cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cosacu
Sieglos III-IX
Lo mesmo puede dicise sobre los Brodnikos (Brodnici) de Podonsk. Los estudios y analises antropolóxicos d'antigües sepultures na rexón del ríu Don del principiu de Periodu de Sarkel demuestren que yá muncho primero estos pueblos fueron mistos. Trátase d'aquel pueblu mistu que los arqueólogos modernos suponen que yeren Brodnikos (V.V.Ginzburg, M.I.A. 109; Mijaíl Artamónov, M.I.A. 62). D'alcuerdu a la opinión común y ensin batura a duldes - los Brodnikos (Brodnici) son ancestros de los Cosacos de Don. Menten sobre la so esistencia unos mapes xeográficos perses del sieglu X (ellaboraes por Abu Hamid al-Garnati, con descripciones na so obra «Gudud Al Alem») onde nel Don mediu los ancestros cosacos tán señalaos col nome Brads hasta sieglu XI incluyíu y darréu aquel nome en tolos documentos foi camudáu pol nome común - Cosacos.
Sieglos IX-X
Nel añu 965 la tierra de los Kasak foi conquistada pol poderíu militar del Rus de Kiev. Nel añu 988 estos territorios fueron apurríos n'alministración a unu de los Rúrikovich- Mstislav Vladimirovich el mesmu quien al finar el so padre dixebrar de Kiev y dempués de formar una alianza coles fuercies de los Kossakos (Kosagos, Kazagi: como dicen antigües escritures) ocupó les estepes de Don hasta ciudá de Chernigov. Nuna sangrienta batalla en cercaníes de Listvenniy, Mstislav gano al kniaz (príncipe) rusu Yaroslav y proclamóse dueñu y señor de too l'estáu, que darréu tomo'l nome de la ciudá principal Tomotorkañ (en rusu: Tmutarakan). Hasta l'añu 1061 c. Tomotorkañ xunía nes sos fronteres a toles tribus de Kossakos y estendíase dende Kubán por tol Donéts y Séverschina, incluyíos Kursk y Riazán. La depresión y posterior fin d'aquella monarquía cosaca empiecen cola llegada a les estepes de Chernomorie (Mar Negru) (añu 1060) de les tribus unificaes de Kipchakos o Pólovets (Cumanos). Solamente'l sur del Estáu, Tierra de los Kasak, unos 50 años más inda caltenía'l estatus d'estáu independiente.
Eso foi'l trubiecu de los Cosacos d'Azov, de Grebensk, de los Cosacos-Chercasos, que darréu llegaron hasta los ríos Don y Dniéper.
Sieglos X-XIV
Los pobladores de la parte central del estáu ocupada polos Pólovtsy (Cumanos) retirar a les estepes y los montes y siguíen la so resistencia y llucha colos enemigos xunto con Rusia, como los sos aliaos lleales: Klobukos. N'antigües escritures los llamaos Klobukos Negros (Chernye Klobuki, en rusu) col tiempu empezaron llamase Cherkasos y Cosacos. Toos ellos, a la so llegada a Don, quedárense ellí por siete sieglos. Pela so parte el restu de los pobladores del estáu de Tomatorkañ abellugar na península de Crimea, fechu que foi documentado nun decretu colonial de Xénova onde especifiquen y definen a ellos como Cosacos- guardianes lleales d'esta colonia.
Amy Jean Gilmartin
Pol so interés y trabayu de campu nos trópicos, conducir a l'adquisición de plantes d'eses rexones. Fixo fincapié na investigación de Bromeliaceae, y el herbario adquirió una coleición de bromelias importantes mientres el so mandatu como direutora.
Cosacu
Sieglos X-XIV
Cola llegada de los Mongoles n'añu 1223 los cosacos Brodnikos de Podonsk xunir a ellos y xuntos llibraron una batalla en contra de Rusia en cercaníes del ríu Kalka.
Cuando en Europa del Este (añu 1240) consolidóse l'autoridá y poder de La Horda d'Oru, tolos Cosacos atopar al interior de les fronteres del Imperiu Tártaru-Mongol (Imperiu mongol). Foi respetada la so autonomía, cola so Ilesia encabezada polos episcopaos de Saraysk y Podonsk y na so mayoría caltuvieron la relixón cristiana y l'idioma eslavu, anque agora dalgunos d'ellos profesaron la fe musulmana. Sol poder de los kanes, los Cosacos del Don tuvieron hasta'l sieglu XIV y los Cosacos de Dniéper, un sieglu más. Dambos grupos mientres tou eso tiempu cumplíen ciertes obligaciones cívicu y militar ante l'autoridá tártaru-mongola.
Col tiempu, nel interior de la Horda d'Oru empezaron surdir reñes y desalcuerdos ente los gobernantes locales de les distintes rexones del Imperiu mongol. Coles mesmes los Cosacos que vivíen lloñe de los centros principales del Estáu mongol sufrieron permanentes ataques de les bandes y agrupaciones de los mongoles. Ante la falta de proteición per parte de les autoridaes, esmolecíes más polos sos propios problemes y reñes internes, los Cosacos xunir a la rebelión del kniaz (príncipe) Dmitriy de Moscú. Sicasí, a pesar de ganar al exércitu de khan Mamai nel Póle (Campu) Kulikóvo (Batalla de Kulikovo, añu 1380), los rusos nun llograron recuperar la so lliberación ya independencia de los tártaru-mongolos y pa los Cosacos la so participación na rebelión atraxo consecuencies desfavorables: los Tártaru-mongolos obligaron a los cosacos a abandonar les vastes llanures nes mariñes del ríu Don y emigrar ríu arriba hasta'l ríu Kama, Dviná Norte y el mar Blanco. Los cosacos del Dniéper y Perekop abandonaron Crimea dempués de l'aceptación per parte de los khans de l'autoridá del Sultán de Turquía sobre la península, a finales del sieglu XV. Los cosacos d'Azov permanecieron en mesmu llugar hasta'l sieglu XV, pero arriendes de conflictos permanentes colos turcos fueron obligaos a retirase hasta Zemlia Severskaya («Tierra del Norte»), onde se xunieron a la comunidá de los cosacos de Belogorodsk.
Sieglos XV-XVI
thumb|200px|Petró Konashévych-Sahaidachny thumb|200px|Un cosacu nel escudu del [[Hetmanato cosacu|Hetmanato, l'Estáu cosacu qu'esistía nes rexones centrales y noroccidentales de l'actual Ucraína mientres 1649 y 1764]]. Los postreros qu'abandonaron a los khans de Horda Dorada (Horda d'Oru) fueron los Cosacos de la Horda (Ordinskie), de Nagáy (Nagayskie) y de Ástrajañ (Astrajanskie)- los que se xunieron a los cosacos del Don recién na segunda metá del sieglu XVI. D'ellí d'equí p'arriba la vida de los cosacos va tar amestada al destín de los Grandes Principaos de Moscú y de Litva (Lituania). En condiciones d'amenaza permanente de parte de los turcos y tártaru-mongoles nació la necesidá de sirvir so les órdenes de dos dinastíes: de los Rúrik en Moskovia y de los Gediminovich (Gediminids- ing.; Гедиминович- rus.) en Litva (Lituania). Como protesta en contra d'esti dominiu y alianza obligada producióse más tarde la nacencia y formación de dos «repúbliques cosaques» nel ríu Don y nel ríu Dniéper Baxu, dempués de lo que empecípiase la renacencia y fortalecimientu de la independencia cosaca, la formación de centros principales d'unificación del pueblu cosacu.
Sicasí, non tolos cosacos optaron por tornar al ambiente de la so tierra natal. Munchos d'ellos, acostumaos nos cien años de vida en territorios de Moskovia (Rusia), Litva (Lituania) y Polonia, quedáronse. Tradicionalmente lleales a los sos aliaos y a l'autoridá convertir en fieles defensores de los intereses de los kniaz (príncipes), zares y reis de la dómina, y en cuenta de ello acepten de los monarques abondosos regalías y privilexos, concesiones de tierra, títulos de nobleza, formando families mistes con rusos, lituanos, polacos, y pasu ente pasu esleiéronse nel so ambiente formando'l so parte natural. Fíos y nietos de los emigrantes cosacos quédense tamién nel Norte Alloñáu. Una vegada avezaos al duru clima llocal, se trasaladaron en pequeños grupos al Este cruciando cordales y ríos, travesando estenses zones de monte. Llograron apoderar y conquistar a les tribus locales espandiendo'l poderíu de los monarques de Rusia por tol territoriu de Siberia. Mientres un tiempu inda recordaben de los sos llazos colos Cosacos de Don, faíense llamar «fíos d'El Don apacible» (Deti Tíjogo Dona) y dieron entamu a la formación de los nuevos Host´s ó Voisko (grandes y bien entamaes y alministraes comunidaes, militares- en tiempos de guerra; civiles y absolutamente autónomes- en tiempos de paz), con nuevos nomes: Cosacos de Térek (Norte del Cáucasu), Cosacos de Siberia o Cosacos de Transbaikal.
Xuníos polos sos orixe, agora atopáronse estremaos por grandes distancies y territorios bien estensos, pos cada formación siguía la so vida per un camín propiu y particular. Na próxima etapa de la historia, nos sieglos XVI-XVII, la mayoría de los cosacos pertenez a los grupos de Zaporozhie y Don, los mesmos que decidieron tornar a la so tierra natal: Tierra Kasak, nes llanures de les mariñes del mar d'Azov, y fixéronse llamar nel sieglu XVIII como Chernomorskie Kazakí (los Cosacos del Mar Negru), antepasaos de los cosacos de Kubán.
L'antigua historia del pueblu cosacu esta reconstruyida dica agora esquemáticamente, por lo mesmo dacuando intencionalmente, por razones nacionalistes, de coxuntura política o ideolóxica, dellos historiadores presentar en forma equivocada.
Will Ferrell
Carrera
thumb|right|Will Ferrell na premiere de [[Walk Hard: The Dewey Cox Story, n'avientu de 2007]] thumb|right|Will Ferrell amarutáu de Megamind na [[Convención Internacional de Cómics de San Diego en 2010]] En 1995, el mesmu añu en qu'empezó la so carrera con SNL, Ferrell empecipió la so carrera cinematográfica con dos papeles menores—como un home nuevu na película televisiva A Bucket of Blood, y como un presentador de noticies en Criminal Hearts. Darréu, apaeció en delles otres películes, tales como Men Seeking Women, Austin Powers: International Man of Mystery, A Night at the Roxbury, Superstar, The Ladies Man, Dick, Drowning Mona, Austin Powers: The Spy Who Shagged Me, Jay and Silent Bob Strike Back, y Zoolander.
Cosacu
Sieglos XV-XVI
Sábese que d'antiguo esistía una comunidá cosaca perbién entamada de Zaporozhia, nel ríu Dniéper al sur de lo que ye anguaño Ucraína, que de la mesma en tiempos de la rellumanza del Imperiu rusu llamábase Malorossia («pequeña Rusia»). A finales de la Edá Media, poblaciones cosaques quedaron sol fueu cruciáu de Polonia, Lituania y Rusia, los trés grandes potencies de la zona. Los rusos de Moscovia y los cosacos siempres vivíen nuna rellación tirante, na que los segundos entamaben asaltos contra les aldegues y campos de los primeres, dempués de lo cual éstos unviaben espediciones punitives. En 1539 el Gran Duque Basilio III de Rusia solicitó al Sultán del Imperiu otomanu que controlara a los cosacos, a lo que'l Sultán contestó-y: «Los cosacos nun me xuren llealtá y viven como-yos presta a ellos mesmos». De manera similar 10 años más tarde, nel añu 1549, el zar rusu Iván el Tarrecible respondió a un pidimientu del Sultán turcu de frenar les aiciones agresives de los cosacos del Don colo siguiente: «Los cosacos del Don nun son del mio incumbencia y van a la guerra o viven en paz ensin la mio conocencia». Mensaxes similares circulaben ente Rusia, l'Imperiu otomanu y la Mancomunidá Polacu-Lituana, cada unu de los cualos intentaba esplotar la belicosidá cosaca pa los sos propios intereses. Finalmente, so la égida d'Iván IV (Iván el Tarrecible), llegar a un alcuerdu que dexó establecer un estatutu especial a la comunidá cosaca del ríu Don (hacia 1570). Estos estatutos garantizaben l'alministración autónoma de les comunidaes cosaques, les sos actividaes comerciales llibres d'impuestos, concesiones de tierra, títulos de nobleza pa los líderes cosacos - tou esto y más a cambéu del serviciu militar permanente, velando pola defensa y seguridá interna y esterna, abellugando les fronteres de Rusia de les invasiones enemigues.
Will Ferrell
Carrera
Los primeros papeles protagonistes de Ferrell llegaron en 2003, dempués de la so salida de SNL: como Frank "The Tank" Richard en Old School, y como'l personaxe titular en Elf. Dambes películes tuvieron ésitu y recibieron nominaciones pa Premios MTV Movie. Ferrell darréu siguió llogrando papeles en películes de comedia de 2004 y 2005, tales como Melinda y Melinda, Anchorman: The Legend of Ron Burgundy, y Starsky & Hutch, lo que-y valió un puestu nel "Frat Pack" de Hollywood. En 2006, Ferrell foi nomáu por Forbes como unu de los actores meyores pagos nel mundu, dempués de ganar $40,000,000. El mesmu añu, protagonizó en Más estrañu que la ficción y Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby, dambos ésitos críticos. Cuando actuó en Más estrañu que la ficción, Ferrell introdució audiencies al potencial dramáticu de los sos talentos. El 27 d'avientu de 2006, TheMagazine nomó a Ferrell como unu de los sos trés "Actores del Añu" na so edición "Reseña del añu."
Cosacu
Sieglos XV-XVI
Tradicionalmente cada cosacu diba forníu col armamentu, municiones, uniforme, mediu de tresporte (caballu), adquiríos dafechu per cada combatiente en forma individual o pagu pola comunidá y la so familia. Esi foi unu de los tratos col gobiernu de Rusia no que se refier a la obligación cosaca ante l'Estáu en cuenta de los privilexos daos a la so comunidá. Andando'l tiempu, el pueblu cosacu xugaría un perimportante papel na conquista rusa de Siberia, instalándose nuevos voiskos y stanitsas (poblaos cosacos) a lo llargo y anchu del continente asiáticu.
Will Ferrell
Carrera
Ferrell apaeció como parte d'un paquete de videu enantes del Rose Bowl, xunto con Matthew McConaughey, un allume de la Universidá de Texas n'Austin. Tamién cantó un cantar sobre Lance Armstrong y Neil Armstrong nuna ceremonia de los Premios ESPY en 2006. Xunto con John C. Reilly, asumió un puestu mientres la ceremonia de 2008 onde fixeron demandos pa les sos apaiciones na ceremonia de los Premios ESPY, tales como pidir a Greg Oden, un pívot pa los Portland Trail Blazers, que póngalos a la cama y díga-yos les hestories de dómines antigües como la Guerra Fría, por que los Xuegos Olímpicos puedan ser interesantes otra vegada.
Cosacu
Sieglos XVI-XIX
thumb|200px|[[Bohdán Jmelnytsky]] thumb|200px|[[Iván Mazepa]]
Nel añu 1613, magar la oposición de dellos líderes y príncipes rusos, los cosacos del Don manifestáronse abierta y enérxicamente en sofitu del representante de la familia Románov pa gobernar a Rusia – el mozu Mijaíl Fiódorovich Románov. En 1634, mientres el reináu d'esti primer Zar de Rusia punxo fin a les pretensiones del rei polacu Vladislao IV Vasa al tronu de Rusia. Dende entós el sofitu esplícitu ya incondicional cosacu sirvi como base pal poder de la Dinastía Románov a la cabeza del Imperiu rusu.
Paralelamente Polonia aguiyó a los cosacos del Dniéper a aliase colos ucraínos pa establecer un principáu marcadamente antirruso. Con esti propósitu, a principios de 1646 efectuóse una xunta secreta ente'l atamán de la comunidá cosaca del ríu Dniéper, Bohdán Jmelnytsky, y el rei polacu Vladislao IV Vasa.
Will Ferrell
Carrera
Ferrell participó nuna actuación de comedia musical nos Premiu Oscar de 2006 con John C. Reilly y Jack Black, onde cantaron un cantar sobre l'aventatu de comedies polos votantes, en favor de drames.
Cosacu
Sieglos XVI-XIX
Les negociaciones nun llevaron a la resultancia esperada polos cosacos y pal añu 1648 alzaron les armes xunto colos ucraínos contra la creciente ambición de la Mancomunidá Polacu-Lituana por espandir el so dominiu sobre la rexón. Resultáu d'esto foi la Guerra pola Lliberación que duró seis años, ente 1648 y 1654, onde se sulevaron los pueblos eslavos locales, ucraínos y rusos, lideraos polos cosacos, contra los polacos. En febreru de 1649 les autoridaes polaques de nuevu intentaben axustar la paz, ufiertando un grau d'autonomía a les comunidaes cosaques en cuenta de caltener l'autoridá polaca sobre la rexón, pero ensin considerar los intereses de los otros pueblos locales, especialmente de los ucraínos. Les negociaciones atayáronse y pocos meses dempués, nel mesmu añu, Bohdán Jmelnytsky formalizó les rellaciones diplomátiques con Rusia llogrando con esto que los cosacos del Don lleales a la monarquía rusa xunir en sofitu de la comunidá cosaca del Dniéper, empobinada por Jmelnytsky. Ente 1649 y 1651 siguieron les lluches ente los polacos y les fuercies unificaes ucraínes y cosaques, con ésitos intermitentes de dambos bandos.
Na seronda de 1653, l'exércitu polacu al mandu de Xuan II Casimiro Vasa empecipió una ofensiva desesperada pa recuperar y consolidar la so autoridá sobre la rexón. El 1 d'ochobre de 1653, como resultáu d'alcuerdos y xuntes con Bohdán Jmelnytsky, les autoridaes ruses autorizaron el so sofitu y oficializaron la participación de Rusia na Guerra pola Lliberación. De primeres de 1654, el zar de Rusia Alejo I de Rusia declara oficialmente la guerra a Polonia, que conclúi l'añu 1667. A la fin, la suerte del primer Estáu ucraín «polonizado» terminaría partíu ente l'Imperiu rusu y Polonia en 1667 d'alcuerdu al Tratáu de Andrúsovo. Al pie de esto recuperáronse y fortalecieron los venceyos orixinarios históricos ente los cosacos del Dniéper y del Don.
En 1670 otru personaxe carismáticu de la historia cosaca, Stenka Razin, proclamó la República Cosaca na ciudá d'Astracán, sur de Rusia, que perduró hasta l'añu 1671. A lo llargo de la Historia hubo otros intentos de la comunidá cosaca pa crear un Estáu Cosacu independiente. Toos ellos fueron brutalmente reprimíos poles autoridaes ruses, ucraínes y polaques de distintes dómines pola fuercia militar o creando divisiones polítiques, relixoses ya ideolóxiques al interior de la mesma comunidá cosaca. Col pasu del tiempu, y en particular mientres les grandes campañes ruses del sieglu XIX (por casu, la campaña contra Napoleón Bonaparte, na que se destacar Matvéi Plátov, unu de los más grandes atamanes), los cosacos terminaríen siendo un poderosu brazu del exércitu de la Casa Románov (en ciertu mou, fuercies especiales de la dómina, onde tolos integrantes del mesmu pertenecen a una mesma comunidá étnica, similar a la situación de los Gurkhas de Nepal nel exércitu del Reinu Xuníu).
Sieglos XIX-XX
Escontra 1914 esistíen 11 comunidaes alministratives cosaques, la mayoría d'elles (con esceición de los cosacos del Don y de Kubán) allugaes en distintes zones fronterices del Imperiu rusu (con Turquía o China, por casu). Esta asociación ente los cosacos y la dinastía de los Románov significó la cayida en desgracia de los primeres dempués de la Revolución rusa y mientres la Guerra Civil Rusa, una y bones los bolxeviques nun aceptaben l'estatutu especial que tuvieren los cosacos nel Imperiu rusu. Tolos cosacos xuraben a la bandera del Imperiu de Rusia y llealtá absoluta al zar. Puesto que dempués de les revueltes de 1917, el mesmu zar Nicolás negar a la corona y al tronu de la monarquía y l'Imperiu mesmu empezó a desmoronarse, los cosacos yá nun sentíen obligaos a siguir los intereses internos de los rusos. Los numberosos partíos políticos de la dómina esforciar por llegar al poder y apoderar lo que quedaba del Imperiu. thumb|left|240px|Bandera de la República Cosaca, mayu de 1918. thumb|left|Billete de 100 rublos cosacos, 1918. Tres la Revolución de Febreru, celebrar na ciudá de Petrográu el primer Congresu Nacional Cosacu'l 4 d'abril de 1917, nel que s'axuntaron representantes de los once comunidaes cosaques de Rusia y unu de los primeros decretos emitíos per este foi la espulsión de los sos reximientos de tolos militares que nun fueren d'orixe cosacu.
Considerando tou lo anterior y so la direición de Piotr Krasnov, atamán cosacu del Don, la comunidá cosaca intentó nuevamente crear una república cosaca independiente - la unión de cosacos del Don y de Kubán. El 17 de mayu de 1918 proclamóse la República Cosaca, con estatutos, constitución, parllamentu y sistema políticu alministrativu d'Estáu federal. El atamán Piotr N. Krasnov foi escoyíu primer presidente de la República Cosaca (1918-1919). La república incluyía 10 provincies cola capital na ciudá de Novocherkassk. La bandera oficial taba compuesta por trés colores, representando simbólicamente los trés naciones principales d'esta República Cosaca: cosacos – azul; tártaros y kalmykvos - mariellu; rusos - coloráu.
Finalmente la república foi abolida (1921), una y bones los mandos rusos del Exércitu Blancu, compuestu principalmente por mencheviques y por monárquicos rusos, oponer al movimientu independista cosacu. Mientres la Guerra Civil Rusa les rellaciones ente los voluntarios rusos (del Exércitu Blancu Voluntariu monárquicu) y los cosacos fueron difíciles. Les disensiones ente los «mencheviques» monárquicos rusos y los cosacos nacionalistes (siendo estos postreros partidarios de la monarquía de los Románov) perxudicaron les rellaciones. Per otru llau, los cosacos tamién fueron combatíos polos «bolxeviques» y l'Exércitu Coloráu, yá que tradicionalmente fueren aliaos de les fuercies represives del Imperiu.
Will Ferrell
Carrera
En 2010, Ferrell foi'l productor executivo y protagonista de The Other Guys, una película risible sobre un dúu de detectives en Nueva York, Allen Gamble (interpretáu por Ferrell) y Terry Hoitz (interpretáu por Mark Wahlberg). El repartu coral d'esta película entiende Dwayne Johnson, Samuel L. Jackson, Michael Keaton, Eva Mendes, Steve Coogan, y Ray Stevenson. La película foi un ésitu comercial, ganando más que $140,000,000, y revisóse de manera positiva polos críticos.
Ferrell trabayó como un actor de voz en dellos programes animaos de la televisión, incluyendo la so interpretación de Bob Oblong, un padre del estilu de los años 1950 que nun tien brazos nin piernes, na serie animada efímera Los Oblongs. Fixo delles apaiciones en Family Guy (Family Guy n'inglés), onde interpretó'l Caballeru Negru en "Mr. Saturday Knight," según el Tipu Gordu Griegu y Miles "Chatterbox" Musket en Quince minutos de vergüenza. Ferrell tamién interpretó'l papel de Ted (tamién conocíu como "L'Home del Sombreru Mariellu") na película de 2006 Jorge'l curiosu: La Película, y apaeció como un invitáu nun episodiu de la comedia King of the Hill en FOX como un entrenador políticamente correuta de fútbol. Emprestó la so voz al personaxe titular na película Megamind, estrenada en 2010 por Dreamworks Animation.
Cosacu
Sieglos XIX-XX
Amás, los mesmos cosacos nun taben xuníos ente sigo, y teníen visiones diverses al respeutive de la so identidá nacional, les sos tradiciones y cultura. Mientres la guerra civil esistieron faiciones cosaques combatiendo en bandos contrarios, inclusive camudando dacuando d'un bandu al otru.
La era soviética: 1922-1990
Al establecese'l Estáu soviéticu, promoviéronse la tradición y cultura del pueblu cosacu. Sicasí, darréu hubo cosacos combatiendo en dambos llaos del conflictu germanosoviético - como integrantes de les tropes alemanes y de la Xunión Soviética.. Dellos emigrantes cosacos decidieron remontase contra Stalin tratando de llograr una independencia cosaca definitiva. Pela so parte, los alemanes ya italianos inclusive-yos prometieron crear un Estáu Cosacu en Carnia, nel norte d'Italia, a salvo de la persecución estalinista. Los cosacos que combatieron dientro del Exércitu Coloráu, primero de too priorizaben la integridá de la Xunión Soviética, como la heredera natural del Imperiu rusu.
Terminada la guerra, y cumpliendo colos términos alcordaos enantes na Conferencia de Yalta, Gran Bretaña y Estaos Xuníos resolvieron llavase les manes dexando que Stalin tratara a los cosacos de la manera que-y paeciera más conveniente, deportando a tou cosacu qu'atoparen n'Europa, de regresu a la Xunión Soviética. Ente les decenes de miles de refuxaos de la Europa oriental ocupada, atopábense entemecíos collaboracionistes nazis, anticomunistes, militares y civiles comunes ensin dalgún tipu de contestu ideolóxicu o políticu, tanto exiliaos de la Xunión Soviética como emigrantes de la dómina de la Guerra Civil Rusa. Nel grupu, había amás aproximao 50.000 cosacos, incluyendo muyeres, vieyos y neños del estinguíu Imperiu rusu que nunca fueron ciudadanos de la Xunión Soviética. Ello ye que munchos nacieron na década de 1920-1930, posterior a la Guerra Civil, yá emigraos en Serbia o la Europa Occidental. Toos fueron axuntaos n'Austria y repatriaos por fuercia na Operación Keelhaul. La mayoría foi dirixida a la zona soviética n'Alemaña. Munchos de los refuxaos cosacos, tanto militares como civiles, fueron executaos sumariamente (como vengación por ser vieyos enemigos de la Guerra Civil Rusa, y pol so posterior collaboración colos nazis mientres la Segunda Guerra Mundial), n'ocasiones fusilaos a la vista de los británicos. Otros fueron unviaos a Siberia o Asia Central y condergaos a trabayos forzaos en campos de concentración soviéticos.
La suerte de los cosacos que llucharon contra los nazis nes files del Exércitu Coloráu tamién foi predeterminada. Llibre de la necesidá d'usalos como tropes, Stalin decidió integralos nel Exércitu Coloráu.. Munchos cosacos, militares y civiles, homes, muyeres y neños sobrevivientes de la Guerra Civil Rusa y de la Segunda Guerra Mundial, terminaron los sos díes nel gulag, como presos en campamentos de trabayos forzaos en rexones de Siberia, Asia Central y Estremu Oriente rusu.
Actualidá
El final de los años 80 marcó la historia de Rusia con cambeos significativos nel sistema social y políticu, l'apaición de nueves organizaciones y la renacencia d'antigües instituciones sociopolíticas y comunidaes tradicionales, perdíes o reprimíes nos tiempos soviéticos. Ente estos atopaben los cosacos. D'alcuerdu a estadístiques del añu 1992, cerca de 10.000.000 d'homes y muyeres ciudadanos de Rusia, Ucraína y d'otros países del mundu se autoidentifican y consideren a sigo mesmos como cosacos orixinarios o descendientes de cosacos. Munchos d'ellos tán arrexuntaos n'organizaciones de tipu popular, cultural o folclóricu, dalgunes de les cualos inclusive gocien de reconocencia oficial per parte de les autoridaes, sofitaos por decretos y lleis qu'autoricen con ciertes llimitaciones y estatutos la organización y estructura tradicional cosaca.
72 años dempués de la Revolución Rusa, el 14 de payares de 1989 el Sóviet Supremu de la estinguida URSS fixo pública la declaración “Sobre la reconocencia d'illegalidá y criminalidad d'actos represivos en contra de los pueblos, víctimes de desplazamientos forzaos y la necesidá de garantizar los sos derechos”. El decretu mentáu afirmaba'l derechu de la comunidá cosaca a la rehabilitación. D'esta manera organismos del poder llexislativu y executivu de la Federación de Rusia reconocieron a la comunidá cosaca como un pueblu que sufrió'l terror masivo, sistemáticu y entamáu per parte de les autoridaes soviétiques de la dómina.
Will Ferrell
Carrera
Ferrell fixo'l so debú en Broadway actuando como George W. Bush, el presidente saliendo de los Estaos Xuníos, nun espectáculu llamáu You're Welcome America: A Final Night with George W. Bush. L'espectáculu empezó les sos actuaciones el 20 de xineru de 2009, l'últimu día de la presidencia de Bush, en previsualizaciones nel Cort Theatre, y abrió oficialmente'l 1 de febreru del mesmu añu. L'espectáculu con participación llindada terminó'l 15 de marzu de 2009.
Cosacu
Actualidá
Independientemente de los estatutos daos, los cosacos tremaos por toles rexones de Rusia formen parte d'una gran comunidá sociocultural, mayoritariamente policonfesional, los integrantes de la cual se autodeterminan y se autoidentifican como cosacos d'orixe. El 30 de xunu de 1990, realizar en Moscú'l primera Bolshói Krug (Gran Círculu – conferencia parllamentaria tradicional cosaca). Resultáu d'ello foi la formación de la Unión Cosaca, que primeramente arrexuntaba a 29 organizaciones cosaques. N'ochobre del añu 1991, líderes cosacos formaron la Unión Cosaca de Rusia del Sur.
El 17-18 de xunetu de 1993, celebrar en Moscú'l Krug (Congresu) Supremu Unificáu de les comunidaes cosaques de Rusia y del esterior. N'este, la ciudá de Novocherkassk foi proclamada unánimemente como la capital de toles comunidaes cosaques de Rusia y del restu del mundu.
El 15 de xunu de 1992, el Presidente de la Federación de Rusia publica'l Decretu “Sobre les midíes p'aplicación de la Llei de la Federación de Rusia en rellación cola rehabilitación de la comunidá étnica cosaca”, ordenando textualmente “imponer el xuiciu a la política del Estáu del Partíu Comunista de la dómina d'efectuar represiones, arbitrariedaes ya illegalidaes contra la comunidá cosaca y los sos representantes, coles mires de rehabilitar a esta comunidá étnica histórica”. El 16 de xunetu de 1992, el Sóviet Supremu de la Federación de Rusia publica'l Decretu Nº3321-1, poniendo llegalmente fin a toles aiciones represives, criminales ya illegales que sufrió la comunidá cosaca a partir del añu 1918.
Will Ferrell
Vida personal
N'agostu de 2000, Ferrell casóse con Viveca Paulin, una actriz sueca, a quien atopó nuna clase d'actuación. Viven na Ciudá de Nueva York y nel Condáu d'Orange en California, y tienen tres fíos: Magnus Paulin Ferrell, nacíu'l 7 de marzu de 2004, Mattias Paulin Ferrell, nacíu'l 30 d'avientu de 2006, y Axel Paulin Ferrell, nacíu'l 23 de xineru de 2010.
Cosacu
Actualidá
En xineru de 1995 créase la Direición Xeneral de les Comunidaes Cosaques, como parte del Gabinete presidencial. El 9 d'agostu de 1995, el Decretu Nº835 del Presidente de la Federación de Rusia declara les Normes temporales sobre l'empadronamientu estatal de les comunidaes cosaques na Federación de Rusia”. L'añu 1998 la Direición Xeneral de les Comunidaes Cosaques foi tresformada en Direición del Presidente de la Federación de Rusia n'Asuntos de la Comunidá Cosaca.
Pal añu 1999 el sofitu inicial amosáu pol Estáu de Rusia a les organizaciones cosaques menguó significativamente. Lo anterior, principalmente por cuenta de les idees marcadamente separatistes y nacionalistes manifestaes por dalgunos de los representantes y líderes cosacos, col oxetivu primordial de ganar l'autonomía, soberanía y la reconocencia formal políticu de la República Kazakia» en territorios poblaos de manera compacta mayoritariamente por cosacos d'orixe, el norte del Cáucasu, la rexón del ríu Volga baxu y mediu, del ríu Ural (ciudá de Cheliábinsk inclusive) y les rexones noroccidentales del Mar d'Aral. Ensin batura a duldes, de faese realidá causaría un conflictu instantáneu con otros pueblos residentes d'estos territorios, inclusive fora de Rusia como ye'l casu de Kazakstán. Lóxicamente, estes idees son consideraes pol gobiernu como separatistes ya inconstitucionales na Federación de Rusia actual.
Will Ferrell
Vida personal
Ferrell ye un fanáticu de fútbol de los Southern California Trojans. Na Universidá del Sur de California, Ferrell yera un miembru de la fraternidá Delta Tau Delta, y ye agora un alumnu activu. Ferrell trabayó con Pete Carroll, enantes un entrenador principal pa la universidá, pa faer trucos de motivación pa los xugadores mientres la temporada.
Cosacu
Actualidá
El 25 de febreru de 2003, el Decretu Nº249 del Presidente de Rusia ordena nomamientu del xeneral-coronel Gennadiy Tróshev al cargu d'asesor del Presidente n'asuntos de les comunidaes cosaques.
El movimientu pola recuperación de la cultura y les tradiciones cosaques pasó un complexu camín dende les pocu numberoses y pequeñes agrupaciones informales de los años 80 compuestes polos entusiastes d'orixe cosacu, hasta sistemes centralizaes pa-militares (“reiestr” en rusu, un tipu de rexistru o empadronamientu) de les organizaciones cosaques empadronaes pol Estáu nos años 90. So esti últimu conceutu, na actualidá en Rusia esisten 10 organizaciones oficialmente pa-militares («reiéstrovie kazaki»: cosacos empadronaos) nes rexones de Volga, Don, Yeniséi, Transbaikal, Irkutsk, Kubán, Orenburg, Siberia central, Térek y Ussuri. Amás - esisten otres 16 organizaciones cosaques con estatutu especial del mesmu tipu. En total, estes organizaciones arrexunten a 660.000 cosacos «rexistraos» (oficialmente empadronaos) pol Estáu.
Will Ferrell
Vida personal
Ferrell había notáu que, anque foi bien conocíu pol so impersonación del Presidente George W. Bush en Saturday Night Live, decidió en delles ocasiones que, por razones profesionales y polítiques, nun quería atopar el Presidente, a diferencia de la rellación sociable que Dana Carvey ye famosu por tener con George H. W. Bush. Ferrell tamién apaeció nun episodiu de Man vs. Wild onde viaxó a lo llargo de les tundras de Suecia con Bear Grylls, el presentador del programa. Nel episodiu, Ferrell atopó delles situaciones úniques, qu'incluyeron comer el güeyu d'un renu.
Thiago de Lima
Thiago de Lima ye un futbolista brasilanu.
Will Ferrell
Vida personal
Ferrell fixo un debú risible como un relevista pal Round Rock Express, l'afiliáu Triple-A de los Houston Astros, el 6 de mayu de 2010. Foi introducíu como "Billy Ray Johnson," y xugó pa la sesta entrada. Depués entretuvo a los fanáticos trayendo un sacu con llates de cerveza al montículo, según siendo espulsáu pol bateador opuestu. L'apaición de Ferrell foi pa promover The Will Powered Golf Classic al siguiente día nel Cimarron Hills Country Club, que beneficia a Cancer for College, una organización qu'apurre beques a sobrevivientes de cáncer.
Cosacu
Actualidá
Sicasí la mayor parte d'organizaciones cosaques tienen calter más bien sociu-cultural. Según estadístiques del añu 2000, anguaño na Federación de Rusia esisten más de 680 comunidaes tradicionales sociu-culturales cosaques.
Apodemus argenteus
Apodemus argenteus ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Cosacu
Actualidá
N'añu 2002, hubo un intentu de politización del movimientu nacionalista cosacu con formación del partíu políticu Partia Kazaki Rosii, PKR (PCR, “Partíu Cosacos de Rusia”), que finalmente nun llogró ésitu.
Apodemus argenteus
Distribución xeográfica
Alcuéntrase namái nel Xapón.
Cosacu
Actualidá
El 11 d'ochobre de 2008, na ciudá de Novocherkassk (Rusia), celebróse l'III Congresu Mundial Cosacu. Per primer vegada esti acontecimientu cuntó con patrociniu del Gobiernu de Federación de Rusia. Más de 500 representantes de comunidaes cosaques de Rusia y d'otros países del mundu, axuntar p'aldericar distintos aspeutos d'actualidá económica, política, cultural ya informativa, amás de normes y derechos en rellación con actividaes de comunidaes cosaques en Rusia y esterior. Nel Congresu tomó la resolución sobre la creación y desenvolvimientu de medios de comunicación propios de la comunidá cosaca – Internet recursos, prensa escrita y canal de televisión.
Will Ferrell
Vida personal
Ferrell tien un patrimoniu netu envaloráu de $80,000,000.
Munchos señalen que ye paecíu a Chad Smith, el batería de Red Hot Chili Peppers
Filmografía
thumb|300px|Will Ferrell na premiere de [[Talladega Nights]]
Cosacu
Asentamientos cosacos
Dacuando considérase a los cosacos como xenófobos, especialmente polos historiadores xudíos contemporáneos, quien acusen a los cosacos ucraínos de Zaporizhia de la masacre de xudíos mientres la Rebelión de Jmelnytsky y de participar nos pogroms antijudíos nos sieglos XVI-XVII.
Al pasar el tiempu, los cosacos afixéronse fácilmente a les cultures y costumes de los pueblos cercanos (en particular los cosacos del Térek, que se vieron influyíos en gran midida pola cultura de les tribus del norte del Cáucasu). Frecuentemente contraxeron matrimoniu con residentes locales (otros pobladores y nativos non cosacos) independientemente de la so raza o orixe y dacuando dexando de lado restricciones relixoses. Esposes traíes dende tierres alloñaes tres una guerra nun yeren tampoco infrecuentes nes families cosaques.
Cada asentamientu cosacu, solo o en xunto con asentamientos vecinos, formaba unidaes militares y reximientos de cabellería llixera (o infantería montada) preparaos pa responder a una amenaza nun periodu curtiu.
Organización alministrativa de la comunidá cosaca
El mitu sobre la composición y organización orixinaria de la comunidá cosaca, onde s'apunta a l'almisión masiva nes sos files de los fuxitivos de la llei, esclavos y llabradores empeñaos nun tien sentíu o base dalguna seria. La versión sobre'l calter subversivu y bandoleru de la sociedá cosaca foi alimentada principalmente polos historiadores contemporáneos rusos del periodu soviéticu, con oxetivos claramente específicos – comprometer de manera perxudicial l'orixe y l'esistencia d'una comunidá étnica completa como tal.
Solamente esti factor esanicia la versión sobre los llabradores fugaos que se fixeron llamar “cosacos”. Los cosacos orixinarios de la dómina nun conocíen los antagonismos sociales. Por tantu con muncha facilidá y de manera independiente los líderes cosacos rellacionábense y establecíen alcuerdos de too tipu colos sos pares d'otres naciones y pueblos, con autoridaes respetables estranxeres vecines - tártares, polaques, ruses, ucraínes, etc. Estes rellaciones teníen amás otros propósitos netamente estratéxicos pal beneficiu de la comunidá cosaca. La participación y l'alianza de los magnates y de les distintes autoridaes, dexaben ver les escursiones y espediciones militares puramente cosaques, como oxetivos con carauterístiques de necesidaes d'un estáu y/o patrociniu d'autoridaes reconocíes oficialmente. Por tantu dexaba desligar la responsabilidá pola participación en munches de les aiciones de calter bélicu –en resguardu de los intereses de los sos socios n'aliances, ufiertába-yos cierta proteición necesaria, llegal y oficialista.
La comunidá cosaca yera más o menos autónoma; podía consistir nuna aldega (stanitsa en singular, stanitsi en plural) o un campamentu fortificáu (gorodki). Primeramente, los cosacos teníen un enorme grau d'autonomía, pero andando'l tiempu la so asociación al Imperiu rusu llevar a que les sos autoridaes (los Atamán) fueren direutamente escoyíes pol zar, anque con ciertes restricciones.
El pueblu cosacu rexir por normes que castiguen duramente los delitos de robu, homicidiu, traición y otros munchos, sobremanera cuando estos fueron cometíos en contra d'un representante o intereses de la so comunidá. La sanción aplicada a una persona que se embriaga en públicu, o maltrata a una muyer ye d'un númberu ensin determinar de latigazos nel maidán (plaza), col nagaika, llátigu tradicional cosacu qu'amás ye consideráu una arma (los cosacos dende bien temprana edá aprendíen remanala como parte de la so enseñanza en artes marciales). Les sanciones nun perdonen a naide, y un cosacu ensin importar el so estatus y nivel económicu pue ser condergáu a la pena de muerte por robar fondos de la comunidá o por traición. La sanción común ye recibir latigazos nun llugar públicu delantre de tola comunidá local. Ye carauterísticu qu'en recibiendo la sanción el infractor inclínese y estime en voz alta a los mayores pola lleición». thumb|240px|Catedral de la Resurrección de Starocherkásskaya, símbolu de los cosacos del Don.
Los encargaos de dictar les normes y ordenar les sanciones son los xueces locales, los homes más respetaos, escoyíos (o reelixíos) xunto al restu de l'alministración (incluyendo al atamán: la máxima autoridá de la comunidá cosaca local) por tola comunidá en forma democrática una vegada al añu, tradición interna cosaca que rixe aproximao dende'l sieglu X y hasta agora. El xuez tenía facultá d'aplicar el castigu a tolos miembros de la comunidá, muyeres y homes, ensin esceiciones, inclusive al atamán. El atamán o hetman (xefe d'una rexón o una comunidá, escoyíu democráticamente por toos una vegada al añu, mayor de 18 años, respetáu y reconocíu por tola comunidá) gocia de gran prestíu en tola so zona y ye el comandante militar supremu en tiempos de guerra, ente qu'en tiempos de paz ye l'alministrador y la cabeza de l'autoridá local. A partir del añu 1891, comunidaes cosaques oficializaron alzar la llende d'edá pa ser escoyíu al cargu de ataman, a los 33 años mínimu. Para escoyer como xuez (“sudiá” en rusu) de la comunidá, el pretendiente tuviera de tener mínimu 45 años d'edá, amás de cuntar con otros atributos y carauterístiques respeutives. Absolutamente tolos cargos alministrativos cívicos y militares cosacos pasaben por un procesu d'eleición interna de la comunidá. Ente otros cargos contador xeneral («kaznachéy») – encargáu d'alministración del presupuestu y de fondos comunes; secretariu (“písar”) – encargáu de llevar control de documentación interna y esterna de la comunidá, etc. Nos Krugs (asamblees populares), de normal añales tómense les decisiones importantes, inclusive les eleiciones (o reeleiciones) de les autoridaes. Na so estructura nun hai grandes diferencies sociales y toos lluchen y trabayen pol grupu, pol so pueblu. Los residentes o vecinos de les poblaciones cosaques, non pertenecientes a la comunidá cosaca (“inogorodnie”, lléase estranxeros) tamién podríen participar n'asamblees populares cosaques («krug»), siempres y cuando tratara de les temes qu'arreyen los sos intereses, sicasí solamente con derechu a voz – non a votu. El derechu a votu en comunidaes cosaques acutábase puramente pa los cosacos d'orixe.
La solidaridá interna tamién ta bien presente. A manera d'exemplu: en tiempos antiguos, na comunidá cosaca de Zaporozhia (antepasaos de los cosacos de Kubán, movíos poles autoridaes ruses a les mariñes del ríu Kubán y del mar Negru), a los mozos que son los únicos que caltienen a la so familia, y son los únicos descendientes-homes de familia, asitiar un pendiente na oreya lo cual pa un comandante significaba que -yos exime de les misiones peligroses. Sía que non aquello nun torgar la participación d'estos mozos en combates o misiones d'altu riesgu, nestos casos la decisión de participar neses era voluntaria.
Les muyeres tienen un papel pasivu dientro de la sociedá, pero d'antiguo llegaron a lluchar xunto a los homes. Polo xeneral teníen de criar a los fíos, atender los campos y negocios y curiar los bienes, mientres los sos homes permanecíen fuera participando en campañes militares. Pero n'ocasiones families y comunidaes enteres cosaques, incluyendo neños, muyeres y vieyos, siguíen detrás de les sos tropes con toles sos pertenencies (mientres la guerra civil y dempués, cuando les tropes cosaques formaben parte del Exércitu alemán na so llucha contra'l Exércitu Coloráu). L'historiador John Ure esplica esta fascinación que podíen exercer les cosaques: «les muyeres nuna stanitsa cosaca yeren bien distintes de los sos conxéneres del norte de Rusia, esplica Ure, y radicalmente opuestes a les muyeres que podíen atopase nun harén turcu, más al sur. Les muyeres cosaques yeren famoses pola so independencia y espíritu; participaben nos mesmos trabayos que los homes y tamién compartíen la camaradería nel campamentu». De toes formes, la muyer cosaca, particularmente mayores, siempres gocia de gran respetu na comunidá cosaca. Magar ye ciertu que les decisiones importantes de la comunidá siempres son tomaes polos homes, les muyeres cosaques gocien de llibertaes y tratu igualitariu y d'enforma respetu, inclusive dende'l sieglu XV, inimaxinable na sociedá d'aquella dómina n'otres naciones.
Al fundar una stanitsa (pobláu cosacu), primero llevantábense una ilesia y una escuela (mista - pa homes y muyeres) y namái dempués llevantábase'l restu de les construcciones - hospitales, cases particulares, tenaes, estructures agraries y alministratives... El nivel d'educación en stanitsas cosaques yera bien alto p'aquella dómina, inclusive nos nuesos tiempos. En 1850, en Rusia'l porcentaxe de analfebetismo llegaba al 85%. Coles mesmes en comunidaes cosaques esti índiz nun llegaba al 5%. Tou esi desenvolvimientu cultural foi patrocináu y financiáu namái pelos sos propios medios. El costo d'educación siempres la asumía la comunidá cosaca local esmolecida pol so futuru y creación de la so propia clase intelectual cosaca, destinando grandes sumes de dineru de los fondos comunes.
Mientres la guerra civil y darréu, en tiempos soviéticos, el sistema alministrativu, educativu y militar cosacu foi condergáu a sumir. Mientres enforma tiempu la pertenencia a la comunidá cosaca o la pallabra mesma «cosacu» significaría represión, hostigamiento, desplazamientu forzáu, castigu o a cencielles la pena capital - la muerte. Unu de los principales motivos pa les polítiques y práutiques de xenocidiu abiertu en contra de la comunidá cosaca, aplicaes poles autoridaes bolxeviques y del Partíu Comunista y Socialista de la dómina, puede vese nos comentarios de Lev Trotsky: “La comunidá cosaca ye la única comunidá de tolos pueblos de Rusia con capacidá d'auto-organización y autodeterminación. Por esti motivu ellos (los cosacos) tienen de ser esterminaos cabeza per cabeza (sic – “por completu”)”.
Asemeyaos comentarios de los líderes bolxeviques sobre l'aplicación del terror» (testual) oficializáronse'l 24 de xineru de 1919 pola Direutivu del VTsIK (ВЦИК – en rusu) con decretu y Llei (!) «Sobre Estermín de los Cosacos» (!) – un casu que nun tuvo precedentes hasta aquel entós na historia de Rusia, onde toa una etnia completa foi declarada y condergada al estermín de manera llegal y por decretu. Esisten decretos escritos, roblaos por líderes comunistes de la dómina soviética ordenando lliteralmente «imponer el terror y l'estermín físicu (testual) nes comunidaes cosaques, ensin discriminación edá y de sexu... y la espropiación total de los sos bienes pal beneficiu del pueblu soviéticu» (testual)... (Fonte del Ficheru: Izvestia, Comité Central del Partíu Comunista de la Xunión Soviética (K.P.S.S.), añu 1989, N°6, páxines 177-178 - Direutiva del Comité Central del R.K.P. (Partíu Comunista de Rusia), Robláu: Presidente del Buró Organizacional - Yákov Sverdlov, 24 de xineru de 1919.)
El día 24 de xineru ye declaráu pola comunidá cosaca en Rusia como'l Día d'Alcordanza Cosaca –en memoria y n'honor al pueblu cosacu, víctima de la represión política y de xenocidiu abiertu, empecipiáu oficialmente cola firma del decretu'l 24 de xineru de 1919 por Yákov Sverdlov, unu de los máximos líderes del Partíu Comunista de Rusia de la dómina. La represión y l'estermín sistemáticu del pueblu cosacu enllargar por más d'una década; dende'l 1919 hasta'l 1931 inclusive, causando la muerte de más de dos tercios de la población total cosaca. 70 años más tarde, n'añu 1991 foi aprobada la Llei de Federación de Rusia «Sobre la rehabilitación de los pueblos reprimíos». Cola aprobación de la Llei, la comunidá cosaca residente en Rusia foi reconocida como un pueblu que sufrió terror y represiones nel periodu del poder soviéticu y darréu rehabilitáu pol Tribunal Supremu de Federación Rusa con Decretu Nº3321-1 del 16 de xunetu del añu 1992, «Sobre la rehabilitación del pueblu cosacu». Nesti decretu, Tribunal Supremu de Federación Rusa declara como oxetivu «la rehabilitación completa del pueblu cosacu y la creación de les condiciones necesaries pa la so renacencia» y decreta illegales y decide suspender «toles aiciones cometíes en contra del pueblu cosacu a partir del añu 1918 específicamente rellacionaes con represiones na so contra».
Anguaño delles comunidaes cosaques esixen que se-yos devuelva les posesiones tradicionales y que se-yos otorgue la autoadministración pa poder establecer les sos lleis y costumes nos territorios tradicionalmente poblaos por cosacos. Sía comoquier anguaño los cosacos son trataos con respetu y siéntense parte de la sociedá civil de la Federación de Rusia - un estáu multicultural, formáu por más de 100 nacionalidaes distintes que conviven nel mesmu territoriu so la mesma Constitución y les mesmes lleis. La mesma situación reparar n'Ucraína, onde los cosacos al igual qu'en Rusia formen parte indixebrable de la historia del país.
Organización militar cosaca
Militarmente, los cosacos estremar n'exércitos o huestes (voisko en singular, voiska en plural). Estos estremábense en reximientos, que de la mesma taben integraos por escuadrones (sotnias, pallabra que significa centuries). Cada voisko taba al cargu de un atamán, la máxima autoridá militar (en tiempos de guerra) y civil (en tiempos de paz) de les huestes y comunidaes cosaques locales; la confirmación oficial nesti cargu venía direutamente del tsar (zar), pero'l nomáu pal puestu tenía de ser siempres cosacu d'orixe.