cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catharina Cramer
Matrimonios
Tuvo casada con Ernst Wilhelm Cramer ente 1683 y 1691. Viaxaron de cutiu, y consiguieron formar una familia de seis fíos y fíes. Poco dempués de que'l so últimu fíu naciera, Ernst Wilhelm Cramer morrió, dexando vilba a Catharina, con un puñáu de fíos a los que criar.
Nikki Martínez
Nikki Martínez ye una deportista portorricana que compitió en taekwondo, ganadora d'una medaya de plata nos Xuegos Panamericanos de 2011 na categoría de +67 kg.
Nikki Knightly
Nikki Knightly ye una actriz pornográfica y modelu erótica estauxunidense.
Biografía
Anque nacida en Los Angeles, se crio en Pasadena. Los sos padres divorciáronse cuando ella yera bien nuevu. Camudar cola so madre a Seattle cuando tenía 7 años. Na adolescencia tenía problemes na escuela y decidió tornar a California pa vivir col so padre. Dempués de terminar l'institutu empezó a trabayar como modelu, ente felicidaes esquiñones la de modelu erótica.
Debutó como actriz pornográfica en 2013, a los 21 años, siendo les sos primeres escenes de masturbación y de sexu lésbicu.
Como actriz, rodó pa productores como Wicked Pictures, Hustler, Evil Angel, Filly Films, Reality Kings, Digital Sin, Kink.com, Girlfriends Films, Zero Tolerance, Brazzers, Naughty America o Archangel, ente otres.
Rodó más de 80 películes como actriz.
Delles películes sos son Along For The Ride, Girl Attack 3, Lesbian Cheerleaders, Mom's Day Job, My Creepy Boss, My Sister's First Gangbang 2, POV Mania 10, Sharing My Husband o Women of the Middle East.
Houlette (Charente)
Houlette ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
L'Isle-d'Espagnac
L'Isle-d'Espagnac ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ignacio de Veintemilla
Mario Ignacio Francisco Tomás Antonio de Veintemilla y Villacís, militar y políticu ecuatorianu nacíu en Quitu el 31 de xunetu de 1828. Foi fíu d'Ignacio de Veintemilla Espinosa, abogáu y secretariu de la Universidá Central de Quitu y de Josefa Villacís, descendiente de José Javier de Ascázubi y Matheus, prócer del 10 d'agostu de 1809. Los sos padres fueron dambos quiteños. Foi'l terceru d'una familia de medianos recursos compuesta de siete hermanos. Heredando un calter insignemente aventureru, tantu él como dellos de los sos hermanos estremar pola so bohemia vida.
Biografía
Foi bautizáu en Quitu colos nomes de Mario Ignacio Francisco Tomás Antonio. En 1835 el so padre mandar al afamáu Colegio Vicente Lleón de Latacunga, consideráu'l meyor de la república, pero tuvo que sacalo porque a dures penes quixo aprender a lleer y escribir. Darréu asistió una curtia temporada al colexu San Fernando de Quitu pero atayáronse'l so estudios cuando'l presidente Vicente Rocafuerte clausuró dichu establecimientu. D'ellí d'equí p'arriba llevó una vida ociosa hasta qu'entró al cuartel y aprendió a xugar y a beber, costumes qu'enxamás abandonaría. Magar la so escasa educación, foi hábil como nocheriego. La naturaleza haber compensáu con una fina apostura.
Ignacio de Veintemilla foi altu, delgáu, rubicundo, y tenía los güeyos garzos; yera amás garbosu y tenía prestancia natural. Nun había chica nes contornes de la capital que se-y aguantara. Asina, la so bona voz pa cantar serenos a la más guapes de Quitu y dellos amigones diéron-y prontamente una xusta fama de gran bohemiu. Les sos costumes fueron oxetu de burlla polos sos contemporáneos, cuantimás Juan Montalvo, quien les retrató na so obra Les Catilinaries y enfear pa la posteridá al llamalo "el presidente de los siete vicios".
Carrera política
thumb|Ignacio de Veintemilla, circa 1880. En 1845, foi subteniente nel gobiernu del presidente Roca. En 1849, xubió a teniente; en 1854 foi Capitán y combatió al gobiernu del presidente Diego Noboa. Daquella casóse con Yolanda Tinajero Llona y morigeró les sos costumes. Tuvieron trés fíos que finaron llueu, y ella siguió-yos a la tumba. Tres la muerte de la so esposa y fíos, p'afogar les penes, esquicióse nuevamente. La so vida de cuartel yera alegrísima y parrandera; los sos subalternos queríenlu y siguíen a toes partes. Él dicía-yos cariñosamente "los mios cachuditos” y abrazábase nes cais coles sos muyeres y guarichas.
Ente 1857 y 1858 foi guardaespalda del so mediu tíu políticu, el senador Gabriel García Moreno, quien tarrecía ser atacáu por dalgún "Taura". En 1859 acompañó-y n'el so andances cuando la creación del Triunviratu de Quitu. El 5 de xunu asistió a la batalla de Tumbuco, na que Urbina ganó-yos en toles llinies. Veintemilla montaba un bon caballu color castañu, cayó prisioneru, pero tuvo d'iguar con dalgún chiste porque a les poques selmanes, ensin saber qué faer con él, punxéron-y en llibertá.
En 1860, figuró na campaña contra Guayaquil. El 29 de xineru portóse valerosamente na vanguardia, mientres l'acción de Sabún, cerca de San Luis, en Riobamba, ganando a les fuercies franquistes del coronel Manuel Zerda.
El 24 de setiembre comandó el Primer Reximientu nel pasu del esteru Saláu y tres tomar de Guayaquil foi xubíu a Coronel y concediéron-y la Medaya al Arroxu Estelante que dispunxo'l Congresu. Entós, fíxose retratar n'uniforme de gala y colla al pechu. En 1861, editó un manifiestu al públicu sobre la conducta del so hermanu José como colector de sales en Babahoyo, con dos tables, en 19 páxines.
En 1863, foi comandante del Reximientu de Llanceros y pocu dempués xubió a primer xefe de l'Artillería de Quitu. Formara la empresa llamada “Veintemilla y Co.”, que n'ochobre recibió la concesión del gobiernu pa construyir un estelleru en gran escala en Guayaquil, pero'l proyeutu non pudo llevase a cabu per falta de capital.
En 1864, pola informalidá de García Moreno, la deserción de Flores y l'ambición del colombianu Tomás Cipriano Mosquera, producióse la derrota ecuatoriana nos campos de Cuaspud. Ellí morrió'l so hermanu menor Carlos de Veintemilla, cuando al mandu de la caballería foi abrasáu pol enemigu.
García Moreno ordenó la prisión de dellos adversarios. Veintemilla dispunxo nel cuartel que al primer disparu ensobiar; pero dicir con sorna, pos nun se refería a ensobialos con lluria sinón con viandes y vinos, que personalmente agasayó a los sos sosprendíos prisioneros; quien, como ye natural, quedaron agradecidísimos, o lo que ye lo mesmo, bien ensobiaos.
En 1866 ocupó'l Ministeriu de Guerra y Marina col Presidente Jerónimo Carrión. A principios del 67 encargar al xeneral Julio Sáenz y treslladóse a la mariña, llevantando importantes fortificaciones en Santa Elena, Sono, y Sagal. Na entrada del puertu de Guayaquil, na Planchada, les Cruces y Saraguro asitió delles llinies de torpedos, pos l'Armada española del Almirante Casto Méndez Núñez abeyaba per pol Pacíficu, amenaciando con bombardear dellos puertos.
Esi añu foi xubíu a xeneral de brigada y mandó una escolta al Congresu col fin d'acallantar les protestes de los llexisladores. Dempués allegó a la Sesión qu'estudiaba la descalificación del Ministru del Interior Manuel Bustamante -xenru del presidente Carrión- y dixo: Ufierto retirar escoltar si'l Congresu llevanta la sesión y dambes Cámares nomen Comisiones que traten col executivu alrodiu de una conciliación. Naide fíxo-y casu, Carrión arrenunció a pocu y Veintemilla quedar ensin el so ministeriu.
En marzu de 1869, producir en Guayaquil la fallida revolución del so hermanu José de Veintemilla, que foi asesináu y dende entós la custodia de la so sobrina Marietta de solu 11 años pasó a ser la so responsabilidá. García Moreno dispunxo la prisión de numberoses persones en Guayaquil y Quitu. A Ignacio de Veintemilla, que se topaba nuna pequeña propiedá agrícola en Pomasqui, tomáron-y por sorpresa y llevaron a Quitu. Quixo fusiláse-y alarmóse el vecinderu y García Moreno prefirió unvialo desterráu poles selves de Mindo y Esmeraldes, so fianza qu'afitó en 10.000 pesos.
Veintemilla consiguió que la so amiga Josefa Moren Avilés de Pareja fixéra-y el serviciu d'otorgar la fianza y viaxó a París (1), onde aprendió francés y vivió en probeza hasta l'asesinatu de García Moreno, el 6 d'agostu de 1875. Juan Montalvo, quien lu trató n'Europa, escribiría dempués llevantábase a les 3 de la tarde, salía a les 4 y volvía a les 4 de la madrugada".
Nuevamente en Quitu foi visitáu polos sos antiguos amigos que sabíen les sos estrechures y como lu atoparon coles sos maneres pulíes y ciertu rellumu nes sos idees, dexáronse sosprender. Bien ye verdá que como tou recién llegáu, nel inocente Quitu del sieglu pasáu, causaba sensación.
En 1876 foi reincorporáu al exércitu y aprovechando de la so amistá con Ramón Borrero, hermanu del nuevu presidente, llogró que lo destinaren a la Comandancia Xeneral de la plaza de Guayaquil, en reemplazu de Teodoro Gómez de la Torre, que se retiró por enfermedá, enchíes les piernes porque empezaba a sufrir de reñones.
Nel puertu principal develó una combalechadura del xeneral Secundino Darquea y de los Xefes 1° y 2° del Cuartel d'Artillería, a quien desterró a Lima. El presidente Borrero creyó que se trataba d'una retaliación, pos Darquea fuera llomáu d'autor intelectual nel asesinatu de José de Veintemilla y airadamente mandólu a dicir al so Comandante Xeneral que'l gobiernu nun taba dispuestu a vengar agravios ayenos.
Veintemilla indignóse y dende entós empezó a conspirar colos mozos lliberales Miguel Valverde, Marcu Alfaro y Nicolás Infante, que se sentíen atayaos porque Borrero nun derogaba la Constitución garciana o Carta Negra.
El 8 de setiembre, españó la revolución. Veintemilla taba zarráu nel Cuartel colos batallones y la caballería. El Conceyu Cantonal presidíu por José Vélez ya integráu por Gabriel Murillo, Eduardo Wright Ricu, Homero Morla, Luis Felipe Carbo, etc. na Sala de Sesiones resolvió proclamar a Veintemilla, Xefe Supremu y Xeneral en Xefe de los exércitos hasta que se convocara a una Convención Nacional Constituyente por que gobierne "so los verdaderos principios de la causa lliberal". Tamién s'alcordó apurrir el poder a Pedro Carbo daquella en New York y el cambéu de la bandera tricolor pola celeste y blanca. (2).
Poco dempués designaba Ministru Xeneral a Pedro Carbo, de Facienda a José Vélez, de Guerra a José Sánchez Rubio y de Gobiernu a José María Noboa. Gobernador a José María Caamaño Arteta y Xefe Políticu a Ignacio Ycaza Paredes a) Loyola.
Montalvo esixó un gobiernu civil y foi darréu desterráu. D'ellí d'equí p'arriba, sería'l mayor enemigu del nuevu réxime. Por eso escribió: "Veintemilla nun ye conservador nin lliberal. Nun ye sinón vinólogo y tahúr. Estrema perfectamente'l cognac del brandy, el ron de la xinebra, conoz los llances del rocambor y de too los xuegu d'azar".
Tal descripción constitúi la primer parte de la so personalidá. N'efeutu, yera descomanadamente perezosu y tresnochador (3) pero coles mesmes yera refundiáu, señorial y elegante. Destacaba nes xuntes sociales encantando a les dames con anécdotes del París galantiador y cuentecillos chuscos y bien apropiaos. A los caballeros tuteaba y prestaba ganando los sos corazones y convirtiéndose na alma de toa xunta. Con poder na mano volvióse un caudiellu peligrosísimo, pa la democracia, pos apoderaba a "los sos soldaos" y a la sociedá.
Ente setiembre y avientu, adquirió material bélico bien modernu d'Estaos Xuníos, los afamaos rifles de repetición Remington, antes ensin conocer n'Ecuador. Col xeneral José María Urbina, recién llegáu como héroe dende Lima, empezó la meyora a la Sierra. Veintemilla tomó con poques fuercies escontra Guaranda, que sacupó'l xeneral Julio Sáenz dexando una curtia guarnición; Urbina avanzó con 2.000 homes por Alausi, amagando sobre Riobamba.
El 14 d'avientu, atopáronse dambos exércitos. Veintemilla trunfó fácilmente na llomba de los Molinos, mientres Urbina batía na quebrada de Galle al exércitu de Sáenz. (4) Hubo casi 1.000 muertos. El 26 d'avientu, entraron el vencedores en Quitu.
El 30 de marzu de 1877, foi envelenáu l'arzobispu Ignacio Checa y Barba na Catedral, provocándose unu de los mayores escándalos políticos que rexistra la historia del país; finalmente, los barruntos mayores recayeron sobre unu de los canónigos, llamáu Manuel Andrade Coronel, alies el Llocu, anque tou quedó en nada pola mor del fueru eclesiásticu.
En mayu, foi ganada una insurrección nel norte y cuando se conoció la noticia en Quitu les autoridaes ordenaron badayaes de campanes, pero opúnxose'l vicariu capitular Arsenio Andrade Landázuri, hubo resfregones y suspendióse el Concordáu. En payares, el xeneral Manuel Santiago Yépez invadió pel norte, con xente armada en Colombia, y ocupó Quitu, a pocu foi derrotáu. Foi bautizáu en Quitu colos nomes de Mario Ignacio Francisco Tomás Antonio
Presidencia Constitucional y Xefatura Suprema
thumb|Fotografia oficial del presidente, Xeneral Ignacio de Veintimilla (circa 1880). En 1878, pacificada la república, axuntóse la Convención Nacional en Ambato y foi electu Presidente Constitucional por cuatro años, dictándose una nueva Carta Fundamental. Esi añu empezó la puxanza de la cascariella y el país ganó bien de dineru.
Ente les principales obres públiques del réxime cunta la construcción de la vía del ferrocarril hasta la ponte de Chimbo, la construcción del Teatru Nacional Sucre, el reestablecimientu de la Universidá Central.
No cultural los trabayos de los sabios Teodoro Wolf y Luis Sodiro en Xeografía y Botánica, progresaron descomanadamente. Les publicaciones de Juan Montalvo, sobremanera "El Rexenerador", causaron espectación.
Ente 1880 y el 81 les colleches fueron abundantísimas, especialmente la del cacáu. A principios del 82 Veintemilla viaxó a Guayaquil a preparar la dictadura. La so bella y nueva sobrina Marietta de Veintemilla, a quien criara como fía dende bien neña y qu'aquel día yá había enviudado d'Antonio de Lapierre Cucalón, quedó nel Palaciu De Carondelet, acompañando a les sos bones tíes. Na madrugada del 26 de marzu'l Xeneral Cornelio Y. Vernaza axuntó a los batallones na Plaza Mayor con cuenta de que proclamar la so dictadura. Marietta diose cuenta, baxó y destituyir en presencia de la tropa, que la aclamó con frenesí al berru de "Viva la Generalita”, y "Viva la Mayasquerita", esti últimu llamatu per un monte d'esi nome allugada na provincia del Carchi, d'onde yera natural la mayoría de los soldaos.
Dende entós Marietta asumió'l mandu del exércitu en Quitu y los miembros del Conceyu Cantonal y emplegaos públicos proclamaron la dictadura del so tíu, que llogró dalgún respaldu nos pueblos, pero en xunu se insurreccionó Esmeraldes con Eloy Alfaro que llegó de Panamá y empezaron les guerrilles a semar la intranquilidá na mariña. Esi añu 82 hubo una feroz seca en tol país lo qu'agravó la situación y el descontentu.
Gobiernu de la Restauración
thumb|Fotografia oficial del presidente, Xeneral Ignacio de Veintimilla (circa 1905). En xunetu pronunció Manuel Serrano en Machala y pocu dempués Víctor Proaño en Ambato, xeneralizándose'l desorde nel restu de la República. Ezequiel Landázuri amenació Quitu pel norte pero foi derrotáu. La provincia del Tungurahua volvió alzase con José María Sarasti y dende Lima llegó Francisco X. Salazar, que se sumó a los alzaos en Macará, Zaruma, Loja, Cuenca, Azogues, Riobamba y Ambato. Luis Vargas Torres avanzó sobre Esmeraldes, Eloy Alfaro sobre Manabí, José Plácido Caamaño sobre Machala
Les fuercies combinaes de Sarasti, Salazar y Pedro Ignacio Lizarzaburu qu'apoderó'l Chímborazo, punxeron cercu a Quitu y tres dura resistencia armada tomar el 14 de xineru de 1883. Marietta foi la heroína de dicha xornada, prindada coles sos tíes y cola so amiga Dolores Jaramillo, pasaron momentos bien duros.
Los Restauradores formaron un Pentavírato y unviaron tropes a la mariña mientres Alfaro, que comandaba a los Rexeneradores, sitiaba Guayaquil. Los combates xeneralizar mientres los meses d'iviernu ensin llegar a situaciones mayores, pero'l 9 de xunetu un movimientu envolvente de dambos exércitos fizo que cayera Guayaquil. Veintemilla, en depositando los sos vales por sueldos que sumaben 120.000 pesos, tomó dicha cantidá de dos Bancos y alloñóse a bordu del vapor Huacho, empezando la última etapa de la so vida.
Vida post presidencial
Primero tuvo dellos meses en Lima mientres Sarasti acusábalu en Quitu de crímenes comunes y disponía el so enxuiciamientu penal. La causa terminó con una sentencia que nunca llegó a executase; condergóse-y como autor del robu con fuercia y violencia a los Bancos de la Unión y del Ecuador y culpable d'abusu d'autoridá y malversación de fondos públicos.
De Lima siguió a Santiago de Chile. En 1884 axuntar colos suyos na capital peruana: Los sos dos hermanes, los sos sobrinos Carlos, Nicolás, Marietta ya Ignacio, esti postreru, notable músicu, con que'l so trabayu vivieron d'ellí d'equí p'arriba.
En 1894 publicó en Santiago una Carta a Genaro Larrea, sobre'l fracasu del Tratáu Herrera-García, en 3 pags: En 1895 intentó tornar al Ecuador como Xeneral en Xefe pero Alfaro opúnxose cortésmente a tales pretensiones. D'ellí d'equí p'arriba, perdida toa esperanza del poder políticu, foi avieyando oscuramente. La so hermana Rafaela fundó esi añu la Congregación de les Fíes del Santísimu Redentor adscrita a la Tercer Orde de San Agustín y camudó el so nome pol de Sor Rafaela de la Pasión. En 1900 el Congresu ecuatorianu -y reinscribió como Xeneral nel escalafón militar, por que gociara de sueldu.
En 1906 allegaba vieyu, dende la tarde, al Club de la Unión de Lima, siempres vistiendo de levita y sombreru de copa. El y el Xeneral César Canevaro retirar del Club a eso del cuatro de la mañana medios chumaditos. Siempres yeren los postreros en salir.
Dende 1904 la so sobrina Marietta vivía en Quitu. El gobiernu ecuatorianu devolviéra-y la casa familiar inconclusa de la cai Benalcázar y la finca Tajanar cerca de Pomasqui, pero'l 7 finó de secute de fiebre gafío (malaria cerebral) Entós sintió'l vieyu Xeneral un deséu bien fuerte de tornar a la so Patria, empacó les sos levites y sombreros y volvió a Quitu.
Aportó'l xueves 18 d'abril y foi recibíu polos sos vieyos amigones, agospiándose na casa inconclusa. Esi día rexuntáronse 200 o 300 persones, a quien dirixó una alocución, manifestó la so más vehemente pruyimientu pola paz de la República y terminó dando vives al progresu y al engrandecimiento de la Patria. Engrosara, tenía 78 años pero les males nueches y el tragu faíen-y paecer más vieyu.
Pasiaba dacuando pela ciudá, bien achacosu ya inchente. Visitábenlu numberoses persones. El Padre Manuel José Proaño púnxose neciu en quere-y confesar a sabiendes qu'enxamás fala teníu idees o enclinos relixosos. Unu de los argumentos emplegaos foi que tenía de confiar en Dios, pos siendo la so hermana relixosa, yera esposa de Cristu. A lo que'l Xeneral respondió con muncha gracia: "Si la mio hermana ye esposa de Cristu, espero que'l mio cuñáu nun me va recibir mal".
Cerca de morrer lleváron-y el viátigu cola pómpara tradicional de vieyes dómines, con campanilla acompañamiento numberosu d'amigos, curiosos, parientes, sacerdotes y molacinos. Incorporar nel llechu cola so voluntá bien menguada, pidió perdón, perdonó a los sos malquerientes y lloró a tou llorar alcordándose posiblemente de que pol so anguria de proclamase dictador, morrieron miles d'ecuatorianos mientres los años 1882 y 1883 y bien de quedaron mancaos y lisiados. Morrió'l domingu 19 de xunetu de 1908 de hidropesía, pero los médicos punxeron "cangrena senil", enfermedá que tien de ser tomada como vieyera nel puru y llato sentíu del términu.
El cortexu foi presidíu polos sos sobrinos Ignacio, Carlos y Nicolás de Veintemilla. Salió del Ministeriu de Rellaciones Esteriores, onde se llevantara un Pimpanu Veloriu y siguió hasta'l campusantu de San Diego, ellí tomó la palabra'l coronel Nicolás F. López Arteta, a) El Mancu. El 21, hubo funerales bien suntuosos na Catedral, presidíos pol Obispu Juan María Riera, O.P. qu'actuó acompañáu de les Comunidaes relixoses y de los Caballeros de la Inmaculada, sociedá a la qu'ingresara, díes antes, el Xeneral Veintemilla, (6) Díxose entós que viviera y morriera en gran probeza y partióse una hojita volante con aponderamientos, ente la selecta concurrencia.
Nun foi lliberal nin conservador pos enxamás tuvo definiciones polítiques, pero dempués del asesinatu del so hermanu José en 1869 tornóse antigarciano. Tuvo carisma; foi un líder indiscutible y pudiera faer avanzar al país de tener consistencia nes sos idees. El pueblu dicía-y "El Mudu" pola so fama de tontu aniciada nos múltiples chistes, cachos y refilachos que-y sacaba la oposición.
Bien plantáu, guapu, enamorador y risonderu, goció de grandes simpatíes pola so bohemia y salaos recursos p'atraese al populacho y faer munchos amigos. Confianzudo, afalagón, graciosu y estravertíu. Nun se casó al enviudar, por puru muyeriegu, pos se daba'l luxu de camudar d'amantes casi tou los díes. La parte fosca de la so personalidá aprucía colos tragos, entós poníase colloráu y violentu y yera capaz de cualquier villanía, como la de faltar a Miguel Valverde en prisión y manda-y a dar de palos casi hasta morrer.
Como bon soldáu de cuartel amó'l xuegu de cartes y de dados y despreció la vida de llar y tou trabayu que nun fuera'l berru y el cagamentu, según les frases de doble sentíu; pero los sos soldaos queríenlu incondicionalmente pos yera unu más ente ellos. Tal la personalidá complexa y hasta un pocu aberrante de quien exerciera por siete años el poder supremo nel Ecuador.
Montalvo nun-y perdonó enxamás los sos chabacanerías como'l mexar en plena vía pública en París y atacó-y con santa indignación usando de tolos axetivos del idioma, d'ende que la personalidá de Veintemilla pasó a la historia bien deformada, sol apellativu de "Ignacio de la Cuchiella”.
Allucinación
Historia
Jean Étienne Dominique Esquirola foi'l primera psiquiatra qu'utilizó'l términu col so significáu actual na década de 1830, magar s'emplegaba dende'l sieglu XVI pa designar a «una mente que parola».
Etioloxía
L'allucinación como esperiencia ye d'interés pa delles ciencies tales como la neuroloxía, la psicoloxía y la psiquiatría. Como tal l'allucinación ye una pallabra recurrentemente mentada en trestornos tales como delles variantes de la esquizofrenia, anque téunicamente apaez tamién mentada n'esperiencies místicu-relixoses, y asina tamién como parte del consumu de drogues y estupefacientes al igual que la presencia de cáncer y tamién nos trestornos del suañu.
Por casu esisten les allucinaciones floríes que s'acomuñar usualmente col usu de drogues, al alcoholismu (ver Delírium trémens) privación del suañu o trestornos neurolóxicos.
Sicasí, hai estudios qu'amuesen que les esperiencies alucinatorias son comunes na población xeneral (n'EE.XX.). Informóse que cerca del 10% de la población esperimenta allucinaciones leves o sutiles. Una encuesta más recién y muncho más completa y amplia con un númberu de persones cercanu a 13.000 reveló que 39% de les persones afirmen esperimentar esperiencies alucinatorias vívidas y severes, non necesariamente venceyaes col usu de drogues. Les allucinaciones acústiques o auditives tamién esisten.
Esisten distintos aproximamientos teóricos a la causa de les allucinaciones. El mayor pesu tener teoríes d'orde biolóxicu que postulen defeutos nel funcionamientu normal del celebru y de les conexones sináptiques ente célules ciliaes y los presentes nel tarmu encefálicu y nos lóbulos occipital-envernada. Piénsase que ye de particular importancia'l neurotransmisor dopamina nestes disfunciones.
Navas de Estena
Allugamientu
Navas de Estena ye un conceyu con una población de 291 habitantes (INE 2013) asitiáu nel noroeste de la provincia de Ciudá Real. Falta per carretera 130 quilómetros de Madrid, 70 quilómetros de Toledo y 105 quilómetros de Ciudá Real.
Pertenez histórica, sociolóxica y xeográficamente a la contorna de los Montes de Toledo. Coles mesmes, ye unu de los seis conceyos integrantes del área d'influencia socioeconómica del Parque nacional de Cabañeros.
La zona noroeste del Parque nacional de Cabañeros pertenez na so mayor parte al términu de Navas de Estena y nun ye posible la so visita si nun ye dende esta población. Incluyir en dichu parque unes 11 000 hectárees del términu municipal, ente elles 800 hectárees de montes públicos asitiaes a unos centenares de metros del cascu urbanu: sierres d'El Ramiro y Fuentefría, ente les cualos crucia'l ríu Estena al traviés d'El Boquerón.
Historia
Fai 700 años, nel 1300 d.c., nel llugar onde güei s'atopa Navas de Estena axuntar por primer vegada les Hermandaes de Toledo y Talavera. Dos años dempués sumóse la de Ciudá Real. Estes xuntes qu'en principiu se celebraben al abertal, col tiempu precisaron d'una infraestructura de construcciones fixes qu'aniciaron un nucleu de población estable: Navas de Estena. Esta foi la primer xunta d'una de les instituciones comarcales más antigües d'España, que tuvo competencies inclusive en materia fiscal: llegar; de la cual Navas de Estena foi see mientres dellos sieglos.
La historia de Navas de Estena ye la historia de la so contorna, los Montes de Toledo. Salvo dellos episodios singulares y dellos personaxes venceyaos a la historia del conceyu daqué más qu'a la del restu (Moraleda o'l Capitán Ocaña), nun tien sentíu falar de la historia de Navas de Estena si nun ye nel contestu de la historia de la contorna. Y viceversa, nun puede esplicase la historia de los Montes de Toledo ensin referise ensame de vegaes al conceyu que ye'l so centru xeográficu, que mientres enforma tiempu foi'l so centru políticu y que tien de ser nun futuru unu de los sos centros culturales (Centru d'Interpretación y Muséu de los Montes de Toledo).
Naturaleza
thumb|Ruta del Boquerón, Navas de Estena. Navas de Estena atópase allugáu nel Parque nacional de Cabañeros. Contién distintos ambientes que favorecen la presencia de diverses especies vexetales y animales qu'atopen nel términu municipal l'allugamientu fayadizu onde desenvolver la so actividá cotidiana: rañas, regueros, microturberas, ya inclusive ambientes que favorecen la presencia de vexetales relictos de dómines pretéritas, como'l texu. Nes sierres de Navas de Estena apaecen diverses especies vexetales y animales singulares tales como texos, omeros, xardones, felechu real, utre negra o águila real.
Mención estreme merez el Boquerón del Estena. Dende'l puntu de vista florístico, ye unu de los llugares onde s'abeluga la flora más peculiar de la redolada de Cabañeros. Pola disposición espacial d'esti valle crean les condiciones fayadices por qu'habiten texos, abedurios, omeros, xardones, felechos reales (Osmunda regalis), pequeñes turberas. Ye un paisaxe fresco y montascoso, bien distintu de lo que los visitantes esperen atópase en Cabañeros.
Tocantes a la fauna, p'apreciala hai que dexar un pocu de llau la concepción turística del Parque de Cabañeros y entrar nos aspeutos más íntimos del ecosistema; anque esto suponga "escaecenos" d'especies como utres o inclusive la llondra. El del Boquerón, ye un paisaxe apoderáu por trés elementos: el monte, la roca y el ríu. Y ye precisamente nesti últimu llugar onde atopamos los elementos más importantes como delles especies de pexes autóctonos tales como'l calandino o'l jarabugo amás de l'amasuela de ríu (Unio sp).
Turismu
Cualquier zona del términu municipal de Navas de Estena tien encantu abondu como pa ser visitada. La diferencia ente lo que ta fora del Parque nacional y lo que nun lo ta ye una cuestión puramente alministrativa, non de valor medioambiental o paisaxísticu. Los montes d'utilidá pública, los caminos públicos, les siendes públiques, les víes pecuaries y los calces de los regueros y ríos son de toos, y pueden ser visitaos y pasiaos llibremente, ensin más llimitaciones que les que marquen reglamentariamente les alministraciones competentes en cada unu d'ellos. Ensin escaecer nunca que lo que los vecinos caltuvieron mientres sieglos depende más de la educación de los visitantes que de reglamentaciones coercitivas pa siguir como ta otros cuantos sieglos más.
No que se refier a agospiamientu, anguaño esisten en Navas de Estena trés cases rurales y un centru de turismu rural con cabañes de madera, zona de camping y chigre-restorán. El conceyu tamién cunta con cuatro bares, dos d'ellos con serviciu de restorán. Coles mesmes, esiste nel pueblu una oficina de turismu, onde ye posible llograr información sobre les rutes que pueden faese na zona.
Allucinación
Etioloxía
Una esplicación más senciella referir a allucinaciones aniciaes por el mesmu funcionamientu del nuesu sistema perceptivu. Asina hai qu'entender que la sensación percibida ye una construcción del celebru a partir del estímulu físicu d'entrada. Por ello, dacuando'l celebru constrúi sensaciones errónees cuando nun tendría de faer nada. Por casu, delles persones que tienen un defectu na retina, por enfermedá o accidente, empiecen a ver oxetos dientro d'esa zona físicamente ciega llamada escotoma. Esto ye asina porque al nun haber señal dende la retina, el celebru topa ante'l dilema de borrar la zona visual estropiada o empezar a rellenala de forma impredicible. Otru exemplu d'allucinación dar nel casu de miembros amputaos nos que'l paciente empieza a esperimentar miembros pantasmes: sigue sentir a pesar de que yá non los tien. Esto ye asina pola mesma razón que'l escotoma: el celebru topa ante'l dilema de "toyer" funcionalmente l'área del celebru encargada del miembru amputáu o rellenalo de forma imprevisible.
La sensibilidá al gluten non celiaca pue ser la causa d'allucinaciones en delles persones, que dellos autores denominaron "psicosis por gluten".
Cuadru clínicu
Les allucinaciones pueden asoceder en cualquier modalidá sensorial: visual, auditiva, olfativa, gustativa, táctil, proprioceptiva, equilibrioceptiva, nociceptiva, termoceptiva o delles entemecíes. Polo xeneral les allucinaciones nun s'analicen como un aspeutu separáu sinón dientro d'un cuadru más xeneral de trestornos rellacionaos a estos episodios alucinatorios.
Nadine Kleinert
Nadine Kleinert ye una atleta alemana, especialista na prueba de llanzamientu de pesu, cola que aportó a subcampeona olímpica en 2004.
Carrera deportiva
Nel Mundial de Sevilla 1999 gana la medaya de plata —tres el so compatriota l'alemana Astrid Kumbernuss y per delantre de la rusa Svetlana Krivelyova— con una marca de 19,61 metros, que foi la so meyor marca hasta'l momentu. Igualmente'l mundial d'Edmonton 2001 y Berlín 2009 gana la plata, y en Osaka 2007 gana'l bronce.
Y tocantes a los sos ésitos en XX. OO. nos d'Atenes 2004 consigue la plata, tres la cubana Yumileidi Cumbá.
Ancy-le-Libre
Ancy-le-Libre ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Picón
thumb|250px|[[Términu municipal de Picón al respective de la provincia de Ciudá Real.]] Picón ye un conceyu español de la provincia de Ciudá Real, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha, allugáu na parte noroccidental de la contorna del Campu de Calatrava. Llenda colos conceyos de Fernán Caballero, Miguelturra —pol enclave de Peralvillo—, Ciudá Real, Alcolea de Calatrava y Piedrabuena.
El conceyu piconero entiende los nucleos de población de Picón y Les Peñuelas.
Xeografía
Asitiar nun valle arrodiáu per pequeñu montes: al norte la Peña, al oeste la Sierra de l'Ayalga, pel sur el cuetu del Castillejo, y pel este estiéndese una estensa llanura, viéndose de lloñe una pequeña pandiella llamada Cuetu Gordu.
Política
Les resultancies en Picón de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2011, son:
Cultura
Como monumentos importantes destaquen la ponte romana y el Rollu. Esti postreru consiste nun pequeñu obeliscu de piedra, que podría ser de calter fálicu y nun tar acomuñáu coles pícotas o rollos de castigu medievales, inclusive podría rellacionase colos pueblos prerrománicos. Ye'l símbolu de que nun principiu esti pueblu yera una Villa, y asina lo llamaben los antiguos del llugar, "la Villa del Picón".
Fiestes
Los díes 3 y 4 de mayu celebren les fiestes n'honor a la Santa Cruz y al Santísimu Cristu de l'Agonía. El 27 de xunetu celebrar a San Pantaleón
Tordera
Tordera ye un conceyu perteneciente a la provincia de Barcelona. Allugar al norte del Maresme, contorna allugada al este de Cataluña, magar ye ciertu que s'atopa partiendo con de La Selva, contorna de la provincia de Girona, situación que dexa a esta villa a unos 35 km de Girona y a unos 66 km de la Ciudá Condal, Barcelona.
Trátase del conceyu más grande n'estensión de la contorna en cuestión (más grande entá que la mesma capital, Mataró) y compónse d'un nucleu históricu que naz xusto al llau del so ríu, el ríu Tordera, que desagua nel mar Mediterraneu, ente Malgrat de Mar y Blanes. Dispón d'un cúmulu de barrios, lo mesmo que de munches urbanizaciones esvalixaes por tol so territoriu: St. Daniel, Niàgara Park, Àgora Park, St. Pere de Riu, Hortsavinyà, Mas Mora, Mas Reixach, Roca Rossa, Terra Brava o Tordera Park son exemplos d'ello.
Anguaño Tordera atópase en plena puxanza demográfica y económicu. Exemplu d'esta situación ye la recién construcción de la sede social de Massimo Dutti d'España y la so considerable crecedera en población nos últimos años. Tordera tien la so propia radio local, según numberoses entidaes sociales y locales, y ta representáu polos sos equipos de ḥoquei, que xuega na máxima categoría española (Ok lliga), tamién tien equipos de fútbol y baloncestu tantu masculinos como femeninos; tamién tien una seición de patinaxe artísticu dientro del C.P. Tordera.
No qu'a eventos se refier, Tordera ye conocíu pol so mercáu selmanal que tien llugar cada domingu y al qu'alleguen millares de persones de distintes llocalidaes, ya inclusive turistes, especialmente nos meses de branu. Otros eventos locales son la so fiesta mayor o la Fira Mercat del Ram.
L'escritor modernista Prudenci Bertrana, del cual salieron obres de sonadía como Josafat, ye torderense pernomáu.
Xeografía
Tordera ye un conceyu de vastes estensiones. Atópase arrodiáu d'llanures, campos y prado, señes d'identidá del pueblu. El mar atopar a pocu menos de 9 km del pueblu.
La vexetación qu'arrodia a Tordera dota al conceyu d'unes carauterístiques non demasiáu comunes na so contorna y, a pesar d'ello, atopar a apenes 10 km del mar Mediterraneu.
El so ríu, La Tordera, naz nel Macizu del Montseny y trátase d'un ríu soterrañu que desagua ente Malgrat de Mar y Blanes. Esti mesmu ríu fai que'l pueblu presente zones independientes, islles formaes pol percorríu mesmu del ríu. Nestes mesmes zones, anque non yá nestes, dispón de parques naturales y zones de paséu pol mesmu meandro del ríu.
Laportea aestuans
Laportea aestuans ye una planta herbal añal, de la familia Urticaceae, que s'atopa dende California, Méxicu, Florida y les Antilles, hasta Colombia, Bolivia, Perú y Brasil; y tamién en Zimbabue, Tanzania y Madagascar.
Descripción
Desenvuélvese en forma arrastrante, tapizante, algamando cada planta unos 30 cm de llargor. Presenta tricomes urticantes esvalixaos. Les sos fueyes son simples, alternes, con llámina entera, trinervada, con marxes dentaos; contienen cristales d'oxalatu de calciu que pue causar enritaciones na piel. Inflorescencies en visos o glomérulos iguaos n'estructures paniculiformes, axilares. Los frutos son aquenios asimétricos.
Tordera
Toponimia
El topónimu de Tordera deriva del llatín Turdaria, "llugar o tierra del malvís común", y ta documentáu nel Sieglu X como Tordaria, que col tiempu pasaría a ser Tordera.
Laportea aestuans
Usos
Los sos tarmos que contienen fibres usaes pa la fabricación de teles, prendes de vistir y artesaníes. La medicina tradicional atribúi al fervinchu de les fueyes, propiedaes como diuréticu y llaxante. El zusmiu de les fueyes úsase escontra la conxuntivitis y polo xeneral como bactericida y antiinflamatoriu.
Tordera
Toponimia
El ríu La Tordera, que trescurre por tol conceyu, tamién recibe'l mesmu nome.
Ello ye que mientres la Edá Media, al ríu llamar Tordaria, lo que fai pensar que podía faer referencia a "tierra de tordos" (más conocíu como malvís común), amás de tener en cuenta qu'estos páxaros yeren bien abondosos pol conceyu. Inclusive nel escudu heráldicu de Tordera, figura un mierlu (en catalán tord).
Comunicaciones
Tordera ta perbién comunicada ente'l so propiu territoriu como col restu de conceyos y otres contornes.
Dispón de delles víes poles qu'entrar y salir del pueblu. Exemplu d'ello ye la BV-5122 o la GI-512 en direición Hostalric y Maçanet de la Selva, respeutivamente. Amás d'estes carreteres, la N-II y la C-32 (antigua Via Augusta, sieglu VI e.C.), Tordera disponde tamién de l'A-7 al altor de Hostalric.
No qu'a rede ferroviaria concierne, Tordera tien una estación de cernacías qu'entró a valir en 1859 y pola que pasa, con frecuencia d'una hora, la llinia 1 de Rodalies de Catalunya de Barcelona y, apocayá, la llinia RG1 con frecuencia de dos hores que percuerre'l trayeutu Figueres-Hospitalet de Llobregat y qu'agora dexa al pasaxeru nun tener que faer nengún tresbordu en Maçanet de la Selva pa dir en direición Girona.
Coles mesmes:
Economía
Tordera yá nun se basa namái na agricultura y el corchu como antaño. Los recursos hidráulicos del ríu favorecieron la implantación del sector téxtil nesti pueblu, como la fábrica d'acabaos y tintes, Fibracolor, cerrada en xunetu del 2008, y el sector de la construcción.
Na llocalidá destácase'l polígonu industrial de Can Verdalet, llugar onde s'alluga la mayoría de naves industriales y empresariales del pueblu.
La presencia del grupu Inditex, que tien diverses fábriques y centru loxísticos nel conceyu (Massimo Dutti, por casu), ye tamién un factor económicu a tener en cuenta.
Destaca un importante mercáu al campu que se celebra tolos domingos y que convoca l'asistencia de miles de persones de los pueblos cercanos tantu autóctonos como (pel branu) turistes procedentes de les potentes árees hoteleres de la bien cercana Costa Brava y Alt Maresme. Turitas que pel branu tamién acaben, la mayoría, por visitar el castiellu medieval de Tordera, onde se lleva a cabu funciones d'entretenimientu, como cenes y espectáculos.
La Fira Mercat del Ram, celebrada a finales de marzu, ye un curiosu cultural, gastronómicu y tradicional del pueblu, onde alleguen miles de persones de distintes llocalidaes.
Demografía
Tordera tien un total de 16.363 habitantes, de los cualos 8.344 son homes y 7.974 muyeres según datos del INE 2013. En 2005 tenía 12.597 habitantes.
Conceyu
{| width="100%"
Llugares d'interés
Nel centru atopa la ilesia parroquial de San Esteban, d'orixe románicu-góticu-clásicu (caltiénse parte del altar) y foi reconstruyida nos sieglos XVI y XVIII. Sobremanera hai que destacar la so guapura del paisaxe, polos sos grandes montes y praderíes. Como tamién se destacar toles ermites que dispón el pueblu (Arola, San Andrés) la Canónica de Santa María de Roca-rossa fundada a mediaos del sieglu XII, y d'últimes destacar el parque Prudenci Bertrana que s'asitia na islla que forma'l ríu pol pasu pol conceyu. Nel susodichu parque atopamos el llagu artificial onde se concentra una gran diversidá d'especies animales, y aves migratories que pasen nes dómines de migración. Al pie d'esti llagu artificial, nel conceyu de Tordera tamién se destacar otros sitios a nivel ambiental. Destacamos el parque natural del Montnegre-Corredor, onde podemos visitar Orsavinya, tamién se destacar brazu esquierdu del ríu Tordera y tolos sos estanques, yá que son de gran guapura natural. Unu de los emblemes del pueblu entá pueden ser visitaos, una y bones la ponte de fierro foi reconstruyíu nel 2006 nun momentu d'euforia eleutoral y como chisgo retro a la tercer edá. Esta ponte fai recordar a los señardosos la ponte qu'hubo enantes na llocalidá y que foi afaráu pel ríu Tordera (turderada). Otros sitios que visitar ye la plaza de la tirda, n'el mesmu conceyu nel barriu de la fibra.
Seleición femenina de fútbol de Serbia
La seleición femenina de fútbol de Serbia representa a Serbia nes competiciones internacionales de fútbol femenín. Xugó'l so primer partíu internacional el 5 de mayu de 2007 contra la seleición femenina de fútbol d'Eslovenia, partíu que ganó Serbia por cinco goles a cero.
Nun participó entá na Eurocopa Femenina.
Hasta'l momentu nun llogró clasificase p'apostar la Copa Mundial Femenina de Fútbol, nin tampoco los xuegos olímpicos.
Historia
La seleición serbia foi creada'l 28 de xunu de 2006. Enantes foi conocida como'l equipu nacional de fútbol femenino de Yugoslavia, del 15 de xineru de 1992 hasta'l 4 de febreru de 2003; y depués como equipu nacional de fútbol de Serbia y Montenegru, hasta'l 3 de xunu de 2006, cuando Serbia declaró la so independencia como estáu socesor de la unión de los Estaos de Serbia y Montenegru. El so nome camudóse oficialmente a equipu nacional de fútbol femenino de Serbia el 28 de xunu de 2006, ente que l'equipu de fútbol femenín de Montenegru foi creáu pa representar al nuevu estáu de Montenegru. Al igual que na seleición masculina, tantu la FIFA como la UEFA considera a Serbia l'herederu direutu de la seleición de Serbia y Montenegru.
Última convocatoria
(Los númberos nun correspuenden a los dosales)
Andryes
Andryes ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Paraxerus ochraceus
Paraxerus ochraceus ye una especie de royedor de la familia Sciuridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Kenia, Somalia, Sudán, y Tanzania.
Hábitat
El so hábitat natural son: sabanes grebes.
Jarnac
Jarnac ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Catharina Julia Roeters van Lennep
Catharina Julia Roeters van Lennep foi una pintora neerlandesa.
Biografía
Yera fía del mercader, tamién cónsul en Königsberg, Roeters Jacob van Lennep y Johanna Hermina Coster. Estudió na Real Academia de Belles Artes d'Ámsterdam, onde foi miembru honorariu en 1838.
La so obra foi espuesta na academia regularmente. Foi alumna del pintor de bodegones de fruta y flores Anton Weiss. Catharina Julia pintó tamién bodegones de fruta y flores amás d'escenes de caza. Por una de les sos naturaleces muertes l'añu 1842 dióse-y la medaya de plata de la Sociedá Felix Meritis. Ella foi retratada pola pintora d'Ámsterdam Thérèse Schwartze.
El 5 d'ochobre de 1836, casóse col abogáu y xuez de distritu Jeronimo de Vries, n'Ámsterdam. Xunto col so home fixo campaña pal establecimientu de guarderíes na ciudá. La fundación de la guardería Sophie, col soporte de la entós princesa Sophie, foi la primer resultancia tanxible. Al traviés d'esti exemplu, consiguiéronse abrir nueve guarderíes dientro los siguientes trés años
Jauldes
Jauldes ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ebla
thumb|250px|Ruines de Ebla. thumb thumb thumb
Collado del Mirón
Collado del Mirón ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Pertenez al partíu xudicial de Piedrahíta. En cuntaba con una población de  habitantes.
Tracy Ashton
Tracy Ashton ye una actriz de cine y televisión d'Estaos Xuníos. Tuvo una llicenciatura de la Southern Illinois University en danza. En tolos sos papeles, Tracy Ashton, apaez como persones de movilidá amenorgada, porque la so pierna esquierda ta toyida percima de la rodía.
Collado del Mirón
Símbolos
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente'l. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
Ebla
Ebla (árabe: عبيل، إيبلا) ye una ciudá antigua alcontrada nel norte de Siria, a unos 55 km al sureste d'Alepo. Foi una importante ciudá-estáu en dos periodos, primero nel 3000 e.C. y especialmente ente los años 2400 y 2250 e. C., cuando se conocen d'ella diversos reis, delles biblioteques ya importantes documentos epigráficos. Sigue la so esistencia ente'l 1800 e.C. y el 1650 e.C., pero yá perdida la so independencia y relieve.
Tracy Ashton
Vida personal
Tracy Ashton ye la madre d'un fíu llamáu Noah.
Ebla
El sitiu ye conocíu güei como Tell Mardikh, y ye sobremanera famosu polos archivos con más de 20 000 tablillas cuneiformes, dataes alredor de 2250 e.C., en sumeriu y n'eblaíta, una variante llingüística del idioma semíticu oriental. Bona parte de los materiales epigráficos atopar nel vecín muséu rexonal d'Idlib (Siria).
Tablillas: Testos de Ebla
En 1964, arqueólogos italianos de la Universidá de Roma La Sapienza, dirixíos por Paolo Matthiae empezaron a escavar en Tell Mardikh. En 1968 repunxeron una estatua dedicada a la diosa Ishtar portando'l nome d'Ibbit-Lim, un rei de Ebla. Esto identificó la ciudá, llargu tiempu conocida poles inscripciones exipcies y acadias. Na siguiente década l'equipu afayó un palaciu d'aproximao del 2500–2000 e.C. Unes 20 000 bien calteníes tablillas cuneiformes (denominaes “testos de Ebla”) fueron afayaes nes ruines. Les tablillas taben escrites na escritura sumerio del periodu dinásticu arcaicu IIIA, magar primeramente nun paecía senciellu traduciles. Tres meses d'investigación pudo esclariase que taben escrites nun dialeutu semíticu llamáu dende entós “eblaíta”, amás del sumeriu, manifestando les estreches rellaciones de Ebla col sur de Mesopotamia, onde foi desenvuelta la escritura. Una llista de vocabulariu foi topada coles tabillas, dexando traducilo.
Collado del Mirón
Símbolos
La descripción testual de la bandera ye la siguiente: