cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cohennoz
Cohennoz ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Taijitu
thumb|150px|La versión más conocida del Taijitu. thumb|100px|Representación céltica del “yin yang” (mediaos del sieglu I). Taijitu (chinu tradicional: 太極圖; chinu simplificáu: 太极图; Wade-Giles: T'ai Chi T'u; pinyin: tài jí tú), que se traduz aproximao como “diagrama del poder supremu”, ye un términu que denoma’l símbolu del Taiji, o principiu del que surden el yin y el yang. El términu denoma tolos esquemes y diagrames que representen estos dos principios, pero davezu’l taijitu consiste nun dibuxu simétricu dientro un círculu. Una de les formes más conocíes tien una llinia en forma de “S” que dixebra’l círculu en dos partes iguales de diferentes colores. El dibuxu pue tener tamién unu o más puntos grandes. Por exemplu’l taijitu taoísta clásicu, que s’amuesa a la derecha, ye blancu y negru, con un puntu negru nel campu blancu y un puntu blancu nel campu negru.
Dibuxos asemeyaos hailos tamién na iconografía celta, etrusca y romana. Anque los estudiosos modernos refiérense a cada casu como símbolu yin yang, nun pudo establecese denguna rellación ente estos símbolos y el chinu.
Composición xeométrica
El taijitu ye una simple figura xeométrica, consistente en variaciones de círculos inxertos. El símbolu taoísta pue dibuxase cola ayuda d'un compás y una regla: dibúxase sobre’l diámetru d'un círculu dos círculos internos tanxentes, caún con diámetru igual al radiu del círculu esterior. Se fai asina la llinia que forma una "S," borrando o escureciendo la otra llinia. D’esta miente tiense una espiral que los testos taoístes comparen con un par de pexes, caún cola cabeza encaxada na cola del otru. Esti patrón básicu nun ye un simple productu de la imaxinación humana, sinón que se da tamién −non tán xeométricamente perfeutu− na naturaleza. Na variante taoísta más conocida, les dos metaes de diferente color contienen caúna un puntu del color opuestu. A esti taijitu clásicu, “de los pexes”, llámenlu a veces “xiantian taijitu”, o "taijitu de los primeros tiempos". Teniendo en cuenta’l mou taoísta d'entender el Taiji, o principiu del que surden el yin y el yang, nel taijitu dase muncha importancia al centru del símbolu, que nun se destaca gráficamente pero que ye’l puntu onde s’aunen los opuestos.
Otres de les variantes más conocíes son el “Zhouzi taijitu”, o "Taijitu del maestru Zhou", un símbolu percomplexu, compuestu por dellos círculos superpuestos que s’interpreten distintamente según seya nun sen de xubida o de baxada (caminos de práutica alquímica); y el “Laishi taijitu”, o "Taijitu del estilu Lai", con un diseñu más espiral que’l clásicu taoísta y que representa’l papel principal del principiu li (理), la oposición del yin y el yang, y la circulación del qi. thumb|left|250px|Taijitu del maestru Zhou Dunyi.
Comentarios sobre’l taijitu
El Taijitushuo, el primer comentariu del taijitu nel que’l símbolu apaez na forma “desendolcada” del “Zhouzi taijitu”, atribúise a Zhou Dunyi (1017?-1073), eruditu confucianu, espertu nel Taoísmu y interesáu nel Budismu. Ente los sos sobrinos taben los hermanos Cheng, famosos neoconfucianos a los que siguió Zhu Xi. Foi esti últimu’l que decidió desarrollar la curtia obra de Zhou, na que reconoció idees acordies cola so propia teoría. Anque Zhou Dunyi nunca tuviera discípulos, Zhu convertiólu en precursor de la so escuela y escribió a la so vez un Taijitushuo qu'había entrar nel programa d'esámenes imperiales nel añu 29 de la era Kangxi (dinastía Qing).
La interpretación que fizo Zhu Xi del símbolu y de los conceptos arreyaos foi retrucada polos representantes de les otres corrientes. D’esta miente, Lu Xiangshan （1139－1192）, contemporaneu de so, vía nel yin y el yang conceutos metafísicos, mentanto pa Zhu Xi solamente’l Taiji ye metafísicu. Los taoístes repróchen-y que, al desaniciar una pallabra del comentariu de Zhou Dunyi, tracamundió dafechu’l taiji (“cumal supremu”: definitivu supremu) col wuji (“sin cumal”: sin final, sin llendes, infinitu), cuando pa ellos trátase de dos polos ente los que’l prauticante de l'alquimia interna evoluciona nel so percorríu haza la inmortalidá.
Wu Jianquan, un famosu maestru d'artes marciales chines, describe d'esta miente’l nome del Taijiquan a principios del sieglu XX:
Curly Joe DeRita
Curly Joe DeRita (tamién escritu Curly-Joe DeRita), nacíu como Joseph Wardell foi'l postreru integrante n'ocupar el llugar de tercer chiflado dientro del grupu Los Trés Chiflados.
Biografía
D'ancestros francu-canadienses ya ingleses, ye l'únicu de los Chiflados en venir d'una familia del espectáculu. La so madre, Florenz DeRita, foi una baillarina y el so padre, Frank Wardell, foi un téunicu d'escenariu.
Dende los siete años, Joe acompañó a los sos padres nos viaxes, diendo con ellos de teatru en teatru per tol país. "Teníamos un actu pequeñu, nunca actuamos nos grandes circuitos."
Lilium
Les especies de Lilium, comúnmente llamaes llirios, constitúin un xéneru con alredor de 110 integrantes que s'inclúi dientro de la familia de les liliacees.
Curly Joe DeRita
Biografía
Entós, mientres siete temporaes, Joe fixo un papel destacáu nuna obra teatral cola so madre y el so padre. Pa la edá de dieciocho, cola so madre retirada y la so hermana casada, Joe decidió faer un solu de comedia nel cual cantó y bailló. Como DeRita recuerda: "Orixinalmente empecé como baillarín porque la mio madre yera baillarina. Entós entré al burlesque en 1921 porque'l vodevil habíase alloriáu. A lo menos el mio tipu de vodevil habíase alloriáu. Nunca trabayé con material bien xubíu de tonu."
Joe siguió actuando nel burlesque hasta 1942, dempués del cual foise a California pa encabezar un show nel teatru Music Box de Hollywood. Les sos repercusiones fueron tan bones que MGM ufiertó-y contratu. El so verdaderu debú, sicasí, foi en The Doughgirls (1944) con Ann Sheridan para Warner Bros. Mientres esti periodu de la so carrera fixo otros dos películes, The Sailor Takes a Wife (MGM, 1945) y People Are Funny (Paramount, 1946). En 1946 protagonizó una serie de curtios para Columbia: fixo cuatro en total.
Lilium
Descripción
Munches especies desenvuelven raigaños nel tarmu, con elles, el bulbu crez de forma natural a cierta fondura y cada añu, el nuevu tarmu a midida que remanez del suelu, emite raigaños adventicios percima del bulbu. Éstos son adicionales a los raigaños basales.
Curly Joe DeRita
Biografía
Mientres la Segunda Guerra Mundial, Joe empezó a actuar pa les tropes americanes, percorriendo'l Pacíficu Sur col so amigu Randolph Scott como'l so home seriu nel show. Fixo delles presentaciones, diendo al estranxeru con Bing Crosby pa entretener a los homes en serviciu n'Inglaterra y Francia, esta vegada con Crosby como'l so home seriu. Dempués de tornar a América, Joe actuó nel Hollywood Casino en Los Angeles y fixo apaiciones convidaes en dos shows de radiu con Crosby, Philco Hall of Fame y Cavalcade of America. Antes de xunise a los Chiflados en 1958, fixo un papel destacáu como'l verdugu falsu en The Bravados para 20th Century-Fox, que protagonizó Gregory Peck. DeRita tamién fixo apaiciones convidaes en shows de televisión como The Desilu Playhouse, This Is Alice, y Bachelor Father.
Lilium
Descripción
La mayoría d'especies son caduques, sacante unes cuantes (como Lilium candidum, Lilium catesbaei) que caltienen una roseta de fueyes basales mientres el periodu d'inactividá iverniza.
Curly Joe DeRita
Biografía
Hasta esti puntu, el nome de Joe DeRita taba lloñe de ser familiar. Foi la so asociación de 12 años con Los Trés Chiflados que lo catapultó al estrellalgu. Como'l direutor Norman Maurer esplica, "Foi'l meyor reemplazu de Curly que los Chiflados dalguna vegada tuvieron. Joe yera bonu n'improvisar. Yera como Curly en dellos aspeutos, cola so gracia de ballet a pesar del so pesu. Podía faer coses -non como Curly- pero cuasi tan gracioses, y foi malo de creer qu'un tipu tan grande podía faelo."
Lilium
Descripción
Les grandes flores, que exhalen un fuerte arume, sobremanera de nueche, tienen seis pétalos nuna variedá de colores que toma'l blancu, mariellu, anaranxáu, rosáuy púrpura. Los motivos inclúin llurdios, pincelaes y puntilles. El floriamientu dase pel branu.
Curly Joe DeRita
Biografía
Nel set, sicasí, hubo vegaes que Curly-Joe tuvo malos díes. "De xemes en cuando Joe yera temperamental, pero foi una cosa pasaxera." Maurer recuerda. "Na mayoría de los casos, Joe foi un bon rapazu y tuvo el trabayu fechu."
Lilium
Descripción
Delles especies incluyíes enantes dientro d'esti xéneru tresfiriéronse a otros, como Cardiocrinum y Nomocharis.
Curly Joe DeRita
Biografía
Dempués de la so carrera como chiflado, Joe llevó una vida bastante sele. Entá mientres los sos años como chiflado, Joe recordaba que difícilmente se vio con Moe y Larry fuera del set. "Nunca socializamos demasiáu, nun siendo que fuera una promoción d'una película, una premiere o un alcuentru de negocios. Moe conocía xueces, médicos, xente rico: tenía'l so círculu d'amigos. Larry tenía los sos amigos tamién." Y DeRita recuerda: "Conocí daqué de xente fora de los mios amigos de Hollywood colos cualos taba cariciosu, y esfruté de la so compañía. Pero nun salí enforma de los carriles pa conocer xente."
Joe vivió en North Hollywood la última parte de la so vida con Jean Sullivan, con quien se casó'l 28 d'avientu de 1966. Pasó la mayoría del tiempu lleendo y mirando televisión, pero'l so pasatiempu favoritu yera escuchar música clásica. Tocantes a los gustos ya iñerizos de Joe: consideraba a George Raft, Buster Crabbe y Johnny Weissmüller como los trés peores actores de Hollywood. La so película favorita de los Chiflados yera The Three Stooges Go Around the World in a Daze (Columbia, 1963). Joe morrió'l 3 de xunetu de 1993, dempués d'una llarga batalla contra'l Alzheimer.
Filmografía
{| class="wikitable sortable" ! Añu ! Títulu ! Rol ! class="unsortable" | Notes
Natasha Hastings
Natasha Hastings ye una atleta estauxunidense, especialista na prueba de 4x400 m, cola que llogró ser dos veces campeona olímpica en 2008 y 2016, y cinco veces campeona del mundu, ente 2007 y 2017.
Carrera deportiva
Los sos más importantes trunfos son los dos oros olímpicos en 4x400 metros, quedando per delantre de Xamaica y Reinu Xuníu, en dambes ocasiones.
Vaubecourt
Vaubecourt ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Candelaria (Santa Cruz de Tenerife)
Candelaria ye un conceyu de Tenerife (Canaries, España). Anguaño ye un santuariu dedicáu a la Virxe de la Candelaria la patrona d'Canaries.
Idioma yulá
L'idioma yulá (tamién escritu n'ocasiones diula pol términu francés dioula, dyula, autoglotónimo julakan) ye la denominación de delles fales mandinga, subgrupu de la familia mandé, autóctones de Costa de Marfil, Malí y principalmente de Burkina Fasu onde tien un millón de falantes. Tradicionalmente foi llingua comercial n'África occidental, como primer o segunda llingua. El númberu total de falantes ye d'unos 2,7 millones. Utilízase xeneralmente pa comerciar y como forma de comunicación interétnica, coesistiendo col francés, que ye idioma oficial.
Otros de los idiomes o dialeutos falaos na zona son: yacuba, senufo, baoulé y anyi.. Ta rellacionáu cola llingua bambara de la mesma forma que lo ta'l inglés británicu del inglés d'Estaos Xuníos. Tamién ye mutuamente intelixible col malinké.
Probablemente ye la llingua más usada pal comerciu n'África Occidental. Anguaño tán n'usu trés tipos d'escritura pal diula, una basada n'alfabetu arábigu, otra basada nel alfabetu llatín y otra más qu'uso l'alfabetu autóctonu llamáu n'ko.
Qi
Qi (氣, qì), pronunciáu “chi”, ye un términu chinu que na cultura tradicional de China denoma un principiu activu que forma parte de tou ser vivu. Anque la so traducción lliteral ye “aire”, “aliendu” o “vapor”, tórnase davezu a “enerxía” o “fluxu enerxéticu”. Aseméyase, poro, a conceutos que tán presentes na cultura occidental, como “espíritu” (nel sen etimolóxicu llatín d'”aliendu”), “pneuma” (del griegu "πνεῦμα"), o “fuercia vital”, o a otros asiáticos, como’l sánscritu “prana”.
Orixe
La etimoloxía del ideograma “qi” na so forma tradicional (氣) ye “vapor (气) que surde del arroz (米) cuando cuez”. La forma más antigua d'escribir “qi” consistía en tres llinies ondulantes, que representaben el vafu del aliendu nun día fríu. Una versión más seronda, 气, neta que’l caráuter chinu simplificáu d'anguaño, ye una forma estilizada de les mesmes tres llinies. Los antiguos escritores chinos prefirieron sustituir por 气 un caráuter pariente que de primeres significaba dar de xintar a otres persones nun contestu social de fornir d'alimentu a los güéspedes. Tal caráuter amestó al avíu les tres llinies del caráuter qi col caráuter emplegáu p'arroz. D’esta miente 气 más 米 formaben 氣, y esti ye’l caráuter tradicional que s’usa inda güei.
Los prauticantes de delles disciplines afirmen que’l ser humanu pue controlar y utilizar esta enerxía per aciu de diverses téuniques, aumentándolo, atropándolo y repartiéndolo per tol cuerpu, o usalo en forma concentrada, como nel Taijiquan, l'Aikido y otres artes marciales.
Otros aseguren ser quien pa curar dél númberu d'enfermedaes y otres alteraciones unviando llibremente qi au lo precise’l cuerpu. Ésti ye’l casu de les terapies alternatives, como’l reiki, l'acupuntura, la dixitopuntura, y de disciplines como’l qigong.
Ensin embargu la ciencia occidental nun almite’l conceutu de qi como daqué con categoría real, darréu que nun ye a midilo aparatu dalu, y los sos efeutos pueden esplicase como productu de la suxestión. L’alderique sobro’l qi ta rellacionáu cola esplicación del so funcionamientu a resultes de la so intervención como fluyíu inmaterial (enerxía). Dellos maestros de qigong sopelexen que son a detectar y remanar direutamente’l qi, y inclusive a operar a distancia per aciu del mesmo. Hai dellos maestros tradicionales de “qigong” que consideren que’l qi ye un procesu biolóxicu, y que la so efeutividá pue esplicase en términos entendibles pola medicina occidental.
Qi y respiración
right|thumb|270px|Prauticando qigong.
La principal arbía pa conocer el qi ye la respiración, y na mayoría de los sistemes espirituales y terapéuticos orientales inclúinse métodos de concentración na respiración o delles téuniques respiratories. En xaponés, el términu ki ye polisémicu, con significaos como enerxía, presencia, voluntá, salú o aliendu; netu que la pallabra sánscrita prana, con significaos como enerxía, aliendu o sabiduría. En dellos contestos la pallabra xaponesa ki tórnase direutamente a respiración. Per aciu de la meditación na respiración, o de téuniques de respiración, dizse qu'una persona pue desarrollar la so enerxía natural y harmonizar la so personalidá y metabolismu, talamente que seya quien a atropar y distribuyir qi llogrando asina, por exemplu, gran flexibilidá y velocidá.
Dalgunos maestros de Zen y de Budo afirmen que la respiración individual nun ye otro que la respiración del cosmos, darréu que cada elementu de la naturaleza ye una parte del tou. Na meditación, la respiración considérase un reyu ente pensamientu, emociones, instintu y estaos físicos, y, neto que na ciencia occidental, una espresión del estáu d'ánimu.
Qi y tradición espiritual
Anque los términos puedan ser distintos, el conceutu de qi alcuéntrase de cutiu en tradiciones relixoses y filosófiques como’l taoísmu, confucionismu, budismu, zen y yoga.
Na cosmoloxía taoísta, el qi (气), o enerxía vital (元气, yuanqi), precede a la dixebra binaria del yin y del yang, que son la fonte de los “diez mil seres” (万物, wanwu), ello ye tolos seres y, indireutamente, toles coses qu'esisten nesti mundu. De mou que’l conceutu de qi ta presente en toles manifestaciones de la naturaleza. Nel pensamientu chinu’l qi ye aniciu de los reinos vivos de la naturaleza, y tamién del mineral: dizse que los “nervios” del xade, por exemplu, interactúen coles venes del cuerpu humanu. Otramiente, na pintura china los estratos xeolóxicos de los montes son una de les manifestaciones macrocósmiques del qi.
Na filosofía confuciana, el qi asóciase al li (禮, lǐ), principiu estructural que tien una connotación moral.
Dominar el qi forma tamién parte del aprendimientu avanzáu de los budistes per aciu de la meditación y de dellos exercicios, lo que pon l'acentu sobre l'aspeutu del qi lligáu a l'actividá mental.
Na espiritualidá de la India, el prana ye un equivalente del qi. A veces traduzse como “alma” (pallabra que tien el mesmu orixe indoeuropéu que prana), pero la pallabra “alma” tien güei munchos sentíos, non toos coincidentes cola noción de qi.
Qi y medicina
thumb|Meridianu “Du”, por Hua Shou (1716). La medicina tradicional china básase en gran parte na noción de qi. Nesta tradición estrémense los líquidos orgánicos, el sangre y el qi, qu'a la vez divídese en dellos tipos.
La noción de qi ta nel orixe de téuniques como l'acupuntura y los masaxes, que consisten n’estimular los puntos d'alcuentru de los meridianos. Inspira tamién les teoríes chines del equilibriu alimentariu y exercicios como los que se prautiquen nes llamaes artes marciales internes, como’l taijiquan o’l hsing i, arriendes de la ximnasia basada na respiración, el qigong. El so propósitu ye trabayar sobre’l qi pa caltener l'equilibriu y la dinámica de so nel cuerpu. Igualmente en Xapón, el propósitu del “shiatsu” (masaxes) y de los exercicios físicos (como los respiratorios) ye estimular el ki.
Nel aprendimientu del qigong médicu entiéndese qu'unu necesita primero entrar nun estáu de quietú (“wu wei”, non aición). Dende ehí unu pue entrar nun estáu de calma, y dende ésti nunu de tranquilidá. Tando nesti estáu de tranquilidá, el cuerpu ye quien a iguar cualesquier desequilibriu. Nel qigong médicu, un estáu de tranquilidá tamién proporciona una condición favoratible pa que la mente ayude a iguar l'equilibriu enerxéticu del cuerpu y a curar.
Cuando s’entra nun estáu fondu de tranquilidá ye posible, anque raro, que’l “yuan shen” (espíritu orixinal) dexe’l cuerpu. Esto nun aveza asoceder nel casu de la mayoría de los principiantes de qigong médicu a nun ser qu'esti seya’l so oxetivu. Pero nel qigong taoísta, y nel budista, l'oxetivu cimeru del entrenamientu ye esperimentar col yuan shen. Un qi llixero (una vibración alta de qi non restrinxida al planu físicu) ye’l mediu qu'aida al yuan shen a tresponer les llendes del cuerpu físicu. Nel entrenamientu taoísta deséase purificar el cuerpu físicu pa nun arreyar el componente orixinal al mundu material y poder d'esta miente viaxar a los planos cimeros p'aprender y desarrollase.
Sicasí los prauticantes que tean interesaos solamente na salú y na parte curativa del qigong nun precisen tener un conocimientu fondu de lo anterior. Nel qigong médicu la única preocupación ye la vitalidá, la manifestación o espresión de la enerxía vital.
Qi y artes marciales
Les artes marciales chines y xaponeses faen bien de referencies a esti conceutu, respeutivamente al qi o al ki.
Artes marciales chines
El conceutu de qi emplégase nes aplicaciones del taijiquan como recursu pa unviar una fuercia al adversariu llueu d'esviar la de so. El puntu dantian (dāntián), nel abdome, ye fundamental; “facer baxar l'aliendu”, una téunica de respiración usando l'abdome imitando la de los ñácaros, ayuda a afitar les postures y a ameyorar la circulación del qi, tamién conocío como “enerxía”. Nos entrenamientos de taijiquan, l'atención que se pon nestos detalles permite trabayar meyor (respirando “col vientre” l'aliendu ye más fondu), más tiempu y más eficazmente. Nel conceutu del qi, la lliberación d'enerxía nos meridianos xenerada polos movimientos de taijiquan ye neta a la que produz l'acupuntura.
Delles téuniques del kung fu shaolin (o más exautamente shaolin wushu) básense n’identificar puntos específicos del cuerpu especialmente sensibles, al envís de facer más eficaces los ataques.
Cuando había guerra los médicos estimulaben la circulación del qi pa prollongar el tiempu en que los prisioneros podíen ser torturaos pa sacar informaciones sobro l'enemigu.
Artes marciales xaponeses
En referencia al ki, úsase a veces la espresión “aliendu-enerxía” (kokyu-ryokyu).
Nes artes marciales xaponeses, cuando se solmena un golpe (atemi en xaponés), ye’l ki del que lu solmena’l que se tresmite al contrariu mancándolu; d'esta miente lo importante ye más golpiar un puntu vital (alcuentru de meridianos) qu'emplegar la potencia física. El gritu, kiai (a veces consideráu equivocadamente como’l "gritu que mata" de los karateques), ye otra forma de sopelexar el ki. Nos exercicios de rompimientu de lladriyos, teyes, tables, bloques de formigón, etc., el ki concéntrase por exemplu nel cabu’l puñu y provoca’l rompimientu.
Les artes marciales xaponeses tamién faen referencia a la medicina tradicional coles nociones de kappo y de katsu, por exemplu p'”alicar” a una persona amoriada.
Natasha Dupeyrón
Natasha Elizabeth Dupeyron Estrada (Ciudá de Méxicu; 3 de xunu de 1991) más conocida como Natasha Dupeyron ye una actriz, cantante y modelu mexicana.
Vaucouleurs (Meuse)
Vaucouleurs ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Natasha Dupeyrón
Carrera
Unu de los sos recordaos papeles foi'l de la pequeña Natalia en La otra, onde encarnaba a la fía de los protagonistes Yadhira Carrillo y Juan Soler. Nel 2003 tuvo'l so primera protagónico infantil na telenovela De pocas, pocas pulgas na cual dio vida a la duce Alex. Dempués de terminar les grabaciones, formó parte del grupu D' Poques, col cual sacaron otru discu, amás del de la telenovela.
Vaucouleurs (Meuse)
Tien una población de y una superficie de  km².
Coise-Saint-Jean-Pied-Gauthier
Tien una población de y una superficie de  km².
Natasha Dupeyrón
Carrera
El so primer rol como villana llograr interpretando a la odiosa Evita na telenovela Pelegrina nel 2005.
Virxe de la Candelaria
Ye una llabra policromada cubierta de ropaxe y mantu. La Virxe amarra'l Neñu Xesús na so man drecha y na esquierda amarra una candela.
Natasha Dupeyrón
Carrera
Tamién participó en más de diez obres de teatru onde destaca la obra musical Vaselina 2mil6 onde interpretó a Chiquis xunto con Aarón Díaz y Sherlyn. La obra musical estrenóse'l 25 de xunetu en Monterrey, empecipiando la so xira por Méxicu. Natasha cantaba en dúu El Rei de los Tristayos xunto con Juan Carlos Flores (Lalo).
Depués de más de cien presentaciones, a casi finales del 2006 abandonó la obra Vaselina pa poder empezar a grabar na telenovela Lola, érase una vez, onde encarnó a Marion Von Ferdinand.
Nel 2008 participó na telenovela Xuro que te amo onde interpretaba a Lía Madrigal.
En y 2009 protagonizó la telenovela Branu d'amor encarnó a Berenice Perea Olmos.
Nel 2013 Natasha foi llamada pa la telenovela Qué probes tan ricos pa da-y vida a Frida Ruiz Palacios, cola producción de Rosy Ocampo.
Nel 2014, el productor Pedro Ortíz de Pinedo contratar en La CQ pa interpretar a Joana Pinto de la Cara.
Foi convidada pol productor Sergio Scarpett, pa protagonizar la obra de teatru Bon viaxe, que estrénase en xineru del 2015.
Naota Yamaguchi
Naota Yamaguchi (山口 直大, ) ye un futbolista xaponés.
Bruce Dern
Bruce Dern ye un actor dos vegaes nomáu al Óscar y padre de la tamién actriz Laura Dern.
Primeros años
Dern nació en Chicago, fíu de John Dern y Jean (MacLeish). El so güelu paternu foi George Dern, un candidatu a gobernador d'Utah ente que'l so tíu foi'l poeta Archibald MacLeish. Los sos padrinos fueron los conocíos políticos Adlai Stevenson y Eleanor Roosevelt. Dern estudió nel New Trier Township High School East, Winnetka, Illinois.
Carrera
Una de les sos películes más destacables foi'l so papel na película de Sydney Pollack They Shoot Horses, Don't They? en 1969. Dempués llegaríen papeles como en The Cowboys (1972) y xunto a Jack Nicholson en El rei de Marvin Gardens. Dern caracterizóse por papeles de calter y ganóse una reputación en papeles inestables o de villanu. Unu de los sos papeles más conocíos ye'l de Freeman Lowell, na película de ciencia ficción Naves misterioses (1972), pero tamién tien otros papeles conocíos como'l de Tom Buchanan en The Great Gatsby y el del capitán Bob Hyde en Coming Home, pol que recibió una nominación a los Óscar.
En televisión, ´pocos saben que Bruce Dern apaeció nel capítulu Come and Watch Me Die de la serie de televisión The Fugitive protagonizada por David Janssen nel añu de 1963, nel papel de Charley, llevando a un sospechosu d'asesinatu de los sos padres na casa del campu, cuando yera inda un desconocíu.
Participó nel añu 1964, nel capítulu Corner of Hell de la Serie The Fugitive nel papel de Cody, formando parte d'una familia d'aldeanos onde cute a (Elvie) Sharon Farrell por quitar dineru qu'esta de la mesma -y robó de la cartera del Inspector (Gerald), Barry Morse el cual ye culpáu d'habela golepádo, yá que estos aldeanos protexíen al fuxitivu.
Nel añu 1966, participa nel capítulu The Devil's Disciples nel papel de Hutch, el líder d'una peada de motociclistes, que ayuda al fuxitivu cuando esti fuxía pol desiertu, escorríu por un helicópteru y un grupu de policías, xunto con (Don), Lou Antonio, y xubir a una motocicleta, llevar al so apartaz onde piensen iguar cuentes con (Benson), Grahan Denton, pol fallecimientu d'un miembru de la so peada.
Dern foi gallardoniáu col premiu al meyor actor nel Festival de Cannes de 2013 pol so trabayu na película Nebraska. Tamién foi nomáu al Óscar 2014 como meyor actor principal por Nebraska.
Vaudeville-le-Haut
Vaudeville-le-Haut ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Compôte
La Compôte ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Boston Legal
Boston Legal ye una serie de televisión de la cadena ABC, derivada (spin-off) de The Practice, emitida dende ochobre de 2004 hasta avientu de 2008. La serie foi creada por David E. Kelley. La trama sigue al abogáu Alan Shore (personaxe surdíu na última temporada de The Practice) que ye contratáu por un nuevu bufete llamáu Crane, Poole & Schmidt.
Historia previa
La octava temporada de L'abogáu (The Practice), especialmente los sos episodios finales, sirvió pa presentar los nuevos personaxes de Crane, Poole & Schmidt, el bufete d'abogaos de la serie Boston Legal. Esta presentación empieza cuando en L'abogáu los socios fundadores Eugene Young (Steve Harris) y Jimmy Berluti (Michael Badalucco), de la firma Young, Frutt & Berluti, deciden despidir a Alan Shore ensin consultar a Ellenor Frutt (Camryn Manheim), la so gran amiga. A pesar de que Shore consiguiéralu al bufete ganancies por más de seis millones de dólares, diéron-y una compensación de namái quince mil. Dempués de terminar con L'abogáu, Alan Shore ye contratáu por Crane, Poole & Schmidt, al caye-y bien a unu de los sos socios Denny Crane. Nesta serie, nárrense les aventures d'una de les firmes más prestixoses de Boston, onde los abogaos protagonistes son ricos, tienen sólides carreres y busquen siempres el so beneficiu a cuenta de cuasi cualquier cosa.
La serie pivota alredor de trés actores principales: William Shatner (Denny Crane), James Spader (Alan Shore) y Candice Bergen (Shirley Schmidt). Los dos primeros actúen como pareya protagonista, Denny Crane y Alan Shore: les estrelles del bufete. Denny Crane ye una lleenda nel mundu del Derechu, ultraconservador, muyeriegu y aquexáu d'un principiu de alzheimer, presente en tola trama. Alan Shore ye más nuevu y más sobeyosu. Con al respective de Shirley Schmidt ye la que pon el puntu de cordura, anque n'ocasiones seya abasnada al abismu polos dos.
Premios ganaos
Premios Emmy:
Los Emmys ganaos en 2004 fueron poles sos actuaciones en L'abogáu, pero polos mesmos personaxes qu'interpretaríen en Boston Legal.
Premiu Globu d'Oru:
Peabody Awards:
Premios a los que foi nomada
Premios Emmy:
Globu d'Oru:
Premios del Sindicatu d'Actores:
Satellite Awards:
Cocoa Fujiwara
Cocoa Fujiwara (藤原 ここあ) foi una autora de manga y ilustradora xaponesa.
Obres de Fujiwara Watashi non Ookami-san y dear (manga) los cualos publicáronse n'en la mensual de Square Enix Gangan. Dos CD drama fixéronse del so trabayu.
Ryo Tadokoro
Ryo Tadokoro (田所 諒, ), ye un futbolista xaponés.
Idioma daciu
La llingua dacia foi una llingua indoeuropea falada pol pueblu antiguu de los dacios. Considérase que foi una variante septentrional del traciu o bien que dambes llingües yeren parientes cercanos.
Distribución xeográfica
thumb|400px|Estensión averada del daciu, basada na distribución de topónimos. El daciu yera una de les más estenses llingües de la Europa sudoriental, estendiéndose dende l'este de l'actual Hungría hasta la mariña del mar Negru. Basándose nos afayos arqueolóxicos, los oríxenes de la cultura dacia podríen allugase en Moldavia, identificada como la evolución de la Cultura de Besarabia na Edá del Fierro.
Estinción
Acordies con una hipótesis, una caña del daciu siguió cola llingua albanesa (Bogdan Hasdeu 1901); otra hipótesis coneuta l'albanés non col daciu, sinón coles llingües ilirias.
El daciu como sustratu del protorrumano
200px|right|thumb|Azul = tierra conquistada pol [[Imperiu romanu. Naranxa = área poblada polos dacios llibres.]] El daciu podría formar gran parte del sustratu del protorrumano, que se desenvolvió a partir del llatín vulgar faláu nos Balcanes al norte de la llinia Jireček, qu'estrema les zones d'influencia del llatín y el griegu.
Si'l daciu conforma realmente'l sustratu del proto-rumanu ta aldericáu (ver Orixe de los rumanos), según si esta teoría nun rellaciona la romanización de la Dacia, yá que el daciu yera faláu tamién en Moesia y al sur y norte de Dardania. Cerca de 300 pallabres nes llingües romances orientales (rumanu, arumano, megleno-rumanu, istro-rumanu) podríen derivar del daciu, yá que munches d'ella tienen un calter satem, como s'esperaría de pallabres daco-tracies (ver Sustratu romance oriental).
Descripción llingüística
Munches de les carauterístiques del daciu son desconocíes o aldericaes. Nun hai apenes documentos escritos en daciu. Lo que se conoz de dicha llingua provién de:
Clasificación
Na década de 1950, el llingüista búlgaru Vladimir Georgiev publicó una obra onde se demostraba que la fonoloxía de la llingua dacia ye cercana a la del albanés, contribuyendo asina a la hipótesis de que'l daciu perteneciera a la mesma caña que l'albanés, un grupu denomináu Daco-Moesio (o Daco-Misio), onde'l Moesio (o Mesio) sería un dialeutu de transición ente'l daciu y el traciu. Hai cognaos ente daco-traciu y albanés que podríen ser la evidencia de l'afinidá llingüística daco-tracia-albanesa, y munches pallabres de sustratu en rumanu tienen la so correspondencia n'albanés.
Evolución fonética dende'l Protoindoeuropéu
Les consonantes sonores aspiraes *bh- y *dh en PIE aportaron en sonores: b, d (Daciu -dava < PIE *dhe-, "afitar, sistematizar", etc.). PIE *b- permanez como b (Daciu -balus; kinuboila < -uboila < PIE *abel-, etc.), y *d permanez como d- (Daciu Decebalus etc.).
Una correspondencia atopada ente daciu y traciu ye una variación de vocal, a (daciu)/y (traciu). Cfr. daciu Zalm- (< Zalmoxis ), traciu zelmis (< PIE *kel-, "cubrir"), "piel, cueru"; daciu Zald- (< Zaldapa), traciu zeltas (< PIE *ghel-, "resplandir"); daciu reconstruyíu *barz- (< rumanu barza, "cigüeña"), traciu Berz- (< Berzobis, Berzana; PIE *bherəg-, "blancu"); v. Olteanu et al. Esta ye una de les numberoses evidencies a favor de la esistencia d'una caña daco-tracia del indoeuropéu.
Reinu d'Odoacru
El Reinu de Odoacru foi proclamáu n'Italia polos invasores hérulos d'Odoacru nel añu 476, que depués nel 477 espulsen a los vándalos de Sicilia, pero nel 493 cayó en manes de los ostrogodos, poles conquistes de Teodoricu.
L'Imperiu romanu d'Occidente, a la llegada d'Odoacru yá taba destruyíu; pos la mesma ciudá de Roma yá fuera escalada dos veces: Nel 410 polos visigodos y nel 455 polos vándalos.
Nel añu 492, el rei ostrogodu Teodoricu enfusa n'Italia destruyendo al añu siguiente'l Reinu de Odoacru siendo suplantáu pol Reinu Ostrogodu d'Italia.
Vaudoncourt (Meuse)
Vaudoncourt ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Conjux
Conjux ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Natasha Hernández
Natasha Hernández ye una deportista venezolana que compitió en yudu.
Ganó una medaya nel Campeonatu Mundial de Yudu de 1984, y cuatro medayes nel Campeonatu Panamericanu de Yudu ente los años 1980 y 1986. Nos Xuegos Panamericanos consiguió dos medayes nos años 1983 y 1987.
Prefeutura del pretoriu d'Italia
La prefeutura del pretoriu d'Italia (en llatín: praefectura praetorio Italiae, na so forma completa (hasta 356) praefectura praetorio Italiae, Illyrici et Africae) foi una de los cuatro prefeutures nes que foi estremáu'l Imperiu Romanu. Taba conformada pola península itálica, los Balcanes occidentales, les provincies del Danubiu y partes del norte d'África. El centru de poder de la prefeutura treslladar de Roma a Milán y, finalmente, a Rávena. miniaturadeimagen|Mapa de les prefeutures del pretoriu del Imperiu romanu
Estructura y hestoria
La prefeutura foi creada na división del Imperiu tres la muerte de Constantino'l Grande en 337, y estremóse en diócesis. Primeramente tratábase de la Diócesis d'África, la Diócesis d'Italia, la Diócesis de Panonia, la Diócesis de Dacia y la Diócesis de Macedonia (los dos últimes tuvieron xuníes hasta c. 327 na Diócesis de Moesia). Col tiempu la Diócesis d'Italia estremar en dos: la Diócesis d'Italia Suburbicaria (Italia suburbicaria: «Italia so la Ciudá», tamién conocida como «La diócesis de la Ciudá de Roma») y la Diócesis d'Italia Anonaria (Italia Annonaria: «Italia provisora»).
En 356, establecióse la prefeutura del pretoriu de Iliria, qu'entendió les diócesis de Panonia, Dacia y Macedonia. La nueva prefeutura foi abolida en 361 por Xulianu II y restablecida en 375 por Graciano. El so territoriu foi apostáu ente los dos metaes del Imperiu, hasta la partición final en 395, cuando la Diócesis de Panonia dixebrar de Iliria y xunióse al Imperiu Occidental y a la prefeutura d'Italia como la Diócesis de Iliria.
A pesar del fin del Imperiu d'Occidente nel añu 476, los socesivos estaos xermánicos d'Odoacru y Teodoricu'l Grande siguieron utilizando la maquinaria alministrativa romana, amás de ser súbditos nominales del emperador d'oriente en Constantinopla. Asina, la prefeutura sobrevivió y tornó a manes de los romanos dempués de la Guerra Gótica de Justiniano. Sicasí, cola invasión lombarda en 568, el dominiu romanu amenorgar a territorios estazaos y aisllaos, y la prefeutura dio llugar al Exarcado de Rávena, establecíu pol emperador Mauricio.
El cargu de perfectu siguió siendo hasta bien entráu'l sieglu séptimu. El postreru titular atestiguáu producir en 639, y un par de sellos que lleven el títulu de eparchos («prefeutu» en griegu) sobreviven dende finales del sieglu séptimu, anque se suxurió que son un error pa referise a exarchos («exarca»).
Jodo
thumb|right|185px|Muso Gonnosuke El Jodo (杖道, jōdō), lliteralmente “vía del palu”, ye un arte marcial xaponés qu'utiliza’l jo, un palu de 1 metru 28 cm de llargor y 2,5 cm de diámetru. Vien direutamente del Jojutsu (jō-jutsu, “arte del palu”) creáu por Muso Gonnosuke hai 400 años.
Antitrinitarismu
Antitrinitarismo ye una forma de cristianismu que refuga'l dogma cristianu de la trinidá —la enseñanza de que Dios ye trés hipóstasis o persones distintes que son coeternas, coiguales, y indivisiblemente xuníes nun solu ser, y esencia (del griegu ousia)—. Ciertos grupos relixosos que surdieron mientres la Reforma Protestante, históricamente fueron conocíos como antitrinitarios.
Jodo
Fundación
La fundación del jodo, baxo la forma de Shindo Muso Ryu o Shinto Muso Ryu (Muso, pol nome’l fundador), atribúise a Muso Gonnosuke haza'l 1605.
Antitrinitarismu
D'alcuerdu a les ilesies que consideraron como definitives les decisiones de los concilios ecuménicos, el trinitarismo foi establecíu como fundamentu y como doctrina cristiana nos concilios ecuménicos del sieglu IV, el del Primer Concilio de Nicea (325), que declaró la divinidá completa del Fíu, y el Primer Concilio de Constantinopla (381), que declaró la divinidá del Espíritu Santu.
En términos de númberu de adeptos, les denominaciones antitrinitarias entienden una pequeña minoría del cristianismu modernu. Con muncho, los trés denominaciones cristianes non trinitaries más grandes son: Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes, Los Testigos de Xehová y La Ilesia nin Cristu, anque hai otros grupos minoritarios incluyendo los cristadelfianos, ciencia cristiana, l'Asociación de los Estudiantes de la Biblia L'Alba, Living Church of God, El pentecostalismo unicitario, los Miembros de la Ilesia de Dios internacional, los Unitarian Universalist Christian Fellowship, la The Way International, La Ilesia de Dios Internacional y la Ilesia de Dios Xunida, Una Asociación Internacional. Son corrientes antitrinitarias el arrianismu, el modalismo, el monarquianismo, el patripasianismo, el servetismo, el socinianismo, y el unitarismu (denominación que puede englobar por estensión a les anteriores), la Unicidad, ente otres.
Plantarum vascularium genera
Plantarum vascularium genera (embrivíu Pl. Vasc. Gen.) ye un llibru con descripciones botániques escritu pol botánicu suizu Carl Meissner. Espublizóse en Leipzig en dos volúmenes nos años 1837-1844 col nome Plantarum vascularium genera secundum ordines ...
Antitrinitarismu
Los puntos de vista de los antitrinitarios difieren llargamente con al respective de la naturaleza de Dios, Xesús y l'Espíritu Santu. Delles corrientes filosófiques antitrinitarias, como'l adopcionismo, el monarquianismo, y el subordinacionismo esistieron antes del establecimientu de la doctrina de la Trinidá en 325, 381, y 431, nos conseyos de Nicea, Constantinopla, y Éfesu. El nontrinitarianismo foi más tarde anováu polos cátaros nos sieglos XI al XIII, nel movimientu unitariu mientres la Reforma Protestante, na Yera de la Ilustración del sieglu XVIII, y en dellos grupos que surdieron mientres el Segundu Gran Espertar del sieglu XIX.
Plantarum vascularium genera
Al primer volume conózse-y como "Tab. Diagn."; y al segundu como "Commentarius."
Antitrinitarismu
La doctrina cristiana de la Trinidá tampoco ta presente nes relixones abrahámiques. La pallabra trinidá nun apaez na Biblia cristiana niundes.
Jodo
Fundación
La lleenda cunta que Muso Gonnosuke Katsukichi aportó a Edo, actual Tokiu, constituyida nueva capital pol shogunatu Tokugawa. Ellí había midise coles munches espaes célebres de la ciudá y nunca foi vencíu. Pero un día enfrentóse a Miyamoto Musashi, que lu caltuvo a raya gracies a una carauterística téunica de parada emplegando les dos espaes cruzaes (“nito seiho”). Dempués d'esta derrota, Gonnosuke viaxó pel país pa estudiar diversos estilos al envís de vengase de Musashi.
Antitrinitarismu
Creencies
Los cristianos apologistas y otros Padres de la Ilesia de los sieglos II ya III, adoptando y formulando el Logos cristolóxicu, consideraron al Fíu de Dios como'l preséu usáu pol Dios supremu, el Padre, pa traer a la creación a la esistencia. Justino Mártir, Teófilo de Antioquía, Hipólito de Roma y Tertulianu en particular declaren que'l Logos internu de Dios (gr. Logos endiathetos, lat. Ratio) —la so razón divina impersonal— foi niciáu como lo espresó Logos (gr. Logos proforikos, Lat. sermo, verbum), convirtiéndose nuna persona pa ser utilizada col propósitu de la creación.
Jodo
Fundación
Retiróse 37 díes al santuariu de Kanado. Una nueche, un mensaxeru divín apaecióse-y nun suañu baxo la forma d'un neñu que-y dicía: "Busca’l plexu solar con un palu cilíndricu”. Inspirándose nesti mensaxe celestial, Gonnosuke atalantó una nueva arma, que yera un simple palu aproximao 30 cm más llargu que la media d'una espada. Asina nació’l jo (jō).
Del jojutsu al jodo
En 1940 el jojutsu cambió a jodo (vía del palu) per aciu del maestru Takaji Shimizu (1896–1978), de la Shindo Muso Ryu. De siguío esta disciplina defensiva púnxose a disposición de les fuercies policiales.
Antitrinitarismu
Cristianismu Primitivu
Munchos eruditos qu'investiguen el Xesús históricu, especialmente los que pertenecen al Seminariu de Xesús, afirmen que Xesús nun enseñó la so propia igualdá con Dios nin cola Trinidá. La mayoría de los antitrinitarios adopten la posición de que la doctrina de la forma más temprana del cristianismu nun yera estricta, sinón que'l cristianismu primitivu yera puramente unitariu o binitarista, o modalista como nel casu de los montanistas, marcionitas y cristianos gnósticos. Pa ellos, el cristianismu primitivu finalmente camudó dempués de los edictos del emperador Constantín I y la so sentencia pronunciada sobre Arrio, que foi siguida más tarde pola declaración del emperador Teodosio I nel Edictu de Tesalónica, cunctos populos de febreru de 380 que'l cristianismu como se define nel Credo Niceno yera la relixón oficial del Imperiu Romanu. Un añu dempués, el Segundu Concilio Ecuménicu confirmó esto nun Credo revisáu. Los non trinitarios cuestionen la veracidá del Credo de Nicea con base na so adopción cuasi 300 años dempués de la vida de Xesús como resultancia del conflictu dientro del cristianismu primitivu anterior a Nicea mientres un cambéu dramáticu nel estáu del cristianismu.
Jodo
Del jojutsu al jodo
Munchos grupos o llinies, sicasí, usen indistintamente inda güei los términos “jojutsu” y “jodo”, como nomes d'una mesma cosa.
Práutica
El jodo prautícase en pareya. Ún de los prauticantes remana una espada de madera (bokken) que representa una(katana), y l'otru lleva un jo. Los movimientos tán codificaos na forma de kates, que simulen combates. De cutiu’l jodo prautícase dientro un dojo, y raramente al aire llibre. Nun se necesiten cualidaes atlétiques esceicionales pa prauticalu. Nun hai cayíes nin golpaes violentes. La mayor parte de los clubes aceuten prauticantes dende los 14 o 15 años, ensin tope d'edá máximu.
Vauquois
Tien una población de y una superficie de  km².
Jodo
Práutica
La práutica del jodo busca sobre too algamar el dominiu d'unu mesmu per aciu de caltener un espíritu fuerte y vixilante (“zanshin”) y controlar los movimientos de la forma más amañosa, simple, pura, adautada y eficaz pa facer frente a una agresión.
Material
La vistimienta del jodo aseméyase a la de les otres artes marciales xaponeses. Compónse d'un keikogi (chaqueta y pantalón) n’algodón azul, d'un hakama (pantalón tradicional, peranchu) y d'un obi (cintu).
L’armamentu consta d'un jo, palu de más o menos 1,28 m de llargor y 2,5 cm de diámetru, en madera perduro (davezu carbayu albar xaponés o ramín, una especie tropical), y d'un bokken (espada de madera).
Kates
La escuela Shindo Muso Ryu organiza les kates en dellos conxuntos, d'esta miente:
El Jodo anguaño
Anguaño’l jodo sigue básicamente dos tendencies. Una ye’l jodo koryu, o de la vieya escuela, que tamién inclúi otres artes y armes, como’l palu curtiu (tanjo), la foz con cadena (kusarigama), la porra policial (jitte), y un arte menos conocíu llamáu hojojutsu, l'arte d'amarrar a un oponente namás dominalu. Toes elles apunten a fuertes conexones del jodo col llabor de les fuercies de la llei, yá que quiciabes foi pa esto pa lo que s’emplegó orixinalmente.
Yutaka Baba
Yutaka Baba (馬場 悠, ), ye un futbolista xaponés.
Jodo
El Jodo anguaño
La otra tendencia ye’l Seitei Jodo o jodo unificáu, enseñáu y dirixíu pola Federación Xaponesa de Kendo (AJDF, Zen Nippon Kendō Renmei) xuntamente col kendo, la vía de la esgrima xaponesa, y l'iaido, la vía de desenvainar y cortar con una espada real. El Seitei Jodo entama con 12 formes prefixaes (kata), escoyíes nel sistema koryu. Namái dominar estos 12 kates, l'estudiante ponse a estudiar les escueles antigües.
Güei, el jodo adautóse pal usu poles fuercies policiales xaponeses, que lu denomen keijojutsu, o arte del palu policial.
Antitrinitarismu
La cuestión sobre la coigualdad de Xesús
Raymond Y. Brown (1928-1988), sacerdote católicu estauxunidense y trinitariu, escribió que Marcos 10:18, Mateo 27:46, Juan 20:17, Efesios 1:17, 2 Corintios 1:3, 1 Pedro 1:3, Juan 17:3, 1 Corintios 8:6, Efesios 4:4-6, 1 Corintios 12:4-6, 2 Corintios 13:14, 1 Timoteo 2:5, Juan 14:28, Marcos 13:32, Filipenses 2:5-10, y 1 Corintios 15:24-28 son "testos que paecen implicar que'l títulu Dios nun s'usó pa Xesús" y son "evidencia negativa que de cutiu se desdexa un tanto nos tratamientos católicos de la tema"; que Gal 2:20, Fechos 20:28, Juan 1:18, Colosenses 2:2, 2 Tesalonicenses 1:12, 1 Juan 5:20, Romanos 9:5 y 2 Pedro 1:1 son "testos onde, por razón de variantes testuales o sintaxis, l'usu de 'Dios' pa Xesús ye dudosu"; Hebreos 1:8-9, Juan 1:1 y Juan 20:28 son "testos onde claramente Xesús ye llamáu un Dios".
Propuestes sobre l'orixe paganu de la trinidá
Dellos antitrinitarios tamién dicen qu'esiste un venceyu ente la doctrina de la Trinidá y los teólogos cristianos exipcios d'Alexandría, y que ello suxure que la teoloxía alexandrina, cola so fuerte énfasis na deidá de Xesús, sirvió pa infundir nel cristianismu l'heriedu relixosu pagana d'Exiptu. Acusen a la Ilesia d'adoptar estos principios exipcios dempués d'afaelos al pensamientu cristianu per mediu de la filosofía griega.
Los primeres apologistas, incluyíos Justino Mártir, Tertuliano y Ireneo, aldericaron con frecuencia los paralelismos y contrastes ente'l cristianismu, el paganismu y otres relixones sincrétiques, y respondieron a los cargos de tomar emprestáu del paganismu nos sos escritos apologéticos.
Boia chi molla
Boia chi molla, que n'italianu significa lliteralmente "verdugu (asesín) el qu'abandona (la llucha)", ye un eslogan fascista. La frase tien el sentíu averáu de "traidor el que venza".
La espresión volvió ponese de moda mientres los Fatti di Reggio, una serie de revueltes que tuvieron llugar ente xunetu de 1970 y febreru de 1971 en protesta pola decisión de treslladar la capital de la Calabria de Catanzaro a Reggio. Ciccio Franco, voceru de la CISNAL (Confederazione Italiana Sindacati Nazionali dei Lavoratori), un sindicatu cercanu al Movimientu Social Italianu (MSI), adoptó'l boia chi molla como eslogan de la revuelta, hasta'l puntu de que los sucesos son recordaos n'ocasiones como "revuelta del boia chi molla".
A finales de los años 80 y principios de los años 90, la organización estudiantil del MSI, el Fronte Universitariu d'Azione Nazionale, compunxo un estribillu que contenía la frase: "Contro il sistema / La gioventù si scaglia / Boia chi molla / È il grido di battaglia" ("Contra'l sistema / la mocedá refúndiase. / "Boia chi molla" / ye'l berru de batalla").