cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
L'Antártida
L'Antártida ye, de media, el más fríu, el más secu y el más ventosu de los continentes, y tien tamién la mayor altitú media d'ente toos. Ye consideráu un desierto, con unes precipitaciones anuales de namái 200 mm nes zones costeres y menos entá nel interior. La temperatura mínima rexistrada nelli foi de −89 °C. Nun hai población humana permanente, pero ente mil y cinco mil persones viven a temporaes a lo llargo del añu nes estaciones d'investigación espardíes por elli. No que cinca a la flora y fauna, namái sobreviven los organismos adaptaos al fríu estremu, como dellos tipos d'algues, bacteries, fungi, plantes, protistes y unos pocos animales (ácaros, nemátodos, pingüinos, foques y tardigrados). La vexetación, aú ye posible, ye tundra.
Magar que los mitos y les especulaciones sobro la esistencia d'una Terra Australis (Tierra del Sur) remóntense a l'Antigüedá, los primeros que vieron la plataforma continental antártica foron los miembros de la espedición rusa dirixida por Fabian Gottlieb von Bellingshausen y Mikhail Lazarev, que s'averaron a ella al mandu de los barcos Vostok y Mirny en 1820. Lo arispiu del terrenu y del clima y el so aisllamientu, sicasí, ficieron que'l continente siguiera inesploráu demientres tol sieglu XIX.
Anguaño L'Antártida ye un condominiu gobernáu por dellos países que formen parte del Tratáu Antárticu. Este nació en 1959 con 12 miembros, y anguaño yá foi robláu por 50. Prohibe les actividaes militares y mineres, amás de les esplosiones nucleares y el depósitu de basoria radioactiva, promueve la investigación científica y protexe el mediu ambiente del continente. Embaxo'l paragües de los sos artículos más de 4.000 científicos investiguen de contino n'estaciones de diversos continentes que tán espardíes per él.
Etimoloxía
El nome del continente deriva de la pallabra antarctic, derivada de la espresión del francés mediu antartique o antarctique (opuestu a artique, al Árticu) y, orixinalmente, de la espresión llatina antarcticus (opuestu al norte). Antarcticus deriva, pela so banda, del griegu ἀντι- ('anti-') and ἀρκτικός (del Sietestrellu, septentrional). El filósofu griegu Aristóteles escribió, na so Meteoroloxía, acerca d'una rexón antártica alredor del 350 e.C.. Atribúise-y al xeógrafu griegu Marinu de Tiru tener usao esti nome nel so mapa del mundu del sieglu II e.C., anguaño perdíu. Los autores romanos Cayu Xuliu Hixinu y Apuleyo usaron, pa referise al polu sur, el nome griegu, romanizáu, de polus antarcticus. D'equí deriva la espresión, en francés antiguu, pole antartike, documentada en 1270; y, a partir d'ella, la espresión del inglés mediu pol antartik, documentada por primer vegada nún tratáu del autor inglés Geoffrey Chaucer.
La creyencia de los europeos de la esistencia d'una Terra Australis, un gran continente nel estremu meridional del planeta que compensaría les mases continentales d'Europa, Asia y el norte d'África, esistiera, como conceptu intelectual, de magar l'Antigüedá clásica, y persistió hasta'l descubrimientu d'Australia.
Nos primeros años del sieglu XIX l'esplorador Matthew Flinders punxo en dubia la esistencia d'un continente separtáu asitiáu al sur d'Australia (nomada d'aquella Nueva Holanda) y, poro, propunxo que'l nome de Terra Australis usárase pa denomar a l'actual Australia. En 1824 les autoridaes coloniales de Sydney renomaron oficialmente'l continente: l'usu d'Australia como nome pa elli fizo imposible que'l topónimu Terra Australis pudiera aplicase a l'Antártida. Nes décades siguientes los xeógrafos refiriéronse a elli como "continente antárticu", y hebo intentos de buscar un nome alternativu más poéticu, con propuestes como las de denomala Ultima o Antipodea. Na década de 1890 adoptose'l nome d'Antártida; atribúise al cartógrafu escocés John George Bartholomew tener sío'l primeru n'usar esti nome.
Formación xeolóxica
L'Antártida ye una masa continental qu'ocupa el Polu Sur xeográficu del nuesu planeta y hasta hai 160 millones d'años tuvo auníu a la India, África, Australia y América del Sur, formando el supercontinente Gondwana.
El clima antárticu
Durante'l branu'l continente tien una superficie de 14 millones de quilómetros cuadraos pero nel iviernu, el mar conxélase y la superficie aumenta hasta los 30 millones de quilómetros cuadraos. Esta carauterística añal col camudamientu de les estaciones fai que se nome el "Continente Pulsante".
Historia
El descubrimientu del continente podría corresponder al esplorador español Gabriel de Castilla, en 1603, que tendría llegao a los 64°S y avistado tierra neses llatitúes (que podría ser dalguna de les islles Shetland del Sur), d'acuerdo col testimoniu de 1607 d'un marineru holandés que navegara con él, y una publicación tamién holandesa de 1622. Yá nel sieglu XVIII yera frecuente que 'foqueros' (cazadores de foques) españoles y sudamericanos s'allegasen a les Antilles del Sur y a les costes de la península Antártica. Sin embargo, la divulgación de la existencia concreta d'esti continente efectuóse a principios del sieglu XIX, por parte de cazadores de foques y ballenes, que sólo permanecíen el tiempu necesariu pa les sos actividaes de caza y depués salíen enantes del entamu del inviernu polar.
Según dellos historiadores, l'holandés Dirck Gerritsz foi posiblemente'l primeru que vio superficie antártica, al navegar al sur del Pasaxe Drake nel área de les Islles Shetland del Sur en 1599. Meyor documentáu ye'l descubrimientu de les Islles Georgies del Sur pal comerciante de Londres Antony de la Roché. La so nave desvióse del so cursu nuna tormenta, y tomó l'abellugu nuna de les bahíes de la islla n'abril de 1675.
La primera tierra descubierta en forma confirmada al sur del paralelu 60° S foi por el foqueru inglés William Smith a bordu del bergantín mercantil Williams, mientres navegaba a Valparaíso, desviado de la so ruta nel sur del Cabu de Fornos, el 19 de febreru de 1819 avistó la estremidá nordestal de la Islla Livingston, punta Williams. Dellos meses depués Smith tornó a esplorar les demás islles del archipiélagu de les Shetland del Sur, desembarcando na Islla Rey Jorge y reclamando los nuevos territorios en nome del Reinu Xuníu.
Riba de Saelices
Riba de Saelices ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Dientro del so términu municipal atópase la cueva de los Casares, con perimportantes grabaos prehistóricos, declarada Monumentu Nacional en 1934.
El suelu del conceyu componer por caliares y arenisques acolorataes que s'asientan les parameres poles que flúin pequeños regueros como los ríos Llinares y Lamadre. Bona parte del términu ta cubierta de pinares, sabines, enebros, caxigals y encines. Otra dedícase al cultivo del cebera ya inclusive hai delles pequeñes zones de camperes, dalgunos carbaes espinosos y gran variedá de pequeñes plantes arumoses, ente les que predominen l'espliegu, el tomillu y el romeru.
Dientro d'esti conceyu, xunto a la cueva de los Casares, empecipióse'l quema forestal de 2005. thumb|Cais de Riba de Saelices. miniaturadeimagen|esquierda
Clima
Riba de Saelices tien un clima mediterraneu Csa (templáu con branu secu y calorosu) según la clasificación climática de Köppen.
Patrimoniu
La Cueva de los Casares ye una cueva dientro del términu municipal que contién grabaos y pintures prehistóriques y restos arqueolóxicos y paleontolóxicos.
Ana Neville
Ana Neville ye la segunda fía de Ricardo Neville, conde de Salisbury —moteyáu'l «Facedor de Reyes» (The Kingmaker)— siendo unu de los más importantes personaxes ingleses mientres la Guerra de les Dos Roses, y d'Ana de Beauchamp, condesa de Warwick —títulu usáu pol so home pol so matrimoniu y pol cual foi xeneralmente conocíu—.
Princesa de Gales
El conde de Warwick, unviáu a Inglaterra pola reina Margarita pa enfrentase a Eduardo IV, atopó la derrota y la muerte na batalla de Barnet, el 14 d'abril de 1471. Ana, mentanto, tornó a Inglaterra, al pie del so home y la so suegra, atopándose entós güérfana de padre. Cola muerte del so maríu na batalla de Tewkesbury (4 de mayu de 1471), Ana atopó vilba y convertida n'oxetu de la disputa de los miembros de la casa de York.
Una lleenda ensin confirmar fala de que'l futuru Ricardo III atopó a Ana trabayando como sirvienta en Londres. Lo cierto ye que Ricardo-y tenía un fondu ciñu a Ana dende la infancia, pero tamién allampaba una parte de los inmensos estaos de los Neville —la mayoría d'éstos perteneciente a la so madre, Ana de Beauchamp—.
Duquesa de Gloucester
El matrimoniu ente Ana y l'entós Ricardo, Duque de Gloucester #celebrar na abadía de Westminster, el 12 de xunetu de 1472. La pareya estableció'l so llar nel castiellu de Middleham. Ricardo fuera designáu gobernador del Norte pol so hermanu'l rei. Al añu siguiente, n'avientu de 1473, naz el so únicu fíu, Eduardo. La salú d'Ana nunca foi bona. Probablemente, carecía tuberculosis.
Reina consorte d'Inglaterra
Muertu'l rei Eduardo IV el 9 d'abril de 1483, asocedió-y nel tronu inglés el so fíu Eduardo V. Pero'l so tíu Ricardo acusa al rei y al so hermanu d'ilexítimos (25 de xunu de 1483) y conviértese nel rei Ricardo III.
Ana ye coronada reina al pie del so home (6 de xunetu de 1483) y el so fíu #convertir en príncipe de Gales (24 d'agostu de 1483). Lamentablemente, el pequeñu Eduardo muerre en Middleham el 9 d'abril de 1484, n'ausencia de los sos padres. Pa solliviar el so inmensu dolor, Ana adopta como fíu al so sobrín Eduardo, conde de Warwick —el fíu de la so hermana Isabel y Jorge de Clarence—. Probablemente pa plegase al deséu de la so esposa, Ricardo reconoz al pequeñu como'l so herederu.
Los rumores sobre los planes de Ricardo de divorciase de la so esposa pa casase cola so sobrina Isabel, dempués de perder al so fíu y herederu, nun fueron totalmente comprobaos, anque hai dellos nicios d'ello.
Ana na ficción
Ana Neville foi interpretada na serie The White Queen del añu 2013 pola actriz inglesa Faye Marsay.
Voyennes
Voyennes ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
El Molín (Uviéu)
El Molín ye una casería de la parroquia de Tudela Agüeria nel conceyu asturianu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 8,3 km d'Uviéu y a un altor de 175 m na mesma vega de la marxe izquierda del ríu Nalón d'onde un canal tomaba l'agua pa mover el molín que da nome a la casería.
Población
Tien una población de.
Flor (dixebra)
El terminu Flor pue referise a:
Quintaniella
Hai dellos llugares que se llamen Quintaniella:
Takumi Nagasawa
Takumi Nagasawa (長澤 卓己, ), ye un futbolista xaponés.
Axuyán
Axuyán ye una aldea de la parroquia de Brañes nel conceyu d'Uviéu.
Población
Tien una población de.
Vraignes-en-Vermandois
Vraignes-en-Vermandois ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Airaphilus elongatus
Airaphilus elongatus ye una especie de coleópteru de la familia Silvanidae.
El Violeo
El Violeo ye una casería de la parroquia de Brañes nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 7 km d'Uviéu y a un altor de 371 m.
Población
Tien una población de.
Amset
Na mitoloxía exipcia, Amset (tamién escritu Amsety, Imseti, Imset, Mesti, Mesta) ye unu de los cuatro fíos de Horus: Amset, Hapi, Duamutef y Kebeshenuef; dioses custodios de les coraes embalsamaes de les persones finaes y momificadas nel Antiguu Exiptu.
Amset guardaba'l fégadu; y taba asitiáu al llau sur, mientres los sos hermanos apaecíen con cabeces d'animales y dispuestos nos sos respeutivos puntos cardinales. Amset yera l'únicu que tenía forma humana.
Enllaces esternos
Llista de personatges de la mitologia egípcia
Podophyllum peltatum
El Podofilo (Podophyllum peltatum), comúnmente conocíu nes sos zones d'orixe como Mayapple, o May Apple, (o hogapple, Indian apple, mayflower, umbrella plant, wild lemon (sabor a la fruta), wild mandrake, American mandrake (pola forma de los rizomas) o "devil's apple" (conocíu como Solanum linnaeanum en cualquier llugar)), ye una planta yerbácea perenne dientro de la familia Berberidaceae, nativa de los montes caducifolios del este d'América del Norte. thumb|Una planta de podofilo en flor thumb|Frutu en contautu cola tierra 14 de xunu de 2007 thumb|Frutu 18 de xunetu 18 del 2007 thumb|Fueyes thumb|Plantes inmadures con fueyes sencielles thumb|Podofilos nun monte del norte de Virginia Al igual que munches otres plantes efímeras de primavera, que sale de debaxo de la tierra primero que'l dosel del monte ábrase, y depués adulces amostálgase más tarde nel branu, la xamasca ye, sicasí de más llarga vida qu'otres efímeres tal como Trillium.
Descripción
Los tarmos crecen de 30 a 40 cm d'altor, con 2 o 3 fueyes palmotiaes lobulaes con un diámetru de 20 a 30 cm con 5 a 9 lóbulos fondamente cortaos n'individuos reproductivos, o una fueya umbrello peltaes (como paragües) n'individuos maneros. La flor blanca nun axis d'un diámetru de 3 a 5 cm, con seis (raramente hasta nueve) pétalos, producir na axila de los dos fueyes (los dos cimeros nuna planta de tres fueyes), la flor madura nuna frutade color mariellu-verdosu de 2-5 cm de llargu. La planta ta bien estendida y apaez en colonies clonales en hábitat mésico de montes abiertos. Los biltos individuales de cutiu tán coneutaos por trupos sistemes de rizomas. Al igual que con munchos tipos de plantes monteses, la flor apurre una reproducción sexual, ente que'l rizoma apurre una reproducción asexual. El primeru preve la dispersión de llarga distancia, ente que'l segundu dexa la formación de mestos clones circulares. Hai costos pa la producción de flores, una y bones la producción d'una flor y la fruta amenorga la probabilidá de que la planta sobreviva, o una flor, nos años siguientes.
Munches especies de plantes tienen micorrices p'ayudar na absorción de nutrientes en condiciones maneres. Les plantes de Podofilo considérense que dependen obligatoriamente de les micorrizas, anque'l rizoma tamién puede ser facultativamente dependiente de la edá y de los niveles de nutrientes del suelu. Les plantes atópense comúnmente infestaos por rucar Puccinia podophylli, apaeciendo como un setu con estampáu de colonies naranxa debaxo de les fueyes, y les mancadures amarellentaes na superficie cimera.
Anque'l nome común ye "mayapple", ye la flor qu'apaez a principios de mayu, non la "mazana". El frutu o "mazana" producir a principios del branu y maurez más tarde pel branu.
Toxicidá
El frutu maduru ye comestible en cantidaes moderaes, anque cuando se consume en grandes cantidaes, el frutu ye venenosu. El follaje, el rizoma y les raigaños tamién son venenosos.
El podofilo contién podofilotoxina, que s'utiliza como un citostático y tópicamente nel tratamientu de les verrugues tantu virales como genitales.
Usu melecinal
Foi utilizáu por los indios americanos como un axente emético, catárticu y antihelmíntico. Tamién se fierve'l raigañu venenosu, y utilízase l'agua pa curar dolores d'estómagu.
El rizoma del podofilo utilizóse pa una gran variedá de propósitos melecinales, orixinalmente por los nativos americanos nos Estaos Xuníos y más tarde por otros colonos. Tamién tien un usu tópicu pa les verrugues, y dos de los sos derivaos, etopósido y tenipósido, amosaron prometedores resultancies nel tratamientu de delles neoplasias malines.,
Taxonomía
Podophyllum peltatum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 505. 1753. Podophyllum: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues: pous, podos que significa "pie" y phyllon (φ_λλον) que significa "fueya".
peltatum: epítetu llatín que significa "como un escudu".
Airaphilus perangustus
Airaphilus perangustus ye una especie de coleópteru de la familia Silvanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Polonia y Finlandia.
Cabezón de la Sierra
Cabezón de la Sierra ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna de La Demanda, partíu xudicial de Salas de los Infantes, cabecera del conceyu del so nome.
Xeografía
La llocalidá ta na contorna de Sierra de la Demanda, con centru en Salas de los Infantes.
Historia
Anque se cree que l'orixe puede ser bien anterior, en redol al sieglu IX, la primer mención reconocida onde se fai alusión a Cabezón de la Sierra ye del 5 de setiembre de 1166, nel documentu CXV recoyíu por Luciano Serrano Pineda nel " Cartulariu de Arlanza ", por cuenta de la concesión d'Alfonsu VIII a García de Pinilla y la so esposa, de la villa de Salgüero, despoblado actual en La Gallega:
Otra mención nel Cartulariu de Arlanza fai referencia a un pueblu llamáu Torquemada, dientro de l'actual redolada xeográfica de Cabezón de la Sierra. Probablemente fuera na paraxa conocida como "Trasdelatorre", topónimu que'l so orixe atribuyir a la esistencia de restos d'una torre. Otros creen que pudiera allugase nel llugar conocíu como "San Miguel". Esisten restos y caltiénse la memoria d'un pueblu. La cita, de 1172, diz:
Esiste una necrópolis altomedieval nel llugar conocíu como "Peña Los Sepulcros", onde hai unes sepultures antropomorfas trabayaes na piedra, dalgunes d'elles fabricaes con llábanos. El so llargor va de los 80 cm a los 190 y toes tán na mesma posición (mirando al Este, a Tierra Santa). Estes sepultures posiblemente fueren utilizaes polos antiguos pobladores de San Miguel o Torquemada. Según testimonios orales de los habitantes del pueblu, créese que cuando esta necrópolis dexó d'utilizase los enterramientos allugar nel llugar denomináu "Santa María", onde esisten muertes d'un antiguu campusantu. Pa llegar hasta ellí movíense pel senderu conocíu como "Camín de los muertos", que ye reconocible anguaño.
Amás de la creencia popular, esisten numberosos documentos, y principalmente los referentes a los Archivos Municipal y Parroquial de la Villa vienen confirmar l'antigua esistencia de dellos poblaos o asentamientos nel so términu y anexos al mesmu como'l pobláu de S. Miguel o Torquemada, S. Pedro y S. Felices (Saelices), Pavía, etc.
EXEMPLOS:
XXX CAPITULO de les Ordenances de la Villa de Cabezón del añu de 1.579. Diz:
”''Ordenamos y mandamos que'l día que'l Conceyu de la dicha Villa tien costume yr a les hermytas de San Miguel y de Sant Pedro de Sant Felices ques el llunes de les letanias, que toos sían obligaos a rexuntase na ilesia de la dicha villa p'acompañar les cruzes y yr en procesión con muncha debocion. Y que'l que nun fuera presente na dicha ilesia pa yr coles felicidaes cruzes de cada casa, home o muger, pague de pena quatro maravedis. Y si d'ellí asta San Miguel y San Pedro, nun fuera de cada unu, que pague diez maravedis de pena aplicaos pa obres pias y probes de la dicha villa''“
La distancia dende Cabezón hasta la ermita de S. Miguel ye de 2Km y otru 1,5 km. dende esti llugar hasta la Ilesia o ermita de S. Pedro de San Felices (Saelices).
Nos documentos del Archivu Parroquial figuren les visites que fai'l Sr. Obispu d'Osma o los sos Representantes a esta Parroquia en distintos años, principalmente nos sieglos XVII y XVIII. Faen referencia al estáu de caltenimientu y cultu de toles ermites dependientes d'esta Parroquia, que son numberoses, incluyida la de San Pedro y San Felices (Saelices) lo mesmo que de les propiedaes de la so pertenencia nesi llugar.
Tamién na partida de nacencia del que foi vecín d'esta Villa de Cabezón de nombre Santos Moreno nel añu de 1843. Figura que foi bautizáu por D. Bernabé Aldayarán, Teniente Cura de dicha Villa y del so anexu Saelices.
Anguaño tán señalizaes con finxos 8 antigües ermites, dedicaes a San Pedro y San Felices, San Miguel, San Andrés, San Roque, Santa Ana, Santa María, el Santu Cristu y otra llamada "La Soledá". Dos d'elles tienen serviciu llitúrxicu en determinaos eventos y otres son entá güei fácilmente reconocibles por cuenta de los restos de la so esistencia anterior.
Esistíen igualmente, hasta'l sieglu XIX, delles confreríes relixoses coles sos correspondientes regles y ordenamientos:
Ordenances de la villa de Cabezón de la Sierra
Les ordenances caltuviéronse nun manuscritu con cubiertes de piel. Consten de 99 artículos treslladaos d'otres ordenances más antigües, posiblemente del sieglu XIV o XV, yá que'l so nome ye "Hordenanzas de la villa de Cabezón de la Sierra, sacaes y treslladaes fielmente de les antigües assí como enellas contiense", y nun títulu interior diz "hordenanzas y estatutos que fueron fechos de nuebo y quytados y enmendados de lo d'antiguo hordenado". Según diz, fueron publicaes el "miércoles a beinte y tres díes del mes de diziembre, añu del Señor de mill y quinientos y setenta y nuebe años". Son unes de les más antigües de la zona.
Villa encuadrada na categoría de pueblos solos” del partíu d'Aranda de Duero, xurisdicción de de señoríu exercida pol Duque de Veragua quien nomaba'l so Alcalde Ordinariu.
Mientres esistió la carretería, bastantes maestros carreteros trabayaron na construcción de carretes na llocalidá, Segovia, Valladolid y Buitrago del Lozoya, según informaba Pascual Madoz sobre Cabezón de la Sierra nel so diccionariu xeográficu de mediaos del sieglu XIX. El postreru carreteru conocíu foi Silverio Andrés, que tenía un taller en Cabezón de la Sierra y otru en Palacios de la Sierra, hasta la década de 1920 aproximao.
Nel sieglu XIX, según l'escritor Juan Antonio Llorente, Cabezón de la Sierra ye "ye villa de señoríu del duque de Liria, provincia de Burgos, partíu d'Aranda, confinante con Fexines pel sur".
A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyíu como conceyu constitucional del mesmu nome, nel partíu de Sales perteneciente a la rexón de Castiella la Vieya 163
Fiestes y folclor
Tán a valir les siguientes fiestes y tradiciones:
"mes de mayu, mes de mayu/ mes de los fuertes calores
cuando los trigos encanar/ y nel campu hai belles flores"
Otres fiestes que se celebraben enantes yeren:
En antroxos yera típica la representación de ciertos personaxes, colos sos propios cometíos y paxellos, el martes d'antroxu:
Otros datos d'interés
El 13 d'agostu de 1927 foi inauguráu'l primer tramu del ferrocarril S/M ente Burgos - Cabezón de la Sierra cola asistencia del Xefe del Gobiernu Sr. Marques de Estella asistiendo igualmente'l Ministru de Fomentu. L'actu verificar na estación de Salas de los Infantes, dando en la so bendición pol Sr. Arzobispu de la Diócesis.
El percorríu Burgos – Cabezón tien una distancia de 72 km., siendo la hora de salida del tren de Burgos a les 7,15 hores y la llegada a Cabezón a les 9,40 hores, aniciando'l so regresu que s'empecipia igualmente de Cabezón a les 19,50 hores llegando a Burgos a les 22,24 hores
El segundu tramu Cabezón – Soria inauguróse'l 25 de xineru de 1929
Nesti ferrocarril y concretamente nel tramu de Cabezón, realizóse parte de la película denomada “Les Petroleres” (1971) cola participación ente otros de les artistes de sonadía Brigitte Bardot y Claudia Cardinale.
El ferrocarril S/M quedó clausuráu ensin rematar tol so trayectu'l 31 d'avientu de 1985, siendo Presidente del Gobiernu D. Felipe Gonzalez Márquez y Ministru de Transporte Enrique Barón Crespo.
El 16 de xunetu de 1926 inauguróse la lluz llétrico en Cabezón de la Sierra. Sicasí, l'agua corriente nun pudo instalase hasta la década de 1980. Mientres esa década y la siguiente se pavimentan práuticamente toles cais del pueblu y acométense otres obres, como la de les instalaciones deportives de "El Arreñal", el consultoriu médicu, la restauración de la ilesia y l'ermita, etc.
Nel pueblu esisten dos asociaciones:
- L'Asociación Cultural de Cabezón de la Sierra, con unos 165 socios.
- L'Asociación Xuvenil Cultural "Socastillo", con unos 40 socios.
A títulu d'interés, Camilo José Cela menta Cabezón de la Sierra y otros pueblos serranos nel so llibru de viaxes Xudíos, moros y cristianos.
Bandera del Tíbet
La bandera del Tíbet foi introducida en 1912 pol 13º Dalai Lama, quien unificó les banderes militares de delles provincies pa diseñar l'actual. Dende entós emplegóse como pabellón militar tibetanu hasta 1950. Güei sigue siendo l'emblema de l'Alministración Central Tibetana con sede en Dharamsala, India.
Como símbolu del movimientu d'independencia tibetanu, ta prohibíu na República Popular de China, incluyendo la Rexón Autónoma del Tíbet correspondiente a l'antigua área de control del Gobiernu Tibetanu en Lhasa, amás d'otres árees del Tíbet.
Partíu Socialista Popular
Historia
Foi fundáu n'ambientes universitarios en 1968 col nome de "Partíu Socialista del Interior" (PSI), adoptando'l so nome definitivu en 1974. Dende los sos entamos la formación definióse como marxista. Los cuadros del PSP taben formaos principalmente por intelectuales y profesionales, y el so lideralgu yera exercíu tantu pol profesor universitariu Enrique Tierno Galván como pol so ayudante, Raúl Morodo. Nel añu 1974 el PSP xunióse a la Xunta Democrática, una coalición de fuercies polítiques y sociales d'oposición a la dictadura franquista.
Dada la exigüidad de la representación parllamentaria, los cinco diputaos del PSP pasaron al Grupu Mestu, xunto col diputáu del PSA. Los cuatro senadores del PSP integráronse nel Grupu Parllamentariu Progresistes y Socialistes Independientes. En febreru de 1978 el PSP decidió integrase nel Partíu Socialista Obreru Español, cosa que finalmente se produció en mayu de 1978. Esto foi'l final del PSP. Cuatro de los cinco diputaos s'integraron nel grupu socialista, mientres que'l quintu, Raúl Morodo, permaneció nel mestu. De la mesma, solu dos de los senadores del PSP s'integraron nel grupu socialista. Nes eleiciones municipales de 1979, Enrique Tierno Galván foi la cabeza de llista del PSOE al conceyu de Madrid. Anque nun foi'l candidatu más votáu, el sofitu del PCE (con que los sos conceyales llograba mayoría absoluta) dexó-y ser el primer alcalde democráticu de Madrid tres la muerte de Franco.
Quepe destacar que'l primer presidente d'Asturies, Pedro de Silva, yera miembru del Partíu Socialista Popular d'Asturies. El PSPA, integráu nel PSOE, con Pedro de Silva a la cabeza, foi escoyíu nes eleiciones xenerales de 1982 llogrando'l so escañu por Asturies. Escañu que dexó pa poder presentase a la presidencia asturiana, consiguiendo ser presidente en 1983.
Otros miembros destacaos o que darréu algamaron relevancia foron José Bono, Francisco Sosa Wagner, Pablo Lucas Verdú, José López Orozco, José Blanco, Miquel Iceta o Javier Nart.
Dylan Sprayberry
Dylan Sprayberry (n. Houston, Texas, Estaos Xuníos, 7 de xunetu de 1998); ye un actor d'Estaos Xuníos, conocíu por interpretar al nuevu Clark Kent na película 2013 Man of Steel y una versión nueva del hermanu de Blaine, Cooper Anderson, nel esitosu programa Glee. Dende 2014 interpreta a Liam Dunbar na serie Teen Wolf.
Quintaniella (Uviéu)
Quintaniella ye una aldea de la parroquia de Tudela Agüeria nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 8,8 km d'Uviéu y a un altor de 160-180 m, al borde de la vega na marxe izquierda del ríu Nalón, al pie de Manzanea y frente a Tudela Agüeria asitiada a la otra oriella del ríu.
Población
Tien una población de 35 habitantes (2006), de los cuales 21 son muyeres y 14 homes.
Dylan Sprayberry
Carrera
Sprayberry empezó a actuar cuando tenía nueve años d'edá, dempués qu'él y la so familia camudar a Los Angeles, empezando como matón na película The Sunday Man. Tuvo apaiciones especiales en programes como iCarly, Glee, Criminal Minds y MADtv. Tuvo'l so debú na pantalla grande nel 2013 nel filme Man of Steel, onde interpreta una versión de 13 años d'edá del protagonista Henry Cavill. Tamién ye parte d'un grupu llamáu "Dead TomS".
Dylan foi escoyíu p'apaecer de forma recurrente na cuarta temporada de la serie de MTV Teen Wolf interpretando a Liam Dunbar, quien ye descritu como un mozu con problemes de control de temperamentu con maña atlética envidiable y ensin preparación pa enfrentase al mundu sobrenatural. El 24 de xunetu de 2014, mientres la Comic-Con de San Diego, dar a conocer que foi promovíu al repartu principal pa la quinta temporada.
Guerra civil rusa
thumb|300px|right|En sen horariu: soldaos del [[Exércitu del Don en 1919; una división d'infantería blanca en marzu de 1920; soldaos del I Exércitu de Caballería del Exércitu Bermeyu; León Trotsky en 1918; aforcamientu de bolxeviques por la Lexón Checoslovaca.]]
La Guerra Civil Rusa foi un conflictu armáu múltiple que tuvo llugar ente 1917 y 1923 nel territoriu del disueltu Imperiu rusu, ente'l nuevu gobiernu bolxevique y el so Exércitu Bermeyu, nel poder dende la Revolución d'ochobre de 1917, y de la otra banda, los militares del ex-exércitu zarista y opositores al bolxevismu, arrexuntaos nel denomináu Movimientu Blancu, d'ideoloxía zarista y ortodoxa.
Dambos bandos tuvieron aliaos temporales, l'Exércitu Bermeyu, davezu con izquierdistes y grupos revolucionarios, y les fuercies del Exércitu Blancu con munchos exércitos estranxeros (Estaos Xuníos, Xapón, Francia, Imperiu Británicu). El sofitu de potencies occidentales na guerra denomóse Intervención Aliada en Rusia.
Otros nacionalistes y grupos políticos rexonales tamién participaron na guerra, incluyíos los nacionalistes ucraínos del Exércitu Verde, los anarquistes ucraínos del Exércitu Negru y les Guardies Prietes, y señores de la guerra como Roman Ungern von Sternberg.
Los enfrentamientos más intensos tuvieron llugar dende 1918 hasta 1920. Les grandes operaciones militares, finaron el 25 d'ochobre de 1922, cuando l'Exércitu Bermeyu ocupó Vladivostok, ocupáu enantes pol Gobiernu Priamur provisional. L'últimu enclave de les Fuercies Blanques foi'l distritu Ayano-Maysky, na mariña del Pacíficu, onde'l xeneral Anatoly Pepelyayev nun capituló hasta'l 17 de xunu de 1923.
Sotiello
Col nome de Sotiello podemos referinos a:
Vraignes-lès-Hornoy
Vraignes-lès-Hornoy ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Yudai Tobita
Yudai Tobita (飛田 裕大, ), ye un futbolista xaponés.
Amosis, fíu d'Abana
Amosis o Ahmose, fíu d'Abana, foi un militar del Antiguu Exiptu, que sirvió nel so exércitu so los faraones Amosis I, Amenofis I y Tutmosis I. El so autobiografía (Les guerres d'Ahmosis) llegó hasta los nuesos díes y ta intacta nes parés de la so tumba d'El Kab (Tumba EK5) y demostró ser una pervalible fonte d'información sobre finales de la Dinastía XVII y principios de la Dinastía XVIII d'Exiptu.
Amosis nació na ciudá de Nejeb (el modernu El Kab), nel sur d'Exiptu. El so padre, Bebe, militar, lluchó mientres el reináu de Seqenenra Taa pa espulsar a los hicsos d'Exiptu. El mozu Amosis apuntar na marina. Dempués de la muerte del faraón Seqenenra Taa y del so fíu Kamose, Amosis empezó a sirvir como oficial de la marina sol faraón Amosis I. Participó na batalla d'Avaris (la capital de los hicsos nel Delta oriental), onde mató a dos de los hicsos y foi condecoráu col 'oru del valor' por dos vegaes. Amosis foi premiáu amás con esclavos y otru tipu de botín dempués de que Avaris fuera tomada y escalada.
Amosis tamién participó nel asediu, que duró trés años, de la ciudá estáu de Sharuhen al sur de Canaán onde fuxeren los hicsos dempués de la so derrota en Avaris. Dempués de la victoria, Amosis foi compensáu con oru y prisioneros de guerra por que sirvieren como esclavos. Siguió al so rei a Nubia, onde tuvo que faer frente a tres rebeliones.
So Amenofis I, qu'asocedió al so padre, lluchó contra los nubios, llegando hasta Cush, al sur del segundu tabayón del Nilu, prindando al xefe nubiu y siendo compensáu pola so valentía con oru, dos esclaves y prisioneros de guerra.
Mientres el reináu de Tutmosis I, volvió participar nuna campaña naval contra tribus nubies, siendo xubíu a "xefe de los marinos" (equivalente a almirante). Tamién siguió a Tutmosis nuna campaña contra'l reinu de Mitani, conocíu como Naharina llegando al ríu Éufrates.
La so madre llamábase Abama, posiblemente, una muyer bien importante. Taba casáu con Apu y della concibió un fíu llamáu Kem, escriba real y tutor del príncipe Uadymés, unu de los fíos de Tutmosis I. Del so matrimoniu con Atefrura nació Paheri, escriba y sacerdote de la diosa Nejbet, qu'aportó a nomarca d'El Kab y d'Esna y supervisó la construcción de la tumba del so güelu.
Paheri quixo rindir homenaxe al so güelu Amosis faciendo vivir el so nome por aciu la conmemoración póstuma de les sos fazañes. L'empiezu de la pseudo-autobiografía d'Amosis, fíu d'Abana, amuesa l'arguyu que los exipcios sentíen por sirvir al so faraón:
Archipiélagu Árticu Canadianu
El archipiélagu Árticu Canadiense, dacuando llamáu a cencielles archipiélagu Árticu, ye un archipiélagu de Canadá asitiáu nel estremu norte del continente americanu. Con una superficie d'alredor de 1 424 500 km², entiende una gran parte del norte de Canadá, que alministrativamente pertenez a Nunavut y parte a los Territorios del Noroeste. Entiende 36 563 islles, y trés de les sos islles —islla Ellesmere, islla Victoria y islla de Baffin— tán ente les diez mayores del mundu.
Xeografía
L'archipiélagu estiéndese cuasi 2.400 km en direición este oeste y 1900 quilómetros en direición sur-norte, dende la mariña continental d'América del Norte hasta cabu Columbia, el puntu más al norte de la islla Ellesmere. Ta llindáu, al oeste pol mar de Beaufort; al norte, pol océanu Árticu; al este, por Groenlandia, la badea Baffin y l'estrechu de Davis; y, al sur, pola badea Hudson y la mariña continental canadiense. Les distintes islles tán dixebraes unes d'otres y del continente por una serie de pasaxes, estrechos o ensanaes de mar, conocíos colectivamente como'l Pasu del Noroeste. Dos grandes penínsules continentales, la península de Boothia y la península de Melville, que s'internen en direición bastante ente les islles de cutiu considérense xeográficamente parte del archipiélagu.
Tres Groenlandia, l'archipiélagu ye la mayor área de tierra remanecida nel árticu. El so clima ye polar árticu, y la so vexetación consiste en tundra, sacante nes árees montascoses. La mayoría de les islles tán deshabitadas y nes habitaes, los asentamientos son bien pequeños y esvalixaos, correspondiendo na so mayoría a pueblos costeros de los inuit asitiaos nes islles del sur del archipiélagu.
L'archipiélagu estremar ente'l territoriu autónomu de Nunavut y los Territorios del Noroeste; la mayoría de les islles pertenecen a Nunavut, pero les partes del archipiélagu asitiaes al norte del paralelu 70º N y al oeste del meridianu 110º O pertenecen a los Territorios del Noroeste. Delles islles tán estremaes ente dambos territorios (como islla Victoria, islla Melville, islla Mackenzie King y islla Borden).
Historia
Les reclamaciones territoriales britániques sobre les islles basar nes esploraciones alredor de la década de 1570 de Martin Frobisher. La soberanía canadiense, primeramente (1870-80) solo en partes d'islles de la cuenca Foxe, la badea de Hudson y l'estrechu de Hudson, nun s'estableció en toes elles hasta 1880, cola tresferencia de Gran Bretaña a Canadá de les restantes islles. El distritu de Franklin foi establecíu en 1895, incluyendo a cuasi toles islles del archipiélagu. El distritu eslleir cola creación del territoriu de Nunavut en 1999.
Soberanía
Canadá reinvindica la soberanía d'un sector que s'estiende hasta'l Polu Norte, una soberanía ensin reconocer universalmente. Amás, Canadá aliega que tolos pasaxes marítimos ente les islles del archipiélagu son les sos agües interiores, ente que EE. XX. y otros países sostienen que son agües internacionales. Estos desalcuerdos sobre'l Pasu del Noroeste plantegaron problemes sobre l'aplicación de la llexislación ambiental, la seguridá nacional y sobre la soberanía polo xeneral.
La islla Hans, nel estrechu de Nares, ente islla d'Ellesmere, al este y Groenlandia, al oeste, ye anguaño un territoriu en disputa ente Canadá y Dinamarca.
Lhasa
Lhasa (en tibetanu: ལྷ་ས་, en chinu simplificáu: 拉萨, en chinu tradicional: 拉薩 y en pinyin: Lāsà), ye la capital del Tíbet, na República Popular China asitiada na meseta tibetana arrodiada pelos montes del Himalaya. Cuenta con una población de. Alcuéntrase a una altitú de 3.650 metros sobre'l nivel de la mar, nel valle del ríu Brahmaputra siendo la segunda ciudá más alta d'Asia y una de les más altes del mundu, tanto que la cantidá d'oxíxenu disponible ye namái un 68% del disponible a nivel de la mar.
La ciudá ye la sede tradicional de los lames y llugar u s'atopen los palacios de Potala, Norbulingka y el Templu de Jokhang,Patrimoniu de la Humanidá y consideráu pol budismu tibetanu como'l centru más sagráu nel Tíbet.
Lhasa quier dicir "llugar de los Dioses", anque antiguos documentos tibetanos ya inscripciones demostraron que hasta principios del sieglu VII el llugar llamábase Rasa, que significa "llugar de cabra".
Flor
thumb|right|200px|Delles variedaes de flores La flor ye la estructura reproductiva carauterística de les plantes llamaes espermatofites o fanerógames. La función d'una flor ye producir semiente a través de la reproducción sexual. Pa les plantes, les granes son la próxima xeneración, y sirven como'l principal mediu a través del cual les especies se perpetúen y s'arrobinen.
El grupu de les anxiospermes, con más de 250.000 especies, ye un llinaxe evolutivamente esitosu que conforma la mayor parte de la flora terrestre esistente. La flor d'anxiosperma ye'l calter definitoriu del grupu y ye, probablemente, un factor clave nel so éxitu evolutivu. Ye una estructura complexa, que'l so plan organizacional caltiénse en cuasi tolos miembros del grupu, y que presenta una descomanada diversidá na morfoloxía y fisioloxía de toes y cada una de les pieces que la componen. La base xenética y adautativa de tal diversidá ta empezando a entendese en fondura, asina como tamién el so orixe, que data del Cretácicu inferior, y la so posterior evolución n'estrecha interrelación colos animales que s'encarguen de tresportar los gametos.
Con independencia de los aspeutos señalaos, la flor ye un oxetu importante pa los seres humanos. A traviés de la historia y de les distintes cultures, la flor siempres tuvo un llugar nes sociedaes humanes, yá seya pola so guapura intrínseca o pol so simbolismu. Ello ye que cultivamos especies por que nos aprovan flores dende hai más de 5.000 años y, anguaño, esi arte tresformóse nuna industria en continua espansión: la floricultura.
Chacal
Un chacal ye un miembru de cualesquier de trés especies de medianu tamañu de depredadores del xéneru Canis, topaes n'África, Asia, y el sureste d'Europa. Los chacales ocupen un nichu ecolóxicu similar al de los coyotes n'América del Norte. Los trés especies son depredadores omnívoros d'animales de talla mediana, como tamién carroñeros de ser necesariu. Les pates llargues y los dientes caninos curvos tán afechos pa la caza de pequeños mamíferos, aves, y reptiles. Les sos plantes grandes y los güesos llargos de les sos pates preparar físicamente pa carreres de llarga distancia, son capaces de caltener velocidaes de 16 km/h por estensos periodos de tiempu. Tán más activos mientres el tapecer.
Na sociedá de los chacales, una pareya monogámica defende'l so territoriu d'otres pareyes. Estos territorios son defendíos puxantemente desafiando a los intrusos y marcando el so territoriu col so orina y les sos fieces. El territoriu pue ser lo suficientemente grande como p'allugar adultos nuevos que tán colos sos padres hasta establecer los sos propios territorios. Los chacales pueden atopase dacuando en pequeños grupos, como cuando tán frente a un cachu de carroña, pero de normal cacen solos o en pareyes.
Etimoloxía
La pallabra española "chacal" deriva del francés ciacale, tomada del turcu çakal, de la mesma del persa shaghāl شغال y esti d'últimes del sánscritu sṛgālaḥ.
Taxonomía y rellaciones
left|thumb|El [[Canis aureus|chacal doráu ta más rellacionáu colos coyotes y llobos que les otres especies de chacales.]] En 1816, Lorenz Oken nel so tercer volume de Lehrbuch der Naturgeschichte, topó abondes semeyances na dentición de chacales y coyotes como pa estremar diches especies nun xéneru separáu Thos (gr. θώς). La nomenclatura idiosincrática de Oken, sicasí, espertó'l despreciu d'una serie de zoólogos sistemáticos. Cuasi toles pallabres descriptives usaes pa xustificar la división del xéneru yeren términos relativos, ensin una midida de referencia, y esi argumentu nun tenía en cuenta que la diferencia en tamañu ente especies podía ser considerable. Ángel Cabrera, en 1932, na so monografía de los mamíferos de Marruecos, refirióse de volao a si la cuestión de la presencia o non de cíngulo nos molares cimeros de los chacales, anque la so ausencia nel restu de les especies de Canis xustificaría una subdivisión del xéneru Canis. Na práctica'l nun lo subdividió, y llamó a los chacales como Canis.
La teoría Thos de Oken tuvo escasu impautu na taxonomía, pero foi alicada en 1914 por Edmund Heller que sofitó la separación nun nuevu xéneru. La designación de Heller persiste nel nome de les especies y subespecies, pero'l xéneru foi camudáu de Thos a Canis.
Descubrimientos modernos han clarificado la rellación ente les especies de chacal. A pesar de la so semeyanza esterna, non siempres tán estrechamente rellacionaos ente sigo. El chacal rayáu y el chacal de llombu negru tán rellacionaos ente sigo, pero separaos de les otres especies de Canis. El chacal doráu y el llobu etíope son parte d'un grupu qu'inclúi al llobu gris, el perru, y el coyote. Esperimentos d'hibridación n'Alemaña ente caniches y chacales, resultaron n'híbridos distintos a los d'ente perru y llobu, amosando un amenorgamientu na fertilidá, problemes de comunicación significativos, como tamién medría n'enfermedaes xenétiques depués de tres generación d'hibridación.
Especies
El llobu etíope (Ruppell, 1840) tamién ye llamáu chacal.
Manju Sharma
Manju Sharma ( ye una biotecnóloga, y botánica india; y, alministradora de dellos entes científicos y organismos que faen política n'India. Más apocayá presidenta y direutora executiva nel Institutu indiu d'Investigaciones Avanzaes en Gandhinagar, Gujarat. Antes sirviera como secretaria del Departamentu de Bioteunoloxía, nel Ministeriu indiu de Ciencia y Teunoloxía, y dióse-y el Padma Bhushan en 2007.
Foi pionera n'estudios de bioteunoloxía n'India. Tuvo un rol significativu n'establecer delles instituciones nel país, incluyendo al Institutu Nacional d'Inmunoloxía, l'Institutu Nacional d'Estudios de Xenoma Vexetal, los Centros d'Estudios de Biomasa en Lucknow y Madurai, la Unidá de Bioloxía Vexetal Molecular na Universidá de Delhi y el Centru de Buelga Xenética ADN y Diagnósticos.
Vida y trabayu
Sharma ye nieta de Madan Mohan Malaviya, notable educacionista y políticu. Casóse col Dr. Vinod Prakash Sharma, un malariólogo y entomólogu. El so fíu, Dr. Amit Sharma, especializar en cristalografía de proteínes.
Graduar pola Lucknow University, ganando'l primer rangu y recibiendo la Medaya d'Oru Conmemorativa Birbal Sahni. Ganó'l so Ph.D. pola mesma universidá en 1961; y, depués trabayó na Universidá de Purdue como investigadora pos-doctoral. Collaboró con A. Carl Leopold y Richard Sala, n'estudios de producción de látex al traviés d'usu d'aceite etéreo y les sos aplicaciones comerciales con plantíos de goma malaya.
Sharma dirixó estudios d'idioblastos vexetales cuando foi científica visitante del Institutu d'Anatomía Vexetal y Citoloxía, na Universidá de Copenhague. Depués trabayó nel Institutu d'Estudios de Monte, Dehra Dun, onde investigó plantes maderices, estableciendo una correlación ente conteníu de xil y durez de madera. Dempués de camudase a Delhi, foi axente d'investigaciones nel Conseyu indiu d'Estudios Médicos y foi coautora d'una monografía en plantes melecinales indies.
Sharma xunióse'l Departamentu indiu de Ciencia y Teunoloxía en 1974 como axente científica sénior. Foi Sénior Advisor en 1990, y en 1996 Secretaria del cuerpu de gobiernu. Ella foi instrumental na creación del Biotech Consorciu India Ltd, una sociedá públicu-privada pa promover la comercialización de productos de bioteunoloxía. Al concluyir el so mandatu, foi nomada tutora del Ministeriu de Ciencia y Teunoloxía en 2004.
En 2006, fundó l'Institutu indiu d'Estudios Avanzaos, ayudáu por dotaciones de la Fundación Puri pa la Educación n'India, conduciendo estudios y apurriendo educación en Ciencies Vexetales, Salú Humana, Medicina Biomolecular y Bioinformática. Sirvió como Presidenta y Direutora Executiva hasta 2012, cuando l'institutu reconstituyóse como universitariu ya introdució un nuevu mecanismu de gobernanza.
Olomouc
Olomouc ([], n'alemán Olmütz, en polacu Ołomuniec, en llatín Eburum o Olomucium) ye una ciudá de Moravia, al este de la República Checa. La ciudá atópase na llanura de Haná, onde conflúi'l ríu Bistryce nel Morava, a veres del ríu Morava. La so población ye de 102.004 habitantes (15. 10. 2010). D'antiguo yera'l centru alministrativu de Moravia, mientres munchos sieglos, polo que posiblemente sía la ciudá más bella de la rexón de Moravia. Ye'l segundu nucleu de población de la rexón de Moravia dempués de Brno. Travesando los sos distintos barrios históricos, podemos reparar una serie de places, toes elles dotaes de fontes, polo que la conoció d'antiguo como la ciudá de les fontes. Percorriendo estes places damos un paséu al traviés del tiempu hasta llegar al palaciu milenariu de los Premyslidas. Nel añu 1990 podíen vese soldaos soviéticos de la guarnición local, yá que la so posición tien gran importancia estratéxica al tar asitiada a metá de camín ente Viena y Cracovia. Nel añu 2000 la so impresionante columna de la Santísima Trinidá foi inscrita na Llista del Patrimoniu de la Humanidá de la Unesco.
Descripción
thumb|El Conceyu, col so reló astronómicu. thumb|Orloj, reló astronómicu. thumb|Columna de la Santísima Trinidá de Olomouc. Olomouc tien delles places de gran estensión, ente les cualos destaca la que ta decorada cola Columna de la Santísima Trinidá, declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco. Tien unos 50 m d'altor y foi construyida ente 1716 y 1754.