cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Altímetru
Altímetru radioeléctricu
El funcionamientu del altímetru radioeléctricu ye distintu al del altímetru barométricu. Miden la distancia por aciu la emisión de pulsus electromagnéticos y el rexistru del tiempu trescurríu dende la emisión del pulsu, y la receición del ecu de torna de la señal. Como les ondes electromagnétiques viaxen a la velocidá de la lluz, el cálculu de la distancia ye inmediatu, teniendo en cuenta que'l tiempu midíu ye doble y por tantu hai d'estremase ente 2.
Islles y canales del archipiélagu de Chiloé
Canal Dalcahue
miniaturadeimagen|Canal Dalcahue n'El Pasaxe
5 Seconds of Summer
5 Seconds of Summer (tamién conocíos como 5SOS poles sos sigles) ye una banda orixinaria de Sydney, Australia, de xéneros pop y rock. Ta integrada por Luke Hemmings (voz y guitarra), Calum Hood (voz y baxu), Ashton Irwin (batería y voz) y Michael Clifford (guitarra y voz).
Historia
thumb|300 px|left|5 Seconds of Summer, Oxford Art Factory, Sydney
2011-anguaño: Formación y recibimientu mundial
5 Seconds of Summer empezó n'avientu de 2011, depués de que Luke Hemmings, Michael Clifford y Calum Hood, quien estudiaben na mesma escuela, empezaren a faer les sos propies versiones de cantares como «Next 2 You» de Chris Brown y Justin Bieber. Dempués, el mesmu mes, xunióse-yos el so anguaño batería Ashton Irwin. Mientres el tiempu siguiente, siguieron faciendo música y xubiéndola a la so cuenta de YouTube, lo qu'atraxo un pequeñu númberu de siguidores de Facebook y Twitter. Asina, llamaron l'atención del sellu discográficu Sony/ATV, con quien roblaron un contratu y llanzaron el so primer cantar «Gotta Get Out», que tuvo bona receición n'Australia.
Darréu, 5 Seconds of Summer pasó la mayor parte del 2012 preparando'l so EP al pie de Christian Lo Russo y Joel Chapman de la banda australiana Amy Meredith. A finales d'añu, atraxeron l'atención de Louis Tomlinson y Niall Horan, integrantes d'One Direction, quien amás relevaron a los sos siguidores los videos de «Gotta Get Out» y «Out of My Limit» vía Twitter. El 7 d'avientu, llanzaron el so EP Somewhere New en iTunes. En febreru de 2013, anunciaron que viaxaríen per Europa, América del Norte y Oceanía al pie d'One Direction yá que seríen teloneros de la so segunda xira Take Me Home Tour, que cunta con más de 115 espectáculos.
Islles y canales del archipiélagu de Chiloé
Canal Dalcahue
Flúi ente la mariña este de la islla de Chiloé y la mariña norte y oeste de la islla Quinchao. Mide 9½ nmi de llongura que van dende les puntes Quinquel y Degan pol norta hasta les puntes Atal y Huenao pel sur. El so anchu mediu ye de 1 nmi, pero'l so espaciu navegable ta amenorgáu a pocu más de 2 cables pola esistencia del baxu Dalcahue, el bancu del Pasaxe, del Estelleru más los bancos que bordien dambes veres. La fondura en baxa mar ye de solu 4 a 6 metros polo que'l so navegación ta llindada a naves d'esi caláu. Amás les corrientes son de bastante intensidá. Ta abalizáu.
Canal Quinchao
Mapa de la canal
Cuerre ente la mariña este de la islla Quinchao y la mariña oeste de les islles Linlín, Llingua y Quenac. Mide 10 nmi de llongura dende la punta Palqui de la islla Quinchao hasta la punta Cheguián de la mesma islla y el baxu La Barra; el so anchu mediu ye de 1½ nmi.
Nel so estremu norte xunir al pasu Tenaún y a la canal Dalcahue; pel sur xunir al pasu Imelev y a la canal Chaulinec. Tien De salease a media canal pa pasar llibre de los baxos que s'esprenden de les islles Linlín, Llingua y Quinchao.
Pasu Imelev
Formar ente la punta Cheguián de la islla Quinchao, la roca Olsen y la islla Imelev toes pola so ribera oeste y les islles Alao y Chaulinec pola ribera este. Mide 5 nmi de llongura por 2 nmi d'anchu. Ye una canal que tien enforma tráficu. Les corrientes de fluxu y refluxu afecten el so navegación polo que tienen de ser consideraes curioso polos navegantes.
Canal Alao
Flúi ente'l llau este de la islla Alao y la mariña oeste de la islla Apiao. Tien una llongura de 3 nmi por un anchu navegable de 7 cables. A mediu freo tien fondures de 21 a 26 metros. La corriente creciente tira escontra'l norte y la vaciante escontra'l sur con velocidaes qu'en sicigias algamen 5 a 6 nuedos.
Canal Chaulinec
Mover ente les mariñes sur de les islles Alao y Apiao y la mariña norte de la islla Chaulinec. Mide 5 nmi de llongura por 11 cables d'anchu nel so entrada oeste y 8 cables na entrada este. Les corrientes tiren con una intensidá de 5 a 6 nuedos polo que nel so navegación tien de dáse-yos l'atención correspondiente. Nel llau sur del accesu occidental atópase'l baxu Chaulinec que tien 2,5 metros d'agua en baxamar y delles roques somorguiar y aprucir.
Canal Apiao
Cuerre ente la mariña oeste de les islles Chulín, Chuit y Imerquiña y la mariña este de les islles Apiao y Chaulinec. Tien 9 nmi de llongura por 5 nmi d'anchu. Ye bien fondu y navegable por tou tipu de naves teniendo curiáu col baxu Inconveniente allugáu 3 nmi al sureste de la islla Chaulinec y nel que se sondan 7 metros en baxamares de sicigias. Les corrientes son abondo fuertes, especialmente frente a la entrada de la canal Chaulinec.
Canal Lemuy
Esmucir pol llau norte de la islla Lemuy, empezando ente la punta Aguantao y el baxu Chelín y siguíu escontra OSO hasta'l puertu de Chonchi na mariña de la islla Grande onde se xune a la canal de Yal. Mide 11 nmi de llongura por un anchu mediu de 2 nmi. Ye fondu y llimpiu. Les corrientes nun pasen de los 1,5 nuedos.
Esteru Castro
miniaturadeimagen|Punta Tutil
Euphorbia fischeriana
Euphorbia fischeriana, ye una especie fanerógama perteneciente a la familia de les euforbiacees. Ye orixinaria d'Asia.
Islles y canales del archipiélagu de Chiloé
Esteru Castro
Como ayuda al navegación hai un faru automáticu na punta Ánimu y otru na punta Peuque. Na mariña noroeste del esteru, ente les puntes Tentén y Castro ta'l puertu y la ciudá de Castro.
Euphorbia fischeriana
Descripción
Son yerbes, qu'algamen un tamañu de 15-45 cm d'altor. Raigaños cilíndricos, xeneralmente ramificaes, 20-30 × 4-6 cm. Tarmu de 5-7 mm d'espesura. Fueyes alternes, estípules ausentes; llámines foliares más grandes escontra riba, oblongues, de 4-6.5 × 1-2 cm, base subtruncada, ápiz arrondáu o acuminado; venes llaterales discretes. Ciatio sésil; arreyo acampanáu, 4 × 4-5 mm, blancu pubescente, lóbulos arrondaos, blancu pubescente; glándules 4, marrón pálido, arrondáu. El frutu ye una cápsula ovoide-globosa de 6 × 6-7 mm, blancu pilosa. Granes estruyíes globoses, de 4 × 4 mm, gris-marrón, adaxialmente estriaes, estríes clares; carúncula presentes, sésiles. Fl. y fr. mayu-xunetu.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos pacionales, fasteres de montes baxos seques, en montes de Pinus; a una altitú de 1-600 metros en Heilongjiang, Jilin, Liaoning, Mongolia Interior, Shandong (Laoshan, Yantai) Xapón, Corea, Mongolia, Rusia (Y Siberia, Alloñáu Oriente).
Islles y canales del archipiélagu de Chiloé
Canal de Yal
Mover ente la mariña este de la islla Grande de Chiloé y el llau oeste de la islla Lemuy. Ye fondu y llimpiu anque trabancosu nel so cursu. Mide 6 nmi de llongura por un anchu mediu de 1 nmi que s'angosta hasta ¾ nmi frente al pueblu de Chonchi. La entrada norte ta ente la islla Linlinao y la punta Yelqui de la islla Lemuy. La entrada sur ta ente la punta Apabón y la punta Ahoni. Les corrientes son de poca intensidá sacante frente na parte angosta en que tiren de 2½ a 3 nuedos. Cerca de la entrada sur atópense los baxos Apabón y Vettor Pissani.
Euphorbia fischeriana
Usos
El raigañu utilizar na medicina tradicional china.
Islles y canales del archipiélagu de Chiloé
Canal de Yal
N'el so mariñes atopen el puertu de Chonchi que tien un faru automáticu nel so muelle, la caleta Chulchui, el faru castru Yal, la badea Lincai y la badea y caleta Yal.
Euphorbia fischeriana
Taxonomía
Euphorbia fischeriana describióse por Ernst Gottlieb von Steudel y espublizóse en Nomenclator Botanicus 1: 611. 1840. Euphorbia: nome xenéricu que remanez del médicu griegu del rei Juba II de Mauritania (52 a 50 e. C. - 23), Euphorbus, nel so honor – o n'alusión al so gran banduyu – yá que usaba médicamente Euphorbia resinifera. En 1753 Carlos Linneo asignó'l nome a tol xéneru.
fischeriana: epítetu dau n'honor del botánicu rusu Friedrich Ernst Ludwig von Fischer (1782-1854), quién foi direutor del Xardín Botánicu de San Petersburgu.
Islles y canales del archipiélagu de Chiloé
Canal Desertor
Flúi en direición N-S ente'l llau este del castru Nihuel y la islla Talcán y les puntes Abellugo y Vilcún del continente. Ye llimpiu y fondu, sondes non menores a 50 metros, el so navegación ye apta pa naves de cualquier porte y caláu. Mide 13 nmi de llongura por 2½ nmi d'anchu.
Canal Queilen
Mapa de la canal
Consuelo Fernández
.
Islles y canales del archipiélagu de Chiloé
Canal Queilen
Cuerre ente la mariña este de la islla Grande de Chiloé dende la punta Queilen hasta la punta Pescuezu y la banda SO de la islla Tranqui. Mide 15 nmi de llongura por un anchu que varia ente les 2 nmi y la ½ nmi. Ye fondu y llibre de peligros. Les corrientes nes partes más angostes algamen los 5 nuedos. N'el so mariñes atopa puertu Queilen, les ensenaes Detico y Quechú, la caleta Pilar y l'esteru Pailard.
Consuelo Femenía Guardiola
María Consuelo Femenía Guardiola ye una diplomática española. Anguaño, dende'l 18 de mayu de 2018, ye embaxadora d'España en Malta.
Biografía
Ye llicenciada en Derechu pola Universidá de Valencia ya ingresó en 1992 na carrera diplomática.
Tuvo destinada nes representaciones diplomátiques españoles en Rusia, Nicaragua y Países Baxos. Foi representante permanente axunta ante la Organización pa la Prohibición d'Armes Químiques. En 2006 foi nomada subdireutora xeneral d'Asuntos Culturales y Científicos, y en 2008 xubida a direutora de Cooperación p'América Llatina y el Caribe de l'Axencia Española de Cooperación Internacional pal Desarrollu. Darréu, dende xineru de 2010 hasta xineru de 2011, foi embaxadora en Misión Especial pal Tratáu de Comerciu d'Armes. El so primera puestu como embaxadora d'España foi en Riga, Letonia, de 2011 a 2014. Dende 2014 a 2018 foi asesora pal desenvolvimientu de la rede de Diplomacia Dixital y Comunicación Diplomática, y darréu la primer subdireutora xeneral de Comunicación Dixital y Diplomacia Pública.
Friedrich Nietzsche
Friedrich Nietzsche foi un filósofu, poeta y compositor alemán. Ye un de los filósofos más importantes na historia de la humanidá. Realizó una crítica eshaustiva de la cultura, la moral, la relixón, la ciencia y la filosofía occidental, mediante la deconstrucción de los conceptos que les integren. El so pensamientu caracterízase pol irracionalismu y el pesimismu. La so obra más importante ye Also sprach Zarathustra (Asina faló Zaratustra'').
Islles y canales del archipiélagu de Chiloé
Canal Chiguao
Mover ente la mariña sureste de la islla Grande de Chiloé y partir norte y este de la islla Cailín. Mide 7 nmi de llargu y un anchu de 1 nmi, anque'l so anchu útil ye de solu 4 cables. El so entrada este ta ente los baxos Chiguao y Velahué y el so estremu oeste ente les puntes Lapa y Pelú. La so fondura varia ente los 19 y 50 metros. Les corrientes tienen una fuercia máximo de 3 nuedos. Ye la más peligrosa de los trés rutes d'ingresu a la badea de Quellón. P'ayudar al so navegación instaláronse na canal dos faros de enfilación, Faru Chiguao Norte y faru Chiguao Sur.
Canal Yelcho
Flúi ente la mariña este de la islla Laitec dende la punta Nal hasta'l baxu Errázuriz y la mariña oeste de la islla Cailín y el baxu Velahué. Mide 7 nmi de llongura por 1 nmi d'anchu mediu. Na so parte más angosta, ente les puntes Tasco y Yelcho tien solo 4 cables d'anchu, pero ye fondu y llimpiu a media canal. La parte peligrosa pal navegante ye'l sector allugáu al sur y al este de la angostura mentada. Nun ye recomendable navegar esta canal de nueche.
Canal Laitec
Cuerre ente la mariña este de les islles Coldita y Mauchil y la mariña oeste de la islla Laitec. Estender ente les puntes Paula y Lili pel norte y la punta Yatac pel sur. Mide 8½ nmi de llongura por 1 nmi d'anchu. D'agües fondes y llimpies. Solo presenta la torga de la roca Aguyeretia cubierta con un metro d'agua, pero fácil d'allugar y sortear pol navegante.
Canal Coldita
Esmucir ente la mariña de la islla Grande de Chiloé y la mariña oeste de la isla Coldita. Mide 7 nmi de llargu. Ye angostu y d'agües puerques semaes de roques. Nun ye aptu pa la navegación.
Canal San Pedro
Cuerre pola mariña norte de la islla San Pedro. La so entrada ta ente les puntes Yatac y Boigue que falten 2 nmi. Tien una llongura escontra l'oeste de 7 nmi hasta xuntase cola nacencia del esteru Guamblad. A 4 nmi de la boca'l so anchu amenorgar a 2½ cables. Nel so cursu hai dellos castros y estorbises qu'al pie de corrientes bien fuertes facer non aptu pa la navegación.
Canal Guamblad
Flúi ente la mariña de la islla Grande de Chiloé y la mariña occidental de la islla San Pedro, dende la nacencia del esteru Guamblad hasta la punta Cogomó. Tien una llongura de 6 nmi. Ye fondu y angostu con corrientes qu'algamen los 7 nuedos. Nun ye aptu pa la navegación.
Consuelo Fernández
Consuelo Fernández (Villa de Cura, 1797 - ibíd. 1814) yera la hermana d'un militar parte de les fuercies de José Félix Ribas, y que trató de sollertar a Félix Ribas sobre tomar de Caracas per parte de los realistes.
Historia
Sábese que vivió al pie del so padre y el so hermanu nel pueblu de [Villa de Cura] a quién curiaba, el so hermanu partió un día pa xunise a les tropes de José Félix Ribas, dexándola sola al pie del so padre; mientres la Guerra d'Independencia de Venezuela, depués de que'l xeneral español José Tomás Boves ganara a Vicente Campo Elías en 1814, esto da-y pasu p'abelugase na Villa; unu de los coroneles de Boves empezó a cortexar a Consuelo, ésta aprovecho la situación pa estrayer información de los próximos movimientos de la fuercies realistes. Al afayar que Boves atacaría La Victoria (Venezuela), sollertó al so hermanu, quién formaba parte del exércitu de José Félix Ribas, al traviés d'una carta, que encamienta a un home, por que la faiga llegar al so hermanu. Sicasí, l'home ye prindáu nel viaxe y Consuelo ye delatada, colo que ye culpada de "insurxente revolucionaria" y encarcelada.
Consuelo ye encarcelada'l 10 de febreru de 1814 na población de Villa de cura,nel estáu Aragua,foi testigu d'unu de tantos echos qu'a les lluches independentistes de Venezuela.El coronel propón-y contraer matrimoniu y arrenunciar a la causa independentista, p'asina ser llibre al pie del so padre, Consuelo negóse “Amás de el mio llau enxamás podré xunir me a lo que m'inspira tantu despreciu, ¡Viva la patria viva la llibertá¡” y foi condergada a muerte.
Daiki Ogawa
Daiki Ogawa (小川 大貴, ) ye un futbolista xaponés.
Motacilla madaraspatensis
La llavandera india o (Motacilla maderaspatensis), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Motacillidae. El so nome deriva de la ciudá India de Madrás.
Distribución y hábitat
El so hábitat alcuéntrase na península India, nel norte de Paquistán y el baxu Himalaya pola rimada a Bangladex y Arunachal Pradesh.
Manerbe
Manerbe ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Manneville-la-Pipard
Manneville-la-Pipard ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Amnesia
Antes de definir esti conceutu tenemos de definir el de memoria del protón de cambéu. La memoria ye la capacidá cola que cunta'l nuesu Sistema Nerviosu Central p'aprender, entamar y afitar eventos del nuesu pasáu y atópase íntimamente amestáu a la función de l'atención. Ye capaz de guardar datos al traviés de mecanismos complexos que se desenvuelven en tres etapes: codificación, almacenamientu y evocación. La presencia de l'amnesia torga qu'esta capacidá desenvuélvase afechiscamente.
La amnesia determinar cuando se comprueba que daquién hai perdíu o tien debilitada la memoria. La persona que sufre esti trestornu nun ye capaz d'almacenar nin de recuperar información recibida con anticipación, yá seya por motivos orgánicos o funcionales.
La amnesia (del griegu ἀμνησία amnesia, olvidu) ye la perda parcial o completa de la memoria. En términos médicos, ye un trestornu del funcionamientu de la memoria mientres el que l'individuu ye incapaz de caltener o recuperar información almacenada con anterioridá.
Según Wilson et al. (2006), tratar d'una perda de memoria de la identificación personal. Polo xeneral, acomúñase-y con enfermedaes orgániques al celebru, psicosis (por casu esquizofrenia) ya histeria, y ye frecuentemente producida de manera apostada.
Les sos causes son orgániques o funcionales. Les causes orgániques inclúin dañu al celebru, causáu por enfermedaes o traumas, o por usu de ciertes drogues (xeneralmente sedantes). Les causes funcionales son factores psicolóxicos como mecanismos de defensa. L'amnesia histérica post-traumática ye un exemplu de causa funcional.
Ente otres causes, Glannon (2013) afirma que s'atopa l'Anestesia, yá que provoca disrupciones nos mecanismos del afitamientu de la memoria.
Puede ser tamién bonal, nel casu de l'amnesia transitoria global (TGA poles sos sigles n'inglés). L'índiz de casos ye mayor en persones d'edá media y avanzada, particularmente varones; y davezu dura menos de 24 hores.
Según la so clasificación cronolóxica
Estos términos usar pa categorizar síntomes, non pa indicar una particular causa d'etioloxía.
Potentilla sterilis
thumb|Vista de la planta con flor thumb|Flor thumb|Nel so hábitat La ye una planta viviega de la familia Rosaceae, que s'asemeya a les freses.
Descripción
La Potentilla o falsa fresa ye una planta viviega de 5 a 15 de cm, estolonífero que'l so porte recuerda al de la fresa (Fragaria vesca).
Floria de febreru a mayu. Les sos flores son blanques, esmorniaes con forma de corazón. Miden 8-12 cm de diámetru y atópense arrexuntaes de 1 a 3.
La fruta, llamaes falses freses son amenorgaes. Son frutos secos y nun s'asemeyen a una fresa. Lleven menos aquenios qu'ésta, d'ende'l nome de sterilis. Pero los sos aquenios tienen un volume llixeramente cimero, y son de color blancuciu o amarellentáu.
Les fueyes tienen el diente terminal más curtiu que los sos dos vecinos (contrariamente a la fresa). Ye una planta melífera (productora de miel). Nun tener propiedaes melecinales particulares, contrariamente a los otros miembros de la familia de les Potentillas.
Hábitat
Ye una especie subatlántica (hasta 1.500 metros d'altitú) que ta ausente de les rexones mediterránees.
Aprecia la mediosombra, los suelos bastante frescos y fondos, más bien neutros.
Alcuéntrase nos montes entemecíos de (hayal- encinar), les sebes, les mondes forestales, los caminos, les Landas, los verdes.
Taxonomía
Potentilla sterilis describióse por (L.) Garcke y espublizóse en Magazin für die Neuesten Entdeckungen in der Gesammten Naturkunde, Gesellschaft Naturforschender Freunde zu Berlin 7: 291. 1816. Potentílla: nome xenéricu que remanez del llatín postclásico potentilla, -ae de potens, -entis, potente, poderosu, que tien poder; llatín -illa, -illae, sufixu de diminutivu–. Alude a les poderoses presuntes propiedaes tóniques y astringentes d'esta planta.
sterilis: epítetu llatín que significa "estéril".
Xeografía de Malí
miniaturadeimagen|Malí nel oeste d'África miniaturadeimagen|Malí Malí asítiase nel África del oeste; no que yera d'antiguo el África occidental francesa, ente los paralelos 10o y 25o N y ente los 4o Y y los 12o W. Llenda al oeste con Senegal y Mauritania, al norte con Arxelia, al este con Níxer, al sur con Burkina Fasu y Costa de Marfil y al suroeste con Guinea.
La población alzar a 14,5 millones en 2009, básicamente rural. Les principales ciudaes son Bamaku, Kati, Kayes, Koulikoro, Ségou, Mopti, Sikasso, Tombuctú, Gao y Kidal.
Relieve
miniaturadeimagen|Montes Hombori El territoriu de Malí ye bien estensu y abondo variáu; llixeramente onduláu, con altores entendíos ente 250 y 500 m. Cuatro grandes conxuntos componen el relieve: los pandos d'arenisca sudano-saḥarianes (pandu mandinga, cantiles de Bandiagara y montes Hombori), les llombes y llanures sudano-saḥarianes, el delta interior del Níxer y el macizu d'Adrar de los Iforas, colos sos ergs y los sos picos.
Malí ta travesáu d'oeste a este pol ríu Níxer, que pasa pola capital Bamaku y poles cercanía de Tombuctú (a 7 quilómetros). Na parte más occidental del país atopa'l ríu Senegal, que más palantre va sirvir de frontera natural ente Mauritania y Senegal.
Nel centru sur del país, ente la frontera con Burkina Fasu y el cursu cimeru del ríu Níxer, atópase la pandu de Koutiala, que remata nel cantil dogón, a 791 m d'altitú, unu de los principales nucleos turísticos del país. Al este, enllargar por delles elevaciones residuales nos montes Hombori, que'l so puntu culminante, el Hombori Tondo tien 1.155 m.
Ente Bamaku y la frontera con Guinea atópase la pandu Mandinga, que remata a 800 m. Al norte d'esta, tópense les llanures de Hodh, d'ente 260 y 320 m, y l'inmensa cuenca de Taoudeni, compartida con Mauritania. Tombuctú, que se topa en cantu esta cuenca, ye una de les zones más templaes del globu. Más al oeste, na frontera con Senegal, atópense los montes Bambouk, onde s'esplota l'oru dende va sieglos y que tienen como llende ente los dos países el escarpe de Tambaoura, y, na frontera con Guinea, l'allongamientu de los montes Manding, d'arenisca, d'esti últimu país, qu'algamen los 450 m d'altitú.
El restu del país ye bastante llanu. Hai que reseñar que'l terrén ye más fértil cuanto más al sur vamos, siendo una de les rexones más riques no qu'a terrén se refier la que parte con Costa de Marfil.
Clima
Malí asítiase dafechu na zona chorniza y ye unu de los países más templaos del planeta. L'ecuador térmicu, llinia imaxinaria que xune los llugares más templaos del globu, traviesa'l país, que tien tres tipos de clima, de norte a sur.
La metá norte de Malí, la más grande, coles rexones de Gao, el norte de Kidal y los dos tercios septentrionales de Tombuctú, ye la más seca tamién, desértica y ocupada casi totalmente pol Sáḥara al norte del ríu Níxer. Nel estremu norte, nun llueve práuticamente; nel restu, les agües bazcuyen ente 100 y 150 mm con máximes de 250 mm. En Tessalit, al norte de Kidal, a 500 m d'altor, cayen 68 mm en 14 díes al añu, ente mayu y ochobre, y les temperatures bazcuyen ente los 12 oC de les mínimes de xineru y los 43 oC de les máximes en xunu, mes en que la media de les mínimes ye de 28 oC.
La metá central de Malí, ente Mopti y Tombuctú, ta travesada pol Sahel, les mínimes de xineru nun baxen de 20 oC, mientres n'abril, mayu y xunu, tienen medies máximes de 42 oC que pueden algamar los 47-48 oC. En Tombuctú cayen 183 mm en 25 díes al añu, ente abril y ochobre, cuando sopla'l monzón de sur y prodúcense bastios. Dempués d'ochobre vienen cuatro meses de cielos estenos y calor soportable (14-30 oC).
Nel sur, regada pol ríu Níxer y onde tán les ciudaes más importantes (Bamaku, Ségou...) les agües son más abondoses. Yá en Mopti, al sur del delta interior del Níxer, cayen 500 mm. Más al sur, en Bamako, cayen 990 mm en 74 díes, ente abril y ochobre, superando los 200 mm mensuales ente xunetu y setiembre, y temperatures máximes medies ente marzu y mayu de 40 oC.
Kayes, al oeste de la zona sur, cerca de Senegal y Mauritania, tien temperatures medies máximes de 44 oC n'abril y ye conocida como "la olla a presión d'África", yá que n'abril y mayu puede algamar los 50 oC. Sicasí, entá fai más calor escontra'l norte, na rexón de Tombuctú: en Arawán, la media de les máximes en xunu ye de 46 oC; en Taoudeni, ye de 48 oC en xunetu, y en Tessalit, nel Adrar de los Iforas, ye de 45 oC en xunu, con un solazu nel norte de 3.800 hores, frente a les 2.700 hores nel sur.
Hidrografía
En Malí hai dos banzaos importantes, el de Manantali, nel ríu Bafing, con una superficie de 477 km², y el de Selingué, nel ríu Sankarani, afluente del Níxer pela derecha, a unos 60 km de la frontera con Guinea, con una superficie de 400 km².
Euphorbia franckiana
Euphorbia franckiana, ye una especie fanerógama perteneciente a la familia de les euforbiacees. El Phorbol foi aislláu del látex d'esta planta perenne. thumb|250px|Detalle de la planta
Distribución
Ye nativa de Sudáfrica en KwaZulu-Natal.
Descripción
Ye una planta ensundiosa y espinosa, ensin fueyes, coles cañes constreñidos en segmentos, 3-4 angular, glabra,. de color verde claro nes partes nueves, aportando a verde buxu cola edá, los ángulos agudos, con cares planes ente elles,con dientes tropezosos, dacuando ondulaos, con marxes grises; les fueyes bien rudimentaries, en forma d'escames, amplies, llueu caduques; flores de los güeyos sentaos cuasi a mediu camín ente la columna vertebral de pares.
Manvieux
Manvieux ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Le Manoir (Calvados)
Le Manoir ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Utagawa Hiroshige
Hiroshige yera dibuxante, grabador y pintor, con una prolífica obra desenvuelta ente 1818 y 1858, etapa na que creó más de 5400 grabaos. Estremar por series d'estampes sobre'l monte Fuji y sobre Edo (actual Tokiu), dibuxando con maestría los paisaxes y l'atmósfera de la ciudá, y captando los momentos de la vida diaria de la capital nipona antes del so tresformamientu mientres el periodu Meiji (1868-1912). Estes obres carauterizar pol so formatu vertical, pol control sutil del cromatismu —col dominiu del verde y del azul— y el so sentíu del primer planu, que sería asonsañáu, más tarde, pola fotografía y el cine.
Foi unu de los postreros representantes del ukiyo-e, y en particular del grabáu, al que condució a una cota de gran calidá antes de la decadencia de la xilografía en Xapón. Hiroshige foi un humilde intérprete de la naturaleza, pero sobremanera foi un verdaderu xeniu cuando s'espresó cola ayuda de los medios llindaos del grabáu sobre madera, faciendo surdir les delicaes tresparencies de l'atmósfera al son de les estaciones, en paisaxes onde'l ser humanu ta siempres presente.
Poco dempués de l'apertura forzada del Xapón a los intercambios comerciales con Occidente, foi principalmente al traviés de la obra de Hiroshige que Europa afayó escontra 1870 la estelante orixinalidá de les artes gráfiques nipones. La so obra influyó en numberosos artistes europeos, creando un estilu denomináu xaponismu, que tuvo una influencia determinante sobre movimientos como'l impresionismu y el modernismu.
Biografía
thumb|250px|Nel santuariu d'Akiba n'Ukeji, de la serie [[Cien famoses vistes d'Edo (1857). Trátase d'un posible autorretratu de Hiroshige: na esquina inferior esquierda vemos un pabellón de té, onde un monxu ta pintando'l paisaxe que tien enfrente. Según l'historiador Henry D. Smith tratar de Hiroshige, qu'en 1856, al cumplir sesenta años, realizó'l ritual budista d'afaitase la cabeza, empecipiando la vida de monxu. Nesi casu, la muyer y la neña que tien al llau podríen ser la so segunda muyer, Yasu, y la so fía Tatsu. Un fechu qu'acotaría esta hipótesis ye la especial rellación de la familia col santuariu d'Akiba, onde Hiroshige III, l'últimu discípulu del pintor y home de la so fía Tatsu, asitió una llábana conmemorativa nel 25 aniversariu de la muerte del artista. ]]
Andō Tokutarō nació n'Edo, la capital de Xapón, probablemente en 1797 (la única referencia qu'hai sobre la so nacencia ye la semeya póstuma que lu dibuxó Utagawa Kunisada, onde s'especifica que morrió a los 62 años). Yera fíu d'Andō Genuemon, un capitán de bomberos (hikeshi dōshin) de casta samurái, qu'exercía como inspector de quemes nel distritu de Yayosugashi —actual barriu de Marunouchi—, polo que recibía un sueldu direutamente del Shogunato. Yera un cargu hereditariu, que tresmitió al so fíu al morrer, en 1809. Esi mesmu añu morrió tamién la so madre. Na so mocedá recibió los nomes de Tokubei y Jūemon, yá que yera costume nesa dómina camudar de cutiu de nome o añedir dellos al principal.
En manes del so maestru, Hiroshige formar nel estilu carauterísticu de la escuela Utagawa, centrándose na representación de muyeres belles (bijin-ga) y actores del teatru popular xaponés kabuki (yakusha-y). Nos sos primeros años realizó poques obres, quiciabes por cuenta de les sos obligaciones na estación de bomberos. Sicasí, en 1832 arrenunció al so cargu, que tresmitió al so fíu Nakajirō, dedicándose por completu al so llabor artísticu. Foi esi'l verdaderu empiezu de la so carrera y l'entamu del so ésitu, como'l consiguíu cola so primer serie, Cincuenta y tres etapes de la ruta de Tōkaidō (Tōkaidō Gojūsantsugi, 1832-1834). Dende entós dedicóse casi n'esclusiva al paisajismo. Les sos obres, sicasí, contra lo que pudiera paecer, raramente tán executaes a la vista del paisaxe orixinal, sinón que son reinterpretaciones basaes n'ilustraciones de les guíes de viaxe. Al paecer, Hiroshige nun viaxó enforma y llevó una vida bastante sedentaria na so ciudá natal, Edo.
Hiroshige tuvo casáu en dos causes: cola so primer esposa —de la que nun se sabe'l nome— casar en 1821, enviudando en 1839; más tarde, en 1847, casar en segundes nupcias con Yasu, quince años menor qu'él. Cola so primer esposa tuvo un fíu, Nakajirō, ente que cola segunda adoptaron una neña, llamada Tatsu, que darréu se casaría con Hiroshige II y con Hiroshige III, los dos discípulos del maestru. En 1849 treslladar a Kanōshindō, nel distritu de Nakabashi, onde construyó una nueva casa. De la so vida cotidiana sábese que yera daqué disoluto, según un gran aficionáu a la gastronomía. Sicasí, a los 60 años (en 1856), convertir en monxu budista, tres el ritual d'afaitase la cabeza.
Hiroshige morrió de cólera en 1858 (el sestu día del novenu mes del añu 5 d'Ansei, según el calendariu xaponés ), por cuenta d'una epidemia que se desamarró pela ciudá, cobrándose 28 000 víctimes. Foi soterráu nel campusantu del templu Asakusa Tōgakuji, nuna ceremonia al estilu samurái, y recibió póstumamente los nomes de Genkōin Tokuo Ryūsai Shinji. Tuvo dellos discípulos, los dos principales que llevaron el so mesmu nome, Hiroshige II y Hiroshige III, xunto a diversos otros como Utagawa Shigemaru, Utagawa Shigekiyo, Utagawa Hirokage, Shōsai Ikkei, etc.
Estilu
thumb|400px|Pelegrinación al santuariu de la diosa Benzaiten nel covarón predresu d'Enoshima, na [[provincia de Sagami (1850), trípticu en formatu ōban, editorial Sumiyoshiya Masagoro.]]
Hiroshige enmarcóse dientro del estilu ukiyo-e (浮世絵). Mientres el periodu Edo Xapón tuvo gobernáu pol Shogunato Tokugawa, que cerró'l país a tou contautu esterior: los cristianos fueron escorríos y los comerciantes europeos espulsaos. Esti periodu supunxo una etapa de paz y prosperidá tres les guerres civiles asocedíes en Xapón mientres los sieglos XV y XVI: ente 1573 y 1603 (periodu Azuchi-Momoyama), Xapón foi unificáu por Oda Nobunaga, Toyotomi Hideyoshi y Tokugawa Ieyasu, qu'esaniciaron a los daimyō (señores de la guerra d'orixe feudal) y crearon un estáu centralizáu. La capital establecer en Edo (江戸) (futura Tōkyō), que creció con gran rapidez, especialmente tres la reconstrucción de la ciudá en 1657 por cuenta d'una gran quema que la destruyó casi por completu. En 1725 la ciudá yera la más populosa del mundu, con más d'un millón d'habitantes. En vida de Hiroshige, la ciudá cuntaba con una población de casi dos millones d'habitantes, con una superficie d'unos 80 km².
Edo convertir nel nucleu d'una próspera clase media: pese al sistema de vasallaxe, abondó'l comerciu y l'artesanía, apaeciendo una clase burguesa que foi creciendo en poder ya influencia, y que se dedicó al fomentu de les artes, especialmente grabaos, cerámica, laques y productos testiles. Asina, cobró una gran puxanza'l grabáu en madera, surdiendo una importante industria en nucleos urbanos especializada en testos ilustraos y estampes. Primeramente yeren grabaos en tinta negra sobre papel coloriáu a mano, pero a mediaos del sieglu XVIII surdió la impresión en color (nishiki-y).
La escuela ukiyo-e destacar pola representación de tipos y escenes populares. Desenvuelta alredor de la téunica del grabáu —principalmente xilografía—, foi un estilu de corte llaicu y plebeyu, eminentemente urbanu, qu'inspirándose en temes anecdótiques y escenes de xéneru, otorgába-yos un llirismu y una guapura estraordinaries, con una sutil sensibilidá y un gustu refináu de gran modernidá. Cola llegada de la paz tres les guerres civiles y la puxanza d'una clase burguesa nes grandes ciudaes —principalmente n'Edo—, la nueva prosperidá traducir nun aumentu del consumu d'arte, especialmente de les estampes que retrataben la vida urbana y los ambientes d'ociu y entretenimientu: cases de té, geishes, actores de kabuki, lluchadores de sumu, etc. Foi una dómina lúdica, onde se valoraba l'esparcimientu, la diversión, el relax, tou lo que faía de la vida prestosa. Había una sensación de dexase llevar pol placer, el hedonismu, d'ende'l nome ukiyo-e: «estampes del mundu flotante». Esti estilu tuvo un gran ésitu ente les clases medies d'Edo, que consumíen con avidez les estampes que retrataben de forma senciella y amena, pero al empar artística y estética, la ciudá, los ambientes y la xente que conocíen y resultáben-yos prestoses.
thumb|200px|left|Fueos artificiales na ponte Ryōgoku, de la serie [[Cien famoses vistes d'Edo (1856-1858), formatu ōban, editorial Sakanaya Eikichi.]]
El so fundador foi Hishikawa Moronobu, al que siguieron figures como Okumura Masanobu, Suzuki Harunobu, Isoda Koryūsai y Torii Kiyonobu, fundador de la escuela Torii. Dellos artistes especializar na reproducción de los actores del teatru popular xaponés kabuki —yakusha-y (役者絵)—, ente ellos Torii Kiyomasu, Torii Kiyomitsu y, sobremanera, Tōshūsai Sharaku. Otru xéneru bastante corriente foi'l bijin-ga (美人画), que representaba a geishes y cortesanes n'actitúes íntimes y escenes de tocador, con gran detallismo, principalmente nes sos ropajes, como se denota na obra de Torii Kiyonaga, Kitagawa Utamaro y Keisai Eisen. Otra variante foi'l shunga (春画), de conteníu más explícitamente eróticu. El paisajismo foi introducíu por Utagawa Toyoharu —fundador de la escuela Utagawa, a la que perteneció Hiroshige—, qu'aplicó la perspeutiva occidental al paisaxe xaponés, siguíu pola escepcional obra de Katsushika Hokusai.
Hiroshige foi unu de los postreros y meyores representantes del estilu ukiyo-e. Discípulu d'Utagawa Toyohiro, empecipiar nos xéneros yakusha-y y bijin-ga, anque darréu especializóse nel paisaxismu, xeneralmente en formatu de grabáu. Tamién aprendió los estilos de les escueles Kanō y Maruyama-Shijō. El so estilu carauterizar por un gran realismu y el reflexu de la vida cotidiana y les xentes populares, según una gran sensibilidá nel tratamientu atmosféricu de les sos obres y la plasmación n'imáxenes d'estado d'ánimu. Supo captar de forma maxistral la lluz de distintes hores del día, según los cambeos asocedíos na naturaleza nel intre de les estaciones. Reflexó la naturaleza d'una forma llírico y evocador, con un ciertu romanticismu y una gran sensibilidá pa la guapura efímera de la naturaleza. Solía articular les sos imáxenes dende perspectives pocu avezaes, con puntos de vista insólitos y efeutistas, de cutiu amosando'l fondu dende un elementu en primer planu, yá fuera natural, humanu o arquiteutónicu. Nos sos paisaxes les figures humanes tienen pequeñu tamañu, enmarcándose en grandes espacios que les envolubren, y tienen un calter más bien anecdóticu, amosando oficios, llabores y costumes del pueblu llanu, de cutiu con un tonu humorístico y, ciertes vegaes, satíricu. En delles ocasiones tamién introdució poemes nes sos imáxenes, con una delicada caligrafía, reflexu de la so escelente formación tantu lliteraria como artística.
thumb|400px|Nieve en Kisoji (1857), de la serie Nieve, lluna y flores, trípticu en formatu ōban, editorial Okazawaya Taheiji.
Unu de los puntos más resaltables na obra de Hiroshige ye'l so suxetivismu, el so puntu de vista personal que subyace en toles sos obres, que interpreta dende un prisma un tanto idealizador, amosando de cutiu imáxenes onde reinterpreta la realidá conforme a una visión utópica del paisaxe y la sociedá de la so dómina. Asina, por casu, en Cien famoses vistes d'Edo, realizada pocu dempués del devastador terremotu de 1855, nun amosó los efeutos del seísmu, sinón una ciudá perfectamente construyida y en perfectu estáu de caltenimientu. Esta idealización amuésase igualmente nes escenes y personaxes escoyíos, somorguiaos nun ambiente lúdico y garapolero, ensin aspeutos negativos qu'enturbien la prestosa estética de les sos obres. Igualmente, l'aspeutu compositivo y el cromatismu de colores intensos y espresivos tamién traslucen una concepción ideal del paisaxe. Sicasí, el tonu ideal del conxuntu d'una imaxe nun torgar la más realista descripción de persones y oxetos, retrataos con tou detalle, o inclusive l'apaición d'elementos vulgares o soeces. Otru componente del paisaxe en Hiroshige ye l'aspeutu emotivu, yá que xeneralmente escueye temes y llugares conocíos del gran públicu (meisho-y, «cuadros de llugares famosos»), sitios d'interés turísticu, templos y santuarios de devoción popular, locales de recréu y ociu, rincones de la ciudá que la xente conoz y estima, y qu'almira nes estampes del pintor, creando una vinculación ente la imaxe y la memoria coleutiva del espectador. A ello contribúi amás el calter lliterariu de numberoses obres de Hiroshige, basaes munches vegaes en lleendes y cuentos populares, o en poemes y narraciones de los meyores escritores xaponeses.
Hiroshige conocía la perspeutiva llinial d'orixe occidental, qu'usó delles vegaes nes sos obres, sobremanera na representación d'arquitectures o paisaxes urbanos con un pronunciáu puntu de fuga nel horizonte. Aprendió esta téunica de grabaos holandeses, que yeren los únicos d'orixe européu que calteníen un contautu comercial col zarráu Xapón del periodu Edo, yá que teníen un accesu llindáu al puertu de Nagasaki. Al traviés d'esta rellación comercial introducir en Xapón múltiples conocencies de la cultura europea, tantu a nivel artísticu como científicu, teunolóxicu, lliterariu, filosóficu, etc. Estes conocencies fueron llamaos rangaku («ciencies holandeses»). Na representación artística, tuvo gran relevancia l'estudiu d'obres como'l Manual d'introducción a la pintura de Gérard de Lairesse (1707), según obres d'anatomía, zooloxía y botánica, que dexaron una trascripción más rigorosa y detallada de la realidá. En Xapón, la perspeutiva occidental foi llamada uki-y («cuadros flotantes»), pola sensación que daba al espectador de trate desapaecíu dientro de la escena. Na obra de Hiroshige, por casu, se denota la influencia occidental nel usu de solombres pa dar relieve, buscando la tridimensionalidad tan carauterística del arte occidental. Tamién s'acolumbra la so conocencia de les ciencies europees na representación d'animales, peces y plantes, de cutiu con un estilu cercanu al xéneru de la naturaleza muerta, bien practicáu n'Occidente.
Obra
thumb|200px|El mar frente a Satta na provincia de Suruga, de la serie Trenta y seis vistes del monte Fuji (1858-1859), formatu ōban, editorial Tsutaya.
Hiroshige foi un autor bien prolíficu: a lo llargo de tola so vida realizó unes 5400 xilografíes, que-y convirtieron nun maestru indiscutible del ukiyo-e. Utilizaba la téunica nishiki-y, un tipu de cromoxilografía introducíu nel sieglu XVIII (escontra 1765) que dexaba'l grabáu en color. Igualmente, apoderaba diverses téuniques qu'había alloriáu aprendiendo a lo llargo de la so vida: karazuri, téunica de grabáu realzáu en que s'imprime sobre'l papel una plancha ensin tinta, por que quede impresu'l relieve; atenashi-bokashi, téunica qu'entemez un líquidu cola tinta y pártese por tola superficie, ideal pal agua y les nubes; kimekomi, téunica pola que se prime una plancha sobre'l papel, pa llinies y contornes; y kirakake, grabáu brillosu, realizáu con dos planches, una de color y otra de cola de güesus, sobre les que s'asitia'l papel, que darréu ye alboráu con polvu de mica.
Hiroshige encargar de faer los dibuxos y bocetos pa la impresión; depués, un artesanu (horishi) faía planchar de madera, y un imprentador (surishi) executaba les estampes, de les que xeneralmente se faíen múltiples copies —la tirada dependía del ésitu de la serie, pudiendo llegar a 25 000 exemplares—. L'editor encargar de la direición y organización de la serie, lo mesmo que de la so distribución y comercialización; yera'l qu'abonaba'l sueldu al artista y el imprentadores, que yeren consideraos como simples trabayadores manuales. Darréu, la obra tenía de pasar la censura (kiwame) —según un edictu de 1790 toles obres teníen de cumplir la política de llimitación del luxu, según nun contener material políticamente sensible— antes de llegar al públicu.
Nos sos primeros años centrar na representación de muyeres belles (bijin-ga) y actores del teatru popular xaponés kabuki (yakusha-y). Tamién ilustró dellos llibros, como un exemplar de poesíes risibles (kyōkabon). Sicasí, dende 1832, fecha en qu'empezó la so serie Cincuenta y tres etapes de la ruta de Tōkaidō, dedicóse especialmente al paisaxismu, terrén nel que foi un gran maestru y pol que ye principalmente recordáu. Los sos paisaxes denotan un fondu estudiu del natural, que-y dexaba recrear cualquier paisaxe anque nun lo conociera de primera mano, pos munches de les sos obres tán inspiraes n'ilustraciones de les guíes de viaxes. Destaquen especialmente pol so tratamientu atmosféricu, especialmente n'escenes nocherniegues o con agua, borrina o nieve, según pol so intensu cromatismu, reflexando con maestría la lluz de distintes hores del día, dende l'alba hasta'l ocaso. La figura humana sueli ser de pequeñu tamañu, somorguiada nel paisaxe y ocupada nos sos queferes cotidianos, de cutiu con un tratamientu anecdóticu y un ciertu tonu humorísticu, dacuando inclusive satíricu.
thumb|300px|left|Vistes de llugares famosos de la capital Kyōto: Yodogawa (1834), editorial Kawaguchi Shōzō.
La serie Cincuenta y tres etapes de la ruta de Tōkaidō (Tōkaidō Gojūsantsugi, 1832-1834) foi una de les primeres grandes series d'estampes de Hiroshige, la que-y llanzó a la fama y dio-y una reputación como gran paisaxista. La ruta de Tōkaidō trescurría a lo llargo de la mariña oriental de Xapón coneutando Edo con Kyōto, y yera una ruta bien transitada sobremanera polos cortexos de los daimyō, obligaos a afitar la so residencia n'Edo. Créese que Hiroshige pudo faer esta ruta en 1832, nel senu d'una embaxada oficial del shōgun a la corte imperial en Kyōto, anque dellos historiadores poner en dulda, pos yá arrenunciara al so cargu oficial nel cuerpu de bomberos, y porque la mayoría d'encargos artísticos oficiales yeren encargaos a la escuela Kanō. La serie foi llanzada por entregues ente 1832 y 1834, impresa pola editorial Hōeidō y Senkakudō. Entendía cincuenta y cinco estampes, de gran riqueza estilística y variedá compositiva, inspiraes munches d'elles na lliteratura ilustrada de viaxes y denotando una cierta influencia de la pintura china. Nestes obres empecipió'l so estilu carauterísticu, marcáu pola composición en planos y la inclusión d'oxetos o personaxes anecdóticos, de cutiu con un ciertu tonu humorísticu.
thumb|400px|Taira no Kiyomori ve apaiciones sobrenaturales (1840), trípticu en formatu ōban, editorial Ibaya Kyūbei.
Amás del paisaxe, Hiroshige dedicóse esporádicamente a otros xéneros, especialmente la representación de flores, aves, peces y otros animales (kachō-ga), de cutiu dispuestos d'una forma similar al xéneru européu del bodegón. El so tratamientu d'estos elementos yera abondo realista, lo que denota l'estudiu de les obres científiques europees. Tamién se dedicó al xéneru de la caricatura y les estampes humorístiques, el giga («imáxenes de xuegos»), precursor del modernu manga. Asina, por casu, na so serie Figures improvisaes robló como Hiroshige zarefude («Hiroshige xugando col pincel»). Otru terrén nel que se movió foi'l harimaze («estampes mistes»), una especie de postales qu'axuntaben delles imáxenes nuna sola fueya, xeneralmente les vistes más famoses d'un llugar, según les sos especialidaes en diversos terrenes como la gastronomía o l'artesanía. A lo último, cabo citar dalguna incursión esporádica nel shunga («estampes primaverales»), el xéneru eróticu.
Series destacaes
De la so producción, pueden destacar les siguientes series de grabaos:
Influencia
thumb|Izquierda: Hiroshige, Xardín de cirolares en Kameido. derecha: [[Vincent van Gogh|Van Gogh, Japonaiserie: Cirolar en flor.]]
Les estampes de Hiroshige tuvieron una gran acoyida n'Occidente —onde surdió la moda del xaponismu—, llegando a influyir na obra de dellos artistes y en diversos movimientos, como'l impresionismu, el modernismu o'l grupu rusu Mir Iskusstva («el mundu del arte»). Esti fechu queda evidenciado en delles obres de los años 1870 de James Abbott McNeill Whistler, como Thames set y Pintures nocherniegues. Tamién impresionó en gran midida al pintor holandés Vincent van Gogh, que realizó copies de delles obres de Hiroshige, como Japonaiserie: Ponte so l'agua (1887) —copia de La ponte Ōhashi n'Atake so una agua repentino— y Japonaiserie: Cirolar en flor (1887) —copia de Xardín de cirolares en Kameido—. Van Gogh llegó a dicir en 1888: «con güeyos xaponeses vese más; siéntese'l color d'una manera distinta». Otros artistes nos qu'influyó la obra de Hiroshige fueron Édouard Manet, Edgar Degas, Claude Monet —que creó un xardín xaponés na so casa de Giverny—, Henri de Toulouse-Lautrec, Paul Gauguin, Gustav Klimt, etc. N'especial, estos artistes apreciaron en Hiroshige la so especial sensibilidá pal tratamientu atmosféricu y el so sentíu del movimientu, la so llibertá compositiva y la suxetividá na representación del mundu circundante. La obra de Hiroshige foi coles mesmes llargamente espublizada pola revista -y Japon Artistique (1888-1891), editada por Samuel Bing.
A partir de 1860, l'Estremu Oriente, y en particular Xapón, convertir nuna importante fonte d'inspiración pal mundu occidental, dando como resultáu una renovación en fondura de les artes y l'arquiteutura europees. Cola apertura Meiji les rellaciones d'intercambiu con Xapón intensificáronse. Un exemplu frecuentemente citáu ye la participación de Xapón nes esposiciones universales de 1862 en Londres y de 1867, 1878 y 1889 en París. Nel pabellón xaponés, los visitantes afayaben numberosos oxetos d'arte, puestos a la venta al terminar les esposiciones. El gran públicu amosóse darréu comenenciudu.