cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monforte de Lemos
Tercer Escaramuza
La tercera escaramuza foi ente'l 4 y 11 de xunu, anque nun hubo realmente nenguna batalla real. El marqués de la Romana acababa de pasar por Monforte cerca del 2 de xunu, fuxendo de Soult. Soult salió na so persecución con 17 000 homes. Al pasar por Monforte, #atopar ermu una y bones los habitantes retirárense a les peñes d'alredor, y decidió parar ellí pa folgar a les sos tropes y llimpiar los sos lladrales, que taben llenos de guerrilleros. Según Southey, Soult viose de fechu obligáu a parar debíu al llamentable estáu de los sos homes.Los soldaos sufrieron constantes ataques guerrilleros una y bones los habitantes de los valles fueren soliviantados pol marqués mientres pasaba.Los ataques amenorgaron constantemente y fuertemente el númberu y la moral de les fuercies franceses, ente que los monfortinos sufríen poques baxes.Mientres la so estancia, Soult ordenó atropar cebera pa efeutuar la marcha escontra Ourense, y treslladó a los mancaos a Lugo yá que nun podía llevá-ylos consigo, con órdenes al Comandante Esbardies de dir a Zamora en cuanto pudieren.Fueron desvalijados los conventos de San Antonio y Santu Domingu, según el Colexu del Cardenal, nel cual agospiábense les tropes.
Repercusiones na guerra
Soult y Ney tuvieren munches desavenencies y desabiertos mientres la campaña. Ney #enterar ente'l 8 y el 9 de xunu de la enllargada parada de Soult en Monforte, faciendo a Ney abarruntar que Soult traicionára-y. Ney retiróse entós a La Coruña en llugar de siguir atacando la ponte de San Payu y avanzar hasta Ourense pa destruyir les tropes que taben abellugaes ellí, comandadas pol marqués de la Romana y por Noroña (Garpar María de la Nava y Álvarez de Noroña, Conde de Noroña). Esta retirada salvó a les tropes españoles que quedaben en Galicia, y pudo ser unu de los momentos cruciales de la guerra.
Soult permaneció en Monforte ente'l 4 y el 11 de xunu (del 2 al 9 según Napier) y depués partió de nuevu en persecución del marqués de la Romana a lo llargo de la frontera con Portugal. Cuando Soult #enterar de la retirada de Ney a La Coruña, #ver como una rotura de los alcuerdos a los que llegaren enantes, y como un actu deliberadamente calculáu pa obliga-y a quedase en Galicia. Tamién s'enteró del desembarcu del xeneral inglés Wellesley en Tagu. Con éses acaroñáu pola #rivalidá con Ney y poles noticies de la guerra con Austria, Soult atayó la persecución de la Romana y retiróse a Castiella, siguiendo'l cursu del ríu Sil por non poder travesalo. Volvió finalmente a Zamora, a axuntase coles tropes qu'había dexáu antes tras y a pidir a Napoleón reaprovisionamientos y descansu pa les tropes, que tuvieren ocho meses siguíos en campaña en condiciones bien difíciles (siete d'esos meses pasaos en tierres gallegues).
Edá Contemporánea
En 1883 el rei Alfonso XII inaugura la llinia ferrial ente Madrid y La Coruña. Monforte #convertir nun importante nuedu ferroviariu y de comunicaciones, por cuenta de la so situación xeográfica, como entrada natural a Galicia. Dos años más tarde, en 1885, #otorgar, por decretu real, el títulu de "ciudá" a Monforte de Lemos, n'agradecimientu polos sos trabayos y esfuercios pa la llegada del ferrocarril.
Empieza una dómina de crecedera social, económicu y cultural, nel que la sociedá bulle, numberoses asociaciones polítiques sociales y culturales, según revistes y periódicos, apaecen na vida Monfortina. Tuvo asitiada en Monforte una de les Irmandades da Fala, organización con muncha relevancia na vida cultural gallega de la dómina. La guerra civil dexó tamién la so buelga, y l'alcalde Monfortino Juan Tizón Herreros, n'intentando entamar la resistencia, fuxó p'abelugase en Portugal, en casa d'ente otros Mário Soares, morriendo en Porto en 1945, mientres el so antecesor nel cargu, Rosendo Vila Fernández, foi asesináu pola Falanxe Española.
Darréu, el motor de la vida de Monforte, ye dicir la so estación de ferrocarril, foi esmanteláu; el so nuedu ferroviariu, xunto col puestu de mandu, fueron treslladaos a Ourense, ente que la mayor parte de los talleres Ferroviarios, que se consideraben los más importantes de Galicia, y ente los más importantes d'España, treslladar a Llión; empezó entós una era de decadencia económica que dio llugar a numberosos zarros d'establecimientos, perda de población, de servicios y empobrecimiento.
Anguaño, la ciudá paez esperimentar un cobarde resurdir, productu de nueves idees, iniciatives y reformes, y de les ganes de persones de diverses ideoloxíes de trabayar pola recuperación de la ciudá; idees destinaes tantu al turismu, como ye'l casu del so parador consideráu unu de los más formosos d'España-[cita, como al intentu d'ameyorar el so maltrecha industria y atraer nuevos proyeutos, tales como la construcción d'un Puertu Secu y l'instalación na ciudá d'empreses como Transfesa y Tradisa qu'adulces van llegando gracies a la ilusión de les sos xentes.
Unu de los puntales de la esperanza d'esti resurdimientu espérase que sía la construcción de l'autovía A-76 que xuniría Monforte con Ponferrada y Ourense. Considerada imprescindible pal desenvolvimientu de la zona, ta siendo oxetu de discutiniu yá que un trazáu alternativu por A Pobra de Trives desamarró l'enfrentamientu con esa llocalidá ourensana, tou lo cual afonda nel conflictu interprovincial empecipiáu col esmantelamientu del nuedu ferroviariu y el so treslláu a dicha provincia vecina. L'asuntu provocó importantes movimientos d'opinión y protesta en dambes llocalidaes que, tres distintes xuntes ente axentes sociales, dieron pasu en Monforte a un periodu d'aselu y espera ante lo que se considera un derechu históricu y una promesa fecha a la ciudá y a la so contorna. miniaturadeimagen|450x450px|Antigua Llocomotora Mikado restaurada, na Estación de Monforte de Lemos
Renovación del Votu
Celébrase'l martes de Pascua. Consiste na renovación del votu per parte del Alcalde y pueblu polo xeneral a la patrona, Ntra. Sra. de Monserrat. Destaca: la misa de renovación del votu, la procesión, y la bendición de los campos.
San Blas
Celébrase'l 3 de febreru y ye una tradición formosa y bien enraigonada na ciudá. Tola xente de la contorna allega andando como faen munchos, o bien dalgunos en coche, a la ilesia parroquial conventual de San Vicente do Pinu, con rosquíes y cintes azules pa los homes, y roses pa les muyeres, anque agora hai más variedá de colores, y son bendiches tres la misa, y la cintes pásense alredor del pescuezu de San Blas pa #colgar de los nuesos pescuezos y tar protexíos contra los males del gargüelu. La misa más multitudinaria tien llugar a les 11:00, na que la ilesia de San Vicente #enllenar de fieles, y ye imposible casi movese, pero tamién se celebra otra misa a les 18:00 con numberosa asistencia, y hai mises en toles parroquies de la ciudá y contorna.
Antroido
Destaquen el Desfile de comparses y xarrés del martes de Antroido y el miércoles de Ceniza col tradicional Entierru de la Sardina. Tamién se celebren el xueves de compadres y el xueves de comadres.
Los Duesos
Los Duesos ye un llugar de la parroquia de Caravia La Baxa, nel conceyu asturianu de Caravia.
Monforte de Lemos
Política
Los partíos que presidieron el conceyu de Monforte dende'l reestablecimientu de la democracia, fueron : Hasta la so victoria en 2015, el PSdG-PSOE yera l'únicu gran partíu que nun ocupara nunca l'alcaldía de la ciudá dende'l reestablecimientu de la democracia, anque si #haber fechu previu al españíu de la Guerra Civil Española, siendo históricamente recordaos dellos dirixentes socialistes d'esta etapa, como Juan Tizón Herreros, últimu alcalde de la ciudá mientres la II República.
Los Duesos
Alcuéntrase a 3 km de Caravia l'Alta, la capital del conceyu, y tien una población de.
Monforte de Lemos
Política
Nel 2007 el BNG llogró mayoría absoluta, que-y dexó gobernar en solitariu, y revalidó a Severino Rodríguez como Alcalde.
Nel 2015 el PSOE ganó les eleiciones municipales y José Tomé Roca ocupó'l cargu de l'alcaldía.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Vilarín
Alcuéntrase a 20,50 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 578 msnm y tien una población de.
Apolinar de Jesús Soto Quesada
Políticu y militar costarricense, nacíu en Alajuela, Costa Rica, el 23 de xunetu de 1827, fíu de Bernardo Soto Herrera y Josefa Quesada González. Casó'l 23 d'abril de 1849 en Alajuela con Joaquina Alfaro Muñoz, y fueron padres de Bernardo Soto Alfaro, Presidente de la República de 1885 a 1890 y de José María Soto Alfaro, candidatu a la presidencia en 1919.
Siguió la carrera de les armes y algamó el grau de Xeneral nel exércitu costarricense. Persona adicta al Presidente Tomás Guardia Gutiérrez, foi miembru del Conseyu d'Estáu de 1880 a 1882. Darréu, mientres los gobiernos del so fíu Bernardo Soto Alfaro, sobre quien exercía enorme influyencia, desempeñó cargos de gran relevancia. Foi Segundu Designáu a la Presidencia de 1885 a 1886, Primer Designáu a la Presidencia de 1886 a 1890 y Secretariu de Guerra y Marina de 1886 a 1887 y de 1888 a 1889. Tuvo encargáu interinamente de la Presidencia de la República del 6 de payares al 4 d'avientu de 1886, del 7 de xunetu al 13 d'agostu de 1887 y del 2 de payares de 1888 al 15 de marzu de 1889.
Na so ciudá natal moteyábase-y Tepezcuintle. Morrió en Alajuela, Costa Rica, el 13 de xunu de 1911.
Autrechêne
Autrechêne ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hiperosmia
La Hiperosmia ye un trestornu nerviosu que supón l'aumentu esaxeráu de la sensibilidá escontra los golores.
Cometa
Los cometes (del llatín cometa y el griegu kometes, "callezna"), xunto colos asteroides, planetes y satélites, formen parte del Sistema Solar. La mayoría d'estos cuerpos celestes describen órbites elíptiques de gran escentricidá, lo que produz el so averamientu al Sol con un periodu considerable. A desemeyanza de los asteroides, los cometes son cuerpos sólidos ensamaos de materiales que se sublimen nes cercaníes del Sol. A gran distancia (a partir de 5-10UA) desendolquen una atmósfera qu'arrodia al ñúcleu, nomada coma. Esta coma tá ensamada por gas y polvu. Según el cometa s'avera al Sol, el vientu solar raspia la coma y xenérase la cola o callezna carauterística. La cola tá ensamada pol polvu y el gas de la coma ionizáu.
Los cometes son descubiertos davezu visual o fotográficamente usando telescopios de campu anchu u otros medios de magnificación óptica, tales como los binoculares. sicasí, entá ensin equipu ópticu, ye dable descubrir un cometa rasante solar en llinia con un ordenador y una conesión a Internet. Nos años recién, l'Observatoriu Rasante Virtual de David (David J. Evans) (DVSO) permitió a munchos astrónomos aficionaos de tol mundu, descubrir un cometa nuevu en llinia (frecuentemente en tiempu real) usando les caberes imáxenes del Telescopiu Espacial SOHO.
Circaetus gallicus
thumb| Circaetus gallicus
L' ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae. Ye una ave de presa especializada na caza de culiebres y otros reptiles.
Descripción
Ye una ave de presa grande, d'ente 62 y 70 cm de llargor, y 166-188 cm de valumbu, siendo los machos más pequeños que les femes. Oldea'l pardu del envés col blancu con barres escures de les partes inferiores. Les ales son llargues y anches. Presenta cola bandiada, d'estremu rectu, y cabeza ancha con capuchón escuru hasta'l pechu. Los güeyos tienen iris mariellu, y la so disposición ye más frontera que n'otres aves de presa diurnes.
Distribución y hábitat
Llargamente distribuyida n'Europa, envierna nel África subsaḥariana ente setiembre y abril. Pel este estender hasta la India, onde se caltién la so presencia mientres tol añu. Habita en zones abiertes de clima mediterraneu, onde haya carba baxa, araxales y escamplaes, cercanos a les mases forestales onde cría. Prefier zones a menos de 2.000 msnm d'altitú y con baxes precipitaciones, una y bones estes condiciones favorecen la presencia de los ofidios de los que s'alimenta principalmente.
Ecoloxía trófica
La culebrera ye especialista na captura y deglución d'ofidios, sobremanera culiebres, qu'afaya entamando sobre'l so ampliu territoriu, y acurriéndose unos segundos cuando alcuentra a les sos preses, a les qu'amoria con fuertes aleteos, y da muerte con un precisu picotazu na nuca. Tamién puede alimentase de xaronques, llagartos, delles aves ya inseutos.
Comportamientu
Estes aves pueden ser solitaries, formar pareyes, o inclusive pequeños bandos, entemecíos con otres aves de presa, en dómina de migraciones.
Tocantes a la so reproducción, cuando llega a Europa ente marzu y abril, empieza la so dómina de celu, na que'l machu realiza vuelos en picáu y caza pa la fema. Repara los sos niales anteriores, onde guara en mayu o xunu xunto a la so pareya un únicu güevu, que eclosiona a los 40 díes. El pollu abandona'l nial a los 60-80 díes.
Hiperosmia
Posibles causes:
Inclusive, dacuando, a cencielles por tener fame puede desencadenase un ataque de Hiperosmia, probablemente de cuando los humanos vivíamos en cueves y l'olfatu ayudábanos a atopar comida.
Estes persones pueden tener problemes bien graves en redolaes sociales, pola mor del fuerte impautu olfativu que-yos supón dellos golores.
Menos los embaranzos y les enfermedaes que pueden tratase y asina correxise, pel momento nun esiste nengún tratamientu, anque delles persones hiperósmicas aseguren que fumar ayúdalos a amortiguar la so capacidá olfativa.
Duyos
Duyos ye una aldea de la parroquia de Caravia La Baxa, nel conceyu asturianu de Caravia.
Alcuéntrase a 2 km de Caravia l'Alta, la capital del conceyu, y tien una población de.
Vior
Vior ye un llugar de la parroquia de Balmonte nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 21,00 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 420 msnm y tien una población de.
San Germán (Buenos Aires)
San Germán ye una llocalidá del sur de la Provincia de Buenos Aires, Arxentina, perteneciente al partíu de Puan. La mesma cuenta con una Delegación municipal domiciliada en Rivadavia.
Población
Cuenta con, lo que representa un descensu del 7,1 % frente a los del censu anterior.
Llista de xéneros de Rosaceae
Esta ye la llista por orde alfabéticu de los xéneros y sinonimies incluyíos nafamilia Rosaceae (con fecha de 2006). :
Auxelles-Bas
Auxelles-Bas ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Taung
Taung ye una pequeña ciudá asitiada na provincia del Noroeste de Sudáfrica. El nome significa llugar del lleón y recibió el nome de Tau, el xefe de la tribu BaTaung o Legoya que falen tswana. Tau ye la pallabra tswana para lleón. El xacimientu del craniu de Taung» forma parte de la Trubiecu de la Humanidá, llugar Patrimoniu de la Humanidá designáu pola Unesco dende l'añu 2005.
Historia de la investigación
En 1924 un craniu (más tarde llamáu'l neñu de Taung) foi afayáu por un trabayador de cantera na cercana cantera de caliar de Buxton. Foi descrita por Raymond Dart en 1925 como'l espécime tipu de Australopithecus africanus dempués de recibir un cargamentu de babuinos fósiles na so mayor parte, pero conteniendo tamién el craniu y la cara del neñu. Sosprendentemente, pasaríen munchos años hasta que Dart pudo visitar Taung pa determinar l'allugamientu exactu del afayu. Entós daquella la minería de caliar destruyera gran parte de la zona. Más tarde, les escavaciones in situ llevar a cabu so direición de Phillip Tobias y Jeff McKee de la Universidá de Witwatersrand, quien trabayó nel llugar dende aproximao 1989 hasta 1993. Anque nun consiguieron atopar especímenes homínidos adicionales, recuperaron munchos babuínos fósiles importantes y amontaron la nuesa comprensión de la xeoloxía de Taung y la so tafonomía significativamente.
Tafonomía
thumb|left|250px|El craniu del neñu de Taung con fleches que señalen al dañu causáu por una águila. De primeres propúnxose que'l neñu de Taung foi asesináu por otros homínidos como parte de la hipótesis de la cultura osteo-dento-querática de Raymond Dart. Sicasí, la obra posterior de C.K. "Bob" Brain demostró que'l neñu foi probablemente muertu por dalgún tipu de carnívoru mamíferu como un lleopardu. Apocayá, sicasí, estudios de babuinos rellacionaos por Ron Clarke y Lee Berger, y l'identificación de marques específiques nel craniu del neñu de Taung demostraron qu'esti neñu de Taung pudo ser muertu y comíu por un gran ave de presa.
Sobre'l neñu de Taung
El neñu de Taung ta ente los más importantes y antiguos fósiles humanos atopaos nunca. Foi'l primer homínidu descubiertu n'África, sofitando asina les idees de Darwin nel sentíu que los seres vivos más próximos a los humanos son los monos africanos. Demostró entá más diferencies significatives ente la realidá y el falsu craniu d'un supuestu antecesor humanu d'Inglaterra conocíu como'l home de Piltdown. El pequeñu craniu créese que yera d'un neñu de trés o trés años y mediu. El molde del celebru ta calteníu por tar llenu'l craniu con breccia caliar. El craniu ta calteníu na Universidá de Witwatersrand en Johannesburgu, Sudáfrica.
Auxelles-Haut
Auxelles-Haut ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Virginia Vance
Virginia Vance foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos, activa na dómina del cine mudu.
Nacida nel estáu d'Illinois, el so verdaderu nome yera Dahlia Roberta Pears. Escontra 1929 casóse col actor Bryant Washburn, col que permaneció xunida hasta'l momentu de la muerte d'ella, asocedida en 1942 en Hollywood, California, por causa de un infartu agudu de miocardiu. La pareya tuvo una fía, nacida escontra ochobre de 1930, qu'ingresó como relixosa nel Conventu St. John, en King City, California.
La Espasa
La Espasa ye un llugar de la parroquia de Caravia La Baxa, nel conceyu asturianu de Caravia.
Alcuéntrase a 3 km de Caravia l'Alta, la capital del conceyu, y tien una población de.
Marcela Bravo de Saravia
Marcela María Nolberta Bravo de Saravia y Iturrizara,, II Marquesa de Picar, foi una aristócrata y encomendera chilena.
Biografía
Marcela Bravo de Saravia foi encomendera de Pullally (facienda que la so mariña ye Papudo), Illapel y Llopeo. Foi la única muyer en tener el títulu de marqués de Picar por derechu propiu.
Familia
Fía de Jerónimo Bravo de Saravia y Henestrosa, correxidor de Paucarolla en Perú y de Catalina de Irarrázabal y Gómez del Castillo.
Francisco Calderón Guardia
Francisco Calderón Guardia, ye un políticu costarricanu, nacíu en San José, Costa Rica, el 23 de xunu de 1906, y fináu na mesma ciudá'l 16 de xunetu de 1977. Foi fíu de Rafael Calderón Muñoz y Ana María Guardia Mora. Casó en primeres nupcias en 1937 con Leticia Gei Bernini, en segundes con Josefina González y en terceres en 1965 con María Luisa López Mejía.
Mientres el gobiernu del so hermanu Rafael Ángel Calderón Guardia foi Secretariu de Gobernación y carteres amiestes (1940-1942) y de Seguridá Pública (1942-1944) y Tercer Designáu a la Presidencia (1940-1944). Tuvo encargáu interinamente del Executivu del 1° al 5 d'avientu de 1941, por viaxe del titular a Nicaragua. Darréu foi Primer Designáu a la Presidencia (1944-1948).
Al términu de la guerra civil de 1948 coló col so hermanu a Nicaragua y dempués a Méxicu, d'onde tornó a Costa Rica en 1958. Foi diputáu de 1958 a 1962.
Ammodaucus leucotrichus
Ammodaucus ye un xéneru monotípicu de planta yerbácea perteneciente a la familia Apiaceae. La so única especie: Ammodaucus leucotrichus, ye orixinaria d'África.
Usos
Ye llargamente cultiváu, ya infórmase del so cultivu na Rexón n'agru-horticultura: ornamentales.
Usáu nos problemes pulmonares.
Utilizáu nes comíes como mueyos, condimentos, especies, arumes.
Hipparchia semele
La Hipparchia semele, (Pardo-rubia) ye una especie d'inseutos lepidópteros, mas especificamente de caparines, pertenecientes a la familia Nymphalidae. Foi afayada por Linnaeus, que la describió nel añu 1758.
Distribución
Amplia distribución en toa Europa, dende Portugal a Fenoscandia, incluyíes islles báltiques, de Francia a Bulgaria, Sur d'Inglaterra ya Irlanda, Italia, ausente n'Albania, república de Macedonia, ya Islles mediterránees, sacante en parte norte de Sicilia. Ye una especie presente en territoriu Español. Distribución incierta n'a l'este d'Europa por tracamundiu con taxones allegaos..
Periodo de vuelo
Univoltinu de xunu a setiembre según llocalización.
Hábitat
Ye diversu, Gorbizales, zones d'arbustu y yerba, montes abiertos, inclusive dunes.
Bioloxía
Plantes nutricies: Festuca ovina, Festuca elegans, Koeleria pyramidata, Agrostis curtisii, Bromus erectus, Vulpia Muyros, Aira praecox, Eymus repens, Briza media, Lolium perenne, entre otras.
Gustav Stresemann
Gustav Stresemann foi un políticu alemán nomáu en 1923 canciller y ministru d'Asuntos Esteriores, cargo esti postreru que caltuvo hasta la so muerte.
La índole pragmática de la so política procuró-y munchos enemigos y acabó siendo abandonáu por una gran parte de la clase política cola que tuvo que lluchar. Xunto a Aristide Briand foi l'artífiz del acercamientu francu-alemán y d'otros numberosos alcuerdos diplomáticos que pretendíen estabilizar la situación na Europa de la posguerra, lo que-yos valió a dambos la concesión del Premiu Nobel de la Paz en 1926. Sicasí, esti acercamientu acabóse cola muerte de Stresemann, que supunxo pa la República de Weimar la perda d'ún de los sos postreros defensores.
Juan Gelman
Juan Gelman foi un prestixosu poeta arxentín. Escritor dende la niñez, desempeñóse como periodista, traductor, y militante n'organizaciones guerrilleres. Exiliáu mientres la dictadura militar empecipiada en 1976, retornó a l'Arxentina en 1988 anque asitióse en Méxicu. Bona parte de la so vida y obra lliteraria viéronse marcaes pol secuestru y desapaición de los sos fíos y la busca de la so nieta nacida en cautiveriu. Foi'l cuartu arxentín gallardoniáu col Premiu Miguel de Cervantes, dempués de Jorge Luis Borges, Ernesto Sabato y Adolfo Bioy Casares. Considérase unu de los grandes poetes contemporáneos de fala hispana, y un «espresionista del dolor». A la so muerte, la Presidencia de la Nación Arxentina decretó trés díes de duelu nacional.
Biografía
Nació en Buenos Aires, nel númberu 300 de la cai Canning -actual Scalabrini Ortiz- en Villa Crespo. Foi'l tercer fíu (l'únicu nacíu n'Arxentina) d'un matrimoniu d'inmigrantes xudíos ucraínos, José Gelman y Paulina Burichson. Deprendió a lleer a los 3 años y pasó la so infancia andando en bicicleta, xugando al fútbol y lleendo. Dende neñu foi simpatizante d'Atlanta, el club de fútbol del barriu, onde años dempués -y pondríen el so nome a la biblioteca, daqué que consideró «l'homenaxe más grande de la so vida». Empezó a escribir poemes d'amor cuando tenía ocho años y espublizó'l primeru a los once (1941) na revista Coloráu y Negru.
En 1955, foi unu de los fundadores del grupu El pan duro, integráu por mozos militantes comunistes que proponíen una poesía comprometío y popular y actuaben en cooperativa pa publicar y espublizar los sos trabayos. En 1956 el grupu decidió espublizar el so primer llibru, Violín y otres cuestiones.
En 1959, influyíu pola Revolución Cubana empezó a xuntar a la vía de la llucha armada n'Arxentina y a disentir cola postura opuesta del Partíu Comunista.
En 1963, mientres la presidencia de Guido, foi encarceláu con otros escritores por pertenecer al Partíu Comunista nel marcu del plan represivu CONINTES, fechu que provocó movimientos de solidaridá y publicaciones de los sos poemes en protesta pola so detención. Dempués de ser lliberáu abandonó'l Partíu Comunista pa empezar a venceyase a sectores del peronismu revolucionariu.
Militancia n'organizaciones guerrilleres
En 1967, integróse a la recién formada organización guerrillera Fuercies Armaes Revolucionaries (FAR), d'orientación guevarista, organización que combatió contra la dictadura militar autodenominada Revolución Arxentina (1966-1973).
El 12 d'ochobre de 1973, FAR oficializó la so fusión con Montoneros. Sirvió como secretariu de prensa de Montoneros pa Europa, hasta'l so alloñamientu en 1979.
Sam Jones III
Samuel L. Jones III ye un actor d'Estaos Xuníos. Más conocíu por interpretar el papel de Pete Ross na serie de televisión Smallville.
Biografía
Mientres la so mocedá actuó en dellos comerciales locales, pero foi tando en Los Angeles, de vacaciones con un amigu, cuando decidió que la so carrera seria l'actuación, por ello, dempués de graduase, Sam foi vivise a Hollywood pa siguir el so suañu y convertilo en realidá. El so primer papel foi como convidáu nel programa NYPD Blue, nel cual interpreto un mozu problemáticu que roba una pistola y l'oculta nel trubiecu de la so fía. De magar, la so carrera empezó a crecer. Les sos apaiciones inclúin una participación en CSI, onde interpreta a un mozu que mata por fuercia a una moza, entós repara como'l so güelu echa la culpa.
Tamién apaeció en Judging Amy, como un mozu del cual abusen sexualmente. Jones tamién apaeció en dos episodios de la nueva serie The Nightmare Room, que tresmítese por WB Kids. En 2002 terminó de grabar actuaciones en dos películes, Zigzag, onde interpreta a un mozu autista de 15 años, y Snipes na cual interpreta a un padre adictu al crack, asina mesmu, foi convidáu a interpretar dellos personaxes en delles series de televisión. La so actuación como Pete Ross, el meyor amigu de Clark Kent nel drama d'aición y aventures de Warner Chanel Smallville marca'l so debú como protagonista nuna serie.
Sam tuvo un papel recurrente n'ER interpretando'l papel del fíu de Danny Glover y l'hermanu de Mekhi Phifer. Tamién protagoniza la película fecha pa televisión For One Night, estrenada en Lifetime en febreru de 2006 y va apaecer en “7th Heaven” de WB.
Arrestu
N'ochobre de 2009 Jones foi deteníu por axentes de la DEA por cargos de tráficu de drogues. Foi acusáu de posesión de drogues con mires de tráficar con elles. El 16 d'avientu de 2010 declaróse culpable de combalechadura pa vender más de 10.000 pastillas d'oxicodona. Jones foi la "conexón en Hollywood" d'un casu de compra illegal y distribución de la droga, acordies colos documentos presentaos nel Tribunal del Distritu d'Estaos Xuníos. Por estos cargos se enfretaba a 20 años nuna prisión federal.
Valle (Caravia)
Valle ye una casería de la parroquia de Caravia La Baxa, nel conceyu asturianu de Caravia.
Alcuéntrase a 1 km de Caravia l'Alta, la capital del conceyu, y tien una población de.
Archivu de documentos
thumb|250px|Dibuxu d'un mueble d'archivu, archivu municipal de [[Wurzburgu, Alemaña.]]
El términu archivu (llatín archīvum) úsase comúnmente pa designar a un conxuntu ordenáu de documentos. Tamién al local onde se caltienen los documentos ellaborar y recibir por una entidá de resultes de la realización de les sos actividaes. Sicasí, "archivu" ye una pallabra polisémica que se refier a:
L'archivística ye la ciencia que s'ocupa de les téuniques aplicaes a los archivos.
Antigüedá
Anguaño llámase archivu a los depósitos oficiales de documentos públicos y privaos. N'otru tiempu, llamáronse chartarium, scrinium, tabulárium. Consta la so esistencia nel Antiguu Exiptu, en Asiria, en Grecia y en Roma y de dellos testos de les Sagraes Escritures infierse que tamién esistíen nel pueblu d'Israel. Por regla xeneral, quitando los palaciegos asirios y perses, los archivos de les civilizaciones antigües topar na cortil de los templos. En Roma, calteníense los trataos de paz y alianza nel templu de Xúpiter Capitolino. Los añales de los pontífices nel de Juno, los rexistros de les nacencies nel de Saturnu.
Archivos de la ilesia católica
La Ilesia tuvo archivos dende los sos entamos, pa caltener los llibros sagraos y les actes de los mártires. Consten los archivos del Vaticanu o los Pontificios, dende'l sieglu III (dende San Antero, añu 235) los cualos gocien güei fama de cuntase ente los meyor entamaos del mundu.
Archivos Nacionales
Los Archivos Nacionales axunten los documentos o archivos oficiales d'instituciones o organismos públicos, xudiciales, políticos y militares, y en dellos casos privaos, pal so preservación, consulta ya investigación. En dellos casos como América, España y Portugal son importantes pa la reconstrucción histórica de la dómina colonial. Son la evolución histórica de los Archivos d'Estáu qu'anque teníen la mesma finalidá de caltenimientu de la documentación, nun yeren abiertos al públicu.
Archivos n'España
N'España, conócense los archivos más o menos xenerales de Castiella dende Xuan II y Enrique IV. Felipe II entamó'l de Simancas (1561) yá fundáu antes por Carlos V (1549) y de él procedió en parte'l Archivu d'Indies, creáu por Carlos III en 1785 y establecíu en Sevilla. De mediaos del sieglu XIX, daten l'archivu Central d'Alcalá de Henares y l'Históricu Nacional de Madrid, que colos dos anteriores componen los cuatro Archivos xenerales del reinu.
Ente toos, considérase modelu d'organización el de la Corona aragonesa qu'atesora documentos dende l'añu 848. Hai amás, otros archivos especiales, xudiciales, provinciales, municipales, notariales, empreses, catedralicios, parroquiales.
Ríu Doller
El ríu Doller ye un cortu cursu d'agua que riega'l valle del mesmu nome n'Alsacia, Francia. Discurre paralelamente al ríu Thur. El ríu, con un recorríu d'unos 45 km, baña les llocalidaes de Masevaux y Sentheim enantes de xunise al ríu Ill en Mulhouse. Nel ríu esiste una importante colonia de castores.
Barres
Barres ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 4,50 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 30 msnm y tien una población de.
Templu de Kalabsha
El Templu de Kalabsha (tamién conocíu como "Templu de Mandulis") ye un antiguu templu exipciu que s'atopaba orixinalmente en Bab al-Kalabsha (Puerta de Kalabsha), a unos 50 quilómetros al sur d'Asuán. El templu taba asitiáu n'orellar oeste del ríu Nilu, en Nubia, y foi orixinalmente construyíu en redol al 30 e. C. mientres la primer dómina de los romanos. Anque'l templu foi construyíu mientres el reináu d'Augusto, nunca se llegó a concluyise.
thumb|250px|Relieve talláu nel templu de Kalabsha.
Ente que la estructura remontar a la dómina romana, cuenta con munchos relieves como "un grabáu de Horus que sale de les cañes nel interior del muro cortina" del templu. Kalabsha tien un "santuariu de cámares, una escalera conduz a l'azotea del templu" onde puede vese una arrogante vista del propiu templu y el llagu sagráu. Dellos rexistros históricos fueron inscritos nos murios del templu de como "una llarga inscripción tallada pol gobernador romanu Aurelio Visarión nel añu 250, que prohibe los gochos nel templu", según una inscripción de "el rei nubiu Silko, tallada nel sieglu V y el rexistru de la so victoria sobre los blemios y una imaxe d'él vistíu como un soldáu romanu a caballu". Silko yera'l rei cristianu del reinu nubiu de Nobatia.
Usu posterior y movimientu de los templos
Cuando'l cristianismu foi introducíu a Exiptu, el templu foi utilizáu como una ilesia.
Cola ayuda d'Alemaña, el templu de Kalabsha foi reasitiáu dempués que la Presa d'Asuán fuera construyida, pa protexelo de la crecida de les agües nel Llagu Nasser. El templu foi treslladáu a un sitiu, allugáu al sur de la presa d'Asuán. El procesu de treslladar el templu llevó más de dos años. El templu de Kalabsha foi'l más grande templu independiente de la Nubia exipcia (dempués d'Abu Simbel) que foi treslladáu y alzáu nun nuevu llugar. Anque l'edificiu nunca foi termináu, "ye consideráu como unu de los meyores exemplos de l'arquiteutura exipcia en Nubia".
Banvillars
Banvillars ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Hipparchia neomiris
Hipparchia neomiris, ye una caparina de la familia Nymphalidae. Ye una especie endémica confinada a les islles de Córcega y (onde ta bien estendida, comúnmente nes rexones montascoses) tamién Cerdeña ya islla d'Elba.
Foi afayada por H.neomiris Godart, 1824.
Bioloxía
Les canesbes d'Hipparchia neomiris aliméntense de Poaceae gramínees
Periodu de vuelu
Univoltina, de mediaos de xunu a a agostu. De 300 a 2000 metros.
El Campón (Barres)
El Campón ye una aldea de la parroquia de Barres nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 4,50 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 45 msnm y tien una población de.
Pena capital en China
La República Popular China alministra anguaño la pena capital por una variedá de crímenes, anque la mayoría de los xuicios son pa casos d'asesinatu agraváu, sobornu o tráficu de drogues a gran escala. China atópase percima de tolos países n'execuciones, anque dellos países, como Irán o Singapur, tienen mayores tases d'execución per cápita. L'artículu 49 del códigu penal chinu prohibe explícitamente la pena de muerte a criminales con menos de 18 años al cometer el crime. Amás, la pena capital puede aplicase en casos de sobornos.
La pena de muerte ye illegal en Ḥong Kong y Macáu, una y bones estes ciudaes tienen distintes juridicciones pol principiu d'un país, dos sistemes.
Procedimientu
En comparanza con otros países desenvueltos, les sentencies de muerte llévense a cabu rápido. Dempués d'un primer xuiciu realizáu por un Tribunal Popular Entemediu que concluyera en pena capital, tien de siguir un sistema de doble proceso d'apelación. La primer apelación ye llevada a cabu por un Tribunal Cimeru Popular, y dende 2007, la segunda apelación ye realizada por un Tribunal Popular Supremu de la República Popular China en Beixín. La execución produzse pocu tiempu dempués. Como resultáu de les sos reformes, el gobiernu chinu informó, que'l Tribunal Popular Supremu revocó'l 15 per cientu de les sentencies de muertes dictaes polos tribunales cimeros nel primer semestre de 2008. Nun curtiu informe en mayu, el New China News Agency informó, al traviés de fontes anónimes, de que los tribunales chinos dictaron un 30 per cientu menos de sentencies de muerte en 2007 en comparanza con 2006.
Cola reforma penal de 2011, los 68 delitos capitales pasaron a ser 55, en 2015 en plena modernización de la llei penal, aprobóse una enmienda a la llei Criminal pola que s'esanicia la pena de muerte pa otros nueve crímenes, ente ellos el contrabandu d'armes o dineru falso, el proxenetismu y tratar de persones con propósitos d'esplotación sexual.
Según el diariu Beijing Waibao, citando fontes del Ministeriu de Sanidá, ente'l 60 y el 70% de los órganos tresplantaos en China provienen de "criminales executaos". La Llei china dexa la estracción post mortem de los sos órganos tres la so execución namái si'l condergáu haber autorizáu por escritu, anque la prensa china critica n'ocasiones la esistencia de presiones.
Tases d'execución
Según los númberos confirmaos, la tasa d'execuciones en China ye más alta que nos Estaos Xuníos y Paquistán, anque Irán executa más prisioneros. El númberu d'execuciones amenorgóse significativamente desque'l Tribunal Popular Supremu recuperó'l poder de revisar toles condenes a muerte en 2007; por casu, la Fundación Dui Hua envalora que China executó a unes 12,000 persones en 2002, 6,500 persones en 2007 y aproximao 2,400 en 2013 y 2014. Daes les estimaciones conservador y variable de les execuciones en China, les execuciones en China representa más del 58% en 2009 y el 65% en 2010 de los de tol mundu.
Bamir Topi
Bamir Myrteza Topi ye un biólogu y políticu albanés, qu'ocupó'l cargu de presidente del so país dende'l 24 de xunetu de 2007 hasta'l 24 de xunetu de 2012.
Bamir ye biólogu pola universidá de Tirana, católicu y ta casáu con Teuta Topi. Amás, tamién ye presidente honorariu del club de fútbol KF Tirana.
Bandalisque
Bandalisque ye una casería de la parroquia de Caravia L'Alta, nel conceyu asturianu de Caravia.
Alcuéntrase a 0,20 km de la capital del conceyu, y tien una población de.
Wu Jie
Wu Jie ye un pilotu chinu escoyíu pal programa espacial Shenzhou.
Nació en Zhengzhou, provincia de Henan, China.
En 1987 graduárase nel Colexu d'Inxeniería People's Liberation Army Air Force (PLAAF) y darréu nel Colexu de Vuelu PLAAF, atropando más de 1.100 hores de vuelu.
Taikonauta
En payares de 1996, él y Li Qinglong, entamaron el so entrenamientu nel Centru Gagarin d'entrenamientu de cosmonautes de Rusia, instrucción que s'enllargó mientres un añu, tres lo que tornaron a China, integrando'l primer grupu de taikonautas pal vuelu de la Shenzhou 5 y la Shenzhou 6.
Bavilliers
Bavilliers ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Circaetus pectoralis
Circaetus pectoralis ye una especie d'ave rapaz de la familia Accipitridae. Asemeyar a otres culebreras y creíase conespecífica cola culebrera europea (Circaetus gallicus) y la culebrera sudanesa (Circaetus beaudouini).
Descripción
La llamada ye un xiblíu kwo kwo kwo kweeoo.
Distribución y hábitat
Esta especie puede atopase a lo llargo d'África meridional dende Etiopía y Sudán nel norte a Sudáfrica nel sur y Angola nel suroeste. Por cuenta de la so amplia distribución la especie nun ta en peligru.
Habita en distintos hábitats, siempres que pueda atopar terrenes abiertu pa cazar, árboles pa posase y añerar y abondu suministru d'alimentos. Esto inclúi hábitats semiáridos o inclusive zones desérticas.
Como'l so nome indicar, esta ave aliméntase principalmente de culiebres, pero tamién caza llagartos, pequeños mamíferos y xaronques.
La fema pon un solu güevu por niarada, que ye guaráu mientres 50 díes. Los pitucos dexen el nial dempués de 3 meses.
Masevaux
Masevaux (Masmünster n'alemán) ye una llocalidá y comuña francesa, asitiada nel departamentu d'Altu Rin, na rexón d'Alsacia.
Circus aeruginosus
El ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae que se distribúi per bona parte del Vieyu Mundu. Como'l so nome común indica suel atopara en zones de güelgues.
Subespecies
Reconócense dos subespecies de Circus aeruginosus:
Giro d'Italia 1951
La 34ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 19 de mayu y el 10 de xunu de 1951, con un percorríu de 20 etapes y 4153 km, que'l vencedor completó a una velocidá media de 34,217 km/h. La carrera empezó y terminó en Milán.
Tomaron la salida 98 participantes, de los cualos 75 terminaron la carrera.
A Carretera (Barres)
A Carretera ye un llugar de la parroquia de Barres nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 3,00 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 44 msnm y tien una población de.
Colmar
Colmar en idioma francés y oficialmente, Kolmar n'idioma alemán, ye una ciudá y comuña nel departamentu d'Alsacia de l'Altu Rin, Francia.
Beaucourt
Beaucourt ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Colmar
Ye la capital del departamentu, y sé tamién del tribunal más principal d'Alsacia, la Corte d'Apelación. La so población en 2012 (INSEE) yera de 67.257 habitantes, con 120.367 nel so área metropolitana y 148.444 nel so distritu.
Beaucourt
Tien una población de y una superficie de  km².
Colmar
La ciudá ye'l llugar de nacencia del pintor y grabador Martin Schongauer, y tamién del escultor Frédéric Bartholdi, que diseñó la Estatua la Llibertá. Amás de por eso, la ciudá ye renomada pol so cascu históricu, perbién conserváu, y pola so gran bayura n'edificios singulares y museos, ente los que rescampla l'Unterlinden Museum. Y tamién porque considérase a sí mesma como la capital de los vinos d'Alsacia.
Colmar foi fundada nel sieglu IX, una y bones foi equí onde l'emperador carolinxu Carlos III el Gordu aconceyó una asamblea nel 884. Sieglos dempués, en 1226, la ciudá algamó la condición de ciudá imperial llibre dientru del Sacru Imperiu Romanu. En 1575 la ciudá adoptó la Reforma protestante, y demientres la guerra los trenta años foi conquistada pol exércitu suecu, que la caltuvo nel so poder demientres dos años (1632-34). La ciudá pasó per primer vegada a manes francesas en 1673, cuando la conquistara Lluis XIV.
En 1679, poles cláusules de los Trataos de Nijmegen, la ciudá pasó llegalmente a manes de los franceses. Sicasí, entró a formar parte del renováu Imperiu alemán en 1871, dempués de la guerra franco-prusiana. Al acabar la Primer Guerra Mundial volvió a ser francesa, magar que los nazis volvieron a convertila nuna ciudá alemana. Dende 1945 pertenez otra vuelta al Estáu francés, y ta gobernada dende 1947 por partíos de calter conservador.
Cinematógrafu
thumb | right | 200px | El cinematógrafu Lumière abiertu thumb | 200px | El cinematógrafu Lumière en modo proyeición Un cinematógrafu ye una máquina, obra de los hermanos Lumière, capaz de filmar y proyeutar imáxenes en movimientu. Patentada a finales del sieglu XIX, foi la primer máquina capaz de rodar y proyeutar películes de cine. El cinematógrafu foi un importante pasu pa poder esfrutar del arte del cine. Tiempu más tarde, fueron apaeciendo artefautos más avanzaos d'este, ameyorando la calidá de les películes proyeutaes.
Historia.
El 13 de febreru de 1895., Auguste y Louis Lumière presentaron la so patente “cinématographe”. Esti términu yá había estáu patentáu enantes por Léon Bouly nel añu 1892 pa describir una máquina de toma d'imaxe en movimientu. Aun así, por falta de pagu de l'añalidá nel añu 1894, el nome quedó llibre de nuevu y foi retomáu polos hermanos Lumière.
El cinematógrafu utilizaba una película furada de 35 milímetros d'anchu. Anque esa película yera paecida a la del kinetoscopio de Thomas Edison, los Lumière, conscientes de que Edison patentar, decidieron faer perforaciones circulares en cuenta de cuadraes, una a cada llau de cada fotograma, p'asina evitar problemes llegales.
Darréu, el sistema de gaxartes de los hermanos Lumière siguiría utilizándose nos aparatos de toma d'imagen pero sería abandonáu nos proyeutores en pro de la cruz de Malta, que garantiza un pasu más nidiu y más llonxevidá a les películes.
La primer proyeición
Les películes proyeutaes fueron: Les primeres proyeiciones tuvieron unos ingresos bastante mediocres. Na primera, concretamente, consiguiéronse un total de 35 francos. Sicasí, esos primeres 35 espectadores arrobinaron por tola ciudá la noticia d'aquello de lo que fueren testigos. Esta publicidá de boca/oreya suplió de forma eficaz la falta de prensa y llueu ensames rexuntar p'aportar a les proyeiciones. Dempués de la inauguración, afitóse'l preciu de 1 francu. Les proyeiciones duraben 25 minutos y asocedíense de media hora en media hora. Cada película duraba aproximao un minutu.
P'anovar los programes, que nos primeros díes de xineru de 1896 incorporaren El regador regáu (L'arroseur arrousé), primer filme narrativu y cómicu de la historia del cine, los hermanos Lumière debieron reclutar operadores a los que-yos yera confiada la realización y la proyeición de películes.
Dempués del trunfu en París, abrir nel intre de los dos años siguientes cuatro sales de proyeición nueves na capital francesa, amás d'una na ciudá de Lyon.
Espansión internacional
Tocantes a la so espansión escontra los Estaos Xuníos, el operario de los Lumière Félix Mesguich foi l'encargáu d'entamar la primer proyeición nel Keith’s Theatre de la ciudá de Nueva York. Nesti primer contautu, los espectadores respondieron con entusiasmu. Rápido otros pueblos y ciudaes ciscaben poder acoyer les proyeiciones del cinematógrafu, pero esta demanda yera imposible de satisfaer pa los Lumière. Esta imposibilidá de satisfaela xunto cola política d'aislamientu del entós presidente William McKinley favorecieron l'apaición d'otres máquines pa face-yos la competencia. En xineru de 1897, el operario F. Mesguich foi arrestáu mientres grababa na cai cola sida de que nun tenía permisu pa faelo. En xunu del mesmu añu, l'alministración d'aduanes declaró irregular la entrada nel país del material necesario pa les proyeiciones. Estos fechos acabaron per provocar la retirada del cinematógrafu del mercáu estauxunidense.
Oasis Force
Oasis Force foi'l nome emplegáu pol exércitu británicu pa una serie d'unidaes especiales que variaron tocantes a la so composición, cantidá y estructura orgánica, y que la so fundamental caraterística yera tar formaes por tropes non europees nin canadienses.
Participó en casi tolos enfrentamientos ente británicos y les fuercies italoalemanas nel Norte d'África de 1940 a 1943, pero de forma bien especial a partir de la Operación Crusader, momentu nel que taben formaes pol Grupu de Brigaes indies y el 6° Reximientu Blindáu sudafricanu, según dellos destacamentos Sikhs. N'otres ocasiones, formaron parte de la mesma la 31. División (hindú), según 3ra. Brigada Motorizada y la 252. Brigada Acorazada, dambes compuestes por tropa hindú.
Bibliografía
Brigadier H.W. Wynter: Special Forces in the Desert War, 1940-1943 Ed. Public Records Office
Enllaces esternos
Película
Belén
Belén (بيت لحم, Bayt laḥm) ye una ciudá palestina na rexón conocida como Cixordania, asitiada a unos 9 km al sur de Xerusalén y enclavada nos montes de Xudea. Dende avientu de 1995, atópase alministrada pola Autoridá Palestina, qu'adoptó'l nome d'Estáu de Palestina en 2013. La so población yera de 25 266 habitantes en 2007, siendo la metá musulmanes y la otra metá cristianos, na so mayoría ortodoxos.
La ciudá tien gran significáu relixosu pa los cristianos al ser, acordies cola Biblia, el llugar de nacencia de Xesús de Nazaré según los evanxelios de Lucas y Matéu. Ye tamién un importante llugar de pelegrinación pa los xudíos, que veneren la tumba de Raquel asitiada a la entrada de la ciudá y pa los que la ciudá ye llugar de nacencia y de coronación del rey David.
El gobiernu d'Israel arrodió la ciudá de muralles y pasos de control pa evitar ataques terroristes, torgando'l llibre tránsitu de los habitantes y llindando los intercambios comerciales. Esto provocó un gran amenorgamientu del turismu, una de les principales fontes d'ingresu de la ciudá.
Nome
El so nome provién, nes llingües falaes tradicionalmente na rexón, de: