cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ailuropoda melanoleuca
Reproducción
El so sentíu del olfatu ye bien utilizáu mientres la dómina de reproducción. El periodu de xestación tien una duración de cinco meses y dan a lluz d'una a dos críes totalmente ciegues d'apenes 140 gramos de pesu. Nacen con un color rosado y conforme crecen van adquiriendo la so particular coloración. La vida permediu d'un panda ye de 12 a 20 años. Cada 25 años de vida d'un osu panda representa 100 años de vida humana.
La dómina de reproducción desenvolver mientres la primavera (de mediaos marzu a mediaos de mayu). Mientres esta dómina de dos a cinco machos pueden competir por una fema fértil. Cuando un machu destácase sobre'l restu llogra'l derechu a copular cola fema. El tiempu de cópula ye curtiu y va de los 30 segundos a los 5 minutos, pero'l machu puede montar a la fema delles vegaes p'asegurar l'ésitu de la fecundación. Suelen ser ruidoses, acompañaes por gañíu y allaríos.
La xestación del embrión (que puede pesar ente 90 y 130 g, lo que representa 1/900 parte del pesu de la madre) dura, en permediu, 135 díes. De normal nacen una o dos críes, si diera'l segundu casu, la madre optará por siguir la crianza de namái una d'elles (la que note con mayores probabilidaes de sobrevivir). La cría refugada ye abandonada y muerre. Esti comportamientu, reparáu en delles especies, dase cuando-y ye imposible a la madre curiar de delles críes, polo qu'escueye a la más apta (entá nun se conoz cómo realiza la madre esta seleición, pero ta siendo estudiáu polos científicos).
Al nacer la cría ye ciega y la so piel tien una coloración rosada (productu d'una reacción química ente la piel del naciellu y la cuspia de la so madre), un mes dempués de la nacencia'l panda va adquirir la so tradicional pigmentación.
Per otra parte la cría empieza a andar (torpemente) a partir de los 75 díes, dende entós la madre aguiyar xugando y lluchando con ella.
La cría va vivir cola so madre (una y bones el padre nun toma parte de la crianza) hasta los dos años de vida. L'intervalu ente una camada de críes y otra puede durar más de dos años.
En cautiverio la cría de pandes vuélvese bien dificultosa: solamente'l 10% llogra apariase naturalmente y apenes el 30% de les femes queden preñaes. Amás el 60% de los pandes cautivos pierde totalmente el so deséu sexual. Dellos científicos (sobremanera en China y Tailandia) intenten amenorgar esti problema a partir de videos de pandes copulando. Los científicos nun creen qu'aprienden comportamientos copulativos, sinón, que los soníos asociaos aguiyen a los pandes que los escuchen.
La mira de vida d'un panda ye d'unos dolce años. En 2005, Basi, una panda fema china, cumplió 25 años d'edá (qu'equivalen a 100 años humanos), esi mesmu añu'l panda criáu en cautiverio más vieyu del mundu, una fema llamada Meimei, morrió a los 36 (equivalentes a 144 años humanos), nel xardín zoolóxicu de la ciudá de Guilin.
Vezos
Los pandes son animales de normal solitarios, anque dacuando xúntense ente ellos fuera de la temporada de reproducción, por amistá ente ellos. La so mayor actividá desenvolver mientres la salida y la puesta del sol pasando la mayor parte del tiempu restante dormiendo en montes de bambú. Marquen el so territoriu con una combinación de golores que producen cola so glándula añal, orina y marques coles garres. D'esta miente, eviten conflictu al nun usar árees compartíes del territoriu.
Al ser un animal subtropical, el panda perdió'l vezu de la envernía.
Clasificación
Mientres enforma tiempu, el panda xigante, xunto al panda coloráu, foi incluyíu na familia de los prociónidos, la mesma de los mapaches. Pruebes xenétiques recién asítiase na familia de los osos (Ursidae), siendo'l so pariente más cercanu'l osu d'antioyos d'América del Sur.
Esisten dos subespecies de panda xigante:
El primer intentu de clasificación, por Armand David, punxo al panda sol xéneru Ursus, llamándolo Ursus melanoleucus en 1869. En 1870, Alphonse Milne-Edwards rebautizó al animal col nome actual.
Acordies colos analises comparativos d'ADN, evolutivamente, los pandes dixebrar del tueru principal de los osos hai alredor de 17 millones d'años. Naquella dómina'l Ursavus o osu del amanecer, habitaba n'Europa subtropical.
Los fósiles atopaos prueben que'l panda vivió n'ambientes y rexones distintes de les que lo fai anguaño. Otros rexistros fósiles topaos falen de la esistencia d'una segunda especie (güei estinguida), Ailuropoda minor, que tenía la metá del tamañu del panda modernu.
En 2002 foi publicáu un trabayu que prueba, al traviés d'estudios del so xenoma, que'l panda enfrentó una situación de pescuezu de botella fai 43 000 años. El pescuezu de botella ye un fenómenu nel que la población d'una especie ye abrasada polo que los exemplares actuales baxen d'un pequeñu grupu de sobrevivientes.
Estáu de caltenimientu
La baxa natalidá, l'alta mortalidá infantil y la destrucción del so ambiente natural, asitiar so l'amenaza de la estinción. La llei china ye bien ríxida tocantes al so caza, lo que menguó esta problemática. En 1995, un terrateniente foi sentenciáu a prisión perpetua por habe-y disparáu a un panda. Al añu siguiente, dos homes fueron condergaos a pena capital dempués de ser prindaos portando pieles de panda y monu doráu. A partir de 1997 la pena pa los infractores pasó a ser de 20 años de prisión.
Les trampes pa venaos almizcleros y osos negros munches vegaes acaben mancando a los pandes.
El númberu de pandes selvaxes en China ta envaloráu en 1600. En 2000 cuntábense 1114 exemplares, espardíos por territorios que tienen una superficie total de 23 000 km² nes provincies de Sichuan, Gansu y Shaanxi. Estudios en 2006, basaos n'exámenes d'ADN estrayíu d'escrementos de panda, indiquen que podría haber 3000 animales en llibertá. Esisten 239 pandes xigantes en cautiverio en China. Más d'un centenar d'ellos tán nun centru especializáu en Sichuan. Otros 20 especímenes atópense distribuyíos polos principales zoolóxicos del mundu.
Les principales causes de peligru pal osu panda son la dificultá pa reproducise cuando tán en cautividá, en parte por cuenta de la so estrema cobardura, y la destrucción del so hábitat natural, al baltar miles d'hectárees de los montes de bambú.
Baby boom
El 2005 foi consideráu un gran añu pa los proyeutos de cría en cautiverio de la especie, 25 críes nacíes en zoolóxicos y centros de reproducción sobrevivieron. En 2004 sobrevivieron apenes 9 críes.
Historia
El panda conocer n'Occidente en 1869 gracies al naturalista y misioneru padre paulista francés Armand David. Foi descritu científicamente en 1870 pol direutor del Muséu de Ciencies Naturales de París, Henri Milne-Edwards. En 1936, Ruth Harkness llevó a los Estaos Xuníos un cachorru de panda, lo que dio pie a l'afición occidental pol animal. Ente 1936 y 1946, 14 pandes fueron sacaos de la China por estranxeros. En 1946, esta actividá quedó prohibida. A partir de 1957 China empezó a regalar pandes como amuesa de bona voluntá. Esto cesó poles lleis chines de 1990, según les cualos tou animal, incluyendo célules reproductives, yeren propiedá de China. Amás los zoolóxicos comenenciudos en llograr individuos en calidá de préstamu tán suxetos a la firma de contratos ensin garantíes pa ellos, por diez años, a un costu d'ente 1 y 2 millones de dólares añales.
Nome
El nome del panda en chinu significa gran osu gatu, anque tamién se-y denomina osu faxáu (huaxiong). Esti nome deber a que, a diferencia de les demás especies d'osu, el panda tien pupiles verticales, que recuerden a la de los gatos. Na mesma llinia, conózse-y como osu gatu (byi-la dom) en tibetanu.
La pallabra panda (como se-y llama n'occidente) ye d'orixe inciertu, anque se cree que provién d'una llingua del Himalaya, (posiblemente nepalés). Esti nome foi heredáu del panda coloráu, Ailurus fulgens, col que se -y emparentó mientres enforma tiempu, por tener gazapes similares.
El so nome científicu tien la siguiente etimoloxía:
Ailuropoda provién del griegu αἴλουρος "gatu" + ‒́ποδος "pie".
melanoleuca deriva del griegu μέλανος "negru" + λευκός "blancu", pola coloración de la pelame.
Na cultura popular
thumb|[[Sellu postal soviéticu de dos kopeks qu'amuesa la imaxe d'un panda del Zoo de Moscú en 1964.]] Ye una especie con gran curiosu pa la xente y que s'usó como reclamu pa distintes causes conservacionistas, como la Fondu Mundial pa la Naturaleza (WWF) qu'adoptó al panda como símbolu. Los pandes en cautividá en dellos zoos convirtiéronse en fuertes reclamos pa ellos, y n'ocasiones n'iconos populares (Tohuí Panda, Chu-Lin).
En República Popular de China China ye l'animal nacional. La llei china preve dures penes a los que cacen osos panda.
Apaeció en numberosos videoxuegos, dibuxos animaos, películes y cómics. El so nome acomuñóse a distintos productos, coches o galletes por casu.
El panda y los creacionistes
El sestu "pulgar" del panda avivó, al traviés del llibru Of Pandes and People, les creencies de los relixosos defensores del neocreacionismo, que creen qu'un "diseñu intelixente" rixe la evolución de les especies, en contra del evolucionismu que ye la norma científica. Los neocreacionistas plantegen que Dios, llamáu (según esta teoría) axente intelixente, ta detrás del procesu evolutivu. La comunidá científica afirma qu'esti planteamientu constitúi una pseudociencia.
Pandes en zoolóxicos
thumb|250px| [[Tai Shan (panda)|Tai Shan, nel Zoolóxicu Nacional de Washington, DC. Xunu de 2007.]]
Anguaño munchos zoolóxicos alredor del mundu cunten con pandes ente les sos atraiciones principales, inda cuando seya l'animal más caru de caltener.
En 2006, un artículu del New York Times referente a les cuestiones económiques del cuidu de pandes en zoolóxicos esplicaba que'l costo de caltener un panda ye cinco veces mayor que'l del elefante, el segundu mayor tocantes a costo. Los zoolóxicos norteamericanos tienen de pagar al gobiernu chinu la suma de dos millones de dólares per añu en conceutu de derechos y honorarios. Polo xeneral la duración d'esti contratu ye de diez años.
América
thumb|upright|[[Bai Yun, nel Zoo de San Diego, que tuvo cinco cachorros]]
Pal 2005 los cuatro zoolóxicos más importantes de EE.UU. y el zoolóxicu de la ciudá de Méxicu teníen pandes, a saber (llistaos n'orde d'adquisición):
El 9 de xunetu de 2005, Tai Shan, una cría machu, nació nel National Zoo de Washington. Los sos padres (al traviés d'inseminación artificial) son Mei Xiang (H) y Tian Tian (M).
Asia
En China atopar en:
En Xapón los pandes tienen nomes dobles: el xaponés y el chinu. Trés zoolóxicos en Xapón cunten con pandes:
En Tailandia atopar en:
En Taiwán tán en:
En Singapur:
Europa
thumb|right|Panda xigante nel zoo de [[Viena, Tiergarten Schönbrunn]] Zoos n'Europa: Nesti zoolóxicu, nos años 80 les autoridaes chines agasayaron a los reis una pareya de pandes, el machu Chang-Chang (Fuercia) y la fema Shao-Shao (Continuidá) que tres inseminación artificial de Chia-Chia, del Zoo de Londres, llogró parir dos críes, sobreviviendo un machu, Chu-Lin (Ayalga ente los bambúes). Ésti morrió mozu ensin descendencia, pero caltienen amueses de la so semen.
Dudleya cymosa
Dudleya cymosa, ye una especie de planta ensundiosa perteneciente a la familia de les crasulácees. thumb|240px|240px|Vista de la planta nel so hábitat thumb|240px|Inflorescencia
Hábitat
La planta alcuéntrase en zones predreses nos montes de baxa altitú nel sur de California y Oregón. Delles subespecies considérense amenaciaes a nivel llocal.
Descripción
Trátase d'una distintiva planta con flores de color coloráu-naranxa y un color gris-verde nel so roseta basal. La inflorescencia de color coloráu amarellentáu coles flores nel visu de los tarmos.
Propiedaes
Usar na Terapia floral californiana, indicada cuando se produz una implicación descomanadamente enchida n'esperiencies psíquiques o carismátiques.
Taxonomía
Dudleya cymosa describióse por (Lem.) Britton & Rose y espublizóse en New or Noteworthy North American Crassulaceae 21. 1903. Dudleya: nome xenéricu que foi nomáu n'honor de William Russell Dudley, el primer direutor del departamentu de botánica de la Universidá de Stanford.
Novo Mesto
Novo Mesto (Novo mesto), lliteralmente "Ciudá nueva" (Rudolfswert), ye un conceyu de la República d'Eslovenia con títulu de ciudá dende la Edá Media. Ye la ciudá natal de la primer dama d'Estaos Xuníos, Melania Trump.
Prehistoria y Antigüedá
La cueva de Luknja, cerca de Prečna (términu municipal de Novo Mesto) foi un asentamientu humanu mientres la Edá de Piedra. Son de gran valor arqueolóxicu los afayos de sitios que se remonten a la Edá del Fierro. Les rutes de tresporte, la nidia orografía, el clima y les mines de fierro fixeron posible que surdieren asentamientos en llombes naturales. Los descubrimientos arqueolóxicos d'esa dómina dan testimoniu de la gran habilidá de los alfareros y orfebres, amás de dar una idea de la densidá de población y la cultura emerxente naquel momentu. Novo Mesto clasificar colos nuevos descubrimientos ente los centros culturales más destacaos dende'l sieglu VIII hasta'l sieglu I e.C. n'Europa. Nes cercaníes de Novo Mesto hubo una importante vía romana de tresporte, dende Liubliana hasta Sisak.
Edá Media
Na Edá Media, les families nobles y les instituciones de la ilesia espandir pel sur d'Europa y consolidaron les sos aspiraciones políticu y económicu nos territorios recién conquistaos. Asina, empezar a formar les ciudaes y los asentamientos urbanos (Kostanjevica, Isla de Dobrava, Novo Mesto), que yeren centros alministrativos y militares de la so posesión. Más tarde los Habsburgu precisaron una fortaleza pa consolidar la so autoridá nesta área.
Edá Moderna
Novo Mesto (lliteralmente, "ciudá nueva") foi fundada col nome alemán de Rudolfswert (Rudolfovo) el 13 d'abril de 1365, nomada asina n'honor al so fundador, el archiduque Rodolfo IV d'Austria.
Edá Contemporánea
Tres la Primer Guerra Mundial y la disolución del Imperiu austrohúngaru, la ciudá foi oficialmente nomada Novo mesto ("ciudá nueva") anque informalmente yá yera conocida con esi nome dende la so fundación.
Xeografía
El ríu Krka confier el so peculiar aspeutu a la ciudá, metrópolis de Dolenjska (Baxa Carniola), y asitiada sobre siete colina. Na redoma de la ciudá hai un gran númberu de monumentos históricu-culturales y sagraos, tamién s'atopen les Termes "Dolenjske Toplice", el Castillo de Otočec, únicu n'Eslovenia pol so llocalización sobre una islla en metá del ríu Krka, según les Termes "Šmarješke Toplice". Pola so proximidá a la sierra de Gorjanci ye popular ente senderistas, ciclistes y cazadores. El monte "Trška gora", sobre la ciudá, ye un curiosu dientro de los visitantes a la rexón vitivinícola del Cviček, na que se produz un productu; el Cviček, un vinu bien carauterístico y conocíu en tol país.
Llugares d'interés
Hasta 7 abril de 2006, la ilesia conocíase oficialmente como Ilesia parroquial de Novo Mesto-Kapitelj. Dempués d'esta fecha, cuando foi fundáu l'obispáu de Novo Mesto, la ilesia convertir na catedral del obispáu y pasó a llamase Catedral de San Nicolás.
Economía
Na ciudá tien see la tercer empresa más grande d'Eslovenia. Ye una planta de producción d'automóviles de la francesa Renault, que ye la fábrica d'automóviles más grande ya importante en Eslovenia y unu de los mayores emplegadores de la ciudá. Güei, el turismu ta n'ascendiente en Eslovenia, y la ciudá de Novo Mesto ta sintiendo dalgunos de los sos efeutos económicos, cola puxanza d'estranxeros a los sos sitios históricos.
El Valle del Krka ye agora un llugar pa la cata de vinos y un destín pa los sos entusiastes, quien tomen tures empuestos na parte baxa de la regíon de Carniola, probando variedaes de productores locales como'l vinu Cviček, que produzse entemeciendo diverses variedaes de vinos locales.
Les empreses más grandes inclúin a:
Demografía
Según la Oficina d'Estadística de la República de Eslovenia, toma una área total de 298,5 km². Considérase-y el centru económico y cultural de Baxa Carniola (Dolenjska n'eslovenu). Según los resultaos del censo de 2002, Novo Mesto tien 40.925 habitantes, de los cualos 20.017 son homes y 20.908 son muyeres. El permediu d'edá en 2002 yera de 39,58 años.
Capareiro
Capareiro ye una aldea de la parroquia y conceyu asturianu de Bual.
Esther Fonseca
Biografía
La cantante Esther Fonseca apaez nel añu 2002 nel panorama musical asturianu con un discu (Agua) qu'amesta la balada céltica y les nueves músiques. Nun yera ésta la primera esperiencia musical nin discográfica d'esta cantante moza. Lloñe quedaben los sos años de neña como integrante de los conocíos grupos de música pa neños Seliquín y Xentiquina, asina como la so participación como voz solista nel discu Xaranzaina, grabáu n'andecha con un garapiellu de músicos mozos del Conservatoriu del Nalón. Sicasí, la nueva propuesta musical d'Esther Fonseca, algama un saltu cualitativu mui importante na so carrera musical y un nuevu camín qu'axuntar a los yá abiertos n'Asturies, nel tarrén de les nueves propuestes musicales en llingua asturiana.
N'avientu de 2007 presenta, con una actuación, el so últimu discu: Viaxe. La vocalista del grupu folk Llangres acompáñase pa esti viaxe de músicos de sonadía reconocida pa interpretar catorce canciones compuestes por so pá, Nacho Fonseca, fundador del grupu infantil Xentiquina. El discu ta autoproducíu, grabóse nel estudiu Musifactor de Piedrasblancas y la producción corrió a cargu de Nacho Fonseca y d'Emilio Huerta, que tamién foi'l responsable de la direición artística, de delles igües musicales y de los teclaos. El restu de la banda taba formada pol guitarrista Javier Monje, el percusionista Juanjo Díaz, l'harpista Yago Prado, el flautista Manuel Fonseca y el violinista Peter Bulla. Otres collaboraciones del discu tuvieron a cargu de Daniel Álvarez (gaita), Ramón González (saxu, tecláu), Tamara Rodríguez (cellu) y Tina Cuadriello (acordión). Nel añu 2011.
Oviedo Club Baloncesto
L'Uviéu Club Baloncestu (oficialmente en castellanu Oviedo Club Baloncesto, anguaño denomináu Alimerka Oviedo Baloncesto), ye un equipu de baloncestu con sede n'Uviéu, Asturies. Anguaño compite na LEB Oru, la segunda categoría del baloncestu español.
Historia
thumb|Partíu contra'l [[Ferrol CB correspondiente a la Lliga EBA 2009/10, nel polideportivu de Pumarín.]]
El club foi fundáu en 2004 como herederu del anterior club de la ciudá, el Club Baloncestu Vetusta. Na temporada 2004/05 empezó xugando na lliga EBA, anque esa mesma temporada baxó al campeonatu d'España de primer división masculina. Namái permaneció nesa división un añu, pos volvió a la lliga EBA en quedando en primer posición con un balance de 27 victories y nenguna derrota.
Na temporada 2006/07 quedó en primer posición del so grupu, lo que-y valió para metese na fase final d'ascensu, na que fueron esaniciaos n'octavos de final pel Ciudá Torrealta. Na temporada siguiente volvió quedar primero nel so grupu y na fase d'ascensu, celebrada n'Uviéu, el club llogró l'ascensu a la lliga LEB Bronce. Na primer temporada na nueva categoría consiguió la salvación en realizando una gran segunda vuelta.
La temporada 2009/10 foi bien esitosa, con namái dos derrotes na fase regular del campeonatu, llogrando, nes eliminatories d'ascensu, el derechu a participar na lliga LEB Plata.​ La Federación Española de Baloncestu consideró al OCB (denomináu esa temporada FEVE Oviedo) como'l meyor equipu de la lliga EBA d'esta temporada.
Na temporada 2010/11, y calteniendo el bloque que la temporada anterior llogró l'ascensu, l'Uviéu algamó los play-off d'ascensu a LEB Oro, siendo esaniciáu en cuartos de final pol desapaecíu Club Baloncestu Promobys Tíjola. Destacó la presencia d'Ian O'Leary, quien llogró'l títulu de MVP de la lliga regular.
Na lliga LEB Plata temporada 2012/13, l'Uviéu Baloncestu perdió la final de la Copa Adecco Plata contra'l Ceba Guadalaxara, al que depués ganó na lliga regular. Clasificose pal ascensu direutu a la LEB Oru quedando primeru na lliga regular, ensin necesidá de xugar los play-off. El xugador americanu Will Hanley llogró'l MVP de la categoría nesa temporada.
Na Lliga LEB Oru 2013/14 l'Uviéu Baloncestu empezó coles mires de permanecer na categoría; sicasí, tres una campaña espectacular (especialmente cuando xugaben en casa) llograron clasificase como sextos pa los play-off d'ascensu, ganando na primer fase al Leyma Natura Coruña en 2 partíos y finalmente siendo vencíos pol Quesos Cerrato Palencia por 3-1. Mientres gran parte de la competición l'afición del Uviéu Baloncestu llevó un gran reconocencia gracies a les remontaes consiguíes pol equipu nos últimos minutos de los partíos. Tantu xugadores como equipu téunicu destacaron tol añu'l sofitu de l'afición, y el pabellón Luis Riera Posada ganóse'l llamatu d'El Fortín de Pumarín porque l'equipu ganó tolos partíos en casa de lliga regular sacante los dos últimos. La base titular del Uviéu Baloncestu, Fran Cárdenas, foi nomáu meyor base de la categoría LEB Oru.
La temporada 2014/15 trescurrió con muncha calma na metá de la tabla, afitándose l'equipu na categoría. Tres ello llegó Carles Marco y con mires de crecedera que se materializaron cola clasificación del equipu pa los cuartos de final d'ascensu a la Lliga Endesa onde fueron esaniciaos por Peñes Huesca.
La temporada 2016/17 foi la más esitosa del l'equipu. Fixo una gran plantía con xugadores de sonadía como Hernández-Sonseca o Dani Pérez y gana la copa Princesa d'Asturies en superando al Burgos CB en Pumarín. Remata la temporada en cuarta posición y xuega los play-off d'ascensu onde cai en semifinales con Quesos Cerrato Palencia. Esto repite la temporada siguiente, pos l'equipu vuelve rematar en cuarta posición y vuelve ser esaniciáu per Palencia. A la fin de temporada, Carles Marco anuncia que nun va siguir como entrenador; pocos díes dempués, el club anuncia que'l so socesor va ser Javi Rodríguez, quien foi segundu entrenador mientres les trés temporaes anteriores.
Pabellón
L'equipu xuega los sos partíos como llocal nel polideportivu municipal de Pumarín, denomináu Luis Riera Posada n'honor al fináu presidente del club. Foi inauguráu en 1994 y cuenta con una capacidá para 400 espectadores sacante cuando asitien les graes supletories onde l'aforu puede algamar les 1.000 persones.​ Nel segundu semestre de 2009 realizáronse reformes nel polideportivu para afaelo a la normativa esistente para participar na lliga LEB.
Plantía
Na temporada 2014-15 foi l'equipu d'España con mayor númberu de rookies universitarios estauxunidenses, con 3:
Temporada 2018/19
{| class="toccolours" style="font-size: 95%; width: 75%; " ! colspan="2" style="background-color: blue; color: #ffffff; text-align: center;" | Oviedo Club Baloncesto - Plantía 2018-2019 ! Xugadores!! Entrenadores {| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;" ! Nᵘ !! !! Pos. !! Nome !! Altor !! Pesu !! Procedencia
Cuerpu téunicu
El primer entrenador del equipu ye Javi Rodríguez (ex xugador profesional nel Baskonia, Xixón, Breogán, Fuenlabrada, Manresa o Bilbao y seleición española nel añu 2003), xunto con Alejandro González ya Agustín Munárriz son los entrenadores ayudantes; esti postreru ye tamién el preparador físicu del equipu.
Cantera
Al empiezu de la temporada 2014/15 el club contaba con 23 equipos partíos en toles categoríes del baloncestu federáu n'Asturies tantu en categoría masculina como femenina. ​ Nesi añu teníen 11 grupos d'escueles deportives partíos por dellos colexos d'Uviéu, sumando 150 neños qu'aspiren a convertise nel futuru del equipu. Anguaño cunten con unos 300 xugadores de cantera.
Rexones estadístiques d'Eslovenia
Les rexones estadístiques d'Eslovenia son 12 rexones creaes nel añu 2000 y úsense pa propósitos llegales y estadísticos.
Les rexones estadístiques eslovenes fueron arrexuntaes en dos grandes rexones
thumb|400px|Rexones estadístiques y el so nome n'inglés
Higuera de Calatrava
Higuera de Calatrava ye un conceyu español de la provincia de Xaén, Andalucía. Nel añu 2016 cuntaba con 632 habitantes, de los cualos, 333 son homes y 299 muyeres en base al Padrón Continuu por Unidá Poblacional d'el INE (2016). La so estensión superficial ye de 39.3 km² y tien una densidá de 16,08 hab/km². Asítiase a una altitú de 374 metros y a 40 quilómetros de la capital de provincia, Xaén.
Xeografía y relieve
left|thumb|239x239px|Los cortaos na piedra condicionen el relieve de la llocalidá y el so paisaxe.El términu municipal de Higuera de Calatrava atópase enclaváu na estensa área conocida como campu de Martos y caracterízase por un paisaxe onduláu de llombes d'escasa elevación ente valles de ríos y regueros en tránsitu escontra'l valle del Guadalquivir. El valle del Saláu condiciona xeográficamente l'allugamientu de la llocalidá que s'asitia nun llateral del propiu valle.
Magar la suavidá xeneralizada del territoriu apaecen dellos accidentes xeográficos a manera de derribadorios de roca arenisca.
thumb|368x368px|Altimetría del términu municipal de Higuera de Calatrava|centru
Clima
El clima de Higuera de Calatrava queda establecíu según la clasificación bioclimática p'Andalucía nel periodu 1961-2000 como tipu Mediterraneu continental de branos templaos. Magar pola so posición xunto a un valle suel trate afeutáu pol efeutu d'inversión térmica con mínimes dacuando considerablemente fresques y xelaes habituales nos meses d'iviernu.
Según la división climática de Köppen el términu municipal de Higuera de Calatrava atópase determináu como un clima Bsk (Secu d'estepa fría) d'una forma daqué alcontrada. Lo cual confirma que Higuera de Calatrava, atopar según los sos datos climáticos xenerales, nuna transición ente'l clima mediterraneu continental d'iviernos fríos y branos templaos.
Los siguientes datos de la tabla fueron llograos del Atles Climáticu Dixital de la península Ibérica. Universidá de Barcelona.
Demografía
El conceyu de Higuera de Calatrava vieno perdiendo población nes últimes décades llegando a la situación actual con 632 habitantes según el padrón municipal de 2016. Cuntando con una densidá demográfica de 16.08 hab/km² {"version":2,"width":816,"height":138,"data":[{"name":"table","values":[{"x":1900,"y":1279},{"x":1910,"y":1385},{"x":1920,"y":1598},{"x":1930,"y":1773},{"x":1940,"y":1760},{"x":1950,"y":1719},{"x":1960,"y":1624},{"x":1970,"y":1019},{"x":1980,"y":698},{"x":1990,"y":827},{"x":2000,"y":691},{"x":2010,"y":657},{"x":2015,"y":649}]}],"scales":[{"name":"x","type":"ordinal","range":"width","zero":false,"domain":{"data":"table","field":"x"}},{"name":"y","type":"linear","range":"height","nice":true,"domain":{"data":"table","field":"y"}}],"axes":[{"type":"x","scale":"x"},{"type":"y","scale":"y"}],"marks":[{"type":"rect","from":{"data":"table"},"properties":{"enter":{"x":{"scale":"x","field":"x"},"y":{"scale":"y","field":"y"},"y2":{"scale":"y","value":0},"fill":{"value":"steelblue"},"width":{"scale":"x","band":"true","offset":-1}}}}],"padding":{"top":30,"bottom":30,"left":40,"right":30}}
Prehistoria y Romanización
Atopáronse distintos instrumentos de la dómina del Neolíticu qu'atestigüen la presencia humana nestes tierres dende siquier esa dómina. Ta tamién documentada l'apaición de cachos de cerámica ibérica, romana y árabe califal nos cortixos de Fuente Palacio y la Hondonera.
De dómina posterior son los restos del pobláu La Talaya (Cobre final- Bronce antiguo) onde se reparen restos de fortificaciones.
A partir del sieglu II e.C. tola zona, qu'hasta entós tuvo controlada polos íberos pasa a control de los turris, pueblu que tuvo'l so allugamientu sobre'l Cuetu Castellar. Mientres el control del Imperiu romanu ya integrada na provincia de la Bética ta constatada la esistencia d'esplotaciones agropecuaries tipu “villae” ente les que s'atopen el Cortixu El Calvo, el de los Antoxos, el Cerrillo del Ecu o Porres ente otros. D'esta dómina caltién un diploma militar que foi atopáu nel Cuetu Franco del añu 225 d. C.
Edá Media
L'allugamientu actual de la villa tien el so orixe nuna alquería árabe de la que nun se conocen referencies escrites hasta la conquista cristiana.
En 1225 el rei Fernandu III de Castiella toma'l Castiellu y la Villa de Martos por aciu el Pactu de las Navas de Tolosa robláu col Emir de Baeza Aben Mohammad alies "Al Bayyasí (el baezano). En 1228 el monarca castellanu dona Martos y el so términu a la Orde Relixosa-Militar de Calatrava por aciu Carta de Privilexu Rodáu y Donación nᵘ 62 de los documentos reales. La Orde de Calatrava designó a la Villa de Martos cabeza del partíu del Andalucía, constituyéndose la Encomienda de Martos qu'entendía la mesma Villa de Martos, la Villa de Torreximeno, l'anexu de Xamilena, el Llugar de Santiago, la Figuera de Martos,la Torre d'Alcázar y de Venzalá, el Monte de Lope Álvarez, unes 200 yugadas na heredá de Arjona y la Villa de Porcuna, esta postrera la so entrega fadríase efectiva cuando fuera conquistada a los árabes. Les citaes Villes de la Encomienda de Martos convertir en territoriu cristianu-castellán fronterizu col reinu árabe de Granada per Xaén, Alcaudete y Alcalá la Real qu'entá permanecíen so la xurisdicción del reinu nazarí granadín, lo que dio llugar a continuos asedios y razzias (acaballaes) polos exércitos de los reis nazaríes de Granada pa tratar d'apoderales o escalales.
Mientres el sieglu XV la Figal de Martos sufrió distintes razias de los Moros nazaríes de Granada siendo les meyor documentaes les del 1408 y 1471.
Edá Moderna y Contemporánea
La Figal de Martos, apellidada asina pola so pertenencia a la mesma empieza a tramitar la so Carta de Privilexu na última década del sieglu XVI, consiguiéndola en 1600, momentu nel que pasa a denominase Higuera de Calatrava pola so pertenencia a la Orde de Calatrava.
El pueblu va vivir ensin más respigos de los que se tenga noticia hasta la Guerra Civil Española. Magar tres la sulevación el pueblu quedaría nel bandu republicanu, la meyora del frente na llamada “Campaña de l'Aceituna” dexó a la villa despoblada dende'l 14 d'avientu de 1936. Mientres la guerra'l pueblu marcó la llende ente dambes zones y ello dexó les sos infraestructures seriamente estropiaes y un númberu importante de cases parcial o totalmente derruidas.
Rematada la guerra y cerrada la cárcel provisional que nun primer momentu instalar nel pueblu tornó la mayoría de la población. La Direición Xeneral de Rexones Afaraes empecipió les obres necesaries pa instalar un nuevu conceyu, mercáu, escueles, casa-cuartel de la Guardia Civi, casa rectoral y restauración de la Ilesia de la Inmaculada Concepción según decenes de cases sociales ente otres obres con cuenta de faer el pueblu habitable de nuevu.
Castillo calatravo (s.XIII-XIV)
thumb|Torre del Homenaxe de Higuera de Calatrava Anque con anterioridá pudiera esistir dalgún tipu de población menor o alquería en dómina musulmana la llocalización de Figal ta fuertemente amestada a la necesidá de poblar la frontera del Partíu de Martos col reinu de Córdoba y sirvir de vigilancia ante posibles entraes musulmanes al traviés del valle del Saláu. Por esta razón la Orde de Calatrava va llevantar el so castiellu direutamente empobináu escontra la frontera granadina. D'él sabemos por descripciones que foi un "pequeñu pero fuerte castiellu" qu'anque coles sos muralles destacaba'l torrexón como'l principal elementu defensivu siendo güei la principal muerte que se caltién a la vista.
La Torre del Homenaxe del castiellu ye de planta llevemente rectangular, construyida sobre fuertes murios de mampostería regular con sillarejo nes esquines. Orixinalmente cuntaba con hasta cuatro plantes de les que güei son perceptibles dos con claridá, les principales. Posiblemente una d'elles tea a un nivel inferior. Estos dos plantes cerrar con bóvedes apuntaes como elementu característicu común de les torres militares gótiques. Son dellos los elementos defensivos como les saeteras a distintes direiciones y los matacanes que coronaben los panales y protexíen toles bandes del torrexón. El principal d'ellos ye'l meyor calteníu y ta alliniáu col accesu a la torre. La puerta d'accesu ye estrecha, d'arcu de mediu puntu sobre jambas; y tamién estreches son les escaleres como un remediu defensivu.
De mayor nobleza son les decoraciones del pisu primeru nel que destaquen los restos d'un arcu polilobulado na ventana principal o los arcos apuntaos de lladriyu. El pisu últimu, güei desapaecíu al nivel de la terraza yera de menor entidá constructiva y de él son visibles entá los mechinales y los restos de la escalera que dexaben xubir hasta unu de los matacanes.
Alredor del torrexón permanecen d'una manera más o menos oculta restos como llenzos de muralles soterraos o semienterrados ente construcciones axacentes según otres construcciones del castiellu.
Ilesia de la Inmaculada Concepción (XVI)
La tamién conocida como ilesia de la Purísima Concepción ye un templu góticu-renacentista construyíu a lo llargo del sieglu XVI y reformáu con posterioridá. Sobre'l so cortil llevantaba la medieval ilesia de Santa María, ilesia que va sirvir de puntu de partida siendo entá evidentes los sos restos nel muriu sur y fachada principal. Dende principios del sieglu XVI una vegada sumida l'amenaza islámica produzse un aumentu demográficu que fai de l'ampliación del templu una gran necesidá. Les obres van empezar a partir del segundu terciu del sieglu XVI y el proyeutu ye entá de tonu góticu. El planteamientu yera muncho más ambiciosu pero namái se van llevantar según proyeutu la cabecera del templu, altar mayor y capiyes llaterales. D'esta fase destaquen les columnes torsas o helicoidales fuertemente venceyaes col góticu llevantín y especialmente col casu de la ilesia arciprestal de Santiago Apóstol de Villena (Alicante). El restu del templu va acabar d'una manera probe colapsando en pocos años. Amás habría que destacar les bóvedes de crucería y los capitales platerescos d'un tonu muncho más clasicista.
La segunda fase de la obra que se va empecipiar a partir de 1590 va llevar la firma de Benito del Castillo. Una confirmación de la planta de salón con grandes columnes toscanes con altos entablamentos acabaos en cornisa hasta algamar l'altor de los arcos apuntaos de la cabecera, sobre ellos álcense los arcos de mediu puntu que sostienen l'armadura de madera y estremen llonxitudinalmente los trés naves. En 1600 col llevantamientu de la fachada principal y l'espadaña dar por acabaes les obres.
A lo llargo del sieglu XX va vivir dos importantes intervenciones. La primera per parte del arquiteutu del Obispáu de Xaén don Justino Flórez mientres los primeros años del sieglu XX. Reconstrúyese la cubierta y desmóntase y refuerza la fachada principal; amás reconstrúyese la fachada llateral. Na clave del arcu va quedar constancia del fin d'estes obres. La ilesia va perder la totalidá del so patrimoniu mueble mientres la Guerra Civil col asaltu y quema d'imáxenes y retablos el 27 de xunetu de 1936. A partir de 1942 la Direición Xeneral de Rexones Afaraes va intervenir, según proyeutu de don Ramón Payares Pardo, rehabilitando la ilesia y anovando óculo y espadaña siendo parcialmente fiel al estáu anterior.
Pilar bebederu (S. XVI)
D'orixe desconocíu recibe'l nome de "pilastra vieya" y del bon estáu qu'amuesa con dos caños unu d'agua duce y otru salobre. Tradicionalmente el que meyor y más cantidá d'agua apurría a la llocalidá. Destaquen los restos de pilastres adosaes al bebederu posiblemente del sieglu XVI.
Paraxes y llugares d'interés
thumb|Olmeda de Garcinegro
San Sebastián
San Sebastián ye Patrón de la llocalidá. La so festividá foi recuperada nestos últimos tiempos. Tres la Fiesta Eucarística que se celebra na Ilesia Parroquial de la Inmaculada Concepción el pueblu axuntar nel Silu pa siguir la celebración con una verbena. Tradicionalmente esta fiesta supunxo un descansu mientres la campaña d'aceituna.
Selmana Santa
La Selmana Santa de Higuera de Calatrava funde los sos oríxenes cinco siglos tras con confreríes como les de la Vera Cruz, del sieglu XVI, güei desparecida. Anguaño amuésasenos como una senciella pero rica Selmana Santa. Les principales procesiones concentrar mientres el Xueves y Vienres Santu cola salida procesional de los dos confreríes más importantes de la llocalidá: les d'El nuesu Padre Jesús Nazarenu y La nuesa Señora de los Dolores. Caúna d'elles cunta con imáxenes de cierta valía artística, obres de la escuela valenciana de los años cuarenta. El Vienres Santu pela nueche, yá entrando na madrugada del sábadu, percuerre les cais la bella imaxe de la Virxe de la Soledá.
Romería de San Isidro
Tradicionalmente viénose celebrando mientres casi 70 años nel día 15 de mayu, magar, por decisión mayoritaria de los vecinos en consulta decidió treslladásela con cuenta de selmana y recuperar la festividá de San Sebastián. L'orixe d'esta romería hai que buscala na posguerra española, promovida pola Hermandá Sindical de Llabradores en hornor del santu llabrador. Les primeres romeríes celebrar nun cortixu hasta que s'afita la paraxa de Fuente Palacio como l'aparente pa llevantar la ermita al santu. Destaca la tradición d'Hermanos mayor, medianu y mozu; asina s'entama'l relevu na mayordomía añal que promueve la celebración de la romería.
Corpus Christi
La celebración del día del Corpus Christi en Higuera de Calatrava implica amás de la celebración relixosa correspondiente una bella procesión que cada añu percuerre distintes cais de la llocalidá. Les cais al so pasu enguapecer con tiestos y mosaicos de cutiu pintaos y otres con serrín. La lluz, les flores y el color de les colgaduras otorguen gran dignidá a tan principal celebración. Hai de solliñar la bella custodia que procesiona, obra d'orfebrería cordobesa del sieglu XVIII.
Principáu de Nitra
right|thumb|250px|Principáu de Nitra hasta 833 d.C. El Principáu de Nitra (n'eslovacu: Nitrianske kniežatstvo, o tamién Nitriansko o Nitrava; n'húngaru: Nyitrai Fejedelemség) foi un principáu eslavu que s'estendió pel territoriu sudoccidental de l'actual Eslovaquia. El so centru taba en Nitra, pero estendíase abondo más al norte (Turec, Orava Inferior, rexón del Vag) y al este (Spiš, Gemer y el Zemplín/Zemplén).
Higuera de Calatrava
Feria Medieval
Nos últimos años foise consolidando la celebración d'un Mercáu y Feria Medieval pola qu'amás d'animar la llocalidá en feches veraniegues se promueven los valores patrimoniales del conceyu y la vinculación histórica del conceyu cola Orde Militar de Calatrava qu'alministró la villa dende'l sieglu XIII hasta'l advenimiento del estáu lliberal nel sieglu XIX. Destaquen espectáculos de cetrería, artesanía, pasacalles, música medieval y visites turístiques.
Principáu de Nitra
Trátase del primer estáu conocíu de los antepasaos de los eslovacos (si nun se considera l'Imperiu de Samo).
Higuera de Calatrava
Feria y Fiestes n'honor a los Santos Patronos
Orixinalmente estes fiestes celebrar a principios de setiembre, pero la emigración fixo más aparente aprovechar la dómina braniza. Les fiestes celébrense teniendo per día grande o principal el día de San Roque, patrón xunto con San Sebastián, de la llocalidá. Verbenes, xuegos, concursos, feria de día, coros, conciertos y bailles animen l'ambiente.
El día de San Roque destaca pola celebración relixosa n'honor del Santu Patrón y l'ufrienda tradicional de "Los Pesos" cola que dende'l sieglu XVII los higuereños cumplen la so promesa por llibrar de la peste al pueblu cuando éstos encamentáronse-y. Destaquen les traques de pólvora qu'amburen na plaza n'honor de los Patronos según los fueos artificiales que se llancen dende la Cortil Ferial en tan señalada fecha.
Principáu de Nitra
Surde a finales del sieglu VIII (como mui tarde alredor del 800). Mientres el reináu de Pribina, nel sieglu IX convertir nuna entidá política independiente del Imperio Franco. Pribina gobierna dende'l 825. Nesta dómina estiende'l cristianismu, constrúyense les primeres ilesies. Asina, nel 828 Adalram de Salzburgu consagra la primer ilesia en Nitrava (Nitra). Nel añu 833, Mojmír I de la Gran Moravia se anexona el territoriu y según dellos autores, Pribina ye desterráu y fuxe al sur, instalar na rexón del llagu Balatón como vasallu del rei francu y funda Zalavár, según otros conviértese en vasallu de Mojmír I.
Dende'l 850 ye Svatopluk el Príncipe de Nitra, más tarde, ente'l 871 y el 894 convertir en Rei de la Gran Moravia. Ente'l 894 y el 899 según en 906-907 el Príncipe de Nitra va ser el so fíu, Svatopluk II. El so otru fíu Mojmír II, sicasí, va ser escoyíu Rei de la Gran Moravia.
Tres la cayida de la Gran Moravia ante los húngaros, nel 907, Nitra pasa a formar parte de Hungría.
Los reis Bela I d'Hungría y Ladislao I d'Hungría, por casu recibieron de los sos hermanos mayores el títulu de Príncipe de Nitra, antes de xubir al tronu húngaru como socesores.
Villard-Sallet
Villard-Sallet ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Principáu de Nitra
En 1108, príncipe real húngaru Álmos el ciegu, hermanu del rei Colomán d'Hungría foi encarceláu en tratando de llograr la corona en delles ocasiones, y con él acaba'l títulu de Príncipe de Nitra. Colomán retiró-y tolos honores, y mandó a cegar al so hermanu Álmos. Tres esto, en 1110 reorganizóse alministrativamente el Reinu d'Hungría y el Principáu de Nitra sumió, estremándose'l so territoriu en distintos condaos (comitates).
Villard-Sallet
Tien una población de y una superficie de  km².
Melithreptus albogularis
Llocalización
Ye una especie d'ave que s'alcuentra n'Australia y Nueva Guinea.
Colonia alministrativa
thumb|500px|L'imperiu británicu en [[1921.]]
Una colonia, en política, pue ser o un asentamientu o forma de poblamientu (dau hasta'l sieglu XIX), o bien un territoriu suxetu a l'alministración y gobiernu d'un país remotu, llamáu metrópolis (sieglu XIX). Nuna situación colonial, los nativos del territoriu colonizáu escarecen d'autonomía —anque puen tar políticamente representaos en cuerpos gubernamentales— y tán suxetos a la soberanía del gobiernu metropolitanu. Gran parte d'África y la totalidá d'América fueron colonies de les potencies europees mientres sieglos, hasta que les guerres d'independencia del sieglu XIX y el procesu de descolonización fechu poles Naciones Xuníes dempués de la Segunda Guerra Mundial dexaron a los territorios ganar la so independencia. Anque la denominación de posesiones d'ultramar contién a un bon númberu d'entidaes suxetes a un estatus xurídicu asemeyáu.
Na actualidá, colonia ye xeneralmente estremada d'una posesión d'ultramar:
Territorios non autónomos
Les potencias qu'entá controlen territorios non autónomos son:
Ribas de Campos
Ribas de Campos ye un conceyu español de la contorna de Tierra de Campos alcontráu na Provincia de Palencia, na Comunidá Autónoma de Castiella y Llión.
Pol so términu municipal trescurre la Canal de Castiella.
Bandera del Reinu Xuníu
La cruz bermella sobre fondo blancu del centru, ye la de San Xurde d'Inglaterra. La cruz en forma de "X" blanca sobre fondo azul ye la cruz de San Andrés d'Escocia. Y la cruz en forma de "X" bermella sobre fondo blancu ye la cruz de San Patriciu d'Irlanda. La versión final de la Bandera de la Xunión apaez en 1801, al producise la xuntura de Gran Bretaña con Irlanda y va ser cuando se va incluir la cruz de San Patriciu porque con anterioridá yá se combinaren les cruces de los patronos d'Inglaterra y Escocia. La cruz de San Patriciu sigue en la bandera del Reinu Xuníu magar qu'anguaño namái'l territoriu d'Irlanda del Norte forme parte del Reinu Xuníu.
Ribas de Campos
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 167 habitantes, 86 homes y 81 muyeres.
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional, entós conocíu como Rivas que nel censu de 1842 cuntaba con 59 llares y 307 vecinos, pa darréu incorporar el conceyu de Prioratu de Santa Cruz.
Bandera del Reinu Xuníu
Ye de rescamplar que mientres que les cruces de San Xurde y San Andrés tienen una vieya tradición, la "cruz de San Patriciu" ye d'invención recién.
Gales nun ta representada na bandera de la Xunión porque, cuando apaeció la primer versión oficial de la so bandera, Gales yá se xuntara con Inglaterra. La bandera del País de Gales, un dragón colloráu sobre un fondu blancu y verde, daten del sieglu XV. El dragón ye un símbolu que probablemente foi introducíu en Gran Bretaña poles lexones romanes. A pesar del so usu frecuente, nun ta reconocida oficialmente.
Shuhei Matsubara
Shuhei Matsubara (松原 修平, ), ye un futbolista xaponés.
Concha Blanco
María Concepción Blanco Blanco ye una pedagoga, profesora y escritora gallega yá xubilada. La postrera de les disciplines citaes ye pola que se dio a conocer. Dende l'empiezu de la so actividá, editó llibros de materia pedagóxico. Foi de les primeres autores de materiales didácticos pa la enseñanza gallega.