cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ríu Missouri
Navegación
thumb|right|Pintura del barcu de vapor Yellowstone, unu de los primeros barcos comerciales qu'operaron nel ríu, alredor de 1833. Les corrientes peligroses del ríu provocaron que'l barcu llancara nun bancu de sable nesta ilustración. thumb|Una barcaza viaxando al norte nel Missouri en Highway 364 en Saint Charles (Missouri). Los viaxes n'embarcaciones pol Missouri empezaron coles canoes de marcu de madera y los bull boats de los nativos americanos, que fueron utilizaes mientres miles d'años antes de la introducción de les grandes embarcaciones nel ríu na colonización de les Grandes Llanures. El primer barcu de vapor nel Missouri foi'l Independence, qu'empezó a viaxar ente Saint Louis y Keytesville (Missouri) alredor de 1819. Na década de 1830, taben funcionando regularmente buques pal gran corréu y cargues ente les ciudaes de Kansas City y Saint Louis, y munchos viaxaron entá más lloñe ríu arriba. Un puñáu, como'l Western Engineer y el Yellowstone, fueron capaces de remontar el Missouri hasta l'este de Montana.
Mientres el sieglu XIX, na dómina del comerciu de pieles, los barcos de vapor y barcos de quilla empezaron a percorrer casi toa'l llargor del Missouri dende los escarpes en Montana de los Breaks Missouri hasta la boca, llevando pieles de castor y de bisonte escontra y dende les árees que los tramperos frecuentaben. Esto dio llugar al desenvolvimientu del embarcación mackinaw del ríu Missouri, que s'especializó nel tresporte de les pieles. Yá que estes embarcaciones solo podíen viaxar ríu abajo, yeren desmantelaes y vendíes pa madera a la so llegada a Saint Louis.
El tresporte fluvial aumentó na década de 1850 colos múltiple tresporte en barques artesanales de los pioneros, emigrantes y mineros; munchos d'estos viaxes yeren dende Saint Louis o Independence hasta cerca de Omaha. Ellí, la mayoría d'eses persones partíen per tierra a lo llargo del llargu pero pocu fondu y navegable ríu Platte, que foi descritu polos pioneros como de «una milla d'anchu y una pulgada de fondura» y «el más magníficu ya inútil de los ríos». Los vapores algamaron el so puntu máximu en 1858, cuando operaben a tiempu completu nel Missouri más de 130 barcos, y munches embarcaciones más pequeñes. Munches de les primeres embarcaciones fueron construyíes nel ríu Ohio, antes de ser tresferíes al Missouri. Prefiriéronse los barcos de vapor de paletes a los grandes barcos a vapor que fueron más utilizaos nel Mississippi y el Ohio, por cuenta de que teníen mayor capacidá de maniobra.
L'ésitu de la industria, sicasí, nun garantizaba la seguridá. Nes primeres décades primero que'l caudal del ríu fora controláu, les sos crecíes y cayíes y les enormes cantidaes de sedimentos, que impidían una visión clara del fondu, destruyeron unes 300 embarcaciones. Por cuenta de los peligros de la navegación pel ríu Missouri, la vida útil media de les naves yera curtia, solo unos cuatro años. El desenvolvimientu del Ferrocarril transcontinental y del Northern Pacific marcaron el principiu del fin del comerciu en barcos de vapor nel Missouri. Superáu polos trenes, el númberu de barcos menguó amodo, hasta que nun quedó casi nengunu na década de 1890. El tresporte de productos agrícoles y mineros por barcaces, sicasí, esperimentó una renacencia a principios del sieglu XX.
Pasaxe hasta Siux City
thumb|right|La [[presa Gavins Point, en Yankton (Dakota del Sur), ye la torga a más altitú pa la navegación dende la boca nel Missouri güei.]] thumb|200px|El ríu Missouri cerca de [[New Haven (Missouri)|New Haven (Missouri), mirando agües enriba. Nótese la presa d'escollera que sobresal nel ríu dende la esquierda pa dirixir el so caudal nuna canal más estrecha]] thumb|200px|El Missouri en Siux City, IA, cerca del tramu navegable más altu del ríu güei.
Dende empiezos del sieglu XX, el ríu Missouri foi acondicionáu llargamente pa dexar el tresporte fluvial y casi el 32% del ríu flúi operaben a tiempu completu nel Missouri al traviés de canales endrechaes artificialmente. En 1912, el USACE taba autorizáu pa caltener el Missouri con una fondura de (seis pies) dende'l Puertu de Kansas City a la boca, a una distancia de. Esto llogróse construyendo diques y preses nala pa dirixir el fluxu del ríu nuna canal recto y estrecho pa evitar la sedimentación. En 1925, el USACE empezó un proyeutu p'ampliar la canal de navegación del ríu hasta les (200 pies); dos años más tarde, empezó'l dragáu d'una canal d'agües fondes dende Kansas City hasta Siux City. Estos cambeos amenorgaron el llargor del ríu dende unes a finales del sieglu XIX hasta los actuales. La construcción de preses nel Missouri nel marcu del Plan Pick-Sloan na metá del sieglu XX foi'l pasu final na ayuda al navegación. Los grandes banzaos del Mainstem System ayudaron a apurrir un caudal confiable pa caltener la canal de navegación mientres tol añu, y fueron capaces de detener la mayoría de crecíes añales del ríu. Sicasí, los ciclos de crecíes y baxes del Missouri —en particular la enllargada seca de principios del sieglu XXI na cuenca del Missouri y los hinchentes históricos de 1993 y 2011 — son difíciles de controlar inclusive pa los grandes banzaos del Mainstem System.
En 1945, el USACE empezó'l Proyeutu de navegación y Estabilización de Riberes del Río Missouri» (Missouri River Bank Stabilization and Navigation Project), lo qu'aumentaría de forma permanente la canal de navegación del ríu hasta un anchor de (300 pies) y una fondura de  (nueve pies). Mientres estos trabayos que siguen hasta los nuesos díes, les de la canal de navegación dende Siux City hasta Saint Louis fueron controlaos por aciu la construcción de diques de roca pa dirixir el fluxu del ríu y sacando sedimentos, sellando y cortando meandros y canales llaterales y dragando el llechu del ríu. Sicasí, el Missouri aguantó de cutiu los esfuercios de la USACE pa controlar la so fondura. En 2006, dellos barcos de la Guardia Costera de los EE.XX. llancaron nel Missouri por cuenta de que la canal de navegación había quedáu severamente enarenado. El USACE foi culpáu por nun caltener na canal la fondura mínima.
En 1929, la Comisión de Navegación del Río Missouri (Missouri River Navigation Commission) envaloró que la cantidá total de les mercancíes expedíes pel ríu añalmente sería d'unes 15 millones de tonelaes (13,6 millones de tonelaes métriques), apurriendo un ampliu consensu pa la creación d'una canal de navegación. Sicasí, el tráficu fluvial dende entós foi enforma menor de lo esperao, y les unviaes de materies primes, incluyendo productos, artículos manufacturados, madera y aceite, fueron de media solo 683.000 tonelaes (616.000 tonelaes) per añu dende 1994 hasta 2006.
Por tonelaxe de material tresportáu, l'estáu de Missouri ye con muncho el mayor consumidor, yá que representa'l 83% del tráficu del ríu, ente que Kansas tien el 12%, Nebraska el 3% y Iowa el 2%. Casi tol tráficu de barcaces embarca arena y grava dragaos de les nel baxu Missouri; la parte restante de la canal de navegación agora ve pocu o nengún usu de los buques comerciales.
Cayente del tráficu
El tonelaxe de mercancíes unviaes por barcaces nel ríu Missouri vio un amenorgamientu importante de la década de 1960 hasta l'actualidá. Na década de 1960, el USACE predixo un aumentu de pal 2000, pero sicasí asocedió lo contrario. La cantidá de bienes cayó dende en 1977 a solo  en 2000. Unu de los mayores descensos producióse nos productos agrícoles, especialmente del trigu. Parte de la razón ye que les tierres de regadío a lo llargo del Missouri solu fueron desenvueltes nuna fraición del so potencial. En 2006, les barcaces nel Missouri tresportaron solo de productos que ye igual a la cantidá de tráficu de mercancíes al día nel Mississippi.
Les condiciones de seca nel sieglu XXI y la competencia d'otros medios de tresporte —principalmente'l ferrocarril— son la razón principal del amenorgamientu del tráficu fluvial nel Missouri. El fracasu del USACE pa caltener constantemente la canal de navegación tamién atrabancó la industria. Na actualidá tán realizándose esfuercios pa reactivar la industria del tresporte fluvial nel Missouri, por cuenta de la eficiencia y baratura pa tresportar productos agrícoles, y a la saturación nes rutes de tresporte alternatives. Tán considerándose soluciones como l'ampliación de la canal de navegación y la lliberación de más enagua de los banzaos mientres el picu de la temporada de navegación. Les condiciones de seca sufiertes en 2010, na que unoas embarcar nel Missouri, representa'l primer aumentu significativu nes unviaes dende l'añu 2000. Sicasí, los hinchentes en 2011 cerraron un récor del tráficu de barcos nel ríu.
Historia natural
thumb|right|240px|[[Ecorrexón|Ecorrexones d'agua duce de la cuenca del Missouri]]
El Fondu Mundial pa la Naturaleza estrema la cuenca del Missouri en trés ecorrexones d'agua duce: l'Altu Missouri (o Missouri Cimeru, Upper Missour), So Missouri (Lower Missouri) y la Pradería Central (Central Prairie). L'Altu Missouri, que más o menos toma l'área dientro de Montana, Wyoming, el sur de Alberta y Saskatchewan, y Dakota del Norte, compónse principalmente de pacionales semiáridos d'arbustu estepario con escasa biodiversidá por causa de les glaciaciones de la Edá de Xelu. Nun hai especies reinales conocíes dientro de la rexón. Sacante les cabeceres nes Predreses, hai poca precipitación nesta parte de la cuenca. La ecorrexón Mediu Missouri, que s'estiende al traviés de Colorado, el suroeste de Minnesota, el norte de Kansas, Nebraska y partes de Wyoming y Iowa, tien mayor precipitación y caracterízase polos montes templaos y pacionales. La vida vexetal ye más diversa nel Mediu Missouri, que ye tamién el llar d'aproximao'l doble d'especies animales. A lo último, la ecorexón de la pradería Central atopar na parte inferior del Missouri, toma la totalidá o partes de Missouri, Kansas, Oklahoma y Arkansas. A pesar de les grandes fluctuaciones estacionales de temperatura, esta rexón tien la mayor diversidá de plantes y animales de los trés. Trece especies de cámbaros de ríu son reinales del Missouri Inferior.
Impautu humanu
thumb|El Missouri al traviés de [[Great Falls (Montana)|Great Falls]] thumb|Los campos agrícoles apoderen la mayor parte de l'antigua llanura d'hinchente, incluyendo esta área alredor de la confluencia del Missouri col [[ríu Nishnabotna, nel oeste de Missouri.]]
Dende'l principiu del comerciu fluvial y del desenvolvimientu industrial na década de 1800, el Missouri foi gravemente contamináu y la calidá de les sos agües foi degradada pola actividá humana. La mayor parte del hábitat de les llanures d'hinchente del ríu sumió, reemplazáu per tierres agrícoles de regadío. El desenvolvimientu de la planicie d'hinchente dio llugar a crecientes cantidaes de persones ya infraestructures dientro de les árees con altu riesgu d'hinchente. Construyéronse diques a lo llargo de más d'un terciu del ríu col fin de caltener les crecíes dientro del calce, pero de resultes, la corriente ye más rápida col consiguiente aumentu de los caudales máximos nes zones baxes. La escorrentía de fertilizantes, que provoca elevaos niveles de nitróxenu y otros nutrientes, ye un problema importante a lo llargo del Missouri, especialmente nos estaos de Iowa y Missouri. Esta forma de contaminación tamién afecta en gran midida a los ríos del Altu Mississippi, Illinois y Ohio. Los baxos niveles d'osíxenu nos ríos y na gran zona muerta del golfu de Méxicu, a la fin del delta del Mississippi, ye la resultancia de les altes concentraciones de nutrientes nel Missouri y otros afluentes del Mississippi.
La canalización del baxu Missouri fixo que'l ríu sía más estrechu, más fondu y menos accesible a la flora y fauna de ribera. Numberosos banzaos y proyeutos de estabilización de riberes construyéronse pa facilitar la conversión de d'llanura d'hinchente del ríu Missouri en tierres agrícoles. El control del calce amenorgó considerablemente'l volume de sedimentos tresportaos agües embaxo pel ríu y eso esanició hábitats críticos de pexes, aves y anfibios. A principios del sieglu XXI, l'amenorgamientu de les poblaciones d'especies natives impulsó al Serviciu de Pesca y Vida Montesa de los Estaos Xuníos (U.S. Fish and Wildlife Service, o USACE) a emitir una opinión biolóxica encamentando la restauración de los hábitats fluviales de les especies federales d'aves y peces en peligru d'estinción.
El USACE empezó a trabayar nos proyeutos de restauración de los ecosistemes de la parte baxa del Missouri a principios del sieglu XXI. Por cuenta de el baxu usu de la canal de navegación nel Missouri inferior caltenida pol USACE, agora considérase facederu esaniciar delles de les preses, diques y represas que constriñen el fluxu del ríu, lo que-y dexará restaurar la forma natural les sos riberes. En 2001, había d'llanura d'hinchente riberanu sometíos a una restauración activa.
Los proyeutos de restauración volvieron a removilizar dalgunos de los sedimentos qu'habíen quedáu atrapaos detrás de les estructures de estabilización riberana, lo que provocó esmoliciones alrodiu de los nutrientes exacerbados y de la contaminación de sedimentos a nivel llocal y agües embaxo nel norte del golfu de Méxicu. Un informe del Conseyu Nacional d'Investigación (United States National Research Council) de 2010 evaluó'l papel de los sedimentos nel Missouri, sopesando les estratexes de restauración de los hábitats actuales y delles formes alternatives pa remanar tales sedimentos. L'informe atopó necesariu entender meyor los procesos de sedimentación nel Missouri, incluyendo la creación d'un "presupuestu de sedimentos" —una contabilidá de tresporte de sedimentos, erosión y volúmenes de deposición en toa'l llargor del ríu— qu'apurriría una base pa los proyeutos de meyora de los estándares calidable de l'agua y pa protexer les especies en peligru d'estinción.
Turismu y usu recreativu
thumb|rightPart of the [[Missouri National Recreational River, a 98 mi preserved stretch of the Missouri on the border of South Dakota and Nebraska]]
Con más de d'agües abiertes, los seis banzaos del sistema principal del Missouri apurren dalgunes de les principales árees recreatives dientro de la cuenca. Les visites amontóse dende los 10 millones de visitantes-hora na década de 1960 a los más de 60 millones de visitantes-hora en 1990. El desenvolvimientu de los servicios pa los visitantes foi aguiyáu pola Llei de Proyeutu de Recreación d'Agües Federales de 1965 (Federal Water Project Recreation Act ), que riquió que'l USACE construyera y caltuviera les ramples pa botes, campamentos y otres instalaciones públiques a lo llargo de los principales banzaos. Envalórase que l'usu recreativu de los banzaos del ríu Missouri contribúin con $ 85-100 millones a la economía rexonal cada añu.
El Senderu Históricu Nacional Lewis y Clark, d'unes de llargor, sigue casi tol Missouri dende la so desaguada hasta'l so orixe, siguiendo parte de la ruta de la espedición de Lewis y Clark. Estendiéndose dende Wood River (Illinois), nel este, hasta Astoria (Oregón), nel oeste, tamién sigue tramos de los ríos Mississippi y Columbia. El senderu, qu'escurre al traviés d'once estaos, ye xestionáu por delles axencies federales y estatales, pasa por unos 100 sitios históricos, llugares arqueolóxicos en particular como'l Knife River Indian Villages National Historic Site.
Delles partes del propiu ríu fueron designaes pal so usu recreativu o preservacional. El Recreativu Nacional Ríu Missouri (Missouri National Recreational River) consiste en porciones de la Missouri ríu abajo de les preses de Fort Randall y Gavins Point con un total de. Estos tramos presenten islles, meandros, bancos de sable, roques submarines, riffles, snags (árboles muertos), y otros accidentes antes comunes na parte baxa del ríu qu'agora sumieron so los banzaos o fueron destruyíos pola canalización. Cuarenta y cinco naufraxos de barcos de vapor atópense esvalixaos a lo llargo d'estos tramos del ríu.
Agües embaxo de Great Falls (Montana), unes del cursu del ríu escurren al traviés d'una serie de cañones y tierres baxes conocíu como'l Missouri Breaks. Esta parte del ríu, designada como National Wild and Scenic River en 1976, flúi dientro del monumentu nacional Upper Missouri Breaks (Upper Missouri Breaks National Monument), una área de de calten qu'entiende cantiles, fondos ribayos, grebes llanures, tierres baldías, sitios arqueolóxicos y rabiones d'agües blanques n'el mesmu Missouri. Caltener inclúi una amplia variedá de vida vexetal y animal; les actividaes d'ociu y esparcimientu inclúin canotaje, rafting, senderismo y l'observación de vida montesa.
Nel centru norte de Montana, unes a lo llargo de más de  del ríu Missouri, centraos alredor del llagu Fort Peck, entienden el abellugu de vida selvaxe Charles M. Russell (Charles M. Russell National Wildlife Refuge). L'abellugu de vida montesa consiste nun ecosistema nativu del norte de les Grandes Llanures que nun foi afeutáu pol desenvolvimientu humanu, sacante la construcción de la presa de Fort Peck. Anque hai pocos senderos designaos, la reserva ta abierta pa faer senderismo y acampada.
Dellos parques nacionales de los Estaos Xuníos, como'l parque nacional de los Glaciares, parque nacional de los Montes Rocosos, el parque nacional de Yellowstone y el parque nacional Badlands tán na cuenca del Missouri. Tramos d'otros ríos de la cuenca acutar pa la preservación y l'usu recreativu, sobremanera el Niobrara National Scenic River, que ye un tramu protexíu de del ríu Niobrara, unu de los afluentes más llargos del Missouri. El Missouri flúi al traviés, o más allá, de dellos monumentos históricos nacionales, como'l Three Forks of the Missouri, Fort Benton, Montana, Big Hidatsa Village Site, Fort Atkinson, Nebraska y Arrow Rock Historic District.
Afluentes
El ríu Missouri tien bien de afluentes, siendo los más importantes los que recueye la tabla siguiente. Los afluentes ordenar xeográficamente, siguiendo'l ríu dende la so nacencia hasta la desaguada.
María II de Portugal
María II de Portugal, reina de Portugal, moteyada la Educadora. Nacida en Brasil, foi la única americana xefe d'estáu d'unu européu, anque Brasil en 1819 formaba parte de Portugal. Foi fía de Pedro I de Brasil y IV de Portugal, y de la so primer esposa, l'archiduquesa María Leopoldina d'Habsburgu-Lorena. Foi la segunda y última muyer que xubió al tronu de Portugal.
Ascensión al tronu
thumb|María II, 1829 En marzu de 1826 morrió'l rei Xuan VI, lo que dio llugar a una crisis de socesión nel país. El so herederu, Pedro, proclamárase emperador de Brasil en 1822. Juan tenía otru fíu Miguel, que taba exiliáu n'Austria dempués de liderar una serie de llevantamientos contra'l so padre y el réxime lliberal.
El rei designó a la so fía preferida, Isabel María, rexente hasta que la so "herederu lexítimu tornara al país". Pero enxamás especificó quien yera esi herederu, si yera Pedro, l'emperador, o Miguel, el príncipe nel exiliu.
Alvertíu de que los siguidores del so hermanu taba llistos p'asitiar a Miguel nel tronu, l'emperador de Brasil abdicó'l tronu portugués en favor de la so fía mayor, María de la Gloria, que namái tenía siete años d'edá, cola condición de que se casara col so tíu Miguel y de qu'ésti aceptara la Constitución Lliberal y exerciera la rexencia hasta que la so sobrina algamara la mayoría d'edá.
Miguel asemeyó qu'aceptaba la propuesta, pero al llegar a Portugal, derrocó a María y proclamóse a sí mesmu rei'l 28 de xunu de 1828, aboliendo la constitución lliberal. Mientres el reináu del so maríu, María percorrió diverses cortes europees, incluyendo la del so güelu en Viena, según Londres y París. El 15 de marzu de 1829, el so padre l'emperador de Brasil designó un Conseyu de rexencia de trés persones presidíu pol duque de Palmela, pa encargase del gobiernu constitucional de Portugal nel so apartaz de les islles Azores.
Pedro abdicó'l tronu brasilanu en 1831 en favor del so fíu Pedro de Alcántara pa tratar de que la so fía María recuperara'l tronu portugués. Asumió la rexencia pa la so fía'l 3 de marzu de 1832. Y dende la so base nes Azores atacó a Miguel, obligándo-y a abdicar en 1834. María II retomó la corona y consiguió l'anulación del matrimoniu col so tíu.
Reináu
El 26 de xineru de 1835, con 15 años d'edá, casóse con Augusto de Beauharnais, duque de Leuchtenberg, hermanu de la so madrasca la emperatriz Amelia, fíu d'Eugène de Beauharnais y nietu de la Emperatriz Josefina. Don Augusto morrió'l 28 de marzu d'esi mesmu añu, dos meses dempués de la boda.
El 1 de xineru de 1836, con 16 años d'edá, María casóse col príncipe Fernando de Saxonia-Coburgu-Gotha, que gobernó como rei consorte. Recibió'l títulu, acordies cola tradición portuguesa, al nacer el so primer fíu, l'herederu.
Mientres el so reináu, María II hubo de faer frente a una insurrección el 16 de mayu de 1846, que foi encalorada poles tropes realistes el 22 de febreru de 1847. Tamién dictó una acta p'asegurar la salú pública y evitar que s'espandiera'l roxura pel país. Amás, sofitó polítiques que fomentaben l'aumentu del nivel educativu de la población.
Tres diversos embaranzos y partos, los médicos informaron a María II del peligru que suponía pa la so salú dar a lluz a un fíu per añu. María nun fixo casu de les alvertencies y morrió al dar a lluz al príncipe Eugenio en 1853.
Matrimoniu y descendencia
El 26 de xineru de 1835, casóse con Augusto de Beauharnais, duque de Leuchtenberg, ensin descendencia.
El 1 de xineru de 1836, María casóse col príncipe Fernando de Saxonia-Coburgu-Gotha, con quien tuvo 11 fíos:
Ancestros
Ancestros de María II de Portugal
Llista d'asteroides/54101–54200
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Mascota de los Xuegos Olímpicos
Les mascotes de los Xuegos Olímpicos o Mascotes Olímpiques son unu de los principales símbolos de cada unu de los eventos olímpicos. Les mascotes son, usualmente, animales o figures antropomórficas representatives de la zona de realización de los Xuegos o del eventu en sí. Na actualidá, les mascotes son elementos de gran importancia pa los diversos productos llicenciaos que se xeneren en redol a los Xuegos.
Les mascotes empezaron a ser utilizaos a partir de los Xuegos Olímpicos d'iviernu de Grenoble 1968, y nos Xuegos de Branu, dende Múnich 1972. Primeramente, nos Xuegos Olímpicos de Méxicu 1968 foi utilizada la imaxe d'un xaguar coloráu pa identificar l'eventu anque'l so usu foi bastante menor a la d'una mascota tradicional.
Xuegos Olímpicos de Branu
miniaturadeimagen|Sellu postall de Misha, mascota de los Xuegos Olímpicos de Moscú 1980.
Convallaria majalis
El ye una especie yerbácea y perenne, nativa de les zones templaes del hemisferiu norte, y perteneciente a la familia Ruscaceae. thumb|Ilustración thumb|Detalle de la flor thumb|Inflorescencia
Descripción
Ésta ye una planta yerbácea perenne que forma estenses colonies, dixebrando les sos rizomes qu'unvien espolones. Los tarmos tienen 15-30 cm d'altor con una o dos fueyes de 10-25 cm de llargor. Los tarmos florales tienen dos fueyes y les flores tópense dispuestes nun recímanu de 5-15 flores. Les flores son actinomorfes y hermafrodites. La corola presenta 6 tépalos y tien forma acampanada, de color blancu o rosa, dulcemente arumaos. El frutu ye una baga.
Distribución
El lliriu de los valles ye una planta común nel centru d'Europa, que se enrarece nos países riberanos del Mediterraneu. N'España ye bien rara y la so distribución amenorgar a escasos puntos del Pirinéu, País Vascu, Sistema Ibéricu y Sierra de Gredos.
Tradición popular
En Francia dáse-y el nome de muguet, y ye símbolu de suerte y felicidá dende enantes de la Edá Media. Ye la flor del Primero de mayu, y esi día ye tradicional regalar muguet a les persones de la so redolada. Nos díes previos, ye costume faer escursiones a los montes pa recoyer ramilletes y ta dexáu que cualesquier los vienda nes cais o nel cantu de les carreteres.
Ye tamién la flor nacional de Finlandia.
Taxonomía
Convallaria majalis foi descritu por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 314–315. 1753.
Referencies esternes
Deutschland * Zur Giftigkeit des Maiglöckchens
Opiniones relixoses d'Adolf Hitler
thumb|Hitler nel so despachu (1933). Esisten versiones contradictories alrodiu de les creencies relixoses d'Adolf Hitler, la so opinión sobre la relixón, y los sos venceyos cola Ilesia. De cutiu, esta tema foi oxetu d'alderique históricu ente biógrafos y discutiniu por cuenta de les inconsistencies, incongruencies y discrepancies ente discursos públicos de Hitler y les sos declaraciones privaes.
Múltiples historiadores concuerden en que Hitler reflexaba una imaxe pública que nun taba en contra de la relixón, pero qu'en realidá, inclusive antes de la llegada de los nazis al poder, paecía tener un plan tapáu que buscaría acabar primero col xudaísmu, y darréu col cristianismu nel Reich, reemplazando estes relixones col nacional socialismu; esto per mediu del control y la subversión total de les ilesies alemanes al términu de la guerra.
Infancia y mocedá
Adolf Hitler foi criáu por un padre escépticu y anticlerical y por una madre católica devota. Dempués de la so infancia dexó de dir a misa y de participar nos sacramentos católicos. Mientres la so mocedá, Hitler interesóse enforma pola mitoloxía, especialmente la xermana y teutónica, lo que se reflexa nel interés que tenía pola hestoria hindú de la raza aria, y la so posterior eleición de la esvástica pal Partíu Nazi. Tamién se sabe que yera aficionáu de l'astroloxía, el yoga, y la mística medieval.
Previu al réxime nazi
Indicóse qu'antes de ser führer, el partíu naciente de Hitler (el National Sozialistische Deutsche Arbeiter Partei), esixía nel so artículu 24, "completa llibertá de relixón". Nuna dómina na que la relixón mayoritaria n'Alemaña estremar ente católicos y protestantes, Hitler taba al tantu de la relixosidá de bona parte del pueblu alemán, anque tamién yera consciente d'idees emerxentes n'Europa como'l evolucionismu. Nesti contestu, dirixó la so autobiografía Mein Kampf a los sos simpatizantes, escribiendo de forma retórica y con intención persuasiva, el llibru que de cutiu foi referíu por historiadores como "la biblia nazi".
Nel escritu, en xunto con distintos discursos públicos al entamu de la so carrera pública, Hitler empezó a promover la idea d'un dios nazi como argumentu a favor de la so ideoloxía racial, plantegando la idea de que solamente la raza aria (de la cual baxen, según él, los alemanes), taba fecha a la imaxe de la divinidá. Coles mesmes, el llibru alude a la llucha ente especies alegando que la unión coles races "inferiores" y "débiles" torgaba'l procesu evolutivu, y "profana" la imaxe de la divinidá. Per un sitiu, Hitler acusó a los xudíos de ser enemigos de toa civilización y espiritualidá.
El sectarismu de la propuesta nel réxime nazi foi tan lloñe qu'inclusive escribió que tratar d'evanxelizar a les races "inferiores" n'África constituyía un "pecáu" en contra de la pureza aria, y por esto llamó a les ilesies del país a que dexaren d'unviar misioneros, que se centraren nuna Europa que taba perdiendo millones de creyentes y que dexaren d'intentar convertir a los negros.
Mientres el réxime nazi
La rellación pública de Hitler cola relixón carauterizar por tener una base de pragmatismu comenenciosu. Según l'arquiteutu en xefe de Hitler, Albert Speer, Hitler nel so adultez realizó fuertes declaraciones en contra de la ilesia a los sos socios políticos. Dizse tamién qu'ordenó a los sos principales collaboradores a siguir siendo miembros oficialmente, "anque nun tuvieren nengún apegu verdadero a la mesma". A pesar de que personalmente yera escépticu de la relixón, acéptase que Hitler amosóse ronciegu a falar públicamente contra la Ilesia por razones polítiques.
Mientres el so réxime políticu, Hitler caltuvo una posición pública de reconocencia oficial a la ilesia católica, sicasí, Allan Bullock afirmó que personalmente s'había vueltu contrariu a les sos enseñances.
Una vegada que llogró'l so cargu políticu, aportó a un concordatu cola Ilesia católica'l 20 de xunetu de 1933; sicasí, casi darréu dempués de roblar el so concordatu, eslleió la Lliga de la Mocedá Católica y decretó una llei d'esterilización que conmocionó a la comunidá relixosa. Otramiente, señalóse que mientres la purga del 30 de xunu de 1934, ordenóse l'asesinatu d'Erich Klausener, dirixente de l'Aición Católica, y nos años siguientes arrestó y empezó el creciente arrestu de clérigos, sacerdotes y monxes.
Na so carta encíclica del 14 de marzu de 1937, Mit brennender Sorge (Con encesa esmolición), el pontífiz Pío XI acusó al gobiernu nazi de "semar la cizaña del barruntu, la discordia, l'odiu, el llevantu, de secretu, y l'abierta hostilidá fundamental en contra de Cristu y de la so Ilesia". El documentu empezó a ser lleíu en delles ilesies alemanes, y como reaición, Hitler mandó a la Gestapo a que torgara qu'esto siguiera.
Pa múltiples analistes, Hitler usó la so imaxe de tolerancia oficial a la ilesia puramente como una estratexa política, al ser consciente de la influencia del Vaticanu o la comunidá católica n'Europa. David Cymet (2010) señala una conversación privada que Hitler sostuvo con Artur Dinter, na que se-y cita diciendo:
L'historiador xudíu David G. Dalin diz que: como se deduz claramente de los sos escritos y de les sos conversaciones, Hitler non solo dexara de considerase católicu enforma tiempo antes de llegar al poder, sinón que tenía enclinos personales anticatólicas.
A pesar de los pidimientos de Martin Bormann, el réxime de Hitler tampoco abogó públicamente pol ateísmu d'Estáu, anque Richard J. Evans escribió que Hitler repitió repitíes vegaes que'l nazismu yera una ideoloxía secular, supuestamente fundada na ciencia. Nesti sentíu, diversos analistes identificaron a Hitler como un firme partidariu del darwinismu social qu'implementó midíes a favor de la euxenesia, y tamién llegó a platear discursos y polítiques públiques en términos del evolucionismu teísta por razones polítiques. Evans cita a Hitler afirmando que eventualmente "el Nacional Socialismu y la relixón nun podríen ser capaces de coesistir xuntos".
Nel so llibru, Hitler fixo mención constante a Karl Lueger, que yera líder del Partíu Socialcristiano n'Austria, una organización pseudoreligiosa con enclinos políticos de tintes sectarios y antisemites. Anque Hitler almiraba a Lueger, nunca llegó a formar parte del so partíu por cuenta de que -y "fadiaben los venceyos que tenía col cleru".
Antes del empiezu de la Segunda Guerra Mundial, Hitler siguió promoviendo la so ideoloxía. Escontra 1936, riquíase que tolos alemanes que quixeren casase oficialmente tuvieren una copia del llibru de Hitler. Llueu s'empezó con una secta relixosa que plantegaba una doctrina política: nomada por Alfred Rosenberg como "Deutsche Christen" o "cristianismu positivu", un movimientu que purgaba al cristianismu de los sos elementos xudeocristianos de la hestoria, y, nel so llugar, los infundía cola filosofía nazi. Dicha ideoloxía negaba l'orixe hebréu o xudíu del Nuevu Testamentu, refugaba abiertamente toles creencies cristianes del Antiguu Testamentu, el Credo de los Apóstoles y el Apóstol Pablo, y sicasí, postulaba como base ideolóxica, non a los evanxelios, sinón al Partíu Nazi. Irónicamente, los sos proponentes principales (Rosenberg, Himmler, Goebbels y Bormann) yeren bastantes conocíos pol so atayante odio al cristianismu, amás del so antisemitismu. Na opinión de John S. Conway, esti supuestu cristianismu nazi "foi eviscerado de tolos dogmes ortodoxos más esenciales", dexando namái "la más vaga impresión combinada con prexuicios contra los xudíos" que pocos reconoceríen como "verdaderu cristianismu". Laurence Rees, espresó que "la rellación pública de Hitler cola cristiandá, de fechu la so rellación cola relixón polo xeneral, foi comenenciosa. Nun esiste evidencia de que'l mesmu Hitler, na so vida personal, espresara dalguna vegada dalguna creencia individual sobre los principios básicos de la ilesia cristiana".
D'alcuerdu a Leo Stein (2003), Hitler entendía la relevancia de la relixón na sociedá, y pollo el so réxime trató de infundir una "relixón nazi" amarutada pa reemplazar progresivamente a les antigües relixones. Sicasí, l'académicu Robert S. Wistrich señala que los creyentes devotos n'Alemaña refugaron la idea d'un "Jesús" ariu o d'un "dios nazi" rotundamente, dándose cuenta del so calter sectariu.
El gobiernu de Hitler carauterizar pola persecución relixosa non yá de xudíos sinón tamién de ciertos grupos católicos disidentes, protestantes, testigos de Xehová, y otres clases de cleru y organizaciones relixoses que s'oponíen al nacional socialismu, incluyendo la Ilesia Confesante. Acordies con Douglas Miller, el plan hitlerianu en contra de la relixón yá taba parcialmente n'efeutu na Alemaña Nazi, yá que queríen prohibise los matrimonios nes ilesies y los bautismos.
Per otru llau les mesmes pallabres de Hitler en dellos discursos históricos, nun taben contra'l cristianismu, sinón a favor como na siguiente cita del llibru "Adolf Hitler discursos de 1933 a 1938"
Analises académicos
L'historiador Robert Soucy afirmó que Hitler creía personalmente que les creencies xudeocristianes y les idees nazis yeren incompatibles, y taba dispuestu a reemplazar al cristianismu con una "forma racista de paganismu de guerra". Coles mesmes, el biógrafu de Hitler, Alan Bullock, confirmó que, anque la so madre quixo crialo como católicu, Hitler volvióse un materialista qu'en realidá vía al cristianismu como una relixón "apta pa los esclavos", y en contra de la llei natural de la sobrevivencia del más aptu.
Según Max Domarus, escontra 1937, Hitler refugara totalmente la creencia na concepción xudeo-cristiana de Dios, pero siguió usando la pallabra "dios" nel so discursos. De forma similar, Alan Bullock escribió qu'a pesar de que primeramente Hitler emplegó con frecuencia'l llinguaxe de "divina providencia" en defensa del so propiu mitu, n'última instancia, compartió col dictador soviéticu Josif Stalin, un puntu de vista materialista, "basáu na certidume de los racionalistes del sieglu XIX de que'l progresu de la ciencia destruyiría tolos mitos y yá probara que la doctrina cristiana yera absurda". Pela so parte, el biógrafu Joseph Howard, reafita igualmente que Hitler faía de menos la relixón, y al igual que Marx, considerar un "opiu de les mases".
Otru autores afirmen que dende mozu, Hitler foi particularmente influyíu enforma poles idees antireligiosas del so compatriota Friedrich Nietzsche. Hitler llegó a usar frecuentemente'l términu de "Übermensch" ("superhombre") pa referise a la llamada "raza aria".
De la mesma, Hitler asitiar en contra del pensamientu de Nietzsche, llegando a moflase:
Hostilidá y simpatíes escontra'l cristianismu
Mientres dalgunos señalen que Hitler creía nuna fuercia supremo o llegó a mentar a un Dios ideológicamente nazi, otru autores como Paul Brooker dicen que Hitler yera en realidá "un atéu en priváu". Múltiples rexistros de les sos cites confirmen y nieguen que refugara la idea del Dios xudeocristianu. Les sos aiciones reflexen un exacerbada intolerancia especialmente contra'l xudaísmu, y el so antisemitismu, na opinión de Lucy Dawidowicz, s'asemeyaba al de Martín Lutero. Sicasí, Wilhelm Marr, col so ensayu sobre La victoria del xudaísmu frente al xermanismu: dende un puntu de vista confesional, aportunaba en que la oposición que Hitler proponía contra'l xudíu yera nuna base racial, y non realmente relixosa.
thumb|300px|"This is the enemy" ("Este ye l'enemigu"), [[1941, propaganda estauxunidense antinazi destinada a promover el refugu contra'l sistema nazi. Una Biblia ye travesada por una mano col símbolu nazi, tou un xuegu de significaos, productu del desenvolvimientu de la Escuela de comunicación estauxunidense mientres la II Guerra Mundial.]] Per otru llau, dellos historiadores con un marcáu sentimientu antinazi qu'escribieron sobre Hitler Joachim Fest, Ian Kershaw y Alan Bullock concuerden en qu'amás del so odiu escontra'l xudaísmu, Hitler tamién tenía un notáu sentimientu anticristiano, afirmaciones que se contradicen coles declaraciones al respeutu del propiu Hitler tantu nel so llibru Mein Kampf como en numberosos discursos. Al respeutu, destaca una coleición d'estractos y trescripciones editaes por Martin Bormann, titulada Hitler's Table Talk, onde se da testimoniu de colegues íntimos qu'afirmen que, yá nel poder, Hitler de cutiu pronunciaba opiniones privaes contraries escontra'l cristianismu.
Gerhard L. Weinberg cita una conversación el 13 d'avientu de 1941, na que Hitler referir al cristianismu como una "enfermedá" y una "droga". Citar "culpando" a los xudíos de la esistencia del cristianismu:
En 1933, un reporte d'Herman Rauschning, qu'anque la veracidá de les sos obres sobre'l nazismu fueron bien aldericaes y nun gocien apenes de credibilidá, citó a Hitler presentando al cristianismu como un tropiezu pal nacionalismu xermano, :
Rummel Rudolph cita a Hitler dempués de la invasión de la Xunión Soviética en 1941 reafitando la dicha contrariedá ente'l so réxime y la cristiandá:
En "El testamentu d'Adolfo Hitler" (1945), François Genoud cita al Führer falando de forma similar:
El biógrafu de Hitler, Allan Bullock, concluyó que Hitler nun creía en Dios y que consideraba'l cristianismu "una rebelión contra la llei natural de selección per mediu de llucha y sobrevivencia del más fuerte".
En contraste con estes afirmaciones, de siguío amuésense delles cites estrayíes de Mein Kampf y d'otros llibros nos que participó'l mesmu Hitler, dexando n'entredichu la supuesta hostilidá escontra'l cristianismu y la so simpatía pol ocultismu xermanu:
Entá colos serios problemes que tenía Hitler naquellos años cola guerra, tuvo bien sollerte de controlar a los mandos neopaganos que nun fixeren lleis anticristianas, asina en xineru de 1942, Rosenberg y n'abril de 1943, Bormann, tuvieron qu'unviar órdenes a los sos mandos por que se abstuvieren de toa crítica relixosa.
Nel Mein Kampf fai dures crítiques a les corrientes paganes nacionalistes, qu'esistíen na Alemaña de la dómina:
Ventas de Huelma
thumb|250px|[[Términu municipal de Ventas de Huelma al respective de la provincia de Granada.]]
Ventas de Huelma (tamién llamáu popularmente Las Ventas) ye una llocalidá y conceyu español asitiáu na parte centro-norte de la contorna de Alhama, na provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía. Llenda colos conceyos de Chimenees, La Malahá, Escúzar, Agrón y Cacín. En 2.016 cuntaba con 640 habitantes censaos.
thumb|Ventas de Huelma
El conceyu huelmeño entiende los nucleos de población de Ventas de Huelma y Ácula. Tamién cabo destacar les aldegues de Ochíchar y Oasis.
Historia
Dellos autores defenden que aportó a centru xeográficu del distritu d'El Temple y en concencia topábase na ruta de les grandes aldegues ente Granada y Alhama. Nel sieglu XVII Henríquez de Jorquera escribe sobre la zona y cita grandes cortixos como "Güemal", anexos a la villa que sería l'actual Ventas de Huelma. Tamién nesti sieglu Francisco de Velasco, párrocu de la Ilesia de San Matías de Granada, vien a les tierres de Huelma y pasa un tiempu hasta la so muerte; atribúyese-y la rehabilitación d'una cueva que se sirvió de morada y alredor de la cual depués construyir lo que sería la ermita de Ventas. La tradición popular huelmeña pregona la so santidá y produzse una verdadera veneración en redol a él. Nel sieglu XVIII les tierres yeren propiedá del Colexu de San Pablo y Santiago de Granada, de la Compañía de Xesús, según datos del Catastro del Marqués de la Ensenada. Hubo vecinos vivendo nes cueves, situación que duró hasta los años 1960.
Política
Les resultancies en Ventas de Huelma de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Gastronomía
Son típicos en Ventas de Huelma los platos de caza menor como l'arroz con coneyu o arroz con llebre, la perdiz estofada o n'escabeche y de xacíu los contundentes y variaos pucheros, pataques a lo probe y les tortielles de pescozaes, espárragos y cardillos y bien especialmente'l choto y el corderu nes sos distintes modalidaes culinaries. Ente los sos dulces destaquen los roscos de San Antón, roscos de güevu y pan de bizcuechos.
Campeonatu Mundial de Ḥoquei sobre Yerba
El Campeonatu Mundial de Ḥoquei sobre Yerba o Copa Mundial de Ḥoquei, ye la máxima competición internacional de ḥoquei sobre yerba. Ye entamáu dende 1971 (el primer tornéu femenín realizóse en 1974) pola Federación Internacional de Ḥoquei (FIH). Anguaño realízase cada cuatro años.
Himnu nacional d'Afganistán
Milli Tharana ye'l himnu nacional d'Afganistán dende 2006. La lletra componer Abdul Bari Jahani, ente que la música facer Babrak Wasa. En 2004, la nueva constitución d'Afganistán estableció qu'un nuevu himnu nacional pal país, solicitáu pol gobiernu posterior a los talibanes pa señalar una nueva yera p'Afganistán, tenía de ser escrita en paxtu, contener la frase "Allahu Akbar" (Dios ye Grande), y mentar los nomes de los grupos étnicos d'Afganistán.
La composición ganadora foi creada por dos afganistanos que viven fora del país por cuenta de la guerra. Hubo delles crítiques al himnu, por cuenta de les mentaes condiciones de la composición: que'l requisitu de ser escrita en paxtu otorgaba menos importancia a los demás idiomes que se falen nel país, que la frase "Allahu Akbar" nun tendría d'emplegar se nel himnu, yá que ye una frase sagrada nel Islam y nun tien de rellacionar se cola música, y que los grupos étnicos que se menten nel himnu inda nun representen la totalidá de nacionalidaes esistentes nel país.
Himnos anteriores
Primeramente, Afganistán tuvo distintos himnos nacionales.
Periodu 1926-1943
El primer himnu foi creáu mientres el Reinu d'Afganistán en 1926. Hai escasa información disponible sobre esti himnu.
Periodu 1943-1973
Escritu en 1930, este foi'l segundu himnu n'usu, ente qu'Afganistán yera gobernáu inda pola familia real.
Periodu 1973-1978
Dempués de l'abolición de la monarquía en 1973, la República d'Afganistán foi creada, y esti himnu foi adoptáu.
Periodu 1978-1992
En 1978 tuvo llugar la Revolución de Saur, foi proclamada la República Democrática d'Afganistán y los símbolos nacionales fueron modificaos, ente ellos, un nuevu himnu foi adoptáu.
Periodos 1992-1999 y 2001-2006
En 1992, los fundamentalistes tomaron el poder y establecieron un Estáu Islámicu; reemplazando l'himnu por un cantar de guerra muyahidín, compuestu en 1919.
Mientres el réxime talibán, dende 1999 hasta 2002, Afganistán foi un país ensin himnu, yá que se prohibiera la música.
Esti himnu foi restauráu cuando'l talibanes fueron derrocaos en 2001.
Roche (Isère)
Roche ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Will S. Davis
Will S. Davis foi un direutor, guionista y actor cinematográficu d'Estaos Xuníos, activu na dómina del cine mudu.
Fináu por causa d'una peritonitis, a lo llargo de la so carrera dirixó más de 40 filmes estrenaos ente 1913 y 1920, amás de participar nel guión de 13 ente 1914 y 1917.
Hemispingus atropileus
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela.
Loches-sur-Ource
Loches-sur-Ource ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Década del 400 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu V e.C. ( Sieglu VI e.C. - Sieglu V e.C. - Sieglu IV e.C.)
Crepis capillaris
Crepis capillaris ye una especie del xéneru Crepis. thumb|Flores thumb|Ilustración
Descripción
Añal o bienal pelosa, de normal con munchos tarmos de 20-100 cm. Fueyes basales numberoses, llanceolaes a oblanceolaes, dentaes o lobulaes con lóbulos empobinaos escontra tras o bidivididos, fueyes caulinares similares, más pequeñes. Capítulos mariellos, 1,5-1,8 cm de diámetru, munchos nuna inflorescencia de parte cimeru plana. Arreyo de bráctees llinial llanceolaes, de normal con pelos glandulares, les esternes un terciu o la metá de llargues que les internes. Aquenios pardos, ensin picos. Floria dende primavera y hasta la seronda.
Hábitat
Habita en pradera, gorbizales, llugares baldíos y murios.
Taxonomía
Crepis capillaris describióse por (L.) Wallr. y espublizóse en Linnaea 14(6): 657–658. 1840.
Crepis: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues: krepis, que significa " zapatiella "o" sandalia ", posiblemente en referencia a la forma de la fruta.
Peter Nelson
Peter Nelson ye un actor d'Estaos Xuníos.
Nelson fixo apaiciones como convidáu en programes de televisión como The Facts of Life, Miami Vice y Kindred: The Embraced.
Pizza
La pizza ye un pan planu enfornáu ellaboráu con farina de trigu, sal, agua y lleldu, y cubiertu con mueyu de tomate y otros ingredientes como quesu, salami, xampiñones, cebolla, xamón o aceitunes. Orixinal de la cocina napolitana (Italia), fíxose bien popular en tol mundu y presenta bien delles variantes. Sicasí, la pizza napolitana foi la única pa la que se reconoció una denominación d'orixe mesma de la Xunión Europea, denominada Especialidá Tradicional Garantizada (o les sos sigles n'italianu, STG, Specialità Tradizionale Garantita). Esti reconocencia llogróse'l 4 de febreru de 2010 a propuesta de la Associazione Verace Pizza Napoletana.