cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Contraste d'hipótesis
Contraste uniformemente más potente
Sicasí, sí esisten munches condiciones nes que, cumpliéndose determinaes propiedaes de les distribuciones de probabilidá implicaes y pa ciertos tipos d'hipótesis, puede estendese el Lema pa llograr el contraste uniformemente más potente del tamañu que se deseye.
Aplicaciones de los contrastes d'hipótesis
Los contrastes d'hipótesis, como la inferencia estadística polo xeneral, son ferramientes d'ampliu usu na ciencia polo xeneral. En particular, la moderna Filosofía de la ciencia desenvuelve'l conceutu de falsabilidad de les teoríes científiques basándose nos conceutos de la inferencia estadística polo xeneral y de los contrastes d'hipótesis. Nesti contestu, cuando se desea optar ente dos posibles teoríes científiques pa un mesmu fenómenu (dos hipótesis) tien de realizase un contraste estadísticu a partir de los datos disponibles sobre'l fenómenu que dexen optar por una o otra.
Les téuniques de contraste d'hipótesis son tamién d'amplia aplicación en munchos otros casos, como ensayos clínicos de nueves melecines, control calidable, encuestes, etcétera.
Božidar Avramov
Trayeutoria deportiva
Bozhidar Avramov yá yera unu de los xugadores más destacaos nel so país, colo que'l so siguiente pasu yera pasar a formar parte d'un equipu profesional o siguir creciendo lloñe de casa, onde'l nivel fuera más competitivu. En Bulgaria, Avramov convertir nel xugador más nuevu n'apostar el All Star de la lliga búlgara (abril de 2007). Magar que los aficionaos nun lu escoyeron pal partíu, foi convidáu a participar por deséu espreso del entrenador del equipu del Norte: l'ex internacional búlgaru George Mladenov.
En Madrid la so actuación -siendo júnior de primer añu- foi bastante destacada con 14.3 puntos per partíu, xunto a 5.5 rebotes y 3.8 asistencies en 37 minutos de xuegu, siendo'l líder de la so seleición que nun tuvo un bon papel (acabó 14ª). Nel O20, xugando con compañeros y rivales hasta trés años mayores, tamién goció de protagonismu na seleición de Bulgaria y apostó 24 minutos per partíu, nos qu'anotó 7.9 puntos, prindó 1 rebote y partió 2.4 asistencies de permediu. Tou ello con bonos porcentaxes de tiru. Ante España anotó 12 puntos, anque nun sirvieron pa evitar la victoria de los nuesos. Bulgaria acabó octava.
El 2 de setiembre de 2007 llegaba a Valencia Basket, equipu nel que xuega mientres dos años, unu d'ellos dexar al Gandia Basket Club.
Dempués d'un curtiu pasu pol Olympia Larissa BC de Grecia, volvería al so país, onde xugaría per un espaciu de 4 años nel PBC Lukoil Academic. Los sos siguientes equipos seríen el Juvecaserta Basket d'Italia y el CSU Asesoft Ploiești de Rumanía.
Histeria
La histeria (del francés hystérie, y ésti del griegu ὑστέρα, «úteru») ye una afección psicolóxica que pertenez al grupu de les neurosis. Téunicamente, denominar trestornu de conversión.
Síntomes
Los síntomes histéricos son reversibles. Destaquen los trestornos motores, sensitivos y sensoriales.
Los trestornos motores pueden ser convulsiones o paralises.
Trestornos histéricos na actualidá
El DSM-IV-TR inclúi dalgunos trestornos somatoformes, los trestornos disociativos y los trestornos de conversión.
Dellos aspeutos históricos
Na dómina de Hipócrates, creíase que l'úteru yera un órganu móvil, qu'analaya pol cuerpu de la muyer, causando enfermedaes a la víctima cuando llega al pechu. A esti desplazamientu atribuyíense-y los trestornos sintomáticos, esto ye, l'aforfugamientu o les convulsiones.
La etimoloxía de la pallabra recueye, poro, esa idea: la histeria como una enfermedá del úteru y, poro, mesma de la muyer, que causa trestornu nel comportamientu psicolóxicu.
Na actualidá quedó refugada esta postura, considerándose que nun esiste rellación dalguna col úteru y que nun ye una entidá esclusiva de les muyeres.
.eus
El dominiu .EUS ye'l dominiu de nivel cimeru xenéricu pa la Comunidá Llingüístico y Cultural vasca. Nació coles mires de fomentar l'eusquera y la cultura vasca y de cohesionar la Comunidá Llingüístico y Cultural vasca. El dominiu .EUS, por tanto, ye una ferramienta qu'asitia al eusquera al nivel de les #demás llingües, que va ayudar na normalización del eusquera y que brinda una reconocencia internacional al eusquera. El dominiu .EUS yá cunta con más de 5.000 dominios rexistraos.
Procedimientu de Rexistru
Cualquier persona puede solicitar un dominiu .eus, al igual que .com o .org. Particular o empresa/organización, seya como quier el so orixe xeográficu. Pa determinar si una solicitú tien de ser aprobada o non, nun se va evaluar el solicitante, sinón la web.
Quique Azcón
Enrique Azcón Vita, más conocíu como Quique Azcón, ye un ex-xugador de baloncestu español. Con 1,67 d'estatura, el so puestu natural na cancha yera'l de base.
.eus
Procedimientu de Rexistru
El dominiu #solicitar en tres pasos: entrar na páxina @ http://www.domeinuak.eus/ye y comprobar si'l dominiu ta disponible, escoyer de la llista un rexistrador, y realizar la compra na páxina del rexistrador.
El preciu de los nomes de dominiu .eus #establecer los rexistradores, según los servicios qu'ufierten. Dichu preciu puede incluyir más servicios (corréu electrónicu .eus, xestión de servidores DNS, #espacio web y demás). Sía que non, el preciu final de los dominios .eus #establecer los rexistradores.
Condiciones pal rexistru
Pa poder rexistrar un nome de dominiu .eus tien de cumplise siquier unu d'estos requisitos, que tán basaos nel conteníu de la web: Les webs que la soliciten tienen de tener conteníu n'eusquera o'l conteníu de la web tien de falar sobre la cultura vasca, entendiendo cultura na so acepción más amplia.
Pioneros
Hasta'l 3 d'avientu de 2014, los únicos nomes de dominiu .eus que taben activos yeren los pioneros. Pa decidir los nomes de dominiu que formaríen parte de los pioneros establecióse un plazu d'un mes nel que se recibieron les propuestes de los pioneros y nel siguiente mes tramitáronse les activaciones.
Propunxéronse un total de 113 nomes de dominiu, de la mano de 92 entidaes. Nun principiu la Fundación puntuEUS diba escoyer 90 pioneros, sicasí, la llende téunica real #atopar en 93.[cita
Por ello, tomóse una decisión: dar la oportunidá a toles entidaes qu'amosaron el so deséu de ser Pioneros del Dominiu .eus. Por tanto, cada entidá namái podía solicitar un únicu nome de dominiu.
De les 92 entidaes 9 son empreses, 23 instituciones públiques, 14 medios de comunicación y 46 que s'han englobado na cultura vasca (de distintos sectores). De toes elles 22 son miembros de la fundación puntuEUS.
Fundación
La Fundación PuntuEus ye una entidá privada ensin ánimu d'arriquecimientu. La Fundación PuntuEus presentó, en mayu de 2012, la solicitú pa l'aprobación del dominiu .EUS y ye quién robló'l contratu con ICANN n'avientu de 2013.
Por ello, la Fundación PuntuEus ye la entidá responsable del control, l'alministración y la xestión del dominiu .EUS. La Fundación PuntuEus foi creada pola Asociación PuntuEus, asociación constituyida polos miembros más embaxo llistaos. Dalgunos d'ellos tán anguaño representaos nel patronatu de la Fundación PuntuEus.
Historia
L'Asociación PuntuEus foi constituyida oficialmente'l 2 d'abril de 2008 y presentó en representación de tola comunidá de la llingua y la cultura vasca la candidatura pa llograr un dominiu propiu n'Internet.
La ICANN autorizó la creación del dominiu .eus el 15 de xunu de 2013.
El 3 d'avientu de 2014, nel día internacional del euskara, activáronse 1200 nomes de dominiu .eus y empecipióse la fase de rexistru llibre.
El 6 d'avientu #poner en marcha una promoción por que los particulares pudieren utilizar un nome de dominiu .eus nel corréu electrónicu, coincidiendo cola Feria del llibru y del discu vascu de Durango.
Dende'l 19 al 31 de marzu de 2015 el preciu del dominiu .eus #rebaxar a 29,95 €, xuniéndose asina a la 19ª edición de la Korrika.
Eiji Gaya
Eiji Gaya (賀谷 英司, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Philaethria
Philaethria, ye un xéneru de lepidópteros perteneciente a la familia Nymphalidae. Ye orixinaria d'América.
Etoloxía
miniaturadeimagen|Distintes conductes animales. La etoloxía (del griegu «ηθος» ethos, costume, y «λóγος» logos, razonamientu, estudiu, ciencia) ye la caña de la bioloxía y de la psicoloxía esperimental qu'estudia'l comportamientu de los animales nos sos medios naturales, en situación de llibertá o en condiciones de llaboratoriu, anque son más conocíos los estudios de campu. Al estudiar especialmente'l comportamientu nel mediu natural, la investigación etolóxica estremar de la conductual, centrada nel mediu artificial o de llaboratoriu.
Los científicos dedicaos a la etoloxía denominar etólogos y estudien les carauterístiques conductuales distintives d'un grupu determináu y cómo estes evolucionen pa la sobrevivencia del mesmu nun ambiente determinao. El so oxetu d'estudiu ye'l comportamientu animal na so interacción col mediu. Los seres humanos, tamién animales, formen parte del campu d'estudiu de la etoloxía. Dellos autores denominen a esta especialización etoloxía humana, estremándola espresamente de la psicoloxía o la sociobioloxía.
Los oxetivos de los etólogos son l'estudiu de la conducta, instintu y de les rellaciones col mediu, según el descubrimientu de les pautes qu'emponen l'actividá innata o aprendía de les distintes especies animales. Asina, los etólogos estudiaron nos animales aspeutos tales como l'agresividá, l'apareyamientu, el desenvolvimientu del comportamientu, la vida social, la calquier y munchos otros.
Historia de la etoloxía
A principios del sieglu XX creóse la psicoloxía comparada, que consistía nel estudiu de la conducta y les capacidaes psicolóxiques de les distintes especies animales y que, nesti sentíu, consideraba la conducta humana como unu de los munchos tipos de conducta animal. Los conductistes utilizaron esti métodu nos sos estudios, pero a partir de 1973, cuando los científicos Konrad Lorenz, Karl R. von Frisch y Niko Tinbergen recibieron el Premiu Nobel polos sos estudios sobre la conducta de los animales, la etoloxía empezó a considerase ciencia con derechu plenu, y la psicoloxía comparada integrar nesta nueva ciencia.
N'Europa, la investigación del comportamientu animal desenvolvióse resaltando los estudios de campu y les conductes instintives. Hemos de destacar a dalgunos de los más brillosos etólogos: Konrad Lorenz, col so estudiu sobre'l calquier nos gansos; Karl von Frisch, centráu nel sistema de comunicación de les abeyes, y Niko Tinbergen, interesáu nel estudiu sobre l'instintu nel pexe conocíu como espinosu. Nos Estaos Xuníos, mientres la primer metá del sieglu XX, destacó una investigación del comportamientu animal centrada nes conductes aprendíes en medios controlaos. Estes investigaciones dieron llugar a la psicoloxía comparada y al conductismu.
En 1951, Niko Tinbergen publicó The Study of Instinct (L'estudiu del instintu), onde plantega los cuatro preguntes sobre les que se sofita la etoloxía (causacional, del desenvolvimientu o ontogenético, evolución y filoxenéticu), y encárgase de faer una distinción ente la psicoloxía comparada y l'etoloxía. En 1966, Robert Fiende fai una síntesis de los dos, y estrema los aspeutos más destacables de caúna.
Seiichi Negishi
Seiichi Negishi (根岸 誠一; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Etoloxía
Causes
Intenta pescudar la causa direuta del comportamientu. Podemos faer equí una dicotomía sobre la tema: modelu de caxa abierta, intenta esplicar la causa a nivel fisiolóxicu. La causa esterna intenta responder a la entruga de qué causa esterna desencadenó la respuesta etolóxica, como si d'un modelu de caxa zarrada fuera, ensin esmolecese del motivu fisiolóxicu.
Desarrollu sustentable
Intenta pescudar el comportamientu etolóxicu del organismu del ser humanu, causáu poles anteriores situaciones o causes feches polos animales.
Evolutivu
Intenta responder qué beneficios llogra l'animal d'un comportamientu y qué ventayes evolutives tuvo por que esti seya escoyíu. Por casu, ¿qué ventaya evolutiva llogra una pita de curiar a les sos críes y nun abandonales?
Filoxenéticu
Intenta responder a la entruga: ¿cuándo apaeció dichu comportamientu na historia evolutiva de la especie?
Comportamientos innatos y aprendíos
Otru problema qu'enceta la etoloxía ye si un comportamientu tien bases xenétiques o ye básicamente aprendíu. Mientres décades, munchos etólogos -ente ellos Konrad Lorenz-, proponíen qu'un comportamientu o yera innatu o aprendíu. Sicasí otros científicos de la caña de la psicoloxía y otros de cañes distintes afirmaben que los comportamientos podíen tener carauterístiques de los dos tipos. Finalmente, llegar a la conclusión de que, anque un factor seya innatu o aprendíu, en munches ocasiones tien parte de dambes coses: rique aprendizaxe o una conocencia innata pal so correutu desenvolvimientu.
La esistencia d'una Conciencia nos animales
Igualmente la etologia enceta'l problema de la demostración d'esistencia d'una conciencia nos animales.
El 7 de xunetu de 2012, científicos prominentes de distintes cañes de les neurociencies diéronse cita na Universidá de Cambridge pa celebrar la Francis Crick Memorial Conference, la cual trató sobre la esistencia de la conciencia n'animales humanos y non humanos. Al rematar les conferencies roblóse, en presencia de Stephen Hawking, la Cambridge Declaration On Consciousness (Declaración de Cambridge sobre la Conciencia ), que resumió los afayos más importantes de la investigación ellí espuesta y aldericada:
Archaeoprepona
Archaeoprepona ye un xéneru de lepidópteros perteneciente a la familia Nymphalidae, nativu de Méxicu, Centroamérica, norte de Sudamérica y el Caribe. La parte inferior de les ales ye de color marrón maciu, ente que'l llau cimeru ye escura con una banda distinta de color azul brillante.
Yasuhiro Yoshida
Yasuhiro Yoshida (吉田 康弘, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Vindula
Especies
Ordenaos alfabéticamente.
Hestina
Hestina ye un xéneru de lepidópteros perteneciente a la familia Nymphalidae. Ye orixinariu del este d'Asia.
Toshiaki Okutomo
Toshiaki Okutomo (奥友 敏朗, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Inge Borkh
Inge Borkh (nacida Ingeborg Simon; Mannheim, Alemaña; 26 de mayu de 1921-26 d'agostu de 2018) foi una sopranu dramática alemana.
Tuvo De abandonar Alemaña en 1935 porque la so madre yera xudía; empezó como actriz y depués estudió cantar en Milán y Suiza onde debutó en 1940 permaneciendo hasta 1951 cola compañía de Lucerna.
La so consagración llegó como Magda en El cónsul de Gian Carlo Menotti en Basilea promoviéndola a debúes nos teatros de Viena, Munich, Berlin, London, Milan, Hamburgo, Salzburgu, New York, San Francisco y el Teatru Colón de Buenos Aires (Turandot, 1958). Nel Festival de Bayreuth foi Tostaba y Sieglinde.
La sopranu dramática trunfó como Aida y Lady Macbeth (Verdi); Tosca y Turandot (Puccini); Fidelio (Beethoven); Medea (Cherubini); Elsa, Sieglinde y Senta (Wagner); Helena, La tintorera y la emperatriz en Die Frau ohne Schatten (Richard Strauss); Euryanthe (Weber) y Antigone (Carl Orff).
Va Ser recordada como una de les grandes Elektra y Salomé de Richard Strauss. El so discu más famosu son les escenes sueltes d'estes óperes grabaes con Fritz Reiner y la versión integral con Karl Böhm.
Nacionalizada suiza, retirar en 1973, tornando al teatru en prosa onde actuó esporádicamente y nun discu con cantares de cabaré tituláu Inge Borkh singt ihre Memoiren.
Nel 2006 publicó la so biografía Nicht nur Salomé und Elektra cola collaboración del críticu Thomas Voigt.
Movimientu Metabolista
El Movimientu Metabolista ye una corriente arquitectónica contemporánea conformada por un grupu d'arquiteutos xaponeses y urbanistes xuníos sol nome de los Metabolistas xuníos por Kenzō Tange.
Foi fundáu en 1959. Teníen una idea de la ciudá del futuru habitada por una sociedá masificada, carauterizada por grandes escales, estructures flexibles y estensibles con una crecedera similar al orgánicu. Fueron influyíos poles idees y dibuxos d'Archigram.
Según la so visión, les lleis tradicionales de forma y función na arquiteutura taben obsoletas. Creíen nuna fonda influencia del espaciu y la funcionalidad sobre la sociedá y cultura del futuru. miniaturadeimagen|Centru de Prensa Shizuoka, [[Tokiu.]] miniaturadeimagen|[[Nakagin Capsule Tower, Tokiu.]] Dalgunos de los proyeutos más conocíos englobados nesti movimientu son la ciudá flotante nel mar (proyeutu d'Unabara), la ciudá torre de Kiyonori Kikutake, la ciudá muro, la ciudá agricultural y la Helix City de Kishō Kurokawa.
Llista de grandes túneles
Na siguiente tabla recuéyense los túneles más llargos del mundu que superen los 10 km de llargor. Los primeres grandes túneles construyéronse pa dotar de suministru d'agua a les grandes ciudaes (los romanos yá construyeron túneles de dellos km de llargor) y irrigar, anque depués construyéronse tamién por que'l ferrocarril llograra travesar importantes barreres físiques —cadenes montascoses y estrechos submarinos—, y d'últimes por que lo fixeren importantes víes carreteres. Güei día tamién se faen grandes túneles pa soterrar grandes llinies d'alta tensión nes ciudaes, alloñar de la mariña los emisarios submarinos o p'allugar aceleradores de partícules.
De normal piénsase nun gran túnel como una única obra d'inxeniería, con dos boques coneutaes por un llargu conductu. Pero dalgunos de los túneles más llargos pertenecen a les redes de Metro de les ciudaes más populoses: son túneles construyíos en munches etapes y na que'l conceutu de conductu únicu vese avafáu pola profusa rede que configuren, anque finalmente nun sían más que llargos túneles enxareyaos con munchos puntos d'accesu dende superficie.
La téunica d'escavación de túneles avanzó enforma coles grandes máquines tuneladores modernes, encetándose cada vez más grandes infraestructures antes impensables como les redes de ferrocarril d'alta velocidá. Por eso la mayoría de grandes túneles ye de construcción recién, anque entá siguen n'usu grandes acueductos abiertos con téuniques d'escavación en roca por aciu esplosivos ya inclusive acueductos de la dómina romana abiertos a mano.
L'avisiegu tien el siguiente significáu:
N'avisiegu azul, tán los túneles en construcción (*). Apaecen namái túneles en construcción real, non en proyeutu.
Otros túneles más llargos pa vehículos (ente 1-10 km)
Na siguiente Tabla recuéyense otros grandes túneles del mundu que nun superen los 10 km de llargor que'l so destín ye'l tráficu de vehículos. N'avisiegu azul, tán los túneles en construcción (*). Apaecen namái túneles en construcción real, non en proyeutu.
Referencies
http://www.andi.dz/fr/PDF/MONOGRAPHIE/Bejaia.pdf
Idioleutu
El idiolecto (del griegu: idios – mesmu– + leksis –llinguaxe–) ye la forma de falar carauterística de cada persona (cuando la espresión ye por escritu, denominar estilu). Manifestar nuna selección particular del léxicu, de la gramática y tamién en pallabres, frases y xiros peculiares, según en variantes de la entonación y la pronunciación. Los idiolectos cumplen la función de faer compatible la necesidá de comunicase colos demás, cola necesidá de que cada persona pueda espresar la so forma particular de ser y de pensar, los sos gustos y les sos necesidaes. Cada ser humanu tien un idiolecto, o dellos (si ye billingüe, trillingüe, etcétera). Un idiolecto siempres tien, a lo menos, zones de contautu con un ecolecto, un sociolecto y un dialeutu o un idioma.
La so situación en semiótica
Si aplícase l'analís semióticu estructuralista "clásicu", un idiolecto ye, yá dende los planteamientos de Ferdinand de Saussure, un actu que correspuende al fala, esto ye, una puesta n'actu, en práctica, del más normativu, común y estandarizado exa de la llingua.
Supónse qu'un idiolecto reflexa les carauterístiques individuales del suxetu. Llegar a dicir que ye l'usu "propiu y particular" que cada cual fai de la llingua. Sicasí, el suxetu con "el so" idiolecto ta fuertemente (con frecuencia de manera inconsciente) condicionáu pola so redolada familiar (en particular, polos sos padres), social y cultural, y tamién pola situación (por casu, de salú) na que s'atope.
Una persona nun va falar de la mesma forma, por casu, con un neñu pequeñu, que con un adultu a quien trate d'usté, pero como esto ye daqué común a tolos falantes, considérase que son distintos rexistros o variedaes situacionales. Tampoco va ser esautamente constante'l idiolecto d'un suxetu según el so estáu emotivu, como cualesquier otra forma d'espresión personal. Un idiolecto, por bien peculiar que sía, atópase constreñido poles circunstancies y la so aportar. L'adquisición de nueves esperiencies –obviamente– suel influyir sobre los idiolectos, o más concretamente sobre la idiología, resignificaciones que'l so "códigu" ye entendíu casi siempres namái polos falantes de tal o cual ecolecto, que d'esta miente pueden llegar a entender rápido los sos respeutivos idiolectos.
Per otra parte, un idiolecto suel tar influyíu por otres variedaes del llinguaxe, por casu, el sociolecto y el cronolecto del falante.
Tocantes a la yá señalada rellación idiolecto-ecolecto, ésta sueli ser intensa: dos o más persones rellacionaes íntimamente (pareya, amigos, etc.) suelen compartir munchos de les sos traces idiolectales (se "arimen" entonaciones, por casu). Esti fenómenu puede obedecer a factores totalmente inconscientes o a una intencional busca d'identificación, inclusive utilizando una especie de xíriga. En tal sentíu, munches vegaes los ideolectos y los ecolectos impliquen l'usu de neoloxismos o de resignificaciones de pallabres normatives.
Los idiolectos, ecolectos, sociolectos, etc. suelen tener más elementos iguales o bien asemeyaos qu'estremes cola llingua común, polo que de normal pueden ser entendíos por cualesquier falante del mesmu idioma ensin dificultá, cola única condición de que nun se trate d'una pallabra o frase solamente, sinón d'un discursu que dexe establecer un contestu.
Equipu de Copa Davis de Grecia
El equipu griegu de Copa Davis representa a Grecia na Copa Davis y ríxense pola Hellenic Tennis Federation.
Historia
Grecia compitió na so primer Copa Davis en 1927. Grecia anguaño compite nel Grupu III de la Zona EuroAfricana. Los griegos nunca tuvieron nel Grupu Mundial, pero la so meyor actuación nel certame, foi cuando algamó en 4 oportunidaes, los Cuartos de Final de la Zona EuroAfricana (unu d'ellos col actual formatu).
Equipu de Copa Davis d'Estaos Xuníos
L'Equipu de Copa Davis d'Estaos Xuníos ye'l representativu d'Estaos Xuníos na máxima competición a nivel de naciones del tenis. La so organización ta al cargu de la United States Tennis Association.
Historia
Estaos Xuníos xunto a Gran Bretaña fueron los primeros países n'apostar la Copa Davis nel 1900 cuando entá se llamaba International Lawn Tennis Challenge.
L'equipu d'Estaos Xuníos llogró 32 vegaes la ensaladera de plata, siendo'l máximu ganador na competición y foi finalista en 29 ocasiones.
Desque s'incorporó'l Grupu Mundial en 1981, Estaos Xuníos solo faltó nuna oportunidá al mesmu, na edición de 1988.
Final 2007
L'equipu d'Estaos Xuníos enfrentar na final a Rusia.La serie tuvo como see'l Memorial Coliseum de Portland, Oregón, Estaos Xuníos y apostóse ente'l 30 de payares y el 2 d'avientu.
El primer partíu apostar el vienres 30 de payares Andy Roddick(Estaos Xuníos) y Dmitri Tursúnov(Rusia).El mesmu terminó con un trunfu del norteamericanu en sets corríos:6-4 6-4 6-2, que punxo la serie 1-0 a favor de los locales. El segundu alcuentru,que tamién se xugó'l vienres,tuvo llugar ente James Blake (Estaos Xuníos) y Mijaíl Yuzhny(Rusia) y terminó cola victoria del norteamericanu en cuatro sets, trés d'ellos fueron en tie-break: 6-3 7-6(4) 6-7(3) 7-6(3).
Al rematar el primer día Rusia taba 2-0 embaxo, nel peor escenariu posible, polo que taba obligáu a ganar el dobles del sábadu 1º d'avientu. En dichu alcuentru enfrentáronse les pareyes Bob Bryan/Mike Bryan(Estaos Xuníos) y Nikolái Davydenko/Ígor Andréiev. La victoria foi pa los norteamericanos por 7-6(4) 6-4 6-2.Esta victoria punxo la serie 3-0,dándo-y asina la victoria na serie y nel tornéu a los Estaos Xuníos. Esti país llevantó por trigesimosegunda vegada la Copa Davis.
La serie remató 4-1, depués de que cada equipu ganara unu de los dos partíos de rellenu que quedaben pal domingu 2.
Actualidá
Na Copa Davis 2008, Estaos Xuníos tuvo debú esitosu ante Austria como visitante sobre canches de polvu de lladriyu. En cuartos de final venció rápido al equipu francés sobre canches dures na ciudá de Winston-Salem, con un 4-1 final.
En semifinales tuvo d'enfrentar al poderosu equipu español sobre canches de polvu de lladriyu en Madrid ante 22.000 persones. Amás, per primer vegada nun cuntó col so cuartetu titular por cuenta de les mancadures de James Blake y Bob Bryan, reemplazaos por Sam Querrey y Mardy Fish respeutivamente. A pesar que los xugadores d'individual dieron llucha (sobremanera Querrey nel primer puntu ante'l Nº1 del mundu, Rafael Nadal y Andy Roddick ante'l Nº5, David Ferrer, nel segundu puntu) y una bona victoria nel dobles, Estaos Xuníos nun pudo contra la escepcional xerarquía del equipu español sobre canches lentes quien lo terminó ganando por un 4-1 final.
Antanartia
Antanartia, ye un xéneru de lepidópteros perteneciente a la subfamilia Nymphalinae na familia Nymphalidae que s'atopa nel sur d'África.
Serguéi Babkov
Serguéi Anatólievich Babkov, en rusu Серге́й Анато́льевич Бабко́в foi un xugador de baloncestu profesional rusu que xugaba na posición d'escolta. Formáu nel equipu de la so ciudá natal, acaba siendo máximu anotador na lliga alemana, lo que lu lleva a fichar pol Unicaja de Málaga, onde dexa una gran buelga mientres cinco años, gracies al so talentu, cuantimás el so mortíferu tiru. Na so primer temporada en Málaga, forma parte d'un equipu históricu que contra tou pronósticu meter na final de la lliga acb contra'l FC Barcelona, perdiendo felicidá final por 3 a 2, pero teniendo mui cerca el títulu nel cuartu partíu, col famosu NON triple de Mike Ansley nos últimos compases del partíu. Na temporada 1999-2000 xuega nel Joventut Badalona, pero les mancadures nun-y dexen rindir en plenitú de les sos condiciones. La temporada siguiente ficha pol equipu de la so ciudá, Lokomotiv Novosibirsk, onde se retira.
Hestina assimilis
Hestina assimilis, ye una especie de lepidópteru perteneciente a la familia Nymphalidae. Atópase n'Asia. Xeneralmente tien un gran tamañu.
Tien delles subespecies:
Distribución
H. assimilis alcuéntrase nel Tibet, China, Ḥong Kong y Corea
Comportamientu
H. assimilis usa la so llarga trompa pa investigar na folla del suelu o grava y llograr el mugor que precisa. El machu ye bien territorial, calteniéndose siempres en puestos d'altor pa defender el so territoriu.
Eulis Báez
Eulís Báez Benjamín ye un xugador de baloncestu dominicanu qu'anguaño pertenez a la plantía del Club Baloncesto Gran Canaria que milita na ACB. Tamién xuega cola Selección nacional de baloncestu de la República Dominicana nes competiciones internacionales.
Equipu de Copa Davis de Guatemala
L'Equipu guatemalianu de Copa Davis, representa a Guatemala na competencia de Copa Davis de tenis y ríxense pola Federación Nacional de Tenis de Guatemala.
Guatemala anguaño compite nel Grupu II de la Zona Americana. Ellos algamaron les semifinales del Grupu II de la Zona Americana, en solu trés causes.
Historia
Guatemala participó na so primer Copa Davis en 1990.
Mycalesis gotama
Mycalesis gotama ye una especie d'inseutu lepidópteru de la familia de los ninfálidos.
Subespecies
Ensin incluyir la subespecie nominal, conozse namái otra subespecie:
Maurice Bailey
Maurice Bailey ye un xugador de baloncestu estauxunidense. Con 1.83 metros d'estatura, xugaba na posición de base.
Carauterístiques
Maurice Bailey ye una base con bon tiru esterior y arteru nes penetraciones. Ye un gran anotador, destaca sobremanera por ser un xugador con un gran sentíu del xuegu coleutivu. Tien la misión de ser el líder natural en pista del equipu.
Hitachi
Historia
Hitachi foi fundada nel 3 de xineru de 1910 como una tienda d'arreglu d'equipos llétricos. Güei, ye una de les empreses manufactureras líderes en teunoloxía.
Productos y servicios
Hitachi estrema les sos operaciones en siete segmentos industriales. Estos segmentos tán llistaos embaxo, xunto colos sos productos y servicios ufiertaos per caúnu.
Sistemes d'Información y Telecomunicaciones
Enerxía y Sistemes Industriales Plantes Nucleares, Térmiques ya Hidroeléctriques
Medios Dixitales y Productos de Consumu Cámares de videu o semeyes
Jorge Amado
thumb|275px|De izq. a der.: Jorge Amado, [[Gabriel García Márquez y Adonias Filho.]] Jorge Amado foi un escritor brasilanu.
Biografía
Nació na Facienda de Auricídia, nel conceyu d'Itabuna, al sur del estáu de Bahia. El so padre yera dueñu de la facienda. Cuando tenía un añu la so familia establecer na población d'Ilhéus, na mariña de Bahia, onde Jorge pasó la so infancia. Fixo los estudios secundarios na ciudá de Salvador, capital del estáu. Nesti periodu empezó a trabayar en periódicos y a participar de la vida lliteraria y foi unu de los fundadores de la llamada Academia de los Rebeldes.
En 1945 foi electu miembru de l'Asamblea Nacional Constituyente pol Partíu Comunista Brasilanu (PCB), siendo'l diputáu más votáu del estáu de São Paulo. Como diputáu foi autor de la llei qu'asegura la llibertá de cultu relixosu. Nesti mesmu añu cásase cola tamién escritora Zélia Gattai.
En 1947, añu en que nació João Jorge, el so primer fíu con Zélia, el partíu foi declaráu illegal y los sos miembros fueron escorríos y prindaos. Jorge tuvo que exiliase en Francia, onde se quedó hasta 1950. La so primer fía, Lila, morrió en 1949. Ente 1950 y 1952, Amado moró en Checoslovaquia, onde nació la so fía Palombu.
Al volver a Brasil, en 1955, Jorge Amado alloñar de la militancia política, pero ensin dexar el Partíu Comunista. Dedicar dende entós integralmente a la lliteratura. Foi electu'l 6 d'abril de 1961 a l'Academia Brasilana de Lletres. Recibió'l títulu de doctor honoris causa por delles universidaes. Tamién recibió'l títulu de Obá de Xangô na relixón Candomblé.
La so obra foi afecha al cine, al teatru y a la televisión, y tamién foi tema de dellos trabayos d'escueles de samba nel Antroxu brasilanu. Los sos llibros tán traducíos a 49 idiomes y publicaos en 55 países. Esisten tamién publicaciones en Braille y cintes d'audiu grabaes pa ciegos.
En 1987 inaugurar nel Llargu do Pelourinho, na ciudá de Salvador de Bahia, la Fundación Casa de Jorge Amado, qu'abriga y caltién el so mancomún pa investigadores. La fundación tamién ayuda'l desenvolvimientu d'actividaes culturales nel estáu de Bahia.
Jorge Amado morrió na ciudá de Salvador el 6 d'agostu de 2001. Foi cremado y les sos cenices fueron soterraes nel xardín de la so casa'l día 10 d'agostu, cuando cumpliera 89 años.
Premios y títulos
La obra lliteraria de Jorge Amado recibió diversos premios brasilanos y estranxeros, sobresaliendo:
Recibió los títulos de Comendador y Grande Oficial de les órdenes d'Arxentina, Chile, España, Francia, Portugal y Venezuela. Recibió tamién títulos de Doctor Honoris Causa d'universidaes de Brasil, Portugal, Italia, Israel y Francia. El títulu francés foi'l postreru que recibió personalmente, en 1998, cuando yá taba enfermu.
Curtiu analís de la so obra
Jorge Amado adoptó un compromisu social colos probes, los quitaos, los marxinaos de la sociedá: obreros, llabradores, rameres y vagamundos pueblen les sos noveles, convertir en protagonistes y héroes.
Col pasu de los años, Amado foi camudando la so concepción del bien y el mal, de la probeza y la riqueza: nos momentos de militancia comunista aceptaba'l bien identificáu cola probeza y el mal cola riqueza, adulces entendió que'l bien y el mal nun son frutos de la probeza o la riqueza, sinón que nacen de la voluntá y el calter de cada persona.
L'ésitu de la lliteratura llatinoamericana de la década de los años 60 tuvo un precursor na obra de Jorge Amado, en que les sos obres entemez el realismu social con unes acertaes dosis d'humor, erotismu y sensualidá, col heroísmu de la tradición romántica del sieglu XIX, y coles pasiones, los amores y los odios propios del melodrama.
Noveles de Bahia (denominación dada por el mesmu escritor) En Salvador de Bahia como escenariu, Jorge Amado denuncia les inxusticies sociales y la opresión nun mundu estremáu ente bonos y malos, negros y blancos, primíos y opresores, probes y ricos: O país do Antroxu, Suor y Capitãye da areia.
Noveles amestaes al ciclu del cacáu En Cacau, São Jorge dos Ilhéus y Terras do sem-fim denuncia la esplotación de los trabayadores rurales polos esportadores de cacáu nes faciendes del cacáu del sur de Bahia; Jorge Amado narra hestories llíriques de malandrines y vagamundos elevaos a la categoría d'héroes románticos y folletinescos: Mar morto, Gabriela, cravo y canela, ésta de 1958, convertir n'unu de los mayores ésitos editoriales de la lliteratura brasilana. Nesti enclín encuádrase tamién la novela A morte y a morte de Quincas Berru d'Água, na que Jorge Amado crea unu de los sos meyores personaxes, el marineru Quincas Berru d'Água. Nestes noveles les protagonistes son grandes heroínes, bien conocíes pol públicu brasilanu: Gabriela, Tieta do montascosu y Dona Flor.
Otres obres Jorge Amado escribió tamién dos importantes biografíes noveladas: ABC de Castro Alves y O cavaleiro da esperança na que narra la vida de Luís Carlos Prestes, el primer presidente del Partíu Comunista Brasilanu.
En 1992, Jorge Amado publicó Navegação de cabotagem, que'l so subtítulu ye "apuntes pa un llibru de memories qu'enxamás voi escribir", un llibru d'escritos fechaos pero ensin ordenar cronológicamente, nos que l'autor rellata pasaxes de la so vida personal y de la so carrera lliteraria.
Equipu de Copa Davis de Gran Bretaña
L'Equipu británicu de Copa Davis ye'l representativu de Gran Bretaña na máxima competición internacional a nivel de naciones de tenis. La so organización ta al cargu de la Lawn Tennis Association.
Actualidá
Nel 2008,l'equipu Británicu debutó na primer ronda del Grupu Mundial frente a l'Arxentina. Cola ausencia de la so máxima figura, Andy Murray, argumentando una mancadura, Gran Bretaña amosábase notablemente inferior al equipu arxentín. La resultancia final foi 4-1 p'Arxentina, con una pequeña allegría pola victoria nel quintu puntu de Jamie Baker ante'l gran favoritu, Agustín Calleri.
En setiembre tuvo de xugar ante Austria pola permanencia nel Grupu Mundial. La serie xugar nel All England Tennis Club sobre verde, col regresu de Andy Murray al equipu. Magar dos fáciles victories en singles de la so máxima figura, terminó perdiendo seriar ante los austriacos que se mostaron superiores nel dobles y nos singles ante'l británicu Alex Bogdanovic. Reinu Xuníu va xugar nel Grupu Europa/África I en 2009.
Llingües galoitalianes
Distribución xeográfica
El dominiu llingüísticu, conxuntu de les llingües galoitalianes, estender pel norte d'Italia y coincide en gran midida cola Padania. Más esautamente les llingües galoitalianes entienden les variedaes romániques autóctones de la mayor parte d'El Piamonte, Liguria, Lombardía, Trentín y Vénetu (nun tán incluyíes: el Valle d'Aosta, onde históricamente se faló francoprovenzal, l'Alto Adigio onde se fala alemán, nin Friuli-Venecia Julia, onde predomina'l retorrománicu). El sur de Suiza históricamente tuvo apoderáu por variedaes de lombardu.
La llende meridional, ente les llingües galoitalianes y les llingües italianes centromeridionales correspuende a la llinia La Spezia-Rimini, o con más precisión xeográfica, la llinia Massa-Senigallia. El grupu galoitálico al norte d'esta llinia ye al empar dixebráu d'otros grupos romances del Nordeste (retorrománicu).
Amás esisten unos enclaves galoitalianos nel sur d'Italia: dos en Basilicata y les variedaes galosículas en cuatro árees en Sicilia.
Historia
Nos estaos italianos primeramente esistentes a la unifación d'Italia, les llingües coloquiales usaes pola xente común yeren de variedá galoitaliana. L'italianu lliterariu d'orixe toscanu yera entendíu por poca xente hacia 1860, envaloróse que namái'l 2,5% entendía bien l'italianu lliterariu estándar. L'adopción del italianu lliterariu como llingua oficial de la Italia unificada, la escolarización en dicha llingua dende'l sieglu XX y la migración dende'l sur d'italianos que nun falaben llingües galoitalianes movieron del usu públicu les variedaes rexonales en favor del italianu estándar. Anque en Italia noroccidental hacia 1985 casi la metá de los italianos siguía usando nel llar familiar la variedá rexonal puramente. Nel Vénetu'l porcentaxe d'usu envalorar na mesma dómina cimera al 70%.
Galoitaliano en Sicilia
En Sicilia esisten dellos enclaves de llingües galoitalianes nel centru y este de la isla. Estos enclaves son la resultancia de la imigración dende'l norte d'Italia mientres les décades que siguieon a la invasión normanda de Sicilia (ente 1080 y 1120). Los falantes d'estes llingües históricamente fueron denominaos como "lombardos de Sicilia". Dáu'l gran ralu de tiempu y la influyencia del idioma sicilianu la llingua difier notablemente del lombardu orixinal del norte. Les principales llocalidaes onde inda güei se caltienen les variedaes galoitalianes son: Piazza Armerina, Aidone, Sperlinga, San Fratello, Nicosia y Novara di Sicilia. N'otros enclaves de la provincia de Catania onde esistieron importantes comunidaes lombardes la llingua nun se caltuvo. La llingua de San Fratello paez tener orixinalmente más elementos del francu provenzal, que del lombardu puramente dichu.
=== "Italianu" del norte Dalgunos autores usaron el términu "Italianu del norte" (y tamién "italianu" septentrional, padano o cisalpino) pa referise a les llingües galoitalianes. Sicasí, esti nome emprestar a muncho tracamundiu yá que suxure que l'italianu del norte ye una mera variación dialeutal menor del italianu estándar. Peor entá ye que la espresión "italianu" del norte usó amás pa conceutos distintos y mútuamente escluyentes:
Clasificación
250px|right|thumb|Árees d'escurrimientu de /y/ procedente de Ū llatina. Les llingües o variedaes que constitúin en grupu galoitaliano son: Dellos autores consideren que'l vénetu y el istrianu constitúien grupus amás de los demás una y bones nun comparten dalgunes de les isogloses más bultables de les llingües galoitalianes como la esistencia de vocales anteriores arrondaes [] o [], presentes en ligur, piamontés y lombardu. Anque sí comparten les otres isogloses.
Carauterístiques comunes
En munchos aspeutos fonéticos les llingües galoitalianes comparten los desarrollos col francés, l'occitanu o'l catalán en puntos nos qu'estos difieren del italianu estándar. Sicasí, eso tampoco significa que les llingües galoitalianes tán más cerca en tolos aspeutos de les llingües galorromances o occitanorromances que del italianu estándar (idioma toscanu) y les llingües italianes centromeridionales.
Fonoloxía
La llinia La Spezia-Rimini na so parte occidental (La Spezia) arrexunta un conxuntu de siquier siete isogloses importantes qu'estremen a les llingües galoitalianes y al italianu del Norte del toscanu. Na so parte oriental les isogloses dixébrense un pocu, siendo la isoglosa más septentrional la que pasa más cerca de Rimini. Al norte d'esta isoglosa tiénense les siguientes carauterístiques relevantes: El siguiente cuadru presenta dalgunes de les carauterístiques típiques qu'estremes les variedaes romances al norte y al sur de dicha llinia: ! colspan=2| LLATÍN ! NŎCTE(M) || LĂCTE(M) || FĂCTU(M) ! CĂNE(M) || HŎMINE(M) || LUPU(M) ! rowspan=5| Galoitaliano ! Lombardu ! Ligur loet(y) || fajt || can || ommo || lô ! Emiliano ! Piamontés ! Vénetu ! colspan=8| Llinia La Spezia-Rimini ! rowspan=3| Italorromance centromeridional ! Toscanu ! Napoletano ! Sicilianu Nes vocales rexistren los siguientes cambeos:
El sistema vocálicu de munches llingües galoitalianes ye heptavocálico pero distintu del esistente en protorromance. Por casu el piamontés occidental y en particular el turinés tienen un sistema qu'inclúi vocales semi-abiertes anteriores arrondaes (œ). ! Llatín ! Ī || Ĭ || Ē || Ĕ || Ā || Ă || Ŏ || Ō || Ŭ || Ū ! Protorromance ! Turinés colspan="2" style="font-size:larger;"| a || style="font-size:larger;"| œ
Artículu definíu
Los dialeutos galoitalianos (sacante'l ligur) tienen artículos definíos en masculín singular derivaos de les formes llatines en IL-, como el, ël, al, il, ul ente que nos dialeutos ligures atópense les formes lu, ru, o. Nel artículu maculino plural tiénense formes lu y i siendo esta postrera la más estendida. Nel artículu femenín tiense la casi universalmente (en delles árees d'El Piamonte oriental y meridional, Emilia occidental y Lombardía occidental tiense la forma a). Pal artículu femenín plural tiense -y (pero tamién en ciertes árees li, i).
Comparanza léxica
Los numberales en distintes variedaes galoitalianes son: ! GLOSA !! Ligur !! Piamontés !! Lombardu !! Romañol || Vénetu Los numberales '1', '2' y '3' estremen ente formes de masculín y femenín.
Comparanza de testu
Según Pierre Bec, nel pasáu, tuvo d'esistir dalgún tipu d'unidá diacrónica ente ente'l italianu del Norte y el grupu retorrománicu: romanche en Suiza y ladín y friulanu n'Italia. Esti llazu estrecho y evidente foi investigáu en mayor fondura pol yá citáu llingüista australianu Geoffrey Hull, llevándolo a la conclusión apuntada enantes (definición 2).
Aeropuertu Internacional de Taiwán Taoyuan
L'Aeropuertu Internacional de Taiwán Taoyuan (en mandarín: 台灣桃園國際機場 o 臺灣桃園國際機場; pinyin: Táiwan Táoyuán Gúojì Jichǎng) tamién se conoz como aeropuertu internacional de Chiang Kai-shek (mandarín: 中正國際機場; pinyin: Zhōngzhèng Gúojì Jichǎng), y cola so denominación d'aeropuertu C.K.S. o aeropuertu de Taoyuan. Esti aeropuertu ye'l más importante de los trés aeropuertos internacionales de Taiwán. Ta asitiáu nel condáu de Taoyuan na proximidá de la capital Taipéi.
Historia
La inauguración de la terminal I del aeropuertu foi'l 21 de febreru de 1979 y fixo partíu d'unu de los diez grandes proyeutos d'infraestructura que llanzó'l gobiernu taiwaneso mientres los años 1970. Primeramente'l nome pensáu pal aeropuertu foi aeropuertu internacional de Taoyuan, pero bautizó aeropuertu internacional de Chiang Kai-shek, n'alcordanza al presidente taiwanés que morriera'l 5 d'abril de 1975.
L'aeropuertu ye'l principal de les compañíes taiwanesas China Airlines y EVA Air. Como la terminal I nun yera abonda p'absorber el tráficu aereu, inauguróse la terminal II el 29 de xunetu de 2000. Esi día namái s'abrir la parte correspondiente a Eva Air, destinada puramente a carga y mercancíes. La segunda parte, pa China Airlines, abrir al tráficu públicu'l 21 de xineru de 2005.
Hai planes pa una tercera terminal (los trabayos van empezar en 2008). Tol tráficu internacional va ser tresferíu a la terminal III y la terminal I dedicárase namái al tráficu nacional.
Aereollinies y destinos
Llista de compañíes aérees qu'operen a partir de Taiwán-Taoyuan:
Park Bo-gum
Park Bo-gum ye un actor surcoreanu
Llista d'asteroides/89801–89900
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Víctor Baldo
Víctor Fabián Baldo ye un xugador arxentín de baloncestu retiráu.
Equipu de Copa Davis d'Hondures
L'Equipu hondureñu de Copa Davis, representa a Hondures na competencia de Copa Davis de tenis y ríxense pola Federación Hondureña de Tenis.
Hondures anguaño compite nel Grupu III de la Zona Americana. Ellos algamaron el quintu llugar del Grupu III de la Zona Americana, en solu cinco causes.
Gustavo Ayón
Gustavo Alfonso Ayón Aguirre ye un xugador mexicanu de baloncestu que milita nel Real Madrid de l'ACB. Con 2,08 metros d'estatura, xuega na posición de pívot.
Biografía
Reclutado nel branu de 2003, empezó la so carrera nel equipu de Bachilleratu de la Universidá Popular Autónoma del Estáu de Puebla UPAEP para dempués de 2 años ingresar na mesma Institución a la carrera de Ciencies de la Comunicación. UPAEP ye una universidá mexicana con un equipu de baloncestu de gran prestíu y tradición que foi campeón nacional en 18 ocasiones; mientres esta temprana etapa de la so carrera foi qu'adquirió'l so primera famosu llamatu del Grandul por cuenta de los sos 2.08 metros d'estatura. Magar ello coronóse con un bicampeonatu nacional de CONADEIP (2005 y 2006), Una Copa universitaria Telcel (2004) y formar parte del cuadru ideal de CONADEIP nel 2005 y 2006; En 2005 foi subcampeón nel Estatal de primera Fuercia Varonil en Chiapas, xugando pa Villaflores y realizó una xira en cuatro sedes del mesmu estáu, reforzando a una selección estatal pa midise al HOPE College, a partir d'esto decidió emigrar a la Universidá de San Jose State en California U.S. el so pasu por esta institución nun llegó a un semestre por cuenta de la so poques aptitúes pal estudiu y l'aprendizaxe del idioma inglés, por decidió retornar al so país pa formar parte del equipu Profesional Ferres de Xalapa, Veracruz y consiguir con ellos dos campeonatos de la LNBP (2007 y 2008) nesi país, asina mesmu mientres la etapa con esti equipu foi qu'adquirió'l so segundu famosu llamatu del Titán Ayón.
Pel branu de 2009, el Alta Xestión Fuenlabrada vencer al CB Illescas, el so equipu venceyáu, yá que los sos dos places d'estracomunitarios taben cubiertes. Sicasí, tres 5 xornaes nel equipu filial, onde se convirtió nel meyor xugador y n'unu de los 5 meyores pivots de la competición, presentóse-y la posibilidá de xugar nuna categoría cimera. El Alta Xestión Fuenlabrada decidió vencelo al Tenerife Baloncestu qu'entrenaba un vieyu conocíu de Gustavo, Iván Déniz ex entrenador de los Soles de Mexicali, equipu contra'l que s'enfrentó Ayón en dos finales de la LNBP.
Foi reconocíu col premiu Xugador Revelación de la ACB de la temporada 2011 llogrando la máxima puntuación posible y venciendo a xugadores como Nikola Mirotic (Real Madrid) o Xavi Rabaseda, el so compañeru nel Baloncestu Fuenlabrada.
En xunetu de 2012, foi trespasáu a Orlando Magic a cambéu del californianu Ryan Anderson. .