cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xunta de Castiella y Lleón
La Xunta de Castiella y Lleón ye l'órganu de gobiernu y alministración de la comunidá autónoma española de Castiella y Llión y exerz la función executiva y la potestá reglamentaria. Ta compuesta pol presidente, el vicepresidentes y los conseyeros. La función de la Xunta ye la d'exercer el gobiernu y l'alministración de l'autonomía.
Serialismu
Receición y alderique
Per otra parte, tien de tomase en cuenta que'l placer auditivu” nun ye la principal prioridá del serialismu. Antes bien, ye un proyeutu intelectual, onde la estructura de la obra pasa a un primer planu, con un resultáu auditiva secundariu. Na mayoría de les ocasiones, los procedimientos seriales son difíciles de percibir inclusive pa los oyíos más educaos, polo que cuntar cola partitura y analizala vuélvese casi conditio sine qua non pa poder entender la obra. Con tales esixencies, ye natural que'l serialismu tópese fuera del gustu de los públicos. Una de les grandes crítiques a los compositores serialistas, dende la so etapa dodecafónica, foi precisamente'l so “apostáu refugu al públicu”, que recibía les sos obres con xustificada incomprensión ya inclusive hostilidá. D'acordies con Zambrano, el compositor serialista “demanda una devoción polo incuestionable del so universu interior”, perdiéndose “l'espaciu común ente los autores, el públicu y los intérpretes, pa ser namái l'espeyu de lo particular del compositor. Esto dexó un repertoriu llenu d'una sensibilidá greba, que'l so valor anicia na dificultá”.
Xunta de Castiella y Lleón
El Presidente y la sede
El Presidente de la Xunta ye la máxima representación de la Comunidá, dirixe les aiciones de la Xunta de Castiella y Lleón y coordina a los sos miembros. La sede de la presidencia atopar nel Colexu de l'Asunción de Valladolid, que los sos planos del proyeutu orixinal fechaos en 1902 correspuenden a Santiago Guadilla.
Ye escoyíu poles Cortes de Castiella y Llión, pue ser destituyíu por éstes si pierde'l sofitu de más de la metá de los Procuradores, y tien la capacidá de nomar y destituyir a los Conseyeros. El so mandatu ordinariu ye de 4 años, pudiendo ser reelixíu ensin llende de mandatos.
Serialismu
Receición y alderique
Tocantes a esta incapacidá de perceición auditiva de los procedimientos seriales, Meyer ellaboró delles esplicaciones: la capacidá dende temprana edá pa entender música tonal, pero non atonal; la poca redundancia que presenta la música serial (y, poro, la necesidá d'una atención y concentración casi absolutes); la gran diferencia ente distintos métodos seriales de composición, polo qu'aprender a percibir los procedimientos seriales nuna obra puede nun sirvir pa percibilos n'otra; y, finalmente, el continuu refugu del serialismu a los intervalos fácilmente perceptibles pol oyíu humanu, como les octaves y quintes, lo mesmo que de los ritmos fáciles d'identificar. Lévi-Strauss dixo que la música serial nun puede funcionar como llinguaxe comunicativu porque escarez d'un nivel d'articulación primariu, necesariu pa definir les mires del espectador (lo cual sí ufierta la música tonal, por aciu les rellaciones xerárquiques ente les notes de la escala diatónica).
Xunta de Castiella y Lleón
Preautonomía
Na etapa preautonómica, el Conseyu Xeneral de Castiella y Llión (1978-1983) tuvo presidíu por Juan Manuel Reol Tejada (UCD) mientres el periodu 1978-1980 y por José Manuel García-Verdugp Candón (UCD) mientres el periodu 1981-1983. La sede del Conseyu Xeneral de Castiella y Llión foi'l Palaciu de la Isla de Burgos.
Vicepresidentes y conseyeros
El presidente va poder nomar y dixebrar llibremente unu o más vicepresidentes. Al mandu de cada conseyería hai un conseyeru, que ye nomáu y separáu llibremente pol presidente, y caúna subdivídese en direiciones xenerales que coordinen y dirixen los servicios alministrativos. Delles conseyeríes inclúin na so estructura la figura d'unu o dellos viceconseyeros. Amás cada conseyería tien un secretariu xeneral, delles direiciones xenerales ya inclusive diversos organismos autónomos y empreses públiques.
Astenia
Diagnósticu diferencial
Ye necesariu estremar la astenia de l'aballa: los síntomes nun ameyoren col descansu. Tampoco se debe confundir cola fatiga crónica. Si los síntomes presentar mientres más de 6 meses, y nun se deben a un estáu de depresión ye posible tar ante'l síndrome de fatiga crónica.
Serialismu
Receición y alderique
El gran Paul Hindemith, consideráu tamién un “dexeneráu” pol Tercer Reich, manifestar en contra del dodecafonismu abiertamente. Les sos crítiques tópense Unterweisung im Tonsatz (1940). Roman Vlad, compositor serialista, suxurió qu'hai antecedentes del dodecafonismu nel mesmu canon, empezando por Bach (el so preludiu na menor de La clave bien temperado, tomu 2), Mozart (la escena del comedor en Don Giovanni), Liszt (Sinfonía Fausto) y Wagner (Tristán y Isolda). Según Vlad, nel futuru'l dodecafonismu nun se va entender más como'l parteaguas que da empiezu a una nueva yera na historia de la música, sinón “como la fase final de la dómina carauterizada pol usu del temperamentu igual, del qu'escosa los recursos formales”.
Xunta de Castiella y Lleón
Vicepresidentes y conseyeros
Les conseyeríes actuales y los sos titulares son:
Serialismu
Compositores serialistas
Ye necesariu dicir que la inmensa mayoría de los compositores serialistas nun recurrieron a la téunica serialista en toles sos obres. Toos tienen delles composiciones seriales, dellos momentos serialistas, pero nun ye de nenguna manera permanente. Los mesmos Schönberg, Webern y Berg terminen “relaxando” el métodu dodecafónico, lo mesmo que Boulez y Stockhausen terminen abandonando'l serialismu integral.
Astenia
Diagnósticu diferencial
Un casu particular de astenia ye l'astenia primaveral, trestornu d'orixe inciertu que se presenta cola llegada d'esta estación.
Xunta de Castiella y Lleón
El Conseyu Consultivu
El Conseyu Consultivu de Castiella y de Llión ye l'órganu consultivu superior de la comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien la so sede na ciudá de Zamora y la so función esencial ye la emisión d'informes xurídicos sobre los asuntos sometíos a la so considerancia, a solicitú de les alministraciones, local y autonómica, de Castiella y Llión. Ta integráu pol presidente y dos conseyeros electivos más los conseyeros natos, si haber.
Astenia
Diagnósticu diferencial
La astenia puede apaecer en múltiples infeiciones y enfermedaes, tantu orgániques como funcionales. Por casu:
Serialismu
Compositores serialistas
Dichu lo cual, d'equí p'arriba se enlistan n'orde alfabéticu dellos compositores que recurrieron al serialismu, nes sos diverses categoríes, pa componer delles de les sos obres o fragmentos d'elles:
Concernosu
Concernosu ye una aldea de la parroquia de La Montaña nel conceyu asturianu de Valdés.
Los Conqueiros
Los Conqueiros ye una aldea de la parroquia de La Montaña nel conceyu asturianu de Valdés.
Godón
Godón ye una aldea de la parroquia de La Montaña nel conceyu asturianu de Valdés.
Aislinn Derbez
Aislinn González Michel, más conocida como Aislinn Derbez, ye una actriz y modelu mexicana. Ye fía de los actores Eugenio Derbez y Gabriela Michel, y ye hermana de los tamién actores Vadhir Derbez, José Eduardo Derbez y Aitana Derbez y nieta de Silvia Derbez.
Biografía
Actriz y artista visual; empezó la so carrera artística como modelu a los 15 años. Estudió la carrera d'Artes Visuales na School of Visual Arts coles mesmes qu'estudiaba actuación nel Actors Studio de Nueva York (2005-2009): allá interpretó dellos papeles en curtiumetraxes y actuó na obra de teatru Happy Hour. Ente les sos aficiones favorites tán la pintura, la escultura, la fotografía, el baille, la bicicleta de monte.
La so carrera empieza cuando torna a vivir a la Ciudá de Méxicu nel 2009.
La so carrera empieza a tomar más relevancia y empieza a destacar poles sos primeres participaciones en llargumetraxes como Te presento a Laura (2010) dirixida por Fernando Noriega y L'atentáu (2010) de Jorge Fons.
Mientres la so curtia carrera cinematográfica consiguió 5 papeles protagónicos en cine, que van estrenase a partir del 2012, como: El cielu na to mirada (2012) de Pitipol Ybarra; Abolición de la propiedá (2012) de Jesús Magaña (pola cual foi nomada como "Meyor Actriz" nel FICG); Yerbamala (2012) de Javier Solar; Musth (2013) de Mauricio T. Valle; y una película chilena, Tierra de sangre (2013). Tamién participó como protagonista en 5 series de Televisión dientro y fora de Méxicu: na serie pa Canal Once Los Minondo (2011); na serie de MTV Neñes mal (2011); na serie colombiana La promesa (2012). Tamién actuó na serie de Televisa Elles son... l'allegría del llar (2010); y na serie de Pedro Torres Mujeres asesinas 3 (2011) nel capítulu "Marta, remanadora" xunto con Lorena Meritano.
En teatru actuó na obra Nun sé si cortame les venes o dexame les llargues (2011) escrita y dirixida por Manolo Caro.
Tamién participó delles vegaes nos programes d'Eugenio Derbez A dereches y al derbez, XHDRBZ y Derbez en cuando.
Participó en videos musicales como "Tuvi" y "Vame la voz" d'Alejandro Fernández, "Namái déxate amar" de Kalimba, etc.
En 2008, actúa en seriar-web Llombes, actuando ya interpretando a 'Leah', dempués fixo otra serie-web llamada Sweet & Spicy (2008).
Cine
Win it all (Tou o nada) (2017) - Eva * Qué pena la to vida (2016) - Andrea * Machu (2016) - Viviana A la mala (2015) - María Laura "Mala" Medina * Tar o nun tar (2013) - Nastenka Musth (2013) - Pia Abolición de la propiedá (2012) - Norma * El cielu na to mirada (2012) - Abril
Series de televisión
Los héroes del norte, segunda temporada - Natasha La promesa (2012) - Frida
Batalla de Chapultepec
La Batalla de Chapultepec foi un conflictu armáu que tuvo llugar el día llunes 13 de Setiembre de 1847 nel cuetu del mesmu nome, que s'alluga nes proximidaes de la Ciudá de Méxicu. Nel combate intervinieron los exércitos d'Estaos Xuníos y de Méxicu. El motivu remanáu poles tropes d'Estaos Xuníos foi que Méxicu invadiera la zona de Texas, pero val esclariar qu'esta rexón yera parte mexicana dende tiempos de la colonia.
Provincia del Noroeste
Noroeste ye una de les nueve provincies que formen la República de Sudáfrica. La so capital ye Mafikeng. Ta allugada al norte del país, llindando al norte con Botsuana, al nordeste con Limpopo, al este con Gauteng, al sur con Estáu Llibre y al oeste con Provincia Septentrional del Cabu Septentrional del Cabu.
Foi creada tres el fin del Apartheid en 1994, ya inclúi partes de l'antigua Transvaal y Provincia del Cabu, según la mayor parte del antiguu Bantustán de Bofutatsuana.
Batalla de Chapultepec
L'exércitu d'Estaos Xuníos bombardea mientres tol 12 de setiembre la llinia de defensa. Nesti ataque l'abanderáu del batallón cai mancáu y Xicoténcatl cuerre a tomar la bandera envolubrar na bandera y tírase salvando la patria de Méxicu. La posición foi ganada con relativa facilidá, tristemente, poles tropes de Worth, Quitman y Pillow pero nun recuperaron la bandera Mexicana.
Provincia del Noroeste
Conceyos
La provincia tien 4 distritos municipales subdividíos nun total de 19 conceyos locales:
Batalla de Chapultepec
Primeramente na vida
L'exércitu de los Estaos Xuníos invadiera a la república mexicana nel episodiu conocíu como Guerra de 1847, so la sida de violaciones territoriales na zona de Texas que pertenecía a Méxicu dende la dómina Colonial. Una parte del exércitu d'Estaos Xuníos atacaba pel norte del país y otru contingente d'Estaos Xuníos desembarcara nel puertu de Veracruz y avanzaba escontra la capital mexicana.
Entós daquella, nel Cuetu del Chapulín (Chapultepec en idioma náhuatl) atopábense les instalaciones del Colexu Militar comandado pol xeneral José Mariano Monterde con menos de 50 alumnos y un númberu amenorgáu de defensores sobrevivientes de les anteriores batalles, y aidada la defensa pol Batallón de San Blas al mandu del coronel Felipe Santiago Xicoténcatl. Al tar asitiáu nun puntu prominente nel poniente del Valle de Méxicu, yera unu de los últimos apartaces que restaben na defensa de la capital; el puntu taba a les órdenes del xeneral Nicolás Bravo, héroe de la Independencia.
Dempués de que les tropes mexicanes qu'escaparon de la muerte na aición del Molín del Rei, asitiaes yá sol abrigu de los fueos de Chapultepec, y a los enemigos posesionados del campu de batalla. Esta situación duró poco tiempu. Los soldaos d'Estaos Xuníos recoyeron los sos mancaos y soterraron a los sos muertos. En conceutu de munchos de los Xefes d'Estaos Xuníos, l'aición de la Batalla del Molín del Rei foi una de les más costoses ya inútiles pal plan y oxetu de los invasores, pos perdieron, como se vio, cerca d'ochocientos homes y los sos meyores oficiales, ensin atopar esa cantidá inmensa de materiales de guerra, qu'ellos creíen zarraos nos edificios, y que tamién suponíen ser un recursu perenal pa la defensa de la Capital. Los xenerales Winfield Scott y Worth, dempués de la batalla tuvieron, una agria desavenencia, que más tarde causó que'l primeru quitaría del mandu a Worth, y ésti acusar al gobiernu de los Estaos Xuníos. Non cabo dulda que pa Méxicu la Batalla del Molín del Rei foi una gran desgracia. La muerte del Xeneral Antonio de Lleón y Coronel Lucas Balderes, les bales del combate trayeron cuasi totalmente a unu de los meyores y más valientes cuerpos de la Guardia Nacional: una de les pieces de gruesu calibre de Chapultepec españóse. Dempués los soldaos d'Estaos Xuníos retirar de nuevu a los sos cuarteles de Tacubaya, avagó les fuercies mexicanes, la reconocencia del campu, y volviéronse a ocupar momentáneamente les posiciones ensin intención dalguna de volveles a fortificar y defender.
Historia
thumbnail|left|200px|Asaltu xeneral al castiellu.
thumb|270px|right|Aforcamientu masivu de los componentes del Batallón de San Patriciu, prindaos en Churubusco y executaos dempués de la batalla de Chapultepec.
Una vegada arrodiaes les defenses orientales del Valle de Méxicu, los soldaos d'Estaos Xuníos ganaron a los restos del exércitu mexicanu nes funciones d'armes de Padierna, Churubusco y el Molín del Rei. Solo quedaba ente l'exércitu invasor y la capital el cuetu de Chapultepec, que nun yera una fortaleza, sinón la casa del Colexu Militar; sicasí, al so alredor realizárense apresuradamente delles obres pa fortificar la defensa del Castiellu de Chapultepec. L'exércitu invasor bombardea mientres tol día 12 la llinia de defensa, según al Castiellu de Chapultepec.
El día 13 empieza nuevamente un bombardéu, hasta les 8 de la mañana qu'empieza l'asaltu al Castillo. Encamiéntase-y al Batallón de San Blas aidar la guarnición del Castiellu de Chapultepec, la única ayuda unviada a pesar de que Nicolás Bravo solicitara más refuerzos porque l'asaltu a Chapultepec yera inminente, Santa Anna atopar con parte del exércitu repeliendo un falsu ataque na entrada de Chapultepec, al oriente del cuetu, y nun se dio cuenta de que'l verdaderu asaltu al Castiellu dar dende l'occidente, hasta que yá yera demasiáu tarde. El batallón de San Blas enfréntase al pie del cuetu, contra les divisiones de Worth, Quitman y Pillow, hasta quedar abrasáu (namái 20 de los 400 del batallón de San Blas sobreviven a la batalla). Finalmente les divisiones antes mentaes tomen la posición con relativa facilidá pos namái s'enfrentaron a una pequeña guarnición de 832 soldaos unos 60 o 80 cadetes y 4 cañones.
A pesar del trunfu sobre'l Castiellu, l'exércitu d'Estaos Xuníos entá tuvo d'engarrar el restu del día pa llegar a la entrada de la Ciudá de Méxicu teniendo esi día cerca de 600 de baxes.
Dientro d'esti episodiu allúgase l'eventu conocíu en Méxicu como'l "Martiriu Heroicu de los Héroes de Chapultepec". Dempués de la batalla de Molín del Rei (el 8 de setiembre), el xeneral Mariano Monterde, Direutor del Colexu Militar pidió-y a los Cadetes que se fueren a les sos cases, pos yera l'últimu baluarte de defensa. Dellos alumnos solicitáron-y permisu pa permanecer acuartelaos y defender al país de los invasores hasta la muerte.
Les edaes de los cadetes bazcuyaben ente los 12 y 18 años; el instructores Oficiales a cargu teníen un pocu más d'edá, pero nuevos inda. El restu de la tropa de primer llinia atopábase bien amenorgada pos los remanentes fueren movíos escontra dellos puntos, la mayor parte del exércitu de llinia yá fuera estrozáu nel norte nel oriente y la mesma capital del país.
Nel llau empobine del Castiellu de Chapultepec asitióse la Segunda Compañía de Cadetes, ente qu'en partir occidente yera defendida pola Primer compañía al mandu del Xeneral Monterde. L'ataque del exércitu de los Estaos Xuníos empezó na mañana del 13 de setiembre. A les 12 de la tarde la posición Caballero Alto vence ante la turniada del enemigu polo que Miguel Poucel ordena a la Segunda Compañía d'aproximao 40 alumnos, 4 cabos y el sarxentu Teófilo Noris contraatacar primero que l'exércitu enemigu atacara primeru. Poucel encarga a Teófilo Noris aprovir de fusiles cargaos a los cadetes, mientres les municiones escosábense Agustín Melgar zarrar na biblioteca onde esperaba recibir con disparos al enemigu matando a unu d'ellos, Melgar foi mancáu y finó dempués de toye-y -y la pierna, a otru día. La segunda compañía nun recibió mas órdenes por cuenta de que'l Xeneral Monterde fuera tomáu prisioneru na parte occidental del colexu. Miguel Poucel ordenó asitiar les armes nel suelu en señal de qu'estos mozos enxamás les apurriríen personalmente.
El xeneral Santa Anna, tuvo dende la madrugada al pie del cuetu, pola so cara oriente, dirixendo la batalla, y unviando diversos batallones a defender la barda sur, el hornabeque y l'heroicu batallón de San Blas que foi cuasi aniquiláu pol emburrie del xeneral Pillow. Ente que Juan Álvarez y Alejandro Constante con un exércitu de cerca de 4000 soldaos en total, taben na Facienda los Morales, pero nunca entraron en batalla.
La hestoria oficial mexicana recuerda en particular a seis d'esos mozos que perdieron la vida nel combate. A estos mozos cadetes llámase-yos Neños Héroes de Chapultepec porque fueron los postreros n'oponer resistencia entá cuando'l xeneral ordenara rindise. Los sos nomes: Agustín Melgar, Fernando Montes de Oca, Francisco Márquez, Juan Escutia, Juan de la Barrera y Vicente Suárez. Mientres el sieglu XIX diose especial resalte al Batallón de San Blas, del cual finaron cuasi tolos sos soldaos al pie del cuetu defendiéndolo contra l'exércitu d'Estaos Xuníos. Nel Castiellu de Chapultepec, güei Muséu Nacional d'Historia, y la so contorna conmemorar por aciu plaques los puntos onde morrieron estos mozos defensores mexicanos conocíos como los Neños Héroes. La mayoría de los sobrevivientes de la batalla fueron fechos prisioneros.
Batalles de les Garites de San Cosme y Belén
Dempués de cayer el Castiellu de Chapultepec tres un intensu asediu y un terrible asaltu, les tropes que quedaben retirar escontra la ciudá de Méxicu y les sos garites, poles calzaes de la Verónica y San Cosme, unes más lo fixeron pola calzada de Belén.
El xeneral Scott calculara que les fuercies mexicanes qu'entá quedaben teníen de ser atacaes lo más aína posible, pa nun da-yos la oportunidá de reforzase, amás pretendía aprovechar el tracamundiu y el desaliendu dempués de perder el Colexu Militar, por ello ordenó al xeneral Quitman que va avanzar pola calzada de Belén pa distrayer a les fuercies mexicanes mientres una columna comandada pol xeneral Worth dirixía un ataque a la garita de San Cosme, que yera consideráu como'l puntu más vulnerable pa entrar a la Ciudá de Méxicu, el plan de Scott consistía en dirixir l'atención a la garita de Belén ensin tomala y mientres l'ataque principal dirixir en contra de la garita de San Cosme, sicasí'l plan tomó un xiru inesperáu camudando los papales, la columna de Quitman foi quien tomó la posición primero.
Nel camín de retirada a la garita de Belén taba un apartaz na Ponte de los Insurxentes, el que foi defendíu pol Batallón de Morelia al mandu del coronel Carrasco, tantu Roa como'l autores d'Apuntes pa la hestoria de la guerra… falen d'una ferrial resistencia dada por esti cuerpu del exércitu en contra de les fuercies comandadas pol xeneral Quitman, quien escontra avanzar sobre esti puntu a una columna protexida por rifleros y pola so artillería, al ser reforzada la columna de Quitman mandó a atacar l'apartaz con delles pieces d'artillería. El Batallón de Morelia trató de defender la so posición, pero la falta de parque obligar a abandonalo.
La meyora de les tropes d'Estaos Xuníos siguió'l so pasu una vegada tomáu'l puntu de la Ponte de los Insurxentes, sicasí según los autores d'Apuntes pa la hestoria de la guerra… dan testimoniu de la defensa de Garita de Belén “los enemigos avanzaron con infantería, y fueron refugaos pola artillería asitiada debaxo de los arcos, y l'infantería na aspillera de la casa y nos lladrales de la garita.” Estes pallabres paecen describir perfectamente parte de la escena que vemos na litografía qu'enceta la defensa de la garita de Belén. A la derecha apréciase una construcción qu'a lo cimero d'una de les sos esquines tien un altar esquinado con columnes salomóniques, a la derecha d'esti altar vemos a un grupu de cuatro soldaos qu'abren fueu dende'l teyáu, n'entrada principal so'l so arcos atopen dos cañones que colos sos respeutivos cuerpos d'artilleros remanen los cañones, nesta pequeña escena nótase una nube de fumu frente a los cañones, que indicaría qu'acaba de disparar, de xuru a la columna de Quitman que taba avanzáu sobre la garita. Nel estremu esquierdu acolúmbrense les copes de dellos árboles, debaxo d'ellos estiéndese dende la izquierda, una seición d'un muriu y una nube de fumu por causa de les detonaciones de los fusiles de los defensores, la escena cortar con una columna y el so respeutivu muriu que s'estiende hasta los arcos principales de la garita; ente la nube de los disparu estrema un grupu de soldaos xunto al primer tramu de muriu que sale de la izquierda, xunto a esti grupu ta un cañón col so respeutivu equipu d'artilleros que disparen contra les fuercies invasores. La escena descrita apegar a les pallabres de los autores d'Apuntes pa la hestoria de la guerra… al referise a les fuercies que defendíen los lladrales de la garita.
El primer intentu d'asaltu per parte de les fuercies comandadas por Quitman foi conteníu y refugáu, ello fixo creer a Santa Anna que la garita nun sería asaltada, por ello decidió dirixise a la garita de San Cosme, non ensin antes xirar instrucciones al xeneral Terrés y dexalo al cargu de la defensa de la garita de Belén, según Roa na so obra Santa Anna “encamentó á, Terrés qu'hasta la so vuelta caltuviera tou nel mesmu". Ye cuasi seguro que los dos caballeros que vemos cerca de la esquina inferior izquierda sían Santa Anna y Terrés, el primeru sería aquel caballeru que porta sobre la so cabeza'l sombreru tipu bicorniu, l'actitú d'esti personaxe lluz firme y dirixente, acentuándose más pola postura de la so mano derecha que paez apuntar en direición a los cañones del arcu principal de la garita, y paez dirixise escontra'l caballeru que ta a los sos llombos quien pela banda y sombreru que porta podemos creer que'l xeneral Terrés ye quien dirixe la so vista escontra onde apunta Santa Anna; les figures d'estos dos caballeros pueden representar el momentu previu a que se retire Santa Anna a la garita de San Cosme, xusto cuando da órdenes a Terrés.
Al llegar Santa Anna a la garita de San Cosme, atopar cola retirada de la tropa, al mandu del xeneral Rangel que se dirixía al centru de la ciudá ensin defender la garita, ante tal escena Santa Anna contién el desorde y manda a les tropes a la garita de San Cosme, nesti puntu les fuercies d'Estaos Xuníos tuvieron que recular ante la resistencia presentada. Santa Anna recibió la noticia de que la garita de Belén fuera abandonada y corría peligru la Ciudadela, por ello treslladóse rápido a dichu puntu, p'atopar que les fuercies qu'había dexáu replegárense a la Ciudadela, y nuna de les puertes d'esti edificiu atopaba'l xeneral Terrés, quien foi reprendíu de manera severa y afrelláu por Santa Anna.
Na litografía nun se repara la mala fortificación que se dio na garita de Belén, nin unu de los principales errores defensivos, la construcción d'un parapetu debaxo del arcu de la garita, al impactase les bales de cañón de l'artillería d'Estaos Xuníos en contra del parapetu, esti convertir en metralla contra los defensores; la garita taba soportando'l fueu y protexía los rifleros que s'atopaben nel acueductu; la situación pa Terrés y la garita complicóse cuando parte de la reserva retirar ensin dar avisu dalgunu. Yá muertos la mayoría de los sos artilleros poles piedres del arcu y desmoralizada el restu de la tropa, quedó pocu menos d'ochenta homes, Terrés tomó la decisión de retirase a la Ciudadela por que la artillería nun cayera en manes del enemigu. Los cuerpos de cuatro soldaos col so uniforme y equipu, tendíos nel suelu, allugaos na parte baxa central de la composición paecen ser un presaxu de la tráxica conclusión que lu espera al restu de la tropa, la idea d'esti final aciagu acentuar cola imaxe de los dos soldaos y el chimeco que lleven ente los sos brazos, según un cuartu soldáu mancáu, recordándonos hasta ciertu puntu a la pintura del Coracero mancáu de Géricault..
Dientro la litografía na esquina inferior izquierda llapada la nuesa atención un grupu de civiles, unu d'ellos lleva nel llombu a un vieyu, ente que más a la izquierda reparar a una muyer que lleva en brazos a un pequeñu. El vieyu lleváu nel llombu podría corresponder a Guillermo Prieto quien defendió la garita de Belen, nun momentu dau cayó mancáu, y tuvo inconsciente mientres delles hores, y espertó lloñe del sitiu de la batalla yá bien entrada la nueche, según rellata nel so llibru Memories de los mios Tiempos. Dambes figures mentaes salen de la escena dexando tres la batalla, la so presencia paecen coincidir coles pallabres d'Apuntes pa la hestoria de la guerra… “…la medrana y el desconsuelu apoderar de los ánimos de los sos habitantes” esta frase referir a como la población tomó la noticia de la cayida del Colexu Militar, sicasí, eses mesmes pallabres ayuden a esplicar la presencia d'estos personaxes.
Dientro de les fontes consultaes nun hai pista dalguna o referencia que pueda ayudar a entender la presencia de la carrera que tresporta a mancaos, que'l so cocheru y caballos fueron mancaos por una bala de cañón qu'acaba d'impactar frente a ellos, esta escena paez ser una ferramienta del artista, pa dotar a tola composición d'un mayor drama.
Dempués de perdese la garita de Belén, Santa Anna quixo recuperala, dexando la empresa en manes del coronel Carrasco, quien con dellos soldaos que llogró axuntar, fixo fueu dende'l techu del colexu de Belén según los autores d'Apuntes pa la hestoria de la guerra… “Esta operación, concebida en mediu del conflictu, col enemigu triunfante enriba, y cuando tol mundu perdiera yá tou xéneru d'esperanza, tuvo un ésitu brillosu.” Esti esfuerciu nun foi abondu pa poder prindar de nuevu la garita morriendo'l coronel Carrasco. L'últimu intentu por tratar de recuperar la garita de Belén foi la formación d'una columna p'asaltala, pero l'artillería enemigo fixo qu'esti intentu nun tuviera resultáu. A los cinco de la tarde del 13 de setiembre de 1847, la garita de Belén y la de San Cosme cayeren ante los xenerales Worth y Quitman.
La resistencia y tenacidá de los mexicanos quedó representada pol grupu de soldaos na esquina izquierda inferior, caúnu bien forníu y uniformado, paecen dirixise escontra onde apunta'l caballeru col so sable, allugáu un pocu a la derecha del segmentu del muriu qu'empieza del llau esquierdu, por direición la onde apunta'l caballeru paez indicar el lladral esquierdu de la garita; d'igual manera esos últimos rellumos de coraxe griespu a un final preconcebíu, son depositaos nos soldaos qu'entren a la escena dende enriba de la esquina inferior derecha, entá sabiendo que la so empresa ye una causa perdida tienen una postura que denota decisión y estoicismu.
Provincia del Transvaal
Transvaal foi una de les provincies de Sudáfrica dende 1910 hasta 1994 con capital en Pretoria. La provincia como tal yá nun esiste y anguaño forma parte de les provincies de Gauteng, Noroeste, Limpopo y Mpumalanga. Nella atópase Witwatersrand, el complexu industrial más importante de Sudáfrica.
Historia
En 1961, la unión dexó de formar parte de la Commonwealth y pasó a formar la República de Sudáfrica. El PWV, área formada ente Pretoria, Witwatersrand y Vereeniging en Transvaal (agora Gauteng) convertir nel motor económicu de Sudáfrica, posición qu'entá güei ocupa.
En 1994, dempués de les primeres eleiciones con sufraxu universal en Sudáfrica, la división alministrativa del Estáu haise restructurado y Transvaal yá nun esiste como una provincia independiente.
Xeografía
L'antigua provincia de Transvaal ta asitiada ente los ríos Vaal pel sur y Limpopo pel norte, y asitiada aproximao nes coordenaes -25°N, 28.5°W. Según l'anterior división alministrativa de Sudáfrica a valir hasta 1994 les fronteres de Transvaal son: pel sur atópase'l Estáu Llibre d'Orange y Natal, pel oeste Provincia del Cabu y el Protectoráu de Bechuanalandia (depués Botsuana), pel norte Rodesia (dempués Zimbabue), y pel este África Oriental Portuguesa (depués Mozambique) y Suazilandia. Sacante pol suroeste estes llendes vienen definíos por fronteres naturales.
Munchos bantustanes (zones acutaes polos blancos pa los negros mientres el apartheid) taben dafechu dientro de Transvaal: Vienda, KwaNdebele, Gazankulu, KaNgwane y Lebowa. Partes de Bofutatsuana, de la Provincia del Cabu y del Estáu Llibre d'Orange pertenecieron tamién a Transvaal.
Raísa Obodovskaya
Raísa Andréyevna Obodovskaya –en rusu, Раиса Андреевна Ободовская– (Merefa, 1 de febreru de 1946) ye una deportista soviética que compitió en ciclismu na modalidá de pista, especialista na prueba de persecución individual; anque tamién apostó carreres de ruta.
Ganó cuatro medayes nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista ente los años 1967 y 1970.
En carretera llogró una medaya de bronce nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Ruta de 1970, na carrera de ruta.
Tonari no Totoro
El mio vecín Totoro (となりのトトロ) ye una película d'animación xaponesa escrita y empobinada por Hayao Miyazaki y producida por Studio Ghibli. El filme protagonizáu polos actores Noriko Hidaka, Chika Sakamoto y Hitoshi Takagi— cunta la hestoria d'una familia y les sos interacciones con un espíritu del monte al que llamen "Totoro", nun Xapón de la posguerra. El mio vecín Totoro ganó'l premiu Anime Grand Prix de Animage, el Mainichi Film Award y el Kinema Junpo Award na categoría de "Meyor película" en 1988. Tamién recibió un premiu especial nos Blue Ribbon Awards d'esi mesmu añu. Ye'l cuartu llargumetraxe realizáu por Studio Ghibli, del cual Totoro ye'l so logotipu. Foi escoyida pola revista británica Time Out como la meyor película d'animación de la hestoria.
La pelicula y el so personaxe Totoro, convirtiéronse n'iconos culturales. La pelicula resultó nel puestu 41 de la llista "The 100 Best Films Of World Cinema" na revista británica Empire en 2010, ente que Totoro asitiar nel puestu númberu dieciocho na categoria de meyor personaxe animáu. Tamién, nuna llista de les meyores películes animaes realizada por Terry Gilliam na revista Time Out, el filme asitiar nel puestu númberu unu. Nuna llista similar fecha polos editores de Time Out, El mio vecín Totoro clasificó nel puestu númberu trés.
El personaxe de Totoro realizó cameos en delles otres cintes de Studio Ghibli, según tamién n'otros medios, siendo reconocíu como unu de los personaxes más populares de l'animación xaponesa. Totoro llogró'l llugar 24 del top 25 d'IGN de personaxes d'anime.
Argumentu
Xapón, añu 1958. El profesor universitariu Tatsuo Kusakabe y los sos dos fíes, Satsuki y Mei, treslladar a una antigua residencia rural pa tar más cerca del hospital onde la madre de les neñes, Yasuko, recuperar de tuberculosis. Satsuki y Mei afayen que la casa ta habitada por diminutes criatura de sarriu llamaes susuwatari —espíritos pequeños, escuros y similares al sarriu que viven en llugares abandonaos—. Cuando les neñes y el so padre siéntense cómodos na so nueva casa y los susuwatari reparen que son persones bones, estos abandonen la residencia, presumiblemente en busca d'otru sitiu pa vivir.
Un día, Mei repara a una criatura similar a un coneyu blancu y siguir per debaxo de la casa. Depués afaya qu'en realidá se trata d'un pequeñu espíritu, qu'al pie de otra criatura conducir al traviés d'un camín del monte y darréu hasta'l buecu d'un gran árbol d'alcanfor. Ellí, conoz y faise amiga d'una versión muncho más grande del mesmu tipu d'espíritu, a quien ella identifica como "Totoro" en base d'una serie de ruxíos qu'este emite. Mei cai dormida, y al espertar atopar de nuevu nel patiu de la so casa. A pesar de los sos munchos intentos, Mei ye incapaz d'amosar l'árbol de Totoro a la so familia. El so padre confortar diciéndo-y que Totoro yera'l "guardián del monte" y que se dexaría ver cuando él querer.
Una nueche d'agua, les neñes proponer a esperar l'autobús del so padre y esmolécense cuando esti non enriba. Mientres esperen, Mei duérmese y Totoro apaez xunto a elles, con Satsuki viéndolo per primer vegada. Totoro namái tien una fueya na cabeza pa protexese de l'agua, polo que Satsuki ufiérta-y el paragües que llevara pal so padre. Totoro queda encantáu tantu col paragües como polos soníos fechos por gota d'agua. A cambéu, da-y un manizu de nueces y granes a les neñes. Un autobús cola forma d'un gatu xigante detener na parada y Totoro alloñar nel. Poco dempués, llega l'autobús del so padre.
Les neñes llanten les granes, pero nun paecen floriar. Unos díes más tarde, espierten a medianueche p'atopase a Totoro y les otres dos criatures, realizando una danza ceremonial alredor de nueces y granes plantaes. Les rapaces xúnense, dempués de lo cual les granes broten y crecen pa formar un árbol xigante. Totoro lleva a los sos colegues y a les neñes nun paséu. A la mañana siguiente, l'árbol sumió, pero les granes brotaron, dexando a Satsuki y Mei cola dulda de si foi un suañu o non. Poco dempués, les neñes afayen que la visita de la so madre tien de ser retardada por cuenta de un retrocesu na so salú. Satsuki, decepcionada y esmolecida, diz-y a Mei les males noticies, quien se niega a aceptalo. Esto conduz a un discutiniu ente les hermanes, con Mei decidiendo dir al hospital pola so cuenta pa lleva-y una panoya a la so madre, creyendo que la sanaría.
La desapaición de Mei provoca que Satsuki y los vecinos buscar pola contorna. Finalmente, una desesperada Satsuki allega a Totoro por ayuda. Encantáu de poder ayudar, Totoro convoca al gatobús, quien la lleva a onde atópase Mei. Dempués de la xunta de les neñes, el gatobús treslladar al hospital pa ver a la so madre. Les rapaces oyen nun árbol fuera del hospital una conversación ente los sos padres, y afayen que la so madre solo fuera caltenida nel hospital por un resfriáu leve y la so salú nun corría peligru. Secretamente dexen la panoya de maíz na meseta de la ventana, onde ye afayada polos sos padres, y vuelven a casa.
Nos creitos finales, la madre de Mei y Satsuki vuelve a casa, y les hermanes xueguen con otros neños, con Totoro y los sos amigos como observadores invisibles.
Personaxes
Los nomes de les neñes faen referencia al mes de mayu. Mei (メイ) ye la trescripción fonética de may n'inglés, ente que Satsuki (サツキ) yera'l nome que recibía d'antiguo en Xapón el quintu mes. Na idea orixinal, namái apaecía una neña de seis años, pero decidió desdoblase el personaxe en dos hermanes. Esto causó dellos tracamundios ente los fanáticos, quien en más d'una ocasión atopar con imáxenes y afiches onde Totoro espera al gatobús en compañía d'una pequeña que nun apaez nel filme.
Totoros
Los Totoro (トトロ) son tres espíritos del monte qu'habiten nel interior d'un xigantescu árbol milenariu, más específicamente, nun alcanforero.
Producción
El direutor artísticu del filme foi Kazuo Oga, que dibuxó y diseñó a Totoro cuando Hayao Miyazaki enseñó-y una imaxe de Totoro enriba d'un monte. Miyazaki quixo da-y una oportunidá a Oga d'alzar los sos estándares, que lo tomó como un retu a la so carrera y esperiencia artística. Gracies a El mio vecín Totoro, la carrera de Oga goció d'una mayor popularidá y prestíu. Miyazaki y Oga aldericaron sobre cuál diba ser la paleta d'imáxenes de El mio vecín Totoro. Oga decantar por colores más tenues que recordaren a la prefeutura d'Akita, ente que Miyazaki prefería unos tonos más templaos por que los colores asemeyárense más a la rexón de Kantō; a la fin terminó siendo un amiestu de dambos. Toshio Suzuki, productor principal de Studio Ghibli, afirmó que "yera la naturaleza pintada con colores tresllúcíos".
L'enfoque de Oga realizáu al filme foi un estilu que'l diariu International Herald Tribune almiró, comentando que:
El trabayu de Oga nel filme foi l'empiezu d'una llarga confraternidad con Studio Ghibli, que'l so estilu característicu convertir n'unu de los íconos del estudiu.
La secuencia d'apertura de la película nun foi escrita nel guión, con Miyazaki comentando que "la secuencia determinóse al traviés de permutaciones y combinaciones determinaes poles diapositives. Cada elementu fíxose individualmente y combinóse nes diapositives". De la mesma, la secuencia del final amuesa'l regresu a casa de la madre de les neñes y la so bona salú amuésase cuando la ve xugando con Satsuki y Mei nel xardín.
Distribución y acoyida mundial
El mio vecín Totoro tuvo un enorme ésitu nel so estrenu en Xapón en 1988. L'impautu cultural foi tan grande que Totoro convertir na mascota del estudiu y ye tan popular nos neños xaponeses como Winnie the Pooh pa los neños occidentales. Hayao Miyazaki que yá había empobináu Kaze no Tani no Naushika y El castiellu nel cielu, decidió empezar a escribir el guión y a encargase de la direición de Totoro xusto dempués d'acabar la segunda película. Foi una producción paralela a otra obra del estudiu, La tumba de les luciérnagas del so mentor Isao Takahata. Dambes películes fueron estrenaes la mesma fecha y una detrás d'otra. Foi fechu asina pa "demostrar la cara y cruz de la temática que dambes trataben". Non yá eso, col ésitu de la película, l'estudiu atopó otra manera de recaldación que foi'l merchandising.
N'Estaos Xuníos, estrenar en 1993, siendo'l primer país occidental en recibir la película. Los críticos estauxunidenses acoyeron perbién la película, diarios como The New York Times definir como "una bella y artística obra maestra". Nel añu 2005, El mio vecín Totoro foi rellanzada en DVD, distribuyida por Disney con un nuevu doblaxe al inglés, cuntando con voces como la de Dakota Fanning.
N'Europa l'estrenu de El mio vecín Totoro foi más tardíu. Finlandia foi'l primer país européu qu'estrenó la película nel añu 1995. N'España la película llanzóse direutamente en VHS nel añu 1996. Francia estrenó la película n'avientu de 1999, reestrenándola otra vegada nos cines n'agostu de 2002. Aprovechando'l reestrenu de la película en Francia, El mio vecín Totoro estrenar en Suiza y Bélxica nel branu d'esi mesmu añu. Nel Reinu Xuníu estrenar en DVD en marzu de 2006. N'Alemaña, Dinamarca, Suecia, Noruega, Polonia y Turquía estrenar en 2007. Nel añu 2009 estrenar n'Italia y España, en setiembre y ochobre d'esi añu respeutivamente, siendo n'España la primer vegada que El mio vecín Totoro estrenar nos cines, editar en formatu DVD el 9 d'avientu d'esi mesmu añu.
En Iberoamérica, la película estrenar en VHS a lo de llargu la década de 1990 (en Brasil estrenar en 1995). Magar se perdió'l doblaxe de la película, púdose recuperar gracies a portales de videu gratuitos. En Méxicu volvió doblar pal so llanzamientu en DVD el 15 de mayu de 2010, por aciu la distribuidora Zima.
Tal foi l'ésitu nel so estrenu orixinal que Totoro fai curties apaiciones n'otres películes del estudiu, como en Xuxurios del corazón o Pompoko. Na película Toy Story 3, Totoro ye unu de los xuguetes qu'apaecen, anque nun tien un papel relevante. Esti cameo deber a l'almiración que John Lasseter, direutor creativu de Pixar, tien pola obra de Hayao Miyazaki.
Cuando se reestrenó per última vegada en Xapón en 2006, la cantante Aya Matsuura compunxo dos canciones referentes a la película, que trai incluyíes nel DVD del reestrenu de 2006.
Curtiumetraxe
Mei y el gatobús (めいとこねこバス), escritu y empobináu por Hayao Miyazaki, ye un curtiu realizáu en 2003 que narra les aventures de Mei Kusakabe y el Busminino (descendiente del Gatobús).
Los Piñeiros
Los Piñeiros ye una aldea de la parroquia de La Montaña nel conceyu asturianu de Valdés.
Comité Olímpicu Chinu
El Comité Olímpicu Chinu (: 中國奧林匹克委員會, : 中国奥林匹克委员会, : , : ; códigu COI: CHN) ye la institución encargada de rexir la participación de la República Popular China nos xuegos olímpicos y les distintes competiciones dientro y fora del continente asiáticu. Ye miembru de los Comités Olímpicos Nacionales d'Asia y del Comité Olímpicu Internacional (COI).
Historia
En 1910 foi creáu'l Comité Olímpicu Nacional Chinu (中國 奧林匹克) representar los intereses de la República de China nes actividaes de los Xuegos Olímpicos. El mesmu foi reconocíu pol COI en 1922. La república compite per primer vegada nos xuegos de Los Angeles 1932, n'Estaos Xuníos, como «China».
En 1951 el Comité Olímpicu treslladar de Nanking a Taipéi y créase al empar Comité Olímpicu Nacional de la República Popular China. Al añu siguiente dichu comité foi convidáu a los los Xuegos Olímpicos de Branu de 1952 en Ḥélsinki (Finlandia). Solo un atleta, Wu Chuanyu, un nadador, pudo participar, yá que el Comité «foi aceptáu pa la so afiliación apenes dos díes antes de l'apertura de los Xuegos».
En 1954 el COI adopta un resolución que reconoz oficialmente'l Comité Olímpicu de la República Popular China (中国 奥林匹克) y ye convidáu a los Xuegos de Melbourne de 1956 n'Australia. La República Popular entama una delegación, pero #retirar en protesta pol problema de los dos Chines.
En 1958 la República Popular China #retirar del movimientu olímpicu y al igual que les federaciones que la componen. El profesor Tung Hou Yi, miembru del COI pa la República Popular dimite.
En 1979 en Nagoya (Xapón), el COI reconoció oficialmente al Comité Olímpicu Chinu como'l cuerpu representativu de la China comunista. El Comité Olímpicu Chinu de la República de China se renombró oficialmente como'l Comité Olímpicu de China Taipéi. miniaturadeimagen|269x269px|Gou Zhongwen en 2017. Gou Zhongwen ye'l presidente dende avientu de 2016.
Riusecu
Riusecu ye una aldea de la parroquia de La Montaña nel conceyu asturianu de Valdés.
L'Artosa (La Montaña)
L'Artosa ye un llugar de la parroquia de La Montaña nel conceyu asturianu de Valdés.
Observatoriu de Višnjan
L'observatoriu de Višnjan, Zvjezdarnica Višnjan o Observatoriu de Višnjan ta asitiáu en Zvjezdarnica Višnjan (Croacia). Ye un observatoriu astronómicu asitiáu cerca de l'aldega de Višnjan, en Croacia. La so direición ta al cargu de Korado Korlević.
L'observatoriu ta acreditáu pol Centru de Planetes Menores con 1750 con asteroides descubiertos.
Asteroides descubiertos
Dalgunos d'ellos son:
El Mazu
El Mazu pue referise a:
Jesse McCartney
Jesse Abraham Arthur McCartney ye un actor, compositor, y cantante estauxunidense. Algamó la fama a principios de los años 2000 como'l miembru más nuevu d'una banda llamada Dream Street. Apaeció en All My Children y Law & Order, y darréu co-protagonizó Summerland, amás de participar en delles series estauxunidenses.
Biografía
Jesse McCartney provién d'una familia d'artistes, Scott McCartney, el so padre, y Ginger, la so madre, dambos actuaron en teatros de la so comunidá polo que fizo crecer l'interés en Jesse. Tien dos hermanos menores, Lea y Tim McCartney.
Carrera actoral
Debutó como actor en 1997 na obra "The King And Me", representada en Broadway. A la edá de 11 años fizo una audición pal papel del neñu de The Sixth Sense, pero nun foi escoyíu pal papel. En xunu de 1998, foi escoyíu pa la serie de la ABC, All My Children. Les sos habilidaes interpretatives en dicha serie fueron reconocíes por delles organizaciones. Foi nomáu pa un Premiu Emmy nel 2001 y nel 2002 como meyor actor nuevu. De magar, realizó episodios de distintes series y papeles secundarios en dos películes nes que formó parte del repartu de Los pirates del Central Park y de Pizza. Tamién protagonizó la película independiente Keith, dirixida por Todd Kessler.
Principios
El so primer pasu musical foi cuando s'integró al grupu Sugar Beats y collo la so primer nominación a los premios Grammy. Cuando Jesse cumplió 12 años, foi escoyíu ente 2000 mozos pa formar parte del grupu Dream Street. Mientres 3 años y mediu, Jesse formó parte d'ésti grupu xunto a otros cuatro chicos. El so álbum debú algamó'l puestu #37 nel Billboard 200 y el #1 en Billboard Top Independent Albums, consiguiendo'l discu d'oru. Con ésti grupu, Jesse tuvo la oportunidá de participar na so primer xira con Britney Spears y Aaron Carter y los cantares del grupu apaecieron nes bandes sonores de delles películes como Pokemon 2000 y El pequeñu vampiru. Al dixebrase del grupu, un par d'años más tarde, axuntar col productor de la so antigua banda Sugar Beats, y xuntos formaron la nueva productora Jump Ahead Productions.
thumbnail|130px|Jesse McCartney en [[Bryant Park el 24 de xunu de 2005]]
Solista
Nel 2004, grabó'l so primer álbum como solista: Beautiful Soul, siendo discu de platín n'Estaos Xuníos. Nel 2006, publicó otru discu llamáu Right Where You Want Me, llanzáu'l 19 de setiembre. Dempués, el 20 de mayu de 2008 llanzó'l so tercer discu, Departure, nél camuda'l so estilu de música. Compón el cantar "Bleeding Love" cola ayuda del grupu One Republic, cantar grabáu por Leona Lewis. En febreru del 2009, confirmó que diba reeditar el álbm Departure, incluyendo 4 cantares nuevos; l'álbum tomó'l nome de Departure: Recharged, que salió a la venta'l 7 d'abril del mesmu añu. Dir de xira colos New Kids On The Block mientres tol branu pa promocionar el nuevu álbum.
Beautiful Soul (2004 – 2005)
El so primer álbum, Beautiful Soul, foi llanzáu'l 28 de setiembre de 2004, algamó'l #15 nel Billboard 200. El so senciellu debú, "Beautiful Soul", algamó'l #16 nel Billboard Hot 100 y el #5 en Pop 100. Foi certificáu discu d'oru n'Estaos Xuníos el 29 de marzu de 2005, y discu de platín n'Australia el mesmu añu. El segundu senciellu, "She's Non You", algamó'l #91 nel Billboard Hot 100 y el #41 en Pop 100. Foi incluyíu na primer banda sonora de Hannah Montana.