cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uria aalge
Comportamientu
Xunto cola gaviota tridáctila (Rissa tridactyla), domina les colonies marines nes repises de los cantiles pel branu. Nada frente a la mariña en grandes mases so los cantiles. Suel vése-yos nos puexos, esnalando baxu y rápidu.
Pel Iviernu, sicasí, apaecen en tierra namái mientres o dempués de les airaes. Al sur del so ámbitu son bastante pardos y estrémense con facilidá del Pitorru común (Alca torda); los nortizos son más negros.
Distribución
La so distribución ye circumpolar, atopándose nel norte de los océanos Atlánticu y Pacíficu. Añera nes mariñes predreses d'Islandia, Escandinavia, Gran Bretaña, Irlanda, España y Portugal. Escasu nes mariñes pel Iviernu.
Subespecies
El pitorru tien cinco subespecies:
Saint-Nazaire-le-Désert
Saint-Nazaire-le-Désert ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Toshiya Tanaka (1984)
Toshiya Tanaka (田中 俊也, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Cultura tolteca
thumb|Guerreros tolteques representaos nes famoses estatues de [[Tollan-Xicocotitlan|Tula llamaes atlantes.]]
La cultura tolteca ye una de les cultures precolombines de Mesoamérica del Periodu Posclásico. Trátase de la espresión d'un pueblu náhuatl qu'apoderó nel norte del altiplanu mexicanu ente los sieglos X y XII. Dalgunos de los sos principales centros fueron Huapalcalco en Tulancingo y la ciudá de Tollan-Xicocotitlan, alcontrada no qu'anguaño se conoz como Tula de Allende (estáu d'Hidalgo, Méxicu). Esta ciudá ye célebre polos sos singulares estatues de piedra llamaes atlantes.
Etimoloxía del nome "Tolteca"
Tolteca ye una pallabra d'orixe náhuatl; en náhuatl los Tolteques yeren llamaos Tōltēcah (en plural; en singular Tōltēcatl). Bien probablemente, Tōltēcatl significa 'Morador de Tula', dende Tōllān ('Tula' o 'Llugar de Tula') y Tēcatl ('morador de...').
Historia
thumb|Mapa de Mesoamérica y la so rellaciones colos tolteques mientres l'apoxéu d'esa cultura.Los tolteques empecipien la so pelegrinación dende un sitiu que llamen Huehuetlapallan (Vieya tierra colorada), país del reinu de l'antigua Tollan, nel añu ce Técpatl 511 d. C. y analayen mientres 104 años, empuestos por siete señores: Zacatl, Chalcatzin, Ehecatzin, Cohualtzin, Tzihuacoatl, Metzotzin y Tlapalmetzotzin. Finalmente lleguen a Tollantzinco, pero abandonar 20 años dempués, retirándose catorce llegües al poniente onde fundan Tollan (Tollan-Xicocotitlan) o Tula, del nome de la so patria. La so monarquía empecipió nel añu 7 acatl 667 d. C. y duró 384 años, teniendo 8 gobernantes o tlahtoques.
Los tolteques algamaron el so apoxéu mientres esti periodu, ente los años 900 y 1200 d. C. Fueron el grupu dominante d'un estáu que la so influencia estender hasta l'actual estáu de Zacatecas, y al sureste na península de Yucatán. La rellación ente los tolteques y los mayes del periodu posclásico foi oxetu de discutinios. Enforma tiempu dempués de la cayida de Teotihuacan, hacia l'añu 700, hubo en Mesoamérica dellos sieglos de tiniebles y tracamundiu, camudó la índole de la so civilización, les ciudaes ensin fortificaciones y gobernaes por élites relixoses se desmoronaron, y dieron llugar a ciudaes guerreres y a relixones más belicoses.
Magar ye ciertu que los tolteques tuvieron una gran influencia ente los mayes, nun ta comprobáu qu'hubiera una presencia militar na península de Yucatán. Nin viceversa, anque dellos autores pensaron que Tula fuera fundada por mayes de Yucatán. Puede falase d'una gran influencia comercial y políticu-relixosa de los tolteques en Chichén Itzá, influencia que se reflexa básicamente na arquiteutura de munches estructures como son el Castiellu, el Templu de los Guerreros (qu'amuesa una fusión del estilu Puuc (de xuru influyida por Uxmal) con diseñu tolteca, según na presencia del llamáu chac-mool típicu de Tula. La incursión de Quetzalcóatl como deidá ye otru elementu tolteca importante reflexáu en Kukulkán ente los mayes: Tuvieron enforma talentu pa construyir, y la so influencia estender a gran parte de Mesoamérica nel periodu Posclásico. Ente los pueblos nahuas de la dómina de la conquista, la pallabra tolteca significaba daquién sabiu qu'apoderaba les artes y artesaníes. Y la pallabra "toltequidad" equivalía a lo que llamaríamos, alta cultura.
En 1941 un grupu d'antropólogos mexicanos designó a la ciudá de Tula, nel estáu d'Hidalgo, como Tollan, la mítica capital de los Tolteques, pero dalgunos arqueólogos, como Laurette Séjourné criticaron la decisión, señalando que dempués de delles etapes d'escavación nun se revelara una ciudá abonda pa xustificar la lleenda de los tolteques, señalando que l'orixe de Tollan y de la lleenda tendría d'allugase en Teotihuacán, siendo'l pueblu de Tula unu de los abellugos de los sobrevivientes de Teotihuacán, que por ello s'ostentaben como Tolteques.
Estos ciclos faen referencia a les etapes de Quetzalcóatl pa poder ser home – dios, que representen les etapes de los humanos (nel catolicismu, nacimiento – vida – resurreición). Esta cultura foi bien especial, yá que nel traxe de los Atlantes atópense representaes toes estes etapes, como l'espeyu negru que fai que Quetzalcóatl vea los sos errores pa purificarse. Otra pieza importante ye'l Chacmool, que representa al mesmu Quetzalcóatl saliendo de la etapa del fueu,, escondíu debaxo de la tierra. Apaez representáu mientres apurre él mesmu'l fueu a la superficie, que ye cuando Venus nun apaez nel horizonte pa depués resurdir nel horizonte. Dizse tamién qu'esta ciudá foi una de les más difíciles de convertir al cristianismu. Sahagún yera l'encargáu de faelo, yá que teníen perbién enraigonaes les sos creencies. Por ello, Sahagún aprovechó'l significáu del monte Xicuco y el Sol sobre la mesma, lo cual yera una de les etapes de Quetzalcóatl surdiendo como sol y Dios. Esto Sahagún representar como una flor, por que los tolteques asimilaren y pudieren ser cristianizados.
Esta ciudá yera envidiada polos azteques qu'en contraste colos tolteques teníen otra visión de Quetzalcóatl enseñáralos. Esto provocó un desorde d'idees faciendo que pasaren a haber más sacrificios humanos que los Azteques creíen que yera lo meyor. Cola invasión de los españoles los azteques confundieron a Cortés como la resurreición de Quetzalcóatl esto provocó l'anulación de guerreros sobre ellos quedando confundíos. Tamién se diz en Tula (Tollan, ciudá de los Tolteques) fueron soterrase les galletes rancies que Cortes dio como intercambiu del oru.
Arte
El so arte, afiguráu n'estatues y relieves murales, ta bien amestáu a l'arquiteutura. Representaben a los sos dioses y personaxes n'escultures de piedra, murales, cerámiques, pintures y en trabayos d'artesanía.
Arquiteutura
Ye induldable que los tolteques apurrieron cambeos importantes tocantes a les normes arquiteutóniques qu'esistíen en Mesoamérica nel sieglu IX; unu d'ellos ye l'empléu d'escultures antropomorfas que sosteníen cola cabeza'l techu d'una habitación, llogrando asina un gran espaciu interior, como s'aprecia nel templu de Tlahuizcalpantecuhtli El Señor del Alba.
Nel ámbitu domésticu teníen trés distintes clases de conxuntos habitacionales, el grupu de cases, les unidaes residenciales y les residencies palaciegues.
Gastronomía
D'alcuerdu a investigaciones realizaes en Tepetitlán, área rural de Tula, Hidalgo, los especialistes Guadalupe Mastache y Robert Cobean afayaron que l'amaranto yera esencial na alimentación de la cultura tolteca, yá que evitó qu'estes tribus pasaren fames mientres les dómines de seques. Anguaño'l amaranto produz "allegríes", amiestu d'esti productu col miel, el cacahuate y les pases; el amaranto, huautli o allegría, nome col que se-y conoz na actualidá, foi en dómina prehispánica un cultivu básicu en diverses cultures del país, ente elles la que s'asitió en Tula, Hidalgo, como lo refieren evidencies arqueolóxiques y datos etno-históricos sobre'l so cultivu. Pela so parte, Nadia Vélez Saldaña, arqueóloga especialista en paleobotánica y miembru del equipu d'investigadores de la Zona Arqueolóxica de Tula, esplicó qu'esta grana non yá foi importante pa esta población d'Hidalgo, sinón tamién en toa Mesoamérica, por cuenta de que yera una planta fácil de cultivar, amás de tener un altu grau de resistencia a les temporaes de seques y xelaes:
Otra de les carauterístiques del amaranto, ye la so posibilidá d'almacenamientu n'olles de folla, por llargos periodos de tiempu, ensin descomponese. Lo anterior, acomuñáu al so altu valor nutritivu, llevar, n'ocasiones, a ser consideráu'l cultivu más importante de Tula, inclusive más que'l maíz, ello ye qu'unu de los tributos que les provincies d'Ajacuba y Jilotépec, ente les que quedaba entendida Tula mientres el Posclásico Tardíu (ente'l 1200 y el 1521), daben a la Triple Alianza ―amás de maíz y frijol― yera precisamente amaranto, lo cual indica qu'esta planta yera un cultivu importante mientres esi periodu. El amaranto non yá utilizábase como alimentu, sinón tamién como parte de les ufriendes y rituales; nesti sentíu, Vélez Saldaña mentó que l'usu del granu foi documentáu por Bernardino de Sahagún y otros cronistes, quien describen el so usu en delles ceremonies onde s'usaben figurillas feches con amaranto apiguráu. Les figurillas rituales de huautli yeren ellaboraes cola téunica qu'anguaño s'utiliza pa fabricar los dulces de amaranto, rellató la investigadora. Turraben el amaranto y dempués entemecer con miel de magüey pa llograr una masa maleable pa formar les figures antropomorfas de delles deidaes, que yeren utilizaes nes ceremonies.
Finalmente, Vélez Saldaña señaló que, según paez, pudo ser la so importancia ritual la causa de la so prohibición a partir de la conquista, escayendo'l so cultivu hasta cuasi sumir de delles rexones mientres la dómina colonial.
Allugamientu xeográficu
Los tolteques fueron un pueblu nómada que tamién incluyera a los antepasaos de los chichimecas. Los tolteques conquistaron la ciudá de Teotihuacan nel añu 750 d. C. aproximao y depués asitiaron nesta, la so población y la so cultura. Establecer nel pandu central (na zona qu'agora tomen los Estaos mexicanos de Tlaxcala, Hidalgo, Ciudá de Méxicu, Estáu de Méxicu, Morelos y Puebla), onde una casta militar reemplazaría a los relixosos na alministración formándose un gobiernu militarista. La so capital, Tollan-Xicocotitlan, sería conquistada polos Chichimecas nel añu 1168 d. C.
Organización social
La sociedá tolteca estremar en dos clases:
Saint-Paul-lès-Romans
Saint-Paul-lès-Romans ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vanellus vanellus
thumb|Güevos de Vanellus vanellus.
Carauterístiques
Ye de colores vivos: banduyu blancu, pechu negru y parte cimeru de les ales de color verdiazul. Amás tien un carauterísticu caramiellu a lo cimero de la cabeza. Al volar estremase pol so bater de nales lentu, asemeyada al d'una caparina. Vistu dende embaxo cuando vuela estrémense dos franxes de color blancu y negru. Mide de 28 a 31 cm. de picu a cola.
Comportamientu
Gregaria, suel criar en grupos, en tierres de llabranza y campos estensos.
Saint-Pantaléon-les-Vignes
Saint-Pantaléon-les-Vignes ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Le Val-de-Guéblange
Le Val-de-Guéblange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
English Football League One
La English Football League One, League One o Sky Bet League One (por razones de patrociniu) ye la tercer división del Sistema de lligues de fútbol d'Inglaterra (debaxo de la Football League Championship).
Foi introducida pa la temporada 2004-05, y reemplazó a la Football League Second Division.
Competición
Asina mesmu, los cuatro equipos que rematen no fondero de la tabla de posiciones, baxen a la English Football League Two, y son reemplazaos polos trés primeros equipos de la clasificación, más el ganador del playoff que se desenvuelve ente los equipos que tán ente'l cuartu y séptimu llugar d'esa división.
Base Aérea de Geçitkale
La Base Aérea de Geçitkale (en turcu: Geçitkale Havaalanı) (IATA: GEC, ICAO: LCGK) ye un campu d'aviación militar de la Fuercia Aérea de Turquía, cerca de Lefkoniko (turcu: Gecitkale) nel norte de la islla de Xipre. La construcción foi terminada alredor de 1990. Mientres la renovación del Aeropuertu Internacional de Ercan ente setiembre de 2002 y mayu de 2004, sirvió como aeropuertu civil primaria pal norte de Xipre. Extraoficialmente el códigu OACI de Gecitkale ye LCGK.
Nel branu de 1998, metanes crecientes tensiones ente Grecia y Turquía, esti últimu país de volao asitio seis F-16 en Gecitkale, en respuesta al allugamientu de cuatro F-16 y dos Lockheed C- 130 Hércules en Paphos. Los últimos Aviones de combate que llegaron al aeropuertu facer en payares de 2000.
Trachinus draco
L' ye un pexe de la familia Trachinidae común n'agües fríes del mar Mediterraneu y del este del océanu Atlánticu. Con talla total media cercana a los 30 cm, ye allargáu y estruyíu. Opérculu con espina venenosa dirixida escontra atrás. Boca grande y oblicua. Primer aleta dorsal con espines venenoses. Segunda aleta dorsal simétrica a la anal. Aleta caudal llixeramente cóncava. Aletes coxales anteriores a les pectorales. Güeyos bien dorsales y xuntos. De color pardu verdosu con manches más escures y delles llinies oblicues pardes amarellentaes, una mancha negra na primer aleta dorsal. Bentónicu y sedentariu, vive semienterráu nel fondu arenosu o enfollagáu, hasta fondures próximes a los 150 metros.
Ente les especies de la mesma familia atópense T. araneus, T. radiatus, T. collignoni, Echiichthys vipera, T. armatus, T. collignoni, T. lineolatus, T. pellegrini.
Tien un venenu de naturaleza glucoproteica y vasoconstrictora, en casu de inoculación nel ser humanu provoca síntomes d'inflamación, vomitos, dolor, fiebre ya, inclusive, insuficiencia respiratoria.
Un datu a tener en cuenta ye que podemos combatir el venenu con calor, polo qu'una de les midíes más eficaces ye somorguiar el miembru o zona afeutada n'agua caliente (sobre 45º) mientres 1 hora o 1,30 hores, pues la toxina ye termolábil ya inactívase col calor. Ye recomendable allegar siempres al hospital o centru de salú p'alministrar les melecines pertinentes lo más aína posible.
Vallerange
Vallerange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Enumeratio Filicum
Enumeratio Filicum (embrivíu Enum. Filic.) foi un llibru ilustráu con descripciones botániques editáu pol botánicu, briólogu, y pteridólogu alemán, Georg Friedrich Kaulfuss. Espublizóse nel añu 1824 com el nome de Enumeratio Filicum quas im Itinere Circa Terram Legit Cl. Adalbertus de Chamisso Adiectis in Omnia Harum Plantarum Genera Permultasque Species non Satis Cognitas vel Novas Animadversionibus... Cum Tabulis Aeneis Duabis. Lipsiae (Leipzig)
El Fary
Jose Luis Cantero, ñació'l 20 d'agostu de 1937 en Madrid, morrió'l 19 de xunu de 2007, en Madrid (España), conocíu profesionalmente como El Fary, yera un actor y cantante español.
El más mozu de seis hermanos, Cantero ñació nuna familia humilde nel barriu de Las Ventas en Madrid, cerca de la plaza de toros. De guaḥe nun pasaba pola escuela, prefiriendo pasar el tiempu imitando al su ídolu, el cantante de copla Rafael Farina. De Farina vien el nome d'El Fary.
Enantes de triunfar, El Fary trabayó de xardineru y taxista pa xuntar les perres que-y valieron pa grabar los primeros cancios. Cundo tuvo editaos y grabaos los discos, dizse, qu'él mesmu vendíalos nel rastru de Madrid. Daquella tamién participaba en competiciones de cantantes na radiu y actuaba en fiestes llocales. Foi a partir de los 30 cuando El Fary pudo sacar unes perres como cantante cuando llamaronlo de Córdoba (España) pa cubrir a otru cantante. Más tarde, el llexendariu Antonio Molina contratólu pa una xira de dos meses.
Nos años 1990 El Fary algamó l'ésitu nel mundu de la televisión, cuando protagonizara la serie Menudo es mi padre nel papel d'un taxista. El papel fizose a midía pa él,yá que na so vida tamién foi taxista. Incluso'l títulu de la serie yera un xuegu de pallabres cola estatura d'El Fary.
Durante esta época salieron rumores al rodiu de la drogadicción del so fiu y el maltratu a la so muyer. A pesar de que'l sensacionalismu de la so vida privada pudo ser desagradable, fizu tamién que El Fary aguantase más tiempu na memoria del públicu.
Finando la década la so carrera garró otra vegada un nuevu impulsu cuando'l direutor de cine Santiago Segura estrenó la comedia Torrente: El brazo tonto de la ley. El protagonista, Jose Luis Torrente (papel interpretáu pol mesmu Santiago Segura), ye un policía maleducáu, racista, misóxinu y corruptu que ye fan d'El Fary. El canciu principal de la película, Apatrullando la ciudad, taba canciao por El Fary. El canciu y especialmente la película tuvieren munchu exitu, talo foi asina que llevara a grabar dos secueles.
Base Aérea d'Aviano
La Base Aérea d'Aviano (códigos IATA: AVB, OACI: LIPA) ye una instalación aérea militar de la OTAN nel nordeste d'Italia, na rexón de Friuli-Venezia Giulia. Ta allugada nel conceyu d'Aviano, xunto a los Alpes Cárnicos, a unos 15 quilómetros de Pordenone.
El Fary
Coincidiendo col estrenu de la tercera película de Torrente nel 2005 - Torrente 3: El Proteutor - comercializóse una pieza de merchandising única: el Carrofary, un muñecu de goma cola forma d'El Fary diseñada pa colgala del espeyu retrovisor del coche.
Claudia Bryar
Claudia Bryar foi una primer actriz de cine y televisión d'Estaos Xuníos. Ye principalmente conocida por encarnar a la madre biolóxica de Norman Bates na cinta de terror Psicosis II.
Base Aérea d'Aviano
Unidaes
Aviano ye operada pola 31 Nala de Combate (31 FW), de la Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos n'Europa (USAFE), perteneciente a la Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos (USAF) y pol Comandu Européu de los Estaos Xuníos (EUCOM).
Claudia Bryar
Carrera
Foi una de los siete fíos del matrimoniu conformáu por Ruby Elaine y Ross Rizley, un congresista y xuez federal. Tuvo casada col actor Paul Bryar (nacíu sol nome de Gabriel Paul Barrere) hasta la so muerte en 1985. La pareya tuvo trés fíos, incluyíu Paul Barrere, guitarrista y cantante cola banda de rock Little Feat.
Claudia Bryan empezó a actuar na pantalla chica nortemericana na década de 1950 en series como TV Reader's Digest, Father Knows Best, Celebrity Playhouse, Chevron Hall of Stars, State Trooper, Schlitz Playhouse of Stars, Telephone Time, Perry Mason, The Real McCoys y Maverick. Darréu fixo decenes de participaciones en miniseries y series esitoses como Dallas, Dinastía y The Twilight Zone. La so especialidá habitual na televisión yeren papeles de la vecina cacipladora, la solterona o la profesional severa. Nel episodiu The Cure, de la serie de 1960, Wanted: Dead or Alive, Bryar tuvo un papel más grande que l'habitual, una romántica protagonista xunto al actor Harold J. Stone.
Magar en cine tuvo dellos papeles de repartu recurrentes como en 'Giant, Angel in My Pocket o 'Bad Company, el so papel más recordáu ye'l de la Sra. Emma Spool, la verdadera madre de Norman Bates (Anthony Perkins) y l'asesina en serie de Psicosis II, dirixida por Richard Franklin.
Retirada del espectáculu morrió por entueyos naturales de la so edá avanzada'l 16 de xunu de 2011 a los 93 años. La noticia de la so muerte foi dada polos obituarios de Los Angeles Times sol so nome verdaderu de Hortense Barrere.
Base Aérea d'Aviano
Unidaes
La 31 FW inclúi un grupu de caltenimientu, un grupu de sofitu, un grupu médicu y un grupu d'operaciones (OG). Los escuadrones de combate del grupu operativu son:
Dambos tán forníos con aparatos Lockheed Martin F-16 Fighting Falcon, (F-16).
La misión principal d'Aviano ye llevar a cabo operaciones espedicionaries y rexonales al mandu de la OTAN, o del Cuartel Xeneral Supremu de les Fuercies Aliaes n'Europa (SHAPE).
Historia
thumb|left|200px|Aviones [[F-18 Hornet desapegando d'Aviano.]] La base aérea d'Aviano establecer en 1911, y foi utilizada como base d'entrenamientu pa pilotos italianos y como factoría pa la instalación de partes d'aeronaves. Mientres la Primer Guerra Mundial, la Fuercia Aérea Italiana utilizó'l aeródromu en misiones contra'l Exércitu Austrohúngaru y l'alemán. Mientres el conflictu, dos aviadores italianos, el capitán Maurizio Pagliano y el teniente Luigi Gori, llevaron a cabu'l ataque aereu sobre los estelleros austrohúngaros n'Apolace, no que güei ye Croacia. Nel so honor, el nome de la base foi camudáu oficialmente a "Aeroporto Pagliano y Gori", en 1919. Nel periodu d'enteguerres, l'aeródromu volvió utilizase como base d'entrenamientu.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, tantu la Fuercia Aérea Italiana como la Luftwaffe alemana realizaron misiones dende l'aeropuertu Pagliano y Gori. Les fuercies britániques prindaron la base en 1945, llevando a cabo operaciones aérees nella hasta 1947, en que la Fuercia Aérea Italiana volvió a entamar l'usu operacional del aeropuertu, utilizándolo hasta 1954.
En 1954, los gobiernos de los Estaos Xuníos y d'Italia roblaron un alcuerdu d'usu conxuntu nel marcu de la Organización del Tratáu del Atlánticu Norte (OTAN). El cuartel xeneral de la USAFE activó oficialmente l'aeródromu'l 15 de febreru de 1955.
Aviano nun tenía aviones de combate tácticu permanente asignaos. En llugar d'ello, entamó la base cola rotación de comandos tácticos aéreos de sofitu de la OTAN. El 7227ᵘ Grupu de Sofitu en Combate foi'l anfitrión de la unidá d'Aviano dende'l 1 d'avientu de 1957, siendo reemplazada pol 40ᵘ Grupu Tácticu'l 1 d'abril de 1966 enllantóse'l 40ᵘ Grupu Tácticu pa operar la rotación de les unidaes de los Estaos Xuníos de forma permanente.
Col zarru d'operaciones de la Base Aérea de Torrejón, n'España, el 21 de mayu de 1992, el 401ª Nala de Combate foi treslladáu a Aviano, sustituyendo al 40ᵘ Grupu Tácticu. Cuando'l furacán Andrew destruyó la Base Aérea de Homestead, en Florida, desactivóse la 401ª y foi sustituyida pola 31ª Nala de combate, el 1 d'abril de 1994.
Dende la base d'Aviano, lleváronse a cabo misiones como la Operación Fuercia Apostada na Guerra de Bosnia o la Operación Fuercia Aliada na Guerra de Kosovu.
Valmestroff
Valmestroff ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tatsuro Kimura
Tatsuro Kimura (木村 龍朗; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Llista d'asteroides/97301–97400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Saint-Rambert-d'Albon
Saint-Rambert-d'Albon ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pokemoneda
Una pokemoneda ye una monenda virtual que s'utiliza nel xuegu de realidá aumentada Pokémon GO desenvueltu por Niantic, Inc..
Esti xuegu ye una de les aplicaciones informátiques más descargaes en 2016. Les monedes pa xugar son d'accesu gratuitu o pueden mercase. Coles pokemonedas puede mercase Poké BallS, inciensu, huevo suerte, módulu cebo, incubadora y aumentu d'espaciu (oxetos y Pokémon).
Apúrrense diez pokemonedas de forma gratuita cada 21 hores per cada ximnasiu defendíos, hasta un máximu de diez gimnasio. L'aplicación informática Pokémon Go causó un impautu nel mercáu bursátil de Tokiu en xunu de 2016, cuando les aiciones de Nintendo dueña de llicencia de Pokémon xubieron un 86 per cientu, lo que significa un aumentu de 17.000 millones de dólares. La moneda virtual foi definida en 2012 pol Bancu Central Européu como "un tipu de dineru dixital non reguláu, que ye emitíu y xeneralmente controláu poles sos desarrolladores, y usáu y aceptáu ente los miembros d'una determinada comunidá virtual."
La empresa Apple calcula l'aumentu de facturación en 2017 gracies a les crecientes ventes de pokemonedas.
Claudia Brant
Claudia Brant, que'l so nome real ye Claudia Alejandra Menkarski, ye una cantautora y compositora arxentina, ganadora de los festivales OTI en 1991 y de Viña del Mar en 1994.
Biografía
Claudia Brant nació y creció en Buenos Aires, Arxentina. So la influencia de los sos padres, qu'escucharon a una amplia gama de música (de Frank Sinatra a Nino Bravo), Claudia Brant afayó'l so amor pola música dende la edá de seis años, cuando compunxo'l so primer cantar. Al ver esto, los sos padres regaláron-y una guitarra y empezó a tocar d'oyíu. Entós poner en clases de guitarra. Depués aprendió a tocar el baxu y el pianu. Escribir versos, sicasí, yera bien fácil pa ella. El so primer llabor na música foi na grabación de jingles ya inclusive consiguió un contratu con un sellu. Ente los 16 y 17 años, escribió cantares alrodiu de los problemes típicos de los adolescentes.
A fines de los años 1980 fixo bien popular un senciellu llamáu "Xuntos" que tuvo ampliu espardimientu nes radios arxentines. Profesionalmente, empezó a componer a los 19 ó 20 años y empezó a cantar en 1991.
Compunxo cantares pa cantantes como Natalia oreiro, Martina Stoessel, Il Volo, Ricky Martin, Merche, David Bustamante, Santana, Luis Fonsi, Anahí, Chayanne, Thalía, Myriam, Tito Nieves, Olga Tañón, Paulina Rubio, Gloria Trevi, Duce Maria, La Ley, Fifth Harmony, Gisselle Víctor Manuelle y María Parrado. PClaudia tamién s'acomuñó con compositores tan famosos como l'aclamáu David Foster, Walter A., Noel Schajris (Ensin Bandera), Gianmarco, Jorge Luis Piloto, Luis Fonsi y Gabriel Flores. Ye la co-autora de "Equí toi yo" ("Equí toi"), creada xunto a Luis Fonsi y cantada por ésti xunto a David Bisbal, Aleks Syntek y Noel Schajris, la qu'afaró les llistes d'ésitos n'América Llatina y España, y pasó 35 selmanes nel visu de les llistes de Billboard nos EE.XX.
Premios
Ganó'l Festival OTI del Cantar de 1991 celebráu en Méxicu cola tema ¿Aú tas agora? y en 1994 tresformar na primer representante del so país en ganar el Festival Internacional del Cantar de Viña del Mar cola tema Como ayeri.
Amás, Brant foi gallardoniada como Compositor del Añu de SESAC Llatina trés vegaes consecutives nos Estaos Xuníos a partir del periodu 2006-07. Nel 2010 llogró tres premios internacionales: el Grammy Llatín 2009 (de l'Academia Llatina de la Grabación d'Estaos Xuníos) en Las Vegas pol so cantar "Equí toi yo", el Premiu Oi 2009 (Academia de Música de Méxicu) en Guanajuato, Méxicu por "Nun Doi por vencíu" na categoría de Cantar del Añu, y el títulu de Compositor del Añu 2009 dau pola Convención Monitor Llatín en Los Angeles, California.
Saint-Paul-Trois-Châteaux
Saint-Paul-Trois-Châteaux ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Saint-Restitut
Saint-Restitut ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Saint-Paul-Trois-Châteaux
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Restitut
Tien una población de y una superficie de  km².
Valmont (Moselle)
Valmont ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Plegadis falcinellus
thumb| Plegadis falcinellus
Enumeratio Methodica Plantarum
Enumeratio Methodica Plantarum, (embrivíu Enum.), ye un llibru con descripciones botániques escritu pol médicu, profesor y botánicu alemán, Philipp Conrad Fabricius. Espublizóse nel añu 1759 col nome de Enumeratio methodica plantarum horti medici Helmstadiensis, secundum Linnei et Heidteri systema digesta stirpium rariorum vel nondum satis extricatarum descriptione subiuncta. 3ª Ed., auctior posthuma. Microfilmáu. Helmstadii : Kühnlin, 1776
Plegadis falcinellus
El ye una especie d'ave pelecaniforme de la familia Threskiornithidae  de color escuru, que frecuenta güelgues costeres. Nun se conocen subespecies.
Distribución
Topar n'árees esvalixaes del sur d'Europa, les zones caloroses d'África, Asia, Australia, y les rexones atlántica y caribeña d'América.
N'España puede vése-y en puntos de les mariñes catalanes, llevantines y, especialmente, d'Andalucía, onde cría en Doñana y nel Brazu del Este del Guadalquivir. Nestes zones pueden reparase bandaes d'hasta 400 exemplares d'esta especie.
Un númberu importante d'estes aves pasen regularmente a Marruecos y nos estuarios de los ríos Souss y Massason particularmente frecuentes los avistamientos d'aves marcaes en Doñana.
Créese que ye natural del Vieyu Mundu y que nel sieglu XIX arrobinar de manera natural a Suramérica septentrional, dende onde s'estendió escontra'l norte. N'América llámase ibis polencu, ibis cara escura, etc.
Historia natural
Aliméntase d'inseutos, viermes, moluscos, xaronques, etc. y nidifica n'árboles, en colonies xunto con otres especies d'aves como les garces. Les sos puestes son d'ente 3 a 6 güevos.
Fai diversos gazníos y gurníos, incluyendo un berru roncu, que la so onomatopeya ye "grrrr"', mientres la dómina de reproducción.
Ferreros (parroquia)
Ferreros ye una parroquia del conceyu asturianu de La Ribera. Asítiase nel norte del conceyu, na ribera derecha del Nalón, y tien una estensión de 4,32 km². Tien una población de.
Agnes Moorehead
Agnes Robertson Moorehead, foi una actriz d'Estaos Xuníos de cine y televisión. Ella ye conocida principalmente pol so papel como Endora na serie de televisión Abruxada.
Ente que escasamente interpretó papeles principales en películes, l'habilidá de Moorehead nel desarrollu y gama de personaxes valió-y un Premiu Primetime Emmy y dos Premios Globu d'Oru amás de cuatro nominaciones a los Premiu Óscar y seis nominaciones a los Premios Emmy. LA transición de Moorehead a la televisión ganó l'aclamación por drama y comedia. Ella podía interpretar munchos tipos distintos, pero de cutiu interpretaba personaxes altivos y sobeyosos.
Vida temprana
Moorehead nació en Clinton, Massachusetts, fía d'un clérigu presbiterianu, John Henderson Moorehead, y la so esposa, Mildred McCauley, que fuera una cantante. Moorehead más tarde quitóse seis años de la so edá alegando que naciera en 1906. Moorehead recordó que la so primer actuación pública foi a la edá de tres años, recitando'l "Padre El nuesu" na ilesia del so padre. La familia camudar a Saint Louis, Missouri, y l'ambición de Moorehead de convertise n'actriz creció "bien fuerte". La so madre satisfaía la so imaxinación activa de cutiu preguntando, "¿quién yes güei, Agnes?", ente que Moorehead y la so hermana frecuentemente atollábense en mímica, de cutiu llegando a la mesa asonsañando a los feligreses. Moorehead foi afalada poles reacción engraciaes del so padre. Ingresó nel coru de la Compañía d'Ópera Municipal de Saint Louis, conocida como "The Muny". Amás del so interés n'actuar, ella desenvolvió un interés na relixón; años más tarde actores como Dick Sargent recordaríen a Moorehead llegando al set con "la Biblia nuna mano y el guión na otra".
Moorehead graduóse na Duluth Central High School en Duluth, Minnesota, en 1918. Anque'l so padre nun desanimó les ambiciones actorales de Moorehead, aportunó en qu'ella llograra una educación formal. En 1923, Moorehead llogró un títulu de grau, con especialización en bioloxía, de la Universidá de Muskingum) en New Concord, Ohio; mientres taba ellí tamién apaeció n'obres teatrales universitaries. Ella más tarde recibió un doctoráu en lliteratura de Muskingum y sirvió per un añu na so xunta de síndicos. Cuando la so familia treslladóse a Reedsburg, Wisconsin, enseñó n'escuela pública mientres cinco años en Soldiers Grove, Wisconsin, ente que tamién llogró una maestría n'inglés y oratoria na Universidá de Wisconsin (agora Universidá de Wisconsin-Madison). Depués siguió los sos estudios de posgráu na American Academy of Dramatic Arts, de la cual graduóse con honores en 1929. Moorehead recibió un doctoráu honorariu de la Universidá de Bradley en Peoria, Illinois.
Carrera
La carrera temprana de Moorehead yera inestable, y anque ella yera capaz d'atopar trabayu nel teatru de cutiu taba desemplegada y obligada a pasar fame. Más tarde recordó que nuna ocasión tuvo cuatro díes ensin comer y dixo qu'esa esperiencia enseñáralu "el valor d'un dólar". Ella atopó trabayu na radio y nun tardó en tar en demanda, de cutiu trabayando en dellos programes nun solu día. Ella consideró qu'esto-y ufiertó una escelente formación y dexó-y desenvolver la so voz pa crear una variedá de carauterizaciones. Moorehead conoció a l'actriz Helen Hayes quien la animó a intentar entrar nes películes, pero los sos primeros intentos fueron recibíos con fracasu. Refugada por Nun ser "del tipu ideal", Moorehead tornó a la radio.
Mercury Theatre
Moorehead xugó un papel fuerte en The Big Street (1942), con Henry Fonda y Lucille Ball y apaeció en dos películes que nun pudieron atopar una audiencia, Government Girl (1943) con Olivia de Havilland y The Youngest Profession (1944) cola adolescente Virginia Weidler.
MGM
Por mediaos de 1940, Moorehead xunir a MGM, axustando un contratu de $6.000 per selmana cola provisión p'actuar tamién na radio, una clausa inusual nesi momentu. Moorehead esplicó que MGM xeneralmente negábase a dexar que los sos actores interpretaren na radio porque "los actores nun tienen la conocencia o'l gustu del xuiciu p'apaecer nel tipu fayadizu de show". En 1943–1944, Moorehead interpretó a la "matrona ama de casa, la señora Mullet", qu'ufiertaba constantemente'l so "opinión confitada", en Les Aventures de Leonidas Witherall en Mutual Radio; ella inauguró'l papel en CBS Radio.
Moorehead hábilmente interpretara matrones puritanes, solterones neurótiques, madres posesives y secretaries cómicos a lo llargo de la so carrera. Ella interpretó a Parthy Hawks, esposa de Cap'n Andy y madre de Magnolia, nel ésitu de MGM de 1951 Show Boat. Ella tuvo en munches películes importantes, incluyendo La sienda tenebrosa y Since You Went Away, yá sea interpretando papeles claves pequeños o grandes papeles de repartu. Moorehead tuvo en producciones de Broadway de Don Juan in Hell en 1951–1952 y Lord Pengo en 1962–1963.
Radio
Mientres la década de 1940 y 1950, Moorehead foi una de les actrices mas en demanda pa radionoveles, especialmente nel programa de CBS Suspense. Mientres los 946 episodios de Suspense, Moorehead apaeció en más episodios que cualesquier otru actor o actriz. De cutiu yera introducida nel programa como la "primer dama del suspensu". L'apaición más esitosa de Moorehead en Suspense foi nel llexendariu episodiu Sorry, Wrong Number, escritu por Lucille Fletcher, tresmitíu'l 18 de mayu de 1943. Moorehead interpretó a una muyer egoísta y neuróticu qu'escucha un asesinatu siendo entamáu por aciu cables cruciaos de teléfonu y eventualmente dase cuenta de qu'ella ye la víctima. Ella recreó seis veces la so actuación en Suspense y delles vegaes n'otros programes de radio, utilizando siempres el so guión orixinal. En 1952, ella grabó un discu sobre drama y realizó les escenes de la historia nel so espectáculu unipersonal na década de 1950. Barbara Stanwyck interpretara'l papel nuna versión cinematográfica de 1948. izquierda|thumb|225px|en The Blue Veil (1951) Na década de 1950, Moorehead siguió trabayando en películes y apaeciendo nos escenarios del país, incluyendo una xira nacional de Don Juan in Hell de Shaw, co-protagonizada por Charles Boyer, Charles Laughton y Cedric Hardwicke. Ella apaeció como la hipocondriaca señora Snow na esitosa película de Disney Pollyanna (1960). Al pie de Olivia De Havilland, Bette Davis, Mary Astor y Joseph Cotten, protagonizó en Hush… Hush, Sweet Charlotte (1964), como la mucama asesinada, Velma, un papel pal que foi nomada pa un premiu Óscar a la meyor actriz de repartu.
Televisión
En 1959, Moorehead apaeció como actriz convidada en The Rebel. El so papel na película de 1948 Sorry, Wrong Number inspiró a escritores de la serie de televisión de CBS La dimensión desconocida a escribir un episodiu con Moorehead en mente. En "The Invaders" (emitíu'l 27 de xineru de 1961) Moorehead interpretó a una muyer que la so granxa aisllada ta llarada d'intrusos misteriosos. En Sorry, Wrong Number Moorehead ufiertó una afamada interpretación de bravura usando namái la so voz, y pa "The Invaders" ufiertáron-y un guión que nun tenía nengún diálogu n'absolutu.
Moorehead tamién tuvo papeles convidaos en Channing, Custer, Rawhide, en "Incidente en 'Poco Tiempu'" como la hermana Frances y The Rifleman. El 10 de febreru de 1967 interpretó a Miss Emma Valentine en "The Night of the Vicious Valentine" en The Wild Wild West, una actuación por que ganó un Premiu Primetime Emmy a la Meyor Actriz de repartu nuna Serie Dramática.
Abruxada
thumb|derecha|Moorehead y los sos compañeros de [[Bewitched|Abruxada Elizabeth Montgomery y Dick York.]] En 1964, Moorehead aceptó'l papel de Endora, la madre bruxa y escéntrica de Samantha (Elizabeth Montgomery) na comedia de situación Abruxada. Ella depués comentó qu'ella nun esperaba que tuviera ésitu y que n'última instancia sintióse atrapada pol so ésitu. Sicasí, ella axustara p'apaecer en namái ocho de cada dolce episodios fechos, polo tanto dexándo-y abondu tiempu pa dedicase a otros proyeutos. Tamién sintió que la escritura de televisión taba de cutiu per debaxo del estándar y consideró munchos de los guiones de Abruxada como "probes" nuna entrevista en 1965 pa TV Guide. El papel tráxo-y un nivel de reconocencia qu'ella nun recibiera enantes, con Abruxada tando nos top 10 programes pelos primeros años que foi emitíu.
Moorehead recibió seis nominaciones a los premios Emmy, pero yera rápida en recordar a entrevistadores qu'ella esfrutara d'una llarga y distinguida carrera. A pesar de la so ambivalencia, permaneció con Abruxada hasta que terminó en 1972. Ella comentó a The New York Times en 1974: "Tuvi en películes y en teatru de mariña a mariña, asina que yera bastante conocida enantes de Abruxada, y nun quiero ser identificada como una bruxa." Más tarde esi añu dixo qu'ella esfrutara interpretando'l papel, pero que nun yera griespu y el show en sí mesmu "nun yera impresionante" anque'l so personaxe estravagante y coloríu apeló a los neños. Ella espresó'l so ciñu pola estrella de la serie, Elizabeth Montgomery y dixo qu'ella esfrutara trabayar con ella. Co-protagonista Dick Sargent, qu'en 1969 reemplazó al enfermu Dick York como'l maríu de Samantha, Darrin Stephens, tuvo una rellación más difícil con Moorehead, cáusticamente describiéndola como "un güesu duru de rucar."
Últimos años
En 1970, Moorehead apaeció como una muyer morrebunda que como pantasma habitaba la so propia casa nel episodiu de Galería Nocherniega "Ciertes solombres na paré". Tamién ella repitió'l so papel en Don Juan in Hell en Broadway y en xira, nun repartu que tamién cuntó con Edward Mulhare, Ricardo Montalbán y Paul Henreid.
Moorehead tamién memorablemente suministró la voz de l'amistosa madre gansu na adautación de 1973 de Hanna-Barbera del llibru infantil d'E. B. White Charlotte's Web.
Na versión de Broadway de 1974 de Gigi, Moorehead interpretó a la tía Alicia, nel que grabó'l cantar, "The Contract". Ella careció mientres la producción y taba tan enferma que tuvo qu'arrenunciar y dexar que Arlene Francis ocupara'l so llugar. Ella morrió pocu dempués.
Matrimonios
Moorehead casóse col actor John Griffith Lee en 1930; divorcióse en 1952. En 1954, casóse col actor Robert Gist; divorcióse en 1958. Moorehead nun tuvo fíos.
Sexualidá
Dientro de la comunidá del entretenimientu, creíase estensamente que Moorehead yera lesbiana. Nuna entrevista, Paul Lynde, coestrella ocasional de Moorehead en Abruxada, dixo: "Bonu, tol mundu sabe qu'Agnes yera lesbiana--esto ye, elegante como l'infiernu, pero una de les lesbianes de Hollywood de tolos tiempos". El periodista Boze Hadleigh reportó un incidente nel cual, cuando atopó a unu de los sos homes engañar con otra muyer, "Agnes glayó-y que si él podría tener otra muyer, ella tamién". Nuna entrevista, Moorehead reconoció la so orientación homosexual ente qu'identificó a un númberu d'otres actrices de Hollywood que "esfrutaron de rellaciones lésbiques o bi".
Muerte
Moorehead mandó la so estauína del Premiu Primetime Emmy de 1967 por The Wild Wild West, los sos papeles privaos y la so casa en Rix Mills, Ohio, a la so alma mater, Muskingum College. Dexó la finca y y tierres de cultivu de la so familia en Ohio, Moorehead Manor, a la Universidá Bob Jones en Greenville, Carolina del Sur, según dellos llibros d'estudios bíblicos de la so biblioteca personal. La so voluntá axustó que UBJ tenía d'usar la granxa pa retiros y xuntes especiales "con una énfasis cristianu", pero la distancia de la finca dende'l campus en Carolina del Sur dexar práuticamente inservible. En mayu de 1976, UBJ camudaron les tierres Moorehead con una universidá d'Ohio por 25.000 dólares y una coleición de llibros de la so biblioteca. Moorehead tamién dexó los sos papeles profesionales, guiones, tarxetes de Navidá y álbumes de retayos pal Centru d'Investigación de Cine y Teatru de Wisconsin de la Sociedá Histórica de Wisconsin.
El Conquistador
Moorehead apaeció na película de 1956 El Conquistador, que foi filmada cerca de St. George, Utah — cerca del allugamientu de pruebes de Nevada. Ella foi una de los más de 90 (de 220) miembros del repartu y del equipu — incluyendo co-estrelles Susan Hayward, John Wayne y Pedro Armendáriz, según el direutor y productor Dick Powell — que desenvolvieron cáncer; siquier 46 morrieron de la enfermedá.
Nenguna bomba foi probada mientres el rodaxe de El Conquistador, pero once españes asocedieron l'añu enantes. Dos d'elles fueron particularmente "puerques", depositando radiación de llarga duración sobre l'área. Una esplosión de 51,5 quilotones (nome en códigu "Simon") foi disparada'l 25 d'abril de 1953, y una esplosión de 32,4 quilotones (nome en códigu "Harry") el 19 de mayu. (En contraste, la bomba llanzada sobre Hiroshima foi de 16 quilotones.)
Moorehead foi una de los primeros miembros de la compañia en percibir una conexón ente la película y la radiación. La so amiga Sandra Gould, quien apaeció con ella en Abruxada, recordó que primero que Moorehead desenvolviera'l cáncer uterín que lu mató en 1974, ella recordó los rumores de "dellos xermes radioactivos" n'Utah, reparando que "toos nesa película tuvieron cáncer y morrieron". Cuando se taba morriendo, ella dixo: "Nunca tuvi de tomar esa parte."
Pocket Monsters Special
Pocket Monsters Special (ポケットモンスターSPECIAL, Poketto Monsutā Supesharu) o bien Pokémon Adventures (so llicencia Norteamericana), ye un manga basáu nos videoxuegos Pokémon.
Información xeneral
Les series tán escrites por Hidenori Kusaka ya ilustraes por Mato nos primeres 9 volumes. Satoshi Yamamoto reemplazó a Mato (quien taba enferma enagora) dende'l volume 10 y nun cesó hasta agora. La manga foi traducíu al inglés n'Estaos Xuníos por VIZ Media, pero la publicación terminó nel 2001 hasta'l volume 7. Más tarde VIZ publicó la segunda edición en 2009 y sigue hasta los nuesos díes. En Asia, el publicador Chuang Yi (más tarde reemplazáu por Shogakukan Asia) anguaño traduz Pocket Monsters Special al inglés, y sigue hasta güei.
Satoshi Tajiri, creador de Pokémon, declaró que les series de Pocket Monsters Special son esautamente lo qu'él quería que fuera'l mundu Pokémon:
España
La editorial Norma Editorial ye la encargada de publicar Pokémon Special n'España, publicando hasta'l momentu les sagues Blanco y Negru, Colloráu, Azul y Mariellu, Oru y Plata, Rubí, Zafiru y Esmeralda, X y Y y Sol y Lluna.
Alhama de Granada
thumb|250px|[[Términu municipal de Alhama de Granada al respective de la provincia de Granada.]] right|250px|thumb|Campos olivareros de Alhama de Granada. right|250px|thumb|Balneariu de Alhama de Granada. Alhama de Granada ye una llocalidá y conceyu español perteneciente a la provincia de Granada, na comunidá autónoma d'Andalucía. Ta asitiáu na parte occidental de la contorna de Alhama, a los pies del Parque Natural Sierres de Tejeda, Almijara y Alhama, lo que-y apurre branos con temperatures nidies ya iviernos fríos.
Alhama de Granada ye conocida poles sos baños termales árabes asitiaos sobre restos de los baños romanos, de los que procede'l so propiu nome, al-Hama, (que significa "el bañu") y que daríen llugar al actual Balneariu de Alhama de Granada Balneariu, y polos sos pimpanos Tajos y ribayos asitiaos dientro del Parque Natural de les Sierres de Tejeda, Almijara y Alhama, espectacular paisaxe formáu sobre'l ríu Alhama, confinaos na parte alta de la llocalidá y catalogaos como Paisaxes Sobresalientes según el Plan Especial del Mediu Físicu de Granada, (Monumentu Natural d'Andalucía de calter Xeolóxicu).
Llocalización
Llenda colos conceyos granadinos de Zafarraya, Loja, Salar, Moraleda de Zafayona, Cacín, Chimenees (por aciu un exclave del so términu municipal), Arenas del Rey, Játar, Jayena, Otívar y Santa Cruz del Comerciu (enclave nel so términu municipal) y colos malagueños de Cómpeta, Canillas de Albaida, Salares, Sedella, Canillas de Aceituno y Alcaucín.
Nel so términu municipal atópase la entidá llocal autónoma de Ventes de Zafarraya y les pedaníes de Buenavista y Piles de Algaida (esta postrera formando parte de la Entidá Llocal Autónoma de Ventes de Zafarraya).
Demografía
Según l'Institutu Nacional d'Estadística d'España, nel añu Alhama de Granada cuntaba con  habitantes censaos.
Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura, con esplotación de ceberes y olivar y de manera preferente les lleguminoses especialmente los garbanzos. Les actividaes ganaderes concentrar nes cabañes lanar y caprino. El turismu empieza a cobrar importancia con 403 places hoteleres y 104 n'hostales y pensiones (datos de 2007). La inmigración ye llixeramente cimera al 10% de la población, procediendo más de la metá de los inmigrantes de Marruecos.
Enumeratio Myrtacearum Brasiliensium
Enumeratio Myrtacearum Brasiliensium (embrivíu Enum. Myrt. Bras.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y pteridólogu danés Hjalmar Frederik Christian Kiaerskov y espublizáu nel añu 1893 col nome de ''Enumeratio Myrtacearum Brasiliensium quas Collegerunt Glaziou, Lund, Mendonça, Raben, Reinhardt, Schenck, Warming Aliique. Hauniae''.
Alhama de Granada
Historia
Alhama foi habitada dende los alboreceres de la humanidá. Del periodu Neolíticu atopáronse restos arqueolóxicos nes Cueves de la Muyer, de l'Agua y de los Molinos, en distintos asentamientos distribuyíos en redol al ríu.
La evolución de Alhama empieza a partir del asentamientu romanu allugáu na zona del Balneariu. Dellos historiadores consideren que pudo ser la ciudá que Pliniu'l Vieyu denominó como Artigi, anque nun esiste certidume sobre ello, queden restos romanos de delles "Villae" (Cases de campu). D'esta dómina daten les termes, que darréu reutilizaes polos árabes; y tamién, la denomada ponte romana, y un cachu d'antigua calzada. Toos estes muertes tán alcontraos al Norte, cerca de la carretera de Granada.