cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gramática del inglés
Conxugación del tiempu presente
Casi toos verbos son regulares nel presente; les esceiciones notables son to be ("ser" y "tar") → I am, you/we are, he/she is; to have ("tener" y "haber" en tiempos perfectos) → I/we/they have, he/she has; y to do ("faer") → I/you/we/they do, he/she does. Nel pasáu, un verbu ye regular si'l so pasáu simple y de participiu terminen en -ed. Por casu: arrive ("llegar") → arrived ("llegó, llegáu"). Cola esceición del verbu to be cada verbu usa la mesma conxugación pa cada forma nel pasáu.
Pa formar un verbu en futuru añedir el verbu auxiliar will antes del infinitivu del verbu (ensin to). Por casu: You will eat spaghetti. ("Vas Comer espaguetis"). Pa formar el condicional añedir la pallabra would antes del infinitivu del verbu (ensin to): You would eat spaghetti. ("Comeríes espaguetis").
El tiempu progresivu del inglés, nel presente y el pasáu, usa'l verbu to be siguíu del xerundiu del verbu principal: I am thinking ("Toi pensando"); You are winning ("Tas ganando"); We were talking about baseball ("Tábamos falando del béisbol" o "Falábamos del béisbol"). Nótese que l'imperfectu n'español traducir al pasáu progresivu n'inglés cuando indica una aición en progresu nel pasáu.
El tiempu perfectu del inglés usa'l verbu auxiliar have siguíu del participiu del verbu principal. Por casu, I have done the work ("Yo fixi'l trabayu"), They had seen the movie ("Vieren la película").
Pa escribir un verbu nel negativu nun tiempu simple, úsase una forma del verbu auxiliar do siguíu de la pallabra "not" y l'infinitivu del verbu principal (ensin to); por casu: We do not have any money ("Nun tenemos nengún dineru"), She does not dance ("Ella nun bailla"). Nel pasáu úsase did not en toes formes: He did not write the essay ("Él nun escribió l'ensayu"), You did not finish your homework ("Nun terminasti la to xera"). Nótese que'l tiempu del verbu do indica'l tiempu de la frase; el verbu principal siempres ta en formar infinitivu, a pesar del tiempu de la frase.
El negativu de tiempos compuestos tamién usa la pallabra not, pero estos tiempos caltienen la forma del verbu auxiliar orixinal; ponse la pallabra not detrás del verbu auxiliar. Por casu, I am not running ("Yo nun toi corriendo"); They had not made the clothes ("Nun fixeren la ropa"). La pallabra not tamién puede ser contraíu a n't y agregu a la fin del verbu auxiliar (como don't, hadn't, isn't, weren't, etc.; nun puede faer esto con I am not, que se contraer a I'm not.)
Pa responder a una entruga simple (ensin alverbiu interrogativu), úsase yes ("sí") o non ("non") siguíu d'una coma y la forma apropiada del verbu auxiliar, acompañada del pronome personal. Nel negativu tamién s'añedir la pallabra not dempués del verbu auxiliar na respuesta. Por casu: ''Do they go to school? Yes, they do. ("¿Van a la escuela? Sí."), Is she eating? Non, she is not (isn't).'' ("¿Ta ella comiendo? Non, nun ta comiendo.").
Priscilla Lane
Vida temprana
Nació nun llar d'Indianola, Iowa. Foi la tercera de cinco hermanes que concibió'l matrimoniu integráu pol Dr. Lorenzo Mullican y la so esposa, Cora Bell Hicks. Los sos empiezos fueron nel mundu de la música, xunto a les sos hermanes Rosemary y Lola, esto en razón a que por iniciativa familiar afalar a tomar clases nel "Conservatoriu de Des Moines" y na "Eagin Scholl of Dramatic Arts of New York". Esta capacitación, como les sos dotes naturales de bones intérpretes, llevar a formar parte de la "Pennsylvanians Dance Band" de Fred Waring, como vocalistas.
Carrera
280px|thumb|Priscilla Lane en Cowboy from Brooklyn. En 1937 el citáu tríu "The Lane Sisters" consiguen roblar contratu cola Compañía cinematográfica Warner Bros, xunto al Direutor d'orquesta Fred Waring, col fin de participar na película Varsity Show (un musical que fuera protagonizáu pol popular cantante y actor Dick Powell). Con posterioridá y en virtú del so sobresaliente guapura, ye convocada a siguir la so carrera como actriz, llegando a filmar un importante númberu de películes, nes que trabayó xunto a grandes actores de Hollywood como: Cary Grant, Dick Powell, Pat O'Brien, Eddie Bracken, Jack Carson, Humphrey Bogart, Robert Cummings, James Cagney, Peter Lorre, y otros.
Tuvo un regresu fugaz al mundu del espectáculu -en 1958- pa realizar un programa en televisión qu'ella conducía, pero la duración del ciclu nun foi lo suficientemente enllargada como pa motivar a Priscilla a siguir intentándolo.
Vida personal
No tocante a la so vida personal, casóse mientres l'añu 1939 con Oren Haglund, un guionista y aspirante a asistente de direición, que Priscilla abandonaría al segundu día de la boda, que terminaría anulándose pocu tiempu dempués. En 1942, vuelve contraer enllaz con Joseph Howard (Coronel de l'aeronáutica d'Estaos Xuníos), y unos años dempués (1948) retirar de l'actuación pa dedicase de llenu a la vida matrimonial.
En 1976 fina'l coronel Howard dexando a Priscilla sola y sensiblemente afeutada.
Copa FIFA Confederaciones
La Copa FIFA Confederaciones (tamién llamada Copa de les Confederaciones o a cencielles Copa Confederaciones) foi un tornéu internacional de fútbol de calter oficial entamáu pola FIFA. Nél participaben los seis equipos campeones de les confederaciones continentales que componen el máximu organismu del fútbol mundial, amás del vixente campeón del mundu y una seleición del país anfitrión pa un total d'ocho contendientes. Foi'l segundu tornéu más importante a nivel de seleiciones entamáu pola FIFA dempués de la Copa Mundial.
Dende l'añu 2005 apuéstase cada cuatro años; primeramente les primeres ediciones de 1992 y 1995 apostar con un intervalu de trés años, y de 1995 hasta 2005 celebrábase cada dos años. Y dende 2001, (con esceición de 2003) apuéstase un añu antes de la Copa Mundial nel país anfitrión.
Copa Confederaciones foi realizada en diez causes, nes que seis países alzaron la copa: ye l'equipu más esitosu, con cuatro títulos;  sígue-y con dos trofeos; en tantu, ,  y  tituláronse campeones una ocasión. El tornéu presenta un fuerte dominiu de los equipos suramericanos y europeos: los primeres ganaron el títulu en cinco causes, ente que los europeos haber ganáu en cuatro causes y un equipu fora d'estos dos confederaciones xeográfiques llogró llograr el campeonatu: Méxicu, en 1999, equipu perteneciente a Concacaf.
Los máximos goliadores históricos del tornéu son Ronaldinho y Cuauhtémoc Blanco, dambos con 9 goles.
Historia
El tornéu nació en 1992 col nome de Copa Rei Fahd y foi entamáu n'Arabia Saudita dende 1992 hasta 1995. En 1997 la FIFA alzar de categoría y aumentó el númberu de participantes a ocho (añediendo a los equipos participantes al campeón del mundu y al ganador d'Oceanía) y camudó el so nome a Copa FIFA Confederaciones.
Esta competición daba continuidá a otres cites intercontinentales oficiales similares de la dómina. Per un sitiu taba la Copa Artemio Franchi, de la qu'apenes s'apostaron dos ediciones en 1985 y 1993, y na que s'enfrentaben el campeón d'Europa contra'l d'América del Sur. Esti certame yera l'equivalente en seleiciones a la estinguida Copa Intercontinental a nivel clubes y debió el so nome al ex Presidente de l'Asociación Italiana, y posterior Presidente de la UEFA, Artemio Franchi (1922-1983). Per otru llau taba la Copa de Naciones Afro-Asiátiques, que se celebró de manera irregular ente los años 1978 y 2007, y na que los campeones d'África y d'Asia midíen les sos fuercies.
Nun principiu celebrábase cada dos años y hasta 1997 tuvo como sede Arabia Saudita. De 1999 a 2003 llevar a cabu en distintos países; sicasí, la FIFA decidió qu'a partir de 2005 realizárase cada cuatro años, nel añu que preciede la Copa Mundial de Fútbol teniendo la mesma see, esto pa probar la capacidá organizativa del país anfitrión d'esi certame.
En 2001, como anticipu de la Copa Mundial de Fútbol de 2002, foi entamáu por Corea del Sur y Xapón. So esti precedente, Alemaña tamién entamó'l del añu 2005. La siguiente edición celebrar en Sudáfrica del 14 al 28 de xunu de 2009. L'anterior Copa FIFA Confederaciones 2013 celebrar en Brasil y en 2017 llevar a cabu en Rusia.
Nel tornéu de 2003, el mundu viose conmocionáu por cuenta de la muerte del xugador camerunés Marc-Vivien Foé, que morrió por extendimiento del so ventrículu esquierdu nel minutu 71 del partíu de semifinales ente Camerún y Colombia apostáu en Lyon.
== Participantes Copa Confederaciones axunta a los campeones de los distintos torneos continentales de cada confederación y empecipia el so ciclu a partir de la culminación de la Copa Mundial de la FIFA, el ganador ye'l primeru en tener accesu automáticamente a la competición. Darréu sumir el campeones de la Copa Asiática, la Copa Africana de Naciones, la Copa d'Oru, la Copa América, la Copa de les Naciones, la Eurocopa, y el anfitrión del tornéu. Si dalgún país repitir nestos criterios o en dellos casos rehúsa participar, el subcampeón o'l país meyor asitiáu del área del so tornéu ocupa'l llugar de la confederación o del campeón del mundu.
Troféu
El primer troféu foi presentáu na edición de 1992 de la Copa del Rei Fahd. Esta copa foi iguada y realizada pola casa Bertoni (la mesma que diseñó la Copa Artemio Franchi y la Copa Mundial). El troféu taba fechu de plata llei y bañáu n'oru. Tenía forma de palmera hexagonal y sobre la mesma atopábase suxeta una esfera en forma de balón de fútbol onde se topaba representáu'l mundu y los sos continentes. Sobre la base de la palmera atopábense grabaos, en caúna de los sos seis esquines, los nomes de los seis confederaciones pertenecientes a la FIFA. Finalmente, la copa atopábase xunida a una base formada por dos aros concéntricos de malaquita. Ente dambos aros taba escrita la lleenda "Copa Intercontinental de Seleiciones pal Rei Fahd" (primero n'árabe y depués n'inglés).
El segundu troféu de Copa Confederaciones foi presentáu na edición de 1997 en reemplazu del antiguu troféu Rei Fahd. Esta nueva copa foi creada por Fritz Jucker y producida pol orfebre Walter Schumacher. La midida de la estauína ye de 44,5 centímetros, con un valumbu máximu de 17 centímetros y un pesu averáu de 7,5 kilogramos. El diámetru del pedestal ye de 17 centímetros.
La copa ta fecha de bronce y bañada n'oru. De la mesma, el troféu ta representáu por una esfera terrestre que simboliza'l mundu y los sos seis continentes. El nome de la competición atopábase grabáu sobre dos bandes en forma de cinta que nacen dende la base de la columna y engaten en forma espiral hasta'l globu. La columna del troféu atopábase montada sobre un pedestal de lapizlázuli suxeta a dos aros concéntricos doraos. Nel centru allugábense seis escudos de les confederaciones, bañaos n'oru, que yeren acompañaos por otru aru concéntricu que los xunía. Finalmente, el pedestal atopábase xuníu a una base de madera hexagonal onde s'allugaben plaques doraes nos sos llaos, pa inscribir el nome de los campeones y les sos respeutives ediciones.
Equipos
thumb|right|400px|Mapa según resultaos en Copa Confederaciones y países sedes. 33 equipos distintos participaron a lo llargo de Copa FIFA Confederaciones. De toos estos equipos, solo 13 llegaron a la final del tornéu y 6 algamaron la victoria.
Brasil ye l'equipu más esitosu, al algamar cuatro campeonatos, siguíu por Francia con dos. En términos estadísticos, Brasil ye l'equipu con más victories, siguíu per Francia; tamién, foi la seleición con más participaciones en finales, nun total de 5.
Brasil y Francia son, amás, los únicos equipos que ganaron torneos consecutivamente: Francia llogró dos en 2001 y 2003, ente que los suramericanos llograr tres veces consecutives en 2005, 2009 y 2013. La final de 2009, amás, foi la primera en que se coronó a un tricampeón, Brasil en venciendo 3-2 a los.
De los seis equipos campeones; Brasil, Méxicu y Francia fueron campeones siquier una vegada cuando'l tornéu foi entamáu na so casa. Per otru llau, Brasil, Arxentina, Dinamarca y Francia son los equipos que ganaron un tornéu fora del so continente: n'Arabia Saudita 1997, Alemaña 2005 y Sudáfrica 2009 pal primeru, n'Arabia Saudita 1992 pal segundu, n'Arabia Saudita 1995 pal terceru y en Corea del Sur y Xapón 2001 pal cuartu.
Palmarés
La llista de siguío amuesa a los 22 equipos que tuvieron ente los cuatro meyores de dalguna edición del tornéu.
En cursiva, indícase'l tornéu en que l'equipu foi llocal.
Xugadores
Tocantes a partíos apostaos, el brasilanu Dida xugó 22 partíos, récor que se caltién hasta l'actualidá.
Tocantes a goles, los nueve del mexicanu Cuauhtémoc Blanco y el brasilanu Ronaldinho convertir nos xugadores que más goles marcó en tolos eventos de la Copa. Na Copa FIFA Confederaciones 1997, el brasilanu Romário marcó 7 anotaciones, cifra que se caltuvo como la mayor cantidá de goles algamada nun solu eventu, siendo les sos úniques anotaciones en copa confederaciones.
Entrenadores
Diez entrenadores distintos conquistaron el troféu, nengún seleccionador repitió'l títulu. Cabo señalar que tolos entrenadores que ganaron dalgún campeonatu fueron de la mesma nacionalidá de les seleiciones que dirixeron.
Goles
Mientres les 9 ediciones de Copa Confederaciones apostaes hasta 2013, 380 goles. D'estos, 5 fueron autogoles.
A nivel de torneos, la Copa FIFA Confederaciones 2013 ye la que tuvieron mayor númberu de goles, con 68 anotaciones nes sos 16 partíos apostaos caúna, mientres el menor númberu foi en 1992 con 18 goles en solu 4 partíos). Considerando'l númberu de partíos, el mayor númberu de goles per partíu foi na Confederaciones de 1992, con 4,5 tantos por alcuentru; la cifra menor, en tantu, foi de 1,93 goles per partíu na Confederaciones de 2001. El mexicanu Cuauhtémoc Blanco y el brasilanu Ronaldinho dambos son los máximos anotadores na historia del tornéu con 9.
Valdestillas
Valdestillas ye una llocalidá y un conceyu d'España perteneciente a la provincia de Valladolid, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. La llocalidá ta asitiada a 20 quilómetros de Valladolid —na ruta del Camín de Santiago de Madrid— y pola que pasa'l ríu Adaja. Forma parte de la D.O. Rueda. En cuntaba con una población de  habitantes.
Copa FIFA Confederaciones
Goles
Los sorteos de los equipos participantes producieron, n'ocasiones, alcuentros ente seleiciones de nivel bien distintu, lo que se reflexó en goliaes. Sicasí, non tolos alcuentros con un altu númberu de goles anotaos débense namái a goliaes: el partíu con más goles anotaos foi l'apostáu ente y  na Copa FIFA Confederaciones 2013, que remató con una goliada española por 10:0, siendo este'l mayor resultáu na historia del tornéu, aquel tornéu debíu al amateurismo de la seleición de Tahití amenáronse trés de les máximes goliaes de la historia del tornéu. La final con más anotaciones, en tantu, foi l'apostada en Copa FIFA Confederaciones 1999 por y, que terminó cola victoria de los primeres por 4:3. Tamién destaca la victoria de 6:0 de Brasil sobre Australia na final de 1997, siendo la resultancia más amplia nuna final.
Valdestillas
Símbolos
120px|left|Escudu de Valdestillas L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Copa FIFA Confederaciones
Goles
De siguío se listan les mayores goliaes n'Copa FIFA Confederaciones:
Valdestillas
Xeografía
La llocalidá ta asitiada a una altitú de 699 msnm.<ref name=altitú>
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 36,29 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Copa FIFA Confederaciones
Premios
Mientres la realización de Copa FIFA Confederaciones la organización dispón la entrega de diversos premios d'alcuerdu a la participación de los equipos y xugadores a lo llargo del tornéu. Ensin batura a duldes el principal premiu ye'l títulu de campeón del eventu; l'equipu que llogra coronase como campeón recibe'l Troféu de Copa FIFA Confederaciones por cuatro años (dende 2005).
Goliadores
Dende l'entamu del tornéu, unu de los premios más importantes ye al goliador del eventu, esto ye, el xugador qu'anota más goles mientres la realización de la fase final de cada Copa Mundial. Dende los sos entamos el premiu foi instituyíu oficialmente como'l Botín d'Oru». Tamién fueron amás apurríos el botín de plata» y el botín de bronce», pa los xugadores nel segundu y tercer llugar de la estadística de goliadores. Si hai dos o más xugadores cola mesma cantidá de goles, cada unu recibe'l premiu correspondiente, ensin tomar en cuenta la cantidá de minutos xugaos per caúnu o si los goles fueron anotaos en penaltis. Estadísticamente, destácase la Copa Confederaciones 2001, na qu'hubo 7 goliadores, siendo la menor cantidá de goles marcaos por un goliador con solu dos anotaciones cada unu.
Balón d'Oru
El premiu «Balón d'Oru» ye apurríu al meyor xugador de cada edición de Copa FIFA Confederaciones. Esta reconocencia apurrir dende la creación del tornéu. Nes primeres dos ediciones en 1992 y 1995 nun s'apurrieron el balón de plata y bronce, si non hasta la edición de 1997.
Guante d'Oru
El premiu «Guante d'Oru» ye apurríu dende la Confederaciones de 2005 al meyor porteru de cada tornéu.
Premiu al xuegu llimpiu
El Premiu al xuegu llimpiu» ye apurríu dende la Confederaciones de 1997 al equipu cola meyor disciplina de cada tornéu.
Equipu estelar
En cada tornéu, dende 2009 escuéyese un "equipu estelar" en que se listan los meyores xugadores de cada eventu en caúna de les posiciones.
Tripletes o más
De siguío detállense los tripletes consiguíos a lo llargo de la competición.
Idioma bhoshpuri
El bhhōjapurī, bhoyapuri o bhoshpuri ye una llingua bihari falada nel nordeste de la India nel occidente del estáu de Bihar, partir norte de Jharkhand, y la rexón Purvanchal d'Uttar Pradesh, según el sur de Nepal. Tamién ye faláu en Guyana, Surinam, Fixi, Trinidá y Tobagu, Mauriciu y Sudáfrica.
Tien unos 38 millones de hablants aproximao.
Enllaces esternos
(n'inglés)
Seleición de fútbol d'Exiptu
Col nome de seleición de fútbol d'Exiptu podemos referinos a:
Julio Galán Gómez
290px|miniaturadeimagen|derecha|[[edificiu de la Caxa d'Aforros d'Asturies|Edificiu de La Caxa d'Aforros d'Asturies, Uviéu]] Julio Galán Gómez foi un reputáu arquiteutu español, fíu del tamién arquiteutu Julio Galán Carvajal. Nació en La Coruña por cuenta que'l so padre yera nesi momentu arquiteutu municipal de la ciudá. Xunto col so padre, tien una cai dedicada col so nome n'Uviéu.
Trabayaron xuntos mientres un curtiu periodu de tiempu a finales de los años 30. Julio Galán Gómez moró n'Uviéu, onde tenía'l so estudiu, y foi arquiteutu municipal de Llangréu nos años 50.
Obres
Foi especialmente conocíu pola reconstrucción tres la Guerra Civil de los edificios de les caxes d'aforros d'España: Uviéu, Álava, Segovia, La Coruña, Lugo, Soria, Albacete, Castellón, Ávila, Santiago de Compostela, Burgos y Lleón. Destaquen dellos edificios urbanos n'Uviéu, Avilés, Santander o La Felguera y Sama (Llangréu).
Ríu Ene
. El río Ene ye un ríu de Perú que constitúi la parte cimera del cursu del ríu Ucayali, y, por tanto, parte tamién del cursu principal del ríu Amazones. Escurre pola aguada oriental de Los Andes peruanos, en partir sur del país.
Xeografía
Esti ríu formar pola confluencia del ríu Mantaro y el ríu Apurímac a unos 400 msnm, el puntu onde se xunen los departamentos de Junín, Cusco y Ayacucho -12.26278°N, -73.97889°W).
Estiéndese sobre la parte oriental de la provincia de Satipo, siguiendo'l so cursu una direición de sur a norte, na selva alta de Junín. El so valle ye oxetu de lentu poblamientu. El río Ene ye de curtiu percorríu (180,6 km) pero de fuerte pendiente.
El río Ene conflúi col ríu Perené nel pueblu de Puertu Prau nel distritu de Ríu Tambo, a 295 msnm pa formar el ríu Tambo (-11.16861°N, -74.23778°W). Depués, ríu abajo, les sos agües formen parte del ríu Ucayali (al xunise al ríu Urubamba) y más embaxo al ríu Marañón y finalmente formen parte del ríu Amazones en territoriu peruanu.
Julio Galán Martín
Julio Galán Martín foi un escenógrafu y interiorista español.
Nació nel senu d'una familia d'artistes: el so padre y el so güelu, Julio Galán Gómez y Julio Galán Carvajal fueron dos de los más destacaos arquiteutos d'Uviéu del sieglu XX; amás, yera sobrín del escritor José Luis Martín Vigil, y sobrín nietu de la pintora María Galán.
Tuvo'l so primer contautu col teatru na so tierra, y a finales de los años 1970 viaxó a Madrid pa prosiguir cola so carrera, compatibilizando los sos trabayos d'escenografía y vestuariu pa teatru y ópera col diseñu d'interiores. Consiguió la reconocencia a nivel nacional en 1980, cuando collaboró con Emilio Sagi nel montaxe de la ópera La Traviata, de Giuseppe Verdi, espectáculu que-yos mereció'l nomatu de tándem Sagi-Galán, y foi aplaudida en numberosos teatros españoles ya internacionales, pos trabayó n'escenarios de Washington, Los Angeles, Tokiu, Venecia, Xinebra, Buenos Aires o Boloña, ente otros.
Ente los sos montaxes destaquen Lucía de Lammermoor, Tosca o la so visión de La Bohéme, y encargóse del montaxe y escenografía de la gala de los Premios Goya en 1995.
Presidente d'Angola
El presidente d'Angola cumple la función de xefe d'estáu del so país. El primer presidente d'Angola foi Agostinho Neto, del marxista Movimientu Popular de Lliberación d'Angola (MPLA). Cuando Neto morrió en 1979, José Eduardo dos Santos asocediólu.
Nes eleiciones de 1992 Dos Santos foi reelixíu col 49%, venciendo al so rival Jonás Savimbi, de la Xunión Nacional pa la Independencia Total d'Angola (UNITA). Tres la derrota, Savimbi anunció que les eleiciones fueron fraudulentes.
Les eleiciones más recién fueron celebraes en 2017, resultando ganador João Lourenço.
Copa Concacaf 2015
La Copa CONCACAF 2015 (oficialmente Copa CONCACAF presentada por Scotiabank por razones de patrociniu) foi la primer edición de la competición internacional futbolística entamada pola Concacaf pa determinar al so representante na Copa FIFA Confederaciones 2017. El ganador de la Copa d'Oru de la Concacaf 2013 (Estaos Xuníos) enfrentar al ganador de la Copa d'Oru de la Concacaf 2015 (Méxicu) pa decidir al representante del área na Copa FIFA Confederaciones 2017. Foi celebrada'l 10 d'ochobre de 2015 nel Estadiu Rose Bowl en Pasadena, Estaos Xuníos.
Antecedentes
Anque la copa Oru llevar a cabu cada dos años, antes del 2013 solo'l campeones de la edición que se celebraba dos años primero que la Copa FIFA Confederaciones teníen el derechu de clasificar como los representates de CONCACAF. Por casu, Méxicu ganó la Copa Oro del 2011 y clasificó pa la Copa Confederaciones 2013. Por cuenta de que la Copa Oro que se celebraba'l mesmu añu que la Copa Confederaciones nun otorgaba nengún incentivu verdaderamente deportivu, los equipos de CONCACAF nun solíen llevar a les sos principales figures. Otru factor qu'influyía yera que munchos d'estos equipos participaben nes eliminatories de la Copa Mundial de Fútbol mientres esi mesmu añu.
CONCACAF anunció la introducción d'un xuegu de repechaje el 5 d'abril del 2013. Empezando cola Copa FIFA Confederaciones 2017, el representante de CONCACAF va ser decidíu por un xuegu d'eliminación direuta ente los dos equipos que ganen les ediciones de Copa Oro previes a Copa Confederaciones. L'entós presidente de la CONCACAF, Jeffrey Webb, señaló qu'esto "va dexar al campeón de cada edición de la Copa Oro tener la mesma oportunidá competitiva de representar a la CONCACAF a nivel internacional". En casu de que'l mesmu país gane dambes ediciones de la Copa Oro, nun va haber necesidá de que'l repechaje seya xugáu y l'equipu va calificar direutamente a Copa Confederaciones.
El día 27 d'agostu de 2015, CONCACAF dio a conocer el nome oficial d'esti eventu, nomándolo "Copa CONCACAF". Esto confirmaba que, amás d'otorgar el yá conocíu pase a Copa Confederaciones, tamién habría un nuevu títulu en disputa.
Formatu
== Resultáu del alcuentru Partíu |deporte = fútbol = Méxicu |fecha = 10 d'ochobre de 2015, 18:30 (UTC-7) 1:2 Wood Peralta Aguilar }}
Ryuji Bando
Ryuji Bando (播戸 竜二; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Seleición de fútbol de Xipre
Col nome de seleición de fútbol de Xipre podemos referinos a:
Lournand
Lournand ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Casa Riba
La Casa Riba ye una casería de la parroquia de Santuyano nel conceyu asturianu de Bimenes.
Alcuéntrase a 0,5 km de Martimporra, la capital del conceyu, a un altor mediu de 374 msnm y tien una población de.
La Foz de la Viella
La Foz de la Viella (n'aragonés, La Hoz de la Vieja en castellán) ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Teruel, n'Aragón, España. Ta asitiáu na contorna de les Cuenques Mineres y tien una población de 79 habitantes (INE 2012). miniaturadeimagen|Ilesia de La nuesa Señora de les Nieves.
Toponimia
Cueye'l nome de los materiales coloraos del triásicu inferior, Rubiel ó Rubiello y al focete que les pasa. Asina pasamos de Foz Rubiella, a Foz la Viella y finalmente La Foz de la Vieya.
Testos de 1280 nomar como Foz la Viela (la "ll" representar con una "l"), nun testu de 1212 nómase como Foz la Villa. La forma "de la" representa un casu de "falsa segmentación", Nel sieglu XV acastellana'l nome. Nun testu turolense de 1434 apaez como Foz de la Vieia, y en 1495 apaez el nome como Fox de la Viexa.
Xeografía
Asitiáu na sierra de Cucalón ente roquedales y ribayos (el Chorredero, el Vadiello y el Barrinquiello). El cascu urbanu atópase xunto a la torre fortaleza a una altitú de 931 metros sobre'l nivel del mar.
Al oeste de La Foz de la Viella y trevesáu pel ríu de Armillas destaca la presencia d'un mestu encinar, que, xunto colos pinares que parten con el términu de Obón, constitúin los únicos enclaves arbolaos del términu, siendo'l restu de la vexetación formaciones de pacional con árgomes bastante degradaes, namái rota pola presencia puntual de sabines nes crestes caliares, a les que se xune'l romeral sobre los materiales acolorataos del Triásicu.
Historia
La etimoloxía esclárianos el so orixe llatín. Bien pudo nacer del 235 al 220 a de J.C. d'un destacamentu romanu emplazado al llombu de les fuertes places cartaxineses de Amílcar Barca, Asdrúbal y Aníbal. Nel so encarnizada llucha poles mines de Akra Leucé (Montalbán), Armeillas (Armillas) y Segórbiga (Segura). Formaríen el so campamentu d'iviernu al abellugu de los sos montes nel escobiu o fondalada del actual El Focete. Que-y dio nome "Faux" (del llatín, que significa gargüelu o estrechu producíu per un ríu).
En 1361 magar la tregua, aprovechando que'l Rei d'Aragón ta na guerra del Rosellón, entra Don Pedro "El Cruel" a sangre y fueu por tierres aragoneses. La capital de Teruel apurrir al invasor; traición que va castigar Pedru IV "El Ceremoniosu" anulando los sos fueros, y dando títulu de Villa a La Foz de la Viella.
El Rei Pedro, al retirar darréu'l títulu de Villa caltúvo-yos ciertos privilexos, ente ellos el de peaxe pa pasu en barca por tolos ríos del Reinu d'Aragón.
thumb|right|Castillo. Evitando pagar tributos pa la fortificación de Montalbán, los vecinos de La Foz de la Viella, edificaron en 1363 el so propiu castiellu. El castiellu o torre rectangular de 8 x 6,50 metros, ye de bona mampostería reforzada nos sos dos esquines por piedres de sillería, les otres dos pa mayor resistencia a los posibles impautos, son arredondiaes. Dan-y cierta gracia pol so bon estáu de caltenimientu. Esta torre ye una de les más interesantes del Reinu. Caltién les almenes y amuesa delles saeteras con marcu de piedra de color más escuru y puerta llixeramente apuntada.
La ilesia parroquial, gótica n'honor de La nuesa Señora de les Nieves, remontar a finales del Sieglu XV o principios del XVI. D'una nave, que cubre bóveda de crucería estrellada, ábside poligonal cola so ventana gótica. La otra capiya ye del Santu Cristu, añedida a la ilesia a principios del Sieglu XIX, con cúpula. Tien tres retablos del Sieglu XVII, y cabo destacar el cuadru de San Antón, del Sieglu XVII qu'escapó a la quema de 1936, asitiáu agora nel altar mayor.
Seleición de fútbol de Letonia
Col nome de seleición de fútbol de Letonia podemos referinos a:
Ríu Marañón
El ríu Marañón ye un importante ríu de Perú, unu de los principales afluentes del cursu altu del ríu Amazones na aguada del Atlánticu. Naz nel suroeste del departamentu d'Huánuco na provincia de Lauricocha, pero en cuanto al llugar exactu, hai dos proposiciones: el biólogu y xeógrafu Antonio Raimondi postuló que naz de los glaciares de l'aguada oriental del cordal d'Huayhuash. Ente que Augusto Cardich dixo que s'anicia nel glaciar del Neváu de Yapura, a unos 5.800 m, na Cordal de Raura, en llende con Lima, nos andes norcentrales de Perú.
Cursu altu
Dende'l so orixe nel cordal, a esti pequeñu cursu d'agua conózse-y como Ríu Gayco hasta fundise nes llagunes de Santa Ana y Lauricocha, d'onde sale d'esta col nome homónimu. A partir d'esi puntu'l so percorríu ye direición norte, pasando poles llocalidaes: Cauri, Jesús, Jivia, Huarin, Chavinillo, etc de les provincies de Lauricocha y Yarowilca. Recibiendo numberosos afluentes na so marxe esquierda ente los más notables son el ríu Huayhuash, ríu Nupe na llocalidá de Rondos a partir del cual pasa a llamase Marañón y el ríu Vizcarra, que pasa pela ciudá de La Unión.
Cursu mediu
Na llocalidá de Jircan na provincia d'Huamalies, el ríu toma direición noroeste faciendo de llende natural ente les rexones Ancash y Huánuco, nesti sector recibe les agües de los ríos Mosna y Yanamayo nel so marxe esquierdu. Más al norte dixebra les provincies liberteñas de Sánchez Carrión, Santiago de Chuco nel so marxe oeste a les provincies de Bolívar y Pataz, allugaes nel so marxe esti. La carauterística orográfica nesti tramu ye la d'un fondu cañón que erosiona el pandu andín con un desnivel de casi 3000 m ente los cumes y la llinia d'agua. Amás lo accidentao y estrecho d'esti percorríu torga'l desenvolvimientu de l'actividá agropecuaria, quedando solamente l'atracción de la carauterística orográfica.
En tou este percorríu del so cursu alto y medio que remata nos pongos (mentárase dempués), forma'l principal valle interandino, ente les cadenes occidental y central d'andar del norte peruanos.
Ofu-Olosega
Ofu y Olosega son parte d'un doble volcán nel grupu Manu‘a de les Islles Samoa; parte de Samoa Americana. Les islles mellices, tan formaes por volcanes n'escudu, tienen una llongura combinada de 6 km.
Ríu Marañón
Cursu baxu
Depués de percorrer cerca de 1.600 km, xunir col ríu Ucayali, dando nacencia al ríu Amazones, cerca de la llocalidá de Nauta nel departamentu de Loreto.
Ofu-Olosega
Xeográficamente elles son borrafes volcániques dixebraes pol angostu estrechu de Asaga de 137 m, una ponte natural de concha petón de coral.
Antes de 1970, unu tenía que nadar ente les dos islles cuando la marea taba baxa; güei una ponte d'una vía sobro l'estrechu conecta les villes de la islla de Ofu con aquelles de Olosega.
El picu más altu en Ofu ye'l monte Tumutumu (491m, tamién referíu como Tumu) y la mayor elevación en Olosega ye'l monte Piumafua (629m). La erupción volcánica más recién tuvo llugar en 1866, 3 km al sureste de Olosega.
Trabayos arqueolóxicos llevaos a cabu nos 1980s afayaron evidencies prehistóriques incluyendo cerámiques, azueles, conches y güesos que fueron significatives pa un mayor entendimientu de la historia antigua de les Islles Samoa y Polinesia.
Esto incluyeron amueses d'oxetos de cerámica con traces coloraes que resultaron ser parte de la tradición de la cultura Lapita. El trabayu, lleváu a cabu por un equipu qu'incluyía al especialista n'arqueoloxía del Pacíficu Patrick Vinton Kirch, enfocose nun sitiu llamáu To'aga (sitio AS-13-1), a 2 km del estrechu costeru de la mariña sur de Ofu.
Ríu Marañón
Cursu baxu
Pola so cantidá de cascaes y rabiones, ye un ríu navegable namái nel so cursu baxu.
Ofu-Olosega
Les resultancies demostraron que el llugar habitose de forma permanente fai alredor de 3 000 años.
Ríu Marañón
Cursu baxu
Nel so cuenca habiten los famosos xíbaros.
Ofu-Olosega
Ofu
izquierda|miniaturadeimagen|230x230px|Sablera al sur de Ofu vista dende Olosega al traviés del angostu estrechu que les dixebra. L'agudu picu, un dique erosionado, ye llamáu Sunu‘itao. Ofu ye la parte occidental de la formación predresa volcánica de la islla de Ofu-Olosega. L'aldega principal de Ofu ta allugada na sablera occidental, protexía detrás d'un castru fora de sablera (conu de toba) erosionado conocíu como Nu'utele. Ofu tien un pequeñu aeropuertu y un atracaderu que sirve a la población de Ofu y de Olosega. Previu a que'l serviciu aeronáuticu regular fuera descontinuado en 2009, el vuelu dende Pagu Pago tomaba alredor de media hora. derecha|miniaturadeimagen|275x275px|L'aldega de Olosega en 1896. La mayor parte de la sablera sureña y los petones de coral acomuñaos son parte del Parque nacional de Samoa Americana. En 2005 el National Park Service d'Estaos Xuníos taba axustando cola municipalidá de l'aldega de Olosega para espandir el parque alredor d'esa islla.
La islla constitúi'l Condáu de Ofu, subdivisión del Distritu de Manu'a.
Tien un área terrestre de 7.215 km², y tien una población oficial de 289 persones, d'alcuerdu al censu del 2000.
Ríu Marañón
Relieve
Al derromper pol departamentu d'Amazones crucia la rexón de los Pongos (un tipu de cañón angostu y fondu entalláu) empezando agües enriba por: pongo de Rentema, de Mayu, de Mayasita, Cumbianama, Huaracayo y el pongo de Manseriche, el más conocíu de los pongos peruanos. Esta rexón de los Pongos ye bien importante porque de nun esistir, el ríu Marañón nun llegaría a xuntase col ríu Ucayali pa formar el ríu Amazones, que nun seria'l ríu llargo y caudaloso de güei. El ríu Marañón tien un valle allugáu nel cordal occidental d'andar.
Ofu-Olosega
Ofu
Na mariña sur de la islla asítiase la llaguna de To'aga, que contién una gran diversidá de corales y pexes.
Ríu Marañón
Ecosistema
Pol so gran llargor y pol terrén accidentáu del so calce, percuerre diversos niveles altitudinales, xenerando una diversidá d'ecosistemes nuna determinada área amenorgada dende'l clima templáu - templáu nos sos marxes, que la so altitú depende del so allugamientu xeográficu, hasta'l clima fríu de los cumes correspondientes a les rexones Huánuco, Ancash, La Libertad y Amazones.
Ye notable la so oldeada variación del ecosistema nos sos marxes, dende'l montano sub-húmedu nos sos nacientes, correspondiente a la xurisdicción de les provincies huanuqueñas de Lauricocha, Yarowilca, Dos de Mayu y Huamalíes; pasando polo grebo nes llendes de Ancash - Huánuco, La Libertad, Cajamarca - Amazones y finalmente al húmedu tropical, en cruciando'l pongo de Rentema ya internase na Amazonia Peruana.
Ofu-Olosega
Ofu
La islla ye tamién hábitat del foín volador de Samoa (Pteropus samoensis), una especie d'esperteyu amenaciáu pola perda del so hábitat.
Olosega
izquierda|miniaturadeimagen|230x230px|Vista aérea - aldega de Olosega a la derecha, Ofu a la izquierda. Dambes islles tán conectaes por una ponte d'una pista, que crucia l'estrechu de Asaga. La islla Olosega ye un remanente del volcán n'escudu Sili, que la so caldera puede xacer somorguiada fora de la sablera norte.
La islla forma'l Condáu de Olosega, subdivisión del Distritu de Manu'a. Tien un área terrestre de 5.163 km², y una población oficial de 216 persones según el censu de 2000.
Hai dos aldegues en Olosega: Olosega y Sili. Sili, ta asitiada na sablera que mira al noroeste, agora consiste de tan solo una residencia habitada dempués que gran parte de l'aldega foi destruyida por ciclones (y darréu abandonada).
Casi tola población de Olosega mora agora nel pueblu de Olosega a lo llargo de la sablera que da al suroeste.
L'aldega de Olosega tamién tien una escuela primaria con instrucción hasta'l novenu grau pa los neños de dambes islles.
Lucenay-l'Évêque
Lucenay-l'Évêque ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ríu Ucayali
El ríu Ucayali ye unu de los principales ríos de Perú, xuniéndose col ríu Marañón y, forma'l ríu Amazones. El ríu Ucayali escurre pola aguada oriental de los Andes peruanos, na parte central del país. Tien un llargor de 1771 km, anque considerando les sos fontes más alloñaes (Tambo, Ene y Apurímac) algama los 2801 km.
El ríu da nome a la rexón Ucayali.
Xeografía
thumb|230px|left| [[Puerto Atalaya, na nacencia del Ucayali (confluencia Tambo y Urubamaba).]] thumb|230px|left|Parte de la plaza Grau, na ciudá portuaria de [[Pucallpa, la ciudá más importante a veres del Ucayali.]] thumb|230px|left|Barcu de carga nel ríu Ucayali cerca de les ciudaes de [[Requena (Perú)|Requena pel sur y Nauta pel norte.]] El ríu Ucayali naz nel departamentu de Ucayali, na confluencia del ríu Tambo (159 km) y el ríu Urubamba (862 km), na aguada oriental andina. Flúi en nidia rimada escontra'l norte del país hasta xuntase col ríu Marañón, dando dambos nominalmente orixe al ríu Amazones.
El Ucayali considérase anguaño la cabecera principal del ríu Amazones. Tien 1771 km de llargor, de los que'l 80% son navegables por embarcaciones d'hasta trés mil tonelaes, pero coles sos fontes algama un llargor total de 2 801 quilómetros, dende la fonte del Apurímac, nel neváu Mismi, hasta la confluencia del Ucayali y el Marañón:
Los afluentes más importantes son el ríu Cohenga, el ríu Tahuania, el ríu Sheshea, el ríu Tamaya (310 km), el ríu Tapiche (448 km), el ríu Pachitea (393 km) y el ríu Aguaytía (379 km).
Los sos principales puertos tán nes ciudaes de Puerto Atalaya, xusto na so nacencia (confluencia Tambo y Urubamaba, con más de 10 000 habitantes en 2005), Pucallpa (la capital del departamentu de Ucayali y de la provincia de Coronel Portillo, que cuntaba con más de 150 000 hab. en 2007), Contamana (17 000 hab.) y Requena, na desaguada del Tapiche.
La corriente cuerre 5-6 km/h y siempres puede atopase una canal de 20 a 50 m d'anchu con una fondura mínima de 1,5 m. Hai cinco malos pasos, por cuenta de la acumuladura d'árboles y balses de madera. Dacuando cayen roques enormes de los montes y deposítense nel calce, provocando grandes remolinos. El so anchor varia ente los 400-1200 m, por cuenta de la gran cantidá d'islles.
Nel ríu Ucayali atópase'l delfín del Amazones, la llondra xigante y el manatí amazónicu, que son más abondosos nel tramu de la Reserva Nacional Pacaya Samiria (20.800 km²). Ye una amplia zona protexida dende 1982, agües enriba de Nauta, d'una zona de l'Amazonia inundable (ecosistema conocíu como várzea), la más estensa del Suramérica, y que por cuenta de ello foi designada sitiu RAMSAR en 1986.
Historia
El ríu Ucayali llamóse primero San Miguel y de siguío Ucayali, Ucayare, Poru, Apu-Poru, Cocama y ríu de Cuzco. Perú realizó munches espediciones, costoses y hábilmente realizaes, de reconocencia de la rexón del Ucayali. Una d'elles (1867) afirmó que llograría algamar un puntu a unos 380 quilómetros de Lima, y el pequeñu vapor Napo llogró abrir camín poles violentes corrientes hasta 124 km agües enriba de la confluencia col ríu Pachitea, hasta'l ríu Tambo, a 1240 km de la confluencia del Ucayali cola Amazones. El Napo llogró depués remontar la caña del Urubamba 56 km agües enriba de la so unión col Tambo, hasta un puntu a unos 320 quilómetros al norte del Cuzco.
Batalla de Fort Sumter
La Batalla de Fort Sumter foi un bombardéu realizáu ente'l 12 y el 13 d'abril de 1861 pol exércitu de los Estaos Confederaos d'América col enfotu de espulsar a les tropes federales qu'ocupaben la fortificación de Fort Sumter, allugada na entrada a la badea de Charleston en Carolina del Sur. La importancia d'esta batalla, que nun causó baxes, anicia en que foi'l detonante que desencadenó la Guerra de Secesión (1861-1865), el conflictu más sangrientu asocedíu en territoriu d'Estaos Xuníos.
Les negociaciones previes trataben d'apautar la rindición de les tropes qu'ocupaben el fuerte y de les condiciones del mesmu. Paralelamente, dambos gobiernos acusábense mutuamente de ser culpable d'una posible entrada en conflictu. Pa dambos bandos, les aiciones previes teníen como oxetivu aguiyar a les sos tropes y convencer a los estaos entá indecisos a que se xunieren a la so causa, intentando presentar al adversariu como l'agresor en casu de que finalmente la guerra fixérase efectiva. El conflictu empezar a xestar col enfrentamientu del gobernador de Carolina del Sur, Francis W. Pickens, col Presidente de los Estaos Xuníos en funciones, el demócrata James Buchanan, esti enfrentamientu siguió, a partir de marzu, al traviés del Presidente del Gobiernu confederáu Jefferson Davis col Presidente estauxunidense Abraham Lincoln.
Tres dellos meses de negociación, l'ataque al fuerte de les tropes confederaes provocó la movilización del exércitu federal per parte de Abraham Lincoln y bastió al país a la guerra civil.
Antecedentes de la batalla
thumb|200px|El comandante [[Robert Anderson, dirixó a les tropes federales mientres la resistencia del fuerte.]]
Cuando los estaos sureños sienten amenaciáu'l so sistema esclavista pola futura presidencia d'un republicanu, dalgunos d'ellos decidieron declarar la so independencia. Lóxicamente la mayoría de les infraestructures públicu y militar establecíes nos estaos biforcaos taben controlaes polos mesmos, pero dalgunos funcionarios decidieron sofitar al bandu federal y adoptar les sos mesmes posiciones, ésti foi'l casu de la plaza de fortificación de Fort Sumter, na badea de Charleston.
Fort Sumter y los sos recursos a finales de 1860
thumb|200px|El Presidente [[James Buchanan, yera Presidente en funciones de los EE.XX. mientres el conflictu.]]
Fort Sumter yera un fuerte baxu control federal, asitiáu sobre un castru de granitu artificial a la entrada de la badea de Charleston. A principios d'avientu de 1860, el fuerte nun taba ocupáu más que por dellos obreros que s'atopaben realizando meyores nel interior. Les tropes del exércitu, 68 homes, atopábense ocupando otra fortificación de la zona, Fort Moultrie.
Dempués de declarar la so independencia, el 20 d'avientu de 1860, Carolina del Sur unvió a diplomáticos al Gobiernu Federal p'axustar la entrega de los fuertes alcontraos en Charleston y que yeren controlaos pol exércitu federal. Estes negociaciones teníen la presión de que dellos centenares de miliciaasegurábennos que s'apoderaríen de los fuertes al traviés de la violencia si'l Gobiernu Federal refugaba les sos propuestes. Nesi momentu, Abraham Lincoln foi escoyíu Presidente de los Estaos Xuníos d'América, anque'l Presidente en funciones siguiría siendo'l demócrata James Buchanan hasta'l 4 de marzu de 1861, cuando terminaría'l so mandatu.
Col fin de protexer el fuerte contra posibles ataques de la Confederación, Robert Anderson unvió a Washington una solicitú de refuerzos. El Presidente saliente, Buchanan, quería de toes toes torgar que s'arramara sangre primero que s'acabara'l so mandatu y negóse a unviar refuerzos, anque tampoco ordenó una evacuación de les tropes enclavaes nel fuerte, en cuenta de que Carolina del Sur comprometer a nun atacar a la posición siquier hasta que se declararen por terminaes les negociaciones diplomátiques.
Les tensiones militares y polítiques
Na nueche del 26 d'avientu de 1860, el comandante Anderson decidió, pola so propia iniciativa, treslladar a los sos homes de forma discreta, dende Fort Moultrie a Fort Sumter, col enfotu de ufiertar una mayor resistencia en casu de que finalmente se produxera un ataque de les tropes de los estaos biforcaos. Les reaiciones a esta maniobra nun resultaron ser les qu'él esperaba.
Los federales aclamar como a un héroe que-yos fixera una bona xugada a los sudistas. El senador de Massachusetts, Leverett Saltonsatall, por casu, declaraba en Boston lo siguiente:
Les reaiciones confederaes fueron bien distintes. Los sudistas consideraron esta maniobra de Anderson como un abusu del so enfotu. Dellos periódicos sureños interpretar como una declaración de guerra.
El Presidente Buchanan duldó en pidir a Anderson que s'incorpore a la so antigua posición, Fort Moultrie, porque tal decisión pondría en peligru l'enfotu nel Partíu Demócrata nos estaos del Norte, que per otru llau yá s'atopaba bien debilitada pola recién victoria del Partíu Republicanu nes eleiciones presidenciales presentando a Abraham Lincoln. Finalmente Buchanan escoyó permanecer firme, ya inclusive aceptó la propuesta del xeneral Winfield Scott de reforzar la fortificación de Fort Sumter.
Unviáronse 200 homes de refuerzu a bordu del buque comercial Star of the West y Anderson nun informó de la llegada de los refuerzos, pero produciéronse filtraciones de la información que llegaron a los periódicos y que la publicar. Mientres el buque intentaba llegar al puertu de Charleston, l'artillería sureño abrió fueu contra él. Entós el buque viose forzáu a realizar un xiru de 180 graos.
La tensión político aumentó y los dos bandos acusábense mutuamente d'agresión. Sicasí, los otros estaos secesionistes ordenaron a Carolina del Sur que nun desencadenara una guerra primero que la Confederación nun s'entamara y preparara militarmente pa tal.
Llegada al poder de Lincoln
thumb|200px|Actu de invistidura de Abraham Lincoln, el [[4 de marzu de 1861.]]
El 4 de marzu de 1861, James Buchanan trespasó los poderes a Abraham Lincoln. Nesi momentu la situación de los intereses de los Estaos Xuníos en Charleston taba bien deteriorada. El Presidente de los Estaos Confederaos d'América, Jefferson Davis, volvió a entamar les negociaciones del trespasu del control del fuerte, paralelamente tamién unviara a Charleston al xeneral Pierre Gustave Toutant de Beauregard pa tomar el control de los millares de milicianos ellí emplazados. A otru día de la so invistidura, Lincoln foi informáu de que'l fuerte empezaba a escarecer de recursos y comida.