cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Álvaro Soler
Primeros años
Álvaro Soler nació'l 9 de xineru de 1991 na ciudá de Barcelona. De padre alemán y madre española, aprendió a falar dambos idiomes. Mientres la so infancia vivieron na ciudá de Sant Cugat del Vallès a escasos quilómetros de la so ciudá de nacencia. A los 10 años treslladar a vivir a Tokiu, a la capital de Xapón, por motivos llaborales del so padre, hasta qu'a los 17 vuelve a Barcelona fundando al pie del so hermanu y unos amigos el grupu Urban Lights.
2010-2014: Urban Lights
En 2010 surde Urban Lights, un nuevu grupu musical barcelonés, que crea col so hermanu, d'estilu difícilmente clasificable, que entemecía ente pop británicu, electrónicu y indiu. Realicen diversos conciertos en distintes sales de Barcelona y lleguen a participar nel concursu ¡Tu sí que vales!, onde llegaron a la final.
Mientres estos años l'artista catalán compaxinaba la música coles sos estudios universitarios n'Inxeniería en Diseñu Industrial en ELISAVA.
2015-Actualidá: «El mismo sol» y álbum debú Eternu Agostu
En iTunes entró nes llistes de 30 países europeos, aportando a la 16ª cantar más descargáu n'Europa y la 38ª a nivel mundial. El 10 d'agostu d'esi mesmu añu dar a conocer una nueva versión del cantar, esta vegada n'español ya inglés, cantada xunto a Jennifer Lopez. A finales d'agostu empezaron a rodar el videoclip en Nueva York.
Debíu al impautu de El mismo sol n'Italia y Suiza, decidieron estrenar ellí'l so primer discu en solitariu, Eternu Agostu, entrando nes llistes musicales de dambos países. A finales d'agostu estrenar en Francia y mientres la seronda presentar n'España. Esti álbum superó 157 500 mundiales.
El 15 d'abril 2016, empezó la radiodifusión del so nuevu senciellu Sofía col que superó 400 millones de visualizaciones del so videoclip.
El 8 d'abril 2016 anuncióse que Soler sería xuez de la décima edición italiana de X Factor. El grupu Soul System, del equipu de Soler, foi'l ganador d'aquella edición. El 29 de marzu del 2018 publicó'l so nuevu senciellu La Cintura.
Ta previstu que'l 7 de setiembre de 2018 poner a la venta'l so nuevu álbum "Mar de Colores", que foi presentáu xunto al so single "La Cintura"; convirtiéndola tamién nun remix col sofitu de Flo Rida y Martina Stoessel
Clítoris
El clítoris ye un órganu del aparatu xenital femenín. La so única función conocida ye la d'apurrir prestar sexual a la muyer. La so punta o glande asoma na parte cimera de la vulva, pero estender pol interior de los llabios mayores, del perineo y arrodia el terciu inferior de la natura.
Anatomía
thumb|1. Prepuciu del clítoris y 2. glande del clítoris
El clítoris tien cinco partes, de les cualos, cuatro son billaterales y simétriques. El glande ye la única parte visible. So la piel de los llabios mayores atópense los bulbos vestibulares, que se xunen per debaxo de la natura y arrodien la so entrada y el so terciu inferior. Externamente a ellos alcuéntrense los cuerpos pareados o crura, xuníos na llinia medio y separáu namái por un septo fibrosu,
El glande del clítoris asoma na parte cimera de la vulva. Ta parcial o totalmente recubiertu por una plega cutaneu llamáu capuchón, formáu pola unión, na so parte cimera, de los dos llabios menores.
Fisioloxía
Nél concéntrense los nervios que producen prestar sexual na muyer. Hasta'l momentu esa ye la so única función conocida.
Tamañu
El cuerpu del clítoris puede llegar a tener un tamañu de 10 a 13mm en toa'l so llargor, ente que'l glande clitoridiano mide ente 3 y 4mm d'anchu, y ente 4 y 5mm de llargu, n'estáu de reposu; n'ereición puede algamar de 10 a 15mm de llargor.
Desarrollu
Nel desenvolvimientu embrionariu, hai una fase en que dambos sexos son indistinguibles. El clítoris desenvuélvese coles mesmes que los demás órganos sexuales esternos de la muyer, dende la séptima selmana de la vida embrionaria, a partir del tubérculu xenital.
Estimulación
La estimulación del clítoris tien llugar mientres la masturbación o l'actu sexual. Dependiendo de la situación, como por casu, una pareya heterosexual o homosexual, la postura, etc., puede aguiyase de distintes formes, más o menos alcontraes o indireutes. Pa la masturbación del clítoris pol glande o parte visible, ye recomendable faelo indireutamente y con lubricación, yá seya producida o artificial. El clítoris al estendese per dientro puede llegar al orgasmu o clímax tamién por estimulación interna, esto ye, tolos orgasmos son clitorianos.
Ablación del clítoris
En delles cultures africanes prauticar la infibulación o l'ablación –mutilación total o parcial– del glande del clítoris a una edá bien temprana, pa evitar que les muyeres conozan el prestar sexual y el orgasmu. Esta práutica ye considerada, neses cultures, parte d'un ritu de iniciación a la pubertá que se supón protexe la virxinidá de les muyeres y asegura que van vivir en castidá hasta'l matrimoniu.
Historia del so estudiu científicu
El términu clítoris procede del griegu antiguu κλειτορίς (kleitorís), que foi reintroducíu ensin cambeos nel Renacimientu. El primer médicu antiguu en describilo y nomáu foi Ablondu d'Éfesu (sieglu - d. C.). Esti autor señala qu'en griegu esistía un verbu deriváu, κλειτοριάζω (kleitoriázō), que significaba «afalagar(se) el clítoris pa producir prestar».
La lliteratura médica moderna menta per primer vegada la esistencia del clítoris escontra'l SIEGLU|XVI||s|1}}, anque hai discutinios sobre'l momentu exactu. Renaldo Columbus, tamién conocíu como Mateo Realdo Colombo, foi un profesor de ciruxía na Universidá de Padua, n'Italia, y publicó en 1559 un llibru, llamáu De re anatomica, nel que describió «la sede del prestar femenín». Columbus concluyó que «como naide afayó estos detalles y el so propósitu, si déxase que-y dea nomes a coses qu'afayo, tendría de ser llamáu “l'amor o dulzura de Venus”».
La aseveración de Columbus foi refugada pol so socesor na universidá, Gabriele Falloppio, quien describió per primer vegada les trompes de Falopio, tamién denominaes tubas uterines, y axudicóse el ser el primeru en describir el clítoris. Nel SIEGLU|XVII||s|1}}, el anatomista holandés Caspar Bartholin –vease glándules de Bartolino– refugó dambes pretensiones, diciendo que'l clítoris yá yera llargamente conocíu pola ciencia médica dende'l SIEGLU|II||s|1}}.
Mientres la dómina victoriana del SIEGLU|XIX||s|1}}, les muyeres que carecíen problemes uterinos, hormonales o emocionales yeren diagnosticaes con una supuesta enfermedá llamada histeria femenina, que nun tenía remediu y solo podía ser amenorgada per mediu de masaxes de clítoris, equivalentes a lo qu'anguaño reconocemos como masturbación. Los médicos manipoliaben la vulva de la paciente hasta qu'esta algamaba'l orgasmu, momentu en que s'aselaben los síntomes del so mal. La llista de síntomes acomuñaos con esti mal yera tan llarga que llegó un momentu en que se convirtió nuna epidemia; cuasi cualquier dolencia leve podía sirvir pa diagnosticar histeria.
El xinecólogu William Masters y la sexóloga Virginia Johnson, conocíos popularmente polos sos dos apellíos xuntos, Masters y Johnson, y pioneros del estudiu de la respuesta sexual humana, efectuaron estudios sobre'l clítoris.
FC Zürich
El Fussballclub Zürich ye un club de fútbol suizu, de la ciudá de Zürich. Foi fundáu en 1896 y xuega na.
Historia
El FC Zürich foi fundáu por Hans Gamper el 1 d'agostu de 1896 de la fusión del FC Turicum, el FC Excelsior y el FC Viktoria. Nos sos primeros años, amás del fútbol, el club desenvolvió otres práutiques deportives como'l boxéu o'l balonmano.
El so primer títulu de lliga llegó en 1902. En 1924 conquistaba'l segundu. La temporada 1933/34 el Zürich foi colista de la Nationalliga A y baxó a segunda división, onde permaneció siete años hasta recuperar la categoría. Darréu tornaría a segunda división en curtios periodos (1946–1948 y 1957–1958).
Nos años sesenta y setenta, so la presidencia del Edwin Nägeli y con xugadores llexendarios como Klaus Stürmer, Jakob Kuhn, Fritz Künzli, Ilija Katić o René Botteron, el FC Zürich vivió los sos años doraos. En total, conquistó nueve títulos de lliga (1963, 1966, 1968, 1974, 1975, 1976, 1981, 2006, 2007), cinco Copes de Suiza (1966, 1970, 1972, 1973, 1976) y una Copa de la Lliga (1981).
Nel añu 2000 volvió saborguiar un títulu al conquistar la Copa de Suiza na riola de penaltis contra'l Lausanne Sports. Repite títulu en 2005, nesta ocasión en ganando na final al FC Luzern. Al añu siguiente consigue conquistar la lliga, 25 años dempués, gracies a un memorable gol d'Iulian Filipescu nel tiempu añedíu del postreru partíu de la temporada.
La siguiente temporada revalidó'l títulu lligueru con una victoria por 2-0 ante'l so clásicu rival, el Grasshoppers, nuevamente na última xornada.
Estadiu
200px|thumb|[[Letzigrund]]
El FC Zürich apuesta los sos partíos de llocal nel estadiu Letzigrund, construyíu nel añu 1925. En xineru de 2005, la UEFA aprobó los planes pa la reconstrucción del estadiu de cara a la Eurocopa 2008. Nesta cortil apostáronse 3 alcuentros de dicha competición.
El nuevu estadiu foi inauguráu'l 30 d'agostu de 2007. El 23 de setiembre d'esi añu, el FC Zürich y el Grasshopper xugaron el primer partíu de fútbol tres la reconstrucción. La capacidá actual ye de 25.000 pa partíos de fútbol, 30.000 pal atletismu y 50.000 pa conciertos.
Bancu de Suecia
El Bancu de Suecia (en suecu: Sveriges riksbank) ye'l bancu central del Reinu de Suecia. Fundáu en 1668, ye'l bancu central más antiguu del mundu. Con sede central n'Estocolmu, ye l'autoridá monetaria de Suecia, el bancu ta encargáu d'acuñar les monedes y billetes de la corona sueca. Ye miembru del Sistema Européu de Bancos Centrales.
Historia
L'actual bancu de Suecia - Riksbank- empezó a operar en 1668, siendo la so primer nomenclatura Stockholms Bancu (tamién conocíu como Bancu de Palmstruch), que foi fundáu por Johan Palmstruch en 1656. A pesar de que'l bancu yera priváu, foi'l Rei de Suecia el cual eligío al so direutor: nuna carta a Palmstruch dio-y permisu pa operar d'alcuerdu a les normes estatales.
Premiu Nobel
En 1968, con ocasión del tricentenariu de la so creación, creóse'l Premiu del Bancu de Suecia de ciencies económiques en memoria d'Alfred Nobel, llamáu'l "Nobel d'economía". Esti apurrir na mesma ceremonia de los Premios Nobel n'Estocolmu, los 10 d'avientu, coincidiendo col aniversariu de la muerte de Nobel.
Maxana
La maxana ye la rexón anatómica inferior del tueru. Siendo un cuévanu, la maxana ye un embudu osteomuscular que s'estrecha escontra baxo, llindáu pol güesu sacru, el cóccix y los coxales (que formen la cintura coxal) y los músculos de la paré abdominal inferior y del perineo. Llinda un espaciu llamáu cuévanu coxal, n'ónde s'atopen órganos importantes, ente ellos, los del aparatu reproductor femenín.
Genéricamente, el términu maxana úsase incorreutamente pa denominar a la cintura pelviana o coxal mesma. Más palantre afóndase nesto.
Topográficamente, la maxana estremar en dos rexones: la maxana mayor o (tamién se-y puede llamar maxana Falsa) y la maxana menor o (maxana Verdadera). La maxana mayor, coles sos parés enanchaes ye solidaria escontra alantre cola rexón abdominal inferior, les fueses ilíacas y hipogastrio. Contién parte de les coraes abdominales. La maxana menor, la parte más estrecha del embudu, contién la vexiga urinaria, los órganos xenitales, y parte terminal del tubu dixestivu (rectu y cursu)
Clasificación
Dende'l puntu de vista clínicu, d'especial importancia en obstetricia, la maxana puede ser clasificada en dellos tipos, según la so forma:
Clasificación de Caldwell y Moloy
Ye la maxana más favorable pal partu natural.
Ye la forma carauterística de la maxana masculina y cuando s'atopa en muyeres, ye más común velo na raza blanca. Los diámetros de la maxana androide carauterizar por tener un diámetru tresversal encurtiáu pola converxencia de les parés de la maxana, según un diámetru anteroposterior encurtiáu pol enclín escontra alantre del güesu sacru. Esti tipu de maxana nun ye nada favorable pa un partu natural.
Tien la forma de la maxana ginecoide rotada 90 graos, ye dicir un óvalu o elipse antero-posterior, común en muyeres de raza negra.
Xuaquín de Dinamarca
El príncipe Xuaquín de Dinamarca, conde de Monpezat (Joachim Holger Waldemar Christian, Prins til Danmark, greve af Monpezat; Copenḥague, 7 de xunu de 1969) ye príncipe de Dinamarca por ser el fíu menor de la reina Margarita II y del so maríu, el príncipe consorte Enrique.
Nacencia
Nació'l 7 de xunu de 1969 nel Hospital Universitariu de Copenḥague (Rigshospitalet).
Maxana
Pélvis ósea
thumb|350px|right|Güesos y elementos que componen la maxana: 1) [[Sacru; 2) Iliaco; 3) Ísquion; 4) Púbicu; 5) Sínfisis púbica]] Los güesus ilíacos (coxales), el sacru y el cóccix articulaos ente sigo formen la maxana ósea, en referencia a la estructura ósea de la maxana. Otra manera, cintura pelviana o coxal implica una referencia morfofisiológica a la parte de la maxana que participa na articulación del miembru inferior, ye dicir los coxales. A esti respectu convien recordar que la cintura pelviana tien el so homólogu nel miembru cimeru: la cintura escapular.
Esti conxuntu oseu cumple delles funciones: da soporte mecánicu y proteición a los órganos coxales y del baxu banduyu, articula los miembros inferiores a la porción inferior del tueru, dexa la biodinámica de la bipedestación, etc.
Xuaquín de Dinamarca
Bautismu
Foi bautizáu'l 15 de xunetu de 1969 na Catedral de San Clemente de Aarhus, siendo asina'l primer miembru de la familia real en ser bautizáu fora de Copenḥague.
Los sos padrinos y madrines fueron: la princesa Benedicta de Dinamarca (la so tía materna), Xuan Bautista de Laborde de Monpezat (el so tíu paternu), el rei Harald V de Noruega y la princesa Cristina de Suecia.
Maxana
Pélvis ósea
Na pélvis ósea pueden describise dos superficies y dos abertures:
una superficie interior, * una abertura cimera, * una abertura inferior.
Xuaquín de Dinamarca
Estudio
Xuaquín recibió clases nel Palaciu d'Amalienborg dende 1974 hasta 1976. Depués, dende 1976 hasta 1982, asistió a un colexu priváu en Copenḥague. Nel periodu 1982-1983 el príncipe estudió como alumnu internu na Ecole des Roches en Normandía (Francia).
Ente 1991-1993, el príncipe Xuaquín completó los sos estudios d'economía agraria na Næsgaard Classenske Agerbrugskole na isla de Falster.
Maxana
Pélvis ósea
El cuévanu que llinda la superficie interior ta estremada en dos partes por un relieve casi circular llamáu estrechu superior: una parte cimera o maxana mayor y una parte inferior o maxana menor o escavación coxal (cavum maxana).
Variaciones de la maxana ósea según el sexu
Na maxana ginecoide el diámetru sagital posterior ye un pocu más curtiu que'l sagital anterior, ente que na maxana androide esti mesmu diámetru ye muncho más curtiu. Amás na maxana ginecoide los llaos del segmentu posterior tán bien arrondaos y son anchos, ente que na maxana androide estos llaos nun son arrondaos y tienden a formar una cuña.
Xuaquín de Dinamarca
Estudio
La primer llingua del príncipe Xuaquín ye'l danés; tamién fala francés, inglés y alemán.
Maxana
Conteníu de la maxana
La maxana puede ser estremada en dos porciones, una cimera y otra inferior, al trazar una llinia oblicua y curveada denomada llinia iliopectínea. La parte cimera d'esa llinia denominar maxana mayor o maxana falsa y la porción inferior a la llinia iliopectínea conózse-y como maxana menor o maxana verdadera.
Xuaquín de Dinamarca
Carrera militar
Empezó la so carrera militar en 1987 como recluta del propiu reximientu de la reina. En 1988 convertir en sarxentu y un añu más tarde en teniente de la inxeniería. En 1990 llogró'l rangu de primer teniente de la reserva y en 1992 foi nomáu capitán de la reserva. Anguaño caltiénse activu na reserva de la defensa
Boda
El 18 de payares de 1995 casóse con Alexandra Christina Manley, una ciudadana de Ḥong Kong, na capiya del Castiellu de Frederiksborg, cerca de Copenḥague.
Maxana
Conteníu de la maxana
El cuévanu de la maxana verdadera va dende la sínfisis púbica, arrodiando la superficie interna del ilion per una llinia imaxinaria, llamada llinia arcuata, escotadura de Freyggang, Innominada o Narquiada, hasta'l puexu del güesu sacru. Dientro d'esta cuévanu asítiense parte del colon, el rectu na parte posterior de la maxana, la vexiga na parte anterior xusto detrás de la sínfisis púbica y, na maxana femenina non operada, la natura y el úteru que s'asitien ente'l rectu y la vexiga.
Ilesia ortodoxa de Grecia
La Ilesia ortodoxa de Grecia o Ilesia ortodoxa helénica (en griegu: Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος Ĕkklēsía tēs Hĕlládos) ye una de los catorce (o quince) Ilesias autocéfalas de la Ilesia ortodoxa. Güei ye la 3ª Ilesia ortodoxa más importante con unos 9 millones de feligreses (en Grecia continental). El so territoriu canónicu ta llindáu a les llendes de Grecia anteriores a la guerra de los Balcanes (1912-1913), col restu de Grecia so la xurisdicción del Patriarcáu Ecuménicu de Constantinopla. Sicasí, la mayoría de les sos diócesis son de facto alministraes como parte de la Ilesia de Grecia por razones práutiques, so un alcuerdu ente les ilesies d'Atenes y Constantinopla.
Maxana
Estrechu superior
Ye'l furu d'entrada a la maxana dende'l abdome y delimitada por:
Xuaquín de Dinamarca
Fíos
- Príncipe Nicolás Federicu Guillermo Alejandro, nacíu'l 28 d'agostu de 1999
- Príncipe Félix Enrique Valdemar Cristian, nacíu'l 22 de xunetu de 2002
Ilesia ortodoxa de Grecia
La so autoridá suprema ta investida pol sínodu de tolos arzobispos de les archidiócesis metropolitanes (el Santu Sínodu de la Ilesia de Grecia, griegu: Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Hierà Sýnodos tēs Ĕkklēsías tēs Hĕlládos) so la presidencia de iure del Arzobispáu d'Atenes y toa Grecia. El sínodu encargar d'asuntos xenerales de la ilesia. El Sínodu Permanente ta so la mesma presidencia y consiste en doce arzobispos y el Primáu, cada unu al cargu de detalles alministrativos mientres un periodu so un sistema rotativu.
Historia
Orixinalmente dependía de la Patriarcáu Ecuménicu de Constantinopla, pero declaróse autocéfala en 1833, y foi reconocida como tal pol Patriarca de Constantinopla en 1850. Les comunidaes cristianes de Grecia formaben, na unidá con Roma, la provincia eclesiástica de Iliria. Dende l'añu 730 la provincia pasó a la xurisdicción del patriarca de Constantinopla. En 1829, cuando terminó la guerra de lliberación contra los turcos, la Ilesia dixebrar de la xurisdicción de Constantinopla y foi reconocida pol Patriarcáu Ecuménicu.
Maxana
Estrechu superior
Son trés, toos empezando dende'l puexu del güesu sacru y terminen en puntos distintos de la sínfisis púbica.
Xuaquín de Dinamarca
Divorcio
El 16 de setiembre de 2004 anunciaron la so separación, anque la pareya nun se divorció formalmente hasta'l 8 d'abril de 2005. Alexandra recibió de la reina de Dinamarca el títulu de condesa de Frederiksborg.
Ilesia ortodoxa de Grecia
Historia
El rei de Grecia, según el modelu rusu, yera'l dirixente supremu del Santu Sínodu. Nun tienen un Patriarcáu propiu. En 1923 l'arzobispu Papadopoulos reformó la constitución Sinodal pola que'l Santu Sínodu pasó a ser presidíu pol Arzobispu d'Atenes. Ye'l primus inter pares. Caltienen un enclín a la organización democrática.
Maxana
Estrechu superior
Traviesa la maxana d'un llau al otru dende la llinia nomada d'un llau hasta'l puntu opuestu del otru llau, nun puntu entemediu ente la sincondrosis sacroilíaca y l'eminencia ileopectínea. El so llargor na maxana femenina ye d'unos 13.5 cm.
Estender dende l'articulación sacroilíaca d'un llau hasta la eminencia ileopectínea del llau opuestu y mide, na maxana femenina, unos 12 cm.
Ilesia ortodoxa de Grecia
Historia
Mientres la Segunda Guerra Mundial y la persecución comunista posterior, morrieron munchos sacerdotes y fueron destruyíes munches ilesies. Esti debilitamientu de les fuercies foi aprovecháu pola propaganda comunista y por secta como los Predicadores Sacros. La Ilesia ortodoxa de Grecia foise recuperando amodo d'esta postración. Trabaya n'estrecha collaboración col Estáu. Una serie d'asociaciones trabayen pola formación relixosa per mediu de los medios de comunicación y les escueles. Cada estáu tien les sos propies organizaciones apostóliques.
Maxana
Estrechu mediu
Ye un furu imaxinariu qu'ocupa la escavación coxal de gran importancia en obstetricia, pos nesto puntu, la maxana femenina suel presentar un marcáu amenorgamientu de diámetros. Los puntos de referencia y les llendes son:
Empieza nel culmen retropubiano (1 cm per debaxo de la sínfisis pubiana) hasta'l puexu y mide, na maxana femenina, 11 cm. ye un diámetru importante porque d'él depende que'l fetu pueda encaxar, esto ye, introducise na escavación.
Xuaquín de Dinamarca
Boda
El 3 d'ochobre de 2007, el príncipe anunciaba'l so compromisu con Marie Cavallier. La boda celebró'l 24 de mayu de 2008 na ilesia de Møgeltønder nel conceyu de Tønder, al sur de la península de Xutlandia.
Gobiernu de Suecia
El Gobiernu de Suecia ye una monarquía constitucional basada na democracia parllamentaria. Los asuntos del gobiernu de Suecia son dirixíos por un gabinete de ministros, que ye lideráu pol Primer Ministru. El gabinete y el Primer Ministru son responsables de los sos actos ante'l Riksdag, que ye'l parllamentu. El rei, que dende 15 de setiembre de 1973 foi La so Maxestá'l Rei Carlos XVI Gustavo, Rei de Suecia, nun tien nenguna competencia y nun ye parte nin del executivu nin el llexislativu.
Maxana
Estrechu mediu
Ye unu de los diámetros y puntos de referencia obstétricos de mayor importancia, llamáu diámetru biciático o biespinoso, porque va d'un escayu ciáticu a la del llau opuestu. El so llargor na maxana femenina ye d'unos 10 cm, ye'l menor diámetru obstétrico.
Estrechu inferior
L'estrechu más inferior del cuévanu coxal tien forma romboidal por cuenta de que los puntos de referencia llaterales—les tuberosidades isquiáticas—tán a un mayor altor que'l planu anteroposterior, formando asina, dos triángulos imaxinarios, unu anterior y otru posterior. Les llendes del estrechu inferior son:
Subsacrosubpubiano: estender dende l'articulación sacrocoxigea hasta'l cantu inferior del pubis y mide 11 cm.
Subcóccixsubpubiano: estender dende l'estremu inferior del cóccix hasta'l cantu inferior del pubis y mide 9 cm. Cola retronutación del cóccix, que se produz namái na defecación y nel partu, puede llegar a midir 11 cm.
Llamáu tamién biisquiático o bituberoso, porque s'estiende dende la parte inferior ya interna d'una tuberosidad isquiática hasta la homóloga del llau opuestu. El so llargor na maxana femenina ye d'unos 10.5 cm.
Nutación y contranutación.
L'articulación sacroiliaca tien una amplitú llindao y variable según les circunstancies y los individuos, lo que nos lleva a una gran contradicción ente autores a la de describir tantu los sos movimientos como'l so funcionamientu. Según la teoría clásica:
Nesti movimientu, el sacru pivota alredor de la exa constituyida pol lligamentu axial, provocando'l desplazamientu del puexu escontra baxo y palantre y la parte inferior del sacru y del cóccix muévense escontra tras. Amás les nales iliacas avérense ente que les tuberosidades isquiáticas dixébrense. Por tantu'l movimientu de nutación ta acutáu pola tensión de los lligamentos sacrociáticos mayor y menor. Y como frenos d'esti movimientu tenemos los fexes anterosuperior y anteroinferior del lligamentu sacroiliaco anterior.
Gobiernu de Suecia
Xefe del Estáu
La so Maxestá'l Rei Carlos XVI Gustavo, Rei de Suecia, dende 15 de setiembre de 1973. La so función ye protocolaria y moderadora y apuerta al catestorgo por aciu heriedu na primogenitura y de forma vitalicia. La próxima reina de Suecia va ser La so Alteza Real la Princesa Victoria.
Maxana
Nutación y contranutación.
El movimientu de contranutación realiza desplazamientos inversos con respectu al movimientu de nutación : el sacru, al pivotar redolada al lligamentu axial endréchase de cuenta que'l puexu muévese escontra riba y escontra tras y l'estremidá inferior del sacru y la parte inferior del cóccix muévese escontra baxo y palantre. Amás les nales iliacas dixébrense y les tuberosidades isquiáticas avérense. Polo tanto esti movimientu ta llindáu pola tensión de los lligamentos sacroiliacos, asitiaos en planu superficial y planu fondu.
Xuaquín de Dinamarca
Fíos
- Príncipe Enrique Carlos Xuaquín Alain, nacíu'l 4 de mayu de 2009
- Princesa Atenea Margarita Francisca María, nacida'l 24 de xineru de 2012
Ilesia ortodoxa de Grecia
Historia
Tamién ye importante l'esfuerciu qu'espleguen poles obres caritatives y pola formación de sacerdotes competentes. Les rellaciones col movimientu ecuménicu desenvolver con interés, pero la comprensión del pensamientu y de les condiciones internes de la Ilesia católica foi escasa. La Ilesia de Grecia amosó siempres un fondu iñerizu escontra mirar expansionistas del Patriarcáu de Moscú.
thumb|right|Organización eclesiástica de la Ilesia ortodoxa en Grecia.
Craniu
El craniu (del griegu: κρανίον, kranion y del llatín: cranium) ye una caxa ósea que protexe de golpes y contién al encéfalu principalmente. El craniu humanu ta conformáu pola articulación de 8 güesos, que formen un cuévanu abiertu y ovoide d'espesura variable, con una capacidá averada de 1.450 ml (n'adultos).
Aclaración semántica
thumb|220px|Dibuxu de [[Leonardo Da Vinci qu'amuesa'l endocráneo.]]
El cadarma de la cabeza, o macizu esqueléticu neo-facial, ye'l conxuntu de los güesos del craniu (ossa cranii PNA) y los güesos de la cara (ossa faciei PNA), conocíu como calavera en términos coloquiales, anque anatómicamente ye la cabeza ósea, siendo'l craniu una parte de la cabeza. Ye común que craniu designe a la totalidá de la cabeza ósea, lo cual ye impropiu nel estudiu de l'anatomía. Sicasí, n'otros ámbitos (embrioloxía, bioloxía, etc.) considérase'l craniu como sinónimu de cadarma de la cabeza.
La distinción ente craniu y cara ye bien clara: el craniu agospia'l encéfalu fundamentalmente'l -neurocráneo-, ente que la cara empresta insertamientu a los músculos de la mímica y de la masticación y agospia dalgunos de los órganos de los sentíos. El craniu cumple una función bien importante, yá que s'esmolez de contener tol sistema nerviosu central, con esceición del migollu.
Güesos del craniu
El craniu ye la cadarma de la cabeza y diversos güesos constitúin los sos dos partes: el neurocráneo y viscerocráneo. El neurocráneo ye la caxa ósea del encéfalu y los sos cubiertes membranoses. Nun adultu, ta formáu por una serie d'ocho huesos: cuatro impares centraos na llinia media (frontal, etmoides, esfenoides y occipital) y dos series de pares billaterales (envernada y parietal). Los güesos del denomináu neurocráneo en xunto conformen otros dos estructures anatómiques: Los güesos fronteru, parietales y occipital suelen conformar una estructura de techu paecíu a una cúpula, denomada calvaria o bóveda cranial, ente que'l güesu esfenoides y envernaes formen parte de la base del craniu. El viscerocráneo, tamién llamada cadarma facial, constitúi la parte anterior del craniu y compónse de los güesos qu'arrodien la boca (maxilares y quexal), la ñariz/cuévanu nasal y la mayor parte de les cuévanos orbitarias. Ésti consta de 15 güesos irregulares: tres huesos impares centraos (quexal, etmoides y vómer) y seis huesos pares billaterales (maxilar, cornete nasal inferior, cigomático, palatín, nasal y llagrimal). Los maxilares y el quexal alluguen los dientes, o d'otra forma dichu, apurren los cuévanos y el güesu de sostén pa los dientes maxilares y mandibulares. Los maxilares formen la mayor parte de la cadarma facial superior, afitáu a la base del craniu. El quexal forma la cadarma facial inferior, siendo ésti de calter móvil al articulase cola base del craniu nes articulaciones temporomandibulares.
Rexones craniales
thumb|Vista en tres dimensiones d'un craniu de [[Mus (animal)|mure.]] El craniu, como cuévanu, pue ser consideráu dende l'interior d'esi cuévanu como endocráneo, o dende l'esterior como exocráneo. De la mesma, en xunto, puede estremase por aciu una seición horizontal que pase pola eminencia frontera media y pol bárabu occipital esterna, en dos porciones: Esta división nun ye tan arbitraria. Parte del distintu orixe embriolóxicu de les estructures ósees: osificación endocondral pa los güesos de la base cranial, y osificación intramembranosa pa los güesos de la calota.
La bóveda ta formada pol frontal (parte vertical), los parietales, les escames de les envernaes y l'occipital (parte cimeru). Ta cubierta pol cueru cabelludo; los güesos xunir por unes articulaciones llamaes sutures: sutura coronal o frontoparietal, ente'l frontal y les parietales, sutura sagital o interparietal, ente los dos parietales, y sutura lambdoidea o parietooccipital, ente l'occipital y los parietales.
Orixe, desenvolvimientu y crecedera
Les estructures cefáliques craniales aniciar a partir del mesénquima proveniente de les célules de la cresta neural y el mesodermo paraxial. Los güesos que formen el craniu nun tienen un mesmu orixe, por ello fai la diferencia ente les rexones de la bóveda y la base cranial.
Los güesos de la calota son güesos planos de revestimiento. Xenerar pol procesu de osificación intramembranosa a partir de plaques de texíu conxuntivo fibrosu (mesénquima) qu'arrodien l'encéfalu. D'esta forma, centrífugamente, desenvuélvense (osifican) güesos membranosos planos. Al momentu de la nacencia, los güesos de la calota nun tán fundíos nin totalmente osificados, dexando espacios interóseos cubiertos por texíu fibroso (sutures y fontanelas).
güesos de la base cranial desenvolver pol procesu de osificación endocondral a partir del condrocráneo, una estructura formada por dellos nucleu cartilaxinosos osteogénicos separaos y estendíos por tola rexón (condrocráneo precordal aniciáu de la cresta neural, y condrocráneo cordal aniciáu del mesodermo paraxial)
momentu de la nacencia, los güesos planos del craniu nun tán dafechu osificados y tópense separaos ente sigo per espacios ocupaos por texíu conectivo fibrosu deriváu de la cresta neural que va contribuyir nel futuru a la formación definitiva de los güesos y a la so articulación (sinfibrosis). Estos espacios son les sutures metópica, coronal, sagital y lamdoidea. Naquellos sitios onde s'articulen más de dos güesos, les sutures son amplies y formen los seis fontanelas:
Les sutures y fontanelas tarden años en osificarse dafechu y llograr la coaptación total ente les pieces ósees del craniu. La crecedera de los güesos de la bóveda que sigue hasta la adultez faise por cuenta del material fibroso de les sutures y fontanelas. Esti mecanismu almite ciertu preste de la caxa cranial pa la crecedera del encéfalu y una adautación acorde al desenvolvimientu y crecedera del macizu facial. La capacidá cranial completa algamar escontra los 6 años.
Articulaciones
Les articulaciones de los güesos craniales son sinartrosis, articulaciones inmóviles qu'afiten les pieces ósees ente sigo per mediu de cartílagu (sincondrosis) o de texíu conectivo fibrosu (sinfibrosis).
Aquellos güesos que formen parte de la base cranial, desenvueltos por osificación endocondral, xunir ente sigo al traviés de sincondrosis. Y los güesos procedentes de la bóveda del craniu (y los güesos de la cara tamién), desenvueltos a partir d'esbozos de texíu conxuntivo, xunir ente sigo al traviés de sinfibrosis o sutures (suturae PNA).
Según la configuración de les superficies articulares implicaes na unión ósea, hai cuatro tipos de sutures (sinfibrosis) nel craniu:
Palaciu del Parllamentu de Suecia
250px|right|thumb|Vista oeste del Riksdagshuset. El palaciu del Parllamentu de Suecia (en suecu: Riksdagshuset) ye la sede del Parllamentu de Suecia, el Riksdag. La edificación ocupa casi la metá de la islla de Helgeandsholmen, nel distritu antiguu de Gamla Stan nel centru d'Estocolmu.
Arquiteutura
El complexu d'edificios foi diseñáu por Aron Johansson n'estilu neoclásicu, col sector central de la fachada n'estilu neobarrocu. La so construcción estender dende 1897 hasta 1905.
En 1889 realizóse un concursu pa escoyer el diseñu del nuevu edificiu del Parllamentu de Suecia que ganó Johansson. El nuevu palaciu llexislativu reemplazó al antiguu parllamentu (el Gamla Riksdagshuset) allugáu na islla de Riddarholmen.
Orixinalmente los dos bloques que formen el complexu fueron construyíos por qu'en unu d'ellos agospiárase'l Parllamentu y nel otru, con forma semicircular, el Bancu de Suecia (o Sveriges Riksbank).
Cuando en 1971 el poder llexislativu suecu pasó d'un sistema bicameral a otru unicameral, el Bancu de Suecia treslladóse y remocicóse l'edificiu qu'ocupaba esti postreru p'agospiar el nuevu Salón de Plenos del Parllamentu. Mientres esta reforma'l Parllamentu treslladóse temporalmente a la Kulturhuset (Casa de la Cultura) que s'acababa de construyir al sur de la Plaza Sergel, na zona central d'Estocolmu.
Zedd
Anton Zaslavski ( anguaño nacionalizáu en Kaiserslautern, Alemaña, y más conocíu pol so nome artísticu Zedd), ye un músicu, disc jockey y productor rusu-alemán, empobináu al electro house y ganador d'un premiu Grammy. El so soníu tien influencies del house progresivu, complextro y el dubstep. Ocupa'l puestu númberu 29 na encuesta realizada en 2017 pola revista DJ Magacín.
Biografía
Anton creció dientro d'una familia de músicos, y empezó a tocar el pianu a los cuatro años d'edá. Dempués de dellos años d'aprender a tocar el pianu hasta llegar a apoderalo, empezó a tocar la batería, y tamién compunxo y produció dellos cantares na so banda de rock Dioramic.
En 2008 empezó a producir música electrónica, con gran ésitu y cierta aclamación na escena. En tan solo unos meses algamó una meyora notable y pasó a ganar dos concursos de remixes para Beatport, nel “Armand Van Helden / Strictly Rhythm Remix Contest” y el “Fatboy Slim / Skint Remix Contest”! Esto facer# posible ser riquíu pa remixar para reconocíos artistes como Lady Gaga, Black Eyed Peas, P. Diddy, Skrillex y Swedish House Mafia incluyíos nes discográfiques mau5trap, Interscope, Atlantic y EMI.
El so primer EP «The Anthem» ingresó nel Top 20 de les llistes de Beatport. El so remix de Scary Monsters and Nice Sprites para Skrillex foi llanzáu pol sellu Mau5trap, y algamó el cuartu puestu en Beatport.
El senciellu “Dovregubben” ocupó'l primer puestu nes llistes de Beatport nel xéneru electro house mientres cuatro selmanes. Tamién llanzó delles producciones, como “Shave It”, “Slam The Door” y “Shotgun” pal sellu discográficu OWSLA y pa Dim Mak Records editó'l senciellu “Stars Come Out” xunto a los sos respeutivos remixes.
En 2012, robló con Interscope Records y llanzó'l so primer senciellu so esti sellu, “Spectrum”, coles voces del cantante d'Estaos Xuníos Matthew Koma. Esti senciellu captó bona receición nos Estaos Xuníos llegando a algamar el visu del Hot Dance Club Play ya ingresar nel Pop Songs de la revista Billboard.
Tamién se desempeñó como productor nel senciellu “I Don't Like You” de la cantante holandesa Eva Simons, y amás, co-produjó el cantar “Beauty and a Beat” xunto a Max Martin pal tercer álbum de Justin Bieber, Believe, y amás foi convidáu como telonero na xira del DJ Skrillex 'The Mothership Tour' que tomó dellos países d'América Llatina, incluyíu Méxicu.
N'ochobre de 2012, llanzó'l so álbum debú tituláu Clarity pol sellu Interscope Records. Inclúi los anteriores senciellos "Shave It" y "Spectrum" y destácase la collaboración nel álbum d'artistes como Ryan Tedder y Ellie Goulding. En 2013, el senciellu Clarity, na que participa la cantante inglesa Foxes, llogró'l primer llugar nel Hot Dance Club Play, y llogró'l númberu 8 nel Billboard Hot 100 ya ingresó nel top 30 de la llista d'ésitos del Reinu Xuníu, siendo premiáu en 2014 col Grammy a la meyor grabación dance.
Tamién en 2013, produjó el cantar "Heaven" pa la cantante xaponesa Namie Amuro incluyíu nel so álbum FEEL. Foi convocáu pa producir el cantar "Into the Lair" pa la banda sonora de Cazadores de solombres: Ciudá de güesu, que foi llanzada'l 20 d'agostu de 2013. En setiembre de 2013, llanzó'l senciellu "Stay the Night" que cunta cola collaboración de la cantante de Paramore, Hayley Williams, que forma parte de la edición especial de Clarity.
En 2013 co-produció con Lady Gaga parte de los cantares que compunxeron el cuartu discu de la cantante d'Estaos Xuníos: ARTPOP, llanzáu al mercáu en payares del 2013.
En 2014, vuelve formar parte d'una banda sonora, esta vegada pa la película Divergent col cantar "Find You" llanzada pol sellu discográficu Spinnin' Records, cola participación de Matthew Koma y Miriam Bryant. Nesi mesmu añu collaboró cola cantante d'Estaos Xuníos Ariana Grande no que sería'l segundu senciellu del álbum My Everything de la cantante, denomináu "Break Free".
En febreru de 2015, llanzó la so collaboración con Selena Gomez, titulada «I Want You to Know». Esta foi incluyida nel so segundu álbum d'estudiu, True Colors, editáu'l 18 de mayu de 2015; convirtiéndose na so tema más reproducida na plataforma musical online Spotify.
La so tema Ignite foi'l cantar del Mundial de League of Legends 2016.
Discografía
Como productor
Corteza
thumb|Corteza d'[[Acer palmatum.]] La corteza o ritidoma ye la capa más esterna de tarmos y de raigaños de plantes maderices, como los árboles. Cubre y protexe la madera y consiste de trés capes, el felóxenu, el floema, y el cambium vascular. Pue algamar cerca del 10-15 % del pesu total del árbol.
Descripción botánica
En tarmos vieyos, la capa epidérmica, la corteza, y el floema primariu fórmense xebradamente de los texíos internos por formaciones agruesaes de corchu. Debíu al espesamientu de la capa corchosa, eses célules muerren por cuenta de nun recibir agua nin nutrientes. Esa capa muerta ye la corteza corchosa rugosa que se forma alredor del tueru del árbol y d'otros tarmos. En tarmos más pequeños y en plantes típicamente non maderices, dacuando apaez una capa secundaria llamada peridermu, que se fai col cámbium de corchu, corchu y felodermu. Reemplaza la capa dermal y actúa como cobertoria bien paecida a a la corteza corchosa, tamién ye fecha de mayormente texíu muerto. La piel nel tomate ye un peridermu.
Les definiciones del términu pueden variar. N'otros usos, la corteza consiste de texíu muerto y proteutor nel esterior de tarmos maderizu, y nun inclúi'l texíu vascular.
El cámbium vascular ye la única parte d'un tarmu maderizu onde hai división celular. Contién célules indiferenciaes que s'estremen rápido pa producir xilema secundariu escontra adientro, y floema secundariu escontra fuera.
A lo llargo del xilema, el floema ye unu de los dos texíos dientro de la planta que s'arreyen nel tresporte de fluyíos. El floema tresporta molécules orgániques (particularmente azucres) escontra onde seya necesariu.
Epiteliu
El epiteliu (dacuando llamáu texíu epitelial) ye'l texíu formáu por una o delles capes de célules xuníes ente sigo, que puestes anubren toles superficies llibres del organismu, y constitúin el revestimiento internu de los cuévanos, órganos buecos, conductos del cuerpu, según formen les mucoses y les glándules. Los epitelios tamién formen el parénquima de munchos órganos, como'l fégadu. Ciertos tipos de célules epiteliales tienen allongamientos denominaos cilios, que ayuden a esaniciar sustances estrañes, por casu, de les víes respiratories. El texíu epitelial deriva de los trés capes germinativas: ectodermo, endodermo y mesodermo.
Cohesión celular
L'epiteliu constitúi un conxuntu de célules bien xuníes ente sigo, gracies a uniones intercelulares que son: Crean una barrera de impermeabilidad torgando'l llibre fluxu de sustances ente célules. Xunen los citoesqueletos de actina de célules axacentes. Xunen los citoesqueletos de filamentos entemedios de célules axacentes.
Presencia de llámina basal
Los epitelios tán suxetos a una membrana basal, compuesta d'una llámina lúcida y llámina trupa que formen la llámina basal, y esta tapizar en toa'l so llargor basal y dixebrar del texíu conectivo. La llámina lúcida ta compuesta d'un material electrodenso. La llámina trupa tien una espesura ente 50 a 80 nanómetros. Ta formada por una asociación de coláxenu tipu IV con glucoproteínas. La llámina trupa nun ye visible al microscopiu ópticu, anque la membrana basal sí con coloraciones de PAS y plata. La llámina basal fuelga sobre una llámina reticular de fibres de coláxenu tipu I ya III. La unión ente les célules epiteliales y la llámina basal dase gracies a los hemidesmosomas.
Texíu avascular
L'epiteliu nun tener vasos sanguíneos, polo que nun tien regación sanguínea propia. El so metabolismu depende del espardimientu d'osíxenu y metabolitos procedentes de los vasos sanguíneos del texíu conectivo de sostén, que ta per debaxo de la membrana basal.
Polarización
Les célules epiteliales tán polarizaes na mayoría de los casos, esto ye, tienen: Esta polaridá espacial afecta a la disposición de los orgánulos y a les distintes funciones de les membranes nes distintes superficies celulares.
Rexeneración
Los epitelios tán en continua rexeneración: Les célules epiteliales tienen un ciclu celular de curtia duración, debíu a la gastadura continua al que tán sometíes. Por cada célula madre que s'estrema, sobrevive una que sigue estremándose y otra que va sufrir el procesu de diferenciación celular y especialización, hasta avieyar y morrer por apoptosis.
Desarrollu embrionariu de los epitelios
Los epitelios son los primeros texíos qu'apaecen na ontogenia, pudiendo derivar de cualesquier de los trés fueyes o capes celulares que constitúin l'embrión: mesodermo, ectodermo o endodermo. Los epitelios derivaos del mesodermo que revisten los cuévanos celómicas (cuévanos pulmonares, cuévanu cardiaca y abdome) llámense mesotelios y los que tapicen los vasos sanguíneos: endotelios.
Clasificación de los epitelios
thumb|350px|Tipos d'epiteliu.
Epiteliu simple o monoestratificado
L'epiteliu ta formáu por una sola capa de célules y tolos nucleos celulares tán al mesmu altor. Los epitelios simples pueden ser: thumb | 120px | Epiteliu planu. thumb | 120px| left | Epiteliu cúbicu. thumb |120px| Epiteliu cilíndricu o columnar.
Epiteliu estratificado o poliestratificado
thumb| 120px | left |Estratificado.
Epiteliu estratificado planu
Esisten dos tipos según la presencia o ausencia de queratina:
Epiteliu estratificado cúbicu
Solo atópase nos conductos de glándules sudorípares y consta de dos capes de célules cúbiques siendo les más superficiales de menor tamañu.
Epiteliu estratificado cilíndricu
Tien funciones de proteición y ye pocu frecuente. Alcontrar en pequeñes zones de la farinxe, en delles partes de la uretra masculina, en dalgunos de los conductos excretorios mayores y na conxuntiva ocular. De normal la capa basal componer de célules baxes de forma poliédriques regular, y solo les célules superficiales son cilíndriques.
Epiteliu pseudoestratificado
thumb| 120px|right| Epiteliu columnar seudoestratificado. Son aquellos epitelios en que toles célules faen contautu cola llámina basal, pero non toes algamen la superficie, polo qu'en realidá son epitelios simples, con dellos tipos de célules dispuestes nuna sola capa, pero colos sos nucleos a distintos niveles, dando'l falsu aspeutu de tener delles capes. Les célules que nun lleguen a la superficie tienen una base ancha con un estremu apical estrechu, tocantes a les que lleguen tienen una base estrecha y l'estremu apical anchu. Atopamos esti texíu na uretra masculina, epidídimo y grandes conductos excretores. El más distribuyíu d'epiteliu pseudoestratificado ye'l tipu ciliáu atopáu na mucosa de la gorgoberu y bronquios primarios, el conductu auditivu, parte del cuévanu timpánica, cuévanu nasal y el sacu llagrimal.
Estómagu
El estómagu (del llatín stomachus, deriváu del griegu στόμαχος [stomachos], a partir del prefixu στόμα [stoma], «boca») ye la primer porción del aparatu dixestivu nel abdome, escluyendo la pequeña porción d'esófagu abdominal. Funcionalmente puede dicise qu'almacena y procesa los alimentos y nutrientes consumíos, una vegada bien entemecíu nel estómagu. Ye un enanche del tubu dixestivu de diámetru ente los 8 y 11 cm asitiáu de siguío del esófagu. Sirve por que'l bolu alimenticiu tresformar nuna papiella que d'ende d'equí p'arriba va ser llamada quimo. L'estómagu ta compuestu de dos sistemes o unidaes gástriques. La primera puede denominase unidá gástrica proximal, qu'inclúi l'estómagu proximal, l'esófagu distal y l'hiatu esofáxicu de la diafragma. La segunda ye la unidá gástrica distal y entiende el taburdiu gástricu y el píloru, auníos a la primer porción del duodenu.
Embrioloxía del estómagu
La so estructura y disposición hai qu'entendelos teniendo en cuenta'l so desenvolvimientu embrionariu. L'estómagu nel segundu mes de vida embrionaria empieza como una simple dilatación del intestín anterior. De siguío sufre una rotación sobre una exa llonxitudinal de cuenta que la cara izquierda del estómagu faise anterior, y la parte derecha faise posterior. Por esta razón el tueru vagal del llau esquierdu, que nel tórax baxa pel llau esquierdu del esófagu, pasa a una llocalización anterior, ente que'l derechu asitiar nel estómagu na parte posterior. L'estómagu tien amás otra rotación sobre una exa posterior, de cuenta que la parte inferior, pola que se sigue col duodenu, xube y asítiase a la derecha, sol fégadu. Hai que tener presente que l'estómagu tien nesta fase de la vida un meso na parte posterior (mesogastrio dorsal) y otru na parte anterior (mesogastrio ventral) qu'algama hasta la porción cimera del duodenu.
Dambos mesos tamién sufren les rotaciones anteriores talmente que determinen una serie de plegues nel peritonéu visceral que los anubre. El mesogastrio dorsal forma'l omento mayor (en fundiéndose col meso del colon transverso), lo que determina'l zarru pela parte inferior de la bolsa omental. El mesogastrio ventral da orixe al omento menor, que s'estiende ente'l cantu derechu del estómagu y la porción cimera del duodenu hasta'l fégadu y la porta hepática.
Forma y rellaciones del estómagu
L'estómagu alcontrar na parte alta del abdome. Ocupa la mayor parte de la celda subfrénica esquierda. La parte d'estómagu que queda oculta so les costielles, recibe'l nome de Triángulu de Traube, ente que la porción non oculta denominar Triángulu de Labbé.
Topografía: Hipocondrio esquierdu y epigastriu. El cardias (estremu por onde enfusa l'esófagu) alcontrar a nivel de la vértebra T11, ente que el píloru facer a nivel de L1. Sicasí, hai considerable variación d'unos individuos a otros.