cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Llingua exipciana tardiega
La llingua exipcia tardida, exipciu tardíu o neoegipcio ye la fase de les llingües exipcies que foi escrita dende la dómina del Imperiu Nuevu a alredor del 1350 e. C. nel Periodu de Amarna. Los testos escritos íntegramente n'exipciu tardíu daten del periodu ramésida y darréu. L'exipciu tardíu asocedió, pero nun sustituyó totalmente, al exipciu mediu como llingua lliteraria.
Lliteratura n'exipciu tardíu
L'exipciu tardíu ta representáu por un gran cuerpu de lliteratura relixosa y secular, qu'inclúi exemplos como la Historia de Unamón, los poemes d'amor de los papiros Chester Beatty I o les Enseñances de Ani. Les sebayts o "enseñances" convertir nun xéneru lliterariu popular mientres l'Imperiu Nuevu, en forma de conseyos sobre'l comportamientu apropiáu en cada circunstancia. Foi tamién la llingua de l'alministración ramésida.
Diferencies ente exipciu mediu y tardíu
L'exipciu tardíu nun ye dafechu distintu al exipciu mediu, una y bones munchos de los "clasicismos" apaecen en documentos históricos y lliterarios nesta fase. Sicasí, la diferencia ente l'exipciu mediu y el tardíu ye mayor que la qu'esiste ente l'exipciu mediu y l'antiguu:
Evolución mientres el primer mileniu antes de Cristu
La ortografía de los xeroglíficos produció una enorme espansión nel so inventariu grafémico ente los periodos Dinásticu Tardíu y Ptolemaicu.
L'exipciu mediu tuvo una renacencia dempués del Tercer Periodu Entemediu, cuando foi utilizáu de cutiu en testos xeroglíficos y hieráticos en llugar del exipciu tardíu.
Rosidae
Les rósidas son un importante grupu de plantes eudicotiledóneas utilizaes en sistemes de clasificación modernos como'l sistema de clasificación APG III del 2009 (onde lo nomen n'inglés, rosids, ensin allugamientu en categoría taxonómica) y pol APWeb (2001 d'equí p'arriba ). Puede considerase equivalente al taxón Rosidae, categoría taxonómica de subclase de los sistemes de Takhtajan y Cronquist. Tamién se propunxo como superorde Rosanae (Chase & Reveal 2009, Ruggiero et al 2015). Les rósidas allugar nel clado Pentapetalae y ta circunscripto polos clados eurrósidas, fábidas y málvidas, y polos órdenes Vitales, Celastrales, Cucurbitales, Fabales, Fagales, Malpighiales, Oxalidales, Rosales, Zygophyllales, Brassicales, Crossosomatales, Geraniales, Huerteales, Malvales, Myrtales, Picramniales y Sapindales. El taxón como equí circunscripto forma un grupu monofiléticu bien establecíu tantu por calteres morfolóxicos como polos analises moleculares d'ADN.
Conceutu
Hasta apocayá, gran parte de la clasificación de plantes taba basada casi puramente na morfoloxía. Sicasí, abrióse un nuevu panorama pa la taxonomía y la sistemática a partir de los descubrimientos apurríos pol usu de la información proveniente de los analís moleculares.
Con esti desenvolvimientu revolucionariu surdíu del apurra xenéticu, propunxéronse nuevos grupos de plantes (clados) que primeramente nun esistíen en función de les nueves rellaciones filoxenétiques descubiertes.
Carauterístiques
Les carauterístiques que definen esti clado son tener un nectariu receptacular; embrión llargu; duplicación del xenoma; xen infA del cloroplastu desfuncionalizado; ausencia del intrón coxII.i3 en mitocondrias.
La edá del clado rósidas envaloróse ente 117-108 millones d'años; los fósiles consideraos como rósidas ronden los 94 millones d'años.
Smets y collaboradores caractericen a les rósidas como posesores de nectarios receptaculares; nótese que les Vitales tienen nectarios gineciales y Proteaceae tien nectarios receptaculares.
La carauterística cutícula cérea en plaquetas como rosetas atopar por tou esti grupu, pero especialmente ye común en Fabaceae y ye conocida en dellos Malpighiales. Nesti ampliu grupu (ensin reportes en Geraniales, atópase especialmente: célules mucilaginosas distintives en flores con una paré periclinal interna mucilaginosa bien engrosada; y citoplasma carauterísticu.
Carauterísticamente, los sépalos los tienen tres trazos a partir de trés hendiduras; en dellos clados de eudicotiledóneas más basales, l'esterior del perianto/sépalu tien namái una única hendidura. El desenvolvimientu de los pétalos ye de cutiu relativamente retardáu en rellación con otres plantes con flor.
Amás caracterízase pol enclín a la organización de les flores en receptáculos anchos (discoidales o cóncavos). Placentación central marxinal, con enclín al amenorgamientu nel númberu d'óvulos por carpelu. Ye frecuente la poliandria secundaria por desdoblamientu centrípetu.
Predominen les flores cícliques y con pétalos llibres (esisten apétalas y simpétalas). Polen polo xeneral binucleado (dacuando trinucleado). Óvulos crasinucelados (dacuando tenuinucelados).
Situación del clado rósidas
Cladograma esquemáticu y resumíu según APG III:
Composición del clado rósidas
Cladograma esquemáticu y resumíu según APG III:
Órdenes y families
El númberu de families, xéneros y especies de cada orde o clado hai d'interpretase con reserves, pos na mesma páxina del APweb apaecen datos non coincidentes o contradictorios.
Zea mays
El ye una planta yerbácea añal, de la familia de les gramínees que se cultiva pa consumu tanto humanu como animal. El so nome científicu ye Zea mays.
Esta especie, orixinaria de Méxicu (Valle de Tehuacán), llegó a Europa nel sieglu XVI y cultívase anguaño en tol mundu, siendo'l cereal más plantáu, per delantre del trigu y del arroz.
La planta
El país ye una planta yerbácea añal de tamañu variable (ente 40 cm. y hasta 10 m.). Les variedaes más ultivaes tienen ente un y tres metros d'altor.
El tueru o narbasu, lleñosu y güecu aseméyase al del bambú. Compónse de tres capes: una epidermis esterior, impermeable y tresparente, una parede per onde circula la sustancia y una médula esponxosa y blanca onde s'almacenen les reserves alimenticies.
El narbasu divídese en varios entenuedos d'alredor de 20 cm., separaos por nuedos. En cada nuedu hai una fueya, alternando a cada llau del tueru.
Les fueyes tienen forma allargá y salen del tueru con la punta pa contra baxo. D'elles nacen les panoyes, cubiertes por fileres de granos, unes más y otres menos (ente ocho y trenta).
El granu ta fechu d'un ñácaru y d'una enxundia de reselva, l'albume. L'albume ta constituyíu casi tou d'almidón y ye lo que -y da'l color al granu de maíz, xeneralmente amariellu, pero tamién blancu, coloráu o negru.
Les flores, a diferencia d'otres gramínees, son unisesuales y axúntesne n'espigos machu y fema. Les machu atópense nos picales de la planta y les femes nes fabaraques sobaqueres.
El sistema racinal comprende abondosos raízos que nacen de los nuedos allugaos na toza del narbasu y que formen corres seguíes, tanto nos nuedos enterraos como nos primeros nuedos aéreos, nuna parte onde los entenuedos son bastante curtios.
Producción
El maíz ye'l cereal más cultiváu nel mundu, per delantre del arroz y del trigu. La producción mundial en 2003 fue de 638 millones de tonelaes. Los principales países productores son:
Na Xunión Europea los principales productores son Francia ya Italia.
Emplegos
right|thumbnail El maíz gástase mayormente de caltenencia, tantu pal espendiu humanu como pal animal.
Giallo
El cine giallo ye un subxéneru cinematográficu d'orixe italianu, deriváu del thriller y del cine de terror, que tuvo especial vixencia mientres los años 70, dómina na qu'esfrutó d'un considerable ésitu comercial. Ye unu de los principales precursores del slasher, sobre'l que tuvo gran influencia.
Zea mays
Emplegos
En munchos países, mayormente d'Iberoamérica, el maíz nun pue faltar na dieta de los sos ñatibles.
Giallo
Dende'l puntu de vista estilísticu, el giallo estremar del thriller policiacu tradicional pol so enclín a abusar de clixés psicoanalíticos y por dar muncha más importancia a lo puramente formal qu'a la coherencia de la trama, que n'ocasiones paez una mera escusa pa dar consistencia a la parte visual. Otra carauterística diferencial del xéneru ye un enclín a recrease na violencia esplícita rayana no morboso, que, sicasí, sueli ser tratada d'una manera deliberadamente irreal y estilizado. Asina, ente que'l thriller centra la so atención na busca ya identificación del asesín, el giallo facer nel crime en sí, que ye presentáu en llargues secuencies -sequenza lunga- remataes nuna esplosión de violencia fuertemente idealizada y coreografiada.
Zea mays
Emplegos
L'aceite de maíz, ye un de los más baratos y gástase pa freir cortezu. Polo que toca al cebu, pue escorgullase la planta entera, fresca o ensilá pa cebar vaques, pites y gochos mayormente. El gastu industrial nu acaba na caltenencia, gástase tamién pa facer cola d'alfayatería, adulcíu, engordaúra o melecines. Asina, el maíz entra na composición d'abondos productos como deterxentes, pintures, cosméticos, antibióticos o dentífricos.
Del maíz sácase tamién un alcohol, que entremecíu con bencina pue gastase de carburante. Delles esperiencies industriales busquen facer del maíz una alternativa al petroleu.
Giallo
Otra clave del xéneru ye l'enclín (que s'apinaría colos años) a dotar a los sos asesinos de ciertes carauterístiques cuasi-sobrenaturales, como una fuercia enforma mayor a la razonable -asina, podemos acabar afayando qu'un tarrecible asesín capaz de matar a golpes a un home yera, en realidá, una menuda muyer de mediana edá-, o la capacidá d'entrar, movese o escapar de los escenarios de los sos crímenes con absolutu sigilo. Esto asitiaría los giallo a mediu camín ente'l thriller, colos sos asesinos puramente convencionales, y l'asesín toupoderosu, na práutica inmortal o invulnerable y representación del Mal, que caracterizaría a slashers como Halloween o Friday the 13th.
Historia
Considérase que'l primer filme giallo, que yá presentaba gran parte de les carauterístiques esenciales del subxéneru, foi La ragazza che sapeva troppo (1962) de Mario Bava. Este mesmu autor sería responsable tamién nos 60 de Seis muyeres pal asesín (1964) y 5 bambole per la luna d'agosto (1969). Dos años dempués, dirixiría Badea de sangre (1971), película d'especial relevancia por ser considerada un antecedente claru de slashers como Friday the 13th.
Zea mays
Emplegos
A nivel mundial, dos tercios del maíz son usaos pa l'alimentación animal y alredor d' un 27 % pa l'alimentación humana.
El maíz n'Asturies
left|thumbnail El maíz empezó a cultivase n'Asturies a finales del sieglu XVI, anque suel atribuyise la primer coyecha, fechada en 1605 nel conceyu de Tapia, a Gonzalo Menéndez Cancio, almirante y capitán xeneral de la Florida, territoriu américanu d'au, según delles fontes, s'adentró n'Europa el maíz. De fechu, en 2003, el conceyu de Tapia entamó, xunta'l Serviciu Rexonal d'Investigación y Desenrollu Alimentariu d'Asturies (Serida) y delles empreses de la zona, un proyeutu pal cultivu del tipu de maíz d'aquella primer coyecha de 1605, y la ellaboración de farines de calidá alta pal consumu humanu.
Giallo
Historia
Sicasí, el máximu representante del cine giallo sería los cineasta romanu Dario Argento, qu'algamaría fama internacional a principios de los 70 cola llamada “triloxía zoolóxica”, que magar nun son consideraes los sos meyores trabayos, si son los que meyor representen al subxéneru.
Nestos trés películes, el direutor italianu utiliza'l so más famosu recursu narrativu: esto ye, dexa nel subconsciente del protagonista la clave del misteriu sobre la identidá del asesín, reforzando asina'l suspense. Esi enigma siempres se revela a la fin (dacuando d'una manera delirante y tramposa) y cuando sale a la lluz, xeneralmente en forma de flashback, desamarrar la más visceral de les violencies.
Zea mays
El maíz n'Asturies
Esti cultivu xeneralizóse nel primer terciu del sieglu XVII, lo que representó una revolución nel campu asturianu, al tener un altísimu rendimientu y permitir un aprovechamientu más intensivu del suelu. Sicasí nun desplazó a otros cereales de menor rendimientu, como'l trigu o la escanda, colos que taba asociáu'l so cultivu: nes meyores tierres llegaben a obtenese tres colleches en dos años, semando primero trigu y escanda, depués nabos y alcacer, y a lo último del ciclu maíz y fabes.
Giallo
Historia
El trabayu de Argento, que se caracterizaría por llevar al estremu l'esteticismu yá presente nel cine de Bava, ye reconocible nel usu revolucionariu de recursos como'l planu detalle o la cámara lenta, la continua busca de la composición pictórica y l'esmolecedor usu del planu suxetivu. Tamién destaca nos trabayos de Argento la omnipresencia de ciertos fetiches, como les cortines de terciopelu, los inseutos o primeros planos de güeyos y manes enguantadas.
En 1975 Argento dirixiría la que pa munchos ye'l so meyor trabayu, Profondo rosso, película que, sicasí, alloñar en parte de los cánones del subxéneru p'averase tangencialmente al terror sobrenatural, qu'abrazaría dafechu con Suspiria. Profondo rosso, que ta considerada otru de los precursores del slasher, influyiría fondamente en John Carpenter a la d'establecer la naturaleza ambiguamente sobrehumana de Michael Myers en Halloween, según nel usu na mesma del planu suxetivu.
Zea mays
El maíz n'Asturies
El maíz tamién favoreció el desarrollu de la ganadería, al asociase el so cultivu col de los nabos y l'alcacer y aprovechase pa l'alimentación animal los tarucos y el narbasu, y hasta la fariña en dellos casos. En cambiu, la so llegada provocó un retrocesu na superficie d'arboláu, especialmente na d'árboles frutales como les castañales.
Giallo
Historia
Foi, precisamente, la esplosión del slasher a finales de los 70 la que marcaría la decadencia del subxéneru italianu, qu'escasamente apaecería nos 80 na so forma estricta. Ente los pocos films de la dómina que podríen ser merecedores de ser incluyíos nel cine giallo destaquen Vistida pa matar (1981), de Brian de Palma, Tenebrae (1982), del propiu Dario Argento y Aquarius (1987), opera prima de Michele Soavi.
Películes Giallo
1971 - La tarántula del banduyu negru, de Paolo Cavara * 1971 - Lo strano vizio della Signora Wardh, de Sergio Martino
Zea mays
El maíz n'Asturies
Tradicionalmente el maíz solía guardase nos horros y paneres, lo qu'esplica l'abondanza d'esti tipu de construcciones n'Asturies. El llabor de quitar la fueya a les panoyes y enrestrales, la esfoyaza, yera un acontecimientu de gran importancia nel que participaba tol mundu, vieyos y mozos, con xeres especíques pa caún. Les esfoyaces representaben asina, n'Asturies rural, un momentu privilexiáu pa cortexar y compartir cantares, xuegos y cosadielles.
Turinxa
Turinxa (Thüringen ) ye un estáu llibre ente los 16 estaos federaos d'Alemaña, travesáu pol monte de Turinxa y asitiáu nel centru xeográficu del país. Delles ciudaes importantes d'esti estáu son Erfurt, Jena, Weimar, Gera y Eisenach.
Historia
Nomáu pola tribu de los turinxos (Thuringii) qu'ocuparon la rexón alredor del añu 300, Turinxa pasó a dominación franca nel sieglu VI.
Turinxa convertir en landgraviato nel añu 1130. Dempués de la estinción de la reinante llinia ludowingios de condes y landgraves en 1247 y la guerra de la socesión de Turinxa (1247–1264), la metá occidental fíxose independiente sol nome de "Hesse", pa nunca volver ser parte de Turinxa. La mayor parte del restu de Turinxa pasó a gobiernu de la dinastía Wettin del cercanu Margraviato de Meissen, el nucleu del posterior Electoráu y reinu de Saxonia. Cola división de la casa de Wettin en 1485, Turinxa pasó a la caña mayor ernestina de la familia, que darréu subdividieron la zona nuna serie d'estaos menores, según la tradición saxona d'estremar l'heriedu ente los herederos masculinos. Estos fueron los "ducaos saxones", consistente, ente otros, de los estaos de Saxonia-Weimar, Saxonia-Eisenach, Saxonia-Jena, Saxonia-Meiningen, Saxonia-Altenburgu, Saxonia-Coburgu, y Saxonia-Gotha; Turinxa convirtióse puramente nun conceutu xeográficu.
Turinxa xeneralmente aceptó la reforma protestante y el catolicismu suprimióse yá en 1520; los sacerdotes que permanecieron lleales a él fueron espulsaos de les ilesies y los monesterios fueron en gran midida destruyíos, especialmente mientres la Guerra de los llabradores alemanes de 1525. En Mühlhausen y n'otros sitios, los anabaptistas atoparon munchos adherentes. Thomas Müntzer, un líder de dellos grupos non pacíficos d'esta secta, tuvo activu nesta ciudá. Dientro de los cantos de la moderna Turinxa la fe católica namái sobrevivió nel distritu d'Eichsfeld, que taba gobernada pol arzobispu de Maguncia, y hasta un grau menor en Erfurt y la so inmediata vecindá.
thumb|250px|Mapa de los estaos de Turinxa en 1890 Dalguna reordenación de los estaos turinxos tuvo llugar mientres la mediatización alemana de 1795 a 1814. A empiezos del sieglu XIX, y de resultes de les Guerres napoleóniques, el territoriu qu'entiende esti estáu pasó a formar parte de la Confederación del Rin, y tres el Congresu de Viena xuntar a la Confederación Xermánica; el reinu de Prusia tamién adquirió daqué de territoriu de Turinxa y alministrar dientro de la provincia de Saxonia. Los ducaos de Turinxa que formaron parte del Imperiu alemán en 1871 mientres la unificación d'Alemaña liderada por Prusia fueron Saxonia-Weimar-Eisenach, Saxonia-Meiningen, Saxonia-Altenburg, Saxonia-Coburgu-Gotha, Schwarzburg-Sondershausen, Schwarzburg-Rudolstadt y los dos principaos de la llinia mayor de Reuss y llinia menor de Reuss. La industrialización d'Alemaña mientres el sieglu XIX empecipiar en Turinxa y Saxonia.
En 1920, dempués de la Primer Guerra Mundial, estos pequeños estaos fundir n'unu solu, llamáu Turinxa; namái Saxonia-Coburgu votó, sicasí, por xunise a Baviera. Weimar convertir na nueva capital de Turinxa. L'escudu d'esti nuevu estáu foi más simple que'l de los sos predecesores.
En 1930 Turinxa foi unu de los estaos llibres onde los nazis ganaron auténticu poder políticu. Wilhelm Frick foi nomáu Ministru del Interior pal estáu de Turinxa dempués de que'l partíu nazi ganara seis delegaos a la Dieta de Turinxa. Nesta posición esanició de la policía turinxa a cualesquier qu'él abarruntara que yera un republicanu y reemplazar con homes que yeren favorables al partíu nazi. Tamién aseguró que cuando cualquier posición importante surdiera dientro de Turinxa, usó la so poder a asegurar qu'un nazi llograra'l puestu.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, la rexón foi severamente destruyida y sufrió un gran númberu de baxes civiles provocaes na so mayoría polos bombardeos de los aliaos. Dempués de ser de volao controlada per Estaos Xuníos, dende xunetu de 1845, l'estáu de Turinxa pasó a la zona d'ocupación soviética, y foi ampliada pa incluyir partes de Saxonia Prusiana, como les árees alredor d'Erfurt, Mühlhausen, y Nordhausen. Erfurt convertir na nueva capital de Turinxa. Ostheim, un exclave de Landkreis (equivalente de manera averada a un condáu nel mundu anglosaxón) Eisenach, foi vencíu a Baviera.
A partir de 1949 Turinxa formó parte de la República Democrática Alemana (RDA). En 1952 foi eslleida como Estáu y el territoriu pasó a ser alministráu ente tres distritos (Bezirke), los de Erfurt, Gera y Suhl. El Kreis d'Altenburg foi parte del Bezirk de Leipzig.
Tres la reunificación alemana en 1990, l'Estáu Llibre de Turinxa recuperó la so naturaleza d'estáu federáu, coles sos fronteres namái llixeramente alteriaes.
Organización políticu-alministrativa
Dende la reforma alministrativa del 1 de xunetu de 1994, l'Estáu federáu de Turinxa componer de 17 distritos rurales (Landkreis), lo mesmo que de 6 ciudaes independientes que formen el so propiu distritu urbanu (kreisfreie Städte). Esisten en Turinxa cerca de 992 ciudaes y conceyos. Gran parte d'elles formen parte de les Agrupaciones alministratives.
Xeografía
L'estáu federáu de Turinxa atopar nel mediu del territoriu alemán, y tien como vecinos los estaos federaos de Hesse (270 km), Baviera (381 km), Saxonia (265 km), Saxonia-Anhalt (296 km) y Baxa Saxonia (112 km). L'Estáu llibre de Turinxa pertenez, xunto con Saxonia-Anhalt y Saxonia, a la denomada zona media d'Alemaña (Mitteldeutschland). Por cuenta de la so gran cantidá de zones montiegues suelse denominar tamién al territoriu de Turinxa como'l Corazón verde d'Alemaña» („Grüne Herz Deutschlands“).
El sur del estáu federáu atópase apoderáu pol monte de Turinxa (Thüringer Wald), que s'estiende dende Eisenach hasta Sonneberg. Al norte topa'l Thüringer Becken. Los ríos más importantes de Turinxa son el Saale, l'Ilm, el Werra, el Unstrut, según el Weiße Elster. El monte más altu dientro del Estáu tien ye'l Großer Beerberg, con un altor de 982,9 m.
Economía
miniatura|Casa típica en [[Nordheim (Turinxa).]] miniatura|Paisaje de Veste Heldburg nel sur de Turinxa.
Turinxa, al igual que la mayor parte de la ex RDA, vivió una desemeyada evolución económica y la situación ameyoró globalmente. Sicasí, Erfurt ostenta unu de los niveles de riqueza más baxos del país a pesar de les constantes subvenciones del Gobierno federal y de la Xunión Europea (XE).
Cultura
miniatura|Asador de salchiches Thüringer Rostbratwurst en plenu trabayu.
Relixón
Ilesia Evanxélica n'Alemaña: 25,1 %, Ilesia Católica: 7,8 %.
Especialidaes culinaries
La Gastronomía de Turinxa ye conocida por delles de les sos especialidaes más populares, como les Thüringer Klößy, o l'habitual Thüringer Rostbratwurst (na zona oriental de Turinxa conocíes tamién como Roster) y el Thüringer Rostbrätel. Otres especialidaes rexonales son el Mutzbraten y el Schmandkuchen.
== Llugares d'interés Unu de los centros turísticos más importantes d'esti estáu federáu ye la ciudá de Weimar, considerada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco, según Eisenach (Wartburg) y otres ciudaes nes qu'esisten numberosos castiellos y palacios.
Sainte-Tréphine
Sainte-Tréphine ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Per un pugno di samba
Per un pugno di samba ye un discu de Chico Buarque n'andecha con Ennio Morricone y Sergio Bardotti.
El discu grabose mentes Buarque taba exiliáu en Roma (1969 - 1970). Nél Morricone y Bardotti faen delles adautaciones musicales -nun mui estremaes de los orixinales (nuevos coros y greyos de cuerdes, etc.)- de cantares de Buarque yá espublizaos en Brasil. Les lletres en portugués tornáronse tamién n'italianu.
Anque amestar la bossa-nova de Buarque col estilu orquestal/cinematográficu de Morricone paecíere n'entamu daqué "bizarro", el discu ye ensin dulda ún los meyores de Buarque: al tiempu una esbilla la so obra y otru pasu allantre nel so estilu.
Risako Oga
Risako Oga (大賀 理紗子, ), ye una futbolista xaponesa.
Andy Murray
Andrew BarronMurray, conocíu como Andy Murray, ye un tenista profesional escocés, que compite pol Reinu Xuníu y qu'anguaño ocupa la decimotercer posición del ranking de la ATP. En payares de 2016 llegó al visu del Ranking ATP depués de 7 años y 3 meses, desque algamara'l puestu nᵘ 2 per primer vegada. Llogró llegar a 41 selmanes nel visu del ranking ATP nel so primer ciclu como n° 1, atopándose asina nel puestu 14 de la tabla histórica de cantidá de selmanes totales atropaes de los 26 xugadores que llograron dicha fazaña. Ye unu de los cuatro tenistes más esitosos del últimu deceniu, xunto con Roger Federer, Rafael Nadal y Novak Djokovic (Los Cuatro Grandes. ) Remató ocho temporaes consecutives ente los cuatro meyores del ranking, namái atayaes nel añu 2014 cuando remató nel sestu puestu. De la mesma, lleva once temporaes consecutives ente los 20 meyores del ranking (2006-2016) y remató la temporada 2016 como nᵘ 1 del ranking ATP.
Murray mide 1,90 m y tien revés a dos manes; ye conocíu pol so gran sensibilidá cola raqueta, especialmente col revés, yá que con él xenera tiros ganadores y tiros de pase efeutivos; tamién se destacar nel so xuegu la so habilidá pa defender. Magar manifestó que prefier les canches de tierra batida, el so desempeñu foi meyor en superficies dures.
Llogró tres títulos de Grand Slam: el 10 de setiembre de 2012 convertir nel primer británicu en ganar un Grand Slam, al vencer a Novak Djokovic na final del Abiertu d'Estaos Xuníos, desque Fred Perry ganara'l mesmu tornéu en 1936. El 7 de xunetu de 2013 convirtióse tamién nel primer tenista británicu en ganar el tradicional tornéu de Wimbledon, tres 77 años d'ausencia de dichu títulu pa un británicu, desque Fred Perry consiguir, tamién en 1936. Y finalmente, el 10 de xunetu de 2016 coronóse nuevamente campeón en Wimbledon en venciendo por 6-4/7-6/7-6 al canadiense Milos Raonic. Amás, algamó otres 8 finales de Grand Slam, 5 d'elles nel Abiertu d'Australia, siempres perdiendo ante dalgún miembru de los cuatro grandes. Llogró catorce torneos de categoría Masters 1000, destacando 3 títulos nel Masters de Canadá y otros 3 títulos nel Masters de Shanghai, amás d'algamar otros siete finales de la categoría. Con esto atópase 9° nel ranking de los tenistes que ganaron más torneos Masters 1000, dende 1970. Amás ganó'l ATP World Tour Finals 2016 ganando na final, a Novak Djokovic, y rematando la temporada como n° 1.
Matthew Lillard
Matthew Lyn Lillard ye direutor, actor y productor de cine y televisión d'Estaos Xuníos.
Llista d'asteroides/22701–22800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Matthew Lillard
Ye conocíu polos sos papeles como Stu Macher en Scream, Stevo en SLC Punk (gallardoniáu como Meyor Actor nel Festival de Cine de Mar del Plata) y Shaggy Rogers nes películes de Scooby-Doo. Fízose cargu d'apurrir la voz de Shaggy na serie de dibuxos animaos dende'l reinicio de Scooby-Doo Mystery Incorporated.
Primeros años
Lillard nació en Lansing, Michigan, fíu de Paula y Jeffrey Lillard. Creció en Tustin, California.
Asistió a la escuela Foothill High en Santa Ana, California y más tarde l'Academia Americana d'Artes Dramátiques en Pasadena, California, col tamién actor Paul Rudd, y más tarde, la escuela de teatru Circle in the Square en Nueva York.
Carrera
left|thumb|200px|Lillard en [[2005.]]Na secundaria Lillard foi co -anfitrión d'un programa de televisión de curtia duración titulada SK8 -TV. Dempués de la secundaria, foi contratáu como extra de Ghoulies 3 : Ghoulies Go To College (1991). thumb|200px|Lillard en [[2012.]] En 1996 Lillard actuó na película de terror Scream como Stu Macher. Tamién actuó como Stevo na película independiente SLC Punk!, Y desempeñó un papel secundariu en 13 Pantasmes. Lillard foi escoyíu como Shaggy Rogers nel live-action de Scooby Doo película de 2002, un papel que repitió más tarde na secuela del 2004 Scooby-Doo 2: Bisarmes sueltes. A pesar de que nun se caltuvo'l papel de les últimes películes d'aición en direuto de la serie, Lillard retrató Shaggy en producciones d'animación dende 2009, tomando oficialmente'l papel del anterior actor que faía la voz de Shaggy, Casey Kasem, quien infortunadamente finó.
En xunetu y agostu de 2011, Lillard produció y dirixó'l so primer llargumetraxe, Fat Kid Rules the World en Seattle. Basar nel llibru de K.L. Going del mesmu nome.
En 2011, Lillard apaeció na película d'Alexander Payne, The Descendents.
En 2012, Lillard foi la estrella convidada na serie de CBS Criminal Minds, nel episodiu "L'Aprendizaxe", dirixida por Rob Bailey.
Vida personal
Nel 2000, Lillard casóse con Heather Helm, con quien tuvo tres fíos. N'ochobre de 2005, Lillard participó nun tornéu de Dungeons & Dragons contra los miembros de la Organización Gaming Club Misiones nel Magic Castle de Hollywood.
Andy Murray
Tocantes a la representación nacional, Murray facer cola medaya d'oru de los Xuegos Olímpicos de Londres 2012 en venciendo a Roger Federer 6-2/6-1/6-4 na categoría individual, siendo'l primer británicu en ganar l'oru olímpico en tenis, desque Josiah Ritchie facer en 1908. Amás, tamién en 2012, ganó la medaya de plata en dobles mestos xunto a Laura Robson. Repitió al ganar la medaya d'oru n'individuales de los Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016, ganando a Juan Martín del Potro, nun gran partíu final. Asina mesmu, en payares de 2015, foi'l principal impulsor de la victoria del Equipu de Copa Davis del Reinu Xuníu na Copa Davis 2015 xunto a James Ward, Kyle Edmund, y el so hermanu Jamie Murray -en dobles- ante'l Equipu de Copa Davis de Bélxica, lideráu por David Goffin, ganando los 11 puntos apostaos nel añu.
El 31 d'avientu de 2016 recibió'l títulu de Sir.
Vida personal
Andrew nació nel llar de Will y Judy Murray. El so güelu maternu, Roy Ersine, foi xugador de fútbol profesional na década de 1950. L'hermanu de Andy, Jamie tamién ye xugador de tenis profesional, pero ta más enfocáu al circuitu de dobles.
Dempués del divorciu de los sos padres, cuando Andy tenía nueve años, él y el so hermanu Jamie vivieron col so padre. Asistió al Dunblane Primary School, y tuvo presente mientres la masacre qu'asocedió nesi centru d'estudios en 1996. Naquel episodiu tráxicu, Tomás Hamilton asesinó 17 persones antes de suicidase. Murray menta que yera demasiáu nuevu pa entender qué asocedía y prefier nun falar d'esa tema mientres les entrevistes, pero na so autobiografía "Hitting Back" menta qu'asistió a un grupu xuvenil dirixíu por Hamilton, y qu'inclusive la so madre llevar nel so coche, en dalguna ocasión.
A los 15 años, Andy foi convidáu a entrenar nel Rangers Football Club (na so escuela) pero decidió enfocase na so carrera tenística y camudóse a Barcelona, España. Estudió nel Schiller International School y entrenó nes canches de magre de l'Academia Sánchez-Casal. Murray describió aquella dómina como un gran sacrificiu. Mientres la so estancia n'España, entrenó so la direición d'Emilio Sánchez Vicario, ex nᵘ 1 del mundu, nel ranking de dobles
Andy Murray nació cola rótula bífida (esti güesu ta estremáu en dos estructures, en cuenta de la estructura común que ye una). Esta condición foi-y diagnosticada a los 16 años y frecuentemente ye causa dolor nel área.
Murray esta casáu con Kim Sears; son padres de Sophia, nacida'l 7 de febreru de 2016.
2005
Llogró'l saltu más altu de cualquier xugador nel Top 100 del añu anterior, al xubir 449 posiciones hasta'l nᵘ 65. Foi'l segundu xugador más nuevu en terminar Top 100 (detrás de Novak Djokovic) y foi'l primer adolescente de Gran Bretaña en terminar Top 100 dende Buster Mottram en 1974. Llegó siquier a segunda ronda en 10 torneos ATP. Nel entamu d'añu xugó principalmente Challengers y Futures.
Fixo'l so debú ATP nel Tornéu de Barcelona (perdiendo ante Jan Hernych). Tuvo'l so despegue mientres la xira en verde británica. Ganó los sos primeros partíos nel Tornéu de Queen's Club, venciendo a Santiago Ventura y Taylor Dent pa llegar a tercer ronda (perdiendo ante Thomas Johansson). Foi'l postreru británicu en siguir con vida en Wimbledon hasta tercer ronda. Venció a George Bastl y Radek Stepanek en sets corríos antes de cayer ante David Nalbandian en cinco sets en diendo enriba dos sets a cero.
Mientres el branu ganó los títulos del Challenger d'Aptos (venciendo a Rajeev Ram) y del Challenger de Binghamton (venciendo al colombianu Alejandro Falla).
Fixo'l so debú nel US Open xugando dos partíos a cinco sets (venciendo a Andrei Pavel, perdiendo ante Arnaud Clément).
Fixo'l so debú en singles de Copa Davis ante Suiza en repescar del Grupu Mundial, perdiendo con Stanislas Wawrinka en sets corríos.
Llegó a los so primera final ATP nel Tornéu de Bangkok, venciendo a George Bastl, Robin Soderling, Robby Ginepri y a Paradorn Srichaphan antes de cayer ante'l nᵘ 1 Roger Federer. Nel so últimu tornéu ATP del añu, llegó a cuartos nel Tornéu de Basilea, venciendo al so compatriota Tim Henman en primer ronda nel tie-break del tercer set. Tamién ganó a Tomáš Berdych antes de cayer ante Fernando González.
Foi'l británicu más nuevu en xugar una serie de Copa Davis con 17 años, 293 díes cuando xunto a David Sherwood vencieron a los israelinos Jonathan Erlich y Andy Ram en marzu. Tamién xugó Copa Davis (xunto con Greg Rusedski) en ganar ante los suizos Yves Allegro y Roger Federer.
2006
Terminó Top 20 per primer vegada nel nᵘ 17 y llogró'l so primer títulu ATP. Foi'l segundu xugador más nuevu (detrás de Novak Djokovic) en terminar l'añu Top 20. Depués d'empezar la temporada con récor de 12-14, dende mediaos de xunu llogró rexistru de 28-11.
Los sos meyores resultaos fueron cuartos de final nel Tornéu de Nottingham (perdiendo ante Andreas Seppi), cuarta ronda en Wimbledon (venciendo al nᵘ 5 Andy Roddick, perdiendo ante Marcos Baghdatis), semifinales nel Tornéu de Newport (perdiendo ante Justin Gimelstob), la so tercera final ATP nel Tornéu de Washington (perdiendo de nuevu ante Arnaud Clément), semifinales nel Masters de Toronto (perdiendo ante Richard Gasquet) y cuartos de final nel Masters de Cincinnati (venciendo al nᵘ 1 Roger Federer, perdiendo ante Andy Roddick).
Foi unu de los dos xugadores (xunto con Rafael Nadal) en vencer nel añu a Federer y cortó la so racha de 55 victories siguíes n'América del Norte.
Los sos meyores resultaos tres el US Open fueron tercer ronda nel Masters de Madrid (venciendo al nᵘ 3 Ivan Ljubicic, perdiendo ante Novak Djokovic) y nel Masters de París-Bercy (perdiendo ante Dominik Hrbaty).
Empezó a trabayar col ex Top 10 Brad Gilbert nel Tornéu de Washington (31 de xunetu) y tuvo 19-8 con él. Quedó 4-4 ante rival Top 10 y atropó marques de 26-14 n'asfaltu, 9-4 en verde y 4-5 en magre.
2007
Siguió col so ameyoramientu nel ranking, terminando Top 15 per primer vegada nel nᵘ 11. Llegó al Top 10 d'abril y tuvo ende nueve selmanes, llegando al nᵘ 8 en xunu. A pesar del ésitu, perdióse cuasi cuatro meses por mancadures nel so llombu y muñeca.
Tuvo un potente entamu de 23-5 hasta marzu, llegando siquier a semifinales en cinco de los sos seis torneos. Abrió cola final nel Tornéu de Doha (venciendo al nᵘ 3 Nikolái Davydenko, perdiendo ante Ivan Ljubicic) y depués fixo cuarta ronda nel Abiertu d'Australia (perdiendo ante Rafael Nadal en cinco sets).
En febreru tuvo semifinales siguíes en torneos ATP World Tour Masters 1000 nel Masters d'Indian Wells (venciendo al nᵘ 4 Nikolái Davydenko, al nᵘ 9 Tommy Haas, perdiendo ante Novak Djokovic) y nel Masters de Miami (venciendo a Andy Roddick-retiru, perdiendo de nuevu ante Djokovic).
N'abril sufrió una mancadura nel so llombu en primer ronda de dobles nel Masters de Montecarlu y tuvo fuera un mes.
Depués nel so segundu tornéu tres el so regresu nel Masters de Hamburgu, el 15 de mayu, mancóse la so muñeca derecha mientres vencía 5-1 a Filippo Volandri y tuvo que retirase. Tuvo fuera por cuasi tres meses ante de volver el 7 d'agostu nel Masters de Canadá onde cayó en segunda ronda ante Fabio Fognini. Na selmana siguiente perdió con Marcos Baghdatis en primer ronda nel Masters de Cincinnati y depués llegó a tercer ronda nel US Open (perdiendo ante Duck Hee Lee).
Terminó'l restu de la temporada con una gran marca de 16-4. Lideró a Gran Bretaña de regresu al Grupu Mundial 2008 al ganar los sos dos singles contra Croacia nel repechaje, incluyendo una victoria en cinco sets sobre Marin Cilic nel primer puntu.
Na xira de cinco selmanes so techu n'Europa, llegó a la final del Tornéu de Metz (perdiendo ante Tommy Robredo), a segunda ronda del Tornéu de Moscú (perdiendo ante Janko Tipsarevic), tercer ronda nel Masters de Madrid (perdiendo ante Rafael Nadal), y llogró'l títulu nel Tornéu de San Petersburgu (venciendo a Fernando Verdasco), y d'últimes llegó a cuartos nel Masters de París (perdiendo ante Richard Gasquet). Lideró la ATP en victories so techu (23-5).
Quedó 5-6 contra rivales Top 10 y con rexistros de 36-12 en pista dura, 5-0 en moqueta, 2-0 en verde y 0-2 n'arcilla. En poca aición de dobles, quedó con récor de 3-3 (xunto col so hermanu Jamie Murray), llegando a semifinales nel Tornéu de Doha y cuartos de final nel Tornéu de Metz.
2008
thumb|Murray mientres la final del [[US Open (tenis)|US Open onde perdió contra Roger Federer.]] Llogró la meyor temporada de la so carrera al ganar cinco títulos ATP World Tour y llegando a la so primer final de Grand Slam. Foi'l primer británicu en ganar cinco títulos nun añu na Yera Abierta y el primer británicu en llegar a una final de Grand Slam dende Greg Rusedski nel US Open 1997. Ta en camín a ser el primer británicu en terminar Top 4 nos 46 años d'historia del ranking ATP.
Empezó con marca de 10-1 con títulos en dos de los sos primeros trés torneos; nel Tornéu de Doha (venciendo a Nikolay Davydenko en semifinales, y a Stanislas Wawrinka na final) y nel Tornéu de Marsella (venciendo a Mario Ancic). Ente mediu cayó en primer ronda del Abiertu d'Australia (perdiendo ante'l posterior finalista, el francés Jo-Wilfried Tsonga). En marzu venció al nᵘ 1 Roger Federer en trés sets en ronda inicial del Tornéu de Dubái en camín a cuartos de final (perdiendo ante Nikolay Davydenko).
Tuvo altibaxos nos sos próximos siete eventos con marca de 9-7 antes de llegar a cuartos de final nel Tornéu de Queen's Club (W/O ante Andy Roddick) y en Wimbledon (venciendo a Stanislas Wawrinka y Novak Djokovic, perdiendo ante'l posterior campeón Rafael Nadal).
Atropó un récor personal de 14 victories siguíes con dos victories en Copa Davis contra Alexander Peya y Jurgen Melzer d'Austria anque Gran Bretaña perdió 3-2.
Mientres la xira so techu, ganó'l so segundu Masters 1000 siguíu nel Masters de Madrid (venciendo a Roger Federer en semifinales y a Gilles Simon na final). Clasificó per primer vegada a la Tennis Masters Cup de Shanghai.
Quedó con marca de 40-9 en pista dura, 8-1 en verde y 7-5 en magre. Tamién fixo marques personales con 22-10 en tie-breaks, 17-2 so techu y 9-7 contra rivales Top 10. Algamó un récor de la so carrera con más de $3 millones ganaos.
2009
Defendió'l so títulu nel Tornéu de Doha con victories siguíes sobre'l nᵘ 2 Roger Federer (semifinales) y el nᵘ 8 Andy Roddick (final). Ganó 47 de 50 veces al serviciu nel tornéu. Llegó a cuarta ronda nel Abiertu d'Australia (perdiendo ante Fernando Verdasco).
Venció al nᵘ 1 Rafael Nadal na final del Tornéu de Rotterdam pa consiguir el so décimu títulu ATP World Tour. Llegó a cuartos nel Tornéu de Dubái onde se retiró por un virus. Tamién se retiró de la primer ronda de la Zona Europea de Copa Davis ante Ucraína.
thumb|left|180px|Murray al serviciu nel [[Campeonatu de Wimbledon 2009.]] thumb|180px|Murray nos cuartos de final de [[Tornéu de Roland Garros 2009|Roland Garros 2009.]]Tornó en marzu pa llegar a la final del Masters d'Indian Wells (perdiendo ante Rafael Nadal). Venció al nᵘ 2 Roger Federer en semifinales per cuartu partíu siguíu desque perdiera ante'l suizu na final del US Open 2008. Llevóse'l títulu nel Masters de Miami (venciendo a Novak Djokovic). Foi'l primer británicu en ganar el tornéu nos sos 25 años d'historia.
Llegó a la so primer semifinal en magre, nel Masters de Montecarlu (perdiendo ante Rafael Nadal). Llegó a cuartos de final nel Masters de Madrid. Depués fixo la so meyor campaña en Roland Garros llegando hasta cuartos de final (perdiendo ante Fernando González).
Ganó primer títulu en verde nel Tornéu de Queen's Club (venciendo a James Blake). Nun perdió un set y namái perdió'l so saque dos veces. Depués fixo semifinales en Wimbledon (perdiendo ante Andy Roddick). Foi'l novenu británicu home en llegar a semifinales desque s'aboliera'l Challenge Round en 1922.
Ganó la so cuarta corona ATP World Tour Masters 1000 nel Masters de Montreal pa llegar a la so posición más alta nel ranking, el nᵘ 2 el 17 d'agostu y tuvo ende por cuatro selmanes. Ye'l británicu con ranking más altu na historia ATP (dende 1973) y el primeru en romper el dominiu Federer-Nadal nos dos primeros llugares desque Lleyton Hewitt tuviera nᵘ 2 el 18 de xunetu de 2005. Depués fixo semifinales nel Masters de Cincinnati (perdiendo ante Federer). Sufrió un agravamientu d'una mancadura na so muñeca izquierda mientres la serie de Copa Davis contra Polonia y retiróse de los torneos asiáticos de Tokiu y del Masters de Shanghai.
Tornó a l'aición nel Tornéu de Valencia y llogró la so sesta corona (venciendo a Mijaíl Yuzhny). Foi'l primer británicu en ganar 14 títulos na Yera Abierta, devasando a Greg Rusedski (13, quien tamién tuvo dos corones como canadiense).
Quedó con marca de 46-6 en cementu, 10-1 en pastio, 9-4 en polvu de lladriyu y 15-2 so techu. Llogró la so mayor cantidá de premiu en dineru con $4,421,057 y tuvo ente los líderes de los cuatro categoríes de devolución del serviciu. Foi'l nᵘ 1 en puntos devolviendo'l primer saque (35%) y nᵘ 2 en puntos ganaos devolviendo'l segundu saque (56%), puntos de quebre convertíos (46%) y xuegos de devolución ganaos (33%). Amás, foi'l nᵘ 9 en acces cola so marca más alta de la so carrera con 575.
2010
L'escocés terminó nᵘ 4 per tercer temporada siguida, con un par de títulos ATP World Tour Masters 1000 y la so segunda final de Grand Slam. Tuvo Top 4 en toes menos cinco selmanes nel añu (nᵘ 3 por cuatro selmanes). thumb|Muray ante [[Roger Federer na final Abiertu d'Australia 2010.]] Empezó la so campaña nel Abiertu d'Australia onde llegó a la so primer final con una victoria sobre Rafael Nadal en cuartos de final (retiru del español por mancadura na rodía) perdiendo namái un set en camín a la final (perdiendo de nuevu ante Roger Federer). Foi'l primer británicu en llegar a la final d'Australia dende John Lloyd en 1977 y primer británicu en llegar siquier a dos finales de Grand Slam en 72 años. Depués de sufrir en marzu-abril con derrotes tempranes nel Tornéu de Dubái (segunda ronda), Masters d'Indian Wells (cuarta ronda), Masters de Miami (segunda ronda), Masters de Montecarlu (segunda ronda) y Masters de Roma (tercer ronda), llegó per tercer vegada a cuartos de final nel añu, nel Masters de Madrid, perdiendo con David Ferrer. En Roland Garros perdió col semáu nᵘ 15 Tomáš Berdych en cuarta ronda.
En xunu nel Tornéu de Queen's Club de Londres, perdió con Mardy Fish en tercer ronda, pero depués fixo semifinales en Wimbledon per segundu añu siguíu (perdiendo ante Rafael Nadal). Dixebrar del so téunicu Miles Maclagan el 27 de xunetu.
A fines de xunetu aceptó una invitación al Tornéu de Los Angeles y perdió con Sam Querrey na final (en teniendo un puntu de partíu). A mediaos d'agostu, nel Masters de Toronto, defendió'l títulu del añu anterior, en venciendo por un doble 7-5 a Roger Federer na final. Foi'l primer xugador en ganar títulos consecutivos en Canadá dende André Agassi 1994-95. Nel so camín foi'l quintu tenista en vencer a Federer y Nadal nel mesmu tornéu (venció a Nadal en semifinales).
Nel US Open perdió con Stanislas Wawrinka en tercer ronda nun partíu de cuatro hores.
Tornó n'ochobre y llegó a cuartos nel Tornéu de Beixín (perdiendo con Ivan Ljubicic) y depués ganó la so sesta corona ATP Masters Series, nel Masters de Shanghai y nun perdió un set en cinco partíos (venciendo a Roger Federer otra vegada).
Cerró la so temporada con cuartos de final nel Masters de París (perdiendo ante Gael Monfils) y semifinales nes ATP World Tour Finals de Londres onde perdió ante'l nᵘ 1 Rafael Nadal nun tie-break del tercer set.
Quedó con marca de 34-12 n'asfaltu, 6-2 en yerba y 6-4 en tierra batida y 7-5 contra rivales Top 10. En dobles al pie del so hermanu Jamie ganaron el so primer títulu nel Tornéu de Valencia.
2011
L'escocés terminó nᵘ 4 per cuartu añu siguíu en ganando cinco títulos de seis finales.
thumb|left|Murray col so troféu de campeón del [[Tornéu de Tokiu 2011.]] Dende mediaos d'agostu a la fin de la temporada, quedó con marca de 27-3, cola so 2° títulu nel Masters 1000 Cincinnati (venciendo a Novak Djokovic), semifinales nel US Open (perdiendo ante Rafael Nadal), 2 partíos de Copa Davis contra Hungría y títulos n'Asia, nel Tornéu de Bangkok (venciendo a Donald Young), nel Tornéu de Tokiu (venciendo a Rafa Nadal) y el Masters de Shanghai (venciendo a David Ferrer). Foi la primer vegada que ganó 3 títulos siguíos y foi'l tercer xugador nel añu en llogralo (Federer, Djokovic).
En xunu ganó la so segunda corona nel Tornéu de Queen's Club en Londres (venciendo a Andy Roddick en semifinales, y a Jo-Wilfried Tsonga na final) y depués fixo semifinales en Wimbledon (perdiendo ante Rafael Nadal) per tercer añu consecutivu.
Llegó a la xira en magre con marca de 6-4 antes de faer semifinales nel Masters de Montecarlu (perdiendo ante Nadal en 3 sets). Depués fixo tercer ronda nel Masters de Madrid (venciendo a Gilles Simon, perdiendo ante Thomaz Bellucci) y semifinales nel Masters de Roma (perdiendo ante Novak Djokovic) y en Roland Garros (tamién cayendo ante Djokovic).
Empezó l'añu con se segundu vicecampeonato siguíu nel Abiertu d'Australia (perdiendo con Novak Djokovic) y depués perdió en 3 debúes siguíos antes de recuperase en magre n'abril, con marca de 12-4.
Llogró la so meyor marca na so carrera de Grand Slam con 21-4, faciendo siquier semifinales en toos per primer vegada nuna temporada. Quedó 7-8 contra rivales Top 10 y compiló marques de 35-8 n'asfaltu, 12-4 en magre y 9-1 en verde.
2012
Nel so primer tornéu del añu, ganó'l so primer títulu nel Tornéu de Brisbane (venciendo a Aleksandr Dolgopólov), el so 22° títulu ATP World Tour, baxu tutelar del ex nᵘ 1 del mundu Ivan Lendl. Nel Abiertu d'Australia llegó a la so quinta semifinal siguida de Grand Slam. Perdió con Novak Djokovic en cinco sets.
thumb|right|180px|Andy Murray celebrando la so victoria sobre [[Stanislas Wawrinka en primer ronda de los Xuegos Olímpicos de Londres 2012.]] Entrenar nel Tornéu de Delray Beach, antes de dirixise al Tornéu de Dubái. Venció al nᵘ 1 del mundu Novak Djokovic en semifinales, antes de cayer ante Roger Federer na final. Depués de cayer en primer ronda del Masters d'Indian Wells (perdiendo ante Guillermo García-López), llegó a la final del Masters de Miami. Venció a Janko Tipsarevic en cuartos de final, a Rafael Nadal por W/O en semifinales, y cayó con Novak Djokovic na final.
Quedó 9-4 na xira europea sobre magre, destacando los sos cuartos de final en Roland Garros (perdiendo ante David Ferrer), nel Masters de Montecarlu (perdiendo ante Tomáš Berdych) y nel Tornéu de Barcelona (perdiendo ante Milos Raonic).
Mientres la xira sobre verde, xugó nel Tornéu de Queen's Club y como cuartu semáu en Wimbledon, foi'l primer británicu en llegar a la final dende Bunny Austin en 1938. Perdió cuatro sets nel so camín a la final. Perdió con Roger Federer. Nun xugó de nuevu hasta los Xuegos Olímpicos de Londres, onde foi'l primer británicu en ganar la medaya d'oru de singles dende 1908. Vengar de Federer al gana-y por 6-2 6-1 y 6-4 na final pal mayor llogru de la so carrera. Amás ganó la plata en dobles mestos con Laura Robson, perdiendo ante Max Mirnyi y Viktoria Azarenka.
Nel US Open, el día en que Fred Perry ganó'l so primera Grand Slam en 1933, Murray llogró'l so primera 'major' en venciendo a Novak Djokovic en cinco sets. Terminó cola seca británica de 76 años ensin campeones de singles nun Grand Slam.
Volvió a l'aición nel Tornéu de Tokiu, onde tuvo dos puntos de partíu na so derrota 6-3 6-7(5) 7-6(4) ante Milos Raonic. Una selmana dempués aventayaba a Novak Djokovic 5-4, 30/0 y tuvo cinco puntos de partíos na final del Masters de Shanghai antes de perder 5-7 7-6(11) y 6-3 en 3 hores y 21 minutos.