cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rariorum aliquot stirpium per Hispanias observatarum historia
Rariorum aliquot stirpium per Hispanias observatarum historia ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, micólogu y botánicu flamencu, quiciabes el científicu y hortalaneru más influyente del sieglu XVI Carolus Clusius. Foi publicáu n'Amberes nel añu 1576.
Muséu Solomon R. Guggenheim
El "Muséu de Pintura Astracta"
En 1948, la coleición aumentó considerablemente tres la compra de la propiedá del comerciante d'arte Karl Nierendorf, formada por unes 730 obres d'arte, la mayoría d'elles pintures d'arte espresionista alemán. Aquel día, la coleición de la fundación incluyía un ampliu espectru de trabayos espresionistes y surrealistes,con obres de Paul Klee, Oskar Kokoschka y Joan Miró ente otros. Poco dempués de la muerte de Solomon R. Guggenheim en 1949, miembros de la familia Guggenheim, que tamién formaben parte de la xunta de directiva de la fundación, tuvieron diferencies filosófiques y personales con Rebay, y a finales de 1952, Hilla von Rebay arrenunció como direutora del muséu. A pesar d'esto, Rebay, nel so testamentu, mandó a la fundación pieces de la so coleición personal; incluyendo trabayos por Kandinsky, Klee, Alexander Calder, Albert Gleizes, Mondrian y Kurt Schwitters. El muséu foi renombráu como'l "Muséu Solomon R. Guggenheim" en 1952.
Diseñu y construcción del edificiu
Rebay y Wright concibieron l'edificiu como un "templu del espíritu", un espaciu nel que se facilitara una nueva forma d'almirar les pieces d'arte moderno de la coleición. Na so carta, Rebay escribiólu a Wright que "caúna de les obres maestres de la coleición tendría de ser entamada nel espaciu, y solo tu... vas poder atopar la posibilidá de faelo... quiero un templu del espíritu, un monumentu". El critico Paul Goldberger señaló, primero que Wright concluyera'l so edificiu modernista, que "solo había dos diseños comunes pa museos: el Beaux Arts y l'estilu Internacional". Goldberger consideró al edificiu como un catalizador pal cambéu, y señaló que yera "social y culturalmente aceptable pa un arquiteutu, un diseñu pal muséu altamente espresivu ya intensamente personal. Nesi sentíu, cada unu de los museos del nuesu tiempu son fíos del Guggenheim". thumb|L'atriu del muséu
Rariorum aliquot stirpium per Hispanias observatarum historia
Esta obra ye frutu del material recoyíu nel viaxe a la Península Ibérica y puede considerase una especie de protoflora ibérica. Caltiénense amás los dibuxos orixinales utilizaos pa la preparación de los grabaos d'esta obra, conteníos nos Libri picturati A. 16-31 de la Biblioteca Jagiellon de Cracovia, procedentes de l'antigua Preussischer Staatsbibliothek de Berlín. WHITEHEAD & al. (1989) confirmaron qu'estos dibuxos son obra de Pieter van der Borcht y fueron realizaos por encargu de Clusius. Trátase d'unos 1.400 dibuxos, y yá que nengún d'ellos ta rellacionáu con ''Rar. stirp. Pannon., ye bien posible que se caltengan tolos dibuxos orixinales destinaos a Rar. stirp. hispan, hist.'' Según WHITEHEAD & al. (1989) estos dibuxos son d'una elevadísima calidá y munchos d'ellos podríen utilizase inclusive en trabayos modernos.
Muséu Solomon R. Guggenheim
Diseñu y construcción del edificiu
De 1943 a principios de 1944, Wright produció 4 bocetos distintos pal diseñu inicial del muséu. Unu de los planes (bocetu C) ilustraba l'edificiu nuna forma hexagonal, con niveles inferiores pa les galeríes; ente que los demás teníen forma circular, y usaben una rampla continua que s'alzaba a lo llargo del edificiu. El conceutu orixinal de Wright foi llamáu'l "zigurat", una y bones el diseñu asemeyaba a les escaleres empinaes de los zigurat construyíos na antigua Mesopotamia. La construcción del edifico foi lleváu a cabu d'alcuerdu al bocetu de Wright, nel que lo visitantes son empuestos al traviés d'una serie d'habitaciones comunicaes, y son obligaos a tornar poles escaleres al salir. Wright entamaba que los visitantes del muséu llegaren a la parte cimera del edificiu nun elevador, y que baxaren con un ritmu pausáu al traviés de la nidia rimada de la rampla continua, por que vieren l'atriu del edificiu como la pieza final d'arte de la exhibición. L'atayante abierta apurre a los espectadores la posibilidá única de reparar simultáneamente delles badees de trabayu, y d'interactuar colos demás güéspedes del muséu nos distintos niveles del edificiu.
Coles mesmes, antes d'asitiar la construcción na esquina de la cai 89 y la Quinta Avenida, Rebay, Wright y Guggenheim consideraron otres llocalidaes en Manhattan, Central Park, según nel vecinderu Riverdale de Bronx. Guggenheim consideraba que la proximidá del muséu a Central Park yera importante; una y bones el parque apurriría un aliviu al ruiu, conxestión y demás bullicio causáu pela ciudá. Amás, la naturaleza del parque daría-y un sentimientu d'inspiración al muséu. L'edificiu encarnaría un intentu de Wright pa "rindir plasticidad inherente a les formes orgániques de l'arquiteutura". Pos, el muséu sería l'únicu diseñáu pol arquiteutu. La llocalización definitiva, riquía que Wright diseñara l'edificiu verticalmente, y non nuna forma horizontal como en dalgunos de los sos bocetos, bien distintu a los trabayos que Wright realizara nos sos entamos.
El diseñu n'espiral asemeyaba la concha d'un Nautilus, con espacios continuos fluyendo llibremente unos ente otros. Inclusive cuando l'edificiu adoptaba la naturaleza, el diseñu de Wright tamién espresaba'l so toma sobre la ríxida xeometría de l'arquiteutura moderna. Wright designó un significáu simbólicu a les formes del edificiu; añediendo que "les formes xeométriques suxuren ciertes idees humanes, estaos d'ánimu y sentimientos - por casu: el círculu, l'infinitu; el triángulu, la unidá estructural; l'espiral, el procesu orgánicu; el cuadráu, la integridá". Estes formes faen ecu unes con otres: les columnes ovalaes, por casu, retiren la xeometría estructural de la fonte. La circularidá de les figures ye'l leitmotiv (motivu central), dende l'atayante hasta'l diseñu enllastráu nos pisos de la terraza.
La superficie del edificiu foi fecha de concretu p'amenorgar el so costo, bien inferior al acabáu en piedra que Wright entamara. Wright tamién propunxo que l'esterior fora de color coloráu, lo cual nunca foi realizáu. La pequeña atayante, o "edificiu de monitoreo" como Wright llamar, alcontráu xunto a l'atayante más grande de la construcción, foi primeramente concebida p'allugar apartamentos pa Hilla von Rebay y Solomon R. Guggenheim; nel so llugar, esti espaciu foi utilizáu p'allugar oficines y almacenes. En 1965, el segundu pisu del "edificiu de monitoreo" foi anováu pa exhibir la coleición en crecedera permanente del muséu, y, cola restauración del muséu ente 1990 y 1992, foi convertíu dafechu n'espaciu d'exhibición, bautizáu como'l "edificiu Thannhauser", n'honor a unu de los más importantes apurridores de la Fundación. El plan orixinal de Wright p'alzar una torre adicional, departamentos, y estudios d'arte, nunca foi realizáu, en gran midida por razones de financiamientu, hasta la renovación y espansión del edificiu unes décades más tarde. Amás, na construcción orixinal, el tragaluz-galería principal fuera cubiertu, lo cual comprometía los efeutos de llume que Wright articulara nos sos planes. Esto camudó en 1992, cuando'l tragaluz foi restauráu al so diseñu orixinal.
Sweeney y finalización de la construcción
thumb|El muséu en construcción (Payares de 1957)
En 1953, los criterios de coleición de la Fundación espandir so la direición de James Johnson Sweeney, el nuevu direutor del muséu. Sweeney desaprobó el refugu de pintures y escultures "oxetives" por Hilla von Rebay na coleición. Él llueu adquirió la obra "Adan y Eva" (1921) de Constantin Brâncuși, siguida d'otros trabayos por escultores modernistes, incluyendo Joseph Csaky, Jean Arp, Calder, Alberto Giacometti y David Smith. Sweeney foi más allá del sieglu XX p'adquirir la obra "Home de brazos cruciaos" (1899) de Paul Cézanne. Esi mesmu añu, la Fundación recibió como regalo 28 pieces d'arte, propiedá de Katherine S. Dreier, fundadora del la primer coleición americana en ser reconocida como Muséu d'arte moderno, el Société Anonyme. Diera fuera amiga de Rebay. Los trabayos incluyíen, ente otros, les obres: Little French Girl (1914-18) por Brâncuși, "Untitled still life" (1916) por Juan Gris, una escultura de bronze (1919) por Alexander Archipenko, y 3 colaxs (1919-21) por German Hanoverian Dadaist Schwitters. Tamién incluyía trabayos por Calder, Marcel Duchamp, El Lissitzky y Mondrian. Sweeney tamién incluyó trabayos d'artistes impresionistes astractos como Alberto Giacometti, David Hayes, Willem de Kooning y Jackson Pollock.
Sweeney reparó siquier los postreros 6 años de la construcción del edificiu, tiempu nel que tuvo una rellación antagónica con Frank Lloyd Wright, y disputes ente les que se destacar el llume del edifico. El distintivu edifico cilíndricu sería la última obra mayor diseñada y empobinada por Wright, pos esti postreru finaría seis meses antes de la so apertura. Dende la cai, l'edificiu paez un moñu blancu, curvado sobre una pila cilíndrica, más anchu nel so nivel cimeru qu'inferior, exhibiendo superficies curves per toos llaos. La so apariencia fai un gran contraste colos edificios típicos xeométricos y rectangulares de la ciudá de Manhattan que lo arrodien, un fechu previstu por Wright, quien reclamó que'l so muséu fadría paecer el Muséu Metropolitanu d'Arte como un "tenada Protestante". Internamente, la galería forma una rampla n'espiral helicoidal, esguilando gentilmente dende'l nivel del suelu hasta'l tragaluz na parte cimera.
Crítica y apertura del muséu
thumb|Vista interior del muséuInclusive antes de la so apertura, el muséu foi criticáu pol diseñu de la so arquiteutura. Dellos críticos creíen que l'edificiu opacaría les pieces d'arte exhibíes nel muséu. "Al contrariu... l'edificiu y los trabayos d'arte crean una formosa sinfonía ininterrumpida que nunca esistiera nel mundu del arte enantes", escribió Wright. Otros críticos, y munchos artistes, sentíen que yera incómodu y non aparente colgar les pintures na solombra, que l'edificiu nun tuviera ventanes, y que la cóncava exhibición arrodiara l'espiral central. Poco primero de l'apertura'l muséu, 21 artistes roblaron una carta na que ciscaben que'l so trabayu fuera exhibíu nel sitiu. L'historiador Lewis Mumford sumar al oprobio, señalando:"'Wright asignó a les pintures y escultures n'exhibición en tantu estes non infrinjan la composición de la so astracta composición... [Él] creó una 'concha', que la so forma nun tien rellación cola función principal, orixinal y única, y nun ufierta la posibilidá de salida de les sos ríxides preconcepciones. [El pasiellu] tien, pa un muséu, un techu so - 9 pies y 8 pulgaes [llindando'l tamañu de les pieces a exhibir. La paré] inclinada escontra fuera, sigue l'enclín de la paré esterior, y nun se suponía que les pintures colgaren verticalmente, o qu'exhibieren el so planu real, yá que tán inclinaes con elles... Tampoco [puede'l visitante] escapar de la lluz que relluma nos güeyos, de les estreches ranuras y llargos espacios na paré'."
El 21 d'ochobre de 1959, 10 años dempués de la muerte de Solomon R. Guggenheim, y seis meses depués de la muerte de Frank Lloyd Wright, el Muséu abrió les sos puertes escontra llargos ensames. L'edificiu foi llargamente aclamáu, y foi fonte d'inspiración pa munchos otros arquiteutos.
Años de Messer
thumb|left|upright|El tragaluz del edificiu
Thomas M. Messer foi'l socesor de Sweeney como direutor del Muséu, mas non como direutor de la Fundación dende 1961, y caltúvose ende 27 años, periodu mayor a cualesquier otru direutor de les mayores instituciones d'arte. Cuando Messer tomó la direición, la forma na que'l muséu presentaba l'arte siguía en dulda, por cuenta de los desafíos que presentaba'l llume del edificiu, la galería-rampla continua y les parés curves non-verticales. Considerábase difícil colgar apropiadamente les pintures nel vacíu de los nichos pocu fondos qu'arrodiaben l'espiral del centru; los llenzos llevantar al ser montaos na superficie de la paré. Les pintures inclinábense como nel "caballete del artista". Había espaciu llindáu pa la escultura.
Casi darréu, en 1962, Messer tomo'l riesgu de poner una large exhibición, combinando les pintures de la coleición orixinal de Guggenheim con escultures emprestaes del la coleición de Hirshhron. Les escultures tridimensionalessobremanera, aumentaben la problemática de "instalar un espectáculu nel muséu qu'aparenta la xeometría circular del infiernu" onde cualquier oxetu vertical paecía "estacada bébeda" pola rimada del pisu, y la combadura de les parés que creaben ilusiones óptiques "irritantes". Resultó que la combinación podría funcionar bien l'espaciu del Guggenheim, pero, Messer mentó nesi momentu que "taba asustáu. Yo sintiera qu'esa sería la mio última exhibición nel muséu". Messer tuvo la previsión de preparar la organización d'una exhibición más pequeña d'escultures l'añu anterior, na qu'él afayó la forma de compensar la xeometría griespa del espaciu construyendo unes bases nun ángulu en particular, tantu que les pieces nun tuvieren nuna forma vertical pero paecieren talo. Nel espectáculu d'escultures inicial, esti "trucu" nun funcionar pa una de les pieces n'exhibición, un móvil por Alexander Calder, que cuntaba con un cable que colgaba verticalmente na mesma escultura, que, una vegada asitiada na base, suxuría allucinación nel contestu desnortiáu del pisu nel que s'atopaba.
El siguiente añu, Messer adquirió la coleición privada del comerciante d'arte Justin K. Thanhauser, pa la coleición permanente del muséu. Estes 73 pieces d'arte incluyíen trabayos impresionistes, post-impresionistes y obres maestres d'artistes modernistes franceses; incluyendo trabayos por Paul Gauguin, Édouard Manet, Camille Pissarro, Vincent van Gogh y 32 obres de Pablo Picasso. "Trabayu y Procesu" ye una seria de delles exhibiciones qu'empezaron nel Guggenheim en 1984. La primer temporada consistió na exhibición "Akhnaten" y "The Desert Music" por Philip Glass xunto con Christopher Keen, y Steve Reich en collaboración con Michael Tilson Thomas.
Krens, espansión del Muséu y internacionalización de la Fundación
Thomas Krens, direutor de la Fundación Solomon R. Guggenheim de 1988 a 2008, dirixó la rápida espansión de la coleición del muséu. En 1991, Krens aumentó la coleición en gran midida n'adquiriendo la coleición de Giuseppe Banduyu. Ensamblada por él, y pola so esposa, Giovanna, la coleición incluyía exemplos d'escultures minimalistas por artistes como Carl Andre, Dan Flavin y Donald Judd, y pintures minimalistas d'artistes como Robert Mangold, Brice Marden y Robert Ryman; lo mesmo que d'arte post-minimalista, arte conceptual y arte perceptivo d'artistes como Robert Morris, Richard Serra, James Turrell, Lawrence Weiner y munchos otros, notablemente trabayos producíos ente 1960 y 1970. En 1992, la Fundación Robert Mapplethorpe agasayó 200 de los sos meyores fotografies a la Fundación; esto incluyía trabayos como colaxs, Polaroids, semeyes de celebridaes, auto-retrato, y fotografíes con temátiques como desnudos, flores y estatues. Tamién cuntó con construcciones de téuniques mistes, incluyendo'l famosu "Autu-retreto" (1998) de Mapplethorpe. Con esta adquisición, la Fundación dio entamu al so programa d'exhibición fotográfica.
Tamién en 1992, l'espaciu del edificiu del muséu foi espandíu tres la construcción d'una torre adicional, alzada detrás del edificiu orixinal, y más grande qu'esti postreru; otramiente, hubo renovaciones nel edificiu orixinal. La nueva torre foi diseñada pola compañía d'arquiteutura "Gwathmey Siegel & Associates", quien analizaron los bocetos orixinales de Wright pa diseñar la torre de 10 pisos, de piedra caliar, que aproviría d'un espaciu estructural muncho más pequeñu. Amás, la torre allugaría 4 galeríes d'exhibición adicionales con parés planes "más apropiaes pa exhibir delles de les pieces". Na construcción del edificiu orixinal, la galería principal del tragaluz fuera cubierta, que comprometía los efeutos de llume articulaos curioso por Wright. Esto cambéu en 1992, cuando'l tragaluz foi restauráu al so diseñu orixinal. Pa esi entós, l'edificiu orixinal yá yera reconocíu como un iconu de la ciudá, y la construcción de la torre adicional foi un tanto controversial.
Pa financiar dichos movimientos, controversialmente, la Fundación vendería dellos trabayos por Kandinsky, Chagall y Modigliani pa consiguir alredor de $47 millones de dólares, atrayendo criticismu por intercambiar trabayos de "maestros" por trabayos d'arrezagaos "de moda". El críticu Michael Kimmelman del periódicu americanu The New York Times escribió que les ventes "espurrieron la normes aceptaes de coleición d'arte, más allá de lo que cualesquier otra institución americana tuviera dispuesta a faer". Krens defendió les sos decisiones como "consistentes" colos principios de la Fundación y del Muséu, incluyendo la espansión internacional de la coleición, y la construcción de la coleición de post-guerra, pa "fortalecer les nueses posiciones de la preguerra" y señaló que ventes como la del Muséu son practicaes regularmente por otros museos. Simultáneamente, él espandió la presencia internacional de la Fundación, abriendo museos n'otros países. Krens tamién foi criticáu pol so característicu estilu de negocios, y pol populismu y comercialización que recibió. Un escritor comentó que "Krens fuera, tantu aclamáu como criticáu, por camudar lo qu'antes yera una institución pequeña neoyorquina nuna marca mundial, creando la primer institución multinacional d'arte real... Krens tresformó'l Guggenheim a una marca de sonadía llargamente conocida nel mundu de les artes".
So la so alministración, el Muséu montó dalgunes de les sos exhibiciones más populares hasta'l momentu, incluyendo "África: l'Arte del Continente" en 1996; "China: 5,000 años" en 1998, "Brasil: Cuerpu y Alma" en 2001 y "L'Imperiu Azteca" en 2004. Tamién amosó dacuando exhibiciones pocu avezaes, por casu una instalación d'arte comercial de motocicletes. La revista The New Criterion, por Hilton Kramer (orixinalmente críticu d'arte del periódicu The New York Times), condergó esta última esposición, titulada "L'Arte de la Motocicleta". En 2009, una retrospectiva del trabayu de Frank Lloyd Wright, nel so 50 aniversariu, exhibióse l'apertura del Muséu Guggenheim, y diose a conocer que "l'Arte de la Motocicleta" fuera la exhibición más popular de Muséu pa 1992.
En 2001, el muséu inauguró'l Centru d'Educación d'Arte Sackler pal públicu, que cuntaría con otra parte del diseñu orixinal de Wright, financiáu pola familia de Mortimer D. Sackler. Alcontráu xusto debaxo de la grande atayante, esta instalación de 8,200 pies cuadraos allugaría clases y conferencies sobre artes visuales, performance, y l'oportunidá d'interactuar coles coleiciones, tantu especiales como la permanente, al traviés de los sos llaboratorios, los sos espacios d'exhibición, y les sos aules, según nel Teatru Peter B. Lewis. Amás, en 2001, la Fundación foi agasayada la gran coleición de la Fundación Bohen, que, mientres dos décades, adquiriera nueves pieces d'arte, nes que destaquen películes, videos, fotografíes y nuevos medios de comunicación. Dellos artistes incluyíos na coleición fueron Pierre Huyghe, Sophie Cai y Jac Leirner.
Restauración del Muséu
Ente setiembre de 2005 y xunetu de 2008, el Guggenheim someter a una restauración esterior pa reparar resquiebros y modernizar el so sistema, según detalles nel so esterior. Na primer fase del proyeutu, un equipu conformáu por arquiteutos restauradores, inxenieros estructurales y conservadores arquiteutónicos trabayaron en xunto pa crear una valoración comprensiva de la condición del edificiu, pa determinar una estructura fundamentalmente segura. Esta valoración incluyía: thumb|left|Estampilla de corréu americana, n'honor a Wright (1966)
pruebes colos materiales d'arreglu potenciales. Gran parte del interior del muséu foi restauráu mientres la renovación de 1992 y mientres la construcción del espaciu adicional polos arquiteutos de Gwathmey Siegel and Associates. La restauración de 2005-2008 enfocóse primordialmente nel esterior y l'infraestructura del edificiu orixinal. Esto incluyó la restauración de tragaluces, ventanes, puertes, fachaes de cementu y guita, y banquetes esteriores. De la mesma manera, implementóse un control internu de temperatura. La meta yera caltener la mayor cantidá de texíos históricos del edificiu orixinal tanto como fuera posible, mientres se cumplíen los arreglos necesarios pal continuu usu del edificiu como muséu.
upright|thumb|Richard Armstrong, 2012
El 22 de setiembre de 2008, el Guggenheim celebró la terminación de la so restauración (de 3 años en total). L'alcalde de la ciudá de Nueva York, Michael R. Bloomberg, ofició la celebración que remataría cola premier del tributu "For the Guggenheim" de l'artista Jenny Holzer, un trabayu realizáu n'honor a Peter B. Lewis, quien sería'l mayor benefactor del proyeutu de restauración del Muséu. Otros partidarios de la restauración millonaria del Muséu incluyíen a la xunta de fideicomisarios de la Fundación Solomon R. Guggenheim, según el Departamentu d'Atenciones Culturales. Sofitu financieru adicional foi apurríu per parte del Estáu de Nueva York y la compañía MAPEI. El muséu foi rexistráu como un Fitu Históricu Nacional el 6 d'ochobre de 2008.
Años posteriores y actualidá
En 2005, Krens ganó una disputa contra'l filántropu billonario Peter Lewis, Presidente de la Xunta de Direutores de la Fundación, y el mayor contribuyente de la Fundación na so hestoria. Lewis arrenunció a la presidencia de la xunta, espresando oposición a la idea de Krens d'espandir globalmente los museos de la Fundación. Amás, en 2005, Lisa Dennison, una curadora bien importante de la Fundación, foi nomada como direutora del Muséu Solomon R. Guggenheim de la ciudá de Nueva York. Dennison arrenunció en xunetu de 2007, pa trabayar na casa de puyes Sotheby's. Simultáneamente, la tensión ente Krens y la Xunta Directiva siguía, nun foi hasta febreru de 2008 que Krens arrenunció como Direutor de la Fundación. Sicasí, él entá ye tutor d'asuntos internacionales d'esta.
Richard Armstrong, anterior direutor (mientres 12 años) del Muséu d'Arte Carnegie en Pittsburgh, foi nomáu como'l 5º direutor del Muséu'l 4 de payares de 2008. Nancy Spector foi nomada como Curadora en Xefe y Direutora Suplente del Muséu.
Adicionalmente, la coleición permanente de la Fundación y del Muséu crecieron. La Fundación supervisa y alministra el préstamu de pieces de la coleición pa exhibiciones esternes y co-entama exhibiciones con otros museos y fundaciones pa fomentar la divulgación pública d'arte. En 2013, alredor de 1.2 millones de persones visitaron el muséu, y esti postreru allugó la exhibición más popular de la ciudá de Nueva York (James Turell).
Na cultura popular
La revista estauxunidense The New Yorker incluyó múltiples vegaes al muséu na so portada y caricatures. Na "Guía de la ciudá de Nueva York nel mundu de Marvel" (2007) por Peter Sanderson, méntase que'l muséu formó parte na historietes Daredevil, vol. 1, #67 (1970), What If, vol. 1, #13 (1979) y Thor, #447 y #448 (1992).
Referencies
Notes
Bienville-la-Petite
Bienville-la-Petite ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Alban-des-Villards
Saint-Alban-des-Villards ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jun Kamita
Jun Kamita (嘉味田 隼, ) ye un futbolista xaponés.
Solna
Solna (en suecu ) ye un conceyu asitiáu al norte de la ciudá d'Estocolmu, ye parte integrante del área metropolitana de la capital sueca. Solna llenda col conceyu d'Estocolmu al sur, sureste y nordeste; con Sundbyberg al oeste, al norte con Sollentuna y finalmente al nordeste con Danderyd.
La población del conceyu ye, a 1 de payares de 2013, de 72.813 habitantes.
Nesta ciudá apostáronse la final de la Copa Mundial de Fútbol de 1958 y de la Copa Mundial Femenina de Fútbol de 1995, dambes nel Estadiu Råsunda.
Planificación urbana
Solna ta estremada en 8 barrios:
Nel conceyu de Solna ta asitiáu'l Campusantu del Norte (Norra begravningsplatsen), llugar de sepultura de numberoses personalidaes sueques, como Alfred Nobel, Ingrid Bergman o Mauritz Stiller, Victor Sjöström o August Strindberg, ente otros. Tamién s'atopa allugáu unu de los hospitales más importantes del país, l'Hospital universitariu Karolinska.
Tresporte
El tresporte públicu ye xestionáu por Storstockholms Lokaltrafik (SL, propiedá de la diputación provincial d'Estocolmu) y amás de delles llinies d'autobús, esisten dos parques de trenes de cercaníes y seis parques del Tunnelbanan, el Metro d'Estocolmu. Per Solna pasen les carreteres de salida d'Estocolmu escontra'l noroeste Enköping, el norte Uppsala y el nordeste Norrtälje, denominaes E-18, E-4 y E-18.
Economía
Dientro de les empreses allugaes en Solna destáquense Skanska y SAS.
Deportes
Dientro del conceyu atopaba'l Estadiu Råsunda, sede de la final de la Copa Mundial de Fútbol de 1958 y de la Copa Mundial Femenina de Fútbol de 1995. Agora foi sustituyíu pol novedosu Friends Arena.
Equipos famosos:
Joey Montana
Edgardo Antonio Miranda Beiro, conocíu nel mediu artísticu como Joey Montana, ye un artista panamiegu de xéneru urbanu. A los 24 años yá entrara al mercáu de la música n'América Central, Suramérica, Méxicu, Estaos Xuníos y dellos países d'Europa.
Joey participó na antigua agrupacion La Factoría delles producciones en Panamá y l'estranxeru. Ente ellos taben: "Planet Ganja 3", "Mafia", "L'imperiu", "La Banda", "El Pentágonu", " "La Chulería" "Esconxuru", "La Cla", ente otres, so la direición d'El Chombo y Dj Pablito. Llogró proyeutase internacionalmente en países como República Dominicana, Colombia, Venezuela, España, Guatemala, Costa Rica, Méxicu ya Inglaterra.
La Factoría
Nel añu 2000 DJ Pablito, acomuñáu con otru productor, formó un grupu utilizando'l nome d'una vieya producción llamada "La Factoría", que consistió en trés artistes panameños: Demphra (Marlene Romero), Joycee (Johanna Gisel Mendoza Romero) y Joey Montana.
La carrera musical empecipió con una xira en Colombia de cuatro meses. Participaron tamién del "Miss Venezuela", onde llograron una xira de 25 conciertos. En Méxicu participaron en telenoveles como "Clase 406", pocu dempués siguió con una xira de setenta y cuatro concierto nesi país. Presentar nel festival "Acafest" en Acapulco, Méxicu, y eventos como'l "Conciertu EXA" nel Auditoriu Nacional de Méxicu, xunto a artistes como Thalía, Paulina Rubio, Aleks Syntek, Cristian Castro, ente otros.
Mientres tuvo en "La Factoría" llograron vender alredor de 100,000 copies internacionalmente y fueron nomaos como "Grupu del Añu" pa los premios "OI".
Solista
Dempués de cinco años de carrera xunto a "La Factoría", abandonó'l grupu pa siguir la so carrera como solista. En 2003 recibir de fisioterapeuta. En xunetu de 2004 compunxo un cantar que foi un ésitu, entós encamentáron-y que fuera cantante solista. Foi ende cuando llanza'l so primer álbum tituláu Ensin Cadenes, nel mesmu cuntó cola collaboración d'Ángel López (ex integrante de Son by Four) nel senciellu «Que dios te castigue», producida por Predikador la cual inda suena en distintos partes del mundu. Darréu llanzó'l so segundu álbum llamáu Flow Con Clase.
Llanza los sos ésitu Picky y conquista America, onde llogra roblar cola so discográfica actual Universal Music.
Foi xuráu en La Voz Ecuador, onde se gana'l corazón y el respetu de tol pueblu ecuatorianu, que ye onde tien el so mayor númberu de siguidores.
Donald Glover
Donald McKinley Glover conocíu tamién como Childish Gambino, ye un actor, cantante, guionista, direutor de TV y comediante d'Estaos Xuníos. Foi reconocíu internacionalmente na mayoría de les sos facetes artístiques: como actor de comedia, pol so trabayu col grupu Derrick Comedy o pol so papel como l'estudiante Troy Barnes na serie Community; como guionista de televisión, pol so trabayu na serie 30 Rock y especialmente na serie Atlanta ; amás, de los sos hits musicales como músicu.
Dempués de llanzar dellos álbumes y mixtapes, Glover robló con Glassnote Records en 2011 como Childish Gambino. Llanzó'l so primer álbum d'estudiu, Camp, el 15 de payares de 2011. El so segundu álbum, Because the Internet, foi llanzáu'l 10 d'avientu de 2013. Glover tuvo nomáu a dos premios Grammy en 2014. El so tercer álbum, Awaken, My Love!, publicar en 2016.
En 2017 participa en Spider-Man: Homecoming y en 2018 interpreta a una versión nueva de Lando Calrissian nel spinoff de Star Wars tituláu Han Solu: A Star Wars Story. El 5 de mayu de 2018 llanzó'l so nuevu cantar "This is America", qu'anguaño ye enclín en tol mundu.
Primeros años
Glover nació na Base de la Fuercia Aérea Edwards, California, y crióse en Stone Mountain, Georgia. La so madre, Beverly Smith, ye una cuidadora infantil retirada, y el so padre, Donald Sr., trabayador retiráu del serviciu postal. Los sos padres tamién fixeron de padres adoptivos en DeKalb County mientres 14 años. Foi criáu como Testigu de Jehová. Foi votáu "con más posibilidaes pa escribir en Los Simpson" nel anuariu del so institutu. Glover graduar de la Tisch School of the Arts con un títulu n'escritura dramático en 2006.
2006–10: Actuación y debú musical
Dende 2006 a 2009, Glover foi guionista de la serie de la NBC, 30 Rock onde faía cameos dacuando. Foi-y apurríu'l Writers Guild of America Award a meyor serie de comedia na ceremonia celebrada en febreru de 2009, pol so trabayu na tercer temporada. El so nome artísticu, Childish Gambino, vieno del xenerador de nomes de la banda Wu-Tang Cla. El 5 de xunu de 2008, llanzó un álbum independiente, tituláu Sick Boi. Poco dempués Glover convertir en miembru del grupu de sketches Derrick Comedy, xunto con Dominic Dierkes, Meggie McFadden, DC Pierson, y Dan Eckman. El grupu escribió y protagonizó la película Mystery Team, estrenada en 2009.
Glover recibió'l Rising Comedy Star award nel Just for Laughs festival en xunetu de 2010. Glover apaeció na campaña publicitaria navidiega de Gap en 2010. Ye DJs y produz música electrónica col llamatu "mcDJ" (pronounciado "M-C-D-J"). La so música de cutiu atópase disponible pa descarga gratuita na so páxina web.
El 1 d'avientu de 2010, Glover llanza'l primer cantar del so EP tituláu "Be Alone". Llanzó'l siguiente cantar, "Freaks and Geeks", amás d'un track list de 5 cantares, el 11 de febreru de 2011. El 25 de febreru, Glover anuncia les feches pal tour IAMDONALD y tamién el so primer videu pa "Freaks and Geeks". El videu foi filmado por Dan Eckman, el direutor de Derrick Comedy. El cantar foi usada dempués pa un anunciu d'Adidas nel qu'apaecía Dwight Howard. El 8 de marzu de 2011 Glover llanza'l so EP por aciu la so páxina web.
thumb|right|Childish Gambino mientres un conciertu nel [[Bowery Ballroom en Nueva York, el 17 d'ochobre de 2010.]]
2011–12: Camp
El 16 de marzu de 2011, Glover presentó los mtvU Woodie Awards celebráu en direutu nel festival South By Southwest. El 24 de marzu de 2011, Glover grabó'l so especial cómicu d'una hora Weirdo para Comedy Central; emitióse'l 19 de payares.
Glover actuó nel Bonnaroo Music Festival el 9 de xunu en 'This Tent' como Childish Gambino y el 11 de xunu en 'The Comedy Theater' con Bill Bailey faciendo stand up. Comedy Central fixo un streaming en direutu na so páxina web.
El 4 de mayu de 2011, nuna entrevista con TheHipHopUpdate, Glover que taba trabayando nun LP, que sería llanzáu en setiembre. El 25 de xunetu de 2011, Glover anunciu de que'l so nuevu álbum titularíase Camp. El 8 d'ochobre, mientres el so conciertu n'Orlando, anunciu que'l so álbum Camp saldría'l 15 de payares de 2011. Glover trabayu col so amigu y compositor Ludwig Göransson nel so álbum debú. El 20 d'agostu de 2011, nel Rock The Bells en Los Angeles, concedió-y una entrevista a AllHipHop.com, y anúnciolu al públicu que roblara un contratu con Glassnote Records. El 20 de setiembre, el so primer single, "Bonfire", foi llanzáu.
El tour IAMDONALD fixo 24 paraes en 34 díes, empezando n'Ames, Iowa, el 16 d'abril, y terminando en Minneapolis el 19 de mayu. Tamién incluyó paraes en locales de música en Las Vegas, Houston, Washington, y Atlanta. El tour yera un show solitariu en direutu que consistía en rap, comedía, y segmentos en videu.
El 11 de xineru de 2012, Childish Gambino anunció na so web qu'un nuevu mixtape saldría llueu. El 2 d'abril, llanzó un nuevu cantar, "Eat Your Vegetables", por aciu la so web. El 14 de mayu, Funkmaster Flex estreno "Unnecessary," con Schoolboy Q. El 16 de mayu, Gambino llanzó "We Ain't Them" por aciu la so páxina web, producida pol mesmu y el so frecuente collaborador Ludwig Göransson. El 22 de mayu, Glover apaeció nel programa de radio de Das Racist, "Chillin' Island" onde esteno un cantar nuevu, "Tell Me," na que collaboraba Himanshu Suri, aka Heems de Das Racist. El 26 de mayu, Glover llanzó "Black Cares", con Nipsey Hussle y producida por Boi-1da. El 30 de mayu, llanzó un tercer cantar, "Silk Pillow," xunto con Beck y producida por dambos. El 25 de xunu, Glover revelo que'l mixtape saldría'l 4 de xunu de 2012. El 26 de xunu, Glover saco un cantar nuevu, en Sway in the Morning (en Shade 45), titulada "One Up," al pie del so hermanu, Steve G. Lover. Esi mesmu día, Glover declaro que'l so mixtape sería tituláu Royalty a pesar de que n'anteriores declaraciones dixo que nun se llamaría asina. El 4 de xunetu de 2012, Glover llanzó Royalty por aciu descarga dixital. El 7 de xunetu de 2012, Gambino llanzó'l cantar, "Body," con Prodigy, que nun acabó nel mixtape. El 24 de mayu de 2012, llanzó'l videu pa "Fire Fly" por aciu la so cuenta de VEVO en YouTube. thumb|Donald Glover rapeando como Childish Gambino en 2012. El 21 d'agostu de 2012, BBC Radio 1 estreno'l nuevu cantar de Leona Lewis, "Trouble" del so próximu álbum Glassheart, na cual collaboró Gambino. El cantar taba disponible p'adquirir en iTunes el 7 d'ochobre, y algamó el puestu #7 na UK Singles Chart la selmana siguiente, faciéndolo'l so primer senciellu en llegar al top 10 en Reinu Xuníu. El 4 de payares de 2012 Ludwig Göransson dixo nuna entrevista con Portable que'l y Glover atopar nel estudiu con nueves idees pal siguiente álbum el cual diba ser "más grande" y "con más persones arreyaes."
2013–2014: Because the Internet, STN MTN / Kauai, y salida de Community
En 2013, Glover robló pa crear una serie pa FX llamada Atlanta de la cual va ser el protagonista, guionista, y productor executivu. Por causa de esto, Glover decidió amenorgar el so trabayu pa NBC y solo apaez nos 5 primeros episodios de la quinta temporada de Community. Anque delles cadenes taben interesaes na so comedia, definitivamente escoyó FX por cuenta de la so predisposición a trabayar alredor de la so xira.
El 2 d'ochobre de 2014, llanzó un nuevu mixtape tituláu STN MTN, y a otru día llanzó un EP tituláu Kauai. El mixtape y el EP siguen la hestoria contada en Because The Internet y tán destinaes a ser un proyeutu conxuntu en cuenta de trabayos distintos. El 10 d'ochobre de 2014, Ubisoft reveló que collaboraren con Glover pa incorporar el so cantar "Crawl" en Far Cry 4. El 5 d'avientu de 2014, Glover foi nomáu pa dos Premios Grammy. El so álbum Because the Internet foi nomáu pal Meyor Álbum de Rap y el so cantar "3005" foi nomáu pa Meyor Actuación de Rap.
2015-presente: Actuación en películes, Atlanta y "Awaken, My Love!"
El 21 de marzu de 2015, Glover ganó Meyor Videu Musical de los premios Woodies en mtvU pol cantar "Sober" del EP Kauai. A partir de febreru de 2016, RIAA certificó oru al álbum Because the Internet pola unviada de más de 500.000 copies. En xunu de 2016, Glover foi puestu como actor en Spider-Man: Homecoming, anque'l so papel entá nun se reveló. Glover llanzó una aplicación titulada "PHAROS Earth", que dexó a los fans mercar entraes pa una actucion antecendente del so nuevu álbum programáu pa llanzamientu en setiembre. L'eventu tuvo llugar en Joshua Tree, California. El programa de televisión de Glover tituláu Atlanta estrenó'l 6 de setiembre de 2016 en FX. En 21 d'ochobre de 2016, Glover foi confirmáu pa ser Lando Calrissian nel spinoff de Star Wars.
A mediaos de payares, Glover reveló'l títulu del so nuevu álbum como "Awaken, My Love!" y que seria llanzáu'l 2 d'avientu de 2016. Glover llanzó "Awaken, My Love!" al traviés de Virtual Reality Vinyl y dixo que va haber una "edición llindada", pero los detalles sobre ella yeren escasos. L'álbum marcó un cambéu del xéneru de música pa Glover pos incorpora influencies del funk en comparanza col so álbumes pasaos.
El 2 de xunu de 2017 anunció que'l so próximu trabayu discográficu va ser el postreru qu'edite sol nome de Childish Gambino. Los sos últimos conciertos so esti nome van ser:
Influencies
Les influencies musicales de Glover inclúin a Jay Z, Kanye West, Outkast, Wu-Tang Cla, The Roots, Pink Floyd y Michael Jackson.
Discografía
Álbumes d'estudiu
Campania
Campania ye una de les venti rexones que conformen la República italiana. La so capital y ciudá más poblada ye Nápoles. Ta allugada en Italia meridional, llindando al norte con Molise, al este colos montes Apeninos que la dixebren d'Apulia, al sureste con Basilicata, al sur y oeste col mar Tirrenu (mar Mediterraneu) y al noroeste con Lazio. Con 5 869 029 habs. en 2013 ye la tercer rexón más poblada del país —por detrás de Lombardía y Lazio— y con 429 hab/km², la más densamente poblada. Les pequeñes islles Flégreas y Capri son tamién alministrativamente parte de la rexón.
Etimoloxía
El topónimu Campania deriva del términu llatín campus, que quier dicir campu, y por comixtión llingüística, del términu oscu Kampanom, col cual indicábase la zona de la contorna de la ciudá de Capua. Aun así, tien de señalase que los estudios al respeutu nun llegaron a conclusiones unívoques, porque nun ta claru si la pallabra Campania ye una derivación del axetivu modificativo de Capua (Capua, Capuania, Campania), o s'atopa en llugar d'ello coincidencia col significáu de "campagna", como fadría suponer la espresión "Campania felix". Nesti segundu sentíu, sorráyase que'l sustantivu llatín "campus" tien el significáu de "llanura, campu abierto", qu'indicaría, xunto col clima favorable yá notáu, la particular fertilidá y amenidad de la rexón.
Xeografía física
thumb|left|Subdivisión topográfica de la Campania. La rexón de Campania tien una superficie de 13 590 km², con dos zones estremaes: l'interior montascosu y la mariña. L'interior apenínico ye grebu. Ta estazáu en macizos separaos, que raramente algamen más de 2000 msnm (Miletto de 2050 m). Cerca de la mariña hai macizos volcánicos: monte Vesubiu (1277 m) y Campos Flégreos. Otros dos zones volcánicas son Roccamonfina y el monte Epomeo.
La mariña estender a lo llargo de 350 km sobre'l mar Tirrenu. Ye zona fértil onde se concentren los cultivos. Campania ye famosa poles sos golfos: el de Gaeta, el de Pozzuoli, el de Nápoles, el de Salerno y el de Policastro. Tamién son conocíes los sos trés islles principales: Capri, Isquia y Prócida. La mariña Amalfitana (italianu: Costiera Amalfitana) ye una porción de mariña enclaváu na península de Sorrento. De gran interés turísticu y cultural, tolos conceyos qu'integren la mariña fueron declaraos como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1997. Toma'l so nome del so conceyu más importante, Amalfi: un pequeñu y formosu destín turísticu. Son tamién destacables na mariña los conceyos de Positano y Ravello.
El clima ye típicamente mediterraneu a lo llargo de la mariña, ente que nes zones interiores ye más continental, con baxes temperatures pel iviernu. 51 % de la superficie total ye ondulada, 34 % montascosa y el 15 % restante ta formáu per tierres altes. Hai un riesgu sísmicu mediu-altu nesa rexón.
Les riques vistes naturales de Campania faen d'ella que seya importante pa la industria turística, especialmente a lo llargo de la Mariña Amalfitana, el monte Vesubiu y la islla de Capri.
Historia
A lo llargo de gran parte de la so historia, Campania tuvo nel centru de les entidaes más significatives de la civilización occidental.
Antigüedá
thumb|Templo de Hera, [[Paestum, construyíu nel 550 e.C.]]
Los habitantes orixinales de la Campania fueron tres grupos d'ítalos, toos ellos falantes del idioma oscu: los oscos, los auruncos y los ausonios. L'área foi colonizada polos antiguos griegos y taba dientro de la Magna Græcia. Mientres el sieglu VIII e.C., xentes d'Eubea empezaron a establecer colonies na rexón qu'aprosimao se correspuende colo que güei ye la Ciudá metropolitana de Nápoles. Los griegos fundaron les ciudaes de Pithekusae (Ischia), Kymai (Cumas), Neápolis (Nápoles), Posidonia (Paestum), Elea (Novi Velia) y Pixunte (Policastro Bussentino). Otra tribu osca, los samnitas, treslladar dende la Italia central hasta Campania, conquistando les ciudaes de Capua y Cumas. Les guerres samnitas qu'enfrentaron a estos pueblos cola República Romana tuvieron como resultáu que Roma, a finales del sieglu IV e.C., apoderara tol sur d'Italia.
Nestes tierres los romanos combatieron contra Pirro d'Epiru na decisiva batalla de Benevento (275 e.C.) y tamién contra Aníbal na batalla de Capua (211 e.C.) Foi una zona ceberaística que, dempués, goció d'un periodu de tranquilidá y prosperidá sol Imperiu Romanu, que se vio atayáu cola erupción del Vesubiu nel añu 79, que soterró les ciudaes de Pompeya y Herculano.
Edá Media
Col cayente del Imperiu romanu, el so últimu emperador, Rómulo Augústulo, tuvo prindáu nel Castel dell'Ovo, Nápoles, en 467, marcando asina simbólicamente el principiu de la Edá Media.
thumb|Los primeros reis gobernaron dende [[Castel Nuovo.]] La rexón tuvo munchos ducaos y principaos mientres la Edá Media, nes manes del Imperiu bizantín y dalgunos lombardos. Foi so los normandos cuando los más pequeños estaos independientes xuniéronse como parte d'un significativu reinu européu, conocíu como'l Reinu de Sicilia. Dempués d'un periodu como reinu normandu, el Reinu de Sicilia pasó a los Hohenstaufen que yeren una poderosa familia real xermana d'orixe suabu. Federico II Hohenstaufen fundó la Universidá de Nápoles, la más antigua universidá pública del mundu, lo que fizo de Nápoles el centru intelectual del reinu. El conflictu ente los Hohenstaufen y el Papáu llevó a qu'en 1266 el papa Inocencio IV coronara al duque angevino Carlos como rei del reinu: Carlos oficialmente treslladó la capital de Palermo a Nápoles onde moró nel Castel Nuovo.
Edá Moderna
thumb|La Sala del Tronu del [[Palaciu Real de Caserta, sede del poder de la monarquía borbónica.]] Nápoles tamién se convirtió nun centru del Renacimientu, llegando a la ciudá artistes como Laurana, da Messina, Sannazaro y Poliziano. Mientres cuatro años, Nápoles foi controlada polos franceses, pero dempués de la batalla del Garellano (1503), pasó a formar parte del Imperiu español, que gobernaben el territoriu per mediu de virréis. Nápoles convertir na segunda ciudá por tamañu d'Europa, superada namái por París. Foi un poderosu centru cultural na dómina barroca, como'l llar d'artistes ente los que s'incluyeron Caravaggio, Rosa y Bernini, filósofos como Telesio, Bruno, Campanella y Vico, y escritores como Marín. Una revolución liderada pol pescador local Masaniello vio la creación d'una curtia República Napolitana (1647) que duró namái unos meses.
Pal añu 1714, los españoles dexaron de gobernar Nápoles como resultáu de la Guerra de Socesión española; foi l'emperador Carlos VI quien gobernaba dende Austria al traviés de virréis. La Guerra de Socesión Polaca tuvo como resultáu que los españoles recuperaren Sicilia y Nápoles como parte d'una unión personal, que nel tratáu de Viena fueron reconocíos como independientes so una caña menor de los Borbones españoles en 1738 con Carlos VII.
Edá Contemporánea
A finales del sieglu XVIII, el rei Fernandu IV tuvo que fuxir de Nápoles a Palermo, onde lo protexía la flota británica. Producir en Nápoles una llucha ente los defensores de los Borbones y los partidarios de la República francesa. Los lazzaroni (la clase más baxa del pueblu) empobinaos por Fabrizio Ruffo llograron que los franceses rindieren los castiellos napolitanos y dexóse-yos navegar de vuelta a Toulon. Con ello restauróse en tronu a Fernandu IV, pero duró-y pocu, yá que siete años más tarde Napoleón conquistó'l reinu ya instaló nél al so hermanu José. Tres la derrota de Napoleón, el Congresu de Viena en 1815 vio los reinos de Nápoles y Sicilia combinaos pa formar el Reinu de les Dos Sicilies, con Nápoles como capital.
Nápoles convertir na primer ciudá de la península italiana que tuvo una vía ferrial en 1839, hubo munches fábriques a lo llargo del reinu lo que faía d'él un importante centru comercial.
En 1861, cola sida de la unificación d'Italia, El Piamonte, que s'atopaba en bancarrota decidió atacar a la tercer potencia económica del mundu nesi momentu: el Reinu de les Dos Sicilies, qu'una vegada que tuvo anexonada por Giuseppe Garibaldi pa la casa de los Saboya y reconstruyendo El Piamonte con toles sos anexones itáliques fundóse'l Reinu d'Italia. El Piamonte estrayxo tolos bienes económicos y primió a la población del sur d'Italia, fomentando asina tortures a la población meridional, la emigración, la falta del nacionalismu que tanto promulgaba Garibaldi y la crisis del sur que llega hasta los nuesos díes. Nel final de la Segunda Guerra Mundial, la Campania foi ocupada polos Aliaos, el 1 d'ochobre de 1943.