cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brokeback Mountain
Argumentu
A la temporada Ennis recibe una postal que lu unviara a Jack con un sellu que diz «Fináu». Nuna conversación telefónica, Lureen diz-y a Ennis que Jack morriera mientres camudaba una llanta qu'esplotara. La so esplicación del incidente entrepolar con unes imáxenes de Jack siendo cutíu brutalmente por trés homes; esto puede interpretase como la medrana de Ennis sobre lo que podría pasar en realidá (inspiráu pola so esperiencia del homicidiu homofóbico asocedíu mientres la so infancia) o como una semeya de lo que Lureen sabe qu'asocediera. Lureen diz-y a Ennis que Jack deseyaba que les sos cenices fueren espardíes nel monte Brokeback, pero que nun sabe onde ye. Ennis viaxa a ver a los padres de Jack (Roberta Maxwell y Peter McRobbie), onde-yos ufierta llevar se les cenices de Jack, pero'l so padre niega rotundamente el pidíu. La madre de Jack pregúnta-y a Ennis si quier ver el cuartu del so fíu antes de dise. Ellí afaya, nun gabitu, la vieya camisa enllordiada de sangre que creía que perdiera nel monte Brokeback, dándose cuenta de qu'en realidá Jack haber lleváu. La camisa ta nel mesmu gabitu de la chaqueta qu'utilizara Jack mientres la engarradiella, tamién enllordiada de sangre. Ennis sostener frente a la so cara, siente'l so arume y papuxa en silenciu. Depués baxa a la sala coles camises, y la madre de Jack déxa-y lleva-y les.
Na escena final Alma Jr. (Kate Mara), con diecinueve años d'edá, llega a la caravana del so padre diciéndo-y que ta comprometida. Píde-y a Ennis el so bendición y convidar a la so boda. Ennis, consciente a la fin de la importancia del amor nuna rellación y nun matrimoniu, pregúnta-y si'l so prometíu l'ama bonalmente. Dempués de qu'Alma s'haya alloriáu Ennis dase cuenta de qu'escaeciera la so suéter, polo que lo toma y asítiase nel armariu. Dientro, colgáu na puerta, tán los dos camises con una postal del monte Brokeback al so llau. Nesta ocasión la camisa de Jack ta dientro de la de Ennis. Ésti abrocha con curiáu'l botón cimeru de la camisa de Jack, y con llárimes nos güeyos bisbisa «Jack, I swear...» («Jack, xurar nel doblaxe pa Hispanoamérica y «Jack, hai que ver» nel doblaxe español) mientres endrecha amodo la postal.
Del papel al celuloide
El rellatu orixinal d'Annie Proulx publicar na revista The New Yorker el 13 d'ochobre de 1997 y causó un fuerte impautu nos círculos lliterariu y cinematográficu. Yá entós lleer l'actor Randy Quaid, que depués participaría na película encarnando al xefe de los dos vaqueros protagonistes. Cuntó: «Vi la revista nel ximnasiu, y engabité tantu col cuentu que lu robé, llevar a casa pa terminar de lleer». La futura coguionista, Diana Ossana, cuenta que «foi como un puñada cuando la lleí, rompí a llorar hasta que me dormí».
Llueu'l rellatu considerar en Hollywood como bien pervalible pa una versión en cine, pero tamién se tarrecía como bien ventureru financieramente, porque tocaba una tema (homosexualidá) consideráu tabú y «venenu pa la taquilla». Mientres el testu guardar nun caxón, la temática gai foi cobrando amodo mayor normalidá en Hollywood, talmente que finalmente'l proyeutu de la película pudo encetase, magar con dificultaes.
El primer direutor rellacionáu con una posible versión en cine foi Gus Van Sant, ya inclusive Pedro Almodóvar declaró qu'esta película podría ser la so primer incursión nel cine hollywoodense, d'onde-y llegaben diverses ufiertes. Pero toos estos tanteos nun espolletaron. Naquella dómina, Jake Gyllenhaal lleó'l testu (nun queda claru si namái'l rellatu curtiu o un guión), y amosóse bien comenenciudu, «pero yo entós yera demasiáu nuevu».
Foi Ang Lee, qu'había empobináu Hulk, quien preguntó si'l rellatu siguía disponible. Al ver que sí, llanzar a rodalo. Tuvo que recurrir al sofitu d'una compañía pequeña, Focus, pos nenguna de les majors quería arriesgase a un fracasu comercial. Asumíase qu'un filme sobre «dos vaqueros que se besen» sería refugáu pol públicu, siquier n'Estaos Xuníos.
Los guionistes McMurtry y Ossana fixeron una trabayosa xera, dando al rellatu curtiu de Proulx la estructura (y llargor) d'un guión de dos hores. Anque respetaron dellos diálogos lliteralmente, tuvieron qu'entrepolar bloques enteros d'información y escenes na zona entemedia del rellatu, cuando los protagonistes viven vides heterosexuales y van avieyando. El rellatu orixinal plantegaba la tema y, de manera esquemática, saltaba al desenllaz 20 años dempués.
Pero los guionistes non yá dieron cuerpu a una llinia argumental curtia, sinón que-y dieron un perfil épicu, a la manera del xéneru clásicu del western. El rellatu curtiu de Annie Proulx yera más bien costumista, con descripciones aspres; los protagonistes yeren más bien feos y deque alimentaos; unu d'ellos tenía los dentame estropiáu. Yeren los paries de la sociedá, carentes d'estudios y de modales. L'adaptación al cine convertir nuna pareya más allegada al públicu actual: d'estatures y edaes similares, atléticos y curiosos, dientro d'un tonu realista. Con estes condiciones, el romance ente ellos sería más creíble. Ang Lee, amás, realzó los paisaxes y l'escenografía, pa remarcar el grandor de la rellación afeutiva, en contraste cola rutina gris de les sos vides heterosexuales posteriores.
Resulta interesáu que la película fuera rodada (nel branu de 2004) na provincia canadiense d'Alberta y non en Wyoming. Lee suel rodar les sos películes nel llugar onde trescurre l'acción (otra esceición notable ye El tigre y el dragón). Nesti casu, pensó que Alberta sería un llugar perfectu pa rodar polos sos maraviyosos paisaxes y pol interés de los productores canadienses por rodar la película. Per otru llau, los costos yeren inferiores.
Los dos actores principales y Anne Hathaway tuvieron qu'entrenase en montar a caballu. Cúntase qu'un coleutivu gai centráu nos rodeos asesoró al equipu de rodaxe. Jake Gyllenhaal rodó personalmente parte de les sos escenes sobre un toru, «anque-y punximos el más mansu», dixeron los granxeros.
Les escenes amoroses ente los dos protagonistes fueron bien comentaes y nun resultaron fáciles de rodar pa los actores. Anque afirmaron que tolos xestos «taben coreografiados», mientres la filmación d'un besu, Ledger cuasi-y rompió la ñariz a Gyllenhaal.
Receición inicial y estrenos
Los críticos de cine valoraron bien positivamente la película, con aponderamientos cuasi unánimes en tol mundu. Inclusive en países asiáticos, valoróse como un tratamientu serio y sensible de la espinosa tema. Ganó múltiples premios de máxima categoría, ente los que figura'l Lleón d'Oru a la Meyor Película del 62ᵘ Festival de Cine de Venecia y 4 Globos d'Oru, incluyendo Meyor Película Dramática y Meyor Direutor. Na 78ª edición de los Premiu Óscar foi nomada a 8, de los que finalmente ganó 3, ente los que se destacar l'Óscar al Meyor Direutor. Dar por sentáu que ganaría tamién l'Óscar a Meyor Película, pero foi ganada por Crash. Al abrir el sobre cola resultancia, Jack Nicholson nun azorronó na cara la so decepción pos daba por clara ganadora a Brokeback Mountain.
L'estrenu n'Estaos Xuníos foi'l 9 d'avientu de 2005 y a partir de les primeres selmanes, a pesar d'amosase en poques sales, consiguió un importante ésitu principalmente ente la población urbana de les ciudaes más importantes. La película causó ciertu discutiniu ente dalgunos de los sectores más conservadores de la sociedá d'Estaos Xuníos, incluyida la Ilesia católica y dellos grupos fundamentalistes cristianos, sicasí tuvo un inesperáu ésitu n'estaos bien tradicionalistes como Texas, principalmente ente'l públicu femenín. Los medios de comunicación, como la cadena Fox y el periódicu USA Today, collaboraron a aumentar el discutiniu, hasta'l puntu que la comentarista Neil Giuliano del Miami Herald dixo que gran parte del discutiniu foi xenerada pelos medios de comunicación nel so intentu de vender más. La película foi atayada nun cine de Salt Lake City, pero amosar con ésitu de públicu n'otros cines de la ciudá.
La película foi prohibida en China, onde la tema de la homosexualidá ye consideráu tabú. Sicasí Brokeback Mountain pudo vese en Taiwán (país d'onde ye orixinariu Lee) y estrenóse en Ḥong Kong.
Censura
Nuna emisión de la película na canal de televisión pública italiana Rai Due n'avientu del 2008, fueron cortaes tres escenes d'amor homosexual, mientres otres escenes heterosexuales más esplícites y escenes violentes sí fueron amosaes. Les escenes censuraes fueron:
D'esta forma modificóse considerablemente'l conteníu del filme, despintando a los espectadores el tipu de rellación ente los dos personaxes principales. La televisión pública declaró nun principiu nun ser la responsable de les cortes, afirmando que la recibieron nesa versión de la distribuidora. El direutor de la televisión, Claudio Petruccioli, pidió esculpes pol "error" y el Xefe de Rai Due Antonio Marano anunció qu'emitiríen la película completa dempués de Navidaes.
Banda sonora
El principal responsable de la banda sonora ye l'arxentín Gustavo Santaolalla cola collaboración de Tony Peluso, productor y guitarrista de la banda The Carpenters. A les sos obres anteriores pertenecen la banda sonora de Amores perros y Diarios de motocicleta. Pa la música de Brokeback Mountain usáronse tanto pieces instrumentales nueves como cantares conocíos de músicos de Folk y Country, en parte con nueves versiones. Ente los artistes participantes cúntense Willie Nelson, Rufus Wainwright, Linda Ronstadt o Emmylou Harris. El títulu A Love That Will Never Grow Old, gallardoniáu con un Globu d'Oru, foi compuestu por Santaolalla y Bernie Taupin y cantar Emmylou Harris. La banda sonora ganó l'Óscar en 2005.
Premios BAFTA
=== Premios del Sindicatu d'Actores Meyor actor (Heath Ledger)
Saint-Eusèbe (Alta Saboya)
Saint-Eusèbe ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bianca Alsina Moreira
Bianca Alsina Moreira (1972) ye una bióloga, taxónoma, botánica, palinóloga, curadora, y profesora brasilana.
Biografía
En 1995, llogró la llicenciatura en ciencies biolóxiques pola ; un [[máster] en ciencies biolóxiques supervisáu pol Dr. Gustavo Martinelli (1954) defendiendo la tesis "Nidularium Lemaire (Bromelioideae - Bromeliaceae) do Estado de São Paulo, Brasil", por Muséu Nacional de Rio de Janeiro - Universidá Federal de Rio de Janeiro (2002) y el doctoráu n'ecoloxía por Institutu de Botánica (2007).
Tien esperiencia en botánica, con énfasis en taxonomía de fanerógames, trabayando principalmente nes árees d'investigación, académiques y consultoría pa la identificación taxonómica y palinotaxonómica de les plantes cimeres; dando prioridá a les bromelies. Anguaño ocupa'l cargu de Revisora Pedagóxica de material didáctico.
En 2010, supervisora pedagóxica na Universidá Presbiteriana Mackenzie.
Dende 2016, y continua, consultora na FAO.
Ramón García Tuero
Ramón García Tuero nació en Molín del Matu (Arroes – Villaviciosa) el 6 de febreru de 1864. El nomatu de Gaiteru Libardón col que ye conocíu vien–y del nome castellanizáu del pueblu de Lliberdón, del que yera la muyer, María Caravera, y pa onde foi a vivir tres casar con ella en 1890.
De rapaz prestába-y tocar flautes o xiblates feches de castañu con una navaya. Los padres viendo la so soltura, l'inxeniu y les dotes pa la música, compráron-y una gaita sobre los años setenta del sieglu XIX, que-yos costara seis pesetes. Con ella comienza a despuntar nos pueblos de la zona d'Arroes.
García Tuero solía actuar solu o acompañáu al tambor, les más de les veces de José García, conocíu como'l Tambor de l'Abadía. Tuero tenía la peculiaridá de tocar la gaita y cantar a la vez, improvisando munches de veces los cantares.
Inda que yá yera conocíu como músicu nes romeríes, algamó la fama a los 25 años, cuando en 1889 representó a la empresa de sidra El Horreo, de Colunga, na Esposición Mundial de París d'esi mesmu añu y participó depués n'otres como les de 1900 na mesma ciudá de París, la de 1911 en Buenos Aires o les deBarcelona y Sevilla en 1929.
Prueba del so éxitu son tamién les xires que fixera per Europa y América, les numberoses condecoraciones españoles y estranxeres que recibió y el tratu que llegó a tener col rei Alfonsu XIII o col dictador Miguel Primo de Rivera. Llegó ser el gaiteru oficial del rei español. Foi tamién músicu titular de l'agrupación La Infiesta.
Nuna época na que la industria fonográfica taba principiando, foi un artista pioneru. Grabó'l primer discu de gaita asturiana en 1909 convirtiéndose nel primer músicu asturianu n'acceder a la grabación. Dos años más tarde robló un contratu en Milán pa diez años pol que se comprometía a grabar cuarenta cantares. La imaxe pública que gastaba como músicu valíase de la tradición y l'asturianía, vistiendo siempre col traxe'l país pa definise internacionalmente como gaiteru asturianu col envís de diferenciase y d'identificase con Asturies y l'autenticidá como músicu.
García Tuero morrió en Lliberdón el 21 d'ochobre de 1932. El diariu Informaciones, de Madrid, con motivu del so fallecimientu dio la noticia na portada cola lleenda:
El 10 d'agostu de 1969 rindióse-y un homenax en so casa de La Quintana, que tovía se pue visitar actualmente y na que se guarden parte de los instrumentos y ropa qu'usó nes sos actuaciones.
En 1986 el gobiernu del Principáu editó un discu con una seleición de los sos temes más populares.
Angula
thumb|260px|Angules crudes, llistes pa la so preparación. Angula tamién ye conocíu como rula o raul el nome que recibe'l alevín del pexe anguila, únicu esquil dexáu poles lleis de pesca. Cuando s'atopa nos mercaos de pexe suel tener 1 g de pesu, mide daqué menos de 8 cm de llargor. Les angules comercializaes suelen tar cocíes, en casu de tar vives son tresparentes. Esti pexe, por cuenta del so eleváu preciu nel mercáu, tien un sucedaneu más baratu conocíu como gula y ellaboráu con surimi a base d'abadexu procedente d'Alaska.
Carauterístiques
L'angula ye l'esquil o cría de l'anguila, que realiza llargues migraciones pa reproducise, dende les cabeceres de los ríos europeos hasta los llugares pa la friega nel mar. Dellos exemplares realicen un percorríu de más de 5000 km hasta'l mar de los Sargazos, a lo llargo de dos o trés años pa llegar ellí dende Europa. Nel percorríu nun precisen alimentase. Les anguiles pueden serpentear per tierra firme mientres dellos quilómetros alendando al traviés de la piel.
Nes primeres etapes d'el so nacencia toles angules son femes, y col tiempu dalgunes camuden de sexu. Son tresparentes y tienen un tamañu de 5 a 6 cm. Les angules que sobreviven nos ríos van camudando de color: l'anguila mariella tien el llombu de color café y al pasar el tiempu camuda a verde y finalmente a plateado.
Usos culinarios
thumb|200px|Mostrariu d'angules a 1.200 euros el quilu nuna pescadería de [[Bilbao (2018).]] N'España yera tradicional nes gastronomíes de Vizcaya, Asturies, Tui y Guipúzcoa pero la so popularidá estendióse a otres partes del territoriu. El platu más conocíu ye angules a la bilbaina sirvíu nuna cazuela de folla con ayu, aceite d'oliva y guindilla afumada. Conozse sicasí tamién na cocina francesa de les contornes de Nantes, La Rochelle y Burdeos.
Les angules suélense mercar yá precocinaes, xeneralmente envasadas al vaciu, nesti casu tienen un color blancu o llixeramente negru. Depende fundamentalmente del tiempu que pasaron nel ríu; les negres pasaron más tiempu y son xeneralmente menos valoraes. Nel casu d'adquirise vives suélense matar con tabacu disueltu n'agua, depués llávense (col oxetivu principal de quitar la baba y pequeños palos y cañes que queden nel cedazo) y darréu cuécense nuna salmoria onde adquieren el color blancu habitual. Tamién puede atopase ellaboraes n'ensalaes o bien como acompañante de platos de pexe o mariscu.
Sucedaneu de l'angula
thumb|200px|Gules preparaes con ayu y guindilles Los elevaos precios de l'angula nos mercaos de pexe, xuníos a la escasez de l'angula nos ríos, fixeron que se faiga bien popular un sucedaneu d'ella ellaboráu con surimi a base d'abadexu procedente d'Alaska. Ye popularmente conocíu como "gula", nome que realmente correspuende a una marca comercial concreta de dichu productu. Pa ellaborar un quilu de surimi son necesarios cinco quilos de pexe. La industria alimentaria foi ameyorando adulces les cualidaes y les semeyances, y dende va tiempu son mayoritarios los sucedaneos qu'asonsañen los colores abuxaos y güeyos de l'angula orixinal.
Saint-Eustache (Alta Saboya)
Tien una población de y una superficie de  km².
Bianca Assis Barbosa Martins
Bianca Assis Barbosa Martins ye una botánica, curadora y profesora brasilana.
En 2005, llogró'l títulu d'inxeniera agrónoma, pola Escuela Cimera d'Agricultura Luiz de Queiroz - ESALQ na Universidá de São Paulo (USP); en 2008, defendió la tesis: Bioloxía y Manexu de la maleza Borreria densiflora DC. de la maestría en agronomía, especialidá en fitotecnia, pola ESALQ-USP. Na Universidá Estatal d'Oregón (UEO), prepara la tesis: Fluxu xenético, hibridación y polen mediáu, ente trigu Clearfield y Aegilops cylindrica del doctorando, realizándola cola supervisión de Carol Mallory-Smith y co-empobinada por Christopher Mundt.
Na UEO, ye profesora responsable del Llaboratoriu de Manexu de Maleces, Departamentu de Producción Vexetal y Edafoloxía; enseñando unes 72 especies de maleces, 27 families de plantes, formulación de yerbicíes, teunoloxía d'aplicáu de yerbicíes, síntomes herbicida en plantes.
L'illustration horticole
L'illustration horticole (embrivíu Ill. Hort.) foi una revista con descripciones botániques qu'editóse pol botánicu francés Charles Antoine Lemaire y publicada en Bruxeles en 43 volúmenes ente los años 1854 - 1896. Foi'l so editor dende l'añu 1854 y ocupó esti cargu mientres dieciséis años hasta l'añu 1870.
Sainte-Adresse
Sainte-Adresse ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Patricia García Funegra
Patricia Jannet García Funegra ye médicu salubrista, Catedráticu d'universidá docente y investigadora peruana. Foi Ministra de Salú de Perú dende'l hasta'l.
Biografía
Los sos padres son Olga Funegra Marcellini y Humberto García Taylor. Estudió nel Colexu María Alvarado rematando ende la so secundaria. Graduada en medicina na Universidá Peruana Cayetano Heredia en 1988. Tien un Magíster en Salú Pública con mención en Epidemioloxía de la Universidá de Washington n'Estaos Xuníos mientres 1996-1998, un Doctoráu en Medicina pola Universidá Peruana Cayetano Heredia nel 2011.
Foi becaria del IARTP (International AIDS Research Program), con especial entrenamientu d'enfermedaes de tresmisión sexual y sida. Foi reconocida en 1981 col Premiu Cecilia Giribaldi a la meyor investigación. En 1997 destacó col premiu Marco A. Aguayo de la Organización Mundial de la Salú (OMS). Foi Xefa del Institutu Nacional de Salú ente 2006-2008.
Desempeñóse como Decana de la Facultá de Salú Pública y Alministración (FASPA) de la Universidá Peruana Cayetano Heredia mientres el 2011-2016. Mientres el decanatu, nel añu 2011, ganó un financiamiento de US$ 1 millón de dólares de la organización Grand Challenges Canada (GCC) y de la Fundación Bill y Melinda Gates, pa la implementación del proyeutu Futuros Brillantes. Nel 2014, tuvo a cargu del llanzamientu del primer programa de Llicenciatura en Salú Pública y Salú Global nel Perú, na sede de la Organización Panamericana de la Salú.
Foi Vicedecana Académicu y d'Investigación de la FASPA ente 1999 y 2004. Na OMS en Xinebra, Suiza foi miembru del Comité Consultivu d'Espertos de Salú Reproductiva y Presidenta del Comité d'Espertos Internacionales pa vacunes contra'l virus del papiloma humanu ente'l 2007-2008.
Na parte académica ye docente ya investigadora de la Universidá Peruana Cayetano Heredia, Profesora Principal n'investigación n'Infeiciones de Tresmisión Sexual, adxunta de Salú Global na Universidá de Washington y d'Epidemioloxía de la Universidá Tulane. Forma parte de l'Academia Nacional de Ciencies d'Estaos Xuníos - Institutu de Medicina.
Nel 2016, foi escoyida pol Presidente de la República Pedro Pablo Kuczynski como Ministra de Salú de Perú.
Publicaciones
La Dra. Patricia García publicó investigaciones en revistes científiques y llibros rellacionaos a infeiciones de tresmisión sexual y VIH/sida, virus del papiloma humanu, salú pública, informática médica, salú móvil y pruebes diagnóstica.
Anselmo González del Valle y Fernández Roces
Anselmo González del Valle y Fernández Roces foi un empresariu y mecenes asturianu, miembru d'una familia de la fidalguía asturiana. Foi padre del músicu Anselmo González del Valle y del I Marqués Veiga d'Anzu.
L'Orchidophile
L'Orchidophile (embrivíu Orchidophile) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editada en Argenteuil. Publicáronse 15 númberos nos años años 1881-1895.
Anselmo Cifuentes
Anselmo Cifuentes Díaz foi un empresariu y políticu asturianu.
Anselmo de Cifuentes foi un relevante empresariu asturianu pioneru y entamador de la industria de Xixón na que participó na fundación d'importantes empreses como la cristalera "La Industria" y la fundición "Cifuentes, Stoldtz y Cía.", participación en navieres, potenciación del puertu de Xixón y d'otros munchos negocios ente los que s'atopaba'l periodismu, participó na fundación del periódicu "El Comercio" y la banca.
Foi a conceyal del conceyu de Xixón y foi-y dada la gran cruz de la Orde d'Isabel la Católica y foi comendador de númberu de la Orde de Carlos III. Una importante cai de Xixón lleva'l so nome.
Biografía
Anselmo Cifuentes nació na ciudá de Xixón n'Asturies, España, l'añu 1822. Vivió nun periodu históricu de gran puxanza industrial na tierra asturiana cola esplotación de les mines de carbón del valle del Nalón y l'empiezu de la metalurxa a gran escala coles instalaciones de los altos fornos en Llangréu y Avilés. Nesti periodu históricu Anselmo Cifuentes participó viviegamente creando ya impulsando delles industries y negocios.
Ente les industries nes que participó viviegamente destaquen la fábrica de vidrios "La Industrial, Cifuentes, Pola y Cia. " fundada en 1844 cuando cuntaba con 22 años d'edá, la fundición "Cifuentes, Stoldtz y Cía." en 1877 en La Güelga que depués tamién se dedicaría a la construcción y arreglu de buques dempués de pasar por una etapa previa de fabricación de bienes d'equipu. Esta firma instalar en Natahoyo en 1888. La firma "Cifuentes, Stoldtz y Cía." integrar en 1940 na empresa siderúrxica Duro Felguera.
Participa en 1871 na creación del Victoria, conocíu como "El Muellin", onde nesa fecha yá disponía d'amplios almacenes.
En 1872 foi escoyíu conceyal del conceyu de Xixón y en 1878 xunto con Óscar Olavarría, Florencio Valdés, Calixto Alvargonzález y Ángel García Rendueles funda'l diariu "El Comercio".
Morrió'l 15 d'avientu de 1892 na so ciudá natal y el so cadabre foi conducíu al campusantu Xeneral a les 6 y media de la mañana del día 16 allumada la comitiva con hachones de cera.
Graphiurus microtis
Graphiurus microtis ye una especie de royedor de la familia Gliridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Angola, Botsuana, Eritrea, Etiopía, Kenia, Lesothu, Malaui, Mozambique, Namibia, Sudáfrica, Sudán, Suazilandia, Tanzania, Zambia y Zimbabue.
Sainte-Agathe-d'Aliermont
Sainte-Agathe-d'Aliermont ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Amestador
Un amestador (hub n'inglés) ye, n'informática, un equipu de redes que permite coneutar ente sí otros equipos y retresmite los paquetes que recibe dende cualquiera d'ellos a tolos demás.
Saint-Félix (Alta Saboya)
Saint-Félix ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristina Torrens
Cristina Torrens Valero ye una ex-tenista profesional española..
La tenista navarra ganó 11 títulos del circuitu challenger, 6 n'individuales y 5 en dobles y, 4 del circuitu profesional WTA, 2 n'individuales y 2 en dobles.
Sainte-Austreberthe (Sena Marítimu)
Sainte-Austreberthe ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
José María Castro Madriz
José María Castro Madriz, conocíu como'l Fundador de la República, foi presidente de Costa Rica en dos oportunidad (1847-1849 y 1866-1868). Lliberal, yera un fondu creyente nes virtúes de la ilustración y na llibertá de prensa. Sobre'l so gobiernu, dixo: «La mio alministración nun venir# de lluches nin s'inaugura sobre les ruines de nengún partíu. La so bandera ye la nación y el so oxetu'l bienestar de toa Costa Rica».
Datos personales y familiares
Foi fíu únicu de Ramón Castro y Ramírez y Lorenza Madriz y Cervantes, hermana del presbíteru y doctor Juan de los Santos Madriz y Cervantes.
Casóse en San José'l 29 de xunu de 1843 con Pacífica Fernández Oreamuno, fía del xefe d'Estáu Manuel Fernández Chacón y María Dolores Oreamuno y Muñoz de la Trinidá, y hermana de Próspero Fernández Oreamuno, presidente de la República de 1882 a 1885.
Estudios
Cursó estudios elementales en San José con Rafael Ramírez Hidalgo y dempués estudió col médicu y abogáu nicaragüense don Rosalío Cortés y el médicu guatemalianu Nazario Toledo. Darréu foi unviáu a estudiar a la Universidá de León, Nicaragua, onde se graduó de bachiller en Filosofía (23 d'avientu de 1838) y de doctor en Lleis (1° de payares de 1841) y en Filosofía (22 de mayu de 1842).
Vida política
Foi auditor de guerra mientres el gobiernu de Francisco Morazán Quesada (1842).
En 1842, mientres la primer alministración de José María Alfaro Zamora, foi unviáu como comisionado diplomáticu a Nicaragua, y al so regresu nomóse-y como ministru xeneral del Estáu, cargu qu'exerció de 1842 a 1844. El 11 d'abril de 1844 foi nomáu como ministru de Gobernación y Rellaciones Interiores y Esteriores, cargu que desempeñó hasta xunetu d'esi añu. De 1844 a 1846 foi diputáu por Desamparaos y en 1845 foi escoyíu como presidente de la Cámara de Representantes y del Poder Llexislativu.
Foi ministru de Gobernación y Rellaciones Interiores y Esteriores y vicejefe d'Estáu (1846-1847) y vicepresidente del Estáu (1847) sol segundu mandatu de Alfaro.
Primer alministración (1847-1849)
Nes eleiciones d'abril de 1847 foi escoyíu presidente del Estáu de Costa Rica pal periodu 1847-1853. Pocos meses dempués el Congresu concedió-y el grau de Xeneral y el 2 d'ochobre de 1847 declarar Beneméritu de la Patria. N'agostu de 1848 la denominación del so cargu camudó a presidente de la República.
El 31 d'agostu de 1848 declaró a Costa Rica como una nación soberana ya independiente de cualesquier otru estáu y nomar definitivamente República de Costa Rica.
El 28 de setiembre de 1848 decretáronse la bandera y l'escudu de la República. Dispunxo que'l 15 de setiembre fuera feriáu pa conmemorar la independencia de la nueva Nación.
Mientres esta alministración establecieron rellación diplomátiques, robláronse trataos con dellos países europeos y plantegóse al gobiernu de la Gran Bretaña la posibilidá d'establecer un Protectoráu sobre Costa Rica. Promovióse la educación pública. Tamién s'efectuó un importante cambéu a la Constitución de 1847, que dio como resultáu la promulgación d'una nueva, la llamada Constitución reformada de 1848, que reforzó los poderes del Presidente. Sicasí'l país tuvo qu'enfrentar una difícil situación económica, de resultes de la baxa internacional del preciu del café, y un considerable baturiciu políticu, que se materializó en numberosos intentos por derrocar al gobiernu.
El 15 de payares de 1849, ante l'amenaza d'un golpe militar dirixíu pol xeneral José Manuel Quirós y Blanco, José María Castro apurrió'l poder a Miguel Mora Porras y a otru día robló'l so arrenunciu. El Congresu aceptar y dio-y el títulu de Fundador de la República.
Principales actividaes ente 1849 y 1860
thumb|left|270px| Semeya de José María Castro, pintáu por [[Tomás Povedano, que'l presidente Luis Guillermo Solís asitió nel so despachu en 2014 . ]] Dempués de dexar la presidencia, Castro permaneció en San José dedicáu a l'alministración de los sos bienes, pero'l gobiernu de Juan Rafael Mora Porras mirar siempres con fonda rocea y en más d'oportunidá facer oxetu de midíes de confinamientu. Efectuó tamién un viaxe a Francia y foi condecoráu cola Orde de la Lexón d'Honor el 8 d'ochobre de 1850. En xineru de 1852, ensin xuiciu de nenguna clase, foi encamentáu a abandonar San José y dirixise a Puntarenas, y el 6 de febreru siguiente espulsóse-y del país, y establecióse en Guatemala. Tiempu dempués dexóse-y tornar a Costa Rica, pero en 1856 foi nuevamente espulsáu del país y hubo d'aniciase otra vegada en Guatemala. Dellos meses más tarde pudo tornar y dedicóse a l'agricultura, ensin participar en política.
A la cayida de Mora Porras desempeñó de volao el cargu de ministru de Rellaciones Esteriores na alministración provisional de José María Montealegre Fernández, del 14 al 17 d'agostu de 1859, y foi escoyíu presidente de l'Asamblea Constituyente que s'inauguró'l 16 d'ochobre y emitió la Constitución de 1859. Nesa asamblea propunxo l'abolición de la pena de muerte, según prohibir a los xenerales ser presidentes de la República, iniciatives que nun tuvieron ecu.
Rexente de la Corte Suprema por primer y segunda vegada
De conformidá cola Constitución de 1859, la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica componer d'un rexente, cinco maxistraos y un fiscal, escoyíos pol Congresu pa periodos de cuatro años. Tolos demás abogaos del país seríen conjueces natos de la Corte y habría amás seis conjueces que tuvieren conocencies en Derechu.
Rexente: José María Castro Madriz; Maxistraos: Ramón Carranza Ramírez, Manuel Alvarado y Barroeta, Antonio Álvarez Hurtado; Joaquín Alfaro (arrenunciu aceptáu'l 6 d'agostu de 1861), sustituyíu por Ramón Loría Vega (nomáu'l 6 d'agostu de 1861), y José María Ugalde; Fiscal: Vicente Herrera Zeledón (arrenunciu aceptáu'l 30 d'abril de 1860), José Concepción Pinto Castro (escoyíu'l 30 d'abril de 1860, juramentado el 1° de mayu); Conjueces legos: Juan Manuel Carazo (almitida'l so arrenunciu'l 1° d'avientu de 1863), Rafael Araya; Carlos Sancho y Alvarado, sustituyíu'l 17 de xunetu de 1863 por Apolinar de Jesús Soto; Joaquín Bernardo Calvo Rosales (almitida'l so arrenunciu'l 1° d'avientu de 1863), Juan Francisco Bonilla y Alejo Jiménez.
El 1° de mayu de 1864 el Congresu designó a los integrantes de la Corte pal periodu 1864-1868 y dispunxo que se juramentaran a otru día. Los escoyíos fueron:
Rexente: José María Castro Madriz; Maxistraos: Manuel Alvarado y Barroeta, Ramón Loría Vega, José Concepción Pinto Castro, Manuel Argüello Mora, José Gregorio Trejos Gutiérrez; Fiscal: Eusebio Figueroa Oreamuno; Conjueces legos: Joaquín Alvarado, Rafael Araya, Manuel Mora Fernández, Juan Francisco Bonilla (arrenunciu almitíu'l 28 de xunu de 1864) y Alejo Jiménez.
En 1865, mientres esti segundu periodu como rexente de la Corte, correspondió-y efectuar una visita a Bogotá como Ministru Plenipotenciario de Costa Rica y roblar col gobiernu colombianu'l tratáu Castro-Valenzuela, relativu a les llendes ente Costa Rica y esi país.
José María Castro Madriz cesó nes funciones de rexente de la Corte'l 8 de mayu de 1866, por ser escoyíu presidente de la República, y el Congresu designó p'asocede-y na Rexencia al maxistráu Manuel Alvarado y Barroeta.
Segunda alministración (1866-1868)
Escoyíu presidente de la República n'abril de 1866 pal periodu 1866-1869, impulsó la instrucción pública; decretó l'apertura de la badea de Limón al comerciu esterior; contrató l'establecimientu de la primer llinia telegráfica ente Cartago y Puntarenas. Ordenó la construcción del Palaciu Presidencial. Foi derrocáu'l 1 de payares de 1868 por un golpe militar que llevó a la presidencia a Jesús Jiménez Zamora.
Rexente de la Corte Suprema per tercer vegada
Por aciu un decretu llei de 18 d'ochobre de 1870, el presidente Tomás Guardia Gutiérrez, dispunxo que la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica componer d'un rexente, siete maxistraos y un fiscal, llibremente nomaos y removíos pol Gobiernu. Tolos demás abogaos residentes na capital o les sos vecindaes seríen conjueces natos de la Corte y habría amás seis Conjueces que tuvieren conocencies en Derechu. Esi mesmu día, otru decreto llei designó a los nuevos integrantes del altu tribunal:
Rexente: José María Castro Madriz; Maxistraos: José Antonio Pinto Castro, Ramón Loría Vega, Vicente Sáenz Llorente, José Ana Herrera y Zeledón, José Rodríguez Zeledón, José María Ugalde y Alejandro Alvarado García; Fiscal: Camilo Esquivel Sáenz; Conjueces legos: Rafael Ramírez Hidalgo, Juan Rafael Mata Lafuente, Félix Mata Lafuente, Alejo Jiménez, José Antonio Chamorro y Eustaquio Pérez.
Presidente de la Corte Suprema
La Constitución de 1871 dispunxo que la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica componer d'un presidente, siete maxistraos y un fiscal, escoyíos pol Congresu pa un periodu de cuatro años. Tolos demás abogaos residentes na capital o les sos vecindaes que lelnasen los requisitos pa ser maxistraos seríen conjueces natos de la Corte y habría amás seis Conjueces que tuvieren conocencies en Derechu.
El 7 de mayu de 1872 el Congresu Constitucional designó a los maxistraos pal periodu 1872-1876 y escoyó como presidente de la Corte a Castro. La nueva Corte entró en funciones el 8 de mayu de 1872 y los sos miembros fueron:
Presidente: José María Castro Madriz; Maxistraos: Vicente Sáenz Llorente, José Ana Herrera y Zeledón, José Rodríguez Zeledón, José María Ugalde, Alejandro Alvarado García; Juan José Ulloa Solares (arrenunciu almitíu'l 8 de mayu de 1873), sustituyíu por Camilo Esquivel Sáenz (a partir del 12 de mayu de 1873), Salvador Jiménez Blanco; Fiscal: Antonio Álvarez Hurtado; Conjueces legos: Alejo Jiménez, Francisco Gallardo, Salvador Borbón, Adriano María Bonilla, Canuto Guerra y Eustaquio Pérez.
José María Castro Madriz cesó provisionalmente nes sos funciones como presidente de la Corte a partir del 25 de payares de 1873, fecha en que foi nomáu secretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes, anque solamente tuvo unos díes nel cargu, ante una treta política de Guardia pa neutraliza-y. Anque Castro Madriz pretendió tornar al so cargu como Presidente de la Corte, como yera'l so derechu, Guardia desconocer y nun-y lo dexó, aplicando un arrenunciu forzosu'l 1° d'avientu de 1873.
Cargos posteriores
El Dr. Castro foi consideráu unu de los principales opositores del gobiernu de Tomás Guardia, quien utilizó midíes cada vez más autoritaries y represives mientres la so Alministración. Ante les socesives crisis, el Presidente Guardia ufiertó delles vegaes al Dr. Castro formar parte del so gobiernu, lo qu'esti refugó. Por esa y otres razones, el Presidente ordenó l'arrestu y confinación de Castro Madriz nos cuartones del Cuartel de l'Artillería, onde foi sometíu a tratos vexatorios y humillantes, a la tortura y a ser espuestu publicamente nes contornes del cuartel, semidesnudo y encadenáu como'l peor criminal. A pesar d'esi tratu, Castro Madriz nun aportó a les pretensiones de Guardia.
En 1877, al asumir nuevamente'l poder como dictador, Guardia nuevamente ufiertó a Castru formar parte del Gobiernu. Castro punxo una serie de condiciones pa incorporase como Ministru de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes, que s'incluyeron na llamada Llei de Garantíes, ente elles la supresión de la pena de muerte, de la tortura y de les penes difamantes o qu'atentaren contra la dignidá de los ciudadanos, la formación d'un Conseyu d'Estáu con atribuciones cercanes a lo lexislativo, la convocatoria d'una Asamblea Constitutente y otres midíes que pretendian ameyorar la situación política del país, amenorgar l'autoritarismu y garantizar los derechos fundamentales.Aceptaes estes condiciones por Guardia, Castro foi Secretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes, per quinta vegada, dende 1877 hasta 1883. Mientres esi periodu, hubo una notable meyora nel meyoramientu de la Enseñanza Secundaria y na crecedera del númberu de muyeres qu'asisten a la escuela primaria, ente otres midíes. El socesor de Guardia, el Xeneral Próspero Fernández Oreamuno, confirma al so cuñáu Castro Madriz nes mesmes carteres, nes que permaneció hasta mediaos del añu siguiente, cuando se-y obligó arrenunciu pa ser nomáu como ministru plenipotenciario en dellos países eueropeos. Tres un curtiu periodu, esi mesmu añu Castro Madriz reasume como Secretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes, permaneciendo hasta'l final de la Presidencia del Xeneral Próspero Fernández, quien muerre'l 12 de marzu de 1885, mes en que tamién muerre la esposa de Castro Madriz, Doña Pacífica Fernández Oreamuno, el 31 de marzu. Sigue unos meses más mientres el Gobiernu de Bernardo Soto Alfaro y finalmente arrenuncia esi añu.
A partir d'entós dedícase a una intensa vida diplomática como Ministru Plenipotenciario y Estraordinariu de Costa Rica en delles naciones europees y nos demás países centroamericanos, y conviértese nuna figura clave pa solliviar tensiones ente los países del área. Hasta la so muerte caltúvose activu na política, la cultura y nel so oficiu diplomatico.
Venceyos masónicos
Castro foi destacáu miembru de la masonería y unu de los primeres masonos costarricenses, empecipiar en Colombia en 1864 y participaría en Costa Rica de la primera loxa masónica, la Loxa Caridá.
Actividá académica
Como ministru xeneral del primer gobiernu de José María Alfaro Zamora, foi'l principal promotor de la fundación, en 1843 de la Universidá de Santu Tomás, de la cual foi'l primer catedráticu de Xurisprudencia dende la so inauguración en 1844; darréu, foi'l so rector (1860-1866, 1872-1875 y 1877-1883) y miembru de la so Direición d'Estudios en delles oportuinidades.
Académicu de la Llingua
Anque nun publicar nengún llibru, Castro escribía con soltura y elegancia, y fíxose notar pola so oratoria. Foi'l segundu costarricense que foi nomáu académicu correspondiente de la Real Academia Española, el 16 de payares de 1882, dempués de Manuel María de Peralta y Alfaro.
Saint-Ferréol
Saint-Ferréol ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Birgitta Bremer
Profª. Birgitta Bremer (Suecia, ye una botánica, y brióloga sueca, profesora de la "Real Academia de les Ciencies de Suecia", y direutora del so Xardín Botánicu, participante nel grupu internacional APG II.
Biografía
Birgitta Bremmer naz en 1950, ye sueca. Contrái matrimoniu col so colega y rector de la Universidá d'Estocolmu Dr. Kåre Bremer. Tienen dos fíos.
En 1980 llogra'l so doctoráu en botánica, cola tesis "Taxonomía de mofos del xéneru Schistidium".
En 1981-1982 foi docente, en 1983-1990 instructor de sistemática de la Universidá d'Estocolmu.
Ente 1990 a 2000 - instructora de sistemática botánica, en 2000-2001 - decana del departamentu de sistemática, en 2000-2004 – profesora de sistemática molecular vexetal.
Saint-Germain-sur-Rhône
Saint-Germain-sur-Rhône ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Belgique Horticole
La Belgique Horticole (embrivíu Belgique Hort.) ye una revista ilustrada de botánica qu'editóse por Charles François Antoine Morren y el so fíu Charles Jacques Édouard Morren. Publicáronse 35 volúmenes ente los años 1850-1885, col nome de La Belgique Horticole; Annales de Botanique et d'Horticulture.
Margarita de Francia, reina d'Inglaterra
Margarita de Francia, (1279-14 de febreru de 1318), siendo la menor de los trés fíos nacíos de Felipe III l'Atrevíu, rei de Francia, con María de Brabante, la so segunda esposa. Foi la Reina d'Inglaterra como la segunda esposa del rei Eduardo I d'Inglaterra.
Sainte-Beuve-en-Rivière
Sainte-Beuve-en-Rivière ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Margarita de Francia, reina d'Inglaterra
Primeros años
El so padre morrió cuando ella tenía tres años y creció so la guía de la so madre y Xuana I de Navarra, esposa del so mediu hermanu'l rei Felipe IV.
Matrimoniu
La muerte de l'amada primer esposa d'Eduardo I d'Inglaterra, Leonor de Castiella, a la edá de 49 en 1290, #dexar taramellándose nel dolor.
Sainte-Beuve-en-Rivière
Tien una población de y una superficie de  km².
Margarita de Francia, reina d'Inglaterra
Matrimoniu
Sicasí, yera muncho más beneficiosu pa Eduardo faer les paces con Francia pa dexa-y prosiguir les sos guerres n'Escocia. Amás, con un únicu fíu sobreviviente, Eduardo taba ansiosu por protexer el tronu inglés con herederos adicionales. Nel branu de 1291, el rei prometiera al so fíu y herederu, Eduardo, a Blanca de Francia -la segunda de los fíos de Felipe III cola so segunda muyer-, col fin de llograr la paz con Francia. Sicasí, conocedor de la estraordinaria guapura de la princesa, él mesmu decide casase con ella de toes toes, y unvió unos emisarios a solicitar la so mano al rei Felipe IV el Formosu, hermanu de la nueva. Felipe acepta l'enllaz, pero so los siguientes términos:
Sorpresivamente, Eduardo acepta les condiciones y unvia al so hermanu'l conde Edmundo de Lancaster a traer la novia a Inglaterra; pero tou resultó un escandalosu engañu, pos Blanca yá fuera comprometida con Rodolfo III d'Habsburgu, duque d'Austria y Estiria y fíu mayor del emperador Alberto I d'Habsburgu. Entós, el rei francés ufiérta-y a Eduardo, d'entós 55 años d'edá, la mano de la so hermana menor, Margarita, de namái 11 años d'edá.
Ofendíu nel so arguyu, Eduardo I declara la guerra a Francia y refuga el compromisu con Margarita. Dempués de cinco años, una tregua foi alcordada so la influencia del papa Bonifacio VIII. Una serie de trataos na primer metá de 1299 apurrió términos pa un matrimoniu doble, roblándose'l Tratáu de Montreuil: Eduardo #casar con Margarita y el so fíu #casar con Isabel de Francia, fía sobreviviente más nueva de Felipe IV. Amás, la monarquía inglesa recuperaría l'estratéxicu ducáu de Guyena,la ciudá clave de Guyena y recibiría 15.000 llibres de dote mandaes a la moza pol so padre Felipe III. según la torna de les tierres de Leonor de Castiella en Ponthieu y Montreuil como dote primero pa Margarita, y depués pa Isabel de Francia.
Eduardo y Margarita #casar na catedral de Canterbury, el 8 de setiembre de 1299, siendo la diferencia d'edá ente los nuevos maríos más qu'evidente -el rei tenía 60 años y Margarita apenes 17-.
Margarita nunca foi coronada como Reina d'Inglaterra, siendo la primer reina ensin corona dende la Conquista. Esto de nenguna manera mengua la so dignidá d'esposa del rei, sicasí, ella usó'l títulu real nes sos cartes y documentos, y apaeció en públicu con una corona a pesar de que nun recibiera una mientres un ritu formal de invistidura.
Dempués de dellos meses, aburrida y sola, la nueva reina decide axuntase col so maríu. Nada podría faer más feliz al rei, pos les aiciones de Margarita recordáben-y a los so primer esposa, Leonor.
Esta pareya tan dispareja foi dichosamente feliz. Cuando Blanca morrió (19 de marzu de 1305), el rei ordenó un rigorosu llutu n'honor a la reina. Eduardo llegaría a llamar a la so esposa "una perlla de gran valor". Nesi mesmu añu, Margarita daba a lluz al so tercer fíu, una neña, que, con gran sorpresa de toos, ye bautizada col nome de Leonor, n'honor a la primer esposa d'Eduardo, lo cual demostraba la so falta de celos a l'alcordanza de la difunta reina.
Al añu siguiente (8 de xunetu de 1307), muerre'l rei Eduardo. Margarita, vilba a los 25 años, resuelve nun volver casar #se nunca, diciendo "cuando Eduardo morrió, tolos homes morrieron pa mi", usando'l so inmmensa dote de vilba p'ayudar a los precisaos.
Switch
Un switch, n'informática, ye un dispositivu de interconexón de redes d'ordenadores qu'opera na capa 2 (nivel d'enllaz de datos) del modelu OSI (Open Systems Interconection). Un switch interconecta dous o más segmentos de rede, furrulandu de xeitu pareciu a las pontes, pasando datos d'una rede a outra, d'alcuerdu cola direición MAC de destinu de los datagramas na rede.
Saint-Gervais-les-Bains
Saint-Gervais-les-Bains ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Graphiurus nagtglasii
Graphiurus nagtglasii ye una especie de royedor de la familia Gliridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Camerún, República Centroafricana, Ghana, Liberia, Nixeria, Sierra Lleona, y, posiblemente en Gabón.
Hábitat
El so hábitat natural son: clima subtropical o tropical, húmedu de tierres de baxa altitú, montes.
Índiz Xeneral de la Bolsa de Valores de Colombia
Esti índiz foi reemplazáu pol nuevu índiz COLCAP.
Cálculo composición del índiz IGBC
Pa la composición del índiz Xeneral (IGBC) búsquense les aiciones más representatives en función de la so rotación y frecuencia, d'esta forma'l númberu d'aiciones que compón la canasta pal índiz va ser variable.