cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gauville (Somme)
Tien una población de y una superficie de  km².
Samartino
Samartino ye una parroquia del conceyu asturianu de Siero.
Tien una superficie de km² y una población de.
Pedro de Castiella
Pedro de Castiella puede referise a les siguientes persones:
Fleroviu
El fleroviu ye un elementu químicu sintéticu col númberu atómicu 114 y símbolu Fl, allugáu nel grupu 14 de la tabla periódica.
Ununquadiu ye un nome sistemáticu de la IUPAC.
Odontotrypes paulusi
Odontotrypes paulusi ye una especie de coleópteru de la familia Geotrupidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel Tibet (China).
Brandon Smith
Brandon Mychal Smith ye un actor y cantante d'Estaos Xuníos. Meyor conocíu por interpretar a Li'l Danny Dawkins en Phil of the Future y a Nico Harris en Sonny With a Chance. Anguaño pareya de la famosa modelu Jasmine Tookes.
Primeros años d'actuación
Smith empezó a actuar a la edá de 8 años. Llueu él quedara pa faer el primer comercial de Nike con Tiger Woods, a lo llargo de la so carrera Brandon destacóse na comedia y el drama. Apaeció en "BOO", un curtiumetraxe empobináu por David Henrie.
Noralma Vera
Noralma Vera Arrata ye una baillarina de balé, coreógrafa y maestra ecuatoriana, pionera de la danza clásica nesi país.
Vera nació en Guayaquil, Ecuador como la única fía ente trés fíos varones del destacáu políticu natural de Naranxal, Alfredo Vera Vera y de la so esposa Baltita Arrata Macias, d'orixe sicilianu. Vera Arrata provién d'una familia d'intelectuales d'esquierda. El so tíu foi l'escritor Pedro Jorge Vera y el so hermanu Alfredo Vera Arrata ye coles mesmes políticu, ex Ministru d'Educación y d'Interior.
Dempués de rematar la so educación primaria, realizó los sos estudios de bachilleratu nel Colexu Nacional Guayaquil, na so ciudá natal. La so formación artística empezó en 1945 na Casa de la Cultura simultáneamente a la so educación académica.
Noralma Vera Arrata casóse en 1959 col pintor Patriciu Cueva.
Carrera artística
en febreru de 1957 viaxó a Londres, gracies a una beca, pa perfeccionase nel Royal Ballet per un añu. Pa esi entós, Noralma Vera Arrata yá yera una figura prominente y la so partida foi espublizada nos medios. En 1958 estudió en París col profesor Victor Gzovsky y bailló nel Balé de Jeanine Charrat hasta 1960. Dempués viaxó a L'Habana, onde trabayó con Alicia Alonso hasta 1968.
En 1968 presentó Afirmación, una obra de danza moderna con música de Carlos Cháves. El so interés por esta forma d'espresión llevar a preparar en 1972 na escuela Martha Gram Dance School de Nueva York pa introducir la téunica Graham de danza contemporánea n'Ecuador. En 1979 siguió la so formación nel Centru Cimeru de la Escuela de Belles Artes de Méxicu.
Dende 1968 hasta 1973 Noralma Vera dirixó la Escuela de Balé de la Casa de la Cultura de Quito, matriz de la escuela na qu'ella se formó. En 1974-1977 foi co-fundadora y direutora del Institutu Nacional de Danza. La Compañía Nacional de Danza foi creada'l 7 de xunu de 1976 en Quitu y Noralma Vera foi electa parte de la comisión directiva. En 1978 fundó la so propia Compañía de balé y una academia na so ciudá natal. Dempués de retirase de la danza activa, Vera trabayó como diplomática del Ecuador en Méxicu y en Cuba.
Desmond Hoyte
Desmond Hoyte; (Georgetown, Guyana, 1929-2002), médicu y políticu, Presidente de Guyana (1985-1992).
Tres la muerte del presidente Forbes Burnham el 6 d'agostu de 1985 fixeron que'l presidente del Congresu Nacional del Pueblu, Desmond Hoyte facer del poder de Guyana, papel que desempeñaría hasta les eleiciones de 1992.
El presidente Hoyte impulsó una política marxista-leninista mientres tol so gubierno y en dellos casos foi acusáu de que'l so gobiernu fuera bien represivu. Nes eleiciones presidenciales de 1992 el candidatu de Partíu Progresista del Pueblu y compadre de Desmond Hoyte, Cheddi Jagan resultó vencedor pal periodu 1992-1999.
Deteición y correición d'errores
Introducción
La comunicación ente delles ordenadors produz de cutio un movimientu de datos, xeneralmente por canales non diseñaos pa esti propósitu (llinia telefónica), y qu'introducen un ruiu esternu que produz errores na tresmisión.
Poro, tenemos d'aseguranos que si dichu movimientu causa errores, éstos puedan ser detectaos. El métodu pa detectar y correxir errores ye incluyir nos bloques de datos tresmitíos bits adicionales denominaos redundancia. Desenvolviéronse dos estrategia básiques pa remanar los errores:
Si consideramos un bloque de datos formáu por m bits de datos y r de redundancia, el llargor final del bloque va ser n, onde n = m + r.
Paridá simple (paridá horizontal)
Consiste n'añedir un bit de más a la cadena que queremos unviar, y que nos indicará si'l númberu de unos (bits puestos a 1) ye par o ye impar. Si ye par vamos incluyir esti bit col valor = 0, y si nun ye asina, vamos incluyir con valor = 1.
Exemplu de xeneración d'un bit de paridá simple: Queremos unviar la cadena “1110100”: 1º Cuntamos la cantidá de unos qu'hai: 4 unos 2º El númberu de unos ye par por tantu añedimos un bit con valor = 0 3º La cadena unviada ye 11101000
Problemes d'esti métodu:
Hai una alta probabilidá de que se colen casos nos qu'hubo error, y que l'error nun seya detectáu, como asocede si camuden dos númberos na tresmisión en cuenta de unu.
Un exemplu de polinomiu xenerador usáu de normal nes redes WAN ye:
Los cálculos que realiza l'equipu tresmisor pa calcular el so CRC son:
Estes operaciones xeneralmente son incorporaes nel hardware por que pueda ser calculáu con mayor rapidez, pero na teoría utilicen los polinomios pa facilitar los cálculos.
Exemplu de llogru del CRC: Datos: Mensaxe codificado en binariu: 1101001 Polinomiu xenerador: x^4+x+1 Operaciones: 1º Llograr el polinomiu equivalente al mensaxe: 2º Multiplicar el mensaxe por x^4 (añedir 4 ceros pela derecha): 3º Estremar en binariu'l mensaxe pol polinomiu xenerador y sacar el restu: x^2+1 4º Concatenar el mensaxe col restu (en módulu 2 tamién): 5º Tresmitir el mensaxe
L'equipu receptor tien de comprobar el códigu CRC pa detectar si produciéronse o non errores.
Exemplu de los cálculos del receptor: 1º Por aciu el protocolu correspondiente alcuerden el polinomiu xenerador 2º Estrema'l códigu recibíu ente'l polinomiu xenerador 3º Comprueba'l restu de dicha operación 3.1 Si'l restu ye cero, nun se producieron errores 3.2 Procesar el mensaxe 3.1 Si'l restu ye distintu de cero, significa que se producieron errores 3.2 Reenviar el mensaxe 3.2 Intentar correxir los errores por aciu los códigos correutores
En resume, esti métodu rique d'un polinomiu xenerador que, escoyíu correutamente, puede llegar a detectar gran cantidá d'errores:
Suma de comprobación
Ye un métodu senciello pero eficiente namái con cadenes de pallabres d'un llargor pequeñu, ye por esto que se suel utilizar en cabeceres de trames importantes o otres cadenes importantes y en combinación con otros métodos.
Funcionalidad: consiste n'arrexuntar el mensaxe a tresmitir en cadenes d'un llargor determináu L non bien grande, de por casu 16 bits. Considerando a cada cadena como un númberu enteru numberáu según el sistema de numberación 2^L-1. De siguío súmase'l valor de toles pallabres nes que s'estrema'l mensaxe, y añedir la resultancia al mensaxe a tresmitir, pero camudáu de signu.
Con esto, el receptor lo único que tien que faer ye sumar toles cadenes, y si la resultancia ye 0 nun hai errores.
Exemplu: Mensaxe 101001110101 1º Alcordar el llargor de cada cadena: 3 2º Alcordar el sistema de numberación: 2^3-1 = 7 3º Estremar el mensaxe: 101 001 110 101 4º Acomuñar cada cadena con un enteru: 5 1 6 5 5º Sumar tolos valores y añedir el númberu camudáu de signu: -17 6º Unviar 5 1 6 5 -17 codificado en binariu
El receptor: 1º Suma tolos valores; si la suma ye 0, procesa'l mensaxe; si non, producióse un error.
Distancia de Hamming basada en comprobación
right|thumb|300px|[[Hipercubo binariu de dimensión cuatro.]] Si queremos detectar d bit erróneos nuna pallabra de n bits, podemos añedir a cada pallabra de n bits d+1 bits predeterminados a la fin, de forma que quede una pallabra de n+d+1 bits con una distancia mínima de Hamming de d+1. D'esta manera, si unu recibe una pallabra de n+d+1 bits que nun encaxar con nenguna pallabra del códigu (con una distancia de Hamming x <= d+1 la pallabra nun pertenez al códigu) detecta correutamente si ye una pallabra errónea. Entá ye más, d o menos errores nunca se van convertir nuna pallabra válida por cuenta de que la distancia de Hamming ente cada pallabra válida ye de siquier d+1, y tales errores conducen solamente a les pallabres inválides que se detecten correutamente. Dau un conxuntu de m*n bits, podemos detectar x <= d bits errores correutamente usando'l mesmu métodu en toles pallabres de n bits. Ello ye que podemos detectar un máximu de m*d error si toles pallabres de n bits son tresmitíes con un máximu de d errores.
Pallabres a unviar:
Codificadas con distancia mínima de Hamming = 2
Si les pallabres recibíes tienen una distancia de Hamming < 2, son pallabres incorreutes.
Manuel Millares Sall
Manuel Millares Sall, meyor conocíu como Manolo Millares, foi un pintor y grabador canariu que nació en Les Palmes de Gran Canaria (islla de Gran Canaria, Islles Canaries) el 17 de xineru de 1926 y morrió en Madrid el 14 d'agostu de 1972.
Cofundador del grupu El Paso en 1957, nos sos anicios pinta paisaxes, cuadros de figures y autorretratos que recuerden nel so estilu a Van Gogh. Dende 1949 dedícase a la pintura abstracta. Realizaba les sos obres con sacos afuracaos, tela de rodiyu y cuerdes nes que pegaba oxetos sacaos de la basoria. Los materiales citaos yeren depués cubiertos con capes rezumentes de pintura, de colores prietu, blancu y bermeyu.
Ente les sos obres destaca la serie Homúnculos. En 2005 produzse'l documental Cuadernos de contabilidad de Manolo Millares, con guión y direición de Juan Millares Alonso, nel que se narra la so vida.
Gentelles
Tien una población de y una superficie de  km².
Odontotrypes pauma
Odontotrypes pauma ye una especie de coleópteru de la familia Geotrupidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Sichuan (China).
Tratáu de Roma
El Tratáu de Roma, oficialmente Tratáu Constitutivu de la Comunidá Económica Europea (TCCEE), ye un alcuerdu internacional que dirixó a la fundación de la Comunidá Económica Europea (CEE) el 1 xineru 1958. Foi robláu en 25 marzu 1957 per Bélxica, Francia, Alemaña Occidental, Luxemburgu, los Países Baxos ya Italia. La pallabra Económica foi esaniciada del nome oficial del tratáu pol Tratáu de Maastricht en 1993, y el tratáu foi renomáu como'l Tratáu de Funcionamientu de la Xunión Europea na entrada en vigor del Tratáu de Lisboa en 2009.
El Tratáu de Roma propunxo l'amenorgamientu progresivu de deberes d'aduana y l'establecimientu d'una unión d'aduana. Propunxo crear un mercáu común de bienes, trabayadores, servicios y capital ente los estaos miembros de la CEE. Tamién propunxo la creación de polítiques d'agricultura y tresporte común y un fondu social européu. Amás, estableció la Comisión Europea.
Lidia Dorantes Álvarez
Lidia Dorantes Álvarez ye una científica mexicana ya investigadora del Institutu Politéunicu Nacional, acreedora al Premiu Nacional al Méritu en Ciencia y Teunoloxía n'Alimentos 2016 poles sos contribuciones a la ciencia alimenticia nacional.
Biografía
Ye orixinaria de la delegación Aztcapotzalco, na Ciudá de Méxicu. Estudio inxeniería química na Escuela Nacional de Ciencies Biolóxiques del Institutu Politéunicu Nacional, una maestría en Ciencies de los Alimentos y finalmente un doctoráu na Universidá Politéunica de Valencia.
Economía de Les Bahames
250px|left|thumb|[[Nasáu.]] Les Bahames ye un país en desenvolvimientu estable, dependiente de la economía basada nel turismu y actividaes bancaries. El turismu namái, supón más del 60% del PIB y emplega direutamente o indireutamente la metá de la mano d'obra del archipiélagu. La crecedera constante del turismu y la puxanza na construcción d'hoteles, de recursos, y de nueves residencies conduxeren a la crecedera sólida del PIB mientres dellos años hasta'l 2006, pero dende aquel añu hebo una cayida nel númberu de turistes.
Los servicios financieros constitúin el segundu sector n'importancia de la economía de Les Bahames, cerca del 15% del PIB. Sicasí, dende avientu de 2000, cuando'l gobiernu decretó nueves regulaciones sobre'l sector financieru, munchos negocios internacionales salieron de Les Bahames. La industria y l'agricultura, contribúin aproximao una décima parte del PIB y amuesen poca crecedera, a pesar de los incentivos que'l gobiernu destinó a estos sectores. D'últimes, la crecedera depende del funcionamientu del sector del turismu, que depende de la crecedera nos EE.XX., la fonte de más del 80% de los visitantes. Amás del turismu y de les actividaes bancaries, el gobiernu sofita'l desenvolvimientu d'una "tercer pilastra", el comerciu.
Lidia Dorantes Álvarez
Biografía
El trabayu científicu de Dorantes Álvarez enfocar nel estudiu de la riqueza fotoquímica de los alimentos orixinarios de Méxicu, como'l chile, el maíz y el aguacate. Unu de los sos descubrimientos más importantes foi, xunto con investigadores del IPN, que los estractos de los chiles pimientu y guajillo inhiben bacteries patóxenes, como salmonela, Escherichia coli, Staphylococcus aureus, Listeria monocytogenes y Seudomonas aeruginosa, que provoquen deterioru en productos cárnicos y causen enfermedaes estomacales.
Gracies a esti descubrimientu, llogró una Mención Honorífica en 2011 pol Institutu Nacional de Ciencia y Teunoloxía del Distritu Federal. Coles mesmes Dorantes Álvarez foi acreedora del Mexican Women Inventors and Innovators Conference, Exhibition and Awards nel 2006 pola so investigación rellacionada con fotoquímicos.
Resfriáu común
El resfriáu común o resfrío común ye una enfermedá infeiciosa viral leve del aparatu respiratoriu cimeru qu'afecta a persones de toles edaes, altamente contaxosa, causada fundamentalmente por rinovirus y coronavirus. Los síntomes principales son tusides, secreción nasal, dolor de cabeza, pinga y conxestión nasal, güeyos llorosos, picor, dolor o flema na gargüelu, tos, cansanciu, febrícula y una sensación de malestar xeneral. Ye una de les enfermedaes más comunes que, polo xeneral, dura ente 3 y 10 díes. Anque'l resfriáu común nun tien cura, los síntomes xeneralmente resuélvense bonalmente en 7 a 10 díes, con dellos síntomes que pueden permanecer hasta por trés selmanes.
El resfriáu ye distintu de la gripe, una infeición viral más grave del tracto respiratoriu qu'amuesa síntomes adicionales: fiebre n'aumentu, temblones y dolores musculares, entá cuando munches persones confunden dambos términos.
El tratamientu del catarru consiste nel aliviu de los síntomes, lo que trai al usu frecuente de melecines tantu de prescripción como de venta llibre, y ximistríes. La codeína ye eficaz pa tratar la tos improductiva, yá que mengua la respuesta cerebral que desencadena la tos. El dextrometorfano, anque químicamente emparentáu colos opiáceos, nun actúa sobre los mesmos receptores, pue ser beneficiosu n'adultos con tos, pero la so efeutividá nun foi demostrada en neños y adolescentes. Anque la hidrocodona indicar a pacientes resfriaos y demostróse que ye eficaz pa la tos n'otres enfermedaes, nun foi estudiáu bien en pacientes con resfriaos. Los descongestionantes nasales orales y intranasales demostraron ser capaces de solliviar los síntomes nasales con rapidez y pueden usase n'adolescentes y adultos por hasta tres díes. Los antihistamínicos y los antihistamínicos combinación / terapies descongestionante pueden ameyorar modestamente los síntomes n'adultos, sicasí, los beneficios tienen de sopesase a los posibles efeutos secundarios. Los antihistamínicos non sedantes más nuevos nun son eficaces contra la tos. El ipratropio tópicu, sollivia los síntomes nasales en neños mayores y adultos. Los antibióticos nun demostraron ameyorar los síntomes o encurtiar la duración del trestornu. Nun s'encamienten ciertes terapies complementariu y alternativu, incluyendo l'usu d'Echinacea y cinc, pal tratamientu de los síntomes del resfriáu común. En contra de la creencia popular, la vitamina C nun amenorga nin previen los síntomes de la enfermedá. Considerar al resfrío común una enfermedá endémica.
Epidemioloxía
thumb|El resfriáu común afecta a les víes respiratories cimeres. El resfriáu común ye una enfermedá d'orixe viral y l'epidemioloxía ye, poro, la mesma d'esi tipu d'enfermedaes. Les infeiciones del tracto respiratoriu superior son bien comunes y constitúin unu de los cinco diagnósticos más frecuentes nes visites d'atención médica ambulatoria. A pesar de tratase d'infeiciones leves, autolimitada y de curtia duración, son la principal causa de morbilidad aguda nel absentismo llaboral y escolar.
Dellos factores qu'inflúin na gravedá de los síntomes son: l'estrés psicolóxicu y les faltes socieconómicas. Amás, una salú débil polo xeneral o otres condiciones presistentes, como les alerxes, pueden agravase por cuenta de una infeición. El personal de salú, incluyendo l'odontolóxicu tien un riesgu, siquier potencial, de carecer d'una enfermedá respiratoria como'l resfriáu común, el gripe, etc.
La meyor forma d'evitar los resfriaos ye caltener el sistema inmunitariu en condiciones óptimas: dormiendo lo suficiente pa sentise folgáu, amenorgando'l estrés, llevando una alimentación fayadiza y evitando l'escesu de peracabo d'alcohol.
Factores de riesgu
El pasar tiempu nun llugar zarráu con persones infestaes o en contautu cercanu con una persona infestada aumenta'l riesgu de contraer un resfriáu. El catarru común ye una infeición tresmitida por gotes, lo que significa que se tresmite principalmente al traviés de la inhalación de pequeñes partícules qu'emite la persona infestada cuando tus, espirria, o exhala.
Vezos
El vezu de fumar estiende la duración de la enfermedá aproximao tres díes de permediu. El dormir menos de siete hores diaries acomuñóse con un riesgu tres veces mayor de desenvolver una infeición cuando tal suxetu ta espuestu a un rinovirus, en comparanza colos que duermen más d'ocho hores per nueche.
Los niveles menguaos de vitamina D nel plasma sanguineu acomuñóse con un mayor riesgu de contraer un resfriáu común. Entá nun se determinó si esta asociación ye causal.
Hixene
Con frecuencia'l tocase los güeyos, la ñariz o la boca colos deos contaminaos tresmite'l virus. Esti comportamientu aumenta un tanto la probabilidá de tresferencia de los virus de la superficie de les manes, llugar onde los virus resulten inofensivos, escontra'l tracto respiratoriu superior, onde pueden infestar los texíos nasales. Dellos estudios amuesen que'l llavase les manes con frecuencia y menguar el tocar les membranes mucoses puede amenorgar la probabilidá de contraer un resfriáu n'adultos.
Ambiente frío
200px|thumb|Nieve en Milán: Reparar un aumentu de la incidencia de resfriaos mientres los meses d'iviernu en tol mundu. Anque los resfriaos comunes son estacionales, con más casos pel hibiernu, nun hai pruebes científiques de qu'una esposición curtia al fríu amonte la susceptibilidá a la infeición, lo cual implica que la variación por estaciones vien dada por un cambéu nel comportamientu, como por casu el fechu de pasar mayor tiempu n'espacios zarraos, en contautu cercanu colos demás.
Un estudiu demostró que la esposición al fríu fai qu'apaezan síntomes del resfriáu nun 10% de les persones asina espuestes, y que los suxetos qu'esperimenten esti efeutu reporten con más frecuencia l'apaición de resfriaos polo xeneral qu'aquellos non afeutaos por esposición al fríu.
Con al respective de la causa de los síntomes, les investigaciones nel Centru del Resfriáu Común de la Universidá de Cardiff conducieron a un estudiu pa "probar les hipótesis de qu'un enfriamientu agudu de los pies causa l'empiezu de los síntomes del resfriáu común". L'estudiu evidenció que los suxetos teníen más síntomes de resfriáu al cabu de 5 díes, probablemente porque la constricción de los vasos sanguíneos de los furos nasales pueden llevar a amenorgar la capacidá inmunolóxica nel tracto respiratoriu superior.
Sumir a que les aves migratories, importantes vectores de los virus dende l'otru hemisferiu, dexen un cercu de virus nel aire, favoreciendo l'apaición d'epidemies.
Virus
El resfriáu común ye una infeición viral del tracto respiratoriu superior. En total más de 200 tipos virales serológicamente distintos causen resfriaos. El virus más frecuentemente implicáu ye un rinovirus (30-50%), un tipu de picornavirus con 99 serotipos conocíos. Otros virus implicaos inclúin: los coronavirus (10-15%), virus influenza (5-15%), los virus parainfluenza humanu, y los virus sincitial respiratoriu, adenovirus, enterovirus, y metapneumovirus.
Coronavirus
Los coronavirus son los virus más particularmente implicaos nos resfriaos d'adultos. Del total de más de 30 coronavirus identificaos, 3 o 4 son los que causen infeiciones en seres humanos, pero son difíciles de cultivar nel llaboratoriu, de manera que'l so significáu sigue siendo pocu entendíu. Los Coronavirus que causen el resfriáu común son de los tipos 229Y y OC43; dacuando pueden producir neumonía en persones d'edá avanzada, neonatos y pacientes inmunocomprometidos.
Virus del gripe
Los virus de la gripe tamién pueden causar resfriaos leves. La infeición por virus de influenza produzse dempués de la tresferencia de les secreciones respiratories d'una persona infestada a una persona inmunológicamente susceptible. Si'l virus nun ye neutralizáu polos anticuerpos secretores, invade les célules del tracto respiratoriu. Una vegada dientro de les célules del güéspede, produzse una disfunción y dexeneración celular, xunto cola replicación viral y la lliberación de la proxenie viral. A diferencia del gripe, el virus influenza causa refriáu común cuando nun apaecen síntomes sistémicos resultancia de mediadores d'inflamación nel organismu. El periodu d'incubación varia dende 18 hasta 72 hores.
Adenovirus
Los adenovirus son virus d'ADN, aisllaos per primer vegada nos años 1950 en cultivos de célules adenoides (d'ende'l nome), causen un 5% de los casos de resfriáu común. Los adenovirus son una causa frecuente d'infeición asintomática del tracto respiratoriu.
Fisiopatoloxía
Causáu por numberosos virus (principalmente rhinovirus, coronavirus y tamién ciertos echovirus y coxsackievirus) qu'infesten l'aparatu respiratoriu superior. Describiéronse dellos cientos de virus causantes del resfriáu común. La variedá d'axentes causantes fai bien ineficaz cualquier tipu de vacunación. Tresmitir de persona a persona al traviés de pequeñes gotes de cuspia que se expelen al tusir, falar o mientres les tusíes. Les gotes son esneldaes direutamente o, más frecuentemente, tresmitir de mano en mano por aciu apertones de mano o oxetos como los picaportes, y depués introdúcense nos conductos nasales cuando la mano toca la ñariz, la boca o los güeyos.
El virus entra nes célules de les parés de la ñariz y el gargüelu, y multiplícase rápido dientro d'elles. Los síntomes empiecen 1 o 2 díes dempués de la infeición. Son la resultancia de los mecanismos de defensa del cuerpu: tusíes, pinga de la ñariz y tos pa expeler al invasor, y la inflamación p'atraer y activar a les célules inmunitarias. El virus aprovechar de les tusíes y la tos pa infestar a la siguiente persona enantes de ser esaniciáu pol sistema inmunitariu del cuerpu. Un enfermu ye más infeiciosu dientro de los trés primeros díes de la enfermedá.
Tres un resfriáu común, l'enfermu desenvuelve inmunidá al virus particular que lu afectó. Sicasí, debíu al gran númberu de virus del resfriáu distintos qu'hai, esta inmunidá ye llindada y una persona puede infestase fácilmente por otru virus del resfriáu y empezar el procesu de nuevu.
Entueyos
Les bacteries que de normal tán presentes nes víes respiratories pueden aprovechase de la debilidá del sistema inmunitariu mientres un resfriáu común y producir una coinfección. La infeición del oyíu mediu (nos neños) y la sinusitis bacteriana son coinfecciones comunes.
Prevención
La meyor manera d'evitar un resfriáu ye evitar el contautu cercanu colos enfermos actuales, llavase meticulosa y regularmente les manes y evitar tocase la cara. Los xabones antibacterianos nun tienen efeutu sobre'l virus del resfriáu -ye la mesma aición mecánica de llavase les manes la qu'esanicia les partícules víriques. Encamiéntense xel con alcohol pa manes como métodu efeutivu p'amenorgar la concentración de los virus infeiciosos nes manes. Sicasí, al igual que al llavase les manes, los xeles con alcohol nun apurren nenguna proteición residual contra otra infeición.
En dellos países como Xapón les persones refriaes asítiense mázcares de ciruxanu como cortesía escontra los demás. En países de fala hispana, hai persones que al tusir cúbrense la boca y ñariz col so xerséi, camiseta, bufanda o pañuelu, pa captar les micropartículas emitíes.
Por cuenta de la gran variedá de virus causantes del resfriáu común, la vacunación ye invidable.
Tratamientu
Nun esiste cura pal resfriáu común, esto ye, nun hai tratamientu que combata direutamente al virus. Namái'l sistema inmunolóxicu del organismu puede destruyir con efeutividá al invasor. Un resfriáu puede tar compuestu por dellos millones de partícules virales, y de normal en pocos díes l'organismu empieza a producir en masa un anticuerpu más fayadizu que pueda torgar que'l virus infeste más célules, amás de glóbulo blancos que destrúin el virus por aciu la fagocitosis y a les célules infestaes pa torgar más replicaciones del virus.
Poro, los tratamientos disponibles centrar en solliviar los síntomes, y tamién n'ayudar al cuerpu a desenvolver los sos defenses.
Pa delles persones, los resfriaos son inconveniencies relativamente leves, y pueden siguir coles sos actividaes cotidianes con una incomodidad tolerable. Tienen de sopesase esta incomodidad y el preciu y los posibles efeutos secundarios de los remedios.
Los tratamientos comunes inclúin: analxésicos como'l acedu acetilsalicílicu, el acetaminofén o paracetamol, amás de versiones alcontraes pal gargüelu (recetadas de cutiu en forma de pastillas), descongestionantes nasales qu'amenorguen la inflamación de les víes nasales, constriñendo los vasos sanguíneos locales, supresores de la tos (que funcionen como un narcóticu, suprimiendo'l reflexu cerebral de la tos o esleiendo la mucosidad de los pulmones), y antihistamínicos de primer xeneración, como la bromfeniramina, la clorfeniramina y la clemastina (qu'amenorguen la segregación de mucosa na glándula correspondiente y combaten asina la pinga y la conxestión nasal, anque tamién provoquen somnolencia como efeutu secundariu). Los antihistamínicos de segunda xeneración nun tienen efeutos útiles sobre'l resfriáu.Fixéronse investigaciones sobre l'aición coadyuvante n'enfermedaes respiratories de les soluciones electrolizadas de superoxidación con pH neutru, pol so ampliu espectru contra bacteries, virus y fungos presentes nes fueses nasales, teniendo ésitu al menguar el procesu inflamatorio y ameyorar los síntomes de conxestión.
Los antibióticos son ineficaces contra'l resfriáu común y tamién contra cualesquier otra infeición viral. Son útiles pa tratar cualquier infeición bacteriana secundaria, pero'l tratamientu con antibióticos primero que se desenvuelvan estes coinfecciones ye contraproducente, yá que puede xenerar una resistencia a la melecina.
Nun hai qu'escaecer que toles melecines son pal aliviu sintomáticu y nun torgar l'espardimientu de la infeición a aquellos que nos arrodien y hai que pensar na cantidá de persones que vamos infestar si siguimos col nuesu ritmu diariu y poro, sería recomendable que les persones refriaes usaren mázcares quirúrxiques. Namái dempués de reaccionar el nuesu cuerpu, xenerar defenses contra la infeición y esaniciar los síntomes de forma natural dexamos de ser portadores de la infeición.
Falsu cognáu
Un falsu cognáu ye una pallabra que, por cuenta de semeyances d'apariencia y significáu, paez guardar parentescu con otra pallabra d'un idioma distintu, pero qu'en realidá nun comparte'l so mesmu orixe etimolóxicu (nun son verdaderos cognaos).
L'exemplu típicu ye'l del verbu inglés to have ('tener', 'haber') y el similar verbu español haber, que, magar les sos semeyances aparentemente obvies, en realidá provienen de raigaños protoindoeuropeas bien distintes: l'inglés to have provién de *kap- ('garrar'), y en realidá ta emparentáu col nuesu verbu captar, anque nun lo paeza; ente que'l nuesu haber provién del raigañu protoindoeuropea *ghabh- ('dar'), y, anque tampoco lo paeza, ta emparentáu col inglés to give ('dar').
De normal, los falsos amigos son cognaos y escepcionalmente pueden ser falsos cognaos.
Stagonopleura bella
'''Stagonopleura bella ye una especie d'ave paseriforme de la familia Estrildidae nativa d'Australia.
Descripción
Midi ente 10 y 13 cm de llargu y pesa unos 14 g. El so plumaxe ye principalmente marrón oliva. Tien el pechu blancu con un finu patrón de llinies escures. Na tiesta tien un antifaz negru con aniellos de color azul maciu alredor de los güeyos y un gruesu picu colloráu. L'obispillu ye d'un colloráu intensu y les pates de color rosa cremosu. Les ales y la cola son curties y arrondaes. Los páxaros xuveniles son menos coloríos con una mázcara facial más pequeña y el picu coritu. Los machos tienen l'abdome negru.
Distribución y hábitat
Ye endémica del sureste d'Australia. El so área de distribución estiéndese dende Newcastle a la isla Canguro, sicasí, ye más prolíficu en Tasmania y nes islles costeres. Vive en pandoriales, montes y arbustos costeros, nunca lloñe de l'agua. La so preferencia polos hábitat cercanos al agua demuéstralo un estudiu de la so incidencia nes zones forestales intactes del Victorian Highlands Central, onde s'atopa casi puramente na zona riparia.
Comportamientu
Aliméntase principalmente de granes de verde y de Casuarina y Melaleuca. Tamién puede atopase n'asociación con pandoriales de Banksia ericifolia de la mariña de Nueva Gales del Sur. Dacuando complementen esta dieta herbívora con pequeños inseutos y cascoxos. Son atopaos xeneralmente en pareyes o formando pequeños grupos d'hasta 20 individuos.
Reproducción
La temporada de cría dura d'ochobre a xineru, los niales son construyíos na xamasca trupo cerca'l suelu. El nial ta fechu de yerba y ramines fines col interior cubiertu de plumes. Dambos padres constrúin el nial xuntos, la fema pon d'ente cuatro a ocho güevos que son guaraos mientres unos 20 díes, y los pitucos dexen el nial dempués d'otros 20 díes. A les cuatro selmanes son dexaos a la so suerte y algamen el maduror sexual ente los nueve y los dolce meses d'edá.
Subespecies
Reconócense trés subespecies:
Vertical
miniaturadeimagen|303x303px| La direición de la plomada determina la vertical del llugar, que la so interseición cola esfera celeste son el de [[Cénit|cenit y nadir.]] En cada puntu de la superficie terrestre, la direición de la plomada determina la vertical del llugar, que la so interseición cola esfera celeste reciben los nomes de cénit y nadir. La vertical ye perpendicular a la horizontal que ye de la mesma, paralela al horizonte terrestre. A cencielles una vertical ye de riba abaxo o a la inversa y horizontal ye de derecha a esquierda o a la inversa.
Por estensión, el conceutu vertical úsase xunto con horizontal pa describir llinies y conceutos rellacionaos, magar que nun concasen puramente cola plomada o l'horizonte (por casu nos sistemes de coordenaes cartesianes). Lo único qu'importa ye que dambos formen ente sí un ángulu reutu. Asina úsense estos conceutos sobro cualquier planu pa describir trayectories perpendiculares ente sí, por casu, na arquitectura o la inxeniería civil.
Más cenciellamente, una vertical ye una reuta (imaxinaria) que tien el so trayeutu dende un puntu cualesquier del espaciu terrestre al centru de la tierra. Puede definise una horizontal respeutu d'una vertical: una horizontal ye la perpendicular a una vertical. izquierda|250x250px|Llatitú y [[llatitú xeocéntrica\Phi\Phi ' ]] Sicasí, al ser la Tierra un elipsoide de revolución o xeoide, ye dicir una esfera esnachada pelos polos, la vertical real ye la definida pola plomada, y establez una llinia normal al xeoide y perpendicular al horizonte. D'esta forma, la llatitú xeográfica va tar definida como l'ángulu ente esta vertical real y el planu del Ecuador.\Phi Per otru llau esiste la llatitú xeocéntrica, que ye l'ángulu ente l'Ecuador y la normal al elipsoide en cada llugar.\Phi' Dambes verticales estrémense bien pocu y l'ángulu que formen ente sí denómase esviación relativa y vien ser d'unos 12' d'arcu.
La llatitú xeocéntrica pue calculase a partir de la llatitú xeográfica, de la siguiente manera:
Verticales
Como se dixo enriba, la vertical d'un llugar afita, por interseición cola esfera celeste, los puntos cenit y nadir, que son los polos del horizonte, entendíu como círculu máximu. Con éses, tolos planos que pasen por estos dos puntos (y por tanto, pela llinia ZN) llámense verticales. D'estos planos, los más importantes son el Meridianu del llugar que va de Norte a Sur y el Primer Vertical, d'Este-Oeste. Por aciu estos dos planos afítense los puntos cardinales. La interseición ente'l Meridianu y l'Horizonte establez una llinia bien importante en topografía: la llinia meridiana (llinia Norte-Sur). Asina, la vertical d'una estrella cualesquier ye'l círculu máximu que, pasando por esta estrella, taya coles mesmes la vertical del observador. Estos planos o verticales son siempres perpendiculares al horizonte del observador.
Mistra
thumb|250px|right|La ciudá alta (castiellu) y la ciudá media de Mistra Mistra (tamién Mystras, Mystra o Mistras; en griegu Μύστρας, Μυζηθράς Mizithras o Myzithras na crónica de Morea) foi una ciudá fortificada en Morea, (Peloponesu) sol monte Taygetos, metanes l'antigua Esparta, en Grecia. Allúgase a unos ocho quilómetros al oeste de l'actual ciudá de Sparti (Esparta).
Mistra foi la capital del Despotáu llatín de Morea, nun principáu vasallu del Principáu llatín d'Acaya, afitáu en 1205 tres la conquista de Constantinopla metantu la Cuarta Cruzada. El príncipe Guillermu II de Villehardouin, sobrín del historiador de la Cuarta Cruzada Godofredu de Villehardouin, allevantó un palaciu en Mistra nel añu 1249.
El Despotáu llatín foi reconquistáu por Miguel VII Paleólogu en 1262, tres tomar Constantinopla en 1261, cuando Xuan Paleólogu, hermanu de Miguel, pidió rescate por Guillermu al restu de los príncipes llatinos. Siguió siendo la capital del Despotáu de Morea, gobernada por familiares del Emperador Bizantín, magar que los venecianos caltuvieron el control de la costa y les islles del delláu. Mistra ya'l restu de Morea aportaron a ser enforma bayuroses dende 1261 en comparanza col restu del Imperiu. Baxo'l gobiernu del déspota Teodoru, tresformóse na segunda ciudá más importante del Imperiu, tres Constantinopla, y el palaciu de Guillermu II foi la segunda residencia imperial.
Mistra tamién foi'l caberu centru de la cultura bizantina: el filósofu neoplatónicu Georgius Gemistus Plethon, vivió na ciudá hasta la so muerte en 1452. Ésti, xunto con dellos académicos de Mistra, tuvieron una gran influyencia sobro'l Renacimientu italianu, sobro too dempués de que Gemistus Plethon acompangase al emperador Xuan VIII Paleólogu a Florencia en 1439.
El caberu emperador bizantín, Constantín XI foi déspota en Mistra enantes d'algamar el tronu. Demetriu, el caberu déspota de Morea, rindió la ciudá al Imperiu Otomanu de Mehmet II en 1460. Los venecianos ocuparon la ciudá ente 1687 y 1715, pero siguió siendo turca hasta 1832, cuando foi abandonada pol rei Otón de Grecia a favor de la nueva Esparta.
Stagonopleura oculata
Stagonopleura oculata, tamién llamáu Pinzón Cola de Fueu d'Oreyes Rojasya Diamante Orejirrojo ye una especie d'estríldido atopáu nos montes y carbes costeres del suroeste d'Australia. Envaloróse ente 20.000 a 50.000 km² la estensión del so territoriu. El so estatus de caltenimientu evaluóse pola Llista Colorada de la UICN como d'Esmolición Menor.
Theodor Heinrich von Heldreich
Theodor Heinrich Hermann von Heldreich (, Dresde -  Atenes) foi un botánicu alemán.
Yera fíu de Conrad Friedrich Robert Heldreich y de Amalia Charlotte Humbold, viniendo d'una aristocrática familia. Primeramente estudia Filosofía. El so amor a la Botánica, surdir, atopándose en Montpelier en 1837, siendo estudiante del Profesor Dunal. Completaría la so formación botánica en Xinebra, de 1838 a 1842. Realiza la so primer espedición botánica a Sicilia, pa depués publicar “Tre nuove specie di piante scoverte nella Sicilia.”
De 1843 a 1848, viaxa estensamente al traviés d'Italia, Grecia, Asia Menor y Creta. Ente 1849 y 1850 vive n'Inglaterra, y va tar un añu en París onde va ser curador del P.B. Webb. En 1851 asítiase permanentemente en Grecia, onde lleva a cabu rigoroses investigaciones, publicando trece volúmenes del “Herbarium Graecum Normale”, de 1856 a 1896. En Grecia ye Direutor del Xardín botánicu por más de 50 años, y tamién Direutor del "Muséu de Historia natural", onde en paralelu al Dto. de Botánica, ayuda a crear el de Zooloxía y de Paleontoloxía. De 1880 a 1883 enseña historia natural a los fíos de la familia real.
Publicaciones
Amás de publicar gran númberu de monografíes en reputaes revistes en griegu, facer tamién en llatín, alemán, italianu y en francés, incluyendo:
Publica amás:
Heldreich identifica y clasifica siete nuevos xéneros y 1.100 nueves especies vexetales, 70 de les cualos caltienen el so nome orixinal.
En 1855 cásase con Sofia, fía d'I. Katakouzinos y nieta d'un académicu y patriota griegu, Konstantinos Koumas. Van Tener dos fíos, Karolina, casada con Gangolf von Kieseritzky, curador d'Antigüedaes del Muséu Imperial Hermitage de San Petersburgu, y Ioanna, casada con Mark Mindler, abogáu y xefe de la Oficina de taquígrafos del Parllamentu Helénicu. Theodor von Heldreich foi un bon amigu de Darwin.
Golfu
derecha|thumb|250x250px|[[Golfu de Túnez.]] derecha|miniaturadeimagen|250x250px|[[Golfu de Méxicu|Golfu de México.]] derecha|miniaturadeimagen|225x225px|[[Golfu d'Alaska.]] miniaturadeimagen|242x242px|[[Golfu de Botnia.]] Un golfu ye una abertura xeográfica costera dende un océanu o un mar escontra la masa terrestre, zarrada por cabos de tierra. Típicamente presenten una abertura más estrecha qu'una badea; anque esto nun ye observable en toles árees xeográfiques asina nomaes, entiéndese que les badees son de menor estensión.
El términu golfu usóse tradicionalmente pa grandes mases d'agua salao navegables y bien dentaos que tán arrodiaos pola mariña. Munchos golfos son árees de saléu importantes, como'l Golfu Pérsicu, el Golfu de México, el Golfu de Finlandia y el Golfu d'Adén.
Descripción
Esta mena d'accidentes xeográficos tien una gran importancia estratéxica y económica, yá que, de normal, son llugares ideales pa la construcción de puertos y diques.
Shirley Phelps-Roper
Shirley Lynn Phelps-Roper (nacida como Shirley Lynn Phelps; ) ye una abogada y activista política d'Estaos Xuníos. Ye la ex-vocera de la Ilesia Bautista de Westboro de Topeka, Kansas, una organización conocida pola so altamente espublizada protestes públiques homofóbicas sol lema God Hates Fags (Dios odia a los maruxos ).
Primeros años
Shirley Phelps nació'l 31 d'ochobre de 1957 en Topeka, Kansas. Ye la fía de Margie Marie (Simms) y del pastor Fred Phelps, ministru del Ilesia Bautista de Westboro, una ilesia independiente carauterizada como grupu d'odiu pola Lliga Antidifamación y el Southern Poverty Law Center.
Carrera
Phelps-Roper practica l'abogacía pa Phelps-Chartered Co., un buffete d'abogaos establecíu pol so padre en 1964, y anguaño tien llicencia pa realizar la so práctica en tolos tribunales del estáu de Kansas, al traviés de la Corte Suprema de los Estaos Xuníos.
Phelps-Roper y la ilesia recibieron una cobertoria mediática pola agresiva predicación del grupu, y por realizar polémiques campañes como los boicóes escontra funerales de víctimes del SIDA, con cartelos que dicen por casu "Gods hates fags" (  Dios odia a los maruxos  ) y procesiones aciages pa los soldaos estauxunidenses que finaron en combate. left|miniaturadeimagen|Phelps-Roper protestando en Chicago en 2009. En 2014, informóse que les funciones de Phelps-Roper como vocera de la Ilesia de Westboro amenorgárense, y la so autoridá foi tresferida a un conseyu de vieyos conformáu puramente d'homes.
Asuntos llegales
Phelps-Roper foi arrestada'l 5 de xunu de 2007, sol barruntu de contribuyir nos actos delictivos d'un menor d'edá. La policía afirmó que Shiley dexó que'l so fíu apatayara una bandera estauxunidense mientres protestaba contra'l funeral d'un soldáu de Bellevue, Nebraska, y que la so aición ye considerada como un delitu de menor grau nel estáu. Phelps-Roper anunció-y el so intención de desafiar a la constitución del estáu de Nebraska. Los cargos contra so fueron darréu retiraos, cuando ella alcordó retirar les demandes pendientes contra'l condáu de Sarpy nun tribunal estatal y federal.
Phelps-Roper foi nomada acusada nel casu de Snyder vs Phelps de la Corte Suprema. Ta anguaño incluyida na llista de persones que nun pueden ingresar al Reinu Uníu, por "fomentar l'estremismu y l'odiu".
Vida privada
Phelps-Roper ta casada com Brent D. Roper y tienen 11 fíos. Cuatro d'ellos, Joshua, Megan, Grace, y Zacharias, abandonaron la ilesia y a la familia. Nun documental presentáu en Channel 4 en 2007, presentáu pola personalidá galesa Keith Allen, Phelps-Roper dixo ante les cámares de que'l so fíu mayor naciera fora del matrimoniu. Cuándo se-y preguntar si diría al infiernu poles sos aiciones, Phelps-Roper esplicó que "yo sé meyor" y qu'había "refugaya" tal comportamientu.
Santa Marina (Siero)
Santa Marina ye una parroquia del conceyu asturianu de Siero.
Tien una superficie de km² y una población de.
Gézaincourt
Gézaincourt ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Odontotrypes purpureiaeneus
Odontotrypes purpureiaeneus ye una especie de coleópteru de la familia Geotrupidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Sichuan (China).
Xusto Rodríguez Fernández
Xusto Rodríguez Fernández (Noreña, 1858-1947) Empresariu y alcalde de Noreña.
Biografía
Cursó estudios de llatín en Pola de Siero y empecipió carrera eclesiástica, qu'abandonó al poco tiempu d'empezala. Foi profesor de llatín nel colexu avilesín de La Mercé. Casar n'Avilés, y el matrimoniu treslladar a Noreña, onde Xusto constituyó en 1875 la fábrica d'embutíos de La Lluz, que cerró en 1993. La fábrica llegó a esportar a Méxicu, Cuba y Arxentina. Enlataba fabada y suministró cebera de campaña a la OTAN y al exércitu español. Xusto foi tamién secretariu del conceyu noreñés y el so alcalde mientres venticinco años. Una de les sos fíes casóse con Camilo Alonso Vega.
Tratáu de París (1951)
El Tratáu de París, robláu'l 18 d'abril de 1951 ente Bélxica, Francia, Alemaña Occidental, Luxemburgu, los Países Baxos ya Italia, estableció la Comunidá Europea del Carbón y del Aceru que darréu formó parte, primero, de les Comunidaes Europees y, dempués, de la Xunión Europea.
Entró a valir el 23 de xunetu de 1952 y expiró el 23 de xunetu de 2002, esautamente cincuenta años dempués de la so nacencia, tal como taba previstu. Les temes correspondientes al carbón y l'aceru foron asumíos nesi momentu pola Xunión Europea.
Chae Young-in
Vida personal
Casóse col so noviu, un dermatólogu, el 24 de payares de 2012.
La so fía Kim So-yool nació n'abril de 2015. Dambes participaron de volao nel episodiu 296 del espectáculu de variedaes Running Man (SBS).
Mercancía
Una mercancía ye tou "aquello que puede vendese o mercar", usualmente el términu aplicar a bienes económicos. Ye importante señalar que'l conceutu mercancía nun se refier namái a aquello que s'apurre, sinón tamién al momentu en que s'apurre y al llugar onde se recibe: nun ye igual recibir güei mil euro a apurrilos dientro d'un añu (esto sería recibir un préstamu) que recibir mil euro y apurrilos de siguío (efectuar un pagu). Tampoco ye lo mesmo mercar un quilu de naranxes que nos apurriríen a cien quilómetros de la nuesa casa -llevales a casa sería caru- que recibiles nuna tienda al llau de casa -el costu de tresportales a onde dir a consumir ye enforma menor.
Introducción
Nel conceutu de mercancía ta implícitu qu'ésta ye de la mesma intercambiable por otra cosa. Clasificar daqué como mercancía supón de la mesma reconocer a otros oxetos tamién como mercancíes, dáu'l so valor de cambiabilidad. Al presuponer la cambiabilidad de los oxetos consideraos como mercancíes, éstos son intercambiables magar ser distintos. Una traza clave del conceutu de mercancía ye que s'estrema de la noción de universal mesma de cualquier conceutu (ye un singular omniabarcante, un singular global, un unu-tou).
Esti calter obviu de la cambiabilidad ye propiu de la modernidá: antes de la mesma, lo intercambiable supónía un subconxuntu, non daqué abiertu, lo qu'implica que non tou yera intercambiable con cualquier cosa. La intercambialidad de la mercancía supón una equivalencia ente les distintes mercancíes. A pesar de lo que pueda aportar na práutica, dientro del conceutu mesmu supónse una coherencia na intercambiabilidad. Esta coherencia, la oxetividá del intercambiu, nun provién del ser físicu de la cosa. Ye parcialmente oxetiva en tantu supónse qu'hai mercancía, pero nun lu ye tocantes a la so pertenencia a la esistencia o realidá material o física de les coses.
Dineru
En tou esto apaez el conceutu de dineru, que pol enclín estructural de la esistencia de la mercancía apuerta naturalmente. Esto ye, definimos el dineru como una necesidá del conceutu d'esistencies. El dineru introduzse como mediador pa faer que'l trueque de mercancíes dexe de ser direutu. El fechu de que na modernidá avanzada'l fenómenu del dineru independizar de la esistencia física ye consecuencia de la noción de mercancía.