cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trigueros
Conventu del Carmen
Asitiáu na Plaza del Carmen, d'antiguo de La nuesa Señora de Consolación, foi fundáu nel primer cuartu del sieglu XVI, y anque reformáu polos diversu acontecimientos xeolóxicos y sociales, permanez de pies, pero alteriáu na so planta orixinal. L'antigua residencia conventual disponse en redol a un claustru central, con dos plantes superpuestes y arcos de mediu puntu nos sos lladrales sobre pilastres con impostas. El cuerpu cimeru del claustru reproduz la estructura arquitectónica del inferior, sacante los sos arcos que son rebaxaos y doblaos. Equí disponíase orixinalmente les celdes, arruinaes por completu na actualidá. Les cubriciones de madera de les galeríes que delimitan el conventu son sencielles y d'induldable factura Popular. El templu presenta una sola nave, cruceru y capiya mayor. La nave, espaciosa, cubrir con cubrición mudéxar con elementos xeométricos de fines del quinientos. El tramu central del cruceru componer de cuatro arcos de mediu puntu que reciben la consabida semiesfera sobre pechinas. La capiya mayor cubrir con bóveda de cañón y lunetos festoneados de pinjantes de la segunda metá del sieglu XVIII. Nel esterior, la portada componer de dos pilastres dóricu-toscanes, una cornisa sobre canecillos y un frontón curvu partíu con moldurón central. La espadaña consta de trés baldíos de mediu puntu, dixebraos por pilastres dóricu-toscanes; el frontón tien en cada aguada un remate de folla vidrao y nel vértiz cimeru un pedestal con una cruz de cerrajería. La última restauración tuvo llugar en 1998.
Colexu de Santa Catalina
En 1562, instalar nel pueblu la Compañía de Xesús que fundó un colexu so la advocación de Santa Catalina y apurrió ente los sos alumnos una serie importante de pernomaos personaxes: nes sos dependencies tuvo instalada la primer imprenta de la provincia y prepararon delles espediciones d'evanxelización a América. Hai noticies de qu'ente los sos murios esistió sinón la primera, una de les primeres "escueles de medicina" d'España.
Ilesia de la Misericordia
Ye un formosu templu de paré encalada que tien como advocación orixinal a La nuesa Señora de los Remedios, que la so imaxe entá recibe cultu nel altar mayor. Esta Ermita, antiguu institutu de pelegrinos sacerdotes y casa de recoyida de neños expósitos, ye na actualidá sede oficial de la Hermandá de Jesús y María, onde se rinde cultu a los sos titulares. Na so fachada exhibe un pañu de azulejería sevillana, en tonos blancu y azules, que representa a la Virxe de la Misericordia.
Pilar de la media llegua
Pilar,(bebederu), d'orixe romanu, asitiáu a unos dos quilómetros al Este del cascu urbanu, nel camín de Sevilla, (antigua calzada romana), tamién sienda de carne. Nel so alredor asitiábase un terrén destináu a descansu de ganáu, güei desapaecíu en casi la so totalidá.
Ponte de la Alcolea
Impresionante viaductu ferroviariu asitiáu al Norte del términu municipal sobre'l ríu Odiel. Tien un altor cimeru a los setenta metros y un llargor averáu de trescientos metros. Por dichu ponte crucia'l ríu, la llinia de ferrocarril d'Huelva a Zafra. La ponte actual, de formigón armáu, sustituyó va años al orixinal construyíu con celosías d'aceru.
Fiestes
La celebración más popular y significativa de Trigueros ye ensin dulda, la del so patrón San Antonio Abá, que se celebra'l sábadu, domingu y llunes de la última selmana de xineru. Ye bien interesante esta fiesta yá que el santu que percuerre toles cases del pueblu. Mientres esta llarga procesión, tienen llugar les célebres "tiraes". Nelles tiren dende los balcones panes, chacinas, xamones, y otros munchos productos que son recoyíos polos asistentes a les fiestes, rematando la tirada col llanzamientu de les tradicionales rosques. Anque l'ambiente festivo empieza a alendase dende'l día 16 de xineru, fecha na que s'encender les tradicionales "candeles" y que cunta con un gran númberu de adeptos. Una de les más grande realizar na puerta de la ermita de San Antonio Abá y son munches les persones que se mueven hasta ellí pa velo.
Otres fiestes significatives del pueblu son tornar (dende l'últimu domingu d'agostu al primeru de setiembre) y la Feria (el postreru o penúltima fin de selmana d'ochobre).
Banda Municipal de Música
Esta Banda ta compuesta por unos cincuenta nuevos músicos salíos de la EGB o primaria, enseñances medies y universitaries, de la que surdieron profesionales que na actualidá imparten clases nos distintos conservatorios d'Andalucía. Toa esti intensu llabor musical, realizada nestos pocos años col trabayu y l'esfuerzu del qu'hasta apocayá yera'l so direutor y al que puede considerase fundador de l'actual banda, D. José del Toro, preparando y montando obres de Turina, Albéniz, Falla ente los compositores españoles y Pergolesi, Shubert, Bizet, Verdi, Ponchielli, Tchaikovsky, Wagner y un llargu etcétera, ente los clásicos estranxeros, fixeron posible interpretar con ésitu a lo llargo d'éstos años, difíciles obres musicales, dende les óperes El Barberu de Sevilla (Rossini), Quinta Sinfonía de Beethoven, L'Arlesienne de Bizet, Música pa los Reales Fueos Artificiales de Handel y les apoteósicas Marcha Eslava y Obertura 1812 de Tchaikovsky, ensin faer de menos del nuesu repertoriu español, L'Amor Bruxu de Falla, La Torre del Oru de Giménez, Les Dances Fantástiques de Turina y un innumberable repertoriu de Zarzueles. Tres unos años de reestructuración y resurdir d'esta Banda, a finales de 2012 llogra'l Primer Premiu del Concursu Nacional de Bandes de Música celebráu en Murcia.
Coru Xuvenil Voces Xuníes
el Coru Xuvenil Voces Xuníes de Trigueros, ye'l coru filial de la coral polifónica Gaudeamus de Trigueros con más 25 años de vida, fundáu por Idelfonso Moreno. Nesti tiempu actuó en delles provincies españoles y n'importantes eventos culturales como na misa ante'l Papa Juan Pablo II na so visita a Huelva.
Gastronomía
Ente los platos salaos caben destacar: La Tostá, La caldereta de borregu, El potaje de cuaresma, etc. Ente los duces: los hornazos, la tarta d'almendres, les perrunilles, los roscos de la Virxe del Carmen, etc.
Xeografía de Les Bahames
El archipiélagu de Les Bahames, islles Bahames, o, a cencielles, Les Bahames, son un grupu d'unes 24 islles habitaes, más de 600 deshabitadas y más de 2.000 atolones, cayos y estorbises alcontraos nel oeste del océanu Atlánticu. Tol grupu integra'l país independiente de la Mancomunidá de Les Bahames.
La mayor de les islles ye Andros, asitiada a unos 190 km al sureste de Florida. Les islles Bimini tán al noroeste y al norte ta la islla de Gran Bahama, onde ta la segunda ciudá más grande del país, Freeport. La isla de Gran Ábaco ye al so este. Nel estremu sur ta la islla de Gran Inagua, la segunda islla más grande del país. Otres islles importantes son Eleuthera, Cat Island, islla San Salvador, Acklins, isla de Crooked y Mayaguana. Nasáu ye la capital y ciudá más grande, allugáu en Nueva Providencia. Les islles tienen un clima subtropical, moderáu pola corriente del Golfu.
Les islles son proyeiciones superficiales de los trés bancos océanicos de Les Bahames, el Little Bahama Bank, el Great Bahama Bank y el más occidental Prestar de los Roques (Cay Sal Bank). El puntu más altu ta namái setenta metros sobre'l nivel del mar en Long Island; la islla de Nueva Providencia, onde s'atopa la ciudá capital de Nassau, algama una elevación máxima de namái trenta y siete metros. La tierra en Les Bahames tien una base de coral fósiles, pero gran parte de la roca ye caliar oolítica; la piedra vien de la desintegración de los petones de coral y conches marines. El terrén ye, principalmente, tanto predresu como mangle pantanosu. Carbes baxes cubren gran parte de la superficie. Pineyards atópase en cuatro de les islles del norte: Grand Bahama, Gran Ábaco, Nueva Providencia y Andros. En delles de les islles del sur, florien frondosas tropicales de crecedera lenta. Anque con poco suelu, la tierra ye bien fértil, anque bien delgada. Namái unos pocos llagos d'agua duce y un únicu ríu, asitiáu na islla de Andros, atópase en Les Bahames.
Clima
El clima del archipiélagu ye semitropical y tien dos estaciones, branu ya iviernu. Mientres el branu, que s'estiende de mayu a payares, el clima ta apoderáu poles mases tropicales d'aire templáu y húmedes, moviéndose escontra'l norte al traviés del Caribe. Les temperatures de branu bazcuyen ente 21 a 34° C con un mugor relativo del 60% al 100%. Nos meses d'iviernu, que s'estiende d'avientu hasta abril, el clima vese afeutáu pol movimientu de les mases polares fríes d'América del Norte. Les temperatures mientres los meses d'iviernu son de 15 a 24° C.
Anque nunca hubo una xelada en Les Bahames, la temperatura puede baxar a 3 °C mientres los golpes del Árticu qu'afecten a la cercana Florida. Hai constancia de que la nieve entemecióse cola agua en Freeport en xineru de 1977, coles mesmes que nevó nel área de Miami. La temperatura yera d'unos 5 °C nesi momentu.
Les precipitaciones medies añales son de 1.320 milímetros y de normal concéntrense nos periodos mayu-xunu y setiembre-ochobre. Les precipitaciones, con frecuencia, son curties, anque dacuando bien intenses acompañada de fuertes rabaseres de vientu, que depués son siguíes de cielos estenos.
Los vientos son predominantemente del este mientres tol añu, pero tienden a ser del nordeste, d'ochobre a abril, y del sureste, de mayu a setiembre. Estos vientos casi nunca entepase de 24 km/h, sacante mientres la temporada de furacanes. Anque oficialmente la temporada de furacanes dura dende xunu hasta payares, la mayoría de los furacanes en Les Bahames producir ente xunetu y ochobre. Antes d'una llarga posa na actividá que terminó na década de 1990, el postreru que cutió foi'l furacán David, en setiembre de 1979. Los daños envalorar en 1,8 millones de US$, y afectaron principalmente a los productos agrícoles. El furacán más intensu del sieglu XX que pasó por Les Bahames foi'l Furacán de Florida (1929), nel que se rexistraron vientos d'hasta 225 km/h. Perdiéronse munches vides y hubo grandes daños n'edificios, cases y barcos.
Organización alministrativa
Les Bahames ta subdividíu en 21 distritos:
Synopsis Plantarum in Austria
Synopsis Plantarum in Austria, (embrivíu Syn. Pl. (Host)), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y médicu austriacu Nicolaus Thomas Host y espublizáu nel añu 1793 col nome de Synopsis Plantarum in Austria provinciisque adjacentibus sponte crescentium.
Pilar del Castillo
Pilar del Castillo Vera ye una política española, ministra d'Educación, Cultura y Deporte d'España de 2000 a 2004.
Ye diputada nel Parllamentu Européu dende 2004 y foi voceru del Grupu Parllamentariu Popular Européu na Comisión d'Industria, Investigación, Enerxía y Telecomunicaciones (2009-2014). Catedrática de Ciencia Política y de l'Alministración pola UNED, doctorar en Derechu na Universidá Complutense y foi becaria Fulbright en Universidá Estatal d'Ohio, onde cursó un máster en Ciencia Política. Ye especialista en comportamientu políticu y eleutoral, tema sobre'l que tien numberoses publicaciones de gran calidá.
Biografía
Llicenciada en Derechu na Universidá Complutense de Madrid, en 1974. En 1980 llogró una beca del Programa Fulbright pa cursar un máster en Ciencia Política n'Universidá Estatal d'Ohio n'EE.XX. Doctora en Derechu pola Universidá Complutense de Madrid, en 1983. Un añu más tarde llogra'l Premiu del Centru d'Investigaciones Sociolóxiques a la so tesis doctoral "El financiamientu de partíos políticos nes democracies occidentales".
Les ampliaciones del Muséu del Prado y del Muséu Reina Sofía desenvolver en bona parte mientres la so xestión ministerial.
El Muséu del Traxe foi empecipiáu ya inauguráu nel periodu que foi ministra.
Escoyida eurodiputada en xunu de 2004, voceru del Grupu Popular Européu na Comisión d'Industria, Investigación, Enerxía y Telecomunicaciones del Parllamentu Européu (2004-2009).
Foi ponente parllamentaria, ente otros informes de:
Dende xunetu de 2009 ye presidenta de la Fundación Europea d'Internet (European Internet Foundation).
Ye miembru de la Delegación del Parllamentu Européu pa les rellaciones con Brasil y foi miembru pa les rellaciones con India (2009-2014) y con China (2004-2009).
Ye miembru del Transatlantic Policy Network (TPN), del European Energy Forum (EEF) y del Board de Knwoledge4Innovation (K4I)
Ye miembru del Conseyu de la Fundación España Dixital, del Patronatu del Muséu del Prado, de la Fundación José Ortega y Gasset-Gregorio Marañon y del Patronatu de la Fundación pal Analís y Estudios Sociales (FAES), lo mesmo que de distintes asociaciones nacionales ya internacionales de Ciencia Política.
Publicaciones
Publicó trabayos nel campu de los partíos políticos, el comportamientu eleutoral y cultura política, ente otros:
Aficiones
Ente les sos aficiones deportives atópase'l montañismo. Algamó los 3 trés mil de los parques nacionales españoles: Monte Perdíu, Mulhacén y Teide.
La so afición a la pintura ye conocida; y el so cuadru como ministra que s'atopa na Galería de Semeyes del Ministeriu d'Educación y Ciencia ye un autorretratu.
Teruki Tanaka
Teruki Tanaka (田中 輝希, ) ye un futbolista xaponés.
Manuel Antonio Sánchez
Manuel Antonio Sánchez foi un militar, ex prefeutu y políticu bolivianu. Cabo mentar que xunto a José María Achá y Ruperto Fernández, Sánchez formó parte del triunviratu que derrocó al gobiernu del presidente José María Linares en 1861.
Biografía
Manuel Antonio Sánchez nació na ciudá de La Paz. Se enlistó de primeres como soldáu nel exércitu de Bolivia, siguiendo y llegando a enrolarse na carrera militar col trescurrir de los años.
Mientres el gobiernu del mariscal Andrés de Santa Cruz, Sánchez participó na Batalla de Yanacocha de 1835. En 1836, participó tamién na Batalla de Socabaya, dambes batalles contra les confederaes tropes peruanes - chilenes.
En 1838, Sánchez tomó parte activa nel combate de Iruya y na batalla de Montenegro, sol mandu del mariscal alemán Otto Felipe Braun; esta vegada contra les tropes arxentines. Una vegada rematáu toles batalles cola destrucción de la confederación Perú - Boliviana, Sánchez llograra xubir hasta'l rangu de teniente coronel d'exércitu.
L'añu 1841, mientres la invasión a Bolivia per parte de tropes peruanes al mandu del xeneral Agustín Gamarra, l'entós mariscal José Ballivián Segurola, xunió a tolos sos enemigos políticos pa enfrentase al exércitu peruanu na denominada Batalla de Ingavi. Cabo mentar que pa la batalla, el mariscal Ballivián destinó a Sánchez como comandante del batallón sestu del exércitu de Bolivia. Una vegada rematada la batalla, Sánchez foi xubíu al grau de coronel.
Vida política
Cuando'l mariscal Ballivián arrenunció a la presidencia de Bolivia l'añu 1847, Sánchez al empar, retiróse tamién del exércitu. Pero diez años dempués, volvería nuevamente a formar parte nes files de la institución castrense cola xubida a la presidencia del caudiellu José María Linares en 1857.
El presidente José María Linares, posesionó a Sánchez como prefeutu del departamentu de La Paz y xubir al altu grau de xeneral de brigada el 2 d'ochobre de 1860.
El 14 de xineru de 1861, mientres Sánchez atopábase como inspeutor xeneral del exércitu, xunto al xeneral José María Achá y el ministru Ruperto Fernández, llograron prindar al presidente de Bolivia José María Linares pa derrocalo de la presidencia dándo-y un golpe d'estáu. Entós formóse una xunta de gobiernu que nesi momentu denominar triunviratu (conformáu por José Antonio Sánchez, José María Achá y Ruperto Fernández).
A pesar de que Sánchez tenía l'aspiración de ser el presidente de Bolivia non pudo llograr, yá que finó mientres s'atopaba entá como miembru del triunviratu.
Theta Crucis
Theta Crucis (θ Cru) puede referise a dos estrelles distintes na constelación de la Cruz del Sur:
Landres
Landres ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Galium parisiense
thumb|Galium parisiense
Landres
Tien una población de y una superficie de  km².
Galium parisiense
Distribución y hábitat
Ye una especie d'amplia distribución por macaronesia, rexón mediterránea, y qu'ocupa el sur, oeste y centru d'Europa y espándese hasta Irán. Alcuéntrase partida por práuticamente tola Península Ibérica. N'Aragón apaez per bona parte del so territoriu, anque siendo más escasa o nula en zones d'altu monte del Sistema Ibéricu y Altu Pirinéu. Forma parte de comunidaes terofíticas nitrófilas que s'instalen en cantos de caminos, campos, turries, y, polo xeneral, sobre suelos alteriaos o removíos, secos y soleyeros, de naturaleza caliar a un altor de 130 a 1500 msnm.
Taxonomía
parisiense: epítetu xeográficu qu'alude a París. Númberu de cromosomes de Galium parisiense (Fam. Rubiaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=64-66, c.66
Sivas
Na antigüedá llamábase Sebaste, y considerábase parte d'Armenia (que la so frontera anguaño atopar a más de 600 km al este). Según la tradición cristiana, ellí nació'l llexendariu y patrón de los mozos de Lituénigo, San Blas († ca. 316).
La fundación de Turquía llevar a cabu nel Congresu de Sivas, el 4 de setiembre de 1919.
Tournon (Saboya)
Tournon ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Synopsis Plantarum in Flora Gallica Descriptarum
Synopsis Plantarum in Flora Gallica Descriptarum (embrivíu Syn. Pl. Fl. Gall.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Jean-Baptiste Lamarck & Augustin Pyrame de Candolle y espublizáu en París nel añu 1806.
Laneuvelotte
Laneuvelotte ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Condáu de Noreña
thumb|250px|Castiellu de Noreña nel sieglu XIX.
El títulu de Conde de Noreña ye un títulu nobiliariu históricu asturianu y portugués. Esti condáu foi suprimíu en 1395 por orden real pasando a la corona, nunca más foi concedíu. N'Asturies tuvo vixente algunos años y fai referencia a Noreña, Asturies.
Rodrigo Álvarez de les Asturies, que tenía el títulu por nacimientu, dexó d'heredie a Enrique II de Castela que, a su vez, concediólu al so fíu bastardu Alfonso Enríquez, conde de Noreña y Xixón]], qu'utilizó'l condáu como centru pa les sos repitíes revueltes, tanto contra el mediu hermanu Xuan I de Castiella como contra'l so sobrín Enrique III de Castiella.
Pedro de Noronha
Pedro de Noronha, el primeru d'esti nome, yera fíu de Alfonso Enríquez, conde de Noreña, Asturies, condáu qu'incluyía'l señoríu de Xixón, y de la so muyer la condesa Isabel de Portugal, y nietu natural paternu del rei Enrique II de Castiella y maternu del rei Fernandu I de Portugal.
Pedro de Noreña foi'l primoxénitu, teniendo como hermanos más xóvenes a Fernando de Noronha, Conde de Vila Real, Sancho de Noronha, Conde d'Odemira, y tamién Constança de Noronha, duquesa de Bragança, pol so casamientu con Afonsu I de Bragança, primer duque con ésti títulu.
Cola muerte de so padre y so madre, en 1394, Pedro y los sos hermanos, toos tovía menores, van pa Portugal, quedando al cuidáu del so tíu-güelu João I de Portugal, a instancies del que Pedro foi obispu d'Évora (1419-1423), por nomamientu del papa el 11 de xineru de 1419.
Morrió en Lisboa, sepultáu na capiella del Santísimu Sagramentu de la Sé de Lisboa. Dexó fíos illexítimos, llexitimaos por carta real (13 d'agostu de 1444), con tolos derechos como si fueren llexítimos, el más vieyu (João) d'una Isabel, y los trés siguientes (Isabel, Pedro y Fernando) de Branca Dias (Perestrello), concluyéndose per otres víes que los fíos restantes (non llexitimaos) son tamiñen de Branca Dias.
Media llingua
thumb|Esti archivo audiu ye un curtia amuesa de la media llingua falada en [[Pijal, Imbabura, Ecuador. Esta grabación foi producida mientres una sesión de elicitación onde se pidió que'l falante traduza oraciones dende l'español. Esti archivu contién subtítulos n'inglés, kichwa, español, francés, italianu, y portugués. Amás los subtítulos tán disponibles en media llingua, anque'l sistema de subtítulos de Wikipedia nun los reconoz.]]
Fesoria
La etimoloxía ta na pallabra llatina fossorĭa, con esi nomatu emplégase únicamente n'Asturies; n’otres fasteres de la península nómase "azada","escardillo", "zoleta", "chapulina" o "zacho".
Marcilla de Campos
Historia
El topónimu o nome de Marcilla paez provenir del llatín onomásticu “Marcus” siguíu del llatín diminutivu “-illa” d'onde procedi formar romance castellana antigua de “Marciella” y dempués la castellana Marcilla; esi Marcus sería de xuru un repoblador. Hai nomes similares como Marcillo en Burgos, Marcelle en Llugo, Marcilla en Navarra, Marcelez n'Ourense etc.
Nel términu de Marcilla alcontróse un xacimientu romanu denomináu los Cantares a casu d'una villa romana con tégulas, ímbrices y restos cerámicos etc. Lo que fai suponer la habitalidad antigua d'esta llocalidá, y sobre esi xacimientu paez qu'esistió otru anterior na Edá del Bronce. Sufrió esta villa y la so contorna grande calamidaes col gobiernu de Doña Urraca polo que'l despoblamientu foi xeneralizáu.
Media llingua
Media llingua, tamién conocida como chaupi-shimi, chaupi-llingua, chaupi-kichwa, kichwañol, chapu-shimi o llanga-shimi, ye un idioma mistu faláu na sierra ecuatoriana que tien el vocabulariu d'orixe español y la gramática (morfo-sintaxis) d'orixe quechua.
Marcilla de Campos
Historia
Conforme al llibru de Magüetu de Behetrías de 1352, Marcilla pertenecía a la Hermandá de Monzón y yera llugar propiu del monesteriu de les fuelgues de Burgos. Yá a finales del sieglu XVI Marcilla cuntaba con 121 vecinos de los que 114 yeren pedreros, pagaben pedras o impuestos, 3 yeren fidalgos y 4 clérigos polo que podía tener 589 habitantes en total. A mediaos del sieglu XVIII, según el catastru d'Ensenada, Marcilla siguía siendo villa de señoríu y pertenecía a l'abadesa del real monesteriu de la Fuelgues de Burgos. Nesa dómina disponía de 110 vecinos incluyíos los 18 vilbes y un eclesiásticu, cuntaba con tabierna, mesón, carnicería etc. Tenía un hospital rexentáu pola confrería de La nuesa Señora y San Sebastián, cuntaba con 9 texedores, 60 xornaleros, 4 probes de solemnidá y 5 sacerdotes.
Llugares d'interés
thumb|center|[[Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción (Marcilla de Campos)|Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción.]] Ye de piedra, tien tres naves, foi construyida a finales de sieglu XVI pero modificada más tarde. Na nave del Evanxeliu, un retablu platerescu con pintures sobre la tabla de San Juan, San Pedro, San Pablo, San Bartolomé etc. Escultures de la Virxe col neñu del sieglu XVI. Amás otros dos retablos: unu del sieglu XVIII y otru colateral de principios del sieglu XVIII con delles escultures del XVI. El retablu mayor del prebisterio ye del sieglu XVIII con dellos relieves y escultures. El retablu de la Epístola ye de la primer metá del sieglu XVIII con diverses escultures. Conserva amás esta ilesia una interesante procesional del sieglu XVI, un órganu y sillería nel coru del sieglu XVIII
Fiestes patronales
San Isidro - 15 de mayu y 24 de xunu.
Media llingua
En cuanto al vocabulariu, el 89% de los lexemes, incluyendo'l vocabulariu básicu son d'orixe español y pasaron pol procesu de relexificación, onde'l significáu (la semántica) del español ye reemplazáu pol del quechua y la fonoloxía afacer a los patrones de quechua (y.g., la pallabra 'quer-er' adopta'l significáu de la pallabra quechua muna-na y pronúnciase como kiri-na). La media llingua ye unu de los pocos idiomes reconocíos como un "idioma mistu billingüe" nel sentíu convencional y llingüísticu, por cuenta de la so división ente raigaños y sufixos. Casos como la media llingua son raramente documentaos na lliteratura llingüística. Arends et al., identifiquen a dos llingües col nome de media llingua n'Ecuador: la media llingua de Salcedo y la media llingua de Saraguro. La variedá de media llingua del norte del país atopar na provincia de Imbabura, xeneralmente conocida como media llingua d'Imbabura y tien dos variedaes dialeutales dientro de la mesma provincia qu'inclúi a la media llingua de Pijal y a la media llingua d'Angla.
Marcilla de Campos
Fiestes patronales
La nuesa Señora de l'Asunción - 15 d'agostu
Media llingua
Otra medies llingües trabayaes son el Mednyjes y Michif.
Escritura
Jilana en media llingua, español, ya inglés:
Julia García-Valdecasas
Julia García-Valdecasas Salgado foi una farmacéutica, auditora y política española, Ministra d'Alministraciones Públiques de 2003 a 2004 mientres la VII Llexislatura. Taba casada con Xabier Añoveros y tenía trés fíos.
Biografía
Fía de Francisco García-Valdecasas, antiguu rector de la Universidá de Barcelona. Llicencióse en Farmacia per felicidá Universidá y foi titular d'una farmacia de 1969 a 1979.
Ingresó nel Cuerpu de Interventores y Auditores del Estáu por oposición en 1980, exerciendo como interventora rexonal de Facienda en Cataluña. Ostentó la presidencia de l'Asociación Nacional de Interventores de 1990 a 1994.
José María Aznar nomar Delegación del Gobiernu delegada del Gobiernu en Cataluña en mayu de 1996, siendo la primer muyer n'ostentar el cargu. Ocupó'l puestu hasta agostu de 2003, cuando foi nomada Ministra d'Alministraciones Públiques, siendo de nuevu la primer muyer al mandu de esti ministeriu.
El 14 de marzu de 2004 foi escoyida Diputada pola provincia de Barcelona nel Congresu de los Diputaos pa la VIII Llexislatura.
El 1 d'ochobre de 2006, arrenunció al escañu de Diputada por motivos de salú (carecía una enfermedá dexenerativa, l'atrofia multisistémica o MSA). El 5 de febreru de 2009 finó, en Barcelona, por causa de esa mesma enfermedá complicada con una neumonía.
Como dirixente deportiva
García-Valdecasas foi la direutora de la campaña eleutoral de Julio Pardo, qu'en 1989 ganó les eleiciones a la presidencia del RCD Español. Sicasí, al nun axuntar l'antigüedá abonda como socia, nun pudo ingresar na xunta directiva de Pardo hasta ochobre de 1990, cuando foi nomada vocal del área económica. Caltener nel cargu pocu más d'un añu, yá que n'avientu de 1991 presentó la so dimisión xunto col vicepresidente de la comisión económica, Jorge Malet, por discrepancies cola secretaria téunica del club.
Galium pumilum
Galium pumilum Murray non Lam. , ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les rubiacees. Alcuéntrase n'Europa. thumb|240px|Vista de la planta en flor
Descripción
Ye una planta yerbácea perennifolia, xeneralmente algama un tamañu d'ente 15 y 25 cm d'altor, dacuando hasta a 50 cm. Los ríxidos y nidios tarmos crecen postraos o ascendentes. Les fueyes son estreches-llanceolaes y curvaes con frecuencia en forma de focete. Polo xeneral, son de 8 a 12 vegaes más llargues qu'anches. La inflorescencia ye laxa y estrecha, con forma piramidal. Les flores de color blancu. El frutu de 1 mm de llargu, arrondáu y nidiu. Florien principalmente nos meses de xunu a agostu.
Distribución y hábitat
Distribuyir n'Europa occidental y central, onde crecen nos montes y pacionales. Prefier el clima frescu, con humus y suelos arenosos. Ye un indicador de la acidificación del terrén.
Taxonomía
Galium pumilum describióse por Johan Andreas Murray y espublizóse en Prodr. Stirp. Gott., p. 44, nel añu 1770. Galium: nome xenéricu que deriva de la pallabra griega gala que significa "lleche", n'alusión al fechu de que delles especies fueron utilizaes pa cuayar la lleche.
pumilum: epítetu llatín que significa "nana".
Bobby Sands
Robert Gerard Sands (n'irlandés: Roibeárd Gearóid Ó Seachnasaigh; 9 de marzu de 1954 - 5 de mayu de 1981), conocíu popularmente como Bobby Sands, nacíu n'Irlanda del Norte, foi miembru del IRA Provisional (Exércitu Republicanu Irlandés provisional) y Parllamentariu Británicu, fináu mientres les fuelgues de fame del añu 81 na prisión de Maze (conocida como Long Kesh).
Foi'l principal líder del IRA mientres la fuelga de fame, na que los republicanos irlandeses protestaben contra la retirada del Estatus de Categoría Especial (similar al de prisioneros de guerra) a los miembros d'organizaciones paramilitares nacionalistes irlandeses. Nel intre de la fuelga, Sands consiguió ser escoyíu miembru del Parllamentu Británicu. La so muerte provocó la incorporación de nuevos reclutes a les files del IRA y un resurdir de l'actividá paramilitar de la organización. La fuelga llamó l'atención mundial de los medios de comunicación escontra'l conflictu irlandés.
Antecedentes familiares
Sands nació nel senu d'una familia católica en Abbot Cross, Newtownabbey, Condáu de Antrim, Irlanda del Norte, onde vivió hasta 1960, cuando la so familia tuvo que treslladase a Rathcoole, Belfast. La so hermana Marcella nació n'abril de 1955, y la so otra hermana Bernadette, en payares de 1958. Los sos padres John y Rosaleen tuvieron otru fíu, John, que nació en 1962. En dexando la escuela, asitióse como aprendiz hasta que foi obligáu a abandonar el so puestu a punta de pistola por pistoleros llealistes.
En xunu de 1972, a los 18 años, Bobby y la so familia tuvieron qu'instalase en Twinbrook, al oeste de Belfast, debíu al acoso de los grupos lealistas
Casóse con Geraldine Noade, cola que tuvo un fíu de nome Gerard en mayu de 1973. El compromisu de Sands cola causa republicana foi una fonte de problemes pal matrimoniu y cuando Geraldine sufrió un albuertu causáu pol estrés por cuenta de les actividaes de Bobby nel IRA, el matrimonió eslleióse.
Dermoptera
Los dermópteros (Dermoptera), que tamién reciben el nome de colugos son un orde de mamífero placentarios con solu dos especies actuales pertenecientes a la única familia del orde, Cynocephalidae.
Mariano Herencia Zevallos
Mariano Herencia Zevallos y Larrauri, foi un militar y políticu peruanu. De calter combativu y opositor aportunante de los gobiernos de vez, llegó a presidir el Congresu Constituyente de 1867. Primer vicepresidente del gobiernu de José Balta, tres l'asesinatu d'ésti asumió como Presidente Constitucional de Perú, mandatu qu'exerció por namái seis díes, del 27 de xunetu al 2 d'agostu de 1872, antes de tresferir el mandu al presidente constitucionalmente escoyíu, Manuel Pardo y Lavalle. Acusáu de conspirar contra esti gobiernu, foi prindáu y unviáu a la frontera col Brasil, pero nel trayeutu foi aviltadamente asesináu polos sos custodios.
Dermoptera
Anque n'ocasiones llámase-yos "lémures voladores", los dermópteros nun son primates. Modernos estudios del ADN d'estos animales realizaos na Universidá de Texas, EE. UU., revelaron que los primates y los dermópteros tuvieron un antepasáu común hai unos 80 millones d'años, mientres el Cretácicu.
Bobby Sands
Actividá nel IRA
En 1972, l'añu con mayor númberu de víctimes mortales mientres los "Problemes", Sands decidió xunise al IRA. y n'ochobre d'esi mesmu añu foi arrestáu polos cargos de posesión d'armes de fueu. N'abril de 1973 foi condergáu a cinco años de prisión.
Mariano Herencia Zevallos
Carrera militar
Fíu de Tomes d'Herencia Zevallos, militar, hacendado y políticu quien foi miembru del Reximientu de Milicies Urbanes de Dragones de Carabaya (1805), Alcalde de Carabaya (1807) depués Diputáu pola mesma (1825-26) y Maria Larrauri, dambos cuzqueños. A bien tienra edá foi lleváu al Cuzco, onde estudió nel Colexu Nacional de Ciencies. Pasó a Lima en 1838, onde ingresó a llaboriar nel Ministeriu de Gobiernu. Poco dempués se enroló nel exércitu restaurador pa combatir a la Confederación Perú Boliviana.
Dermoptera
Son animales arborícoles que tienen una membrana cutanea o patagio, xuniendo'l pescuezu, les estremidaes y la cola. Comen frutos y fueyes.
Mariano Herencia Zevallos
Carrera militar
En 1842 foi nomáu subprefecto y comandante militar de les provincies d'Abancay y Aymaraes. En 1843 sumar a la revolución constitucional encabezada por Domingo Nieto y Ramón Castilla contra'l Direutoriu de Manuel Ignacio de Vivanco, que trunfó al añu siguiente, tres la batalla de Carmen Alto.
Bobby Sands
Presu
En prisión, Sands dedicar a escribir, enfusándose tantu nel periodismu como na poesía. A finales de 1980, Sands foi escoyíu Oficial al mandu de los presos del IRA internaos en Long Kesh, asocediendo a Brendan Hughes, que taba tomando parte na Primer Fuelga de Fame qu'asocedió a la protesta de los cobertores.
Dermoptera
Taxonomía
thumb|Dibuxo d'un colugo. Los dermópteros tienen un abondosu rexistru fósil dende finales del Paleocenu, prueba d'un pasáu floreciente, pero na actualidá sobreviven solu dos especies de la familia Cynocephalidae:
Mariano Herencia Zevallos
Carrera militar
Mientres el gobiernu de José Rufino Echenique treslladar al Cuzco pa sofitar una intentona revolucionaria, pero foi denunciáu, prindáu y torturáu, siendo treslladáu a Lima. Llogró fuxir gracies a l'ayuda de dellos amigos y volvió al Cuzco. Como la persecución na so contra fíxose aportunante, optó por abellugar se na so facienda de caña d'azucre de Casinchihua, cerca d'Abancay, y depués en Andahuaylas. Nesta última ciudá asaltó la xendarmería, a que la so mariña fornió un batallón de 600 voluntarios col que secundó la revolución lliberal de 1854, que'l so trunfu definitivu dar na batalla de La Palma, llibrada'l 5 de xineru de 1855. Nella resultó mancáu, mereciendo'l so ascensu a coronel, que foi ratificáu pola Convención Nacional.
Bobby Sands
Protestes pol Estatus Políticu
Finalmente, y ante el pocu ésitu d'estes midíes, en 1981 los presos del IRA decidieron empecipiar una Fuelga de Fame que daría empiezu'l 1 de marzu. Sands, na so calidá d'Oficial al Mandu, sería'l primeru, y dio la orde de que'l restu de presos xunir a la fuelga progresivamente pa maximizar l'interés de la opinión pública.
Mariano Herencia Zevallos
Carrera militar
Retornó a la vida pública al españar la revolución nacionalista encabezada pol coronel Mariano Ignacio Prado en 1865, y, al mandu de la división de vanguardia, participó en tomar de Lima. Collaboró na defensa del puertu amenaciáu peles Escuadra Española del Pacíficu y participó nel combate del Callao llibráu'l 2 de mayu de 1866. En pagu a los sos servicios foi nomáu prefeutu del Callao.
Bobby Sands
Protestes pol Estatus Políticu
La Fuelga centrábase sobre les conocíes como "Five Demands" (Cinco demandes):
Mariano Herencia Zevallos
Carrera militar
En 1867 foi escoyíu diputáu por Cuzco al Congresu Constituyente, que la so presidencia exerció de 15 de xunetu a 15 d'agostu d'aquel añu. A dicir de Ricardo Palma, como parllamentariu llindar a callar y a emitir el so votu. Prindáu pola so oposición al gobiernu de M. I. Prado, foi embarcáu escontra Mollendo, onde se sumó a la revolución d'Arequipa de 1867. En 1868 foi escoyíu senador por Cuzco y primer vicepresidente de la República del gobiernu de José Balta, que'l so segundu presidente yera'l xeneral Francisco Díez-Canseco.
Roberto Rossellini
Roberto Rossellini foi un cineasta italianu. Rossellini ye unu de los direutores más importantes del neorrealismu italianu, al que contribuyó con películes como Roma, ciudá abierta.
Mariano Herencia Zevallos
Presidencia de la República
left|thumb|250px|Mariano Herencia Zevallos. Grabáu d'A. Renard d'un dibuxu de H. Meyer. Tres l'asesinatu del presidente Balta y el linchamiento del coronel Tomás Gutiérrez y los sos hermanos el 26 de xunetu de 1872, la Presidencia de Perú recayó provisionalmente nel segundu vicepresidente, Francisco Díez-Canseco, mientres se decidía quien debía llegalmente asumir el poder. Lo que-y correspondía a Herencia Zevallos na so calidá de primer vicepresidente y de conformidá cola Constitución de 1860, polo qu'asumió'l mandu'l 27 de xunetu del mesmu añu.
Bobby Sands
Protestes pol Estatus Políticu
El motivu de la fuelga yera'l deséu de los prisioneros de ser reconocíos como presos políticos (o prisioneros de guerra) y non como criminales comunes. El Washington Post, sicasí, publicó que'l propósitu de los güelguistes yera consiguir publicidá a nivel internacional.
Roberto Rossellini
Empiezos
En 1938 rodó'l so primer curtiumetraxe, Prélude à l'aprés-midi d'un faune, dempués del cual asistió a Goffredo Alessandrini nel rodaxe de Luciano Serra pilota, una de les películes italianes de la primer metá de sieglu con más ésitu. En 1940 asistió a Francesco De Santis en Uomini sul Fondu. El so primer llargumetraxe, La Nave Bianca (1941) ye la primera de la llamada "Triloxía fascista", xunto con Una pilota ritorna (1942) y Uomo dalla Croce (1943). A esta etapa correspuende la so amistá y cooperación con Federico Fellini y Aldo Fabrizi.
Mariano Herencia Zevallos
Presidencia de la República
Herencia Zevallos tuvo asina l'encargu de concluyir los pocos díes que restaben del mandatu del presidente Balta y tresferir el mandu al presidente electu, Manuel Pardo y Lavalle. Mientres los siete díes en que tuvo nel poder, formó un gabinete presidíu por Juan Antonio Ribeyro, rector de la Universidá de San Marcos, que se fixo cargu de la cartera de Rellaciones Esteriores. Formaron parte d'esti Ministeriu:
Bobby Sands
Eleición
Pocu dempués del empiezu de la fuelga, Frank Maguire, parllamentariu republicanu independiente pola circunscripción de Fermanagh y Tyrone Sur (Irlanda del Norte), finó de secute d'un ataque al corazón, lo que llevó a la convocatoria de nueves eleiciones nel distritu n'abril de 1981.
Roberto Rossellini
El Neorealismo
Cuando'l réxime fascista terminó en 1945, namái dos meses dempués de la lliberación de Roma, Rossellini yá taba preparando Roma, ciudá abierta (Roma città aperta, con Fellini asistiendo nel guión y Fabrizi nel papel del sacerdote), qu'él mesmu produció, llogrando la mayor parte del dineru de creitos y préstamos. Esti drama foi un ésitu inmediatu. Rossellini empezó asina'l so "Triloxía neorrealista", que la so segunda película foi Paisà (Collaciu, 1946), filmada dafechu con actores non profesionales, y la tercera Germania anno zero (1947), patrocinada por un productor francés y empobinada nel sector francés de Berlín.
Mariano Herencia Zevallos
Presidencia de la República
Cabo mentar que mientres esti curtiu gobiernu remaneció'l diariu El Comercio, dempués d'un mes y 19 díes de clausura.
Roberto Rossellini
El Neorealismo
Declaró nuna entrevista: "pa crear realmente'l personaxe qu'unu tien en mente, ye necesariu pal direutor entablar una batalla col actor que de normal termina sometiéndose a los deseos del actor. Como nun deseyo tar esbardiando les mios enerxíes nuna batalla como ésta, namái usu actores profesionales en contaes ocasiones". Díxose qu'una de les razones del so ésitu foi'l fechu de que Rossellini reescribió los guiones según los sentimientos y les histories de los sos actores non profesionales. Acentos rexonales, dialeutos y vistimientes ver nes sos películes de la manera en que verdaderamente yeren.
Bobby Sands
Eleición
Tres la victoria de Sands, el gobiernu británicu aprobó l'Acta de Representación Popular de 1981, que torgaba la nominación como candidatos eleutorales d'aquellos prisioneros cumpliendo condena de más d'un añu tantu nel Reinu Xuníu como n'Irlanda. La llei foi aprobada rápido pa evitar qu'otros güelguistes pudieren ser escoyíos diputaos.
Shwedagon
thumb|250px|Shwedagon Paya. Shwedagon ye un complexu relixosu asitiáu en Yangon, antigua capital de Myanmar. Ta presidíu pola magnífica estupa Shwedagon Paya (en Myanmar conocer como payas) arrodiada de templos. La estupa tien 100 m d'altor y ta cubierta con un bañu d'oru. Asitiar nel marxe occidental del Llagu Real nes llombes Singuttara. Ye la pagoda más sagrada pa los budistes del país yá que contién delles reliquies de Buda, ente elles un cachu de tela y ocho cabellos de Siddharta Gautama.
Mariano Herencia Zevallos
Asesinatu
Sicasí acatar la eleición presidencial de Manuel Pardo, Herencia Zevallos foi puestu acusáu de conspirar contra'l gobiernu, siendo prindáu n'Arequipa, xunto col vieyu caudiellu arequipeño, coronel Domingo Gamio, n'avientu de 1872. El gobiernu, en cuenta de sometelos a xuiciu, prefirió alloñar encamentándo-yos una comisión nes fronteres de Brasil. Esta consistía n'escoyer los puntos fayadizos pa edificar fortaleces que guarnieren la frontera peruanu-brasilana. Herencia Zevallos tornó esta comisión y solicitó la llicencia final na so clase militar, pero nun se-y aceptó esti recursu, y por decretu del 24 d'avientu de 1872 encamentóse-y a obedecer.
Bobby Sands
Muerte
right|thumb|Balta de Bobby Sands nel [[Campusantu de Milltown, Belfast.]] Tres selmanes dempués, Bobby Sands finaba nel hospital de la cárcel tres 66 díes en fuelga de fame, a la edá de 27 años. L'informe orixinal establecía que la causa de la muerte fuera "inanición autu impuesta", anque foi enmendado darréu tres les protestes de los familiares, estableciéndose a cencielles como "inanición".
Roberto Rossellini
El Neorealismo
Dempués del so "Triloxía neorrealista", Rossellini produció dos llargumetraxes que güei se clasifiquen como cine transicional: L'Amore (con Anna Magnani) y La macchina ammazzacattivi, amosando realidá y verdá.
Shwedagon
Los visitantes tienen qu'escalzase antes de triar la entrada. Les oraciones realícense dando vueltes nel sentíu contrariu a les aguyes del reló.
Synopsis plantarum succulentarum
Synopsis plantarum succulentarum, (embrivíu Syn. Pl. Succ.), ye un llibru con descripciones botániques que foi escritu por Adrian Hardy Haworth y espublizáu en Londres nel añu 1812 col nome de ''Supplementum Plantarum Succulentarum: Sistens Plantas Novas Vel Nuper Introductas Sive Omissas. En: Synopsis Plantarum Succulentarum Cum Observationibus Variis Anglicanis''.
Roberto Rossellini
La musa Ingrid Bergman
Esta rellación causó un gran escándalu en dellos países (Bergman y Rossellini taben casaos antes de conocese); l'escándalu intensificóse cuando empezaron a tener fíos (unu de los cualos ye Isabella Rossellini).
Shwedagon
Historia
Según la lleenda, la estupa tien unos 2500 años d'antigüedá. Sicasí, los arqueólogos creen que foi construyida ente'l sieglu VI y el sieglu X polos mon, anque se trata d'un puntu aldericáu: esisten escritos de monxos budistes qu'indiquen que foi construyida antes de la muerte de Buda, asocedida nel 480 e. C. Siguiendo la tradición, la hestoria de Shwedagon empieza con dos hermanos mercaderes que s'atoparon con Buda y recibieron ocho de los sos pelos por que fueren entronizados en Myanmar. Los dos hermanos, cola ayuda del rei llocal, llegaron hasta les llombes Singuttara onde s'atopaben yá otres reliquies. thumb|left|Campana La estupa quedó abandonada hasta los años 1300 cuando'l rei Binnya O de Bago ordenó que se reconstruyera y diérase-y un altor de 18 metros. Darréu, foi reconstruyida en delles ocasiones, algamando'l so altor actual nel sieglu XV. Una serie de terremotos asocedíos nos sieglos siguientes causaron daños nel edificiu. Los peores asocedieron en 1768 cuando un temblón baltó la parte cimera de la estupa; el rei Hsinbyushin ordenó la so reconstrucción, dexándola col so aspeutu actual. En 1871, tres l'anexón de la baxa Myanmar al Imperiu Británicu, el rei Mindon Min donó una nueva hti o corona a la estupa. thumb|300px|Vista del complexu.
Guerra ya invasión
En 1608, l'aventureru portugués Philip de Brito y Nicote, llevóse la campana de 30 tonelaes qu'en 1485 donara'l rei Dhammazedi. La intención del aventureru yera la de fundila pa poder realizar cañones; sicasí, mientres la tresportaba pel ríu Bago, la campana fundióse y nun pudo ser recuperada.
Roberto Rossellini
Pasu a la televisión
En 1965, Rossellini decice la so marcha del cine a la televisión afirmando qu'esta postrera, al ser un mediu frío y empobinao a un públicu masivu podría ameyorar la comunicación col espectador de la sala de cine, considerada regresiva. Comparó la película a la matriz porque yera demasiáu proteutora del espectador. Piensa na televisión como mediu d'enseñanza, capaz de comunicar la historia y tresmitir la cultura con más eficacia que la escuela y los llibros.
Shwedagon
Guerra ya invasión
Dos sieglos más tarde, cola llegada de los británicos y la primer guerra anglu-birmana, les tropes del imperiu convirtieron Shwedagon nuna fortaleza na qu'instalaron el so puestu de comandu. Produciéronse actos de pillaje y vandalismo y llegóse a cavar un túnel so la estupa col enfotu de construyir ende un almacén d'armes. La campana Maha Gandha, realizada con 23 tonelaes de bronce, foi sacada del complexu col enfotu de treslladala hasta Calcuta. La campana fundir nes agües del ríu. Cuando los británicos arrenunciaron d'intentar recuperala, el pueblu de Myanmar ufiertar pa faelo, siempres que fuera retornada a la estupa. Utilizando centenares de postes de bambú consiguieron reflotar la campana que tornó al so llugar orixinal.
Roberto Rossellini
Pasu a la televisión
Empezó'l so proyeutu enciclopédicu cola xeografía pa depués pasar a la historia: yera esencial pa Rossellini porque esplica'l nuesu ser, el nuesu pasáu, presente y futuru. L'home ta fechu na historia. El so trabayu pa la televisión puede estremase en:
Shwedagon
Política
Mientres la segunda fuelga d'estudiantes na historia del país, asocedida en 1936, Shwedagon convertir nel campamentu de los güelguistes. En xineru de 1946, el xeneral Aung San dirixir a les mases dende esta estupa, pidiendo la independencia a los británicos. Cuarenta y dos años más tarde, la so fía Aung San Suu Kyi realizó otru discursu ante cerca de 500.000 persones en Shwedagon; nesti casu pidiendo al gobiernu militar la torna de la democracia.
Mariano Herencia Zevallos
Asesinatu
Herencia y Gamio fueron apurríos al coronel Manuel Segundo Cornejo, quien al mandu d'una escolta foi comisionado a treslladalos hasta'l apostadero d'Iquitos. Al llegar a la rexón de Chinchao, puntu inmediatu a Tingo María, la comitiva decidió pernoctar nuna facienda. Según díxose darréu, na nueche del 2 de febreru de 1873, Herencia y Gamio intentaron fuxir y que por eso los guardias dispararon los sos rifles contra ellos, matándolos a traición. Sicasí, el móvil del crime foi al paecer l'antigua enemistá que tenía'l coronel Cornejo con Gamio. Pero la opinión pública nun duldar en culpar d'esti doble crime al gobiernu de Pardo, que recibió dures crítiques nel Parllamentu y la prensa.
Roberto Rossellini
Pasu a la televisión
1. Les semeyes de personaxes (Sócrates, Descartes, Pascal, Agustín d'Hipona, Louis XIV)
Mariano Herencia Zevallos
Asesinatu
Los restos d'Herencia Zevallos fueron soterraos nel Campusantu Xeneral de Huánuco, hasta que fueron treslladaos a Abancay.
Bobby Sands
Muerte
La muerte de Sands provocó l'españíu de disturbios nes zones más nacionalistes d'Irlanda del Norte. Eric y Desmond Guiney, padre y fíu, morrieron al estrellase'l camión que conducíen en siendo apedriaos polos nacionalistes nel norte de Belfast. Unes 100.000 persones flanquearon la comitiva funeraria de Sands, que foi soterráu nel 'New Republican Plot', onde folgaben los restos d'otros 76 nacionalistes. Foi miembru del Parllamentu de Westminster mientres venticinco díes, anque nunca ocupó'l so escañu nin xuró'l so cargu.
Roberto Rossellini
Pasu a la televisión
2. Les semeyes de dómina (La Edá de Cosimo de Medici, Fechos de los Apóstoles).
Bobby Sands
Muerte
Preguntada sobre l'asuntu na Cámara de los Comunes el 5 de mayu, la primer ministra Margaret Thatcher declaró «El Sr. Sands yera un criminal convicto. Escoyó llevase la so propia vida. Una opción que la so organización nun dexó tomar a munches de les sos víctimes». L'anunciu oficial del fallecimientu de Sands na Cámara de los Comunes omitió la tradicional espresión de pésame y simpatía pa cola familia de la víctima.