cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estandarte Presidencial d'Italia
Historia del estandarte
La Orde númberu 76, de 22 de setiembre de 1965, del presidente Giuseppe Saragat, a instancies del Ministeriu de Defensa, escoyó la primer versión del estandarte presidencial, conocida como "Modelu de 1965". Consistió nun pañu azul escuru de forma cuadrada col escudu de la República Italiana asitiáu na so parte central, con unes proporciones de 3:5 respectu al tamañu del pañu y representáu d'oru. Los colores escoyíos pal estandarte, según la tradición del exércitu italianu, simbolicen, respeutivamente, el mandu y valor.
En 1986 establecióse un estandarte pal presidente del Senáu Italianu que ye la persona llamada a asoceder de forma provisional al presidente de la República en casu de fallecimientu, cese o arrenunciu. L'estandarte qu'utilizaría un presidente interín de la República Italiana ye idénticu al estandarte presidencial, pero de color blancu col cantu esterior de color azul. Amás, nesti estandarte, l'escudu en llugar d'oru ta representáu de plata.
Cuatro años dempués pol Decretu de la Presidencia de la República de 22 de marzu de 1990, el presidente Francesco Cossiga adoptó la segunda versión del estandarte presidencial (conocíu como "Modelu de 1990") que consistió nun pañu de forma cuadrada colos colores de la bandera nacional y un cantu azul escuru. Esti modelu namái duró dos años.
El presidente Oscar Luigi Scalfaro recuperó la primer versión del estandarte presidencial, adoptada en 1965 col Decretu de la Presidencia de la República de 29 de xunu de 1992. Nesta versión, conocidad como Modelu de 1992, amenorgar les proporciones del escudu que pasaron a ser de 1:3 respectu al tamañu del pañu.
Nel añu 2000, el presidente Carlo Azeglio Ciampi, por aciu el Decretu de la Presidencia de la República de 9 d'ochobre de 2000, publicáu en Diariu Oficial del Estáu Italianu númberu 241, de 14 d'ochobre de 2000, aprobó la versión actual del estandarte presidencial, conocida como "Modelu del 2000". Consiste nun pañu cuadráu  "colloráu, con un cantu de color azul(el cantu equivalente a una décima parte del llargor del pañu), con un rombu de color blancu y un cuadráu de color verde asitiáu nel rombu. Dientro del cuadráu verde figura l'escudu nacional, representáu d'oru''.
Afirmóse que la razón pola que foi modificáu l'estandarte presidencial pudo debese al tracamundiu que se producía ente ésta y la bandera de la Xunión Europea, una y bones dambes son amosaes xunto a la bandera nacional italiana nel Palaciu del Quirinal.
Por aciu el Decretu de la Presidencia de la República de 17 de mayu de 2001, publicáu en Diariu Oficial del Estáu Italianu númberu 117 de 22 de mayu de 2001, creóse l'emblema y enseña pa los expresidentes de la República Italiana. Nesti decretu establecióse que  "L'emblema de los expresidentes de la República consiste nuna enseña de forma cuadrada, conforme al modelu descritu"... "enmarcada por un rombu de color blancu: el primeru y el cuartu en verde, el segundu y el terceru en colloráu. El rombu blancu atópase cargáu coles iniciales de la Presidencia de la República señalaes nel Decretu de la Presidencia de la República de 14 d'ochobre de 1986, númberu 19/N ". ''
Sam Peckinpah
David Samuel Peckinpah foi un direutor y guionista de cine, televisión y teatru estauxunidense.
Conocíu especialmente pol discutiniu que se xeneró arriendes de la violencia nes sos películes. Dellos grupos d'opinión criticar porque entendìan que Peckinpah faía una apoloxía de la violencia y la banalizaba. Otra parte del públicu allabar, porque entendía que'l realizador usaba la violencia como una renovación del canon narrativu más clásicu. Forma parte del grupu de direutores que fixeron remontar la industria hollywoodense mientres les décades de 1960 y 1970.
Ente les sos importantes aportaciones al cine figura la reformulación del western clásicu, llevándolo a terrenes más crepusculares y violentos. La crítica destacó'l llirismu del so cine, según la fondura psicolóxica de la que dotó a los sos personaxes.
Los sos entamos
Nació'l 21 de febreru de 1925, fíu d'un abogáu perteneciente a una acomodada familia. La so madre tamién pertenecía a una familia acomodada. El so bisagüelu Rice Peckinpaugh, un comerciante y granxeru proveniente d'Indiana, camudó'l so apellíu a Peckinpah al treslladase a California na década de 1850.
Al pie del so hermanu, solíen faltar a clases pa dir al ranchu del so güelu maternu, Denver S. Church, a vivir la vida como cowboy. Realizó los sos estudios básicos en Fresno, y los secundarios nel Fresno High School. El so calter arreyar repetidamente n'engarradielles y problemes de disciplina, polo que los sos padres decidieron inscribilo na academia militar San Rafael Military Academy, pa realizar el so últimu añu d'estudios. En 1943 apuntar nel Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos y en 1945 foi unviáu a China nun batallón que la so xera consistió en desarmar a los soldaos xaponeses. A finales de 1946 tornó a Estaos Xuníos ensin guardar nengún combate. Una vegada en casa, los sos planes fueron estudiar Derechu y entrar na empresa de la so familia. Sicasí, conoció a una moza estudiante de Teatru, Mary Selland, que más tarde sería la so esposa. Influyíu por ella, empezó a interesase pol teatru y la poesía. Empecipió los sos estudios de teatru nel Fresno State College y completar na Universidá del Sur de California.
El so pasu pola televisión
En terminando los sos estudios pasó una temporada trabayando de tramoyista hasta 1951, cuando empieza a trabayar na CBS. La so primer incursión nel cine foi de la mano de Don Siegel en 1954, como guionista y actor secundariu na so película Invasion of the Body Snatchers (1956) (La invasión de los lladrones de cuerpos). Esta obra valió-y el reconocencia de la cadena CBS, pa la cual empezó a escribir guiones en series como Gunsmoke (La llei del revólver), Broken Arrow, Tales of Wells Fargo y Zane Grey Theatre. La so primer obra como direutor foi en 1958, col episodiu de Broken Arrow tituláu The Knife Fighter. Mientres los sos años en televisión Peckinpah, axuntó un grupu d'actores –Strother Martin, R. G. Armstrong, Warren Oates– que lu acompañaríen nes sos posteriores películes.
La so carrera cinematográfica
En 1961 Peckinpah dirixó la so primer película, The Deadly Companions, con Maureen O'Hara y Brian Keith nos papeles principales. La cinta, rodada en principiu como un telefilme pero estrenada n'Europa nos cines, llogró una escasa aceptación per parte del públicu y de la crítica polo xeneral. El direutor reaccionó asegurando que tuviera bien poca llibertá mientres el rodaxe poles presiones de los productores.
La so tercer película foi Mayor Dundee (1965), y marcó l'entamu de les sos esplosives rellaciones con productores y distribuidores. Protagonizada por Charlton Heston y Richard Harris, y asitiada a la fin de la Guerra de Secesión. El direutor pretendió dar abonda densidá a la película y dotar a los personaxes de cierta complexidá. Sicasí, la productora Columbia Pictures considerar demasiáu llarga y complicada, y fixo numberosos cortes y remontajes. Peckinpah se enfureció, declarando públicamente que la so película, tres esos retayos, yera incomprensible. Por causa de la so reacción, retirar del rodaxe de la so siguiente película, El rei del xuegu (1965), finalmente rodada por Norman Jewison, que se convirtió n'unu de los clásicos del cine estauxunidense de la dómina. En 1966, la cadena de televisión ABC ufiertó-y la oportunidá de dirixir Noon Wine, una adautación de la novela de Katherine Anne Porter, que foi un ésitu de públicu y crítica.
Pero la película qu'inauguró la fama sanguinaria del so cine foi The Wild Bunch (The Wild Bunch, 1969), siguiendo col xéneru del western crepuscular. Tamién el so estilu de direición estableció lo que seríen les sos carauterístiques, usando la cámara lenta en numberoses secuencies y una téunica de montaxe bastante vanguardista. Foi considerada por dellos críticos como «la película más violenta que s'haya filmado enxamás».
Mientres el rodaxe de la so siguiente película, The Ballad of Cable Hogue (1970), el direutor foi forzáu pola productora Warner Bros. a dirixir la película ensin la violencia amosada en The Wild Bunch. De manera que el direutor dio-y un toque risible. Apenes s'invirtió dineru n'espublizala, lo cual fizo que casi pasara desapercibida ente'l públicu.
En 1971 realizó Junior Bonner (El rei del rodiu), protagonizada por Steve McQueen, que pasó muncho más desapercibida que la so predecesora pa la taquilla. Nella atopa'l tema favorita del direutor: el mundu de los perdedores. La llírica del ablayamientu» o incomprensión -como cita dalgún críticu- ye llevada equí a la so máxima espresión, cuntando con unos medios pocu falagueros pero con una hestoria honesta, con garra y unos actores apurríos (Ben Johnson, Ida Lupino y otros).
Un añu dempués volvería trabayar con Steve McQueen n'unu de los sos más famosos papeles: The Getaway (La fuxida). Tan famosa como desfamada nel so momentu (con anéudota de la censura española incluyida), la so revalorización internacional llega tres el remake de 1994.
En 1973 dirixó Pat Garrett y Billy The Kid, con Bob Dylan y Kris Kristofferson.
En 1974 realizó la so película más surrealista según la crítica, Bring Me the Head of Alfredo Garcia (Quiero la cabeza d'Alfredo García); al añu siguiente'l thriller Killer Elite (1975), y en 1977 La cruz de fierro. Toes elles con escasu presupuestu. Orson Welles poner en contautu con Peckinpah pa dici-y que La cruz de fierro yera la meyor película antibélica qu'había vistu. Sicasí, foi un fracasu de crítica y públicu n'Estaos Xuníos.
A finales de la década de 1970, Peckinpah paecía pasar al olvidu. Nenguna publicación falaba d'él. La so salú yera yá bien precaria por cuenta del so alcoholismu y la so adicción a la cocaína. En 1978 dirixó Convói, que foi otru fracasu.
La so última película foi Clave: Omega (1983), un thriller d'espíes que nun tuvo abonda fuercia nin siquier pa motivar crítiques series, por cuenta de les sos concesiones al comercialismo, protagonismu de Rutger Hauer incluyíu.
Sam Peckinpah morrió de paru cardiaco'l 28 d'avientu de 1984
Elvira Rawson
Elvira del Carmen Rawson Guiñazú foi la segunda muyer en graduase de médica na Arxentina, en 1892 y una destacada lluchadora feminista pola igualdá de derechos pa homes y muyeres.
Anwar al Farkadain
Anwar al Farkadain (η Ursae Minoris / η UMi / 21 Ursae Minoris) ye una estrella na constelación boreal de la Osa Menor. De magnitú aparente +4,95, alcuéntrase a 97 años lluz del Sistema Solar. El so nome, d'orixe árabe, significa «el más brillosu de los dos magüetos/tenrales», en contraposición a Alifa al Farkadain, «el más tenue de los dos magüetos», denominación que recibe la estrella ζ Ursae Minoris. Curiosamente Alifa al Farkadain ye más brillosu que Anwar al Farkadain. Esta postrera ye tamién conocida pol nome de Alasco.
Elvira Rawson
Biografía
Mientres la Revolución del Parque en 1890 estableció con otros médicos un hospital de campaña nel frente de batalla p'atender a los mancaos. Ingresó a la Unión Cívica primeru y a la Unión Cívica Radical dempués. Empobinó'l so exerciciu de la medicina escontra les enfermedaes femenines. Foi profesora d'hixene y puericultura.
Anwar al Farkadain
Anwar al Farkadain ye una estrella nana blancu-mariella de tipu espectral F5V —non bien distintu del Sol— anque más caliente qu'él, con una temperatura de 6400 K. La so lluminosidá, equivalente a 7,4 soles, ye mayor de lo que cabría esperar pa una estrella del so tipu espectral y temperatura, polo que se piensa que ta próxima a convertise nuna subxigante, esto ye, una estrella que remató la combustión del hidróxenu. Con un diámetru dos veces mayor que'l del Sol, la so masa envalórase en redol a 1,4 mases solares.
Elvira Rawson
Biografía
Foi una de las fundadores del primer Centru Feminista creáu nel país pa reclamar pola reconocencia de la igualdá de derechos civiles y políticos d'homes y muyeres. Participó viviegamente nel Primer Congresu Femenín Internacional, realizáu en Buenos Aires en 1910, n'ocasión del Centenariu. Esi añu casarse con Manuel Dellepiane, con quien tuvo ocho fio.
Anwar al Farkadain
A diferencia del Sol, que la so velocidá de rotación ye de 2 km/s, Anwar al Farkaidan tien una velocidá de rotación enforma mayor, de siquier 76 km/s, emplegando menos de 1,4 díes en completar una vuelta, tiempu enforma menor que'l periodu de rotación solar d'aproximao 27 díes.
Elvira Rawson
Biografía
En 1919 fundó l'Asociación Pro Derechos de la Muyer, xunto con Adelina Di Carlo, Emma Day y Alfonsina Storni ente otres, llegando a axuntar a once mil afiliaes.
Pa lluchar pol sufraxu femenín Elvira Rawson tendió siempres a xunir fuercies con Alicia Moreau de Justo que presidía la Unión Feminista Nacional la otra gran organización feminista esistente. Xuntes entamaron una atanante votación paralela de muyeres.
En 1928 entamó'l tercer Congresu Internacional Femenín.
Morrió en 1954, en Buenos Aires.
Rhodoprasina nenulfascia
Rhodoprasina nenulfascia ye una especie de poliya de la familia Sphingidae. Vuela dende'l sur del Tíbet hasta averase les fronteres cola India y Bután.
Nepas
miniaturadeimagen|Planu xeneral de Nepas. Nepas ye una llocalidá y tamién un conceyu de la provincia de Soria, partíu xudicial d'Almazán, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España. Pueblu de la Contorna de Almazán.
Xeografía
Tien un área de 25,13 km².
Historia
Na paraxa El Molinucu hubo presencia celtibérica con hábitat reocupado mientres el Baxu Imperiu nel sieglu III y parte del IV. De la Edá Media queden restos nel despoblado de la Granxa de Almonacid.
Nepas perteneció al sexmo de la Sierra de Comunidá de Villa y Tierra de Almazán, reconvertida darréu en Marquesáu. En 1352 figura nel censu parroquial de la diócesis de Sigüenza con un beneficiu y tába-y xunida la ilesia d'Almonecir. A finales del sieglu XII o empiezos del XIII construyóse'l so parroquial románica y nel s. XV punxo l'arcu conopial colos escudos del obispu seguntino Pedro González de Mendoza (1467-1495).
En 1553 realicen la cruz procesional de Nepas Bernardino de Esacalante y Íñigo Ruiz.
En 1753 tenía Nepas 32 vecinos y un hospital para probes viandantes, y 25 neposos yeren llabradores. L'archivu municipal guarda documentos dende 1870.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón de Castiella la Vieya, partíu d'Almazán, que nel censu de 1842 cuntaba con 53 llares y 233 vecinos.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población xubía a 75 habitantes, 43 homes y 32 muyeres.
Navaleno
Navaleno (deriváu de Navas de Segáu) ye una llocalidá y tamién un conceyu de la provincia de Soria, partíu xudicial de Soria, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión, España. Pueblu de la contorna de Pinares.
AO Canum Venaticorum
AO Canum Venaticorum (AO CVn / 20 Canum Venaticorum / HD 115604 / HR 5017) ye una estrella variable de la constelación de Canes Venatici, la cuarta más brillosa de la mesma. Entá teniendo magnitú aparente +4,72 nun tien denominación de Bayer.
Navaleno
Dende'l puntu de vista xerárquicu de la Ilesia católica forma parte de la diócesis d'Osma la cual, de la mesma, pertenez a l'archidiócesis de Burgos.
AO Canum Venaticorum
A 286 años lluz de distancia del Sistema Solar, AO Canum Venaticorum ye una xigante blancu-mariella de tipu espectral F3III. Con una temperatura efectivo de 7046 K, ye 88 vegaes más lluminosa que'l Sol. Tien un radiu 5,8 vegaes mayor que'l radiu solar. El so conteníu de fierro ye casi'l doble que'l del Sol. Con una masa de 2,5 mases solares, la so edá envalórase en 600 millones d'años.
Los sos parámetros físicos son similares a la estrella δ Scuti, anque la so lluminosidá ye mayor que la d'ésta. Tamién comparte la so condición de variable pulsante con esta estrella, una y bones AO Canum Venaticorum tamién ye una variable Delta Scuti. L'amplitú de la so variación ye bien pequeña —apenes 0,05 magnitúes—, tando clasificada como una variable Delta Scuti de baxa amplitú. Anque la mayor parte de les estrelles d'esti subtipo son estrelles de la secuencia principal y estrelles de cúmulos abiertos, AO Canum Venaticorum nun axunta nenguna de los dos condiciones. El so periodu d'oscilación ye de namái 2,92 hores.
Navaleno
Xeografía
Pertenez al partíu xudicial d'El Burgu de Osma, y ye cruciáu pela carretera N-234 #Sagunto-Burgos que pasa por Soria#, principal vía de comunicación de la zona; amás, pasa la GR-86 #Senderu Ibéricu Sorianu#.
Comunicaciones
Hasta'l so zarru en 1985, la villa cuntaba con una estación del ferrocarril Santander-Mediterraneu.
Demografía
En 2010 la población xubía a 900 habitantes, 466 homes y 434 muyeres.
Aumenta la so población considerablemente pel branu por ser sitiu d'ociu, ideal pa la práutica d'actividaes, tales como'l senderismu. Tamién ye conocida pola bayura y calidá micológica que s'atopa nos sos pinares.
Economía
220px|thumb|left|Términu municipal de Navaleno. La so economía vien principalmente de la industria maderero pa la creación de muebles, palés, etc. D'antiguo gran parte de la población dedicar al tresporte de carretes, al igual que los pueblos vecinos.
Cuenta con potencialidaes turístiques: el Camín de Santiago de Soria, tamién llamáu Castellán-Aragonés, pasa pola llocalidá.
Riqueza micológica
En Navaleno atópase unu de los principales hábitats micológicos de la provincia de Soria; tratar de la masa forestal de pinu negral y pinu albar de la contorna de Pinares.
Estos pinares son bien bonos productores de Lactarius deliciosus (o Níscalo o amizcle) lo que xuníu a la relativa proximidá de Soria a los mercaos catalanes onde ye bien apreciáu, fai que sía la especie más importante dende'l puntu de vista económicu d'estes mases forestales.
Pero tamién se comercialicen otres especies del xéneru Hygrophorus, llanegas, Tricholoma equestre (o Cogorda de los caballeros), calificada dende'l puntu de vista culinariu como “escelente”, Tricholoma terreum (o negruca), calificada como “bon comestible”; y, anque en menor cantidá, tamién pueden atopase Boletus edulis (o Miguel o Hongo Blanco) calificáu culinariamente como “escelente” y Boletus pinophilus (o Miguel o Hongu Coloráu), tamién calificáu como “escelente”.
Tolos años, en redol a la festividá de Tolos Santos, celébrense les Xornaes Micológicas con esposición de les distintes variedaes de cogordes recoyíes na zona, conferencies, degustaciones micológicas, concursu de fotografía, etc...
Historia
La so ilesia parroquial ta dedicada a San Esteban Protomártir.
Datos d'interés
Como datu interesáu rodóse una escena de la película Doctor Zhivago de David Lean, na estación de ferrocarril, y esi añu tuvieron qu'improvisar nieve artificial.
Fiestes
Ye una celebración relixosa carauterizada pol teatru. Anque la fiesta empieza'l domingu tou la fin de selmana ta amenizado por teatru realizáu polos habitantes de Navaleno. El sábadu (viéspora) hai tamién verbena pela nueche. El domingu y el llunes, realízase la misa pela mañana n'honor al neñu Jesús, dempués sálese en procesión peles cais del pueblu y los homes baillen al santu, pela tarde teatru y verbena pa los neños y pela nueche pa los más mayores. El martes ye'l fin de les fiestes y la xente suel salir a cenar. Les fiestes rematen cola verbena.
El xueves anterior (Xueves Lardero, pan, chorizu y güevu) celébrase pela tarde una merienda nel patiu del colexu. El vienres pela tarde-nueche hai un pasacalles pol pueblu pa tolos neños amenizado por una charanga y la suelta d'una vaquilla de cartón piedra. El sábadu pela mañana realícense les tradicionales cuarentenes, nes cualos tolos neños del colexu van peles cais cantando y pidiendo a la xente del pueblu. Pela tarde hai verbena por que los neños amarútense y pela nueche tamién pa los más mayores y hai un concursu d'amarutes.
El domingu realizar nel CRIE la comida de les cuarentenes onde se xunten los neños del pueblu pa comer, xueguen cola vaquilla y suel haber dalgún espectáculu entamáu pola asociación de padres. El llunes pela mañana vuélvense a realizar les cuarentenes y pela tarde hai dalguna actividá pa los más pequeños. El martes da zarru a los antroxos col entierru de la sardina (quémase una sardina que fixeron los alumnos del colexu de Navaleno) y dempués hai una merienda nel patiu del colexu pa tol pueblu.
El día 30 d'abril los mozos del pueblu van al monte a cortar un pinu para a otru día llantalo nel pueblu. El día 1 los mozos pinguen el pinu nel pueblu y ta ellí tol mes de mayu.
El día 14 empiecen les fiestes col pregón, pela tarde, al cargu de un representante de dalguna peña. Nél danse a conocer la reina, les dames y los misters de la fiesta. Dempués del pregón celebra un pasacalles pol pueblu acompañáu pola charanga. Pela nueche hai verbena na plaza del pueblu. El día 15 a los ocho de la mañana hai diana floriada na que se va a la casa del alcalde y de los conceyales cola charanga y ufiértase una pequeña xinta. Dende les 10 de la mañana hasta la una más o menos hai actividaes pa los neños (cross popular, cabezudos...) A la una misa y procesión n'honor a la Virxe. Pela tarde hai toros nel Botón (vaquillas que toreen los mozos del pueblu), dempués xúbese toos xuntos al pueblu y vase cola charanga poles peñes (locales de cada cuadriella). Pela tarde-nueche hai tamién verbena na plaza del pueblu. El día 16 pela mañana a partir de los once hai actividaes pa los neños (cabezudos, cucañes..) a la una misa y procesión n'honor a San Roque. Pela tarde toros nel Botón. Pela tarde-nueche verbena. El día 17 a los ocho de la mañana hai diana floriada, pela mañana hai enchibles nel polideportivu pa los más pequeños, sobre los trés del mediudía les peñes van comer a la paraxa Fonte del Botón, dempués nel barriu de San Roque los vecinos echen agua a los mozos, xubir al pueblu acompañaos de la charanga. Pela tarde pa los neños nel patiu del colexu hai una fiesta d'espluma. Pela tarde-nueche hai verbena. Cuando remata dase una vuelta cola charanga pol pueblu y mentanto los mozos preparen una xinta pa tol mundu na plaza. El día 18, acábense les fiestes y hai caldereta na paraxa Fonte del Botón, tase ellí hasta pela tarde folgando, comida amenizada pola charanga. Pela tarde-nueche verbena de fin fiestes. Pela mañana hai una misa n'honor a San Esteban y dempués procesión ónde los homes baillen la xota al son de los gaiteros. Pela tarde (sobre les 8) príndense unes fogueres na plaza del pueblu ónde la xente lleva les sos parrilles y la so comida pa rustila ellí cola charanga. Dempués pela nueche hai verbena nel polideportivu.
Enllaces esternos
Navaleno "Un Nial nel Pinar
Asociación Cultural La Bombonera
Lynne Austin
Lynne Austin ye una modelu y actriz d'Estaos Xuníos. Foi escoyida por Playboy como Playmate'' del mes de Julio en 1986, y apaeció en numberosos videos Playboy. Austine tamién foi escoyida como Playmate del Añu en 1987 pola edición holandesa de Playboy. Tenía atención de la revista dempués d'apaecer nuna campaña publicitaria para Hooters como la orixinal "chica Hooters." Austin sigue representando a Hooter y llueu se convirtió nel "iconu Hooters." Casóse col receptor de Philadelphia Phillies Darren Daulton a principios de 1990, con quien tien un fíu, y agora ta casada con Ron Lacey y tienen tres fíos. Apaeció en Married with Children en "Her Cups Runneth Over" (1989).
Navaleno
Enllaces esternos
Asociación micologica de navaleno
Lynne Austin
Dempués de la so carrera de modelu y en Hooters, Austin convirtióse nuna personalidá de radiu en Tampa-St. Petersburg, nel área de Florida, apaeciendo diariamente nel programa de radio 1010Sports AM.
Nel branu de 2008, foi nomada ente les Moces Top Hooters de tolos tiempos como parte del aniversariu númberu 25 de la cadena de restoranes.
Monica Wilson
Monica Wilson, nacida Hunter foi una antropóloga sudafricana, profesora d'antropoloxía social na Universidá de Ciudá del Cabu.
Biografía
Monica nació de padres misionarios en Lovedale, Cabu Oriental, falando xhosa de neña. Estudió historia en Girton College, Cambridge antes de llograr ellí un doctoráu n'antropoloxía en 1934. La so tesis, con un trabayu de campu entamáu na nación Pondo nel Cabu Oriental ente 1931 y 1933, y presentar col títulu Reacción a la Conquista.
Casóse con Godfrey Wilson en 1935, y la pareya entamó trabayos de campu colos Nyakyusa en Tanzania ente 1935 y 1938. Los sos trabayos patrocinar l'Institutu africanu Internacional. Godfrey Wilson morrió en 1944. Monica enseñó na Universidá Universitaria de Fort Hare de 1944 a 1946 y en Rhodes Universidá de 1947 a 1951. Foi Profesora d'Antropoloxía Social na Universidá de Ciudá de Cabu de 1952 hasta xubilase en 1973.
Finó en Hogsback, Cabu Oriental.
Númberu imaxinariu
En matemátiques, particularmente n'álxebra, un númberu imaxinariu ye un númberu complexu que la so parte real ye igual a cero, por casu: 3i\ ye un númberu imaxinariu, según i\ o -i\ son tamién númberos imaxinarios. Polo xeneral un númberu imaxinariu ye de la forma z =y \,i, onde y ye un númberu real.
Apaición y usos
Foi nel añu 1777 cuando Leonhard Euler dio-y a \sqrt{-1} el nome de i, por imaxinariu, de manera despreciatible dando a entender que nun teníen una esistencia real. Gottfried Leibniz, nel sieglu XVII, dicía que \sqrt{-1} yera una especie d'anfibiu ente'l ser y la nada.
N'inxeniería llétrica y campos rellacionaos, la unidá imaxinaria de cutiu indícase con j pa evitar el tracamundiu cola intensidá d'una corriente llétrica, tradicionalmente denotada por i.
Interpretación xeométrica
thumb|150px|El productu por i efectua rotaciones de 90 graos.
Geométricamente, los númberos imaxinarios representar na exa vertical del planu complexu y por tantu perpendicular a la exa real que ye horizontal, l'únicu elementu que comparten ye'l cero, yá que 0=0i. Esta exa vertical ye llamáu'l "exa imaxinaria" y ye denotado como i\mathbb{R}, \mathbb{I}, o a cencielles \Im. Nesta representación tiense que:
Polo xeneral, multiplicar por un númberu complexu ye lo mesmo que sufrir una rotación alredor del orixe pol argumentu del númberu complexu, siguíu d'un redimensionamiento a escala pola so magnitú.
Propiedaes
Tou númberu imaxinariu pue ser escritu como ib onde b ye un númberu real y i ye la unidá imaxinaria.
Cada númberu complexu pue ser escritu unívocamente como una suma d'un númberu real y un númberu imaxinariu, d'esta forma:
Per otru llau, nun podemos asumir que los númberos imaxinarios tienen la propiedá, al igual que los númberos reales, de poder ser ordenaos d'alcuerdu al so valor. Esto ye, ye correutu afirmar que 1>0, y que -1<0; ésto deber a que 1-0>0 y -1-0<0. Esta regla nun aplica a los númberos imaxinarios, por cuenta de una simple demostración:
Recordemos que nos númberos reales, el productu de dos númberos reales, supónganse a y b, onde dambos son mayores que cero, ye igual a un númberu mayor que cero. Por casu ye xusto dicir que a = 2 > 0, b = 3 > 0, poro,, entós tenemos que (2)(3) = 6, y obviamente 6>0.
Per otru llau, supóngase que i > 0, entós tenemos que, lo cual evidentemente ye falsu.
Y otramiente, faigamos l'erróneu camientu de que i < 0, pero si multiplicamos por -1 quédanos que -i > 0. Polo tanto tenemos que. Lo que ye, igualmente que'l camientu anterior, totalmente falsu.
Vamos Concluyir qu'esti camientu y cualesquier otra d'intentar dar un valor ordinal a los númberos imaxinarios ye dafechu errónea.
Kristen Wiig
Kristen Carroll Wiig ye una actriz de cine y televisión d'Estaos Xuníos, que formó parte de Saturday Night Live dende 2005 hasta 2012. Wiig foi miembru del grupu The Groundlings, y apaeció en delles películes y series de televisión, incluyendo Bridesmaids, MacGruber, Flight of the Conchords, Adventureland y Paul. Los sos papeles como actriz de voz inclúin a "Ruffnut" en How to Train Your Dragon y "Lola Bunny" na serie The Looney Tunes Show. Actuó xunto a Maddie Ziegler na presentación del cantar Chandelier de la cantante australiana Sia Furler nos Grammy Awards 2015, usando los dos una peluca faciendo referencia al peñáu de la cantante.
AO Cassiopeiae
AO Cassiopeiae (AO Cas / HD 1337 / HR 65 / HIP 1415) ye una estrella binaria eclipsante na constelación de Cassiopeia de magnitú aparente +6,10. Conocida tamién como Estrella de Pearce, alcuéntrase a unos 7000 años lluz de distancia del Sistema Solar.
AO Cassiopeiae ye un sistema estelar doble, notable en dellos aspeutos. De primeres, ye unu de los sistemes más masivos y lluminosos que se conocen. Los dos componentes son estrelles masives del pocu frecuente tipu espectral O, azules y bien calientes. La mayor d'elles tien una masa 32 vegaes mayor que la masa solar, un radiu 23 vegaes más grande que'l radiu solar y una lluminosidá averada de 300.000 soles. La segunda componente, daqué más pequeña, tien una masa de 30 mases solares y un radiu 15 vegaes más grande que'l del Sol.
De segundes, les dos estrelles tán bien próximes ente sigo, completando una órbita alredor del centru de mases común en namái 3,5 díes. La distancia ye tan pequeña que tán bien aburuyaes y les sos superficies práuticamente tóquense, esistiendo intercambiu de materia ente dambes. La so separación ye del orde de 2,5 - 3 vegaes el radiu de la estrella mayor.
Cuando una de les estrelles empiece a espandise escontra una superxigante colorada, la otra estrella va encloyar la so capa esterior.
Villasequilla
Villasequilla ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Atiesta coles poblaciones de Yepes, Huerta de Valdecarábanos y el términu segregáu de La Guardia, toes de Toledo.
Historia
En 1466, a pidimientu del Conceyu de La Guardia, l'arzobispu Carrillo d'Acuña "trespasó la heredá o güerta de Villasequilla". Yepes mercó en 1573 la xurisdicción temporal sobre Villasequilla, dependiendo asina d'esti pueblu hasta 1817, en que por real decreto esta villa desafióse. Tanto Yepes como Villasequilla pertenecieron a la dignidá arzobispal de Toledo, cesión que fizo Alfonsu VI de Llión en favor d'aquella mitra dempués de reconquistar de Toledo.
Naturaleza
El so términu atópase na mesa toledana y el valle mediu del Tajo. Tien el pinar de repoblación La Pineda, un monte d'utilidá pública.
Electroimán
Un electroimán ye un tipu d'imán nel que'l campu magnéticu producir por aciu el fluxu d'una corriente llétrica, sumiendo en cuanto cesa felicidá corriente. Los electroimanes xeneralmente consisten nun gran númberu de espiras d'alambre, bien próximes ente sigo que crean el campu magnéticu. Les espiras d'alambre de cutiu endólquense alredor d'un nucleu magnéticu fechu d'un material ferromagnético o ferrimagnético, como'l fierro; el nucleu magnéticu concentra'l fluxu magnético y fai un imán más potente.
La principal ventaya d'un electroimán sobre un imán permanente, ye que'l campu magnéticu puede camudase de forma rápida por aciu el control de la cantidá de corriente llétrica nel enduvelláu. Sicasí, a diferencia d'un imán permanente que nun precisa d'alimentación, un electroimán rique d'una fonte d'alimentación pa caltener los campos.
Los electroimanes son llargamente usaos como componentes d'otros dispositivos llétricos, como motores, xeneradores, relés, altavoces, discos duros, máquines MRI, preseos científicos y equipos de separación magnética. Los electroimanes tamién s'empleguen na industria pa recoyer y mover oxetos pesaos, como la chatarra de fierro y aceru.
Historia
El científicu danés Hans Christian Ørsted afayó en 1820 que les corrientes llétriques crean campos magnéticos. El científicu británicu William Sturgeon inventó l'electroimán en 1824. El so primer electroimán foi una pieza de fierro en forma de ferradura que taba envolubrada con un total de 18 arrollamientos d'alambre de cobre desnudu (el cable aislláu nun esistía inda). El fierro taba barnizáu p'aisllalo de los bobinados. Cuando se pasó una corriente al traviés de la bobina, el fierro se magnetizó y atrajó a otres pieces de fierro; cuando la corriente detúvose, perdió la magnetización. Sturgeon amosó la so potencia al consiguir qu'anque namái pesaba siete onza (unos 200 gramos), podía llevantar nueve llibres (aproximao 4 quilos) cuando se-y aplicaba la corriente d'una batería d'una única célula. Sicasí, los electroimanes de Sturgeon yeren débiles por cuenta de que el alambre ensin aisllar qu'utilizaba namái podía ser envolubráu nuna única capa espaciada alredor del nucleu, lo que llindaba'l númberu de vueltes.
A partir de 1830, el científicu d'Estaos Xuníos Joseph Henry ameyoró de manera sistemática y popularizó l'electroimán. Usando un alambre con aislamientu de filo de seda inspiráu pol usu que Schweigger fixera del alambre aislláu pa faer un galvanómetru, foi capaz d'endolcar múltiples capes d'alambre nos nucleos, creando poderosos imanes con miles de vueltes d'alambre, ente ellos unu que pudó soportar 2063 llibres (935,76 kg). El principal usu de los electroimanes yera nel telégrafu sounders.
La teoría de dominiu magnéticu de como trabayaben los nucleos ferromagnéticos foi propuestu per primer vegada en 1906 pol físicu francés Pierre Weiss, y la detallada teoría de la mecánica cuántica moderna del ferromagnetismu foi ellaboráu en 1920 por Werner Heisenberg, Lev Landau, Felix Bloch y otros.
Funcionamientu
El material del nucleu del imán (xeneralmente fierro) componer de pequeñes rexones llamaes dominios magnéticos qu'actúen como pequeños imanes. Primero que la corriente nel electroimán actívase, los dominios nel nucleu de fierro tán en direiciones al azar, polo que los sos campos magnéticos pequeños anular ente sigo, y el fierro entá nun tien un campu magnéticu de gran escala. Cuando una corriente pasa al traviés del alambre envueltu alredor de planchar, el so campu magnéticu enfusa nel fierro, y fai que los dominios xiren, alliniándose en paralelu al campu magnéticu, polo que los sos campos magnéticos diminutos añedir al campu del alambre, creando un campu magnéticu que s'estiende nel espaciu alredor del imán. Cuanto mayor ye la corriente que pasa al traviés de la bobina d'alambre, más dominios son alliniaos, aumentando la intensidá del campu magnéticu. Finalmente, tolos dominios van tar alliniaos, nuevos aumentos na corriente namái causen llixeros aumentos nel campu magnéticu: esti fenómenu denominar saturación. Cuando la corriente na bobina ta desactivada, la mayoría de los dominios pierden l'alliniación y vuelven a un estáu aleatoriu y asina sume'l campu. Sicasí en dalgunos l'alliniación persiste, una y bones los dominios tienen dificultaes pa perder la so direición de magnetización, dexando nel nucleu un imán permanente débil. Esti fenómenu, llamáu remanencia, deber a la histéresis del material. Aplicar una corriente alterna decreciente a la bobina, retirar el nucleu y cutilo o calecer percima del so puntu de Curie va reorientar los dominios, faciendo que'l campu residual debilítese o suma.
thumb|La corriente (I) fluyendo por un cable produz un campu magnéticu (B) en redol a él. El campu empobinar según la [[regla de la mano derecha.]] El tipu más simple d'electroimán ye un cachu d'alambre endolcáu. Una bobina con forma de tubu rectu (paecíu a un torniellu) llámase solenoide, y cuando amás se curva de forma que los estremos coincidan denominar toroide. Pueden producise campos magnéticos muncho más fuertes si asítiase un «nucleu» de material paramagnético o ferromagnético (de normal fierro duce o ferrita, anque tamién s'utiliza'l llamáu aceru llétrico) dientro de la bobina. El nucleu concentra'l campu magnéticu, que puede entós ser muncho más fuerte que'l de la mesma bobina.
Amás, dientro de la bobina créanse corrientes inducíes cuando ta sometida a un fluxu variable. Estes corrientes son llamaes corrientes de Foucault y polo xeneral son indeseables, yá que calecen el nucleu y provoquen una perda de potencia en forma de calor.
Usos
Los electroimanes usar n'aplicaciones nes que se precisa un campu magnéticu variable. Estes aplicaciones pueden implicar la deflección de fexes de partícules cargaes, como nos casos del tubu de rayos catódicos y l'espectrómetru de masa.
Los electroimanes usar nos motores llétricos rotatorios pa producir un campu magnéticu rotatoriu y nos motores lliniales pa producir un campu magnéticu itinerante qu'impulse l'armadura. Anque la plata ye'l meyor conductor de la lletricidá, el cobre ye usáu más de cutiu por cuenta del so relativu baxu costo, n'ocasiones emplégase aluminiu p'amenorgar el pesu.
Fuercia sobre los materiales ferromagnéticos
thumb|Esquema d'un electroimán. Calcular forzar sobre materiales ferromagnéticos ye, polo xeneral, abondo complexu. Esto debe a les llinies de campu de contorna y a les complexes xeometríes. Puede asemeyase usando analís d'elementos finitos. Sicasí, ye posible envalorar la fuercia máximo so condiciones específiques. Si'l campu magnéticu ta confináu dientro d'un material d'alta permeabilidá, como ye'l casu de ciertes aleaciones d'aceru, la fuercia máximo vien dada por:
siendo:
Nun circuitu magnéticu zarráu:
Sustituyendo, llógrase:
Pola so fuercia usar pa llevantar contenedores de más de 25 tonelaes, más el pesu de la carga y vehículos.
Pa construyir un electroimán fuerte, prefierse un circuitu magnéticu curtiu con una gran superficie. La mayoría de los materiales ferromagnéticos encher sobre 1 a 2 teslas. Esto asocede a una intensidá de campu de H\approx 787 amperios×vueltes/metro.
Por esta razón, nun hai motivos pa construyir un electroimán con una intensidá de campu mayor. Los electroimanes industriales usaos pa llevantar grandes mases, diseñar coles cares de dambos polos nun llau (l'inferior). Eso confina les llinies de campu pa maximizar el campu magnéticu. Ye como un cilindru dientro d'otru. Munchos altavoces usen una xeometría asemeyada, anque les llinies de campu son radiales al cilindru interior más que perpendiculares a la cara.
Torrecilla del Rebollar
Torrecilla del Rebollar ye un conceyu y población d'España, perteneciente a la Contorna del Jiloca, al noroeste de la provincia de Teruel, comunidá autónoma d'Aragón, a 96,7 km de Teruel. Tien un área de 63,71 km² con una población de 160 habitantes (INE 2008) y una densidá de 2,51 hab/km². El códigu postal ye 44222.
Nucleos del conceyu
Anguaño, lo que se conoz como conceyu de Torrecilla del Rebollar entiende los siguientes nucleos: Torrecilla del Rebollar y Godos.
Historia
Nel añu 1248, por privilexu de Xaime I, esti llugar se desliga de la dependencia de Daroca, pasando a formar parte de Sesma de Barrachina na Comunidad de Aldeas de Daroca, qu'en 1838 foi eslleida.
Argemone ochroleuca
El Chicalote o Argemone ochroleuca ye una especie d'arbustu del xéneru Argemone (Papaveraceae). thumb|Detalle de la flor thumb|Vista de la planta thumb|Nel so hábitat
Descripción
Ye una planta yerbácea qu'algama un tamañu d'hasta 1 m d'altor, con tarmos azul-ablancazaos, espinosos; cuando se corta, sale un zusmiu llechiento y mariellu. Les fueyes tienen divisiones con dientes y un escayu na punta; les sos flores son de color mariellu, crema o blancu, solitaries y grandes, paecen de papel.
Distribución y hábitat
Orixinaria de Méxicu naturalizóse en rexones tropicales y subtropicales del mundu: Asia, África, Australia. Habita en climes templáu, semicálido, semiseco y templáu, dende'l nivel del mar hasta los 2600 metros. Crez en terrenes de cultivu abandonaos o acomuñada a vexetación alteriada de monte tropical caducifoliu, carba xerófilu, monte mesófilu de monte; montes d'encina y de pinu.
Historia
Ye usada na medicina tradicional de Méxicu onde la referencia más antigua atopada, correspuende al Códiz Florentino del sieglu XVI. Tamién la cita Juan de Esteyneffer, a principios del sieglu XVIII y nel sieglu XX, el Institutu Médicu Nacional, Alfonso Herrera Fernández y finalmente, Maximino Martínez citar poles sos propiedaes melecinales.
Usos
El látex utilizar pa quitar los llurdios y carnosidaes de los güeyos; pa conciliar el suañu y aselar la tos; les flores aplicaes como emplastu curen la sarna.
Tamién s'utiliza como colorante.
Taxonomía
Argemone ochroleuca describióse por Robert Sweet y espublizóse en The British Flower Garden,. . . 3: pl. 242. 1828. Argemone: nome xenéricu que provién del griegu αργεμωνη y que foi aplicáu por Dioscórides a una planta como l'amapola que s'usó pal tratamientu de tabayóns.
ochroleuca: epítetu llatín que significa "mariellu pálido".
Masaru Hirayama
Masaru Hirayama (平山 大, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Argania spinosa
Argania spinosa, (sinónimu A. sideroxylon Roem. & Schult.) ye una especie de planta de flores perteneciente a la familia Sapotaceae, siendo endémica de los semi-desiertos caliares del suroeste de Marruecos, y la provincia de Tindouf, nel oeste d'Arxelia. Ye la única especie del xéneru Argania y recibe n'español el nome indistintu de argán y erguén (nun confundir coles especies del xéneru Calicotome).
Descripción
left|thumb|Argán. El argán crez hasta los 8-10 metros d'altor y vive unos 150-200 años. Crez na zona entendida ente Tiznit y Esauira. Ye espinosu col tueru rugoso. Tien pequeñes fueyes de 2-4 cm de llargor., ovales col ápiz arrondáu. Les flores son pequeñes, con cinco pétalos mariellu-verdosu; floria n'abril. El frutu ye de 2-4 cm de llargor y 1.5-3 cm d'anchu, con piel trupo y gruesa qu'arrodia'l pulgu amargosu con duce golor; ésta arrodia a los frutos que contienen 2-3 granes que son riques n'aceite. El frutu tarda un añu en maurecer hasta xunu-xunetu del siguiente añu.
La superficie de los montes de Argania menguó nun 50% nos postreros 100 años, por cuenta del so usu como combustible, el llendo y el cultivu intensivu. La so meyor proteición pal so caltenimientu podría atopase nel recién desarrollu de la producción d'aceite de argán pa la so esportación como un productu d'altu valor comercial.
En 1998, la Unesco declaró Reserva de la Biosfera l'Arganeraie de 2.568.780 hectárees al suroeste de Marruecos nes que crez el argán. Nel corazón d'esta reserva atopa'l Parque Nacional de Souss-Massa.
Usos
Na zona del Souss, asitiada nel suroeste de Marruecos, utilízase principalmente como alimentu, en forma d'aceite, pa untar el pan o preparar tajines. Tamién ye bien apreciáu'l so usu cosméticu, presentádose en forma de xabones, cremes, lociones, aceites, ... daes les sos propiedaes hidratantes, antiacneicas, pal tratamientu de la psoriasis y bronceadoras, ente otres.
En dellos llugares de Marruecos, el argán toma'l llugar de la olivar como fonte de recursos, yá que s'utiliza como forraxe, petroleu y madera. Ye'l combustible de la sociedá bereber, especialmente cerca d'Essaouira. Cuando arralez l'alimentu, les cabres xubir al árbol pa comer les sos fueyes.
Les conocencies, téuniques y práutiques venceyaes al erguén foi designada como Patrimoniu Cultural Inmaterial de la Humanidá pola Unesco el 27 de payares de 2014.
Aceite de Argán
L'aceite de Argán ye la base fundamental de la cultura de los bereberes. Venir cultivando y aplicándolo tantu na so alimentación como na so piel y pelos, dende va sieglos. Les muyeres bereberes producen l'aceite de argán pa les necesidaes alimentarias de la población llocal, pero tamién nel usu tradicional d'atención pola so piel y el pelo. Contién betacarotenos, precursores de la Vitamina A que fai que tenga bones propiedaes rexeneratives pa la piel
Propiedaes y beneficios na cosmética
L'aceite de argán ye ricu n'ingredientes naturales que desempeñen un papel na renovación y rexeneración celular. Na farmacopea tradicional marroquina, l'aceite de argán adoptar pa los tratamientos corporales pa combatir los estragos de la edá y el clima: funciona perfectamente nes arrugues y secañu de la piel, amenorga les buelgues visibles dexaes por granos d'acné, remortines de la varicela, y otres mancadures de la piel o irritaciones de felicidaes marques d'estriamiento. Ye estraordinariu nos casos de: Quemadures y resquiebros, eccemes, psoriasis o cualquier alteración que guarde rellación cola piel. Tamién s'utiliza pal cuidu del cueru cabelludo: L'aceite de argán devuelve'l rellumu al pelo allumándolo de nuevu al traviés de la so alta capacidá nutricional y fortalez les uñes argayadices. A lo último, l'aceite de argán sollivia'l dolor nes articulaciones y ye bien popular para masaxes corporales. Amás, ta estudiándose el so efeutu contra la obesidá, los trestornos cardiovasculares, la oxidación celular y el cáncer, pel momento con resultaos positives.
Propiedad
Principio activos: Acedu oleico (45%), acedu linoleico (35%). El insaponificable del aceite contién alcoholes triterpénicos y esteroles derivaos del cicloartano. Les tortas contienen saponósidos, bidesmósidos d'acedos polihidroxilaos de les series del oleanano.
Indicaciones: L'aceite llograr de les granes.
Otros usos: El frutu usóse tradicionalmente na alimentación de ganáu. L'aceite usar en cosmética de les maneres que se describieron enantes.
Taxonomía
Argania spinosa describióse orixinalmente por Carolus Linnaeus como Sideroxylon spinosum (basiónimu) en Species Plantarum, vol. 1, p. 193 en 1753, y darréu atribuyíu al xéneru Argania por Homer Collar Skeels y espublizóse en U.S. Department of Agriculture Bureau of Plant Industry Bulletin 227: 28, nel añu 1911.
Aeropuertu Teniente Coronel Rafael Pabón
Aeropuertu Teniente Coronel Rafael Pabón ye un aeropuertu públicu allugáu en Villamontes, Bolivia
Werner Vogels
Werner Vogels ye'l CTO y vicepresidente de Amazon.com en Seattle, Washington.
Antes de Amazon.com, dende 1994 al 2004, Vogels foi investigador nel Computer Science Department de la universidá de Cornell University, onde investigaba sobre sistemes altamente escalables pa empreses. Recibió'l doctoráu en Computer Science na universidá de Vrije Universiteit n'Ámsterdam, y foi alumnu de Henry Bal y Andy Tanenbaum. Participó en diverses conferencies y escritu artículos sobre sistemes distribuyíos pa empreses.
Vogels caltién dende l'añu 2001 un blogue llamáu "All Things Distributed", onde espón los resultaos de les sos investigaciones y presenta los servicios de Amazon.