cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lastras de Cuéllar
Analís artísticu
Coles mesmes, la Virxe tien na manzorga una flor. De normal les escultures d'estos sieglos suélense representar con una serie d'oxetos bien carauterísticos y simbólicos. Nesti casu, les primeres vírxenes suelen llevar na so mano una mazana que col tiempu pasa a ser una flor, dambes representaciones amás de ser decoratives tán cargaes d'un fuerte simbolismu y aluden al Paraísu.
El neñu apaez sobre la rodía izquierda de la so madre, de pies y cola cara xirada, mirándola. Tien traces infantiles, anque se trata d'un neñu pequeñu ensin aportar a un ñácaru. El fechu de que nun sía representáu como un neñu bien pequeñu facer pa remarcar la importancia de Jesús, inclusive nesti casu en que se-y representa como a un neñu, como home. Na so manzorga lleva una bola del mundu mientas que la derecha apaez llevantada n'aptitú de bendicir, una forma bien común nes talles d'esta dómina. Visti un traxe doráu similar al de la virxe, pa nun crear un contraste ente la imaxe de la virxe y el neñu. Esti fechu de que los colores de los sos ropajes sían similares podría rellacionase con un intentu del autor de la talla por establecer una conexón ente la virxe y el neñu, daqué que se remarca tamién na mirada ente la madre y el so fíu o cómo'l brazu de la virxe arrodia'l cuerpu del neñu. Mientres la edá Media les talles de les vírxenes van pasar dende una imaxe de María como meru tronu nos que se sienta cristu, hasta concede-y cada vez una mayor importancia a la virxe, qu'arrodia cola mano o qu'establez una conexón col so fíu.
No que se refier al analís del color, los dos figures utilicen colores realistes nes sos traces físiques (colores marrones pal pelo, carne rosada…) anque cabo destacar los colores de los sos vistíos yá que utilicen pa ellos el doráu y l'azul. Esta eleición de colores pa los ropajes y mantu de la virxe son bien comunes na Edá Media y, sobremanera, na Renacencia. En dambos casos tratar de colores con una gran carga simbólica, el primeru ta rellacionáu cola riqueza pola so rellación cromática col oru. Nel segundu casu, l'azul yera un color difícil de consiguir, que de cutiu se llograba con minerales procedentes d'Asia Menor polo que yera un tonu bien caru y esclusivu que solo se podía emplegar en superficies y talles bien especiales, como nesti casu, pal mantu de la Virxe. Amás, cabo destacar que los colores doráu-naranxa y azul son opuestos, reálcense más si pónense xuntos, esto, xuníu al fechu de que cola pintura consíganse detalles (como'l remate que se fai en doráu nel mantu de la virxe) embúrriennos a pensar que l'autor de la talla conocía les artes plástiques, que'l tratamientu de la pintura de la talla nun foi casual.
Por cuenta de les carauterístiques enantes citaes, esta escultura ye malo d'inscribir nun estilu artísticu concretu yá que entemez carauterístiques romániques (como son la frontalidad de la composición, la talla en madera, les proporciones y el simbolismu o'l mesmu tema de la composición); xunto con otres que son mesmes del góticu (la simetría de la composición romper al tar la imaxe del neñu sobre la rodía esquierda, fuxir de la representación de María como tronu al arrodiar el cuerpu del so fíu col brazu según el neñu represéntase mirando a la so madre)
Na actualidá, la imaxe suel ser vistida con mantos de distintos colores, bordaos, que se posen sobre la so cabeza, corones de metales preciosos y vistíos; frutu de les distintes donaciones que los fieles fixeron mientres años a esta imaxe.
Margo Martindale
Margo Martindale (n. Jacksonville, 18 de xunetu de 1951) actriz d'Estaos Xuníos de teatru, cine y televisión.
Biografía
Actriz recurrente ganadora del Emmy a meyor actriz de repartu nuna serie dramática y con calter, como meritoria teatral, tuvo nomada a los premios Tony pola so actuación de debú en Broadway como Big Mama en 2004 por La gata sobre'l teyáu de cinc con Ashley Judd, Jason Patric y Ned Beatty.
Nomada nos TCA Awards 2011 como "Meyor Interpretación en Serie Dramática" pol so papel de Mags Bennett na segunda temporada de Justified.
Daniela Sampaio
Daniela Sampaio ye una bióloga, botánica, taxónoma, curadora, ecóloga, etnobotánica y profesora brasilana.
Biografía
En 2000 llogró una llicenciatura en ciencies biolóxiques pola Universidá Estadual Paulista Júlio de Mesquita Filho (llicenciatura en botánica y BSc); completa en 2004, la maestría en ecoloxía de agroecosistemas, supervisada pol Dr. Vinicius Castro Souza (1954), y defendiendo la tesis: Levantamento das espécies arbóreas de uma parcela permanente em floresta de restinga no Parque Estadual da Ilha do Cardoso pola Escuela Cimera d'Agricultura Luiz de Queiroz de la Universidá de São Paulo. Y nuevamente pola Universidá Estadual Paulista UNICAMP, el doctoráu, en 2009, en bioloxía vexetal. La maestría foi financiada con una beca de la Coordinación de Capacitación de Personal de Nivel Cimeru, CAPES, Brasil; y, el doctoráu con una beca de la Fundación d'Amparu a la Investigación del Estáu de São Paulo, FAPESP, Brasil.
Tien esperiencia en botánica, con énfasis en taxonomía de fanerógames, trabayando principalmente na identificación d'especies arbóreas. Especializar na familia Elaeocarpaceae, con énfasis nel xéneru Sloanea. Anguaño ye profesora de la Universidá Estadual Paulista, campus de Ríu Preto.
En 2007, foi becaria (Encuadramiento funcional: investigadora, dedicación esclusiva) del Programa Kew Gardens de Beques d'Investigación d'América Llatina. El so programa foi la visita a los yerbarios de Londres (K, BM), París (P), Bruxeles (BR), Viena (W), Múnich (M). Cuntó cola supervisión de Dr. Terry Pennington, del Royal Botanic Gardens.
Revisora de periódicos
2012 - actual. Periódicu: Darwiniana
Aeropuertu de Joló
L'Aeropuertu de Joló (en tagalu: Paliparang ng Jolo) (IATA: JOL, ICAO: RPMJ) ye l'aeropuertu que sirve l'área xeneral de Joló, asitiada na provincia de Joló (Sulu) en Filipines. Ye l'únicu aeropuertu qu'esiste na rexón. L'aeropuertu ta clasificáu como principal de Clase 2 (nacional menor) pola Autoridá d'Aviación Civil de Filipines, un organismu del Departamentu de Tresportes y Comunicaciones que s'encarga de les operaciones, non solo d'esti aeropuertu, sinón tamién de tolos demás aeropuertos de Filipines, sacante los principales aeropuertos internacionales.
L'aeropuertu foi construyíu na década de 1940 mientres la Segunda Guerra Mundial como un puntu de parada pa los aviones de combate d'Estaos Xuníos. Nesi momentu, tenía una pista d'aterrizaxe de 1.000 metros.
Blomard
Blomard ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Donbass Arena
El Donbass Arena (n'ucraín: Донбас Арена y en rusu: Донбасс Арена) ye un estadiu de fútbol allugáu en Donetsk, Ucraína. Foi inauguráu'l 29 d'agostu de 2009.
Allugáu nel centru de la ciudá, nel parque Lenin Comsomol. Pensáu p'allugar 50.000 espectadores, l'estadiu ye'l llar del Shakhtar Donetsk, y va ser tamién una de les sedes de la Eurocopa 2012. Ta a la espera de la so catalogación como Categoría Élite per parte de la UEFA.
El costu envaloráu primeramente del proyeutu foi de 250 millones de dólares, de los que 30 millones asignáronse a crear un parque de recréu alredor del estadiu. El costu final del proyeutu algamó los 400 millones de dólares.
Datos
El tamañu del campu de fútbol ye de 105 x 68 m, 7.668 m² de verde natural y 2.201 m² de verde artificial.
Sony
Sony Corporation (ソニー株式会社 Sonī Kabushiki Gaisha), comúnmente referida como Sony, ye una empresa multinacional xaponesa con sede en Tokiu (Xapón) y unu de los fabricantes más importantes a nivel mundial en electrónica de consumu: audiu y videu, computación, fotografía, videoxuegos, telefonía móvil y productos profesionales.
Historia
En setiembre de 1945 Masaru Ibuka tornó a Tokiu, qu'había quedáu estrozada polos bombardeos aliaos mientres la Segunda Guerra Mundial. El tercer pisu de los grandes almacenes Shirokiya, convertir nel nuevu taller de Ibuka y el so grupu. L'esterior del edificiu, presentaba resquiebros perdayures.
N'ochobre, Ibuka y el so grupu establecieron una instalación llamada Tokyo Tsushin Kenkyujo (Totsuken) o Institutu de Telecomunicaciones de Tokiu. A pesar del entusiasmu, naide sabía de primeres qué faer. La mayoría de los salarios pagábense recurriendo a los llindaos aforros de Ibuka.
La fábrica reparaba radios y fabricaba convertidores d'onda curtia o adaptadores que podíen convertir fácilmente radio d'onda media en superheterodinos o receptores d'ondes de cualquier llargor, que la so demanda crecía rápido.
Los adaptadores atraxeron l'atención y el periódicu Asahi Shimbun publicó un artículu al respeutu. Cuando la guerra llegaba al so fin, Akio Morita decidiera tornar a Kosugaya, na Prefeutura d'Aichi. Un día lleó la columna que mentaba a Ibuka y darréu escribió al so amigu, quien-y contestó y encamentó a dir a Tokiu.
Ibuka y Morita conocer mientres les xuntes del Comité d'Investigaciones nel Periodu Bélicu. Dambos convirtiéronse n'amigos anque Ibuka llevaba al so compañeru más de doce años.
La fábrica de Ibuka trabayó nuna olla llétrica pa cocer arroz (un productu primitivu). Yera raru llograr un arroz sabroso. Foi un primer fracasu pa Ibuka y el so grupu.
La compañía empezó a aprovir el so «voltímetru de tubos al vaciu» nel que Yasuda trabayó dende la dómina de Nissokua, a les oficines del gobiernu, colo que'l negociu de Ibuka empecipió plena marcha a finales de 1945.
L'establecimientu de Totsuko
thumb|Exemplu de minidisc SONY.
El 7 de mayu de 1946 más de venti executivos y el personal asistieron a la ceremonia inaugural de Tokyo Tsushin Kogyo, o Totsuko (Corporación d'Inxeniería de Telecomunicaciones de Tokiu) onde'l suegru de Ibuka, Tamon Maeda, foi nomáu presidente. Maeda fuera Ministru d'Educación nos gabinetes de posguerra de Higashikuni y Shidehara.
Nel discursu inaugural Ibuka declaró:
La nacencia de la pallabra "sony"
En 1958, la compañía decide empezar a utilizar la marca SONY nos productos Totsuko y, trés años más tarde, camuda'l nome de la empresa pol de Sony Corporation.
L'orixe del nome Sony ye frutu de la combinación de dellos conceutos: unu ye'l vocablu llatín sonus, que ye la base etimolóxica de "soníu". Otru ye sonny boy, una espresión popular que s'utilizaba en Xapón naquellos años pa describir a una persona d'espíritu llibre y vanguardista. El nuevu nome remembraba a la perfeición del espíritu de la compañía: el d'unos mozos llenos d'enerxía y pasión pola creación ensin llendes. Tamién ta rellacionáu cola pallabra inglesa sunny ('soleyeru').
Los primeros contratos
El 8 de mayu, Ibuka visitó'l Ministeriu de Comunicaciones y recibió un pidíu de cincuenta voltímetros de tubos al vaciu. El problema yera qu'atopalos nel mercáu negru representaba faer viaxes a Akihabara, en Tokiu, o Yokohama o inclusive a la Prefeutura d'Ibaraki.
Totsuko víase obligáu a fabricar el so propiu equipu. Empezando con el soldadores llétricos (cautines), faía destornilladores utilizando resortes de motocicletes. Construyía les sos propies bobines llétriques y usaba alambráu llétricu nos cables telefónicos nos sos productos de prueba. La mayor esmolición de toos, yera financiera. El productu de mayor venta que Totsuko podía ufiertar, foi un coxín electrocalentado. Nun yera un dispositivu bien seguro porque escarecía de termostatu y nun utilizaba material pirorretardante. Yá que nun taben dispuestos a avafar el nome de Totsuko, el productu vender col nome ficticiu Ginza Nessuru Shokai (Compañía Ginza de Calefacción). El coxín tuvo escelentes ventes, pos nesi entós había escasez de casi tou. La compañía pagaba a les families de los emplegaos por coser forros, afatar gordones con vainiques y completar otres xeres encargaes.
Treslláu a Gotenyama
Dempués de treslladase al edificiu Tokuya en Ginza, la NHK solicitó a Totsuko que convirtiera l'equipu inalámbricu d'usu militar en receptores de repetidora pa espardimientu de radio.
La crisis del 2008 y 2009
Sony tuvo la so primer perda ―1000 millones― nel añu fiscal 2008-2009 que termina en marzu y preve que les perdes van aumentar con que'l fabricante va amenorgar los sos costos y va cerrar más fábriques.
Ésitos comerciales
thumb|240px|Magnetoscopiu VBVW-75P de Sony. Formatu Betacam SP. thumb|240px|Magnetoscopiu TTV 3452-P de Sony. Formatu Betacam dixital.
Apurrir de Sony al mundu de la electrónica fueron relevantes. En 1950 presentábase la primera grabadora de soníu en Xapón, cuatro años más tarde fabrica'l primera transistor xaponés y al añu siguiente, en 1955 desenvuelve la primer radio de transistores del mundu, la TR-55, que presenta en Xapón. Dos años dempués presenta la TR-63 y la TR-62 a nivel mundial. Con elles introduzse nel mercáu d'Estaos Xuníos. Morita mercó la teunoloxía d'estáu sólidu ―que sirvió a Sony pa dase a conocer nel mundu cola so radio a transistores― a los llaboratorios Bell. Bell nun utilizara esta teunoloxía d'estáu sólidu porque envaloró que los consumidores qu'utilizaben la teunoloxía anterior diben refugar cualquier innovación.
En 1958 sigui anovando na radio transistorizada, presentando'l receptor más pequeñu nel mundu y el primer receptor a transistores de dos bandes.
En 1960 desenvolvió'l 8-301, el primer receptor de televisión transistorizado. Darréu, en 1961, la primera grabadora de videu transistorizada, la SV-201. Al añu siguiente esos productos seríen de menor tamañu.
En 1965 preséntase la primera grabadora de videu doméstica, la CV-2000 y un micrófonu de condensador transistorizado.
En 1968 presenta la primer televisión en color Trinitron (marca y teunoloxía que va caltener hasta la desapaición de los monitores y receptores de TV de tubu de rayos catódicos a principios del sieglu XXI). Al siguiente la NASA escueye'l casete TC-50 de Sony pa fornir el Apolo X.
En 1972 desenvuelve y presenta el primer proyeutor de videu pa pantalles de gran formatu y en 1975 surde'l Betamax, col modelu SL-6300, foi un conceutu de Ibuka, que se convirtió nun ésitu, pero que pasu ente pasu perdió'l so dominiu del mercáu a manes del formatu VHS, lideráu por JVC. Esta situación deber a la negativa de Sony de compartir l'usu del so formatu con otres compañíes, razón pola cual, la mayoría de fabricantes adoptaron el formatu VHS.
En 1977 apaez el primer procesador d'audiu dixital PCM-1 y en 1979 presenta'l primera Walkman del mundu, el TPS-12. thumb|240px|L'esitosu y vanguardista Walkman de Sony.
En 1980 desenvuelve y presenta, xunto a Philips el nuevu formatu de grabación d'audiu dixital, el CD. Esi mesmu añu llanza'l primera camcorder, cámara y grabadora integraos, destináu al mercáu domésticu. alt=|miniaturadeimagen|240x240px|Exemplu de cámara de video Sony. En 1982 desenvuelve'l sistema Betacam partiendo del O-matic. El nuevu sistema, que graba por componentes en cintes de media pulgada idéntiques a les utilizaes pol formatu domésticu Betamax desenvolveríase darréu dando llugar al Betacam SP qu'apaeció en 1988 y sería el formatu estándar de TV brodcast hasta la desapaición de la grabación en cinta na primer década del sieglu XXI. Esti formatu evolucionar al Betacam dixital y soportaría tolos formatos entemedios que tanto Sony como otres empreses del sector intentaron introducir pa sustituyilo.
En 2008 el formatu Blu-ray desenvueltu por Sony y philips, imponse sobre'l formatu HD DVD que trató d'imponer la empresa Toshiba. Gran parte del so ésitu deber a la so incorporación nel sistema PlayStation 3, productu estrella de Sony que nesi entós engarraba por imponer se tres los sos esitosos PlayStation 2 y PlayStation.
En 2012 Sony Mobile convertir na tercer compañía con más ventes de teléfonos móviles nel mundu. Esto llográu cola alquisición de Ericsson a principios del mesmu añu y la creación de los modelos de la serie NXT.
En 2013 Sony presenta la PlayStation 4, la so cuarta consola de sobremesa, que compite anguaño cola Xbox One de Microsoft y la Wii U de Nintendo.
Anguaño Sony Mobile tien como productos principales al Xperia Z5 Premium, Xperia XZ Premium.
Audiu personal
Un exemplu evidente de conceutu esitosu foi Walkman, un reproductor d'audiu estéreo portátil llanzáu al mercáu per primer vegada en 1979 y del que Sony vendió millones d'unidaes. Nos sos empiezos dexaba llograr una calidá de soníu similar a la d'un equipu caseru, ensin ser tan avolumáu. L'ampliu espardimientu del Walkman tamién camudó radicalmente'l negociu de los tocadiscos y dio-y el primer golpe al discu de vinilu, una y bones el casete yera más bono de reproducir y más económicu. El Walkman ye tou un símbolu de los años ochenta.
Darréu la marca Walkman foi estendida a los sos reproductores de discos compactos (CD), de discos compactos en formatu Atrac y d'audiu dixital estruyíu, según a los teléfonos móviles multimedia de Sony Ericsson.
Conteníos audiovisuales
En xineru de 1988 Sony adquirió CBS Records pa dar orixe a Sony Music Entertainment y en 1989 Sony mercó Columbia Pictures y creó Sony Pictures. Sony aprendió de la derrota con Betamax que p'apoderar na guerra de los formatos había que convertise nel estándar de la industria.
Apocayá (07/03/2013) Sony empecipió un plan de compra del sitio web YouTube a Google Inc. por valor averáu de 3.200 millones de dólares, dempués de que la empresa norteamericana reconociera la so incapacidá de volver económicamente granible'l gran númberu de visites que recibe diariamente'l sitiu. Nenguna de los dos empreses quixo dar demasiaos detalles enagora, anque tou paez indicar que la compra va ser gradual y que Google va siguir teniendo cierta influencia nel desenvolvimientu del portal.
Amás Sony tien la llicencia de 4 canales de televisión per cable y satélite, disponibles en tol mundu:
Fotografía
240px|thumb|Cámara Dixital Sony DSC S730.
Sony produz la so propia llinia de cámares dixitales dende 1996 so la marca Cyber-shot. El so primer modelu foi'l DSC-F1, una compacta de 0.31 megapíxeles.
En 2006 Sony amplió'l so rangu de productos col llanzamientu del so primer cámara dixital réflex, la Konica Minolta 100 DSLR, y del primer móvil Sony Ericsson cola insinia Cyber-Shot, la serie K.
Pal desenvolvimientu de la so nueva llinia Sony α, Sony adquirió la división de fabricación de cámares de Konica Minolta.
Informática
Sony fixo la so apaición nel mundu de la informática en 1982 con un ordenador personal de 8 bits denomináu SMC-70, al que siguiríen el SMC-777 (destináu al usuariu novell) y el NWS-830 (una estación de trabayu pa desarrolladores), ente otros.
Sony SmartWatch.
A Martinez
Adolfo Larrue Martinez ye'l nome verdaderu de A Martinez ye un actor d'Estaos Xuníos que participó en delles series y películes del so país.
Sony
Televisión
Sony comercializa la marca de televisor Sony Bravia. Popularizar pola viveza de los sos colores y la so alta definición. Los anuncios consistíen n'esplosiones de color, como la de miles de pelotes de goma rebotando por una empináu cai de San Francisco.
Apocayá empezó a comercializar una nueva televisión, cola teunoloxía de resolución 4K que dexa hasta cuatro veces el nivel de detalle d'una televisión HD. Esta nueva televisión ye pioneru en definición y diose a conocer por aciu una campaña de publicidá a nivel internacional pa la que s'usaron más de 8 millones de pétalos de flores asemeyando ser llava del volcán Irazú, en Cartago, Costa Rica
Videoxuegos
220px|thumb|derecha|Dos versiones de la [[PlayStation 3 (básica y Slim), la última consola espuesta por Sony en 2014, adquirió una alta popularidá n'especial por ser la primer consola que la so renovación basar principalmente nel formatu Blu-Ray.]]
A Martinez
Vida privada
Tuvo casáu cola tamién actriz Mare Winningham en 1981, pero divorciáronse esi mesmu añu. Casóse con Leslie Bryan en 1982 y tienen 3 fíos. Más apocayá participó na serie Longmire y la película de terror La maldición de Chucky, nel añu 2013.
Sony
Videoxuegos
Sony Interactive Entertainment llanzó la so primer consola de videoxuegos, la PlayStation (PSX), en 1994. Considérase la videoconsola más esitosa de la quinta xeneración tantu en ventes como en popularidá. Nel añu 2000, coincidiendo col llanzamientu de la nueva Playstation 2, Sony decidió allargar la vida de la PSX amenorgando'l so tamañu y ameyorando dalgunos de los sos componentes. Esti nuevu modelu, PSOne, taba destináu a ufiertar alternativa más algamadiza a la PS2 (que tendría un preciu más eleváu) y les N64 y Dreamcast de la competencia.
La PlayStation 2 ta considerada la videoconsola más vendida de tolos tiempos, con unos 154,4 millones d'unidaes. En vista del ésitu, Sony decidió estender la so marca al mercáu de les consoles portátiles, llanzando en 2005 la PlayStation Portable (PSP). En 2006, llanza la PlayStation 3.
En 2010 Sony llanzó'l PlayStation Move, desenvueltu dende 2001. En 2010 tres una actualización la versión 3.50 esta consola sirve amás como llector de discos Blu-Ray con conteníos en 3D. En 2011 compra'l total de les aiciones de ericcson la cual producía móviles, d'esta miente faciéndose'l propietariu total de lo que ye sony mobile. En 2012 SONY llanzó la PlayStation Vita (PS Vita) una nueva portátil tal como la PSP pero con gráficos asemeyaos a los de la Playstation 3 y unes meyores úniques pa esta consola. El 20 de febreru de 2013 SONY anuncia oficialmente la PlayStation 4, anque nun amosó la consola en sí. Amosó'l posible prototipu del Dualshock 4. Nel E3 del 10 de xunu del 2013, SONY presentó'l diseñu de la PlayStation 4. La Playstation 4 foi llanzada nos Estaos Xuníos el 15 de payares de 2013 con ésitu de ventes.
El casu rootkit
Dende l'añu 2004, Sony, que tamién tenía intereses na industria discográfico, empezó a incorporar sistemes de proteición anticopia basaos nun rootkit a los sos CD musicales. Dichu rootkit yera capaz d'instalase nos nucleos de los sistemes Windows 2000 o XP. Al mes posterior en que la noticia salió a la lluz (ochobre del añu 2005) yá hubo fuertes demandes contra la compañía, según pidimientos a escala mundial pa boicotiala. Dichu rootkit non yá espertó la roxura de los detractores del espionaxe con fines comerciales, sinón tamién el de los promotores del software llibre, pos s'afayó que'l rootkit (de códigu zarráu) utilizaba códigu lliberáu so llicencies LGPL y GPL, transgrediendo tales llicencies. Philips negar a autorizar qu'estos discos usaren el logotipu "Compact Disc Digital Audio" por cuenta de que nun respetaben l'estándar, pudiendo causar problemes al tratar de reproducilos, especialmente n'el reproductores portátiles y d'automóvil.
N'ignorando'l problema primeramente y darréu llanzar una actualización, Sony tuvo que reemplazar los discos afeutaos polos sos equivalentes desarimaos.
El casu de les bateríes
Arriendes de la esplosión de la batería d'un portátil de Sony en Xapón, Sony y Dell repararon dellos defectos de fabricación nes piles de dellos de los sos portátiles que podríen dar llugar a un sobrecalentamientu escesivu de les mesmes. Como resultancia, fueron reemplazaos 4,1 millones de bateríes, la cifra más grande na historia del sector.
Competencia
Por cuenta de les sos múltiples plataformes, Sony compite con diverses empreses en delles disciplines:
Simone Vautier
Simone Vautier foi una botánica, profesora, taxónoma, curadora, y esploradora francu-suiza.
Carrera
En 1949, defendió la so disertación de tesis pola Universidá de Xinebra.
Ducáu de Spoleto
El Ducáu de Spoleto (en llatín: Ducatus Spolitanorum; n'italianu: Ducato di Spoleto) foi un territoriu lombardu independiente o cuasi-independiente fundáu hacia l'añu 570 n'Italia central (na zona d'Abruzos, Italia, al este de Roma) pol duque (dux) lombardu Faroaldo I.
Col Mar Adriáticu al este, el Ducáu de Benevento al sur y arrodiáu pol Exarcado de Rávena bizantín al norte y al oeste (los Estaos Pontificios taben so soberanía teórica del Imperiu bizantín), la importancia estratéxicu-militar del Ducáu de Spoleto paez polo tanto obvia.
Organización territorial
Tuvo estremáu en diez gastaldíes:
Orixe lombardu
Los lombardos, una tribu xermánica asitiada na llanura panónica, invadieren el norte d'Italia en 568 emburriaos polos ávaros y conquistaren enforma d'ella a los bizantinos qu'acababen de ganar a los ostrogodos, dempués de 20 años de lluches nes llamaes Guerres Gótiques. Establecieron un reinu estremáu ente dellos duques (o xefes guerreros) dependientes del rei de los lombardos, Alboino, qu'estableciera'l so tronu en Ticinum (Pavía) escontra 572. Nos años siguientes estender escontra la Italia central y meridional, conquistando yá nel añu 570 l'importante nuedu de comunicaciones de Spoleto, asitiáu na Umbría actual.
Una década de interregno dempués de la muerte en 574 del socesor d'Alboino, Clefi, dexó a los duques lombardos bien asitiaos nos sos nuevos territorios y absolutamente independientes de los reis lombardos de Pavía, especialmente los de los territorios meridionales de Spoleto y Benevento (encuadraos mientres los periodos que pasaron a un protectoráu bizantín dientro de la provincia o thema de Langobardia minor).
Escontra 575 o 576 Faroaldo I sometiera les ciudaes de Nursia (patria de San Benitu) y Spoleto, estableciendo'l so ducáu y patrocinando a un obispu arriano. Dientro de Spoleto, el capitolium romanu dedicáu a Xúpiter, Juno y Minerva, foi ocupáu pola catedral del obispu (la sede foi fundada nel sieglu IV) ya incorporó la estructura pagana. La citada catedral ye na actualidá la ilesia de San Ansano. Los duques lombardos restauraron les fortificaciones del altu castiellu roqueru (rocca), que les sos muralles fueren desmontaes pol rei ostrogodu Totila mientres les Guerres Gótiques (535-552).
Los duques de Spoleto entamaron guerres intermitentes col bizantín Exarcado de Rávena, y los territorios ganaos pol ducáu lombardu de Spoleto fluctuaron cola fortuna de les armes: dacuando avanzaben sobre una bona parte de l'Umbría, otros sobre'l Lazio, les Marche o los Abruzos. Nunca tan importante como'l Ducáu de Benevento, el Ducáu de Spoleto ye, sicasí, un finxu importante na historia del reinu lombardu d'Italia. El so segundu duque, Ariulfo, realizó frecuentes espediciones contra los bizantinos en Rávena (579 – 592) y Roma (592). Ariulfo foi asocedíu pol fíu de Faroaldo I, Teudelapio, que ye citáu pola Enciclopedia católica como quien mandó construyir el primer edificiu de l'actual catedral de Spoleto. Dempués de Teudelapio, los siguientes duques fueron Atto (653), Trasimundo I (663) y Faroaldo II (703), que gobernó conxuntamente col so hermanu Waquilap. Faroaldo II prindó Classe, el puertu de Rávena, según la Historia gentis Langobardorum (Historia de los lombardos) de Pablo'l Diáconu:
En Spoleto, Faroaldo II foi depuestu pol so fíu Trasimundo en 724, que tamién se remontó contra'l rei Liutprando y formó una alianza col papa Gregorio III, que lo acoyó en Roma en 738. Hilderico, que lo sustituyera como duque per mandatu del rei, foi asesináu por Trasimundo en 740, pero en 742 Trasimundo foi obligáu por Liutprando a retirara a un monesteriu pola fuercia de les armes, y el rei tresfirió'l ducáu al so sobrín Agiprando (742). A la muerte de Liutprando (744), Spoleto cayó na órbita del poder central de Pavía, y unos años dempués Teodicio aportó apaciblemente al ducáu en 763. Trés de los duques de Spoleto del sieglu VIII fueron reis de los lombardos, una muestra que nesi periodu'l Ducáu de Spoleto taba más xuníu al reinu lombardu que'l ducáu de Benevento.
Feudu Imperial del Sacru Imperiu carolinxu
En 776, dos años dempués de que la cayida de Benevento, Spoleto cayó igualmente en poder de Carlomagno, qu'asumió'l títulu de rei de los lombardos. Anque concedió'l territoriu del ducáu a la Ilesia, Carlomagno caltuvo'l derechu de nomar a los sos duques, una concesión importante que puede ser comparada col derechu imperial, hasta muncho más tarde incontestado, de investir a los obispos territoriales del Imperiu, y quiciabes dacuando una cuestión de conflictu ente l'emperador y el papáu, porque'l papa Adriano I nomara enantes al últimu duque lombardu de Spoleto, Hildeprando en 774.
En 842, con Lotario I como emperador del Sacru Imperiu y rei d'Italia, l'antiguu Ducáu de Spoleto foi resucitáu polos francos pa ser convertíu nun territoriu fronterizu carolinxu (una Marca) contra la espansión de los catapanes bizantinos del sur d'Italia. Esta Marca taría gobernada por un marqués), dependiente del Imperiu. Ente los más importantes duques francos del so tiempu tuvo Guido I, fíu de Lamberto I de Spoleto y de la so segunda esposa, Adelaida de Lombardía, que de la mesma yera fía de Pipino d'Italia, rei d'Italia y fíu mayor de Carlomagno. Lamberto I foi en 834 el primeru de los Guidoni n'algamar el poder en Spoleto, sustituyendo a los duques Supónidas entronizados na década de los 820 polos emperadores carolinxos.
Guido I tuvo casáu con Ita, fía de Sico de Benevento y sofitó al so cuñáu Siconulfo de Salerno, primer príncipe de Salerno na guerra civil qu'estremó al Principáu de Benevento en 850. Guido I, que recibió'l ducáu de Spoleto (como duque y conde de Spoleto y señor de los Abruzos) del emperador Lotario I en 842, mandar escontra 860 al so fíu mayor Lamberto I de Spoleto como duque de Spoleto-Camarín. Lamberto remontar contra l'emperador Luis II el Mozu y prindó Capua en 866 lluchando contra los sarracenos, onde s'instaló como príncipe de Capua. En 867 escaló Roma lluchando contra'l papa Nicolás I y en 871 foi prindáu pol emperador Luis II el Mozu y depuestu. El siguiente emperador, Carlos el Calvo, reinstaló en 876 a Lamberto I como duque de Spoleto y el so hermanu Guido III recibió la señoría de Camarín, que foi convertida en ducáu. Lamberto, engarrando de nuevu contra'l Papáu, entró en Roma en 878, prindó al papa Xuan VIII y foi finalmente escomulgáu per este. A la so muerte en 880 asocedió-y nel Ducáu de Spoleto el so fíu Guido II de Spoleto, qu'en 883 mandar al so tíu: Guido III reunificó el ducáu, d'equí p'arriba denomináu ducáu de Spoleto y Camarín, col títulu de “duque y marqués” (dux et marchio). Guido III casóse con Ageltrudis, fía d'Adalgiso de Benevento, cola que tuvo un fíu llamáu Lamberto. Dempués de la muerte del emperador Carlos III el Gordu en 888, dambos aportaron a reis d'Italia y emperadores carolinxos, el primeru en febreru del añu 889 en Pavía investido como rei d'Italia y el 28 de febreru de 891 consagráu como emperador del Sacru Imperiu pol papa Esteban V, y el segundu, a la muerte del so padre n'avientu de 894 (anque acomuñáu a dambos tronos, como correy d'Italia en mayu de 891 y como coemperador, probablemente, el 23 de febreru de 892, pol papa Formoso).
L'últimu duque y marqués de Spoleto y Camarín de la familia de los Guidoni, Guido IV de Spoleto, recibió del so tíu güelu, l'emperador Guido, el títulu hacia l'añu 888. Espulsó a los bizantinos de Benevento en 895, estableciéndose a sigo mesmu como príncipe de Benevento, principáu qu'ufiertó a Guaimario I de Salerno, príncipe de Salerno pariente políticu so al tar casáu con Ita, una hermana de Guido III.
Guido IV foi asesináu en 897 en Roma, pol so socesor nel ducáu Alberico I de Spoleto, un noble francu qu'acompañó a Italia a Carlos el Calvo dende Francia Occidentalis cuando asocedió como rei d'Italia y emperador del Sacru Imperiu a Luis II el Mozu. Los nuevos duques de Spoleto siguieron interviniendo na política de Roma de forma violenta, nel periodu conocíu na hestoria del Papáu como pornocracia. Alberico I, de la familia dinástica romana de los condes de Túsculo, convertir en duque y marqués de Spoleto y Camarín en 897, y casóse en 909 con una bultable noble romana llamada Marozia, amante del papa Sergio III (904 – 911) col que tuvo un fíu, legitimado por Alberico I, que tamién aportó a papa col nome de Xuan XI. Alberico I foi asesináu polos romanos en 924. El so fíu Alberico II derrocó a la so madre Marozia, la Donna Senatrix de Roma, en 932, mientres el so fíu (y hermanascu de Alberico II) yera'l papa Xuan XI. Ocupaos pola política romana qu'amestó los destinos del Ducáu de Spoleto a los Estaos Pontificios, estos dos últimos duques desabrir del so ducáu de Spoleto y Camarín, qu'empezó a descomponese en condaos semi-independientes gobernaos por families nobiliaries locales, nobles emigraos francos y, en delles ciudaes con sedes obispales, por obispos-condes: tales son los casos de los condes de los Marsos qu'apoderaron los Abruzos occidentales (les antigües gastaldíes de los Marsos, Forcona o Cáscara), lluchando con ésitu contra les invasiones sarracenes hasta que fueron sometíos a mediaos del sieglu XI polos normandos, o del obispu-conde d'Áscoli, etc. En 949 Berengario II d'Italia, pretendiente al reinu d'Italia, retomó Spoleto del so postreru marqués y punxo al ducáu sol poder del rei d'Italia.
Feudu Imperial nel Sacru Imperiu Romanu Xermánicu
right|300px|thumb|Mapa d'Italia amosando'l Ducáu de Spoleto tal que apaecía hacia l'añu 1000 de la nuesa era. Pocu dempués, el nuevu emperador y renovador del Sacru Imperiu, Otón I dixebró del ducáu de Spoleto les tierres llamaes Sabina Langobardica y ufiertar a la Santa Sede. A partir d'entós el control del Ducáu de Spoleto convirtióse cada vez más nun regalu ufiertáu polos emperadores del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. Asina, en 967, el coemperador Otón II xunió de volao el ducáu de Spoleto col Principáu de Capua y el de Benevento, que taben entós gobernaos por Pandulfo I Testa di Ferro; dempués de la muerte de Pandulfo I él dixebró Spoleto del conxuntu de principaos lombardos so la soberanía del Sacru Imperiu, que foi concedíu por Otón III en 989 a Hugo, marqués de Toscana. Pero, pa evitar la posición de gran poder qu'atropaba n'Italia central, foi pocu dempués quitáu del mesmu (996). Col ascensu del poder normandu nel sur d'Italia, el ducáu de Spoleto perdió la metá del so territoriu cuando los Abruzos fueron conquistaos polos normandos a mediaos del sieglu XI. Por eses feches, lo que quedaba del ducáu (na Umbría y les Marche) foi xuníu de nuevu a la Marca de Toscana per segunda vegada en 1057 pol papa Esteban IX (de nombre Federico de Lorena), cuando acomuñó'l ducáu de Spoleto al so hermanu mayor Godofredo de Lorena, marqués de Toscana pol so matrimoniu con Beatriz, la vilba del anterior marqués Bonifaciu III. Spoleto permaneció xuníu a Toscana hasta la muerte de la socesora de dambos, la famosa condesa Matilde de Toscana.
Mientres la Querella de les Invistidures col papáu, l'emperador Enrique IV nomó otros duques d'orixe xermanu pa Spoleto. Más tarde (1093), el ducáu tuvo en manes de la familia de los Guarnieri, Margraves de Ancona, Werner II de Urslingen, qu'esgazaron la Marca de Camarín del ducáu de Spoleto p'añedir a la d'Ancona (estos territorios formaron anguaño la rexón italiana de les Marche). La ciudá foi destruyida nel marcu de los conflictos ente güelfos y gibelinos pol emperador Federico I Barbarroja en 1155, pero foi llueu reconstruyida. En 1158 l'emperador Barbarroja concedió lo que quedaba del Ducáu de Spoleto, amenorgáu a los sos territorios d'Umbría, al so primu'l marqués de Toscana Güelfo VI, de la Casa de Welfen; el siguiente emperador Enrique VI invistió en 1195 per segunda vegada al conde d'Asís Conrado I de Urslingen col ducáu de Spoleto, pos primeramente'l so padre, l'emperador Federico I Barbarroja instalara al d'Asís en Spoleto escontra 1183 hasta que foi espulsáu del ducáu pol partíu güelfo en 1190; poco dempués de la muerte del emperador Enrique VI, escontra 1198, el ducáu foi vencíu al papa Inocencio III por Conrado, pero entós Spoleto foi ocupáu pol siguiente y únicu emperador del Sacru Imperiu de la Casa de Welfen, Otón IV de Brunswick (a pesar d'ufiertalo como regalu al papa), qu'escontra 1209 nomó duque de Spoleto al so home fuerte n'Italia, el conde d'orixe suabu Dipoldo de Acerra.
Feudu papal
Otón IV ufiertó en 1201 como un regalu a los Estaos Pontificios, los derechos imperiales sobre'l Ducáu de Spoleto, y pocu dempués (1213), el ducáu foi puestu sol gobiernu direutu del papa, que foi nomando gobernadores al frente del ducáu, xeneralmente eclesiásticos con rangu de cardenal pero tamién seculares a los que intitulaban como duques de Spoleto. El ducáu siguió siendo un peón nes lluches d'emperador del Sacru Imperiu Federico II Hohenstaufen col papáu, en manes de los Guarnieri d'Ancona (los papes nomaron socesivamente a los fíos de Conrado I de Urslingen: Rainaldo, Conrado, Bertoldo y per segunda vegada a Rainaldo dempués de la muerte del emperador Federico II), hasta la estinción de los Hohenstaufen del tronu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu.
Final
Cuando en 1860 producióse la inclusión de los territorios del orixinal ducáu lombardu de Spoleto nel Reinu d'Italia, inclusión auspiciada pola Casa de Saboya que comandaba el procesu d'Unificación d'Italia, dichos territorios taben partíos ente los Estaos Pontificios (el mesmu Spoleto umbro y la Marca de Camarín) y el Reinu de les Dos Sicilies borbónicu (los Abruzos, anexaos al Reinu de Sicilia normandu dende finales del sieglu XI).
El títulu del Ducáu de Spoleto foi utilizáu a partir d'entós polos miembros de la Casa de Saboya, como por casu a principios del sieglu XX, el cuartu duque de Aosta (nietu del rei d'España Amadeo de Saboya), Aimone de Saboya qu'a los cuatro años d'edá recibió'l títulu vitaliciu de “duque de Spoleto”.
<!-- Fase longobarda Faroaldo I 570-591 Ariulfo 591-601 Teudelapio 601-653 Atto 653-663 Trasamondo I 663-703 Faroaldo II 703-724 Trasamondo II 724-739 († ca. 745) Ilderico 739-740 Trasamondo II 740-742 († ca. 745) (2ª volta) Agiprando 742-744 Trasamondo II 744-ca. 745 (3ª volta) Lupo 745-752 Unnolfo 752 Astolfo 752-756 (Re dei Longobardi 749-756) Ratchis 756-757 (Re dei Longobardi 744-749) Alboino 757-759 Desiderio 758-759 († 774) (Re dei Longobardi 756-774) Gisulfo 758-763 Teodicio 763-773 Ildeprando 774-788 Fase franca o fase imperiale Guinigisio I 789-822 Suppone I 822-824 Adelardo 824 Mauring 824 Adelchi I 824-834 Lamberto I di Nantes 834-836 Berengario di Spoleto 836-841 Guido I 842-858/860 Lamberto I di Spoleto 860-871 Suppone II Conte di Camarín, suocero del re Berengario I Suppone III 871-874 cognato del margravio Eberardo del Friuli Lamberto I di Spoleto 875-879 (2ª volta) Guido III 880-883 Guido II 883-889 Guido IV 889-897 (duca di Benevento 895-897) Fase feudale[modifica | modifica wiki] Alberico 898-922 Bonifaciu I 923-928 Pietro 924-928 Teobaldo 929-936 Anscario II margravio di Camarín y Spoleto 937-940, fratello del re Berengario II Sarlione 940-943 Uberto di Spoleto 943-946 Bonifaciu II 946-953 Teobaldo II 953-959 Trasimondo III 959-967 Corrado d'Ivrea, conte di Camarín y Spoleto 966-1001, figlio del re Berengario II Pandolfo I Testadiferro 967-981 (duca di Benevento 943-981) Trasimondo IV 982-989 (duca di Camarín) Ademaro 999- ? Romanu 1003- ? Ranieri di Toscana 1010-ca. 1020 († 1027) (marchese di Toscana 1014-1027) Ugo II ca. 1020-1035 Ugo III 1036-1043 al Marchesato di Toscana 1043-1056 Goffredo III di Lorena 1057-1070 al Marchesato di Toscana 1070-1082 Ranieri II 1082-1086 al Marchesato di Toscana 1086-1093 Guarnieri II 1093-1119 (Margravio di Ancona) al Marchesato di Toscana 1119-1171 Ridelulfo 1172- ? Corrado di Urslingen, 1177-1198 Pandolfo II 1190-1195 Nello Stato della Chiesa -->
Jacques Lacan
Jacques-Marie Émile Lacan foi un psicoanalista francés. Reformuló la teoría psicoanalítica entamada por Sigmund Freud, aplicando a los descubrimientos del siquiatra vienés los avances del estructuralismu en llingüística y antropoloxía. Les sos propuestes foron orixe de fuertes discutinios nel sen de les instituciones psicoanalítiques. Les diferencies de criteriu qu'estremen a la Sociedá Psicoanalítica de París (SPP) -dependiente de l'Asociación Psicoanalítica Internacional (API)- de Jacques Lacan y los sos siguidores, sobro la duración de les sesiones de tratamientu o la formación de los psicoanalistes, lleven a esti a dixebrase de la SPP y formar primero la Sociedá Francesa de Psicoanálisis (SFP) en 1953 y la Escuela Freudiana de París (EFP) en 1964.
Les sos aportaciones a l'anovamientu de les teoríes psicoanalítiques básense na conceición d'un "inconsciente estructuráu como un llinguaxe", na crítica de la nomada "psicoloxía del yo" y na importancia que-y da al significante na so rellación col significáu. Lacan basó les sos innovaciones nun llamáu a la comunidá psicoanalítica a entamar lo qu'él designó como una "vuelta a Freud". Dalgunes de les sos obres principales -publicaes polos sos discípulos- sonEl deséu y la so interpretación (1959), Escritos (1966), Cuatro conceptos fundamentales del psicoanálisis (1973), Entá (1975), y Los escritos téunicos de Freud (1975).
Ramón Ernesto Cruz Uclés
Ramón Ernesto Cruz Uclés foi un abogáu, catedráticu universitariu, políticu y cuarentenu tercer presidente de la república d'Hondures ente'l 7 de xunu de 1971 hasta'l 4 d'avientu de 1972.
Biografía
Ramón Ernesto Cruz Uclés, nació na llocalidá de "Cantarranas" Valle d'Ánxeles, departamentu de Francisco Morazán, Hondures. Los sos padres fueron: el Profesor Alberto Cruz Soto y la so madre Elisa Uclés Rosales. Foi'l fíu mayor, y los sos hermanos fueron: Herlinda, Carlos, Raúl, René, y Marta. En 1917 asistió a la Escuela Normal pa profesores onde se graduó de profesor d'estudios primarios. Más tarde, estudió na ciudá de Guatemala onde llogró'l títulu de Bachiller en Ciencies y Lletres nel Institutu Nacional Central pa Varones. Graduóse en ciencies y derechu na Universidá Nacional Autónoma d'Hondures en 1928 (UCM), foi miembru de la Corte Suprema de Xusticia dende 1949 hasta 1964 y miembru de la Corte Internacional de Xusticia en L'Haya Países Baxos.
Dende 1963, nun se realizaben eleiciones xenerales n'Hondures, debíu al golpe d'estáu, perpetáu pol xeneral Oswaldo López Arellano previu a celebrase dichos comicios eleutorales; Cruz Uclés yera unu de los favoritos naquelles malogrados campañes, militante del Partíu Nacional d'Hondures, Cruz Uclés foi escoyíu como candidatu oficial a la presidencia nos comicios eleutorales d'abril de 1971, onde Cruz Uclés resultó vencedor, sobre'l Llicenciáu Jorge Bueso Arias candidatu del Partíu Lliberal d'Hondures. Tres namái 18 meses nel poder foi removíu de la presidencia constitucional d'Hondures por otru golpe d'estáu encabezáu de nuevu por López Arrellano. Ramón Ernesto Cruz morrió na ciudá de Tegucigalpa a los 82 años d'edá.
Cargos públicos
== Cargos n'Instituciones Presidente de l'Asociación d'Estudiantes de Derechu (1928).
Condecoraciones y honores
Condecoración "Les Nubes Aparentes" de China # Condecoración española en "El Méritu Civil" Condecoración de "Bon Xuez" nel grau máximu de Medaya d'Oru polos sos altos méritos personales y la so destacada figura centroamericana dada pola Corte Suprema de Xusticia de Guatemala el 8 de xunetu de 1978
Artículos publicaos
Proteición Nacional. 1937
Merops variegatus
Merops variegatus ye una especie d'ave coraciforme de la familia Meropidae que vive n'África.
Distribución
Distribúise principalmente por África Central y les rexones montascoses del este d'África. Puede atopase nos siguientes países: Angola, Burundi, Camerún, República Centroafricana, El Congu, República Democrática d'El Congu, Guinea Ecuatorial, Eritrea, Etiopía, Gabón, Kenia, Nixeria, Ruanda, Sudán, Tanzania, Uganda y Zambia.
Aeropuertu de Juigalpa
L'Aeropuertu Juigalpa ye un aeropuertu que sirve a la llocalidá de Juigalpa en Chontales, Nicaragua.
Colunga
Prehistoria
Nun son munchos pero si apaecieron nicios de la presencia d'homes del paleolíticu qu'habitaben nos covarones. Cerca de Gobiendes atópense les Cueves de Obaya, onde, xunto coles de Taraxu (en Nozaleda), El Molín (en Lliberdón), atopáronse restos de talla qu'amuesen que Colunga foi habitada por aquellos cazadores ente'l Paleolíticu Mediu y el Paleolíticu Cimeru (hai unos 40.000 años aproximao.
Del Neolíticu, última etapa de la Prehistoria y na que l'home fai llabrador y pastor, empezando, amás, a formar pueblos atopáronse, per vegada primera, hachos de piedra apolazada (Rasa de Lluces).
Pasando yá a la Edá del Bronce, esisten restos metalíticos procedentes de Llastres. La mayoría d'estos afayos atópense anguaño nel Muséu Arqueolóxicu d'Uviéu.
Edá antigua
Pel momento el Conceyu de Colunga ye'l más importante cuantitativamente de too l'Oriente d'Asturies no qu'a establecimientos de la cultura castreña refierse.
Hai nel conceyu dalgunos montículos que fueron habitaos por agrupaciones prerromanes, destacando los de Rir, La Islla y el de Villeda. D'ellos, El Castiellu de Rir, ye'l qu'amuesa una especial singularidá, con un sistema defensivu construyíu  a base d'acusaes terraces gradiaes que se comuniquen ente sí per mediu de ramples. Dende el so cume acolumbra un ampliu horizonte. tierra de reis Les villae (villes) fueron moviendo pasu ente pasu a los castros. Asina, en La Isla, la construcción de la so actual ilesia y darréu delles escavaciones afayaron una serie de muertes correspondientes a un enclave romanu.
Estos y otros afayos sorrayen una romanización bastante intensa de la población en tierres colunguesas.
Edá medieval
Na historia medieval, nun hai nengún documentu mientres los sieglos X y XI qu'apigurara una serie de llugares sol nome de Colunga, sí s'aplica a una villa. Ye na dómina del rei Bermudo III, cuando se tienen noticies d'un territoriu denomináu Colunga, garré los sos representantes participen nel concilio celebráu n'Uviéu en 1115 pero taba incluyida dientro del territoriu de Caravia.
Ye nel sieglu XIII, cuando l'alfoz de Colunga, dotar d'una nueva cabecera territorial que va ser poblar de Colunga que coincide cola dómina repobladora de la monarquía castellana n'Asturies. Esta puebla nun va consiguir ser un verdaderu centru urbanu, pue qu'en parte por cuenta de la proximidá de poblar de Ribeseya y Maliayo, o tamién debíu al emburrie de La Islla o al enclave pesqueru de Llastres, como centros importantes. Estes tierres pasaron a Enrique de Trastamara futuru Enrique II de Castiella, que les dexaría al so fíu bastardu'l conde don Alfonso que tuvo en continua rebelión contra l'autoridá real. El conde foi ganáu nel sieglu XIV y toes esta tierres vuelven a la corona.
Nel sieglu XVI, el puertu de Llastres esperimenta una importante crecedera teniendo tráficu mercantil, actividá pesquera que xeneraba otros llabores al so alredor o la captura de ballenes. Siendo esti puertu'l mayor nucleu urbanu del conceyu.
Edá Moderna
La Edá Moderna, inda había dos cotos eclesiásticos, el de Caravia y el de Carrandi y nun foi hasta la desamortización de Felipe II, cuando l'enclave de Carrandi foi mercáu por Gonzalo Ruiz de Xuncu, que pertenecía a una de les más relevantes families de l'aristocracia local. Ye nel sieglu XVI, cuando hubo dellos cambeos: va constituyise'l conceyu de Colunga, una envernada destrúi les instalaciones portuaries de Llastres que nun se restauraría hasta finales del XIX, Esto traxo un progresivu cayente del puertu, mientres esto sieglu Quedando Colunga baxu una economía y alministración de tipu medieval, con una población modesta.