cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bundestag
Eleición
Los escaños nel Bundestag solamente pártense ente los partíos que llogren un mínimu del cinco per cientu del "segundu votu" (clausa del cinco per cientu o Sperrklausel, por aciu representación proporcional) o tres mandatos direutos pol "primer votu" (clausa del mandatu básicu o Grundmandatsklausel, por representación direuta). Estes clauses tienen d'evitar la presencia de grupúsculos minoritarios nel Bundestag. Si un partíu llogra menos del 5 per cientu y namái unu o dos mandatos direutos, namái estos diputaos escoyíos direutamente llogren el so escañu, nun poniéndose en práutica la Grundmandatsklausel.
Historia d'El Líbanu
Primeres ciudaes
Escontra'l 2000 e.C. empieza una migración de tribus nómades amorreas qu'adulces van dir volviéndose sedentaries nes ciudaes de la mariña libanesa, tres la cual, en redol al 1750 e.C., produzse la invasión de los hicsos, que llegaron hasta Exiptu. Ye mientres esti periodu cuando naz na ciudá de Biblos el primer alfabetu, que representaba les consonantes. Tamién nesta etapa empiecen les colonizaciones fenicies en redol les islles del Mediterraneu oriental. Asina Tucídides, en Historia de la Guerra del Peloponeso I, 8 y Heródoto de nuevu en Los nueve llibros de la Historia afirmen:
Bundestag
Eleición
El Bundestag ye escoyíu dende l'añu 2009 según el métodu Sainte-Laguë por un periodu de llexislatura de cuatro años. El métodu ye'l siguiente:
Historia d'El Líbanu
Primeres ciudaes
En 1550 e.C., cola dinastía XVIII, Exiptu espulsa a los hicsos de les sos tierres y empieza una serie de campañes militares por Asia y Nubia. Menjeperra-Thutmose el sestu faraón d'esta dinastía, llega a les mariñes cananees, empezando la dominación exipcia de la zona. Mientres esti periodu les ciudaes-estáu fenicies aliar col Nuevu Imperiu nes sos campañes contra los hitites, que van llegar a ocupar Ugarit.
Bundestag
Eleición
250px|thumbnail|right|Reichstag en [[Berlín]]
Adela Sequeyro
Carrera
Empecipió la so carrera de periodismu en 1923, escribiendo sobre cine pal periódicu El Demócrata. Empezó a actuar el mesmu añu sol nome artísticu de Perlina y en 1935 interpretó un papel importante na película de Fernando de Fuentes El prisioneru trelce. Conforme crecía la so pasión pol cine, Sequeyro interesar na realización cinematográfica, pero por ser muyer, nun podía afiliase al sindicatu de la industria. En respuesta, fundó la cooperativa productora de películes Ésitu con sofitu del Bancu de Creitu Popular, la cual produció la so primer película, Más allá de la muerte, en 1935. En 1937, Sequeyro fundó col so home Mario Tenorio otra cooperativa, Producciones Carola, que produció la so segunda película La muyer de naide. Dicha película foi la primera empobinada, realizada, actuada y editada por una muyer en Méxicu. Foi estrenada'l 27 d'ochobre de 1937 nel cine Balmori.
Bundestag
Eleición
Nes eleiciones de 2009 hubo 24 mandatos excedentarios pa la CDU/CSU, polo que'l númberu total d'escaños del Bundestag alzar a 622.
Esti efeutu de los Überhangmandate yera bien aldericáu, porque estos mandatos excedentarios solo beneficiaben a los partíos que los ganaben ya inclusive podíen ser decisivos pa la mayoría nel Bundestag. Por eso con una reforma de la llei eleutoral en 2012 (per primer vegada n'efeutu nes eleiciones de 2013) creáronse mandatos de compensación (Ausgleichsmandate): Los partíos ensin mandatos excedentarios van recibir mandatos de compensación hasta que les rellaciones ente los partíos según el "segundu votu" ye algamáu de nuevu. Esti nuevu sistema puede resultar nuna medría significativa del númberu total de los escaños.
Nota: Los dos diputaos independientes son Frauke Petry y Mario Mieruch, quien dexaron el partíu Alternativa p'Alemaña antes de la constitución del Parllamentu.
Edificiu del Bundestag en Berlín
250px|thumbnail|right|El Palaciu del Bundestag en [[Berlín.]] Dende la mudanza de les instituciones gubernamentales alemanes de Bonn a Berlín, el parllamentu alemán ta allugáu nel edificiu del antiguu Reichstag, emblemáticu edificiu nel centru de la ciudá. En siendo práuticamente destruyíu mientres la Segunda Guerra Mundial, foi restauráu y remocicáu a finales del sieglu XX p'agospiar el nuevu parllamentu de l'Alemaña reunificada, dempués de la cayida del muriu de Berlín.
L'edificiu construyíu a finales del sieglu XIX tres la unificación alemana alcanzada nel Segundu Reich, so la hexemonía de Prusia, foi escenariu del trasegar políticu del país.
Poco dempués d'algamar el poder en 1933, Adolf Hitler eslleió'l parllamentu y convocó eleiciones, liderando'l Partíu Nazi. Una selmana antes de les votaciones produció un quema nel edificiu del Reichstag y Hitler, n'acusando a la oposición comunista y social-demócrata de la quema, promulga lleis d'esceición, esaniciando y escorriendo a munchos adversarios políticos.
Adela Sequeyro
Carrera
Mientres la so carrera, Sequeyro frecuentó figures importantes de la escena de cultura nacional de la dómina, incluyendo al dibuxante Ernesto García Cabral, el pintor y direutor Adolfo Best Maugard y el poeta Arqueles Vela, escritor y fundador del movimientu estridentista.
Últimos años
Marcela Fernández Violante entrevistar pal so llibru de 1986 Muyeres pioneres del cine, publicáu en 1987. El CIEC/Universidá de Guadalaxara tamién ayudó a recuperar y restaurar les películes de Sequeyro. Los sos últimos años tuvo al cargu de la so única fía Sandra hasta la so muerte'l 24 d'avientu de 1992. Adela Sequeyro tenía 91 años cuando morrió na Ciudá de Méxicu.
Historia d'El Líbanu
Les migraciones semites: Los fenicios
Amás por esti tiempu lleguen los arameos a les tierres interiores de Siria y El Líbanu.
Nesta etapa la ciudá de Tiru, enantes tributaria de Sidón, consigue una posición predominante ente les ciudaes de la mariña cananea y patrocina numberoses espediciones y fundaciones coloniales por toles mariñes mediterránees, siendo colonies en puntos como Malta, la mariña norte d'África, llamada entós Libia, o Sicilia, na cual diz Tucídides teníen asentamientos en tola so mariña.
La espansión fenicia siguió mientres los sieglos siguientes, llegando hasta la mariña del noroccidental d'África y los estremos occidentales del mar Mediterraneu, algamando inclusive la mariña del llamáu mar Océanu, actual océanu Atlánticu. Nesti procesu fundáronse ciudaes como Gadir (Cádiz), Útica o Axis. En 814 e.C. cunta la lleenda que se funda la ciudá de Cartago por Elisa o Dido, hermana de Pigmalión, rei de Tiru.
Les causes d'estes colonizaciones pueden ser delles; dende la bayura de plata neses tierres, sumada al fechu de que, pa los nativos, dichu metal nun tenía valor, hasta la superpoblación de les metrópolis fenicies orientales
Babilonia y Persia
Ta situación terminó cuando en 539 e.C. Ciro II el Grande de Persia conquista Babilonia, faciendo de Fenicia una satrapía. Nun paez que l'alministración persa fora mal recbida, seique al ser vista como la llibertadora de la ocupación babilónica. Ello ye que mientres les guerres Médiques, la flota de guerra fenicia supunxo'l gruesu de la fuercia naval persa, que s'enfrentaba a les polis gregas.
Conquista d'Alexandru Magnu
En 336 e.C., con namái venti años, llega al tronu del vecín Reinu de Macedonia el mozu Alexandru Magnu. El so padre y predecesor, Filipo II de Macedonia efectuara la conquista de nueves tierres, especialmente en Grecia, y tres el so asesinatu, el so fíu siguió esta espansión de manera entá más acentuada, dirixiéndose contra un antiguu enemigu del so reinu, l'Imperiu persa.
Empezó la conquista por Asia Menor, onde los sátrapes perses de la rexón nun ufiertaron demasiada resistencia hasta la batalla del Gránico, a veres del regatu del mesmu nome. Na batalla Alejandro foi mancáu, anque salvó la vida gracies al so amigu Clito Melas (el negru). Finalmente, la batalla terminó como una victoria atayante del conquistador, tres la que munches ciudaes griegues de la mariña occidental de la península d'Anatolia y les islles Xóniques cayeron o se xunieron a la causa del conquistador, facilitando l'accesu dende los Balcanes a los anteriores territorios perses. Siguió-y la conquista de delles satrapíes anatolas más; Licia, Panfilia y Frixa.
En redol al 333 e.C. la meyora atópase enllancáu. Pero esi mesmu añu, tando Alejandro na ciudá de Tarsu, na mariña sur anatola, recibe noticies de que'l rei Darío III de Persia taba entamando una contraofensiva. Pa tratar de torgar qu'algamara llexar persa, ensobiada nos puertos de la mariña fenicio y cananeo, manda avanzar escontra'l sur pa tomar la mariña alredor de Issos, una llanura asitiada cerca de la mariña siria. Cola llegada del exércitu persa producirá la batalla de Isos, na que participa'l rei persa en persona y na qu'Alejandro va resultar de nuevu vencedor, teniendo que fuxir el primeru escontra l'este. Una contraofensiva marítima de los perses nel mar Exéu, al mandu de Memnón de Rodas y la so flota, punxo en peligru a la Grecia continental, pero esta amenaza detúvose dempués de la victoria d'Alejandro sobre Darío III na batalla de Isos.
Tres esto, Alejandro conquista fácilmente Fenicia, con esceición de la isla de Tiru, a la que tien de someter a un llargu asediu (de xineru a agostu de 332 e.C. ), conocíu como'l Sitiu de Tiru. Nesi momentu termina'l periodu de dominación persa de la rexón del actual El Líbanu, empezando'l periodu helénicu o macedoniu y con él, la historia.
Tres la conquista de Tiru, Alejandro va dirixir a Exiptu, onde se fai proclamar 'Fíu de Amón', títulu reserváu solu pa los faraones y finalmente va invadir Bactriana y el restu de Persia, llevando al so exércitu a travesar el Parapamisos y a apoderar el valle del Indo, na actual India.
Imperiu seléucida
Cola muerte d'Alexandru Magnu, el so imperiu va quedar estremáu ente los sos xenerales. El territoriu correspondiente al actual El Líbanu, Anatolia, parte de Siria y Mesopotamia va ser alministráu por Seleuco I Nicátor, y darréu pola dinastía que va fundar: los seléucidas.
Enllaces esternos
Ливан Líban Λίβανος
Libanon Libanon Libano レバノン Libanon Lubnan Libanon Libanon Libanon Либан لبنان
Euphaedra (Euphaedrana) murphyi
La Euphaedra (Euphaedrana) murphyi, ye una especie de Lepidoptera, de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, que pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Euphaedrana).
Llocalización
Esta especie de Lepidoptera alcuéntrase'n Malaui.
Euphaedra (Euphaedrana) simplex
La Euphaedra (Euphaedrana) simplex, ye una especie de Lepidoptera, de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, que pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Euphaedrana).
Llocalización
Esta especie de Lepidoptera alcuéntrase n'República Democrática d'El Congu, (África).
Estadiu de Riazor
L'Estadiu de Riazor (Abanca-Riazor por motivos de patrociniu), ye un recintu deportivu de titularidá municipal, asitiáu na ciudá de La Coruña, España. Foi inauguráu'l 28 d'ochobre de 1944 y tien un aforu de 32.660 espectadores. Alluga los partíos como llocal del primer equipu del Real Club Deportivo de La Coruña y foi sede de tres alcuentros del Mundial d'España 1982 y de la final de Copa d'España de 1947.
Historia
El tamañu del nuevu estadiu, con capacidá pa más de 30.000 espectadores de pies, dexó la celebración nes sos instalaciones de partíos internacionales, siendo'l primeru d'ellos un España-Portugal celebráu'l 6 de mayu de 1945, y nel que venció la seleición española por 4-2. De la mesma dexaba la celebración de finales de torneos oficiales, siendo la primera la final de la Copa del Rei de la temporada 1946-47, qu'enfrentó al Real Madrid y al RCD Español, y que ganaron los merengues por 2-0.
Mundial d'España 1982
Sicasí, la gran capacidá del campu y les pistes d'atletismu que lu arrodiaben faíen de Riazor un campu frío, que nunca s'enllenaba. Por cuenta de la disputa n'España de la Copa Mundial de Fútbol de 1982 estos problemes desaniciar en parte, por cuenta de les remodelaciones necesaries por que'l campu pudiera agospiar partíos de tan alta competición. Asina, la capacidá del estadiu viose amenorgada a 28.000 llocalidaes, aforu col qu'allugaría trés partíos del Mundial, toos de primer ronda.
Remodelación de 1996
Na temporada 1995-96, coincidiendo colos entamos del periplu européu del Deportivo, Riazor sufre una nueva remodelación, cola cuenta de cerrar la cortil polos sos cuatro costaos, pos hasta entós tenía forma de ferradura. Tres felicidá obra y les posteriores pa la Lliga de Campeones, con palcos VIP incluyíos, l'estadiu algamaría los 34.600 asientos.
Reformes 2015–2016
Nel branu de 2015 instaláronse unos nuevos videomarcadores, qu'amenorgaron la capacidá del estadiu en 548 llocalidaes, pasando de 33.639 a 33.091 espectadores, amás de los palcos VIP, palcu d'autoridaes y prensa. Tamién se realizaron otres meyores d'aspeutu visual, como la presencia de butaques que formen un mosaicu nel que puede lleese "Dépor" y "1906" y el cubrimientu de verde artificial de los restos de les antigües pistes d'atletismu p'habilitar una correuta zona de calentamientu.
Nel branu de 2016 completóse la unificación en color azul col pintáu de les graes de Marathón, Preferencia Cimera y Tribuna, según la instalación de barandielles metáliques nes zones cimeres de toles graes dexando l'aforu actual en 32.912 espectadores. Tamién s'instalaron nuevos banquinos enllastraos na grada coles mesmes amplióse l'accesu al verde dende'l túnel de vestuarios, tamién s'ameyoró'l verde artificial que cubre la pista d'atletismu, amás de l'adecuación los aseos públicos. La zona de prensa foi reasitiada y ameyorada, y anuncióse qu'en curtia una nueva zona mista sería construyida pa les entrevistes colos futbolistes. Otra obra importante foi la cesión de la grada de Tribuna a la grada de Pabellón de 574 butaques, por cuenta de la alta demanda d'esta postrera y la creación d'un nuevu zarru modulable na Grada Visitante, que va poder ampliase, amenorgase o anulase en función de l'arribación d'aficionaos del equipu rival. Con toles actualizaciones l'aforu del estadiu viose amenorgáu hasta los 32.912 espectadores.
El 29 de xunu de 2017, tres la firma d'un alcuerdu financieru ente'l club y la entidá bancaria gallega Abanca, l'estadiu municipal d'A Coruña pasa a llamase Abanca-Riazor.
En xunu de 2018 empiecen les obres de les sustituciones de les cubiertes de les graes de tribuna y preferencia, y la rehabilitación de les mesmes de maratón y la grada de pabellón. va sustituyise tol sistema de llume, y va reformase la fachada esterior con paneles lluminosos.
Proyeutu de nuevu estadiu
En 2003 el ex-presidente del RC Deportivo Augusto César Lendoiro, presentó la maqueta del nuevu estadiu de Riazor diseñáu pol prestixosu arquiteutu norteamericanu Peter Eisenman, allugáu sobre los terrenes onde s'atopa asitiáu l'actual estadiu. El presidente declaró que sería l'estadiu más guapu del mundu, cuatro estrelles y tendría una capacidá de 36.000 espectadores.
En 2009, por cuenta de la candidatura ibérica pa la Copa del Mundu 2018, el Conceyu coruñés y el club, presentaron la propuesta de see a la RFEF, d'un Riazor remocicáu con aforu de 40.000 espectadores, en casu de resultar escoyida la candidatura conxunta d'España y Portugal.
Seleición española
La seleición española apostó cinco alcuentros en Riazor, cuatro amistosos y unu de competición oficial. España apostó'l 4 de setiembre de 2009 ante Bélxica, el so últimu alcuentru internacional nesti estadiu, primero de competición oficial, imponiéndose por 5–0.
Copa del Mundu 1982
Coruña foi una de los catorce subsedes y Riazor unu de los diecisiete estadios qu'allugaron la Copa Mundial de 1982. Nesti cortil apostáronse trés de los seis partíos correspondientes al grupu 1 de la primer fase del campeonatu, los otros trés apostar en Balaídos.
Kanatu de Siberia
El Kanato de Siberia foi un kanato túrquico na darréu Siberia rusa. El Kanato tenía una población d'etnies diverses (tártaros siberianos, janty, mansi, nenets y selkup).
Historia
thumb|left|Tiumén nel mapa de [[Sigismund Herberstein, publicáu en 1549.]] El Kanato de Siberia foi fundáu nel sieglu XV, tres l'esbarrumbamientu del Imperiu de la Horda d'Oru de la casa de los Jochi. La capital orixinal de los kanes foi Chimguí-Turá (l'actual Tiumén. El so territoriu tomaba del ríu Yeniséi a los Urales, y dende l'océanu Árticu a les estepes meridionales bañaes pol ríu Irtysh y l'Ishim.
La hestoria del kanato empieza col asentamientu de tribus turcomanes kirguisas sol lideralgu del kan Inal nes zones orientales de lo que depués sería'l kanato. Siberia pasaría a dominiu del clan Jochi, y al traviés d'ellos a la Horda d'Oru.
Independencia
Shiban Kan, hermanu de Batu Kan, foi'l primeru, nos años 40 del sieglu XIII en controlar esti territoriu dientro del Imperiu de la Horda d'Oru. Nesta parte del imperiu'l poder tresferir de padre a fíu, de cuenta que col ocaso de la Horda, los desdendientes de Shaybán y d'otru llugarteniente de Gengis Kan, el kan On, atopar al mandu d'un kanato independiente.
El dominiu taibúguida sobre la rexón ente'l ríu Tobol y el cursu mediu del Irtysh nun taba ensin disputa. Los shaybánidas, descendientes de Jochi, reclamaben frecuentemente l'área como de la so propiedá. Ibak Kan, un miembru de la caña más nueva de la casa shaybánida, esanició a Mar y punxo sitiu a Chimgi-Tura. El nietu de Mar, Muhammad, ganó dende los territorios orientales cerca del Irtysh a Ibak en batalla en 1493, colo que restauró la dinastía Taibúguida. Muhammad movió la capitalidad a Kashlyk (en:Qashliq) (tamién llamada Iskar o Sibir), a veres del Irtysh.
Rellaciones con Moscú
Kuchum intentó acometer delles reformes, como convertir a los tártaros siberianos, principalmente chamanistas, al islam. Asina-y pide al kan de Bujará, Abdullah, qu'unvie relixosos musulmanes a Iskar. Con esti cambéu, que llograra imponer en masa nes ciudaes pero apenes nos ríos Irtysh y Obi, o nel Altái, empecípiase l'apertura d'escueles, enalzando la escolarización.
Los Stróganov
Artículu principal: Stróganov. thumb|[[Vasili Súrikov: La conquista de Siberia por Yermak.]] Los Stróganov, que conquistaren la zona ente'l ríu Chusovaya y los Urales, montando'l sistema de defensa y fortaleces, llegaron a la zona. Kuchum, viendo l'amenaza qu'esos preparativos consistíen pal so gobiernu, atacó a los puestos comerciales de los Stróganov na zona, lo que condució a la construcción de fortificaciones nos ríos Tahchi y Tagil, y la formación d'unidaes mercenaries compuestes por nativos de la zona y por cosacos, como la espedición del cosacu Yermak Timoféyevich contra'l kanato.
La primer conquista de Siberia
El cuerpu d'espedición rusu taba compuestu principalmente por cosacos. Los homes d'esta etnia que s'atopaben encuadraos na fuercia de los Stróganov proveníen de les tierres del cursu baxu del ríu Don, que s'autu abastecíen por aciu la rampiña a les caravanes y a les tierres cercanes al so campamentu. Derrotaos y esvalixaos a metaes del sieglu XVI analayaben dellos centenares pola estepa rusa hasta'l valle del Kumá, afluente del ríu Konda, onde se preparar la vanguardia rusa. Al mandu de ellos atopábase Yermak.
Les tropes de Yermak empezaron les sos razzias travesando los Urales pa llegar a les ciudaes principales, siguiendo'l cursu de los ríos de Siberia. Armaos con fusiles, los 5000 homes, incursionaron nel kanato en 1578, 1579, y 1580. Nesta última ocasión llegar a a la ciudá de Chimgi-Turá, l'antigua capital, onde, sosprendíu pel iviernu, monta'l so campamentu. El kan Kuchum decide entós atacar a les tropes enemigues yá que s'atopen lloñe de les fortificaciones del Kuma.
Atopar a finales de primavera de 1581, cerca del pueblu de Baba Hasar, durando la batalla cinco díes mientres los cualos los exércitos del kanato, en superioridá numbérica pero mal armáu, ye ganáu por Yermak. Kuchum intentaría en dos causes más torgar el pasu de los cosacos escontra la capital, qu'entrín y non habíen vistu baxáu los sos númberos a 550 homes, anque de manera infructuosa (magar faese con dos pieces d'artillería -nun teníen personal capacitáu pa utilizales). Grupos de janty combatieron tamién a les tropes, pero l'ausencia de coordinación col exércitu del kanato fizo que tuvieren que volver a les sos tierres d'orixe. Tres la batalla de Chuvash, Kuchum fuxe de la capital el 25 d'ochobre de 1582, y al día dempués los cosacos entren en Iskar.
Viendo que tenía bien pocos homes, Yermak solicita al zar Iván el Tarrecible el poder alministrar la rexón por cuenta del zar, pidiendo perdón polos crímenes cometíos como xefe de los cosacos nes llanures del Don. Iván IV apuerta y manda faer sonar toles campanes de Moscú pa celebrar la nueva anexón.
La resistencia tártara y l'independencia de Rusia
Les tropes de Yermak, qu'hasta esi momentu nun fueren ganaes, nun taben inda en situación de controlar el territoriu, amás de la contorna de Isker. Les tribus tártares, partidaries del soberanu depuestu empezaron a reorganizase en redol a la figura del hermanmo d'ésti, Muhammed Kul, quien empecipió una guerrilla sanguinaria contra les tropes d'ocupación, refugando l'atopase en campu abierto pero faciendo incursiones continues na ciudá controlada polos cosacos. Tal situación caltener hasta qu'un tártaru deseosu de prestar a Yermak reveló-y el llugar onde s'escondía Muhammed Kul, dexando la so captura y infligiendo un fuerte golpe a la resistencia.
Dempués de tales acontecimientos, el kan Kuchum foi abandonáu por munches tribus bárbares, sofitando nel so llugar a Bekbulat, sobrín de Yadigar. Los dos facciones empecipiaron una cruenta llucha ente elles, dexando a los cosacos caltener les sos propies posiciones hasta la llegada de refuerzos rusos en payares de 1583.
A pesar de los nuevos soldaos, les situación apuerta crítica por causa de un fuerte ataque del autoproclamado kan de Sibir Bekbulat a la ciudá de Isker, refugáu con gran dificultá poles tropes ruses. En marzu de 1584, la guerra causó fames na ciudá y epidemies ente los soldaos. N'agostu d'esi añu, Yermak, al efectuar con dellos cosacos una partida fora de la ciudá, foi asesináu poles tropes de Kuchum.
Al enterase del acontecimientu, Glújov, gobernador de Sibir nomáu pol zar, nun envalora oportunu'l caltener la ciudá de Isker, que s'atopaba defendida por un amenorgáu contingente compuestu por 150 homes ente rusos y cosacos. El 15 d'agostu decide la retirada del kanato. La capital foi reocupada poques hores dempués poles tropes de Bekbulat, empuestes pol so fíu Seyyid Ak.
El fin del kanato
Mentanto, un contingente formáu por un centenar d'homes entraba pel norte sometiendo, nel cursu altu del Irtysh a la tribu de los janty, ensin pretender inda reconquistar el kanato. Enteráu de que Isker fuera abandonada polos rusos, el zar entainar a formar un nutríu exércitu pa reconquistar la rexón, utilizando una táctica distinta. Los soldaos rusos, avanzaron hasta'l ríu Turá ensin atopar resistencia, fundando cerca de l'antigua capital del kanato, Chimki-Turá, la ciudá fortificada de Tiumén, destinada a ser una cabeza de ponte nel corazón del territoriu enemigu. En 1587, un nuevu grupu de soldaos llega a la ciudá. Equí empieza la conquista definitiva de la rexón, que se va enllargar hasta 1598 por causa de la guerrilla comandada pol vieyu kan Kuchum. Obligáu naquel añu a presentar batalla en campu abierto cerca del ríu Obi, les tropes del kanato fueron ganaes definitivamente, y el kan forzáu a retirase escontra les tierres de la Horda de Nogai (morrería hacia 1600), pasando les tierres al control del Zarato rusu.
Pily Ponce
Rosa Imelda Ponce, más conocida como Pily Ponce, foi una periodista y llocutora arxentina.
Biografía
Ponce foi una llocutora pionera de la radiofonía santafesina. Trabayó en LT3, L'Ocho y Radio 2. Ente los sos programes destacaron el Espresu de Poli xunto a Poli Román, el Espresu a la nueche, Pili con Piles , y La mañana entera, esti postreru en 1978, xunto col llocutor Quique Pesoa, na antigua LT8.
Dende'l so programa Pily x 2, emitíu tolos domingos al mediudía per Radiu 2, espublizaba la música, preferentemente del xéneru del rock local. Tamién participó nel ciclu Amigos a la carta con Carlos Mut, Mirtha Andrin, Oscar Cesini, Nora Covalcid, Ariel Bulsicco, Norberto Chiabrando, Alberto J. Lorente y Leo Maraval.
Foi una activa integradora del ILAR (Institutu de Llucha Antipoliomielítica y Rehabilitación del Lisiado). En 2013, el Conceyu Municipal reconocer como llocutora distinguida de Rosario. El 14 de mayu de 2018 recibió un homenaxe mientres la entrega de los premios Rosario Edita.
Finó'l 26 de xunu de 2018, a los 76 años, en sufriendo diversos entueyos de salú dende'l 24 de mayu anterior.
Metafonía
La metafonía ye un fenómenu llingüísticu que consiste nel pieslle de les vocales tóniques per aciu del influxu fonéticu de la vocal que va a lo cabero la pallabra.
Metafonía nel asturianu
El fenómenu dase con puxu n'asturianu na faza celtral-sur y na contorna del cabu Peñes en vocal cabera -u, inda que nun ye exclusivu d'esta llingua.
Fenómenu metafónicu ante vocal cabera -u:
Cola vocal tónica a xébrense dos resultaos desemeyaos dependiendo de la faza:
La metafonía ante -u dáse tamién nos diptongos lo que pudiere ser ñiciu de que'l fenómenu produxérese llueu de diptongar ĕ y ŏ llatines, siendo darréu dello un fenómenu romance dafechu.
Fenómenu metafónicu ante vocal cabera –i :
Diose tamién n'asturianu el fenómenu metafónicu ante -ī cabera, conseñáu nun namás en pallabres aisllaes de la llingua, sinón tamién na toponimia, lo que llevó a Arias a camentar qu'esta metafonía ante –i tuvo abondo más espardío que los exemplos de güei nos pudieren dexar ver. El pieslle prodúzse en un primer o segundu grau ante –i etimolóxica, inda que tamién danse exemplos de metafonía analóxica ente -e etimolóxica.
Nintendo GameCube
Nintendo GameCube (ニンテンドーゲームキューブ), tamién llamada a cencielles GameCube y embrivida como NGC, ye una de les consoles de sesta xeneración y foi fabricada por Nintendo. Ye la socesora de la Nintendo 64 y la predecesora de la Wii.
Los sos principales carauterístiques son el so procesador central basáu nun IBM PowerPC (teunoloxía previa utilizada n'ordenadores personales y portátiles), y el so procesador gráficu desenvueltu por ATI Technologies. Nintendo, per primer vegada, prescinde del cartuchu (ROM) como formatu d'almacenamientu, y adopta un formatu ópticu propiu, el Nintendo Optical Disc. El nome «GameCube» deber a que'l sistema tien la forma asemeyada a la d'un cubu. Ye amás la primer consola de Nintendo que nun cunta na so fecha de llanzamientu con un xuegu de Mario, mascota oficial de la casa.
La consola foi llanzada'l 14 de setiembre de 2001 en Xapón, el 18 de payares de 2001 n'América del Norte, el 3 de mayu de 2002 n'Europa y el 17 de mayu de 2002 n'Australia. Foi descontinuada el 28 d'ochobre de 2007 en Xapón, el 17 de mayu de 2008 n'Europa y el 15 de xunu de 2009 n'Estaos Xuníos.
Según les cifres oficiales, la GameCube llogró vender 21 740 000 unidaes mundialmente.
Historia
En 1999, empezar a suponer que Nintendo llanzaría al mercáu la so nueva consola, Nintendo GameCube nel 2001. Tou apuntaba a que la compañía siguiría utilizando'l cartuchu como soporte d'almacenamientu pa los sos xuegos y que sería retrocompatible cola Nintendo 64. Nintendo presentó la so consola ante la prensa col nome en clave de Project Dolphin, anque darréu, nel 2000, el proyeutu camúdase-y de nome al de Star Cube, que la so intención del proyeutu yera recuperar el lideralgu perdíu ante Sony cola PlayStation.
Nintendo quería retomar el lideralgu nel mercáu de los videoxuegos, que perdió cola Nintendo 64 y que taba apoderáu pol so rival Sony, cola so consola PlayStation. Nintendo buscó'l sofitu d'IBM, a la que-y encargó la fabricación del procesador central de la consola, que ta basáu na arquiteutura Power.
Nintendo buscó'l sofitu de la compañía ArtX pal desenvolvimientu del dispositivu gráficu, que tiempu dempués foi adquiríu por ATI, por esti motivu apaez un logo de ATI nel sistema, que foi encargada de desenvolver la GPU.
Na Nintendo GameCube, Nintendo dexa a un llau el soporte de cartuchu como mediu de distribución de los sos xuegos; créese que'l cartuchu foi'l causante de que la Nintendo 64 quedara tras de la so competidora PlayStation. Nintendo opta poles unidaes óptiques creando pa esti fin el formatu Nintendo optical disc. Utilizando la teunoloxía DVD nun llector de Matsushita, presentar en forma de discu ópticu con capacidá d'almacenamientu de 1,5 GB d'información. Coles mesmes, la unidá llectora de la consola ye capaz d'aportar al discu a una velocidá cimera a un DVD convencional.
Nun principiu, la consola diba ser llanzada a nivel mundial nel añu 2000, pero Nintendo antes tenía en mente habilitar la so consola pa conectala a Internet y fixo un cambéu de planes. Los datos téunicos yá taben sobre la mesa, pero les posibilidaes reales de la consola de nueva xeneración de Nintendo siguíen siendo una incógnita. El 24 d'agostu de 2000 a les 3:30PM (hora nacional en Xapón), nel día previu al Nintendo Space World 2000, la "Gran N" presentó'l diseñu y periféricos del Nintendo GameCube (finalmente, refugó'l nome clave de Star Cube), y unes demostraciones nes que podía apreciase un saltu cualitativu enorme al respective de lo que la so antecesora, la Nintendo 64, pudo llegar a ufiertar. Poro, esta nueva máquina prometía superar en demasía a l'anterior xeneración de consoles. Sicasí, y magar que asina foi, nun pudo superar a los sos 2 rivales y nun tuvo l'ésitu esperáu, polo que quedó tercera en ventes ente les consoles de la so xeneración, con apenes 21 740 000 d'unidaes vendíes en tol mundu.
Hardware
Dispón d'un procesador fabricáu por IBM (una versión del PowerPC 750cx, tamién conocíu como PowerPC G3 n'ordenadores Apple) y un chipset gráficu de ATI, que-y apurre una gran potencia de cálculu. Tocantes a soníu, tien un DSP desenvueltu por Macronix capaz de reproducir audiu con calidá cimera a la del CD.
Accesorios oficiales
thumb|150px|Cable Game Boy Advance.
Ediciones Oficiales de Nintendo
Nintendo sacó delles ediciones de consoles GameCube, según caxes "Bundle" coles sagues de xuegos más conocíes. thumb|Distintes ediciones de GameCube. Ediciones Consola
Caxes con versiones Especiales
Panasonic Q
thumb|300px|La Panasonic Q version híbrida del GameCube con reproductor de [[DVD video.]] La Panasonic Q (tamién conocíu como Q o GameQ ) ye una versión híbrida de la Nintendo GameCube con un reproductor de DVD fabricaos por Panasonic en collaboración con Nintendo. El sistema foi llanzáu oficialmente solo en Xapón. El so orixe ye l'alcuerdu robláu por Nintendo con Matsushita (propietaria de la marca Panasonic) por que fabricara el llectores y unidaes de discu ópticos de la GameCube. Especificábase una llicencia pa fabricar un sistema reproductor de DVD que pudiera executar los xuegos GameCube. Con ello cubría la falta de capacidá reproductora de CD/DVD de la GameCube, daqué que les sos competidores Xbox y PlayStation 2 remanaben nativamente. Foi llanzáu'l 13 d'avientu de 2001, y ye descontinuado n'avientu de 2003 poles sos ventes baxes.
La carcasa ye un rediseño de la Cube por que pueda allugar un DVD completu, en color plateado. Na trasera presenta conectores RCA d'Audiu/Videu, S-Video y salida dixital d'audiu, amás del conector oficial de Nintendo, ente que'l frontal presenta una bandexa extraíble en llugar d'asitiar el llector na zona cimera. Gracies a la so capacidá de lleer DVDs, puede lleer copies pirates (tantu en miniDVD como en DVD-R) ensin necesidá de chip.
Soporta tolos periféricos de la GameCube, anque pola situación de les sos pates inferiores llanzóse una versión especial del Game Boy Player esclusivu pa la consola.
Función de densidá de probabilidá
Na teoría de la probabilidá, la función de densidá de probabilidá, función de densidá, o, a cencielles, densidá d'una variable aleatoria continua describe la probabilidá relativa según la cual felicidá variable aleatoria va tomar determináu valor. La probabilidá de que la variable aleatoria caya nuna rexón específica del espaciu de posibilidaes va tar dada pola integral de la densidá d'esta variable ente unu y otra llende de dicha rexón. La función de densidá de probabilidá (FDP o PDF n'inglés) ye positiva a lo llargo de tol so dominiu y el so integral sobremanera l'espaciu ye de valor unitariu. thumb|250px|Función de densidá de probabilidá pa la [[distribución normal.]]
Definición
Una función de densidá de probabilidá caracteriza'l comportamientu probable d'una población en tantu especifica la posibilidá relativa de qu'una variable aleatoria continua X tome un valor cercanu a x.
Una variable aleatoria X tien densidá f, siendo f una función non-negativa integrable de Lebesgue, si:
Poro, si F ye la función de distribución acumulativa de X, entós:
La FDP ye la derivada (cuando esiste) de la función de distribución:
Asina, si F ye la función de distribución acumulativa de X, entós:
y (si f ye continua en x)
Descripción Intuitiva-Práutica
En situaciones práutiques, la FDP utilizada escoyer ente un númberu relativamente pequeñu de FDP comunes, y el llabor estadísticu principal consiste n'envalorar los sos parámetros. Poro, a los efeutos del rexistru, ye necesariu saber qué FDP utilizóse ya indicalo na documentación d'evaluación de la incertidume.
Siendo f/; toa función medible cola siguiente propiedá:
pa tou conxuntu medible.
Esto ye, ƒ ye una función cola propiedá de que...
Funciones de Distribución de Probabilidá
A diferencia de la probabilidá, una fdp puede tomar valores mayores qu'unu. Por casu, la distribución uniforme continua nel intervalu [0, ½] tien una densidá de probabilidá f(x) = 2 pa 0 ≤ x ≤ ½ y f(x) = 0 fora de tal intervalu.
Hai qu'alvertir que la función de densidá nun ye puramente única: dos funciones distintes pueden representar la mesma distribución de probabilidad si namái difieren nun conxuntu de midida nulu.
Amás, puede haber distribuciones de probabilidá qu'escarezan de función de densidá. Esto asocede cuando, ensin ser discretes, nun-y asignen probabilidá positiva a dellos puntos individuales presenten conxuntos de midida nula. Esto asocede cola distribución de Cantor cuando se toma la de Lebesgue como midida de referencia.
Cuando, como asocede de normal nes aplicaciones, X ye una variable aleatoria real y μ ye la midida de Lebesgue, la función de densidá ye una función tal que
De cuenta que si F ye la función de distribución de X, entós
y
Intuitivamente, puede pensase que ƒ(x) dx ye la probabilidá de que X asuma valores nel intervalu infinitesimal [x, x + dx].
Propiedaes
Delles FDP tán declaraes en rangos de -\infty \; a +\infty \;, como la de la distribución normal.
Salt Palace
El Calvin L. Rampton Salt Palace Convention Center, más conocíu como Salt Palace ye un centru de convenciones asitiáu en Salt Lake City, Utah, que'l so nome ye n'honor del oncenu Gobernador d'Utah, Calvin L. Rampton.
Historia
L'hestóricu Salt Palace foi construyíu en 1899, y constaba orixinalmente d'una sala de baille, un teatru y una pista de carreres. Foi destruyíu por una quema en 1910. La nueva cortil, que tomó'l so nome, terminar de construyir en 1969, y tenía capacidá orixinalmente pa 10.725 ewspectadores, ampliándose darréu a 12.666.
Foi la sede del equipu de los Utah Stars de l'American Basketball Association ente 1979 y 1975, del equipu de ḥoquei sobre xelu de los Salt Lake Golden Eagles ente 1969 y 1991 y de los Utah Jazz de la NBA ente 1979 hasta 1991. En 1994, trés años dempués de la marcha de los Jazz al Delta Center, el Salt Palace foi baltáu.
Calvin L. Rampton Salt Palace Convention Center
N'honor d'unu de los homes que más trabayó pol impulsu del turismu y pol desenvolvimientu económicu de la ciudá, en 2007 el Conseyu del Condáu de Salt Lake votó faer oficial el cambéu de nome del Salt Palace Convention Center pol de Calvin L. Rampton Salt Palace Convention Center.
Himnu del idu
L'himnu del idu (Ido-himno n'idu) ye un poema escritu por Sten Liljedahl pa representar l'idioma idu y al movimientu idista.
Melodía
La música ye la mesma que la de La espero, l'himnu del esperantu. Foi compuesta por Félicien Menu de Ménil.
Joseph Jackson
Joseph Walter «Joe» Jackson  foi un mánager y guitarrista estauxunidense. Foi representante d'artistes conocíu por ser el padre de la familia Jackson, según el creador y mánager de la banda compuesta por dalgunos de los sos fíos, The Jackson 5.
Primeros años
Foi'l mayor de los cinco fíos de Samuel Jackson y Crystal Lee King. Cuando tenía 12 años los sos padres divorciáronse y él camudóse col so padre a Oakland, California, onde vivió hasta cumplir los 18 años, cuando nuevamente camudóse a Gary, Indiana pa vivir cerca de la so madre. Ellí conoció a la so futura esposa Katherine Scruse, cola cual casóse'l 5 de payares de 1949, dempués de l'anulación del so primer matrimoniu.
Siendo yá exboxeador, trabayó a xornada completa como operador de grúes en Gary's US Steel Company, mientres Katherine curiaba a los sos fíos. Empecipió la so carrera musical a mediaos de los años 1950, como guitarrista de la banda The Falcons col so hermanu Luther, años dempués el grupu estremar al nun llograr nengún contratu y Joe tornó al so anterior trabayu.
Jackson 5
En 1964 Joseph afayó que los sos trés fíos mayores, Jackie, Tito y Jermaine, teníen un gran talentu musical y viendo esti incipiente talentu escurrió la primer encarnación de The Jackson 5, más tarde Michael y Marlon xunir a la banda.
Discutiniu
La imaxe de padre abusivu acompaña a Joe dende finales de 1980 cuando dalgunos de los sos fíos denunciaron nos medios de comunicación el tratu que recibíen pela so parte ya inclusive que nun dexaba a los sos fíos llama-y pá, teníen de llama-y Joseph.
Michael afirmó que dende bien nuevu'l so padre abusaba d'él psicolóxica y físicamente y recuerda qu'una vegada que taba dormiendo cola ventana abierta colar por ella con una terrorífica mázcara y asustó a Michael, dempués d'esto, mientrés años Michael sufriría velees que trataben sobre que daquién lo secuestraba nel so cuartu colándose pela ventana. La primer vegada que Michael faló sobre los abusos sería en 1993 nuna entrevista con Oprah Winfrey, cuntó que de cutiu lloraba y de l'ansiedá empezaba a devolver al velo. Tamién nel documental Living With Michael Jackson méntase como mientres los ensayos él sentábase con una correa y si los mozos nun faíen bien los pasos de baille o s'equivocar en daqué él cutíalos o emburriaba con tola so fuercia contra la paré.
Liliane Montevecchi
Biografía
Montevecchi aficionar al ballet a la edá de 9 años. Con solu 18 años empezó la so carrera como primer baillarina de la Compañía de Roland Petit. A entamos de los 50 treslladar a Hollywood, onde terminó roblando cola compañía MGM, que la contrató pa papeles secundarios de películes como The Glass Slipper ("La zapatiella de cristal", 1955, Leslie Caron) y Daddy Long Legs ("Pá, piernes llargues", 1955, Leslie Caron), The Sad Sack ("El recluta", 1957, con Jerry Lewis), y King Creole ("El barriu contra mi", 1958, con Elvis Presley). Montevecchi reemplazó a Colette Brosset na revista musical La Plume de Ma Tante en Broadway (1958).
Les sos primeres intervenciones en televisión son de fines de los 50 en series como Playhouse 90 y Adventures in Paradise (1959). Sigue apaeciendo tantu en programes y series rellacionaes col so papel d'actriz como n'entrevistes.
Joseph Jackson
Discutiniu
Otru episodiu más recién diose cuando asistiendo al homenaxe del so fíu fináu (Michael), en lleendo una declaración preparada, empezó a falar del so nuevu proyeutu de hip-Hop lo cual costó-y acusaciones per parte de la prensa alegando falta de sensibilidá. N'otra conferencia Joseph dixo que respondiera honestamente a les entrugues de los periodistes sobre lo que tuviera faciendo mientres tou esti tiempu y de nuevu nesti eventu mentó antes el so nuevu proyeutu que al so fináu fíu Michael. Según el videu de Michael Jackson esti afirma que'l so padre maltratar enforma y de fechu La Toya declaró qu'abusara sexualmente d'ella, cosa que depués desmintió diciendo que'l so ex-home obligáralu a escribir pa ganar más dineru a la so mariña.
Liliane Montevecchi
Biografía
Destacó como Vedette nel Folies Bergère (1972-1977), compañía cola que viaxó pel mundu enteru. Nos 80 trunfó en Broadway, y algamó la fama ente la crítica y el públicu pol so papel como "Lilaine La Fleur" nel musical Nine (1982), ganando los premios Tony Award y Drama Desk Award, como meyor actriz de Musical. Montevecchi consiguió'l papel de "Solange LaFitte" na producción Follies in Concert nel Avery Fisher Hall (1985). Protagonizó a "Elizaveta Grushinskaya" nel Grand Hotel (1989), pol que foi nóminada a los premios Tony como meyor actriz (1990). Montevecchi apaeció en papel bien secundariu de les películes Wall Street (1987) y How to Lose a Guy in 10 Days (Cómo perder a un mozu en 10 díes, 2003). Tamién ufiertó conciertos nel Carnegie Hall y el Lincoln Center y fixo xires col so espectáculu semi-autobiográficu On the Boulevard y Back on the Boulevards. El so álbum On the Boulevard foi llanzáu por Jay Records en 1998. En 1999, sustitúi a Eartha Kitt como la bruxa del espectáculu El Magu de Oz, coprotagonizado por Mickey Rooney (el magu) y Jessica Grove (Dorothy). El mesmu papel desempeña nel Madison Square Garden. Interpretó'l papel de Mistinguett nuna obra Jérôme Savary na Ópera Risible (2001).
En 2007, nel Seattle, Montevecchi retornó exitosamente a la interpretación como "Madame ZinZanni" nel Teatru ZinZanni. Repitió actuaciones en teatru en 2009 (mesmu papel), 2011 y 2012 (show Bonsoir Liliane, xunto a Kevin Kent).
Distribución de probabilidá
En teoría de la probabilidá y estadística, la distribución de probabilidá d'una variable aleatoria ye una función qu'asigna a cada sucesu definíu sobre la variable la probabilidá de que dichu sucesu asoceda. La distribución de probabilidá ta definida sobre'l conxuntu de tolos sucesos y cada unu de los sucesos ye'l rangu de valores de la variable aleatoria. Tamién puede dicise que tien una rellación estrecha coles distribuciones de frecuencia. Ello ye que una distribución de probabilidaes puede entendese como una frecuencia teórica, yá que describe cómo s'espera que varien les resultaos.
La distribución de probabilidá ta dafechu especificada pola función de distribución, que'l so valor en cada x real ye la probabilidá de que la variable aleatoria seya menor o igual que x.
División de distribuciones
Esta división realízase dependiendo del tipu de variable a estudiar. Los cuatro principales (de les que nacen toles demás) son:
a) Si la variable ye una variable discreta (valores enteros), va corresponder una distribución discreta, de les cualos esisten: b) Si la variable ye continua, esto significa que puede tomar cualquier valor dientro d'un intervalu, la distribución que se va xenerar va ser una distribución continua, tamién llamada distribución normal o gaussiana.
Amás, puede utilizase la "distribución de Poisson como un aproximamientu de la distribución binomial" cuando la muestra por estudiar ye grande y la probabilidá d'ésitu ye pequeña. De la combinación de los dos tipos de distribuciones anteriores (a y b), surde una conocida como "distribución normal como un aproximamientu de la distribución binomial y de Poisson".
Definición de función de distribución
Dada una variable aleatoria, el so función de distribución, , ye Por simplicidá, cuando nun hai llugar a tracamundiu, suel omitise'l subíndice y escríbese, a cencielles,. Onde na fórmula anterior:
Propiedaes
De resultes cuasi inmediata de la definición, la función de distribución: Amás, cumple Pa dos númberos reales cualesquier a y b tal que (a < b), los sucesos ( X \le a ) y son mutuamente escluyentes y la so unión ye'l sucesu ( X \le b ), polo que tenemos entós que: y finalmente
Polo tanto una vegada conocida la función de distribución F(x) pa tolos valores de la variable aleatoria x vamos conocer dafechu la distribución de probabilidá de la variable.
Pa realizar cálculos ye más cómodu conocer la distribución de probabilidá, y sicasí pa ver una representación gráfica de la probabilidá ye más práuticu l'usu de la función de densidá.
Distribuciones de variable discreta
thumb|[[Gráfica de distribución binomial.]] Denominar distribución de variable discreta a aquella que la so función de probabilidá solo toma valores positivos nun conxuntu de valores de X finito o infinitu numerable. A dicha función llámase-y función de masa de probabilidá. Nesti casu la distribución de probabilidá ye la suma de la función de masa, polo que tenemos entós que:
Tipos de distribuciones de variable discreta
Definíes sobre un dominiu finito Definíes sobre un dominiu infinitu'''
Distribuciones de variable continua
thumb|Distribución normal. Denominar variable continua a aquella que puede tomar cualesquier de los infinitos valores esistentes dientro d'un intervalu. Nel casu de variable continua la distribución de probabilidá ye la integral de la función de densidá, polo que tenemos entós que:
Tipos de distribuciones de variable continua
Distribuciones definíes nun intervalu acutáu
Definíes nun intervalu semi-infinitu, usualmente [0,∞)  Distribuciones nes que'l llogaritmu d'una variable aleatoria ta distribuyíu conforme a una distribución estándar: