cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sopa
thumb|Sopa [[gulash, típica d'Hungría.]] La sopa ye una preparación culinaria que consiste nun líquidu con sustancia y sabor. En dellos casos tien ingredientes sólidos de pequeñu tamañu somorguiaos nel so volume. Una de les sos carauterístiques principales ye que s'inxer con cuyar. Si nun tuviera ingredientes sólidos (vexetales o producto cárnicos), considérase un caldu alimenticiu, base de toles sopes. Si se clarifica, va ser un consomé. La sopa suel venir de una preparación culinaria con evaporación, como ye'l cocíu, o por aciu retención de vapores: estofado. Tradicionalmente, puede entestase añediendo a la fin de la cocción pan o ceberes, como l'arroz, fidéos o pasta menudo.
Prosper Avril
Prosper Avril ye un políticu y militar; foi presidente de facto d'Haití.
Sopa
Suelse sirvir xeneralmente al entamu de cada comida. La primer clasificación suel faese en función de la temperatura de sirvir, esto ye, en sopes fríes o sopes calientes.
Prosper Avril
Biografía
Nació nel pueblu de Thomazeau, cerca de Puertu Príncipe, la capital del país.
Sopa
Historia
thumb|[[William-Adolphe Bouguereau Soup (1865).]] Ye bien posible que nes primeres preparaciones culinaries humanes fueren remoyaos n'agua con ingredientes culinarios molíos: daqué similar a farrapes o migues. Les sopes de pan fueron bien probablemente un alimentu básico de les diverses cultures culinaries mediterránees y europees polo xeneral.
Prosper Avril
Biografía
Asumió'l cargu de presidente, en derrocando nun golpe militar al xeneral Henri Namphy y en liderando diversos pronunciamientos militares, dende'l 17 de setiembre de 1988 hasta'l 10 de marzu de 1990, fecha en qu'abandona'l poder y sustitúye-y el xeneral Herard Abraham.
Foi deteníu en 2001, poco tiempu dempués de que Jean-Bertrand Aristide fuera escoyíu presidente constitucional, por combalechadura contra l'estáu, pero foi lliberáu al ser espulsáu'l presidente Aristide en febreru de 2004.
Sopa
Historia
La pallabra sopa —al igual que los sos cognaos sop, soup n'inglés, soupe en francés, zuppa n'italianu— procede del xermánicu occidental supp (n'alemán antiguu "soffa", n'anglosaxón "sopp") que se refería a una rebanada de pan cortada en cachos sobre la que s'arramaba un caldu. Foi darréu llatinizada en suppa, en redol a los años 500 d. C., calteniendo'l so sentíu orixinal. A lo llargo de la Edá Media pasó a definir al empar los cachos de pan que se cortaben pa remoyar nun caldu, y el mesmu caldu o líquidu que s'entestaba con pan.
Carauterístiques
Les sopes tomen el so nome de los ingredientes emplegaos, con propiedaes nutricionales y saporíferas carauterístiques: sopa de pexe, sopa xuliana, sopa d'espárragos, sopa d'arracacha, etcétera. Suelen incorporar productos locales que tán al algame de la mayoría, como nel caldu del sancocho, de diverses gastronomíes como la de República Dominicana o Andalucía (España), que se preparar con carnes, plátanos, pataques, vexetales y ayos, pero ensin fideos.
Anque los ingredientes vexetales cuécense de cutiu n'agua, cualquier alimentu propenso a ser cocíu pa crear un caldu puede ser emplegáu pa la sopa, como'l pollu, el carne de gochu gochu, la vaca, el güe (Sopa de rabu de güe), el mariscu, el pexe, el xamón y los güesos de vacunu. Los condimentos emplegaos con frecuencia son la sal, la pimienta, el pimentón (o paprika, el perexil y toa clase de especies.
Delles sopes pueden tener como ingrediente común el pan, que s'añedir nel momentu del consumu, xeneralmente preparáu en rebanadas de non demasiada grosez. Ye'l casu de la sopa de cebolla francesa y de la sopa d'ayu española.
thumb|[[Vermicelli d'orca, una típica sopa de fideos de Taiwán.]] thumb|Crema fría d'espárragos, sirvida con nata fresco, pimienta negra y pimentón. Esisten otros ingredientes igualmente indicaos pa entestar esti tipu de platu, como los fidéos, les estrellitas o les lletres, toos ellos fechos con pastia de farina y dacuando güevu, y el arroz. Les cocines del Sureste Asiáticu y les cocines asiátiques inclúin una gran variedá de sopes de fideos con distintos tipos de caldos de pexe, mariscos y carnes, según diversos tipos de fidéos según los países, siendo éstos un elementu diferenciador de la cocina d'occidente frente a la cocina d'oriente.
En delles sopes, añedir güevu duru picáu a la fin de la cocción, como na sopa de picadiellu andaluza. Puédese tamién añedir el güevu en crudu a media cocción con cuenta de que se cueza escalfado nel caldu, como na sopa d'ayu.
Clasificación de les sopes
thumb|Crema d'amasueles, la so condición ye presentación con temperatura medio.
Según la so densidá
Les sopes suélense clasificar tradicionalmente en dos grandes bloques, según la so densidá:
Según la so temperatura
Puédense tamién estremar les sopes pola temperatura a la que se sirven, estremándose ente sopes calientes y fríes, sirvíes per debaxo de la temperatura ambiente.
Exemplos de sopes fríes
Suelen enfrescar el cuerpu pola so baxa temperatura, polo que se suelen consumir pel branu.
Sopes instantánees
L'inventu deber al químicu orgánicu Justus von Liebig, nos años 1850. Ente 1872 y 1873, l'alemán Carl Heinrich Knorr y el suizu Julius Maggi perfeccionaron y comercializaron les sopes deshidratadas (sopes instantánees), de normal llograes por liofilización, de les qu'esiste una gran variedá. Estes marques de sopes tienen fábriques nos países onde se distribúin, lo que dexa que cada país tenga la so propia gama de sopes y reproduza les sos recetes más típiques.
Son igualmente conocíes les sopes enllataes. Pueden ser concentraes, riquiendo ser esleíes n'agua, o llistes pa recalentar. Les primeres fueron comercializaes n'Estaos Xuníos por Joseph A. Campbell en 1899, gracies a un procedimientu inventáu pol so sobrín, el químicu John T. Dorrance. Los estauxunidenses peracaben aproximao 2,5 mil millones de sopes enllataes al añu, siendo les más consumíes les de tomate, crema de xampiñones, pollu con fideos y minestrone.
R Puppis
R Puppis (R Pup / HD 62058 / HR 2974) ye una estrella variable na constelación de Puppis, la popa del Argo Navis. De magnitú aparente media +6,61, ye una estrella alloñada que s'atopa a una incierta distancia de 4800 pársecs (15.600 años lluz). Al igual que V384 Puppis —visualmente a 2,5 minutos d'arcu—, forma parte del cúmulu abiertu NGC 2439 y ye la so estrella más brillosa.
Carauterístiques
R Puppis ye una superxigante mariella de tipu espectral F9Ia o G2Ia con una temperatura efectivo de 5890 K. Wezen (δ Canis Majoris) y Sadr (γ Cygni) son dos brillosos exemplos de superxigantes d'esta clase. De gran tamañu, el radiu de R Puppis ye 400 vegaes más grande que'l del Sol y la so lluminosidá ye 54.000 vegaes superior a la lluminosidá solar. Pierde masa en forma de polvu a razón de 2 × 10-10 mases solares per añu.
La variabilidá de R Puppis afayóse por Benjamin Apthorp Gould en 1879. Ta catalogada como una variable semirregular SRD —al igual que SX Herculis— con una variación de rellumu ente magnitú +6,50 y +6,71, nun esistiendo nengún periodu conocíu.
Trachyphonus darnaudii
Trachyphonus darnaudii, tamién llamáu Barbudu capuchín ye una especie d'ave piciforme de la familia Lybiidae que vive n'África Oriental.
Descripción
thumb|left|Fema. thumb|left|Machu cantando. Mide alredor de 16 cm de llargu. El machu tien el plumaxe de les partes cimeres negru chiscáu con llixos blancos, anque la so cabeza y pechu son principalmente de color mariellu anaranxáu con un mestu motudu negru. Presenta una llista negra na frente y la parte frontera del pileu formando una cresta eréctil, y tien un gran llurdiu negru nel centru del pechu. El so banduyu ye blancu con ciertu motudu escuru difusu, y ta separáu del pechu por una llista corita difusa con pequeños llixos negros alredor. Presenta un aniellu ocular gris y el so robezu picu llixeramente curvado escontra baxo tamién ye gris. La base de la so cola ye colorada y les sos rémixes llaterales ya inferiores son ablancazaes tán llistaes en blancu y negru. La fema ye similar pero con menos negru nel so plumaxe: les sos partes cimeros son pardes en llugar de negres, y solo presenten un pequeñu llurdiu negru nel pechu y la parte cimera del pileu, anque presenta una llista corita más ancha y motuda en blancu.
Taxonomía
Reconoócense cuatro subespecies:
Distribución y hábitat
El barbudu capuchín alcuéntrase nes sabanes del este d'África.
Comportamientu
Aliméntase d'inseutos, frutos y granes, que recueye tantu nos árboles como nel suelu.
Escava túneles de mediu a un metro de llongura nel suelu con ramificaciones llaterales onde añera. La so exhibición nupcial consiste nuna especie de danza na que'l machu y la fema asitiaos en cañes próximes fáense reverencies repetidamente y canten xuntos.
Maisons-lès-Soulaines
Maisons-lès-Soulaines ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Bonnet-de-Chavagne
Saint-Bonnet-de-Chavagne ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jean-Claude Duvalier
Jean-Claude Duvalier (en criollu haitianu: Dshanclód Divalié), llamáu Bébé Doc o Baby Doc, foi un políticu haitianu. Foi presidente d'Haití dende la muerte del so padre en 1971 hasta'l so derrocamientu en 1986, siendo'l Xefe d'Estáu más nuevu de la historia moderna, pos asumió'l poder con tan solo 19 años d'edá.
Biografía
Fíu de Simone Ovide y el dictador François Duvalier (Papa Doc), acordies cola constitución de 1964 aportó a la presidencia vitalicia tres la muerte del so padre en 1971. Esi mesmu añu creó'l cuerpu de los Lleopardos pa compensar el poder autónomo de la fuercia policial del réxime del so predecesor los Tonton Macoute, pero con igual misión de caltener el terror ente la población.
El so gobiernu carauterizar por lluches internes ente miembros de la so propia familia y la influyencia de la so madre, xunto cola postración de la economía haitiana, la galopante corrupción y la brutal represión escontra cualquier tipu de disidencia.
En 1980 casó con Michèle Bennett, una mulata perteneciente a la élite haitiana, quien tuvo una gran influencia nel so gobiernu. La boda de Duvalier y Bennett costó unos US$5 millones.
Sicasí, el país vivió una cierta estabilidá y desenvolvimientu económicu mientres el gobiernu de Duvalier. Volver# a entamar el pagu de la delda, el turismu amontó de manera significativa y llegó ayuda d'Estaos Xuníos, Canadá y Francia. Les cais calteníense llimpies, la seguridá taba garantizada, los servicios d'allumáu llétricu nun sufríen cortes, el desemplegu yera baxu y esistía el serviciu d'agua potable. Por auspicio de la so esposa Michèle construyéronse dellos hospitales, escueles y comedores infantiles. Sicasí, se rumoreaba que los parientes de la primer dama constituyíen una de les families más corruptes del país. La so esposa Michèle yera conocida pola so obsesión de mercar de manera compulsiva xoyes, abrigos y vistíos de diseñador al cargu de les reserves del Estáu.
En xineru de 1981 recibió la llombarada de la visita de la yá daquella premiu Nobel de la paz (1979), madre Teresa de Calcuta, qu'allegó pa recibir la «Légion d'Honneur» de manes de los Duvalier. La visita desenvolver nun clima de gran cercanía con Michèle Duvalier, de quien declaró «nunca viera ente los probes y los sos xefes d'Estáu una familiaridá como la que vi con ella. Foi una formosa lleición pa mi».
Derrocamientu y exiliu
Una insurrección acabó col so gobiernu'l 7 de febreru de 1986, arriendes de la retirada del sofitu militar y económico d'EE. XX. y del golpe militar del xefe del exércitu, Henri Namphy.
Tres el so derrocamientu, Duvalier y la so familia exiliáronse en Francia, que'l so gobiernu dio-yos asilu. Al entamu Duvalier arrendó una villa en Mougins, onde la so muyer Michèle siguió col so estravagante estilu de vida, mercando autos luxosos y asistiendo a fiestes de l'alta sociedá francesa. La esposa de Duvalier yera bien conocida nes boutiques más esclusives del país, por casu, faía compres de 270.200 dólares na conocida xoyería Boucheron, 9.752 dólares en Hermès, US$68,500 por un reló y 13.000 dólares por agospiase una selmana nun hotel de París.
En 1990 Duvalier y Michèle Bennett divorciar na República Dominicana. La mayor parte de la fortuna de Duvalier dexar a Bennett dempués del divorciu. Esi mesmu añu conoció a Veronique Roy. Roy ye nieta de Paul Eugène Magloire
En 2005 Duvalier anunció la so intención de volver a Haití pa postulase a les eleiciones presidenciales de 2006, pol Partíu de la Unidá Nacional, pero nun pudo inscribise nel colexu eleutoral. En 2007, nun mensaxe grabáu dio un discursu en francés onde pidió públicamente perdón al pueblu haitianu poles otomíes cometíes pola so dictadura, pero polo xeneral foi tornáu pola mayor parte de les personalidaes haitianes, incluyendo'l presidente de la República, René Préval.
Vuelta a Haití, procesamientu y muerte
El 16 de xineru de 2011 tornó por sorpresa a Haití xunto cola so actual esposa Veronique Roy, siendo la primer vegada en 25 años que Duvalier visitaba'l so país. Foi recibíu nel aeropuertu per miles de persones qu'entá-y yeren lleales. Tamién se dixo que viaxaba con pasaporte haitianu diplomáticu. En agospiándose de volao nun hotel de Puertu Príncipe, "Baby Doc" foi conducíu poles autoridaes haitianes al Palaciu de Xusticia pa ser entrugáu. Dempués d'unes hores volvió al hotel onde taba agospiáu.
En febreru de 2013 un xuez obligó Duvalier a comparecer per primer vegada ante un tribunal haitianu, polos crímenes mientres la so dictadura.
El 4 d'ochobre de 2014 anuncióse la muerte de Jean-Claude Duvalier en Puertu Príncipe, como resultáu d'un infartu de miocardiu.
R Sculptoris
R Sculptoris (R Scl / HD 8879 / HR 423) ye una estrella variable na constelación de Sculptor. Ye un interesante oxetivu pal astrónomu aficionáu, yá que combina un ampliu rangu de variabilidá, escelentes estrelles coles que comparar y un intensu color coloráu. A una distancia averada de 1550 años lluz, R Sculptoris ye una estrella de carbonu de tipu espectral C6II. Nestes estrelles los compuestos de carbonu nun dexen pasar la lluz azul, polo qu'amuesen un intensu color coloráu. Pierden gran cantidá de material de les sos capes esteriores al traviés del vientu estelar; en delles d'elles esiste una capa separada de gas y polvu que les arrodia. Anque polo xeneral tán apoderaes por una única temperatura, dalgunes —como R Sculptoris— amuesen evidencia d'un componente polvoriento secundariu más fríu, que se manifiesta por un escesu nel infrarroxu alloñáu. Piénsase qu'esti escesu ye por cuenta de la esistencia d'una capa de polvu alloñada de la estrella.
R Sculptoris ye una estrella variable semirregular, que'l so rellumu varia ente magnitú aparente +9,10 y +12,90 a lo llargo d'un periodu de 370 díes. L'amplitú de la oscilación paez ser, sicasí, variable.
Visualmente a 10 segundos d'arcu esiste una estrella acompañante de magnitú 11,9, que comparte movimientu propiu con R Sculptoris.
Cordia alba
La Uvita o Cordia alba ye un árbol caducifoliu del xéneru Cordia na familia de Boraginaceae. La especie ye nativa d'América Central. Tienen esti nome por que tienen pequeños dientes nel cantu de les sos fueyes les cualos son una continuación de los nervios secundarios. Dáse-y l'usu como fonte d'alimentu, y por cuenta de la calidá de la so madera pue ser posible la fabricación de munchos oxetos. Tien presencia en munchos países de Centroamérica y dellos países de Sudaméricanos, especialmente en terrenes secos o apocayá anubiertos. Ye bien popular na ciudá de Barranquilla, Colombia.
Descripción
Cordia alba ye un árbol pequeñu que crez ente un rangu de 2 a 10 metros d'altor. Principalmente caracterízase por tener el tueru curtiu, frecuentemente torcíu y una copa bien ramificada. La so corteza ye gris o pardu abuxada, bien fisurada. Y les sos fueyes son simples y alternes, que pueden tener 3 hasta 13,5 cm de llargu y 2 hasta 7 cm d'anchu, tamién son elíptiques a elípticu-ovaes o arrondaes, ápiz agudu o arrondáu.
La flor ye mariella y dacuando blanca, ye bien vistosa. Tienen la capacidá de producir néctar y son ponilizaes por munches especies d'inseutos. El frutu ye ovoide, tien d'un 1 a 1,5 cm de llargor y 0,6 cm de diámetru, ye blancu y cuasi tresparente cuando s'atopa maduru. Sirve como alimentu pa munches aves, esperteyos y iguanes, por cuenta de la so magaya que ye xugosa y duce.
Madera
La madera ye de color anaranxáu, densidá mediana a alta (0.47-0.7) y bona durabilidá. Quema rápido con muncho fumu y raxa difícilmente. L'ensugáu ye de velocidá mediana (4 selmanes) y ye aceptable pa trabayar.
Distribución
Alcuéntrase distribuyíu en zones seques de Méxicu hasta Panamá, Antilles, Colombia y Venezuela. El so habitát frecuenta ser en montes semideciduo de baxura. Tradicionalmente son llantaos en barganales vivos en distintes zones de la so distribución natural. Suelen atopase en charrales, nes veres de caminos y carreteres; tamién en manglares o en terrenes temporalmente anubiertos.
Usos
El so usu ye aplicáu mayormente nel oficiu de la carpintería, siendo usada la so madera pa la creación de postes y lleña. Tamién pa la fabricación de culates pa escopetes, mangos pa ferramientes, trojas, baranda/tapesco de carretes, vigues y otros oxetos más. En dellos pueblos ye usáu como forraxe. Les fueyes d'esta planta úsense como medicina casera y les flores como remediu pa la tos y como un sudorífico. Munchos de los sos frutos son usaos como alimentu, otros dáse-yos l'usu como pegamento por cuenta del so mucílagu.
Taxonomía
Cordia alba describióse por (Jacq.) Roem. & Schult. y espublizóse en Systema Vegetabilium 4: 466–467. 1819. Cordia: nome xenéricu dau n'honor del botánicu alemán Valerius Cordus (1515-1544).
alba: epítetu llatín que significa "blancu".
Nomes comunes
En munchos países llatinoamericanos tien los siguientes nomes:
Cordia alliodora
Cordia alliodora ye una especie botánica de planta con flor de la familia de les Boraginaceae
Diañu
thumb|[[Fonte del Ánxel Cayíu|Escultura del Ánxel Cayíu nel parque del Retiru de Madrid, obra de Ricardo Bellver.]] thumb|El Diañu y [[Xesucristu, pintura d'Ary Scheffer, 1854.]]
Cordia alliodora
Descripción
Ye un árbol de 8 a 30 m d'altor. Fueyes simples, alternes, de 8 a 18 cm de llongura por 3 a 8 cm d'anchu, ováu-llanceolaes o elíptiques. Inflorescencies panículadas axilares o terminales, de 5 a 15 y hasta 30 cm de llargu. Flores blanques tornándose pardu-fosques, cuando seques. Fruto nueces cilíndriques de 5 mm de llargu, cola corola persistente con una sola grana.
Diañu
Según el cristianismu, el Diañu ye un ser sobrenatural maligno y tentador de los homes. Nel Nuevu Testamentu identifícase-y col Satán hebréu del Llibru de Job (1:6-8), col Diañu del Evanxeliu de Matéu (4:8-10), cola culiebra del Xénesis (3:1-5) y col gran dragón del Apocalipsis (12:9), toos como un solu personaxe.Tamién ye'l "Padre de la mentira" (Juan 8:44 - Traducción del Nuevu Mundu de les Santes Escritures)
Cordia alliodora
Descripción
Presenta ramines verticilaes con nuedos engrosaos onde habiten formigues (formicarios). Amás ye la única especie del xéneru nel país que tien una pubescencia con tricomas estrellaos más trupos pol viesu.
Diañu
Delles corrientes de bruxería moderna consideren que la figura del Diañu tomóse de la figura del dios paganu de los bruxos, asimilada a Satán nos primeros sieglos del cristianismu. Pero son rigorosos al establecer que nun esiste nenguna rellación fora de la etimolóxica ente'l so Diañu ―tamién llamáu Divell― y el Diañu cristianu. Gerald Gardner, el fundador de la Wicca, fai mención d'esti Divell convertíu en Diañu nel so llibru Witchcraft today (1951), como una forma mitolóxica del antiguu dios européu de la Naturaleza. Dende'l puntu de vista del Satanismu laveyano nun ye una deidá, sinón una representación de los instintos carnales.
Cordia alliodora
Propiedaes
En Michoacán y Quintana Roo a esta especie úsase-y nel tratamientu d'enfermedaes de los pulmones.
Diañu
Etimoloxía
thumb|La danza de los Diaños nes rexones [[Cordal de los Andes|andines, representa l'enfrentamientu ente les fuercies del bien y del mal, axuntando tantu elementos propios de la relixón católica introducida mientres la presencia hispánica como los del ritual tradicional andín. Pintura de la Danza de los diablicos en Túcume, Perú.]] Pa referise a esti ser sobrenatural, la Biblia hebrea utiliza'l términu satán ('adversariu') col cual remite al acusador de los homes ante Dios y aquel qu'afala al mal. Con esta acepción apaez, por casu, en.
Cordia alliodora
Propiedaes
Les fueyes son la parte de la planta más emplegada. En Michoacán el so cocimientu usar pa curar enfermedaes pulmonares. En Oaxaca úsense calecíes y puestes como emplastu nes rodíes en casu de tindayo. El so cocción alministrar por vía oral como antipalúdico y pal llatíu. Tostaes y molíes, aplicar de forma esterna como antisépticu. En Yucatán tómase'l miel dos o tres veces per selmana, pa los nervios. Anque tamién s'usa la planta como cicatrizante de feríes (Yucatán). En Quintana Roo úsense les granes molíes pa les afecciones cutanees. En Guerrero pal embelicu salíu, facer col látex dos o tres curaciones. Nel sieglu XVI, Francisco Hernández de Toledo rellata: el polvu sollivia les úlceras apodrellaes y aprovecha extraordinariamente a los enfermos de tos.
Veedramon
Veedramon (ブイドラモン) conocíu como V-dramon na versión orixinal ye un personaxe de ficción y una criatura Digimon del anime y manga Digimon. Ye un Digimon na etapa Adulta, atributu vacuna y tipu Dragón Míticu. Pertenez a la familia de los Guardianes del Vientu. El so nome deriva de la lletra V, que ye'l símbolu de la victoria, la pallabra dragón y el sufixu "-mon", bisarma. El so nome lliteralmente significa "la bisarma dragón de la victoria". Dizse qu'esti Digimon ye bien raru, y solo viéronse pocos especímenes nel Digimundo. La lletra V nel so nome ye una referencia a la revista "V-Jump", onde foi publicáu la manga Digimon Adventure V-Tamer 01.
Diañu
Etimoloxía
Nel sieglu III, cola redaición de la Biblia de los Setenta, el traductores griegos del Antiguu Testamentu, sustituyeron l'hebréu Satán pol griegu Diábolos (Διάβολος), que significa 'acusador' o 'calumniador', sustantivu que provién del verbu diaballein ('echar llevantos, bilordiar') y esti de la mesma de los raigaños día ('al traviés') y ballein ('refundiar').
Otres versiones plantegen que les pallabres diablu», devil, djofull, divell, con toles sos variantes, nun tienen por qué derivar de diábolos, anque l'usu d'esta variante podría debese a un xuegu de pallabres similar al que convirtió al dios cananéu Baal Zebûl (lliteralmente 'el señor príncipe') en Baal Zabub ('el señor de les mosques'), l'actual demoniu Belcebú.
Esta versión plantega que la pallabra diablu» derivaría del idioma protoindoeuropéu *deiwos, axetivu que significa 'celestial' o 'resplandorientu', una derivación preindoeuropea del raigañu *diw ('resplandir'), relativa sobremanera al cielu diurnu. Otra posibilidá más remota ye'l raigañu *diiv ('xugar').
El raigañu *deiwos xeneró non solo la pallabra divel o teufel en llingües d'Europa del Norte, que son equivalentes al diañu d'esti idioma; tamién deriven d'ella'l sánscritu devas, el lituanu dievas, el xermanu tiwaz (téunicamente una forma plural), el galu dewos, el portugués deus, el galés duw, el bretón doue, el gaélicu día, el llatín arcaicu deivos [deiwos] y el llatín clásicu deus y divus. D'esta mesmu raigañu provién la pallabra española «Dios».
La pallabra en castellán
La primer vegada qu'apaez mentada la pallabra diabolo en castellán ye nes Gloses emilianenses del sieglu X nuna glosa marxinal que diz: "Elo terceru diabolo". Nos sieglos siguientes de la Edá Media diabolo/diañu tien un usu más estendíu que'l so sinónimu demoniu, anque lo usa Gonzalo de Berceo col significáu de geniecillo o espíritu traviesu y divinidá inferior. Precisamente ye Berceo quien rellata a principios del sieglu XIII la lleenda griega de Teófilo en forma de clérigu xudíu que p'algamar un mayor grau eclesiásticu fai un pactu con Satán —que recibe los calificativos de "falsu ánxel", "sutil adversariu", "mortal enemigu", "cativa bestia" y "maestru savidor"— anque intervién la Virxe María que s'apodera del papel que Teófilo roblara. Referencies al diabolo/diañu apaecen nel Llibru de Apolonio, nel Llibru de bon amor del arcipreste de Hita —que tamién recueye la lleenda de Teófilo— y nel Conde Lucanor del infante don Juan Manuel.
Na Biblia
thumb|La cayida del Diañu, según [[Gustave Doré.]] Nel Nuevu Testamentu esplícase l'orixe del Diañu como unu de los ánxeles de Yahvé que se fixo malváu. Infierse que ye una criatura espiritual de la familia Anxélica de Yahvé Dios. Según manuscritos antiguos (como la Biblia Vulgata Llatina de San Jerónimo), el nome real d'él nel cielu yera Lucifer y camudóse-y el nome a Satán (adversariu) por tar en contra de Dios, pola mor del deséu pola adoración que toles criatures intelixentes rindíen al Creador.
Veedramon
Veedramon ye un raru digimon, únicu na so clase, que se vio en delles rexones del Continente Folder del Digimundo. Anque esta n'etapa Campeón, Veedramon tien estraordinarios poderes, y ye capaz de ganar en batalla a digimon de nivel Ultra en pocos segundos, y por cuenta de les sos intenses emociones, cada vez que se dexa llevar pola roxura, los sos poderes amóntense considerablemente. Los pocos especímenes que se vieron, de normal son confundíos con perros, magar que son de la especie dracónica. La especie de Veedramon ye descendiente de la especie d'ExVeemon.
Diañu
Según la Biblia
El testu d'Isaías paez referise a esta hestoria. L'últimu versículu d'esti testu amuesa qu'esti rellatu aplicar a un home (proverbios contra'l Rei de Babilonia), anque indireutamente ta dirixíu a Satanás (ver Isaías 14:4). El rellatu fala de la so ambición por llegar más allá de les estrelles de Dios, na Biblia suelse referir como 'estrelles' a los reis d'Israel (y darréu de Xerusalén) del llinaxe de David descendiente de Jacob (Númberos 24:17).
Veedramon
Descripción
Veedramon ye un Digimon bípedu con traces de dragón y piel azul. El so pechu, brazos y piernes son blancos, y tien una gran "V" azul nel so pechu, que da orixe al so nome. Ye casi tan pequeñu como un humanu adultu permediu, lo que lo fai abondo pequeñu pa un Digimon del so nivel. Les sos garres tienen cinco dedo, mientres les sos pates tienen tres uñes delanteres y una pequeña trasera. Tien un pequeñu cuernu na ñariz, y dos cuernos más llargos onde tendríen de dir la oreyes, en forma d'una "V".
Diañu
Según la Biblia
Otru testu fala sobre esta tema, y atópase en, onde se profesa una alvertencia sobre'l rei de Tiru; que describe perbién l'orixe del Diañu o "Lucifer" (portador de la lluz). Tamién fala que nun momentu determináu de la hestoria, "pa siempres va dexar de ser", dando a entender la victoria de Dios sobre'l Diañu; que tien el so puntu fundamental na crucifixón de Jesús y va tener la so culminación nel "día de Yahvé", esto ye, na Segunda venida de Cristu (Jeremías 51:44; Hageo 2:6,7).
Veedramon
Digimon Adventure V-Tamer 01
La primer apaición de Veedramon na franquicia Digimon ye na manga de Digimon Adventure V-Tamer 01, como co-protagonista y Digimon compañeru de Taichi Yagami. Nesta manga Veedramon apaez como un error de programación del primer Digimon V-Pet. Como datu interesáu, esti Veedramon evoluciona de Agumon y non de Veemon (yá qu'en 1998 Veemon nun fuera creáu entá), tal que ye suxuríu nel capítulu 3 de la manga.1 Nel capítulu 51, AeroVeedramon recuerda cuando conoció a Tai per primer vegada,2 y nesa alcordanza l'apaez como un Botamon. Yá que na manga especifícase claramente que'l V-pet de Taichi yera un Digimon V-Pet, Botamon solo puede evolucionar nesa llinia a Koromon, y dependiendo de la crianza evoluciona en Agumon si ye criáu correutamente o en Betamon si ye criáu de manera incorreuta. Como Tai guaḥe correutamente a Botamon (tal que lo recuerda AeroVeedramon) ye lóxicu pensar qu'evolucionara en Agumon, y depués por error del V-pet, en Veedramon.
Na manga, Veedramon recibe un nome propiu, Zerdomaru El Caldarudu (ゼロマル), tamién conocíu como Zerdo (ゼロ) de ciñu. Nel xuegu de cartes de Digimon, Zerdomaru tien les sos propies cartes amás de les del Veedramon común. Nes cartes ye llamáu Veedramon Zerdo (ブイドラモン ゼロ Buidoramon Zerdo) anque l'efectu especial de les cartes dexa claro que les cartes de Zerdo son consideraes como una carta de Veedramon normal. El nome de Zerdomaru fai un interesáu xuegu de pallabres col de Taichi. Una y bones los kanjis del nome de Zerdo pueden ser tomaos como un doble Oink (Oink, Oink - "Zerdo" [ゼロ] pol soníu y "-maru" [マル], que puede escribise como circunferencia o círculu [まる]), si xunir col unu (1) qu'hai nel nome de Taichi (ichi [一]), fórmase'l númberu cien (100). Taichi de normal refierse a dambos como la "Combinación 100%", por cuenta de que esi yera'l récor de victories de Taichi de primeres de la manga.3
Cordia alliodora
Propiedaes
Nel sieglu XX, Maximino Martínez reporta los usos siguientes: estimulante y p'enfermedaes del sistema respiratoriu. Nel duramen del tarmu de Cordia alliodora, detectáronse los componentes quinoideos cordiaacromos A, B y C; policíclicos alioquinol C, cordiaaquinol C y cordiol A; bencenoides aliodorol y cordallinol; el monoterpeno aliodorín, y el componente heterocíclico d'osíxenu cordiacromeno A. De les fueyes aislláronse dellos derivaos oxo-hidroxilaos del ácidu oleanenoico.
Veedramon
Digimon Adventure V-Tamer 01
Zerdomaru comparte munches de les carauterístiques de la personalidá de Taichi —una voluntá d'aceru, pero con sentíu del humor bastante cómicu, hasta'l puntu de cayer na ridiculez. Zerdo repuna ser subestimado, y anque almite que munches de les sos batalles solo les gana gracies a les estrataxemes de Taichi, ta determináu a demostrar el so potencial en tou momentu. Magar ser un Digimon de la etapa campeón, Zerdo tien la fuercia abondo pa ganar Digimon de cuerpu Perfectu, tales como Triceramon, Myotismon y SkullSatamon, ente otros. Esto debe a que Zerdo pertenez a los Digimon de les especies antigües (tipu Antiguu, vease Digimon (criatura)). Zerdo evoluciona en AeroVeedramon mientres el so primer enfrentamientu contra un Digimon de cuerpu Mega.
Diañu
Según la Biblia
Un tercer mensaxe con carauterístiques similares atopamos en Ezequiel 31:1-18. Ellí diríxese un mensaxe pal rei d'Exiptu (nuevamente con un mensaxe doble: pal monarca humanu y coles mesmes para Satanás).
Cordia alliodora
Taxonomía
Cordia alliodora describióse por (Ruiz & Pav.) Oken y espublizóse en Allgemeine Naturgeschichte 3(2): 1098. 1841 Cordia: nome xenéricu dau n'honor del botánicu alemán Valerius Cordus (1515-1544).
Diañu
Según la Biblia
L'apóstol Pedro indicó que'l Diañu que ye como un lleón ruxente que trata de taramiar a quien tán n'ignorancia (Primer de Pedro 5:8). El llibru del Apocalipsis tamién describe al diañu como un ser griespu que conoz que-y queda un curtiu espaciu de tiempu, y que foi refundiáu embaxo a la tierra, según Apocalipsis 12:12.
Cordia alliodora
Taxonomía
alliodora: epítetu llatín que significa "con golor a ayu"
Diañu
Amalgamados pola soberbia
Puede apreciase que nun mesmu mensaxe tien doble destinatario: va empobináu a Satanás pero tamién a un arrayante rei humanoide. Pa llegar a la comprensión d'esi tipu de testos ye importante tener en cuenta que n'el nuesu ámbitu humanu pueden dase dos casos dafechu opuestos: thumb|El Baphomet, símbolu adoptáu en dellos sistemes del teísta satánicu. thumb|left|El Demoniu na [[Catedral de Vitoria.]] thumb|left|Representación de [[Arcánxel Miguel|San Miguel Arcánxel engarrando y venciendo al Diañu, na Basílica de la Mercé (Barcelona).]] Per un sitiu, atopamos que l'home fiel' tien a Dios nel so interior y pasa a tar «empuestu pol Espíritu de Dios» (Romanos 8:14; Gálates 2:20). «Quien exercita la xusticia ye xustu […] y ye de Dios» (1ª Juan 3:2,7).
Pero, per otru llau, el diañu siempres intenta apoderase de la conciencia de les persones:
Coles mesmes, Satanás (el ánxel cayíu) paez actuar principalmente sobre les conciencies d'aquelles que tienen más poder (1ª Samuel 19:9; 1ª Cróniques, 21:1,7), y en munchos casos consigue perdurar yá que:
Precisamente cuando'l diañu consigue ser el guía d'una persona, esta va faer la so voluntá y de esa manera, dambos pasen a actuar como una unidá (Juan 6:70). Esa unidá' yera a la que se refería los profeta cuando espresaba:
La soberbia ye lo que se refarta con mayor énfasis a los líderes terrenales “amalgamados col demoniu” [tal como lo yera'l rei de Tiru, tamién el faraón d'Exiptu (Ez 32:2), o'l rei de Babilonia (Jer 51:34), etc… que son casos nos que Dios se dirixe a ellos utilizando la pallabra hebrea #8577 tanniyn -traducida como “dragón” o “bisarma”-].
[Puede amestase que tantu en Ezequiel 28:17 como en 31:10 úsase la pallabra hebrea gabahh, que se traduz como «sobeyosa». Por eso, les pallabres empobinaes al rei de Tiru (o al faraón, o al rei de Babilonia) tán ―coles mesmes― dirixíes a Satanás.
Los sos nomes y representaciones
thumb|Imaxe de [[Mara (budismu)|Mara, según na relixón Budista ye'l demoniu qu'intento tentar a Buda Siddharta Gautama. Fragmentu d'Aliviu de Mara al estilu de Gandhara, que s'atopa nel Distritu de Swat, Talibán.]] Los nomes más comunes o conocíos con que se noma al diañu na Biblia son: Lucifer, Satanás, Belial, Samael,, «antigua culiebra», «gran dragón», «Jaldabaoth», «el dios negru», «el dios d'esti sieglu» y «el padre de la mentira». Na República Dominicana y al restu d'América Llatina, adoptóse dellos sinónimos como son: Diale, Diantre y Diache.
Ye quien crea y dirixe a la Bestia (estructura de poder imperial). El númberu del diañu, consideráu la Marca de la Bestia, ye'l seiscientos sesenta y seis (666).
Sicasí n'otres cultures y creencies relixoses, tamién tienen ciertos conceutos d'un ser malinu o de dellos seres malinos, a diferencia del cristianismu, el xudaísmu y l'islam de que'l Diañu ye conocíu como un ánxel cayíu o un demoniu, n'otres cultures yera conocíu como dioses del mal y espulsaos del cielu. Según les lleendes d'otres cultures, qu'estos dioses del mal revelar contra un Dios o Diosa de la creación o de dellos dioses creadores. Casu coincidente como asocede nos rellatos bíblicos.
Veedramon
Videoxuegos
Les demás apaiciones de Veedramon fueron solo nos videoxuegos. En Digimon World 2 Veedramon fai apaición nel opening del xuegu lluchando contra Myotismon, como una clara referencia a la mesma batalla qu'asocede na manga. Veedramon ye un Digimon obtenible nel xuegu, como evolución de Veemon y Biyomon. N'estáu selvaxe, fai equipu xunto a Garurumon y Leomon, y o xunto a Leomon y Toy Agumon na primer misión del xuegu. En Digimon Adventure: Anode/Cathode Tamer Versión Veedramon, Veedramon ye unu de los Digimon iniciales, y unu de los trés Digimon necesarios pa poder adquirir toles téuniques de batalla del xuegu. En Digimon Digital Card Battle, Veedramon ye unu de los sub-xefes del xuegu, con un deck tipo Naturaleza basáu na so propia llinia evolutiva. Tantu nesi xuegu como en Digimon World: Digital Card Battle (esclusivu pa Xapón), la carta de Veedramon ye del tipu natural, y en Digimon World: Digital Card Battle, esiste una carta especial de Veedramon que solo se llogra si na memory card tienes datos de Digimon World (versión xaponesa) o si vences a Rosemon depués de pasar tol xuegu. Veedramon tamién apaez en Digital Monster: D-Project. En Digimon Tamers: Brave Tamer, anque Veedramon nun sale direutamente nel xuegu, pue ser convocáu en batalla usando una program card. En Digimon World Dawn/Dusk, Veedramon ye unu de los Digimon obtenibles pal xugador, siendo una de los dos evoluciones de Veemon y evolucionando en AeroVeedramon. En Digimon World Dawn un Veedramon PNJ te desbloquia una de les "Species Quest" si tienes un Veedramon con personalidá "cool" nel to Digi-granxa. Veedramon tamién apaez como Digimon obtenible Digimon World Championship. En Digimon Story: Lost Evolution, Veedramon vuelve apaecer como una de les evoluciones campeones de Veemon, y la única que tien una llinia evolutiva direuta hasta la etapa mega.
V-Pets
Veedramon fixo apaición nes siguientes versiones de los Digimon V-Pets:
Sub-Especies
Esisten dellos Digimon que son catalogaos como sub-especies de Veedramon nos videoxuegos y les cartes:
Poderes y habilidaes
Veedramon ye un escelente lluchador cuerpu a cuerpu y tien una gran fuercia físico, y la mayoría de les sos batalles ye capaz de ganales ensin necesidá d'usar les sos téuniques especiales.
Diañu
Los sos nomes y representaciones
Por casu nel budismu, conózse-y como Mara, quien intentó evitar que'l Buda Siddharta Gautama algamara'l llume y destruyera l'Ego.
Nel hinduismu, conózse-y como Iama o Yama, como ye'l dios de la muerte, el señor de los espíritos de los muertos y guardián del inframundu.
Sicasí, esiste una lleenda con respectu al llagu Titicaca, como ser la cayida del ser humanu al pecáu y que tien cierta semeyanza col rellatu bíblicu del Xénesis como ser la tentación d'Adán y Eva.
Cunta la lleenda que'l llagu Titicaca yera un valle fértil y poblao de persones que vivíen felices en paz y harmonía. Nada-yos faltaba, la tierra yera rica y procurába-yos tou lo que precisaben. Sobre esta tierra nun se conocía nin la muerte, nin l'odiu, nin l'ambición. Los Apus, los dioses de los montes, protexíen a estos seres humanos. Nun los prohibieron más qu'una sola condición: que naide tenía de xubir al visu de los montes onde amburaba'l Fueu Sagrao.
Entós un bon día, a l'alba, estes persones desobedecieron y empezaron a esguilar el visu de los montes, anque a mediu camín fueron sosprendíos polos Apus.
Éstos entendieron que los homes habíen desobedecido y decidieron esterminalos. Miles de pumes, salieron de los sos covarones y taramiáronse a estes persones y que clamiaben al Supay por ayuda. Pero ésti permanecía insensible a les sos súpliques.
Solo un home y una muyer llegaron a salvase sobre una barca de xuncu. Cuando'l sol rellumó de nuevu, l'home y la muyer nun creíen ver ante los sos güeyos, sol cielu azul y puru, taben metanes un llagu inmensu. Metanes eses agües llexaben y los pumes que taben afogaos y tresformaos n'estatues de piedra.
La chicua na llanura amazónica de Perú, según la mitoloxía amazónica, ye consideráu un malinu diablu” unviáu por dalgún bruxu malero, o unu d'estos bruxos que busca vengase de daquién. Cuando canta cerca d'una casa la xente preguntar a quién vendría buscar esi malditu páxaru.
Na cultura maya, destaquen los Ajawab o los "señores del inframundu", los que gobiernen el Xibalbá, conocíu como'l inframundu. Principalmente pola descripción que d'él fai'l Popol Vuh (Pop wuj, en k'iche'), que la so traducción sería "Llibru del Conseyu" o "Llibru de la Comunidá", afayáu en dómina posterior a la conquista española nel sieglu XVIII, traducíu al llatín por Fray Francisco Ximénez dende una perspeutiva católica. D'ende que se refiera al Xibalbá con muncha semeyanza al infiernu cristianu.
Sicasí'l conceutu de "mal" ta explícitamente representáu nes carauterístiques d'otros seres de la mitoloxía maya, como Wuqub Qak'ix y la so familia, o por aciu defectos nes personalidaes de los primeros seres humanos creaos. Xib'alb'a nun ye entós l'infiernu, yá que representa a la muerte y l'enfermedá, vistes como parte de la esistencia y non como castigu. Ye más precisu referise a Xib'alb'a como'l inframundu.
Na cultura azteca destaca Kisín, según esta cosmoloxía, l'infiernu rexíu por Kisín ye en realidá una especie de purgatoriu pa la mayoría de les persones que muerren: sicasí les muyeres que muerren nel partu o los soldaos muertos en batalla nun tienen de pasar pellí, y sicasí los suicides queden apostraos a permanecer ellí por tola eternidá.
Pa los lacandones Kisín ye «un personaxe engafuráu, que patisca la base de la gran ceiba cuando ta de mal humor, provocando seísmos».4
Pa la cultura popular actual, Kisín permaneció como un personaxe qu'habita'l sosuelu y a quien se-y atribúin los terremotos.
Los guanches, antiguos aboríxenes de la islla de Tenerife de Canaries, España, destacaben a Guayota o Guaiota a la principal entidá malina de la so mitoloxía según los primeros historiadores de Canaries.
Una lleenda lliteraria moderna popularizada apocayá pero ensin base nes fontes históriques tradicionales fala d'un enfrentamientu ente Guayota y el dios supremu Achamán. Guayota zarrara al dios del sol Magec nel interior del Teide, sumiendo a tol mundu na escuridá. Los guanches pidieron clemencia a Achamán, quien tres una encarnizada llucha consiguió ganar a Guayota, lliberar a Magec y taponar el cráter con Guayota nel so interior.
Dios como'l Diañu
thumb|left|La noción de que'l Dios bíblicu ye él mesmu'l Diañu foi consideráu como [[herexía|herética al principal de los dogmes xudíu, cristianu ya islámicu y puede tratase como blasfemia en cualesquier d'estes relixones. Representación de catares siendo espulsaos de Carcassonne.]]
Estos escritos referir a esti dios de diverses maneres como "un demiurgos", "un ánxel malváu", "el dios diablu", "el Príncipe de la Escuridá", "la fonte de tola maldá", "el Diañu", Martin Luther "un demoniu", "un tiranu cruel, engafuráu y guerreru", "Satanás" y "la primer bestia del llibru del Apocalipsis".
Los autores afirmen les sos crítiques al faer referencia a ciertos pasaxes na escritura bíblico describiendo aiciones de Dios que dicen que son malvaes o diábolicas. Munchos de los autores fueron severamente castigaos polos sos escritos, y los sos siguidores fueron asesinaos.
El filósofu anglo-estauxunidense del sieglu XVIII Thomas Paine escribió en The Age of Reason que "cada vez que lleemos les hestories obscenes, la corrupción voluptuosa, les execuciones cruel y trabancosu, la vengación implacable, colo que más de la metá de la Biblia ta llena, sería más consistente que la llamáramos la pallabra d'un demoniu, primero que la Pallabra de Dios."
Xudaísmu
thumb|Una representación de la imaxe del Diañu na rexón andina conocíu como El Tíu de les mines de los Departamentos d'[[Departamentu d'Oruro|Oruro y Potosí, Bolivia.]] thumb|left|Ilustración del Diañu o Satanás de [[William Blake, presente en El paraísu perdíu de John Milton.]] Nel xudaísmu nun hai un conceutu claro alrodiu de la personificación d'esti personaxe a diferencia de relixones como'l cristianismu o'l islamismu. N'hebréu, la pallabra bíblica hai-Satán significa 'l'adversariu' o 'la torga', o tamién 'el persiguidor' (reconociendo que'l Dios Yahvéh ye vistu como'l xuez últimu).
Nel Llibru de Job, hai-Satan nun ye un nome propiu sinón el títulu d'un ánxel gobernáu pol Dios Yahvé; él ye'l xefe persiguidor' de la corte divina. Nel xudaísmu, hai-Satan nun fai mal, indíca-y a Dios los malos enclinos y aiciones de la humanidá. N'esencia, hai-Satán nun tien poder ente que los humanos nun faigan coses males. Dempués de que Dios señala la piedá de Job, hai-Satán píde-y autorización pa probar la piedá de Job. L'home xustu ye aflixíu cola perda de la so familia, de les sos propiedaes, y más tarde, de la so salú, mas él sigue siendo fiel a Dios. Como conclusión d'esti llibru, Dios apaez como un torbolín, esplicándo-yos a los presentes que la xusticia divina ye inescrutable. Nel epílogu, les posesiones de Job son restauraes y él llogra una segunda familia pa "reemplazar" a la primera, que morrió.
Representaciones n'imáxenes
thumb|Los cuernos d'una [[cabra y un carneru, piel de cabra, les oreyes, la ñariz y los caninos d'un gochu, ye una representación típica del Diañu nel arte cristiano. La cabra, el carneru y el gochu fueron acomuñaos consistentemente col detalle d'una pintura del sieglu XVI por Jacob de Backer nel Muséu Nacional de Varsovia en Polonia.]] thumb|Según l'hinduismu, Iama o Yama, ye'l demoniu o'l dios de la muerte. Pintura de [[1814.]] La imaxe del Diañu foi representáu de delles formes, hasta'l momentu la imaxe más popular ye representáu como una bestia (con cola, cuernos y pates de cabra con un trinche na so mano), amás el so color verdaderu ye azul(sobre'l color coloráu foi inventáu pa los cómics, películes, etc.). Magar esti personaxe, fíxose popular. Otros representar cola imaxe d'una cabra, como'l Machu cabrío, anque tracamundiada. Anque la imaxe del machu cabrío representaba al Dios del pan d'aspeutu divín, tres la inquisición la cultura cristiana acomuñar a Satanás.
El casu del carneru yera polos sos cuernos, anque na cultura cristiana tamién el carneru foi acomuñáu como'l corderu de Dios y que representa a la paz.
El gochu namái por ser consideráu un mamíferu inmundo y que representa como unu de los 7 pecaos capitales como la gula.
El casu del sapu según la cultura cristiana, representaba'l pecáu y la muerte y una forma como un demoniu podía encarnase. Anque na cultura aymara de los Andes, hasta la fecha'l sapu ye consideráu un animal sagráu y de bona fortuna.
El llobu na dómina medieval, yera consideráu la encarnación del mal y de les tiniebles, anque na tradición grecorromana, el llobu yera una de les formes de representar al Dios Zeus, consideráu un animal sagráu y divín pa otros dioses como Marte y Apolo. Un exemplu, la lloba que doi de mamar y protexó a Rómulo y Remu.
El casu del monu foi acomuñáu colos baxos instintos, la sensualidá y los vicios, anque na cultura india, el monu yera unu de los avatares del famosu Dios Shiva de calter sagráu.
El gatu negru na edá media, creíase que'l Diañu encarnar nesti mamíferu y que yera la mascota preferida poles bruxes y que representaba la bruxería, amás qu'entá sigue delles supersticiones que si daquién se -y crucia un gatu negru nel so camín va tener un día de mala suerte. Anque pa los exipcios del antiguu Exiptu, ensin importar el color que teníen estos felinos, yeren consideraos sagraos y divinos, amás proteutores contra espíritos malos. Nuna de les pintures, la Diosa Bastet, ye representada con una cabeza de gatu negru.
El perru de raza Rottweiler orixinariu d'Alemaña, na edá media creíase que yera la encarnación del Diañu pol so color negru y mariellu fueu, inclusive se llegó asesinar aquella dómina a estos caninos tou al conceutu de les supersticiones. La raza d'esti animal, fíxose popular na película de terror de 1976 como La profecía, el compañeru fiel del Anticristu. Anque pa la ilesia católica, tolos perros o canes ensin importar a les races que pertenezan, San Roque foi declaráu santu patrón d'estos animales.
El casu del aguarón, en suaños representa la cara de los demonios o la bruxería, anque na India l'aguarón ye consideráu un animal sagráu y que representa'l vehículu del Dios Ganesh.