cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Encinillas
Demografía
La so cercanía a la capital fizo que nos últimos años la crecedera fuera sosteníu ya importante, triplicándose la población (entá escasa) dende 2001
Ver tamién
thumb|left|Casa consistorial thumb|left|Ilesia de San Vicente Mártir
Malacoptila mystacalis
Malacoptila mystacalis, tamién denomináu bigotudu canoxu y bolio de bigote, ye una especie d'ave piciforme de la familia Bucconidae que vive en Suramérica noroccidental.
Distribución
Atópase nos montes húmedos de Colombia y Venezuela.
Malacoptila fusca
Malacoptila fusca, tamién denomináu bigotudu pechiblanco y bolio de pechu blancu, ye una especie d'ave galbuliforme de la familia Bucconidae que vive en Suramérica.
Descripción
El buco pechiblanco mide alredor de 18 cm de llargu. Los sos partes cimeros son de color pardu chiscaes con múltiples llixos blancos, ente que les sos partes inferiores son ablancazaes veteadas en marrón. Presenta una banda horizontal blanca na parte cimera del pechu y un llurdiu blancu na base del picu. El so robezu picu ye de color naranxa y tien la punta curvada escontra baxo.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Brasil, Colombia, Ecuador, la Guayana francesa, Guyana, Perú, Surinam y Venezuela.
El so hábitat natural ye la selva húmeda de rexones baxes.
Plateau d'Hauteville
Plateau d'Hauteville ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Universidá de Texas A&M
thumb|El campanariu na ciudá universitaria. La Universidá de Texas A&M (n'inglés, Texas A&M University), A&M o 'TAMU ye una universidá pública que s'alcuentra en College Station, Texas, Estaos Xuníos. Ye la sesta universidá más grande de los Estaos Xuníos. La matrícula d'A&M pa la seronda de 2011 yera de más de 50.000 dólares.
Felleries
Felleries ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tienda
right|thumb|250px|Tienda en [[Xapón.]] Una tienda ye un establecimientu físicu o virtual nel que la xente pue mercar bienes a cambéu de dineru.
Anguaño, dientro'l mundu de la teunoloxía, esisten tiendes esclusivamente virtuales, munches suelen espardese faciendo un sitiu web u l'usuariu pue mercar los productos de forma virtual. Delles tiendes namái ufierten la posibilidá de ver el so catálogu, restrixendo la merca a la tienda física.
Les tiendes puen dedicase a vender un productu determináu como ropa o comida, o ampliar el so catálogu a estremaos productos.
Amás de les tiendes en sí mesmes, esisten llugares conocíos como centros comerciales u munches tiendes (llocales comerciales) s'axunten nun recintu peslláu.
Tasmannia stipitata
Tasmannia stipitata, ye un arbustu de planta fanerógama perteneciente a la familia Winteraceae.
Distribución
Alcuéntrase na selva tropical de los montes templaos de la Meseta Norte de Nueva Gales del Sur, Australia.
Descripción
Les fueyes son fragantes, estrechu-llanceolaes a estrechu-elíptiques, de 8-13 cm de llargu. Con bagues escures azulaes a malves que siguen a les flores en arbustos femeninos. La especie ye dioica, con flores masculines y femenines en plantes separaes.
Usu culinariu
La calidá culinaria de T. stipitata reconocer a mediaos de la década de 1980 pol horticultor Peter Hardwick, quien-y dio'l nome de 'pimienta Dorrigo', y Jean-Paul Bruneteau, de siguío, chef de Rowntrees Restaurant, de Sydney. Ye principalmente collechada montés del Pandu Norte de Nueva Gales del Sur. Pimienta Dorrigo tien una nota amaderada picante nes fueyes y frutes / semilla. El sabor picante caliente derivar de poligodial, un componente d'aceite esencial, común a la mayoría de les especies de la familia.
Taxonomía
Tasmannia stipitata describióse por (Vickery) A.C.Sm. y espublizóse en Taxon 18: 287. 1969.
Baeometra uniflora
Baeometra ye un xéneru monotípicu de plantes yerbácees, perteneciente a la familia Colchicaceae. La so única especie: Baeometra uniflora (Jacq.) G.J.Lewis ye orixinaria de la Provincia del Cabu en Sudáfrica.
Descripción
Ye orixinaria d'África del Sur, onde se-y llama comúnmente'l lliriu escarabayu por cuenta de les marques escures nos tépalos. La única especie describióse, como Baeometra columellaris, pol botánicu británicu Salisbury en 1812, pero en realidá fuera afayada y descrita yá en 1793, pintada pol botánicu austriacu Jacquin como Melanthium uniflorum. El nome correutu de la especie foi resuelta d'esta forma en 1941 pol botánicu sudafricano Gwendoline Joyce Lewis pa ser Baeometra uniflora (Salisb.) G.J.Lewis. L'epítetu significa en realidá "flor simple", que se contradiz col fechu de que la madre de normal lleva siquier dos flores amarellentaes.
Escalona del Prado
Escalona del Prado ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia nel territoriu de la Campu Segoviano, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 31,79 km².
Baeometra uniflora
Descripción
La especie ta rellacionada col xéneru Wurmbea, que ta presente nel sur d'África y Australia, y sábese que ye una planta venenosa que contién l'alcaloide colchicina. Introducióse a Australia, onde se considera que ye un invasor y non deseyada de la flora local.
Taxonomía
Baeometra uniflora describióse por (Jacq.) G.J.Lewis y espublizóse en Journal of South African Botany 7: 59. 1941.
Ruth Margery Addoms
Ruth Margery Addoms foi una botánica, y profesora d'Estaos Xuníos na Universidá Duke especializada nel estudiu d'anatomía vexetal y fisioloxía vexetal. Contribuyó al estudiu de sustances que promueven la crecedera vexetal.
Educación y vida tempranes
Addoms nació en Haworth, Nueva Jersey de Lucy M.C. y de William Henry Addoms, quien yera un esportador en Brooklyn (Nueva York).
Asistió al Packer Institutu Colexal, en Brooklyn. Llogró un grau A.B. pola Wellesley Universidá en 1918. En 1921, recibió'l grau de maestría en botánica pola mesma casa d'altos estudios. Y, en 1926, Addoms ganó'l so doctoráu pola Universidá de Wisconsin-Madison.
Carrera científica
Dempués de ganar la so PhD, Addoms enseñó nes Universidaes de Wellesley y na de Wisconsin. En 1930, aportó profesora na Universidá Duke, xugando una función crucial nel desenvolvimientu del Departamentu en Duke de botánica y nel Colexu de Muyeres. Foi una profesora activa ya investigadora per venti años hasta'l so decesoe en 1951. Mientres los sos dos décades en Duke, Addoms, cola ayuda del so colega Lewis Anderson, construyó'l cursu institucional xeneral de botánica.
Addoms foi una de los ocho miembros orixinales del Departamentu de Botánica en Duke, que se xeneró al partise'l Departamentu de Bioloxía en 1935. Naquel tiempu, entrenaba a doctorandos y ayudaba al Dr. Hugo L. Blomquist y promovía el naciente departamentu.
Contribuyó a dellos campos de l'anatomía y fisioloxía vexetal. Más notablemente, Addoms interesar nos estudios de promotores de la crecedera vexetal. Tamién contribuyó a dellos testos sobre sustances químiques promotores de la crecedera, según a testos xenerales de botánica.
Honores y legáu
Foi activa tantu na so vida civil como na académica. Mientres la segunda guerra mundial, foi la presidenta del Durham, capítulu de Carolina del Norte de la Sociedá d'Aliviu de Guerra británica y miembru de la organización de Defensa Civil de la ciudá mientres esa guerra. Tamién sirvió como miembru activu de les Girl Scouts local dende la so formación.
Profesionalmente, foi miembru y dirixente de munches organizaciones, como Phi Beta Kappa, Sigma Xi, Sigma Delta Epsilon, Sociedá Botánica d'América, y miembru de la Sociedá americana de Fisiólogos Vexetales.
En 1956, el Colexu de Muyeres de Duke construyó un nuevu cuartu dándo-y el so epónimu: el Gilbert-Addoms Sala de Residencia que conmemora'l so serviciu la universidá, al Departamentu de Botánica, y les sos contribuciones al campu.
Ver tamién
Botánica
Galicia (dixebra)
Galicia pue facer referencia a:
Jun Wada
Jun Wada (和田 潤, ) ye un ex-futbolista xaponés.
EV Lacertae
EV Lacertae (EV Lac / GJ 873 / HIP 112460 / LHS 3853) ye una estrella a solu 16,5 años lluz del Sistema Solar na constelación de Lacerta (Llagartu). Los sos vecinos más próximos son los sistemes estelares Kruger 60, a 4,9 años lluz y Groombridge 34, a 6,2 años lluz.
EV Lacertae ye una nana colorada de tipu espectral M3.5y que la so temperatura efectivo ye de 3410 K. La so lluminosidá correspuende al 0,17% de la del Sol y la so masa al 33% de la masa solar. El so radiu ye de 0,31 radios solares y rota rápido —pa ser una nana colorada—, siendo el so periodu de rotación de 4,4 díes. Tien un fuerte fluxu magnético superficial de 3900 G. Ye una estrella acandilante, un tipu d'estrella variable que despide fogarales que causen aumentos impredicibles nel so rellumu, siendo la estrella UV Ceti l'exemplu meyor conocíu. Cuando ta inactiva la magnitú aparente de EV Lacertae ye +10,30, pero esta puede aumentar hasta +6,70 mientres les erupciones.
EV Lacertae ye una de les estrelles acandilantes más estudiaes, yá que tamién ye una estrella bien activa. Sirva como exemplu un estudiu realizáu mientres nueve noche ente 1986 y 1987 onde se repararon 50 fogarales en dichu intervalu. Observaciones llevaes a cabu en 2001 punxeron de manifiestu que los fogarales tienen llugar en toles llonxitúes d'onda estudiaes, dende ondes de radio hasta rayos X. Los fogarales pueden esplicase considerando un gran volume magnético, comparable al discu estelar, y qu'implica electrones atrapaos, qu'aparra nun intervalu de delles hores.
Enorme fogaral
El 25 d'abril de 2008, dellos astrónomos de la NASA detectaron al traviés del satélite Swift una enorme fogaral en EV Lacertae. Esti fogaral foi miles de vegaes más potente que la mayor reparada hasta agora nel Sol, conteniendo millones de vegaes superior que la enerxía d'una bomba nuclear. Fogarales como esta pueden afarar l'atmósfera de planetes onde hubiera vida, esterilizando la so superficie. thumb|290px|Impresión artística del enorme fogaral de EV Lacertae.
Presidente de Mauriciu
El presidente de Mauriciu ye'l xefe d'Estáu de Mauriciu y de toles sos dependencies. Tamién ye Comandante en xefe. Ye'l cargu de más altu rangu y ye el funcionariu públicu meyor pagu; sicasí, l'actual encargáu del poder executivu ye'l Primer Ministru.
El presidente ye escoyíu pola Asamblea Nacional por un periodu de cinco años. Ye un cargu fundamentalmente ceremonial que foi creáu en 1992 dempués de que Mauriciu fuera declarada una república. Reemplazó l'antiguu rol de los Gobernadores xenerales, representante del monarca.
Salariu
El presupuestu nacional de Mauriciu estableció pal cargu de Presidente Rs 30 millones por 6 meses, que van ser amontaos a Rs 90 millones en 2010. Toma en cuenta a tolos trabayadores y emplegaos al serviciu del presidente. La cantidá actual de personal trabayando pal presidente foi declaráu como 99 nel presupuestu.
Algodón de zucre
L'algodón de zucre ye una clas de zucre filáu que se prepara con una máquina especial y viéndese en feries y n'otros eventos festivos. El color más popular ye'l rosa, magar que tamién lu hai moráu o azul. L'algodón de zucre ye dulce y tien un tactu paecíu al del algodón cuando ta secu, tornando pegañosu cola humedá y derritiendo aína na boca. Nun tien munchu arume pesie a que la máquina cola que se fai sí lu suel tener. Tamién ye una llambionada popular nos espectáculos circenses.
L'algodón de zucre fízose popular en 1904 y sigue siéndolo anguaño. Les máquines modernes funcionen d'un xeitu mui paecíu a les orixinales. La parte central de les mesmes tien un pequeñu concu nel que se vierte'l zucre y se-y axunta un colorante. Una fonte de calor averada al borde derrite'l zucre filtrándose per una bayura de pequeños furacos y solidifícase al contautu col aire, faciendo unos filos finos. La persona qu'emplega la máquina da-y vueltes a un palu nel gran recipiente metálicu al que lleguen los filos, recoyéndolos y faciendo una ñube d'algodón de zucre.
Como la mayor parte l'algodón de zucre ye aire, les raciones acostumen a ser grandes, polo xeneral mayores que la tiesta d'un adultu, resultando pergrandes pa los neños. Magar que pueden provocar caries al tar compuestos de zucre, nun son especialmente calóricos pues la cantidá real ye poca: una ración típica tien menos zucre qu'una llata de refrescu típica, polo xeneral una cuyaradina.
Ruth Patrick
Ruth Myrtle Patrick foi una botánica y limnologista especializada en diatomees y l'ecoloxía d'agua duce, que desenvolvieron formes de midir la salú de los ecosistemes d'agua duce y establecieron una serie d'instalaciones d'investigación.
Ella morrió nuna casa de retiru nel 2013 a la edá de 105 años.
Fenain
Fenain ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Autunita
250px|miniaturadeimagen|Autinita
miniaturadeimagen|Autunita baxu lluz UV. La autunita (fosfatu uranil cálcicu hidratáu) y fórmula: Ca(UO2)2(PO4)2·10-12H2O puede ser de color mariellu o raramente verde como la torbernita y en dellos casos puede tener un un rellumu vítreu .Ye un mineral descubiertu per primer vegada en Francia en llocalidá francesa de Autun, y de esa llocalidá recibió'l so nome. Tien cristales tabulares y dacuando tamién de contorna retangular o octagal y siempres se presenten en grupos xuníos, abondo compactos y grandes. Los cristales de autunita tienen exfoliación y dacuando son escamosos. Raramente preséntense esvalixaos y non en grupos gruesos.
La autunita ye bien apreciada polos coleicionistes de minerales pol so color y fluorescencia so la lluz ultravioleta.
Ye bono de confundir cola uranocircita, otru fosfatu d'uraniu.
Etimoloxía y descubrimientu
Descritu por Henry-James Brooke y William Hallowes Miller en 1852, el nome deriva de la llocalidá tipu, Autun en Saône-et-Loire (Francia). Hai que destacar que Jöns Jacob Berzelius describise en parte en 1819 sol nome de: Sel à base de chaux, où l'aferruñe d'urane joue -y rôle d'acide. Descubiertu por Joseph-François de Champeaux Boulaye
Formación del mineral
Ye un mineral secundariu la autunita, formáu en zones d'oxidación de los cuerpos de mena d'uraniu ,por eso considérase un mineral secundariu y polo tanto un óxidu d'uraniu. Formase na zona d'oxidación espuesta al aire- de toles roques que contienen uraniu, incluyendo vetes hidrotermales y pegmatitas granítiques. Apaez tamién en filones hidrotermales y en pegmatitas. Hubo casos de descubiertes de autunita n'otros tipos de minerales pero siempres en zones onde hai uraniu de normal.
Onde s'atopa
Los principales países d'estracción d'esti mineral son América del Norte: Devon, Monte Spokane, Washington, n'África: Namibia y Zaire; España, Portugal y en Francia, Alemaña, Suiza en saxon, India, Xapón, Australia y Brasil. N'España los xacimientos más importantes topase en: Paracuellos del Jarama (Madrid), Cardeña (Córdoba), Alburquerque (Badayoz), Navarreonda (Ávila)Girona (España), Villar de Venáu y Villar de Peralonso (Salamanca), «Cano 6» (Cáceres) y nel Cabu de Creus.
EW Lacertae
EW Lacertae (EW Lac / HD 217050) ye una estrella variable na constelación de Lacerta, asitiada na parte central de la mesma a 25 segundos d'arcu en ascensión reuta de la llende cola constelación d'Andrómeda. Alcuéntrase, d'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos, a 821 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Variabilidá
EW Lacertae ye una variable eruptiva del tipu Gamma Cassiopeiae qu'esperimenta perda de masa dende la so zona ecuatorial, consecuencia de la so rápida velocidá de rotación de 350 km/s. Ta catalogada como una estrella con envoltura; la envoltura paez variar nun ciclu d'unos 19 díes.
El rellumu de EW Lacertae bazcuya ente magnitú aparente +5,22 y +5,48, anque esta amplitú ye variable. En distintes dómines el periodu foi camudando de 0,7364 díes en 1951 para dempués fluctuar ente 0,800 y 0,700 díes; en 1981 el so periodu yera de 0,711 díes, aumentando darréu a 0,722 díes. Coles mesmes esiste una variación al llargu plazu nuna escala de tiempu de 3000 díes. El so espectru tamién indica pulsaciones cuasi-periódiques d'aproximao 1 día. Reparóse que la estrella ye más brillosa cuando ye más azul.
Bournonita
La bournonita ye un mineral d'orixe hidrotermal, formáu en condiciones de temperatura baxo o media, lo que fai qu'apaeza acomuñáu a otros minerales como la tetraedrita, la boulangerita o la siderita. Ye un sulfuru, de fórmula química PbCuSbS3.
300px|miniaturadeimagen|Bournonita.
La bournonita afayase en 1805 en Cornualles, nunes mines de la llocalidá de Endellion. Por esta razón foi llamada de primeres «endelliolita» primero que recibiera'l nome de bournonita n'honor del mineralogista y cristalógrafo francés Jacques Louis Bournon.
Usu
La guapura de los cristales d'esti mineral, según la so distribución espacial faen de la bournonita una especie bien apreciada polos coleicionistes de tol mundu.
Ye estrayíu en minería como mena de plomu y cobre.
Rose Marie
Rose Marie Mazzetta foi una actriz y comediante italiana nacionalizada d'Estaos Xuníos.
Daniela Hodrová
Biografía
En rematando los sos estudios secundarios, Daniela Hodrová trabayó mientres un curtiu periodu como ayudante de direición y asesora lliteraria nel teatru Jiří Wolker. Estudió rusu y checu en Praga, llogrando'l posgraduado en llingua francesa y lliteratura comparada. Dende 1975 trabayó nel Institutu de Lliteratura Checa de l'Academia de Ciencies y, na so narrativa, suel incorporar elementos del so trabayu como investigadora lliteraria.
Obra
Anque Daniela Hodrová empezó a escribir a finales de la década de 1970, la mayor parte de los sos trabayos nun fueron publicaos hasta 1989, tres los cambeos políticos que tuvieron llugar en Checoslovaquia. Nes sos primeres noveles —Kukly y Podobojí (1991), les dos primeres entregues d'una triloxía—, Hodrová espón el so puntu de vista sobre'l paralelismu y la coesistencia de dellos planos temporales, proyeutaos na consciencia del narrador o nel alter ego de l'autora. Nestos testos, Hodrová remarca la crucial importancia de la consciencia histórica; la mayor parte de les sos referencies aluden a fechos históricos rellacionaos col so Praga natal. La obra que cierra'l trípticu, Théta, supón un cambéu tocantes a que dientro d'el treme históricu fai la so entrada'l destín del propiu narrador. Les obres de Hodrová fueron interpretaes como carauterístiques «noveles de Praga», dientro de les cualos inclúyese Město vidím... (1992), que contién ecos de los cambeos esperimentaos en Checoslovaquia en 1989.
Daniela Hodrová foi gallardoniada en 2011 col Premiu Estatal de lliteratura checa pola so novela Vyvolávání (2010). D'alcuerdu a Ladislav Nagy «Vyvolávání ye un testu que nun puede ser fácilmente categorizado en términos de xéneru. Nun puede falase d'una novela tradicional, l'elementu narrativu xuega un papel secundariu y el llector nun tien d'esperar una única tema unificada... el testu tamién puede describise en cierta midida como un ensayu o inclusive como un llibru de memories. L'habitual argumentu sumió y ye sustituyíu por una especie de mosaicu de colores compuestu por unidaes más pequeñes».
En 2012 Hodrová foi estremada col premiu Franz Kafka. La so posterior novela Točité věty (2014) ta estrechamente rellacionada cola vida de la traductora y poeta Bohumila Grögerová, y de l'artista Adriena Šimotová. Sicasí, la obra non solo rellata de forma novelada les sos hestories, sinón que constitúi tamién un fondu testimoniu de les congoxes metafísiques de la vida moderna. Esta obra recibió'l premiu Magnesia Llitera al llibru del añu en 2016.
Estilu
Al igual qu'otru autores checos como Václav Jamek, Michal Ajvaz y Jiří Kratochvil, Daniela Hodrová forma parte de la corriente lliteraria posmodernista, con testos qu'inclúin situaciones estrafalaries y qu'incorporen pasaxes ensayísticos. Ye una escritora que plania los sos trabayos con precisión, escribe ensayos sobre lliteratura y ye una investigadora lliteraria especializada en teoría de la novela. Comparte esta última dualidá con otru narradores coetaneos como Sylvie Richterová o Vladimír Macura. Arriendes d'ello, les sos noveles tienden a ser sofisticaes y la hestoria va camudando de perspeutiva, en ciertes ocasiones enfocando un estrechu horizonte de la perceición y n'otres remaneciendo un omnipresente narrador capaz d'acolumbrar el futuru. A la fin de la so novela Théta, la mesma Hodrová apaez nel testu, al empar como personaxe de la obra y como autora del mesmu.
Hodrová ye capaz de dotar de maxa a los distritos praguenses de Vinohrady y Žižkov —al igual que'l so compatriota Jiří Kratochvil fai cola ciudá de Brno— conviertiendo a la capital checa nuna ciudá precaria, engañadora y esmolecedora». El so estilu ye'l paradigma de la dulda y l'incertidume; asina, el significáu últimu de los distintos acontecimientos que van teniendo llugar permanez ambiguu conforme desenvuélvese la novela.
Frontinella
Frontinella ye un xéneru d'arañes araneomorfes de la familia Linyphiidae. Alcuéntrase n'América del Norte, Centroamérica, Les Antilles y este d'Asia.
Llista d'especies
Según The World Spider Catalog 12.0:
Férin
Férin ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Takashi Okuhara
Takashi Okuhara (奥原 崇; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Taxillus kaempferi
Taxillus kaempferi (Chinu: 小叶钝果寄生 xiao ye dun guo ji sheng) ye una especie de planta parásita perteneciente a la familia Loranthaceae que s'atopa en China (Anhui, Fujian, Hubei, Jiangxi, Sichuan, Zhejiang), Bhutan y Xapón. La so planta anfitrión ye Pinus thunbergii.
Descripción
Son arbustos qu'algamen un tamañu de 0,5-1 m d'altor, con ramines teretes, con trupos pelos estrellaos ferriales, convirtiéndose en glabres. Cañes de color marrón buxu, verrugosu, con esvalixaes lenticeles. Les fueyes alternes o 2-4-fasciculaos en biltos curtios; peciolu curtiu; Llimbu llinial o subspatuláu, de 1.5-3 × 0,3 a 0,7 cm, coriacees, dambes superficies rápido glabrescentes. Umbelas solitaries o 2 o 3 xuntos, con 2- o 3 flores; pedúnculu de 1-3 mm. Corola de color coloráu, llixeramente curvada, glabra, lóbulos llanceolaos, de 5 mm, reflexo. El frutu ye una drupa de color marrón acoloratáu, ovoide, de 4-5 mm de diámetru., Granulienta. Fl. xunetu-agostu. Les plantes son parásitos d'especies de Pinaceae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos montes, les fasteres de los montes; a una altitú de 900-2800 metros en Anhui, Fujian, Hubei, Jiangxi, Sichuan, Zhejiang, Bután y Xapón.
Propiedaes
El flavonol avicularin puede aisllase de T. kaempferi. Otros flavonoides constituyentes de la planta son hiperina, quercitrina y taxillusin.
Taxonomía
Taxillus kaempferi describióse por (DC.) Danser y espublizóse en Verhandelingen der Koninklijke Nederlandsche Akademie van Wetenschappen. Afdeeling Natuurkunde 29(6): 124. 1933.
Polliat
Polliat ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Partíu Nacionalsocialista Obreru Alemán
El Partíu Nacionalsocialista Obreru Alemán (n'alemán, '; embrivíu como NSDAP), conocíu coloquialmente como Partíu Nazi''', foi un partíu políticu activu n'Alemaña ente 1920 y 1945 que la so ideoloxía sofitar nel nazismu. El so predecesor foi'l Partíu Obreru Alemán (DAP), qu'esistió ente 1919 y 1920.
El partíu surdió al calor de la cultura racista, derechiega y ultranacionalista de los Freikorps, unidaes paramilitares que combatieron los llevantamientos comunistes que se producieron al términu de la Primer Guerra Mundial. La defensa d'una forma de socialismu yera común en sectores derechiegos dende la dómina de Bismarck y hasta años dempués de la Primer Guerra Mundial, sectores qu'influyeron nel nazismu. Arthur Moeller van den Bruck, del Movimientu Revolucionariu Conservador, acuñó'l términu «Tercer Reich» y abogaba por una ideoloxía que combinara'l nacionalismu típicu de la derecha y el socialismu de la esquierda. Na práutica, el partíu utilizó'l términu socialismu pa intentar atraer a la clase obrera y asina alloñar del comunismu (KPD) y la socialdemocracia (SPD), de la qu'utilizó el términu nacionalismu p'atraer a los sectores nacionalistes y conservadores. Nun principiu el discursu del partíu centrar na llucha contra les grandes empreses, con una marcada retórica anti-burguesa y anticapitalista; sicasí, darréu fueron anidiando estos postulaos y llograron el sofitu y financiamientu de grandes empreses industriales y riques personalidaes. Dende la década de 1930, el partíu empobinó los sos postulaos al antisemitismu y al antimarxismo.
Dende 1921, el líder del partíu foi Adolf Hitler, quien foi nomáu canciller pol presidente Paul von Hindenburg en 1933, en llogrando'l partíu en 1932 dos victories con mayoría simple nes eleiciones democrátiques parllamentaries. Rápido, Hitler estableció un réxime totalitariu liquidando les instituciones democrátiques de la República de Weimar ya instauró el llamáu Tercer Reich. Los nazis impunxeron la so dictadura antidemocráticamente pero con una apariencia de llegalidá formal gracies al Decretu de la quema del Reichstag y a la Llei Habilitante de 1933. El primeru dexó-y esaniciar al KPD como fuercia político y la segunda autorizaba al gobiernu a llexislar ensin la intervención de les Cámares. L'aprobación d'esta llei suponía un cambéu de la Constitución y, por ello, riquía ser aprobada por dos tercios de los miembros del Reichstag, mayoría que solo pudo llograr cola ausencia obligada de tolos parllamentarios comunistes y axustando el votu favorable de los católicos de centru.
El racismu foi una exa central de la ideoloxía nazi. Los nazis trataron d'ampliar l'área d'espansión de los pueblos xermanos al traviés de la pureza racial, la euxenesia, amplios programes de bienestar social y un despreciu sistemáticu del valor del individuu, que podía ser sacrificáu pol bien del Estáu nazi y en pos d'una raza aria cimera». Pa caltener la supuesta pureza y fuercia de la raza aria, los nazis esterminaron a xudíos, romaninos, discapacitaos, homosexuales, testigos de Xehová, africanos y disidentes políticos fundamentalmente d'esquierda por toa Europa, qu'ocuparen mientres la primer metá de la Segunda Guerra Mundial. Si nun yeren asesinaos, imponíase-yos la segregación y esclusión de la sociedá. En total unos 11 millones de persones finaríen por cuenta de estes polítiques, lo que nel casu xudíu (ente cinco y seis millones de víctimes) conozse como Holocaustu. Anguaño, les teoríes raciales propies de la ideoloxía nazi son refugaes de manera universal por escarecer de fundamentos científicos.
Tres la derrota alemana na Segunda Guerra Mundial en 1945, foi declaráu illegal y organización criminal, y los líderes que nun se suicidaron fueron arrestaos, culpaos y xulgaos por crímenes de guerra, contra la humanidá y contra la paz nos Xuicios de Núremberg, celebraos ente payares de 1945 y ochobre de 1946.
Oríxenes
En xineru de 1919, el mecánicu ferroviariu Anton Drexler fundaba en Múnich (xunto con Gottfried Feder, Dietrich Eckart, Alfred Rosenberg, Hermann Esser y Karl Harrer) el Partíu Alemán de los Trabayadores (Deutsche Arbeiterpartei), como unu de los movimientos etnicistas (n'alemán völkisch) qu'esistíen en Baviera y n'Alemaña como resultáu de la derrota teutona na Primer Guerra Mundial. Pa investigar a los distintos grupos políticos de Múnich, el Serviciu d'Intelixencia del Exércitu alemán unvió al nuevu cabu Adolf Hitler por que controlara les actividaes de dichu partíu.
Hitler participa nuna xunta'l 16 de setiembre de 1919 y ye convidáu a xuntase al movimientu poles sos dotes como orador, anque muncho depués declaró ser el miembru númberu 7 del Partíu», pa faer creer que fuera unu de los fundadores. En realidá foi'l 7º miembru del comité central y responsable de propaganda. Mientres la so xestión empezaron a cuntase los miembros del partíu, empecipiándose la cuenta nel númberu 500 pa dar idea de gran cantidá, polo cual quedó asignáu'l 555 a Hitler. Según el llibru Datos pa la historia del NSDAP, una publicación nazi de la dómina, el partíu cuntaba con 64 miembros en 1919.
El 24 de febreru de 1920 celebróse, a pidimientu de Hitler, el primer mitin multitudinariu del partíu en Múnich, onde'l mesmu Hitler lleó los 25 puntos del Programa del Partíu, escritos por él y Anton Drexler y que pretendíen, entemeciendo antiliberalismo, panxermanismu y antisemitismu, ganase al proletariáu pa la causa nacionalista. Dichos puntos constituyeron el programa dogmáticu del nazismu y nunca fueron camudaos. Nesta mesma asamblea decidió'l cambéu de nome del movimientu, pasando a denominase Partíu Nacional Socialista Alemán de los Trabayadores, que les sos sigles n'alemán son NSDAP. En 1921, Hitler yera'l so máximu dirixente, y el so oratoria considerábase'l principal motivu de la crecedera del partíu, qu'en 1923 tenía 50 000 afiliaos.
thumb|280px|Asamblea del Partíu Nazi na cervecería [[Bürgerbräukeller, en Múnich, l'añu 1923.]]
Dempués de protagonizar el fracasáu Putsch de Múnich el 9 de payares de 1923, el NSDAP foi prohibíu y, con Hitler en prisión, producióse una cierta fragmentación del movimientu nazi. Llevantada la prohibición, el partíu foi refundado el 25 de febreru de 1925 col mesmu nome, y Hitler consiguió la xefatura del partíu. Mientres Hitler centrar na actividá política y nel cultu a la so imaxe, ésti mandó n'otros l'alministración del partíu; Philip Bouhler, Franz Xaver Schwarz y Max Amann fueron en bona midida'l autores de la reconstrucción del partíu. Franz Xaver Schwarz, concienzudo y refechu, convertir nel tesoreru nacional del partíu y reconstruyó la estructura alministrativa y financiera del NSDAP. Foi tamién Schwarz el que punxo'l dineru pa financiar la publicación del llibru de Hitler, Mein Kampf, y el qu'axustó l'adquisición de la nueva sede central del partíu, la llamada "Casa Parda", en 1930.
Dempués de que'l so intentu de golpe d'estáu fracasara en Baviera, los nazis participaron nes eleiciones restantes de los años venti. Nes eleiciones de la década de 1930, impulsaos polos problemes económicos d'Alemaña debíos a la incipiente Gran Depresión, amontaron los sos votos considerablemente convirtiéndose nel segundu partíu mayor nel Reichstag, lo qu'ameyoró la so posición n'años vivientes.
Nes eleiciones parllamentaries de xunetu de 1932, a pesar de l'amenaza de proscripción de les SA (Sturmabteilung, Seiciones d'Asaltu, l'exércitu priváu del partíu) en 1932, los nazis algamaron un total de 13,57 millones de votos, y convirtiéronse nel bloque más votáu nel Parllamentu. Sicasí, esta victoria foi insuficiente por que Hitler aportara a la Cancillería.
Toma del poder
Depués de forxar una alianza col Centru Católicu y los Nacionalistes nel Parllamentu, y en vista de que los nazis ganaren 2 procesos eleutorales, Hitler foi nomáu pol presidente Hindenburg canciller el 30 de xineru de 1933. Darréu realizáronse nueves eleiciones parllamentaries, y los nazis y los sos aliaos nacionalistes algamaron la mayoría de la que se sirvieron p'aprobar la Llei Habilitante de 1933, destinada a poner el poder absoluto nes manes de Hitler.
Dempués de la proscripción o cancelación de tolos demás partíos (5 de xunetu de 1933) y la prohibición de formar nuevos (14 de xunetu de 1933), los nacionalsocialistes convertir nel únicu partíu políticu restante. Esto yera parte de la Gleichschaltung (lliteralmente 'sincronización', términu usáu nun sentíu políticu pa describir el procesu por aciu el cual el réxime nazi estableció socesivamente un sistema de control totalitariu sobre l'individuu).
Nomaron a les SA como brazu armáu del Réxime y a les SS como un organismu auxiliar de les SA, amás de crear la Policía Secreta del Estáu (n'alemán: Geheime Staats Polizei, coles sigles Gestapo).
El himnu del Partíu Nazi yera'l Horst Wessel Lied (Cantar de Horst Wessel) dedicada a unu de los mártires iniciales del movimientu, Horst Wessel, muertu mientres les habituales esfriegues caleyeres con oponentes políticos. Cada miembru del Partíu al ingresar recibía una constancia por escritu que duraba seis meses, anovable por seis meses más. Al añu recibía un cartón onde se dexaba constar que la persona yera militante activu y tenía un espaciu pa pegar los dolce estampillas correspondientes a la mensualidá, pos el partíu yera financiáu polos sos propios miembros. A los dos años recibía un llibru coloráu de membresía onde constaben los datos y semeyes del militante, les sos aportaciones políticu y financieru, según los sos deberes y derechos como miembru del partíu.
El fin
L'esfuerciu bélicu lleváu a cabu polos aliaos n'Europa tuvo de resultes que tol territoriu del Reich nazi quedara so dominiu de los vencedores de la Segunda Guerra Mundial. En Proclamar nᵘ1» al pueblu alemán de marzu de 1945, el xeneral Dwight D. Eisenhower, comandante en xefe de les Fuercies Aliaes, anunció diverses midíes que diben adoptase na Alemaña ocupada, ente les cualos taben la disolución del NSDAP, la Gestapo, les SS, el Tribunal Popular y la de cualesquier otru órganu xurisdiccional especial creáu mientres el Tercer Reich. Proclamar tamién alvertía de la intención de los aliaos de xulgar a tolos líderes civiles y militares del partíu consideraos responsables de la comisión de cualquier delitu o otomía.
Pocos meses dempués del fin de la guerra, los cuatro potencies ocupantes d'Alemaña roblaron l'alcuerdu de 20 de setiembre de 1945, que la so seición 11.1 declaró illegal oficialmente al Partíu Nazi.
Mientres los xuicios de Núremberg, el Tribunal declaró como una organización criminal al Partíu Nazi y el so Cuerpu de Líderes, declarándolo prohibíu en tol territoriu alemán y sancionando l'espardimientu de les idees nacionalsocialistes y de los sos símbolos. Esta responsabilidá basóse principalmente en: Finalmente, toles persones afiliaes al NSDAP fueron declaraes como criminales quitando a toes aquelles qu'arrenunciaren a cualesquier de los sos cargos o membresía antes del 1 de setiembre de 1939. Esta prohibición sigue güei día.
Congresos del partíu
thumb|200px|Los miembros del Partíu Nazi en 1930. thumb|200px|Estandarte correspondiente a la Vieya Guardia del Partíu Nazi. Hitler decidió realizar, a ser posible cada añu, un congresu de tolos militantes del partíu a nivel nacional. Nestos eventos atopaben les unidaes de les SA, SS, Mocedaes Hitlerianes, Lliga de Rapaces Alemanes o BDM, NSKK y Cuerpu de Líderes del Partíu.
Los congresos fueron filmados dende los sos entamos, pero a partir de 1933, cola incorporación del soníu y so la direición de Leni Riefenstahl, adquirieron la categoría de verdaderos documentales cinematográficos. En particular, los trés que reflexen los congresos celebraos ente 1933 y 1935: Der Sieg des Glaubens, Triumph des Willens y Tag der Freiheit: Unsere Wehrmacht. Yera'l mesmu Hitler, non el so ministru de Propaganda, quien supervisaba la organización de los congresos, decidía los principales aspeutos escenográficos, el oradores que teníen d'intervenir y, sobremanera, el qu'esixía que fueren filmados de la meyor manera posible.
Organización
thumb|240px|Dalgunos de los altos dirixentes del Partíu nel Congresu de 1938; puede reparase a [[Martin Bormann, Wilhelm Frick, Robert Ley y Julius Schaub, ente otros.]]
La máxima autoridá del partíu yera'l Führer, Adolf Hitler, a quien nun s'aldericaba nenguna de les sos decisiones.
Cada Gau taba estremáu en delles unidaes alministratives menores llamaes Kreise (círculos), caúna d'elles empobinada por un Kreisleiter. El númberu de Kreise en 1943 yera de 920.
Cada Kreis, de la mesma, taba estremáu en dellos Ortsgruppen o grupos locales, dirixíos polos Ortsgruppenleiter (líder de grupu llocal). El Ortsgruppe yera la unidá básica del NSDAP y tenía de tar formáu, siquier, por 15 militantes. Los 30.601 Ortsgruppen fueron estremaos en Zellen (célules), dirixíos por un Zellenleiter (líder de célula) y les 121.406 Zellen fueron estremaes en 539.774 Block (bloques), dirixíes por un Blockleiter o líder de bloque. El Blockleiter yera responsable de 40 o 60 llares y caltenía un archivu (Haushaltskarten) sobre toles persones al so cargu nel qu'evaluaba les actitúes de cada ciudadanu escontra'l partíu y l'Estáu.
Resultaos eleutorales
thumb|250px|Evolución eleutoral (1924-1933).
Bahia absinthifolia
Descripción
Son yerbes qu'algama un tamañu d'hasta 60 cm d'altor, tien fueyes estremaes en folíolos, y flores marielles en forma de pirámide; Los frutos son negros que nun s'abrir cuando tán secos, y tienen una corona d'escames amarellentaes.
Distribución y hábitat
Orixinaria de Méxicu. Habita en clima semiseco ente los 1150 y los 2300 metros, acomuñada al carba xerófilu y pacional.
Propiedaes
En Guanajuato utilizar contra la foria, y en Durango pa curar feríes y granos de la piel. El tratamientu inclúi les fueyes y el tarmu o tola parte aérea en cocimientu, alministráu per vía oral o en forma de llavadures.
Taxonomía
Bahia absinthifolia describióse por George Bentham y espublizóse en Plantes Hartwegianas imprimis Mexicanes 18. 1839.
;''var. dealbata'' (A.Gray) A.Gray
Moi Gómez
Moisés Gómez Bordonado, conocíu como Moi Gómez, ye un futbolista español que xuega de centrocampista nel Real Sporting de Xixón de la Segunda División d'España.
Féron
Féron ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Escarabajosa de Cabezas
Escarabajosa de Cabezas ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia nel territoriu de la Campu Segoviano, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 16,04 km².
Enllaces esternos
miniaturadeimagen|300x300px|Escarabajosa de Cabezas, dende SG-V-2113
Daniela Hunger
Daniela Hunger ye una nadadora alemana retirada ganadora de seis medayes olímpiques —dos d'oru, una de plata y cuatro de bronce— ente los XX. OO. de Seúl 1988 y los de Barcelona 1992.
Carrera deportiva
Nos XX. OO. de Seúl 1988, representando a la la República Democrática Alemana, ganó dos oros —en 200 metros estilos y 4x100 metros estilos, per delantre de Países Baxos y Estaos Xuníos— y bronce en 400 metros estilos.
Aeropuertu d'Eilat
thumb|Avión d'[[Arkia aparcáu nel aeropuertu d'Eilat.]]
Historia
L'Aeropuertu d'Eilat foi establecíu en 1949 pola Fuercia Aérea Israelina, dempués de la Guerra de la Independencia Israelina de 1948. Mientres los sos primeros años, l'aeropuertu tenía'l propósitu d'establecer un estensu conxuntu de conexones a poblaciones de tol país, principalmente con Tel Aviv y Haifa. Poro, empecipióse una llinia regular d'Eilat al Aeropuertu de Lod (agora Aeropuertu Internacional Ben Gurión). Poco dempués entró en funcionamientu una llinia al Aeropuertu de Haifa. N'avientu de 1950, dempués del so establecimientu, Arkia Israel Airlines convertir nel operador nacional más grande nel Aeropuertu d'Eilat, tomando la posición de les antigües compañíes Eilata y Aviron. Hasta agora, caltién esta posición. Más tarde, en 1964, la pista d'aterrizaxe foi ampliada a 1.500 m, y construyóse una terminal de pasaxeros. Cinco años más tarde, la pista d'aterrizaxe foi ampliada de nuevu aumentando'l llargor a 1.900 m. En 1975, l'Aeropuertu d'Eilat empezó a atraer a aereollinies escandinaves. La primer llegada d'un vuelu internacional a Eilat asocedió nesi mesmu añu con un avión de l'aereollinia danesa Sterling Airlines. De magar, estableciéronse munches rutes internacionales qu'enllacen direutamente Eilat con Europa. Sicasí, l'aeropuertu entá nun ta habilitáu pa dexar aterrizaxes de grandes aviones que tienen que volar al Aeropuertu Internacional de Ovda.
Nel Alcuerdu de Paz ente Israel y Xordania de 1994 decidióse que les operaciones supuestamente tresferiríense del Aeropuertu d'Eilat al Aeropuertu de Aqaba. El plan orixinal yera renombrar l'Aeropuertu de Aqaba como Aeropuertu Internacional de la Paz Aqaba-Eilat. Sicasí, l'alcuerdu nunca se siguió y un alcuerdu ente los dos países en marzu de 1997, axustó que los vuelos nacionales siguiríen usando l'Aeropuertu d'Eilat, ente que nun se tomó nenguna otra aición pa mover los vuelos internacionales. N'agostu de 2005, un cohete Katyusha llanzáu dende Xordania impactó nun taxi en movimientu a menos de 15 m de la valla del perímetru del aeropuertu.
L'aeropuertu anguaño
Anguaño, l'Aeropuertu d'Eilat caltién picos de carga concentraos nos xueves, sábados y domingos. Los xueves y los domingos, los vuelos utilicen un periodu d'unes poques hores nes mañanes y los sábados namái s'usen les hores de la tarde. De cutiu hai díes onde 10.000 pasaxeros en 120 vuelos son enriaos al traviés de los 2.800 m² de terminal, lo que lo convierte nunos de los aeropuertos colos picos de carga más altos del mundu nesta categoría.
Anque l'aeropuertu ta preparáu pa soportar aviones Boeing 767, pa soportar un gran númberu d'estos aviones, precisaríase una inversión significativa. Consiguientemente, los aviones más grandes que vuelen regularmente al aeropuertu son los Boeing 757. El principal problema nel aeropuertu ye la falta d'espaciu de plataforma, con namái dos asities d'aparcamientu p'aviones grandes. Como resultancia, El Al opera con vuelos regulares danzadera dende l'Aeropuertu Internacional Ben Gurión llevando pasaxeros d'alredor del mundu en Boeing 757, Boeing 737 y ATR.
El pequeñu tamañu del aeropuertu puede ilustrase quiciabes meyor col fechu de qu'un Boeing 757 nun puede rodar pela pista más allá d'otru avión escontra les posiciones d'aparcamientu. Como resultancia, el controladores aéreos son responsables non yá d'asegurar que'l pervalible espaciu ye utilizáu, sinón tamién asegurar que los otros aviones caltiénense dando vueltes hasta que los aviones más grandes son aparcaos. A pesar d'estes llimitaciones, l'aeropuertu remana con ésitu de diez a venti veces más tráficu qu'aeropuertos d'un tamañu similar. Ye por esta razón que los planes pa treslladar l'aeropuertu son tan importantes al curtiu plazu. En 2006 entamóse un programa de renovación de la terminal y la pista d'aterrizaxe del Aeropuertu d'Eilat por 5,5 millones d'ILS, diseñáu pa sostener l'aeropuertu hasta que ye reemplazáu nel futuru cercanu.
El futuru
Dende l'empiezu de los años 1990 les autoridaes d'Eilat consideraron treslladar l'aeropuertu, aproximao 20 km al Norte de la ciudá, a la zona Ballena Eora cerca de Be'er Ora. Ta previstu que la nueva instalación seya l'Aeropuertu Internacional Ramon. Hai numberoses razones detrás d'esta idea. Primero de too, el fechu que s'ameyoraría la seguridá yá que nel so allugamientu actual, hai la posibilidá de qu'un avión estrellar nos edificios de la ciudá. Otres razones yeren la puru valor del terrén qu'ocupa l'aeropuertu, y el fechu de que l'aeropuertu estrema la ciudá d'Eilat en dos partes colos hoteles y les zones turístiques nun llau, y los edificios residenciales nel otru.
Enllaces esternos
Tiempu actual pal Aeropuertu d'Eilat en NOAA/NWS
Wagner Pereira Cardozo
Wagner Pereira Cardozo ye un ex-futbolista brasilanu.
Aeropuertu d'Eindhoven
L'Aeropuertu de Eindhoven ye un aeropuertu rexonal alcontráu a 7 km al oeste d'Eindhoven, Holanda. En términos del númberu de pasaxeros ye'l segundu mayor aeropuertu d'Holanda, con 3.4 millones de pasaxeros en 2013 (por detrás de Schiphol, qu'atendió más de 52 millones de pasaxeros).
L'aeropuertu ye utilizáu tantu por vuelos militares o civiles. Dende la Segunda Guerra Mundial hasta va unos años, l'aeropuertu de Eindhoven foi llamáu Welschap.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, foi descomanadamente bombardeado. Cuando se propunxo empezar a construyir un nuevu aeropuertu nel distritu Meerhoven nes cercaníes del aeropuertu de Eindhoven, atopáronse delles bombes y tuvieron que refugar estos planes.
El 15 de xunetu de 1996 un C-130 Hércules de la Fuercia Aérea Belga que llevaba una banda militar holandesa, estrellar nel aeropuertu en fase d'aterrizaxe por cuenta de múltiples impautos d'aves. L'avión amburóse, provocando 34 muertos y 7 mancaos.
Regulares
VLM Airlines | Londres-City thumb|[[Boeing 737-800 de Ryanair nel aeropuertu de Eindhoven.]]
Militar
Dende'l 1 de xunetu de 2007, Eindhoven, ye l'allugamientu del nuevu Centru de coordinación de la OTAN nel Centru d'Europa, una fusión del anterior Centru de Tresporte Aereu Européu (EAC), creáu pol Grupu Aereu Européu, y el Centru de Coordinación de Tresporte Marítimu (SCC). Los países fundadores del MCCE son: Alemaña, Bélxica, Canadá, Dinamarca, Eslovenia, España, Francia, Holanda, Hungría, Italia, Letonia, Noruega, Reinu Xuníu, Suecia y Turquía. El Centru ta dirixíu por 30 militares y civiles de los países participantes.
En xunetu de 2008, RTV Oost, una emisora de televisión rexonal holandesa, anunció que'l gobierno holandés ta investigando la posibilidá de mover los vuelos militares dende l'aeropuertu de Eindhoven Airport al Aeropuertu de Enschede Twente, una antigua base aérea qu'anguaño, apenes tien usu. El posible movimientu, supondría que los escuadrones 334 y 336 anguaño aparcaos en Eindhoven, dexaría más espaciu pa vuelos civiles y disponer d'una base aérea esclusiva en Twente.
Tresporte terrestre
L'aeropuertu de Eindhoven ta alcontráu xunto a l'autovía A2 qu'ufierta una conexón direuta al oeste y sur del país, incluyendo les ciudaes d'Ámsterdam, Utrecht y Maastricht. L'aeropuertu ta tamién sirvíu por dos rutes de bús a Eindhoven.
Boleíta
La boleíta ye un mineral de la clase de los minerales haluros. Foi afayada en 1891 na llocalidá d'El Boleo cerca de Santa Rosalía, nel estáu de Baxa California Sur (Méxicu), siendo nomada asina por esta llocalización. Un sinónimu pocu usáu ye argentopercylita. 250px|miniaturadeimagen|Boleita
Carauterístiques químiques
Ye un hidroxi-cloruru de potasiu, plata, plomu y cobre. La escasa presencia de potasiu na fórmula determinase por aciu microsonda.
Preséntase comúnmente con capes superficiales o intercrecimiento paralelu de cumengeíta (Pb21Cu20Cl42(OH)40·6H2O) o pseudoboleíta (Pb31Cu24Cl62(OH)48). La dificultá de dixebrar estos trés minerales fixo qu'hasta fecha más recién nun se determine la fórmula excata de la boleíta.
Formación y xacimientos
Sueli atopase acomuñáu a otros minerales como: pseudoboleíta, cumengeíta, atacamita, anglesita, cerusita, fosgenita, yelsu, paratacamita, leadhillita, paralaurionita, caledonita, matlockita o bideauxita.