cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Declaración d'Independencia de Filipines
El día de la Proclamación
250px|thumb|La representación de la bandera que se plantegó mientres la declaración d'independencia. Esta foi la base de la bandera que na actualidá ye utilizada en Filipines. 250px|thumb|26, de les 98 firmes de la declaración. La declaración, so la forma d'una proclamación, foi realizada en presencia d'un enorme ensame, el 12 de xunu de 1898 delantre de la casa ancestral del Xeneral Emilio Aguinaldo ente los cuatro y cinco de la tarde en Cavite el Viejo (agora Kawit), Cavite, a unos 30 quilómetros al sur de Manila. Nel eventu vio la izada de la Bandera de Filipines, fecha en Ḥong Kong poles Señores Marcela Agoncillo, Lorenza Agoncillo y Delfina Herboza, y l'execución de la Marcha filipina (agora llamada Lupang Hinirang en tagalog), como Himnu Nacional que foi compuestu por Julián Felipe y tocáu pela banda de de guerra de San Francisco de Malabón.
L'Acta de la Declaración d'Independencia foi preparáu y escritu por Ambrosio Rianzares Bautista n'español, quien tamién lleó dicha declaración. Un cachu de la Declaración recuerda a dalgún párrafu de la Declaración d'Independencia de los Estaos Xuníos. La Declaración de Filipines foi roblada por noventa y ocho persones, ente ellos un oficial de l'armada d'Estaos Xuníos que guardó l'eventu. La proclamación de la Independencia de Filipines foi, aun así, promulgada'l 1 d'agostu, cuando munches poblaciones yá fueren entamaes so les regles impuestes pol gobiernu dictatorial del Xeneral Aguinaldo. L'últimu párrafu diz qu'había un estranxeru», el Sr. LM Johnson; al que se describe como un ciudadanu de los E.U., un Coronel d'Artillería».
La Declaración del 12 de xunu foi modificada más tarde por aciu otra Declaración realizada en Manolos, Bucalan, por cuenta de la insistencia d'Apolinario Mabini, quien espresó les sos oxeciones ante la Declaración d'Independencia orixinal que, n'esencia, asitiaba a les Filipines so la proteición de los Estaos Xuníos d'América.
Dominiu d'Estaos Xuníos
Tres la Guerra d'España y Estaos Xuníos de 1898, Filipines quedó en poder de los Estaos Xuníos. Aguinaldo, xefe del movimientu nacionalista, foi ganáu pol nuevu exércitu d'ocupación. En 1900 el dominiu d'Estaos Xuníos quedaba aseguráu. Pero la voluntá d'independencia nun dexó, y en 1912 Woodrow Wilson dispunxo les primeres midíes destinaes a otorgar autonomía a la isla. Dende 1912, el movimientu de resistencia civil fíxose intensu y desamarróse un aportunante enclín antiamericanismu. En 1934, por decisión de Franklin D. Roosevelt, Filipines pasó de colonia a dominiu y escoyóse una Asamblea Nacional y un presidente, Manuel Quezón. Les rellaciones esteriores y la defensa del archipiélagu quedaben en manes d'EE.XX., que caltenía bases y controlaba la economía. EE.XX. prometió conceder la independencia absoluta a partir de 1946.
Dominiu xaponés
Al sobrevenir la llucha nel pacíficu, mientres la segunda guerra mundial, los xaponeses ocuparon l'archipiélagu (1941-1942) y formaron un gobiernu títere. El 14 d'ochobre de 1943 concedieron la independencia a les Filipines.
Reconquista d'Estaos Xuníos ya independencia
En 1944 empezó reconquistar d'Estaos Xuníos, que remató en 1945 sol mandu de Mac Arthur. Mac Arthur apurrió'l gobiernu a Sergio Osmeña, en 1946 foi escoyíu presidente Manuel Acuña Rojas y el 4 de xunetu foi proclamada la nueva independencia.
La Bandera Oficial de la República de les Filipines. Les Filipines celebraron el so Día de la Independencia cada 4 de xunetu, el día del añu 1946 en que los Estaos Xuníos concedieron la independencia a la nación, hasta 1962, cuando'l presidente Diosdado Macapagal robló la Proclamación Presidencial númberu 28, treslladando la celebración oficial al 12 de xunu, el día del añu 1898 en qu'Emilio Aguinaldo declaró la independencia nacional d'España.
Testu del Acta de la proclamación d'independencia del pueblu Filipín
El Acta de la proclamación d'independencia del pueblu Filipín atópase na Biblioteca Nacional de Filipines.
Independencia de Filipines
El día de la Independencia de Filipines (Filipín:Araw ng Kasarinlan, Araw ng Kalayaan), que conmemora la declaración d'independencia d'España efectuada'l 12 de xunu de 1898, ye un día feriáu nacional en Filipines.
Châtillon-sur-Lison
Châtillon-sur-Lison ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hódmezővásárhely
Hódmezővásárhely ye una ciudá autónoma del sur d'Hungría. Tien una población de pocu más de 48.000 habitantes. Ta asitiada a la vera del ríu Tisza.
Xeografía y clima
Hódmezővásárhely ta a 25 km de Szeged, na provincia de Csongrád. Ocupa una superfície d'unes 48.000 hectárees. El so territoriu alcuéntrase a 80-85 m. sobre'l nivel de la mar.
El clima ye continental suave, con iviernos fríos y branos calorosos. La temperatura media ye de 11'6 °C. La ciudá esfruta de 2100 hores de sol al añu.
Historia
El territoriu de l'actual términu municipal, taba habitáu yá dende va miles d'años. Demientres el sieglu VIII de la nuesa era, entamaron a llegar los primeros maxiares, qu'atoparon una población mayoritariamente eslava qu'escapaba de los ataques de los búlgaros. Enantes de les invasiones de los tártaros y los mongoles de 1241 había un mínimu de siete pueblos con ilesia, que desapaecieron. Dempués el territoriu foi repobláu, pero les tropes otomanes volvieron a arrasar el cotarru cuando había non menos de venti pueblos con ilesia.
Williams Velásquez
Williams Velásquez ye un futbolista de Venezuela.
Idus de marzu
thumb|300px|La muerte de César (1798) de [[Vincenzo Camuccini.]] thumb|300px|Aviesu d'un [[denariu emitíu por Brutu, l'asesín de César nel 42 e. C., cola abreviatura EID MAR (Idus de marzu) so un "píleo de llibertá" ente dos dagues.]]
Los idus de marzu (en llatín, Idus Martii o Idus Martiae) nel calendariu romanu correspondíen a los díes 15 del mes de Martius.
Los idus yeren díes de bonos badagüeyos que teníen llugar los díes 15 de marzu, mayu, xunetu y ochobre, y los díes 13 del restu de los meses del añu.
Anque marzu (Martius, mes consagráu al dios Marte) yera'l tercer mes del calendariu xulianu, nel calendariu romanu más antiguu yera'l primer mes del añu. Los díes de fiesta reparaos polos romanos dende'l primeru de los idus reflexen el so orixe como celebraciones del añu nuevu. Los idus de marzu, nos calendarios más antiguos, seríen los díes correspondientes a la primer lluna llena del añu nuevu.
Los idus de marzu na cultura
Estos idus de marzu yeren los más famosos de los idus por tar marcaos por delles observancies relixoses y por producise nesa fecha l'asesinatu de Xuliu César en 44 e.C., consideráu un puntu d'inflexón na historia de l'Antigua Roma, marcando la transición del periodu históricu conocíu como República romana al Imperiu romanu.
Según l'escritor griegu Plutarcu, César sería alvertíu del peligru, pero tornara l'alvertencia:
Anque'l calendariu romanu foi sustituyíu pelos díes de la selmana modernos alredor del sieglu III, los idus siguieron usándose coloquialmente como referencia mientres los sieglos siguientes. Shakespeare na so obra Julio César en 1599 citar al escribir la famosa frase:
Observancies relixoses
thumb|300px|Panel que representa les fiestes [[Mamuralias nun mosaicu de los meses, onde marzu ta asitiáu nel empiezu del añu (proveniente d'El Djem, Tunicia (África romana), sieglu III.]]
Los idus de cada mes taben consagraos a Xúpiter, el dios supremu de los romanos. El Flamen Dialis, sumu sacerdote de Xúpiter, llevaba la "oveya de los idus" (ovis Idulius) en procesión pola Vía Sacra hasta'l Arx, onde yera sacrificada.
Amás d'esti sacrificiu mensual, nos idus de marzu tamién se celebraba la Fiesta d'Anna Perenna, una diosa del añu (en llatín, annus), que la so festividá orixinalmente concluyía coles ceremonies del nuevu añu. Esti día yera celebráu con entusiasmu pol pueblu con comíes nel campu, bebida y muncha diversión. Una de les fontes de l'antigüedá tardida tamién asitia les Mamuralias nos idus de marzu. Esta celebración, que tien aspeutos de chivu espiatoriu o d'antiguos rituales pharmacos griegos, implicaba dar una paliza a un vieyu vistíu con pieles d'animales y probablemente llevábase-y fora de la ciudá. Esti ritual podía formar parte de la fiesta d'añu nuevu, representando la espulsión del vieyu añu.
Finalmente, el día foi formalizáu como parte del calendariu oficial romanu en tiempos de Claudio. Y fixéron-y siguir un periodu de tres díes de duelu, que remataría cola renacencia de Atis, el 25 de marzu, fecha del equinocciu de primavera nel calendariu xulianu.
NGC 484
NGC 484 ye una galaxa elíptica de la constelación de
Foi afayada'l 28 d'ochobre de 1834 pol astrónomu John Herschel.
Benjamin Fain
thumb|250px|Benjamin Fain. Benjamin Fain (en rusu: Вениамин Моисеевич Файн, hebréu: בינימין פיין) (nacíu'l 17 de febreru de 1930 – 15 d'abril de 2013) foi un físicu, profesor eméritu y refusenik.
Fain nació nuna familia xudía en Kiev. El so padre foi un matemáticu. Dende neñu se inculcó l'amor pola ciencia, según un fuerte sentimientu nacional.
Benjamin Fain lleva'l nome del so güelu, que foi asesináu en Proskurov nun pogromo. Mientres la Segunda Guerra Mundial, la familia foi sacupada y camudaron d'allugamientu delles vegaes. Tres el final de la guerra, la familia quedar en Dushanbe, onde Fain graduar de la escuela. Convertir nun estudiante nel Institutu de Moscú d'Enerxética. Mientres el primer añu en Moscú, visitó la sinagoga y trató d'aprender los idiomes hebréu y yiddish. Fain foi fuertemente impresionáu pola visita histórica del primer embaxador d'Israel, Golda Meir, na XRSS. Fain llogróse tresferir en 1950 a la Facultá de Física de la Universidá de Gorky. Graduóse en summa cum laude ellí. El so instructor foi'l ganador del premiu Nobel, Vitali Gínzburg.
Fain empecipiar con ésitu la so carrera científica, y yá en 1965 convertir en profesor na so alma mater. Escribió dellos llibros científicos traducíos al inglés y alemán. En 1966 treslladar a Moscú y empezó a trabayar con ésitu nel Institutu de Física del Estáu Sólidu en Chernogolovka.
Pipreola lubomirskii
Pipreola lubomirskii, Fruteru pechinegro, ye una especie d'ave paseriforme suramericana de la familia Cotingidae. Puebla les selves de monte de los Andes de Colombia, Ecuador y Perú, ente los 1.600 y 2.400 m d'altitú.
Descripción
Mide en permediu 17 cm de llargor. Picu coloráu a anaranxáu. El machu presenta la cabeza, gargüelu y parte cimeru del pechu, negres; envés verde; pechu y banduyu mariellos. La hebra tien la cabeza, l'envés, el gargüelu y la parte cimera del pechu, verdes y la parte inferior del banduyu con rayes marielles y verdes. Ye frugívoro.
Malcolm Campbell
Primeros años
Malcolm Campbell nació en Chislehurst, Kent, en 1885, fíu únicu de William Campbell, un vendedor de diamantes de Hatton Garden. Asistió a la escuela independiente Uppingham School.
Tando n'Alemaña, mientres se formaba pal comerciu de diamantes, interesar poles motocicletes y nes carreres de vehículos a motor. De regresu n'Inglaterra, trabayó por dos años en Lloyd's of London ensin salariu, y dempués mientres otru añu por una llibra a la selmana. Ente 1906–1908, ganó los trés London to Lakes End Trials (carreres de motocicletes). En 1910 empezó a participar en carreres d'automóviles en Brooklands. Bautizó al so coche como Blue Bird y pintar d'azul, dempués de ver la obra The Blue Bird de Maurice Maeterlinck nel Teatru Haymarket.
Casóse con Marjorie D. Knott en 1913 pero divorcióse dos años dempués. Sirvió na Primer Guerra Mundial nel Queen's Own Royal West Kent Regiment y na Royal Air Force. Casóse con Dorothy Evelyn Whittall en 1920 en Westminster, el so fíu Donald nació en 1921, y tuvieron una fía llamada Jean en 1923. Foi-y dau'l títulu de caballeru en 1931. Divorcióse nuevamente en 1940, y casóse darréu con Betty Nicory n'agostu de 1945 en Chelsea.
Carrera nel Grand Prix
Compitió nes carreres d'automóviles del Grand Prix, y ganó los Grand Prix de Boulogne en 1927 y 1928 en Francia conduciendo un Bugatti T37A.
Récor de velocidá en tierra
thumb|Malcolm Campbell en 1928. Campbell batió'l récor de velocidá terrestre per primer vegada en 1924, al algamar 235,22 km/h en Pendine Sands, cerca de Carmarthen Bay nun Sunbeam 350HP V12, agora n'esposición nel National Motor Museum de Beaulieu. Campbell rompió nueve récores de velocidá terrestre ente 1924 y 1935, con trés en Pendine Sands y cinco nel Circuitu playeru de Daytona. Los sos primeros dos récores fueron conduciendo un automóvil construyíu por Sunbeam.
El 4 de febreru de 1927, Campbell consiguió'l récor de velocidá terrestre en Pendine Sands, cubriendo'l quilómetru llanzáu (nun permediu de dos carreres) a 281,447 km/h y la milla llanzada en 280,386 km/h, nel Napier-Campbell Blue Bird.
Consiguió'l so récor de velocidá terrestre final en Bonneville Salt Flats, Utah, el 3 de setiembre de 1935, y foi la primer persona en conducir un automóvil percima de les 300 mph, permediando 301,337 mph (484,955 km/h) en dos pasaes. thumb|Campbell na portada d'[[El Gráficu, añu 1925]]
Récores de velocidá n'agua
Desenvolvió y probó la flotación del Bluebird nel Llagu Tilgate, en Tilgate Park, Crawley. Consiguió'l récor de velocidá acuáticu en cuatro causes, y la so mayor velocidá foi de 228,108 km/h nel Blue Bird K4. Estableció'l récor el 19 d'agostu de 1939 en Coniston Water, Inglaterra.
Muerte
Morrió dempués d'una serie d'accidentes cerebrovasculares en 1948 en Reigate, Surrey, a la edá de 63 años. Foi unu de los pocos posesores de los récores de velocidá terrestre de la so dómina en morrer por causes naturales, por cuenta de que munchos de los pilotos dedicaos a la consecución de récores de velocidá morrieron n'accidentes colos sos vehículos. La so conducción versátil en distintos medios facer internacionalmente famosu.
Política
Presentar ensin ésitu al Parllamentu nes eleiciones xenerales de 1935 en Deptford pol Partíu Conservador.
Tenía venceyos cola Unión Británica de Fascistes. Portó una bandera fascista nun rally fascista y afató el so coche, el Campbell-Railton Blue Bird, con una insinia fascista.
Títulu nobiliariu
Un títulu nobiliariu ye un privilexu llegal concedíu dende l'antigüedá, qu'estrema a los miembros de la nobleza. Según Nicolás Maquiavelo, nel so 'Hestoria de Florencia', Llibru primeru, lo qu'empecipió l'usu de los títulos que güei se conocen como 'nobiliarios', foi que, muertu Justiniano, asocedió-y el so sobrín Justino II, quien por conseyu de la so muyer, Sofía, fixo salir d'Italia al eunucu Narsés, y nel so llugar unvió a Longinos, qu'habitó en Rávena, y dio una nueva organización a Italia: nun nomó gobernadores, como fixeren los godos, que yá taben fuera d'Italia, sinón qu'en toles ciudaes y territorios de dalguna importancia punxo autoridaes a los que llamó 'duques' (dux), y punxo a Roma sol mandu d'un duque qu'unviaben cada añu dende Rávena.
Na Ilesia católica foi'l papa Pascual I, en que'l so tiempu los párrocos de Roma empezaron a llamase cardenales y se arrogaron tanta autoridá, sobremanera desque ellos mesmos escluyeron al pueblu de la eleición del pontífiz, que rares vegaes l'escoyíu dexaba de ser unu d'ellos. A la muerte de Pascual, foi nomáu papa Eugenio II, del títulu de santa Sabina. Italia, desque pasó a manes de los franceses, camudó en parte de forma y d'organización, por adquirir el papa más autoridá no temporal, y por introducir ellos el títulu de condes y de marqueses, lo mesmo qu'antes Longinos, exarca de Rávena, introduxera'l de duques.
N'Hispania, amás d'éstos, esistieron los títulos denominaos 'señoríos', y dalgunos menos conocíos como 'palanca', o los 'infanzones', que n'Aragón equivalíen a los 'fidalgos' castellanos, pero esto foi posterior.
Los privilexos daos pola nobleza son güei casi puramente protocolares, ya inclusive n'España tienen d'abonase derechos pa la socesión hereditaria d'un títulu. N'España habría güei unos 2.850 'títulos nobiliarios', pero mientres la Edá Media constituyeron la base del sistema feudal, que tuvo diverses organizaciones y usu del poder nunos y otros países y rexones, y entá dientro d'un mesmu país, entamando la posesión de la tierra y les rellaciones de vasallaxe. A títulu comparativu, y según declaraciones d'unu de los sos miembros, el total de propiedaes de la casa d'Alba hacia l'añu 2008 yera de 24.000 hectárees. Güei sobreviven namái nos países de réxime monárquicu: Bélxica, Dinamarca, España, Liechtenstein, Luxemburgu, Mónacu, Noruega, Países Baxos, Reinu Xuníu, Suecia y la República de San Marín; en delles repúbliques como Alemaña los títulos pasaron a formar parte del apellíu. Tamién la Santa Sede da títulos nobiliarios pontificios.
En Portugal el Reinu de Portugal foi abolíu en 1910 tres la Revolución del 5 d'ochobre y proclamar de la I República, sicasí'l decretu del 15 d'ochobre de 1910 nel so artículu cuartu dexa l'usu de títulos nobiliarios de forma implícita so la clausa de "de xuro y herdade" según el Tratáu de Direito Civil de 1929 nel so volume I dexa l'usu de los títulos nobiliarios como complementu de la identificación de los individuos.
Los títulos nobiliarios tienen, na so mayor parte, calter hereditariu. La socesión recái nel fíu o fía primoxénitu del anterior posesor y el so usu estender a los consortes lexítimos y a los cónyuges viudos mientres nun contraer nueves nupcias.
Na mayoría de los países que caltienen una llexislación nobiliaria a valir, como España o Reinu Xuníu, los títulos nun pueden ser oxetu de transaiciones comerciales y el so usu indebíu o usurpación tán penalizaos pola Llei.
Arxentina
N'Arxentina, los títulos nobiliarios fueron abolíos pola Asamblea del Añu XIII (1813).
Chile
En Chile, Bernardo O'Higgins decretó l'abolición de tolos títulos de nobleza y la destrucción de los escudos d'armes de les fachaes de les cases ya insinies el 22 de marzu de 1817.
Méxicu
En Méxicu los títulos nobiliarios tán abolíos. Na Constitución de 1857 quedó establecíu nel artículu 12 de la mesma la inesistencia de "títulos de nobleza, nin prerrogativas, nin honores hereditarios". Na vixente Constitución Política de los Estaos Xuníos Mexicanos de 1917 refrendóse dicha disposición, inclusive nel mesmu númberu d'artículu. Una interpretación de 2017 de la Suprema Corte de Xusticia de la Nación d'esi país acomuñó esti artículu col párrafu quintu del Artículu 1 constitucional, razonando que cualesquier prerrogativa acomuñada al orixe o nacencia de la persona o cualesquier otra condición inherente a ella "resulta contrariu a la dignidá humana" y por tanto, discriminatoria.
Uruguái
N'Uruguái, la Constitución de 1830 ratifica lo yá resuelto na Asamblea del Añu XIII.
Europa
Munchos países europeos tienen llegalmente abolida la nobleza. En Rusia dende 1917 tres la Revolución rusa, el réxime socialista abolió los títulos nobiliarios y entamó una persecución política escontra l'aristocracia nacional.
Tampoco nos países derrotaos na Primer Guerra Mundial: los resultantes del disueltu Imperiu austrohúngaru en 1919, del alemán tamién dende 1919 y del otomanu en 1923 cola nacencia de la República de Turquía. Dase la esceición d'Hungría, que siguió teniendo estatus de Reinu, polo que nun s'abolieron los títulos hasta 1947 tres la Segunda Guerra Mundial y la so conversión nuna República. Darréu al conflictu remató la nobleza n'Italia en 1947 y en Grecia en 1974, tres el referendu que dio pasu a la República y promulgación d'una nueva constitución. En dichos países los títulos nobiliarios quedaron abolíos y el so usu nun ye reconocíu por nenguna institución de dichos estaos. En dellos casos ta llegalmente prohibíu'l so usu, como n'Austria, incluyendo los títulos de países estranxeros, ente que n'otros como Alemaña el títulu pasó a convertise nel apellíu, un exemplu Alexandra, Prinzessin von Hannover, von Eckardstein, von Brünneck.
Sicasí anque Grecia ye una república, los títulos de la familia real griega son respondíos por y reconocíos oficialmente pola corte de la monarquía danesa, lo que los convierte en títulos llegales en Dinamarca o por cortesía en cualquier llugar. Tolos miembros de la familia real griega con esceición de Marina, consorte del príncipe Miguel y les princeses Alejandra y Olga ostenten los títulos de príncipes y princeses de Grecia y Dinamarca col tratamientu d'Alteza Real.
N'España los títulos nobiliarios fueron llegalmente abolíos mientres la II República, por aciu la Constitución aprobada'l 9 d'avientu de 1931. L'artículu 25 dicía: "L'Estáu nun reconoz distinciones y títulos nobiliarios". Esta abolición remató de facto en 1939, magar nun se fixo efectiva hasta la promulgación de nueves lleis franquistes en 1947. La vixente Constitución Española de 1978 reconoz al rei'l derechu a otorgar honores con arreglu a les lleis, y nesti marcu encuádrase l'actual llexislación nobiliaria española. El posesores de títulos nobiliarios, según los sos consortes llegales y los cónyuges viudos, pueden faer usu de los sos títulos y defendelos frente a terceros ensin más privilexu que'l tratamientu protocolariu de excelentísimos señores a los Grandes d'España y de ilustrísimos señores al restu de la nobleza titulada.
En Francia fueron abolíos en delles ocasiones y restauraos darréu dende la Revolución francesa hasta la III República en 1870. Anguaño, magar nun tener nengún privilexu, son llegales y tán regulaos dende 1986 pol Ministeriu de Xusticia al traviés de la Oficina de Derechu Civil Xeneral (Bureau du droit civil général).
Nectomys squamipes
Nectomys squamipes ye una especie de royedor integrante del xéneru Nectomys de la familia Cricetidae. Habita nel centru-esti de Suramérica.
Taxonomía
Esta especie describióse orixinalmente nel añu 1827 pol zoólogu Anton Brants, col nome de Mus squamipes, términu específicu rellacionáu a les pates escamoses que la estremen.
La llocalidá tipo, acutada por Philip Hershkovitz en 1944, ye: São Sebastião, estáu de São Paulo, Brasil.
El taxón específicu quedó acutáu a la so distribución sureste, yá que enantes incluyóse nél otres formes que cubríen gran parte del norte y centru de Suramérica hasta Colombia y Ecuador, les que fueron asignaes a otres especies.
Distribución xeográfica y hábitat
Esta especie ye endémica del centru-esti de Suramérica, dende'l sureste de Brasil (dende Pernambuco pel norte hasta Rio Grande do Sul pel sur), l'oriente del Paraguái y el nordeste de l'Arxentina, na provincia de Misiones. Este ye un royedor insectívoru de vezos semiacuáticos, que ta fuertemente acomuñáu a cursos d'agua qu'escurren dientro de selves tropicales y subtropicales atlántiques o paranaenses, en baxes altitúes y en serranías, ambientes que sufrieron alteraciones por desforestación y, en delles partes, por contaminación. Tien un pesu importante pa la familia (con permedios de 216 g) y una morfoloxía de les sos llargues pates traseres, especialmente afeches pa nadar con axilidá, al amenorgar los sos talones y presentar pies palmotiaos parcialmente.
Caltenimientu
Según la organización internacional dedicada a la caltenimientu de los recursos naturales Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura (IUCN), al nun tener mayores peligros y vivir en munches árees protexíes, clasificar como una especie baxu “esmolición menor” na so obra: Llista Colorada d'Especies Amenaciaes.
Peterkwame Aizawa
Peterkwame Aizawa (相澤 ピーターコアミ, ), ye un futbolista xaponés.
Eleanor Anne Ormerod
Eleanor Anne Ormerod foi una entomóloga inglesa.
Vida y obra
Fía d'una ilustradora botánica y del historiador y anticuariu George Ormerod, autor de The History of Cheshire. Dende bien pequeña, interesar polos inseutos y tuvo la oportunidá d'estudialos gracies a la gran propiedá na que creció. Estudió agricultura y convirtióse nuna autoridá local sobre la tema. Cuándo, en 1868, la Real Sociedá d'Horticultura empezó a arrexuntar una coleición de plagues d'inseutos de granxa pa propósitos práuticos, Ormerod realizó una gran contribución polo que foi gallardoniada cola medaya de Flora de la sociedá.
En 1877, publicó "Observación d'inseutos perxudiciales" un folletu que distribuyó ente persones comenenciudes nesta tema y que, en respuesta, unviáben-y los resultaos de les sos propies investigaciones. Como resultancia, pudo desenvolver una serie d'informes añales sobre inseutos perxudiciales y plagues de granxa. En 1881, Ormerod publicó un informe especial sobre la mosca de la cebolla y en 1882 foi nomada consultora entomóloga de la Real Sociedá d'Agricultura d'Inglaterra, cargu que caltuvo hasta 1892. Mientres dellos años impartió conferencies sobre entomoloxía científica na Escuela Real d'Agricultura de Cirencester. left|miniaturadeimagen|Na edá adulta La so fama nun se llindó a Inglaterra; recibió medayes d'oru y plata de la Universidá de Moscú polos sos modelos d'inseutos perxudiciales pa les plantes, y el so tratáu sobre Los inseutos perxudiciales de Sudáfrica lo qu'amuesa l'algame del so trabayu. En 1899, recibió una medaya de plata de la Société nationale de protection de la nature de Francia.
Los sos trabayos en historia natural fueron llargamente citaos y llevó a cabo experimento valientes:
Ente otros trabayos atopen el Manual d'inseutos perxudiciales, colos métodos de prevención y arreglu (1881) y el Manual d'inseutos perxudiciales pa la güerta y arbustos frutales (1898). Cuasi la última reconocencia que-y llegó foi'l de doctor honoris causa de la Universidá d'Edimburgu, una distinción única yá que foi la primer muyer a quien la universidá confiriera esti grau.
Tamién foi la primer muyer en ser estremada con una beca na Sociedá Meteorolóxica (1878).
En 1887 camudar a Torrington House, 47 Holywell Hill, St Albans, Hertfordshire cola so hermana Georgiana Elizabeth Ormerod, onde morrió'l 19 de xunetu de 1901. L'edificiu tien una placa nel so honor.
Reconocencia
La semeya de Ormerod cuelga xunto a la escalera principal sur-esti nel edificiu Old College de la Universidá d'Edimburgu, nel que se proclama con arguyu que foi la primer muyer d'Edimburgu llicenciada con honores.
El nome de Ormerod foi tamién conmemoráu, xunto con una serie d'otros biólogos, nel nome del Proyeutu RepRap en impresión 3D.
Chaucenne
Chaucenne ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sultanatu de Gujarat
El sultanatu de Gujarat foi un estáu musulmán qu'esistió na rexón de Gujarat (India) ente 1407 y 1572.
Historia
A partir de 1390 el poder del sultanatu de Delhi sobre les provincies viose afeutáu poles lluches de socesión; en 1391 el gobernador Malik Mufarrah Sultani Farhat al-Mulk sofitó a la relixón hindú esperando'l so sofitu d'esta relixón pa faese independiente; los ulemas fueron a Delhi a protestar y el sultán Muhammad Shah III Tughluk unvió como nuevu gobernador a Safar Khan, fíu de Wajih al-Mulk col títulu de Muzaffar Khan; Farhat al-Mulk desafió la so autoridá y los dos homes enfrentar en batalla'l 4 de xineru de 1392 a Kamboi a 30 km al oeste de Patan, na que Farhat foi derrotáu y muertu.
Muzaffar dexara en Delhi al so fíu Tatar Khan qu'exercía como wazir (hasta 1393). Muzaffar empezó a restablecer la orde y la prosperidá. Dempués de 1393 Tatar Khan, el fíu de Muzaffar Khan, siguió en Delhi, onde yera'l centru de les lluches pol poder, y el 1398 foi a Gujarat onde pidió al so padre un exércitu que tenía qu'ocupar Delhi. Pero entós producióse la invasión de Tamerlán (1399). Nasir al-Din Mahmud Shah III Tughluk (1395-1399) abellugar en Patan la capital entós de la provincia de Gujarat.
En 1403 Tatar Khan intentó convencer al so padre d'avanzar hasta Delhi con un exércitu pero Muzaffar nun lo aceptó y trató de disuadir al so fíu. Tatar entós derrocó al so padre (de 60 años) y proclamóse sultán de Gujarat (payares de 1403) como Muhammad Shah Gujarati. Foi'l primer sultán. Entós coló a Delhi pero foi envelenáu pol so tíu Shams Khan, que lliberó a Muzaffar al que restableció nel gobiernu de Gujarat.
El so socesor Ahmad I (1410-1442) fundó Ahmedabad o Ahmedabad, que dende los sos entamos foi siempres la principal ciudá del Gujarat; recuperó Bombay y Salsette de los reis bahmanidas del Dekan.
Mahmud Shah Y Begra Gudjarati (Baykara) Saif al-Din (1458-1511) conquistó Girnar (1471) y escaló Dwarka Bet (1473) y llegó al este del valle del Tapti hasta Thalner apoderando tamién el territoriu ente los montes de los Ghats y el mar de Llexáu en Bombay; siguió coles lluches tradicionales contra Malwa al este y Khandesh al sur y construyó una gran flota p'apoderar a los pirates de les islles. Los pirates nun yeren los únicos qu'amenaciaben la mariña, yá que nesta dómina llegaron los europeos: Vasco da Gama desembarcaba en Malabar en 1498; el conflictu de los portugueses colos mamelucos exipcios pol comerciu del India traxo al enfrentamientu: l'almirante Husein, nengunu de la flota mameluca a el mar Roxu, foi unviáu en 1508 en Gujarat con una escuadra bien fornida y marineros veteranos de les guerres colos cristianos na Mediterránea; la flota de Gujarat, sol gobernador de Diz, xunióse-y magar los intentos de Lourenço de Almeida d'evitar l'alianza; los portugueses fueron ganaos nun combate naval que duró dos díes cerca de Chaul, y Lourenço de Almeida morrió; pero al cabu de pocos meses, el 2 de febreru de 1509, el padre de Lourenço, el virréi Francisco de Almeida, ganó a la flota aliada n'agües de Diz. En 1510 el sultán de Gujarat ufiertó'l puertu de Diz al portugués Albuquerque, el conquistador de Goa, y una factoría lusa establecióse'l 1513 (la fortaleza construyir en 1535).
Terbiu
El terbiu ye un elementu químicu de la tabla periódica que'l so símbolu ye Tb, sólidu metálicu de color blancu y rellumu plateado. El so númberu atómicu ye 65, con una masa atómico de 158,9. Tien una densidá de 8,3 g/cm³. Con un puntu de fusión de 1.360 °C y un puntu de ebullición de 3.041 °C. Ye un metal de transición interna de la familia de los lantánidos del Sistema Periódicu. Atópase davezu como óxidu nes tierres rares. Forma sales trivalentes de color blancu que les sos soluciones son incolores. La so concentración na corteza terrestre ye de 0,09 ppm.
Historia
El terbiu afayóse en 1843 pol químicu suecu Carl Gustaf Mosander, que lo detectó como impureza n'óxidu d'itriu. El so nome deber a la llocalidá sueca Ytterby. Nun foi aislláu n'estáu puru hasta 1905 cuando se fixeron habituales les nueves téuniques d'intercambiu d'iones. El so aislamientu foi fechu per primer vegada por Georges Urbain.
Esti elementu clasifícase como tierra rara. El términu "rara" puede conducir a equívocu, pos el terbiu ye más común que metales como la plata o'l mercuriu. Esta terminoloxía tenía otru significáu pa los químicos d'antaño. Utilizábase porque los elementos clasificaos como tales yeren bien difíciles de dixebrar unos d'otros. Nun yeren raros na Tierra, sinón que yeren raramente usaos pa daqué.
Llogru
El terbiu nun s'atopa nunca n'estáu llibre na naturaleza, sinón conteníu en diversos minerales como la cerita, la gadolinita, la monazita, la xenotima y la euxenita, dalgunos d'ellos con un conteníu inferior al 1% de terbiu.
Los principales xacimientos comerciales d'esti elementu químicu atopar nel sur de China, anque a mediaos de 2011 informar de grandes xacimientos d'esti mineral no fondero marín, cerca de Ḥawai.
Carauterístiques notables
El terbiu ye de color blancu-plateado, razonablemente estable al aire, maleable, dúctil y lo suficientemente blandu como pa ser cortáu por un cuchiellu. Esisten dos variedaes alotrópicas, con una temperatura de tresformamientu de 1289 °C.
El terbiu ye unu de los elementos lantánidos, ye un metal de color plateado y daqué brillosu que ye relativamente estable nel aire, ye fácilmente maleable, dúctil y lo suficientemente nidiu como pa poder cortala con un cuchiellu. Na actualidá conocen dos formes cristalines de terbiu, que tienen una temperatura de tresformamientu d'unos 1290° C.
Producción
La disponibilidad y l'accesu al Terbiu ye una fonte d'esmolición pa la mayoría de los países industrializaos. Esta na llista de los metales críticos, establecida pol Departamentu d'Enerxía del Gobiernu de los Estaos Xuníos, marzu 2011. Nesta llista, podemos pescudar que'l Terbiu, ta arraleciendo y que'l so suministru ta en peligru a partir del añu 2012. Tamos falando d'un simple fin del Terbiu, tal como lo estrayemos güei, esto ye, de forma económicamente vidable. Como toles tierres rares, el Terbiu ta presente en tola corteza terrestre, solo que la concentración ye bien diminuta, yá que nunca s'estrayi solo, sinón entemecíu con otros minerales.
Aplicaciones
Esti elementu utilizar nel dopaxe de materiales usaos en dispositivos d'estáu sólidu, tales como'l fluoruru de calciu, el tungstato de calciu y el molibdato de estroncio. El oxosulfatu de gadoliniu dopado con terbiu ye unu de los meyores colorantes en rayos X.
Tamién s'emplega como cristal estabilizador en célules de combustible qu'operen a elevaes temperatures, xunto al óxidu de circoniu, n'aleaciones y na producción de componentes electrónicos. El so óxidu utilizar nos fósforos verdes de llámpares fluorescentes y tubos d'imaxe. El borato de terbiu y sodiu aplícase tamién en electrónica.
Isótopos
Na naturaleza atópense compuestos d'un isótopu estable, el 159-Tb. Otros 33 radioisótopos fueron rexistraos, siendo'l 158-Tb el más estable de toos, con una vida media de 180 años. Los isótopos 157-Tb y 160-Tb tienen una vida media alredor de los 70 años. Los restantes radioisótopos tienen vides medies de menos de 7 díes, munchos d'ellos de menos de 24 segundos.
Precuros
Al igual que'l restu de lantánidos, los compuestos del terbiu tienen un nivel moderáu de toxicidá, anque esta nun s'investigó en fondura. Nun se conoz nengún papel d'esti elementu nel ciclu biolóxicu.
Bertsozale Elkartea
L'asociación Euskal Herriko Bertsozale Elkartea (EHBE), denominación que n'asturianu quier dicir "asociación d'amigos del vertsolarismu d'Euskal Herria", ye una asociación cultural vasca con sede nel edificiu Subijana de la población de Villabona-Amasa (Guipúzcoa) España. Tien como finalidá'l trabayar pola promoción del bertsolarismo, aspeutu relevante de la cultura vasca. thumb|right|250px|Campeonatu de bertsonaris 2009 entamáu pola Euskal Herriko Bertsozale Elkartea.
Definición
Bertsozale Elkartea ye una asociación cultural so la figura xurídica de "asociación ensin ánimu de lugro" qu'arrexunta a 2400 bertsolaris y aficionaos a esta disciplina cultural. Fundar en 1987 y dende los sos entamos caltuvo l'oxetivu d'impulsar y desenvolver el bersoralismo al traviés del caltenimientu del patrimoniu oral que s'heredó nesta disciplina cultural.
La so actividá desenvolver por aciu trés distintos exes; l'espardimientu, la tresmisión y l'investigación.
L'espardimientu
L'espardimientu del bertsolarismo realizar por aciu la organización de campeonatos y certámenes (denominaos en vascuenciu "Bertsolari Txapelketak") y l'organización del "Bertso Eguna" (día del versu).
Dende Bertsozale Elkartea se promueven alcuerdos colos medios de comunicación y ufiértase servicios pa entamar actuaciones por aciu "lanku", espacio web d'ayuda y sofitu.
La tresmisión
La tresmisión considérase como parte fundamental y básica pal caltenimientu d'esta tradicional disciplina cultural. Nesta tresmisión tien como pilastra básica la creación y caltenimientu de les "bertso-eskolak" (escueles de versos o de bertsolaris) fomentando l'aprendizaxe na enseñanza reglada y encauzando la programación nel tiempu llibre.
La investigación
Como actividá complementaria pero importante poténciase la investigación y estudio sobre'l bertsolarismo centrándose na escoyeta de documentación. El nucleu d'esta exa d'actuación de l'asociación ye'l centru de documentación centru d'investigación sobre la oralidad Xenpelar Dokumentazio Zentroa que s'inauguró en 1990 y allúgase nes instalaciones del edifico Subijana.
Xenpelar, que forma parte del proyeutu Mintzola, investiga y desenvuelve la tradición cultural vasca de tresmisión oral y ta promocionáu pol Gobiernu Vascu, el Conceyu de Villabona y la Diputación Foral de Guipúzcoa.
Norma Aleandro
Norma Aleandro ye una actriz, guionista y direutora de teatru arxentina.
Protagonizó La historia oficial (1985), la primer película arxentina en ganar el Óscar a la meyor película estranxera nel añu 1986, pola cual ella ganó'l premiu del Festival de Cannes a la meyor actriz. Pol so papel en Gaby: a True Story (1989) convertir na primer actriz arxentina en ser nomada al Óscar. Tuvo tamién pequeños roles en películes hollywoodenses como Cousins (1989), One Man's War (1991) y The City Of Your Final Destination (2009).
Inicio
Fía de los actores Pedro Aleandro y María Luisa Carbayeda, y hermana menor de María Vaner, fai los sos primeros papeles a la edá de 9 años nel teatru Smart, colos sos padres.
Más tarde integró el repartu de Los dos carátulas, por Radio Nacional y depués, realizando teatru independiente nel Institutu d'Arte Moderno, debutó en cine en 1957 con La muerte nes cais, de Leo Fleider y en 1959 participó nel ciclu televisivu Hestories de moces, onde realizó dellos personaxes.
En teatru actuó n'obres d'Eurípides, Molière, Lope de Vega, Cervantes, Tirso de Molina, Tennessee Williams y Arthur Miller.
Na década del 60' tuvo participaciones especiales en películes como L'últimu pisu, con Santiago Arrieta y Xente conmigo, con Milagros de la Vega y destacóse en La fiaca, de Ricardo Talesnik, 1969. Nesta década empezó a incursionar en televisión en ciclos como Romeo y Julieta, El amor tiene cara de mujer, Cuatro muyeres p'Adán, ente otros.
Teatru y televisión
thumb|Aleandro xunto a [[Alfredo Alcón na película de 1971, Güemes, la tierra n'armes.]] Mientres la década del 70' foi parte del grupu Xente de Teatru —o Cla Stivel— empobináu por David Stivel, actuando nel ciclu televisivu Cosa xulgada con llibros de Juan Carlos Gené y Martha Mercader qu'ente 1969-72 foi unu de los programes claves de la televisión arxentina d'esos años; el grupu integráu por Bárbara Mujica, Marilina Ross, Carlos Carella, Federico Luppi, Emilio Alfaro y Juan Carlos Gené recibió premios y altos ratings d'audiencia, al que se sumó'l ciclu humorísticu Nós los villanos.
En 1970 dirixó Stivel el so únicu llargumetraxe, Los herederos, que'l so guión escribió xunto a Norma Aleandro y que foi presentáu nel Festival de Berlín.
En 1989 foi convidada al programa Cordialmente onde la cantante y actriz Marilina Ross dedíca-y un tema compuesta por ella mesma tituláu Norma de vida.
Protagonizó delles películes al pie d'Alfredo Alcón, Julio De Grazia y Carlos Carella como Güemes, la tierra n'armes y Nun toquen a la nena.
Takeaki Hommura
Takeaki Hommura (本村 武揚, ), ye un futbolista xaponés.
Norma Aleandro
Teatru y televisión
De gran carrera teatral, actuó en Beckett, El círculu de tiza caucasianu, De rigorosa etiqueta, El mio queríu mentirosu, La Piaf, y incursionó en televisión en ciclos como La casa de los Medina, Alies Bon Mozu, Nós y La muyer nel ensame.
El 8 de setiembre de 2016, va tornar a esti espectáculu nel Teatru Maipo: "Pequeñes patriotes", xunto con Adriana Aizemberg.
Exiliu y regresu
Amenaciada pola Triple A, en 1975, Aleandro debió exiliase primero n'Uruguái onde fixo Medea y depués n'España pola dictadura militar impuesta n'Arxentina, y ellí siguió la so carrera con filmes como Tobi y Les verdes praderíes.
Dempués de seis años, tornó al país en 1981, pa protagonizar l'estrenu mundial de la obra teatral La señorita de Tacna, de Mario Vargas Llosa. Darréu filmó La historia oficial, con Héctor Alterio, pola que ganó'l premiu a la Meyor Actriz nos festivales internacionales de Cannes y Cartaxena, tamién llogró mención nel festival de Chicago, premios d'asociaciones de críticos internacionales y foi escoyida Meyor Actriz de 1985 por Cronistes arxentinos.
Actuó tamién en Hollywood xunto a Lee Remick, Anthony Hopkins y Liv Ullmann. Pol so llabor nel filme estranxeru Gaby: A True Story foi nomada al Óscar y al Globu d'Oru como Meyor Actriz de Repartu.
Participó en más de 40 películes, ente elles Operación Masacre, Los siete llocos, La entrevista, Prohibíu, El faru, ente otres. En 1990 protagonizó, dirixida por Alejandro Doria, Cien veces nun debo, con Luis Brandoni y Andrea de la Boca, y depués con Federico Luppi Les tumbes. Nesa década participó amás nun curtiumetraxe, nun filme basáu nun momentu de la vida de Carlos Monzón y protagonizó Sol de seronda, pola que foi premiada como Meyor Actriz nos festivales internacionales de San Sebastián y L'Habana y recibió per segunda vegada'l premiu de Cronistes.
En 1997 y 2012 personificó a Maria Callas na pieza Master class. 300px|thumb|Norma xunto a [[Francisco Rinaldi, en 1998.]] En 2001 actuó xunto con Ricardo Darín y Héctor Alterio en El hijo de la novia, que foi un gran ésitu recibiendo ella mesma esi añu'l Premiu Konex de Brillante. Protagonizó los filmes Cleopatra, Seres queríos, Cama adientro, Identidá perdida, compunxo un personaxe de voz en Patoruzito, la gran aventura, actuó con Natalia Oreiro y Diego Peretti en Música n'espera y con Alejandra Manzo y Leonor Manso en Anita.
En 2009 protagonizó la obra teatral Agostu, con Mercedes Morán.
Nel 2012 apaez na nueva ficción de Pol-ka Producciones pa Canal 13 Llobu xunto a Gonzalo Heredia. Amás forma parte del repartu de En terapia, ficción de Canal 7 protagonizada por Diego Peretti, Julieta Cardinali, Germán Palacios, Leonardo Sbaraglia, Dolores Fonzi y Ailín Salas. Na mesma interpreta a Lucía Aranda, supervisora de Guillermo.
En 2004 foi designada como la primer presidente de l'Academia de les Artes y Ciencies Cinematográfiques de l'Arxentina.
En 2014 foi homenaxada na Cámara de Diputaos de la Nación Arxentina pola so trayeutoria y méritu; y recibió un Doctoráu Honoris Causa per parte de la UADE.
Vida privada
Tuvo casada con Oscar Ferrigno y el so fíu ye l'actor Oscar Ferrigno (fíu). Tamién tien un nietu, el músicu Ivan Ferrigno. Dende 1982 la so pareya ye'l médicu Eduardo -y Poole.
Cine
Guionista:
Intérprete:
Voz
La Chaux (Doubs)
La Chaux ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eleanor Marion Bennett
Eleanor Marion Scrymgeour de Bennett (1942) ye una especialista en botánica australiana. El Index Kewensis (IK) llista 168 nomes d'especies que se publicaron o copublicado por ella. Foi una de les botániques nel Angiosperm Phylogeny Group, del 1998 sistema APG.
Dempués de la so graduación trabayó como botánica nel Herbario d'Australia Occidental (1965-1970). Recoyó especímenes d'ocalitos en Perth (Shark Bay Area) y publicó el xéneru Hybanthus na revista Nuytsia.
Tomoya Miki
Tomoya Miki (見木 友哉, ) ye un futbolista xaponés.
Halle (Saxonia-Anhalt)
Halle ([ˈhɑːlə]; n'alemán, Halle an der Saale, link=Ficheru:De-Halle_(Saale).ogg|11x11px|[[Ficheru:Loudspeaker.svg|link=Ficheru:De-Halle_(Saale).ogg|11x11px|Tocante a esti soníu [ˈhalə an dɛɐ̯ ˈzaːlə] <small class="metadata audiolinkinfo" style="cursor:help;">(?·i) ]]  ) ye una ciudá d'Alemaña, asitiada nel estáu de Saxonia-Anhalt a veres del Saale. Tien una población de 233.820 habitantes en 2015 y una superficie de 135 km².
Historia
El nome de Halle deriva del alemán antiguu y quier dicir "sal". Los manantiales d'agua salao de Halle son productu d'una situación xeolóxica especial, la llamada falla de la plaza del mercáu de Halle foi emplegada en tiempos remotos, como lo demuestren les nueves escavaciones arqueolóxiques feches nel área de la plaza del mercáu, qu'acoten la continuidá de la importancia del sal pa la ciudá. El sal yera la principal actividá comercial de la ciudá, como en munches ciudaes na Edá Media. Anguaño'l sal nun representa un comerciu importante y ye llindada a un muséu nel llamáu Saline xunto al ríu Saale.
August Hermann Francke tuvo una gran influencia y fundó un orfelinato nel qu'allugó a más d'a 1000 neños en residencia. Reconózse-y como'l fundador del pietismo.
En Halle habitó por curtiu tiempu Martín Lutero y na cai llamada "Rannische Straßy atópase una placa conmemorativa na fachada de la casa. Siendo famosa tamién por ser la ciudá d'orixe del baxista de la banda Tokiu Hotel, Georg Listing. Na Segunda Guerra Mundial Halle sufrió munchos daños na periferia, por cuenta de que al sur de la ciudá atopaben les fábriques estratéxiques de química (Leuna). El centru de la ciudá apenes foi bombardeado y anguaño presume de tener el conxuntu d'edificios catalogaos más grande d'Alemaña.
Ente 1949 y 1990, Halle formó parte de la República Democrática Alemana (RDA).
Economía
La metalurxa ye un sector clave na economía de la llocalidá, según la so Universidá (Martin-Luther Universität), qu'en 2011 cuntaba con 20.872 estudiantes.
Cultura
El famosu compositor de música clásica Georg Friedrich Händel nació y vivió hasta los 18 años en Halle. Anguaño puede visitase la so casa, convertida nel muséu del más pernomáu de los sos habitantes.
Relixón
Los franciscanos en Halle lleven a cabu'l llabor de la logoterapia, una nueva terapia desenvuelta a finales de la Segunda Guerra Mundial, principalmente por sobrevivientes de los campos de concentración.
La fin de selmana de'l 12 al 14 de mayu de 2006 #celebrar en Halle la fiesta de los 1200 años d'Ilesia cristiana. Participaron xuntes les ilesies Católico y Evanxélico en celebraciones ecuméniques con esti motivu. Ye necesariu reconocer el nivel de tolerancia del pueblu alemán que, tres la historia de la Reforma, les guerres mundiales y la dómina socialista seya posible llevar a cabu esti tipu de fiestes. Hubo danza, comida y música.
Hospitalidá
En Halle hai un abellugu nocherniegu pa muyeres y homes ensin llar.
Pipreola riefferii
Alcuéntrase en Colombia, Ecuador, Perú, y Venezuela. El so hábitat natural son les viesques montiegues húmedos subtropicales o tropicales. Debíu al tamañu del so rangu y población la especie nun ye considerada vulnerable.