cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Novela filosófica
La ficción filosófica referir a les obres de ficción onde una parte significativa del trabayu ta dedicáu al discutiniu de cuestiones que suelen encetase faciendo usu de la filosofía discursiva. Esti tipu de material puede incluyir temes como la función y el papel de la sociedá, el propósitu de la vida, la ética o la moral, el papel del arte na vida humana y el rol de la esperiencia o la razón nel desenvolvimientu de la conocencia. Coles mesmes, a esti xéneru pertenecen les llamaes «noveles d'idees», incluyendo una proporción significativa de xéneros como la ciencia-ficción, la ficción utópica y distópica y el Bildungsroman. El modus operandi suel faer usu de primeres d'una hestoria normal aquel día empezar a cencielles a esplicar les partes difíciles o escures de la vida humana.
Valentín Rivero
Valentín García Rivero Álvarez Jove foi un destacáu empresariu y diplomáticu español, naturalizáu mexicanu.
Biografía
Nació en Xixón, Asturies, el 14 de febreru de 1817. Los sos padres, José García Rivero y María Antonia Alvarez Jove, fueron fundadores de la fábrica de cristales d'aquella provincia. Estudió en Burdeos (Francia) y pasó a Méxicu en 1837 cuando tenía venti años, en busca del so hermanu Víctor Rivero, a quien atopó en Monterrey. Quedóse nesa ciudá trabayando pa la casa de don Francisco de la Penilla. El 16 de xineru de 1845 casóse con Maria Octavia Gajá Delaunay, orixinaria de Londres, en Tampico (Tamaulipas). Al volver a Monterrey púnxose a trabayar por cuenta propia, y en 1854 intervieno na fundación de la fábrica de filaos y texíos "La Fama", primer fábrica qu'esistió na frontera. En 1874 adquirió en propiedá les tierres de La Corralada, na villa de Santiago, onde instaló la fábrica de filaos "El Porvenir". En 1891 fundó la fábrica d'almidón "El Hércules", con maquinaria moderna, y en 1896 los molinos cilindru de Jesús María. Foi cónsul d'España en Monterrey dende 1877. Morrió nesa ciudá'l 30 de xunetu de 1897.
Don Valentín Rivero foi tíu, per parte de la so hermana Hermógenes, del presidente del Conseyu de Ministros d'España Raimundo Fernández Villaverde. Tamién foi tíu políticu del empresariu José A. Muguerza.
Chlorostilbon russatus
La esmeralda amorenada o esmeralda cobriza (Chlorostilbon russatus) ye una especie d'ave na familia Trochilidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Colombia y Venezuela. Los sos hábitats naturales son los montes montanos húmedos subtropicales o tropicales y los montes bien degradaos.
Stockport
Stockport, ye un pobláu del Gran Mánchester n'Inglaterra. Ta asitiáu a 11.3 km al sureste de la ciudá de Mánchester, ye'l pobláu más grande del Distritu Metropolitanu de Stockport. Según el censo del 2001, tien 136,083 habitantes. La so zona metropolitana algamó nesi añu un total de 284,528 habitantes, lo que lo convierte nel 23º distritu municipal más pobláu d'Inglaterra. Tien una área de 126.06 km² y una densidá de 2,246 hab/km². Hubo dellos intentos per parte del conceyu por que-y sía otorgáu'l rangu de ciudá.
Toponimia
En 1170 yera llamáu "Stokeport". Según la etimoloxía aceptada, la pallabra ye la resultancia de la unión de dos vocablos anglosaxones: stoc (un llugar pa comerciar), y port (una aldega); poro, la pallabra interprétase como "Un Mercáu na L'Aldea".
Historia antigua
thumb|Reddish Hall por James Croston of Manchester (1857). Hai evidencia abonda de la esistencia d'una fortaleza na redoma nos tiempos antiguos de los ingleses, y que, nel añu 79 d.C Cneo Julio Agrícola reconoció les sos ventayes estratéxiques y fortificó Stockport pa protexer el pasu del ríu Mersey.
Nel sieglu XVII Stockport convertir nun centru económicu pa la industria de la seda. Gracies a la so cercanía con Mánchester, el pueblu espandióse rápido mientres la Revolución industrial, ayudáu particularmente pola crecedera de les industries manufactureras d'algodón. Sicasí, la crecedera económica cobró la so cuota, en 1844 el filósofu Friedrich Engels escribió que Stockport yera "famosu por ser una de les árees industriales más polvientas y contaminaes de toles árees industriales".
Historia recién
N'años recién, el Conceyu Municipal Metropolitanu de Stockport entamó un proyeutu ambiciosu, conocíu como "el futuru Stockport". El plan ye traer más de 3,000 residentes al centru del pobláu, y revitalizar les sos propiedaes residenciales y los sos comercios, en forma similar a la ciudá de Mánchester. Munches árees ex-industriales alredor del pobláu van ser puestes n'operación.
Limoges
Limoges ([liˈmoʒ]; n'occitanu: Limòtges ) ye una ciudá capital histórica de l'antigua rexón francesa del Lemosín (actual Nueva Aquitania) y prefeutura del distritu de Limoges. Ye célebre poles sos fábriques de porzolanes.
Stockport
Gobiernu
thumb|L'alcaldía de Stockport La mayor parte del pobláu atópesse dientro de les llendes del condáu de Cheshire; sicasí, Reddish y los cuatros suburbios Heaton atópense dientro de les llendes de Lancashire.
Limoges
La ciudá de Limoges tien 140.138 habitantes (en 2008) y una estensión de 77,45 km². Forma parte del Camín de Santiago (Via Lemovicensis).
Stockport
Historia cívica
L'Acta de Corporaciones Municipales de 1835 convirtió a Stockport nun Distritu Municipal estremáu en siete distritos. En 1888, el so estatus alzar a Distritu Local, convirtiéndose nel Condáu Municipal Stockport. En 1974, so la Llei de Gobiernu Llocal de 1972 Stockport fundir colos distritos locales pa formar el Distritu Metropolitanu de Stockport nel condáu metropolitanu de Gran Mánchester.
Limoges
Economía
Limoges, como munches otres ciudaes, basó mientres enforma tiempu la so economía sobre la industria, bien activa hasta la crisis de les últimes décades. Esti sector tuvo apoderáu pola famosa porzolana de Limoges, fabricada a partir de caolín de Saint-Yrieix-la-Perche. Tamién esistió mientres enforma tiempu una importante tradición testil. A partir de 1831 y hasta los años 1980 (1984, zarru de la fábrica Heyraud), la industria del calzáu foi la segunda actividá de la ciudá: cuntaba con unos 7000 obreros, partíos en decenes d'empreses de distintos tamaños, ente les que tien de mentase a Monteux y Heyraud; de toes elles namái sigue esistiendo la empresa J.M. Weston.
Stockport
Representación parllamentaria
Hai cuatro circunscripciones eleutorales nel Distritu Metropolitanu de Stockport: Stockport, Cheadle, Hazel Grove, y Denton & Reddish.
Limoges
Clima
Limoges presenta un clima oceánicu de tipu Cfb según la clasificación climática de Köppen.
Stockport
Representación parllamentaria
Dende 1992 Stockport tuvo representáu por Ann Coffey del Partíu Llaborista. Patsy Calton del Partíu Lliberal Demócrata foi escoyida en 2001 dempués de gana-y per un pequeñu marxe a Stephen Day del Partíu Conservador. Nes eleiciones de 2005 ganó nuevamente, sicasí morrió 4 selmanes dempués de les eleiciones. Realizáronse eleiciones posteriores nel mesmu añu, nes que Mark Hunter del Partíu Lliberal Demócrata salió victoriosu contra'l so opositor Stephen Day. Andrew Stunell del Partíu Lliberal Demócrata representó a Hazel Grove dende 1997. L'actual representante de Denton & Reddish ye Andrew Gwynne del Partíu Lliberal Demócrata.
Limoges
Tresporte
Limoges tien un aeropuertu internacional, llamáu Limoges Bellegarde.
Isenay
Isenay ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Limoges
Monumentos históricos y otros llugares d'interés
thumb|center|800px|Vista panorámica de la ciudá de Limoges.
Edificios relixosos
Catedral de San Esteban|200px|thumb Ilesia de Saint-Michel-des-Lions|200px|thumb Ilesia de Saint-Pierre-du-Queyroix|200px|thumb
Catedral de San Esteban (sieglos XIII–XIX).
Ilesia de Saint-Michel-des-Lions (sieglu XIV): esta ilesia caltién dende la Revolución francesa, les reliquies de San Marcial. La so arquiteutura ye carauterística de les ilesies-nave de los dominios de los Plantagenêt. Tien unes magnífiques vidreres de los sieglos XV y XVI, dos Piedad medievales y numberosos oxetos de cultu, un elegante campanariu de tipu lemosín sieglu XIV con una bola de cobre, dos lleones galu-romanos al pie del campanariu, que dieron llugar al monumentu.
Ilesia de Saint-Pierre-du-Queyroix (sieglu XIII): d'orixe románicu, reconstruyida ente los sieglos XIII al XV. Notable una vidrera d'estilu renacentista, un Cristu del sieglu XIII y munchos detalles más, como un retablu barrocu y estatues notables. Tres esta ilesia nació hai más de 50 años el famosu club de baloncestu del Cercle Saint-Pierre, más conocíu poles sigles CSP.
Ilesia de Santa María (sieglu XIII): ye una parte de l'antigua ilesia conventual de los Dominicos, hermanos predicadores o Xacobinos (el restu de la ilesia acovez los archivos municipales de Llimones). Tien un magníficu retablu. L'inquisidor Bernard Gui foi soterráu nesta ilesia.
'Ilesia de Beaune-les-mines 039;: esta pequeña ilesia románica caltuvo una bien bella estatua de San Cristóbal..
Capiya de Saint-Aurélien de Limoges (sieglos XIV al XVII): esti pequeñu edificiu zarra les reliquies del segundu obispu de Limoges, santu patrón de la confrería de los carniceros. Tien belles estatues medivales y un magníficu retablu barrocu. L'edificiu sigue siendo calteníu polos carniceros del barriu, que lo mercaron como Bien Nacional cuando la Revolución, salvándolo de la destrucción.
Cripta de San Marcial de Limoges (sieglu X): place de la République. Esta cripta caltién inda les tumbes de San Marcial, primer obispu y patrón de la ciudá, de los sos dos compañeros Alpinien y Austriclinien y de la llexendaria Sainte Valérie. Foi afayada mientres la década de 1960, cuando se construyó l'aparcamientu de Prestar de la République. Güei nun queda más qu'una pequeña parte. La situación de la tumba dio llugar a una pelegrinación y dempués causó la construcción de l'abadía benedictina de San Marcial. Esta abadía espolletó y estendió la so influencia pol suroeste de Francia. Ellí realizáronse magníficos manuscritos, güei calteníos na Biblioteca Nacional de Francia; tamién nella fabricaron les más belles pieces d'orfebrería de la Edá Media, conocíes col nome d'Obra de Limoges. Asitióse nel área de la so influencia los empiezos de la poesía en llingua d'Oc y fíxose remontar l'orixe de la polifonía a la so escuela musical. Afarada bien a principios del sieglu XIX d'aquel monumentu nun queda güei más que la cripta.
Abadía de Sainte-Marie de la Règle (sieglu IX–sieglu XVIII): Fundada en 817 por Ludovico Pío, esta Abadía taba cercana a la Catedral de San Esteban. Foi un importante conventu femenín, dirixíu por abadeses salíes de la nobleza lemosina. A partir de 1790 los edificios de l'Abadía dieron cabida a un centru de detención, antes de ser casi dafechu destruyíos. Sol Primer Imperiu l'edificiu edificóse en redol a los que quedaba de los aposentos de l'Abadesa, el Gran Seminariu, que siguió ellí hasta 1905. La mayor parte de los edificios fueron baltaos na década de 1960, principalmente los aposentos de l'Abadesa, del sieglu XVII: la capiya del seminariu (en realidá nunca consagrada) sirve d'anexu a la mediateca municipal, al Depósitu Llegal rexonal y al Muséu de la Resistencia. Nel antiguu comedor del seminariu hai instaláu un centru d'acoyida de los Compagnons du tour de France. Nun queda de l'antigua abadía puramente dicha más qu'un magníficu soterrañu sol allugamientu de los aposentos de l'Abadesa.
Abadía de la Règle|200px|thumb
Conventu des Carmes (sieglu XIII): avenue Saint-Éloi; nel allugamientu de la ilesia del conventu construyóse un bancu, que curioso dexó nos sos murios los antiguos arcos, nos cualos permanencen magnífiques pintures medievales. La sala capitular caltener na rue Neuve-des-Carmes, que traviesa'l llugar onde taben los antiguos edificios conventuales. Estos fueren vendíos en tiempos de la Revolución a dellos particulares. Un frescu de finales de la Edá Media -a pesar de ser declaráu monumentu históricu- foi estrayíu y emplazado n'otru llugar.
Stockport
Demografía
thumb|Pirámide de Stockport Según el censo de 2001, el pueblu tenía 136,082 habitantes, la so zona metropolitana algamó nesi añu un total de 284,528; de los cualos 137268 yeren homes y 147260 yeren muyeres. Los suburbios de Woodford, Bramhall y Hazel Grove atopar ente les árees más riques; sicasí los suburbios de Adswood y Brinnington son los más probes. Nel noroeste del distritu atopen los cuatro Heatons: Heaton Moor, Heaton Mersey, Heaton Chapel y Heaton Norris, que atópense ente les árees prósperes de Stockport.
Economía
El principal distritu comercial de Stockport ta alcontráu nel centru del pueblu. Cuenta con dellos centros comerciales, ente los que destaca'l Merseyway. Amás el centru d'entretenimientu, The Grand Central Leisure Park, cuenta con una sala de proyeición, dellos restoranes de comida rápida, una sala de boliche, un ximnasiu, chigres, banzaos, ente otros servicios. La economía de Stockport beneficióse gracies a la so cercanía (aproximao 10 km) col centru de la ciudá de Mánchester.
Sitios d'interés
thumb|Ilesia de Santa Elisabeth.
Deportes
thumb|Estadiu Edgeley Park. Stockport ye'l llar de dos quipos profesionales, que xueguen nel Estadiu Edgeley Park. L'equipu Stockport County Football Club ye un club de fútbol que xuega na cuarta lliga del la lliga inglesa de fútbol. Y el Sale Sharks, equipu de rugbi, nel 2006 ganó'l títulu de Lliga inglesa de rugby 15. Amás esiste'l club de natación, Stockport Metro, que ye unu de los más importantes de los clubes de natación d'Inglaterra, compitió nos 3 postreros Xuegos Olímpicos, contribuyendo con más del 50% de les medayes que ganó la seleición de natación d'Inglaterra.
Personaxes pernomaos
thumb|Joseph Whitworth.
Limoges
Edificios relixosos
Palaciu del Obispáu (sieglu XVIII): del arquiteutu lemosín Joseph Brousseau, esti palaciu ye carauterísticu del neoclasicismu; namái la capiya caltién la so decoración orixinal. Ye sede del Muséu Municipal de Limoges, qu'acueye coleiciones d'esmaltes, pintures y oxetos prehistóricos o antiguos. Los xardinos del obispáu, en terraces al estilu francés, reconstruyir en 1976 (parterres, paseos, estanques y orangerie) como complementu del antiguu palaciu episcopal diseñáu por Brousseau. El llugar, declaráu Monumentu, ta abiertu tol añu; les visites empuestes entamar a pidimientu pol serviciu de zones verdes de la ciudá de Limoges.
Catedral de San Esteban, xardín y muséu del Obispáu|200px|thumb
Conventu de la Visitación (sieglu XVII): esti antiguu conventu, destináu hasta años recién al Exércitu, caltuvo la so ilesia con bóveda construyida por Brousseau. La fachada norte, d'un llargor de 100,50 metros, data del Segundu Imperiu. El cuartel foi vendíu al Conseyu Xeneral, que va reagrupar ellí los sos servicios tres un acondicionamientu, tresformamientos y ampliaciones en semisótanos.
Monumentos civiles
Mercáu central|200px|thumb
Gare des Bénédictins (1924–1929): el ferrocarril llega a Limoges en 1856. La primer estación d'obra terminar en 1859. Llueu se queda pequeña y realícense unes ampliaciones que resulten pocu estétiques. Entós constrúyese una nueva estación siguiendo los planos de Roger Gonthier, quien diseña un edificiu con cúpula y campanariu sobre pilote enriba de les víes; l'edificiu ye de formigón armáu recubiertu de plaques de piedra caliar. A la entrada unes escultures simbolicen la porzolana y l'esmalte y nel interior los cuatro provincies franceses. Les vidreres son del artista de Limoges Chigot. El campanariu, esautamente na exa de l'avenida de la Lliberación y del Champ-de-Juillet, tien 66m d'altor.
Mercáu central de Limoges (sieglu XIX): llamar en francés "Tópeslos". El banduyu de Limoges» foi diseñáu polos estudios de Gustave Eiffel. Percima de les arcaes de fierro cuerre un frisu de porzolana que representa los distintos productos vendíos nel interior. La bella plaza de la Motte foi rediseñada a metá de la década de 1990 (escavaciones de la motte vizcondal, de resto galo-romanos y merovinxos, creación d'un aparcamientu soterrañu) inspirándose nuna estética bien mineral.
Pavillon du Verdurier (sieglu XX): esti monumentu d'estilu Art Déco que recuerda dellos detalles arquiteutónicos de la estación o del Mercáu Central sirve agora como espaciu d'esposiciones en siendo n'otros momentos cámara frigorífica, mercáu cubiertu y estación d'autobuses. De planu octogonal, construyíu en 1919 en formigón, diseñáu por Roger Gonthier, arquiteutu de la estación, la decoración esterior de mosaicos y de gres cerámicu ye obra d'una casa de Boulogne-Billancourt. La decoración interior ye de Léonard Chigot, padre del maestru vidreru Francis Chigot. Protexíu y clasificáu como monumentos na década de 1970, conviértese entós nel pavillon du Verdurier puramente dichu. L'antiguu barriu del Verdurier, bien interesante barriu medieval, presentaba numberosos edificios góticos de piedra y foi destruyíu a principios del sieglu XX por cuenta del so insalubridad.
Barriu de les pontes|200px|thumb
Muséu Nacional de la porzolana Adrien Dubouché (sieglu XIX): Edificiu d'arquiteutura ecléctica inspiráu na Renacencia. Acueye coleiciones de porzolana y ye unu de los nueve museos de Francia onde se probó la gratuidá en 2008.
Conceyu y fonte de porzolana (sieglu XIX): inauguráu en 1883, edificáu gracies al legáu d'un ricu donante, Fournier. La so rica fachada coronada de por un pequeñu campanariu ta cargada colos cuatro medallones de cuatro lemosinos célebres: Vergniaud, Limosín, d'Aguesseau y Jourdan. Nel primer pisu, la sala de bodes, la sala de fiestes y el salón azul» constitúin, cola escalera d'honor, un testimoniu de l'arquiteutura de finales del sieglu XIX. La plaza asitiada ante y edificiu ta ocupada nel so centru por una fonte qu'entemez piedra, porzolana decorada y bronce.
Hôtel Estienne de la Rivière: esta antigua casona particular, sede de los Tesoreros de Francia antes de la Revolución, foi tresformáu y empiezos del sieglu XIX. Ta asitiáu na Plaza del Présidial, frente a la Escuela del mesmu nome, que yera la intendencia de la Généralité de Limoges antes de la Revolución, y dempués la Prefeutura hasta 1908; al llau atópase'l Présidial, tribunal y güei anexu de la Facultá de Derechu.
Hôtel Maledent de Feytiat (sieglu XVII): cai Haute-de-la-Comédie; esti pequeñu edificiu caltuvo de la dómina de la so construcción un pórticu clásicu y un patiu interior con columnata.
Lycée Gay-Lussac de Limoges (sieglu XVII): l'antiguu colexu de los Xesuites, del que solo sobrevivió la capiya y foi reconstruyíu según los planos del arquiteutu Brousseau nun brillosu estilu clásicu. La capiya, qu'inda sirve de ximnasiu, contién un notable retablu barrocu que ta en peligru (en concretu reultó bien degradáu por una quema). La fachada y los campanarios d'esta capiya, siguen deteriorándose, a pesar de la so declaración como monumentu históricu.
Biblioteca francófona multimedia de Limoges: construyida pol arquiteutu Pierre Riboulet, abrió en 1998 sobre l'allugamientu del antiguu hospital xeneral (sieglos XVII-XVIII), lo mesmo que de un perimportante xacimientu arqueolóxicu galu-romanu. Con 58 000 usuarios inscritos (1/3 de la población de Limoges, cuando la media nacional ye del 18%), la BFM recibe a cerca de 500 000 visitantes per añu, con una media de 2000 persones/día y picos d'asistencia de 4500 visitantes los sábados.
Castiellos
Castiellu des Essarts: asitiáu nel valle de la Mazelle, cerca de Beaune-les-mines, metanes un parque paisaxísticu del sieglu XIX (arboretum, verger, parterres avec buis), ye un castiellu del sieglu XVII declaráu Monumentu Históricu. Les fachaes y teyaos daten del sieglu XVII, la escalera interior ye notable. Ellí entamóse una esposición sobre'l Señores de los Essarts y la so rellación cola Orde de Grandmont (sieglos XII-XIV) según los trés Papes lemosinos del sieglu XIV. Atopar nel parque una sequoia xigante (Sequoiadendron giganteum) y carbayos con pedúnculu (Quercus robur). Los díes d'apertura, la visita ye empuesta polos propietarios nel castiellu y nel parque.
200px|thumb|Castiellu de la Borie, en Solignac.
Castiellu de la Bastide, propiedá privada.
Castiellu de Fontgeaudrant, propiedá privada.
Castiellu de Crochat, güei un conventu.
Castiellu Jouxtens o de Saint-Lazare, propiedá privada; la rindición de la guarnición alemana de Limoges axustóse equí n'agostu de 1944, siendo entós el propietariu de nacionalidá suiza.
Castiellu de Faugeras, construyíu poco primero de 1742, convertíu güei n'Hotel ****.
Castiellu de la Borie (comuña de Solignac), sede del Conxuntu barrocu de Limoges.
Places, pontes y otres construcciones
La plaza Denis Dussoubs|200px|thumb La ponte de la Revolución|200px|thumb Ponte vieya de San Esteban|200px|thumb Ponte nuevu|200px|thumb
Place Fontaine des Barres (sieglu XVII): desenvolvióse en redol a una fonte güei zarrada. Arrodiada d'edificios particulares de los sieglos XVII-XVIII, según del pórticu del antiguu conventu de les Fíes de La nuesa Señora.
Pont Saint-Martial (base de la dómina romana).
Pont Saint-Étienne (sieglu XIII).
Ponte de la Revolución.
Ponte Nueva.
Nueva ponte sobre'l ríu Vienne, inauguráu en 2006: foi llamáu, jocosamente, un 1º d'abril, «Le pont Ticaud» n'alusión a los ponticauds, los habitantes del barriu de les pontes de Limoges. Dende entós una placa paez oficializar el nome.
Barrios y edificios interesantes
Abbessaille (Edá Media): esti barriu pintorescu y tranquil axuntaba nel pasáu les llavanderes y los Naveteaux (del llugar cercanu llammado del «Naveix»). Coles sos estreches callejuelas en cuesta estender ente'l ríu Vienne, la Catedral y el Bulevar de los Petits-Carmes
Four des Casseaux (sieglu XIX): unu de los últimos fornos de porzolana de la ciudá, testigu del pasáu industrial de Limoges.
campu en xunetu Agora tien l'antroxu añal d'iviernu y salón Lleer en Limoges. Los fueos artificiales del 14 de xunetu poner en marcha cada añu, la nueche antes de la fiesta nacional. Mientres la Segunda Guerra Mundial, la Kommandantur yera llugar Jean-Baptiste Jourdan pero eso ye l'ángulu de Tivoli caleyón ensin salida y la de Gay-Lussac más tres una solicitú d'una villa (esto sumió y ye día Impasse Saint-Exupery ) que se van instalar les oficines de la Geheime Staats Polizei (Gestapo), que depués se convierte nun centru de tortures ya interrogatorios. Albert Chaminade (1912-2009), el xugador CSP y direutor de baloncestu, resistentes FFI, políticu sol alcalde Luis Alberto Longequeue conozse Georges Guingouin él escapa la Gestapo al entrar en Paris Hotel escorríu y siguimientu que sigue teyaos d'hoteles pa escapar. Conózse-y como un llugar onde la prostitución ye común, un fenómenu que foi oxetu de dellos informes de la televisión na década de 2010.
Cité des Coutures y Cité-jardin de Beaublanc: barriaes obreres edificaes a empiezos del sieglu XX por Roger Gonthier, l'arquiteutu de la Estación de los Benedictinos y del Pavillon du Verdurier.
El sosuelu de Limoges tien dos o trés niveles de bodegues abovedaes y soterraños (munches vegaes acueductos), yá sían cavaos nel tuf, yá sía con entibado, que formen una impresionante rede. La so construcción d'estiende probablemente a lo llargo de dellos sieglos. Mientres estos últimos venti años el númberu de cuévanos y de galeríes soterrañes con que cunta Limoges hai disminudido, daqué bien llamentable, so los efeutos combinaos del urbanismu, les obres de canalizaciones y cierta neglixencia.
personalidaes
Auguste Renoir (1841-1919), pintor. Damien Chouly (1985), xugador francés de rugby internacional.
Hestia
Hestia yera la diosa griega que protexía'l fueu del llar, yera imprescindible en toles cases; la veneración a esta diosa, ensin ser plenamete olímpica, yera de gran importancia. Xunto a Atenea y Artemisa, yera una de les dioses vírxenes. Na cultura romana presentábase sol nome de Vesta.
La Veiga Cebrón
La Veiga Cebrón ye una aldea de la parroquia de Maeza nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 11,5 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 369 msnm y tien una población de.
Velasco
Velasco puede faer referencia a:
Íñigo Fernández de Velasco, cuartu Conde de Haro, segundu duque de Frías. Nació sobre 1460 y finó en 1528. Casáu con María de Tovar, señora de Berlanga, tuvieron como fíos a Pedro Fernández de Velasco, Juan de Velasco y Tovar, Isabel de Velasco.
James Joyce
James Augustine Aloysius Joyce,, foi un escritor irlandés. Ye consideráu ún de los autores más relevantes del sieglu XX. Les sos obres más conocíes son el volumen de cuentos Dubliners (1914) y les noveles A Portrait of the Artist as a Young Man (1916), Ulysses (1922) y Finnegans Wake (1939). Joyce ye representante destacáu de la corriente lliteraria de vanguardia denominada modernismu anglosaxón, xunto a autores como T. S. Eliot, Virginia Woolf, Ezra Pound o Wallace Stevens.
Jailly
Jailly ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
James Joyce
Aunque pasó la mayor parte de la so vida adulta fuera d'Irlanda, l'universu lliterariu d'esti autor alcuéntrase fuertemente enraigoñáu na so nativa Dublín, la ciudá que-y apurre a les sos obres de los escenarios, ambientes, personaxes y demás materia narrativa. Más en particular, la so problemática rellación primera cola ilesia católica d'Irlanda refléxase perbién a través de los conflictos interiores qu'atormentan al so álter ego na ficción, representáu pol personaxe de Stephen Dedalus. Asina, Joyce ye conocíu pola so atención minuciosa a un escenariu bien llendáu y pol so prolongáu y autoimpuestu exiliu, pero tamién pola so enorme influencia en tol mundu. Por ello, pese al so rexonalismu, paradóxicamente llegó a ser unu de los escritores más cosmopolitas del so tiempu.
Jailly
Tien una población de y una superficie de  km².
James Joyce
L'editor de l'antoloxía The Cambridge Companion to James Joyce (Guía de Cambridge pa James Joyce) escribe na so introducción: «A Joyce lléenlu munches más persones de les que son conscientes d'ello. L'impautu de la revolución lliteraria qu'entamó foi tal que pocos novelistas posteriores d'importancia, en cualquiera de les llingües del mundu, escaparon a la so influencia, incluso aunque tratasen d'evitar los paradigmas y procedimientos joyceanos. Topamos indireutamente con Joyce, polo tanto, en munches de les nuestres llectures de ficción seria de la última mitá de sieglu, y lo mesmo puede dicise de la ficción non tan seria».
Emory Johnson
Emory Johnson foi un actor y direutor cinematográficu d'Estaos Xuníos, activu na dómina del cine mudu.
Biografía
El so nome completu yera Alfred Emory Johnson, y nació en San Francisco, California.
Tuvo casáu cola actriz Ella Hall, cola que tuvo dos fíos, la futura actriz de serie B Ellen Hall y un fíu, Richard Emory, que tamién tendría una carrera interpretativa, anque más curtia.
Emory Johnson finó en 1960 en San Mateo, California, por causa de les quemadures sufiertes na quema de la so vivienda. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park, en Glendale (California).
Llista d'asteroides/12901–13000
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Horatio Nelson
Horatio Nelson, I vizconde Nelson, I duque de Bronté, KB, conocíu tamién como l'almirante Nelson, foi un oficial naval británicu. Ta consideráu como unu de los marinos más célebres de la historia, destacó mientres les Guerres Napoleóniques y llogró la so mayor victoria na batalla de Trafalgar, na que perdió la vida.
Bottmingen
thumb|right|Palaciu Weiherschloss en Bottmingen. Bottmingen ye una comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, asitiada nel distritu d'Arlesheim. Llenda al norte cola comuña de Binningen, al noreste con Basilea (BS), al sureste con Reinach, y al sur y oeste con Oberwil.
Horatio Nelson
Tenía los títulos de duque de Bronté nel Reinu de Nápoles (1799); vizconde Nelson y barón del Nilu y de Burnham Thorpe (1798), y barón del Nilu y de Hilborough (1801) n'Inglaterra; compañeru de la Orde del Bañu (1797) y vicealmirante de la Marina Real Británica (Royal Navy) (1801).
Mocedá
Horatio Nelson nació en Burnham Thorpe, Inglaterra. Fíu del reverendu Edmund Nelson y Catherine Suckling Nelson. Perdió a la so madre a los nueve años. Aprendió a navegar nos estuarios de Norfolk ya ingresó na Marina Británica a los dolce años. La so carrera naval empezó'l 1 de xineru de 1771, nel buque de guerra Raissonable, sol mandu del so tíu maternu. En 1777 pasó a ser teniente de navíu, destináu nes Indies Occidentales. Mientres esti periodu lluchó nel exércitu británicu na Guerra de la Independencia de los Estaos Xuníos. A los 20 años, en xunu de 1779, xubió al cargu de capitán, al mandu de la so primer fragata, Hitchenbroke que participó na desastrosa espedición a San Xuan escontra les posesiones españoles en Centroamérica.
Fechos del marín
thumb|left|upright|El capitán Horatio Nelson, por [[John Francis Rigaud en 1781.]]
En 1781 tomó parte nuna batalla escontra la fortaleza española del Castiellu de la Inmaculada Concepción, nes veres del ríu San Juan en Nicaragua. Ganó la batalla, pero la so debilitada salú fixo que tuviera que tornar a Xamaica casi ensin vida y dempués a Inglaterra por más d'un añu. Finalmente volvió al serviciu naval y asignóse-y la Albemarle, na que siguió lluchando escontra los rebeldes americanos hasta'l fin oficial de la guerra en 1783.
En 1784, Nelson tomó'l cargu de la nave Boreas, de 28 cañones. Mientres el desenllaz de la guerra d'independencia estauxunidense, nun se dexaba a les naves d'esi país (consideraes agora estranxeres) comerciar coles colonies britániques nel mar Caribe. Esta regla nun prestó nin a les colonies nin a los estauxunidenses, y Nelson foi asignáu cerca d'Antigua p'asegurar el bloquéu de les naves. Tres l'arrestu de cuatro naves norteamericanes cerca de Nevis, Nelson foi demandáu polos sos capitanes por arrestu illegal. Éstos teníen el favor de los comerciantes de Nevis, polo que Nelson podía ser lleváu a prisión y tuvo que ser aislláu en Boreas por ocho meses. Tres esti tiempu, mientres el que Nelson conociera a Fanny Nesbit, una vilba natural de Nevis, que sería la so esposa más tarde, la xusticia pronuncióse al so favor.
Casóse'l 11 de marzu de 1787, a la fin del so destín nel Caribe. A partir de 1789 vivió a mediu sueldu mientres años, hasta que la Revolución Francesa empezó a enchir les llendes de Francia y volvió ser llamáu al so destín. Col Agamemnon, de 64 cañones, empezó en 1793 una serie de batalles y combates que-y aseguraríen un llugar na historia.
Foi destináu de primeres nel Mediterraneu, nuna base cerca del reinu de Nápoles. En 1794 recibió un disparu na cara mientres una operación conxunta en Calvi, Córcega, lo que-y costó la visión del güeyu derechu. L'esquierdu sufrió del esfuerciu adicional y Nelson foi perdiendo amodo la vista hasta la so muerte. N'ocasiones usaría un parche nel güeyu esquierdu pa protexelu. En 1796, el mandu de la flota del Mediterraneu pasó a manes de Sir John Jervis, y Nelson foi'l so comodoro.
El 25 de xunetu del mesmu añu sufrió la so gran derrota, un ataque infructuosu a Santa Cruz de Tenerife, nel que recibió un disparu de cañón que lu afectó al coldu derechu, perdiendo la metá inferior del brazu. L'arma causante, conocida popularmente como «Cañón Tigre», caltiénse como pieza de muséu. La islla taba defendida principalmente por milicies populares, dirixíes pol xeneral Antonio Gutiérrez de Otero.
Más tarde rescató a la familia real napolitana d'una invasión francesa n'avientu. Daquella namoróse d'Emma Hamilton, la nueva esposa d'un embaxador británicu en Nápoles. Convirtióse na so amante y volvió a Inglaterra, onde vivió con ella abiertamente. Finalmente tuvieron una fía, Horatia.
En xunetu de 1799 ayudó en reconquistar de Nápoles y recibió'l títulu de duque de Bronté pol rei napolitanu. Foi llamáu de vuelta a Inglaterra polos sos problemes personales y la deceición que causó la so conducta profesional, pero la conocencia pública de les sos rellaciones con Lady Hamilton acabó faciendo que'l Almirantazgu lu devolviera a la mar por que se caltuviera alloñáu d'ella.
El 2 d'abril de 1801 participó na Primer Batalla de Copenhague, qu'acabó anulando a la flota danesa, pa frañar la neutralidá que Dinamarca, Suecia y Rusia teníen nes Guerres Napoleóniques, anque l'actu nun foi bien aceutáu por dalgunos. Ello ye que Nelson recibió la orde de detener la batalla pol so comandante sir Hyde Parker. Nun famosu incidente, sicasí, aseguró que nun pudo ver les banderes que comunicaben la orde, llevando intencionadamente'l telescopiu al so güeyu ciegu. En mayu convirtióse en comandante en xefe nel mar Bálticu y recibió el títulu de vizconde Nelson del Nilu pola corona británica.
Mentanto, Napoleón axuntaba fuercies pa invadir Inglaterra y Nelson foi asitiáu al mandu de la defensa de la canal de la Mancha pa prevenir la invasión de les tropes franceses. N'agostu de 1801, por órdenes del almirantazgu, fuercies de Nelson atacaron el puertu francés de Boulogne-sur-Mer p'afarar una gran agrupación de pequeñes embarcaciones que supuestamente taríen axuntándose pa una invasión, sicasí, l'ataque repeliós, sufriendo Nelson considerables perdes. El 22 d'ochobre, roblóse un armisticiu ente británicos y franceses, el Tratáu d'Amiens (1802), y Nelson, con una salú precaria, retiróse a Inglaterra, au s'agospió con sir William y lady Hamilton.
La batalla de Trafalgar
thumb|[[La Batalla de Trafalgar (J.M.W. Turner)|La batalla de Trafalgar, por J. M. W. Turner (1822–1824).]]
La paz d'Amiens» nun duró enforma y Nelson foi nomáu comandante en xefe del Mediterraneu. Foi-y asignáu'l buque HMS Victory comandáu hasta entós pol capitán Sutton. Tomó'l mandu'l 30 de mayu de 1803, frente a les mariñes de Tolón, intercambiando'l mandu del Victory col del Amphion, tres los que nun volvió poner pie en tierra firme por más de dos años, hasta que la so salú forzólu a retirase a Merton, Inglaterra. Tres namái dos meses, el 13 de setiembre de 1805, foi llamáu a lluchar escontra les flotes franceses y españoles, que s'aliaren y tomaran abellugu nel puertu de Cádiz.
El 21 d'ochobre de 1805, Nelson lluchó na que sería la so última batalla, la batalla de Trafalgar. Napoleón Bonaparte axuntara fuercies una vegada más pa invadir les islles britániques. El día 19 d'ochobre, les flotes franceses y españoles dexaron Cádiz, y Nelson, con 27 naves, enfrentóse a les 33 naves aliaes.
Poco primero de empezar la batalla, Nelson unvió unu de los sos últimos mensaxes codificaos a la flota. Concretamente, el penúltimu mensaxe unviáu enantes d'entablar combate foi'l de England expects that every man will do his duty (Inglaterra espera que tou home va cumplir col so deber). Dada la trescendencia de la batalla, y el fechu de la muerte de Nelson, la frase quedó inmortalizada dientro del mancomún popular británicu, siendo citada, parafrasiada y referenciada en numberoses ocasiones hasta'l día de güei. thumb|left|Nelson recibe un disparu na cubierta del Victory. Cuadru de [[Denis Dighton.]]
Nelson asitió los sos barcos en delles llinies, por que a cada llau d'un buque francés pasaren dos ingleses. Esa foi una de les causes de la victoria inglesa. Tres inutilizar al buque francés Bucentaure, el Victory enfrentóse al Redoutable. El Redoutable atacó al Victory y Nelson resultó mortalmente mancáu. Una bala de mosquete, disparada por un tirador dende les cofes del Redoutable, algamó al almirante, entrando pel so brazu esquierdu, travesándo-y un pulmón y agospiándose finalmente nuna vértebra. Nelson cayó na cubierta sobre la que primeramente s'espardiera sable por que tuviera menos resbaliza. «Finalmente acabaron conmigo», dixo l'almirante al capitán del Victory, Hardy, cuando lu llevaron a la cabina. «Travesáronme la columna vertebral.» Pa evitar que la tripulación se desmoralizara, cubriéron-y con un pañuelu la cara de Nelson cuando foi lleváu so cubierta. Una vegada ellí, arrecostináronlu y el ciruxanu rápido dictaminó que l'almirante tenía razón y que nun se podía faer nada pola so vida.
La batalla siguió mientres tres hores más. El morrebundu Nelson foi informáu de que 14 barcos enemigos arriaren bandera y que, sicasí, nun se perdiera un solu navíu británicu. Morrió sabiendo que llograra la so mayor victoria. Les sos caberes pallabres foron: "Thank God I have done my duty" (Gracies a Dios, cumplí col mio deber), y de siguío "fan, fan ... rub, rub ... drink, drink" (Avanzar n'abanicu, Avanzar n'abanicu....Estregar, estregar...Beber, beber...). Perdió la conciencia y foi declaráu muertu a les 16:30 hores. El Victory foi entós arremolcáu a Xibraltar, col cuerpu de Nelson a bordu, calteníu nun barril de coñá. El so cuerpu foi unviáu a Londres y soterráu na catedral de San Pablo.
Legáu
Tres la so muerte, Nelson algamó una celebridá que namái'l duque de Marlborough y el duque de Wellington llograron tener na historia británica. La monumental columna de Nelson y la plaza de Trafalgar, onde ta asitiada, son llugares destacaos en Londres hasta'l día de güei. Sicasí, el monumentu a Nelson en Dublín, Irlanda, foi destruyíu por una bomba qu'españó a les 2:00 de la mañana del 8 de marzu de 1966, por un comandu perteneciente al I.R.A., episodiu nel que nun salió mancada persona dalguna, yá que la idea yera precisamente acabar cola estatua.
Sculptor
Sculptor ye una constelación menor del sur, que foi presentada por Nicolas Louis de Lacaille. Orixinalmente denomóse 'Estudiu d'escultor', pero darréu, el nome foi encurtiáu.
Sculptor contién el polu galácticu del sur.
Mitoloxía
Foi introducida mientres el sieglu XVII, polo que nun tien mitoloxía rellacionada.
Estrelles notables y con nome propiu
Fonte: The Bright Star Catalogue, 5th Revised Ed. , The Hipparcos Catalogue, ESA SP-1200
Oxetos Notables de Cielu Fondu
thumb|200px| [[NGC 253 (Galaxa de la Moneda de Plata).]]
Cronay
Cronay ye una comuña suiza del cantón de Vaud, nel distritu de Xura-Nord vaudois. Llenda al norte cola comuña de Cuarny, al nordeste con Yvonand, al este y sureste con Donneloye, al suroeste con Orzens y Ursins, y al oeste con Pomy.
La comuña formó parte hasta'l 31 d'avientu de 2007 del distritu d'Yverdon, círculu de Molondin.
Villeirín (Maeza)
Villeirín ye un llugar de la parroquia de Maeza nel conceyu asturianu de Salas.
Leipzig
Leipzig (n'alemán: ) ye una ciudá alemana nel noroeste del estáu de Saxonia. Con 560472 habitantes a finales d'avientu 2015 ye la ciudá más poblada d'esi estáu federáu. Con al respective de toa Alemaña, ye menos poblada que Berlín, Hamburgu y Múnich, por resaltar dalgunes.
Yá nel añu 1165 recibió'l derechu de ciudá y de mercáu (agora cortil ferial). De magar, Leipzig convertir n'unu de los centros de comerciu más importantes de la Europa central. La ciudá tien una llarga tradición de cortil ferial y una de les feries más antigües (1190) d'Europa. Xunto con Frankfurt del Main ye Leipzig el centru históricu de la imprenta y el comerciu. Amás, cuenta con una de les universidaes tantu clásica como de música— más antigües d'Alemaña. Nes últimes décades, Leipzig foi unu de los centros de les manifestaciones de los llunes (Montagsdemonstrationen) de 1989, que dieron l'impulsu necesariu a la reunificación alemana.
La ciudá de Leipzig tien una gran tradición musical, debíu, ente otros, a Johann Sebastian Bach, Richard Wagner y Felix Mendelssohn. La Orquesta de la Gewandhaus y el Coru de Santu Tomás han engrandecido la fama de la ciudá nel mundu de la música.
Xeografía
Leipzig atopar nel centru del Tieflandsbucht, un valle nes tierres baxes del norte alemán. Al oeste llenda col norte de los valles del Elba y nel sur y sureste col Mittelsächsische Hügelland, una zona montascosa del centru de Saxonia. En Turinxa y Saxonia-Anhalt, el valle del Tieflandsbucht ye travesáu pol valle del ríu Saale.
Les ciudaes grandes más próximes son Halle (30 km al noroeste), Chemnitz (80 km al sur), Dresde (100 km al sureste), Erfurt (100 km al suroeste), Magdeburgu (100 km al nordeste) y Berlín (145 km al norte). Leipzig queda entós casi nel centru de les vecines capitales d'Estáu, Dresde, Magdeburgu y Erfurt.
El Weiße Elster traviesa la ciudá y el Pleißy y el Parthe desagüen en Leipzig tamién.
La elevación más alta de la ciudá ye'l Monarchhügel (159 m), siguíu pol artificial Fockberg (153 m). El Galgenberg (165 m) queda xusto pela rodiada de la ciudá.
División de la ciudá
thumb|Fronteres alministratives 2005. Leipzig componer de 10 distritos (Stadtbezirk) con 63 barrios históricos.
Los siguientes pueblos llenden cola ciudá de Leipzig:
Clima
thumb|Diagrama climáticu de Leipzig Leipzig atopar nuna zona climática templada, nun área de transición del clima oceánicu del Oeste européu al clima continental del Este européu. La temperatura medio añal ye de 8,4 °C y la precipitación media ye de 556,8 mm (media 1972-2001). Hai un permediu de 79 díes de xelaes. La mayor cantidá de precipitaciones asocede nos meses de branu, de xunu a agostu, siendo xunetu, con 72mm, el mes con más agües.
Llugares nomaos por Leipzig
Na provincia canadiense de Saskatchewan esiste una ciudá llamada Leipzig. Tamién n'Estaos Xuníos hai dellos pueblos nomaos n'honor a la ciudá. En Delaware esisten dos pueblos y en Ohio unu llamaos Leipsic, según la pronunciación inglesa. En Dakota del Norte amás esiste un New Leipzig, fundáu por alemanes de Rusia en 1901.
Historia
thumb|El mercáu de pieles en 1900. Ciertu historiadores alderiquen si una aldega saxona ente los sieglos II ya III puede considerase l'asentamientu más antiguu que daría llugar más tarde a Leipzig. Trátase d'un pobláu romanu-xermánicu a 13 km de la ciudá; atopáronse inscripciones que yá llamen a l'aldega Lips, Lipz, Lipzon o, yá nel sieglu V, na crónica de la batalla del monte de Teutoburgu, Læpzium y, por dexeneración, Læpicium (confer lit. rom. esp.).
El primer documentu en 1015 fala d'un asentamientu eslavu. En 1165, concédese-y privilexu de mercáu.
El 19 d'ochobre de 1813 Leipzig foi testigu de la primer derrota de Napoleón I na llamada "batalla de les Naciones", en que'l so alcordanza llevantar en 1911 el Völkerschlachtdenkmal, con una plataforma de 91 m d'altor qu'ufierta una vista panorámica.
Tres la Segunda Guerra Mundial, Saxonia foi ocupada pol Exércitu Coloráu, polo que Leipzig entró a formar parte de la República Democrática Alemana (RDA), dempués de ser tomada'l 19 d'abril pol Primer Exércitu de los Estaos Xuníos.
Na ilesia de San Nicolás celebráronse les oraciones pola paz, puntu de partida de la revolución pacífica de 1989 que condució a la reunificación alemana. Los rezos de los llunes, que depués se convirtieron en manifestaciones pacífiques, abrieron la puerta a la revolución de la RDA.
Relixón
thumb|Sinagoga Keilstraßy. thumb|La Ilesia Rusa. Los habitantes de Leipzig pertenecieron, hasta la Reforma Protestante, al obispáu de Merseburg. Nel sieglu XIII construyeron cuatro monesterios na ciudá: San Pablo (Sankt Paul, Orde de Predicadores dominicos), Santu Tomás (Sankt Thomas, agustinos), del Espíritu Santu (Zum Heiligen Geist, franciscanos) y San Jorge (Sankt Georg, monxes cistercienses y benedictines).
Los primeros sermones luteranos pronunciar en 1522. En 1539 introducióse la reforma protestante. Na actualidá, les parroquies luteranes de la ciudá pertenecen, bien a la Ilesia evanxélica-luterana de Saxonia, bien a la Ilesia evanxélica-luterana llibre, o bien a la Ilesia evanxélica-luterana independiente.
En 1697 volvieron celebrase mises católiques na ciudá y en 1921 restablecióse'l obispáu de Meißen, reconfigurado como de Dresde-Meißen dende'l 15 de payares de 1979. Leipzig ye sede d'un decanatu y la ilesia católica principal ye la Propsteikirche St. Trinitatis.
La primer mención del xudaísmu en Leipzig provién d'un documentu d'Enrique III de Meissen del añu 1248. Yá nel sieglu XIV hubo los primeres pogromos contra los xudíos. Coles mesmes prohibióse-yos asitiase na ciudá. Recién en 1710 dexóse-yos asitiase nuevamente na ciudá. De 1800 d'equí p'arriba formóse una comunidá xudía. En 1820 construyóse la primer sinagoga de reforma. Hasta'l nazismu, los habitantes xudíos de la ciudá tuvieron una gran influencia como empresarios, científicos, artistes y mecenes. En 1912 el rabín Ephraim Carlebach fundó la Escuela Secundaria Israelita (Höhere Israelitische Schule), la primer escuela xudía en Saxonia. Esta esistió solo hasta 1942. En 1929 Leipzig tenía, con más de 14000 habitantes, la comunidá xudía mayor de Saxonia y una de les más grandes d'Alemaña. A partir de 1933 empezó la deportación y estinción de la vida xudía en Leipzig. Casi tolos xudíos de la ciudá morrieron o fuxeron del nazismu. Depués de la guerra, la comunidá xudía de la ciudá cuntaba con tan solo 24 miembros. A mediaos de la década de 1990 la comunidá empezó a crecer gracies a los inmigrantes rusos. En 2004, la Comunidá Relixosa Israelita de Leipzig cuntaba con 1000 miembros. Na cai Gottschedstraßy, nel terrén de l'antigua sinagoga más grande de Leipzig, esiste un monumentu pa recordar el pogromo y deportación de los xudíos de la ciudá.
En Leipzig viven aproximao 5000 musulmanes. La mezquita más grande la ciudá llámase Ar-Rahman-Moschee. Amás hai una mezquita turca y una chiita de menor importancia.
Desenvolvimientu del nome
El nome Leipzig provién del sorabo Lipsk y significa «llugar del tilal». En llatín la ciudá llamóse Lipsia (nome que caltién n'italianu) y en polacu y sorabo llámase entá Lipsk. En checu, la ciudá llámase Lipsko.
En Fausto, Goethe eternizó na escena nel suétanu de Auerbach (Auerbachs Keller) a Leipzig como'l París chiquito. Esti llamatu establecer nel Leipzig pudiente del sieglu XIX y acompañó a la ciudá dende entós.
Cultura
thumb|Johannapark L'Antiguu Conceyu de la ciudá ye unu de los edificios más destacaos del Renacimientu alemán y alluga unu de los mayores museos históricos d'Alemaña. En Leipzig atópase la Biblioteca Alemana que colecciona tol material bibliográfico en llingua alemana y les sos correspondientes traducciones a otros idiomes dende 1914 d'equí p'arriba.
Esta ciudá carauterizar por tener una rica tradición musical.
Foi nesta ciudá onde'l grupu de black metal noruego Mayhem realizó la grabación del álbum en direuto Live in Leipzig, nel cual apaez el fináu vocalista Pelle Ohlin sosteniendo un candelabru.
A partir de la reunificación alemana desenvolviéronse trabayos de renovación y construcción na ciudá gracies a les subvenciones del Gobierno federal y de la Xunión Europea (XE). Asina, la universidá preparar pa festexar nel 2009 los sos 600 años por aciu una completa renovación de la fachada. Per otra parte, ta construyéndose un túnel que va travesar gran parte de la ciudá pa entainar el tráficu ferroviariu.