cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Función hash
Definición formal
Una familia de funciones resumen \mathcal{H} ye ε-cuasi universal o ε-AU (del inglés ε-almost universal) si ye menor que ε la probabilidá de que dos entraes distintes m,n tengan el mesmu valor resumen acomuñáu, tando la función resumen escoyida aleatoriamente ente los miembros de \mathcal{H}. De la definición atalantar# que son interesantes aquelles families que tienen un valor pequeñu de ε indicando que l'adversariu nun puede atopar un par d'entraes que producen el mesmu valor resumen, pa una función resumen escoyida aleatoriamente d'ente los elementos la familia.
Familia de funciones hash universal d'un solu sentíu
Una familia de funciones resumen universal d'un solu sentíu, tamién llamaes UOWHF poles sos sigles n'inglés (Universal One-Way Hash Function), ye una familia de funciones resumen universales onde, escoyida una clave K aleatoriamente nel espaciu de claves, dada una cadena x con valor resumen hK(x) ye difícil atopar un x' distinta de x tal que hK(x)=hK(x'). Al par (x,x') llámase-y par de choque
Definición formal
Dizse qu'una familia de funciones resumen ye (t,ε)-función resumen universal d'un solu sentíu (UOWHF) si nun esiste nengún adversariu qu'en tiempu menor que t pueda ganar el siguiente xuegu con probabilidá mayor o igual que ε: L'adversariu escueye un valor x del Rangu, entós recibe una clave K del espaciu de claves escoyida de forma aleatoria. El xuegu gana si atopa un x' tal que hK(x)= hK(x').
L'adversariu ta compuestu por dos algoritmos.
por tantu
siendo \bot \; un par (x,x') con x \ne x' tal que hK(x)= hK(x')
Reparar que, al igual que na definición de (t,ε)-CRHF la probabilidá ye tomada sobre les eleiciones aleatories de. La gran diferencia ye qu'equí la entrada x afítase primeru.
Gisborne
Gisborne ye'l nome d'una unidá territorial en Nueva Zelanda, siendo tantu una rexón y un distritu. Gisborne tien esti nome n'honor d'unu de los primeros secretarios coloniales William Gisborne. El conceyu alcontrar na ciudá de Gisborne.
La ciudá de Gisborne considerar la ciudá antípoda natural de la ciudá española d'Albacete.
Fíos y fíes de Gisborne
Rico Gear (26 de febreru de 1978), xugador de rugby unión
Función hash
Comparanza UOWHF y CRHF
Una familia UOWHF ye una noción más débil qu'una familia CRHF. Nuna CRHF, al oponente primero dáse-y la clave y dempués ella o él tien que producir la pareya d'entraes que topeta. Atopar choques pa un parámetru fixu d'una UOWHF, pue que seya abondo más fácil, pero esto nun va ayudar a un oponente a violar la seguridá. Simon demostró qu'esiste un oráculu relativu al cual UOWHF esiste, pero non CRHF.
Funciones hash iteratives. Construcción de Merkle-Damgård
Munches funciones hash construyir por aciu el procesu iterativu siguiente hasta consiguir el valor hash de la entrada X, h(X): Al valor IV llámase-y valor inicial y represéntase por eses sigles pol términu inglés Initial Value. A la función f llamar función de ronda o función de compresión. A la función g llamar tresformamientu de salida. Lo que fai la función g ye derivar a partir de Ht tantos bits como se quieran na salida de la función. Frecuentemente g ye la función identidá o un truncamiento de Ht.
Nesti tipu de descripción de funciones hash hai dos eleiciones importantes que van afectar a les propiedaes que va tener la función:
A les funciones que se constrúin por aciu l'anterior sistema dizse que son funciones resumen iteratives.
Aplicaciones
Les funciones resumen son usaes en múltiples campos. Exemplos: Na firma dixital
Munches de les aplicaciones de les funciones hash son relatives al campu de la criptografía ( Cifradores, acumuladores criptográficos, firma dixital, protocolos criptográficos de autenticación, etc.). La criptografía ye una caña de les matemátiques qu'apurre ferramientes pa consiguir seguridá nos sistemes d'información. Les funciones resumen interesantes nel área de la criptografía carauterizar por cumplir una serie de propiedaes que dexen a les utilidaes criptográfiques que les utilicen ser resistente frente ataques qu'intenten frayar la seguridá del sistema. A les funciones hash que cumplen estes propiedaes se les llapada funciones hash criptográfiques.
.ag
.ag ye'l dominiu de nivel superior xeográficu (ccTLD) p'Antigua y Barbuda.
Diogo Correa de Oliveira
Diogo Correa de Oliveira foi un futbolista brasilanu.
Liverdun
Liverdun ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Historia d'Internet
La hestoria d'internet remontar al tempranu desenvolvimientu de les redes de comunicación. La idea d'una rede d'ordenadores creada pa dexar la comunicación xeneral ente usuarios de delles ordenadores seya tantu desarrollos teunolóxicos como la fusión de la infraestructura de la rede yá esistente y los sistemes de telecomunicaciones. La primer descripción documentada alrodiu de les interacciones sociales que podríen ser favorecíes al traviés del networking (trabayu en rede) ta contenida nuna serie de memorandos escritos por J. C. R. Licklider, del Massachusetts Institute of Technology, n'agostu de 1962, nos cualos Licklider alderica sobre'l so conceutu de Galactic Network (Rede Galáctica).
Les más antigües versiones d'estes idees apaecieron a finales de los años cincuenta. Implementaciones práutiques d'estos conceutos empezaron a finales de los ochenta y a lo llargo de los noventa. Na década de 1980, teunoloxíes que reconoceríamos como les bases de la moderna Internet, empezaron a espandise per tol mundu. Nos noventa introdució la World Wide Web (WWW), que se fixo común.
La infraestructura d'Internet esparder pol mundu, pa crear la moderna rede mundial d'ordenadores que güei conocemos como internet. Travesó los países occidentales ya intentó una penetración nos países en desenvolvimientu, creando un accesu mundial a información y comunicación ensin precedentes, pero tamién una fienda dixital nel accesu a esta nueva infraestructura. Internet tamién alterió la economía del mundu enteru, incluyendo les implicaciones económiques de la burbuya de les .com.
Un métodu de coneutar ordenadores, prevalente sobre los demás, basar nel métodu del ordenador central o unidá principal, qu'a cencielles consistía en dexar a les sos terminal d'ordenador terminales conectase al traviés de llargues llinies arrendaes. Esti métodu usar nos años cincuenta pol Proyeutu RAND pa sofitar a investigadores como Herbert Simon, en Pittsburgh (Pennsylvania), cuando collaboraba al traviés de tol continente con otru investigadores de Santa Monica (California) trabayando en demostración automática de teoremas y intelixencia artificial.
Un pioneru fundamental no que se refier a una rede mundial, J. C. R. Licklider, entendió la necesidá d'una rede mundial, según consta nel so documentu de xineru, 1960, «Man-Computer Symbiosis» («Simbiosis Home-Ordenador»).
N'ochobre de 1962, Licklider foi nomáu xefe de la oficina de procesáu d'información ARPA, y empezó a formar un grupu informal dientro del DARPA del Departamentu de Defensa de los Estaos Xuníos pa investigaciones sobre ordenadores más avanzaes. Como parte del papel de la oficina de procesáu d'información, instaláronse trés terminales de redes: una pa la System Development Corporation en Santa Monica, otra pal Proyeutu Genie na Universidá de California (Berkeley) y otra pal proyeutu Multics nel Institutu Teunolóxicu de Massachusetts. La necesidá de Licklider de redes fadríase evidente polos problemes qu'esto causó.
Como principal problema no que se refier a les interconexones ta'l coneutar distintes redes físiques pa formar una sola rede lóxica. Mientres la década de 1960, dellos grupos trabayaron nel conceutu de la conmutación de paquetes. Un paquete ye un grupu d'información que consta de dos partes: los datos puramente dichos y l'información de control, na que ta especificáu la ruta a siguir a lo llargo de la rede hasta'l destín del paquete. Mil octetos ye la llende de llargor cimeru de los paquetes, y si el llargor ye mayor el mensaxe estazar n'otros paquetes. De normal considérase que Donald Davies (National Physical Laboratory), Paul Baran (Rand Corporation) y Leonard Kleinrock (MIT) inventar simultáneamente.
TCP/IP nel mundu enteru
La primer conexón ARPANET fuera de los Estaos Xuníos facer con NORSAR en Noruega en 1973, xustu antes de les conexones con Gran Bretaña. Toes estes conexones convertir en TCP/IP en 1982, coles mesmes que'l restu de les ARPANET.
CERN, la Internet europea, l'enllaz al Pacíficu y más allá
En 1984 América empezó a avanzar escontra un usu más xeneral del TCP/IP, y convencióse al CERNET por que fixera lo mesmo. El CERNET, yá convertíu, permaneció aislláu del restu d'Internet, formando una pequeña Internet interna.
En 1988 Daniel Karrenberg, del Institutu Nacional d'Investigación sobre Matemátiques ya Informática d'Ámsterdam, visitó a Ben Senegal, coordinador TCP/IP dientro del CERN; buscando conseyu sobre la transición del llau européu de la UUCP Usenet network (de la cual la mayor parte funcionaba sobre enllaces X.25) a TCP/IP. En 1987, Ben Segal falara con Len Bosack, de la entós pequeña compañía Ciscu sobre routers TCP/IP, y pudo da-y un conseyu a Karrenberg y reexpedir una carta a Ciscu pal hardware apropiáu. Esto espandió la porción asiática d'Internet sobre les redes UUCP esistentes, y en 1989 CERN abrió la so primer conexón TCP/IP esterna. Esto coincidió cola creación de Réseaux IP Européens (RIPE), primeramente un grupu d'alministradores de redes IP que se víen regularmente pa llevar a cabu un trabayu coordináu. Más tarde, en 1992, RIPE taba formalmente rexistrada como una cooperativa n'Ámsterdam.
Coles mesmes que se producía l'ascensu de la interconexón n'Europa, formáronse conexones escontra l'ARPA y universidaes australianes ente sigo, basaes en delles teunoloxíes como X.25 y UUCPNet. Estes taben llindaes nes sos conexones a les redes globales, debíu al costu de faer conexones de marcaje telefónicu UUCP o X.25 individuales ya internacionales. En 1990, les universidaes australianes xunir al emburrión escontra los protocolos IP pa unificar les sos infraestructures de redes. AARNet formar en 1989 pol Comité del Vice-Canciller Australianu y aprovió una rede basada nel protocolu IP dedicada a Australia.
N'Europa, construyendo la JUNET (Rede Universitaria canadesa) una rede basada en UUCP en 1984, Xapón siguió conectándose a NSFNet en 1989 y fixo de anfitrión na xunta añal de The Internet Society, INET'92, en Kōbe. Singapur desenvolvió TECHNET en 1990, y Tailandia consiguió una conexón a Internet global ente la Universidá de Chulalongkorn y UUNET en 1992. Los entamos d'Internet remóntennos a los años 60. En plena guerra fría, Estaos Xuníos crea una rede puramente militar, coles mires de que, nel hipotéticu casu d'un ataque rusu, pudiera tenese accesu a la información militar dende cualquier puntu del país. Esta rede crear en 1969 y llamóse ARPANET. En principiu, la rede cuntaba con 4 ordenadores distribuyíos ente distintes universidaes del país. Dos años dempués, yá cuntaba con unos 40 ordenadores coneutaos. Tantu foi la crecedera de la rede que'l so sistema de comunicación quedóse obsoleto. Entós dos investigadores crearon el Protocolu TCP/IP, que se convirtió nel estándar de comunicaciones dientro de les redes informátiques (anguaño siguimos utilizando dichu protocolu).
ARPANET siguió creciendo y abrir al mundu, y cualquier persona con fines académicos o d'investigación podía tener accesu a la rede. Les funciones militares se desligaron de ARPANET y fueron parar a MILNET, una nueva rede creada polos Estaos Xuníos. La NSF (National Science Fundation) crea la so propia rede informática llamada NSFNET, que más tarde absuerbe a ARPANET, creando asina una gran rede con propósitos científicos y académicos. El desenvolvimientu de les redes foi abismal, y créanse nueves redes de llibre accesu que más tarde se xunen a NSFNET, formando l'embrión de lo que güei conocemos como INTERNET.
En 1985 Internet yá yera una teunoloxía establecida, anque conocida por unos pocos. L'autor William Gibson fixo una revelación: el términu «ciberespaciu». Nesi tiempu la rede yera básicamente testual, asina que l'autor basar nos videoxuegos. Col tiempu la pallabra «ciberespaciu» terminó per ser sinónimu d'Internet. El desenvolvimientu de NSFNET foi tal qu'escontra l'añu 1990 yá cuntaba con alredor de 100 000 servidores.
La nueva fórmula dexaba venceyar información en forma lóxica y al traviés de les redes. El conteníu programar nun llinguaxe de hipertestu con «etiquetes» qu'asignaben una función a cada parte del conteníu. Depués, un programa de computación, un intérprete, yera capaz de lleer eses etiquetes pa despeglar la información. Esi intérprete sería conocíu como «navegador» o «browser».
En 1993 Marc Andreesen produció la primer versión del navegador «Mosaic», que dexó aportar con mayor naturalidá al WWW. La interfaz gráfica diba más allá de lo previsto y la facilidá cola que podía remanase'l programa abría la rede a los legos. Poco dempués, Andreesen encabezó la creación del programa Netscape.
A partir d'entós, Internet empezó a crecer más rápidu qu'otru mediu de comunicación, convirtiéndose no que güei toos conocemos.
Dalgunos de los servicios disponibles n'Internet amás de la WEB son l'accesu remotu a otres máquines (SSH y telnet ente otres), tresferencia d'archivos (FTP), corréu electrónicu (SMTP), conversaciones en llinia (IMSN MESSENGER, ICQ, YIM, AOL, jabber), tresmisión d'archivos (P2P, P2M, descarga direuta), etc.
Podemos definir a Internet como una rede de redes», esto ye, una rede que non yá interconecta ordenadores, sinón qu'interconecta redes d'ordenadores ente sigo. Una rede d'ordenadores ye un conxuntu de máquines que se comuniquen al traviés de dalgún mediu (cable coaxial, fibra óptica, radiofrecuencia, llinies telefóniques, etc.) al envís de compartir recursos.
D'esta manera, Internet sirve d'enllaz ente redes más pequeñes y dexa ampliar la so cobertoria al faeles parte d'una "rede global". Esta rede global tien la carauterística de qu'utiliza un llinguaxe común que garantiza la intercomunicación de los distintos participantes; esti llinguaxe común o protocolu (un protocolu ye'l llinguaxe qu'utilicen los ordenadores al compartir recursos) conozse como TCP/IP.
Internet ye un acrónimu de INTERconected NETworks (Redes interconectaes). Pa otros, Internet ye un acrónimu del inglés INTERnational NET, que traducíu al español sería Rede Mundial.
El TCP/IP ye la base d'Internet que sirve pa enllazar ordenadores qu'utilicen distintos sistemes operativos, incluyendo PC, minicomputadoras y ordenadores centrales sobre redes d'área local y área estensa. TCP/IP foi desenvueltu y demostráu per primer vegada en 1972 pol departamentu de defensa de los Estaos Xuníos, executándolo en ARPANET, una rede d'área estensa del departamentu de defensa.
Apertura de la rede al comerciu
Anque l'usu comercial taba prohibíu, la so definición exacta yera suxetiva y non bien clara. Tol mundu taba d'alcuerdu en qu'una compañía unviando una factura a otra compañía yera claramente usu comercial, pero cualesquier otru asuntu podía ser aldericáu. UUCPNet y la IPSS X.25 nun teníen eses restricciones, que eventualmente veríen la esceición oficial del usu de UUCPNet en conexones ARPANET y NSFNet. A pesar d'ello, delles conexones UUCP siguíen conectándose a eses redes, yá que el alministradores faíen la vista gorda ante'l so funcionamientu. miniaturadeimagen|Cantidá de servidores d'Internet Mientres los finales de los años ochenta formáronse les primeres compañíes Internet Service Provider (ISP). Compañíes como PSINet, UUNET, Netcom, y Portal Software formar pa ufiertar servicios a les redes d'investigación rexonal y dar un accesu alternativu a la rede, e-mail basáu en UUCP y Noticies Usenet al públicu. El primer ISP de marcaje telefónicu, world.std.com, inaugurar en 1989.
Esto causó discutiniu ente los usuarios coneutaos al traviés d'una universidá, que nun aceptaben la idea del usu non educativu de les sos redes. Los ISP comerciales fueron los que eventualmente baxaron los precios lo suficiente como por que los estudiantes y otres escueles pudieren participar nos nuevos campos d'educación ya investigación.
Pal añu 1990, ARPANET fuera superáu y reemplazáu por nuevu teunoloxíes de rede, y el proyeutu clausuróse. Tres la clausura de ARPANET, en 1994, NSFNet, anguaño ANSNET (Advanced Networks and Services, Redes y Servicios Avanzaos) y en dexando l'accesu d'organizaciones ensin ánimu d'arriquecimientu, perdió la so posición como base fundamental d'Internet. Dambos, el gobiernu y el provisores comerciales crearon les sos propies infraestructures y interconexones. Los NAPs rexonales convertir nes interconexones primaries ente l'ensame de redes y a la fin terminaron les restricciones comerciales.
IETF y un estándar pa los estándares
Internet desenvolvió una subcultura bastante significativa, dedicada a la idea de qu'Internet nun ta tenida nin controlada por una sola persona, compañía, grupu o organización. Aun así, precísase daqué d'estandarización y control pal correutu funcionamientu de daqué.
El procedimientu de la publicación del RFC lliberal provocó'l tracamundiu nel procesu d'estandarización d'Internet, lo que condució a una mayor formalización de los estándares oficialmente aceptaos. El IETF empezó en xineru de 1986 como una xunta trimestral de los munchos investigadores del gobiernu de los Estaos Xuníos. Na cuarta xunta del IETF (ochobre de 1986) pidir a los representantes de vendedores non gubernamentales qu'empezaren a participar neses xuntes.
L'aceptación d'un RFC pol Editor RFC pa la so publicación non lo estandariza automáticamente. Tien De ser reconocíu como tal pola IETF namái dempués de la so esperimentación, usu, y la so aceptación como recursu útil pal so propósitu. Los estándares oficiales numberar con un prefixu «STD» y un númberu, similar al estilu de nomamientu de RFCs. Aun así, inclusive dempués de estandarizarse, de normal la mayoría ye referida pol so númberu RFC.
En 1992, formóse una sociedá profesional, la Internet Society (Sociedá d'Internet), y la IETF tresferir a una división de la primera, como un cuerpu d'estándares internacionales independiente.
NIC, InterNIC, IANA y ICANN
La primer autoridá central en coordinar la operación de la rede foi la NIC (Network Information Centre) nel Stanford Research Institute (tamién llamáu SRI International, en Menlo Park, California). En 1972, el manexu d'estos problemes tresferir a la recién Axencia de Asignación de Númberos d'Internet (Internet Assigned Numbers Authority, o IANA). En adición al so papel como editor RFC, Jon Postel trabayó como direutor de la IANA hasta la so muerte en 1998.
Según crecía la temprana ARPANet, estableciéronse nomes como referencies a los hosts, y distribuyóse un archivu HOSTS.TXT dende SRI International a cada host na rede. Pero a midida que la rede crecía, esti sistema yera menos práuticu. Una solución téunica foi'l Domain Name System, creáu por Paul Mockapetris. La Defense Data Network - Network Information Center (DDN-NIC) nel SRI remanó tolos servicios de rexistru, incluyendo los dominios de nivel cimeru .mil, .gov, .edu, .org, .net, .com y .us, l'alministración del servidor raigañu y la asignación de los númberos d'Internet, so un contratu del Departamentu de Defensa de los Estaos Xuníos. En 1991, l'Axencia de Sistemes d'Información de Defensa (Defense Information Systems Agency o DISA) tresfirió l'alministración y caltenimientu de DDN-NIC (hasta esi momentu remanáu por SRI) a Government Systems, Inc., que lo subcontrató al pequeñu sector priváu Network Solutions, Inc.
Como a esti puntu na hestoria la mayor parte de la crecedera d'Internet venía de fontes non militares, decidióse que'l Departamentu de Defensa yá nun fundaría servicios de rexistru fuera del dominiu de nivel cimeru .mil. En 1993 la National Science Foundation de los E.E.X.X., dempués d'un competitivu procesu de puya en 1992, creó la InterNIC pa tratar les llocalizaciones de les direiciones y el manexu de les bases de datos, y pasó el contratu a tres organizaciones. Los servicios de Rexistru dar Network Solutions; los servicios de Direutorios y Bases de Datos, AT&T; y los d'Información, Xeneral Atomics.
En 1998 tantu IANA como InterNIC reorganizar sol control d'ICANN, una corporación de California ensin ánimu d'arriquecimientu, contratada pol US Department of Commerce pa remanar ciertes xeres rellacionaes con Internet. El papel d'operar el sistema DNS foi privatizáu, y abiertu a competición, mientres la xestión central de la asignación de nomes sería dada al traviés de contratos.
Email y Usenet: La crecedera de los foros de testu
Suelse considerar el corréu electrónicu como l'aplicación asesina d'Internet; anque realmente, l'e-mail yá esistía antes d'Internet y foi una ferramienta crucial na so creación. Empezó en 1965 como una aplicación d'ordenadores centrales a tiempu compartíu por que múltiples usuarios pudieren comunicase. Anque la hestoria nun ye clara, ente los primeros sistemes en tener una facilidá asina s'atopen Q32, de SDC's, y CTSS del MIT.
La rede d'ordenadores d'ARPANET fixo una gran contribución na evolución del corréu electrónicu. Esiste un informe qu'indica tresferencies de e-mail ente sistemes esperimentales pocu dempués de la so creación. Ray Tomlinson empecipió l'usu del signu @ pa dixebrar los nomes del usuariu y la so máquina, en 1971.
Desenvolviéronse protocolos pa tresmitir el corréu electrónicu ente grupos d'ordenadores centrales a tiempu compartíu sobre otros sistemes de tresmisión, como UUCP y el sistema de e-mail VNET, d'IBM. El corréu electrónicu podía pasase asina ente un gran númberu de redes, incluyendo ARPANET, BITNET y NSFNET, según a hosts coneutaos direutamente a otros sitios vía UUCP.
Amás, UUCPnet traxo una manera de publicar archivos de testu que pudieren lleese por dellos otros. El software News, desenvueltu por Steve Daniels y Tom Truscott en 1979 usar pa distribuyir noticies mensaxes como tablones d'anuncios. Esto evolucionó rápido a los grupos de discutiniu con un gran rangu de conteníos. En ARPANET y NSFNET, concretamente na llista de corréu de sflovers creáronse grupos de discutiniu similares per mediu de Llista de corréu llistes de corréu, qu'aldericaben asuntos téunicos y otres temes, como la ciencia ficción.
Una biblioteca mundial: Del Gopher al WWW
A midida que Internet creció mientres los años 1980 y principios de los años 1990, muncha xente dio cuenta de la creciente necesidá de poder atopar y entamar ficheros ya información. Los proyeutos como Gopher, WAIS, y el FTP Archive list intentaron crear maneres d'entamar datos distribuyíos. Desafortunadamente, estos proyeutos quedáronse curtios en poder agospiar tolos tipos de datos esistentes y en poder crecer ensin pescuezos de botella.
Unu de los paradigmes d'interfaz d'usuariu más prometedores mientres esti periodu foi'l hipertestu. La teunoloxía fuera inspirada pol «Memex» de Vannevar Bush y desenvueltu al traviés de la investigación de Ted Nelson nel Proyeutu Xanadu y l'investigación de Douglas Engelbart nel NLS. Munchos pequeños sistemes de hipertestu propios creárense enantes, como'l HyperCard d'Apple Computer.
thumb|left|200px|Berners-Lee usó esta [[NeXTcube nel CERN, y foi'l primer servidor web del mundu. ]]
En 1991, Tim Berners-Lee foi'l primeru en desenvolver un implementación basada en rede de conceutu de hipertestu. Esto foi dempués de que Berners-Lee propunxera repetidamente la so idea a les comunidaes de hipertestu ya Internet en delles conferencies ensin acoyese—naide implementar por él. Trabayando nel CERN, Berners-Lee quería una manera de compartir información sobre la so investigación. Lliberando'l so implementación pal usu públicu, aseguróse que la teunoloxía estenderíase. Darréu, Gopher convertir na primera interfaz de hipertestu comúnmente utilizada n'Internet. Anque les opciones del menú Gopher yeren exemplos de hipertestu, éstes nun fueron comúnmente percibíes d'esta manera. Unos de los primeres populares navegadores web, modeláu dempués de HyperCard, foi ViolaWWW.
Los espertos xeneralmente tán d'alcuerdu, sicasí, que'l puntu decisivu pa la World Wide Web empezó cola introducción de Mosaic en 1993, un navegador web con interfaz gráfica desenvueltu por un equipu nel National Center for Supercomputing Applications na Universidá d'Illinois n'Urbana-Champaign (NCSA-UIUC), lideráu por Marc Andreessen. Los fondos pa Mosaic vinieron dende la High-Performance Computing and Communications Initiative, el programa d'ayudes High Performance Computing and Communication Act of 1991 empecipiáu pol entós senador Al Gore. Ello ye que la interfaz gráfica de Mosaic llueu se fixo más popular que Gopher, que nesi momentu taba principalmente basáu en testu, y el WWW convertir na interfaz preferida p'aportar a Internet.
Mosaic foi finalmente suplantáu en 1994 por Netscape Navigator de Andreessen, que reemplazó a Mosaic como'l navegador web más popular nel mundu. La competencia d'Internet Explorer y una variedá d'otros navegadores casi lu hai sustituyíu dafechu. Otru acontecimientu importante celebráu'l 11 de xineru de 1994, foi The Superhighway Summit na Sala Royce de la UCLA. Esta foi la «primer conferencia pública qu'arrexuntó a tolos principales líderes de la industria, el gobiernu y académicos nel campu [y] tamién empezó'l diálogu nacional sobre la Autopista de la información y les sos implicaciones.»
Atopando lo que precises: El buscador
Inclusive antes de la World Wide Web, hubo buscadores qu'intentaron entamar Internet. El primeru d'estos foi Archie de la Universidá McGill en 1990, siguíu en 1991 por WAIS y Gopher. Los trés sistemes fueron anteriores a la invención de la World Wide Web pero toos siguieron indexando la Web y el restu d'Internet mientres dellos años dempués de qu'apaeciera la Web. A 2006, entá hai servidores Gopher, anque hai munchos más servidores web.
A midida que la Web creció, creáronse los buscadores y los direutorio web p'alcontrar les páxines na Web y dexar a les persones atopar coses. El primer buscador web dafechu de testu foi WebCrawler en 1994. Antes de WebCrawler, namái podíen buscase títulos de páxina web. Otru de los primeros buscadores, Lycos, foi creáu en 1993 como un proyeutu universitariu, y foi'l primeru en consiguir ésitu comercial. Durantes los últimos años de 1990, tantu los direutorios web como los buscadores web yeren populares—Yahoo! (fundáu en 1995) y AltaVista (fundáu en 1995) fueron los respeutivos líderes de la industria.
Per agostu de 2001, el modelu de direutorios empezara a dexar ante'l de buscadores, amosando'l surdimientu de Google (fundáu en 1998), que desenvolviera nuevos enfoques pal ordenamientu por relevancia. El modelu de direutorios, anque entá ta disponible comúnmente, ye menos utilizáu que'l buscadores.
La burbuya .com
El repentín baxu preciu pa llegar a millones de persones nel mundu, y la posibilidá de vender y saber de la xente a que se vendía nel mesmu momentu, prometió camudar el dogma de negociu establecíu na publicidá, les ventes per corréu, CRM, y munches más árees. La web foi una nueva aplicación rompedora—podía xuntar compradores y vendedores ensin rellación previa de manera fluyida y con baxu costu. Los visionarios alredor del mundu desenvolvieron nuevos modelos de negociu, y dirixiéronse al so capitalista de riesgu más cercanu. De xacíu una proporción de los nuevos empresarios teníen realmente talentu na alministración d'empreses y les ventes y crecieron; pero la mayoría yeren a cencielles xente con idees, y nun xestionaron l'influxu de capital prudentemente. Amás, munchos planes de negocios .com taben encontaos sobre'l supuestu qu'usando Internet, evitaríen les canales de distribución de los negocios esistentes y por tantu nun tendríen que competir con ellos; cuando los negocios establecíos con fuertes marques desenvolvieron la so propia presencia n'Internet, estes esperances fueron estrozaes, y los recién llegaos quedaron abandonaos nel so negociu intentando romper los mercaos apoderaos por negocios más grandes y establecíos. Munchos nun tuvieron la capacidá de faelo.
La burbuya .com españó'l 10 de marzu de 2000, cuando l'índiz NASDAQ compuestu fuertemente por valores teunolóxicos fixo'l so máximu en 5048,62 (máximu intradía 5132,52), más del doble del so valor un añu anterior. Pa 2001, la deflación de la burbuya taba diendo a toa velocidá. La mayoría de les .com cerrara'l negociu, dempués de quemar tol so capital riesgu, de cutiu ensin nin siquier tener un beneficiu brutu.
Monte Emei
El monte Emei ye un monte asitiáu na provincia de Cuatro Valles, na zona antigua del Estáu de Shu, en suroeste China. Ye una de los cuatro montes sagraos del budismu na zona tradicional d'Han.
Budismu
thumb|220px|left|Samantabadra,Monte Emei（[[Bodhimaṇḍa de Samantabadra), Cuatro Valles]] El proteutor del monte ye Samantabhadra, llamáu en idioma chinu Puxian. Nesti monte atopa'l primer templu budista construyíu en China nel sieglu I. Equí atópense tamién diecisiete monasterios (non adscritos al budismu tibetanu) construyíos mientres el periodu de la dinastía Qing. La mayoría d'ellos atópense cerca del visu.
Arquiteutura
Estos cenobios amuesen un estilu arquiteutónicu flexible que s'afai a la orografía del terrén.
Dalgunos, como les sales del Monesteriu d'Ufrienda Nacional, tán construyíos sobre terraces de niveles distintos; otros, incluyendo les estructures del Monesteriu de Truenu , tán construyíos sobre altos pilastres. Equí modifíquense los planes de los primitivos monesterios budistes pa consiguir aprovechar al máximu l'escenariu natural.
Los Edificios de Sílabes Nítidas atopar nuna estrecha llingua de tierra asitiada ente'l ríu blancu y el ríu negru.
Paisaxe
thumb|220px|[[Gran Buda de Leshan|Gran Buda del Monte Allegría, Monte Emei, Cuatro Valles]] El cume atópase de cutiu cubierta por borrina. Cuando les condiciones meteorolóxiques son favorables, dacuando puede reparase la lluz de buda, un fenómenu de refraición que se produz sobre les nubes. D'antiguo, numberosos pelegrinos llanzábense al vaciu ante la visión d'esti fenómenu, creyendo que Buda taba llamándo-yos.
El monte Emei foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1996.
Artes Marciales
Dellos documentos de los sieglos XVI y XVII faen referencia a la práutica d'artes marciales nos monesterios del monte Emei siendo les primeres referencies a un monesteriu shaolin nel que se practica esti tipu d'arte.
Antonio Arenas Merino
Manuel Antonio Arenas Merino foi un abogáu, xurista y políticu peruanu, qu'ocupó la Presidencia de Perú tres l'alloñamientu de Miguel Iglesias, exerciendo un mandatu curtiu d'avientu de 1885 a xunu de 1886, antes de pasar el mandu al xeneral Andrés A. Cáceres, escoyíu constitucionalmente.
A lo llargo de la so estensa carrera política, Antonio Arenas llegó a ocupar innumberables funciones públiques. Foi ministru de Rellaciones Esteriores (1858-1859 y 1885-1886); ministru de Gobiernu, Policía y Obres Públiques (1862-1863 y 1868); ministru de Xusticia, Instrucción, Cultu y Beneficencia (1876); presidente del Conseyu de Ministros (1868; 1876; y 1885-1886). Foi tamién diputáu por Lima (1858-1862); presidente de la Cámara de Diputaos (1860-1861); senador per Lima (1868-1872); diputáu y presidente de l'Asamblea Constituyente en 1884; vocal supremu y presidente de la Corte Suprema de Xusticia en cuatro periodu (1876, 1885, 1889 y 1890). Foi amás candidatu a la presidencia en 1872, rector del Convictorio de San Carlos y decanu del Colexu d'Abogaos de Lima. Foi l'únicu ciudadanu peruanu que llegó a presidir los trés poderes del Estáu: el Llexislativu, l'Executivu y el Xudicial.
Foi, amás, primer gran maestre de la Gran Loxa Masónica de Perú (1882-1885).
Primeros años y carrera política
Foi fíu de Francisco Agustín Arenas y Rosa Merino, esta postrera, célebre por ser la primer intérprete del Himnu Nacional de Perú. Estudió nel Convictorio de San Carlos (que depués sería parte de la Universidá San Marcos) onde se recibió d'abogáu. Desempeñóse aína como profesor del mesmu centru d'estudios, onde empecipió la enseñanza del Derechu Penal y exerció el so rectoráu en 1852.
Al serviciu del Tribunal del Consuláu, foi archiveru, secretariu y xuez d'alzaes (1855). Foi escoyíu decanu del Colexu d'Abogaos de Lima en 1855 y depués diputáu por Lima nel Congresu de la República de 1858 a 1862. Al plantegase n'ochobre de 1858 la reforma de la Constitución de 1856, en siendo proclamáu Ramón Castilla per segunda vegada como Presidente Constitucional, Arenas foi nomáu Presidente de la Comisión de Constitución del Congresu (encargada de redactar la Constitución de 1860), presidiendo les sos sesiones na llexislatura d'anguaño. Coles mesmes, foi de volao Ministru de Rellaciones Esteriores, del a.
Mientres el gobiernu del mariscal Miguel de San Román foi nomáu ministru de Gobiernu, cargu qu'exerció del a. Socesivamente, foi senador por Moquegua en 1864; ministru de Gobiernu y presidente del gabinete mientres el tercer interinato del xeneral Pedro Diez Canseco (de 26 de xineru a la ); senador per Lima de 1868 a 1872; y vocal de la Corte Suprema de Xusticia dende 1871 y de la que foi presidente en cuatro periodu (1876, 1885, 1889 y 1890).
Nes eleiciones de 1872 foi llanzada la so candidatura a la Presidencia, por considerase que la so autoridá como xurista garantizaría'l respetu a la llei. Pero nun espolletó pos se creyó que cuntaba col sofitu del entós Presidente José Balta, y quedó de terceres, siendo diches eleiciones realmente apostaes ente Manuel Toribio Ureta y Manuel Pardo, resultando esti postreru'l ganador.
Al empecipiase'l segundu gobiernu constitucional del xeneral Mariano Ignacio Prado, Arenas foi nomáu presidente del Conseyu de Ministros y ministru de Xusticia ya Instrucción, qu'exerció de 2 a.
Representó al Perú y Costa Rica nel Congresu Americanu de Xuristes aconceyáu en Lima de 1877 a 1879, y foi designáu'l so presidente.
Guerra del Pacíficu y Presidencia d'Ilesies
N'ochobre de 1880, nel intre de la guerra del Pacíficu, Arenas foi acreditáu como ministru plenipotenciario xunto con Aurelio García y García nes conferencies de paz efectuaes en Arica, a bordu la corbeta estauxunidense Lackawanna. Representantes de Chile yeren Eulogio Altamirano Aracena, José Francisco Vergara y Eusebio Lillo. Per Bolivia taben Mariano Baptista y Crisóstomo Carrillo. Los representantes peruanos propunxeron someter les diferencies al arbitraxe de los Estaos Xuníos, respetar la intangibilidad territorial y nun pagar nenguna indemnización. Los delegaos chilenos, pela so parte, plantegaron la cesión permanente de la mariña bolivianu y de Tarapacá, según una indemnización de 24 millones de pesos n'efectivu de parte de Perú al Gobiernu chilenu. Estes conferencies nun llegaron a nengún alcuerdu.
Rematada la guerra, Arenas foi escoyíu diputáu per Lima a l'Asamblea Constituyente, que s'axuntó la y de la que aportó a presidente. Dicha asamblea foi convocada pol xeneral Miguel Iglesias, presidente autoproclamado de Perú, siendo unu de los sos fines fundamentales l'aprobación del Tratáu de Rancón, realizáu n'ochobre del añu anterior y qu'alcordaba la paz con Chile con cesión territorial. Dichu tratáu foi aprobáu darréu, ensin mayor discutiniu.
Presidencia de la República
250px|thumb|left|Fotografia d'Antonio Arenas.
Alcordóse restablecer la Constitución de 1860 y confiar el mandu del país a un Conseyu de Ministros, conformáu pol arzobispu Manuel Tovar (Xusticia, Instrucción y Cultu); el xeneral Manuel Velarde Seoane (Guerra y Marina); José Eusebio Sánchez Pedraza (Gobiernu y Policía); Pedro Correa y Santiago (Facienda y Comerciu); y el mesmu Arenas, como Ministru de Rellaciones Esteriores y presidente del gabinete.
Iglesias arrenunció a la Presidencia la, y de momentu asumió'l poder el Conseyu de Ministros, que la so misión sería convocar a eleiciones nel más curtiu plazu.
La, a tres díes de la so instalación, el Conseyu de Ministros convocó a eleiciones. El Partíu Constitucional llanzó la candidatura del xeneral Cáceres a la Presidencia, la mesma que cuntaba con apolmonante sofitu nacional y que'l so trunfu yera previsible.
Depués de les eleiciones, la una llei proclamó Presidente Constitucional de la República a Andrés A. Cáceres.
Ave (comunidá intermunicipal)
L'Ave ye una comunidá intermunicipal y una subrexón estadística portuguesa, parte de la Rexón Norte. La mayoría de los sos conceyos forma parte del Distritu de Braga, na rexón de Minho, anque Mondim de Basto pertenez al Distritu de Vila Real, na rexón de Trás-os-Montes. Llenda al norte col Cávado, al nordeste col Altu Tâmega, al sureste cola comunidá intermunicipal de Douru, al sur con Tâmega y Sousa y al oeste col Grande Porto.
Composición
Entiende 8 concelhos (conceyos):
Luis Leoro Franco
Luis Leoro Franco ye un Teniente Xeneral de la Fuercia Áerea Ecuatoriana y foi miembru del triunviratu militar, llamáu "Conseyu Supremu de Gobiernu" d'Ecuador, qu'ente 1976 y 1979, exerció de facto, los poderes del Estáu.
Nació na ciudá de Ibarra, provincia d'Imbabura, fíu del matrimoniu ente'l profesor José Miguel Leoro y Albertina Franco, realizó los sos estudios escolar y secundariu en dicha ciudá, tres esto ingresó a la Escuela d'Aviación de la Fuercia Aérea Ecuatoriana - FAE.
La so carrera militar foi impecable, razón pola cual llogró xubir a Teniente Xeneral; foi nel so serviciu, tal como yera d'esperase, un escelente pilotu militar, pa esto, estudió n'Estaos Xuníos, Brasil y Panamá. Mientres la so carrera militar amás desempeñóse como Comandante de la Base Aérea de Taura, Xefe d'Operaciones de la empresa TAME, Direcctor de la Escuela Militar d'Aviación y Xefe d'Estáu Mayor y Comandante Xeneral de la Fuercia Aérea Ecuatoriana.
Foi'l Representante de la Fuercia Áerea Ecuatoriana nel triunviratu militar qu'en 1976, depunxo al entós dictador Guillermo Rodriguez Lara, xunto a él conformaron la xunta, el Xeneral d'Exércitu, Guillermo Duren Arcentales, y l'Almirante de la Fuercia Naval Alfredo Poveda Burbano, quien presidió'l Conseyu de Gobiernu. Esta Xunta de Gobiernu gobernó Ecuador, dende 1976 y 1979, cuando Ecuador volvió a un réxime constitucional y democrático.
Kazuki Kushibiki
Kazuki Kushibiki (櫛引 一紀; ) ye un futbolista xaponés.
Nelly César
Nelly César Marín, ye una artista visual mexicana, que trabaya en proyeutos multidisciplinarios, alternativos, esperimentales.
Pandeo
Ye un espaciu llibre que promueve repensar los espacios públicos d'espardimientu del arte, surde como una alternativa a los espacios institucionales o estándares como les escueles, galeríes, cases de la cultura, museos, foros.
Ver sitiu: http://www.pandeo.info/
Temática
El trabayu de César carauterizar por un rompimientu a la institucionalización y a les práutiques de doma. "'Como un mure atrapáu na urbe contemporánea, Nelly César manifiesta la so llucha anti-institucional contra una sociedá tan complejizada en connotaciones simbóliques qu'escaez trate a sigo mesma como lo que ye, como cuerpu. Nelly rescata'l valor del cuerpu como preséu cognitivu y convertir na so ferramienta diario d'esploración de realidá, y ye que precisamente la oxetividá científica, por decretu de la modernidá, dexó de llau la suxetividá del empirismu y la conocencia propia. Les resultancies de les investigaciones de Nelly César apuerten non n'oxetos, dibuxos o aiciones, sinón qu'apuerten n'esperiencies puramente felicidaes, coles qu'ella traza la so propia vía y alza un lletreru de SOFITU al dictame masculín: Cavar un fuexu, saborguiar la tierra, alendar sol concretu de la cai… ye agora ella quien s'indica qué sentir, cómo sentir y cómo tien de manifestase esti sentir '."
Esposiciones individuales
2015, “El mio gustu ye”, Toronto, EU. galería Beaver Hall Gallery.
Esposiciones coleutives
2014, “La semeya como ferramienta crítico”, Galería d'Arte del Palaciu Municipal, Puebla, Puebla.
2013, Cuerpu invasivo. Proyeutu multidisciplinario. Muséu de muyeres artistes mexicanes.
2009 Sistema d'Información Cultural.
Otros
2013, seminariu "La Comunidá de los Amantes: arte político y maneres de sociabilidá contemporáneos", Fundación Jumex Arte Contemporáneo.
Mudá
Mudá ye un conceyu na contorna d'El Monte de la provincia de Palencia, Comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Historia
Paez que ye'l topónimu o nome del llugar de Mudá referir a la “Muga”, moyón o frontera na dómina prerromana en clara referencia a la peña denomada “l'humanu” y el so mirador que predomina sobremanera'l caserío urbanu. La llocalidá de Mudá alzar en fortaleza y acomodu de visigodos en rematando les invasiones de los pueblos cántabru y suevu de finales del sieglu V y nel VI. Mientres la repoblación de principios del sieglu IX d'Alfonsu II el Castu, foi repoblada esta zona palentina pa xentes llegaes de Cantabria y Asturies. Mudá foi centru políticu de la zona hasta l'añu 811 incluyida Cervera de Pisuerga.3. (Faustino Narganes Quijano: “Hestoria, Adminsitración, Producción, Población y ordenances de Mudá y San Cebrián de Mudá). Col nome de Mudave o Mudá atópase una referencia del añu 1059, nun privilexu dau por Fernandu I. Darréu, diversos documentos señalen que pertenecía a l'abadía de Lebanza, cola presencia de condes subordinaos a los de Piedras Negras y Cervera. Dende'l sieglu XIII forma parte del dominiu de Santa María la Real d'Aguilar de Campoo.
Xentiliciu
Mudadenses. Anque esisten pocos escritos sobre esti pueblu, los habitantes denominar mudenses.
Economía llocal
La principal fonte de riqueza constituyir tradicionalmente la minería de carbón, nuna esplotación qu'empezó a finales del sieglu XIX y remató a mediaos de los años 80 del pasáu sieglu, ocupando a la mayoría de la población de la zona. Dende los años 60 hubo un gran fluxu migratorio de les persones que pretendíen otru trabayu al marxe de la minería, principalmente escontra'l País Vascu y escontra Madrid. Anguaño les mines atópense zarraes. Prevese la futura espansión turística ya industrial por aciu la creación d'un aniellu empresarial dedicáu al sector de la máquina ferramienta. Tamién nel ámbitu de les enerxíes anovables prevese la creación d'una planta pa la producción de biodiésel.
Turismu
Nos últimos años promocionáronse actividaes de turismu rural, con trés cases rurales, un hostal y el denomináu Ciclu-Raíl, qu'aprovecha un antiguu ferrocarril de les antigües mines.
London (Ontario)
Conocer como la ciudá monte de Canadá pola gran diversidá y bayura de parques arbolaos, asitiaos en plenu corazón de la ciudá, como son el Victoria's Park y el Springbank's Park, ente otros varios. La ciudá tópase asitiada a menos d'un centenar de milles de la ciudá de Toronto, de los llagos cercanos y tamién de les impresionantes Tabayones del Niágara.
Xeografía
left|thumb|Árboles de metal de colores vivos nel centru son un exemplu d'arte cultural en London. Nesta ciudá hai una gran variedá cultural, y pueden topase munches persones de fala hispana y portuguesa. London ta claramente estremáu en 5 partes. L'Este y el Sur son les zones residenciales de la clase baxa, o mediu-baxa, ente que nel Norte y l'oeste podemos atopar con grandes urbanizaciones con edificios luxosos. El centru ye'l centru neurálxicu de la ciudá, onde s'atopen los principales negocios de la ciudá, como la compañía telefónica estatal, llamada Bell. Les cais más importantes qu'estremen el centru son Dundas street y Richmond street.
Destaca que, si'l so nome fai obvia referencia a la capital d'Inglaterra, al empar un gran númberu de cais, edificios y parques tienen igual denominación que nel vieyu Londres. Claros exemplos son el ríu, que'l so nome ye Thames River, al igual que'l Támesis inglés, y Covent Garden, pos se bautizó asina al mercáu céntricu de la ciudá Canadiense.
Demografía
Esta ciudá, magar tener una población relativamente pequeña, toma un ampliu territoriu yá que la densidá de la población ye baxa. Esto debe a que la mayor parte de les viviendes son cases unifamiliares, bungallows o chalés, con unes parceles de terrén alredor d'elles.
Según el censu de 2006, la mesma ciudá de London tenía una población de 352.395 persones, el 48,2% homes y 51,8% muyeres. Los neños menores de cinco años representaron aproximao'l 5,2% de la población residente en London. 13,7% de la población residente en London taben n'edá de xubilación (65 años), que tamién ye'l porcentaxe pa Canadá nel so conxuntu. La edá media ye de 38,2 años d'edá, frente a 39,5 años d'edá pa tolos de Canadá.
Etnies de London
Ingleses 31.9% Canadienses 31.8% Escoceses 21.6% Irlandeses 19.1% Alemanes 10.6% Franceses 9.2% Italianos 4.6% Polacos 4.4% Portugueses 2.5% Ucraínos 2.4%
Educación
thumb|right|Torre de la University of Western Ontario. Nesta urbe de tamañu mediu tópase una importante universidá, llamada University of Western Ontario, que los sos principales estudios son humanísticos y artísticos. Les escueles públiques primaries y secundaries rexir por cuatro xuntes escolares. Hai tamién más de venti escueles privaes de la ciudá.