cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brabham Racing Organisation
Innovaciones téuniques
Anque en 1979 Murray foi'l primeru n'usar paneles llixeros de fibra de carbonu pa dar rixidez a l'aleación d'aluminiu de los monocasco de Brabham, repitió al so predecesor Tauranac en ser el postreru en camudar a monocascos dafechu fechos con materiales compuestos. Murray yera ronciegu a construyir el xasis completu con materiales compuestos hasta qu'entendiera'l so comportamientu nun choque, una comprensión qu'algamó en parte al traviés de la prueba d'impautu d'un xasis BT49. L'equipu nun usó'l so propiu xasis dafechu fabricáu con material compuesto hasta'l BT55 de 1986, siendo l'últimu equipu en faelo. Esta teunoloxía ye agora usada en toles competencies de monoplaces d'altu nivel.
Na temporada 1981 la FIA introdució un altor mínimu de 6 cm pa los coches col enfotu de faelos andar más adulces nes curves llindando l'emburrie escontra baxo creáu pol efeutu suelo. Gordon Murray escurrió una suspensión hidroneumática pal BT49C, que dexaba al auto asitiase a un altor muncho más baxa a alta velocidá. Brabham foi acusáu de faer trampa por otros equipos, anque Murray cree que'l sistema cumplía la lletra de les regulaciones. L'equipu nun foi castigáu y otros llueu producieron sistemes con efeutos similares.
Nel Gran Premiu de Gran Bretaña de 1982, Brabham reintrodució la idea de reabastecer y camudar los neumáticos de les monoplaces mientres la carrera, daqué que nun se vía dende la temporada 1957 de Fórmula 1, pa dexar que los sos pilotos tomaren ventaya al entamu de les carreres aprovechando la so carga llixera de combustible y los neumáticos nidios. Dempués d'estudiar téuniques usaes nes 500 milles d'Indianapolis y en NASCAR nos Estaos Xuníos, l'equipu yera capaz de recargar y camudar los neumáticos del auto en 14 segundos n'ensayos antes de la carrera. En 1982 Murray sintió que la táctica apurría pocu y que más bien "daba noticia a los auspiciadores de que nun tenemos oportunidá de ganar", pero en 1983 l'equipu fixo bon usu de la táctica. El reabastecimiento foi prohibíu en 1984 y nun remaneció hasta la temporada 1994, pero los cambeos de neumáticos permanecieron como parte de la Fórmula 1 (sacante de volao mientres la temporada 2005 en que namái yeren dexaos por razones de seguridá), al puntu que Max Mosley, xefe de la FIA, afirmó a fines de los 1990 que los televidentes atopaben l'espectáculu de les paraes en pits más emocionante qu'un adelantamientu na pista.
Resultaos del Campeonatu de Fórmula 1
Resultaos del equipu Brabham. Negrina indica una victoria nel campeonatu.
Bibliografía
Toles resultaos fueron tomaos del sitiu web oficial de la Fórmula 1. 1962 Season review. www.formula1.com. Consultáu 27 d'abril de 2006
Dietrich Mateschitz
Dietrich Mateschitz foi un empresariu austriacu d'orixe croata y multimillonariu. Yera'l cofundador y propietariu del 49% de les aiciones de Red Bull GmbH.
Vida
Los padres de Mateschitz fueron dos maestros d'escuela primaria quien se dixebraron cuando él inda yera pequeñu. Anque nunca se casó, supuestamente tuvo un fíu. Raramente bebe alcohol y nun fuma. Ente los sos amigos atopábase Bernd Pischetsrieder, el ex xerente de Volkswagen. Tuvo una llicencia de pilotu y esfrutaba volando un Dassault Falcon 900 y un Piper Super Cub.
Foi propietariu de la islla Laucala, nes islles Fixi, que mercó a la familia Forbes por 7 millones de llibres esterlines.
Dietrich morrió el 22 d'ochobre de 2022, a los 78 años.
Deportes
Mateschitz ye conocíu como un especialista en marketing. La so compañía ye famosa pola so publicidá creativa y como una patrocinadora de munchos tipos de deportes estremos. Red Bull ingresó al mundu de la Fórmula 1 nel añu 1995, texendo una estratéxica alianza publicitaria cola escudería Sauber, a partir de la cual l'equipu pasó a denominase Red Bull Sauber. Ta alianza duró hasta la temporada 2003, tres la cual y a pesar del fin d'esta sociedá, Mateschitz punxo en marcha un ambiciosu plan pa siguir dientro de la Fórmula 1. Foi asina que nel añu 2004, Mateschitz mercó l'equipu Jaguar Racing a la Ford Motor Company, convirtiendolo na escudería Red Bull Racing. Depués, a fines del 2005, Mateschitz xunió fuercies col ex piloto austriacu de la Fórmula 1 Gerhard Berger y mercó l'equipu con rexistru italianu Minardi F1 Team del australianu Paul Stoddart. El plan consistía en caltener l'equipu rexistráu na planta Minardi en Faenza, pero camudándo-y el nome a Squadra Toro Rosso. N'italianu significa "equipu Toru Coloráu", pero como la pallabra squadra rellacionábase más como un términu futbolísticu, l'equipu foi denomináu Scuderia Toro Rosso, asonsañando a la famosa xigante italiana Scuderia Ferrari.
Václav Klaus
Václav Klaus [] (nacíu en Praga el 19 de xunu de 1941) foi presidente de la República Checa dende'l 2003 hasta'l 2013. Enantes, fuera primer ministru (1992-1997) y darréu presidente de la Cámara de Diputaos. Pertenez al Partíu Cívicu Democráticu.
Graduáu n'económiques pola Universidá Económica de Praga en 1963, completó los sos estudios n'universidaes d'Italia (1966) y na Universidá de Cornell de los Estaos Xuníos (1969). Mientres la Primavera de Praga publicó artículos sobre economía en favor de les reformes na revista non comunista Tvář y nel selmanariu Literární noviny. Trabayó nel Institutu d'Economía de l'Academia de Ciencies Checoslovaca, que foi forzáu a abandonar por razones polítiques en 1970, y ocupó diversos cargos nel Bancu de Checoslovaquia de 1971 a 1986. Recibió cincuenta graos honorarios n'universidaes de tol mundu y escritu una ventena de llibros sobre temes sociales, políticos y económicos. En 1995 el so alma mater dio-y el títulu de profesor d'Economía. Ye miembru de la Sociedá Mont Pelerin, una institución internacional pa la promoción del lliberalismu, y collabora nel Cato Journal, una revista llibertaria norteamericana; recibió'l premiu Julian L. Simon Memorial. Ta casáu cola economista eslovaca Livia Rosamunda Klausová. Tien dos fíos, Václav y Jan, y cinco nietos. Ye conocíu polos sos llíu de faldes; el primeru, en 1991, con Eva Svobodová, y pel branu de 2002 foi fotograficado por un tabloide cola estudiante d'economía de 24 años Klára Lohniská y con Petra Bednářová. En 1993 la Universidá Francisco Marroquín dio-y un *doctoráu honoris causa.
Anguaño ye conocíu como unu de los más euroescépticos, pero respetáu como unu de los más brillosos economistes dientro de la Xunión Europea, tien una gran afinidá colos conservadores británicos.
El 9 de setiembre de 2014 n'entrevista a la radio checa "Radiu Impulse", Václav Klaus declaró qu'Ucrania ye un estáu creáu artificialmente y qu'anguaño Ucrania tien una guerra civil (2014 disturbio pro-rusos n'Ucraína). Na so opinión, "Maidan" foi un eventu artificial creáu por Occidente y Estaos Xuníos polo que Rusia se vio obligada a intervenir. Klaus tamién dixo qu'Ucrania escarez de llazos fuertes pa caltener el país xuníu.
Situación del "llapiceru" en Chile
Una situación, que para dalgunos aportó a cómica, foi la que realizó Klaus na so visita presidencial a Chile a principios d'abril de 2011. Nel momentu que el mandatariu checu col so par chilenu, Sebastián Piñera, roblaben un alcuerdu billateral Klaus, estrayi una de les plumes coles cualos roblaríase'l tratáu y guardar nel bolsu ensin que'l presidente chilenu decatárase. El fechu foi captáu por una cámara d'una canal de televisión checu, que foi xubíu a YouTube, onde se convirtió nun fenómenu d'internet. Depués de que causara raxón el video, el gobiernu chilenu mentó que "yera un regalu pal presidente checu", baxándo-y el perfil al asuntu.
Neoconservadurismu
El neoconservadurismu ye una ideoloxía marcada polos oxetivos políticos ya idees de los «nuevos conservadores», aniciada n'Estaos Xuníos, pa depués influyir en países como Reinu Xuníu, República Checa, Xapón, ente otros. La novedá respeuto al clásicu conservadorismu consiste en que ye una nueva folada del pensamientu y organización política conservadora. Considérase-y como un movimientu políticu surdíu como reaición a les idees de la contracultura d'esquierda de la década de 1960. El neoconservadurismu defende l'individualismu, el mercáu llibre y la promoción asertiva de la democracia y los intereses internacionales del país, inclusive pela vía militar.
Carauterístiques
El neoconservadores, de cutiu denominaos neocons, tantu por partidarios como por críticos, caracterícense (o se-yos acusa) de promover una política esterior estauxunidense más agresiva, especialmente so l'alministración de George W. Bush (2001-2009). Los que s'opunxeron a la invasión d'Iraq en 2003 criticaron fervientemente el programa de los neocons, al considerar esta invasión como una iniciativa neoconservadora. Comparaos con el conservadores tradicionales d'EEXX, el neoconservadores estremar pola so postura moralmente agresiva escontra l'estranxeru (imposición de valores absolutos ya intransixencia usando como premisa la creencia estauxunidense de tener una cimera autoridá moral) y pol so conservadorismu políticu.
thumb|100px|George W. Bush. Neoconservadurismu ye un términu polémicu que'l so significáu apostar con frecuencia. La mayoría de les persones que se definen como «neoconservadores» son miembros del Partíu Republicanu. El términu utilizar más de cutiu los que s'oponen a la política neoconservadora que los que la suscriben; ello ye que munchos refuguen esti términu cuando se-yos asigna. El términu utilizar con frecuencia de forma peyorativa, tantu per parte de los que se consideren conservadores al estilu clásicu, que s'oponen al neoconservadurismu, como per parte de los políticos del Partíu Demócrata, que critiquen a los neoconservadores. Apocayá, los demócrates utilizaron el términu pa criticar les polítiques y a los líderes republicanos de l'alministración del presidente George W Bush. Nun entamu, les polítiques neoconservadores nacieron de la Izquierda como refugu a les ideoloxíes que s'empleguen na conservaduría pa regular a la sociedá, según tamién se ta en contra de les idees ortodoxes dientro del ámbitu económicu nacíes del neolliberalismu.
Los que nun tán acordies con el términu dicen que la pallabra úsase por demás y escarez d'una definición coherente. Por casu, afirmen que munchos supuestos neoconservadores discrepen fuertemente ente sigo n'asuntos importantes. Tamién precisen que'l significáu camudó nun plazu demasiáu curtiu. Ente que el términu foi utilizáu orixinalmente polos demócrates qu'abrazaron l'estáu de bienestar pero que s'opunxeron agresivamente a la Xunión Soviética, agora'l términu utilízase sobremanera pa describir a los que sofiten una política global agresiva contra'l islamismu radical y el terrorismu islamista. El términu tamién s'utiliza p'acusar a los qu'adopten una política estranxera «unillateral», en llugar de confiar nel consensu y les aiciones de Naciones Xuníes.
N'España, el movimientu neoconservador ta arrexuntáu en redol al Grupu d'Estudios Estratéxicos (GEES).
Güei día munchos analistes, políticos y politólogos determinaron les carauterístiques tocantes a como definir a los neoconservadores, estes son les carauterístiques más relevantes d'un neoconservador:
Provincia de Phichit
Phichit (en tailandés: พิจิตร) ye una de les provincies de Tailandia (changwat), que s'alcuentra nel norte del país. Ye fronteriza, nel sentíu de les agüjas del reló y empezando pel norte, coles provincies de: Phitsanulok, Phetchabun, Nakhon Sawan y Kamphaeng Phet.
left|180px|thumb|Luang Pho Phet, Wat Tha Laung, Provincia Phichit
Xeografía
Los ríos Nan y Yom percuerren la provincia, antes de xunise al Chao Phraya. El territoriu ye una fértil llanura riberana casi ensin elevaciones, onde se cultiva arroz y lotos como principales productos.
Historia
El nome de la principal ciudá camudó n'ensame d'ocasiones. Primero llamóse-y Sra Luang (ciudá del estanque real); nel reinu de Ayutthaya foi llamada Okhaburi (ciudá nel banzáu), y finalmente Phichit (ciudá bella).
División alministrativa
right|180px|Maps de los Amphoe La proivincia estremar en 9 distritos (Amphoe) y tres distritos menores (King Amphoe). Toos estos de la mesma tán estremaos en 89 comuñes (tambon) y 852 aldegues (muban).
Historia de Fórmula 1
Anque'l términu Fórmula 1 evolucionó dende les competencies de Grand Prix de principios del sieglu XX, la verdadera historia del Campeonatu Mundial de Fórmula 1 empezó en 1949 cola normalización de regles per parte de la FIA. La historia del deporte foi en paralelu a la de les sos regulaciones téuniques.
Debíu al tamañu del artículu y con cuenta de da-y mayor legibilidad, estremóse en trés partes:
Toos por Méxicu
Toos per Méxicu (enantes Meade Ciudadanu per Méxicu) ye una coalición política mexicana conformada pol Partíu Revolucionariu Institucional (PRI), el partíu Nueva Alianza (SETU) y el Partíu Verde Ecoloxista de Méxicu (PVEM) pa competir nes eleiciones federales de 2018.
Englebert
La compañía entró en competición na década de 1930 coles carreres de turismu y coches deportivos de cai.
Na década de 1950, Englebert fueron los neumáticos de carreres de referencia. El rendimientu foi escepcional y munchos de los meyores equipos de Fórmula Unu del momentu, como Ferrari, Lancia y Maserati, fornieron los sos coches con neumáticos Englebert
Englebert empezó na Fórmula Unu nel Gran Premiu de Mónacu de 1950, con el conductores franceses Robert Manzon y Maurice Trintignant de Simca-Gordini. Dempués de la muerte d'Alfonso de Portago na Mille Miglia de 1957, y de Stuart Lewis-Evans nel Gran Premiu de Marruecos de 1958, Englebert decidió retirase de la competición d'automovilismu.
Per México al frente
Per Méxicu al frente (antes llamáu Frente Ciudadanu per Méxicu, Frente Ampliu Democráticu y Frente Ampliu Opositor) ye una coalición política mexicana conformada pol Partíu Aición Nacional (PAN), el Partíu de la Revolución Democrática (PRD) y el Movimientu Ciudadanu (MC) pa competir nes eleiciones federales de 2018.
Historia
300px|thumb|Estaos de Méxicu onde la coalición presenta candidatos a diputaos federales y senadores.
Antecedentes
La primer ocasión que'l PAN y el PRD establecieron una alianza foi nes eleiciones estatales de San Luis Potosí de 1991 y el so primer trunfu conxuntu foi nes eleiciones estatales de Nayarit de 1999. De 1991 a 2017 dambos partíos aliar en 21 ocasiones, en 16 estaos distintos, trunfando en 11 comicios.
La derrota del PAN y el PRD nes Eleiciones federales en Méxicu de 2012, según la salida d'Andrés Manuel López Obrador del PRD, xeneró qu'estos dos partíos averar a pesar de les fregadures llograes nes eleiciones de 2006.
Conformanza
El 4 de setiembre de 2017 dar a conocer la creación d'una coalición camín de les eleiciones de 2018 sol nome Frente Ciudadanu per Méxicu, integrada pol Partíu Aición Nacional (PAN), el Partíu de la Revolución Democrática (PRD) y Movimientu Ciudadanu (MC). L'alianza eleutoral va presentar un candidatu común nes eleiciones coles mires de ganar a los abanderaos del PRI y MORICA, según el promotores del alcuerdu «nun ye una alianza tradicional de partíos sinón un frente ampliu, daqué muncho más robezu con académicos, intelectuales, organizaciones de la sociedá civil y ciudadanos», inclusive dellos dirixentes como Dante Delgado, coordinador nacional de Movimientu Ciudadanu, dixeron que l'alcuerdu va dir más allá del procesu eleutoral. El 5 de setiembre'l frente foi rexistráu oficialmente ante'l Institutu Nacional Eleutoral.
Los partíos integrantes nun confirmaron si la coalición namái va allegar a les eleiciones presidenciales o si van presentar llistes conxuntes nes votaciones pa diputaos, senadores y nes eleiciones llocales. Dellos integrantes de los trés partíos yá amosaron el so refugu a la midida y anunciaron que nun van repitir eses aliances nes eleiciones llocales, anque nos fechos el Frente ta diseñáu dende l'entamu pa considerar una alianza d'algame nacional, y considera nel so diseñu, la posibilidá de dexar candidatures separaes en distritos específicos, o nel ámbitu estatal.
El día 8 d'avientu rexistraron ante'l INE como coalición eleutoral denominada Per Méxicu al frente, de la mesma, los dirixentes nacionales del PAN y el PRD, arrenunciaron a los sos puestos. El primeru, Ricardo Anaya, pa buscar la candidatura presidencial y Alejandra Barrales, del PRD, pa buscar la candidatura a la xefatura de gobiernu de la Ciudá de Méxicu.
Minardi F1 Team
Minardi F1 Team foi una escudería, fundada en 1979 por Giancarlo Minardi. La escudería participó na Fórmula 1 dende 1985, anque con poco ésitu. A finales de 2005 foi vendida a la compañía de bébores Red Bull en posesión yá d'una escudería, Red Bull Racing; en 2006 Minardi convirtiérase na Scuderia Toro Rosso.
Dende los sos empiezos na máxima categoría del automovilismu mundial, l'equipu collechó namái 31 puntos nos campeonatos (anque col sistema modernu de puntuación esta cifra aumentaría), y cerca de la metá d'ellos fueron llograos pol so primer pilotu, Pierluigi Martini. Martini foi tamién quien consiguió la única primer fila na parrilla de salida pa la escudería, ya inclusive lideró mientres una vuelta una carrera en 1989. Sicasí, Minardi nunca llogró un podiu na so historia, siendo'l so meyor resultáu un cuartu llugar. Esta posición foi ocupada dos veces por Martini en 1991 y otra vegada por Christian Fittipaldi en 1993.
L'ascensu y los meyores años
Yá en 1989, Martini llogró'l segundu puestu na parrilla de salida siendo'l meyor puestu de salida. Nel Gran Premiu de Portugal de 1989 Martini lideró 4 km equivaliendo a una vuelta. Nel Gran Premiu de los Estaos Xuníos de 1990, el mesmu Martini llogró la segunda posición na clasificación.
Los sos meyores años fueron nos 90, yá qu'en Temporada 1991 de Fórmula 1, con motores Ferrari llograron 6 puntos y un séptimu puestu na clasificación de constructores acabando inclusive delantre de Lotus o de Brabham. Esos seis puntos fueron de Pierluigi Martini. Na Temporada 1993 de Fórmula 1 foi otru bon añu collechando 7 puntos y fueron octavos. Christian Fittipaldi llogró 5 puntos y 2 de Fabrizio Barbazza. El 1994 tamién foi un añu escelente con 5 puntos anque daqué más débil, con 4 puntos de Martini y unu de Michele Alboreto. Yá nel siguiente añu, perdieron puntos, solo fixeron un puntu por Pedro Lamy.
El descensu
Nos siguientes años nun puntuaron ente 1996 y 1998, hasta la Temporada 1999 de Fórmula 1 cuando Marc Gené llogró un puntu nel Gran Premiu d'Europa de 1999. En 2000 y 2001 nun puntuaron. En 2002 el debutante australianu Mark Webber dio dos puntos a la escudería nel so gran premiu de debú, nel Gran Premiu d'Australia de 2002. En 2003 nun puntuaron a pesar del nuevu sistema de puntuación, anque Jos Verstappen llogró una pole provisional na clasificación del vienres nel Gran Premiu de Francia. En 2004 y 2005 volvieron puntuar. En 2004 llograron un puntu y en 2005 lleváronse un botín de 7 puntos nel Gran Premiu de los Estaos Xuníos de 2005 porque los pilotos de Michelin nun participaron pola seguridá nel oval.
Venta a Paul Stoddart en 2001
260px|thumb|left|[[Zsolt Baumgartner conduciendo'l Minardi PS04 nel Gran Premiu de los Estaos Xuníos de 2004, col que consiguió puntuar quedando octavu.]]
Rede d'Utrecht
La Rede d'Utrecht (Utrecht Network n'inglés) ye un grupu de cooperación interuniversitaria n'Europa. La Rede d'Utrecht tien l'oxetivu de promover:
Minardi F1 Team
Venta a Paul Stoddart en 2001
Cerca de la quiebra, l'equipu foi mercáu pol magnate australianu Paul Stoddart a principios de 2001. Desque pasó a ocupar la posición de direutor del equipu, Stoddart bregó pol amenorgamientu de los costos nesti deporte. Solicitó a los principales constructores un alcuerdu, según el cual los equipos independientes (que son los que tienen finances más débiles) podríen aportar a la provisión de motores a un preciu menor del que tienen na actualidá. A cambéu, les principales escuderíes llograríen el sofitu de les más pequeñes nel momentu d'oponese a cambeos nel reglamentu propuestos pola FIA. Un exemplu d'esto ye la prohibición del sistema de control de tracción, a la cual munchos equipos (incluyíu Minardi) opónense, anque Stoddart amenació con retirar el so sofitu.
Rede d'Utrecht
Los planes d'estudiu y titulaciones conxuntes n'Europa * La cooperación na investigación y l'intercambiu d'estudiantes de doctoráu y d'investigadores ente llaboratorios asociaos.
Minardi F1 Team
Venta a Paul Stoddart en 2001
A pesar de la so fama d'equipu de segunda, la escudería foi'l trubiecu de pilotos que depués se convirtieron n'estrelles de la categoría. Giancarlo Fisichella, Jarno Trulli, Mark Webber, y Fernando Alonso (quien yá ganaron na categoría), integraron les files del equipu nos sos entamos.
Rede d'Utrecht
La Rede d'Utrecht representa a 31 universidaes europees en 28 países. Anque d'amplia base, la Rede d'Utrecht sigue siendo bien selectiva n'ampliase a nuevos miembros y eso, por necesidá de caltener flexibilidá y manejabilidad dientro de la organización.
centre
Minardi F1 Team
Venta a Paul Stoddart en 2001
thumb|200px|Christijan Albers nel [[Gran Premiu de Canadá de 2005.]]
Paul Stoddart y l'equipu Minardi de la Serie Champ Car
En 2006, el magnate Paul Stoddart, entós propietariu del antiguu equipu Minardi de Fórmula 1, mercó una participación del equipu HVM Racing y parte del equipu italianu parcialmente fundir y lo rebautizó Minardi Team USA. Pa la temporada 2007 Stoddart y Wiggins alliniaron los servicios de los pilotos Dan Clarke y el pilotu de pruebes de Red Bull Racing de Fórmula 1, el neerlandés Robert Doornbos. Participaron na serie hasta la unificación cola Indy Racing League.
Venta a Red Bull Racing
Mientres la Temporada 2005 de Fórmula 1, Paul Stoddart anunció que Minardi foi vendíu al equipu yá esistente Red Bull Racing. A pesar de que Red Bull Racing yá tien el so equipu principal na Fórmula 1, decidieron usar la compra de Minardi pa cultivar los sos nuevos talentos que seríen les estrelles del futuru. El 1 de payares de 2005 pasó a llamase Scuderia Toro Rosso, compitiendo a partir de 2006.
Giancarlo Minardi recuperó los derechos sobre'l nome del equipu y, a partir de 2006, va competir en seriar EURU 3000 de nuevu como Minardi y so los colores orixinales de la escudería faentina: mariellu y azul marino.
Conceyos d'Alemaña
Los conceyos (n'alemán Gemeinden, traducida con más precisión como "comunidaes") son el nivel más baxu de la división territorial oficial n'Alemaña. Son comúnmente'l cuartu nivel de división territorial, tres los land (estáu), kreis (distritu) y samtgemeinde (coleutividá). Los gemeinde que son el nivel alministrativo y territorial más baxu nesos estaos tamién inclúin regierungsbezirke (singular: regierungsbezirk) como una división territorial entemedia. Solo 10 conceyos n'Alemaña tienen subdivisiones alministratives de quintu nivel y toos ellos tán en Baviera. Los niveles más altos d'autonomía tener aquellos gemeinden que nun son parte d'un kreis; estos conócense coloquialmente como kreisfreie städte o stadtkreise, dacuando traducíos como "ciudá-distritu". Esti casu puede dase inclusive en conceyos pequeños. Sicasí, munchos conceyos más pequeños perdieron esta distinción en delles reformes alministratives nos postreros 40 años, cuando fueron incorporaos en dalgún kreis, magar en dellos estaos caltuvieron una autonomía más alta que los demás conceyos del kreis (denominaos Großy Kreisstadt). Los conceyos denominaos «stadt» (pueblu o ciudá) son conceyos urbanos, ente que aquellos que solo tienen de nome «gemeinde» clasifíquense como rurales.
Información xeneral
El conceyu más pobláu d'Alemaña ye la ciudá de Berlín, y el menos pobláu ye Wiedenborstel (8 habitantes en 2010), en Schleswig-Holstein. Les ciudaes d'Aquisgrán y Saarbrücken tienen un estatus especial, polo que los númberos de los respeutivos estaos de Renania del Norte-Westfalia y el Sarre apaecen ente paréntesis na siguiente tabla.
Conceyos per estáu federal
''Datos hasta'l 1 d'agostu de 2009. Ente paréntesis, el númberu de ciudaes incluyendo los dos con estatutu especial: Aquisgrán en Renania del Norte-Westfalia y Sarrebruck en Sarre.''
Avon Rubber
Avon Rubber ye una marca de neumáticos creada nel añu 1885, con sede en Melksham, Wiltshire, Inglaterra, Reinu Xuníu. En 1997, la empresa d'Estaos Xuníos Cooper Tire & Rubber Company mercó dicha división a Avon Rubber, y dende entós encárgase de la producción y venta de neumáticos de marca Avon.
La marca tien games de neumáticos d'automóvil, motocicleta, furgoneta y trailer. Foi provisora de neumáticos de dellos fabricantes británicos d'automóviles, como Aston Martin, Bentley, Land Rover y Rolls-Royce.
Avon participó en numberoses competiciones de motor. Na década de 1950, compitió na Fórmula 1, el Campeonatu Mundial de Resistencia y les 24 Hores de Le Mans. La marca volvió a la competición na década de 1980. De magar, foi provisor de Fórmula 3000, Fórmula 2, Fórmula 3 y Fórmula Ford, rallycross, el Campeonatu Mundial de Resistencia y l'American Le Mans Series.
Organización territorial de la República Democrática Alemana
thumb|308px|Distritos de la RDA. El distritu (n'alemán Bezirk) foi la división alministrativa básica de la República Democrática Alemana (RDA) dende 1952 hasta la so disolución en 1990. La reforma alministrativa efectuada na RDA en 1952 estremó al país en catorce distritos y éstos de la mesma en distritos rurales (Landkreise) y urbanos (Stadtkreise). El Conseyu d'Estáu de la RDA dio a Berlín (Esti) una autonomía similar a un distritu, anque nun constituyó nin formó parte de nengunu.
Los distritos por densidá de población y tamañu yeren equivalentes a les rexones alministratives de la República Federal Alemana (RFA). Estes divisiones escarecíen d'autonomía política como sí asocedía sicasí colos estaos federaos (Länder) del so contraparte occidental. Igualmente, los distritos de la RDA nun tener un autogobiernu local, asemeyándose a les entidaes polítiques comunales en dichu aspeutu.
Los distritos de la RDA integrar colos diez estaos federaos de la RFA (Länder) y Berlín el 14 d'ochobre de 1990 por aciu una llei aprobada'l 22 de xunetu del mesmu añu como parte del procesu de la reunificación alemana. El nome de dicha llei ye «Llei Constitucional pa la formación d'estaos federaos na República Democrática Alemana».
Llista de distritos
*) El distritu de Karl-Marx-Stadt llevó nel so empiezu y final el nome de distritu de Chemnitz, en referencia a la ciudá de Chemnitz, que se llamó Karl-Marx-Stadt dende'l 10 de mayu de 1953 hasta'l 30 de mayu de 1990.
**) Oficialmente, Berlín Este nun yera nengún distritu, anque dende 1961 el so estatus foi oldeáu al de distritu.
Tres la reunificación
thumb|200px|Los 5 Länder de la RDA. En violeta, les llendes de los Länder de 1947 a 1952. En colloráu, los nomes y llendes de los nuevos Länder, instauraos en 1990.
La reunificación alemana implicó la disolución de los distritos y la so sustitución polos nuevos estaos federaos (neue Bundesländer), qu'heredaron, con poques diferencies, el nome y les llendes de los que fueron abolíos cola reforma de 1952.
Los estaos actuales que sustituyeron a los distritos de la RDA son:
Universidá de Leipzig
La Universidá de Leipzig (alemán Universität Leipzig), alcontrada en Leipzig nel Estáu Llibre de Saxonia, ye la segunda más antigua d'Alemaña.
Foi fundada'l 2 d'avientu de 1409 por Federico I, l'Elector de Saxonia y el so hermanu Guillermu II, margrave de Meißen. Nel so orixe, tuvo formada por cuatro facultaes. Anguaño, tien catorce facultaes y cuenta con alredor de 26 000 estudiantes. La Universidá cumplió más de 600 años ininterrumpíos dedicaos a la docencia y a la investigación.
Historia
L'Alma máter de Leipzig inauguráu a principios del sieglu XV pol Papa Alejandro V de Pisa na so Bulda de Reconocencia (el 9 de setiembre d'aquel añu). El so fundador y primer rector foi Johannes Otto von Münsterberg. Ente 1953 y 1991, la universidá foi llamada Universidá Karl Marx.
Facultaes
Los cuatro facultaes orixinales fueron Filosofía y Lletres, Teoloxía, Medicina y Derechu. Anguaño, la Universidá alluga les siguientes catorce facultaes:
Provincia Cisplatina
Provincia Cisplatina o Estáu Cisplatino foi'l nome dau a la rexón de l'actual República Oriental del Uruguái ente 1817 y 1825, cuando taba sol control del Reinu Xuníu de Portugal, Brasil y Algarve y, darréu, del Imperiu del Brasil. Dende la perspeutiva lusu-brasilana el territoriu atopábase aquende ("d'esti llau") el Río de la Plata y dellí deriva'l nome.
Antecedentes
El Tratáu de Tordesillas trazó una llinia de polu a polu qu'asignó a la corona de Portugal una porción d'América del Sur. Esa porción, el Brasil, tenía una llende non demarcado con precisión coles árees asignaes a España, polo cual surdieron conflictos territoriales. Esos conflictos aportaron a bien graves na zona del Río de la Plata, especialmente a partir de la fundación portuguesa de Colonia del Sacramento en 1680.
Na primer década de 1800 Brasil yera'l principal rival y potencial enemigu del Virreinatu del Río de la Plata. En 1801 Brasil incorporó les Misiones Orientales, ensin que les fuercies de Buenos Aires pudieren faer nada pa torgar o recuperales. El 12 d'agostu de 1807 el príncipe rexente de Portugal, futuru Xuan VI de Portugal, recibió un ultimátum conxuntu d'España y Francia: en venti díes tenía de declarar la guerra a Gran Bretaña y cerrar tolos puertos a los sos buques, amás d'espulsar al so embaxador y detener a tolos sos súbditos. Apuráu pola urxencia de l'amenaza, Juan anunció al embaxador inglés, Lord Strangford, qu'asemeyaría un estáu de guerra con Gran Bretaña, pa ganar tiempu.
El ministru de rellaciones esteriores británicu, George Canning, propunxo sicasí otru plan: el treslláu de tola Corte portuguesa y la familia real a Brasil. El 22 d'ochobre, Canning y l'embaxador portugués Domingo Souza Coutinho roblaron el tratáu pol que s'establecía:
Apenes llegada a Brasil, la corte portuguesa dio nuevu impulsu a les ambiciones expansionistas contra les vecines posesiones españoles, especialmente sobre'l Río de la Plata. El más entusiasta partidariu d'esa política espansiva foi'l ministru de Negocios Esteriores y Guerra, Rodrigo de Sousa Coutinho, conde de Linhares, que se proponía llisa y llanamente amestar al Brasil tola Banda Oriental. Souza Coutinho llegó a empecipiar la xunta d'un poderosu exércitu d'invasión escontra'l sur.
Souza Coutinho escribió al so hermanu:
D'acordies con esa política, el brigadier Joaquín Javier Curáu foi unviáu al Río de la Plata, con un ultimátum a les sos autoridaes, nel qu'ufiertaba en nome del so soberanu tomar el cabildru y el pueblu de la ciudá de Buenos Aires y tol virreinatu so la so Real Proteición. Caso contrariu desamarraría la guerra, yá que el so refugu significaría tener que "faer causa común col so poderosu aliáu", esto ye, con Gran Bretaña.
La noticia de les abdicaciones de Bayona produció un cambéu de planes y Souza Coutinho pensó que la nueva situación dexaría-y a'l so rei apoderase, yá non de la Banda Oriental, sinón de tol Virreinatu del Río de la Plata, col cual el Brasil compartía alredor de 4.000 quilómetros de fronteres. El preséu de la so política diba ser la esposa del príncipe rexente, residente tamién en Rio de Janeiro, Carlota Joaquina de Borbón, hermana mayor de Fernandu VII d'España. Per otru llau, moraba tamién en Rio de Janeiro el so primu Pedro Carlos de Borbón, fíu de Gabriel de Borbón, hermanu del Rei Carlos IV.
En dándolo a revisar por Sidney Smith, Carlota redactó dos documentos iguales, roblaos por ella y el príncipe Pedro Carlos, pa presentalos al príncipe rexente. Trátase de la "Xusta Reclamación", pola que solicitaben a don Juan la so proteición ante la usurpación napoleónica, pa caltener los derechos de la so familia na América española, ocupando'l tronu como rexente del reinu d'España nos virreinatos y capitaníes xenerales americanes.
El 11 de setiembre de 1808 el comerciante Carlos José Guezzi apurrió los pliegos de Carlota Joaquina a diversos personaxes como'l virréi Santiago de Liniers, l'alcalde de 1ᵉʳ votu, Martín de Álzaga y el comandante del Reximientu de Patricios, Cornelio Saavedra. Tamién taba dirixíu al gobernador de Montevideo, Francisco Javier de Elío.
El virréi escribiólu darréu, contestando que
Nel mesmu sentíu respondieron tolos otros destinatarios de la Xusta Reclamación. El cabildru foi'l más esplícitu, reclamando ante lo que consideraben una inxerencia de la Corte Portuguesa nos asuntos internos d'España. L'históricu enfrentamientu ente España y Portugal pola cuenca del Río de la Plata fixo práuticamente imposible qu'asemeyada pretensión de la esposa del herederu del tronu portugués fuera aceptada.
La invasión
thumb|350px|Embarque de la infantería portuguesa en Rio de Janeiro el 7 de xunu de 1816
N'agostu de 1816 un poderosu exércitu del Reinu Xuníu de Portugal, Brasil y Algarve invadió la Provincia Oriental per mar y tierra, en conocencia del Congresu de Tucumán, que tenía práuticamente la totalidá de los sos recursos dedicaos a encarar les acometíes realistes procedentes del Alto Perú y, inclusive, del reocupado Chile. Tres el fechu peracabáu de la invasión, buscóse depués la incorporación "de derechu", la que se llogró'l 18 de xunetu de 1821 nel Congresu Cisplatino, una asamblea de "notables" orientales (ente los que s'atopaba Fructuoso Rivera) adictos a les tropes d'ocupación, qu'aclamaron a Portugal.
Ellí afitáronse les llendes: pel este, l'Océanu Atlánticu; pel sur, el Río de la Plata; pel oeste, el Ríu Uruguái; y pel norte'l ríu Cuareim hasta la Cuchiella de Santa Ana. Nesi actu, territorios tradicionalmente pertenecientes a la Banda Oriental, como les Misiones Orientales, fueron amestaos a la xurisdicción del Estáu de Rio Grande do Sul.
Mientres los primeros años d'ocupación el dominiu militar portugués foi total. En 1817 Juan Antonio Lavalleja sostúvose puxantemente xunto a Rivera nel Pasu de Pescuezu, contra un bien cimeru númberu de soldaos de Lecor. El 3 d'abril de 1818 Lavalleja foi prindáu nel arroyo Valentín (Saltu) y, unviáu a Montevidéu, foi trasbordado a Rio de Janeiro, onde quedó confináu nun pontón. Darréu foi tresferíu a la isla Das Cobres xunto con Fernando Otorgués, Manuel Francisco Artigas y Leonardo Olivera.
En 1820 Andrés Latorre foi sosprendíu y derrotáu na Quebrada de Belarmino. Latorre enfusó hasta Tacuarembó, onde montó campamentu esperando órdenes de José Artigas, que fora a Mataojo a buscar caballos. El 22 de xineru de 1820 nes puntes del regueru Tacuarembó Mozu, mientres los orientales que s'atopaben acampando con unos 2.000 homes, fueron sosprendíos poles tropes d'ocupación mientres dormíen, llibrándose la batalla de Tacuarembó.
Según el parte portugués, los 3.000 soldaos portugueses realizaron una gran matanza: 800 muertos y 500 mancaos pol bandu artiguista y solamente un muertu y cinco mancaos nel campu de batalla pol bandu portugués.
Tres la derrota de Tacuarembó, Artigas y 300 homes cruciaron el ríu Uruguái pa pidir sofitu a los sos aliaos de la Lliga Federal, entrerrianos y correntinos. Francisco Ramírez, quien pretendía estender el so mandu a tola rexón, enfrentar poles armes, produciéndose una serie de combates en xunu y xunetu de 1820. Artigas, yá ensin homes nin recursos, se exilió en Paraguái.
En 1821 autorizóse la so vuelta de Lavalleja a Montevideo, quien darréu tomó serviciu nel Reximientu de Dragones de la Unión, que'l so xefe yera Rivera. Cuando se proclamó la independencia de lo que güei ye Brasil pa constituyise en Imperiu del Brasil, Rivera y Lavalleja tuvieron xunto con Lecor a favor, roblando l'acta d'aclamación y reconocencia del emperador Pedro I de Brasil, el 17 d'ochobre de 1822.
La ofensiva oriental
El 15 de setiembre de 1823 l'unviáu del presidente arxentín Bernardino Rivadavia, Valentín Gómez, apurrió en Rio de Janeiro un memorándum onde se sostenía qu'en nengún momentu la Provincia Oriental dexara de pertenecer al territoriu de les Provincies Xuníes del Río de la Plata. Gómez recibió esta respuesta:
200px|thumb|right|Bandera de la Provincia Oriental del Uruguái, utilizada ente [[1825 y 1828. Aprobada pol Congresu de Florida, taba basada na Bandera de los Trenta y tres Orientales anque yá ensin el lema na franxa blanca.]] El 19 d'abril de 1825 Lavalleja y los sos homes (conocíos como los Trenta y tres Orientales) desembarcaron, provenientes d'Arxentina, na Sablera de la Engraciada. Entamáronse operaciones ofensives, llogrando'l 24 entrar en Santo Domingo de Soriano y siguir depués en busca de Rivera, al cual atopóse-y na paraxa llamada Monzón el día 29. Tres curtia entrevista de los antiguos compañeros y amigos, Rivera quedó incorporáu a les fuercies patriotes colos soldaos a los sos órdenes.
Prosiguiendo les operaciones, les villes de San José y Canelones cayeron en poder de los patriotes y, el 14 de xunu, foi establecíu en Florida un Gobiernu Provisorio so la presidencia de Manuel Calleros. Ellí, el 25 d'agostu de 1825, la Sala de Representantes proclamó la independencia de la provincia y de momentu declaró la so unión a les demás del Río de la Plata.
Rivera batió a los sos adversarios en Rincón de Haedo el 24 de setiembre y el 12 d'ochobre Lavalleja llogró'l so trunfu en Sarandí.
En 1826 ye nomáu Presidente de la Provincia Cisplatina Tomás García de Zúñiga.
Nel Congresu de la Florida restablecer por parte de los patriotes el nome orixinal de Provincia Oriental, que foi refrendáu fácticamente cuando'l frente terrestre del exércitu combináu de 8.000 soldaos provenientes de toles otres Provincies Xuníes y de la Banda Oriental venció na batalla de Ituzaingó (la principal de la Guerra del Brasil) a les fuercies brasilanes el 20 de febreru de 1827.
Fin de la reivindicación
Por presión diplomática del Reinu Xuníu, el mesmu 20 de febreru de 1827 abriéronse les tratativas de paz ente les Provincies Xuníes del Río de la Plata y l'Imperiu del Brasil, cola mediación de Gran Bretaña. thumb|220px|Carlos Federico Lecor, Vizconde de la Llaguna Lord John Ponsonby foi l'unviáu de Londres y propunxo como solución la independencia total de parte de la Provincia Oriental o Cisplatina. La propuesta inglesa tenía como finalidá restablecer la paz na Plata, consolidar el comerciu inglés y torgar que fueren dos grandes estaos -Brasil y Arxentina- los qu'apoderaren l'estuariu. El diplomáticu convenció a Arxentina y Brasil por que nun gastar dineru nuna guerra pola Provincia Oriental.
Representantes brasilanos y arxentinos axuntar p'axustar la paz en Rio de Janeiro ente'l 11 y el 27 d'agostu de 1828. Ellí roblóse la Convención Preliminar de Paz, pola que s'alcordó la independencia del actual Uruguái respectu de los actuales Brasil y Arxentina. La independencia d'Uruguái quedaría definitivamente sellada'l 4 d'ochobre del mesmu añu cuando, en Montevidéu, les naciones firmantes trocaron les ratificaciones del tratáu.
A fines de 1828, Lecor sacupó Montevideo y treslladóse a Rio de Janeiro.
Alianza de la Izquierda Verde Nórdica
L'Alianza de la Izquierda Verde Nórdica (NGLA, pol so nome n'inglés Nordic Green Left Alliance) ye una alianza informal de partíos políticos nórdicos d'izquierdes y ecosocialistas, fundada en Reikiavik (Islandia) el 1 de febreru de 2004, y formada por siete partíos de cinco países del norte d'Europa, trés d'ellos de la Xunión Europea.
Los miembros de l'Alianza nun pertenecen al Partíu de la Izquierda Europea, pero participen nos sos eventos en calidá d'observadores. La mayor parte de los europarllamentarios tán integráu nel Grupu Confederal de la Izquierda Unitaria Europea / Izquierda Verde Nórdica, cola esceición de los representantes del Partíu Popular Socialista de Dinamarca, que formen parte del Grupu de Los Verdes / Alianza Llibre Europea.
Historia
En 2004, cuando se creó l'Alianza de la Izquierda Verde Nórdica, l'oxetivu yera fortalecer la cooperación y los contactos ente los partíos d'izquierda nórdicos, y la cooperación internacional polo xeneral, tantu a nivel européu como mundial.
Los principios de l'alianza dicen, ente otres coses, que partes basen el trabayu políticu na solidaridá internacional, la xusticia social y una distribución más equitativa de los recursos na sociedá, la igualdá de xéneru, y la solidaridá coles futures xeneraciones al traviés del desarrollu sostenible.
La cooperación ente los partíos d'izquierda nórdicos tuvo asocediendo de manera informal mientres años y aumentó nos últimos años. Poro, dellos partíos nun queríen formalizar más les rellaciones y los estatutos fixeron fincapié, ente otres coses, en que tolos partíos son totalmente independientes, y que la cooperación basar nel principiu confederal de consensu.
Miembros
Les organizaciones que formen parte d'esta alianza, tienen trés diputaos nel Parllamentu Européu, y 54 representantes nes distintes cámares nacionales.
Llista de distritos urbanos alemanes
Alemaña ta estremada en 402 distritos, de los cualos 295 son rurales (Landkreise) y 107 urbanos (Kreisfreie Städte o Stadtkreise), esto ye, ciudaes polo xeneral con más de 100.000 habitantes que formen un distritu por sigo mesmes.
Los distritos urbanos siguen un conceutu paecíu al de les Statutarstadt d'Austria o a les "Independent cities" de los países de fala inglesa.
Los distritos urbanos d'Alemaña son los siguientes:
Baden-Wurtemberg
Baxa Saxonia
¹ según la "Llei de Gotinga" del 1 de xineru de 1964, la ciudá de Gotinga forma parte del Distritu Rural (Landkreis) de Gotinga pero caltién la llexislación relativa a los Distritos Urbanos (Stadtkreise).
² ''según la "Llei de la rexón de Hannover" del 1 de payares de 2001, Hannover cuenta como distritu urbanu mientres nun haya otra norma que la contradiga.
Baviera
Berlín
Brandeburgu
Bremen
Hamburgu
Hesse
Mecklemburgu-Pomerania Occidental
Renania del Norte-Westfalia
¹ ''según la "Aachen-Gesetz (Llei de Aquisgrán)" del 21 d'ochobre de 2009, Aquisgrán cuenta como distritu urbanu mientres nun haya otra norma que la contradiga.
Renania-Palatináu
Saxonia
Saxonia-Anhalt
Sarre
Schleswig-Holstein
Turinxa
Enllaces esternos
Kreisfri by
Alianza de los Conservadores y Reformistes Europeos
L'Alianza de los Conservadores y Reformistes Europeos (ACRE; n'inglés Alliance of Conservatives and Reformists in Europe, primeramente Alliance of European Conservatives and Reformists, AECR) ye un partíu políticu européu de centroderecha euroescéptico, defende los principios conservadores y lliberales económicos más amplios. Tien dieciséis partíos miembros en trece países, según cinco eurodiputados independientes. Los sos partíos miembros tienen cincuenta y siete eurodiputaos, la cuarta mayor fuercia del Parllamentu Européu, y un xefe de gobiernu.
El partíu foi fundáu'l 1 d'ochobre de 2009, dempués de la creación del Grupu de los Conservadores y Reformistes Europeos (ECR) nel Parllamentu Européu. Foi reconocíu oficialmente pol Parllamentu Européu en xineru de 2010. L'ACRE tenía ocho miembros na so formación, sobremanera d'Europa central y Europa oriental. Aceptáronse ocho partíos miembros más de magar, representando'l euroescepticismo de centru derecha.
Historia
L'Alianza de los Conservadores y Reformistes Europeos foi fundada'l 1 d'ochobre de 2009, dempués de que'l grupu políticu ECR fuera fundáu arriendes de les Eleiciones al Parllamentu Européu de 2009, y foi reconocíu oficialmente pol Parllamentu Européu en xineru de 2010.
L'AECR constituyóse formalmente so la presidencia del eurodiputáu belga Derk Jan Eppink, pero esti cargu foi darréu treslladáu al eurodiputáu checu Jan Zahradil. El Secretariu Xeneral de la AECR ye l'eurodiputáu Daniel Hannan. Los Vicepresidentes son Ragnheidur Elín Árnadóttir, Ministru d'Industria islandés, Anna Fotyga diputada de Polonia, y Geoffrey Clifton-Brown diputáu del Reinu Xuníu. L'ACRE tien un Primer Ministru, David Cameron, del Reinu Xuníu. Un equipu executivu ta al cargu de la direición xeneral y les operaciones del día ente día.
Nel primer congresu del ACRE foi en Varsovia el 8 de xunu de 2010, a la que se xunió'l Partíu Reformista Democráticu Alternativu de Luxemburgu. El congresu cuntó cola presencia del presidente del Partíu Conservador del Reinu Xuníu Sayeeda Warsi y l'ex primer ministru checu Mirek Topolanek. El 25 de marzu de 2011, el Partíu Conservador Cívicu d'Eslovaquia xunir al ACRE. El Partíu de la Independencia d'Islandia xunir al ACRE en payares de 2011, el primer miembru del esternu a la Xunión Europea. Fueron siguíos pol Movimientu Demócrata Cristianu de Xeorxa n'agostu de 2012, los Conservadores y Reformistes Sociales d'Italia xunir al ACRE n'ochobre de 2012, dando al ACRE la so primer representación n'unu de los cuatro países más grandes d'Europa continental. El Partíu Conservador de Canadá convertir nel primer miembru acomuñáu del ACRE en payares de 2012. En payares de 2013, tomaron la decisión de xunise'l Partíu de la Xusticia y el Desarrollu de Turquía, el Partíu Popular de les Islles Feroe, y la Nueva República de Rumanía.
Principios
L'Alianza de los Conservadores y Reformistes Europeos fai campaña por una reforma radical de la Xunión Europea y comparte los siguientes principios:
Partíos miembros
thumb|250px|right|L'ACRE tien 25 partíos miembros en 21 países europeos, y otros 4 diputaos independientes.