chiu Wai en 1983, gracies a la cual robló un contratu col estudiu Shaw Bros., que la fixo debutar nel cine con Prince Charming en 1984. En 1985 intervieno na serie cinematográfica Police Story interpretando a la novia del personaxe de Jackie Chan. A partir de finales de la década de los 80 la carrera de Cheung empezó a llograr la reconocencia de la crítica gracies a convertise en musa del reputáu direutor Wong Kar Wai, y a una serie de premios cinematográficos: l'Osu de Plata del Festival de cine de Berlín pol so papel de Rouen Ling Yu, la primer estrella del cine chinu, en Center Stage (1992), el Premiu d'interpretación femenina del Festival de Cannes por Clean (2004), el Premiu de l'Asociación de Críticos de Hong Kong por Comrades: Almost a Love Story (1996), amás de cinco Golden Horse Awards y otros cinco Hong Kong Film Awards.
Filmografía
245px|right|thumb|Estrella de Maggie Cheung na [[Avenida de les Estrelles de Hong Kong.]]
Sienra (Lluniego)
Sienra ye una casería de la parroquia de Lluniego nel conceyu asturianu de d'Uviéu.
Situación
Alcuéntrase a 11 km d'Uviéu y a un altor de 500 m.
Utande
Utande ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 19,04 km² con una población de 34 habitantes y una densidá de 2 hab/km².
Sienra (Lluniego)
Población
Tien una población de.
Margarita Costa Tenorio
Biografía
Emigró a Madrid cola so familia y yá nesta ciudá estudió Bioloxía na Universidá Complutense, llicenciándose en 1974. Nesti mesmu añu ingresa como profesora na facultá de Bioloxía, na que desenvuelve tola so carrera profesional hasta que se xubila en 2011.
Na so dilatada carrera profesional especializar nel campu de la Botánica, creando un grupu de trabayu ente profesoráu y alumnáu, frutu del trabayu d'ésti foi la publicación del llibru “Los montes ibéricos”.
Foi coautora d'otros llibros como "La Cornicabra, la Corneta" y "Evolución y filoxenia II".
Participó dende 1998 nel Seminariu Científicu sobre la Rexón Mediterránea, Natura 2000, un comité de persones espertes na aplicación de la Directiva Europea Hábitat-Rede Natura con oxetivos de caltenimientu de la fauna y la flora montesa y de les sos hábitats naturales. Dientro d'esta Directiva, figura'l manual “Los tipos d'hábitat d'interés comuñal d'España”, publicada en 2005 de la que Margarita ye coautora. Nesta publicación catalóguense y describen 116 hábitats de forma senciella y comprensible pa especialistes na materia.
Cosmina Stratan
Cosmina Stratan ye'l nome d'una actriz y periodista rumana nacida'l 20 d'ochobre de 1984. Ye conocida principalmente por llograr el Premiu a la meyor interpretación femenina nel Festival de Cannes pola película Mas allá de les llombes.
Biografía
Stratan nació en Iași, ye fía del doctor Emil Stratan. Despues de terminar los sos estudios secundarios, decidió estudiar periodismu y trabayó na revista Student Opinion. De magar, trabayó como reportera de la televisión nel enfotu intactu de los medios y por trés años ella foi reportera n'Antena 3. Dempués d'un periodu, ella foi cooptada nel equipu del reporteru especial.
En 2008, Stratan xunir a la Seición d'Actos de la Universidá de Teatru y Cinematografía en Bucuresti. Dempués d'una serie d'apaiciones en curtiumetraxes, Stratan consiguió'l papel principal na película de Cristian Mungiu, Más allá de les llombes (2012). Interpretó a Voichiţa, una nueva monxa que visita a la so novia d'infancia, Alina (interpretada por Cristina Flutur ), dempués d'un llargu periodu de tiempu. Esta interpretación valió-y un reconocencia internacional y un premiu nel Festival de Cannes.
Synallaxis rutilans
Synallaxis rutilans, tamién denomináu chamicero colorado (Colombia), colaespina rojiza (Ecuador), cola-espina rojizo (Perú), gϋitío rojizo(Venezuela), pijuí rojizo (España) o joão-teneném-castanho (en portugués, Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Synallaxis qu'integra la familia Furnariidae. Ye nativu d'América del Sur.
Descripción
Mide 14,5 a 15 cm de llargor. El plumaxe presenta variación ente les subespecies. Les occidentales tienen un plumaxe castañu acoloratáu (ablondu) nel envés, la cabeza y el pechu, con lores y gargüelu negros, cola corita y banduyu gris parduzcu. El les subespecies centrales l'envés tien un aspeutu llixeramente oliváceu. La subespecie oriental S. r. omissa namái presenta les nales acolorataes (ablondes), col plumaxe de la cabeza, l'envés y les partes inferiores color gris pardusco y el gargüelu y la cola negres.
Distribución y hábitat
Vive nel estratu inferior del monte húmedu de tierra firme, per debaxo de los 1.200 m d'altitú. Prefier les escamplaes creaes por árboles cayíos.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos, que busca ente les fueyes seques, les enredaderes y nel suelu.
Temporada 2000 de Fórmula 1
La temporada 2000 de Fórmula 1 foi la 51º edición del Campeonatu Mundial de Fórmula 1 de la historia. Nesta temporada'l vencedor foi Michael Schumacher y Ferrari venció nel títulu de constructores.
Escuderíes qu'abandonen la competición
== Sumariu axudicáronse puntos a los seis primeros llugares (10, 6, 4, 3, 2, 1), ensin llimitaciones de máximu de carreres computables.
Adelaida de Saxonia-Meiningen
Adelaida de Saxonia-Meiningen (que'l so nome completu foi Adelaida Amalia Luisa Teresa Carolina) nació en Meiningen, Alemaña, el 13 d'agostu de 1792, siendo la mayor de los trés fíos del duque Xurde I Federico de Saxonia-Meiningen, y de la so esposa, la princesa Luisa Leonor de Hohenlohe-Langenburg.
Matrimoniu
Casó col duque de Clarence —futuru rei Guillermo IV del Reinu Xuníu— nel palaciu de Kew, en Surrey, el 13 de xunetu de 1818. El so maríu -el cual cuasi triplicába-y n'edá- tenía 10 fíos illexítimos cola actriz Dorotea Bland, pero nunca s'había casáu antes. Foi la muerte -al dar a lluz un fíu muertu- de la presunta heredera del tronu, la princesa Carlota Augusta (única fía lexítima del príncipe de Gales, futuru rei Xurde IV) lo que provocó que tolos hermanos solteros del príncipe casó n'edá madura y de manera tan precipitada, col fin d'aprovir al tan allampáu herederu del tronu.
Nel intre del so matrimoniu, Adelaida tuvo embarazada en 4 oportunidaes, incluyendo a un par de ximielgos, pero solamente 2 fñios -Carlota ya Isabel- sobrevivieron a la nacencia. Trágicamente, dambes neñes morrieron bien llueu -Carlota unes hores dempués de nacer ya Isabel a los 3 meses d'edá-, dexando a los duques de Clarence ensin descendencia viva.
Pal momentu de la so boda, el duque de Clarence nun yera l'herederu del tronu, pos esi llugar coupólu'l so hermanu mayor, el duque de York, hasta que la so muerte en 1827 ensin descendencia ábrelu a Guillermo'l camín pa ser el futuru monarca.
Reina y últimos años de vida
Xurde IV morrió'l 26 de xunu de 1830, siendo asocedíu pol duque de Clarence como Guillermo IV. Adelaida ye coronada reina al pie del so maríu na abadía de Westminster, el 8 de setiembre de 1831. Al contrariu de la so inmediata predecesora, la nueva reina caltuvo una vida llibre d'escándalos, y foi querida polos ingleses pola so modestia según polos sos tráxicos embaranzos.
Bouvresse
Bouvresse ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Adelaida de Saxonia-Meiningen
Reina y últimos años de vida
La ciudá australiana d'Adelaide foi nomada asina nel so honor.
Ancestros
Ancestros de Adelaida de Saxonia-Meiningen
Aphodius satellitius
Aphodius satellitius ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Aslcuéntrase nel paleárticu: Europa, Oriente Próximu y el Magreb.
Asociación de Baille y Danza Tradicional Filandón
Col nome d'Asociación de Baille y Danza Tradicional Filandón constituíse per tiempu indefiníu nel conceyu d'Uviéu una asociación con capacidá xurídica y plena capacidá d'obrar ensin ánimu de provechu.
L'Asociación de Baille y Danza Tradicional "Filandón", foi creada nel añu 1999 n'Uviéu, cola fin d'esparder el patrimoniu etnográficu de la nuesa rexón. Forma parte de la Federación Asturiana d'Agrupaciones Folclóriques (FAFA).
El Grupu cunta con un bayurosu repertoriu de bailles de toa Asturies, a lo suelto (xotes, muñeires, bailles corríos...), a lo agarrao (polkes, pasudobles, valses...), y dances de rueda, toos ellos tocaos con instrumentos tradicionales y voz.
thumb|right|300px
Actividaes
Les Actividaes que realiza el Grupu son:
- Muestra de Folclor
Exhibición de bailles, dances, ofrendes, ramos, tonada, etc., con traxes y instrumentos tradicionales
- Equipu d'investigación
Dedicáu a la busca y recobramientu exhaustivu y fidedignu de tradiciones, bailles y sones carauterísticos de los pueblos asturianos
- Xuegos tradicionales
Entamen xeres con xuegos tradicionales pa neños, como'l cascayu, la comba, el zapatu,... y tamién pa los mayores, como la rana, los zancos, el tiru cuerda, etc.
- Escuela de baille, danza y instrumentos
Onde participa xente de toles edaes, dende los cinco años n'adelante.
Actuaciones
Dende l'añu 2000 el Grupu vien realizando delles actuaciones: N'Asturies: ente otres na Vaqueirada d'Aristebano, Mercáu Tradicional de Porrúa, Folclor na Cai (Uviéu),... Fuera d'Asturies: en ciudaes como Zaragoza, Madrid, Vitoria, Lleón,... Ruurlo (Holanda) y Lorient (Bretaña)
República de los Montes del Cáucasu Septentrional
La República de los Montes d'El Cáucasu Septentrional (tamién conocida como República Montañesa o República de los Montañeses) (1917-1920) foi un Estáu efímeru del Cáucasu Norte. Incluyía la mayor parte de los antiguos oblasts de Térek y Daguestán del desapaecíu Imperiu rusu, que se correspuenden anguaño coles repúbliques y rexones de Chechenia, Ingusetia, Osetia del Norte - Alania, Kabardino-Balkaria, Daguestán y el Krai de Stávropol, toes parte de la Federación Rusa.
La superficie del Estáu foi d'aproximao 70 000 km², con una población d'alredor d'un millón de persones. La capital establecióse orixinalmente en Vladikavkaz pero treslladóse más tarde a Nazrán y finalmente a Temir-Jan-Shurá.
Historia
left|250px|thumb|Dirixentes de la República. El primer ministru [[Tapá Chermóyev apaez nel centru de la primer fila.]]
La Unión de Pueblos del Cáucasu Norte» crear en marzu de 1917, escoyéndose un comité executivu. El so presidente yera unu de los caudiellos del movimientu pa la lliberación nacional de los pueblos del Cáucasu Norte, Tapá Chermóyev. El territoriu adoptó la Constitución de Shamil (Nizam) de 1847 la y declaróse una república la, estableciéndose un Gobiernu independiente.