cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Calzada de los Molinos
La llocalidá ta asitiada na contorna de Tierra de Campos próxima a la llende cola contorna de La Vega. La llocalidá atópase enclavada dientro de la ruta que constitúi'l Camín de Santiago (situación que se caltién en constante disputa, pos esisten determinaos intereses en qu'ello nun seya asina, magar, dichu Camín atópase -ensin batura a duldes- con el mesmu términu municipal-). Tien como referencies más próximes les llocalidaes de Villotilla, Bustillo del Pandorial y Carrión de los Condes, siendo ésta la más próxima a la llocalidá. La ruta xacobea de fechu xugó un importante papel na historia de la llocalidá fechu que queda patente na sempiterna presencia de la vieira en fachaes, monumentos ya inclusive nel escudu. Pretendióse (y preténdese con insistencia) incluyir a Calzada de los Molinos nuna suerte de "ruta alternativa", al efeuto de favorecer asina la ruta que xune Carrión-Calzadilla de Cocer, magar ye ciertu que nun esiste tal ruta alternativa, y que, Calzada de los Molinos ye llocalidá de Plenu derechu dientro del Camín. Bien pol so antiguu orixe, próximu a la esviación comenenciuda del Camín, bien pela ruta señalizada originariamente como "Camín de Santiago". Tien De constatase qu'esiste una rancia y vieya hostilidá ente la próxima llocalidá de Carrión de los Condes, conceyu qu'históricamente percibió a la llocalidá de Calzada de los Molinos como una "pedanía"; magar dicha pretensión nunca tuvo nin llogru nin fundamentu sólidu, pos l'orixe de dambes llocalidaes ye distinta y ensin otra rellación que la que da la mesma xeografía. Asina por ello tienen de destacar los diversos intentos -según rellaten habitantes de la llocalidá- de consiguir pa dalguna de les ilesies de Carrión de los Condes (la de Santiago, espresamente) de les figures del Apóstol esistentes na ilesia de la llocalidá, cualesquier de les dos ellí depositaes (una d'elles única nel mundu y otru retruque exactu de l'asitiada en Santiago de Compostela, retruque dizse, cuando non "obra ximielga"). L'orixe de la llocalidá data del reináu de Sancho II de Castiella, asitiándose ésti nes actuales paraxes de la conocida como Abadía de Benevívere (güei en manes privaes), con posterioridá la llocalidá diría moviéndose progresivamente hasta lo que ye'l so actual allugamientu.
L'únicu templu de pies de la llocalidá ta consagráu, como correspuende a los raigaños xacobeos del conceyu, a Santiago Apóstol, esistiendo enantes una ermita próxima al molín fluvial más importante de la llocalidá (y unu de los más bultables de la contorna, por cuenta del so tamañu y capacidaes).
Tien De destacar la gran capacidá económica de la que goció dicha llocalidá nel pasáu, pos disponía d'una vasta rede de molinos fluviales, siquier cuatro, destinaos primeramente tantu a la moledura de la cebera como, inclusive, la producción d'enerxía llétrica, pa la cual asitiábense equipos y turbinas en dos estaciones consecutives, la primera d'elles na factoría conocida güei como "La Fábrica", y la segunda na instalación de nome "Gerones" (dambes de calter dual, como yá s'esplicaba), dichu complexu tenía'l nome de "La Victoria", calteniéndose anguaño dalgunos de los recibos de dicha factoría productora de lluz (que suministraba tantu a la mesma llocalidá como a otres axacentes). Les mentaes factoríes faíen atroxu de la enerxía proporcionada pel agua embalsada nes distintes preses que jalonaban la vía fluvial (unión de dos calces: Unu'l -o la- Perionda y otru el Izán -o Izama-).
Les lleendes locales recurren con insistencia a una perantigua dómina na que tuvo llugar una cruel batalla, posiblemente amestada cola creación del propiu conceyu, desenvuelta n'unu de los pagos del conceyu (Valdeán).
Xeografía
El conceyu de Calzada de los Molinos atópase na frontera ente les contornes naturales de La Vega y Tierra de Campos. El relieve ye ablucantemente planu asitiándose la llocalidá en plena llanura castellana a unos 830msnm. La única cota que degola esi altor (algamando cuasi los 870msnm) ye'l Monte Carrión, un pequeñu monte d'encines y carbayos que conforma la llende occidental del conceyu. El llende oriental marcar el Ríu Perionda y el septentrional el Camín de Santiago.
El paisaxe de Calzada ta apoderáu peles estenses tierres de regadío al este y de secanu al oeste. Destaca'l cultivu de xirasol, trigu, maíz y chopu. Anque non bien abondosos, destaquen les estensiones arbolaes del mentáu encinar-carbayera del Monte Carrión, la carbayera na zona de Los Matos y les estenses alamees que flanquean les veres de ríos y regueros.
Tsuyoshi Kodama
Tsuyoshi Kodama (児玉 剛, ) ye un futbolista xaponés.
Calzada de los Molinos
Historia
thumb|left|Ilesia parroquial de Santiago Apóstol en Calzada de los Molinos. Panorámica del cruceru y parte del so artesonado col retablu del altar mayor al fondu. Destaca nel so centru un interesáu relieve que representa al apóstol Santiago na [[Batalla de Clavijo, na que la figura del santu tien ropaje y tez morunes. ]] Anque l'asentamientu probablemente ye anterior (fundacionalmente amestáu a l'Abadía, dómina de Sancho II), dada la so situación estratéxica y la presencia de dos Calzaes Romanes a la que debe'l so nome, y de la que subsisten dellos restos, la primer vegada qu'apaez escritu'l nome de Calzada de los Molinos ye nun escritu de la dómina del Rei Alfonsu VIII, con fecha de 1176. Una d'estes víes yera la que xunía Lacóbriga con Asturica Augusta, la vía 34 ab Asturica Burdigalam y que darréu s'adoptó como unu de los ramales del Camín de Santiago. La presencia de molinos d'agua ta documentada dende antiguu nos rexistros abaciales de los cercanos cenobio de Benevívere y San Zoilo. El propósitu d'estos molinos foi testil y moledura de ceral y cobró más importancia dada la cercana presencia de la Cañada Real Lleonesa, conocida polos paisanos como cordel de les meritas o merines. Con éses los molinos instaláronse como batanes para manufacturar la llana. Un documentu de compraventa d'una d'estes instalaciones data d'una dómina tan temprana como 1389. Sicasí, l'asentamientu al que se refieren estos documentos taría asitiada sobre la mesma calzada romana, unos quilómetros al norte en direición escontra Villotilla. Una epidemia de cólera de les que cíclicamente azotaben la zona, xuníu a la consagración y rehabilitación del templu como católicu, fadría que'l primitivu nucleu y alquerías esvalixaes habitaes polos repobladores, munchos d'ellos pregueros, formaren nel S.XVIII l'actual cascu de la llocalidá.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional nel partíu de Carrión de los Condes que nel censu de 1842 cuntaba con 36 llares y 187 vecinos.
Patrimoniu
thumb|Ilesia parroquial de Santiago Apóstol en Calzada de los Molinos. Ilesia de Santiago Ápostol: Única ilesia de pies de la llocalidá, d'orixe románicu na so base, con acabáu mudéxar. Ye de planta de tres naves, fechada en 1758 la obra final -pos yá esistía con anterioridá, como s'esplicó-, de la que quedaríen un arcu de mediu puntu y otru apuntáu a entrambos llaos del altar mayor y ciertos restos de pintures nel bajocoro, tou ello d'un magníficu estilu tardorrománico, con representaciones evanxéliques y relatives al viacrucis. Anque con amiestu d'estilos destaca'l mudéxar de la so torre y del escelente artesonado de la so bóveda central, siendo esti conceyu l'orixe de la llamada "ruta del artesonado" -empieza na llocalidá y remata na lleonesa de Sahagún-. Próculo Ibáñez afirma que'l templu foi en primer llugar una sinagoga, que se pondría n'evidencia per estilu del artesonado que dibuxa y enxareya delles vegaes un Mogen David. La comunidá xudía foi bien puxante en tola zona (recuérdese que la llocalidá de Frómista recibe popularmente la so población el llamatu de "xudíos").El retablu, renacentista contién na cai central una imaxe de Santiago Ápostol a caballu, malinterpretada como del Sieglu XVI -siendo obvia la so readecuación al altar que güei ocupa, nesti casu del Sieglu XVI-. Ye una de les munches representaciones del "Santiago matamoros" de la probablemente llexendaria batalla de Clavijo, magar única nel mundu pol so particular configuración (vistíu al estilu moru). Seique la pieza más pervalible del conxuntu ye'l Retablu de los Santos mártires, obra del sieglu XVI qu'anguaño se topa nel muséu diocesanu provincial, retiráu a mediaos de los años sesenta pol Obispáu ensin aprobación del conceyu, que foi informáu de la so retirada pa "restauración y esposición" (exite dende hai más de dos décades un interés creciente pola torna de felicidá obra al so allugamientu orixinariu -recuérdese que les obres se costeaban con cargu al erariu municipal y aportaciones privaes, escasamente se costeaban dende instancies cimeres; menos entá nesti casu-). Ye interesante tamién la gran cantidá de talles relixoses que desfilen o non na Selmana Santa dalgunes d'elles de gran valor y calidá artística. Les más destacaes pola devoción popular qu'espierten na llocalidá son la Piedá, "la Purísima" (talla de vistir con pelo natural), San Isidro Llabrador (copatrón de la llocalidá) y otra talla de Santiago Apóstol matamoros que desfila'l 25 de xunetu, retruque -sinón obra ximielga- del presente na Catedral de Santiago de Compostela. thumb|Placa de la Ilesia de Santiago
Lingua ignota
thumb|300px|Les 23 litterae ignotae de Hildegard de Bingen Lingua Ignota foi una llingua descrita nel sieglu XII pola abadesa de Rupertsberg, Hildegarda de Bingen, quien aparentemente emplegábala con fines místicos. Pa escribila, emplegaba un alfabetu de 23 lletres, les litterae ignotae.
Testu de muestra
thumb|right|200px|[[Hildegard de Bingen, creadora de la "Lingua Ignota"]] La santa abadesa describió parcialmente la llingua nun trabayu tituláu Lingua Ignota per simplicem hominem Hildegardem prolata, que sobrevivió en dos manuscritos. El propósitu pol qu'esta llingua foi creada sigui siendo desconocíu, pero paez ser la primera llingua construyida de la Hestoria.
L'únicu testu remanente nesti idioma ye'l siguiente curtiu pasaxe, escritu principalmente en llatín con delles pallabres nesta llingua:
Paecencia
Estudiosos como D'Ambrosio afirmen que la lingua ignota de Hildegarda de Bingen pue tar rellacionada cola llingua romance del Mosela, anque lo de Hildegarda paez ser un llatín medieval inventáu. N'efeutu, pallabres d'esta "llingua" de Hildegarda, como "loifolum" asemeyada al italianu "la folla" (esto ye "la xente" n'asturianu), amuesen claramente un orixe neollatín.
Hai de solliñar que Santa Hildegarda (nos sos viaxes de predicación) tuvo nel valle del ríu Mosela (actual Renania-Palatináu, Alemaña) nos últimos años d'esistencia comprobada d'esta llingua romance. N'efeutu la llingua sume pela redolada de Tréveris (y quiciabes tamién n'Estrasburgu) mentanto los años de vida y de predicación de la Santa.
Castrejón de la Peña
Castrejón de la Peña ye una llocalidá, una pedanía y tamién un conceyu español de la contorna del Monte Palentín, na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
División alministrativa
El so términu municipal entiende tamién los nucleos de población de:
Béchamps
Béchamps ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jared Padalecki
Jared Tristan Padalecki ye un actor d'Estaos Xuníos.Crióse en Texas, y saltó a la fama na década de 2000 dempués d'apaecer na serie de televisión Gilmore Girls, según películes como New York Minute y House of Wax. Padalecki ye meyor conocíu pol so papel como Sam Winchester en Supernatural.
Biografía
Ye'l medianu de tres hermanos. El so hermanu mayor, Jeff, ta casáu y tien dos fíos y la so hermana menor, Megan, vive anguaño n'Austin, Texas. El so padre ye polacu (d'ende l'apellíu Padalecki) y trabaya como comerciante ente que la so madre ye profesora nun institutu de San Antonio. Estudió nel Madison High School San Antonio, Texas. Recibió lleiciones d'actuación dende los 12 años. Al graduase de la secundaria camudar a Los Angeles onde apaeció per primer vegada nos Teen Choice Awards.
Dar a conocer interpretando'l papel de Dean Forester na serie de televisión Gilmore Girls de Warner Channel. Tamién participó na película House of Wax (La casa de cera), onde compartió repartu col so amigu Chad Michael Murray (al que conoció mientres el rodaxe de la primer temporada de Gilmore Girls).
Anguaño ye protagonista de la super esitosa serie estauxunidense Supernatural, tamién de Warner Channel, na que fai'l papel de Sam Winchester.
Participó tamién na película Cheaper by the Dozen xunto a Tom Welling (Smallville) y Steve Martin y na película producío y protagonizao poles hermanes Olsen, New York Minute. Una de les sos últimes producciones fora de la serie foi la película Thomas Kinkade's Home for Christmas, onde interpretaba al pintor Kinkade xunto a Peter O'Toole.
Vida personal
Mientres el rodaxe de Supernatural conoció al so actual pareya, Genevieve Cortese, con quién casóse'l 27 de febreru de 2010. Jensen Ackles, quién interpreta'l papel del so hermanu mayor na serie, foi unu de los padrinos de la boda. Jared y Genevieve dieron la bienvenida al so primer fíu, Thomas Colton Padalecki en marzu de 2012. El 23 d'avientu de 2013, Padalecki vía Twitter, anunció que'l 22 d'avientu, la so esposa dio a lluz al so segundu fíu llamáu Austin Sheperd Padalecki.
Pralognan-la-Vanoise
Pralognan-la-Vanoise ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Beaumont (Meurthe-et-Moselle)
Beaumont ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Presle
Presle ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Prospectus de l'Histoire des Plantes de Dauphiné
Prospectus de l'Histoire des Plantes de Dauphiné, (embrivíu: Prosp. Hist. Pl. Dauphiné, y en francés, lliteralmente, Prospeutu de la historia de les plantes del Delfinado) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol anatomista y botánicu, pteridólogu, micólogu, algólogu francés, Dominique Villars. Espublizóse en Grenoble nel añu 1779 col nome de ''Prospectus de l'Histoire des plantes de Dauphiné, et d'une nouvelle méthode de botanique, suivi d'un catalogue des plantes qui y ont été nouvellernent découvertes, & de celles qui sont les plus rares, ou qui sont particulières à cette Province. Aver leurs charactères spécifiques, & l'établissement d'un nouveau genre, appellé [sic] Berardia. / Par M. Villar, Docteur en Médecine''.
Lichmera deningeri
Llocalización
Ye una especie endémica de Buru, nes islles Moluques (Indonesia).
SS Centauri
SS Centauri (SS Cen / HD 114720 / CPD-63 2632) ye una estrella binaria de magnitú aparente +9,4. Encuadrada na constelación de Centauru, visualmente alcuéntrase al norte de θ Muscae y al oeste de m Centauri. La distancia a la que s'atopa nun ye bien conocida —la so paralax nun foi midida pol satélite Hipparcos—, envalorándose en 500 pársecs (1630 años lluz).
La componente principal de SS Centauri ye una estrella blancu-azulada de la secuencia principal de tipu espectral B8V. 44 vegaes más lluminosa que'l Sol, contribúi col 83% a la lluminosidá total del sistema. Tien una masa de 4 mases solares y un radiu 2,3 vegaes más grande que'l del Sol. La naturaleza de la componente secundaria nun ye bien conocida, y asignar dende tipu F2 hasta G8IV. La so lluminosidá ye 4,8 vegaes superior a la lluminosidá solar. Con aproximao la mesma masa que'l Sol, el so radiu ye 3,58 vegaes más grande que'l radiu solar. Mientres l'eclís principal —cuanda la estrella más fría intercepta la lluz de la estrella blanca-azulada— el rellumu del sistema mengua 1,60 magnitúes ente que nel secundariu'l descensu del rellumu ye de namái 0,10 magnitúes.
Danderyd
El conceyu de Danderyd (Danderyds kommun) ye unu de los conceyos de Suecia allugáu al norte de la capital nacional Estocolmu na provincia homónima nel centru - esti de Suecia.
En 2004, tenía una población de 29.884 habitantes de cualos 14.408 yeren homes y 15.476 yeren muyeres.
Danderyd ye unu de los conceyos más pequeños de Suecia pero tien cierta influencia (económica y política) na rexón. El centru ta allugáu en Djursholm.
El “vieyu” conceyu rural de Danderyd tuvo estremáu, mientres los entamos del sieglu XX, ente los territorios de Djursholm y Stocksund cuando se dixebraron ente los años de 1901 y 1910 respeutivamente. En 1971 Danderyd constituyir con aproximao los antiguos territorios de Djursholm y Stocksund.
El presidente actual del comité executivu municipal (kommunstyrelsen) ye Gunnar Oom, del Partíu Moderáu.
Los cuatro distritos que componen Danderyd son: Danderyd, Djursholm, Stocksund (cola área urbana de Estoclomo) y Enebyberg.
Jonas Gustavsson, xugador de la National Hockey League, nació ellí.
La población del conceyu de Danderyd ye considerada la más influyente nel país escandinavu, al tener el permediu económicu más altu ente tolos conceyos de Suecia, d'alcuerdu al so renta gravada per cápita. Una de les razones ye l'altu preciu de les propiedaes, lo cual ye parcialmente por cuenta de una política restrictiva de nuevos proyeutos de desenvolvimientu per parte del conseyu del conceyu.
L'alta renta de la población dexó al conceyu caltener un índiz relativamente baxu de los impuestos, pero ye productu d'un esquema de la redistribución previstu pol gobiernu suecu pa tresferir el dineru de conceyos con un meyor permediu de situación económica. Ye un factor que forzó al gobiernu llocal a aumentar daqué l'impuestu sobre la renta municipal nos últimos años.
Carreteres
La ruta europea Y18 enllaza dende Stocksund escontra'l norte pa terminar nel conceyu de Norrtälje.
Tresporte públicu
Danderyd ta sirvíu pol sistema de tresporte públicu d'Estocolmu, al traviés del Storstockholms Lokaltrafik (SL). Hai dos estaciones del metro d'Estocolmu, y delles paraes na vía estrecha Roslagsbanan, el tren suburbano, según nuna estensa rede d'autobuses.
Imáxenes
thumb|left|200px|Stocksund, 2010
thumb|left|200px|Hospital en Danderyd
thumb|left|200px|Encruz vial en Danderyd
thumb|left|200px|Torre Cedergrenska
Circuitu d'Anderstorp
Anderstorp Raceway, enantes Scandinavian Raceway, ye un autódromu asitiáu en Anderstorp, Suecia ya inauguráu en 1968. Foi see Gran Premiu de Suecia de Fórmula 1, y allugó carreres del Campeonatu del mundu de motociclismu, del Campeonatu Mundial de Superbikes, del Campeonatu Européu de Turismos, del Campeonatu Mundial de Turismos, del Campeonatu FIA GT, de la Eurocopa de Fórmula Renault y del Campeonatu Suecu de Turismos.
El trazáu principal mide 4025 metros d'estensión; tamién esisten dos trazaos más curtios (sur y norte), de 2000 y 1800 metros respeutivamente. La cai de boxes nun crucia la llinia de meta, sinón que s'atopa n'otra zona de la pista. La recta opuesta, llamada Flight Straight, tamién s'utiliza como pista d'aterrizaxe.
Charles de Foucauld
Charles de Foucauld foi nel so maduror un místicu contemplativu, referente contemporaneu de la llamada «espiritualidá del desiertu». La so personalidá polifacética manifestóse nel so calter de militar n'Arxelia y d'esplorador y xeógrafu en Marruecos, y más sero na so gueta espiritual, nel so itinerariu trapense per Francia y l'Imperiu otomanu, y nel so sacerdociu nel Sahara arxelín, ú trescurrieron los últimos quince años de la so vida.
Descendiente d'una familia aristocrática que portaba'l títulu de «vizconde de Foucauld», Carlos quedó güérfanu de padre y madre a los seis años y tuvo de migrar col so güelu al asocedese la guerra franco-prusiana. En 1876 ingresó na Academia d'Oficiales de Saint-Cyr onde llevó una vida militar disipada. Unviáu como oficial en 1880 a Sétif, Arxelia, foi despidíu al añu siguiente por indisciplina, acompañada de bultable mala conducta», magar que más tarde foi reincorporáu pa participar na guerra contra'l xeque Bouamama. En 1882 embarcose na esploración de Marruecos faciéndose pasar por xudíu. La calidá del so trabayu de reconocencia y rexistru de los territorios marroquinos valió-y la medaya d'oru de la Sociedá de Xeografía de París y l'adquisición de gran fama tres la publicación del so llibru Reconnaissance au Maroc (1883-1884).
En 1886 volvióse una persona espiritualmente inquieta que repitía la oración: «Dios de mio, si esistes, fai que yo te conoza», demientres entraba y salía de la ilesia repetidamente. El so alcuentru y confesión col sacerdote Henri Huvelin el 30 d'ochobre de 1886 produció un cambéu decisivu na so vida. Pa cuando la publicación del so llibru Reconnaissance au Maroc (1883-1884) lo catapultaba a la fama como «descubridor de mundos», a Foucauld yá nun-y interesaba nada d'eso. En payares de 1888 pelegrinó a Tierra Santa tres les buelgues de Jesús de Nazaret, lo que causó un fuerte impautu nél. Entró na Trapa de La nuesa Señora de les Nieves en 1890 y pasó dellos años na Trapa de Cheikhlé nel Imperiu otomanu, onde punxo por escritu munches de les meditaciones que seríen el corazón de la so espiritualidá, incluyendo la reflexón que daría orixe a la célebre Oración d'abandonu. Ente 1897 y 1900 vivió en Tierra Santa, onde la so busca d'un ideal de probeza, de sacrificiu y de penitencia radical conduciolu cada vez más a llevar una vida eremítica. Ordenáu sacerdote en Viviers el 9 de xunu de 1901, decidió aniciase en Béni Abbès, nel Sahara arxelín, ú combatió lo qu'él denominó la monstruosidá de la esclavitú». Quixo establecer una nueva congregación, pero naide xunióse-y. Vivió colos bereberes y desendolcó un estilu de ministeriu basáu nel exemplu y non nel discursu. Pa conocer meyor a los tuaregs, estudió la so cultura más de doce años y publicó so un seudónimu'l primer diccionariu tuareg-francés. La obra científica de Foucauld como lexicógrafu ye referencial pa la conocencia de la cultura tuareg.
El 1 d'avientu de 1916, Carlos de Foucauld foi asesináu per una banda de foraxíos na puerta de la so ermita nel Sahara arxelín. Llueu s'estableció una verdadera devoción en redor a la so figura: nueves congregaciones relixoses, families espirituales y una renovación del eremitismo y de la espiritualidá del desiertu» en plenu sieglu XX inspiraronse nos sos escritos y na so vida. El 13 de payares de 2005 foi proclamáu beatu demientres el papáu de Benedicto XVI. Les contribuciones de Foucauld algamen campos de una bayura enorme como la xeografía y la xeoloxía, la xeopolítica, la lexicografía, y el diálogu interrelixoso, en cuantes que la so conversión, la so busca espiritual y la so mística del desiertu fueron el so mayor legáu al cristianismu contemporaneu.
Antepasaos, infancia y adolescencia (1858-1875)
miniaturadeimagen|Carlos de Foucauld, d'unos 5 años d'edá, cabo la so madre y la so hermana menor (ca. 1863). Fotografía espuesta na ilesia de San Agustín (París). La familia paterna de Carlos de Foucauld yera de Périgord y pertenecía a l'antigua nobleza francesa. El lema familiar yera «Jamais arrière» («Enxamás recular»). El so padre, el vizconde Eduardo (Édouard) de Foucauld de Pontbriand, inspeutor asistente de montes n'Estrasburgo, cuntaba nel so llinaxe con destacaos antepasaos aristocráticos: Bertrand de Foucauld fuera un cruzáu, lo cual constituyía un antecedente de gran prestíu na aristocracia francesa; otru antepasáu, Gabriel de Foucauld, foi apoderáu de Francisco II de Francia nel so casoriu con María Estuardo; Juan III de Foucauld, gobernador de Périgord, vizconde de Limoges, yera amigu d'Enrique IV. Dos tíos güelos de Carlos de Foucauld, l'arzobispu d'Arlés Jean-Marie du Lau d'Allemans y el so vicariu Armand de Foucauld de Pontbriand, morrieron mientres les Masacres de setiembre de la Revolución francesa. Pela so parte, la madre de Carlos de Foucauld, Isabel (Élisabeth) de Morlet, yera fía del ricu coronel Beaudet de Morlet y provenía de l'aristocracia de Lorena, ente que'l güelu, un republicanu, fixo la so fortuna mientres la Revolución. Isabel de Morlet casóse en 1855 con Eduardo de Foucauld y de esa unión nació'l 17 de xunetu de 1857 el so primer fíu, llamáu Carlos (Charles), quien morrió a la edá d'un mes. izquierda|miniaturadeimagen|Escudu d'armes de la familia de Foucauld de Pontbriant. El lema familiar era: «Enxamás recular».
Belleau (Meurthe-et-Moselle)
Tien una población de y una superficie de  km².
Kyösti Kallio
Kyösti Kallio (1873-1940), políticu finlandés, cuartu presidente de la República de Finlandia (1937-1940). Kallio yera representante del estáu llabrador, fundador del Partíu Rural (predecesor del Partíu del Centru) en 1906 y miembru del "Senáu d'independencia" en 1917. Antes de ser escoyíu presidente, yera diputáu en delles llexislatures, presidente del parllamentu y cuatro veces primer ministru. En 1922, promulgóse la llamada "Lex Kallio" qu'ameyoró la posición de los pequeños llabradores. De primeres de la so presidencia, Kallio nomó un gobiernu de coalición de los centristes y los socialdemócrates, lo que fizo posible un frente común y un país unificáu, yá recuperáu de la guerra civil de 1918, cuando la Xunión Soviética atacó Finlandia'l 30 de payares de 1939 y empezó la Guerra d'Iviernu, que duró hasta'l 13 de marzu de 1940. Sicasí, el calvariu de la guerra frayó la salú del presidente, quien dimitió del cargu en payares de 1940. Poco dempués, el 19 d'avientu de 1940, Kyösti Kallio finó dramáticamente d'ataque cardiacu na estación de ferrocarriles de Ḥélsinki, cuando diba tomar el tren escontra la so casa en Nivala.
Justin Kluivert
Justin Kluivert ye un futbolista neerlandés. Desempeñar na posición d'estremu esquierdu y el so actual equipu ye'l A. S. Roma de la Serie A d'Italia.
Ye tamién fíu del ex-futbolista Patrick Kluivert.
Ajax d'Ámsterdam
Kluivert empezó los sos primeros pasos futbolísticos nel Ajax d'Ámsterdam, siendo capitán nes divisiones inferiores. Fixo'l so debú profesional el 15 de xineru de 2017, nun partíu de la Eredivisie contra'l PEC Zwolle nuna victoria por 3-1, ingresando nel minutu 39.
Estadístiques
20px Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 6 de mayu de 2018.
Pugny-Chatenod
Pugny-Chatenod ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Prospetto della Flora Euganea
Prospetto della Flora Euganea, (embrivíu Prosp. Fl. Eugan.), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, micólogu, pteridólogu y algólogu italianu Vittore Benedetto Antonio Trevisan de Saint-Léon y espublizáu en Padua nel añu 1852.
Ría d'Avilés
La Ría d'Avilés alcuéntrase nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Lichmera flavicans
Lichmera flavicans ye una especie d'ave paseriforme de la familia Meliphagidae.
Ría d'Avilés
La ría d'Avilés asitiase na Mar Cantábrica, averada al conceyu que-y da nome. Tratase d'un estuariu natural. La ría desemboca a la mar na llocalidá de San Xuan de Nieva, tal como la conocemos anguaño ye'l resultáu del enantamientu del puertu d'Avilés sofrida na dómina de los cincuenta al implantase Ensidesa (güei Arcelor), pa dar salida y entrada a los productos metalúrxicos que diben fabricase na nueva factoría. Anguaño la ría ta arrodiada d'importantes empreses como son Inespal, Cristalería Española, Asturiana de Zinc, etc. Na marxn oeste de la ría alcuéntrase tamién la rula d'Avilés y la cofradía de pescadores.
Lichmera flavicans
Llocalización
Ye una especie endémica de la islla de Timor.
Ría d'Avilés
Dende l'añu 2003 ta realizandose un importante llabor de llimpieza de los llodos contaminaos de la ría, que por mor de la gran contaminación de décades pasaes, dexara la ría en mui mal estáu dende'l puntu de vista ecolóxicu
right|thumb|300 px|Imaxe de la ría
L'arte na ría
A lo llargo de la ría d'Avilés pueden vese diferentes elementos culturales.
Escultures
La ruta del acero. Les siete pieces son:
Formando parte del paséu, nel so cauce altu, tamién pue alcontrase una pieza del vieyu Puente de San Sebastián, asina como dellos elementos relativos a la industria. Son destacables tamién les plaques de la llamada ruta del colesterol y la placa y monumentu n'alcordanza del llugar onde asitiábase la Escuela d'aprendices d'Ensidesa.
Escultura Avilés Encargada a Benjamín Menéndez por la Autoridad Porturaria de Avilés, esta escultura convirtióse en uno de los símbolos de la ciudad. Se conforma de tres grandes conos d'aceru Cor-ten ubicados nel paseo de la ría, cerca la rula. La escultura destaca nes panorámiques de la ría d'Avilés.
Centru Cultural Internacional Oscar Niemeyer
Diseñáu pol arquiteutu brasilanu Oscar Niemeyer, el Centru Cultural Internacional Oscar Niemeyer inagurose na primavera de 2011. Accedese al mesmo pol Puente de San Sebastián y una pasarela desde el puertu deportivu. Alcuéntrase ne fastera derecha de la ría.
Plaza y pasarela
Para acceder al paséu de la ría y al Centru Niemeyer esisten dos víes principales: el pasu Larrañaga y la pasarela construyida sobre la antigua plaza del pescáu, que tamién ye'l centru d'información y receición del Niemeyer.
Francisca Aparicio
Francisca Aparicio Mérida foi la esposa de Justo Rufino Barrios y primer dama de Guatemala mientres el so mandatu, tres la muerte de Barrios na batalla de Chalchuapa, casóse con José Martínez de Roda, en Nueva York, siendo Marquesa de Vistabella, treslladándose a Suiza hasta la so muerte.
Biografía
170px|left|miniaturadeimagen|Semeya del so primer maríu, el xeneral [[Justo Rufino Barrios.]]
Francisca Aparicio nació en Guatemala, fía de Juan José Aparicio y Limón, y Francisca Mérida Estrada. Estudió nel Colexu Belén, coles monxes ursulines.
Matrimoniu con Barrios y terremotu de 1874
Casóse con Justo Rufino Barrios —entós presidente de Guatemala— el 24 de xunetu de 1874. N'agostu empecipiaron movimientos sísmicos nel área de Chimaltenango, pero naide púnxo-yos atención pos la población taba acostumada a que tremeciera con cierta frecuencia; ye más, nun torgar que se celebrara una gran gala n'honor al enllaz matrimonial del presidente Barrios cola so nueva esposa.
Pero'l 3 de setiembre de 1874 hubo un devastador terremotu que non solamente destruyó dafechu'l pueblu de Parramos, sinón que bandes de foraxíos armaos con cuchiellos y otres armes punzocortantes intentaron asaltar a los damnificados y roba-yos lo poco que-yos quedaba; afortunadamente, les bandes fueron prindaes pola policía del gobiernu del xeneral Justo Rufino Barrios y executaes sumariamente.
Col presidente Barrios procreó a Elena, María de la Luz, José Ignacio, María Josefa, Carlos, Rufino y Francisca.
Tres la muerte de Barrios
En 1885, a la muerte del Presidente Barrios, aniciar n'Estaos Xuníos y, dempués, n'España, onde'l Ministru Lliberal Antonio Cánovas del Castillo presentar a la nobleza española. Heredó una considerable fortuna, productu de ser la heredera universal de Justo Rufino Barrios, quien la atropó mientres los años que sirvió como presidente de Guatemala.
Na so segunda boda, celebrada en Nueva York, en 1892, casar a José Martínez de Roda, Marqués de Vistabella. Al nun tener descendencia, el marquesáu pasó a los fíos que procreara con Barrios.
Tres la muerte de Barrios, la so familia abandonó'l país cuasi darréu tres los funerales y colóse escontra Nueva York, onde moraba parte de los Aparicio, quien se dedicaben a la esportación de café dende Guatemala. Francisca Aparicio instalar colos sos fíos nuna formosa casa allugada na 5.a avenida númberu 855, frente al Parque Central de Nueva York; heredando más de 30 millones de pesos tres la muerte de Barrios, ufiertaba bailles de sociedá que fueron siempres un acontecimientu y nos qu'ella se presentaba lujosamente vistida acompañada de les sos fíes y de les señorites Aparicio. Los salones taben afataos con plantes rares, nun escenariu decoráu por un tramoyista de la Metropolitan Opera House. Esa mesma orquesta amenizaba les fiestes onde se sirvíen cenes ensundioses.
Los Barrios y Aparicio treslladóse a España, onde'l ministru lliberal Antonio Cánovas del Castillo foi'l so enllaz cola nobleza española. En 1892, Francisca, que yá tenía 34 años, celebró les sos segundes nupcias, en Nueva York, con José Martínez de Roda, Marqués de Vistabella y quien representaba a Granada na cámara de diputaos.
Los sos fíos varón José Ignacio y Carlos estudiaron nel colexu de Xesuites, pero finaron antes de cumplir los 20 años, por diversu causes. Francisca Aparicio volvió a enviudar y finó en 1943, ente que la so fía mayor y compañera indixebrable -Elena Barrios y Aparicio, III marquesa de Vistabella- finó al añu siguiente.
Belleville (Meurthe-et-Moselle)
Tien una población de y una superficie de  km².
José Carlos Ferreira Filho
José Carlos Ferreira Filho ye un futbolista brasilanu.
Pugillus Plantarum Novarum Africae Borealis Hispaniaeque Australis
Pugillus Plantarum Novarum Africae Borealis Hispaniaeque Australis (embrivíu Pugill. Pl. Afr. Bor. Hispan.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Pierre Edmond Boissier & Georges François Reuter. Espublizóse nel añu 1852.
Puygros
Puygros ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kohei Kawata
Kohei Kawata (河田 晃兵, ) ye un futbolista xaponés.
Lidingö
Lidingö  ye una islla nel archipiélagu internu d'Estocolmu, al nordeste de la ciudá d'Estocolmu, en Suecia. La población ye de. Ye la sede del gobiernu de la Municipalidá de Lidingö, del Condáu d'Estocolmu.
Les cualidaes de Lidingö atraxeron a munchos residentes ricos. El branu de Lidingö llindar al periodu entendíu ente finales de mayu y agostu, cuando la temperatura supera los 25 °C. Les temperatures de l'agua del mar algamen el so picu máximu a alredor de 20 °C, a mediaos de xunetu, nes partes interiores del archipiélagu.
Setiembre y ochobre son los meses de la seronda curtia.
Queige
Queige ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Idioma tahitianu
L'idioma tahitianu (autoglotónimu reu Tahiti) ye una llingua austronesia dientro del grupu malayu-polinesiu oriental, falada na islla de Tahití y nel restu de les Islles de la Sociedá. Forma parte del grupu polinesiu oriental y considerar como una llingua nuclear dientro de les llingües tahíticas.
El tahitianu ye la llingua más importante del reu mā'ohi, nome que recibe'l conxuntu de les llingües falaes na Polinesia Francesa, más allá de la so adscripción a un grupu llingüísticu. El reu mā'ohi inclúi, amás del tahitianu, a les siguientes llingües o dialeutos:
En dellos casos les diferencies ente estes llingües son de pronunciación, n'otros sicasí resulten mutuamente inintelixibles. Anguaño'l tahitianu, por causa del so mayor pesu demográficu, del usu per parte de l'alministración territorial y nos medios de comunicación, ye entendíu por munchos de los otros habitantes de la Polinesia Francesa, ensin escaecer que'l francés sigui siendo na zona la llingua estándar d'usu más común pa comunicase ente distintos grupos.
Hasta'l sieglu XIX, al igual que'l restu de les llingües polinesies, el tahitianu foi una llingua falada, pero non escrita, una llingua qu'escarecía de trescripción y que pervivía por cuenta de la tradición oral. Fueron misioneros de la London Missionary Society quien primero tomaron la xera de trescribir el tahitianu. La oralidad del tahitianu y el fechu de que los primeros trescriptores fueren europeos, ye'l motivu de qu'esta llingua use'l alfabetu llatín, magar lo fai con ciertes particularidaes.
Historia
El tahitianu, como'l restu de llingües malayu-polinesies, tuvo'l so orixe na inmigración y colonización de les diverses islles del océanu Pacíficu que dio orixe a l'actual fragmentación llingüística en trenta y ocho llingües na Polinesia. Esta gran fragmentación ye la resultancia non solamente del ritmu evolutivu de les llingües, sinón amás del ritmu del so espardimientu. Nel periodu que foi dende'l 1600 e. C. al 1200 e. C., la cultura Lapita desenvolvióse y espandió dende Nueva Guinea a Fixi, Tonga y Samoa. Precisamente dende estos dos últimos grupos d'islles partieron les migraciones y colonizaciones de la Polinesia escontra'l 300 e. C. Fixi, un territoriu de cultura y llingua melanesies foi'l puntu d'orixe pa la colonización de les vecines islles de Tonga y Samoa. Nel triangulo formáu por estes islla xestóse la configuración del fijiano-polinesiu, una protollingua derivada de les llingües melanesies que s'estendieren pola rexón oceánica gracies a la cultura lapita. De la mesma, foi nesti triángulu insular onde se configuró la cultura polinesia, magar Fixi, en cuantes que territoriu melanesiu y fuertemente amestáu a esa cultura, nun siguió esta evolución de la mesma que Tonga y Samoa, que caminaron escontra una nueva cultura que, por casu, nun usaba la cerámica, cosa que sí faíen Fixi y la cultura melanesia. Esta nueva cultura con traces idiosincrásicos que la estremaben de la de Melanesia foi l'orixe de la cultura polinesia. Arriendes d'ello, cuando nel 300 e. C. dende Tonga y Samoa entamáronse saleos escontra l'este, esportóse yá una cultura propio y estremao de la cultura madre melanesia. Y con esa cultura viaxaba una llingua nueva que sirviría d'orixe a les futures llingües polinesies.
Les migraciones empecipiaes en Tonga y Samoa siguieron un percorríu que pasó poles Islles Cook, Tahití, les Islles Tuamotu y acaba nes Islles Marqueses. Nesta primer colonización, puede apreciase perfectamente l'articulación de los grandes grupos llingüísticos dientro de les llingües polinésicas: les llingües tónguicas, les llingües samoicas, les llingües tahíticas y les llingües marquésicas. Estes protollingües convertir nel embrión de les futures llingües derivaes que conformen los subgrupos que güei día se conocen col mesmu nome que les protollingües. Na actualidá, la única protollingua que subsiste ye'l tónguico, estremáu en tongano y niués; amás, puede dicise que'l tongano ye la llingua más cercana al protopolinesio, una reconstrucción de la llingua madre de los trenta y ocho llingües polinesies.
Puede apreciase como'l tahítico (o protohaitiano) formar mientres la primer fola migratoria, que colonizó la Polinesia central (Islles Cook, Islles de la Sociedá, Islles Tuamotu y más tarde les Islles Australes. Los raigaños del tahitianu, por tanto, pueden atopase yá nos primeros tiempos de la esistencia de la cultura polinesia. La evolución posterior de la llingua fíxo-y perder dellos fonemes carauterísticos (como se va ver na seición de gramática más palantre) que sí se pueden atopar n'otres de les llingües tahíticas estremándola y modelándola tal que se conoz güei. L'aislamientu que sufría cada unu de los territorios causaba la rotura y fragmentación del subgrupu llingüísticu en llingües independientes que, a pesar de que comparten un orixe común, acabaron sufriendo una evolución separada de les otres llingües, ensin qu'hubiera un contautu frecuente ente falantes que dexara la cohesión o una evolución converxente.
Dende esti nucleu central de la Polinesia partieron nueves migraciones alredor del añu 1000, que enancharon l'área del tahítico a partir d'una de les llingües que yá se taba formando. De la mesma que dende les Islles Marqueses poblóse Ḥawai escontra'l 400, nel sieglu XI dende'l nucleu tahítico entendíu ente les Islles de la Sociedá y les Islles Cook poblóse Nueva Zelanda. Esto supunxo una espansión considerable del dominiu del tahítico que, como'l marquésico, ampliaba la so área d'espardimientu al traviés de la colonización. En Nueva Zelanda (o Aotearoa) configurar col tiempu la qu'acabó por ser la otra gran llingua tahítica: el maorí. nun puede dicise que'l maorí y el tahitianu sían llingües ximielgues, nin qu'una provenga de la otra; haber de ver el maorí como'l frutu d'una evolución separada d'un dialeutu tahítico, al mesmu nivel que'l tahitianu o'l que se dio en llamar maorí de les Islles Cook. Los trés llingües formen el gran espaciu llingüísticu tahítico, tres evoluciones y tresformamientos por separáu en caúna de les islles o archipiélagos correspondientes. Por casu, ente que'l maorí caltién los y, el tahitianu nun lo fixo y la pronunciación relaxao y rápido simplificar nuna oclusiva glotal sorda. De siguío puede vese un cuadru comparativu ente delles pallabres en tahitianu, maorí y maorí de les Islles Cook:
La naturaleza oral de les llingües polinesies enzancó que pudiera faese un siguimientu de la evolución y tresformamientu del tahitianu, según tamién lo fixo pal restu de llingües de la familia. Coles mesmes, la oralidad d'esta llingua torgó la fixación escrita, favoreciendo los tresformamientos. Por esto mesmu, ye difícil calcular con precisión el momenrto de l'apaición estremada del tahitianu dientro de la familia de les llingües tahíticas. Solamente los restos materiales, la etnografía y l'estudiu de les colonizaciones pueden esplicar l'espardimientu llingüísticu na Polinesia y la so consiguiente fragmentación, pero torga precisar los cambeos internos inmateriales, como la evolución d'un dialeutu tahítico a llingua, casu del tahitianu. Hasta'l sieglu XVIII nun apaecieron los primeros testos n'idioma tahitianu y llegaron de la mano de los europeos qu'esploraben los mares del sur, polo que los errores son considerables y abonda la omisión de la glotal y de les vocales llargues, inclusive nos escritos de los misioneros británicos que llegaron a Tahití a principios del sieglu XIX. La publicación d'un llibru íntegramente en tahitianu nun llegó hasta l'añu 1810. Con a anexón a Francia como colonia de Tahití y les Islles de la Sociedá en 1881, aprució dientro del espaciu polinesiu'l idioma francés y una reculturización progresiva de la sociedá tahitiana, a cuenta de la llingua y cultura orixinales.
Fonética y ortografía
En cuantes que llingua austronesia, el tahitianu solamente dispón de catorce fonemes, esto ye, nueve consonantes y cinco vocales. Podría aumentar esta cifra a diecinueve fonemes si compútense los allargamientos vocálicos. Esti fechu simplifica l'alfabetu en comparanza colos de les llingües romániques, yá que namái precisa catorce lletres.
L'alfabetu tahitianu ye'l siguiente: La lletra 'eta ye bien carauterística de les llingües polinesies. Indica la oclusiva glotal ([ʔ]). La escritura d'esta lletra, a diferencia de la ʻokina ḥawaiana, faise como un apóstrofu tipográficu ( ' ), pero si nun se dispón d'él nel tecláu puede trescribise como un apóstrofu rectu ('). Cabo indicar qu'esta ye la opción adoptada pola Academia Tahitiana que ye la entidá oficial encargada d'afitar les normes ortográficu y gramatical del tahitianu na Polinesia Francesa, pero que nun dispón de l'aceptación unánime de la comunidá filolóxica de Tahití y de cutiu atópense profesores o medios de comunicación escritos qu'usen otres regles ortográfiques, como'l sistema Raapoto. El sistema Raapoto (que debe'l nome al el so creador Turo a Raapoto) indica'l golpe de glotis sobre la mesma vocal como un acentu abiertu (`): à, è, ì, ò, ù. Cuando se combina con un allargamientu vocálicu (el cual Raapoto, como l'academia, indica con un macrón) representar con un acentu circunflexu (^): â, ê, î, ô, û. Anguaño trátase d'una opción ortográfica en retrocesu por causa de la implantación progresiva y la mayor aceptación de les normes de l'academia. Amás, les normes de l'academia tahitiana siguen el patrones ortográficos adoptaos poles llingües emparentaes col tahitianu, como'l tongano, el samoanu o'l ḥawaianu y esto dalu más fuercia argumental frente a otres normes ortográfiques del tahitianu. Sía que non, el tahitianu carauterizar por tener más 'etas a principiu de pallabra, enzancando la so visualización, l'usu de mayúscules y l'orde alfabéticu.
El sistema fonéticu del tahitianu configúrase como sigue:
<div style="float: left; background-color: white; border: 1px solid black; margin: 0.75em 0.75em 0.75em 0.75em;"> Consonantes
<div style="float: left; background-color: white; border: 1px solid black; margin: 0.75em 0.75em 0.75em 0.75em;"> Vocales
Como puede apreciase, el sistema consonánticu escarez de fonemes tan habituales nes llingües indoeuropees como, , , o.
En cuanto al sistema vocálicu, atopamos los fonemes básicos, como nel castellán, pero pa cada fonema hai qu'añedir l'allargamientu correspondiente, asina atoparíamos xunto a los cinco fonemes vocálicos básicos estos otros:, , , y. Na ortografía tahitiana esti allargamientu indicar col macrón (¯). La combinación d'un golpe de glotis (') y una vocal llarga (como ā) nun causa nengún cambéu, sinón una socesión de calteres: 'āpī ("nuevu"). Hai que tener en cuenta qu'estos allargamientos vocálicos o golpes de glotis pueden camudar enforma'l significáu d'una pallabra: ava ("pasu ente petones"), 'ava (bébora fuerte); piti ("dos"), pītī (especie d'árbol).
En tahitianu pueden atopase les siguientes composiciones silábiques: vocal, vocal-vocal, o consonante-vocal.
La equivalencia ente la grafía y el fonema quedaría como sigue:
Acentuación
La tonicidá vocálica nel tahitianu presenta pela so parte una complexidá daqué mayor. Puede haber más d'una vocal con acentu tónicu dientro d'una pallabra. L'acentuación de les pallabres rexir poles normes y variantes siguientes:
Nes pallabres formaes por reduplicación, esti fenómenu ye bien claro: (taratara, "espinosu");  (tāhanahana, "recalentar").
Adautación de barbarismos
Pa l'adautación a la ortografía y a la pronunciación tahitianes de les pallabres estranxeres que fueron llegando a la Polinesia Francesa de la mano principalmente de franceses ya ingleses, y fueron asimilaes, hai ciertes convenciones (les cualos pueden siguise o non, dependiendo del contestu en que se produxera la llegada de la pallabra ya inclusive del so significáu) pa la tahitianización de los préstamos estranxeros. Les lletres c, d, g, k, s, x y z colos sos soníos correspondientes acomuñaos a cada llingua, convertir en (t); la llateral  y similares convertir na vibrante ; les lletres j y y ( o  según les llingües) pasa a ser una i ; y la b ( y similares) tresformar nuna p. Asina, la pallabra presidente en tahitianu convirtióse en peretiteni o Rusia, Rūtia.
Magar esto, nos últimos años, cada vez hai más pallabres que se salen d'estes convenciones de trescripción y que pueden pronunciase colos fonemes orixinales, magar nun esistir nel tahitianu. Históricamente, yá s'atopen nicios d'esta práutica nel entamu de la incorporación d'otres pallabres polinesies al tahitianu que caltuvieron fonemes orixinales que nun esisten en tahitianu, como pue ser el fonema y el fonema  del tongalés, el samoanu o'l maorí.