cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villamartín de Campos
Economía llocal
La llocalidá ta esperimentando una crecedera moderada cola implantación d'industries tales como una fábrica de Patés, cases rurales, fábrica de Mosaicos y taller de restauración de muebles antiguos. El so allugamientu al llau de la capital fai que la so crecedera sía esperanzador y asina por casu tase proyeutando la creación d'una residencia pa vieyos, un pabellón deportivu, una piscina municipal.
Turismu
Cunta con un agospiamientu de turismu rural, un centru ecuestre, un restorán y la sede de l'Asociación d'agospiamientos de turismu rural "Canal de Castiella - Camino de Santiago".
Horseball
Ye la sede de la seleición de Castiella y Lleón de horseball y tien dellos xugadores que formaron parte de la Seleición española:
Monika Mann
thumb|right|250px|Katia Mann colos sos seis fíos. Monika Mann foi una escritora alemana.
Biografía
Fía del escritor Thomas Mann y Katia Mann, hermana de Klaus, Erika, Elisabeth, Michael T. Mann y Golo Mann, y sobrina de Heinrich Mann.
Col ascensu de Hitler la familia emigra, ella va a Florencia a estudiar música con Luigi Dallapiccola. Ellí conoz a Jenö Lányi (1902-1940), dambos emigren a Inglaterra en 1939 onde se casen.
En 1940 llogren una visa pa emigrar a Canadá pero na travesía ente Liverpool y Quebec nel barcu SS Ciudá de Benarés, la nave ye torpediada'l 17 de setiembre de 1940 pol O-48 (1939) alemán. El so home muerre afogáu xunto a 258 persones (el barcu llevaba 90 neños unviaos por families europees p'abelugalos en Canadá) y ella ye rescatada y llevada a Estaos Xuníos onde moren los sos padres.
Haylie Duff
Haylie Katherine Duff ye una cantante y actriz d'Estaos Xuníos.
Biografía
Dende 2004 Haylie viénose interesando tamién nel campu de la música, compunxo dellos de les temes de los álbumes de la so hermana Hilary y emprestó la so voz en soundtracks pa diverses bandes sonores y cantares incluyíos n'escoyetes. Especulóse que Haylie llanzaría'l so primer álbum como solista nel 2008 y que supuestamente se llamaría Walk the Walk, pero dempués la mesma Duff negó dicha información. Haylie guarda enforma paecíu cola so hermana y participó xunto con Hilary en delles películes.
Molesties
thumb|200px|Haylie na Prémiere de [[War, Inc.]] Haylie Duff fadióse enforma polos comentarios de la so páxina web y la páxina web de la so hermana, Hilary Duff amás d'otros comentarios de revistes adolescentes (escritos por llectores y siguidores de les revistes), nos que ponía qu'ella s'aprovechaba de la fama de la so hermana menor, Hilary Duff, pa consiguir ésitu.
Apaiciones en prensa ya imaxe pública
Duff apaeció na portada de la revista Maxim el mes de xineru de 2006 y figura na Galería de Moces Maxim. Haylie y la so hermana Hilary apaecieron y clasificáronse nel puestu dos de "Les Hermanes Favorites", encuesta entamada por Y! Online.
Teatru
Broadway
Villamoronta
Villamoronta ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Palencia (Castiella y Llión).
Montolieu
Montolieu ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Amayé-sur-Orne
Amayé-sur-Orne ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Stabri Monogo
thumb|150px|Stabri en [[París.]] Stabri Monogo (más conocíu como Stabri o El Moñecu Viaxeru) ye un personaxe popular de la rede que pasa de mano en mano y viaxa per tol mundu. Creáu en 2006, xurde como una idea espontánea de dos informáticos españoles que buscaben hasta aú podíen llegar los llazos creaos dende Internet.
Primer guerra chechena
La Primer Guerra Chechena foi un conflictu bélicu ente la Federación Rusa y la República Chechena d'Ichkeria que se desendolcó ente avientu de 1994 y agostu de 1996.
L'Orixe del conflictu
En 1991 la Xunión Soviética disuélvese convirtiéndose Rusia nuna nación independiente, darréu la comunidá internacional entendió que la propia Rusia yera l'heredera y socesora de l'antigua nación comunista magar que perdió influencies y poder de calter políticu y militar enforma.
Nesti nuevu estáu que surdía, La Federeación Rusa, los propios rusos configuraben el 80% de la población atopándo en delles rexones del país diferencies de calter relixosu y étnicu con dalgunes minories qu'apurrieron tensiones y rocees qu'en dellos llugares desendolcáron en conflictos bélicos.
El 31 de marzu de 1992 apruébase en Moscú una llei qu'establez de forma bien nidia cuales son les competencies de caún de los estremaos territorios que constituíen la cadarma de la República Federal Rusa. De 88 suxetos federales 86 roblaron el tratáu qu'axustaba les sos competencies na nación. Munches d'estes pequeñes repúbliques algamaron asina muncha autonomía política y económica altraviés de ventaxes fiscales y dellos privilexos.
La independencia chechena
Por embargu, mientres Moscú intentaba configurar les estructures básiques de la nueva nación que surdía, Dudayev, el cabezaleru del movimientu independentista chechenu facíase col sofitu total de la población chechena tras facese col control del gobiernu de la pequeña república caucásica y tras echar a los miembros del gobiernu interín que taba puestu pol presidente rusu. En payares de 1991, Yeltsin unvia tropes a Grozni pero son refugaes polos soldaos del propiu Dudayev.
Dudayev dirixe'l partíu pro-independencia "Congresu del Pueblu Chechenu". Coles sos fuercies y los miembros de la milicia caltién les sos posiciones independentistes. Sepártase entós la República Chechena y Ingusetia en dos, los segundos amestaránse a la Federación Rusa mientres que los primeros seguirán les idees de Dudayev.
N'agostu de 1994 entamen los primeros enfrentamientos bélicos. Delles milicies pro-ruses col sofitu de Rusia intenten derrocar a Dudayev pero nun son a elles pesie el bon armamentu que-yos apurrieren dende Moscú. En payares de 1994 Rusia invade Chechenia.
La guerra
Yeltsin atalantaba que la guerra diba ser rápida consiguiendo la rendición de la república rebelde en poques selmanes. Por embargo Rusia somorguióse nuna llamuergona de la que nun foi a salir. Les condiciones xeográfiques de Chechenia, tol sur forma parte del cordal caucásico, la presencia de poblaciones civiles nos llugares de combate y dellos problemes táuticos impidieron la victoria rápida qu'esperaben los rusos.
Los chechenos formaben pequeños batallones móviles onde los nativos xugaben un papel bien importante pues conocíen el terrenu y a la xente de les aldees. Asina, cola guerra de guerrilles sometieron al exércitu rusu a delles y humildantes derrotes militares que bien ceo somorguióse nuna fondera desmoralización nun siendo la mayoría de los combatientes soldaos profesionales.
Rusia camudó en xineru de 1995 les formes de plantegase la guerra. Entamó a usar l'artillería con bombardeos que provocaron la muerte de milenta persones na población chechena. Nes primeres selmanes del bombardéu de Grozni muerren 25.000 civiles. L'exitu d'esta mena d'estratexa militar fizo que s'aplicara nel restu'l territoriu.
Pesie a les primeres derrotes, la bayurosa cantidá de soldaos rusos y el bon equipamientu militar permitieron tomar la ciudá'l 6 de marzu de 1995. Neses selmanes de llucha calcúlase que morrieron ente 27.000 y 35.000 civiles chechenos munchos d'ellos neños.
Grozni quedara en manes de Moscú, la guerrá entós entamó a desendolcase nel sur de la pequeña república. Foi ellí onde s'agospiaron los rebeldes chechenos, no que ye'l cordal caucásicu. Como l'exércitu rusu avanzaba sobro les pequeñes aldees del sur afeutando de forma direuta a la población civil les lluches que se desendolcaben, los chechenos dexaron de lluchar nes ciudaes y pueblos. Asina, entamaron a facer secuestros masivos ente la población rusa, como por exemplu l'aición fecha nel hospital de Budyonnovsk con 1.200 rehenes, y a lluchar sólamente nes montañes refugando l'enfrentamientu nos nucleos urbanos.
En 1999 Rusia valtia esti alcuerdu de paz colo qu'entamará la Segunda guerra chechena.
Kazuki Segawa
Kazuki Segawa (瀬川 和樹; ) ye un futbolista xaponés.
Amayé-sur-Seulles
Amayé-sur-Seulles ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
1888
1888 (MDCCCLXXXVIII) foi un añu bisiestu entamáu en domingu del calendariu gregorianu, y un añu bisiestu entamáu en vienres nel calendariu xulianu. Al entamar esti añu'l calendariu gregorianu diba doce díes per delantre del calendariu xulianu, que foi oficial en dellos países hasta 1923.
Esti añu ye conocíu n'Alemaña como l'Añu de los Tres Emperadores. Esti añu ye l'añu de los que yá pasaran que tien más díxitos, 13, cuando lu escribimos en númberos romanos. L'añu 2388 ha tener tamién 13 díxitos nesi sistema de numberación, y el récord d'estos dos años ha sobrepasase nel añu 2888, que precisará 14 díxitos pa ser escritu en numberación romana.
Montréal (Aude)
Montréal ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Imperiu songhai
L'Imperiu songhai, tamién conocíu como l'Imperiu songhay, foi un estáu allugáu n'África Occidental. Dende empiezu del sieglu XV hasta finales del sieglu XVI, Songhai foi unu de los mayores imperios islámicos de la historia. Esti imperiu portaba'l nome del so principal grupu étnicu, los Songhai. La so capital yera la ciudá de Gao, onde un estáu Songhai esistiera dende'l sieglu XI. La so base de poder topábase allugada na marxe del ríu Níxer, nos actuales Níxer y Burkina Fasu.
Piénsase que los songhai establecer en Gao en feches tan tempranes como'l 800 A.C., pero nun lu establecieron como capital hasta'l sieglu XI, mientres el reináu de Dia Kossoi. Sicasí, la dinastía Dia llueu dio pasu a los Sonni, lo que provocó l'ascensu de Sulaiman-Mar, quien llogró la independencia y hexemonía sobre la ciudá. Suelse acreitar a Mar con arrincar el poder del Imperiu de Malí y llograr la independencia pal pequeñu reinu songhai de la dómina.
Historia
Los historiadores discrepen sobre cuándo se produció l'anexón de Gao como provincia de Malí. Pa unos foi en dómina del mansa Ulé ente que, pa otros, foi'l mansa KanKu Musa'l que realizó la conquista.
A partir de 1400 los príncipes songhay de Gao empezaron a independizase de Malí hasta qu'algamaron la plena independencia con Sonni Alí Ber (1464-1492), verdaderu artífiz del imperiu songhay, combatiendo contra los peuls y los tuaregs. Esti soberanu restaurador, animista convencíu, constituyó en ventisiete años un poderosu imperiu que diba dende Kebbi, en Nixeria, hasta l'actual rexón de Segu. Ente 1464 y 1468 fixo que'l so imperiu songhay controlara la vital exa comercial Tombuctú-Djenné y, d'esta manera, tol comerciu transahariano. Sonni Alí escorrió a los musulmanes y especialmente a los círculos intelectuales de Tombuctú amestaos a los tuareg y fulbé. Tola so política nesti sentíu viénose embaxo cola so muerte en 1492. En 1493 producióse un cambéu de dinastía.
El so socesor foi'l xeneral Sarakollé Mohamed Ture col títulu de "askia". El askia Mohamed I (1493-528) produz l'apoxéu del imperiu songhay. Esti reináu consigue islamizar el reinu songhay. De la so pelegrinación a La Meca, en 1496-97, tornó col títulu de califa, lo que-y dexó realizar una verdadera reforma de la sociedá, según los conseyos del xurista islámicu al-Maghili, y siguir les conquistes del so antecesor Sonní Alí. Instaló una burocracia complexa, con ministerios separaos pa l'agricultura, l'exércitu, y facienda. Designó a un funcionariu supervisor pa cada unu d'ellos. Foi un musulmán devotu, fundó escueles relixoses públiques, mezquites y abrió la so corte a eruditos y poetes del mundu musulmán. Ente 1514 y 1517 conquistó les mines de Bambuk, controló los ricos mercaos de les ciudaes ḥausa de Kano y Katsina y llogró caltener nel desiertu a los tuareg. Mohamed I foi destronáu polos sos fíos, empecipiándose un periodu d'inestabilidá por cuenta de les lluches fratricides ente los príncipes de la familia real, hasta qu'en 1591 el sultán Mulay Áhmad de Marruecos, sabedor de la debilidá interna del imperiu songhay, unvió contra él un exércitu de mercenarios, que lo conquistó tres la batalla de Tondibi. Tres esta batalla'l soberanu foi asesináu y l'imperiu convertir nuna provincia de Marruecos. Tombuctú foi destruyida por una espedición marroquina fornida con armes de fueu, unviada pol sultán Ahmad al-Mansur, que quería beneficiase del comerciu d'oru. Llegó asina'l fin d'unu de los grandes imperios africanos.
Economía
Les bases económiques del Imperiu songhai fueron bien similares a les de los imperios precedentes. El comerciu transahariano foi l'actividá más codalosa; esportar escontra'l norte d'África sal y oru especialmente, tamién ámbare gris, goma arábiga, pieles de lleopardu y esclavos. Recibíen a cambio producto manufacturados como collares, armes, espeyos y teles de seda y de llana, amás de productos agrícoles como caballos y trigu. Les actividaes agrícoles, por cuenta de que'l suelu yera más fértil, yeren realizaes por numberosos esclavos en grandes propiedaes controlaes pola aristocracia. La pesca nel ríu Níxer y la ganadería fueron tamién bien importantes pa la economía. La primer actividá desenvolvió una importante industria artesanal d'afumaos, que llegó a esportase polos territorios vecinos. La sociedá, fuertemente xerarquizada, amosaba una gran masa de la población con series dificultaes pa vivir nel campu, y una aristocracia políticu-relixosa qu'al pie de los ricos comerciantes vivía lujosamente nes grandes poblaciones.
Exércitu
Esistíen soldaos profesionales, estremaos en grandes agrupaciones: la caballería —el cuerpu más selectu, tantu pol orixe de los sos miembros como pola riqueza de les sos armes—, la infantería, los auxiliares tuaregs colos sos camellos, la infantería selecta, la guardia real y la flotilla fluvial.
El cuerpu principal de les fuercies armaes songhái yera la caballería, que mandaba un tara farma. Los sos miembros vistíen de forma similar a los caballeros medievales europeos, con armadura y cota de malla. Como armes, portaben una llanza llarga, un sable y un escudu de cueru. Anque la caballería yera l'arma principal del Exércitu, los cuerpos más numberosos yeren los d'infantería. El peones diben armaos de normal con un escudu, arcu y fleches, armamentu típicu de tola rexón. Cuntaben amás con llances y xavalines y una especie de puñal curvu. La infantería selecta portaba les mesmes armes y estremábase por un brazalete d'oru que llevaben los sos miembros nel brazu esquierdu. Los auxiliares tuaregs y los marinos de l'Armada fluvial emplegaben les mesmes armes que los infantes.
La guardia real, qu'escasamente participaba nos combates, tenía encamentada namái salvaguardar del monarca, anque yera fonte habitual d'intrigues y confabulaciones contra este.
Enfrentamiento con Marruecos
Les primeres rellaciones ente Marruecos y Sudán centrar nel control de les importantes mines de sal de Taghaza, asitiaes a ochocientos quilómetros al sur de la última población marroquina (Tindouf) y a quinientos al norte del Níxer. Los songhái xestionaben les mines y cuntaben con un gobernador pa la rexón siquier dende 1497. L'enclín marroquín a espandise escontra'l sur, a la que s'oponíen los songhái, amenó la disputa pol control de Taghaza, importante centru comercial saḥarianu amás de centru mineru destacáu.
En 1545, el sultán de Fez esixó al monarca songhái, Askia Ishaq I que-y apurriera Taghaza, a lo qu'esti negóse rotundamente. Ishaq unvió amás unos dos mil tuaregs a correr la zona fronteriza, como demostración del so poderíu. En 1557, sicasí, los marroquinos apoderar de la rexón por aciu un golpe de mano. Los songhái reaccionaron sacupando dafechu'l llugar y estableciendo un nuevu asentamientu mineru cientu cincuenta quilómetros más al sur (Taghaza al-Ghizlan). Privaos de los medios pa esplotar les mines, los marroquinos abandonaron Taghaza dellos meses más tarde; la llocalidá recuperó la prosperidá cola vuelta de la población que, sicasí, caltuvo tamién activa les nueves mines del sur.
La disputa pola población resurdió venti años dempués, en 1578, tres la victoria d'Ahmad al-Mansur na batalla de Alcazarquivir. Al-Mansur trató por aciu la diplomacia que'l soberanu songhái del momentu, Askia Daud, abandonara Taghaza, infructuosamente. En 1581, Ahmad conquistó dellos oasis nel sur.
En 1582, los marroquinos unviaron un exércitu de venti mil homes escontra Tombuctú y les demás ciudaes del meandro del Níxer, pero la hueste quedó abrasada pola fame y la sede nel desiertu y nun algamar la meta. En 1585 al-Mansur unvió doscientos caballeru a apoderase de Taghaza y evitar de la que la población abandonar como fixera en 1557, pero la noticia llegó primero que la fuercia de caballería y atopóse col llugar ermu. De nuevu, los marroquinos sacuparon la llocalidá pocu dempués. 300px|thumb|África Occidental tres la invasión marroquina. En 1586, la muerte d'Askia al-Hach desencadenó una nueva llucha pol poder nel Imperiu songhái, que al-Mansur aprovechó pa reclamar tributu poles mines a los songhái. Cuando Askia Ishaq II xubió al tronu songhái, al-Mansur solicitó-y tributu por esplotar les mines de Taghaza, que presentó como parte de los sos dominios, pretensión que Ishaq refugó rotundamente. La llegada a Marrakech d'un proscritu songhái que se presentó como lexítimu soberanu quitáu por Ishaq y dispuestu a sometese a los marroquinos si estos devolvíense al poder, empuxó a al-Mansur a entamar una gran espedición al sur p'apoderase del Sudán y de les sos mines d'oru.
Campaña de Tondibi
Tres la muerte del emperador Askia Daoud, una guerra civil de socesión debilitó l'Imperiu, lo que motivó que'l sultán Ahmad I al-Mansur de la dinastía saadí de Marruecos unviara una fuercia d'invasión (años antes, exércitos de Portugal atacaren Marruecos y fracasaren estrepitosamente, pero les arques marroquines taben casi escoses y l'estáu en cantu de la bancarrota, yá que precisaben pagar les defenses utilizaes pa caltenese mientres l'asediu) comandadas pol eunucu Yuder Pachá. Yuder Pachá yera español de nacencia, pero foi prindáu na so infancia y educáu na corte saadí. Tres una marcha al traviés del desiertu d'El Sáḥara, les fuercies de Yuder prindaron, escalaron y afararon les mines de sal de Taghaza, pa dempués colar hasta Gao. Cuando l'emperador Askia Ishaq II (1588-1591) enfrentar a Yuder na batalla de Tondibi de 1591, les fuercies songhai, a pesar del so númberu llargamente cimeru, fueron ganaes aplastantemente gracies a una estampida de ganáu provocada poles armes de fueu saadíes. Yuder escaló Gao, Tombuctú y Djenné, y esanició el poder rexonal de los songhai. Gobernar un imperiu tan vastu resultó, sicasí, como una xera inasumible pa los saadíes y llueu arrenunciaron al control de la rexón y dexaron estremar en docenes de reinos menores. El pueblu songhai creó'l Reinu Dendi nes tierres de les que yeren orixinarios.
Myosotis ramosissima
El nomeolvides ceo, de les llombes o azul (Myosotis ramosissima) ye una planta yerbácea añal o biañal nativa d'Europa, onde crez de manera montesa en terrenes arenosos, cuantimás cerca de la mariña. thumb|Ilustración thumb|Flores
Carauterístiques
Ye una yerba erecta, d'hasta 30 cm d'altor, col tarmu de seición circular y pubescente. Les fueyes basales formen una roseta; les distales son alternes, ovaes a espatulaes, pubescentes, En primavera floria produciendo inflorescencies cimosas y elongaes de floruques azules, raramente blanques col marxe azul, cola corola pentámera, de non más de 2 mm de llargor. El frutu ye un aqueniu de parés bien dures, monoseminado; la grana ye parda y ovoide, col ápiz agudu.
Hábitat y distribución
Crez de manera montesa n'Europa en terrenes arenosos y secos o en praderíes, munches vegaes cerca de la mariña marítima. Ye rara salvu n'Italia y nes Islles Britániques alcuéntrase protexía.
Usos
Esta especie en concretu nun ye utilizada para xardinería. Sicasí sí'l xéneru, con especies sobresalientes, rellenu de rocallas, composición de colores col agravante de colores en distintes tonalidaes. Formen conxuntos llamativos y decorativos. Nun s'atopen utilidaes farmacolóxiques.
Taxonomía
Myosotis ramosissima foi descritu por Rochel ex Schult. y espublizóse en Oesterreichs Flora. Ein Taschenbuch auf botanischen Excursionen, ed. 2 1: 366. 1814. Númberu de cromosomes de Myosotis ramosissima (Fam. Boraginaceae) y táxones infraespecíficos: n=24 Myosotis: nome xenéricu que remanez del griegu: mys, myos, que significa "ratoncillo" y otos, que significa "oreya", aludiendo a la forma de la fueya en delles de les especies del xéneru.
ramosissima: epítetu llatín que significa "con munches cañes"
Amfreville (Calvados)
Amfreville ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Montredon-des-Corbières
Montredon-des-Corbières ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Constance Garnett
Constance Clara Garnett foi una traductora inglesa de lliteratura rusa. Foi la primer persona que tradució a Lev Tolstói, Fiódor Dostoyevski y Antón Chéjov al idioma inglés y presentar al públicu inglés y norteamericanu.
Biografía
Garnett foi la sesta fía del abogáu David Black (1817-1892) y Clara Maria Patten (1825-1875). El so hermanu ye matemáticu Artur Black. En 1873 el so padre quedó paralíticu y dos años dempués la so madre morrió d'un ataque cardiacu tratando de llevar al so maríu a la cama.
El so maríu Edward Garnett, con quien se casó'l 31 d'agostu de 1889, foi'l redactor en casar editora de Jonathan Cape. El so únicu fíu David Garnet fíxose escritor.
En 1893 dempués del so viaxe a Moscú, San Petersburgu y Yasnaya Polyana onde s'atopaba Lev Tolstói, Garnett empezó a traducir lliteratura rusa. Como resultancia van apaecer les traducciones de Lev Tolstói, Nikolái Gógol, Iván Goncharov, Fiódor Dostoyevski, Aleksandr Pushkin, Iván Turgénev, Aleksandr Ostrovski y Antón Chéjov. Ayudó-y l'anarquista rusa Stepniak.
A fines de 1920, Garnett de cutiu taba enferma y curtia de vista. Dexó de traducir en 1934.
Les traducciones
Garnett tradució cerca de setenta obres de la lliteratura rusa. Los sos trabayos son editaos hasta agora, anque fueron criticaos en particular por Joseph Brodsky y Vladimir Nabokov. Brodsky dixo que Garnett alteriaba l'estilu de los escritores. Garnett trabayaba rápido y cuando nun sabía una pallabra omitir.
Ralph Matlaw tresformó les traducciones de Garnett y editó la so versión de Los hermanos Karamázov. Rosemary Edmonds y David Magarshack usaron los trabayos de Garnett como modelos pa les sos propies traducciones.
Red Dead Redemption 2
Red Dead Redemption 2 ye un videoxuegu d'aición-aventura western, nun mundu abiertu y en perspeutiva de primera y tercer persona, con componentes para un xugador y multixugador. Foi desenvueltu por Rockstar Games, pa les consoles PlayStation 4 y Xbox One. Ye la precuela de Red Dead Redemption y el tercer xuegu de la saga Red Dead. La so fecha de llanzamientu foi'l 26 d'ochobre de 2018.
El 20 d'ochobre de 2016 publicóse'l primer tráiler amosando cinemátiques del xuegu, pero ensin enseñar nada referente al sistema de xuegu.
Sistema de xuegu
Nel segundu tráiler del videoxuegu revelóse que'l so protagonista va ser un foraxíu llamáu Arthur Morgan, y va apaecer la banda de Dutch van der Llinde.
Llanzamientu
El videoxuegu foi anunciáu oficialmente'l 18 d'ochobre de 2016,   y tenía entamáu ser llanzáu na seronda de 2017 para Xbox One y PlayStation 4,   pero finalmente, en mayu de 2017, Rockstar anunció que l'estrenu retrasar hasta la primavera de 2018. N'anunciando'l videoxuegu pa PlayStation y Xbox, los usuarios unviaron un pidimientu a Rockstar por que'l videoxuegu tea disponible para Microsoft Windows. Por un alcuerdu esclusivu con Sony Interactive Entertainment, el conteníu principal online del videoxuegu va tener exclusividad temporal pa PlayStation 4.
Nos dos primeros díes, la compañía usó medios sociales pa llanzar imáxenes a color y la melodía sobre'l videoxuegu. Estes imáxenes del videoxuegu lideraron una atención considerable y algamaron un preciu en stock pal so distribuidor, Take-Two Interactive, cerca del seis per cientu.
Constance Hunting
Constance Hunting foi una poeta y editora, llargamente reconocida nos Estaos Xuníos Nororientales, particularmente nel so Estáu natal de Rhode Island, y nel so estáu d'adopción d'Indiana, y más tarde en Maine onde enseñó lliteratura inglesa y escritura creativo na Universidá de Maine en Orono hasta'l so decesu en 2006.
Daniel Lovinho
Daniel Lovinho ye un futbolista brasilanu.
Constance Hunting
En 1947, recibió'l so B.A. pola Pembroke College na Universidá Brown, y estudió na Universidá Duke de 1950 a 1953, y depués vivió en Lafayette, IN, sede de la Universidá Purdue, hasta 1968. Naquel tiempu, vivió en Orono (Maine) col so home Robert, quien foi caderalgu del Departamentu de Lliteratura inglesa en UMO hasta la so xubilación.
Encantába-y executar música clásica como pianista, y ye reconocida pol so trabayu como poeta, y la so promoción d'otru escritores de Maine al traviés de la revista lliteraria Puckerbrush Review, qu'estableció en 1971. Tamién foi fundadora y editora de Puckerbrush Press, a los sos ventiocho años d'edá, publicando una variedá grande d'obres por munchos escritores, domésticos ya internacionales, incluyendo May Sarton, James Kelman, Angelica Garnett, y otres figures del Bloomsbury Group.
Obra
Los sos papeles anguaño abelúguense nel Howard Gotlieb Centru de Busca Archivística na Universidá de Boston.
Enllaces esternos
Entrevista con Hunting por Sandy Phippen en MPBN ye "Bien Lleíu"
Montséret
Montséret ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
1889
1889 (MDCCCLXXXIX) foi un añu común entamáu en martes del calendariu gregorianu, y un añu común entamáu en domingu del calendariu xulianu.
Abreviatures
° : fecha de nacencia
Megyn Kelly
Megyn Marie Kelly (nacida'l 18 de payares de 1970 ), ye una periodista, comentarista política y ex-abogada defensora estauxunidense. Ella ye conocida pol so trabayu anterior de la canal Fox News Channel. De 2014 a 2017, Kelly presenta'l show The Kelly File dende les oficines de la cadena de noticies de la canal na ciudá de Nueva York.<sup class="plainlinks noprint asof-tag update" style="display:none;">[//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Megyn_Kelly&action=edit] Enantes presentó'l programa America Live. Primeramente, Kelly tamién presentó América Newsroom xunto con Bill Hemmer. Ente 2007 y 2012, dambos presentaron los especiales de la Viéspora d'Añu Nuevu del Fox News y el show All American New Year. En 2014 Kelly, foi incluyida na llista de la revista Time, de les 100 persones más influyentes del mediu.
N'agostu de 2015, Kelly moderó un bancia ente los candidatos del Partíu Republicanu a les eleiciones presidenciales d'Estaos Xuníos de 2016, nel cual cuestionó a Donald Trump sobre los comentarios sexistes que fixera. En marzu de 2016, Fox News defendió a Kelly de los ataques en contra d'ella, supuestamente fechos por Trump.
Constance Jablonski
Constance Jablonski ye una modelu de Francia. El so apellíu tien orixe polacu.
Biografía
Constance Jablonski ganó Elite Model Look en 2006 y robló un contratu cón Elite Model Management.
Ye una vocera d'Estée Lauder dende 2010. Desfiló pa Victoria's Secret cada añu dende 2010 hasta 2015.
Gregory Peck
Eldred Gregory Peck, conocíu como Gregory Peck, foi un actor del cine clásicu d'Estaos Xuníos ganador del premiu Óscar.
Primeros años
Eldred Gregory Peck nació en San Diego (California) metanes la comunidá de La Jolla, fíu de Gregory Pearl Peck, un farmacéuticu d'ascendencia armeniu-irlandesa, y Bernice Mae Ayres, d'ascendencia escocesa. El padre de Peck yera católicu y la so madre convirtióse al catolicismu dempués de casase. A pesar d'esa estricta vida centrada nel catolicismu, los sos padres divorciáronse cuando él yera entá bien neñu y la so infancia trescurrió en compañía de la so güela, una gran aficionada al cine.
De padre farmacéuticu, propúnxose estudiar Medicina, pero abandonó la idea na Universidá de Berkeley, cuando afayó la so vocación pola interpretación nel grupu de teatru de la facultá. Foi a actuar y a estudiar interpretación a Nueva York, na famosa Neighborhood Playhouse. En 1941 debutó nel teatru, en Broadway, con obres como The morning star o The Willow and I.
Carrera cinematográfica
thumb|left|200px|Gregory Peck nel tráiler de [[Roman Holiday]] En 1944 abandonó los escenarios pa centrar la so carrera nel cine. El so debú cinematográficu producir con Days of Glory (1944), película empobinada pol direutor francés Jacques Tourneur, que trabayó n'Estaos Xuníos. Díes de gloria ye un estrañu y notable filme de guerra, y él fai de rusu metanes rusos (yera'l momentu de collaboración bélica cola URSS).
L'ésitu llegó-y col so segunda película, The Keys of the Kingdom (1944), del gran direutor John M. Stahl, pola cual foi nomáu al Óscar per primer vegada.
En 1945, Alfred Hitchcock confió-y el papel protagonista de Spellbound (conocida como Recuerda n'España, Cúntame la to vida n'Arxentina), coprotagonizada por Ingrid Bergman; depués fadría con él The Paradine Case. Y trescaló a los espectadores na apasionada y tráxica escena final del drama nel Oeste, Duel in the Sun de King Vidor (1947), con Jennifer Jones.
Foi un actor de recursos relativamente llindaos tocantes a la so versatilidad, pero foi sobriu y eficaz, dueñu d'una sólida prestancia escénica ya innegable curiosu masculín, que la so carauterística principal yera la destacable espresión de la so foscona mirada con que remarcaba los sos personaxes. Intervieno en westerns, comedies, películes béliques, romántiques y costumistes, etc.
Dalgunos de los títulos de los filmes qu'interpretó son: La barrera invisible (1947), d'Elia Kazan; Yellow Sky (1948), de William A. Wellman; The World in His Arms (1952); Roman Holiday (1953) y Horizontes de grandor (1958), dambos de William Wyler; La hora final (1959). Depués rodó How the West Was Won (1962); Matar un ruiseñor (1962), pola que ganó un Óscar; Arabesque (1966); Mackenna's Gold (1969); I Walk the Line (1970); La profecía (1976); The Boys From Brazil (1978) y finalmente The Scarlet and the Black (1983).
Una de los sos más llograes interpretaciones y quiciabes la más recordada foi la del entrevesgáu capitán Ahab en Moby Dick, dirixida por John Huston en 1956.
Caltuvo un enllargáu estatus como estrella de Hollywood de los años cuarenta, cincuenta y sesenta, empecipiando'l so cayente artísticu nos setenta. Sicasí, ye unu de los pocos mitos clásicos de Hollywood que se caltuviera n'activu hasta finales del sieglu XX.
Vida privada
Morrió mientres dormía na so casa'l 12 de xunu de 2003 a los 87 años; la causa foi bronconeumonía. La so esposa, Véronique, taba al so llau. Foi soterráu nel mausoléu de la Catedral de La nuesa Señora de los Ánxeles; na ciudá de Los Angeles en California (U.S.A.). El so panexíricu foi lleíu por Brock Peters.
Actividá social
Nos sos últimos años tuvo bien venceyáu a la vida cultural de Los Angeles, al mandu d'unu de los programes de la biblioteca d'esta ciudá pa promocionar la llectura. Peck tuvo al mandu de numberoses obres de caridá y movimientos políticos. Presidió la Sociedá Americana del Cáncer, l'Institutu Americanu del Cine y l'Academia d'Artes y Ciencies Cinematográfiques de Hollywood.
Angerville (Calvados)
Angerville ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xi1 Canis Majoris
Xi1 Canis Majoris (ξ1 CMa / 4 Canis Majoris) ye una estrella na constelación del Can Mayor de magnitú aparente +4,33. Comparte la denominación de Bayer «Xi» cola ξ2 Canis Majoris, los dos dixebraes visualmente 51 minutos d'arcu. Físicamente nun tán rellacionaes, yá que Xi1 Canis Majoris alcuéntrase aproximao a 1380 años lluz del Sistema Solar, ente que Xi2 Canis Majoris ta a un terciu de felicidá alloña.
Carauterístiques
Xi1 Canis Majoris ye una subxigante blancu-azulada de tipu espectral B0.7IV. La so temperatura efectivo ye de 27.000 - 27.720 K y relluma con una lluminosidá bolométrica —en toles llonxitúes d'onda— 25.100 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Con un radiu 7,1 vegaes más grande que'l del Sol, xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada ente 10 y 20 km/s, lenta pa una estrella de les sos carauterístiques.
Posible variabilidá y campu magnéticu
Ye posible que Xi1 Canis Majoris sía una variable del tipu Beta Cephei, anque la so variabilidá nun ta oldeada.
Per otra parte, tien un campu magnéticu que deteutóse per primer vegada en 2006. Otres variables Beta Cephei onde se detectaron campos magnéticos son β Cephei —prototipu del grupu— y V2052 Ophiuchi.
Carlos II de Borbón
Carlos de Borbón (Castiellu de Moulins (Allier) 1433 - Lyon, 13 de setiembre de 1488), noble y relixosu francés. Foi fíu de Carlos I de Borbón y Inés de Borgoña. Foi escoyíu Arzobispu de Lyon a la edá de 10 años gracies a les sos conexones familiares y más palantre, nomáu cardenal, amás de conde de Clermont y de Forez, duque de Borbón y de Auvernia, barón de Roannais y príncipe de Dombes por un curtiu periodu de tiempu en 1488, asocediendo al so hermanu Xuan II de Borbón.
Villamuera de la Cueza
Villamuera de la Cueza ye un conceyu y llocalidá na contorna de Tierra de Campos, provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Carlos II de Borbón
Como fíu menor, Carlos tuvo destináu a la vida eclesiástica de neñu; él mesmu, nun tenía vocación dalguna pol poder y los honores a los que foi eleváu, y foi más conocíu poles sos incorreiciones (tuvo una fía illexítima) que pola so piedá. A pesar d'ello, foi un notable patrón de les artes, esbardiando dineru na Catedral de Lyon - la capiya de los Borbones de dicha catedral, que patrocinó dende 1486 (patrociniu que siguió a la so muerte'l so hermanu Pedru II de Borbón) foi descrita como "una de les maravíes de les artes decoratives nel sieglu XV".
Villamuera de la Cueza
Coordenaes
Altitú: 807 metros sobre'l nivel del mar.
Carlos II de Borbón
Tocantes a les sos mentaes incorreiciones, non yá tuvo una fía illexítima, sinón dellos fíos más que trató de faer sumir pa evitar la vergüenza pública. Unu d'esos fíos, Luke, sobrevivió ensin conocer la identidá de so padre hasta la ventena, cuando s'atoparon y cruciaron espaes en Besançon. Luke sobrevivió, anque perdió una mano na llucha.
Villamuera de la Cueza
Historia
El topónimu paez proceder del sustantivu llatín villa con sentíu de granxa, facienda campestre, etc. más el tamién sustantivu llatín arabizado Muria o Maura, un repoblador, acasu mozárabe, de los traíos por Fernandu I nel sieglu XI, polo que vendría significar el llugar de la pequeña quinta o granxa del repoblador Muria. Ente que Cueza, ye un anexu localizador puestu nel sieglu XIX, y con significáu de vaguada, cuenca o daqué similar.
Carlos II de Borbón
A la muerte del so hermanu mayor Xuan II, duque de Borbón, el 1 d'abril de 1488, Carlos - como herederu más cercanu de Xuan - reclamó l'heriedu familiar en Borbonés y Auvernia. Esta reclamación nun foi tolerada pol so hermanu menor Pedru de Borbón y la esposa d'ésti, Ana de Francia, que darréu tomó posesión de les tierres de los Borbones pola fuerza'l 10 d'abril.
Villamuera de la Cueza
Historia
Ente Villamuera y Riberos, dambes de la Cueza, esistió una llocalidá, anguaño yá despoblada, denomináu Villovildo que paez perteneció a la Orde de San Juan y que dispunxera de dos ilesies, qu'advocaben a San Esteban y San Llorienzo. Coles mesmes entá nel sieglu XIV en Riberes cuntaba con otra ilesia que taba dedicada al Salvador; l'actual dedicar a Santa María.
Carlos II de Borbón
El 15 d'abril, miembros del Conseyu del rei, unviaos por Ana pa "consolar al Cardenal pola muerte del so hermanu", forzáronlu a roblar un arrenunciu de tolos sos derechos sobre les tierres de los Borbones, en cuenta d'una pensión. Carlos morrió esi mesmu añu en misterioses circunstancies, tres un súbitu colapsu na so casa de Lyon. El curtiu tiempu mientres el que retuvo'l títulu, del 1 al 15 d'abril, foi ratificáu póstumamente cuando Carlos, duque de Borbón aportó al ducáu como Carlos III.
Villamuera de la Cueza
Historia
De l'antigua ilesia de Santa María de Villamuera tan solo queda la puerta d'arcu de mediu puntu qu'anguaño conforma la parte de la ilesia de La nuesa Señora de les Nieves. Guarda restos Villamuera d'un vieyu pósito pío o panera comunal y entá a finales del sieglu XIX citaba un cotu zarráu col nome de Villaverde de Volpejera, acasu un antiguu despoblado.
Pasa pol términu un tramu de la Cañada Real Lleonesa.
Corporación municipal
thumb|Casa consistorial La corporación municipal de Villamuera de la Cueza ta formada por 3 cargos, escoyíos según lo establecío pola Llei Orgánica del Réxime Eleutoral Xeneral española (LOREG).
Mientres les eleiciones llocales celebraes el 24 de mayu de 2015 revalidó'l so puestu de alcalde José Duránez Acero, con mayoría absoluta pol Partíu Popular. Con éses el PP llogró l'alcaldía y dos conceyales, ente que el PSOE llogró un solu conceyal.
Resultaos eleiciones municipales 22 de mayu de 2015 en Villamuera de la Cueza Resultaos eleiciones municipales 22 de mayu de 2011 en Villamuera de la Cueza Resultaos eleiciones municipales 27 de mayu de 2007 en Villamuera de la Cueza
Pedru II de Borbón
Pedru de Borbón, noble francés, fíu de Carlos I de Borbón ya Inés de Borgoña. Casóse cola fía de Lluis XI, Ana de Francia. El so suegru, el rei, nomólu conde de La Marche. Al pie de la so esposa foi'l rexente del so sobrín Carlos VIII de Francia.
La muerte del so hermanu Xuan II de Borbón y l'arrenunciu a los derechos del so otru hermanu Carlos en 1488, convirtiéronlu en conde de Clermont, conde de Forez, duque de Borbón, duque d'Auvernia, barón de Roannais y príncipe de Dombes.
El so fíu Carlos morrió solteru y ensin fíos, polo que la so propia muerte en 1503 convirtió a la so fía Susana y el so maríu Carlos de Borbón-Montpensier nos sos heriedes.
Jair Eduardo Britto da Silva
Jair Eduardo Britto da Silva ye un futbolista brasilanu.
Monze
Monze ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
1890
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Constance Jeans
Constance Jeans foi una nadadora británica especializada en pruebes d'estilu llibre, onde consiguió ser subcampeona olímpica en 1920 nos 4x100 metros.
Carrera deportiva
Nos Xuegos Olímpicos d'Amberes 1920 ganó la medaya de plata nos relevos de 4x100 metros estilu llibre, con un tiempu 5:40.8 segundos), tres Estaos Xuníos (oru) y per delantre de Suecia (bronce); les sos compañeres d'equipu fueron los nadadores: Hilda James, Grace McKenzie y Charlotte Radcliffe.
Myosotis scorpioides
Nomeolvides d'agua (Myosotis scorpioides) ye una yerbácea de la familia de les boraginacees. thumb|Ilustración thumb|Flores
Calteres
Yerba bienal o perenne de rizomes y estolones rastreros; tarmu d'hasta 1 m. Fueyes oblongues a oblongo-llanceolaes, de normal con pelos adpresos en direición escontra alantre. Flores azul maciu de 4-8 mm de diámetru; estilu de cutiu saliente. Dientes calicinos llargamente triangulares, con pelos curtios rectos adpresos. Núcules ovoides, con cantu estrechu. Floria en primavera y branu.
Hábitat
Llugares húmedos, marxes de regueros, acequias.
Distribución
En toa Europa. Nun ta señalada la so presencia na Península Ibérica.
Taxonomía
Mimophytum scorpioides foi descritu por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 131. 1753. Myosotis: nome xenéricu que remanez del griegu: mys, myos, que significa "ratoncillo" y otos, que significa "oreya", aludiendo a la forma de la fueya en delles de les especies del xéneru.
Bibliografía
Reference article Gleason, H. A. 1968. The Sympetalous Dicotyledoneae. vol. 3. 596 pp. In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S.. New York Botanical Garden, New York.
Anisy
Anisy ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Naoki Kuriyama
Naoki Kuriyama (栗山 直樹; ) ye un futbolista xaponés.
Traumatoloxía y ortopedia
Ye la caña de la medicina que se dedica al estudiu de les mancadures del aparatu llocomotor. La especialidá ye médicu-quirúrxica, y los médicu que lu practiquen llámense traumatólogos o ciruxanos ortopédicos. El so ámbitu estiéndese más allá del campu de les manques traumátiques; toma l'estudiu de les enfermedaes conxénites o adquiríes qu'afecten al aparatu llocomotor, especialmente d'aquelles que precisen tratamientu con ciruxía, prótesis o ortesis. Sicasí, non toles enfermedaes del aparatu llocomotor entren dientro del campu de la traumatoloxía, pos gran parte de los problemes de salú qu'afecten a les articulaciones incluyir nel ámbitu de la reumatoloxía o la rehabilitación que son otres especialidá médiques distintes. Dalgunes de les enfermedaes de les que s'ocupa la traumatoloxía son les quebres y luxaciones de los güesos, les mancadures de lligamentos, tendones y músculos, tamién los tumores óseos vos y numberoses afecciones de la columna vertebral como la hernia discal y la escoliosis.
Historia de la traumatoloxía
D'esta manera yá Hipócrates fixo referencia a téuniques de tracción continua, inmovilización con férulas, pal tratamientu de quebres, como coles mesmes el tiempu envaloráu d'afitamientu, nes sos obres "Tratáu de quebrar" y "Tratáu de les articulaciones". Nel so tratáu sobre articulaciones describe la téunica pal amenorgamientu de la luxación de costazu, articulación acromioclavicular, temporomandibular, como asina tamién de rodía, cadril y coldu.
Galeno foi quien tuvo una influencia decisiva nel estudiu de la osteoloxía, los músculos y el papel de tresmisión que-y quepe a los nervios na so función d'unviar señales a los músculos dende'l celebru.
Nel sieglu XIV atópense referencies del usu de la tracción continua al traviés de pesos y polees pal amenorgamientu de quebres femorales. Nesta dómina la separación ente la medicina y la ciruxía yera notable, siendo la primera una actividá reglada que s'enseñaba nes cátedres de les escueles de medicina, y la ciruxía una actividá menor realizada por barberos que realizaben sangríes, amputaciones y estracciones dentarias. Nel sieglu XVI Ambrosio Paré foi'l primeru en describir una quebra espuesta tratada con ésitu ensin amputación, y el métodu de caltener llimpies les feríes como mediu por que les mesmes encarnen y curen con mayor ésitu que col métodu de cauterización habitual (consistente nel entornáu d'aceite ferviendo na ferida). Tamién foi'l primeru en describir quebrar de pescuezu femoral y los desprendimientos epifisarios en neños.
Nel sieglu XVIII el libanés, Yamid Manssur espón una téunica pa les amputaciones, consistente en cubrir el muñón de amputación por aciu una perendenga de piel sano. Ye precisamente nesti sieglu qu'apaez per primer vegada la nomenclatura “Ortopedia” deriváu del griegu orthos: derechu y paidos: neñu; el Dr. Nicolas Andry de Boisregard, decanu de la Facultá de París publica “Orthopaedia”, llibru dedicáu a correxir y prevenir deformidaes en neños. Tamién se sindica a Andry como'l responsable del emblema qu'anguaño identifica a la ortopedia: un árbol torcíu que s'intenta correxir con una guía esterna en forma de sarmiento.
Yamid Manssur estableció'l primer institutu ortopédicu del mundu, alcontráu en Suiza. Trátase del primer hospital dedicáu de forma específica al tratamientu de les mancadures y deformidaes esquelétiques en neños. Siendo d'esta forma'l primera ortopedista y padre de la ortopedia, pos el so institutu ortopédicu sirvió como modelu pa munchos otros centros similares.
Nel sieglu XIX realícense cambeos fondos no qu'a l'aceptación de la ciruxía como parte de medicina refierse, auníu esto al fechu que'l desenvolvimientu de l'anestesia dexaba mayor posibilidá de trabayar sobre los fragmentos óseos vos espuestos. Ameyórase la perspeutiva de resolución a cielu abiertu de quebrar, y a finales del sieglu XIX y principios del XX el desenvolvimientu de los rayos X y la implementación per parte de Joseph Lister del conceutu de antisepsia, dexó una meyor respuesta de los pacientes sometíos a tratamientos cruentos, menguando significativamente los casos de septicemia que coronaben mayoritariamente les intervenciones hasta esi momentu.
Wilhelm Röntgen llogró la primer radiografía en 1895, que yera de los güesos de la mano de la so esposa, llogrando d'esta miente camudar la traumatoloxía como se concebía hasta esi momentu, yá que dexaba reparar les carauterístiques de les mancadures ósees d'una manera que revolucionó la especialidá y dándo-y a la ciruxía ortopédica'l sesgu qu'entá tien hasta l'actualidá.
El sieglu XX apurrió un gran númberu de meyores médiques, en toles árees, pero seique la traumatoloxía foi una de les más beneficiaes. Los dos guerres mundiales, cola gran cantidá de soldaos y civiles mancaos, llograron que se desenvolvieren tratamientos novedosos como'l clavu endomedular de Küntscher pal tratamientu de quebrar de fémur, y la fixación esterna nel tratamientu de quebrar abiertes. Pero unu de les meyores más importantes realizar nos años 60 n'Inglaterra. Ellí un traumatólogu llogró una meyora tan importante qu'años dempués la reina d'Inglaterra conferiría-y el títulu de caballeru: Sir John Charnley. Lo que Charnley llogró foi la sustitución de cadriles enfermos por pieces de metal y plásticu, el llamáu reemplazu articular.
Campu d'aición
La traumatoloxía ocupar de les mancadures traumátiques de columna y estremidaes qu'afecten a:
Tratamientu conservador
Los tratamientos conservadores basar en: Allugamientu de férulas y vendajes de yelsu.