cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eduardo VII del Reinu Xuníu
Herederu presuntivo
Eduardo foi mecenes de les artes y les ciencies y ayudó a fundar el Royal College of Music. Inauguró'l colexu en 1883 coles pallabres: «Les lleiciones yá nun pueden tar dixebraes de les aules [...] Clamo pola música que produz esa unión de sentimientos que tanto deséu promover». Coles mesmes esfrutó de los deportes y los xuegos d'azar y foi un entusiasta cazador. Ordenó que tolos relós en Sandringham tuvieren adelantraos media hora pa tener más tiempu pa disparar. Esta tradición llamada Sandringham time siguió hasta 1936, cuando foi abolida por Eduardu VIII. Tamién estableció un campu de golf en Windsor. Pa la década de 1870, el futuru rei había tomáu gran interés nes carreres de caballos y les carreres de torgues. En 1896, el so caballu Persimmon ganó'l Derby de Epsom y el St. Leger Stakes. En 1900, l'hermanu de Persimmon, Diamond Jubilee, ganó cinco carreres (el Derby, el St Leger, el 2,000 Guineas Stakes, Newmarket Stakes y Eclís Stakes) y otru de los caballos d'Eduardo, Ambush II, ganó'l Grand National.
thumb|right|La familia del príncipe de Gales nuna ilustración de 1891 (basada nuna fotografía de 1889): (izq. a derecha) El príncipe Alberto Víctor, la [[Maud de Gales|princesa Maud, la princesa de Gales, el príncipe de Gales, la princesa Luisa, el príncipe Jorge y la princesa Victoria.]] En 1891, Eduardo tuvo envolubráu nel real escándalu del bacará, cuando fixo públicu que participara nun xuegu de cartes illegal l'añu anterior. El príncipe viose obligáu a apaecer como testigu ante'l tribunal per segunda ocasión cuando unu de los xugadores demandó a los sos compañeros por bilordiu en siendo acusáu de faer trampa —finalmente la demanda nun tuvo ésitu. Nel mesmu añu Eduardo tuvo arreyáu nun conflictu personal, cuando lord Charles Beresford amenació con revelar detalles de la vida privada d'Eduardo a la prensa, como protesta contra pola interferencia d'Eduardo nel romance de Beresford con Daisy Greville, condesa de Warwick. L'amistá ente los dos homes estropióse irreversiblemente y la rensía de dambos duraría los restu de les sos vides. Polo xeneral les llocaes de temperamentu d'Eduardo yeren de curtia duración y «dempués de dexase dir... [podía] anidiar los problemes siendo especialmente prestosu».
N'avientu de 1891, el príncipe Alberto Víctor, el fíu d'Eduardo, comprometer cola princesa Victoria María de Teck. Poques selmanes dempués del compromisu, Alberto Víctor morrió de neumonía. Eduardo taba desconsoláu. «Perder el nuesu fíu mayor», escribió, «ye una d'eses calamidaes qu'unu nunca puede superar». Eduardo díxo-y a la reina Victoria: «[Podría] dar la mio vida pola suya, yá que nun-y doi nengún valor a la mía». Alberto Víctor foi'l segundu de los fíos d'Eduardo en morrer. En 1871, el so fíu Alejandro Juan morrió apenes 24 hores dempués de nacer. Naquella ocasión, Eduardo aportunó n'asitiar personalmente al pequeñu nel so ataúd «con llárimes corriendo poles sos mexelles».
Chef-lieu
Chef-lieu (plural chefs-lieux) ye una espresión en idioma francés, traducida lliteralmente n'español como cabeza de partíu, emplegada nel llinguaxe alministrativu pa referise a la ciudá o llocalidá preeminente nuna división territorial o alministrativa, que les sos competencies varien en función del país onde s'aplique. N'España sería una capital provincial y/o rexonal, tamién un chef-lieu sería la ciudá principal d'un Concelho portugués o Concello gallegu, yá que, en Francia solo llámase capital a la ciudá de París, por casu, París ye'l chef-lieu de 20 arrondissements (distritos), que son los 20 distritos de París cada unu d'ellos con conceyu propiu.
Eduardo VII del Reinu Xuníu
Ascensu al tronu
thumb|Eduardu VII del Reinu Xuníu. Cuando la reina Victoria morrió'l 22 de xineru de 1901, Eduardo convertir en rei del Reinu Xuníu, emperador de la India y, como una innovación, rei de los dominios británicos. Escoyó reinar sol nome d'Eduardu VII, en llugar d'Alberto Eduardo —el nome que la so madre deseyaba qu'usara, declarando que nun deseyaba «infravalorar el nome d'Alberto» y menguar l'estatus del so padre con quien ente la realeza'l nome Albert tenía de permanecer solo. El númberu VII foi omitíu dacuando n'Escocia, inclusive pola ilesia nacional, en deferencia a les protestes de que los anteriores Eduardos fueron reis ingleses que «fueren escluyíos d'Escocia por batalles militares». J. B. Priestley recordaba: «Yera namái un neñu cuando [Eduardo] asocedió a Victoria en 1901, pero puedo atestiguar la so estraordinaria popularidá. Yera de fechu el rei más popular qu'Inglaterra conociera dende principios de la década de 1660».
left|thumb|upright|Cuatro rey: Eduardu VII (derecha) colos sos socesores —(d'esquierda a derecha) el so fíu y socesor [[Jorge V del Reinu Xuníu|Jorge V, los sos nietos y futuros Eduardu VIII y Jorge VI.]] Donó al Estáu'l Palaciu d'Osborne, la casa de los sos padres na isla de Wight, y siguió viviendo en Sandringham House. Podía dexase ser magnánimo: el so secretariu priváu, sir Francis Knollys, afirmó que foi'l primer herederu al tronu con saldu positivu nes sos cuentes. Les finances d'Eduardo fueren remanaes hábilmente por sir Dighton Probyn, contralor de palaciu, que se beneficiara de los conseyos de los amigos de financieros xudíos d'Eduardo, como Ernest Cassel, Maurice de Hirsch y la familia Rothschild. Nun momentu d'antisemitismu xeneralizáu, Eduardo atraxo crítiques por rellacionase abiertamente con xudíos.
Chef-lieu
N'italianu utilízase'l cognáu capoluogo (plural capoluoghi).
Eduardo VII del Reinu Xuníu
Ascensu al tronu
Eduardu VII y Alejandra fueron coronaos na abadía de Westminster el 9 d'agostu de 1902 pol arzobispu de Canterbury, Frederick Temple, quien morrió namái cuatro meses más tarde. La coronación fuera programada orixinalmente pal 26 de xunu, pero dos díes antes, el 24 de xunu, a Eduardo diagnosticáronlu una apendicitis. L'apendicitis polo xeneral nun yera tratada quirúrgicamente, lo que traía una alta tasa de mortalidá, pero les meyores en anestesia y antisepsia nos anteriores cincuenta años fixeron posible la ciruxía que-y salvó la vida. Sir Frederick Treves, col sofitu de lord Lister, realizó una ciruxía —nesi entós radical— consistente en drenar el absceso del apéndiz al traviés d'una pequeña incisión. A otru día, Eduardo taba sentáu na cama fumando un cigarru. Dos selmanes más tarde anuncióse que'l rei taba fuera de peligru. Treves foi honráu cola dignidá de baronet (qu'Eduardo iguara antes de la ciruxía) y el tratamientu quirúrxicu de l'apendicitis entró a formar parte de la corriente médica principal.
Chef-lieu
Francia
Chef-lieu de département (que la so traducción lliteral sería cabeza de partíu de departamentu), llamada comúnmente prefeutura, ye la ciudá onde s'atopa'l prefeutu del departamentu y los servicios direutamente so la so supervisión y dependencia, nun edificiu tamién llamáu prefeutura. En cada rexón francesa, unu de los departamentos tien superioridá sobre otros, y la so prefeutu lleva'l títulu de «prefeutu de la rexón X» o bien «prefeutu del departamentu Y». A la llocalidá o ciudá designada denominar «Chef-lieu de partíu de rexón» o, comúnmente, «prefeutura de rexón». Sicasí, los servicios son garantizaos pola prefeutura del departamentu.
Eduardo VII del Reinu Xuníu
Ascensu al tronu
Edward reformó los palacios reales, reintrodució les ceremonies tradicionales, como la Ceremonia d'apertura del Parllamentu, que la so madre dexara de llau, y fundó nueves órdenes honoraries, como la Orde del Méritu, pa reconocer les contribuciones a les artes y les ciencies. En 1902, el xa de Persia, Mozzafar ad-Din, visitó Inglaterra y esperaba recibir la Orde de la Jarretera. Eduardo negar a da-y esti altu honor al xa porque la orde davezu yera'l so regalu personal y el secretariu de rellaciones esteriores, lord Lansdowne, prometiera la orde ensin el so consentimientu. Eduardo tamién s'opunxo a introducir a un musulmán nuna orde cristiana de caballería. La so negativa amenació con estropiar los esfuercios británicos por ganar influencia en Persia, pero a Eduardo fadiáronlu los intentos de los sos ministros por amenorgar los poderes tradicionales del rei. Finalmente venció y l'añu siguiente Gran Bretaña unvió una embaxada especial con una Orde de la Jarretera pal xa.
Tíu d'Europa
Eduardo y cuatro de los sos nietos en 1902.|thumb|right Como rei, los intereses principales d'Eduardo moraben nos campos de les rellaciones esteriores y los asuntos naval y militar. Apoderaba'l francés y alemán, fixo delles visites al estranxeru y tomó vacaciones añales en Biarritz y Mariánské Lázně. Unu de los sos viaxes al estranxeru más importantes foi una visita oficial a Francia na primavera de 1903, como convidáu del presidente Émile Loubet. Una visita al papa Lleón XIII en Roma ayudó a crear l'atmósfera pa la Entente Cordiale anglo-francesa, un alcuerdu que delineaba les colonies britániques y franceses n'África del Norte y refugaba cualesquier futura guerra ente los dos países. La Entente foi axustada ente'l ministru de rellaciones esteriores francés, Théophile Delcassé, y el secretariu d'asuntos esteriores británicu, lord Lansdowne. Robláu en Londres el 8 d'abril de 1904 por Lansdowne y l'embaxador francés Paul Cambon, marcó'l fin de sieglos de rivalidá anglo-francesa y del arrogante aislamientu de Gran Bretaña de los asuntos continentales ya intentó compensar el predominiu creciente del Imperiu alemán y el so aliáu, l'Imperiu austrohúngaru.
Chef-lieu
Francia
Chef-lieu d'arrondissement (que la so traducción lliteral sería cabeza de partíu de distritu), llamada comúnmente subprefeutura (sous-préfecture), ye la ciudá onde atopa'l subprefecto del distritu y el llugar onde s'instalen de normal los servicios direutamente so la so dependencia nun edificiu tamién llamáu subprefeutura. El distritu onde s'atopa la prefeutura del departamentu nun dispón d'un subprefecto nin d'una subprefeutura yá que l'alministración polo xeneral depende del Secretariu Xeneral de la prefeutura del departamentu, que cumple la función de subprefecto pal distritu determináu.
Chef-lieu de canton (que la so traducción lliteral sería cabeza de partíu de cantón) solo tien papel nominal, polo que se refier a esta subdivisión alministrativa del departamentu que representa'l cantón francés. Xeneralmente correspuende a la comuña más poblada del cantón y nengún serviciu específicu formal mora nella. Nes últimes décades, esistía en toles cabeces de partíu de cantones la xendarmería y una institución xurídica, el Justice de paix francés.
Eduardo VII del Reinu Xuníu
Tíu d'Europa
Eduardo taba rellacionáu con cuasi tolos monarques europeos y aportó a conocíu como'l Tíu d'Europa». L'emperador Guillermu II d'Alemaña, el zar Nicolás II de Rusia, el gran duque Ernesto Luis de Hesse-Darmstadt, el duque Carlos Eduardo de Saxonia-Coburgu-Gotha y el duque Ernesto Augusto de Brunswick yeren sobrinos d'Eduardo; la reina Victoria Eugenia d'España, la princesa heredera Margarita de Suecia, la princesa heredera María de Rumanía, la princesa heredera Sofía de Grecia, la zarina Alejandra de Rusia, la gran duquesa Alejandra de Mecklemburgu-Schwerin y la duquesa Carlota de Saxonia-Meiningen yeren les sos sobrines; el rei Haakon VII de Noruega yera'l so sobrín por matrimoniu y el so xenru; el rei Jorge I de Grecia y el rei Federico VIII de Dinamarca yeren los sos cuñaos; el rei Alberto I de Bélxica, los reis Carlos I y Manuel II de Portugal y el zar Fernandu I de Bulgaria yeren los sos primos segundos. Eduardo taba esteláu colos sos nietos y consentir pa consternación de los sos institutrices. Sicasí, había un familiar qu'a Eduardo -y disgustaba, la so difícil rellación col so sobrín, l'emperador Guillermu II, exacerbó les tensiones ente Alemaña y Gran Bretaña.
N'abril de 1908, mientres la estancia añal d'Eduardo en Biarritz, aceptó la dimisión del primer ministru británicu sir Henry Campbell-Bannerman. Rompiendo colos precedentes, Eduardo convidó al socesor de Campbell-Bannerman, H. H. Asquith, a que viaxara a Biarritz pa la ceremonia de besar les manes. Asquith obedeció, pero la prensa criticó l'acción del rei de nomar un primer ministru en suelu estranxeru en llugar de tornar a Gran Bretaña. En xunu de 1908, Eduardo convertir nel primer monarca británicu en visitar l'Imperiu rusu, a pesar de negase primeramente en 1906, cuando les rellaciones anglu-ruses yeren tirantes por cuenta de les remortines de la Guerra ruso-xaponesa, l'incidente de Dogger Bank y la disolución de la Duma pol zar. El mes anterior, Eduardo visitó los países escandinavos, convirtiéndose nel primer monarca británicu en visitar Suecia.
Chef-lieu
Francia
Dende la reforma cantonal de 2014, a valir dende 2015, el chef-lieu de canton llámase bureau centralisateur.
Eduardo VII del Reinu Xuníu
Opiniones polítiques
thumb|left|upright|Bustu d'Eduardu VII por [[Francis Derwent Wood.]] Eduardo arreyar de manera importante nos alderiques sobre la reforma del exércitu, pos rescamplaba la necesidá d'una reorganización dempués de los errores asocedíos mientres la Segunda Guerra de los Bóeres. Sofitó'l rediseño de la llinia de mandu del exércitu, la creación del exércitu territorial y la decisión d'apurrir una fuercia espedicionario que sofitara a Francia en casu de qu'entrara en guerra con Alemaña. Tamién se suxurió una reforma de la Royal Navy, en parte por cuenta de los presupuestos navales siempres en medría y por cuenta de l'apaición de la Marina Imperial alemana como una nueva amenaza estratéxica. Finalmente surdió una disputa ente l'almirante lord Charles Beresford, que favorecía l'aumentu del gastu y un ampliu esplegue, y el primer lord del mar, l'almirante sir John Fisher, quien favorecía l'aforru, l'esguace de buques obsoletos y una realineación estratéxica de la Royal Navy cuntando colos buques torpederos pa la defensa del país, sofitáu polos nuevos acorazaos. Eduardo brindó-y sofitu a Fisher, en parte porque nun-y gustaba Beresford, y finalmente Beresford foi despidíu. Beresford siguió la so campaña fora de l'armada y Fisher finalmente anunció la so dimisión a finales de 1909, anque se caltuvieron la mayor parte de les sos polítiques. El rei tuvo íntimamente arreyáu na designación del socesor de Fisher; una y bones la reña ente Fisher y Beresford estremara al serviciu, la única figura conocida y verdaderamente calificada fora de dambos bandos yera sir Arthur Knyvet Wilson, quien se retirara en 1907. Wilson taba ronciegu a volver al serviciu activu, pero Eduardo convenciólu de lo contrario y Wilson convertir nel primer lord del mar el 25 de xineru de 1910.
Chef-lieu
Francia
Chef-lieu de commune (que la so traducción lliteral sería cabeza de partíu de comuña o conceyu) ye la llocalidá principal de la comuña y la que-y confier el nome, anque esisten contaes esceiciones como'l casu de la comuña de Valdeblore en qu'esta nominación nun se da. El restu de llocalidaes pertenecientes a la comuña son calificaes como aldegues.
Nueva Caledonia
Chef-lieu puede a designar la ciudá principal d'una provincia; que forma parte de la comuña de Lifou y ye la so chef-lieu. Nes Islles de la Llealtá y otres islles, el nome de los chef-lieu difier del nome del conceyu o comuña.
Bélxica
La Chef-lieu en Bélxica designa a la sede alministrativa de caúna de les diez provincies. Trés d'elles dan el nome a la so provincia correspondiente (Amberes, Liexa y Namur).
Eduardo VII del Reinu Xuníu
Opiniones polítiques
Como príncipe de Gales, Eduardo llegara a esfrutar de les rellaciones templaes y mutuamente respetuoses con W. Y. Gladstone, quien repunaba a la so madre. Pero'l fíu de Gladstone, el secretariu del interior Herbert Gladstone, enfureció al rei porque entamaba dexar a los sacerdotes católicos llevar la eucaristía al traviés de les cais de Londres usando les sos indumentarias eclesiástiques, y por nomar a dos dames, Lady Frances Balfour y la señora d'H. J. Tennant, pa integrar una comisión real sobre la reforma de la llei de divorcio —Eduardo pensaba que yera difícil aldericar sobre'l divorciu «con delicadeza o inclusive con decencia» enfrente de les dames. Philip Magnus, el biógrafu d'Eduardo, suxure que Gladstone convertir nuna cabeza de turcu por que'l rei agafar de forma xeneral col gobiernu lliberal. Gladstone foi despidíu na remodelación ministerial del añu siguiente y el rei tuvo d'alcuerdu, con cierta reticencia, en que se-y nomara gobernador xeneral de Sudáfrica.
Chef-lieu
Canadá
En Canadá, sobremanera en Quebec, usar pa identificar a les capitales de los conceyos rexonales de condáu.
Eduardo VII del Reinu Xuníu
Opiniones polítiques
Eduardo escasamente tuvo interesáu na política, anque les sos opiniones sobre delles temes yeren notablemente lliberales pa la dómina. Mientres el so reináu dixo qu'utilizar la pallabra nigger —un términu n'inglés pa denominar a les persones de raza negra que tien connotación peyorativa— yera «vergonzosu», magar que yera d'usu común. Mientres yera príncipe de Gales, tuvo que ser disuadido de romper col precedente constitucional votando abiertamente na Cámara de los Lores pola propuesta de Llei de Representación de les Persones de 1884 de Gladstone. N'otros asuntos foi menos progresista: por casu, nun sofitó'l sufraxu femenín, anque suxurió que la reformadora social Octavia Hill integrara la Comisión de vivienda pa la clase obrera. Tamién s'opunxo a la Home Rule irlandesa, prefiriendo nel so llugar una forma de monarquía dual. Eduardo vivió una vida de luxu que de cutiu taba lloñe de la que vivíen la mayoría de los sos súbditos. Sicasí, el so encantu personal con persones de tolos niveles de la sociedá y la so enérxica condena del prexuiciu de dalguna forma apangaron les tensiones raciales y republicanes fortalecíes mientres la so vida.
Chef-lieu
Luxemburgu
Luxemburgu estremar en dos departamentos, tres distritos, doce cantones y cientu dieciocho comuñes (conceyos). Un conceyu arrexunta llocalidaes. Cada departamentu, distritu, cantón y conceyu tien el so chef-lieu; en cada chef-lieu de distritu atopa la figura del comisariu de distritu encargáu de supervisar l'alministración de les comuñes.
Eduardo VII del Reinu Xuníu
Crisis constitucional
thumb|upright|left|Perfil d'Eduardu VII nuna moneda de mediu penique de 1902. Nel últimu añu de la so vida, Eduardo viose envolubráu nuna crisis constitucional, cuando la mayoría conservadora na cámara de los Lores negar a aprobar el People's Budget (Presupuestu del pueblu), propuestu pol gobiernu lliberal del primer ministru H. H. Asquith. La crisis desaguó —dempués de la muerte d'Eduardo— na eliminación del derechu de los lores a vetar la llexislación.
Chef-lieu
Suiza
El términu Chef-lieu utilizar pa designar la capital d'un cantón suizu. En 16 de los 26 cantones y semi-cantones, el territoriu subdividir en distritos. Cada distritu tien a una ciudá central llamada Chef-lieu de distritu y un prefeutu.
Eduardo VII del Reinu Xuníu
Crisis constitucional
El rei taba descontentu colos ataques lliberales a los pares, lo qu'incluyía un polémicu discursu de David Lloyd George en Limehouse. El ministru del gabinete, Winston Churchill, esixó públicamente unes eleiciones xenerales, polo cual Asquith pidió esculpes al conseyeru del rei, lord Knollys y reprendió a Churchill nuna xunta de gabinete. Eduardo taba tan ablayáu pol tonu que tomaba la guerra de clases —anque Asquith díxo-y qu'agafamientu del partíu fuera cuasi tan malu como cuando s'emitió la propuesta de llei pa dar autonomía a Irlanda en 1886—, que-y presentó al so fíu a Richard Haldane, secretariu d'estáu pa la guerra, como «l'últimu rei d'Inglaterra». Dempués de que Minoru, unu de los caballos del rei, ganó'l Derby el 26 de xunetu de 1909, Eduardo tornó a la pista a otru día y rióse cuando un home glayó: «¡Agora, rei. Ganó'l Derby. Vuelva a casa y esllea esi sangrientu Parllamentu!».
Chef-lieu
Tunicia
El términu Chef-lieu utilizar pa designar la capital de les gobernaciones (muhafazah). Cada unu de los 24 cargos de gobernador subdividir en delegaciones. Cada delegación tien una ciudá principal designada como Chef-lieu de delegación.
Norbert Haug
thumb|180px|Norbert Haug a la izquierda con [[Mika Häkkinen nel DTM 2005.]] Norbert Haug ye un periodista alemán d'automovilismu y antiguu xefe d'automovilismu de Mercedes-Benz.
Eduardo VII del Reinu Xuníu
Legáu
thumb|right|Escudo del Reximientu d'Infantería "Arapiles" nᵘ 62 ([[Exércitu de Tierra d'España|Exércitu español). Nesti escudu puede reparase el monograma d'Eduardu VII y el nome del reximientu británicu que destacó mientres la batalla que-y dio nome. Dambes inscripciones fueron adoptaes con motivu del centenariu del empiezu de la Guerra de la Independencia (1908). ]] Antes de xubir al tronu a la edá de 59 años, Eduardo foi'l príncipe herederu por más tiempu que nengún otru na historia británica, hasta que foi superáu pol so tataranieto Carlos, príncipe de Gales. Como'l títulu de príncipe de Gales nun ye esautamente coincidente cola posición d'herederu, Eduardo sigue siendo la persona qu'ostentó'l títulu mientres más tiempu: 59 años y 45 díes.
Norbert Haug
Xefe d'automovilismu en Mercedes Benz
En 1990 llegó a Mercedes-Benz onde ye designáu como nuevu xefe d'automovilismu. De primeres de la so etapa con Mercedes Benz, Haug encargar del grupu C y más tarde tamién nel DTM según el ITC. En particular los títulos del conductor DTM de Klaus Ludwig nos años 1992 y 1994 según el títulu DTM y el de pilotos de ITC de Bernd Schneider. A partir del añu 1995 llega a la posición más importante tres los esitosos primeros años: Norbert Haug pasa a ser xefe deportivu de Mercedes. Nos años siguientes, Haug y la marca de la estrella ganaron notoriedá gracies a la so asociación con McLaren.
Eduardo VII del Reinu Xuníu
Legáu
Como rei, Eduardu VII resultó un ésitu mayor del que naide esperaba, pero yá yera un home vieyu y tuvo poco tiempu pa desempeñar esi rol. Mientres el so curtiu reináu, asegurar de que'l so segundu fíu y herederu, Jorge, tuviera bien preparáu pa xubir al tronu. Los contemporáneos describen la so rellación como más d'hermanos cariñosos que de padre y fíu. A la muerte d'Eduardo, Jorge escribió nel so diariu: «Perdí al mio meyor amigu y el meyor de los padres [...] Nunca tuvi una sola pallabra d'enfadu con él. Toi acorviáu pol dolor y tengo el corazón rotu [...]». Eduardo recibió crítiques pola so aparentemente autoindulgente busca del prestar, pero recibió grandes aponderamientos polos sos bonables y atentos bonos modales y pola so habilidá diplomática. Como'l so nietu escribió: «El so llau más llixeru [...] escurez el fechu de que tuvo conocencia ya influencia». «Tuvo un enorme entusiasmu pol placer, pero tamién tenía un verdaderu sentíu del deber», escribió J. B. Priestley. lord Esher escribió qu'Eduardo yera «atentu, elegante y desenvueltu y non indecoroso —pero demasiáu humanu—». Eduardu VII foi soterráu na capiya de San Jorge nel Castiellu de Windsor. Como Barbara Tuchman señaló nel so llibru d'historia The Guns of August, el so funeral marcó «el mayor conxuntu de realeza y rangu enxamás axuntáu nun solu llugar y, d'esta clase, el postreru».
Eduardo foi emponderáu como «pacificador», pero siempres tarreció que'l so sobrín, l'emperador alemán Guillermu II, podría llevar a Europa a la guerra. Cuatro años dempués de la muerte d'Eduardo, españó la Primer Guerra Mundial. Les reformes navales y l'alianza anglo-francesa que sofitara, según les rellaciones ente la so vasta familia real, fueron puestes a prueba.
El barcu líder d'una nueva clase d'acorazaos, llanzada en 1903, foi nomáu nel so honor. Munches escueles n'Inglaterra lleven el nome d'Eduardo; dos de les más grandes tán en Melton Mowbray y Sheffield. La escuela King Edward VII en Johannesburgu, Sudáfrica, ye una de les más antigües escueles nesi país y foi nomada n'honor d'Eduardo dempués de la so muerte. L'hospital King Edward Memorial Hospital en Bombay, India; el King Edward Medical University, Paquistán; King Edward Memorial Hospital for Women en Subiaco, Australia Occidental; y el King Edward VII Hall na Universidá Nacional de Singapur lleven el nome del rei Eduardo. El Parque Eduardu VII en Lisboa, King Edward Avenue en Vancouver, King Edward VII Avenue en Windsor y en Cardiff, Rue Edouard VII en París y King Edward Cigars tamién lleven el so nome. El Kew Bridge en Londres foi llamáu orixinalmente el King Edward VII Bridge dempués la so apertura pol rei en 1903.
Pueden atopase estatues d'Eduardo al traviés de too l'antiguu imperiu, como la de Waterloo Place, Londres; Centenary Square, Birmingham; Union Street, Aberdeen; Queen's Park, Toronto; North Terrace, Adelaide; Franklin Square, Hobart; Queen Victoria Gardens, Melbourne; Phillips Square, Montreal; y nel esterior del Real Xardín Botánicu de Sydney.
Títulos y tratamientos
Dende la so nacencia'l 9 de payares de 1841, Eduardo recibió'l tratamientu de La so Alteza Real y como fíu mayor del monarca británicu foi nomáu duque de Cornualles y duque de Rothesay (n'Escocia). Cuatro selmanes dempués, el 8 d'avientu, foi nomáu príncipe de Gales y primer conde de Chester. El 17 de xineru de 1850, foi nomáu tamién conde de Dublín. Per parte del so padre, el príncipe Alberto, llogró a la nacencia los títulos de príncipe de Saxonia-Coburgu-Gotha y duque de Saxonia.
A partir del 22 de xineru de 1901, tres la muerte de la reina Victoria, Eduardo xubió al tronu como Eduardu VII y convirtióse en rei del Reinu Xuníu y emperador de la India, col tratamientu de La so Maxestá y La so Maxestá Imperial. El so títulu completu como rei foi: «La so Maxestá Eduardu VII, pola gracia de Dios, del Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda y los Dominios británicos más allá de los mares, rei, defensor de la fe, emperador de la India».
Honores
Ente otres distinciones Eduardo foi investido caballeru de la Orde de la Jarretera el 9 de payares de 1858 y caballeru de la Orde del Cardu el 24 de mayu de 1867., como caballeru de la Orde de San Patriciu entós de San Juan.
Armes
Como príncipe de Gales, l'escudu d'armes d'Eduardo yera l'escudu d'armes del Reinu Xuníu col escudu d'armes de Saxonia sobrepuestu y estremáu por un lambel a trés pendientes en argén. Como rei, ostentó'l escudu d'armes del Reinu Xuníu.
Ancestros
Ancestros d'Eduardu VII del Reinu Xuníu
Norbert Haug
Mercedes vuelve a la Fórmula 1
El 16 de payares de 2009, cuando Mercedes-Benz anunció la compra del equipu Brawn GP, que pasó a llamase Mercedes GP, colo que McLaren convertir nun equipu al que Mercedes-Benz namái-y suministra motores.
So la direición de Norbert Haug, Mercedes-Benz vuelve a la Fórmula 1 dempués de casi 40 años d'ausencia. La so vuelta a la máxima categoría del automovilismu vieno pola compra de Daimler-Mercedes de la escudería Brawn GP, que apenes tenía patrocinadores y llegóse a dicir que tenía problemes financieros a la d'evolucionar el coche. Brawn GP heredó la escudería Honda Racing F1 dempués de que decidiera dar los envaloraos 60 millones d'euros que gastaría en despidos y esmantelamientu. Brawn GP crear col dineru apurríu por Honda, por dineru personal de Ross Brawn y Nick Fry y por dineru apurríu por Bernie Ecclestone en conceutu de derechos televisivos adelantraos.
Nel ámbitu deportivu los pilotos escoyíos por Mercedes pa la temporada 2010 fueron Nico Rosberg, procedente de Williams; y la mediática vuelta de Michael Schumacher, qu'abandonó'l so puestu como asesor en Ferrari y apostró al otru gran aspirante Nick Heidfeld a tercer pilotu, anque depués pasaría a ocupar la plaza de Pedro Martínez de la Rosa en BMW Sauber dempués de faer de probador pa Pirelli. A priori l'equipu cuntaba con tou lo necesario pa llograr bonos resultaos pero tantu'l mesmu Michael Schumacher, qu'en numberoses ocasiones terminó por detrás de Nico Rosberg, como la monoplaza del equipu nun tuvieron al altor de les mires.
Haug condució na Porsche Carrera Cup inclusive pilota inda y conoz de primera esquito l'escenariu tanto como conductor, xerente y observador (periodista). Ta casáu y tien una fía.
N'avientu de 2012, tres 22 años, abandonó'l so cargu como direutor deportivu de Mercedes.
Jean-Claude Juncker
Jean-Claude Juncker ye un políticu luxemburgués miembru del Partíu Popular Social Cristianu (PCS o CSV). Ye presidente de la Comisión Europea dende'l 1 de payares de 2014. Ocupó en delles ocasiones el cargu de primer ministru y desempeñó otres funciones ministeriales en Luxemburgu. Nel ámbitu de la Xunión Europea exerció como presidente de vez del Conseyu Européu na segunda metá de 1997 y na primer metá de 2005, y hasta el 21 de xineru de 2013 exerció como presidente del Eurogrupu.
Biografía
Juncker pasó la so infancia y mocedá nel sur del so país, onde'l so padre trabayaba nuna planta siderúrxica. La rexón cuntaba con gran númberu d'inmigrantes italianos y portugueses.
Realizó los sos estudios secundarios en Bélxica, recibiendo'l so bachilleratu en Luxemburgu.
En 1979 llogra una Maestría en Derechu pola Universidá d'Estrasburgu, onde conoz a la so futura esposa.
Nunca exerció viviegamente'l so oficiu. Fuéron-y daos doctoraos honoris causa poles universidaes Münster, de Bucuresti, de Tracia y Salamanca (ésta última la más recién, el 9 de payares de 2017). En 1989 sufrió un grave accidente d'automóvil, a consecuencies del cual permaneció en coma mientres dos selmanes.
En 2002 foi condecoráu pol presidente francés cola Lexón d'Honor nel grau de gran oficial.
En 2006 foi nomáu miembru asociáu estranxeru de l'Academia de Ciencies Morales y Polítiques de Francia.
Trayeutoria política
En 1984 ye electu per primer vegada miembru de la Chambre des députés (Parllamentu). El primer ministru Jacques Santer designar ministru de Trabayu y Ministru a cargu del Presupuestu. Mientres la presidencia luxemburguesa del Conseyu de la Comunidá Europea en 1985, preside'l Conseyu de Ministros d'Asuntos Sociales y Presupuestu.
Depués de les eleiciones llexislatives de xunu de 1989, ye designáu ministru de Finances y ministru de Trabayu. Na tradición política luxemburguesa, el cargu de ministru de Finances ye consideráu como l'antoxana al oficiu de primer ministru. En 1992 empieza la preparación d'una fonda reforma impositiva, que ye puesta en práutica dende xineru de 1993.
Dempués de ser gobernador del Bancu Mundial ente 1989 y 1995, Juncker foi nomáu gobernador del Fondu Monetariu Internacional y del Bancu Européu pa la Reconstrucción y el Desenvolvimientu (EBRD) en 1995.
Primer Ministru de Luxemburgu
Reelecto miembru del parllamentu en xunu de 1994, conduz nuevamente los ministerios de finances y de trabayu. Cuando Jacques Santer, entós primer ministru, ye designáu presidente de la Comisión Europea en xineru de 1995, el gran duque de Luxemburgu convoca a Juncker como primer ministru, quien simultáneamente va desempeñase como ministru de Finances, Trabayu y Emplegu, y Presupuestu.
En xunu de 1999 el partíu Cristianu Social ganó nuevamente les eleiciones, y Juncker ocupa una vegada más la xefatura d'un gobiernu compuestu de miembros del PSC y del Partíu Democráticu que termina con quince años de gobiernu de coalición ente'l PSC y el Partíu Obreru Socialista. Amás del cargu de primer ministru, caltién les carteres de finances y de comunicaciones.
thumb|Juncker nel Congresu del EPP en 2014
Partíu Democráticu Cívicu
El Partíu Democráticu Cívicu (en checu: Občanská demokratická strana - ODS) ye un partíu políticu de centroderecha/derecha de la República Checa. Foi fundáu en 1991 por Václav Klaus y anguaño ta presidíu por Petr Fiala. Forma parte de la Unión Internacional Demócrata.
Jean-Claude Juncker
Nes instituciones europees
En setiembre de 2004, en Scheveningen, Juncker ye escoyíu primer presidente del Eurogroupo, organismu informal integráu polos ministros de finances de la Eurozona. El so mandatu empezó en 2005 siendo reelixíu en 2006. Mientres el primer semestre de 2005 correspondió-y por segunda ocasión la Presidencia rotativa del Conseyu Européu.
Partíu Democráticu Cívicu
Nes eleiciones xenerales d'ochobre de 2017 el principal partíu conservador de la República Checa que travesaba momentos difíciles nos últimos años llogró recuperase como segunda fuercia del país llogrando'l 11 % de los votos (24 escaños). El partíu ganador de les eleiciones foi l'Alianza de Ciudadanos Descontentos (ANU)
Jean-Claude Juncker
Nes instituciones europees
Juncker llogró en 2006 el premiu Carlomagno pola so contribución a la unidá europea, y foi una de les personalidaes que se mentaron con más frecuencia como posible candidatu a exercer el primer mandatu presidencial permanente del Conseyu Européu, cargu que finalmente ocupó Herman Van Rompuy. Yá en 2004 Juncker formara parte de los favoritos prara asumir como presidente de la Comisión Europea, siéndo-y inclusive ufiertáu'l cargu, pero Juncker negar a aceptalo por ser reelixíu como primer ministru nel so país. En 2014, Juncker tamién foi unu de los posibles opcionados a exercer el tercer mandatu presidencial permanente del Conseyu Européu.
Presidente de la Comisión Europea
En 6-7 de marzu de 2014, nel Congresu del Partíu Popular Européu (PPE) que tuvo llugar en Dublín, Irlanda, foi escoyíu Jean-Claude Juncker como candidatu a la Presidencia de la Comisión Europea, dempués de ganar a Michel Barnier. Juncker lideró la campaña del PPE pa les eleiciones al Parllamentu Européu, del 22 al 25 de mayu de 2014, visitando los estaos miembros de la Unión Europea y participando nos alderiques presidenciales. Per primer vegada, y acordies con l'artículu 17 del Tratáu de Lisboa, el presidente de la Comisión Europea escoyóse teniendo en cuenta la resultancia de les eleiciones europees.
Nes eleiciones al Parllamentu Européu de 2014, el Partíu Popular Européu (PPE) resultó ganador de diches eleiciones, anque tuvo qu'apautar colos socialdemócrates pa llograr la mayoría absoluta necesaria pa ser escoyíu presidente. A esti pactu sumáronse tamién los lliberales. El 27 de xunu, el Conseyu européu propunxo a Juncker como candidatu. Más tarde, el 15 de xunetu de 2014, el Parllamentu Européu escoyó a Juncker como presidente p'asoceder a Barroso a partir de payares de 2014.
Juncker sorrayó una axenda política de diez puntos pa desenvolver mientres la so presidencia, empobinada al emplegu y crecedera económica. En 2017 presentó'l Llibru Blancu sobre'l futuru d'Europa nel que la Comisión Europea espón cinco escenarios posibles pa la evolución de la organización, buscando dar impulsu a una refundación de la Unión Europea.
Seleición de críquet d'India
thumb|Selección de críquet de la India
La Seleición de críquet d'India ye l'equipu que representa al país nes competiciones oficiales. Ta regulada pol Board of Control for Cricket in India, y ye miembru de plenu derechu de la International Cricket Council.
India apostó'l so primer partíu Test en 1932. A avientu de 2015 llogró 127 victories en 495 partíos, ente elles 24 ante Australia, 21 ante Inglaterra, 16 ante Indiu Occidentales y 10 ante Sudáfrica.
Depués de la partición de la India en 1947, Paquistán empezó a enfrentase a la India a partir de 1952, con quien desenvolvió una intensa rivalidá. Xugaron 59 partíos Test, con nueve victories d'India, doce victories de Paquistán y 38 empates. Debíu al conflictu políticu ente dambos países, nun s'enfrentaron en partíos Test dende 1962 hasta 1977, nin lo fixeron depués de los atentaos de Bombay de 2008.
En partíos ODI, la India tien saldu negativu de victories ante Sudáfrica, Australia, Paquistán ya Indies Occidentales, y saldu positivu ante Nuevo Zelanda, Inglaterra y Sri Lanka. La India llogró 31 victories en 57 partíos T20, llogrando cinco victories ante Australia, seis ante Sudáfrica, cuatro ante Paquistán y trés ante Inglaterra y Sri Lanka.
India llogró la Copa Mundial de Críquet de 1983 y el Campeonatu Mundial de 1985. Depués ganó la Copa Mundial de Críquet 2011, polo que se convirtió nel tercer equipu dempués de les Indies Occidentales y Australia en ganar el Mundial de críquet más d'una vegada. Amás, llogró'l segundu puestu en 2003 y foi semifinalista en 1987 y 1996. En tantu, la India ganó'l ICC Champions Trophy de 2002 y 2013, ente que llogró'l primer puestu na Copa Mundial de T20 de 2007 y el segundu puestu en 2014.
Copa del Mundu
1979: Primer ronda * 1983: Campeón 1996: Tercer llugar 2003: Subcampeón 2011: Campeón
Jean-Pierre Chevènement
Jean-Pierre Chevènement [ʒɑ̃ pjɛʁ ʃəvɛnmɑ̃] (Belfort, 9 de marzu de 1939), políticu francés, fundador del partíu Movimientu Republicanu y Ciudadanu (Mouvement Républicain et Citoyen en francés), antiguu miembru del Partíu Socialista y delles vegaes ministru del gobiernu de Francia. Pertenez a Le Siècle.
Oríxenes
Fíu de profesores, estudia na Escuela Nacional d'Alministración (ENA), na mesma promoción que'l futuru primer ministru Lionel Jospin (1965) y adheriendo durantes los sos estudios a la Seición Francesa de la Internacional Obrera (SFIO).
Miembru del PSF
En 1979 sofita les tesis de François Mitterrand nel congresu del PSF de Metz, resultando escoyíu pa redactar el programa socialista que va resultar victoriosu nes eleiciones presidenciales de 1981.
Nomáu ministru d'Investigación y Teunoloxía dende'l 22 de marzu de 1981, nésti periodu ye tamién escoyíu presidente del conseyu rexonal de la rexón del Francu Condáu y alcalde de Belfort el 14 de marzu de 1983. Anque pocos díes dempués dimite del cargu de ministru, en 2005 caltenía inda'l cargu d'alcalde d'ésta ciudá.
En 1984 torna al gobiernu como ministru d'Educación hasta 1986 y más tarde como ministru de defensa (1988) hasta la so dimisión el 19 de xineru de 1991, cola que manifiesta la so oposición a la participación de Francia na Guerra del Golfu.
Esta decisión va alloña-y progresivamente del PSF, partíu qu'abandona en 1993 pa tresformar en partíu políticu'l Mouvement des Citoyens (MDC).
Fundación del MDC
Nes europees de 1994, llogra namái'l 2,54% de votos (unos 450 000), pero'l so prestíu llévalu a ser llamáu por Lionel Jospin pal cargu de ministru del Interior en 1997 nun gobiernu de coalición d'izquierdes.
En setiembre de 1998, mientres ye operáu d'una vesícula, sufre un grave accidente al resultar alérxicu a l'anestesia que lu lleva a la coma mientres dellos díes.
Anque recupera'l puestu nel ministeriu namái 4 meses dempués del accidente, va dimitir nuevamente del cargu pol so desalcuerdu col proyeutu d'autonomía de Córcega, n'honor a la so célebre frase: Un Ministru, o bien cierra'l picu, o bien dimite.
Como candidatu a Presidente de la República, nel 2002 llogra'l 5,33% de los sufraxos (más de 1,5 millones de votos) nunes eleiciones marcaes pola ascensión de los votos del Frente Nacional de Jean-Marie Le Pen que llegó a desbancar a Lionel Jospin pa la disputa de la segunda vuelta presidencial. Al términu d'estes eleiciones, anovó'l MDC formando'l Mouvement Républicain y Citoyen (MRC).
Líder del MRC
Dende agostu de 2004, el MRC declárase partidariu del non al proyeutu de la Constitución Europea por interpretala como un vasallaxe a los Estaos Xuníos, posición que va llograr la mayoría del 54,87% de votos nel referendu de mayu de 2005.
El congresu del MRC d'abril de 2005 confírma-y como candidatu a les presidenciales del 2007.
Jordan Grand Prix
Jordan Grand Prix foi un constructor irlandés de Fórmula 1 que fixo'l so debú en 1991 y compitió hasta 2005. La escudería debe'l so nome al so dueñu, el tamién irlandés Eddie Jordan.
Jordan tuvo una curtia etapa como pilotu nos 70, dempués de lo que dirixó esitosos equipos en Fórmula 3 y en Fórmula 3000, so la denominación de Eddie Jordan Racing. La so escudería llogró'l campeonatu de pilotos de F3000 en 1989, con un prometedor Jean Alesi al volante.
Primeros años
thumb|left|130px|Eddie Jordan. L'ésitu del equipu nes categoríes inferiores inspiró la creación d'un programa de Fórmula 1 na temporada 1991. Jordan contrató al veteranu italianu Andrea de Cesaris y al belga Bertrand Gachot por qu'ocuparen los asientos titulares de los sos autos, que nesi entós yeren impulsaos por motores Ford. La escudería tuvo un debú auspicioso nel so primer añu, rematando quinta nel campeonatu de constructores, con De Cesaris ocupando la novena posición nel de pilotos. Gachot, pela so parte, nun remató la temporada col equipu pos foi condergáu a prisión por afrellar a un taxista. El belxicanu foi reemplazáu primeramente por Michael Schumacher, quien debutó na máxima categoría, pero dempués d'una carrera foi contratáu por Benetton. Sicasí, l'ésitu costó-y caru a Eddie Jordan que tuvo d'utilizar los menos costosos motores Yamaha pal Jordan 192 coche col que corrieron en 1992. Colos veteranos Mauricio Gugelmin y Stefano Modena al volante, l'equipu penó por llograr un puntu, daqué que solo asocedió na última carrera del campeonatu.
1993 deparó nuevos cambeos, unu de los cualos foi la contratación d'un nuevu provisor de impulsores, Hart. Per otra parte, l'equipu encaró la temporada con dos nuevos pilotos, Ivan Capelli y el debutante brasilanu Rubens Barrichello. Capelli dexó Jordan tres dos carreres, dempués de lo que Rubens tuvo a otros 5 pilotos como compañeros d'equipu na temporada. L'equipu ameyoró llevemente, llogrando un total de 3 puntos nel añu, y amosáronse delles señales d'estabilidá al anunciase a la fin de la temporada la contratación d'Eddie Irvine, un ex piloto de Jordan na F3000. thumb|200px|Jordan 191. Barrichello y Irvine tuvieron presentes al entamu de la temporada 1994, al igual que los motores Hart, anque l'irlandés nun tuvo'l meyor de los empiezos, yá que foi suspendíu por 3 carreres por maniobres peligroses. El brasilanu llogró'l primer podiu de la escudería nel Gran Premiu del Pacíficu, pero casi se mata na siguiente carrera, en San Marín, tres un impresionante accidente nes práutiques. Sicasí, l'equipu sobreponer a estes dificultaes y remató nel 5º llugar del campeonatu de constructores. Barrichello, nuna notable actuación, llogró amás la primera pole position pal equipu y remató 6º nel campeonatu de pilotos.
Irvine dexó la escudería en 1996, pa formar parte de Ferrari xunto a Michael Schumacher, polo que l'esperimentáu Martin Brundle ocupó'l so llugar. Jordan nun llogró podios na temporada, pero una seguidilla de cuartos llugares dexáron-y llograr nuevamente'l 5º llugar de la copa de constructores.
Ascensu de finales de los 90
1997 marcó l'añu de la partida de los pilotos que fueren titulares hasta l'añu anterior. Barrichello partió escontra l'acabante constituyir Stewart Grand Prix; Brundle, pela so parte, tresformar nuna comentarista de televisión de la categoría. Eddie Jordan reemplazar col italianu Giancarlo Fisichella y l'alemán Ralf Schumacher. Tres podio y un quintu llugar nel campeonatu de constructores, consolidaron al equipu na máxima categoría.
Otru pupilu de la dómina de Jordan na F3000 foi l'encargáu de reemplazar a Ralf Schumacher en 1999: Heinz-Harald Frentzen. La temporada foi una verdadera velea pa Hill, pero tou lo contrario para Heinz-Harald Frentzen. Dos victories dexáron-y al alemán ocupar el tercer llugar del campeonatu de pilotos, ente que la escudería llogró la mesma posición nel de constructores col Jordan 199, el coche más esitosu na historia de la escudería.
Resultaos de Crisis
thumb|300px|[[Nick Heidfeld pilotando'l Jordan Ford EJ14.]] Hill retirar al rematar la temporada, siendo reemplazáu por Jarno Trulli nel 2000. Trulli ameyoró lo fecho por Hill na temporada anterior, pero sicasí Frentzen nun pudo repitir les sos resultancies y l'equipu remató nel 6º llugar al terminar l'añu.
Trulli y Frentzen tuvieron presentes pa la temporada 2001, pero esta vegada con motores distintos, una y bones l'equipu empezó a usar los impulsores Honda regulares. Foi un añu amargosu pa Frentzen, que tuvo de vencer el so llugar a un Jean Alesi que taba dando los últimos pasos de la so carrera. Trulli, en tantu, llogró puntuar en delles carreres, dexando al equipu rematar nel quintu llugar de la copa de constructores, como tantes otres vegaes na so historia.
Jordan reorganizar en, cola vuelta de Fisichella y la contratación del xaponés Takuma Satō, influyida en gran parte pol sofitu de Honda a la escudería. Nengún de los dos pilotos tuvo al altor de les mires, y l'equipu remató nel 6º llugar del campeonatu de constructores.
Honda dexó l'equipu en pa concentrase na so alianza con BAR, polo que Jordan tuvo de recurrir a los impulsores Ford Cosworth. Ralph Roblen foi'l nuevu compañeru de Fisichella. El desempeñu del equipu na temporada foi unu de los más probes de los que se recuerda na historia recién de la Fórmula 1. Namái Minardi tuvo un peor añu que Jordan, anque Eddie Jordan pudo festexar la cuarta victoria de la historia del so equipu. El trunfu producir so circunstancies escepcionales, nun GP de Brasil que tuvo d'encurtiase pola agua. Fisichella, que cruciara la llinia de llegada nun meritoriu segundu llugar, foi declaráu ganador delles selmanes dempués por una protesta presentada ante la FIA. Fora d'esti eventu, nengunu de los pilotos llogró tener ésitu na temporada.
El atopó a un equipu Jordan coles sos finances alicaídas, una infraestructura anticuada y un escasu personal téunico cola marcha de dos persones claves, l'inxenieru Gary Anderson y el Diseñador Xefe Henri Durand. El futuru taba llenu d'incógnites, anque apaeció'l sofitu financieru del reinu de Bahrein, qu'incluyeron mensaxes solidarios en capar-motor del EJ14 de cada gran premiu. Tocantes a los pilotos, la escudería fichó a dos nuevos promeses pa la temporada: l'alemán Nick Heidfeld, que venía dende Sauber, y el debutante italianu Giorgio Banzáu que cuntaba con patrocinadores necesarios pa Jordan. Sicasí, Banzáu sería reemplazáu a mediaos de la temporada por Timo Glock, por cuenta de cuestiones comerciales y al so baxu rendimientu. L'equipu nun amosó ameyoramientos en tol añu, confirmándose'l so status d'equipu del fondu de la parrilla.
Depués de la decisión de Ford de poner a Cosworth a la venta, Eddie Jordan atopar ensin un provisor de motores pal 2005. Toyota apaeció como una posible solución, ufiertando abastecer motores idénticos a los de los sos Toyota Racing. Los pilotos fueron Narain Karthikeyan y Tiago Monteiro. Nuevamente, Jordan nun foi competitivu y namái pudo superar a Minardi, anque llograron un podiu gracies a la non participación de los coches con neumáticos Michelin nel Gran Premiu de los Estaos Xuníos de 2005.
Venta a Midland
thumb|250px|[[Narain Karthikeyan nel GP d'Estaos Xuníos de 2005, yá so control de Midland.]]