cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quesa
Historia
La población de Quesa tuvo suxeta a la corona hasta l'añu 1387, fecha en que'l Rei D. Pedru IV el Ceremoniosu ufiertó como regalu a D. Pedro de Jérica la xurisdicción alta y baxa de la alquería de Navarrés y de Quesa.
Nel añu 1690 una epidemia abrasó la población, finando tolos vecinos del pueblu sacante una sola familia, llamada de los Garcías. Pasada la peste, allegaron a Quesa delles families, hasta que'l 14 de febreru de 1695 foi devueltu a la so ilesia'l Santísimu Sacramentu, los vasos sagraos y llibros parroquiales que fueren treslladaos a Bicorp. Dende entós los descendientes de la familia García celebraron una fiesta añu tres d'añu, a manera d'aición de gracies, na cual convidaben a comer a tolos vecinos y visitantes, col propósitu d'atraer families que contribuyeren a repoblar el conceyu. Esta conmemoración perduró hasta los nuesos díes, celebrándose'l 14 de febreru la llamada Fiesta de la Reserva Eucarística.
El 1 d'agostu de 1898 cayó un meteoritu octahedrita, de fierro, de de 10,75 kilogramos.
Quesa tamién ye reconocíu polos sos preciosos charcos naturales onde muncha xente de la provincia y d'otros llugares d'España van bañase.
Economía
La industria, amás de la derivada de la comercialización de los productos agrícoles, cuenta coles extractivas de yelsu y pórfido nes canteres del términu. Nel sieglu pasáu esistíen dos mines de fierro y había ciertu númberu d'habitantes que se dedicaben a texer llenzos caseros, restos d'una antigua industria sedera que florió nel sieglu XVIII.
Mónica Laguna
Mónica Agulló Laguna ye una direutora y guionista de cine española.
Trayeutoria
Agulló (conocida como Mónica Laguna) llicencióse en Ciencies de la Información en 1988, caña Imaxe y Soníu, na Universidá Complutense de Madrid. Mientres más de diez años, ente 1984 y 1995, trabayó como integrante de los equipos de Cámara y Direición de dellos llargumetraxes, con direutores como Julio Medem, Jaime Chávarri, Antonio Mercero o Gerardo Herrero.
En 1996 dirixió'l so primera llargumetraxe en clave de comedia Tengo una casa, cola productora El Deseo Films. El títulu de la película vien del novenu álbum de la banda española de rock Los Enemigos llamáu tamién Tengo una casa y que foi, precisamente, la banda sonora de la película.
Daiki Morimoto
Daiki Morimoto (森本 大貴, ) ye un futbolista xaponés.
Mónica Laguna
Trayeutoria
La productora Lola Films produció'l so segundu llargu, Juego de luna, que s'esibió en 2001 nel Festival de Cine de Málaga onde ganó'l premiu a la meyor direición. Nesti casu, encetó'l drama con un argumentu que xira en redol a una profesional del póquer.
En 2017 ta escribiendo'l so tercer llargumetraxe, Otra manera de vivir.
Saint-Bonnet-des-Bruyères
Saint-Bonnet-des-Bruyères ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Melanomys robustulus
Melanomys robustulus ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Philentoma pyrhopterum
Philentoma pyrhoptera ye una especie d'ave. D'antiguo allugáu na familia Muscicapidae, na actualidá foi asignáu de manera preliminar na familia Tephrodornithidae a la espera de resultancies d'un estudiu detalláu.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Brunéi, Indonesia, Malasia, Myanmar, Tailandia, y Vietnam. El so hábitat natural son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales.
Deborah Britzman
Deborah Britzman ye una profesora y psicoanalista na Universidá de York. Les sos investigaciones coneutar col psicoanálisis y pedagoxía contemporánea, educación de profesores, desigualdá social, problemes d'intolerancia y crisis histórica.
Biografía
Completó la so llicenciatura n'enseñanza pola Universidá de Massachusetts en Amherst. Enseñó lliteratura inglesa siete años. Y completó el grau de maestría en Llectura y Antropoloxía pola Universidá de Massachusetts y ganó el so doctoráu en busca etnográfica en 1985.
Carrera
Foi contratada como profesora asistente na Universidá de Binghamton. Siete años dempués d'empezar a enseñar en Binghamton, camudar a Canadá pa enseñar na Universidá de York en Toronto, onde lo foi dende 1992.
Desenvolvió un interés en psicoanálisis teóricu y clínicu y en 2001 empezó'l so entrenamientu como psicoanalista. Más tarde ingresó a un institutu psicoanalíticu, y depués abrió un consultoriu priváu y consiguió la homologación como psicoanalista. Y sigue enseñando na Universidá de York.
Trabayu académicu actual y focos
En 2013 Britzman trabayó nuna busca de trés años nel proyeutu tituláu "el mundu emocional d'enseñar: Una investigación psicoanalítica." El proyeutu ye un estudiu de la psicoloxía d'enseñar y salú mental.
El so llibru Freud y Educación, publicáu en 2011 por Routledge Press esplora discutinios claves d'educación al traviés d'un aproximamientu freudianu. Define conceutos fundamentales freudianos como l'aparatu psíquicu, los paseos, l'inconsciente, y el desenvolvimientu de moralidá rellacionáu al campu d'educación.
Premios
Foi la primer miembru de la Facultá d'Educación en ser honrada col títulu de Profesora d'Investigaciones Distinguida Universitaria. 2006 York Profesora de Busca Distinguida Universitaria * 2003 James y Helen Meritt Premiu de Serviciu Distinguíu na Filosofía d'Educación d'Universidá d'Illinois del norte * 1999 El Ontario Confederación d'Asociaciones de Facultá Universitaria qu'Enseñen Premiu * 1999 La Facultá de Llicenciada Estudia Enseñar Premiu, Universidá de York
Llibros
Britzman, D. P. (2006). Educación novel: Estudios Psicoanalíticos enriba aprendiendo y nun aprendiendo. Peter Lang Britzman, D. P. (1998). Perdió temes, constested oxetos: escontra una investigación psicoanalítica d'aprender. SUNY Prensa
IES Bernaldo de Quirós
L'Institutu Bernaldo de Quirós (tamién llamáu IBQ, poles sos iniciales) ye un centru d'enseñu secundariu y bachilleratu asitiáu en Mieres del Camín, Asturies, cerca del Campus de Mieres de la Universidá d'Uviéu.
Asitiáu nun palaciu del sieglu XVIII, entamóse a impartir clases nel mesmu nel añu 1960. Nos cuarenta años xorreció'l so númberu d'estudiantes pa llegar a algamar los 1000 matriculaos nos años 80. Güei ye un centru modernu, tres les obres d'ameyoramientu que finaron n'abril de 2008 col treslláu definitivu al nuevu edificiu. Ye'l más importante de tolos institutos de Mieres, nun solo pol volume d'alumnos matriculaos, sinon tamién pol so muséu, onde s'atopen cuadros y escultures mui valioses del patrimoniu cultural asturianu.
Saint-Bonnet-le-Troncy
Tien una población de y una superficie de  km².
Ferrari 288 GTO
El Ferrari 288 GTO (tamién conocíu a cencielles como Ferrari GTO) ye un exóticu automóvil superdeportivu de homologación presentáu nel Salón del Automóvil de Xinebra de 1984 pol fabricante italianu Ferrari y fabricáu ente 1984 y 1985. El nome "288 GTO" significa que tien un motor de 2,8 llitros V8 y que ye un Gran Turismo Omologato (n'italianu: Gran Turismo Homologado).
Esti modelu foi'l primeru d'una llinia de superdeportivos de Ferrari, depués siguida polos Ferrari F40, Ferrari F50, Ferrari Enzo y Ferrari LaFerrari. A diferencia de los sos predecesores, el 288 GTO fornía aire acondicionáu y sistema de soníu. El 288 GTO foi nomáu'l segundu meyor automóvil de la década de 1980 pola revista americana Sports Car International, por detrás del so rival alemán el Porsche 959.
Desenvuelvo
Esti vehículu foi creáu pa competir na nueva serie de carreres del Grupu B, pal cual esixíense siquier 200 unidaes pa la so homologación. Los motores podíen ser d'hasta 4.0 llitros de cilindrada (con un factor de correición si disponíen de turbo). Sicasí, como solamente Ferrari y Porsche presentar pa competir nes carreres, el campeonatu abandonóse al poco tiempu, dexando namái'l Grupu B del campeonatu Rally. El Porsche 959 (como'l Porsche 961) corrió namái tres veces nel Grupu B, pero'l 288 GTO nunca corrió y los 272 automóviles construyíos (toos orixinalmente pintaos en colloráu) siguen siendo puramente coches de carretera.
Fabricáronse 6 prototipos, de los cualos 3 tiense la certidume de que sumieron (dos en crash-tests y unu n'esmantelamientu pa recambios). Los trés restantes son automóviles perfectamente funcionales, y toos terminaron en manes privaes. El fechu de disponer de pequeñes diferencies nel diseñu de la carrocería y nel equipamientu (como estintor o petrines de seguridá de 4 anclajes) convertir nos GTO más exóticos. Unu d'ellos, xasis #47649, ye l'únicu exemplar repintado oficialmente por Ferrari: facer pa un eventu especial cuando'l coche entá yera de la so propiedá, hasta qu'en 1987 un afortunáu veceru consiguió mercalo.
Deborah Lavin
Deborah Margaret Lavin, FRSA (22 de setiembre de 1939) ye una historiadora y académica sudafricana, residente nel Reinu Xuníu na mayoría de la so carrera.
Biografía
Nació en 1939. Asistió al Rhodes Universidá, Sudáfrica y Lady Margaret Hall, Oxford, graduándose en 1961.
Carrera académica
Foi conferenciante na Universidá de Witwatersrand según na Queen University Belfast y foi acomuñada senior del St Anthony College, Oxford. En 1980 reasitiar en Durham onde foi codireutora del Institutu d'Estudios de Cambéu y conferenciante nel Departamentu d'Historia Moderna, según principal de Trevelyan University de 1979 a 1995. Foi presidenta del Howlands Trust y de 1995 a 1997 principal electa de la Universidá nueva a desenvolvese nel Howlands Farm, lo que finalmente aportó como Josephine Butler Universidá.
Ferrari 288 GTO
Diseñu
La resultancia final ye la culminación d'un estilu que yá nun siguiría en Ferrari, y reconozse como la so representación más consiguida. Llanzamientos coetaneos (como'l Testarossa) o daqué posteriores (Ferrari 328 y 348) siguiríen nueves llinies d'estilu. Trazos unequívocos que-y conecten colos sos precedesores y otros clásicos de Ferrari son los tirantes traseros (orixinales del Dino), el diseñu de les aletes (coles traseres amosando tres branquies que lo conecten col otru "Omologato" de la casa, el Ferrari 250 GTO) y les sos espectaculares plantes Speedline monotuerca de 16 pulgaes col caballino estampáu nos sos centros cromaos.
GTO Evoluzione
thumb|240px|right|Ferrari 288 GTO Evoluzione. Ferrari construyó 6 unidaes del 288 GTO Evoluzione pal desenvolvimientu del futuru superdeportivu de la firma, el F40. Nestos prototipos probaron soluciones a nivel de carrocería, xasis y motor, que llegó a desenvolver 650 CV. Con un pesu de 940 kg y una tresmisión de 5 rellaciones, el Evoluzione podía raspiar los 370 km/h con un desenvolvimientu de cambéu fayadizu. Nestos exemplares yá pueden vese refuerzos de kevlar nel xasis y l'usu xeneralizáu de materiales compuestos con base en fibra de carbonu pa la carrocería.
Actualidá
La so escasa producción y el so innegable curiosu convirtieron al 288 GTO nel Ferrari más acobiciáu ente los presentaos ente les décades de los 70 y 90 (hasta la llegada del Ferrari F50 en 1995). Anque considerablemente inferior en potencia y prestaciones, la so cotización ye inclusive mayor a la del Ferrari F40.
Ramala
Ramala (n'árabe: رام اﷲ rāmallāh 'Monte d'Alá' o 'Monte de Dios', de rām, monte, y ʔAllāh, Dios) ye una ciudá palestina asitiada en Cixordania, a 15 km al noroeste de Xerusalén. La so población yera d'unos 27 460 habitantes en 2007.
Como'l restu de Cixordania, Ramala tuvo so ocupación xordana dende la Guerra árabe-israelina de 1948 hasta la Guerra de los Seis Díes de 1967, momentu en que foi ocupada poles tropes israelines, como'l restu del territoriu al oeste del ríu Xordán. En 1994, la xestión de la ciudá foi vencida per Israel a l'Autoridá Nacional Palestina (ANP) dientro de los Alcuerdos d'Oslu, roblaos en 1993, siendo dende entós alministrada por ésta con llimitaciones. Ramala figuraba como parte del Territoriu A», esto ye, zona so control palestín anque so soberanía d'Israel, que s'acutar el derechu a intervenir en cualquier momentu.
Ramala ye capital de facto de Palestina y ye famosa pola Muqataa, see provisional del Gobiernu de la ANP. La ANP pretende que la futura capital de la Palestina independiente sía Xerusalén Este, anguaño anexonada y proclamada parte de la capital israelina.
En Ramala tamién s'atopa la oficina del presidente de la ANP Mahmoud Abbas.
Xeografía
Ramala atopar a 16 km al norte de Xerusalén. Ta asitiada nunos montes que lu arrodien al este y al sur, y estiéndese a una altitú d'ente 830 y 880 msm.
L'área metropolitana de Ramala inclúi les ciudaes vecines d'Al Bireh, al nordeste, y Beitunia, al suroeste. Les trés ciudaes conformen un texíu urbano continuu, compuestu de tres municipios independientes.
Clima
Ramalla tien un clima mediterraneu templáu polos oral marines húmedes que lleguen del mar. Esti mugor ye de la mesma apangada pola altitú de la ciudá. Pel hibiernu, la ciudá recibe vientos y agües del suroeste qu'alternen dacuando con vientos fríos y secos del nordés. N'abril soplen principalmente vientos del sur, secos y polvorientos, que proceden del desiertu y que se paran al averase'l branu. A la fin del branu y principiu de la seronda soplen vientos templaos qu'ayuden a la maduración de les uves y de los figos qu'abonden na rexón.
La temperatura medio bazcuya ente 5 y 25 ºC a lo llargo del añu. Rares vegaes supera los 35 ºC pel branu y apenes baxa a 0 ºC pel hibiernu. La precipitación media ta en redol a los 500 ml al añu.
Historia
thumb|Muyer de Ramala en traxe de novia, ente 1898 y 1914. thumb|Edificiu de la misión cuáquera de Ramala, ca. 1880. thumb|Una de les puertes d'accesu a la ilesia de la Epifanía, de ritu ortodoxu, reconstruyida en 1852. thumb|Ilesia de [[Ilesia ortodoxa copta|ritu ortodoxu coptu de Ramallah.]] thumb| Mezquita Gamal Abdel Nasser.
Oríxenes
La Ramallah moderna foi fundada a mediaos del sieglu XVI polos Al-Haddadeen (n'árabe: الحدادين ) un clán familiar descendiente de los árabes cristianos Ghassanidas. Los Al-Haddadeen, dirixíos por Rashed Al-Haddadin, llegaron dende la contorna de lo que güei ye la ciudá xordana de Shawbak, al este del ríu Xordán.
La migración de los Al-Haddadeen atribuyir a enfrentamientos ente los clanes y tensiones nesa zona. Según la lleenda local, Rashed Al-Haddadeen acoyó al Emir Diab Ibn Qaysum, xefe d'una cla poderosa musulmán na rexón. Cuando la esposa de Rashed dio a lluz a una neña l'Emir propunxo, según el costume, como maríu al so propiu fíu, cuando esti cumpliera la mayoría d'edá a pesar de les diferencies relixoses. Rashed creyó que la propuesta nun yera firme, por cuenta de que los matrimonios ente musulmanes y cristianos nun yeren habituales. Cuando más tarde l'Emir esixó a los Al-Haddadeen que cumplieren la so promesa, negáronse. Esto condució a una guerra sangrienta ente los dos families. Los Al-Haddadeen emigraron escontra l'oeste y asitiáronse nes llombes de Ramallah, onde namái unes poques families musulmanes vivíen nesi momentu. Anguaño, l'ascendencia de dellos residentes de Ramallah puede remontase hasta los Al-Haddadeen.
Periodu otomanu
Ramallah foi creciendo a lo llargo los sieglos XVII y XVIII como un pueblu agrícola, atrayendo a habitantes, mayoritariamente cristianos, de la rexón. En 1700, Yacoub Elías foi'l primera habitante de Ramallah en ser ordenáu sacerdote pola Ilesia Ortodoxa Griega, naquella dómina la principal ilesia cristiana de la rexón. En 1807 construyóse la primer ilesia árabe ortodoxa. En 1850 foi sustituyida pola Ilesia de la Tresfiguración, de mayor planta, que ye la única ilesia ortodoxa que subsiste en Ramallah nel sieglu XXI. Nesa mesma década, establecióse una ilesia católica que constitúi la segunda mayor construcción cristiana de la ciudá. La ilesia católica fundó la Escuela Femenina de San José (Saint Joseph's Girl's School'), según la escuela secundaria Al-Ahliyyah pa mozos y moces.
En 1901 remataron les obres de construcción de la carretera que xune Xerusalén con Nablus, una carretera transitable pa vehículos.
En 1902 les autoridaes turques crearon la provincia de Ramala, al cargu de Ahmad Murad, el so primer gobernador, qu'entamó una serie de reformes cíviles; reagrupaba a 30 pueblos. El conceyu de Ramala foi creáu en 1908, con un gobiernu municipal escoyíu y compuestu por representantes de cada cla familiar. Estableció proyeutos conxuntos col conceyu vecín d'Al-Bireh.
En 1905, la carretera que xune Xerusalén con Naplusa y que pasa por Ramala foi enanchada y pavimentada.
Yuki Muto (1995)
Yuki Muto (武藤 友樹, ), ye un futbolista xaponés.
Ramala
Periodu otomanu
Mientres la Primer Guerra Mundial, dellos habitantes xunir al exércitu turcu. En 1915, una plaga de llagostes afaró Palestina y destruyó tolos cultivos de Ramala. En 1916, la ciudá sufrió una epidemia de fiebre tifoideo na que 30 % de la población morrió. Les fuercies britániques ocuparon la ciudá en 1917 y convirtieron provisionalmente n'hospital la escuela masculina cuáquera, Friends Boys School. Tres la guerra, la ciudá pasó a depender de l'alministración británica a partir de 1920, añu del establecimientu del Mandatu Británicu de Palestina.
Comunidá cuáquera
Una de les comunidaes relixoses más destacaes que s'establecieron en Ramala nel sieglu XIX foi la de los cuáqueros o Sociedá Relixosa de los Amigos. Crearon delles escueles pa neñes a partir de 1869, según una clínica en 1883. En 1889 fundaron la Escuela Femenina de los Amigos (Friends Girls School), llamada entós Girls Training Home of Ramallah (Llar de Formación Femenina de Ramala). Como esta escuela disponía d'un internáu, atraxo dende'l primer añu a moces d'otres comunidaes como Xerusalén, Lydda, Jaffa y Beirut. A finales del sieglu la escuela ampliárase pa ufiertar estudios primarios y secundarios. En 1901 creóse un establecimientu similar pa neños, y a partir de 1902 creáronse les primeres clases mistes. Construyóse un edificiu nuevu p'allugar el centru escolar pa mozos, el Friends Boys School, que s'inauguró en 1914 pero nun foi utilizáu como escuela hasta 1918, dempués de la Primer Guerra Mundial. En 1910 los cuáqueros crearon el Friends Meeting House', una casa común pa rezos, nel centru de Ramala. Nel sieglu XXI estos trés establecimientos siguen siendo sitios de referencia de la ciudá, y los centros escolares cuáqueros adoptaron el nome d'Escueles de los Amigos de Ramala (Ramallah Friends Schools).
L'establecimientu d'estes instituciones cuáqueru y católicu reforzó la identidá cristiana de Ramala y determinó en parte'l so desenvolvimientu como ciudá mercantil y centru alministrativu. Nesti aspeutu, estremóse socialmente y económicamente de la ciudá estremera d'A el-Bireh al beneficiase de meyores oportunidaes educatives, y convirtióse nel llugar de residencia preferíu de les clases medies palestines. Les actividaes d'estes ilesies cristianes estrechamente coneutaes col estranxeru empezaron tamién a espertar en munchos habitantes el deséu de buscar una vida meyor lloñe de la rexón. En 1901 un primer grupu d'habitantes de Ramala emigró a los Estaos Xuníos, siguíu d'otru grupu en 1903.
Mandatu británicu
Na década de 1920 Ramala conoció un boom económicu qu'ameyoró sensiblemente les condiciones de vida de les clases más pudientes. La prosperidá económica favoreció de la mesma la espansión de la ciudá y el so tresformamientu urbanísticu. Llevantáronse edificios modernos a lo llargo de les principales arteries de la ciudá, qu'entá pueden vese. La puxanza de la construcción duró hasta bien entrada la década de 1930, atrayendo a munchos obreros y artesanos. Un númberu significativu de residentes yeren tamién emplegaos de l'alministración británica. De 1922 a 1944 Ramala dobló la so población, que pasó de 3104 a 6300 habitantes.
Los emigrantes de los Estaos Xuníos establecieron sociedaes d'importación y esportación, creando un fluxu comercial tresatlánticu pa los productos locales. L'historiador Azeez Shaheen envalora qu'en 1946, aproximao 1.500 residentes de Ramala emigraren a Estaos Xuníos.
En 1936, la Compañía Llétrica de Xerusalén (Xerusalem Electric Company) estendió la so rede a Ramala y a Al Bireh, y en poco tiempu la mayoría de los llares tuvieron forníos con lluz llétrico. L'allumáu de les cais operar dende un panel llétricu asitiáu nun poste asitiáu na carretera que dixebraba dambos conceyos. El poste (que tuvo en funcionamientu hasta 1940) foi puestu al cargu del conceyu de Ramala, y el llugar pasó a ser llamáu al-Esquitara, «el faru», nome de la futura plaza principal de la ciudá.
Al españar la revuelta palestina de 1936-1939, les autoridaes britániques decidieron construyir una Muqata'a, un conxuntu independiente d'edificios p'allugar les sos oficines y una cárcel. Asitiar a unos 800 metros d'a el-Esquitara, y enancharon toles carreteres d'accesu con cuenta de facilitar el tránsitu de los vehículos militares en casu de nueves revueltes nel distritu de Ramala.
Les autoridaes britániques inauguraron en 1946 en Ramala el Palestine Broadcasting Service (PBS), una emisora de radio qu'emitía diariamente n'árabe, hebréu ya inglés. La BBC encargar de formar el personal, y en Ramala atopábense'l so primer estudiu y una potente antena de tresmisión.
Consecuencies de la guerra de 1948
Tres la guerra árabe-israelina de 1948-1949, Ramala quedó al este de la Llinia Verde –nome dau a la llinia de demarcación de les fuercies en combate—, y quedó so control xordanu en virtú del armisticiu robláu per Israel y Xordania.
L'éxodu masivu de los palestinos movíos por cuenta de la guerra de 1948 —llamáu nakba n'árabe—, marcó un puntu d'inflexón na evolución de Ramala, lo mesmo que de la cercana Al-Bireh. Nel branu de 1948, miles de refuxaos palestinos espulsaos de los pueblos conquistaos poles fuercies israelines llegaron a Ramala y A el-Bireh. Procedíen na so mayoría de Lydda, Ramla, Jaffa y de les aldegues circundantes, y en menor midida de dellos pueblos de la mariña mediterránea. Ramala dobló la so población; un censu entamáu poles autoridaes xordanes en 1953 rexistró que 67% de los 13.500 habitantes de Ramala yeren abellugaos. La nakba camudó la proporción de cristianos y musulmanes a favor d'estos postreros, y aceleró el ritmu de la emigración, principalmente a los Estaos Xuníos. Según l'historiador Azeez Shaheen, en 1960 había nos Estaos Xuníos 4.000 persones nacíes en Ramala.
Los refuxaos fueron reasitiaos al poco tiempu en dos campos de refuxaos: el de Jalazone al norte de Ramala, y el d'Am'ari n'A el-Bireh, dambos xestionaos pola acabante crear Axencia de Naciones Xuníes pa los Refuxaos de Palestina n'Oriente Próximu (UNRWA). El terceru, el campu de Qaddura, llevantóse xunto al centru de Ramala.
Anexón per Xordania
thumb|Plaza al-Esquitara, nel centru de Ramala. De resultes de la Conferencia de Xericó n'avientu de 1948, Xordania anexonó Cixordania al reinu hachemita en 1950. La mayoría de los palestinos aceptaron la decisión, non ensin cierta resignación, pero un grupu de notables de Ramala y de Xerusalén discreparon yá que nun queríen abandonar les sos reivindicaciones sobre'l territoriu de Palestina nin que l'anexón consolidara la partición de Palestina. Xordania sustituyó l'alministración militar por una alministración civil y los habitantes de Ramala, como los de toa Cixordania, recibieron la nacionalidá xordana. A partir de les eleiciones xenerales de 1950, tuvieron diputaos nel parllamentu y nel senáu de Xordania en Amán, en representación del distritu de Ramala.
Mientres el periodu xordanu, Ramala convertir nun destín turísticu gracies al so clima prestosu, particularmente pel branu.
Ocupación per Israel
Tres la derrota del exércitu xordanu na Guerra de los Seis Díes de xunu de 1967 Ramala, al igual que toa Cixordania, pasó a ser ocupada militarmente per Israel.thumb|210px|Policía Palestina nel centru de Ramala Los habitantes de Ramallah tuvieron ente los primeres impulsores de la Primera Intifada. "La Intifada, Unificación del Lideralgu", una organización qu'arrexunta a delles facciones palestines, distribuyó boletinos selmanales nes cais de Ramallah, con horarios de les protestes diaries, les fuelgues y l'acción contra patrullar israelines na ciudá.
thumb|210px|Vista del Muriu que dixebra Xerusalén y Ramala dende'l llau palestín, con pintaes a favor de la lliberación de Palestina y un homenaxe a Yasser Arafat.
Nes últimes décades del sieglu XX, cola llegada de los musulmanes, los refuxaos cristianos y la migración interna, construyéronse nueves mezquites ya ilesies, como la Ilesia Católica Melkite, la Ilesia Luterana, Ilesia Árabe Episcopal Árabe Anglicana, y La Ilesia Bautista de Ramallah.
Ramallah foi descritu como'l centru de poder de l'Autoridá Palestina y sirve como la sede de les ONG internacionales y embaxaes. Cientos de millones de dólares n'ayuda que flúi na ciudá impulsaron la economía de Ramallah dende'l final de la segunda Intifada.
La puxanza de la construcción Ramallah ye unu de los signos más evidentes de la crecedera económica en Cixordania, envaloráu nuna tasa añal del 8 %. Esto haise atribuyíu a la estabilidá relativa y el sofitu de los donantes occidentales a l'Autoridá Palestina. Economía boyante, Ramallah sigue atrayendo a los palestinos d'otres ciudaes de Cixordania onde los emplegos son menos. El cascu urbanu quintuplicóse dende 2002.
Instituciones relixoses
Anque Ramallah foi históricamente una ciudá cristiana, los musulmanes anguaño constitúin la mayoría de la población (75 %). La mezquita Gamal Abdel Nasser ye la más grande de Ramallah y una de les más modernes, y el so nome foi dau n'honor al presidente exipciu, impulsor del panarabismu. La ilesia de la Tresfiguración, un conventu ortodoxu, la ilesia greco-católica melquita, la ilesia luterana, la ilesia árabe episcopal de Xerusalén y d'Oriente Mediu (anglicano), la Ilesia Llocal de Ramala (evanxélica) y la Ilesia bautista de Ramala tienen toos establecimientos d'educación na ciudá. La Ilesia ortodoxa copta construyó una nueva ilesia a lo cimero d'una de les llombes más altes de Ramala. Tamién ta presente una pequeña comunidá de testigos de Xehová.
Temporada 1956 de Fórmula 1
La Temporada 1956 de Fórmula 1 foi la 7ª del Campeonatu Mundial de Pilotos de la FIA. Apostar ente'l 22 de xineru y el 2 de setiembre. El campeonatu consistió en 8 carreres, 7 de Fórmula 1 más Indianapolis 500, apostada so les regles de l'AAA. Juan Manuel Fangio llogró'l so tercer campeonatu consecutivu, el cuartu de la so carrera.
== Previa de la temporada Defensor del títulu: Juan Manuel Fangio
Escuderíes y pilotos
(*) Nun inclúi los pilotos y escuderíes qu'apostaron les 500 milles d'Indianapolis.
== Resume de la temporada axudicáronse puntos a los cinco primeros llugares (8, 6, 4, 3, 2). Un puntu pola vuelta más rápida. Pa la cuenta final del campeonatu namái se cuntaron los cinco meyores resultancies de siete posibles.
Melomys capensis
Melomys capensis ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase namái n'Australia.
Mónica Lamas
Mónica Lamas foi una modelu, periodista y actriz arxentina. Foi electa Miss Arxentina 1957.
Carrera
Mónica Lamas empecipió la so carrera artística como modelu siendo bien nueva. Yera maestra normal especializada en neños oligofrénicos y estudió arte escénico. D'una guapura innata y talentu sobre la pasarela, en 1957 foi escoyida Miss Arxentina, certame na que representó a "Miss Gran Buenos Aires" col seudónimu de Inés Yantorno. Asina se tresformó na cuarta "Miss Arxentina" socesiva (que'l so nome de pila empezaba cola lletra "I") desque empezara a desenvolvese dichu certame nel nuesu país. Esto llevar a representar al país nel del concursu de Miss Universu 1957, llegando a semifinalista, gracies a la eliminación de Miss USA, Lleona Gage, xubiendo al puestu 15. La ganadora terminó siendo la Miss Perú, Gladys Zender. En munchos de los sos desfiles pudo llucir los vistíos del so amigu'l diseñador Paco Jamandreu y maquillaxes de Bruno Boval.
En teatru incursionó nel '57 con una obra del nuevu autor español Ricardo Asturía.
En televisión participó en dellos ciclos de moda como La revista de Jean Cartier de 1958 conducíos pol popular alfayate Jean Cartier y la so esposa María Fernanda Cartier.
Años más tarde Mónica dedicar al diseñu de traxes de bañu (qu'ella mesma desfilaba) y que vendía n'importantes boutiques de Buenos Aires, Asunción y Santiago de Chile. Tamién estudió periodismu nel Círculu de la Prensa.
Nuna entrevista que-y fixeron nel so momentu sobre si esfrutó la faceta de Miss Arxentina, Lames dixo:
Philepitta castanea
Philepitta castanea ye una especie d'ave paseriforme de la familia Philepittidae endémica de Madagascar.
Hábitat y estáu de caltenimientu
El so hábitat natural son les fasteres montiegues húmedes del este de Madagascar.
Estiéndese a lo llargo d'una rexón bien amplia y la so población paez estable, polo que la filepita aterciopelada evalúase como especie so esmolición menor na llista colorada d'especies amenaciaes de la UICN.
NGC 351
NGC 351 ye una galaxa espiral barrada de la constelación de Cetus.
Afayóse'l 10 de payares de 1885 pol astrónomu Lewis A. Swift.
Edgar Rice Burroughs
Edgar Rice Burroughs foi un escritor de xéneru fantásticu qu'algamó sonadía poles sos series d'Hestories de Barsoom (ambientaes nel planeta Marte), de Pellucidar (que tienen llugar nel centru de la Tierra) y, n'especial, pola creación del mundialmente famosu personaxe de Tarzán.
Biografía
Burroughs vivió munchos años nel suburbiu d'Oak Park, d'Illinois, yera fíu d'un home de negocios. Asistió a la Harvard School de Chicago onde entró en contautu col mundu clásicu de Grecia y Roma. Tres del so pasu pola escuela marchó a vivir al ranchu del so hermanu onde trabayó dos años de vaqueru. Depués ingresó na Philips Academy d'onde lu espulsaríen por perezosu. Tres un periodu d'entrenamientu n'Academia Militar de Michigan, entró a formar parte del Séptimu de Caballería de los Estaos Xuníos y llegó a lluchar escontra los apaches n'Arizona pero llicenciáronlu aína al descubrir la so minoría de edá, lo que lu llevó a volver a Chicago y dedicase a una riestra de trabayos diversos non mui bien pagaos tanto ellí como n'Idaho.
En 1912, a los 36 años d'edá y baxo'l nomatu de Normal Bean que apaeció impresu como Norman Bean, asoleyó'l so primer rellatu, Under the Moons of Mars na revista All-Story Weekly, obra pola que cobró 400 dólares. N’ochobre d'esi mesmu añu, esta vez col so nome real, publicó Tarzan of the Apes qu'en 1914 asoleyaríase en formatu de llibru.
En 1923 Burroughs creó la so propia compañía, Edgar Rice Burroughs, Inc., y entamó a emprentar los sos propios llibros hasta los años 30. Divorcióse d'Emma, la so primer muyer, en 1934, y casóse cola antigua actriz Florence Gilbert en 1935, ex-muyer del so amigu, Ashton Dearholt, adoptando dos neños. Divorciáronse en 1942.
Nel tiempu del ataque de Pearl Harbor vivía en Hawai y, mentanto la Segunda Guerra Mundial fízose corresponsal de guerra pa Los Angeles Times a pesar de contar con 66 años de edá, siguiendo'l conflictu nel área del Pacíficu Sur.
El cráter Burroughs de la superficie de Marte foi bautizáu asina n'honor del creador de Tarzán.
Crystal Scales
Crystal Scales ye una actriz, cantante, y rapera. Ella da voz al personaxe de Liberty "Libby" Danielle Folfax na serie de televisión The Adventures of Jimmy Neutron: Boy Genius, y emprestó la so voz a la serie de Cartoon Network d'André 3000 Class of 3000 como Tamika Jones. Tamién dio voz a Cleo Carter pa la serie animada Tutenstein.
Deborah Dultzin Kessler
Deborah Dultzin Kessler ye una investigadora n'astrofísica mexicana. La so investigación enfocar en cuásares y otros centros de galaxes actives.
Biografía
Nació en Monterrey el 9 d'ochobre de 1945. La so madre, la pintora Fredzia Kessler, emigró a Méxicu dende Polonia a los 7 años colos sos padres. El so padre, Leon Aryeh Dultzin, foi un activista sionista, qu'emigró a Méxicu de Bielorrusia. en 1929. En 1956 él foi a vivir a Israel y ella creció cola so madre.
Ella cuntó que'l so amor a la ciencia surdió na so infancia, yá que cuando yera pequeña quedábase mirando'l cielu y qu'una vegada, cuando daquién preguntó-y que quería ser de grande ella respondió "estrellífera". Ente los sos intereses fora de la investigación tán la lliteratura y la música. Canta nel Coru Filarmónicu Universitariu.
Educación
Estudió la llicenciatura en Física na Facultá de Ciencies de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu (UNAM) en 1968. Estudió la maestría n'astrofísica y la candidatura a grau de doctor na Universidá Estatal de Moscú, siendo la única muyer que foi discípula del prominente científicu Yákov B. Zeldovich. Nun pudo terminar la so tesis por problemes de salú y tornó a Méxicu en 1973, onde empezó a trabayar nel Institutu d'Astronomía de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu como investigadora. Mientres un añu sabáticu en 1985 dir a la Sorbona pa terminar el doctoráu que tenía pendiente, que completó'l mesmu añu y, en 1986, llogró'l doctoráu en l'Université Paris-Sorbonne, cola mención Très Honorable. Anguaño, ye investigadora titular “C” nel Institutu d'Astronomía de la UNAM, caltién el nivel máximu d'estímulos nel Programa de Primes al Desempeñu del Personal Académico de Tiempu Completu (PRIDE) y pertenez al Sistema Nacional d'Investigadores (SNI) col nivel III.
Descubrimientos
Participó nel descubrimientu de la esistencia de dos fuexos negros nel nucleu del oxetu celeste denomináu OJ 287, contribuyó notablemente a la investigación de les propiedaes físiques y dinámiques del gas cercano a un fuexu negru. Tamién demostró'l papel que desempeña la redolada cercana de les galaxes actives na so evolución, por cuenta de fuercies de marea ya interacciones gravitacionales con otres galaxes próximes.
Saint-Clément-les-Places
Saint-Clément-les-Places ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Clément-de-Vers
Saint-Clément-de-Vers ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/72101–72200
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Melomys leucogaster
Melomys leucogaster ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Nueva Guinea.
Alfabetu rómico
El alfabéto rómico ye un alfabetu fonéticu propuestu por Henry Sweet como reforma pa la escritura del inglés. Sirvió como base pa ellaborar l'Alfabetu Fonéticu Internacional de Paul Passy. Caracterízase porque les lletres representen los mesmos soníos qu'en llatín (o n'inglés antiguu) en llugar de los múltiples soníos que cada lletra tien n'inglés actual, que cada soníu tien un símbolu propiu y cada símbolu representa un únicu soníu, y amás nun esisten les mayúscules. Pa representar los soníos propios del inglés Sweet utilizó la reversión (ə, ɔ), les lletres en cursiva o lletres emprestaes del anglosaxón (æ, ð) o del griegu (θ).
Canal del Narcea
thumb|250px|right|Canal del Narcea en [[Piarnu, Castrillón.]] El Canal del Narcea ye una conducción hidráulica d'agües del ríu Narcea inaugurada'l 8 de marzu de 1965 Escurre dende la estación de bombéu asitiada en Quinzanas, conceyu de Pravia, hasta los banzaos de Tresona (Corvera), La Granda (Gozón), y San Andrés de los Tacones (Xixón). Nel so percorríu, de 27 quilómetros, traviesa tamién los conceyos de Sotu'l Barcu, Castrillón y Illas.
Nel so día, foi'l complexu hidráulicu téunicamente más avanzáu d'Europa y foi construyíu pa suministrar agua a los fornos altos y aceríes de la estinguida ENSIDESA, güei Arcelor, que na década de 1950 asitiárase n'Avilés y Xixón.
La canal, y la so estación de bombéu, tán diseñaos pa tresportar un caudal máximu d'agua de 4.000 llitros per segundu, gracies a bombes Worthington 24 NA-37 de 2.000 Hp y 980 revoluciones per minutu. 1.000 llitros per segundu pueden ser aprovechaos pal suministru d'agua potable a les poblaciones d'Avilés y Xixón.
Infraestructures
thumb|250px|left|Vista xeneral de la estación de bombéu, en [[Quinzanas, Pravia.]] Como s'indicó enantes, la canal tien un llargor de 30 km, de los cualos, 17 escurren por canales; y los 13 restantes, por túneles, sifones y acueductos.
Thalles
Thalles Lima de Conceição Penha, foi un futbolista brasilanu.
Canal del Narcea
Túneles
Construyéronse 15 túneles, de los cualos, el más importante ye'l de Los Gallos, de 1.405 metros.
Acueductos
De los 35 construyíos, el más importante ye'l de Castañalona, de 230 metros de llargor y 30 metros d'altor; dotáu d'una estructura estilizada y airosa que s'integró perfectamente na so redolada.
El siguiente acueductu, n'importancia, ye'l de Los Meirones, de 161 metros de llargu y 17 d'altu.
Sifones
Foi necesaria la construcción de cinco sifones pa salvar los pequeños valles tresversales esistentes a lo llargo del trazáu. El más importante ye'l de La Llamera, con 488 metros de llargor y 90 d'altor.
Aprovechamientu turísticu
Dende finales del sieglu XX, el Gobierno del Principáu d'Asturies, en collaboración colos conceyos afeutaos, ta tratando d'impulsar una ruta senderista y cicloturista a lo llargo del trazáu de la canal, conocida como Ruta de l'agua. Sicasí, solo unos pocos quilómetros atópense afechos y el proyeutu avanza con lentitú.
Pedagoxía
La pedagoxía (del griegu παιδίον paidíon 'neñu' y ἀγωγός agōgós 'guía, conductor') ye la ciencia que tien como oxetu d'estudiu la educación col enfotu de entamala pa cumplir con determinaos fines, establecíos a partir de lo que ye deseable pa una sociedá, esto ye, el tipu de ciudadanu que quier formase. Pertenez al campu de les ciencies sociales y humanes.
Tecneciu
thumb|250px|Configuración de los niveles d'enerxía del Tecneciu. El tecneciu ye'l más llixeru de los elementos químicos que nun cunten con isótopos estables y el primer elementu sintéticu que s'atopa na tabla periódica. El so númberu atómicu ye'l 43 y el so símbolu ye Tc. Les propiedaes químiques d'esti metal de transición cristalino de color gris plateado son entemedies a les del reniu y les del manganesu. El so isómero nuclear 99mTc, de bien curtia vida y emisor de rayu gamma, usar en medicina nuclear pa efeutuar una amplia variedá de pruebes diagnósticas. El 99Tc úsase como fonte de partícules beta llibre de la emisión de rayu gamma. El anión pertecnetato (TcO4-) emplégase como inhibidor d'escomiu anódica para aceros.
Pedagoxía
L'oxetu d'estudiu na pedagoxía ye «la educación», tomada ésta nel sentíu xeneral, que-y atribuyeron diverses llexislaciones internacionales, como lo referío en documentos de la Organización de les Naciones Xuníes pa la Educación la Ciencia y la Cultura (Unesco), la Organización d'Estaos Iberoamericanos pa la Educación, la Ciencia y la Cultura (OEI) y los mesmos de cada país (como les lleis xenerales o nacionales sobre educación). Tamién ye posible atopar la pallabra «formación» como oxetu d'estudiu de la Pedagoxía, siendo «educación» y «formación» vocablo sinónimos en tal contestu (esiste un alderique qu'indica que son términos distintos).
Tecneciu
Primero que fuera descubiertu, munches de les propiedaes del elementu 43 fueron prediches por Dmitri Mendeleev. Mendeleev acutó un espaciu nel so tabla periódica pa un hipotéticu elementu que llamó eka - manganesu. En 1937, l'isótopu 97Tc convertir nel primer elementu producíu de forma predominantemente artificial, d'ende'l so nome (del griegu τεχνητός, que significa "artificial"). La mayoría del tecneciu producíu na Tierra llógrase como subproductu de la fisión del 235 O nos reactores nucleares y estrayer de les banielles de combustible nuclear. Nengún isótopu del tecneciu tien un periodu de semidesintegración mayor de 4,2 millones d'años (el casu concretu del 98Tc), asina que la so detección en xigantes coloraes en 1952 ayudó a reforzar la teoría de que nes estrelles pueden xenerase elementos pesaos. Na Tierra, el tecneciu alcuéntrase en traces detectables como productu de la fisión bonal en minerales d'uraniu per aición de la captura de neutrones en menas de molibdenu.
Pedagoxía
La pedagoxía estudia a la educación como fenómenu complexu y multirreferencial, lo qu'indica qu'esisten conocencies provenientes d'otres ciencies y disciplines que pueden ayudalu a entender lo que ye la educación; exemplos d'ello son la historia, la socioloxía, la psicoloxía y la política, ente otres. Nesti contestu, la educación tien como propósitu incorporar a los suxetos a una sociedá determinada que tien pautes culturales propies y carauterístiques; esto ye, la educación ye una aición que lleva implícita la intencionalidad del meyoramientu social progresivu que dexe que'l ser humanu desenvuelva toles sos potencialidaes. Pa una meyor comprensión de la historia de la conformanza de la Pedagoxía y la so rellación cola educación, Immanuel Kant y Durkheim apurren elementos importantes. Kant propón la confección d'una disciplina que sía científica, teórica y práutica, que se base en principios, esperimentación y reflexones sobre práutiques concretes. Durkheim, al referise a la educación, espresa que ye materia de la Pedagoxía y ye indispensable construyir un saber per mediu de la implementación de regles metodolóxiques −postura positivista− que sía garante del calter científicu de dichu conocencia.
Tecneciu
Propiedaes físiques y químiques
El tecneciu ye un metal radiactivu de color gris plateado con una apariencia similar al platín. Sicasí, cuando se llogra xeneralmente tien la forma de polvu abuxao. La so posición na tabla periódica ta ente'l reniu y el manganesu, y como predicen les lleis periódiques, les sos propiedaes son entemedies a estos dos metales. El tecneciu, al igual que'l prometiu, ye escepcional ente los elementos llixeros, yá que nun tener nengún isótopu estable (y, sicasí, ta arrodiáu por elementos que sí los tienen).
Pedagoxía
Etimoloxía
La pallabra provién del griegu παιδαγωγέω (paidagōgueō); nel cual παῖς (xen. παιδός paidós) significa "neñu" y άγω (ágō) significa "guía", esto ye "dirixir al neñu". Na antigua Grecia'l pedagogu yera l'esclavu encargáu d'acompañar al neñu hasta la Palestra o didaskaleía.
Tecneciu
Propiedaes físiques y químiques
Dada la so inestabilidá, el tecneciu ye desaxeradamente escasu na Tierra. Nun desempeña nengún papel biolóxicu y, en condiciones normales, nun s'atopa nel cuerpu humanu.
La forma metálica del tecneciu eslluzse rápido en presencia d'aire húmedu. Los sos óxidos son el TcO2 y el Tc2O7. So condiciones oxidantes, el tecneciu (VII) esiste en forma de anión pertecnetato, TcO4-. Los estaos d'oxidación más habituales del tecneciu son 0, +2, +4, +5, +6 y +7. Cuando'l tecneciu ta pulverizáu, ambura en presencia d'osíxenu. Eslleir en agua regia, acedu nítricu y en ácidu sulfúricu concentráu, pero non en ácidu clorhídricu. Tien llinies espectrales carauterístiques a los siguientes llonxitúes d'onda: 363 nm, 403 nm, 410 nm, 426 nm, 430 nm y 485 nm.
La forma metálica ye llixeramente paramagnética, esto ye, les sos dipolos magnéticos alliniar colos campos magnéticos esternos, a pesar de que'l tecneciu de normal nun ye magnéticu. La estructura cristalina del metal presenta un empaquetamiento hexagonal compactu. Un cristal aislláu de puru tecneciu metálicu convertir nun superconductor de tipu II a una temperatura de 7,46 K; la irregularidá de los cristales y trazar d'impureces alcen esti valor a 11,2 K pal casu d'un tecneciu pulverizáu d'una pureza del 99,9%. Per debaxo d'esta temperatura, el tecneciu tien una bien alta fondura de penetración magnética, la mayor de tolos elementos dempués del niobiu.
Pedagoxía
Definición en diccionarios ensin especializar
Tantu'l Diccionario de la lengua española de la Real Academia Española, como'l Diccionario Salamanca de la llingua española definen a la pedagoxía como la ciencia que s'ocupa de la educación y la enseñanza. Tien como oxetivu apurrir guíes pa planiar, executar y evaluar procesos d'enseñanza y aprendizaxe, aprovechando les aportaciones ya influencies de diverses ciencies, como la psicoloxía (del desenvolvimientu, personalidá, superdotación, educativa, social), la socioloxía, l'antropoloxía, la filosofía, la historia y la medicina, ente otres. Poro, el pedagogu ye'l profesional qu'ayuda a entamar meyores sistemes y programes educativos, al envís de favorecer al máximu'l desenvolvimientu de les persones y les sociedaes. Estudia la educación en toles sos aguaes: escolar, familiar, llaboral, social y cultural.
En resume, podría dicise que la pedagoxía ye la ciencia que'l so oxeto d'estudiu ye la formación de la personalidá de la persona. Los enclinos actuales pretenden qu'esta educación sía integral, esto ye, en toles dimensiones de la persona. La formación ye'l procesu de preparación de la persona pa la vida. Por eso dellos autores considerar que la formación y l'educación son sinónimos. Sicasí, otros indiquen qu'una leve diferencia ta en que la formación fai énfasis nel oxetu y l'educación na aspiración que se desea algamar.
Tecneciu
Propiedaes físiques y químiques
Tolos isótopos del tecneciu tien de ser remanaos con cuidu. El más común d'ellos, el 99Tc, ye un débil emisor de partícules beta; esti tipu de radiación puede ser detenida poles parés de la presea de cristal del llaboratoriu. Cuando son deteníes, emítense rayos X de baxa intensidá, pero una separación d'unos 30 cm basta por qu'afecte al nuesu organismu. El riesgu principal cuando se trabaya con tecneciu ye la inhalación del polvu; la contaminación radiactiva qu'esto produz nos pulmones supón un riesgu bien significativo de cáncer. Pa la mayoría de trabayos con tecneciu, la manipulación cuidadosa so una campana extractora sueli ser abonda; nun se riquir l'usu d'una cámara ensuga con guantes.
Medicina nuclear
El 99mTc (la "m" indica que ye un isómero nuclear metaestable) ye'l radioisótopo más utilizáu na práutica diagnóstica, envalorándose que'l 80% de los procedimientos de medicina nuclear utilizar. Úsase principalmente en procedimientos de diagnósticu de funcionamientu d'órganos del cuerpu humanu, por casu, como marcador radiactivu que l'equipamientu médicu puede detectar nel cuerpu humanu. Esti isótopu afaise perbién al so usu, yá que emite rayu gamma fácilmente detectables con una enerxía de 140 keV, y el so periodu de semidesintegración ye de 6,0058 hores (esto ye, en 24 hores se desintegran quince dieciseisavos del total p'aniciar 99Tc). El llibru "Technetium", de Klaus Schwochau, numbera 31 radiofármacos basaos nel 99mTc usaos n'estudios funcionales del celebru, el miocardiu, la glándula tiroidea, los pulmones, el fégadu, la vesícula, los reñones, el cadarma, la sangre y los tumores.
La inmunoescintografía incorpora 99mTc a un anticuerpu monoclonal, una proteína del sistema inmunitariu capaz de xunise a célules canceroses. Poques hores dempués de la inyeición, detéctense los rayos gamma emitíos pol 99mTc col correspondiente equipu médicu; altes concentraciones indiquen ónde s'alcuentra'l tumor. Esta téunica ye particularmente preséu pa detectar tumores difíciles d'alcontrar, como los qu'afecten al intestín. Estos anticuerpos modificaos son comercializaos pola empresa alemana Hoechst sol nome de "Scintium".