cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Justine Dufour-Lapointe
Carrera
Nel Campeonatu Mundial d'Esquí Acrobáticu de 2013, asitiar nel tercer llugar del eventu de mogul con 23.48 puntos, por detrás de la canadiense Hannah Kearney y la xaponesa Miki Itō. Dufour-Lapointe sufrió una cayida mientres la clasificación, pero llogró un segundu percorríu lo suficientemente bonu como pa pasar a la final. Al respeutu, declaró «Toi bien feliz pola mio medaya de güei, anque nun ye tantu pola medaya como pel camín que tomó algamar. Foi difícil, pero llograr».
Nos Xuegos Olímpicos de Sochi 2014, participó nel mogul xunto coles sos hermanes. Esta foi la quinta ocasión na que tres hermanos pertenecíen nel mesmu eventu nunos Xuegos Olímpicos d'iviernu. Remató l'eventu na primer posición con 22.44 puntos, ente que la so hermana Chloé algamó'l segundu llugar con una puntuación de 21.66. Con esa resultancia, convertir na esquiadora acrobática más nueva en ganar un oru olímpico.
Coles mesmes, estes fueron les primeres medayes d'oru y plata pa Canadá nesos olímpicos. Declaró sobre competir cola so hermana «Sostener la mano de Chloé significó que nun taba sola. Taba conmocionada. Ver y sentíme aselada. Sabía que sostener la so mano sentiríase más como'l mio llar».
Nel Campeonatu Mundial d'Esquí Acrobáticu de 2015, ganó'l so primer títulu mundial nel eventu de mogul con 87.25 puntos. Sobre l'oru, indicó «El mio plan yera simple. Quería atopar un equilibriu ente velocidá y téunica. Caltuvi aselada y concentrada a lo llargo del día. [...] Ye un suañu fechu realidá tener la medaya d'oru olímpico y agora la medaya d'oru del Campeonatu Mundial. Crecí enforma dende los Xuegos Olímpicos y aprendí enforma. Esa esperiencia ayudóme nesta ocasión». Tamién nesi campeonatu llogró la medaya de plata na competencia de mogul doble.
Llegó a los Xuegos Olímpicos de Pyeongchang 2018 non como favorita y con problemes pa entrar nos podios cola so regularidá habitual. Sicasí, clasificóse a les finales de la competencia de mogul y nelles remató na segunda posición con 78.65 puntos, con menos d'una décima de puntu de diferencia col primer llugar, la francesa Perrine Laffont.
Mailleroncourt-Saint-Pancras
Mailleroncourt-Saint-Pancras ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Partíu Republicanu Radical Socialista
El Partíu Republicanu Radical Socialista (PRRS), de forma curtia Partíu Radical Socialista, foi un partíu políticu español fundáu na segunda metá de 1929 surdíu d'una dixebra de la Alianza Republicana
Radioactividá
thumb|300px|Diagrama de [[Emilio Gino Segrè|Segrè. El color indica'l periodu de semidesintegración de los isótopos radioactivos conocíos, tamién nomáu semivida.]] La radioactividá ye un fenómenu físicu natural, pol cual algunos cuerpos o elementos químicos nomaos radioactivos, emiten radiaciones que tienen la propiedá d'impresionar plaques fotográfiques, ionizar gases, producir fluorescencia, travesar cuerpos opacos a la lluz ordinaria, etc. Debío a esa capacidá nomense radiaciones ionizantes (en contraste coles non ionizantes). Les radiaciones emitíes puen ser electromagnétiques, en forma de rayos X o rayos gamma, o bien corpusculares, comu puen ser nucleos d'Heliu, electrones o positrones, protones u otres. En resumen, ye un fenómenu qu'ocurre nos nucleos d'algunos elementos, que son capaces de tresformase en nucleos d'elementos d'otros átomos.
La radioactividá ye una propiedá de los isótopos que son "inestables".
Nordeste d'Inglaterra
El Nordeste d'Inglaterra (n'inglés: North East England) ye una de les nueve rexones d'Inglaterra. Ta formada polos condaos de Northumberland, Durham, Tyne y Wear y l'antiguu condáu de Cleveland (Yorkshire del Norte). Llenda al norte con Escocia, al este col mar del Norte, al sur con Yorkshire y Humber y al oeste cola rexón Noroeste. La so capital ye Newcastle. Con una población de 2 596 886 habs. en 2015 ye la rexón menos poblada, y con una área de 8592 km², la segunda menos estensa, solo per delantre de Gran Londres.
Historia
La rexón foi creada en 1994 y estremada orixinalmente como Northumberland, Tyne and Wear, Durham y Cleveland. Como parte d'una reforma del gobiernu llocal dellos disitritos fueron abolíos y creaos.
Agora constá de cuatro sub-rexones distintes:
Parḷḷeiru
Parḷḷeiru ye un llugar de la parroquia del mesmu nome, nel conceyu asturianu de Villayón.
Alcuéntrase a 10 km de Villayón (la capital del conceyu), a un altor de 611 m sobre'l nivel de la mar. Tien una población de
Giro d'Italia 1981
La 64ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 13 de mayu y el 4 de xunu de 1981, con un percorríu de 22 etapes, una d'elles doble, y 3895 km, que se percorrieron a una velocidá media de 37,150 km/h.
Miguel María Lasa llogró la única victoria española del Giro de 1981 y Eduardo Chozas foi'l meyor clasificáu, decimosestu.
L'italianu Giovanni Battaglin imponer na clasificación xeneral, per delantre del suecu Tommy Prim y el tamién italianu Giuseppe Saronni, segundu y terceru, respeutivamente.
Saarbrücken
Saarbrücken (en francés Sarrebruck [saʁ'bʁyk]; en renano Saarbrigge [zɐ̯ːˈbrıgə]) ye una ciudá d'Alemaña, capital y conceyu más pobláu del estáu federáu del Sarre.
Ta asitiada na vera del ríu Sarre, nel suroeste d'Alemaña, y trátase d'una ciudá fronteriza que llinda al sur cola rexón de Lorena (Francia). Gracies a la llibertá de movimientos en territoriu de la Xunión Europea, Saarbrücken convirtióse nun nuedu de comunicaciones y collabora de forma activa en delles agrupaciones europees de cooperación territorial xunto con Francia, Bélxica y Luxemburgu.
Oficialmente una ciudá dende 1322, los sos oríxenes remontar a la esistencia del condáu de Saarbrücken na edá Media, magar el so plenu desenvolvimientu algamar nel sieglu XIX cola Revolución Industrial y l'impulsu de la minería en tiempos del Imperiu alemán. Anguaño, la economía llocal ta basada nel sector industrial y na investigación y desenvolvimientu de nueves teunoloxíes, sofitaes pol llabor académica de la Universidá del Sarre. La población supera los 170.000 habitantes.
Por cuenta de la so condición xeográfica, Saarbrücken (según tol Sarre) foi un territoriu apostáu ente Alemaña y Francia dende'l sieglu XVIII hasta finales de la Segunda Guerra Mundial, con frecuentes cambeos de soberanía. En dos causes foi capital d'un enclave independiente: mientres el Territoriu de la Cuenca del Sarre (1920-1935) y col protectoráu del Sarre (1947-1956). Dempués de que los sarrenses votaren en contra d'una constitución que los definía como «territoriu européu», Francia y Alemaña alcordaron en 1957 la integración del Sarre na República Federal Alemana, poniendo fin a disputes anteriores.
Los símbolos turísticos más importantes de la ciudá son el castiellu de Saarbrücken, la ilesia luterana de Ludwigskirche y les numberoses pontes que traviesen el ríu Sarre.
Toponimia
El topónimu Saarbrücken podría traducise lliteralmente al asturianu como «pontes del Sarre» (Brücken ye'l plural de Brücke, ponte n'alemán). Saar (Sarre n'alemán) deriva de la pallabra céltica Sara (corriente d'agua) y del nome del ríu mientres l'Imperiu romanu, Saravus. Sicasí, tien de tenese en cuenta que la primer ponte construyida na zona, Alte Brücke, data del sieglu XVI, asina qu'esisten delles teoríes sobre'l términu.
La más estendida fai mención al nome históricu Sarabrucca, deriváu de la pallabra briga (roca en célticu), que foi afecha como Brocken n'altu alemán y qu'apaeció nel primer documentu llocal nel añu 999. Según el conceyu, la pallabra brucca deriva de la xermánica bruco que significa «pandorial» o «gorbizal», en referencia a les güelgues cercanes.
Edá Antigua y Edá Media
left|thumb|Restos d'un altar [[Mitraísmo|mitraico en Halberg, nes contornes de la ciudá.]] El primer asentamientu del que se tien constancia foi un pobláu de los mediomátricos nel periodu antes de Cristu. Cuando Xuliu César conquistó la Galia nel sieglu I, tola zona foi incorporada al Imperiu romanu y alzaron el vicus de Saravus, nes veres del ríu Sarre, que sirvía como puntu d'intersección de les rutes comerciales Metz-Worms y Tréveris-Estrasburgu. Esta situación caltener hasta finales del sieglu IV, cuando los alamán destruyeron el castrum y el vicus y espulsaron a los romanos. Más tarde, l'área quedó so control de los francos (sieglu V) y de los merivingios (sieglu VI), quien crearon la villa de Merkingen sobre les ruines. En 925 l'área foi incorporada al Sacru Imperiu Romanu Xermánicu.
La primer referencia a «Saarbrücken» ye una escritura de donación del añu 999, pola que l'emperador Otón III apurrió'l castellum Sarabrucca («castiellu de la ponte del Sarre») a los obispos de Metz, quien de la mesma lo convirtieron nun feudu. En 1080 creóse'l Condáu de Saarbrücken, cola ciudá homónima como capital, y formóse un asentamientu alredor de la fortificación. En 1168 el castiellu foi parcialmente destruyíu pol Conde Simón I so les órdenes del emperador Federico I Barbarroja.
Ente 1321 y 1322, el Conde Xuan I dio privilexos de ciudá a Saarbrücken y a la villa pesquera de Sankt Johann, asitiada nel bancu opuestu del ríu Sarre. Dambes villes recibieron alministración conxunta y esanicióse la servidume. Dende 1381 hasta 1797 los terrenes quedaron so dominiu del Estáu Imperial de Nassau-Saarbrücken, controláu pola Casa de Nassau.
Edá Moderna
En 1546, mientres l'imperiu de Carlos V, instalóse la primer ponte que conectaba Saarbrücken con Sankt Johann, l'actual Alte Brücke (n'español, «ponte vieya»). Años dempués, el conde Lluis II de Nassau-Weilburg ordenó la construcción d'un nuevu castiellu d'estilu renacentista sobre les ruines del anterior, nel que terminaría estableciendo'l so delegación, y foi'l fundador de la primer escuela secundaria local, el Ludwigsgymnasium.
En 1793, la ciudá foi tomada poles tropes revolucionaries franceses. En virtú de los trataos de Campo Formio y Lunéville, l'Imperiu Xermánicu tuvo que dexar el condáu de Saarbrücken a Francia.
Edá Contemporánea
Dempués de dos décades so alministración francesa, Saarbrücken quedó so control del reinu de Prusia gracies al Congresu de Viena de 1815. Coincidiendo cola revolución industrial, el conceyu beneficiar de la so condición fronteriza y especializóse na producción de carbón y fierro, según nel tresporte de materies primes de Renania. En 1852 inauguróse la estación de tren que xunía les redes ferroviaries de Prusia y Francia, y en 1860 el ríu Sarre foi conectáu coles canales franceses.
Col españíu de la Guerra franco-prusiana en 1870, Saarbrücken foi'l primer oxetivu de les tropes franceses qu'ocuparon el Sarre el 2 d'agostu. Según la tradición oral, el príncipe Napoleón Eugenio Luis Bonaparte disparó'l so primer cañón nesi combate. Sicasí, los prusianos recuperaron el control de la plaza'l 4 d'agostu, dos díes depués, y de ende pudieron avanzar hasta Metz na batalla de Spicheren. Poro, esta ciudá foi parte del Imperiu alemán.
El 1 de xineru de 1909 les villes de Saarbrücken, Sankt Johann y Malstatt-Burbach fueron fundíes na actual ciudá de Saarbrücken.
Nel intre de la Primer Guerra Mundial la llocalidá foi bombardeada dos veces, causando graves daños a la industria y nucleu urbanu. Al términu del conflictu, y en virtú del Tratáu de Versalles de 1919, Saarbrücken dexó de ser alemana y convirtióse na capital del Territoriu de la Cuenca del Sarre, un país provisional so alministración de la Sociedá de Naciones dende 1920 hasta 1935, cuando taba prevista una consulta pa decidir la so estatus. Amás, los franceses quedar col control de les mines de carbón en compensación polos daños de la guerra. El 13 de xineru de 1935 tuvo llugar el referendu y más del 90% de la población votó a favor de tornar con Alemaña, frente a un 8% que sofitaba'l statu quo y un 0,8% que reclamaba xunise a Francia. Saarbrücken pasó a ser la capital del Gau Westmark y, en señal d'agradecimientu, el Tercer Reich construyó'l Teatru Nacional del Sarre (1938). thumb|Mercáu de Saarbrücken mientres la [[Segunda Guerra Mundial.]] Saarbrücken volvió ser oxetu d'ataques mientres tola Segunda Guerra Mundial por cuenta de la so posición xeográfica, en metá de la Llinia Sigfrido, y sufrió continuos bombardeos tantu de la Real Fuercia Aérea Británica como de la Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos. Pa cuando exércitu estauxunidense llogró faese col so control el 20 de marzu de 1945, más del 75% de los edificios de la ciudá taben en ruines. Tres la rindición, tol Sarre quedó so la zona d'ocupación francesa.
En 1947, Saarbrücken integrar nel Protectoráu del Sarre, un territoriu independiente so control de Francia y que cuntaba cola so propia constitución. Un añu más tarde inauguróse la Universidá del Sarre.
Francia y Alemaña Occidental alcordaron en 1954 la creación d'un estatutu que definía a Sarre como «territoriu européu» y que, en casu de ser aprobáu, convertiría a Saarbrücken na capital de facto de toles instituciones de la futura Xunión Europea. Sicasí, los sarrenses votaron mayoritariamente «Non» nel referendu de 1955 y esa victoria foi interpretada como una reafirmación del so xermanismu. Por esta razón, los primeros ministros francés y alemán, Guy Mollet y Konrad Adenauer, axustaron la integración de Sarre n'Alemaña.
Situación actual
Dende'l 1 de xineru de 1957, Saarbrücken convertir na capital y ciudá más poblada del estáu federáu del Sarre, dientro de la República Federal d'Alemaña (RFA, actual Alemaña), y beneficióse de la conexón al sistema de tresportes xermanu. La pertenencia a Alemaña caltúvose nel tiempu ensin que surdieren nueves disputes territoriales. En 1965 roblóse'l primer alcuerdu d'hermandá cola ciudá de Nantes (Francia).
Arriendes de la reforma alministrativa de 1974, Saarbrücken absorbió 11 pueblos cercanos y vio ampliada la so población a 200.000 habitantes. Los alcuerdos d'hermandá ampliar en 1975 a Tblisi (Xunión Soviética, actual Xeorxa) y Cottbus, lo que convertía a la capital del Sarre na segunda ciudá de la RFA hermanada con otra d'Alemaña Oriental. En 1999 celebráronse mil años dende la primer mención nun documentu oficial.
Allugamientu
centre|thumb|800x800px|Panorámica de la ciudá dende'l muriu del Castiellu de Saarbrücken.
Saarbrücken ta allugada al sur del estáu federáu del Sarre, tien una área total de 167,07 km² y atópase a 230 metros sobre'l nivel del mar. Trátase d'una ciudá fronteriza que llinda al sur cola rexón de Lorena (Francia), y que la so carauterística ye la proximidá con otros enclaves europeos. Los conceyos más cercanos por importancia son Metz (69 km), Luxemburgu (99 km), Estrasburgu (119 km), Nancy (121 km) y Mannheim (134 km).
La ciudá aprovechó la so posición xeográfica, reforzada col alcuerdu de movilidá de Schengen, pa convertise nun nuedu de tresporte européu. Esiste una vía de Tresporte Exprés Rexonal (TER) que coneuta a los alemanes con Metz, ya inclusive la tranvía de Saarbrücken tien final de trayeutu na francesa Sarreguemines, dixebraes a solu 15 km de distancia.
El principal ríu de Saarbrücken ye'l ríu Sarre, qu'enfusa nel cascu urbanu pela zona suroeste. Pasáu esti espaciu, el cursu sigue hasta Francia y desagua nel ríu Moselle.
Clima
Saarbrücken presenta un clima templáu oceánicu (Köppen: Cfb) que ta marcáu pola so alloñanza de la mariña. El nivel añal de precipitaciones ye abondosa y relativamente estable a lo llargo del añu, con una media añal de 863 mm. Per otru llau, el mugor relativo mediana ye del 79 per cientu. Hai una media añal de 1.607 hores de sol, bien amenorgaes mientres los meses d'iviernu.
La capital del Sarre carauterizar por un clima nidiu: los iviernos son fríos con agües, nevaes ocasionales y temperatures que n'ocasiones pueden quedar baxo cero (-2 °C), ente que los branos son menos templaos que n'otres rexones d'Alemaña, con temperatures máximes de 22 °C en xunetu y posibilidá alta de precipitaciones.
Demografía
La ciudá, que tien una superficie de 167,09 km², cuenta según el padrón municipal con una población de 176.867 habitantes y una densidá de 1,1 hab./km². De la suma total, el 49,25% son homes y el 50,75% son muyeres.
Organización territorial
thumb|240x240px|División alministrativa de Saarbrücken cola so numberación correspondiente. Saarbrücken estrémase alministrativamente en cuatro condaos (Stadtbezirke). Cada distritu funciona como un ente políticu con competencies propies, qu'ayuden a descentralizar la política de la ciudá, y per debaxo hai 20 departamentos y más de 50 barrios. La división territorial respuende a cuestiones históriques de la ciudá; los distritos históricos (Alt-Saarbrücken, Malstatt y St. Johann) tán en Mitte, y los pueblos absorbíos incorporáronse a otros condaos.
La siguiente llista recueye los condaos y departamentos cola so correspondiente numberación alministrativa: La confederación rexonal de Saarbrücken, creada en 2008, inclúi la capital y ocho municipios vecinos: Völklingen, Großrosseln, Heusweiler, Kleinblittersdorf, Püttlingen, Quierschied, Riegelsberg y Sulzbach.
Economía
left|thumb|280x280px|Filial de la caxa d'aforros [[Sparkasse.]] Saarbrücken ye'l centru económicu del estáu federáu del Sarre y cuenta con un importante nucleu d'empreses, más de 15.000 según datos del conceyu. La ciudá forma parte d'una eurorrexón conocida como «SaarLorLux» qu'inclúi al Sarre, la provincia de Lorena (Francia) y el Ducáu de Luxemburgu, anque tamién pueden sumase dos comunidaes de Bélxica (francófona y germanófona) y Renania-Palatináu.
Cola implantación del Espaciu Económicu Européu en 1994, Saarbrücken convertir nun centru empresarial continental pola so situación fronteriza. Los sarrebruqueses comparten un polígonu industrial cola fronteriza comuña francesa de Forbach, a la que puede aportase en tresporte públicu; formen parte de l'agrupación europea de cooperación territorial «SaarMoselle» col departamentu de Moselle, y participen nel proyeutu européu «Quattropole» qu'enllaza al Sarre con Luxemburgu y les ciudaes de Metz (Francia) y Tréveris (Alemaña). Amás, el tren d'alta velocidá ICE conécta-yos con París y Frankfurt en menos de dos hores.
La tradición económica de la ciudá data del sieglu XIX, en plena revolución industrial, cuando s'instalaron les primeres fábriques (ente elles, Völklingen) y hubo una especialización na producción de carbón y fierro, estrayíu de les cuenques del Sarre. Anque'l sector secundariu caltúvose, na segunda metá del sieglu XX hubo una diversificación económica qu'impulsó'l sector servicios y el desenvolvimientu de nueves teunoloxíes. Debíu al dominiu de la Universidá del Sarre n'investigación informática, hai grupos como Intel Corporation y el Centru d'Investigación Alemán pa la Intelixencia Artificial (DFKI) qu'instalaron centros de formación cimera pa captar nuevos talentos.
Ente les multinacionales con sede en Saarbrücken atópense Zenner International (contadores d'agua), OmniScriptum (editorial), IDS Scheer (informática), Wolf-Garten (ferramientes de xardín) y les filiales alemanes de Peugeot y Saint-Gobain.
Educación
Dende l'apertura de la escuela d'educación secundaria Ludwigsgymnasium en 1604, Saarbrücken cuenta con una amplia ufierta de guarderíes, colexos ya institutos. Les competencies n'educación correspuenden al estáu del Sarre según el sistema educativu alemán. La cercanía de la rexón con Francia y Luxemburgu motivó que dellos centros ufierten educación billingüe n'alemán (idioma oficial) y francés.
Educación cimera
thumb|270x270px|Campus de la [[Universidá del Sarre.]]La principal institución educativa ye la Universidá del Sarre (Universität des Saarlandes), compuesta por ocho facultaes partíes ente Saarbrücken y Homburg. Foi fundada en 1948, en collaboración con Francia y la Universidá de Nancy, y ye especialmente conocida pola so investigación n'informática, llingüística computacional y ciencia de materiales.
En 1951 abriéronse les puertes del Europa-Institut, una institución de posgráu adscrita a la Universidá del Sarre y especializada en formación sobre llexislación europea y derechu internacional. Trátase del segundu centru d'estes carauterístiques na Xunión Europea, solo superáu n'antigüedá pol Colexu d'Europa en Bruxes (Bélxica).
Per otra parte, los siguientes centros de ciencies aplicaes tienen facultaes en Saarbrücken y caltienen convenios cola Universidá del Sarre: Institutu Max Planck de Sistemes Software Otru centru de referencia ye la Universidá Francoalemana (Deutsch-Französische Hochschule), na que 180 instituciones europees d'educación terciaria cooperen pa ufiertar estudios de grau y doctoraos comunes. A lo último, esisten cuatro centros d'educación cimera nes siguientes especialidaes: ciencies aplicaes, artes, música y promoción de la salú.
Arquiteutura y urbanismu
Al pie de eses construcciones, hai exemplos d'arquiteutura neogótica como la Johanneskirche (1898) y el Conceyu de Saarbrücken (1900). En frente de la estación central de Saarbrücken atópase l'edificiu históricu Bergwerksdirektion, construyíu a finales del sieglu XIX como la sede de la compañía minera del Sarre; güei alluga los grandes almacenes Europa-Galerie.
Saarbrücken ye tamién famosa poles sos pontes que traviesen el ríu Sarre. El más turísticu ye Alte Brücke («ponte vieya»), primer ponte construyida en 1546, mientres l'imperiu de Carlos V, pa coneutar el cascu antiguu cola villa de St. Johann. La estructura orixinal constaba de 14 arcos, pero cuando quedó destruyida en 1945 optar por refaela con solu 8 arcos pa facilitar el pasu d'embarcaciones.
A tan solo 10 quilómetros, na vecina ciudá de Völklingen, puede visitase la Fábrica siderúrxica de Völklingen, declarada patrimoniu de la Humanidá pola Unesco.
Arte y espectáculos
thumb|215x215px|[[Teatru Nacional del Sarre.|left]] El Teatru Nacional del Sarre ye l'epicentru cultural sarrebruqués y entiende trés sales: el Teatru Nacional (Staatstheater), Alte Feuerwache y la sala alternativa Sparte4. El Staatstheater foi inauguráu en 1938 y construyóse a iniciativa del Tercer Reich, n'agradecimientu pola reintegración del Sarre n'Alemaña. Dempués de la Segunda Guerra Mundial, el Teatru Nacional caltúvose como curiosu turísticu local, con una amplia programación compuesta por obres de teatru, orquestes, ballet, danza contemporánea y conciertos.
El Teatru Nacional del Sarre ye la sede de la Orquesta Nacional del Sarre y de los Coros del Sarre. Tamién actúa ellí la Orquesta Filarmónica de Saarbrücken-Kaiserslautern, compuesta por 114 músicos de la radiotelevisión pública alemana y que reemplazó en 2007 a la orquesta de la radiodifusora del Sarre, creada en 1936.
Otres cortiles que pueden allugar concierto de música son el pabellón deportivu Saarlandhalle (6.500 espectadores, ampliable a 10.000) y el palaciu de congresos Congresshalle (1.800 espectadores).
Los principales eventos de Saarbrücken son los Premios Max Ophüls de cine (xineru), los festivales musicales Altstadtfest y Halberg Open Air (xunetu), el Festival Primerus d'arte dramático (payares) y el festival francu-alemán Perspectives. Una de les instituciones más importantes de la cultura llocal ye la Casa de los Artistes del Sarre (Saarländisches Künstlerhaus).
Museos
thumb|270x270px|Galería d'Arte Moderno de Saarbrücken. Saarbrücken alluga'l Muséu del Sarre (Saarlandmuseum), xestionáu pol estáu federáu al traviés de la Fundación Cultural del Patrimoniu del Sarre (Stiftung Saarländischer Kulturbesitz). La so coleición ta estremada en tres instalaciones: la Ilesia del Palaciu (Schlosskirche) especializar n'obres relixoses dende la Edá Media hasta'l sieglu XIX; la Kreisständehaus, cerca del Palaciu de Saarbrücken, tien obres de la Edá Moderna; a lo último, la Galería d'Arte Moderno (Moderne Galerie) cuenta con una estensa coleición d'arte contemporáneo, cubriendo movimientos como la secesión de Berlín, l'espresionismu y l'arte informal, según obres del escultor Oleksandr Arjípenko.
Amás, la Galería de la Ciudá de Saarbrücken (Stadtgalerie Saarbrücken), inaugurada en 1985 y reabierta en 2012, ta especializada n'arte contemporáneo, nuevos artistes y espresiones alternatives.
Santa Colomba de las Monjas
Santa Colomba de las Monjas ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
El conceyu cunta con una superficie de 6,78 km² y, según datos del padrón municipal del INE, cuenta con una población de  habitantes.
Saarbrücken
Medios de comunicación
La capital del Sarre ye tamién la sede de Saarländischer Rundfunk (SR), la empresa de radiodifusión pública del Sarre. SR forma parte de l'ARD, el consorciu de radiodifusoras públiques d'Alemaña; amás d'apurrir conteníos a la rede nacional, los sarrenses xestionen cinco emisores de radio y una canal de televisión en collaboración con SWR, según el so parte na Orquesta Filarmónica de Saarbrücken-Kaiserslautern. Amás. la televisión pública federal ZDF tien un estudiu en Saarbrücken.
Santa Colomba de las Monjas
Historia
Mientres la Edá Media Santa Colomba quedó integráu nel Reinu de Llión, constituyéndose nel sieglu XII na llocalidá un monesteriu de relixoses, qu'habitaron nel llugar ente los sieglos XII al XVI, dándo-y apellíu al pueblu.
Mientres la Edá Moderna, Santa Colomba de las Monjas foi una de les poblaciones que formó parte de la provincia de les Tierres del Conde de Benavente, encuadrándose dientro d'esta na Merindad de La Polvorosa y la receptoría de Benavente.
13 Egeria
13 Egeria ye un asteroide grande del cinturón d'asteroides, númberu 13 de la serie.
Santa Colomba de las Monjas
Historia
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Santa Colomba de las Monjas pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
Patrimoniu
Destaca la so ilesia parroquial, que tien una formosa torre que combina mampostería y sillería. Amás, nel altar mayor hai un artesonado cisterciense. Coles mesmes, cabo señalar la Piera del Rollu, una enorme roca cilíndrica que delles versiones argumenten que pudo ser utilizada como forca.
Saarbrücken
Medios de comunicación
Dende 1761 edítase'l diariu rexonal Saarbrücker Zeitung, propiedá del grupu editorial Rheinische Post. En 2001 ganó'l premiu al meyor diariu local que concede la Fundación Konrad Adenauer.
13 Egeria
Foi descubiertu dende Nápoles el 2 de payares de 1850 pol astrónomu italianu Annibale de Gasparis.
Santa Colomba de las Monjas
Fiestes
Esta llocalidá celebra la festividá de San Antonio de Padua, el 14 de xunu, y Santa Colomba, la so patrona, el 17 de setiembre.
Saarbrücken
Medios de comunicación
Ente los medios de comunicación privaos, Saarbrücken alluga les sedes de los emisores de radio BigFM (radiofórmula), Radio Salü (música) y Radio Saarbrücken (información).
13 Egeria
Foi nomáu asina n'honor a Egeria, diosa romana de les fontes y los partos, ninfa de la viesca d'Aricie, nel Lazio, y muyer de Numa Pompiliu, sacerdote y segundu rei de Roma.
Egeria ocultó una estrella'l 8 de payares de 1992. Púdose determinar entós que'l so contornu ye bastante circular (217 × 196 km).
Saarbrücken
Deportes
thumb|Interior del [[Ludwigsparkstadion.]] El club deportivu con mayor sonadía ye'l 1. Fußball-Club Saarbrücken. Fundáu en 1903, esti equipu de fútbol vivió la so meyor dómina nos años 1950 y participó na temporada inaugural de la Bundesliga alemana (1963/64), anque agora atópase na cuarta división. Otros equipos representativos son el SV Saar 05 Saarbrücken (fútbol) y Saarland Hurricanes (fútbol americanu).
Saarbrücken cunta con dos grandes centros deportivos: l'estadiu multiusos Ludwigsparkstadion, con capacidá pa 35.000 espectadores, y el pabellón cubiertu Saarlandhalle, con aforu pa 6.500 persones.
La deportista más famosa de la ciudá ye la tenista Claudia Kohde-Kilsch, quien formó parte de l'Asociación Femenina de Tenis dende 1980 hasta 1994.
Tresporte
Saarbrücken cuenta con más d'una docena de pontes que crucien el ríu Sarre y conecten la zona norte col sur. La ponte más antigua, Alte Brücke (n'español, «ponte vieya»), foi inauguráu nel sieglu XVI y dende entós fixéronse reformes p'ameyorar la comunicación de la ciudá.
No que respecta al tránsitu de vehículos, Saarbrücken ta coneutada a la rede d'autopistes federales d'Alemaña (Bundesautobahn) al traviés de cuatro linia: la BAB 1 avanza en tola rexón de Renania pel oeste y termina en Schleswig-Holstein; la BAB 6 crucia'l sur d'Alemaña y llega hasta Baviera en direición a Praga; la BAB 8 traviesa'l suroeste en direición a Salzburgu; y la BAB 620 va dende Saarbrücken hasta Saarlouis y pasa pol nucleu urbanu, bordiando'l sur del ríu Sarre. La BAB 620 coneuta coles autopistes 6 y 8, pero la so cercanía al ríu convertir nuna carretera propensa a hinchentes.
Tresporte urbanu
La ciudá cunta dende 1997 cola rede de tren-tram «Saarbahn», operada pol estáu federáu del Sarre. Consiste nuna llinia de 33 quilómetros que parte de Riegelsberg, traviesa'l centru de Saarbrücken como un tranvía y dempués coneuta cola rede de ferrocarril rexonal pa terminar na vecina Sarreguemines (Francia). La frecuencia interurbana bazcuya ente los 5 y 7 minutos, ente que para Sarreguemines son 30 minutos n'hora punta.
Saarbahn xestiona tamién la rede d'autobuses que coneuta los departamentos ensin cubrir pol tranvía, incluyendo los barrios al sur del ríu Sarre.
Tresporte aereu
El aeropuertu de Saarbrücken (IATA: SCN) ye un pequeñu aeropuertu internacional allugáu nel departamentu de Ensheim, al este de la ciudá. Foi inauguráu en 1964, ta compuestu por una terminal y la so actividá amenorgar a vuelos comerciales d'Air Berlin (Berlín-Tegel y Palma de Mallorca), vuelos chárter y aereollinies de baxu costu que namái operen pel branu. El so tráficu en 2015 foi de 467.092 persones, lo que-y convierte nel decimoquintu aeropuertu internacional alemán en númberu de pasaxeros.
La ciudá ta a dos hores en tren del aeropuertu internacional de Frankfurt, el más grande d'Alemaña y el terceru n'Europa. Tamién ta cubierta a nivel rexonal por Zweibrücken y Frankfurt-Hahn.
Ciudaes hermanaes
thumb|Placa de la plaza de [[Tblisi.]] Saarbrücken ta hermanada coles siguientes trés ciudaes, ordenaes per añu de collaboración:
Ensin ser un hermanamiento, Saarbrücken caltién amás un alcuerdu d'amistá (Städtefreundschaft) con:
Antiaris toxicaria
El upas (Antiaris toxicaria) ye un árbol de la familia de les moracees, nativu del sureste asiáticu. Na islla de Xava, onde abonda, conocer como "upas", pola pallabra nativa pa designar el venenu, siendo'l so látex utilizáu como pa envelenar fleches. thumb|240px|Detalle de les fueyes
Descripción
Ye un árbol de gran porte, algamando los 40 m d'altor, con un fuste recto y delgao de non más de 40 cm de diámetru recubiertu d'una corteza ablancazada y rugosa. Les fueyes son elíptiques, d'ente 7 y 20 cm de llargu y 3 a 6 d'anchu. Tanto la corteza como la xamasca contienen un látex mafosu, ricu nel glucósido antiarina; el frutu ye una drupa acoloratada d'unos 2 cm de diámetru.
Taxonomía
Antiaris toxicaria describióse por Jean Baptiste Leschenault de la Tour y espublizóse en Annales du Muséum National d'Histoire Naturelle 16: 478, pl. 22. 1810.
Mailley-et-Chazelot
Mailley-et-Chazelot ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aldhibah
Aldhibah (ζ Draconis / ζ Dra / 22 Draconis) ye una estrella na constelación del Dragón de magnitú aparente +3,17. El so nome provién del árabe الذئبين al-Dhibain y significa «los dos llobos», en referencia a esta estrella y a η Draconis, que de la mesma recibe'l nome d'Aldhibain. Anque les dos estrelles tán visualmente cerca nun tán físicamente rellacionaes. Aldhibah alcuéntrase a 340 años lluz del Sistema Solar.
Ladislao Hunyadi
thumb|280px|right|La despidida de Ladislao Hunyadi. Obra de Gyula Benczúr.
Biografía
El rei Ladislao V d'Hungría prometió a Ladislao Hunyadi que respetaría'l so poder ya influencia, pero que tenía d'arrenunciar a ciertes propiedaes, ente elles la ciudá de Belgráu, llograda pol fináu Juan Hunyadi. Ante esto, la situación foise agravando ente la Lliga Garai-Celje, que sofitaba al rei, encabezada por Ulricu II de Celje, familiar y conseyeru del monarca, y la Lliga Hunyadi, la coalición ente les families suxetes a los Hunyadi y a los Szilágyi, pos los segundos nun queríen vencer en poder. Afayóse que De Celje taba entamando contra Ladislao Hunyadi, ante lo cual, el nuevu xefe de la familia Hunyadi llamó al rei y a de Celje a Belgráu p'atopase con ellos y aldericar asuntos de poder. Ladislao Hunyadi llegó a la fortaleza xunto col so tíu maternu Miguel Szilágyi, y dempués de que'l monarca húngaru entrara col so nuevu proteutor, cerraron les puertes de la ciudá dexando a los sos guardias fuera. Tres un discutiniu verbal, Ulrico de Celje foi asesináu por Hunyadi y los sos homes en circunstancies entá desconocíes. Depués la lliga Hunyadi-Szilágyi volvió a Buda escoltando al nuevu rei y pel camín la madre de Ladislao Hunyadi, Isabel Szilágyi, fíxo-y xurar al rei Ladislao V que nun xulgaría o perxudicaría a Hunyadi polo asocedío.
Sicasí, el rei trasgredió el so xuramentu, y depués d'arrodiase de nobles que-y sofitaben, llamó a Buda a Ladislao Hunyadi y al so bien pequeñu hermanu Matías, y facer encarcelar a los dos. Esto xeneró una enorme crisis ente los que sofitaben a la familia Hunyadi, quien yeren una gran parte de los habitantes del reinu.
El conseyu real compuestu por Nicolás Újlaki, Ladislao Garai, el rei y otros decidieron entós que l'asesín tendría de ser executáu. D'esta manera, el 16 de marzu de 1457, na plaza de San Jorge en Buda, Ladislao Hunyadi foi degolláu. Darréu, l'hermanu menor de Ladislao Hunyadi, Matías, foi coronáu rei d'Hungría tres la muerte de Ladislao V.
En 1458, el rei Matías fixo llevar los restos del so hermanu a la ciudá de Gyulafehérvár en Transilvania, onde fueron soterraos xunto a la tumba del so padre'l rexente Juan Hunyadi.
W. E. B. Du Bois
William Edward Burghardt Du Bois foi un sociólogu, historiador, activista polos derechos civiles, panafricanista, autor y editor afroamericanu estauxunidense.
Nacíu en Massachusetts, Du Bois creció nuna comunidá tolerante y respetuosa pero aun así esperimenta'l racismu durante la so infancia. Dempués de graduase n'Harvard, onde ye'l primer negru en llograr un doctoráu en filosofía, convertir en profesor d'historia, socioloxía y economía na Universidá de Atlanta. Du Bois tamién ye unu de los cofundadores de l'Asociación Universal Pal Progresu de los Negros (UNIA).
Algama prominencia nacional cuando ye designáu líder del Movimientu del Niágara, un grupu d'activistes afroestauxunidenses que buscaben la igualdá de derechos pa los negros. Du Bois y los sos partidarios oponer al compromisu de Atlanta de Booker T. Washington, un alcuerdu nel que los negros del sur trabayaríen sumisamente y someteríense a la dominación política blanca, ente que los blancos del sur garantizaren que los negros recibieren oportunidaes educatives y económiques básiques. Du Bois aportunó nos derechos civiles y nel aumentu de la representación política, que al so xuiciu tenía de ser impulsada pola élite intelectual afroestauxunidense a la que denominó El Décimu Talentosu. Du Bois nun foi un home relixosu, describiéndose a sigo mesmu como un llibrepensador o agnósticu, y tenía poca paciencia coles ilesies afroestauxunidenses o'l cleru, porque sentía que retrasaben el camín del progresu.
Du Bois foi un autor prolíficu, que produció noveles, ensayos, editoriales, autobiografíes, obres de non ficción y estudios académicos. Nel so papel como editor del diariu de la NAACP The Crisis, publicó munches columnes editoriales importantes. El so llibru de 1903 The Souls of Black Folk foi un trabayu fundamental pa la lliteratura afroestauxunidense, y la so obra maestra de 1935 Black Reconstruction in America desafió la ortodoxa predominante de que los negros nun contribuyeron con nada de valor na dómina de la Reconstrucción. Escribió tres autobiografíes, caúna elles con ensayos alvertíos sobre la socioloxía, la política y la hestoria. Du Bois consideraba que'l capitalismu yera la principal causa de racismu, y xeneralmente foi favorable a causes socialistes a lo llargo de la so vida. Foi un fervosu pacifista y abogó pol desarme nuclear. La Llei de Derechos Civiles, qu'incorporó munches de les reformes poles cualos Du Bois fixo campaña mientres tola so vida, foi promulgada un añu dempués de la so muerte.
Primeros años
William Edward Burghardt Du Bois nació'l 23 de febreru de 1868, en Great Barrington, Massachusetts, fíu de Alfred Du Bois y Mary Silvina Burghardt Du Bois. Crióse en Great Barrington, una ciudá predominantemente blanca. thumb|right|150px|alt=An old brick church surrounded by trees|Mientres la so infancia, Du Bois asistió a la Ilesia congregacional en [[Great Barrington (condáu de Berkshire, Massachusetts)|Great Barrington, Massachusetts. Los miembros de la Ilesia recoyeron donaciones pa pagar la matrícula universitaria de Du Bois. ]] La familia de María Silvina Burghardt formaba parte de la pequeña población negra llibre de Great Barrington, teniendo munches propiedaes de tierres nel estáu. La familia de Burghardt baxaba d'ancestros africanos y holandeses. El bisagüelu maternu de Du Bois foi Tom Burghardt, un esclavu nacíu n'África occidental alredor de 1730, que foi propiedá del holandés estauxunidense Conraed Burghardt. Tom llogró la so llibertá en 1780 pola so serviciu como soldáu rasu mientres la Revolución estauxunidense na compañía del capitán John Spoor. El fíu de Tom Jack Burghardt foi'l padre de Othello Burghardt, quien foi'l padre de Mary Silvina Burghardt.
El bisagüelu paternu de William Du Bois foi un francoestauxunidense blancu llamáu James Du Bois de Poughkeepsie (Nueva York), que tuvo dellos fíos con amantes esclaves. Unu de los fíos de raza mista de James foi Alexander. Tres la muerte de James, Alexander foi refugáu pola familia Du Bois y forzáu a arrenunciar a la educación pal trabayu.
Alexander convirtióse en comerciante en New Haven y casóse con Sarah Marsh Lewis. Alexander Du Bois viaxó a Haití y alredor de 1833 tuvo un fíu, Alfred, con una amante d'ellí. Pero Alexander volvió a Connecticut, dexando a Alfred n'Haití cola so madre. Nun se sabe cuando Alfred treslladar dende Haití a los Estaos Xuníos, pero apaeció nel censu de Nueva York en 1860 como Alfred Du Bois. Alfred Du Bois y Mary Silvina Burghardt casáronse'l 05 de febreru de 1867, n'Housatonic, Massachusetts, y William nació al añu siguiente. Alfred abandonó a Mary cuando'l so fíu William tenía dos años. W. E. B. Du Bois identificó a sigo mesmu como "mulatu" o "alredor de la metá o más negru".
Cuando William yera nuevu, la so madre sufrió un accidente cerebrovascular que la dexó incapacitada pa trabayar. Na so mocedá, Du Bois asistió a la Primer Ilesia Congregacional de Great Barrington. Foi tratáu bien pola comunidá de Great Barrington y esperimentó poca discriminación. Asistió a la escuela pública local y xugó colos sos compañeros blancos y los profesores afalaron los sos intereses intelectuales. La so esperiencia colos estudios académicos llevar a pensar que podría utilizar les sos conocencies pa potenciar a los afroestauxunidenses. Los pobladores locales donaron dineru pa qu'asistiera a la Universidá de Fisk, una universidá históricamente negra.
Formación universitaria
thumb|left|250px|alt=A train station platform, with a sign: Colored Waiting Room|Du Bois atopó la segregación racial de [[Jim Crow, per primer vegada cuando asistió a la Universidá de Fisk, en Tennessee. ]] thumb|Du Bois (a la derecha) na so graduación en [[Harvard en 1890.]] Gracies al dineru donáu polos vecinos, Du Bois asistió a la Universidá de Fisk en Nashville, Tennessee, ente 1885 y 1888. Foi la primer esperiencia de Du Bois con racismu del sur, incluyendo les lleis Jim Crow, los linchamientos y el fanatismu. Dempués de recibir un títulu de Fisk, asistió a la Universidá de Harvard dende 1888 hasta 1890, llogrando un segundu títulu de grau, cum laude n'hestoria. Pagó los sos estudios universitarios col dineru de los trabayos de branu, un heriedu, beques y préstamos d'amigos. Mientres tuvo en Harvard, foi fuertemente influyíu pol profesor William James. En 1891, Du Bois recibió una beca p'asistir al colexu de posgráu de socioloxía en Harvard.
En 1892, Du Bois recibió una beca del Fondu pa la Educación de Liberto John F. Slater p'asistir a la Universidá Humboldt de Berlín pa los sos estudios de posgráu. Mientres estudiaba en Berlín, viaxó por toa Europa. Volvióse un intelectual maduru na capital alemana, mientres estudiaba con dalgunos de los científicos sociales más destacaos d'esa nación, incluyendo a Gustav von Schmoller, Adolph Wagner y Heinrich von Treitschke. Dempués de tornar d'Europa, Du Bois completó los sos estudios de posgráu y en 1895 convertir nel primer afroestauxunidense en llograr un doctoráu de la Universidá de Harvard.
Universidá de Wilberforce y de Pennsilvania
Nel branu de 1894, Du Bois recibió delles ufiertes d'emplegu, incluyendo una del prestixosu Institutu Tuskegee; escoyó un trabayu como profesor na Universidá de Wilberforce en Ohio. En Wilberforce, Du Bois conoció a Alexander Crummell y foi fondamente influyíu pola so tesis de que les idees y principios son ferramientes necesaries pa llograr un cambéu social. En 1897, Du Bois presentó'l documentu The Conservation of Races na Negru Academy, nel que refugó'l pidimientu de Frederick Douglass d'integrar a los estauxunidenses negros dientro de la sociedá blanca, escribiendo "... somos negros, miembros d'una vasta raza histórica que dende los alboreceres de la creación durmió, pero en parte vien espertando nos montes escuros de la so patria africana".
Nel branu de 1896, la Universidá de Pennsylvania ufiertó-y a Du Bois un trabayu d'investigación d'un añu como «asistente en socioloxía». Realizó investigaciones de campu sociolóxicu nos barrios negros de Filadelfia, que formaron la base pal so estudiu The Philadelphia Negru, publicáu dos años más tarde, cuando taba na Universidá de Atlanta. Na edición d'agostu de 1897 del Atlantic Monthly, Du Bois publicó Strivings of the Negro People, la so primer obra empobinada al públicu polo xeneral, na qu'amplió la so tesis de que los afroestauxunidenses tienen d'abrazar el so heriedu africanu.
Universidá de Atlanta
En xunetu de 1897, Du Bois tomó posesión d'una cátedra d'historia y economía na Universidá de Atlanta. El so primer llogru académicu importante foi la publicación de The Philadelphia Negru en 1899, un detalláu y completu estudiu sociolóxicu del pueblu afroestauxunidense de Filadelfia, basáu nel trabayu de campu que realizó en 1896–7. La obra foi una gran meyora na erudición, porque yera'l primer estudiu sociolóxicu científicu nos Estaos Xuníos y el primer estudiu científicu de los afroestauxunidenses. Nel estudiu, Du Bois acuñó la frase'l «décimu somorguiáu» pa describir la clase marxinada negra, antemanando'l «décimu talentosu», términu que popularizaría en 1903 pa describir la clase élite de la sociedá negra. La terminoloxía de Du Bois reflexaba la so opinión de que la élite d'una nación, blanca y negra, yera la parte crítica de la sociedá que yera responsable de la cultura y el progresu. Los escritos de Du Bois d'esta dómina yeren de cutiu desdeñosos cola clase marxinada, emplegando carauterizaciones como «perezosu» o «pocu fiables», pero, en contraste con otros estudiosos, atribuyó munchos problemes sociales a los estragos de la esclavitú.
La salida de du Bois de la Universidá de Atlanta foi prodixosa, a pesar d'un presupuestu llindáu; produció numberosos trabayos de ciencies sociales y entamó añalmente la Conferencia de Atlanta de los Problemes de los Negros. Foi consideráu como un brillosu profesor, pero distante y estrictu. Du Bois recibió subvenciones del gobiernu d'Estaos Xuníos pa preparar informes sobre la mano d'obra afroestauxunidense y la cultura.
Booker T. Washington y el compromisu de Atlanta
Munchos afroestauxunidenses refugaron el plan de Washington, ente ellos Du Bois, Archibald H. Grimké, Paul Laurence Dunbar, Kelly Miller y James Weldon Johnson – representantes de la clase de negros eruditos a la que Du Bois llamaría más tarde "El Décimu Talentosu". Du Bois sintió que los afroestauxunidenses teníen de lluchar pola igualdá de derechos, en llugar de sometese pasivamente a la segregación y a la discriminación del compromisu de Atlanta de Washington.
Du Bois foi inspiráu a un mayor activismu depués del linchamiento de Sam Hose que se produció cerca de Atlanta, en 1899. Hose foi torturáu, quemáu y colgáu por un ensame de dos mil blancos. Du Bois taba caminando al traviés de Atlanta p'aldericar el linchamiento con un editor d'un periódicu, cuando s'atopó colos nudiellos quemaos de Hose na fachada d'una tienda. L'episodiu paralizó a Du Bois, y resolvió que "nun puede sese un científicu sele, fríu ya indiferente mientres los negros son linchaos, asesinaos y muertos de fame." Du Bois diose cuenta de que "la cura nun yera a cencielles dici-y a la xente la verdá, sinón inducilos a actuar sobre la verdá".
En 1901, Du Bois escribió una revisión crítica del llibru de Washington Up from Slavery, y más tarde amplió la revisión y espublizar pa un públicu más ampliu como l'ensayu "Of Mr. Booker T. Washington and Others" en The Souls of Black Folk en 1903. En 1904, Du Bois publicó un credo de nueve párrafu qu'esbozaba les sos creencies. Unu de los mayores contrastes ente los dos líderes fueron los sos enfoques pa la educación: Washington consideraba qu'escueles afroestauxunidenses teníen de llindase a temes d'educación industrial como les téuniques agrícoles y mecániques. Sicasí, Du Bois consideraba que les escueles negres tamién teníen d'ufiertar un plan d'estudios d'artes lliberales (incluyendo les artes clásiques y humanidaes), porque les artes lliberales son necesaries pa desenvolver una élite de lideralgu.