cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amosis I
Pirámide
thumb|200px|Restos de la pirámide del faraón Ahmose (Amosis I) en Abidos, Exiptu thumb|200px| Planu del complexu Pirámide/Templo de Amosis I En 1899 afayar en Abidos los restos d'una pirámide, qu'en 1902 fueron identificaos como una obra del reináu de Amosis I. Esta pirámide y les estructures rellacionaes con ella convirtiéronse n'oxetu d'anovaos estudios a partir de 1993, fecha en que se punxo en marcha una espedición d'investigación dirixida por Stephen Harvey y patrocinada pol Institutu de Belles Artes de Pennsylvania y Yale, y l'Universidá de Nueva York. L'estáu de caltenimientu de la pirámide nun yera bonu: la mayoría de les piedres del esterior de la pirámide fueren sustraíes a lo llargo de los años pal so usu n'otros proyeutos de construcción posteriores, y el montículo d'escombros sobre los que s'había construyíu habíase esmarranáu. Sicasí, Arthur Maze atopó dos filaes intactes de bloques del revestimiento, y a partir d'elles, envaloró una rimada d'unos 60 graos (en comparanza col enclín de 51 graos de la Gran Pirámide de Guiza). Anque la pirámide interior nun foi esplorada dende 1902, el trabayu realizáu en 2006 afayó porciones d'una inmensa rampla de construcción fecha con lladriyos d'adobe y construyida contra una de les cares.
La espedición de Harvey afayó hasta la fecha tres estructures más que pertenecíen al conxuntu del templu de la pirámide (que yá fuera afayáu por Arthur Maze). El que se conoz como'l templu de la pirámide ye la estructura más cercana a la base de la pirámide, y ye probable que fora construyida col enfotu de ser el centru de cultu principal. Ente los miles de fragmentos pintaos y tallaos que fueron afayaos dende 1993, apaecen diverses representaciones d'una complexa narrativa sobre una batalla contra un enemigu asiáticu. Con toa probabilidá estos relieves, qu'amuesen arqueros, naves, enemigos muertos y la primer representación conocida d'un caballu nel Antiguu Exiptu, suponen la única representación conocida de les batalles de Amosis contra los hicsos.
Axacentes al templu principal de la pirámide y en direición al este, Harvey identificó dos templos construyíos pola reina consorte, Ahmose-Nefertary. Nuna d'estes estructures tamién s'atopen lladriyos estampaos col nome del tesoreru xefe, Neferperet, oficial responsable de la reapertura de les canteres nel-Ma'rustiera (Tura) nel ventenu segundu añu de reináu de Amosis. Un tercer templu más grande (templu C) ye similar al de la pirámide en forma y tamañu, pero los sos lladriyos y los sos detalles de decoración faen creer que se trataba d'un llugar de cultu pa Ahmose-Nefertary.
La exa nel que s'estructura'l complexu de la pirámide puede acomuñar con una serie de monumentos construyíos a lo llargo d'un quilómetru de desiertu. A lo llargo d'esta exa pueden alcontrase delles estructures clave: una gran pirámide dedicada a la so güela, Tetisheri, que contién un cercu qu'amuesa a Amosis dedicándo-y ufriendes; un complexu soterrañu escaváu na roca que pudo sirvir como representación d'un inframundu osírico o como tumba real; y un templu con grandes terraces de piedra y adobe construyío nunos altos cantiles. Toos estos elementos reflexen un plan xeneral similar al lleváu a cabu pal cenotafiu del faraón Sesostris III y la so construcción combina elementos de los complexos de pirámides tantu del Imperiu Antiguu como del Imperiu Mediu.
Esiste una ciertu discutiniu alrodiu de si la pirámide foi'l llugar d'enterramientu de Amosis o si tratar d'un cenotafiu. Anque Maze y Currelly, los primeros esploradores, fueron incapaces d'alcontrar nenguna cámara interior, ye improbable que pudiera haber un llugar d'enterramientu nel interior del montículo d'escombros sobre'l que se llevanta la pirámide. N'ausencia de mención dalguna a la tumba del rei Amosis na rellación de robos de tumbes contenida nel Papiru Abbott, y n'ausencia d'un candidatu probable ente les tumbes reales de Tebas, ye posible que'l rei fora soterráu en Abidos, como suxure Harvey. Verdaderamente, el gran númberu d'escultures de cultu atopaes nos últimos años na base de la pirámide, según la presencia d'un campusantu utilizáu polos sacerdotes del cultu de Amosis, sirven p'argumentar la importancia del cultu real en Abidos. Sicasí, otros exiptólogos piensen que la pirámide foi construyida, al igual que la pirámide de Tetisheri, como un cenotafiu, y que Amosis pudo ser soterráu orixinalmente al sur de Dra Abu el-Naga, xunto col restu de los reis del final de la Dinastía XVII y empiezos de la XVIII.
Esta pirámide foi la postrera de la hestoria d'Exiptu que fuera construyida como parte d'un complexu funerariu. La forma piramidal sería abandonada polos faraones del Imperiu Nuevu, tantu por razones práutiques como relixoses. La llanura de Guiza ufiertaba enforma espaciu pa la construcción de pirámides, pero esi nun yera'l casu de la xeografía tebana, muncho más serrapatosa y llena de cantiles, y que faía que cualquier enterramientu nel desiertu circundante fuera vulnerable a los llenes. Amás, la forma piramidal taba acomuñada con Ra, el dios del sol, que dexara de ser el preponderante en favor de Amón. Pela so parte, unu de los significaos de Amón yera l'ocultu, lo que significa qu'agora yera teológicamente permisible esconder la tumba del faraón por aciu la separación completa del templu funerariu del llugar concretu del enterramientu. Si tenemos en cuenta qu'esto añedía la ventaya de que'l llugar de descansu del faraón podía quedar ocultu y meyor protexíu de los lladrones de necrópolis, tou esto supunxo que los faraones posteriores del Imperiu Nuevu fueren soterraos en tumbes escavaes na roca, nel Valle de los Reis.
Momia
thumb|200px|right|Cabeza momificada de la supuesta momia de Amosis I
La momia foi desendolcada por Gaston Maspero el 9 de xunu de 1886. Atopar nun sarcófagu nel qu'apaecía'l so nome escritu con escritura xeroglífico, y en vender apaecía de nuevu'l so nome con escritura hierática. L'estilu del sarcófagu data aproximao de la dómina de la Dinastía XVIII, magar nun taba ellaboráu al estilu de los de la realeza, y cualquier adornu o incrustación de metales preciosos que pudiera tener sumiera na antigüedá. Fuera evidentemente treslladáu dende'l so llugar d'enterramientu orixinal, reenvuelto y asitiáu na tumba de Deir el-Bahari mientres el reináu del faraón Pinedyem II, que'l so nome tamién apaez en vender de la momia. Nel so pescuezu asitiárase un collar de flores de delphinium. El cuerpu amosaba señales de sufrir les consecuencies d'un saquéu, probablemente per parte de lladrones de tumbes, yá que la so cabeza taba dixebrada del cuerpu y la so ñariz taba entartallada.
El cuerpu de la momia midía 1,63 metros d'altor. La momia tenía una cara pequeña, ensin traces bien carauterístiques, anque tenía un dentame frontero prominente. Esto podría ser una traza familiar hereditariu, pos puede reparase tamién ente delles momies femenines de la mesma familia, según na de Tutmosis II.
Una pequeña descripción de la momia realizada por Gaston Maspero refundia más lluz sobre les paecencies familiares:
Los estudios iniciales sobre la momia llegaron a la errónea conclusión de que la momia pertenecía a un home d'ente 50 y 60 años, pero examen posteriores amosaron que lo más probable ye que s'atopara ente los 30 y 40 años cuando morrió.
Sicasí, la identidá de la momia (catalogada nel Muséu del Cairo col n° 61057) foi puesta en dulda en 1980 poles resultaos publicaos pol Dr. James Harris, profesor d'ortodoncia, y l'exiptólogu Edward Wente. Harris fuera autorizáu pa tomar imáxenes de rayos X a toles supuestes momies reales del Muséu Exipciu d'El Cairu y, nos sos estudios, Harris resaltó que la morfoloxía craneoencefálica de Amosis I yera bien distinta de la de Seqenenra Taa. Tamién ye distinta de la de la momia femenina identificada como Ahmose-Nefertari, que se cree que tuvo de ser la so hermana. Estes inconsistencies, y el fechu de qu'esta momia nun tuviera asitiada de brazos cruciaos sobre'l so pechu, como yera'l costume nel periodu pa les momies reales masculines, llevólos a concluyir qu'esta probablemente nun yera una momia real, dexando la so identidá desconocida.
La familia ahmósida
Ahmose (Amosis I) nació nel senu de la familia gobernante de la ciudá de Tebas, conocida como dinastía XVII. El so güelu y la so güela, Senajtenra Ahmose y Tetisheri, tuvieron siquier doce fíos, incluyendo al futuru faraón Seqenenra Taa y a Ahhotep. Acordies cola tradición de les reines exipcies, estos dos hermanos contraxeron matrimoniu, y los sos fíos fueron Kamose, Amosis y delles fíes. Amosis, siguiendo cola tradición, casóse con delles de les sos hermanes, convirtiendo a Ahmose-Nefertari na so esposa principal. Tuvieron dellos fíos, incluyendo a les neñes Meritamón B y Sitamón A y a los fíos Siamón A, Ahmose-anj, Amenofis I y Ramose A (les lletres "A" y "B" tres los nomes son convenciones utilizaes polos exiptólogos pa estremar fíos reales y muyeres que tienen el mesmu nome). Pue que fueren tamién los padres de Mutneferet A, que se convertiría na esposa del posterior faraón Tutmosis I. Ahmose-anj yera'l socesor principal de Amosis, pero morrió primero que'l so padre, en dalgún momentu ente los años 17º y 22º del reináu del so padre. Por esi motivu, el socesor de Amosis foi'l so fíu sobreviviente más mayor, Amenofis I, con quien pue que llegara a compartir una correxencia.
Nun esiste una rotura tocantes a la llinia socesoria ente les dinastíes XVII y XVIII. L'historiador Manetón, qu'escribió nuna dómina bien posterior a la Dinastía Ptolemaica, consideró que la espulsión de los hicsos tres cuasi un sieglu d'ocupación y la restauración del gobiernu exipciu nativu sobre la totalidá del país suponía un eventu lo suficientemente significativu como pa garantizar l'empiezu d'una nueva dinastía.
Les muyeres de Amosis
La Gran Esposa Real y muyer más importante d'empiezos de la dinastía XVIII foi la mesma hermana de Amosis, la reina Ahmose-Nefertari. Casada con él a bien tienra edá, goció d'una importancia y un poder realmente significativu, pol que más tarde llucharíen munches otres muyeres de la so llinia sanguínea. Foi nomada Segunda Profetisa de Amón, Divina Adoratriz y Esposa del dios, un cargu que sería tresmitíu de madre a fía, como símbolu portador de la llexitimidá real. A partir d'aquel entós, un rei nun podría aportar a coronáu de nun tar casáu con una muyer descendiente del llinaxe de Ahmose-Nefertari, a ser posible col títulu de Esposa del dios. thumb|La reina [[Ahmose-Nefertari, hermana y esposa principal de Amosis. Altes Museum, Berlín.]]
La importancia de Ahmose-Nefertari aniciaba en que yera la persona "Dadora d'Herederos", siendo qu'un fíu real so sería'l próximu faraón. Esta práctica sería caltenida mientres cuasi tol intre de la Dinastía XVIII. Asina en casu de que la descendencia seya dafechu femenina, estes princeses seríen les futures "Dadores d'Herederos", estableciendo asina que la socesión real tendría que pasar si o si pol llinaxe de Ahmose-Nefertari.
El papel de Ahmose-Nefertari a la solombra del so home Amosis nun paez ser tan relevante como'l que desempeñó tres la so muerte, yá como reina madre. Tanto ye asina que se llegó a pensar qu'en realidá yera la gran esposa real del socesor de Amosis, Amenofis I, por apaecer siempres xunto a él y en condiciones d'igualdá. Madre y fíu llegaron inclusive a ser divinizaos a la so muerte, superando en fama al propiu Amosis, y convirtiéronse nos patrones de la confrería de los constructores de tumbes de Deir el-Medina.
Plantegóse la hipótesis de que Amosis tamién tuviera casáu con Ahmose-Sitkamose. La identidá real d'esta princesa sigue siendo un misteriu, y el fechu de que'l so segundu nome signifique «fía de Kamose» podría traducise como la unión de les dos cañes de la familia real per mediu d'un matrimoniu. De ser muyer de Amosis, lo más seguro ye que Ahmose-Sitkamose portara'l títulu de gran esposa real, pero, nun se conoz con certidume la so filiación. La teoría más aceptada ye qu'esta muyer nun foi la esposa del rei, sinón fía so y de la reina Ahmose-Nefertari, como paez certificar el fechu de que tamién portara'l títulu d'Esposa del dios.
No que fai a les otres esposes de Amosis, nenguna llegó a igualar a Ahmose-Nefertari, la única col títulu de gran esposa real (equivalente a reina) y nun pasaron de ser esposes secundaries ensin nengún papel políticu. Llegar los nomes de dalgunes, sobremanera por cuenta de la so maternidá, como son los casos de Thenthapi o Kasmut.
Socesión
El rei Amosis I morrió a la edá averada de trenta y cinco años por causes que desconocemos, anque ye probable que se tratara de muerte natural (nun hai qu'escaecer que la esperanza de vida d'aquella dómina nun superaba los trenta años). Reinara en Tebas per espaciu de venticinco años y cuatro meses, de los cualos mientres siete años fuera'l gobernante únicu de too Exiptu.
Amosis I foi asocedíu pol so fíu, Amenofis I. Per otra parte, dellos historiadores defendieron la esistencia d'una correxencia con Amenofis, que pudo durar hasta seis años. Partiendo de la hipótesis de que sí qu'esistiera esta correxencia, Amenofis nun podría ser nomáu rei hasta'l decimoctavu añu de reináu de Amosis, fecha averada de la muerte de Ahmose-Anj, y momentu en que Amenofis convertiríase nel herederu al tronu. Magar que hai argumentos o nicios qu'apunten a la esistencia d'esti curtiu periodu nel que dambos reinaos asolapáronse, lo cierto ye qu'entá nada puede certificase ante la falta de pruebes clares.
El primer niciu qu'apunta a la esistencia de la citada correxencia constituyir trés pequeños oxetos que contienen los praenomen de dambos faraones, unu al llau del otru: un abaloriu de cristal, un pequeñu amuleto de feldespatu, y un cercu rotu. Toes elles tán escrites nel estilu típicu de la Dinastía XVIII. Nesti últimu cercu dicir de Amenofis que "recibió vida eternamente", frase habitual nel idioma exipciu pa faer referencia a que'l rei ta vivu, ente que'l nome de Amosis nun tien l'epítetu habitual de "voz de la verdá" que s'otorga a los reis muertos. Puesto que el praenomen namái lo asumen los reis al llegar al tronu, podría asumise que dambos taben vivos coles mesmes, y que dambos reinaben al empar. Esiste sicasí la posibilidá de que Amenofis namái quixera acomuñar col so padre, que foi'l reunificador d'Exiptu.
-y segunda evidencia na que se sofiten los defensores de la esistencia de la correxencia ye nel fechu de que Amenofis I paez que cuasi llegó a rematar les preparaciones pa la so fiesta Sei, o pue que inclusive empezara la so celebración. Sicasí, la duración del reináu de Amenofis considerar de tan solo 21 años, cuando esa fiesta nun puede celebrase primero que'l faraón cumpliera 30 años de reináu. Dalgunos argumenten que sí que ye posible qu'entamara la celebración del festival si sumir a la duración del so reináu'l tiempu de correxencia col so padre, y si calculara'l so reináu a partir de la so primer coronación, y non dende la fecha en qu'empezó a gobernar en solitariu. Esto esplicaría'l grau de desarrollu nel que s'atopaben los preparativos del festival atopaos en Karnak. Sicasí, esti niciu nun ye concluyente, yá que tamién esisten dos exemplos contemporáneos nel Imperiu Nuevu nel qu'esta tradición sufre una rotura: La reina Hatshepsut celebró'l Heb Sei nel so decimosestu añu, y el faraón Akenatón facer nel decimoséptimu.
De terceres, esisten dos estela atopaes nes canteres de piedra caliar Ma`sara, que daten del ventenu segundu añu de reináu de Amosis, nes que la esposa de Amosis, Ahmose-Nefertari, recibe coles mesmes los títulos de "Gran Esposa del Rei" y "Madre del Rei". Por que esto pudiera ser ciertu de forma lliteral, tanto Amosis como Amenofis teníen de ser reis al empar nesi momentu. Sicasí, tamién ye posible que se tratara d'un títulu honoríficu, yá que esisten casos como'l de la reina Aah-Hotep II, qu'asumió'l títulu a pesar de nun ser madre de nengún rei conocíu; anque esiste la posibilidá de que'l so fíu Amenemhat fora correxente con Amenofis I, pero que morriera primero que'l so padre.
Dada la situación y nun siendo estes evidencies del tou concluyentes, anguaño ye imposible determinar si llegó a esistir o non una correxencia. Tanto les obres de Redford como les de Murnane sobre'l particular lleguen a la conclusión de que nun hai abonda base pa decantase a favor nin en contra de dicha posibilidá. Inclusive si esistiera, nun tendría influyencia na cronoloxía del periodu porque nesti tipu d'institución el faraón Amenofis empezaría a cuntar los sos años de reináu a partir del primer añu como gobernante en solitariu. Sía que non, los defensores de la correxencia faen notar que, vistu qu'hubo siquier una rebelión contra Amosis mientres el so reináu, sería una aición lóxica la de coronar a un socesor primero que'l faraón morriera, yá que eso evitaría una futura llucha pola socesión a la muerte de Amosis.
Lo único que sabemos a ciencia cierta ye que Amenofis I siguió toes y cada una de les directrices de los sos padres, estabilizando'l país y concluyendo toles obres que Amosis dexó inconclusas. Sería asocedió por Tutmosis I, un home n'apariencia ensin rellacionar colos ahmósidas, pero casáu cola princesa Amosis.
Monumentu a José Celestino Mutis
El gaditano José Celestino Mutis y Bosio, bautizáu na Parroquia de Santa Cruz, llogró crease una xusta fama universal, polos sos estudios de Botánica.
Con motivu del segundu centenariu de la so nacencia, Cádiz inauguró-y un monumentu. Pensóse que'l meyor sitiu p'asitialo sería precisamente ente plantes, una y bones éstes fueren siempres la so obsesión. La idea foi aceptada y, por ello, tópase allugáu nun parterre del primer cachu del Paséu de les Palmeres del Parque Xenovés. El descubrimientu de la efixe, despinta tres la bandera nacional, tuvo llugar el día 6 d'abril de 1932, pol cónsul colombianu, a quien l'alcalde de la ciudá venciera tal honor.
Consiste'l monumentu a José Celestino Mutis nun espurechu pedestal col so bustu, llabráu en mármol pol artista gaditano José Gargallo.
Chaetura vauxi
El andarón de vaux (Chaetura vauxi) ye una especie d'ave apodiforme de la familia de los andarones (Apodidae). El so área de distribución inclúi América del Norte, América Central y el norte de Suramérica. El so nome foi-y dau n'honor al científicu William Samsom Vaux.
Subespecies
Estrémense les siguientes subespecies:
Quintoños
Quintoños ye una aldea de la parroquia de Corniana nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 13 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 198 msnm y tien una población de.
Emil Hácha
Emil Hácha foi un abogáu checu, que nel añu 1938 foi escoyíu como tercer presidente de Checoslovaquia, siendo amás l'únicu presidente del Protectoráu de Bohemia y Moravia sol Tercer Reich ente 1939 y 1945.
Presidente de la Segunda República
Tres la firma del Pactu de Múnich y l'emigración del presidente Edvard Beneš, foi escoyíu presidente de la segunda República Checoslovaca, el día 30 de payares de 1938 y pidió a Rudolf Beran que formara un nuevu Gobiernu del país. Rudolf Beran yera'l presidente del Partíu d'Unión Nacional, nel que confluyeren la mayor parte de los partíos de la derecha checoslovaca. Magar ser un reputáu xurista y un alministrador veteranu y brillante, aquel día Hácha yera yá un home provecto y tenía mala salú; asina, aceptó'l cargu na situación de crisis que travesaba'l país con renuencia.
Presidente del Protectoráu de Bohemia-Moravia
thumb|right|Visita del presidente Hácha (terceru pela derecha) a Hitler (estremu derechu). Al pie de ellos atópense, ente otros, el ministru alemán Meisner (con gafes, xunto a Hácha) y el ministru d'esteriores checoslovacu Chvalkovsky (centru). En marzu de 1939, l'acción conxunta d'axentes de l'Alemaña nazi y de nacionalistes separatistes eslovacos desaguó nuna crisis política interna, que'l Gobiernu de Beran intentó resolver por aciu el recursu a la intervención armada, el 9 de marzu de dichu añu. Monseñor Jozef Tiso, presidente del Gobiernu autónomu eslovacu, foi depuestu. Sicasí, Adolf Hitler y Hermann Göring convocaron a Emil Hácha a Berlín, amenaciándolo una vegada ellí col bombardéu de la ciudá de Praga, capital de Checoslovaquia. En cantu d'una crisis cardiaca, apavoráu pola presión qu'exercía Hitler sobre él, Emil Hácha viose obligáu a roblar el 15 de marzu un documentu pol qu'aceptaba que les tropes alemanes ocuparen Bohemia-Moravia, que pasó a convertise nun protectoráu d'Alemaña, el Protectoráu de Bohemia y Moravia. Igualmente, Hácha resignar a ver cómo Eslovaquia pasaba a ser un país independiente.
Tres la ocupación de los restos de Checoslovaquia, a otru día de la firma del documentu, Hácha caltener nel so cargu de presidente, anque tuvo que sometese ante Hitler y ante Konstantin von Neurath, que fuera nomáu en payares de 1939 Reichsprotektor de Bohemia-Moravia, exerciendo de fechu el control del país. Emil Hachu protestó contra la política alemana de xermanización del Protectoráu, magar hai que faer constar que les sos protestes tuvieron escases resultaos. N'avientu de 1939, Hácha entró secretamente en contautu con Beneš, que se aprestaba a formar un Gobiernu checoslovacu nel exiliu col sofitu de los Aliaos, faciéndo-y saber que, xunto con tol so Gobiernu, sentíase solidariu cola Resistencia esterior checoslovaca a los alemanes.
La situación nel Protectoráu degradóse rápido tres la sustitución de von Neurath, al que Hitler consideraba demasiáu nidiu, por Reinhard Heydrich. Hácha, que redactara una carta de dimisión del so cargu (anque nun la unviara), perdió tou control sobre los asuntos reales del país, pasando pos a ser una mera marioneta de los alemanes. Munchos de los sos colegues y amigos fueron deteníos, como por casu el primer ministru Alois Eliás, fusilaos o deportaos a campu de concentración. La detención de Eliás tuvo llugar en setiembre de 1941, una selmana dempués del nomamientu de Heydrich. Mientres un discursu retresmitíu per radiu, Hácha denunció a Beneš, afirmando qu'ésti yera "l'enemigu públicu númberu unu". thumb|right|200px|Balta de Emil Hácha nel campusantu de [[Praga.]] Dempués del ésitu del atentáu contra Heydrich entamáu polos Aliaos (Operación Antropoide), entamáronse manifestaciones masives en contra de Beneš y de los políticos de Londres. El Gobiernu ufiertó un pagu de 10 millones de corones polos culpables. Esta política de collaboracionismu nun diba tampoco siguida por nenguna concesión per parte de l'Alemaña nazi yá que, por casu, Hitler recibió a Hácha y amenaciólu cola espulsión de dellos millones de checos fora de Bohemia-Moravia.
Lliberación del Checoslovaquia y muerte
Hácha, foi deteníu'l 13 de mayu de 1945 y finó a la edá de 72 años na prisión de Pankrác, seis selmanes dempués de la lliberación de Praga pol Exércitu Coloráu. Les circunstancia de la so muerte nun tán esclariaes. Sigue siendo una figura revesosa na Historia checa pol so aparente ambivalencia y collaboracionismu forzáu. Según Astrid Hofmanova, Emil Hácha ye daqué distintu al símbolu de collaboración col enemigu, de traición y de cobardura que paez ser. Al aceptar la función presidencial, sacrificaríase n'interés de la nación y del Estáu.
Boerhavia
Boerhavia ye un xéneru con 105 especies de plantes de flores perteneciente a la familia Nyctaginaceae.
Jan Vertonghen
Jan Bert Lieve Vertonghen ye un futbolista belga que xuega como defensor nel Tottenham Hotspur de la Premier League d'Inglaterra. Ye Internacional cola seleición de Bélxica.
Ajax Ámsterdam
Mientres la so instancia col equipu de les reserves, fíxose conocíu por un incidente asocedíu'l 20 de setiembre de 2005 nun partíu pola segunda ronda de la Copa ante'l Cambuur nel so primer partíu nel Ámsterdam Arena, onde marcó un estrañu gol. Mientres el so compañeru Derk Boerrigter taba recibiendo atención médica, dio un pase al porteru rival Peter van der Vlag, pero ésti nun atrapó'l disparu, atropando l'atención de los xugadores y de los espectadores. Anque l'erru del arqueru nun foi intencional, nun notable xestu de deportividá, el Ajax dexó-y al Cambuur anotar un gol. Finalmente'l partíu terminaría trés a unu a favor del filial ajacied.
Con cuenta de ganara más esperiencia, mientres el mercáu ivernizu en xineru de 2007 foi vencíu polo que restaba de temporada al RKC Waalwijk, equipu que taba nos últimos llugares engarrando'l descensu a la Eerste Divisie. Realizó'l so debú pol RKC el 3 de febreru apostando tol partíu frente al NAC Breda, alcuentru qu'acabó en derrota por 2-1. La fecha siguiente anotó'l so primer gol na temporada na victoria por 2-0 sobre'l Heracles Almelo. Darréu tres la so llegada convertir en titular indiscutido pal téunicu Mark Wotte, siendo allugáu como mediocampista esquierdu. El 25 de febreru anotó a los 36 minutos l'empate parcial frente al Vitesse na victoria del so equipu por 3-1. El 8 d'abril marcó-y al club dueñu del so pase, el Ajax, alcuentru que terminó n'empate a 2. Esta resultancia foi clave nes aspiraciones del Ajax, yá que finalmente esa temporada nun llograría'l títulu por cuenta de la diferencia de goles col PSV Eindhoven en quedando empataos en puntaje.
Magar xugar 12 partíos y anotar 3 goles na Eredivisie mientres la so curtia estancia nel RKC, nun pudo evitar el descensu de categoría de parte d'esti club. L'equipu quedó allugáu nel penúltimu puestu, teniendo d'apostar los Play-offs de descensu onde perdió la categoría frente al VVV-Venlo en perdiendo'l tercer partíu definitoriu por 3-0.
thumb|left|180px|Vertonghen con [[Andriy Shevchenko, nun duelu Ajax-Dinamo de Kiev pola previa de la Lliga de Campeones]] Vertonghen tornó al Ajax pa la temporada 2007-08 col fin d'asitiase na titularidá, pero una mancadura dexar estremáu de les canches, sumáu al afitamientu de John Heitinga y de Thomas Vermaelen, que yeren los defenses centrales fixos. Por cuenta de esto, nun tuvo presente'l 11 d'agostu nel llogru de la Supercopa onde ganaron por 1-0 al PSV. Sicasí, la llegada al banquín del Ajax d'Adrie Koster n'ochobre de 2007, quien hasta apocayá taba dirixendo la cantera del club, diolu mayor continuidá nel equipu. El 8 d'avientu anotó'l so primer gol na temporada frente al Willem II na victoria por 2-3. Volvió marcar el 13 de xineru de 2008 na goliada por 6-1 sobre'l AZ Alkmaar. Por cuenta de les sos bones actuaciones na temporada llogró asitiase na titularidá na demarcación de llateral esquierdu, apostando nesa campaña 31 partíos, con dos goles nel so favor, pero'l Ajax solo acabó na segunda posición, a tres puntos del PSV Eindhoven que se coronó campeón. La so bona temporada dio-y ser condecoráu como'l Talentu del añu del Ajax esa temporada.
Dempués que Heitinga fichara pol Atlético de Madrid a mediaos del 2008, Vertonghen pasó a ser indiscutible pal entrenador Marco van Basten como compañeru de zaga del so compatriota Thomas Vermaelen. L'hestóricu Johan Cruyff nun despintó la so almiración pol mozu maniegu que puede ocupar posiciones per izquierda tantu en defensa como nel mediocampo, polo que'l 26 de setiembre anovóse-y el contratu hasta'l 30 de xunu de 2013. Dos díes depués, anotó un doblete nel trunfu del so club por 3-0 sobre'l Vitesse Arnhem. El 7 d'avientu anotó'l gol del trunfu na victoria por 1-2 sobre'l FC Volendam n'esviando de cabeza una cabezada del so compañeru Luis Suárez. El 17 d'avientu anotó'l so primer gol en competiciones europees frente al Slavia Praga pola últimu fecha de la fase de grupos de la Copa de la UEFA 2008-09, alcuentru que terminó 2-2.
Virxe del Carmen
N'España, Puertu Ricu y Costa Rica ye patrona del mar, tamién ye patrona de l'Armada Española. Ye considerada Reina y Patrona de Chile, de les sos Fuercies Armaes y de los Carabineros; ye patrona de la Policía Nacional, y del Exércitu Nacional de los colombianos, de los marineros y de los conductores en Colombia; en Bolivia ye la Patrona de la Nación y de les sos Fuercies Armaes; nel Perú ye “Patrona del criollismu" y "Alcaldesa Perpetua de la Ciudá de Lima", y en Venezuela ye la patrona del Exércitu y el conductores. Amás, foi la patrona del Exércitu de los Andes que lideráu pol xeneral José de San Martín, xestó la independencia d'Arxentina y Chile.
Esta advocación da nome a toes aquelles persones que se llamen Carmen, Carmela o Carmelo, y que celebren la so onomástica na festividá de La nuesa Señora del Carmen, el 16 de xunetu, que la Ilesia católica conmemora con calidá de memoria facultativa.
Orixe de la devoción
La veneración remonta al grupu d'ermitaños que, inspiraos nel profeta Elías, retirar a vivir nel Monte Carmelo, consideráu'l xardín d'Israel ("Karmel" significa "xardín"). Estos devotos, dempués de les cruzaes, formaron n'Europa la Orde de La nuesa Señora del Monte Carmelo (carmelites). El Monte Carmelo, asitiáu na actual Israel, foi un sitiu de devoción relixosa dende l'antigüedá. Na Biblia Hebrea méntase-y col nome de Hakkarmel (llugar del xardín), nel llibru del profeta Isaías como un llugar de gran guapura y apaez tamién en rellación al profeta Elías. Nun apaez, sicasí, nel Nuevu Testamentu.
Según la tradición carmelita, el 16 de xunetu de 1251, la imaxe de la Virxe del Carmen apaecióse a San Simón Stock, superior xeneral de la Orde, a quien-y apurrió los hábitos y l'escapulariu, principal signu del cultu marianu carmelita. Según esa tradición moderna, la Virxe prometió lliberar del Purgatoriu a toles almes que vistieren l'escapulariu mientres la so vida, el sábadu siguiente a la muerte de la persona y llevalos al cielu. Esta veneración recibió reconocencia papal en 1587 y foi sofitada polos Pontífices posteriores, cuantimás lo referente al escapulariu.
La devoción mariana escontra la Virxe del Carmen estender a munchos países d'Europa, ente ellos a España y dende ésti a numberosos países d'América, destacando ente ellos Arxentina, Bolivia, Chile, Colombia, Costa Rica, Nicaragua, Guatemala, Méxicu, Panamá, Perú, Puertu Ricu y Venezuela.
Jan Vertonghen
Ajax Ámsterdam
En 2009, cola llegada de Martin Jol al banquín, Vertonghen foi pieza fundamental pal equipu nel cursu 2009-10. Na campaña xugó 32 partíos, anotando tres goles. Ye de destacar non yá la so presencia como central absolutu -xunto col tamién belga Toby Alderweireld-, sinón qu'atraxo l'atención de clubes importantes como'l Barcelona o'l AC Milan. Na campaña 09-10, ganó la copa local al vencer en doble final al Feyenoord.
Na campaña 2010-11, apostó la mayoría de los partíos de lliga, siendo clave na consecución del títulu de lliga, que nun ganaben dende l'añu 2004. Participó en 32 partíos, anotando seis goles. Nel campeonatu de copa, llegó a una nueva final, anque cayó na prórroga ante'l FC Twente, mesmu rival na definición de la lliga. thumb|right|200px|Vertonghen como capitán del Ajax, nun partíu ante'l [[Spartak de Moscú, pola Europa League]] El cursu 2011-12 foi positivu, yá que volvió consagrase campeón de lliga na penúltima fecha, rematando con un saldu de 32 partíos en lliga con ocho goles, y na tabla terminó con 76 puntos tres 34 partíos en total.
Virxe del Carmen
España
El primer conventu carmelita de la Península Ibérica apaecería en Perpiñán (Francia), entós ciudá de la Corona d'Aragón, estableciéndose la so fecha fundacional ente 1265 y 1269. El so espardimientu foi rápida por tola península ibérica, llegando a Sevilla en 1358, ciudá dende la que se va impulsar la creación de la destacada Provincia Bética Carmelitana, en 1499. Nesta dómina van empezar a surdir les primeres comunidaes femenines de relixoses carmelites en tol territoriu. Santa Teresa de Jesús y San Juan de la Cruz, tamién mientres el sieglu XVI, introducieron fondes reformes nel senu de la Orde dando orixe a los "Carmelites Descalzos", una nueva congregación más austera que se dixebra de la orde matriz, que pasó a llamase "Carmelites Calzaos" o de la "Antigua Observancia". A pesar d'esta división, siguieron en sieglos socesivos el so camín espiritual per tol mundu.
Jan Vertonghen
Tottenham Hotspur
Dempués de munches especulaciones sobre'l so posible fichaxe por dalgún club importante d'Europa, el 8 de xunetu de 2012 el Tottenham Hotspur de la Premier League inglesa oficializó'l so fichaxe por cuatro temporaes. Vertonghen fixo'l so debú na Premier League el 25 d'agostu de 2012, xugando los noventa minutos y recibiendo una tarxeta mariella nel empate 1-1 del Tottenham ante'l West Bromwich Albion en White Hart Lane.
Virxe del Carmen
España
Práuticamente tolos pueblos y ciudaes de la mariña española rinden cultu relixosu a la Virxe del Carmen, entamándose procesiones y vistoses romeríes marítimes portando la so imaxe cada 16 de xunetu. Destaquen les celebraciones d'Almería, Roquetas de Mar (Almería), Adra (Almería), Garrucha (Almería), Aguilas (Murcia), Alxecires (Cádiz), La Alfoquía (Almería), Arminza (Vizcaya), Amorebieta-Etxano (Vizcaya), Barbate (Cádiz), (Isla Mayor (Sevilla), Cádiz, Camariñas (La Coruña), Ciñu (La Coruña), Cee (La Coruña), Chiclana de la Frontera (Cádiz), Corralejo (Les Palmes de Gran Canaria), Corcubión (La Coruña), El Perelló-Sueca (Valencia), El Puerto de Santa María (Cádiz), Estepona (Málaga), Isla Cristina (Huelva), Rincón de la Victoria (Málaga), Calar del Moral (Rincón de la Victoria, Málaga), La Isleta -Les Palmes de Gran Canaria, La Línea de la Concepción (Cádiz), La Orotava (Santa Cruz de Tenerife), Los Realejos (Santa Cruz de Tenerife), Los Urrutias (Murcia), Málaga, Marbella (Málaga), Marín (Pontevedra), Mazagón-Palos de la Frontera (Huelva), Molina de Aragón (Guadalaxara), Puente Mayorga-San Roque (Cádiz), Puerto de la Cruz (Santa Cruz de Tenerife), Porto do Son (La Coruña), Punta Avesida (Huelva), Revilla de Camargo-Camargo (Cantabria), Rota (Cádiz), San Fernando (Cádiz), San Pedro del Pinatar (Murcia), Suances (Cantabria), Santander (Cantabria), Santurtzi (Vizcaya), Santa Cruz de Tenerife (Santa Cruz de Tenerife), Torrevieja (Alicante), Santa Pola (Alicante), Vigo, Zahara de los Atunes (Cádiz). Tamién ye significativu la guañadura d'esta advocación en determinaes llocalidaes del interior de la península ibérica, y por tantu ensin venceyar col mar, pero consagraes históricamente a la Virxe del Carmen, como ye'l casu d'Almodóvar del Campo (Ciudá Real), Asturianos (Zamora), Baeza (Xaén), Beniaján (Murcia), Cáceres, Córdoba, Cox (Alicante), Dúrcal (Granada), Guadix (Granada), Hinojosa del Duque (Córdoba), Xerez de la Frontera (Cádiz), La Cistérniga (Valladolid), Las Fraguas (Cantabria), Molina de Aragón (Guadalaxara), Peleas de Abajo (Zamora), Peñausende (Zamora), Rute (Córdoba), Cuevas de San Marcos (Málaga), San Fulgencio (Alicante) y Setenil de las Bodegas (Cádiz), ente otres.
Jan Vertonghen
Tottenham Hotspur
Anotó'l so primer gol colos Spurs el 26 de setiembre de 2012, nel partíu del Tottenham sobre'l Carlisle United pola tercer ronda de la Football League Cup. Vertonghen volvió anotar trés díes depués, convirtiendo'l so primer gol na Premier League y el primeru de tres goles del Tottenham na histórica victoria 3-2 sobre'l Manchester United en Old Trafford.
Seleición de Bélxica
Hasta agora, Vertonghen foi internacional con Bélxica en 63 ocasiones, anotando 5 goles. Fixo'l so debú na seleición absoluta'l 21 de xunu de 2007 na derrota de la so seleición ante Portugal.
Virxe del Carmen
Italia
miniaturadeimagen|293x293px|Virxe del Carmen, [[Acquafondata (Italia)]]
Chevannes-Changy
Chevannes-Changy ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Jan Vertonghen
Seleición de Bélxica
El 13 de mayu de 2014 l'entrenador de la seleición belga, Marc Wilmots, incluyó a Vertonghen na llista preliminar de 24 xugadores convocaos, cuatro d'ellos porteros, que van empecipiar la preparación pa la Copa Mundial de Fútbol de 2014. Asignóse-y el númberu 5 pal tornéu'l 25 de mayu de 2014.
Chevannes-Changy
Tien una población de y una superficie de  km².
Virxe del Carmen
Malta
La Virxe del Carmen ye la patrona de la capital maltesa, la ciudá de La Valeta.
Jan Vertonghen
Goles internacionales
Solo inclúi goles cola seleición mayor.
Virxe del Carmen
Arxentina
thumb|Procesión de la Virxe del Carmen en [[Nogoyá.]] La Virxe ye venerada en numberoses ciudaes a lo llargo del país. Esta advocación mariana ye patrona del Exércitu de los Andes, fundáu pol Xeneral San Martín. y del Serviciu penitenciariu federal arxentín. Ye una de les advocaciones de la Virxe María que recibe'l tratamientu de Virxe Xenerala.
Ye patrona de les siguientes ciudaes de la provincia de Buenos Aires: Na provincia de Córdoba: Na llocalidá d'Inriville, la ilesia del pueblu lleva'l so nome. Na provincia de Tucumán ye patrona de: En toes estes llocalidaes tucumanas celébrase la fiesta patronal el 16 de xunetu con grandes amueses de fe y devoción.
Na provincia de Santiago del Estero: Na ciudá de Nogoyá, provincia d'Entre Ríos, la virxe ye bien venerada y ye la patrona del pueblu; primeramente conocida como La nuesa Señora del Carmen de Nogoyá.
Jan Vertonghen
Estadístiques
20px| Actualizáu'l 22 de mayu de 2016.
Virxe del Carmen
Arxentina
Na provincia de Corrientes: En Formosa ye patrona de la provincia, establecíu por llei del primer gobiernu constitucional y ellí hai una parroquia (Ilesia Catedral) col nome de la virxe, na cual ye venerada la imaxe que traxo'l fundador de la ciudá Coronel Luis Jorge Fontana.Cada 16 de xunetu realiza la tradicional procesión peles cais de la ciudá onde miles de fieles convocar pa rindir cultu a la patrona de la ciudá de formosa, patrona de tola diócesis y patrona de la provincia.cuando la santa imaxe llega a la catedral ye recibida por una agua de petalos y papelinos y por numberoses bombes d'estrueldu.
En Puerto Iguazú, provincia de Misiones, atópase la Parroquia Virxe del Carmen patrona de la ciudá y de los tabayones del Iguazú.
Na Ciudá d'El Carmen (provincia de Jujuy) tolos 16 de Julio tamién se rinde cultu a La Virxe del Carmen mentando la particularidá que dende'l 1ᵘ hasta'l 31 de xunetu realicen actividaes culturales, deportives y relixoses n'honor a la Sta. Patrona entamaos por distintes instituciones de la ciudá como asina tamién el conceyu llocal siendo la única ciudá del país que tien esta particularidá'l 15 de xunetu realiza la pelegrinación itinerante polos diques Les Maderes y La Barraquera depués percuérrese a cuerpu xunto a la imaxe de la virxe 7 km hasta la parroquia ellí a les 20 hs. realízase'l rezu de la misa depués serenata y a les 00:00 hs del 16 cántase-y les mañanines colos mariachis y tola población recibiendo'l so día con fueos artificiales el 22 llevar a cabu'l desfile cívico y militar na ciudá d'El Carmen.
Na Provincia de Salta: Na Provincia de Santa Fe: Na Archidiócesis de Rosario ye Patrona de les parroquies y de los siguientes pueblos: Soldini, Pérez, Pujato. Amás na ciudá de Rosario esiste una parroquia col so nome al cargu de los Padres Carmelites.
Bolivia
thumb|Virxe del Carmen - Villa Rivero La devoción a la Virxe del Carmen traida polos misioneros españoles na dómina colonial, esta íntimamente xunida a la historia de Bolivia. Mientres el tiempu de les lluches pola independencia, los patriotes tomar como la so proteutora. El 16 de xunetu de 1809 producióse una revolución na ciudá de La Paz, encabezada por don Pedro Domingo Murillo en contra del gobiernu español, aprovechando la procesión na fiesta de la Virxe del Carmen. Dempués de destituyir a les autoridaes realistes, la Xunta Tuitiva proclamó la lliberación d'estes tierres del poder de la corona española. Díes dempués, los patriotes volvieron sacar en procesión a la imaxe de la Virxe del Carmen, n'aición de gracies pol trunfu del llevantamientu, pero esta vegada col gorru frigio de la llibertá en cuenta de la corona y con un sable na mano.
El Papa Pío IX proclamar "Patrona de Bolivia" por una Bulda Papal en 1851 y ratificada pol gobiernu de Bolivia en 1852. Darréu, por Llei del 11 d'ochobre de 1948 foi proclamada "Xeneral y Patrona de les Fuercies Armaes de la Nación". La so fiesta ye celebrada con muncha devoción y solemnidá en munchos pueblos y ciudaes del país, y cola participación de les Fuercies Armaes de la Nación col grau de Xenerala. La imaxe tien más de 206 años, foi intervenida pa una restauración el 2011 pol ministeriu de Cultura a insistencia de la Ilesia. Ye la Mesma Imaxe de La Revolución del 16 de xunetu de 1809 en La ciudá de La nuesa Señora de La Paz, que marco'l principiu de los distintos movimientos revolucionarios n'América del Sur. Los Paceños tienen una devoción especial a la Virxe del Carmen la "Revolucionaria" o llamada tamién en La Paz la "Llinda" imaxe que se venera na Ilesia del Carmen en plenu centru de la Ciudá Ballivian esquina Colón, ex Monesteriu de les Carmelites descalces.
Chinita del Carmen de La Tirana
thumb|Salida a Procesión de la Imaxe de la Virxe del Carmen del Santuariu de La Tirana. thumb|Imaxe de la Virxe del Carmen nel Santuariu de La Tirana. thumb|Fotografia de la procesión d'antaño nel Santuariu de La Tirana. Nel pueblu de La Tirana, al interior de Iquique, cada 16 de xunetu los fieles pelegrinen escontra'l Santuariu en busca de la so Madre. Equí ye onde se celebra con mayor devoción a esta advocación de la Madre de Dios, yá que ye nesti pobláu onde se cunta'l Rellatu Fundante referíu a la india Ñusta Huillac: Na seronda de 1535, salió del Cusco, camín de Chile, el conquistador Diego de Almagro, con unos 500 españoles y diez mil indíxenes. Ente ellos llevaba, como rehenes, a Huillac Huma, postreru Sumu Sacerdote del Cultu del Sol, cola so fía de 23 años, la Ñusta (princesa) Huillac. La moza llogró fuxir y abellugóse con dellos siguidores nun oasis de la Pampa del Tamarugal. Executaba ensin piedá a tou estranxeru o indíxena bautizáu que cayera nes sos manes. Llamar la Tirana del Tamarugal”. Pero un día apaeció un mozu bien apuestu, Vascu de Almeida. La Ñusta namoróse perdidamente ya inventó la forma de retrasar la so muerte. Vascu tresmitió-y la fe cristiana y la so devoción al Carmelo, y tal foi l'amor ente ellos, que la Ñusta al preguntar si yera ciertu qu'había un Dios supremu que daba vida eterna dempués de la muerte, asintiendo ésti, pidió que lu bautizara, y nesi momentu, cuando los sos siguidores afayaron la so traición, matar a dambos so una agua de fleches, arramando'l sangre sobre eses tierres. Años más tarde, un evanxelizador español, Fray Antonio Rondón, afayó ente les cañes de tamarugos una tosca cruz de madera. Enteráu de la traxedia, llevantó nel llugar una capiya n'honor a la Virxe del Carmen, que foi unviada por Dios pa convertir per siempres en Santuariu'l Tamarugal.
Dende entós celébrase la Fiesta, que güei ye Solemnidá de N. S. del Carmen, empezando'l día 10 de xunetu, y rematando el 17 de xunetu cola xubida de la Chinita al so camarín. Estos díes de Solemnidá tán marcaos pola llegada de bailles como la diablada, les cuyacas, el baille chinu, etc. a danzar a la Chinita, mientres 10 díes danzando día y nueche. El día 15 de xunetu realiza la Eucaristía de Víspores na Plaza del Santuariu, rexuntando millares de pelegrinos.
Llegada de la devoción a Santiago
Cuando llegaron los flaires de la Orde de San Agustín a Chile l'añu 1595, empecipiaron l'espardimientu de la Virxe del Carmen creando dellos años más tarde la primer confrería d'ésta. La so imaxe ye usada como patrona del Exércitu Llibertador d'Arxentina y Chile. El 5 d'avientu de 1811 celébrase una misa d'aición de gracies per orde de José Miguel Carrera y Bernardo O'Higgins en nome de la Virxe, ente que el 5 de xineru de 1817 ye José de San Martín quien la declara oficialmente "Patrona del Exércitu de los Andes, asitiando'l cayáu de mandu na mano derecha de la imaxe relixosa. Nos víspores de la batalla de Chacabuco, O'Higgins proclama a la Virxe del Carmen como "Patrona y Xenerala de les Armes Chilenes".
Ante l'inminente desenllaz final de la guerra d'independencia tres diverses victories realistes, que les sos tropes averar a Santiago, realícense oraciones na catedral de la ciudá orando pola victoria de les tropes patriotes. Ellí, O'Higgins, Direutor Supremu del país, promete la construcción d'un templu n'honor a la Virxe naquel llugar onde s'asegure la independencia de Chile:
La victoria patriota na batalla de Maipú, el 5 d'abril de 1818, aseguró la independencia chilena y, cumpliendo cola so promesa, O'Higgins ordenó la construcción del Templu Votivo na actual comuña de Maipú. La so festividá, el 16 de xunetu ye celebrada nel país dende 2007, reemplazando'l feriáu de Corpus Christi.
Costa Rica
Nel añu de 1913, na pequeña ciudá de Puntarenas cuerre la tarrecible noticia de que'l «El Galileo», un barcu de concha perlla, con tola so tripulación a bordu, naufragara cerca de la Isla del Cañu. Don Hermenegildo Cruz Ayala, un chiricano panamiegu, que como tantos otros naquella dómina vinieron probar suerte al nuevu puertu costarricense, yera'l dueñu de la colapsada embarcación.
Don Hermenegildo, emburriáu pol dolor de los familiares de los tripulantes del so barcu, y ante la conmoción de los porteños, dirixir al templu de la ciudá a pidi-y a la Virxe del Carmen polos sos trabayadores.
El pueblu católicu, encabezáu pol padre Carmona -párrocu del llugar-, ora polos homes de los cualos nun se tenía noticia dalguna.
El milagru asocede dellos díes dempués, cuando llega la noticia de que los tripulantes del Galileo son treslladaos escontra Puntarenas, por un barcu que-yos rescató en tierra firme.
Metanes la sonadiella de los ciudadanos lleguen al puertu aquellos homes por quien s'orara, pa sorpresa de tolos creyentes. Ellos falen d'una muyer que, metanes la torbonada y la traxedia, alimentar y acompañó de cuenta que tuvieron abonda fuercia pa nadar a tierra onde fueron rescataos.
Colombia
L'orixe d'esta devoción asitiar na Región Caribe de Colombia; en casi tolos conceyos de los siete departamentos d'esa rexón del norte del país, pero sobremanera nos del d'antiguo llamáu Bolívar Grande (actuales Bolívar, Córdoba y Sucre), ríndense-y diversos homenaxes a la Virxe del Carmen nel so día y el conductores participen de les procesiones n'honor a la so patrona engalanando los sos vehículos y faciendo sonar les sos bocines. Nos pueblos riberanos del Gran Ríu de la Madalena, les xentes salen en procesión pel ríu, llevando la imaxe escoltada por centenar de chalupes. Depués, los tresportadores terrestres lleven la imaxe nuna xigantesca caravana na que faen sonar les bocines de los automóviles, faciéndose notar per cada pueblu que pasen. Unos de los conceyos onde se destacar la celebración del 16 de xunetu, día consagráu a la Virxe, son: Mompox Bolívar, Carmen de Bolívar) Bolivar y Guamal (Madalena). thumb|Parroquia El Carmen de Viboral thumb|Nuesa señora del carmen Ye la Santa Patrona del conceyu de Puerto Colombia, Departamentu del Atlántico, onde según un rellatu unos navegantes dexaron escaecida una caxa nel puertu y col pasar de los díes llamó l'atención de los habitantes y al abrir vieron que yera la imaxe de Nuesa Señora del Monte Carmelo, dende esi momentu convertir na Santa Patrona d'esi conceyu; tamién nesi mesmu departamentu del Atlántico ye celebrada tantu na capital Barranquilla como en delles poblaciones como ye'l conceyu de Santu Tomás pasiando a la imaxe en caravana tolos 16 de xunetu.