cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ulmus rubra
Distribución y hábitat
Ye orixinaria del este de Norteamérica (dende'l sureste de Dakota del Norte, al este hasta'l sur de Quebec, al sur hasta l'estremu norte de Florida, y al oeste hasta Texas oriental). Ye paecíu al llamera americana nuna apariencia xeneral, pero rellaciónase más estrechamente col européu llamera montano (Ulmus glabra), que tien una estructura floral bien similar.
Descripción
El Ulmus rubra ye un árbol caducifoliu que puede crecer hasta 20 m d'altor con un diámetru de 50 cm. L'árbol tien un modelu de cañes distintu al de la llamera americana, y la so madera ye de color pardu acoloratáu, dando al árbol el so nome alternativu n'inglés de Rede Elm ("Llamera colorada"). Les fueyes tienen 10–18 cm de llargu y una testura rugosa, con un cantu groseramente doble serrucháu y una base oblicua. Les flores apétalas polinizaes pol vientu perfecta prodúcense primero que les fueyes a principios de la primavera, usualmente en recímanos de 10–20. El frutu ye una sámara alada oval de 20 mm de llargu y conteniendo una grana central única. El Ulmus rubra puede estremase de la llamera americana pola vellosidá de les yemes y ramillas (dambes glabres na llamera americana) y poles sos flores de pedúnculos bien curtios.
Enfermedaes
Considérase que'l Ulmus rubra ye menos susceptible a la grafiosis qu'otres llameres americanes, pero ye severamente afeutáu pol escarabayu de les llameres Xanthogaleruca luteola.
Taxonomía
Ulmus rubra foi descritu por Gotthilf Henry Ernest Muhlenberg y espublizóse en Transactions of the American Philosophical Society 3: 165. 1793. Ulmus: nome xenéricu que ye'l nome clásicu griegu pa la llamera.
rubra: epítetu llatín que significa "de color coloráu"
Saint-Didier-la-Forêt
Saint-Didier-la-Forêt ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Daisuke Kimori
Daisuke Kimori (樹森 大介, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Gliese 521
Gliese 521 (GJ 521 / HIP 66625) ye una estrella na constelación de Canes Venatici, los perros de caza. Visualmente alcuéntrase 3º al sur de 24 Canum Venaticorum anque, de magnitú aparente +10,26, nun ye observable a simple vista. Ta asitiada, d'alcuerdu al amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos (76,87 ± 1,61 milisegundos d'arcu), a 42,4 años lluz del Sistema Solar. Les estrelles conocíes más cercanes a ella son Gliese 532 y Gliese 537, distantes 4,1 y 7,2 años lluz respeutivamente. La brillosa θ Bootis ta a 8,4 años lluz de distancia.
Gliese 521 ye una nana colorada de tipu espectral M2.0V. Muncho más tenue que'l Sol, tien una lluminosidá bolométrica —qu'inclúi la lluz infrarroxo emitida— equivalente al 3,8% de la lluminosidá solar, anque ye muncho más lluminosa qu'otres nanes coloraes más próximes como Proxima Centauri o Wolf 359. Tien una temperatura efectivo de 3493 ± 50 K. La so masa equival al 51% de la masa solar y tien un radiu igual al 62% del radiu solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada ente 0,9 y 2,0 km/s, lo que trai que'l so periodu de rotación pue ser d'hasta 38 díes. Presenta un conteníu metálico paecencia al del Sol, siendo'l so índiz de metalicidá [M/H] = -0,02.
Uncaria gambir
Uncaria gambir, ye una especie del xéneru Uncaria que s'atopa n'Indonesia.
Propiedaes
Ye utilizada n'Indonesia pa mazcar xunto con areca o betel, y tamién usáu en curtiduría y pa tiñir la ropa. Contién munches catequines, con propiedaes médiques, emplegaes na medicina tradicional china y na farmacopea moderna. Amás del so usu médicu, tamién s'aprovecha pa la ellaboración de taníns enolóxicos.
Taxonomía
Uncaria gambir describióse por (William Hunter) William Roxburgh y espublizóse en Journal of Botany, British and Foreign 62(Suppl.): 47, nel añu 1924. Uncaria: nome xenéricu que deriva de la pallabra llatina uncus, que significa "un gabitu". Referir a los gabitos, formaos a partir de cañes amenorgaes, que los esguiladores de Uncaria utilicen pa enferronase a otra vexetación.
gambir: epítetu que significa "similar a Nauclea gambir.
Sylvia Chant
Sylvia Cantarada ye una xeógrafa inglesa, y profesora de xeografía del desenvolvimientu na Escuela de Londres d'Economía y Ciencia Política  y ye direutora del Programa d'Urbanización y Programa de Desenvolvimientu LSE nel Departamentu de Xeografía y Ambiente
Carrera
Llogró un BA pol King's College, Cambridge y el so PhD pol University College de Londres en 1984, cola defensa de tesis: Les Escaecíes: un estudiu de muyeres, allugaes y estructura familiar en Queretaro, Méxicu. Sylvia foi conferenciante en xeografía y n'estudios llatinoamericanos na Universidá de Liverpool, de 1987 a 1988, antes de xunise al LSE.
Contribuciones
Ye editora del Manual Internacional de Xéneru y Probeza : Conceutos, Estudios, Política, 2010,
Koji Nakazato
Koji Nakazato (中里 宏司; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Vendeville
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Ennemond
Saint-Ennemond ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Éloy-d'Allier
Tien una población de y una superficie de  km².
Ciara Bravo
Ciara Quinn Bravo ye una actriz d'Estaos Xuníos, conocida pol so papel de Katie Knight na serie de Nickelodeon Big Time Rush
Carrera
Ciara Bravo nació n'Alexandria, Kentucky. Empezó a trabayar a los nueve años, en siendo afayada por Bryan Leder y Frederic Levy, de l'axencia de talentu Management 101, na feria Model and Talent Expo dirixida por Mike Beaty en Dallas A partir d'ellí realizó delles voces en off pa los programes televisivos Playhouse Disney y Can You Teach My Alligator Manners?. Tamién fixo una intervención nel videu musical de la tema «Knees and Elbows» de Willow Smith y n'anuncios publicitarios.
Mientres 2008, realizó delles audiciones y collaboró en dellos anuncios de televisión pal Newport Aquarium y consiguió un papel secundariu como una moza italiana na película Angels & Demons.
En 2009, dempués d'actuar en dos curtiumetraxes, Lost Sheep (o The Cafeteria) y Washed Up, robló contratu per trés años cola cadena Nickelodeon pa un papel na serie Big Time Rush. En dicha serie interpreta a Katie Knight, la hermana menor de la protagonista, Kendall Knight, quien ye una neña bien astuta y remanadora. Comparte repartu con Kendall Schmidt, James Maslow, Logan Henderson y Carlos Pena, ente otros.
En 2013, Bravo protagonizó Swindle, película pa televisión de Nickelodeon con Jennette McCurdy, Ariana Grande, Noah Crawford, Noah Munck y Chris O'Neal, ente otros. Tamién apurrió la voz de Giselle na película Open Season 3. Tamién fixo trabayu de voz en Happiness Is a Warm Blanket, Charlie Brown y Special Agent Oso.
Aaron Yoo
Biografía
Aaron Yoo ye nativu d'East Brunswick Township, Nueva Jersey d'ascendencia coreana. Tien una hermana mayor. El toco'l Violincelo pa la orquesta de East Brunswick High School. se gradúa na Universidá de Pennsylvania en 2001, onde foi miembru de la fraternidá Sigma Nu.
Yoo sufrió d'apendicitis poco primero de la filmación de Friday the 13, y nun podía filmar les sos escenes de momentu.
Carrera
Arrinco nos filmes de 2007 Disturbia y American Pastime, nel de 2008 la película Nick and Norah's Infinite Playlist, The Wackness, y Labor Pains, y tuvo un papel na película del 2009 Friday the 13th.
Co-protagonizó en Rocket Science de HBO, como'l meyor amigu del protagonista, Heston. Critic Rory Liston describe Heston como "unu de los meyores personaxes de la década" y "una medrana inspiradora amuesa la emoción que reflexa la comunidá asiática n'Estaos Xuníos", en 2009, l'escritor y direutor Jeffrey Blitz foi citáu al dicir que Heston basar nel críticu de Llistón.
Conidióforu
thumb|right|Conidios nel estremu d'un conidioforu en [[Phialophora verrucosa.]] En ciertos fungos, la conidiófora o conidióforu (del griegu koni- κόνι-ς/-ος polvu + -idio pequeñu + -phor(o)- -φορος que lleva) ye una estructura microscópica especializada na producción asexual de miles d'espores denomaes conidios. Alcuéntrense nel estremu d'hifes que llevanten la conidiofora nel aire col fin d'esparder les espores con más eficiencia. Delles conidiofores (nel Geotrichum candidum, por exemplu) son d'un filamentu, ente qu'otres (nel Trichoderma viride, por casu) son ramificaes.
Los conidióforos alcuéntrense aisllaos o en conidiomes siendo la morfoloxía d'éstos (picnidios, acérvulos, sinemes o esporodoquios) un calter taxonómicu importante en fungos imperfeutos.
Diego Cervero
Diego Cervero ye un.
Trayeutoria
Ye'l mayor de los ídolos del uvieísmu de los postreros 14 años. Nel añu 2012 torna al Real Uviéu procedente de la Unión Deportiva Logroñés, equipu nel que xugó les postreres 3 campañes.
La so llegada al primer equipu de la entidá oviedista foi nel branu de 2013, coincidiendo colos tiempos de la so cayida a la Tercer división española, ensin xugadores y al cantu de la desapaición. Hasta esi momentu Diego Cervero formaba parte de la plantía del Real Uviéu “B”, onde xugó con apenes 19 años una fase d'ascensu a Segunda división B.
Debutó en partíu oficial col Real Uviéu el 7 setiembre de 2013, a les órdenes d'Antonio Rivas y frente al Pumarín, acabando'l partíu con empate a 0-0. Na temporada 2003/2004 xuega 29 partíos de la Lliga (Tercer división), 16 d'ellos como titular, anotando 10 tantos. Destacó especialmente'l so estrenu goliador en La Pola Ḷḷena frente al Lenense, anotando los 4 tantos del equipu azul. Al acabar la temporada, l'esperáu ascensu del equipu quedó atayáu tres un emocionante partíu contra l'Atleticu Arteixo nel que l'Uviéu anotó 3 goles nos caberos 10 minutos y quedóse a tan solo un tanto de la Segunda division “B” (3-2). Nesi partíu Cerveru salió del bancu nel postrero tramu del partíu y marcó unu de los goles. Acabáu'l partíu foi sacáu a carranquina por munchos de los 25000 aficionaos que dieronse cita nel Estadiu Carlos Tartiere, mientres lloraba desconsoláu. Na rueda de prensa posterior, inda visiblemente emocionáu, declaró:
Gliese 526
Gliese 526 (GJ 526 / HD 119850) ye una estrella nes cercaníes del Sistema Solar que s'atopa a 17,6 años lluz de distancia. Asitiada na constelación de Boötes, ye la estrella más próxima nesta constelación. Les estrelles más cercanes a Gliese 526 son GJ 2097, Wolf 424 y ξ Bootis, a 4,9, 6,4 y 6,9 años lluz respeutivamente. De magnitú aparente +8,46, el so débil rellumu fai que nun seya observable a simple vista.
Diego Cervero
Trayeutoria
Anovó'l so contratu pa la temporada 2004/2005, na que portó'l dorsal 9. Perdióse los primeros partíos por cuenta de una mancadura, y dempués Antonio Rivas nun confió nél pa ser titular. De toes maneres, acabó la temporada con 38 partíos xugaos (21 de titular) y 18 goles marcaos, superando asina de llargu les cifres de l'anterior temporada. Finalmente l'Uviéu ascendió tres una eliminatoria escontra'l Real Avila, que dexó sentenciada en tierres abulenses tres acabar el partíu 1-5 ante más de 3000 oviedistes, nun partíu nel que Cervero nun foi convocáu.
Gliese 526
Gliese 526 ye una nana colorada de tipu espectral M1.5V con una temperatura efectivo de 3662 K. Relluma con una lluminosidá bolométrica igual al 3% de la lluminosidá solar anque en banda K —nel infrarroxu cercanu— la so lluminosidá algama'l 11% de la del Sol. Tien una masa de 0,50 mases solares y un radiu equivalente al 49% del radiu solar. La so velocidá de rotación proyeutada ye de 1,0 km/s, lo que trai un periodu de rotación de menos de 29,50 díes. Presenta una metalicidá claramente inferior a la solar, con una bayura relativa de fierro aproximao la metá que nel Sol ([Fe/H] = -0,31). Ta catalogada como una posible estrella acandilante, recibiendo la denominación de variable provisional NSV 6431.
Diego Cervero
Trayeutoria
Tres delles especulaciones, Cervero finalmente tamién tuvo presente na plantía del Real Uviéu na temporada 2005/2006 pa encarar el nuevu retu de la Segunda B. Pero les coses fueron distintas, y anque'l mozu canteranu nun esfrutó apenes de minutos de xuegu, anotó dellos goles decisivos pal equipu. Amás per primer vegada ye escoyíu como primer capitán de la plantía, Nel branu de 2006 foi apartáu de la plantía uviedista y tres pasar la temporada braniza ensin equipu, tuvo un pasu fugaz pol Oldham Athetlic, de la Tercer división inglesa. Finalmente esi añu recaló na Unión Deportiva Marbella, de la Segunda división B. Nel equipu malacitano apenas esfrutó de minutos de xuegu y a metá de temporada fichó pol Club Deportivo Lealtad de la Tercer División, equipu col que llegó a xugar la fase d'ascensu a Segunda División B.
Gliese 526
Gliese 526 mover a una velocidá de 61 km/s en rellación al Sistema Solar, valor más altu que l'habitual pa otres estrelles cercanes. Coles mesmes, la so órbita galáutica ye considerablemente más escéntrica que la del Sol (y = 0,40).
Diego Cervero
Trayeutoria
Gracies a la bona temporada en Villaviciosa, Diego torna al Real Uviéu en xunu de 2007, na que foi la so segunda etapa nel equipu, que naquel momentu competía de nuevu na Tercer división.
Cervero acabó la temporada 2007/2008 como pichichi de la Tercer división grupu 2 con 26 goles, ayudando asina al Real Uviéu a clasificase pa la fase d'ascensu a Segunda división B, na que cayería esaniciáu contra'l Caravaca Club de Futbol.
Na temporada 2008/2009 foi pichichi otra vegada con 35 goles, superando llargamente los antiguos rexistros y llogrando l'ascensu a Segunda división B contra'l Mallorca B.
En xunetu de 2009 refuga la ufierta de anovamientu del Real Uviéu por dos temporaes, ya que él quería tres, aludiendo que precisaba estabilidá llaboral. Por aquelles feches comentó que si l'Uviéu nun-y ufiertaba un contratu per tres temporaes, diba dedicase a estudiar el MIR, pero ye ciertu que nunca dexó la puerta pesllada a otru equipu que-y ufiertara esa estabilidá. Díes mas tarde anuncia el so fichaxe pol recién creáu equipu de la Xunión Deportiva Logroñés, de Segunda divisón B, que-y ufiertaba tres temporaes de contratu.
Nel cómputu global foi-y perbién durante los tres años siguientes. Entamó la campaña 2009/2010 recibiendo delles crítiques per parte d'un sector de la afición roxiblanca, pero gano'l indultu a base de goles. Na campaña del so debú colos rioxanos, Diego Cervero marcaría 13 goles. Na so segunda temporada na Unión Deportiva Logroñés, l'uvieín proclámase pichichi del grupu 2 de Segunda división B con 18 goles.
N'abril de 2012, tres acabar la temporada como pichichi per segunda vegada consecutiva, con 20 tantos, anuncia que quier estudiar el MIR y si non-y llega nenguna ufierta interesante, retiraráse pa poder siguir colos sos estudios y preparar la especialidá de traumatoloxía.
La temporada 2012/2013 na carrera futbolistica de Diego Cervero tará marcada pola so vuelta al so equipu de l'alma. Al entamu del Xunetu confirmase la so vuelta al Real Uviéu. Ye'l fichaxe qu'esperaba l'afición de la capital de Asturies. La so pasión pol color azul y la posibilidá de siguir preparándo'l MIR abrieron les puertes del regresu de Cervero a la so casa.
La temporada 2013/2014 Diego Cervero entama como delanteru titular, anque'l so rendimiento foi decayendo d'acordies col del equipu, viéndose apostráu al banquillu, apareciendo como revulsivu nos postreros minutos de los alcuentros. Magar tou y na temporada de más esixencia del equipu carbayón, y que finalmente acaba n'estrueldosu fracasu, Diego Cervero xuega un total de 33 partíos marcando 12 goles.
Pa la campaña 2014/2015 el futuru de Diego Cervero taba nel aire hasta la llegada del nuevu entrenador. Una temporada na que'l maximu accionista del club, el Grupo Carso, intervién na planificación deportiva. Diego Cervero, demuestra'l so compromisu fiel escontra l'uvieísmu aceptando una rebaxa del 30% nel so sueldu pa siguir nel Uviéu. Esta temporada l'equipu proclámase Campeón del so grupu cola participación del 9 nun segundu planu. Nos play-offs d'ascensu contra'l Cadiz, el conxuntu andaluz adelantase nel Tartiere y el téunicu del Real Uviéu Sergio Egea recurre al delanteru para los postreros minutos. Al poco de salir al prau, Diego Cervero manda un testarazu a la rede tres un centru de Borja Valle.
N'agostu de 2015, na primera xornada del Real Uviéu na Segunda división tres 12 años, Diego Cervero salta la campu del Carlos Tartiere nel minutu 86 ante'l CD Lugo, debutando asina na Segunda división.
Danny McBride (guionista)
Daniel Richard "Danny" McBride ye un actor, guionista, productor y comediante stand-up estauxunidense
Biografía
Nació y creció en Statesboro, Georgia, xunto a so madre y el so padrastru. El so padrastru trabayó na Base del Cuerpu de Marines en Quantico, como sofitu civil. La so madre daba sermones na ilesia utilizando títeres. McBride crióse en Spotsylvania, Virxinia, au se graduó de Courtland High School y asistió a la escuela de Carolina del Norte de les Artes en Winston-Salem, Carolina del Norte.
Kei Sugimoto
Kei Sugimoto (杉本 圭, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Gliese 54
Gliese 54 (GJ 54 / HIP 5496 / LHS 1208) ye una estrella nes cercaníes del Sistema Solar asitiada a 26,6 años lluz de distancia. Alcuéntrase na constelación de Tucana cerca de la llende cola vecina Hydrus. De magnitú aparente +9,80, atopar por debaxo del estragal de rellumu por que seya observable a simple vista.
Gliese 54 ye una nana colorada de tipu espectral M2 con una temperatura efectivo de 4250 K. Na base de datos SIMBAD apaez catalogada como estrella variable, recibiendo la denominación de variable provisional NSV 427. Tien una acompañante cola que forma un sistema binariu que'l so periodu orbital ye de 427 ± 9 díes. La compañera, una nana colorada que'l so rellumu ye ≈ 1 magnitú inferior al de Gliese 54, foi resuelta col preséu NICMOS instaláu nel Telescopiu Espacial Hubble. El semiexe mayor proyeutáu de la órbita ye de 19,0 milisegundos d'arcu; pa una masa plausible total de 0,5 mases solares, la rellación ente les mases de les componentes q = M2/M1 ye igual a 0,83.
Les estrelles conocíes más cercanes a Gliese 54 son ζ Tucanae, análoga solar a 3,1 años lluz, y β Hydri a 5,1 años lluz.
Ullucus tuberosus
Distribución y hábitat
Ye nativa del Altiplanu, onde se cultiva pol so tubérculu y fueyes comestibles. Cultivar a más de 2800 msnm en Bolivia, Colombia (Principalmente nel Departamentu de Nariño), la rexón Sierra d'Ecuador y Perú, pudiéndose tamién alcuéntrase n'Arxentina y Chile.
El olluco tien propiedaes cicatrizantes. El so usu constante puede ameyorar les mancadures na piel causaes pol acné.
Descripción
O. tuberosus ye una planta yerbácea y compacta; les variedaes monteses son rastreres, pero pal cultivu escoyéronse otru esguiladores o semierectas, que pueden algamar los 50 cm d'altor formando matos trupos. Los tarmos y fueyes son ensundiosos y mucilaginosos, con un tarmu angular del que broten llargos peciolos alternos al cabu de los cualos preséntense fueyes cordiformes, de color variable según el cultivar. Presenta inflorescencies axilares, de flores hermafrodites. Raramente produz frutu; cuando lo fai, la grana ye un aqueniu piramidal de superficie rugosa.
Xenéticamente, son diploides y triploides, con una base de 12 cromosomes. Son más resistentes los triploides anque maneros, salvu por espardimientu vexetativu. thumb|Los sos tubérculos.
Cultivu
O. tuberosus crez dende'l nivel del mar hasta los 4000 msnm. Prefier los climes frescos, húmedos, y ye resistente a les xelaes; el clima templáu fomenta'l so desenvolvimientu, pero embrive la producción de tubérculos. Tolera bien suelos pocu nutritivos, según acedos o arenosos, prefiriendo sicasí l'humus trupu, bien drenáu, con un pH entr 5.5 y 6.5. Soporta les seques, pero en dómina de crecedera rique unos 800 a 1400 mm de precipitaciones. El sol abondosu ye imprescindible pa les variedaes más espublizaes, con ente 10 y 14 hores de periodu diurnu, anque les variedaes más australes de Chile y Arxentina paecen nun tener los mesmos requisitos.
El mediu d'espardimientu más frecuente ye'l replante de tubérculos; de la mesma pueden utilizase los fraes de tarmu o inclusive'l tubérculu fraccionáu. Mientres la temperatura tea percima de los 18º, los biltos apaecen rápido; al encurtiase'l periodu diurnu, la planta produz más estolones y engrosar, formando nuevos tubérculos. Los llabradores suelen alzar el nivel de la tierra alredor del tarmu a midida que apaecen tubérculos pa fomentar la crecedera d'otros. El so maduror insume ente 5 y 9 meses, y ye más lenta a mayores altitúes.
Les práutiques de cultivu tradicionales varien cola zona; nel norte de Perú, llantar en melgues tres una collecha de papa, alternando cola oca (Oxalis tuberosa) y la mashwa (Tropaeolum tuberosum). En zones más al sur llantar xunto al maíz (Zea mays), ente qu'en Chile suel compartir espaciu col papa y l'oca. Nun se desenvolvieron modelos modernos de plantíu, pero les téuniques tradicionales combinaes col usu de fertilizantes y curiaos pa la prevención de pestes dexen producir hasta 50 ton útiles por hectárea, andando a la tema colos meyores cultivares de papa d'esa zona; de normal, sicasí, escasamente superen les 10. Cifrar nunes 60 000 ton añales la producción de Perú, el principal productor, y sigue n'aumentu.
La estracción del tubérculu realízase a mano; la mecanización paez facedera, pero dificultosa, en vista de que ye escasamente resistente a les cortes. Los tubérculos más pequeños son los más cotizaos; pueden almacenase na escuridá, en llugar frescu y secu, hasta un añu. Espuestos al sol concentren clorofila con rapidez y fáense inútiles pal consumu, pero pueden llantase.
Envalórase que'l cultivu del ulluco empezó en Los Andes, dende onde s'espublizó escontra'l norte —algamando allugamientos a 10 graos de latitud norte en Venezuela— y escontra el sur, hasta'l norte de Chile y Arxentina na dómina precolombina. Los restos más antiguos conocíos topáronse en vasíes de fécula en Rancón y Chilca, na cueva Tres Ventanes, na mariña peruana. Motivos decorativos utilizaos polos Huari inclúin la planta de ulluco. La gran variedá de nomes que la planta toma nes llingües indíxenes atestigua la so antigüedá; amás del quechua ulluku conocer pol aymara ulluma o como melloco, rubas (n'Ecuador), tiquiño, mucuchi, michuri (en Venezuela), ruhua o chigua (n'Arxentina).
Consumu
Del ulluco empléguense tantu los tubérculos como les fueyes fresques, consumíes como verdura en ensalada, fervíes o n'otres preparaciones; el sabor de les sos fueyes recuerda a la espinaca (Spinacia oleracea). Dacuando entemécense coles de la estrechamente emparentada Basella rubra.
Los tubérculos del ulluco peracabar con más frecuencia fervíos qu'otra manera, yá que'l so altu conteníu d'agua (un 85% cuando frescos) enzanca otres preparaciones. La piel ye delgada y quítase con facilidá, pero puede consumise xunto cola magaya, de color pálidu, firme, llisa y nidia, ensin rastru de fibra; la testura llixeramente gomosa del tubérculu crudu sume cola cocción. Úsase enteros como guarnición, arrallaos, en puré, o molíos pa entestar sopes y estofaos. Preparar tamién en conserva; nun modificar asina la so testura nin el so sabor, anque'l color se empalidece. La necesidá d'arreglalos d'esta miente ye poco n'orixe, pos se caltienen mientres munchos meses a temperatura ambiente, pero ye'l métodu más habitual pa la esportación.
Na preparación tradicional andina emplegar pa faer una especie de chuño, llamáu llingli, que de la mesma se muel pa preparar una fécula fino y delicao. Secos, el so sabor intensifícase, y l'arume nogáu de la so magaya faise más perceptible.
La composición nutricional del tubérculu frescu ye d'un 85% de mugor, un 14% d'almidón y azucre, y un 1% de proteínes. Secu, el 72-75% ye de carbohidratos, 10-16% proteínes, 4-6% fibra y alredor d'un 1% lípidos; apurren asina unes 360 caloríes por 100 g. Contién amás 23 mg de vitamina C. Les variaciones nel apurra nutricional son marcaes ente cultivares.
Gastronomía
200px|thumb|Olluquitos guisaos con carne de gochu y sirvíos con arroz blanco. [[Distritu de Uco, Ancash-Perú.]] Dellos platos d'Ecuador, Perú, Colombia y Bolivia inclúin al tubérculu del Ullucus tuberosus na so composición y ye una importante fonte de carbohidratos na dieta autóctona; el olluquito con charqui, el zuque de llises y el ajiaco de ollucos en Perú, la sopa de melloco ye popular n'Ecuador; el ají de papa llisa y la sopa de papa llisa son tradicionales nel occidente y los valles de Bolivia.
Día del Olluquito
Cada 5 d'ochobre, celebrar en dellos pueblos andinos de Perú, el día del olluquito. La fiesta más famosa celebrar en Ayamarca (Huancavelica). El pueblu enteru prepara nes sos cais el famosu platu con charqui qu'axunta a cientos de visitantes cada añu. Gastón Acurio, reconocíu chef peruanu, confiésase devotu del olluquito de Ayamarca onde se cocina según les sos pallabres "el meyor olluco del mundu".
Problemes
Anque la resistencia del ulluco y la facilidá d'el so plantíu facer una escelente alternativa al papa y un cultivu prometedor pa los pequeños productores, la llarga duración de la maduración ye unu de los factores que xuega nel so contra, según los sos elevaos requisitos de periodu diurnu.
El principal problema pa la so espansión, sicasí, ye la elevada presencia d'infecciones virales na mayoría de les plantes; yá que nun se reproduz de grana, sinón por fraes, l'espardimientu mecánicu de los virus afecta hasta al 80% de los exemplares, según los últimos estudios. Cuatro especies distintos atacar: el virus del mosaicu de Ullucus (Potyvirus sp.), una especie de Tobomavirus, el virus del mosaicu de la papaya (Potexvirus sp.) y el virus C del ulluco (Comovirus sp.). Estos causen perdida de vivacidad y deformaciones, y resulten por demás difíciles de erradicar. La espansión del cultivu ta suxeta al usu de téuniques d'espardimientu que torguen el trespasu del virus o al usu de variedaes resistentes.
Taxonomía
Ullucus tuberosus describióse por Francisco José de Caldas y espublizóse en Selmanariu del Nuevu Reinu de Granada 2: 185. 1809.
Monoteísmu
Conceutu xeneral
Les relixones monoteístes más estendíes son, n'orde envaloráu de siguidores, el cristianismu, islam, sikhismu, xudaísmu y zoroastrismu. N'Occidente, el monoteísmu suel tar apoderáu pol conceutu de Dios de les relixones abrahámiques y el conceutu neoplatónicu de Dios espresáu pol Pseudo Dionisio Areopagita. Esisten exemplos históricos de cultos monoteístes, como'l cultu a Atón nel antiguu Exiptu lideráu pol faraón Akenatón, o a Marduk en Mesopotamia.
Nel cristianismu
Nel cristianismu esiste un notable discutiniu debíu a que'l conceutu de la Trinidá ye siempres consideráu por otros monoteístes, polo xeneral, como politeísmu tapáu, daqué que los trinitarios nieguen.
Según dalgunos, el Nuevu Testamentu declara explícitamente el monoteísmu. Pablo de Tarsu escribe:
Dientro de los que se denominen cristianos, esisten puntos de vista diverxentes tocantes a la naturaleza de la Deidá, que se fixeron presentes mientres la hestoria. Sicasí, esisten trés principales corrientes d'interpretación: el Trinitarismo, Unicidá de Dios y Unitarismu. Los creyentes de la Unicidá de Dios, al igual que l'unitarismu, consideren que'l trinitarismo debilita'l monoteísmu estrictu enseñáu pola Biblia y aportunen en que la Deidá nun puede estremase en persones y que Dios ye absolutamente unu.
Nel islam
El monoteísmu (árabeتوحيد; Tauhid) nel Islam consiste, amás de creer nun solu Dios, n'adoralo namái a Él. Pa los musulmanes, los actos d'adoración son toes aquelles pallabres o aiciones que complacen a Dios interna o externamente.
Ente los actos d'adoración internos, ta la sinceridá, esperanza, pruyimientu, medrana, mieu, amor, enfotu, ayunu, busca d'abelugu, de proteición, etc. Los esternos son la oración, la pelegrinación, l'ayunu, la llimosna y l'oficiu de fe.
Poro, pa los musulmanes, el qu'una persona solamente crea en Dios nun lu fai ser monoteísta, sinón que tien qu'adoralo namái a Él. Ye por esto que los musulmanes pa estudiar el monoteísmu facer dende dos perspectives:
2.- Que la persona solamente clamie a Allah ensin intermediarios, ore, rece, sacrifique, se postre o incline namái a Él. Por esto, ye que nel Islam ta prohibíu pidi-yos a los Profetes aun así ensin adora-yos, ánxeles, usar talismanes, xurar por otru que nun seya Dios, etc.
Pa los musulmanes, tolos Profetes yeren portadores d'esti mensaxe y Mahoma foi'l so sellu.
Nel xudaísmu
El xudaísmu foi la primer relixón claramente monoteísta (hebréu: מונותאיזם). La traza principal de la fe xudía ye la creencia nun únicu Dios soberanu absolutu, xusto, omnisciente, omnipotente, amorosu y providente, que crearía l'universu y escoyíu al pueblu xudíu pa revela-y los preceptos conteníos nos Diez Mandamientos y les prescripciones rituales de los llibros terceru y cuartu de la Torá. Consecuentemente, les normes derivaes de tales testos y de la tradición oral constitúin la guía de vida de los xudíos, anque la observancia de les mesmes varia ente los distintos grupos de prauticantes.
Pal Xudaísmu Moisés (hebréu: מֹשֶׁה) ye'l mayor, principal ya insuperable profeta de tolos tiempos.
Una de les carauterístiques del xudaísmu, que lo estrema de les otres relixones monoteístes, anicia en que se considera non yá como una relixón, sinón tamién como una tradición y una cultura. Les otres relixones tescienden delles naciones y cultures, ente que'l xudaísmu considérase la relixón y la cultura concebida pa un pueblu específicu. El xudaísmu nun esixe de los non xudíos xunise al pueblu xudíu nin adoptar la so relixón, anque los conversos son reconocíos como xudíos en tol sentíu de la pallabra.
Coles mesmes el xudíu foi comisionado polos sos escritures a ser "lluz a les naciones" y arrobinar el Monoteísmu Éticu per tol mundu. La relixón, la cultura y el pueblu xudíu pueden considerase conceutos separaos, pero tán estrechamente interrellacionaos. La tradición y la cultura xudía son bien diverses y heteroxénees, yá que se desenvolvieron de maneres distintes nes distintes comunidaes, y cada comunidá local incorporó elementos culturales de los distintos países nos que vivieron los xudíos a partir de la dispersión.
Ciertos testos xudíos son consideraos canónicos:
Hai de solliñar tamién la importancia del llibru fundamental de la Cábala xudía:
La plegaria más solemne de la relixón xudía, qu'afigura la esencia mesma de la creencia monoteísta, apaez nel quintu y últimu llibru de la Torá: "Oi, Israel, el señor ye'l nuesu Dios, el señor ye Unu" (שְׁמַע יִשְׂרָאֵל, ה' אֱלֹהֵינוּ, ה' אֶחָד; Shemá Israel, Adonai Eloheinu, Adonai Ejad ). Los creyentes recitar dos veces per día, nes oraciones matutines (שַׂחֲרִית, Shajarit) y de la nueche (עַרְבִית, Arvit).
Nel zoroastrismu
El monoteísmu nel Zoroastrismu consiste en creer nun solu Dios; adoralo namái a Él. Pa los zoroastrianos o mazdeistas son los actos que faen lo qu'ayuda a progresar al humanu, toes aquelles aiciones de progresu, evolución, perfeición y felicidá qu'averen Ahura Mazda. Ahura Mazda ye'l creador increado, omnisciente, astractu y trascendente, ensin imaxe concreta, polo cual nun ye representable. Ahura Mazda ye l'empiezu y el fin, el creador de too, el que nun puede ser vistu, l'Eternu, el Puru y la única Verdá.
Ahura Mazda ye l'Intelectu Supremu, el creador del universu y el Señor de la Vida y la Sabiduría, según Ferdowsi, el gran Poeta Épicu Persa describió a Ahura Mazda coles mesmes pallabres nel Sáname -el Llibru de los Reis. Él ye l'únicu Dios, supremu y únicu. Él nun tien atributos físicos pero ye un amigu xenuinu, un compañeru permanente d'homes y muyeres na so llarga vida de llucha contra'l mal.
Los Gathas dicen que'l bien y el mal son dos fuercies opuestes nel mundu y son el productu de la mente. Los Bonos Pensamientos o Spenta Mainyu tán opuestos a los Very Bad Things o Angra Mainyu (Ahriman). Esta ye la descripción filosófica de los procesos del pensamientu del home. Nun tien nada que ver col dualismu de creer en dos Dioses nel Zoroastrianismo. Ahriman nun ye una suprema entidá que compite contra Ahura Mazda. Ahura Mazda ye'l supremu creador monoteísta del universu. (Los Gathas 30-3,4,5)
Cuando Te percibí. Oh Mazda, como'l Primeru y el Postreru. Como'l más Adorable, como'l Padre del Bon Pensamientu, como creador de la Verdá y de lo cabal, como'l Señor Xuez de los nuesos actos na vida, entós fixi un llugar pa Ti nos mios propios güeyos. (Yasna,31-8)
Asina anunciu al Más Grande de toos, ellaboro los mios cantares d'allabancia a Él al traviés de la Verdá, qu'ayuda y beneficia a tolos seres vivientes. Dexen que Ahura Mazda oyer con El so Espíritu Sagráu, una y bones la Bona Mente instruyo como adoralo, La so Sabiduría va enseñame lo que ye meyor. (Yasna 45-6)
Verchain-Maugré
Verchain-Maugré ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Masahiro Kano
Masahiro Kano (加納 昌弘; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Saint Pierre y Miquelon
La coleutividá d'ultramar de Saint Pierre y Miquelon ye un archipiélagu formáu por dos islles principales, la islla de Saint Pierre y la islla de Miquelon, que ta xunida per un ismu de sable a la islla de Langlade, y más de una decena de pequeñes isllines, al este de la costa canadiense, nel Atlánticu Norte, y a 25 km al sur de la islla de Terranova.
Xunto con Saint-Barthélemy, Saint-Martin, Guadalupe, la Guyana Francesa y Martinica, ye un de los seis territorios franceses n'América y l'únicu n'América del Norte, una fastera de la antigua Nueva Francia. Tamién ye'l territoriu llatinoamericanu más septentrional.
Gliese 542
Anque Gliese 542 figura catalogada como subxigante na base de datos SIMBAD, apaez como nana naranxa de tipu espectral K3 V na base de datos ARICNS. Con una temperatura efectivo de 5007 K, relluma con una lluminosidá que correspuende al 33% de la lluminosidá solar. Tien un diámetru equivalente al 79% del diámetru solar —polo que si ye una subxigante paez tar pocu evolucionada—, ente que diversos estudios valoren la so masa ente 0,82 y 1,13 mases solares. La so velocidá de rotación ye de 1,0 km/s, magar esta cifra ye namái una llende inferior, una y bones el valor real depende del enclín de la so exa al respective de la Tierra. La so edá envalórase en redol a los 7600 millones d'años.
Gliese 542 ye una estrella rica en metales, pero nun esiste consensu tocantes al so índiz de metalicidá. Dos estudios cifren la so bayura relativa de fierro ente un 51% y un 78% superior a la del Sol, pero un tercer estudiu establez una metalicidá tres veces mayor que la solar.
Sylvia Fedoruk
Sylvia Olga Fedoruk, OC SOM (Canora, Saskatchewan, 5 de mayu de 1927 - 26 de setiembre de 2012) foi un científicu canadiense, y vicegobernadora nᵘ17 de Saskatchewan.
Fía d'inmigrantes ucraínos, recibió una llicenciatura en física de la Universidá de Saskatchewan, en 1949, y una maestría en 1951.
Foi la primer muyer miembru de la Xunta de Control d'Enerxía Atómica de Canadá.
Dende 1986 hasta 1989 foi rectora de la Universidá de Saskatchewan. Ella foi la primer muyer n'ocupar esti puestu na Universidá de Saskatchewan.
Foi presidenta (1971 - 1972) de l'Asociación de Dames canadienses de Curling. En 1986, foi incluyida nel Salón de la Fama de Curling canadiense, como constructora, y foi condecoráu cola Orde del Méritu de Saskatchewan. En 1961, ganó'l primer campeonatu diamante 'D' pal equipu de Saskatchewan como tercer.
En 1987, foi nomada Oficial de la Orde de Canadá.
Saint-Étienne-de-Vicq
Saint-Étienne-de-Vicq ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sylvia Earle
Sylvia Alice Earle ye una bióloga marina, esploradora y autora d'Estaos Xuníos. Ye l'autora de numberosos documentales para National Geographic dende 1998. Sylvia foi la primer científica xefe de l'Alministración Nacional Oceánica y Atmosférica y foi nomada pola revista Time como'l primera Héroe del planeta en 1998. Dedicó la so vida a estudiar la situación de los océanos. Tamién collaboró nel estudiu de los daños causaos por dellos arramaos de petroleu producíos mientres la primer Guerra del Golfu o los provocaos por petroleros como'l Exxon Valdez o la plataforma petrolífera Deepwater Horizon. En 2018 recibió'l Premiu Princesa d'Asturies de la Concordia
Carrera
Dempués de recibir el so doctoráu en 1966, Earle pasó un añu como investigadora en Harvard, y depués tornó a Florida como direutora residente del llaboratoriu Cape Haze Marine. En 1969 solicitó xunise al Proyeutu Tektite, una instalación a quince metros debaxo de la superficie del mar frente a la mariña de les Islles Vírxenes que dexó a los científicos vivir somorguiaos nel so área d'estudiu mientres delles selmanes. A pesar de que rexistrara más de 1000 hores d'investigación so l'agua, Earle foi escluyida del programa. Al añu siguiente, foi escoyida pa dirixir el primer equipu femenín de acuanautas en Tektite II.
En 1992, Earle estableció la compañía Deep Ocean Exploration and Research p'avanzar en temes d'inxeniería marina. La compañía, agora dirixida pola fía de Earle, Elizabeth, diseña, constrúi y opera equipos pa redolaes d'agües fondes.
En 2010, na Conferencia Internacional Modelu de Les Naciones Xuníes de L'Haya, Earle pronunció un discursu de 14 minutos frente a 3500 delegaos y embaxadores de les Naciones Xuníes. En xunetu de 2012, Earle dirixó una espedición al llaboratoriu submarín Aquarius de NOAA, allugáu cerca de Key Largo, Florida. La espedición, titulada "Celebrando 50 años de vida sol mar", conmemoró'l cincuentenu aniversariu del proyeutu Conshelf I de Jacques Cousteau ya investigó los petones de coral y la salú de los océanos. Mark Patterson co-dirixó la espedición con Earle. El so equipu de acuanautas tamién incluyó al cineasta submarín D.J. Rodiellu y oceanógrafu M. Dale Stokes.
En 2018 recibió'l Premiu Princesa d'Asturies de la Concordia
Uncaria guianensis
Propiedaes
O. guianensis contién munchos principios activos como ((-)-catechina, alcaloides, beta-Sitosterol, campesterol, kaempferol, catecol, catechu, acedu clorogénico, acedu elágico, ácidu gálico, hiperósido, acedu oleanólico, rutina, stigmasterol, acedu ursólico) y proanthocianidina B1 y proanthocianidina B2, nel raigañu.
O. guianensis usar pa la osteoartritis.
O. guianensis usáu pa evitar la degradación de los cartílagos.
Taxonomía
Uncaria guianensis describióse por (Jean Baptiste Christophore Fusée Aublet) Johann Friedrich Gmelin y espublizóse en Systema Naturae... editio decima tertia, aucta, reformata 2: 370, nel añu 1791. Uncaria: nome xenéricu que deriva de la pallabra llatina uncus, que significa "un gabitu". Referir a los gabitos, formaos a partir de cañes amenorgaes, que'l esguiladores de Uncaria utilicen pa enferronase a otra vexetación.
guianensis: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización en Guyana.
Tom McBride
Tom McBride foi un actor de cine y televisión, fotógrafu y modelu d'Estaos Xuníos.
Carrera
Protagonizó la película de terror de 1981, Friday the 13th Part 2, nel rol de Mark, un discapacitáu motriz.
Tamién protagonizó la película de 1985 Remu Williams: l'aventura empieza.
La so única apaición de TV foi na serie de TV Highway to Heaven.
Tamién ye recordáu pola so carrera de modelaje como unu de los homes de Marlboro famosu na década de 1980.
Fallecimientu
McBride, un home abiertamente homosexual, finó en 1995 por cuenta d'una enfermedá cerebral pola mor del Sida.Un documental del direutor Jay Corcoran tituláu Vida y Muerte na Llista A siguió de cerca a McBride nos sos meses finales de vida.
Maruco Antônio Urunau
Maruco Antônio Urunau ye un ex-futbolista brasilanu.
Saint-Fargeol
Saint-Fargeol ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Perosillo
Etimoloxía
Debíu al orixe etimolóxicu de los nomes de los pueblos colindantes, el más probable de Perosillo sía'l patronímicu, de Pero (Pedro) y -(s)illo (pequeñu), significando Pedro'l Pequeñu o El pequeñu de Pedro, como otros pueblos de la rexón fundaos na mesma dómina. El casu más cercanu ye'l de Campaspero (Campos de Pero) con quien comparte'l raigañu Pero. Esti raigañu probablemente tenga'l so orixe en Pedro Ansúrez, noble castellán encargáu de repoblar la zona por orde d'Alfonsu VI nel sieglu XI.
Xeografía
thumb|right|250px|Vista de Perosillo. Forma parte del partíu xudicial de Cuéllar y de la Comunidá de Villa y Tierra de Cuéllar. Ta asitiáu nun valle arrodiáu per llombes xunto al regueru Cerquilla, afluente del Cega, dientro de la tierra de pinares segoviana.
Esti conceyu llinda al norte con Olombrada, al noroeste con Moraleja de Cuéllar, al oeste con Frumales, al sur con Adrados, al nordeste con Vegafría y al este con Cozuelos de Fuentidueña toos ellos de la provincia de Segovia y sacante esti postreru, toos pertenecientes a la Comunidá de Villa y Tierra de Cuéllar.
Demografía
Perosillo cuenta na actualidá con 25 habitantes (Datos del INE de 2009), siendo'l conceyu más pequeñu de los 209 que componen la provincia. Dende 1857 hasta 1930 el padrón de Perosillo taba integráu nel de Frumales por compartir parroquia, anque nunca perdió la so estatus de conceyu.
Economía
La so economía básase na agricultura, principalmente cultivu de ceberes (como cebada y trigu), xirasoles y remolacha azucrera, y la ganadería ovina, principalmente d'oveya churra. Tamién hai cultivu de güerta y silvicultura (pinu resinero o Pinus pinaster) en menor midida y dientro del ámbitu domésticu. Tamién hai actividá de caza menor de llebres y perdices.
Va unes décades tamién se cultivaba centenu, avena, algarroba, viña y llegumes y esistía ganáu vacunu, porcín, mular y caballar. Había una fuerte presencia de llameres hasta finales de los años 1980, casi escastaos arriendes d'una grafiosis.
Prehistoria y antigüedad
Antes del desenvolvimientu de la contorna na Edá Media atopáronse restos de la Edá del fierro d'orixe celtíberu. Tamién hubo presencia romana na contorna, anque ye una tesis aldericada polos historiadores por cuenta de que les úniques muertes son nominales, y visigoda, tamién pocu documentada. Tres el sieglu VIII la zona formó parte de la tierra de naide ente los reinos musulmanes del sur y los reinos cristianos de la península.
Dómina medieval
En reconquistar Almanzor escaló la zona a finales del sieglu X y nel sieglu XI el rei Alfonsu VI de Llión y Castiella empecipió la repoblación de la zona, orixe de la Comunidá de Villa y Tierra ya integrando al conceyu na hestoria de Castiella. Esta comunidá funcionaba como un pequeñu estáu con fueru propiu que formaba una unidá territorial con obligaciones de mancomunidá y xestionada al traviés d'un conceyu. Taba estremáu en seis partes o sexmos y Perosillo pertenecía al Sexmo de Hontalbilla xunto a otres 9 llocalidaes. Mientres dalgún tiempu, foi Perosillo el conceyu que xestionaba esti sexmo en temes de producción agrícola, ganadera, maderera y del usu de l'agua. D'esta dómina data'l so principal monumentu, la ilesia románica de La nuesa Señora de Melgar y la so torre-campanariu. Por cuenta de la so situación xeográfica, sirvía de torre de vigía de la zona, de control del ganáu y el pinar y de campanariu. Destaca sobremanera pol so altor y los sos ménsulas esternes na paré sur de la torre, carauterístiques pocu comunes nel románicu de la zona.
Nel despoblado de Buengrado, que'l so términu municipal incluyir na actualidá nel de Perosillo, esistió'l palaciu de Buengrado, güei sumíu. Orixinalmente construyíu pol rei Enrique IV de Castiella como llugar de retiru y caza, darréu perteneció a los duques de Alburquerque hasta'l so abandonu. Según les cróniques destacaba poles sos bóvedes y estanques y foi llugar de camín de la reina Xuana I de Castiella.
Edá Moderna
Como'l restu de la contorna, a partir del sieglu XVII empieza una dómina de decadencia, principalmente pol desenvolvimientu de les ciudaes en perxuiciu del campu y el cambéu de la economía, onde destaca la depreciación de les materies primes como la llana o los ceberes en favor de los productos manufacturados o la desventaxa del comerciu interior col comerciu americanu. Dende entós hasta l'actualidá la economía y producción de Perosillo convertir en economía de subsistencia, anque hasta'l sieglu XIX hubo una pequeña industria fariñero destacada na contorna.
Sieglu XX
La economía de subsistencia y los movimientos migratorios escontra centros urbanos, principalmente Madrid, Valladolid y País Vascu, contribuyeron a la despoblación de Perosillo y la so contorna. Demográficamente destaca la so elevada media d'edá y la medría braniza cola llegada de les vacaciones. Aun así, Perosillo caltién el so estatus de conceyu y sigue desenvolviendo infraestructures como carreteres, meyores de l'agua pa consumu humanu o servicios d'asistencia médica.
Monumentos y llugares d'interés
thumb|[[Ilesia de La nuesa Señora de Melgar (Perosillo)|Ilesia de La nuesa Señora de Melgar.]] Amás de la ilesia románica de La nuesa Señora de Melgar (que les sos graes de piedra del altar daten de 1778), destaquen la fonte manantial, restos del molín y la olma centenaria. La fonte manantial tien dos caños y dos pilonos, unu con función de bebederu so los caños y otru con función de llavaderu. Hasta va unes décades, l'agua sobrante del la fonte alimentaba otros dos llavaderos nes contornes del pueblu que güei s'atopen en ruines.
De l'antigua industria fariñero queden los restos d'un antiguu molín, conocíu como molín de Potricos. Construyíu en piedra, yera un molín hidráulicu qu'utilizaba la cayida d'un pequeñu regueru como fuercia pal mecanismu de molienda.
Frances Lee McCain
Frances Lee McCain ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Perosillo
Monumentos y llugares d'interés
Hubo na so plaza mayor una olma centenaria. Por cuenta de la grafiosis de finales de los 80 la olma morrió dexando como recuerdo'l so tueru, cubiertu por una enredadera, hasta 2009. Antes de la enfermedá la so copa algamaba los 6 metros de llargu y 2 metros d'altu.
De la rellumanza del so arte nun queda más que la so arquiteutura y una talla románica de Xuan el Bautista, patrón del pueblu. A finales de los años 70 del sieglu XX, nuna reforma, les autoridaes relixoses expoliaron les obres d'arte del interior de la ilesia, como los sos capiteles, el coru que sirvía d'accesu a la torre, el retablu y delles talles romániques ente otros, onde destacaba la Virxe de Buengrado o virxe tuerta, única por esta peculiaridá. Dalgunes de les obres tán el Muséu Catedraliciu de Segovia, otres nel muséu d'Escultura de Valladolid y otres sumíes. Nesta dómina tamién se baltó'l techado de la entrada de la ilesia, bien típicu na zona, reconstruyíu de nuevu en 2016.
Fumiyuki Kanda
Fumiyuki Kanda (神田 文之, ) ye un ex-futbolista xaponés.