cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Veneración de santos
La veneración de santos ye una práutica nes Ilesies católica y ortodoxa na cual delles persones santes, ye dicir bien cercanes y apurríes a Dios, yá sía que morrieren en gracia o fueren llevaes al cielu (como'l profeta Elías o Enoc) son reconocíes oficialmente pola Ilesia como santos, posterior a una fuerte investigación de los sos milagros y vida. Les imáxenes d'estos santos son calteníes en distintes ilesies p'amosar a los fieles como yeren por que sigamos el so exemplu de "llevar la vida de Jesús a la to dómina". Tal práutica nun ye considerada una forma d'idolatría pola Ilesia católica.
Sármatas
thumb|right|300px|Mapa del Imperiu romanu baxu [[Adriano (117-138 d. C.), amosando la llocalización de Sarmacia al sur de la estepa rusa.]]
Nel sieglu III e. C. los sármatas avanzaron dende El Cáucasu invadiendo gran parte del territoriu qu'hasta entós ocupaben los escites. Nel sieglu II e. C. atopar a los sármatas fuertemente instalaos nes estepes qu'arrodien al mar Negru, principalmente en territorios que na actualidá correspuenden a Ucraína y Polonia. D'ende qu'en xeografía se nome a les llanures de la Europa Oriental al este de los Cárpatos col nome de Llanura Sarmática. Depués algamaron la so máxima espansión escontra'l sieglu I e. C., cuando s'estendíen dende'l mar Negru hasta'l mar Bálticu y dende el Volga hasta'l Vístula y el valle mediu del Danubiu. Tal territoriu foi llamáu polos romanos Sarmatia (Sarmacia). El so final como potencia bélica producir escontra'l sieglu III, cuando s'estiende l'imperiu» de los godos hasta Crimea y depués tienen d'encarar l'ataque de los vándalos y los hunos.
Como pueblu iraniu, los sármatas taben rellacionaos colos escites pol idioma y la mayor parte de la so cultura.
Los sármatas nunca llegaron a constituyir un Estáu unificáu, yá que s'atopaben estremaos en delles tribus» o parcialidaes. Dalgunes d'elles persistieron hasta tiempos contemporáneos y otres hanse fundíu con otros pueblos (los sármatas son unu de los principales llinaxes de los actuales eslavos). Ente les parcialidaes más destacaes figuren les de los alanos, roxolanos, yázigas, y dalgunos creen que los rashu del noroeste del mar Caspiu formaron parte d'estos sármatas-eslavos al emigrar, conocíos polos romanos y xudíos como ros.
Lupé
Lupé ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Sármatas
Teunoloxía militar
La teunoloxía militar del pueblu sármata influyó la teunoloxía de los sos aliaos tanto como la de los sos enemigos. Les cualidaes guerreres de los sármatas, de los sos ancestros, los saurómatas, y de los sos descendientes, los alanos, fueron de cutiu descrites polos autores antiguos. Polibio, Diodoro Sículo, Estrabón, Flavio Josefo, Tácito, Pausanias o Dion Casio dexaron cuadros testimoniales bien vivos d'estes tribus iranines que teníen costumes tan exótiques pa los griegos y los romanos.
Lupé
Tien una población de y una superficie de  km².
Sármatas
Teunoloxía militar
Bien xerarquizaos, los sármatas tuvieron dellos reis y, a lo menos, una reina: Amagê. Ello ye que les muyeres teníen una elevada posición social y les guerreres de la fase antigua, que realmente esistieron, contribuyeron a caltener vivu'l mitu de les amazones.
Mario Polar Ugarteche
Biografía
Fíu de Miguel Ángel Polar Vargas y Esther Ugarteche. Estudió nel Colexu Nacional de la Independencia Americana y nel Institutu Arévalo de la so ciudá natal, rematando los sos estudios secundarios con honores. Los sos estudios cimeros cursar na Universidá Nacional de San Agustín d'Arequipa, onde se graduó de doctor en Filosofía y Lletres.
Dende bien nuevu dedicar a l'actividá docente, enseñando en diversos colexos secundarios d'Arequipa (ente ellos, el Colexu de la Independencia) y, darréu, na Facultá de Lletres y na de Ciencies Económiques de la Universidá San Agustín.
Desempeñó un importante papel na nacencia del Frente Democráticu Nacional, que llevó a la presidencia de la República a otru pernomáu arequipeño, el doctor José Luis Bustamante y Rivero (1945). Foi neses circunstancies cuando conoció a Luis Bedoya Reyes y otros futuros correlixonarios sos, qu'integraben daquella la Mocedá Independiente”, movimientu cívicu que brindó'l so sofitó al presidente Bustamante y Rivero.
Foi nomáu conseyeru económicu y cultural de la embaxada de Perú en Santiago de Chile (1946) y depués ministru conseyeru d'asuntos económicos de la embaxada de Perú en Buenos Aires. Sicasí, la so carrera diplomática atayar al ser derrocáu'l presidente Bustamante y Rivero pol golpe d'estáu de 1948.
Llingües bati-angba
Les llingües bati-angba o bwa son una división de les llingües bantús qu'entiende la metá del grupu cofidificado como zona C.40 na clasificación de Guthrie. Acordies con Nurse y Philippson (2003), estes llingües constitúin un grupu filoxenéticu válidu. Les llingües del grupu son:
Amás, Nurse y Philippson informen que les llingües bati-angba seríen parte de les llingües komo-bira, la propuesta denominar tamién llingües boanas.
Mario Polar Ugarteche
Biografía
A fines de 1955 yera'l primer secretariu xeneral del Movimientu Demócrata-Cristianu formáu en Arequipa, y como tal, participó na revolución d'Arequipa de 1955, que provocó la cayida del ministru de Gobiernu Alejandro Esparza Zañartu, fechu qu'aceleró'l fin de la dictadura odriísta.
Cuando'l 10 de xineru de 1956 fundar en Lima'l Partíu Demócrata Cristianu, Mario Polar foi escoyíu como'l so presidente, con Luis Bedoya Reyes como secretariu xeneral. Esi mesmu añu resultó escoyíu senador por Arequipa (1956-1962). Postuló a la reelección en 1962, pero les eleiciones d'esi añu atayar pol golpe d'estáu del xeneral Ricardo Pérez Godoy. Convocar a nueves eleiciones xenerales en 1963, nes que'l so partíu participó n'alianza con Aición Popular del arquiteutu Fernando Belaúnde Terry, llogrando'l trunfu. Polar resultó escoyíu Segundu Vicepresidente de la República y senador per Lima.
Cuando'l 18 d'avientu de 1966 naz el Partíu Popular Cristianu (PPC), biforcáu del Partíu Demócrata Cristianu, Polar constituyir n'unu de los sos principales líderes, xunto con personalidaes como Luis Bedoya Reyes, Ernesto Alayza Grundy, Antonio Espinoza Laña, Emilio Castañón Pasquel, Honorio Delgado, Juan Chaves Molina, Roberto Ramírez del Villar y otros. Tuvo especialmente gran afinidá con Ernesto Alayza.
Mientres el gobiernu militar de 1968 a 1980, caltener na oposición, esixendo la convocatoria d'eleiciones democrátiques, al traviés d'artículos publicaos na revista Opinión Llibre (1976-1980).
Thomas Voeckler
Thomas Voeckler ye un ex-ciclista profesional francés. Foi campeón de Francia de ruta en 2004 y 2010, y ganador del Gran Premiu de Plouay, una etapa del Tour de Francia 2009, otra del Tour de Francia 2010 y dos del Tour de Francia 2012. Fízose popular mientres el Tour de Francia 2004 cuando llevó'l maillot mariellu mientres diez díes. Nel Tour de Francia 2011 consiguió tar tamién 10 díes de líder colo qu'iguala en díes vistíu col maillot mariellu a Fausto Coppi.
Mario Polar Ugarteche
Biografía
Foi escoyíu diputáu pol PPC a l'Asamblea Constituyente de 1978, destacando como unu de los principales redactores de la Constitución de 1979, onde afiguró'l capítulu referíu a los Derechos y Deberes Fundamentales de la Persona”.
Publicaciones
Publicó cróniques y noveles que remembren vivencies y estampes tradicionales de la so ciudá natal. Mentamos les más destacaes.
Tamién publicó numberosos artículos d'analís políticu, en diversos periódicos y revistes.
Thomas Voeckler
Mocedá
Foi en Martinica onde Voeckler afayó'l ciclismu. Empecipiar nel Club Cycliste Trinidá de la isla. Poco primero de el so 13ᵘ cumpleaños, el so padre foi a Francia, concretamente a Estrasburgu, pa mercar una bicicleta pol so cumpleaños. Esi mesma seronda de 1992 el padre de Thomas partió solo nel so barcu pa faer un cruceru y sumió nel mar. A pesar d'una llarga busca, nel rescate nun atoparon namás que el so barcu.
Debú y primeres victories
thumb|right|100px|Voeckler nel [[Tour de l'Avenir en 2001]] Debutó como profesional en 2001, de la mano del equipu Bonjour. En 2003, nel mesmu equipu, so la denominación de Brioches la Boulangère, consiguió les sos primeres victories: la Clásica de Loire-Atlantique y el Tour de Luxemburgu.
2004, de mariellu nel Tour de Francia
En 2004 ganó'l campeonato de Francia y fixo un gran papel nel Tour de Francia mientres el cual llevó'l maillot mariellu mientres diez díes, defendiéndose nos Pirineos de Lance Armstrong. Esi mesmu añu participó nos Xuegos Olímpicos d'Atenes.
2005-2010 Bouygues Telecom
left|thumb|180px|Voeckler nel [[Tour de Francia 2009.]] thumb|right|120px|Voeckler mientres una presentación del so equipu col maillot de [[Campeonatu de Francia de Ciclismu en Ruta campeón francés en 2010]] En 2006, ganó la Ruta del Sur y la París-Bourges. En 2007 concluyó nel 66ᵘ na xeneral individual del Tour de Francia d'esi añu y ganó tamién el Gran Premiu de Plouay, carrera ProTour, per delantre de Thor Hushovd y Danilo Di Luca, pocos díes dempués de ganar el Tour de Poitou-Charentes.
En 2008, Thomas Voeckler ganó nel Circuitu de la Sarthe y el Grand Prix de Plumelec-Morbihan. En La temporada 2009 ganó la Estrella de Bessèges (asocediendo al so compañeru d'equipu Trofimov) y el Tour du Haut Var. Mientres la París-Niza, Thomas Voeckler sufrió una cayida na 6ª etapa, causándo-y una quebra triple de la clavícula. Al so regresu en mayu, ganó'l troféu d'escaladores. El 8 de xunetu, ganó en solitariu Perpiñán la quinta etapa de Tour de Francia 2009.
En 2010, terminó décimu na Liexa-Bastogne-Liexa dempués de la suspensión d'Alejandro Valverde y la retirada de les sos resultancies de 2010. En xunu ganó'l Campeonatu de Francia de Ciclismu en Ruta, la so segunda victoria dempués de la de 2004. El 19 de xunetu, ganó la 15ª etapa del Tour de Francia 2010 en solitariu con 1 minutu y venti segundos sobre l'italianu Alessandro Ballan y sobre Aitor Pérez Arrieta. Ganó a principios de setiembre'l Gran Premiu de Quebec, la primer carrera del Pro Tour en continente americanu.
2011 y 2012, líder únicu del Europcar
Ganó la so primer victoria en 2011 nel Tour del Mediterraneu. Aprovechando l'erru de Laurent Mangel prematuramente celebrando la so victoria, Voeckler venció al sprint na primer etapa y toma el lideralgu na xeneral. Sestu na final, qu'empieza de nuevu punxo de relieve la selmana siguiente nel Tour du Haut-Var ganó. En tercer llugar de la primer etapa foi ganada por Samuel Dumoulin, escapar con Julien Antomarchi los quilómetros próximos a la meta. Ganó la clasificación final de la carrera, que nun niega'l sprint pola victoria l'escenariu. El 9 de marzu de 2011, ganó'l sprint de la 4 ª etapa de la París-Niza antes del so compañeros de fuga y Rémi Pauriol Thomas De Gendt. Depués ganó la carrera per etapes en solitariu octavu cuatro díes dempués. Una selmana dempués, el 19 de marzu Voeckler ocupa'l décimu llugar nel Clásica de Loire-Atlantique 22 segundos detrás del ganador holandés Lieuwe Westra. Toma la so revancha al ganar el próximu "nel forníu", la so quinta victoria de la temporada na carrera G. P. Cholet-Pays de Loire. Asitia un ataque a 3 km de la meta con un vientu llateral, y llogra romper la resistencia antes de la devolución de los velocistes. Cola victoria, xunir a Jeremy Roy nel primer llugar provisional Copa de Francia de Ciclismu. Toma'l mesmu tiempu la cabeza de la clasificación individual de la UCI Europa Tour. N'abril ganó otra victoria na segunda etapa de la Giro del Trentín per delantre de Michele Scarponi y terminó séptimu na xeneral nesta carrera. El 7 de mayu tuvo una victoria en solitariu en Cassel na cuarta etapa de los Cuatro Díes de Dunkerque. Depués tomó'l lideralgu na xeneral y ganó a otru día de la clasificación final de la carrera, lo que refuerza la so posición como'l Tour de la UCI Europa. El 5 de xunu corrió nel Critérium du Dauphiné y terminó la carrera en décimu llugar xeneral. Con Christophe Kern, ganador de la quinta etapa y sestu na clasificación xeneral, ayudó al equipu a ganar la clasificación por equipos.
thumb|right|200px|Voeckler col [[Gran Premiu del monte nel Tour de Francia|maillot del monte mientres una crono del Tour 2012]] Nel Tour de Francia 2011 quedó segundu na novena etapa con final en Saint-Flour dempués d'una escapada pero gracies a esta resultancia consiguió vistir el maillot mariellu, que defendió mientres diez díes. Mientres les etapes de Pirineos Voeckler defendió con fuerza'l so lideralgu. Terminó'l Tour de Francia 2011 na cuarta posición. Desque Christophe Moreau nel añu 2000, convertir nel Francés primeru pa tar nun llugar tan alto polo xeneral
Empezó la temporada 2012 nel Mediterraneu Tour. Él tomó l'octavu nel Tour de Flandes y Flecha ganó en solitariu Brabante. Ye entós la quinta parte de la Amstel Gold Race. Nel Tour de Francia, gana dos etapes, rematando dos escapaes, nuna ganando en Bellegarde-sur-Valserine a Dries Devenyns, y na otra, con final en Bagnères-de-Luchon rematando otra gran escapada. Amás, tamién gana'l maillot del monte del Tour de Francia nun final afechu contra Fredrik Kessiakoff.
El 19 d'agostu de 2014 sufrió una dura cayida nel Tour de Limousin que lu torgar particopar na Vuelta a España y nel Mundial de Ciclismu de Ponferrada
Estilo
Thomas Voeckler considérase un corredor na categoría de "golpeador de combate". El 2011 del Tour de Francia punxo de manifiestu les sos cualidaes d'esguilada. Finalmente iguar pa faer un meyor siguimientu nos montes. Tamién ye capaz de bones resultancies na cera: él ocupó'l cuartu llugar nel Gran Premiu de E3 nel añu 2008, del Oncenu Circuitu Nieuwsblad de 2009 y darréu ganó los Cuatro Díes de Dunkerque en 2011 al ganar la etapa "Reina", qu'incluyía delles xubíes Cassel pavimentada. Amás, demuestra les sos cualidaes mientres el Tour de Flandes 2012 que terminó nel octavu llugar.
Consideráu como'l corredor francés más popular de la década de 2000, Voeckler nun ye apreciáu por munchos de los sos colegues nel pelotón, qu'él mesmu reconoz.
Ganancies
Nel añu 2011 nel equipu Team Europcar, el salariu mensual de Thomas Voeckler ye alredor de 40.000 euros y el presupuestu añal del equipu ye 420.000 euros. Convertir n'unu de los ciclistes franceses meyores pagos dempués de Sylvain Chavanel.
Resultaos en Grandes Vueltes y Campeonatu del Mundu
-: nun participa
Ab.: abandonu
Himnu nacional de Baḥréin
Bahrainona (بحريننا; El nuesu Baḥréin) ye'l himnu nacional de Baḥréin. Adoptáu en 1971 depués de la independencia, la lletra foi escrita por Mohamed Sudqi Ayyash (1925-). El compositor ye desconocíu.
Mission Émile Laurent
Mission Emile Laurent (embrivíu Miss. Em. Laurent) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu belga Émile Auguste Joseph De Wildeman y espublizáu en dos volúmenes nos años 1905-1907 col nome de Mission Emile Laurent (1903-1904).
Cunel
Cunel ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
1925
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Atolón d'Arno
Arno (en marxalés Arņo [ɑ̯ɑɳˠːʌ͡ɔɔ̯]) ye un atolón coralín de 133 islles y castros nel Océanu Pacíficu. Pertenez al distritru llexislativu de la cadena Ratak nes Islles Márxal. Tien un área terrestre emerxío de 13 km² y, a estremancia d'otros atolones, enzarra tres llagunes nel interior: una central más grande y dos más pequeñes al norte y oriente. La llaguna principal tien un área de 338,7 km².
En díes escamplaos con marea baxa, l'atolón de Mayuru acolúmbrase dende Arno por tar a namás 22 km de distancia. Les islles principales son Ajeltokrok, Kobjeltak, Rearlaplap, Langor, Tutu ya Ine, onde s’alluga la villa más grande: Arno. La población total del atolón superaba los 2000 habitantes en 1999.
L’atolón d'Arno ye mui conocíu pola copra. Amás, les muyeres tienen gran sonadía pola producción d'un bolsu conocíu como Kili Bag. Kili ye’l nome d'una islla del país marxalés.
Historia
L’atolón foi reclamáu pol Imperiu d'Alemaña xunto col restu de les Islles Marshall en 1884. Depués de la Primer Guerra Mundial, la islla quedó baxo’l Mandatu del Pacíficu Sur del Imperiu del Xapón. Al final de la Segunda Guerra Mundial, Lae quedó baxo control d'Estaos Xuníos como Territoriu en fideicomisu de les islles del Pacíficu hasta algamar les Islles Marshall en 1986 la so independencia.
Educación
Hai delles Escueles d'Educación Primaria. Los estudios de Secundaria son dependientes de Mayuru.
Dagonville
Dagonville ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cussonia holstii
Cussonia holstii ye una especie de plantes con flores perteneciente a la familia Araliaceae.
Ecoloxía
Alcuéntrase nes roques de granitu, dacuando llocalmente frecuentes sobre los afloramientu de roques con Brachystegia microphylla, en monte siempreverdes secos (cantos) de pacionales, carba semi-perenne con Buxus, Juniperus, sobre la llava a una altitú de 1050-2600 metros. Ye variable na forma de les fueyes.
Usos melecinal
La medicina tradicional de Kenia atribuyó propiedaes pal tratamientu de les infeiciones a esta planta. Científicamente atopóse una actividá sustancial contra les tricomones nel estractu de diclorometano de la corteza de Cussonia holstii.
Taxonomía
Cussonia holstii describióse por Harms ex Engl. y espublizóse en Abhandlungen der Königlichen Akademie der Wissenschaften zu Berlin 1894: 63. 1894. Cussonia: nome xenéricu dau n'honor del botánicu francés Pierre Cusson (1727–1783).
holstii: epítetu
Luré
Luré ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mistletoes of Africa
Mistletoes of Africa (embrivíu Mistletoes Afr.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Roger Marcus Polhill & Wiens y espublizáu pol Real Xardín Botánicu de Kew nel añu 1998.
Argüeru
Argüeru ye una parroquia del conceyu asturianu de Villaviciosa.
Tien una estensión de 12,4 km² na qu'habiten un total de 557 habitantes (INE 2010). El llugar d'Argüeru s'alcuentra a unos 170 metros d'altuera so'l nivel de la mar, a 10 km de la capital del conceyu. Llégase a elli pela carretera AS-256.
La so fiesta principal ye'l 7 d'agostu n'honor de San Mamés.
Atolón d'Aur
Aur (en marxalés Aur [ɑ̯ɑ͡ɒu̯u͡ɯrˠ]) ye un atolón coralín de 42 islles nel Océanu Pacíficu. Pertenez al distritru llexislativu de la cadena Ratak nes Islles Márxal. Tien un área terrestre emerxío de 15 km² y enzarra una llaguna de 620 km². Les islles más grandes reciben los nomes de Bigen, Aur y Tabal. Nesta cabera ye onde s’atopa una pequeña pista d'aterrizaxe. En 1998 la población total yera de 438 persones.
L'atolón d'Aur allúgase al sur del atolón de Maloelap.
Historia
L'atolón foi reclamáu pol Imperiu d'Alemaña xunto col restu de les Islles Marshall en 1884. Depués de la Primer Guerra Mundial, la islla quedó baxo'l Mandatu del Pacíficu Sur del Imperiu de Xapón. Al final de la Segunda Guerra Mundial, Lae quedó baxo control d'Estaos Xuníos como Territoriu en fideicomisu de les islles del Pacíficu hasta algamar les Islles Marshall en 1986 la so independencia.
Educación
Hai dos Escueles d'Educación Primaria, n’Aur y Tobal.
Pa los estudios de Secundaria son dependientes de Wotje.
1926
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Hockenheim
Hockenheim ye un pobláu alemán de Baden-Wurtemberg, allugada unos 10 km al sur de Heidelberg y 20 km al sureste de Mannheim, na rexón metropolitana Rhein-Neckar. Ye la sede del Gran Premiu d'Alemaña de Fórmula 1, que apuéstase nel circuitu Hockenheimring, nes cercaníes de la ciudá.
Bedriñana
Bedriñana ye una parroquia del conceyu asturianu de Villaviciosa. Tien una estensión de 8,77 km² na qu'habiten un total de 253 persones (INE 2005).
Dainville-Bertheléville
Dainville-Bertheléville ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sigma Serpentis
Sigma Serpentis (σ Ser / 50 Serpentis / HD 147449) ye una estrella na constelación de Serpens, asitiada en Serpens Caput —la cabeza de la culiebra—. Alcuéntrase a 89 años lluz del Sistema Solar.
Sigma Serpentis ye una estrella de la secuencia principal de tipu espectral F0V con una temperatura efectivo de 6934 K. Neto a les componentes del sistema Porrima (γ Virginis) o a Alchiba (α Corvi), la so magnitú aparente ye +4,82 y la so lluminosidá ye 7,6 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Con un diámetru un 80% más grande que'l diámetru solar, xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 94 km/s. Tien una masa un 60% mayor que la masa solar.
Sigma Serpentis presenta una metalicidá práuticamente igual a la solar ([Fe/H] = +0,01), siendo la so composición química bien paecida a la del Sol. De 16 elementos evaluaos, namái unos pocos presenten niveles daqué más altos que nel Sol, como ye'l casu del oxíxenu; ente éstos, l'escandiu ye l'elementu que presenta una «sobreabundancia» más acusada.
Damloup
Damloup ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Luriecq
Luriecq ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llingües boanes
Les llingües boanas, buanas o ababuanas son un grupu filoxenéticu propouesto dientro de les llingües bantús, codificadas dientro de les zones C y D de la clasificación de Guthrie,
Llingües del grupu
Usualmente el grupu estremar en tres rama:
Beeke considérase anguaño parte de les llingües nyali que paez ser más cercanu al idioma bali. Na clasificación de Glottolog 2.3, inclúyense delles llingües adicionales, mal documentaes que s'inclúin nel grupu homa-ngenda:
Mpongwe
Mpongwe ye un grupu étnicu de Gabón conocíu por haber sío los primeres moradores de la contorna del estuariu del Ríu Gabón onde darréu s'allugó Libreville. Falen la llingua que lleva'l so mesmu nome, que ye un dialeutu del myene.
Historia
Pol so llinguaxe constitúin un subgrupu de la etnia Myènè del pueblu bantú, que se cree que tuvo na zona mientres unos 2.000 años; a partir de la so llegada al estuariu esvalixáronse. Por orellar sur del ríu ocuparon la rexón dende la confluencia de los ríos Rembwè y Mbilagone, hasta Pointe-Pongara y el delta del Ríu Ogooué.Por orellar norte dirixir escontra'l ríu Monda y ocuparon la zona dende Santa Clara hasta la desaguada del ríu Como.
Yá taben instlados a entrambos llaos del estuariu cuando navegantes portugueses llegaron al na segunda metá del sieglu XV. Los mpongwes yeren reconocíos comerciantes que dende Gabón faíen navegación de cabotaxe escontra'l sur hasta'l cabu de Santa Catalina y en direición norte hasta la rexón de los Banoko (Batanga) de Camerún.
Los mpongwes convirtiéronse adulces n'intermediarios ente la mariña y los pueblos del interior, como'l Bakèlè y el Séké. A partir de la década de 1770, tamién s'arreyaron en tratar d'esclavos. Na década de 1830, el comerciu de los mpongwe consistía n'esclavos, tintes de madera, ébanu, cauchu, marfil y goma copal en cuenta de tela, fierro, armes de fueu y delles formes de bébores alcohóliques. Cuando lleguen los misioneros estauxunidenses y les fuercies navales franceses na década de 1840, los mpongwes taben compuestos d'ente 6000 a 7000 individuos llibres y 6000 esclavos, entamaos en cerca de dos docenes de cles ente los cualos predominaben los Asiga y Agulamba na mariña sur, y los Agekaza-Glass y Agekaza-Quaben na mariña norte. Cada unu d'estes cles foi gobernáu por un oga, traducíu como "rei" polos europeos, anque'l lideralgu del clan yera en gran parte oligárquicu.
Los franceses aprovecharon la rivalidá ancestral ente cles pa establecer un puntu de sofitu; ente que el "Rei Denis" (Antchouwé Kowe Rapontchombo) de los Asigas trataba colos franceses l'usu de la zona de la so cla, "King Glass" (R'Ogouarowe) de la Copa Agekaza namái aceptó dempués d'un bombardéu en 1845, (Anguilé Dowe) de Agekaza-Quaben dexó'l so pueblu de Okolo y treslladóse, dexando a los franceses pa establecer Fort d'Aumale nel llugar de l'aldega en 1843. La combinación de la represión del comerciu d'esclavos y el contautu direutu de los europeos col interior amenorgó les fortunes de los Mpongwe, pero coles mesmes les escueles misioneres dexaron que los sos mozos trabayaren nel gobiernu y nes empreses coloniales. La población tuvo un gran amenorgamientu pola viruela, y una estimación de 1884 refundia solo unos 3000 mpongwes. La presión migratoria de la etnia Fang llevó a munchos mpongwes a principios del sieglu XX a aniciase nes ciudaes y aportaron a líderes tantu na colonia francesa como nel Gabón independiente.
A midida que les comunidaes africanu y européu converxeron a lo llargo de la mariña, los mpongwés afixeron les práutiques tradicionales pa incorporar les rellaciones interraciales ente les muyeres mpongwés y los homes europeos. . A mediaos del sieglu XIX, yera común que muyeres mpongwés aportaren a tener rellaciones sexuales y conviviran con europeos pa tener l'estatus de novia. Como resultáu de sieglos de contautu colos europeos, surdió una población de raza mista: el métis, que pueden atopase en casi toles families mpongwés. Les families mpongwés inclusive animaron a les sos fíes a comprometese con homes europeos, rellación que nun yera considerada un matrimoniu lexítimu so la llei francesa, pero sí pa la comunidá mpongwé en tantu hubiera consentimientu de la familia y la novia. Estos matrimonios dexaben a les muyeres adquirir bienes y consiguir la ciudadanía francesa. A midida que aumentaben estes uniones interraciales, les sociedaes africanu y francés empezaron a tratar d'acutales en tantu les mpongwés empezaron a reclamar la so ascendencia europea como un mediu p'afirmar la so voz na sociedá. La población métis non yá enfrentóse a los roles de xéneru dientro de la comunidá africana, sinón que tamién desafió la permeabilidá de les xerarquíes social y llegal sol dominiu colonial.
Arnín (parroquia)
Arnín ye una parroquia del conceyu asturianu de Villaviciosa.
Tien una estensiónde 1,24 km² na qu'habiten un total de 9 habitantes (INE 2006). Pesie a pertenecer alministrativamente a Villaviciosa, l'alministración eclesiástica alluga la cabecera de la parroquia na población cercana de Pivierda, en Colunga. La metá de la ponte que da entrada a Arnín marca la dixebra de dambos conceyos, separtaos nesti puntu pol ríu.
L'aldea d'Arnín, na que viven 7 presones, alcuéntrase a unos 80 metros d'altura so'l nivel de la mar, a 16,5 km de la capital del conceyu. Accédese a ella peles carreteres VV-12 y AS-332.
Molecular Phylogenetics and Evolution
Molecular Phylogenetics and Evolution ye una revista científica de revisión por pares dedicada a la bioloxía evolutiva y la filoxenia. La revista ye editada por D.Y.Wildman.
Index
La revista ta indexada en:
Delma Byron
Carrera
Escapar de la so casa pa xunise a una revista como baillarina. Nun tenía nenguna esperiencia profesional pero estudiara danza a los diez años. Fixo una xira polos estaos del sur y depués tomó un trabayu de modelu. Depués convirtióse n'actriz y fixo xires. Foi afayada por 20th Century Fox y tuvo la oportunidá de tar en películes.
Filmografía parcial
Tamién apaeció en The Untouchables, Richard Diamond, Private Detective, M Squad y otros.
Vega de Tirados
Vega de Tirados ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra de Ledesma. Pertenez al partíu xudicial de Salamanca y a la Mancomunidá Contorna de Ledesma.
El so conceyu ta formáu poles llocalidaes de Carrascalino, El Carmen, La Cabra, Les Cuestes, Tirados de la Vega y Vega de Tirados, amás de pol despoblado de Baños de Ledesma, ocupa una superficie total de 28,11 km² y según l'INE nel añu cuntaba con  habitantes.
Bandera
La bandera municipal foi aprobada tamién el 11 de payares de 2016 cola siguiente descripción testual:
Historia
La fundación tantu de Vega de Tirados, como de Tirados de la Vega, remontar a la repoblación efectuada polos reis de Llión na Edá Media, quedando integraes dambes llocalidaes colos nomes "Vega" y "Tyrados" nel arcedianáu de Ledesma, dientro del Reinu de Llión. Cola creación de les actuales provincies en 1833, queden encuadraos na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Óblast de Kursk
Kursk (en rusu: Курская область, trescritu Kúrskaya óblast) ye unu de los cuarenta y siete óblast que, xunto coles ventiún repúbliques, nueve krais, cuatro distritos autónomos y dos ciudaes federales, conformen los ochenta y tres suxetos federales de Rusia. La so capital ye la homónima Kursk. Ta allugáu nel distritu Central llindando al norte con Briansk, al este con Oriol y Lípetsk, al sur con Bélgorod y al oeste con Ucraína.
Xeografía
Ocupa l'aguada meridional del pandu de Rusia central, y la so elevación mover ente los 177 y los 225 metros d'altitú sobre'l nivel del mar, siendo abondosos les llombes y ribayos. La parte central del óblast tien una elevación mayor, con al respective de la parte occidental, que correspuende col valle del ríu Seim. El puntu de mayor elevación ta asitiáu na llomba de Timsko-Shchigrinski, con 288 m.
Un relieve nidiu y unes fasteres pocu pronunciaes configuren, xunto con un clima benignu d'iviernos templaos, una zona bien útil pa l'agricultura. Amás, baltar de la mayor parte de la zona forestal supón un mayor aprovechamientu de terrén pa l'actividá primaria.
El suelu de chernozem cubre en redol al 70% de la estensión del óblast, ente que'l suelu de podsol toma un 26%.
Zona horaria
El óblast de Kursk ta asitiáu na zona horaria de Moscú (MSK/MSD). UTC +0300 (MSK)/+0400 (MSD).
Ríos
El 78% del óblast de Kursk pertenez a la cuenca hidrográfica del ríu Dnieper, mientres el 22% restante, correspuende a la del ríu Don. La rexón tien 902 ríos y regatos, d'un llargor total que ronda los 8.000 km. D'ente toos ellos, hai que destacar el ríu Seim, el ríu Psiol y el ríu Kshen.
Llagos
Les agües interiores del óblast tán constituyíes por un total de 145 llagos artificiales, y aproximao 550 estanques.
Clima
El óblast de Kursk ta alcontráu nel centru de la parte europea de Rusia, daqué que da a la rexón un clima continental con templaos branos ya iviernos relativamente templaos. En xunetu, la temperatura medio diurna ye de 19,3º. En xineru, ye de −8,6 °C. La temporada d'agües toma xunu y xunetu.
Mably (Loira)
Mably ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carmen Dell'Orefice
Carmen Dell'Orefice (Nueva York, 1931) ye, según el llibru Guinness, la modelu más llonxeva del mundu, esto ye, la modelu que sigue trabayando con más edá nel mundu, yá que a los 84 años sigue desfilando nes principales pasareles del mundu
Biografía
Carmen ye fía d'un violinista italianu y una baillarina húngara emigraos a Nueva York.
Trayeutoria
Carmen, amás de modelu de pasarela, foi portada de les revistes de moda más famoses del mundu  como Vogue, W Magacín y Harper's Bazaar. A los 16 años apaeció per vegada primera na portada de Vogue, pos dos años enantes fuera afayada nun autobús por una cazadora de talentos thumb|Dell'Orefice nel show Red Dress Collection de 2005 por The Heart Truth. Foi la cara del arume Chanel Nᵘ 5. Desfiló pa Marimekko, Coco Chanel y les principales cases de moda. Foi imaxe de Rolex, Elizabeth Arden y Revlon. Con ella la tienda departamental mexicana El Palaciu de Fierro empecipió les sos campañes estremaes como modelos de distintes edaes.
Tien la so propia muñeca, ye dicir que crearon una muñeca cola so imaxe.
En 2008 foi una de les víctimes del fraude del financieru Bernie Madoff. Entrevistada al respeutu, contestó tranquilamente: "Ye la segunda vegada que quedo ensin los aforros de tola mio vida", faciendo referencia a les sos perdes bursátiles a principios de la década de los noventa, y siguió alantre.
El 19 de xunetu de 2011 recibió'l doctoráu honoris causa de la Universidá d'Artes de Londres, como reconocencia a les sos contribuciones a la industria de la moda.
Cine
Trabayó nes películes Celebrity y The Curse of the Jade Scorpion de Woody Allen. Recibió'l premiu de meyor actriz de repartu nel Festival Internacional de Videu y Cine de Nueva York.
1927
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Sigma1 Cancri
Sigma1 Cancri ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A8ms. Con una temperatura efectivo de 7780 K, relluma con una lluminosidá 18 vegaes superior a la lluminosidá solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— de 84 km/s y tien una masa de 1,91 mases solares. Tocantes al so estáu evolutivu, yá escurrieron 2/3 partes de la so vida como estrella de la secuencia principal.
Sigma1 Cancri ye una estrella con llinies metáliques, lo que vien indicáu pola «m» nel so tipu espectral. Nestes estrelles químicamente peculiares, dellos elementos son emburriaos escontra la superficie ente qu'otros fúndense nel interior de la estrella. Siriu o Acubens (α Cancri), esta postrera tamién en Cáncer, son estrelles d'esta clase.
Dammarie-sur-Saulx
Dammarie-sur-Saulx ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ana Guerra
Ana Alicia Guerra Morales conocida como Ana Guerra, ye una cantante española, conocida pola so participación nel programa Operación Triunfo 2017.
Biografía
Ana Guerra nació'l 18 de febreru de 1994 en San Cristóbal de La Laguna, Santa Cruz de Tenerife. Dende bien pequeña empecipiar nel mundu de la música impulsada pol so padre. Cursó ocho años de flauta trevesera nel Conservatoriu Profesional de Música de Santa Cruz de Tenerife. Guerra trabayó como asesora de perfumería, camarera y actriz de musicales.
Entamos
​En 2002 apaeció per primer vegada en televisión nel programa Menudes Estrelles, presentáu por Alonso Caparrós. Más tarde participó en Veo Veo, presentáu por Teresa Rabal. Tamién foi parte del Conciertu de Navidá cola Orquesta Sinfónica de Tenerife. Amás, actuó nel Antroxu de Santa Cruz de Tenerife, como vocalista d'una de les comparses, según na Gala d'eleición de la Reina del Antroxu. Sicasí, tamién actuó como solista y formando parte d'otros grupos nos principales teatros y/o auditorios de la islla de Tenerife. En 2015, treslladar a Madrid en busca de más oportunidaes profesionales.
​Nel so currículum destaquen los musicales Xesucristu Superstar y Evita, formando parte del repartu de producciones del Auditoriu de Tenerife. Esti últimu show tuvo en cartel na Gran Vía madrilana mientres más d'un mes.
2017-2018: Operación Triunfo 2017
En 2017 presentar al castings de Operación Triunfo 2017, programa de televisión que volvía tres años ensin emisión. Foi escoyida como una de los 16 participantes del talent show. Llogró bastante popularidá y quedó clasificada como quinta finalista. Tres la so salida del programa, Guerra y el restu de compañeros del concursu empecipiaron la xira OT 2017 en conciertu en Barcelona y percorrieron delles ciudaes a lo llargo de too l'añu.
Como finalista de OT 2017, foi candidata a representar a España nel Festival d'Eurovisión de 2018 con dos tarrezas: una tema solista llamáu «El remediu», compuestu por Nábalez, y una tema a dúu xunto a Aitana llamáu «Lo malo». La gala de seleición del cantar tuvo llugar el 29 de xineru y Ana Guerra llegó a la fase final namái con «Lo malo». Finalmente, quedó en tercer posición, siendo «El to cantar» (cantar d'Amaia Romero y Alfred García) escoyida pa representar a España n'Eurovisión.
Tres el so pasu pol concursu Aitana y Ana Guerra publicaron la versión definitiva de «Lo malo». Con esta tema llograron ser númberu 1 de Spotify y iTunes España, amás de consiguir el númberu 1 mientres tres selmanes non consecutives na Llista de Los 40. Tamién recibieron el certificáu de Triple Discu de Platín, acreditando más de 120 000 copies vendíes, convirtiéndose, xunto con Aitana nuna de les artistes más vendíes del país nel añu 2018. El videoclip d'esti cantar llogró más d'un millón de visites en menos de 24 hores. El so primer single en solitariu foi una remasterización del cantar que presentó en solitariu a la preseleición d'Eurovisión, titulada «El remediu». La tema, compuestu por Nabález con tintes llatinos, salió al mercáu ensin videoclip.
2018-presente: Primeros singles dempués de OT
En marzu de 2018 y acabante salir de l'academia, Ana Guerra graba la tema principal de la serie de TVE Fugitiva, que vieno acompañada d'un pequeñu videoclip entemecíu con escenes de la mesma.
En xunetu de 2018 anuncia nes sos redes sociales que'l día 6 de xunetu llanzaría en plataformes dixitales «Nin la hora», una tema nel que collaboraría col cantante Juan Magán. Según l'artista, este va siguir la linea de «Lo malo» no que se basa a mensaxe. Va Ser un mensaxe feminista, na que nun se discriminará en nengún momentu a la muyer. Amás asegura que fizo una collaboración con Magán yá que ye un artista que nun discrimina a les muyeres nes sos videoclips y cantares. El videoclip de «Nin la hora» consiguió más de 2,5 millones de visites en Youtube en tres díes, p'apenes dos díes depués, la cifra xubir a 4,5 millones y a los 10 díes, superáronse los 8 millones de visites. «Nin la hora», consiguió entrar nel númberu 1 de llistes de ventes oficiales na so primer selmana de llanzamientu, siendo asina la meyor posición de la cantante escluyendo «Lo malo». Na so tercer selmana de llanzamientu, l'artista consigue'l Discu d'Oru en vendiendo más de 20 000 copies cola so tema «Nin la hora». Tres tres selmanes permaneciendo nel TOP 10 de cantares más vendíos, Ana Guerra llogra'l Discu de Platín en vendiendo más de 40 000 copies, siendo asina, la primer concursante d'Operación Triunfo 2017 en consiguilo.
Vida personal y influyencia
Ana Guerra cita a Juan Luis Guerra, Michael Bublé y Luis Miguel como les sos influyencies artístiques. Dende la so salida de OT 2017, Ana Guerra sío un personaxe habitual de los círculos de la prensa rosa y el corazón.
Guerra caltuvo mientres trés años una rellación sentimental col cantante Javier Luis Delgado, más conocíu artísticamente como Jadel, quién ganó'l concursu de talentos El númberu unu en 2012. Darréu rellacionóse sentimentalmente col actor Miguel Ángel Muñoz, la cantante desmintió hores dempués que tuvieren xuntos. Dos meses más tarde, la rellación terminaría confirmándose en siendo captaos xuntos pola prensa del corazón n'ensame d'ocasiones.
Hypocoliidae
Hypocolius ampelinus ye una especie ave paseriforme que vive n'Oriente Mediu. Ye l'únicu miembru del xéneru Hypocolius y de la familia Hypocoliidae. Ye un páxaru migratoriu que cría nel área d'Iraq, Irán, Paquistán y Turkmenistán, y pasa l'iviernu principalmente cerca del mar Roxu, el golfu Pérsicu y les mariñes d'Arabia.
Alcuéntrase en arbustos y carbes, tamién en palmerales y en xardinos. Nun son especialmente raros.
La forma y el plumaxe nidiu del hipocolio recuerden los de los Bombycillidae. Son mayormente d'un color gris uniforme, los machos con una mázcara triangular negra alredor de los güeyos. Tienen plumes remeres primaries negres con puntes blanques y nes plumes de la cola puntes negres.
Estes aves comen bayes y dellos inseutos. Ponen 3 a 4 güevos en niales que constrúin en arbustos. Les sos rellaciones de parentescu nun son clares. Podríen tar rellacionaos colos Bombycillidae y delles autoridaes poner nesa familia, pero otros creen que los parientes más próximos son los Pycnonotidae.
San Pedru Ambás
San Pedru Ambás ye una aldea y una parroquia del conceyu asturianu de Villaviciosa. Tien una superficie de 4,24 km² na qu'habiten un total de 118 persones (INE 2016).
Monadelphiae classis dissertationes decem
Monadelphiae classis dissertationes decem (embrivíu Diss. Bot.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y naturalista español Antonio José de Cavanilles y espublizáu en diez volúmenes nos años 1785 a 1790.
1928
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Circuitu de Hockenheim
El circuitu de Hockenheim o Hockenheimring ye un autódromu asitiáu nes cercaníes de Hockenheim, Alemaña, na rexón metropolitana Rhein-Neckar. Les principales carreres qu'allugó son el Gran Premiu d'Alemaña de Fórmula 1, primero en 1970 y depués añalmente dende 1977 hasta 2008 (salvu en 1985 y 2007), acompañáu primero pola Fórmula 3000 y depués pola GP2 Series; y el Gran Premiu d'Alemaña del Campeonatu Mundial de Motociclismu en numberoses ocasiones ente 1957 y 1994.
Al ser unu de los principales circuitos del país, los campeonatos nacionales d'automovilismu de velocidá y motociclismu de velocidá suelen correse ellí. Ello ye que el Deutsche Tourenwagen Masters usar como fecha inaugural y final en toles temporaes, y la Fórmula 3 Euroseries fixo lo mesmo a partir de 2004. Enantes, el Campeonatu Alemán d'Automovilismu y el Campeonatu Alemán de Superturismos tamién corrieronse'n Hockenheimring.
Historia
Por cuenta de problemes de seguridá de Nürburgring, Hockenheimring allugó'l Gran Premiu d'Alemaña de Fórmula 1 en 1970, y depués de forma permanente a partir de 1976. En 1982, tres la muerte de Patrick Depailler, incorporóse una tercera chicanes antes del curvón oeste. Les chicanes reconstruyéronse'n 1992, pa enlentecer la pasada de los vehículos.
El trazáu del circuitu destacar por ser unu de los más llargos de la temporada de Fórmula 1, con un sector rápidu que constaba de cuatro reutes d'aproximao un quilómetru, cortaes por trés chicanes lentes que dexaben numberosos adelantamientos, que se percorría nun monte. Esti circuitu presentaba un desafíu importante a los téunicos a la de la puesta a puntu de los autos pa la carrera, yá que se debe optar ente una configuración con alerones pocu inclinaos y suspensión dura pa maximizar la velocidá final nes reutes, pero al empar comprometía l'adherencia del coche na zona del Motordrom, o viceversa. Amás, los motores carecíen les llargues reutes, causando una alta cantidá d'abandonos.
Reforma de 2001
thumb|Comparanza ente en trazáu orixinal y l'actual.
Pal Gran Premiu d'Alemaña de 2002, el circuitu foi rediseñáu pol inxenieru alemán Hermann Tilke. La seición del estadiu caltúvose, pero'l trazáu foi encurtiáu a 4.574 metros, al reemplazase'l sector de llargues rectes de los montes con una sola recta d'alta velocidá, siguida d'una serie de curves zarraes. Como na mayoría de los rediseños realizaos por Tilke a pidimientu del dueñu de la Fórmula 1, Bernie Ecclestone, dellos pilotos y fanáticos criticaron duramente la eliminación de les rectes, una y bones estes dáben-y un calter especial al trazáu.
Depués d'ausentase en 2007, Hockenheim volvió allugar el Gran Premiu de Fórmula 1 los años pares a partir de 2008.
Nesti circuitu finaron Jim Clark, Bert Hawthorne y Markus Höttinger en dos tales competiciones de Fórmula 2 en 1968, 1970 y 1980; y Patrick Depailler probando una Alfa Romeo de Fórmula 1 en 1980.
Hypocryptadius cinnamomeus
Hypocryptadius cinnamomeus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Passeridae endémica de los montes de Mindanao nes Filipines. Ye la única especie del xéneru Hypocryptadius, perteneciente na familia de los gorriones dempués de ser clasificada na familia de los anteojitos (Zosteropidae). El so hábitat natural ye'l monte tropical montiegu y los montes húmedos enriba de los 1000 m. Tien un craniu y un picu similar a los de los gorriones, dempués d'un estudiu del so ADN mitocondrial y nuclear, Jon Fjeldså y los sos colegues allugaron a la especie como'l miembru más basal d'aquella familia.
Partíu Socialista del País Valencianu
El Partit Socialista del País Valencià-PSOE (PSPV-PSOE) (en castellán Partíu Socialista del País Valencianu-PSOE) ye'l nome de la federación del Partíu Socialista Obreru Español na Comunidá Valenciana (España), nacida de la confluencia de la federación valenciana del PSOE y la federación valenciana del PSP col antiguu Partit Socialista del País Valencià en 1978.
Foi'l partíu políticu más votáu na Comunidad Valenciana hasta les eleiciones xenerales de 1993, nes que se vio superáu pol Partíu Popular, que ganó toles eleiciones celebraes dende entós. Consiguió mayoría absoluta nes Cortes Valencianes nes eleiciones de 1983 (51 diputaos) y 1991 (45 diputaos). Na llexislatura 1987-1991 gobernó en minoría (42 diputaos) col sofitu parllamentariu puntual de la coalición EUPV-UPV y, en delles ocasiones, del CDS. Foi tamién la primer fuercia municipal de la Comunidad Valenciana hasta'l 1995.
Anguaño nes Cortes Valencianes ye la segunda fuercia más votada nes eleiciones autonómiques de 2015 (23 diputaos), pero'l so líder Ximo Puig foi investido President de la Generalitat, en coalición con Coalició Compromís y col sofitu de Podemos. Nes distintes eleiciones que se celebraron desque ye la segunda fuercia político, llogró 32 diputaos en 1995, 35 en 1999 y 2003, 38 en 2007 y 33 en 2011. Nes eleiciones llocales de 2011 llogró 1.885 conceyales, foi la segunda fuercia más votada y cuenta coles alcaldíes de Benidorm, Alcói, Villarreal, Mislata, Onteniente, Xàbia y Alaquàs, ente los conceyos de más de 30.000 habitantes, amás de participar nos gobiernos llocales d'Orihuela, Burjassot]] y Villena.Nes Eleiciones municipales d'España de 2015 El PSPV-PSOE caltiénse como segunda fuercia más votada y con 1.836 conceyales recupera'l poder municipal que perdiera en 2011, bien gobernando en solitariu, bien por aciu pactos col restu de fuercies progresistes. Ente los conceyos de más de 30.000 habitantes cunta coles alcaldíes de Castellón de la Plana, Alicante, Alcói, Villarreal, Mislata, Onteniente, Xàtiva, Paterna, Burjassot]], Torrent, Xirivella, Aldaia, Alaquàs, Gandia, Dénia, Xàbia, Elx, San Vicente del Raspeig, Elda, Petrel, Villajoyosa, Santa Pola, Burriana y Vall de Uxó; amás de participar nos gobiernos municipales de ciudaes como Valencia o Alzira. Los comicios llocales del 2015 dexaron al PSPV recuperar numberosos feudos tradicionales que perdiera a manes del PP y arrampuñar los suyos a los populares, vuelven a manes socialistes, o se caltienen, numberoses ciudaes del llamáu "petrina colorada" de Valencia". Asina mesmu, el PSPV-PSOE consigue con un pactu ente les izquierdes la Diputación Provincial de Valencia que'l so presidente ye Jorge Rodríguez Gramaje alcalde de Onteniente.