cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Almáchar
Fiestes
La fiesta del Ajoblanco foi singular y pionera ente los pueblos de la provincia de Málaga, surdió gracies a la iniciativa de dellos vecinos del pueblu como forma de reivindicación pola falta de comunicación que sufría la llocalidá, aisllada de la capital. L'oxetivu yera la construcción d'una carretera, polo que consiguieron atraer a políticos importantes de la dómina al conceyu, por que tomaren conciencia de la necesidá de crear esta comunicación. Esto surdió en 1968 cuando'l pueblu quedaba a una distancia de 60km de la ciudá, pidíase construyir un tramu de 8km una y bones lo demás taba totalmente comunicáu dende la llocalidá de Moclinejo, esto supondría que la distancia de la capital menguara a cuasi la metá.
Les fiestes n'honor a la so patrona, La nuesa Señora del Amparu, d'antiguo teníen llugar del 29 al 31 de xunetu, anguaño celébrase la última fin de selmana de xunetu, néstes les xentes de la llocalidá y les árees circundantes a les cais de día y de nueche pa participar y esfrutar de tola gama d'obres musicales, danza y actividaes deportives. La Función n'honor del Santu Cristu de la Banda Verde ye la primer fin de selmana de mayu. Los sos oríxenes remontar a 1754, cuando, según la lleenda local, la intervención divina del Cristu torgó la destrucción del pueblu por una serie de terremotos. El cristu foi nomáu proteutor de la ciudá. El momentu más importante d'esta fiesta relixosa ye la misa del domingu y la procesión peles cais de Almáchar, cola imaxe del Santu Cristu de la Banda Verde llevada a costazos. La Romería de San Isidro llevar a cabu'l 15 de mayu, y esta ye una de les fiestes más emocionantes de toles celebraes nel pueblu. La xente del pueblu axuntar nel campu, nuna cortil habilitada pa ello, faen carreres de cintes a caballu y hai pandes de verdiales.
Deporte
200px|thumb|Ilesia de Almáchar. La llocalidá consta d'ensame d'instalaciones deportives y actividaes ufiertaes. Puede dicise qu'en Almáchar practica deporte un gran númberu de persones, dende los más pequeños hasta los más mayores, teniendo una gran gama de deportes y actividaes físiques que satisfaen les demandes de los usuarios del pueblu. De siguío descríbense les instalaciones y actividaes qu'ufierta'l pueblu pa los sos usuarios:
-Pista polideportiva: equí los usuarios pueden prauticar fútbol sala y tenis.
-Pabellón cubiertu: equí se ralizan ensame d'actividaes como aeróbic (actividá ufiertada pol conceyu), multideporte (actividá ufiertada pol conceyu), baloncestu, bádminton, actividá física pa persones mayores y condición física p'adultos (dambes ufiertaes pol conceyu), hai un rocódromo infantil, tenis de mesa, tamién cunta con una sauna. Dientro d'estes instalaciones tamién hai una sala de musculación onde por un costu bien pequeñu los habitantes pueden usar la sala de fitness.
-Campu de fútbol: hai dellos equipos qu'usen estes instalaciones. La escuela de fútbol, onde participen alumnos d'ente seis y doce años (actividá qu'ufierta'l conceyu), y d'últimes hai un equipu de fútbol aficionao.
-Pista de pádel: realicen dichu deporte que tamién lo ufierta de conceyu.
-Piscina municipal: mientres los meses de xunetu y agostu el conceyu realiza la so campaña de natación, onde participen alumnos de toles edaes.
Tamién hai que destacar les actividaes que realiza la xente pola so cuenta como la caminada, grupos que s'axunten pa xugar al fútbol, pádel, bádminton...
Política
L'alcalde de Almachar ye José Gámez, d'Izquierda Xunida. Gobierna nesta llocalidá con mayoría absoluta en llogrando la llista d'Izquierda Xunida 5 conceyales.
Tresporte Públicu
Almáchar ta comunicáu por aciu una llinia d'autobús interurbanu colos conceyos de Almáchar, Moclinejo, Benagalbón (llocalidá), Rincón de la Victoria y Málaga, por aciu la llinia de Autobús Málaga-Benagalbón-Almáchar, adscrita al Consorciu de Tresporte Metropolitanu del Área de Málaga
Por otru, tamién ta comunicáu cola mariña perteneciente a Vélez-Málaga y Torre del Mar. Esta llinia ye compartida col pueblu vecín d'El Borge,al igual que la llinia que llega hasta la ciudá de Málaga. Dambes son bien importantes pal conceyu, pos ye un mediu de tránsitu escontra'l comerciu y a recursos básicos: Hospital, Centros Comerciales o otros servicios.
Festes-et-Saint-André
Festes-et-Saint-André ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Valbuena de Pisuerga
Valbuena de Pisuerga ye un conceyu d'España, na provincia de Palencia, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión.
Datos xenerales
Tien un área de 28,97 km² con una población de 57 habitantes (INE 2011) y una densidá de 1,96 hab/km².
Feuilla
Feuilla ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Valbuena de Pisuerga
Datos xenerales
Wikimapia/Coordenaes: 42°8'39"N 4°14'22"W
División alministrativa
Nel so términu municipal entiende tamién les pedaníes de:
Historia
thumb|Casa consistorial Llugar que formaba parte, na so categoría de pueblos solos, del Partíu de Castrojeriz, unu de de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787 , xurisdicción de realengu con alcalde pedáneo.
Fábio Aguiar
Fábio Aguiar ye un futbolista brasilanu.
WD 1310-472
WD 1310-472 ye una nana blanca encuadrada na constelación de Centauru. Desaxeradamente tenue, la so magnitú aparente ye +17,08, y afayóse en 1986 por un grupu de la Universidá de Chile encabezáu por María Teresa Ruiz. Anque primeramente pensóse que taba a menos de 15 años lluz del Sistema Solar, güei sábese que s'atopa a 49 años lluz.
WD 1310-472 tien tipu espectral DC11 y la so atmósfera ta compuesta d'hidróxenu puru, magar la so naturaleza DC, yá que na mayor parte d'estes nanes blanques el heliu ye l'elementu predominante. La temperatura efectivo d'esti remanente estelar ye de namái 4158 ± 72 K, 4220 K según otru estudiu. Como les nanes blanques nun xeneren enerxía por fusión nuclear, sinón que radien al esterior l'escesu de calor a un ritmu constante, col tiempu la so temperatura superficial va baxando; WD 1310-472 tien una edá envalorada —como remanente estelar— de 9310 millones d'años. Ello ye que ente toles nanes blanques a menos de 20 pársecs del Sistema Solar, ye la que tien una menor temperatura y una mayor antigüedá.
Coles mesmes, la lluminosidá d'estos oxetos escai col tiempu, siendo la lluminosidá de WD 1310-472 igual al 0,0038% de la lluminosidá solar. La Estrella de Van Maanen —la nana blanca solitaria más próxima al Sol— ye cinco veces más lluminosa qu'ella, ente que al comparala con Siriu B, esta postrera ye casi 800 vegaes más lluminosa. WD 1310-472 tien una masa de 0,63 mases solares, llixeramente inferior a la de la citada Estrella de Van Maanen.
Saint-Julien-des-Chazes
Saint-Julien-des-Chazes ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Paul Ellis
Paul Ellis, que'l so nome real yera Benjamin Ítalo José Ingenito Paralupi O'Higgins foi un productor, guionista y actor de cine con llarga trayeutoria nos Estaos Xuníos que tamién utilizó los nomes artísticos de Manuel Renaldo Granado, Manuel Granado y Manuel Granada.
Carrera artística
Empezó a trabayar nel cine d'Estaos Xuníos enantes de la llegada del soníu, convertir n'unu de los galanes de tipu llatín de más ésitu, filmando xunto a estrelles del nivel de Mary Astor, Greta Garbo y Bela Lugosi, y siguió trabayando nel periodu del sonoru.
Filmografía
They Met in Argentina (1941) …Gauchu * Six Lessons from Madame La Zonga (1941) …Profesor de baille * Down Argentine Way (1940) Racetrack Official El ranchu del pinar (1939) …Eduardo Pineda In Old Madrid (1929) (curtiumetraxe)
Fitou
Fitou ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Janet Yellen
Janet Louise Yellen ye una economista d'Estaos Xuníos, d'orixe xudíu, que recibió'l doctoráu de la Universidá de Yale en 1971. Foi la presidenta del Sistema de la Reserva Federal ente febreru de 2014 y febreru de 2018.
Trayeutoria
Yellen foi postulada y nomada por Barack Obama como presidenta del Sistema de Reserva Federal, convirtiéndose na primer muyer n'ocupar esti cargu. Forbes calificar como la segunda muyer más poderosa del mundu, nuna llista encabezada pola canciller Alemana Angela Merkel.
Enantes foi vicepresidenta de la Xunta de Gobernadores del Sistema de la Reserva Federal; presidenta y direutora executiva del Bancu de la Reserva Federal de San Francisco; presidenta del Conseyu de la Casa Blanca d'Asesores Económicos del presidente Bill Clinton; y profesora emérita de la Escuela de Negocios Haas na Universidá de California en Berkeley. El so home ye George Akerlof, economista gallardoniáu col premiu nobel de 2001.
Yellen, al contrariu d'otru direutores, na xunta de gobernadores de la Reserva Federal n'avientu de 2007 afirmó que les posibilidaes d'una contraición de creitu en desenvolvimientu y la cayida de la economía en recesión apaecíen como demasiao reales", enfrentándose al presidente de la Reserva Federal de Nueva York, William Dudley, que sostenía que "el mieu menguara" y el riesgu de crisis hipotecaria amenorgara, posición que la realidá desmintió, pero que yera defendida por casi toes la direición del bancu central.
Filosofía económica
Yellen ye considerada por munchos en Wall Street como una "palombu" (más esmolecida pol desemplegu que pola inflación) y como tal ye menos probable qu'aboge polos aumentos de les tases d'interés de la Reserva Federal, en comparanza, por casu, con William Poole Presidente de St. Louis Fed) un "ferre". Sicasí, dalgunos predicen que Yellen podría actuar más como un ferre si les circunstancies económiques dictar.
Yellen ye una economista keynesiana y aboga pol usu de la política monetaria pa estabilizar l'actividá económica a lo llargo del ciclu económicu. Ella cree na versión moderna de la curva de Phillips, que orixinalmente yera una observación sobre una rellación inversa ente'l desemplegu y l'inflación. Yellen dixo na so audiencia de nominación a la vicepresidencia de la Xunta de Gobernadores de la Reserva Federal, que "la versión moderna del modelu de la curva de Phillips -rellacionando los movimientos de la inflación col grau de floxura de la economía- tien sólidos sofitos teóricos y empíricos".
Valde-Ucieza
Valde-Ucieza ye un conceyu español na contorna de Tierra de Campos de la provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión. La llocalidá cabecera del conceyu llámase Robladillo de Ucieza.
División alministrativa
El so términu municipal entiende les llocalidaes (ensin qu'esistan pedaníes nin xuntes vecinales) de:
Historia
Conceyu creáu en 1944 pola fusión de Robladillo de Ucieza, Villamorco y Villasabariego de Ucieza. Cunta la tradición que per esta zona del Valle del Ucieza esistió otru pobláu conocíu como Trampalirón, que según paez tuvo que ser abandonáu polos sos antiguos vecinos de resultes d'una plaga de pulgues, polo que la so demarcación partir ente los pueblos vecinos, pasando a ser terrén comuñeru de toos ellos.
Saint-Julien-du-Pinet
Saint-Julien-du-Pinet ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Matroska
Matroska ye un formatu contenedor abiertu, un archivu informáticu que puede contener una cantidá bien grande de videu, audiu, imaxe o pistes de subtítulos dientro d'un solu archivu. La so finalidá ye la de sirvir como formatu universal pal almacenamientu de conteníos audiovisuales y multimedia, como películes o programes de televisión, videoxuegos, imáxenes y testos. Nun ye un codec de video como H.264/MPEG-4 AVC o vorbis, sinón que ye un contenedor qu'envolubra audiu, video y subtítulos dientro d'un mesmu paquete, y que dexa reproducir l'archivu tantu n'ordenadores como n'otros dispositivos cola abonda potencia de procesamientu.
Xeneralidaes
thumb|Una [[matrioska.]] La denominación Matroska ta inspirada nel conceutu de la matrioska, la tradicional muñeca rusa que nel so interior alluga más muñeques.
El software Matroska sirve pa cualquier tipu d'almacenamientu multimedia, como películes, animación 3D, videoxuegos, imáxenes, testos, llibros interactivos, guíes interactivas, etc. Como l'usuariu tien llibre control sobre la presentación de los conteníos, empréstase meyor pal usu interactivo multimedia d'esos conteníos, al nun tener que solicitar permisos pa desenvolver los proyeutos o manipoliar el software.
A pesar de ser una iniciativa de software llibre, Matroska nun se llinda a sistemes operativos de códigu abiertu, como GNU/Linux, ta pensáu pa poder ser usáu en tolos sistemes operativos tantu llibres como propietarios, ye dicir quierse que pueda usase en Windows, Mac OS X, Android o cualesquier otru.
Ye importante tener claro que al igual qu'otros formatos de contenedor, Matroska por sigo solo nun especifica un formatu de compresión d'audiu o videu; poro, diverses teunoloxíes de compresión d'audiu o videu (codecs) pueden ser utilizaes pa codificar l'audiu o videu que depués puede ser almacenáu nun solu archivo contenedor Matroska.
El 7 de xineru de 2009 anuncióse que la compañía Divx ufiertaría sofitu al formatu Matroska nel so nuevu productu audiovisual Divx 7.
Historia
El proyeutu foi anunciáu'l 7 d'avientu de 2002, como una bifurcación del Contenedor de Formatu Audiovisual (MCF, nes sos sigles n'inglés), dempués de los desalcuerdos ente'l desarrollador principal Lasse Karkkainen y el que sería, darréu dempués, fundador de Matroska, Steve Lhomme, sobre l'usu del Meta Llinguaxe Binariu Estensible (EBML poles sos sigles n'inglés) en llugar d'otru formatu binariu. Esti periodu coincidió con una llarga posa na programación del MCF pol so desarrollador principal, lo que provocó que la mayor parte de la comunidá migrara rápido a esti nuevu proyeutu.
Metes y oxetivos
El formatu foi diseñáu dende cero pa ser estendíu y duraderu, a diferencia de formatos como AVI el cual a pesar de la so pasada popularidá cayó en desusu por cuenta que'l so diseñu tórga-y ser ampliáu fácilmente ensin romper la retrocompatibilidá.
L'equipu de Matroska faló abiertamente en hydrogenaudio.org y Doom9 sobre dalgunos de los sos oxetivos al llargu plazu, incluyendo:
Carauterístiques
Les capacidaes del contenedor Matroska son:
Llicencia
Matroska ye un proyeutu d'estándares abiertos. Esto significa que puede utilizase llibremente y que les especificaciones téuniques, que describen el fluxu de bits, tán disponibles y son accesibles pa cualquier persona, incluyendo aquelles empreses que-yos gustaría ufiertar sofitu Matroska nos sos productos.
El códigu fonte de les biblioteques desenvueltes pol Equipu de Desenvolvimientu de Matroska ta llicenciáu so llicencia GNU LGPL.
Reproductores
thumb|250px|Kaffeine. thumb|250px|VLC Media Player.
Fontanès-de-Sault
Fontanès-de-Sault ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Malus sylvestris
La ye una de les especies del xéneru Malus orixinariu de la Europa central. El so nome científicu significa "mazana del monte". Nel pasáu pensóse que pudiera ser un antepasáu importante d'el pumar de cultivu (Malus domestica), sicasí agora sábese que provién de la especie Malus sieversii d'Asia central.
Descripción
Ye un árbol qu'algama un tamañu de 2-7 m d'altor, dacuando espinosu, con tueru de corteza sedada que s'esprende en plaques. Les cañes nueves con yemes de 3-4 × 2 mm, cónicu-ovoidees, glabres, pero ciliaes nos cantos. Les fueyes de 25-50 × 20-40 mm, de aovaes a elíptiques, ± acuminaes, cola base polo xeneral cuneada o arrondada, serruchaes, de viesu daqué pelosu al brotar, más tarde glabres por dambes cares; peciolu 9-30 mm, glabro o daqué pelosu; estípules de 3-5 mm, dentaes, subglabres. Flores 3-6, en visos umbeliformes o corimbiformes; pedicelos 9-20 mm, pelosos. Sépalos 5-5,5 × 2 mm, triangulares, dacuando con dellos dientes llaterales, glabros na cara esterna y tomentosos na interna. Pétalos 11- 17 × 10-13 mm, suborbiculares, blancos, dacuando rosaos; uña 1-2 mm. Estambres 20; filamentos 9-10 mm; anteres c. 1,5 × 0,5 mm. Estilus 5, de 7-8 mm. Pomo 18-26 × 19-23 mm, globosu, coronáu polos restos del mota, verde o acoloratáu. Granes 6-7 × 3-3,5 mm.
Taxonomía
Malus sylvestris describióse por Carlos Linneo & Mill. y espublizóse en ''The Gardeners Dictionary:. . . eighth edition Malus non. 1. 1768. El númberu de cromosomes ye de 2n = 34*.
Nome común
Castellanu: pumar montés, camueso, currubita, chimino, gurrufito, maíllo, manzanal, manzaneira, manzanera, pumar acerbo, pumar bravu, pumar montés, manzanoñeras, maguillo,
Floure
Floure ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Julien-Molhesabate
Saint-Julien-Molhesabate ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Yuta Narawa
Yuta Narawa (奈良輪 雄太, ) ye un futbolista xaponés.
Paul Picerni
Paul Vincent Picerni foi un actor d'Estaos Xuníos.
Vida
Picerni nació en Nueva York. Foi un scout que se xunió a les Fuercies Aérees del Exércitu de los Estaos Xuníos mientres la Segunda Guerra Mundial.
Yera parte d'una misión qu'atacó y destruyó la ponte que se fixo famosu na película The Bridge on the River Kwai (1957). Dempués de que los xaponeses se rindieren, Picerni convertir n'oficial de Servicios Especiales n'India. Como mozu actor tornáu de la guerra, apaeció en películes de militares, en Twelve O'Clock High y en Breakthrough. Esto llevó a Warner Bros. a contratar a Picerni, y apaeció en House of Wax. Dempués de la so partida de Warners, apaeció con Audie Murphy en To Hell and Back.
En 1954, apaeció como Rube Burrows na serie Stories of the Century, conducíu y narráu por Jim Davis. Esi mesmu añu, apaeció nel episodiu piloto pa la serie Meet McGraw con Frank Lovejoy. Picerni apaeció en dos episodios, "Gun Hand", y "Badge to Kill" de la serie 26 Men. En 1957, apaeció en Boots and Saddles. En 1959, apaeció nun episodiu de la serie Northwest Passage. Esi mesmu añu, apaeció como policía y detective nel episodiu "The Quemoy Story" de la serie Behind Close Doors.
En The Untouchables, protagonizada por Robert Stack, Picerni xunir al show dende 1960 hasta 1963.
Picerni casóse con Marie Mason, en 1947; tuvieron ocho fíos y diez nietos. Munchos de los sos fíos y familia tán emplegaos en Hollywood.
La so autobiografía, Steps to Stardom: My Stori, escrita cola ayuda de Tom Weaver, foi publicada en 2007. Picerni morrió d'un ataque al corazón el 12 de xineru de 2011, en Palmdale, California.
Saint-Just-Malmont
Saint-Just-Malmont ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Wei (estrella)
Wei (ε Scorpii / ε Sco / 26 Scorpii / HD 151680) ye la cuarta estrella más brillosa de la constelación del Escorpión, siendo la so magnitú aparente +2,29. Ye superada en rellumu por Antares (α Scorpii), Shaula (λ Scorpii) y Sargas (θ Scorpii). El nome de Wěi, «la cola», originariamente yera'l nome d'una constelación china qu'incluyía a μ1, μ2, ζ1, ζ2, η, θ, ι, κ, υ y λ Scorpii.
Distante 65 años años lluz del Sistema Solar, Wei tópase más cerca que munches otres estrelles de la constelación acomuñaes ente sigo. Ye una xigante naranxa de tipu espectral K1III y 4400 K de temperatura efectivo, que la so lluminosidá (incluyida la radiación emitida nel infrarroxu) ye 72 vegaes mayor que la del Sol. Con un radiu ente 13 y 15 vegaes mayor que'l radiu solar, el so tamañu ye discretu comparáu al d'otres estrelles xigantes como Aldebarán (α Tauri), que'l so radio ye 3 vegaes más grande.
Con una incierta masa ente 1 y 1,5 mases solares, la edá de Wei puede ser comparable a la del Sol. Anque nun se conoz con certidume'l so estáu evolutivu, la opción más probable ye que tea aumentando en rellumu con un nucleu inerte d'heliu; sicasí, una pequeña variación reparada nel so rellumu (en redol al 10% del mesmu), suxure que la medría en lluminosidá puede debese a la esistencia d'un nucleu inerte de carbonu y oxíxenu. Tien una metalicidá en redol al 70% de la solar y la so velocidá de rotación proyeutada (1,7 km/s) da como resultáu un periodu de rotación d'hasta 1,3 años.
La velocidá a la que Wei muévese respectu al Sol, 63 km/s, ye trés o cuatro veces mayor que la de les estrelles cercanes del discu galácticu, lo qu'indica que Wei ye una visitante proveniente del discu más antiguu y gruesu que constitúi la transición col halo galácticu.
Bancu Asiáticu de Desarrollu
El Bancu Asiáticu de Desarrollu (BAsD) ye una organización financiera pal desarrollu económicu d'Asia y el Pacíficu. El so oxetivu principal ye la erradicación de la probeza y facilitar ayudes p'ameyorar el nivel de vida de la población de la rexón al traviés de préstamo y collaboración téunica.
Creáu en 1966 por 31 países. Güei cunta con 67 miembros (48 rexonales y 19 non rexonales). Estaos Xuníos y Xapón son los sos principales accionistas, col 15,6% del capital cada unu.
El Bancu tien como'l so principal oxetivu la llucha contra la probeza. Pa ello busca promover el crecedera económica y la cooperación na rexón d'Asia-Pacíficu, y acelerar el procesu de desarrollu económicu de los sos países miembros. Les dos terceres partes de persones probes del mundu (aquellos que viven con menos de dos dólares diarios por persona), cerca de 1.800 millones de probes, viven nesta rexón. El BAsD aprobó una nueva Estratexa al llargu plazu (2008-2020) centrada nuna crecedera económica, medioambientalmente sostenible ya integración rexonal.
Sectores d'actuación
En 2008 los principales receptores de préstamos fueron el sector de tresporte y comunicaciones (26%) y enerxía (23%).
Operaciones ordinaries
El BAsD financia operaciones ordinaries al traviés de dos ventanilla:
Países receptores
Seis países receptores: China, India, Paquistán, Indonesia, Filipines y Vietnam recibieron el 80% de los préstamos soberanos (públicos) y tres países, India, China y Filipines recibieron el 90% de los préstamos al sector priváu.
Enllaces esternos
Páxina web oficial
Fontcouverte (Aude)
Fontcouverte ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Association for Computing Machinery
ACM acrónimu de Association for Computing Machinery (Asociación pa maquinaria computacional). Foi fundada en 1947 como la primer sociedá científica y educativa pa educar alrodiu de la Computación. Publica delles revistes y periódicos científicos rellacionaos cola computación; patrocina conferencies en delles árees del campu (principalmente'l SIGGRAPH y el SIGCOMM) y otros eventos rellacionaos coles ciencies de la computación como por casu l'internacional ACM International Collegiate Programming Contest (ICPC). Publica una estensiva biblioteca dixital y una referencia de la lliteratura de la computación. La ACM tamién ufierta seguros y otros servicios a los sos miembros de los Estaos Xuníos.
Tien presencia en más de 100 países.
Publicaciones
Revistes:
SIGs
Consta de 34 SIGs (Special Interest Groups, Grupos d'Interés Especial n'español):
Códigu éticu de la ACM
El Códigu inclúi 24 preceptos espresaos como declaraciones de responsabilidá personal, identifica los elementos de tal compromisu, coles mesmes trata munchos de los aspeutos que los profesionales probablemente van encarar nel futuru. La primer parte inclúi les considerancies étiques fundamentales, la segunda parte trata reflexones sobre la conducta profesional la tercer parte correspuende a persones que tengan una función de lideralgu, y la cuarta parte trata los principios qu'arreyen conformidá con esti códigu. El códigu complementar con una serie de Guíes, qu'apurren esplicaciones p'ayudar a los miembros a tratar les distintes temes conteníes nel mesmu, estos tienen la finalidá de sirvir como base pa tomar de decisiones étiques nel comportamientu profesional, y tamién pueden sirvir como base pa xulgar les circunstancies d'una quexa formal rellacionada cola vulneración de los estándares d'ética profesional. Anque nun se menta a la informática na seición de preceptos morales, el códigu interesar en cómo estos mandatos fundamentales aplicar al comportamientu individual como profesional de la informática, los mandatos espresar d'una manera xeneral pa evidenciar que los principios que s'apliquen a la ética informática derivar de principios éticos más xenerales.
Dientro de los preceptos del códigu de la ACM tán los rellacionaos colos preceptos morales xenerales, los de les responsabilidaes profesionales más específiques, los de les obligaciones de lideralgu organizativo, y los preceptos de conformidá col códigu.
Fisicoquímica
La Fisicoquímica, tamién llamada Química física, ye una subdisciplina de la Química qu'estudia la materia emplegando conceutos físicos y químicos.
Según Gilbert N. Lewis, "la Fisicoquímica ye cualquier cosa interesante", colo cual probablemente referir al fechu de que munchos fenómenos de la naturaleza con al respective de la materia son de principal interés na Fisicoquímica.
La Fisicoquímica representa una caña onde asocede un cambéu de diverses ciencies, como la Química, la Física, Termodinámica, Electroquímica y Mecánica cuántica onde les funciones matemátiques pueden representar interpretaciones a nivel molecular y atómicu estructural. Cambeos na temperatura, presión, volume, calor y trabayu nos sistemes, sólidu, líquidu y/o gaseoso atópense tamién rellacionaos con estes interpretaciones d'interacciones moleculares.
Al físicu d'Estaos Xuníos del sieglu XIX Willard Gibbs tamién se-y considera'l padre fundador de la fisicoquímica, pos na so publicación de 1876, On the Equilibrium of Heterogeneous Substances (Estudio sobre l'equilibriu de sustances heteroxénees) acuñó términos como enerxía llibre, potencial químicu y regla de les fases, qu'años más tarde seríen de principal interés d'estudiu nesta disciplina.
La Fisicoquímica moderna tien firmes bases na Física pura. Árees d'estudiu bien importantes nella inclúin a la Termoquímica (termodinámica química), cinética y Dinámica química, Química cuántica, Mecánica estadística, Electroquímica, Magnetoquímica, enerxética, química del estáu sólidu y de superficies, y espectroscopia. La Fisicoquímica forma parte fundamental nel estudiu de la ciencia de materiales.
Historia de la Fisicoquímica
La Fisicoquímica nun se constituyó como especialidá independiente de Química hasta principios del sieglu XX. Pueden tomase como puntu de partida de la nueva especialidá les feches de creación de dos de les primeres revistes qu'incorporaron esti nome al so títulu: l'alemana Zeitschrift für physikalische Chemie, dirixida por Wolfgang Ostwald y Jacobus Henricus van 't Hoff, qu'empecipió la so publicación en 1887, y l'estauxunidense Journal of Physical Chemistry A, dirixida por Wilder Dwight Bancroft dende 1896. A pesar d'ello, mientres tol sieglu XIX realizáronse notables aportaciones a dalgunos de los campos que davezu suelen axuntase como parte de la fisicoquímica, tales como la electroquímica, la termoquímica o la cinética química.
La obra d'Alessandro Volta, especialmente la pila que lleva'l so nome, foi'l puntu de partida de munchos trabayos nos que s'estudió los efeutos de la lletricidá sobre los compuestos químicos. A principios del sieglu XIX, Humphry Davy fixo pasar la corriente llétrica al traviés de sosa cáustica y potasa fundida, lo que-y dexó estudiar dos nuevos metales: el sodiu y el potasiu. El so principal discípulu y el so socesor na Royal Institution foi Michael Faraday, que siguió les investigaciones del so maestru. Nun artículu publicáu en 1834, Faraday propunxo los sos dos conocíes lleis sobre la electrólisis. La primera afirma que la cantidá de sustancia que se deposita nun electrodu ye proporcional a la cantidá de carga llétrica que traviesa'l circuitu. Na so segunda llei, Faraday afirma que la cantidá de carga llétrica que provoca'l desprendimientu d'un gramu d'hidróxenu produz el desprendimientu d'una cantidá igual al equivalente electroquímicu d'otres sustances. Los trabayos realizaos por Antoine Lavoisier y Pierre-Simon Laplace davezu considérense'l puntu de partida de la termoquímica. Diseñaron un nuevu preséu, el calorímetru, nel que podía realizar midíes sobre la cantidá de "calóricu" desprendíu mientres les reacciones químiques. Laplace y Lavoisier pensaben que'l calóricu yera unu de los elementos imponderables y que los gases yeren compuestos de calóricu y l'elementu correspondiente. Na primer metá del sieglu XIX, abandonóse la idea del calóricu y empezaron a realizase les investigaciones que dexaron l'establecimientu de les lleis de la termodinámica. L'aplicación d'estes investigaciones a los procesos químicos dexó'l surdimientu de la termoquímica, gracies a la obra d'autores como Marcelin Berthelot o Henry Le Châtelier.
Unu de los primeros trabayos dedicaos al estudiu de la cinética química foi'l realizáu por Ludwig Ferdinand Wilhelmy sobre la velocidá de cambéu de configuración de determinaos azucres en presencia d'un ácidu. A mediaos del sieglu XIX, Wilhelmy llegó a la conclusión de que la velocidá del cambéu yera proporcional a la concentración del azucre y del ácidu y que tamién variaba cola temperatura. La collaboración ente un químicu, George Vernon Harcourt, y un matemáticu, William Esson, dexó la introducción d'ecuaciones diferenciales nel estudiu de la cinética química. Esson foi'l introductor de los conceutos de reacciones de "primer orde", que la so velocidá ye proporcional a la concentración d'un solu reactivu, y de reacciones de "segundu orde", nes cualos la velocidá ye proporcional al productu de dos concentraciones. Nos últimos años del sieglu XIX, los trabayos de Jacobus Henricus van't Hoff tuvieron una gran influencia n'este y otros campos de la química. Ente les sos aportaciones, alcuéntrase la introducción del métodu diferencial pal estudiu de la velocidá de les reacciones químiques y la so famosa ecuación que dexa rellacionar la velocidá y la temperatura de la reacción.
El desenvolvimientu de la mecánica cuántica y la so aplicación al estudiu de los fenómenos químicos foi unu de los cambeos más notables que se producieron na química del sieglu XX. Ente los científicos que más aportaciones realizaron nesti sentíu alcuéntrase Linus Pauling, autor de llibros tan significativos como'l so Introduction to Quantum Mechanics, With Applications to Chemistry (1935) o The Nature of the Chemical Bond and the Structure of Molecules and Crystals (1939). Ente otres munches aportaciones, Linus Pauling foi'l introductor del modernu conceutu d'electronegatividá. Nota:sé que puedo tener problemes al faer esto, pero pa los usuarios qu'algamen a lleelo,nun confíen nesta páxina, meyor usen los links que siempres dexen embaxo y si dalgunu d'ellos tien el símbolu de pdf,ye bien encamentáu entrar ellí,busquen páxines fayadices y confiables como los pdf y les páxines de les universidaes.
Wellington Luís de Sousa
Wellington Luís de Sousa ye un futbolista brasilanu.
Llista d'asteroides/63301–63400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Xeografía d'Eslovenia
Eslovenia (nome llocal, Republika Slovenija) ye un pequeñu estáu de 20.273 km² que s'atopa ente Italia, Austria, Hungría y Croacia. Tien una llinia de mariña bien curtia, nel Mar Adriáticu.
Rexones
Los xeógrafos Anton Melik (1935-1936) y Svetozar Ilešič (1968) fueron los primeres en rexonalizar Eslovenia. Una rexonalización posterior, obra d'Iván Gams, estrema a Eslovenia nes siguientes macrorrexones:
Les rexones tradicionales de Eslovenia básense nes anteriores divisiones de Eslovenia en tres tierres de los Habsburgu: Carniola, Carintia, Estiria y el Mariña) y los sos partes. thumb|left|250px|Eslovenia estrémase tradicionalmente n'ocho rexones. Les últimes dos considérense de normal de manera conxunta como la rexón Mariniega (Primorska). La Carniola Blanca (Bela krajina), n'otru sentíu parte de la Carniola Inferior, ye considerada de normal como una rexón separada, como ye'l valle central del Save (Zasavje), que ye per otru llau una parte de Carniola Cimera ya Inferior y Estiria. La Mariña Eslovena nun tien islles naturales, pero entámase crear una artificial.
Según una rexonalización xeográficu-natural más recién, el país consta de cuatro macrorrexones: alpina, mediterránea, dinárica y panonia. Definir a partir de carauterístiques importantes del relieve (los Alpes, la llanura panonia, los montes dináricas) y de tipos de clima (continental, alpinos, mediterraneu), anque de cutiu entemécense y asolapen.
Les macrorrexones consten de múltiples y diverses mesorrexones. El factor principal que les define ye'l relieve y la composición xeolóxica. Les mesorrexones, de la mesma, entienden numberoses microrrexones.
Relieve
Eslovenia ye un país montascosu d'altitú media elevada, na rexón alpina, colos Alpes Eslovenos (Julijske Alpe) o Alpes Xulianos, onde ta'l mayor altor del país, el monte Triglav (2.864 m). Otros cordales son los montes Karavanke, el macizu cristalín de Pohorje y, finalmente, nes zones central y meridional los pandos caliares y los poljés de karst, de Notranjsko y Dolenjsko.
Les formaciones cárstiques, estendíes dende Liubliana hasta la mariña, tán escavaes per ríos soterraños y constitúin enormes cuévanos, como les cueves de Postojna, de 19 km de llargor. thumb|250px|Monte [[Triglav nos Alpes Xulianos.]]
Clima
El clima continental ye en Eslovenia básicamente alpín. Ye un clima estremu nos pandos del este y nos montes, con iviernos bien fríos y pluviosidá abondosa (más de 1 500 mm añales). Nes zones próximes al mar ye templáu.
Mediu ambiente
Ente les esmoliciones medioambientales atópase la contaminación del Save con residuos doméstiques ya industriales; contaminación d'agües costeres con productos químicos tóxicos y metales pesaos; dañu al monte cerca de Koper vien de la contaminación atmosférica (que s'anicien en plantes metalúrxiques y químiques) y como resultancia da l'agua acedo.
Xeografía humana
Eslovenia tien 2 005 692 d'habitantes (xunetu de 2009 est.). La densidá de población ye de 98,93 habitantes per quilómetru cuadráu, concentraos sobremanera nel valle del ríu Save.
Étnicamente, son mayoritariamente eslovenos, d'orixe eslavu (83,1%), pero hai minoríes serbia (2%), croata (1,8%) y bosnios musulmanes (1,1%), según el censu de 2002. Fálase eslovenu (91,1%), pero tamién de forma bien minoritaria serbo-croata (4,5%) o italianu na zona de la península de Istria.
La capital, Liubliana (Ljubljana), cuenta con 270.828 habitantes (2008). Otres ciudaes principales son Maribor, Celje, Jesenice y Koper. Alministrativamente, hai once municipios urbanos (mestne obcine, singular - mestna obcina): Celje, Koper/Capodistria, Kranj, Liubliana, Maribor, Murska Sobota, Nova Gorica, Novo Mesto, Ptuj, Slovenj Gradec y Velenje.
Estremar en 182 conceyos (obcine, singular - obcina): Ajdovščina, Beltinci, Benedikt, Bistrica ob Sotli, Bled, Bloke, Bohinj, Borovnica, Bovec, Braslovce, Brda, Brezice, Brezovica, Cankova, Cerklje na Gorenjskem, Cerknica, Cerkno, Cerkvenjak, Crensovci, Crna na Koroskem, Crnomelj, Destrnik, Divaca, Dobje, Dobrepolje, Dobrna, Dobrova-Horjul-Polhov Gradec, Dobrovnik-Dobronak, Dolenjske Toplice, Dol pri Ljubljani, Domzale, Dornava, Dravograd, Duplek, Gorenja Vas-Poljane, Gorisnica, Gornja Radgona, Gornji Grad, Gornji Petrovci, Grad, Grosuplje, Hajdina, Foze-Slivnica, Hodos-Hodos, Horjul, Hrastnik, Hrpelje-Kozina, Idrija, Ig, Ilirska Bistrica, Ivancna Gorica, Izola-Isola, Jesenice, Jezersko, Jursinci, Kamnik, Kanal, Kidricevo, Kobarid, Kobilje, Kocevje, Komen, Komenda, Kostel, Kozje, Kranjska Gora, Krizevci, Krsko, Kungota, Kuzma, Lasko, Lenart, Lendava-Lendva, Litija, Ljubno, Ljutomer, Logatec, Loska Dolina, Loski Potok, Lovrenc na Pohorju, Lluz, Lukovica, Majsperk, Markovci, Medvode, Menges, Metlika, Mezica, Miklavz na Dravskem Polju, Miren-Kostanjevica, Mirna Pec, Mislinja, Moravce, Moravske Toplice, Mozirje, Muta, Naklo, Nazarje, Odranci, Oplotnica, Ormoz, Osilnica, Pesnica, Piran-Pirano, Pivka, Podcetrtek, Podlehnik, Podvelka, Polzela, Postojna, Prebold, Preddvor, Prevalje, Puconci, Race-Fram, Radece, Radenci, Radlje ob Dravi, Radovljica, Ravne na Koroskem, Razkrizje, Ribnica, Ribnica na Pohorju, Rogasovci, Rogaska Slatina, Rogatec, Ruse, Salovci, Selnica ob Dravi, Semic, Sempeter-Vrtojba, Sencur, Sentilj, Sentjernej, Sentjur pri Celju, Sevnica, Sezana, Skocjan, Skofja Loka, Skofljica, Slovenska Bistrica, Slovenske Konjice, Smarje pri Jelsah, Smartno ob Paki, Smartno pri Litiji, Sodrazica, Solcava, Sostanj, Starse, Store, Sveta Ana, Sveti Andraz v Slovenskih Goricah, Sveti Jurij, * Tabor, Tisina, Tolmin, Trbovlje, Trebnje, Trnovska Vas, Trzic, Trzin, Turnisce, Velika Polana, Velike Lasce, Verzej, Videm, Vipava, Vitanje, Vodice, Vojnik, Vransko, Vrhnika, Vuzenica, Zagorje ob Savi, Zalec, Zavrc, Zelezniki, Zetale, Ziri, Zirovnica, Zuzemberk y Zrece.
Xeografía económica
Ente los recursos naturales d'Eslovenia atópense: carbón de lignitu (cuenca de Trbovlje), plomu (en Mezica), cinc, piedra de construcción, enerxía hidroeléctrica (nes cuenques del Drave y Save) y montes que dexen esplotación forestal. L'usu de la tierra dedicar de la siguiente manera: tierra arable 8,53%, colleches permanentes 1,43% y otros 90,04% (2005). La tierra de regadío ye 30 quilómetros cuadraos (2003).
Eslovenia tener por un modelu d'ésitu económicu y estabilidá na rexón balcánica. Tien el productu interior brutu per cápita más altu d'Europa central, de 28.000 dólares (2009 est.). La mayor parte del PIB provién del sector servicios, 67,2% (2009 est.), de la industria llógrase'l 30,5% y l'agricultura apurre namái'l 2,3%. Tocantes a la dedicación de la población activa (2007) ye: 2,5% a l'agricultura, 36% a la industria y 61,5% al sector servicios.
L'agricultura, especialmente desenvuelta nes cuenques del Drave y Save, produz pataques, lúpulu, maíz, trigu, vide y remolacha azucrera. La ganadería, pocu numberosa, dase sobremanera nel Karst: ganáu vacuno, oveyes y aves de corrolada.
La industria dedicar a la metalurxa ferrosa y productos d'aluminiu, fusión de plomu y cinc (siderurxa y metalurxa en Jesenice y Maribor); electrónica (incluyendo la electrónica militar), camiones, automóviles, equipamientu llétricu, productos de la madera, testil (en Celje y Kranj), química y maquinaria.
Eslovenia tien escelentes infraestructures, un trabayadores bien formaos y un allugamientu estratéxicu ente los Balcanes y Europa occidental.
Fonters-du-Razès
Fonters-du-Razès ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Neus Arqués
Neus Arqués Salvador ye una escritora y analista especializada en Xestión de la visibilidá. Investiga n'especial la visibilidá de les muyeres y de los escritores.
Ye autora d'ensayos, manuales y noveles, ente ellos Vive 50, Y tú ¿Qué marca eres? y Marketing para escritores.
Ye conferenciante y profesora de Comunicación y Marca personal en Escola de Llibreria (Universidá de Barcelona – Gremi de Llibreters), Barcelona School of Management y Universidá Rovira i Virgili. Ta considerada una de les 35 españoles más influyentes n'Internet.
Los sos primeros trabayos fueron como traductora (dirigó l'equipu de traductores del Dossier de candidatura de los Xuegos Olímpicos de Barcelona 1992) ya intérprete. Desenvolvió la so trayeutoria institucional na Universidá Autónoma de Barcelona, el Ministeriu d'Asuntos Esteriores d'España y la Cámara de Comerciu de Barcelona. Tamién foi observadora internacional pa la OSCE en Bosnia-Herzegovina. Nel añu 2000 fundó la so propia axencia de comunicación, na que desenvolvió campañes competitives pa los sos veceros.
Westerlund 1-26
Westerlund 1-26 (tamién conocida como Westerlund 1 BKS A o Westerlund 1 BKS AS, dacuando embrivida como W26 y W1-26; abreviatura estándar Wd 1-26) ye una estrella hiperxigante colorada que s'atopa dientro del cúmulu estelar Westerlund 1. Ye una de les estrelles más grandes conocíes, una hiperxigante colorada. Tien aproximao unos 1530 radios solares (inclusive se cree que podría tener un cálculu mayor, bien cimeru a UY Scuti, llegando a tener 2544 radios solares, d'alcuerdu a peracabar estimaciones). Afayóse pol astrónomu Bengt Westerlund en 1961.
thumb|200px|derecha|El cúmulu d'estrelles estelar [[Westerlund 1 a lluz visible.]] thumb|200px|derecha|Imaxe en colores falsos de Westerlund 1. Dende'l so descubrimientu, Westerlund 1-26 foi conocida como una poderosa fonte d'ondes de radio. Les sos propiedaes físiques nun se conocen bien, por cuenta de la distancia interestelar ente la Tierra y el cúmulu. La so fuerte emisión de radiu conduz a distintes estimaciones del so tamañu. Pero estimaciones precises dan un radiu dientro ente los 1500 radios solares. Sicasí, cuando se tomó esti tipu d'escala, los primeros cálculos tomáron-y un radiu averáu de 2500 radios solares.
Westerlund 1-26 clasifícase como hiperxigante lluminosa, ocupando la esquina cimera derecha del diagrama Hertzsprung-Russell. Con una temperatura na so superficie aproximao d'unos 3000 K, ye una hiperxigante relativamente nueva, emitiendo principalmente enerxía infrarroxa del espectru. Tamién amuesa una enorme perda de masa de material considerable, lo que suxure que puede evolucionar nuna estrella Wolf-Rayet.
Westerlund 1-26 viose como una estrella que camuda'l so tipu d'espectru mientres dellos periodos, pero nun se vio camudar la so lluminosidá, a diferencia d'otres estrelles. Una posibilidá ye que la desapaición del polvu namái pasa por un llonxitú d'onda en particular nel espectru, lo que dexa que namái'l color que ye visible sía visible por periodos ente que dichu rellumu sume cuando queda esta queda bloquiáu. Pero si nun camuda la so lluminosidá, va ser la primera estrella variable afayada del so tipu.
Referencies
Clark, J. S.; Ritchie, B. W.; Negueruela, I.; Crowther, P. A.; Damineli, A.; Jablonski, F. J.; Langer, N. (2011). "A VLT/FLAMES survey for massive binaries in Westerlund 1". Astronomy & Astrophysics 531:
1837
1837 (MDCCCXXXVII) foi un añu común entamáu en domingu del calendariu gregorianu, y un añu común entamáu en vienres del calendariu xulianu. Al entamu d'esti añu el calendariu gregorianu diba 12 díes per delantre del xulianu, que siguió siendo utilizáu en dellos llugares como oficial hasta 1923.
Abreviatures
° : fecha de nacencia
Fontiers-Cabardès
Fontiers-Cabardès ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Takuya Muraoka
Takuya Muraoka (村岡 拓哉, ) ye un futbolista xaponés.
Shota Tamura
Shota Tamura (田村 翔太, ) ye un futbolista xaponés.
Saint-Just-près-Brioude
Saint-Just-près-Brioude ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Támara de Campos
Támara de Campos ye un conceyu y una llocalidá d'España asitiada na zona central de la provincia de Palencia, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Atópase na contorna natural de Tierra de Campos y forma parte, coles mesmes, del partíu xudicial de Palencia.
Los sos oríxenes remontar a la repoblación efectuada na zona mientres el sieglu X tres les meyores feches en Sahagún, Carrión y Astudillo. Dichu orixe podría tar rellacionáu cola fundación del monesteriu de San Miguel, yá mentáu en 960. Darréu foi, xunto con otros ocho poblaciones, una de les llamaes Nueve Villes de Campos, que compartíen términos comunes pero gociaben d'ordenances propies y cuntaben con un gobiernu federáu que s'axuntaba una vegada al añu n'asamblea en Támara.
A finales del sieglu XII o nel XIII la Orde de San Xuan de Xerusalén fundó un hospital de pelegrinos, qu'influyó na prosperidá de la villa al trate beneficiada pol pasu cercanu del Camín de Santiago. Los vecinos de la mesma escoyeron voluntariamente ser vasallos de la Orde y como tal apaez entá nel Magüetu de les Behetrías, a mediaos del sieglu XIV, magar los censos publicaos nos siguientes sieglos yá apaez citada como llugar de realengu. Finalmente, tres la cayida del Antiguu Réxime quedó constituyida en conceyu constitucional.
La villa, nel so conxuntu, tien la declaración de Bien d'Interés Cultural, na categoría de Conxuntu Históricu Artísticu, y ente'l so patrimoniu destaca especialmente la ilesia de San Hipólito el Real (tamién declarada BIC), l'Hospital de San Xuan de Xerusalén y el monesteriu de San Miguel, amás de delles cases nobles y los restos de la muralla medieval. Ye'l llugar de nacencia de Sinesio Delgado, fundador de la Sociedá Xeneral d'Autores y Editores (SGAE).
Toponimia
El topónimo de la villa podría derivar del raigañu indoeuropea temH- «escuru» o temH-ye «escuridá»; esti raigañu pasaría al celta y les sos derivaciones, espresando la idea de "color escuru", tonu que caracteriza a l'agua de los acuíferos, abondosos na zona. Otra teoría, defendida por Moralejo Laso y Menéndez Pidal, indica que la pallabra «Támara», d'orixe prerromanu, significaría cabanu, payar o mayada, cola cual taría rellacionada darréu'l términu castellanu antiguu «támara», que faía referencia a lleña menudo, réfugu de tueros o de lleña grueso. El so predicáu alude a Tierra de Campos, la contorna na que s'alluga.
Orografía
El conceyu atopar al nordeste de la zona central de la conca del Duero, en concretu nel estremu este de Tierra de Campos, carauterizada por un relieve d'escasa rimada, interfluvios nidies y valles fluviales de fondu planu, en contraposición a los pandoriales caliares colos que llinda na so parte sur. La so altitú media bazcuya ente los aproximao 880 msnm, la zona más alta asitiada nel pandorial al sur del conceyu —na redolada del vértiz xeodésicu de San Miguel (886 msnm) — y los 760 msnm, la zona más baxa, nel estremu noroccidental del territoriu municipal. A nivel xeneral, Támara de Campos forma parte de la conca del Duero, depresión d'orixe terciariu colmatada por materiales continentales que darréu fueron erosionados y recubiertos por sedimentu cuaternarios.