cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alcuerdos de Paz de Chapultepec
Alcuerdos roblaos pa la finalización de la guerra
El 10 de xineru, el Secretariu Xeneral de Naciones Xuníes pidió al Conseyu de Seguridá l'ampliación de les facultaes y oxetivos de ONXSAL, por que pudiera siguir sofitando'l procesu de paz y les sos consecuencies; dicha cambéu foi autorizada por aciu el resolución 729 del 14 de xineru de 1992.
El 16 de xineru de 1992, roblar nel castiellu de Chapultepec, el testu completu de los alcuerdos nun actu solemne, cola asistencia de Xefes d'Estáu de países amigos, lo mesmo que de les delegaciones oficiales de negociación.
Factores determinantes pal llogru d'alcuerdos
Magar los alcuerdos de paz dar so consensu voluntariu, hubo presiones nacionales ya internacionales qu'orellaron a les partes a buscar una solución pacífica.
Conteníu de los alcuerdos
El testu de los alcuerdos roblaos nel Palaciu de Chapultepec, el 16 de xineru de 1992, ta estremáu nos 9 capítulos onde s'establecen una serie de midíes que dambes partes teníen de realizar p'algamar la paz firme y duradera n'El Salvador.
thumbnail|right|300px|[[Monumentu a la Memoria y la Verdá, n'honor a les víctimes del conflictu armáu que remató tres los Alcuerdos de Paz de Chapultepec.]]
Alrodiu de la Fuercia Armada
Nel primer capítulu, con al respeutive de la Fuercia Armada, el gobiernu aceptó los siguientes compromisos:
Creación de la Policía Nacional Civil
Nel segundu capítulu, el gobiernu comprometer a:
Sistema Xudicial y Derechos Humanos
Nesta área los compromisos gubernamentales fueron:
Sistema Eleutoral
Nesti tema alcordáronse una serie de midíes p'asegurar la plena vixencia de los derechos civiles y políticos de los ciudadanos:
No económico y social
Nesta área'l gobiernu comprometer a:
Cumplimientu de los alcuerdos
El cese definitivu de los combates dio'l 1 de febreru de 1992, so la supervisión de COPAZ y la presencia notable d'ex comandantes del FMLN y los sos antiguos enemigos formales. Por que dicha xunta pudiera dase, l'Asamblea Llexislativa aprobó'l 23 de xineru una Llei de Reconciliación Nacional, por aciu la cual l'Estáu salvadoreñu quitar d'abrir causes llegales contra los combatientes de la guerra, abriendo una amnistía nacional. La baxa masivo y paulatino d'efeutivos de la Fuercia Armada foise dando mientres los ex combatientes guerrilleros esplegar de les zones ocupaes escontra quince árees que primeramente s'establecieron pa dichu propósitu. L'armamentu guerrilleru foi depositáu en contenedores controlaos por ONXSAL, salvo aquelles armes pequeñes destinaes a la defensa personal.
Axentes policiales de dellos países acompañaron en xeres de patrullaje a la Policía Nacional, que dexara de depender del Ministeriu de Defensa Nacional; dichu acompañamientu dar hasta la creación de la Policía Nacional Civil.
Per otru llau, la repartición de tierres a los ex combatientes llevó más tiempu de lo previsto, según la instauración de l'Academia Nacional de Seguridá Pública y la llegalización del FMLN como partíu políticu. Dichos retrasos empezaron a crear tensión ente les fuercies polítiques, lo que llevó a COPAZ a convocar a una recalendarización, que llevóse a cabu'l 12 de xunu de 1992. Felicidad calendarización foi modificada en repitíes ocasiones p'afaese a los plazos reales que marcaba'l ritmu de la meyora del procesu; ye asina que, dellos meses dempués de lo previsto, el 15 d'avientu de 1992 celebróse oficialmente'l fin definitivu del conflictu armáu.
La principal crítica a la consecución de los alcuerdos ye sobre la parcialidá del cumplimientu, decantándose tolos esfuercios en cumplir na so totalidá los alcuerdos referentes a encomalo Armada, Derechos Humanos y fuercia policial, destinando gran cantidá de recursos a reformar esos rubros. El debilitamientu de la Fuercia Armada, la creación de la Procuradoría pa la Defensa de los Derechos Humanos y el fortalecimientu masivu de la Policía Nacional Civil ocuparon l'axenda principal. Sicasí, la tema económico y social viose apostráu a un segundu planu, provocando crítiques y polarización política ente'l partíu nel gobiernu y el FMLN como naciente partíu políticu.
Fin de los alcuerdos
thumbnail|right|Elías Antonio Saca, Presidente de la República nel periodu de celebración de los 15 años de los Alcuerdos de Paz de Chapultepec. En 1997, Butros Butros-Ghali, Secretariu Xeneral de Naciones Xuníes, dio per rematáu'l procesu de paz n'El Salvador, señalando que magar yera ciertu que non tolos alcuerdos cumpliérense na so totalidá, el grau de cumplimientu yera aceptable.
Na celebración de los quince años de los alcuerdos, la sociedá salvadoriana viose estremada pola polarización política imperante. El gobiernu realizó pela so parte l'actu oficial de conmemoración nel llugar nel que se roblara l'Alcuerdu de Paz Social, eventu al cual asistieron representantes de tolos partíos políticos. La xustificación arramada pol entós presidente Elías Antonio Saca foi:
Sicasí, la oposición política tamién celebró la conmemoración de la firma de los alcuerdos nun actu públicu nel centru de San Salvador, frente a la Catedral Metropolitana.
Benidorm
Benidorm ye un conceyu y ciudá española, allugada na Comunidá Valenciana, na provincia d'Alacant. Cuenta con 73.768 habitantes (2013). Ye unu de los centros turísticos más importantes del país y del Mediterraneu. Ye la ciudá con más rascacielos d'España y la tercera con más plazas hoteleras, tras Madrid y Barcelona.
Mordella leucaspis
Mordella leucaspis ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Subespecies
La especie contién les siguientes subespecies:
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
McDonnell Douglas AV-8B Harrier II
Anque'l AV-8B Harrier II comparte la designación col anterior AV-8A/C Harrier, foi rediseñáu casi por completu pola compañía estauxunidense McDonnell Douglas a partir del Harrier GR.1A / AV-8A/C de la primer xeneración. British Aerospace xunir al proyeutu del Harrier ameyoráu a principios de los años 1980, y a partir de los años 1990 el proyeutu foi xestionáu por Boeing y BAE Systems dempués de la integración de los fabricantes orixinales nestes compañíes.
El AV-8B utilizar el Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos, siendo esportáu pa l'Armada Española y la Marina Militara italiana. Del Harrier II llegar a desenvolver tamién les versiones britániques BAE Harrier II, que fueron emplegaes Real Fuercia Aérea Británica y la Marina Real Británica.
Los AV-8B participaron en numberoses operaciones y conflictos, ufiertando sofitu aereu cercanu a les tropes terrestres y realizando reconocencia aérea. Los Harrier II estauxunidenses participaron na Guerra del Golfu (1990-1991) y el subsiguiente patrullaje de les zones d'esclusión aérea n'Iraq; nel bombardéu de la OTAN sobre Yugoslavia de 1999, marginalmente na Guerra d'Afganistán (a partir de 2001), na invasión d'Iraq de 2003 y na intervención militar en Libia de 2011. Los Harrier II italianos y españoles tamién participaron en misiones nel esterior, en coalición coles fuercies de la OTAN. Tanto los Estaos Xuníos como Italia tienen previstu sustituyir los sos AV-8B nel futuru pol Lockheed Martin F-35B Lightning II.
Orixe del programa
thumb|Un [[Hawker Siddeley Harrier|Hawker Siddeley AV-8A del Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos en 1970. Al poco d'entrar en serviciu atalantar# que esti modelu sufría de diverses faltes, polo que propunxo'l desenvolvimientu d'una versión con meyores prestaciones.]] El Harrier II ye un exemplu de cooperación en materia militar ente británicos y estauxunidenses mientres la Guerra Fría. A finales de los años 1960 y principios de los años 1970, coincidiendo cola entrada en serviciu de la primer xeneración del Harrier cola Royal Air Force (RAF) y el Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos (USMC), atalantar# que estes aeronaves escarecíen del suficiente radio de combate y capacidá de carga. El AV-8A, denominación pola que se conocía a los Hawker Siddeley Harrier nos Estaos Xuníos, en configuración de vuelu vertical, tan solo disponía de menos de la metá de la capacidá de carga que'l Douglas A-4 Skyhawk, amás de disponer d'un radiu d'aición inferior comparáu a esta aeronave de menor tamañu que'l Harrier. Pa resolver esti problema, en 1973 Hawker Siddeley y McDonnell Douglas empezaron a desenvolver conxuntamente una versión del Harrier con meyores prestaciones. Los primeros trabayos centrar na meyora del motor Pegasus, denomináu Pegasus 15, que taba siendo desenvueltu pola compañía Bristol Siddeley. El motor disponía de más potencia, pero'l so diámetru yera 2.75 in mayor que nes versiones del AV-8A, lo que lo faía demasiao grande pa poder ser instaláu na primer xeneración del Harrier.
L'equipu formáu por británicu y estauxunidenses completaron n'avientu de 1973 l'informe que definía'l futuru "Harrier Avanzáu" forníu col motor Pegasus 15. Taba previstu que'l "Harrier Avanzáu" sustituyera a los Harrier de primer xeneración na RAF y el USMC, según a los A-4 Skyhawk. Esti nuevu modelu tenía como meta doblar la capacidá de carga y de radiu d'aición del AV-8A, siendo denomináu dende un principiu como "AV-16" de manera non oficial. El gobiernu británicu retirar del proyeutu en marzu de 1975, debíu al retayu del gastu en materia de defensa, la medría de costos del programa, y de que'l requerimientu de la RAF yera tan solo de 60 aeronaves. Los Estaos Xuníos nun deseyaben financiar el desenvolvimientu en solitariu, rematando'l proyeutu del "AV-16" a finales d'esi mesmu añu.
Los dos compañíes tomaron caminos distintos en desenvolvimientu del la nueva xeneración del Harrier. Hawker Siddeley centrar nel desenvolvimientu d'una nala de mayor tamañu, que pudiera ser instalada nes aeronaves esistentes, ente que McDonnell Douglas llevó a cabu un proyeutu de desenvolvimientu menos ambiciosu que'l AV-16, pa satisfaer les necesidaes de les fuercies armaes de los Estaos Xuníos. Emplegando les conocencies adquiríes del estudiu del AV-16, anque dexando pel camín delles meyores previstes nel mesmu, McDonnell Douglas utilizó la estructura básica y el motor pa una versión diseñada específicamente pal USMC. Esti desenvolvimientu del Harrier II recibió'l vistu bonu per parte del Departamentu de Defensa de los Estaos Xuníos (DoD) nel añu 1976.
Desenvolvimientu
thumb|Construcción del primer McDonnell Douglas YAV-8B Harrier (BuNo 158348) en 1978. thumb|YAV-8B realizando una prueba de despegue en rampla sky jump. Nel añu 1981, el Departamentu de Defensa de los Estaos Xuníos (DoD) incluyó al Harrier II dientro del presupuestu añal y del plan quinquenal de defensa, a pesar de que'l mesmu DoD y l'Armada de los Estaos Xuníos (USN) intentaron dar per rematáu'l programa ente los años 1978 y 1980. L'Armada tornó participar nel programa d'adquisición, alegando que'l Harrier II ufiertaba un radiu de combate y una capacidá de carga menor a otres aeronaves convencionales. Sicasí, el Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos siguió alantre, cola previsión d'incorporar un total de 336 unidaes.
N'agostu del añu 1981, el programa recibió un impulsu significativu, cuando los fabricantes aeronáuticos British Aerospace (BAe) y McDonnell Douglas roblaron un memorándum d'entendimientu, que significaba'l reingreso del Reinu Xuníu nel programa de desenvolvimientu. So esti memorándum, BAe quedó apostrada a una posición de subcontratista, en llugar de la condición de sociu de plenu derechu, posición na que s'atopara de nun ser el casu d'abandonu previu del programa. Arriendes d'ello, la compañía tan solo recibió, n'hores de trabayu, un 40 per cientu del trabayu nel fuselaje de l'aeronave. L'ensamblaxe final de los Harrier II realizar nes instalaciones de McDonnell Douglas asitiaes en St. Louis, Missouri, ente que les aeronaves fabricaes pal Reinu Xuníos, rematar nes instalaciones de BAe alcontraes en Kingston y Dunsfold, en Surrey, Inglaterra. Mentanto, el 75 per cientu de carga de trabayu de la planta motriz foi asumida por Rolls-Royce ente que el 25 per cientu restante foi para Pratt & Whitney. Rolls-Royce absorbiera primeramente Bristol Siddeley, el fabricante del motor Pegasus, que monta'l AV-8B.
thumb|left|Un AV-8B Harrier II del USMC demostrando les sos capacidaes de vuelu. L'Armada de los EE.XX., que tradicionalmente adquiría los aviones militares que yeren operaos polos Marines, aportunó en que'l nuevu diseñu tenía de ser verificáu por aciu pruebes de vuelu. Pa ello, el fabricante McDonnell Douglas modificó dos AV-8A con nueves nales, tomes d'aire modificaes, toberas rediseñaes y otres meyores aerodinámiques, ente que la seición delantera del fuselaje según la cabina nun sufrieron cambeos nestos dos prototipos. Estes aeronaves fueron denominaes cola designación YAV-8B; el primeru de los prototipos realizó'l so primer vuelu el 9 de payares de 1978, siguíu pol segundu prototipu'l 19 de febreru de 1979. Estes aeronaves fueron emplegaes en diveras pruebes mientres los años 1978 y 1979. Estes pruebes amosaron que'l Harrier II amosaba una mayor resfregón a la primeramente prevista, lo que perxudicaba a la velocidá de l'aeronave. Arriendes de esto enllantáronse diverses meyores aerodinámiques, que producieron meyores pocu significatives. Sicasí, el Harrier II amosó resultancies positives n'otres árees, ente les que s'incluyía la carga útil, l'algame y el rendimientu en despegue y aterrizaxe, lo cual condució en 1979 a l'axudicación d'un contratu de desenvolvimientu, que constaba de 12 aviones nun primer llote, siguíos de 324 a mayores a incorporar a posteriori.
Tres la firma d'esti contratu, dar# en la construcción de 4 aeronaves de desenvolvimientu a escala real. La primera d'estes aeronaves (BuNo 161396), que s'emplegó principalmente pa realizar pruebes de rendimientu y de cualidaes de vuelu, realizó'l so primer vuelu'l 5 de payares de 1981. El segundu y tercer exemplar de desenvolvimientu, nos que se-yos instalaron les estensión del cantu d'ataque (LERX) pa satisfaer les necesidaes Royal Air Force, según realizáronse cambeos a tomar d'almisión d'aire de motor, volaron per primer vegada n'abril del añu siguiente, ente que la cuarta aeronave facer en xineru de 1984. El primeru de los AV-8B del llote de producción apurrir al escuadrón d'entrenamientu VMAT-203 de los Marines asitiáu na Base Aeronaval de Cherry Point (MCAS Cherry Point) el 12 d'avientu de 1983, siendo apurríu de manera oficial un mes más tarde. El postreru de los 12 exemplares del llote inicial apurrir en xineru de 1985 al escuadrón VMA-331. El motor emplegáu nestes primeres aeronaves yera'l F402-RR-404A, de 21 450 lb (95,4 kN) d'emburrie; ente que les aeronaves apurríes de 1990 d'equí p'arriba recibieron una planta motriz ameyorada de mayor potencia.
Desenvolvimientos posteriores
Mientres el cursu inicial d'entrenamientu de pilotos, fíxose evidente que los AV-8B teníen carauterístiques de vuelu distintos a los AV-8A, y que la instalación d'aviónica dixital en llugar de los sistemes analóxicos emplegaos nel TAV-8A tamién riquía de nuevos métodos de formación. De resultes d'esto, nel añu 1984, el presupuestu pa ocho de los AV-8B esviar pal desenvolvimientu d'una versión d'entrenamientu biplaza, denominada TAV-8B. El primeru de los 28 TAV-8B que fueron mercaos pol USMC realizó'l so primer vuelu'l 21 d'ochobre de 1986. Esta aeronave apurrir al escuadrón VMAT-203 el 24 de xunetu de 1987. El TAV-8B sería una versión que darréu tamién encargaríen España ya Italia.
En 1985, McDonnell Douglas empezó a trabayar nuna variante d'ataque nocherniegu del Harrier II.. La empresa y BAe afalara pa siguir el desenvolvimientu pa la so esportación, tres l'interés amosáu per parte de Brasil, Xapón ya Italia. El USMC realizó un pidíu por 66 AV-8B(NA). La 87ª unidá del AV-8B convertir nel primerHarrier II en ser modificáu col equipu parade ataque nocherniegu, y salió de la llinia de producción del McDonnell Douglas en xunu de 1987. Les pruebes de vuelu fueron un ésitu y la capacidá d'ataque validándose la so capacidá d'ataque nocherniegu. En setiembre de 1989, los primeres AV-8B (NA) apurrir a la Infantería de Marina. Desenvolvióse una versión equivalente a los AV-8B(NA) pa la Royal Air Force so la denominación GR Mk.7, siendo darréu actualizaos tolos GR Mk.5 al estándar GR.Mk.7.
En xunu de 1987, BAe, McDonnell Douglas y Smiths Industries roblaron un memorando d'entendimientu pal desenvolvimientu de lo que diba convertise nel AV-8B Plus. Esti memorando foi aprobáu pol Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos, y, dempués de muncha considerancia, les Armaes de guerra española ya italiana desenvolvieron un requisitu común pa fornise con una flota de Harrier con capacidá de defensa aérea. Los Estaos Xuníos, España ya Italia roblaron un memorando d'entendimientu en setiembre de 1990 pa definir les responsabilidaes de cada unu de los trés países y establecer un organismu conxuntu pa l'alministración del programa. El 30 de payares de 1990, l'Armada d'EE.XX., actuando como axente de los trés países participantes, escoyó a McDonnell Douglas como la contratista principal pa desenvolver la variante Harrier Plus. A esti anunciu tamién se-y xuniría un pidíu per parte del USMC n'avientu de 1990, qu'incluyó 30 nuevos aviones, según la reconstrucción de 72 de los aparatos esistentes. Los italianos realizaron un pidíu por 16 Harrier II Plus y dos unidad biplaza TAV-8B, ente que los españoles roblaron un contratu por ocho aviones. La construcción de los AV-8B Harrier II Plus llevar a cabu, amás d'en la planta de McDonnell Douglas, nes instalaciones de CASA en Sevilla, y na planta de producción d'Alenia en Turín.
thumb|left|Un AV-8B Plus de la [[Flotilla d'Aeronaves Armada Española en vuelu. El radomo alluga al radar d'impulsos doppler Hughes APG-65.]] La producción de la variante Plus autorizóse'l 3 de xunu de 1992, llevándose a cabu'l primer vuelu del prototipu'l 22 de setiembre del mesmu añu, marcando l'entamu de del programa de vuelos de prueba. El primer avión de fabricación en serie voló per primer vegada'l 17 de marzu de 1993. Ente 1993 y 1995 apurriéronse estes nueves aeronaves direutamente dende la llinia de producción. Coles mesmes, dar# en la conversión de los AV-8B esistentes a la versión Plus. El 11 de marzu de 1994, la Xunta d'Alquisiciones de Defensa aprobó'l programa, que primeramente tenía previstu modificar 70 aeronaves, empezando los cambeos en 4 d'elles mientres l'intre del añu 1994. Esti programa tenía como oxetivu la instalación de nuevos componentes con pieces yá esistentes, pa construyir los Harrier a un costu menor qu'una aeronave de nueva construcción. Estes conversiones empecipiar n'abril de 1994, apurriéndose la primera d'estes aeronaves a la Infantería de Marina de los Estaos Xuníos en xineru de 1996.
Ente los años 1969 y 2003, llegar a fabricar un total de 824 Harrier dientro de les distintes variantes. Anque la fabricación d'aparatos de nueva construcción terminó nel añu 1997, nun foi hasta l'añu 2003 cuando s'apurrió la última aeronave reacondicionada a la versión Harrier II Plus a España, lo que marcó'l fin de la producción del Harrier. En 2001, la revista especializada Flight International informó que Taiwán podría optar pol Harrier como aeronave que cumpliera coles sos necesidaes STOVL, siendo forníu col radar APG-66 del F-16 Fighting Falcon, lo que podría dexar enllargar la producción d'esta aeronave hasta l'añu 2005. A pesar de que s'ufiertó la posibilidá d'arrendar los AV-8B, l'interés de Taiwán pol Harrier esmorecióse cuando'l país camudó la so preferencia pol F-35.
Diseñu
thumb|250px|Un AV-8B Harrier II en 2003 El AV-8B Harrier II ye un avión d'ataque subsónicu. Cuenta con un motor turbofán Rolls-Royce Pegasus con dos entraes d'almisión d'aire y cuatro toberas orientables de salíes de gases que pueden movese de forma sincronizada pa consiguir l'emburrie vectorial. Les toberas tán allugaes nos llaterales del avión —les delantreres son d'aire frío y les traseres d'aire caliente— y asitiaes mui cerca de la turbina, a diferencia de la mayoría de los aviones de reaición, que tienen les toberas na parte trasera del avión. El Harrier II tamién dispón d'unes salíes d'aire más pequeñu y controlaes por válvules nel morru, na cola y les puntes alares pa un meyor control de l'aeronave a baxes velocidaes.
El tren d'aterrizaxe ta formáu por una doble rueda central y una rueda delantera nel fuselaje como tren principal y dos ruedes secundaries nes nales.
Ta forníu con seis puntos de anclaje nes nales y trés nel fuselaje pa portar un cañón GAU-12 Equalizer de 25 mm, otres armes qu'inclúin misiles, bombes y cohetes, y tanques de combustible esternos. La capacidá de carga d'armamentu casi dobla la del AV-8A.
La cabina de pilotaje foi rediseñada respectu al AV-8A. El sistema de pilotaje fíxose dixital, reemplazando'l sistema mecánicu del AV-8A, bien malo de controlar y causa de gran númberu d'accidentes. Los sistemes d'ataque y guerra electrónica modernícense: sistema Hughes AN/ASB-19, contramedidas AN/ALE-39, posibilidá d'emplegu de contenedor de contramedidas electróniques AN/ALQ-126C. Emplegu de sonda ríxida de reabastecimiento en vuelu, montada nel llau esquierdu del fuselaje.
Evolución
El diseñu foi ameyoráu adulces, asina en 1987 voló'l primera AV-8B Night Attack. El Night Attack entró en serviciu en setiembre de 1989, tresformándose 61 exemplares de AV-8B de los Marines.
Otra meyora sustancial realizar en 1992, col AV-8B Harrier II Plus, un Night Attack forníu con radar multifunción AN/APG-65 (el mesmu qu'emplega'l F/A-18 Hornet). El USMC mercó 27 AV-8B Harrier II Plus nuevos y convirtió 74 d'otres versiones. Italia y España tamién, dotando a los sos pequeños portaviones d'un componente aereu bien capaz y potente.
Operadores
thumb|Un AV-8B Harrier de los [[Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos|Marines apontando nel buque d'asaltu anfibiu USS Essex (LHD-2).]]
Esisten delles versiones del Harrier II utilizaes por cuatro países. Los Harrier II AV-8B+ españoles ya italianos, a diferencia de los de los Marines, pueden utilizar el misil empuestu por radar AIM-120 AMRAAM.
Estaos Xuníos
El AV-8B participó tamién nel bombardéu de la OTAN sobre Yugoslavia nel añu 1999, dientro de la Operación Fuercia Aliada. Intervinieron un total de 12 aviones Harrier, pertenecientes a les 24ª y 26ª Unidaes Espedicionaries de Marines. Los AV-8B de la 24ª Unidá entraron en combate'l 14 d'abril, y mientres los siguientes 14 díes volaron un total de 34 misiones de sofitu aéro sobre Kosovu. Mientres el so esplegue de seis meses de duración, operando dende'l USS Nassau, La 24ª Unidá de Harrier tuvo un ratio de disponibilidad del 91,8 per cientu. El 28 d'abril, la 24ª Unidá foi relevada pola 26ª Unidá, basada nel buque d'asaltu anfibiu USS Kearsarge. La primer salida de combate de los AV-8B de la unidá tuvo lugar dos díes más tarde. Esta unidá caltener nel campu de batalla hasta'l 28 de mayu, fecha na que foi treslladada a la llocalidá de Brindisi, Italia.
En 2001, el Cuerpu de Marines movilizar p'actuar nel territoriu d'Afganistán dientro de la denominada Operación Llibertá Duradera. La 15ª Unidá Espedicionaria de Marines llegó a la mariña de Paquistán n'ochobre de 2001. Los primeros cuatro AV-8B entraron en combate en territoriu afganu'l 3 de payares de 2001, operando dende'l navío de la unidá. A esta unidá xuniríase-y un mes más tarde la 26ª Unidá Espedicionaria. N'avientu de 2001, dos Harrier II aterrizaron en tierra firme, nuna base avanzada instalada nel Aeropuertu Internacional de Kandahar pero esti esplegue duró solo una nueche y foi calificáu de mera "sesión de semeyes" por un pilotu. Llegar a esplegar más unidaes del AV-8B con otres unidaes de los Marines mientres l'añu 2002. L'esplegue del Harrier n'Afganistán terminó'l 2 d'ochobre de 2010, cuando un AV-8B Harrier II aterrizó na cubierta del USS Peleliu.
España
Los pilotos de prueba de la compañía British Aerospace fueron los encargaos de preparar el portaviones Príncipe d'Asturies pa la operatividad del Harrier en xunetu de 1989. Esti portaviones, que reemplazó al portaviones de la segunda guerra mundial Dédalu, tenía instaláu un ski-jump de 12°. Taba previstu qu'estes aeronaves operaren dientro de la 8a Escuadrilla. Sicasí, esta unidá dar de baxa'l 24 d'ochobre de 1986 tres la venta de los AV-8S Matador a Tailandia. Nel so llugar, decidió crease la 9a Escuadrilla el 29 de setiembre de 1987 col fin d'operar el EAV-8B.
thumb|Un EAV-8B llistu pa recargar en vuelu
Los EAV-8B españoles participaron na Operación Deny Flight, collaborando nel cumplimientu del mandatu de les Naciones Xuníes de crear una zona d'esclusión aérea sobre Bosnia y Herzegovina. Sicasí, nun participaron los Harrier nin el so portaviones, el Príncipe d'Asturies, na invasión d'Iraq de 2003, entamando nel so llugar esplegar a los F/A-18 Hornet y a otres aeronaves de sofitu. Nel añu 2007, España empezó un estudiu contractual col fin de buscar un futuru sustitutu de los sos EAV-8B, nel que se concluyía que la opción más vidable pa la so sustitución ye'l F-35B Lightning II. D'alcuerdu a unes declaraciones del vicepresidente de la compañía Lockheed Martin, España tuvo evaluando'l F-35B como'l posible sustitutu del Harrier.
Italia
thumb|left|Un TAV-8B Harrier II de la Marina Militara a bordu del [[Giuseppe Garibaldi (C 551)]] A finales de los años 1960, dempués d'una demostración del Hawker Siddeley Harrier nel portahelicópteros Andrea Doria de la Marina Militara, empezar a evaluar la posibilidá d'adquirir el Harrier. Los primeros esfuercios nesta llinia paralizáronse por cuenta de una llei italiana de 1937 que torgaba la operación d'aeronaves de nala fixa na armada, por cuenta de que esta otorgaba competencia esclusiva pa operales a l'Aeronautica Militara. A empiezos del añu 1989 dar# en un cambéu llexislativu que dexó a l'armada operar cualquier tipu d'aeronaves que'l so peso máximu al despegue entepasara los 1 500 kilogramos. Dempués d'una llarga evaluación de los modelos Sea Harrier y AV-8B, dar# en realizar un pidíu por dos unidaes del TAV-8B en mayu de 1989, al cual añedir darréu otru pidíu por 16 unidaes del AV-8B Plus. Quitando los TAV-8B y los trés primeros AV-8B, tolos demás Harriers italianos se ensamblaron nes instalaciones del fabricante aeronáuticu Alenia Aeronautica a partir de pieces procedentes de los Estaos Xuníos. Los biplaces fueron les primeres unidaes en llegar a Grottaglie nel añu 1991. Emplegar pa realizar vuelos de prueba nos portahelicópteros de l'armada y nel portaviones Giuseppe Garibaldi (C 551).
Les entregues de les aeronaves fabricaes nos Estaos Xuníos empezaron a empiezos del añu 1994, siendo esplegaos primeramente na Base Aérea de Cherry Point pal entrenamientu de les tripulaciones italianes. Nel añu 1995 presentóse'l primeru de los Harrier ensamblados n'Italia. A mediaos de xineru d'esi mesmu añu, el Giuseppe Garibaldi partió dende Taranto escontra Somalia, con trés Harriers a bordu, cola cuenta de cooperar nel caltenimientu de la estabilidá del país, tres la retirada del les tropes de Naciones Xuníes. Los Harrier, pilotaos por cinco pilotos italianos, realizaron más de 100 hores de vuelu, algamando'l 100% de disponibilidad mientres los 3 meses que permanecieron como parte del contingente, realizando misiones de reconocencia aérea y otros roles. Esti escuadrón retornó a puertu'l 22 de marzu de 1995.
Nel añu 2000, l'Armada d'Italia intentó adquirir siete aeronaves procedentes de los escedentes de los Estaos Xuníos, pa incorporase a la flota del Giuseppe Garibaldi y de un nuevu portaviones que se taba construyendo, el Cavour. Mentanto, les aeronaves que yá formaben parte de la flota fueron sometíes a un procesu d'actualización que-yos dexara utilizar el misil AIM-120 AMRAAM y les bombes de precisión JDAM.
Los Harrier italianos participaron dende'l Giussepe Garibaldi, como parte de les operaciones de la intervención militar en Libia de 2011. Los Harrier realizaron misiones de reconocencia sobre'l territoriu libiu, emplegando contenedores de busca de blancos Litening, forníos coles mesmes con misiles AIM-120 AMRAAM y AIM-9 Sidewinder pa faer frente al bloquéu aereu del citáu país. Ta previstu que los AV-8B de la Marina Militara sían reemplazaos por un total de 15 F-35B, la versión de despegue vertical del F-35 Lightning II, operando dende'l portaviones Cavour.
AV-8B Harrier II
Los primeres AV-8B Harrier II fueron conocíos comúnmente como la variante d'ataque diurnu y nun permanecen en serviciu. La mayoría fueron actualizaos a la versión Harrier II Plus o variante d'ataque nocherniegu (Night Attack Harrier) que se sigue utilizando anque tamién empieza a ser retirada. Fabricáronse 174 unidaes, de les que 72 convirtiéronse darréu en Harrier II Plus.
La variante d'ataque nocherniegu o Night Attack Harrier apaeció en 1991 y taba forníu con una cámara d'infrarroxos de busca frontera (NAVFLIR). La cabina tamién fuera actualizada, incluyendo la capacidá d'utilizar gafes de visión nocherniega. Amás fornióse con un nuevu motor Rolls-Royce Pegasus II más potente. Fabricáronse 61 unidaes.
El Harrier II Plus (AV-8B+) ye bien similar a la variante d'ataque nocherniegu, col agregu d'un radar APG-65 (el mesmu utilizáu polos primeres F/A-18 Hornet) y un morru allargáu y la capacidá d'utilizar misiles avanzaos como los AIM-120 AMRAAM. Son utilizaos per España (12 unidaes), Estaos Xuníos (142 unidaes) ya Italia (16 unidaes).
AV-8C Harrier
Una versión actualizada desenvuelta a partir del modelu AV-8A mientres se realizaba la entrega del AV-8B. La so estructura nun ta basada nel AV-8B.
TAV-8B Harrier II
Variante d'entrenamientu biplaza. Fabricáronse 22 unidaes.
EAV-8B Matador II
thumb|250px|right|Un AV-8B Harrier II de l'[[Armada Española realizando un apontaje vertical nel portaviones Príncipe d'Asturies (R11) nel añu 2007.]]
El 22 d'avientu de 2006, el Conseyu de Ministros aprobó la conversión a la versión Plus de los 4 EAV-8B restantes qu'entá nun fueren actualizaos, pero ésta nun se llevó finalmente a cabu al dase de baxa'l portaviones Príncipe d'Asturies y entendese les 12 unidaes abondes pal LHD Xuan Carlos I.
Variantes britániques
Harrier GR7 Harrier GR9 Harrier T10
Costu
L'armada d'Estaos Xuníos gastó unos 9.000 millones de dólares en mercar y modificar los Harriers orixinales mas unos 4.100 millones adicionales n'operalos y reparalos ente 1986 y 2002. La reconstrucción de cada unu de los 74 AV-8B costó 28,2 millones per aparatu. La inversión total en cada avión hasta 2002 cifrar en más de 50 millones de dólares.
El presupuestu inicial del programa Harrier estauxunidense yera de 6.500 millones de dólares. El sobrecostu final del AV-8B xeneró resfregones ente'l cuerpu de Marines y el restu de l'armada d'Estaos Xuníos.
Ligur (dixebra)
El términu ligur puede referise a:
Flavia Julia Constancia
Flavia Julia Constancia foi una emperatriz romana consorte, esposa del emperador Licinio. Yera la fía del emperador Constancio Cloru y la so segunda esposa, Flavia Maximiana Teodora.
En 313, l'emperador Constantín I, que yera mediu hermanu de Constancia, apurrir en matrimoniu al so coemperador Licinio, por cuenta del so alcuentru en Mediolano. Dio-y un fíu, Valerio Liciniano Licinio, en 315, y cuando la llucha ente Constantino y Licinio españó en 316, ella permaneció del llau del so maríu. Una segunda guerra empezó ente los dos emperadores en 324; dempués de la derrota de Licinio, Constancia intercedió ante Constantino pola vida del so maríu. Constantino nun lu mató naquel momentu, sinón qu'obligó a Licinio a vivir en Tesalónica como un ciudadanu priváu, pero al añu siguiente (325), ordenó l'asesinatu de Licinio. Un segundu golpe pa Constancia foi la muerte, tamién por orde de Constantino, del so fíu Licinio el Mozu.
Nos años posteriores, Constancia vivió na corte del so hermanu, recibiendo honores (el so títulu yera nobilissima femina). Convertir al cristianismu, sofitando al partíu arriano nel Primer concilio de Nicea (325).
La ciudá de Constenţa, Rumanía recibió'l so nome d'ella.
Adolfo García Alonso
Adolfo García Alonso foi un futbolista arxentín nacionalizáu español que xugaba de delanteru.
Pruyeda
Pruyeda ye una casería de la parroquia de Viḷḷaverde nel conceyu asturianu d'Allande.
Alcuéntrase a 13,00 km de La Puela, la capital del conceyu, a un altor mediu de 740 msnm y tien una población de.
Manuel Antonio Sanclemente
Manuel Antonio Sanclemente  foi un estadista, educador, xurista y políticu colombianu qu'ocupó la presidencia de la República ente 1898 y 1900. Mientres el so gobiernu españó la guerra de los Mil Díes, que determinó'l so derrocamientu. Foi'l presidente de Colombia con mayor edá n'exercer el cargu con 84 años.
Carrera política
Sanclemente foi electu en delles ocasiones como representante a la Cámara y senador pol Cauca a nome del Partíu Conservador. La so carrera daría un xiru escontra la caña executiva al ser teníu en cuenta como Secretariu de Gobiernu y de Guerra nel mandatu de Mariano Ospina Rodríguez en 1857. Correspondió-y encarar la guerra civil del añu 1860, que s'empecipió nos estaos del Cauca, Santander y Bolívar y estendióse por tol país, destacando les aiciones del Oratoriu, Manizales, Segovia, La Barrigona, Subachoque, La Rosal, Usaquén y Bogotá.
Derrocamientu
Dende'l principiu del so mandatu Sanclemente tuvo d'encarar la ferrial oposición lliberal y del llamáu sector históricu del Partíu Conservador encabezadura por el mesmu vicepresidente Marroquín. En 1899 españó la Guerra de los Mil Díes na que'l Partíu Lliberal enfrentar al gobiernu, y ante la delicada situación, el vicepresidente Marroquín foi animáu pol so propiu partíu a derrocar al presidente Sanclemente, lo cual concretóse nel golpe d'Estáu del 31 de xunetu de 1900.
Trumilly
Trumilly ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
María Mónica Merenciano
María Mónica Merenciano Herrero ye una deportista paralímpica española que compite en yudu, ganadora de tres medayes de bronce nos Xuegos Paralímpicos de Branu ente los años 2004 y 2012.
Eric Stonestreet
Eric Stonestreet ye un actor d'Estaos Xuníos de cine y televisión.
Biografía
Nació y creció en Kansas City (Kansas). Mientres estudiaba na Universidá Estatal de Kansas, realizó una audición pa la obra Prelude to a Kiss. Dempués de graduase en Socioloxía, camudar a Chicago pa estudiar teatru y mientres dos años realizó anuncios publicitarios pa televisión.
En 1999 tuvo llugar el so debú televisivu al apaecer nun episodiu de la serie Dharma & Greg. Siguió realizando papeles episódicos en series como Malcolm in the Middle, ER o The West Wing, amás de participar en delles películes. Ente 2001 y 2005 participó en dellos episodios de CSI y en 2009 pasó a formar parte del repartu principal de Modern Family col papel de Cameron Tucker, pol que ganó un premiu Primetime Emmy como «Primetime Emmy al meyor actor de repartu - Serie de comedia Meyor actor de repartu en serie de comedia». El 23 de setiembre de 2012 ganó'l so segundu premiu Emmy a meyor actor de repartu en comedia pol so llabor en Modern Family.
Filmografía
Cine:
Televisión:
Adolfo García
Col nome d'Adolfo García podemos referinos a:
Agripina
Julia Agripina (posiblemente n'Oppidum Ubiorum, 15 d.C.-59 d.C), más conocida como Agripina la Menor —pa estremala de la so madre— o Agripina, foi la fía mayor de Xermánicu y Agripina la Mayor, bisnieta por tantu de Marcu Antoniu y Octavia. Foi amás hermana de Calígula, esposa y sobrina de Claudiu y madre de Nerón.
Primer matrimoniu y nacencia del so fíu
Nel añu 28 d.C, con tan solo 13 años, casar por primer vegada col cónsul romanu Enobarbu. Foi ésti quien dixo del so futuru fíu: «De la unión de Agripina y yo namái puede salir una bisarma.» Y de la unión nació nueve años más tarde Lucio Domicio Enobarbo, conocíu como Nerón.
En xineru del añu 40 d.C, a los 25 años d'edá y 12 de matrimoniu, Agripina enviudó per primer vegada.
Na corte de Calígula
Cuando'l so hermanu Calígula convertir n'emperador, ella y los sos dos hermanes empezaron a gociar de ciertos privilexos que tan solo podía tener la familia imperial. Entá tando casada con Enobarbu, Agripina caltuvo rellaciones sexuales col so hermanu, al igual que faíen les sos hermanes, y prostituyóse con miembros de la corte, como les sos hermanes Drusila y Livila, que tamién taben casaes.
Combalechadura y exiliu
Ambiciosa como'l so madre, Agripina quería siguir con esos privilexos qu'agora'l so hermanu nun-y ufiertaba. Por ello al pie del so amante Tixelín, Xetuliu Léntulu, la so hermana pequeña Livila y l'amante de dambes y cuñáu viudu Lépidu entamaben derrocar a Calígula. Al afayar la intriga, l'emperador ordenó la muerte de Lépidu y Xetuliu, y l'exiliu, previu xuiciu, de los sos dos hermanes y Tixelín.
Separada de la so fíu, que quedóse en Roma al cuidu de la so tía paterna, Agripina empecipió'l so exiliu cola humildación pública de tresportar les cenices d'unu de los sos amantes. Foi según punxo camín de la islla de Pandataria.
Torna a Roma
L'asesinatu de Calígula y el nomamientu como emperador del so tíu Claudiu, portó la vuelta a Roma de Agripina y la so hermana. En realcontrándose col so fíu, Agripina casóse con Gayu Salustiu Pasienu Crispu, el so antiguu cuñáu y cónsul ente 27 y 44 d. C. Cuando esti morrió, antes de 47 d. C., se rumoreó que fuera envelenáu.
Una vegada más, Agripina foi teniendo una rellación más íntima cola so tíu, l'emperador. Esti, n'afayando que la so esposa Mesalina, madre de los sos fíos Británicu y Claudia Octavia, yéra-y infiel, decidió executala y casase cola so sobrina, a pesar de que'l matrimoniu de tíos y sobrines yera illegal ya incestuosu según la llei romana. La tema resolver por aciu un alcuerdu especial del Senáu.
Na corte de Claudiu
Con 34 años (49 d.C.) casar por tercera y última vegada col so tíu, l'emperador Claudiu. Amás, aconseyó al so fíu que se casara cola so nueva hermanasca, Octavia. Una vegada llográu'l títulu de emperatriz y Augusta, la primera dempués de Livia, y de llograr honores y privilexos estraordinarios, Agripina convenció al so home de qu'adoptara como herederu a Nerón, fíu d'ella, en cuenta de al fíu biolóxicu d'él. Y asina asocedió. Una vegada consiguíu'l so propósitu, díxose qu'ordenara qu'envelenaren al so home con un platu de cogordes onde entemecieron comestibles con venenoses, anque nun hai prueba histórica d'ello.
Na corte del so fíu Nerón
thumb|right|230px|Relieve nel que se representa a Agripina coronando al so fíu Nerón.
Cuando a los 16 años Nerón foi nomáu emperador, Agripina utilizó al so fíu, col que se diz que caltenía rellaciones sexuales, pa gobernar Roma. Suetoniu esplica que Nerón soportaba cada vez menos a la so madre, amenaciándola con abdicar y exiliase a Rodes. Ella dio-y motivos, averándose al so fiyascu Británicu. Tres l'asesinatu d'ésti mientres una llacuada, la so influyencia menguó notablemente y foi convidada a abandonar el palaciu imperial.
Tamién cunta Suetoniu, en Vides de los doce césares, que Nerón asesinó al supuestu amigu de la so madre, Aulu Plauciu, pos abarruntaba qu'Agripina pensaba sustituyi-y como emperador con aquel mozu. Cunten que primero qu'acabara cola so vida, Nerón obligó al supuestu amigu a face-y una felación y que, darréu a esto, dixo: “Que venga agora la mio madre y bese al mio socesor”.
La llegada de Popea Sabina a la corte imperial como pareya de la so fíu foi'l final de Agripina. Popea nun tardó en dase cuenta de que la so futura suegra influyía sobre'l so fíu pa satisfaer les sos necesidaes. Sabiendo que nun yera bien recibida por ella, Popea convenció a Nerón por que matara a la so madre.
En primer llugar intentó envelenala delles vegaes. Dempués escurrió baltar la so habitación mientres ella tuviera dormiendo dientro, pero afayó'l plan y se enfureció col so fíu. Aprovechando la mala rellación esistente ente él y la so madre, Nerón convidar a un barcu pa reconciliase. Ella, qu'aceptó, nun imaxinaba que la intención del so fíu yera fundilo con ella dientro. De nuevu, Agripina afayó los planes y fuxó a nadu. Desesperáu, l'emperador acusó a la so madre de ser miembru d'una conxuración ficticia y foi executada, anque los detalles d'esti crime tan meditáu nun tán claros.
La so muerte cumplió una profecía d'unos astrólogos caldeos que, cuando Agripina preguntó-yos si'l so fíu sería rei, dixéron-y: «Va Ser rei, pero va matar a la so madre». Dempués d'escuchar estes pallabres, ella contestó: «Occidat, dum imperet!» («¡Que me mate namás que reine!»).
L'asesinatu de Agripina tuvo siempres presente na mente de la so fíu, que dixo ver el so espíritu y tamién a les roxures ximelgando llátigos vengadores y antorches encendíes.
Agripina na ficción
Les Mémoires d'Agrippine, de Pierre Grimal: L'ambición ensin par de Agripina, bisnieta del divín Augustu, hermana de Calígula y sobrina y esposa del emperador Claudiu, va llevar a recurrir al asesinatu y al incestu namás que'l so fíu Nerón convertir n'amu del mundu.
Cristina Hoyos
Cristina Hoyos Panificadora ye una bailladora flamenca, coreógrafa y actriz española. En 1988 crea la so propia compañía de baille cola que debutó en xunu de 1989 nel Teatru Rex, de París.
Biografía
Empezó a baillar con 2 años nel espectáculu infantil Gales Xuveniles. Ente los sos maestros destaquen Adelita Domingo y Enrique El Coxu.
En 1969 Antonio Gades incorporar na so compañía como pareya de baille, con quien permanez mientres 2 décades mientres les cualos, amás de percorrer cuasi tol mundu, participa na triloxía cinematográfica Bodes de Sangre, Carmen y L'Amor Bruxu que dirixe Carlos Saura.
En 1983 preséntase Carmen en París con Cristina Hoyos como protagonista, papel pol que foi calificada como la meyor Carmen baillada hasta'l momentu.
Dende 1988 intervieno n'otres películes y series de televisión como Xuncal de Jaime de Armiñan, Montoyas y Tarantos de Vicente Escribá, Antártida de Manuel Huerga, ente otres y la película sobre la so propia vida Despacito y a compás.
En 1989 debuta cola so compañía BALLET CRISTINA hoyos nel Festival de París col so primer espectáculu SUAÑOS FLAMENCOS y en 1990 presentar nel Teatru de la Ópera de París- Palais Garnier, con un clamoroso ésitu; ye la primer compañía de flamencu qu'actúa nos teatros Ópera de París y Ópera d'Estocolmu. Coreografía la ópera Carmen que pal Covent Garden de Londres dirixen Nuria Espert y Zubin Metha.
En 1992 actúa na Esposición Universal de Sevilla, con ERMA y LO FLAMENCO y nes ceremonies d'apertura y clausura de los Xuegos Olímpicos de Barcelona'92. En 1994 presenta nel Teatru Chatelet de París el so espectáculu CAMINOS ANDALUCES.
En 1996 coreografía Cuadru Flamencu con decoraos de Picasso pal Teatru de la Ópera de Niza, realiza la coreografía de la película The Hunchback (El Gorrumbu) de Peter Medak y debuta col so nuevu espectáculu ARSA Y TOMA, con vestuariu de Christian Lacroix, nel Teatru de la Ópera d'Avignon.
En 1999 presenta AL COMPÁS DEL TIEMPU y coreografía Les Bodes de Fígaro empobinada por José Luis Capo nel Teatru de la Maestranza de Sevilla. En 2001 actúa como actriz y bailladora protagonista de Carmen 2, Le retour empobinada por Jerôme Savari.
En 2002 presenta TIERRA ADIENTRO nel Teatru principal de Valencia, pol que-y otorguen el Premiu de les Artes Escéniques de la Generalitat Valenciana al meyor espectáculu.
Vida personal
Juan Antonio Jiménez y Cristina Hoyos conociéronse va trenta años na compañía d'Antonio Gades, onde él yera unu de los baillarinos principales. Nes películes de Saura, Jiménez solía desempeñar el papel d'home de Cristina y rival d'Antonio. En 1997, Cristina Hoyos foi diagnosticada de cáncer de mama, del cual tuvo que ser operada. De la resultancia de la operación dicir tou una frase so: “Salí del quirófanu dormida y taba moviendo los brazos”. Tres esta difícil esperiencia, publicó un llibru-atestiguo: ''“¡Animo. p'alantre! Cristina Hoyos: una muyer frente al cáncer de mama”''.
Testimoniu y Llibru, ¡Ánimu p'alantre!, de Cristina Hoyos
Cristina Hoyos, una muyer frente al cáncer de mama
"Tocóme, pensé, pero nun tuvi mieu. Pensé nes mios hermanes, na mayor, Dolores, que morrió, pero aína dixi: hubo suerte de que me tocara a mi, que soi la más fuerte de toes elles. Asina que al momentu, dexé a un llau toes los llamentos y dixi: vamos p'alantre, a solucionalo".
Asina empieza a rellatar la bailladora Cristina Hoyos la so esperiencia como paciente de cáncer de mama nel llibru qu'acaba de publicar Ediciones Mayo, tituláu ¡Ánimu p'alantre!.
Cristina Hoyos ye una muyer franco y natural, que siempres intentó ayudar a tol que lo precisara. Y dempués de la so esperiencia con una de les enfermedaes qu'anguaño esmolez más a la xente, nun duldar en dar el so testimoniu p'ayudar, asina, a otros paciente na so mesma situación. Por eso, como rellata n'unu de los capítulos del llibru, negóse siempres a despintar el cáncer, a faer d'ello un tabú.
Ángel López del Castillo, periodista con más de 15 años d'especialización nel campu de la salú, escribe en seis capítulos la esperiencia de la baillarina y coreógrafa sevillana, que lu esplicó a esti tol procesu que vivió desque se notó un bultu nel pechu. "Foi un 1 d'avientu, concretamente de 1996, nuna fiesta de despidida de Nacho Duato en Madrid porque dexaba de baillar", recuerda l'artista.