cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Avión de caza
Caza polivalente
Son aeronaves qu'apaecen a partir de la 4° xeneración. Por norma xeneral son más llixeros y menos potentes que los caza de superioridá aérea, pero que al igual qu'ellos, son bien maniobrables pal combate aereu (Dogfight). Clasifíquense como polivalentes o multirol porque nun arrenuncien a nenguna xera, yá que pueden ser utilizaos d'igual manera como caces de combate aire-aire, según aviones d'ataque a distancia, o inclusive y a pesar del so tamañu, pa cargar armes d'ataque a superficie. Esisten sicasí dos subtipos en cuanto al enfoque que pueden privilexar. Per un sitiu tán los aviones polivalentes que privilexen les xeres de interdicción "más allá del algame visual" BVR (Beyond Visual Range), como por casu el F-18 Super Hornet y el Sukhoi El so-34, y aquellos aviones polivalentes que siguieron perfeccionándose nel combate aire-aire como'l F-16 Fighting Falcon, el Dassault Rafale, Saab 39 Gripen, Chengdu J-10B, Mikoyan MiG-35 o'l Eurofighter Typhoon.
Caza de superioridá
Los caces de superioridá aérea son aviones iguaos a partir de la xeneración 4. que cumplen xeres de control del espaciu aereu del enemigu. Son caces sólidos nel combate y potentes nel porte misiles y bombes. Una diferencia colos caza polivalentes ye que cuasi magar tien una enorme capacidá pal bombardéu estratéxicu, nun cumplen con xeres de sofitu aereu cercanu. Per otru llau, esti tipu d'aviones privilexen la confrontación puramente tal primero que la interdicción. Son aviones muncho más pesaos que los polivalentes, pueden llevar mayor armamentu, sicasí esto nun quier dicir que pierden capacidá de maniobrabilidad, inclusive otra manera, son aviones bien aerodinámiques y maniobrables. Exemplos claros son el F-15 Eagle, el Shenyang J-11 y el Sukhoi El so-35.
Caza furtivu
Son aviones de 5° xeneración qu'amiesten a los caza la opción de ser usaos en misiones furtives, a saber que cunten con una confección y diseñu fechu pa nun ser detectaos por radares enemigos. Claros exemplos d'esti tipu d'aeronaves son el F-22 Raptor, F-35 Lightning, el Sukhoi PAK FA, el Chengdu J-20 y el Shenyang J-31.
Thiénans
Thiénans ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Universidá James Madison
La Universidá James Madison (James Madison University en idioma inglés) ye una universidá pública allugada en Harrisonburg, Virxinia (Estaos Xuníos d'América).
Historia
Fundar en 1908 pola Asamblea Xeneral de Virxinia como escuela normal y téunica pa muyeres col nome de State Normal and Industrial School for Women'. En 1914 camudóse'l nome a State Normal School for Women at Harrisonburg y en 1924 a State Teachers College at Harrisonburg. En 1938 decidió honrase la memoria del presidente James Madison adoptando la denominación de James Madison College, y en 1976 convertir en James Madison University. Dende 1946 matricúlense tamién estudiantes masculinos.
Deportes
James Madison compite na Colonial Athletic Association de la División I de la NCAA.
Pierre-Simon Laplace
Pierre-Simon Laplace foi un astrónomu, físicu y matemáticu francés qu'inventó y desenvolvió la tresformada de Laplace y la ecuación de Laplace. Compartió la doctrina filosófica del determinismu científicu.
Biografía
Nacíu nuna familia de granxeros de la baxa Normandía, coló a estudiar na Universidá de Caen, onde foi encamentáu a D'Alembert, quien, impresionáu pola so habilidá matemática, encamentar de la mesma pa un puestu de profesor na Escuela Militar de París en 1767, na que tuvo ente los sos discípulos a Napoleón Bonaparte. En 1785 ye nomáu miembru de l'Academia de Ciencies y en 1795, miembru de la cátedra de matemátiques del Nuevu Institutu de les Ciencies y les Artes, que va presidir en 1812. En 1788 cásase cola moza Marie-Charlotte de Courty de Romanges, perteneciente a una familia de Besançon, 20 años más nuevu qu'él, y con quien tuvo dos fíos, Sophie-Suzanne y Charles-Émile, nacíu en 1789 y qu'algamaría el grau de xeneral. En 1795, Laplace empezó a publicar el primeru de los cinco volúmenes que van constituyir el so Mecánica celeste y en 1796 imprime Exposition du système du monde, onde revela'l so hipótesis nebular sobre la formación del sistema solar. En 1799 foi nomáu ministru del Interior mientres el Consuláu, anque nun tuvo nel cargu más que seis selmanes. El so antiguu alumnu Napoleón Bonaparte confirió-y en 1805 la Lexón d'honor y en 1806 el títulu de conde del Imperiu. En 1812 publicó'l so Teoría analítica de les probabilidaes y en 1814 el Ensayu filosóficu sobre la probabilidá. En 1816 foi escoyíu miembru de l'Academia Francesa. A pesar del so pasáu bonapartista, tres la restauración de los Borbones foi lo bastante arteru como pa consiguir ser nomáu marqués en 1817.
Na Exposition du système du monde (Esposición del sistema del mundu, 1796) describió una teoría sobre la formación del Sol y del sistema solar a partir d'una nebulosa o remolín de polvu y gas. Esta hipótesis nebular, que yá fuera perfilada enantes por Inmanuel Kant, con muncho mayor detalle y múltiples refinamientos, permanez nos nuesos díes como'l fundamentu básicu de tola teoría de la formación estelar. Per otra parte, demostró tamién la estabilidá del sistema solar, sentó les bases científiques de la teoría matemática de probabilidaes (na so obra Théorie analytique des probabilités, onde, ente otros llogros, formuló'l métodu de los mínimos cuadraos, que ye fundamental pa la teoría d'errores) y formuló de manera bien firme ya influyente la imaxe d'un mundu dafechu determinista.
Sollerte a los descubrimientos de nebuloses realizaos por William Herschel n'Inglaterra, Laplace pensó que'l colapsu gravitatoriu d'una nebulosa podría dar orixe a la formación del Sol y que'l material orbitando en redol al Sol podría entestase pa formar una familia de planetes. Esta teoría esplicaba de manera natural que tolos planetes orbiten en redol al Sol nel mesmu sentíu (d'oeste a esti) y que les sos órbites tean nun mesmu planu. Herschel concordó con esta idea y xeneralizar pa esplicar la formación y evolución de toles estrelles y sistemes estelares.
Ye recordáu como unu de los máximos científicos de tolos tiempos, dacuando referíu como'l Newton de Francia, con unes fenomenales facultaes matemátiques non tener por nengún de los sos contemporáneos.
La so obra más importante, Traité de mécanique céleste (Tratáu de mecánica celeste, 1799-1825, 5 vols.), ye un compendiu de tola astronomía de la so dómina, enfocada de manera totalmente analíticu, y onde perfeccionaba'l modelu de Newton, que tenía dellos fenómenos pendientes d'esplicarsobremanera dellos movimientos anómalos que siguíen ensin solución: Xúpiter taba sometíu a una aceleración aparente, ente que Saturnu paecía frenase adulces y la Lluna tamién amosaba un movimientu aceleráu. Si estos movimientos siguíen indefinidamente, Saturno cayería sobre'l Sol, Xúpiter escapar del sistema solar y la Lluna cayería sobre la Tierra. Con tan solo 23 años d'edá, Laplace demostró que l'aceleración de Xúpiter y el frenáu de Saturnu yeren movimientos periódicos. Los perllargos periodos (en redol a mil años) fixeren creer hasta entós qu'estes variaciones yeren continues ya indefiníes ('seculares'); en 1785 demostró que tales anomalíes deber a la posición relativa de Xúpiter y Saturno respectu del Sol. Tou ello precisó una cantidá enorme de cálculos bien detallaos. En 1787 Laplace demostró que'l movimientu anómalu de la Lluna tamién yera oscilatoriu y que taba causáu por pequeñu efeutos (de 'segundu orde') nel sistema triple Sol-Tierra-Lluna. Les variaciones yeren periódiques y, poro, el sistema solar tenía de ser estable y autorregulado. Toes estes idees recoyer na so obra Exposition du système du monde publicada en 1796.
Laplace creó una interesada fórmula pa espresar la probabilidá de que'l Sol saliera pel horizonte. Dicía que la probabilidá yera de (d+1)/(d+2), onde d ye'l númberu de díes que'l sol salió nel pasáu. Laplace afirmaba qu'esta fórmula, conocida como la regla de socesión, podía aplicase en tolos casos onde nun sabemos daqué, o onde lo que conocíamos foi camudáu polo que non. Entá s'usa como un estimador de la probabilidá d'un eventu, si sabemos el llugar del eventu, pero namái tenemos bien poques amueses d'él.
Laplace creía fuertemente nel determinismu causal, tal como puede apreciase na siguiente cita:
Esti intelectu referir al demoniu de Laplace (cf. demoniu de Maxwell). Los descubrimientos de la física moderna, especialmente la mecánica cuántica y el principiu d'incertidume, prueben que la esistencia de tal intelectu ye imposible siquier en principiu.
Modelu de Laplace
La so definición diznos que:
sía Y un esperimentu cualesquier y S el conxuntu finito de les sos resultancies posibles tal que ,
Juçara Bordin
Juçara Benedetti Bordin ye una bióloga, botánica, brióloga, curadora, y profesora brasilana, que desenvuelve, dende 2012, actividaes académiques y científiques nel Centru de Ciencies Biolóxiques, Universidá Estadual de Rio Grande do Sul, y dende 1997, na Universidá de Caxias do Sul.
Pierre-Simon Laplace
Modelu de Laplace
si suponemos que cada resultancia ye equiprobable (que nengún tenga más oportunidaes qu'otru), entós.
Juçara Bordin
Biografía
En 1996, llicencióse en Maxisteriu pola "Escuela Estadual Christopher Mendoza". En 2002, llogró la llicenciatura en Ciencies Biolóxiques pola Universidá de Caxias do Sul, en 2008, un títulu de maestría en botánica, cola defensa de la tesis Briófitas do Centro Urbanu de Caxias do Sul, RS, Brasil, pol Institutu de Botánica de São Paulo, y en 2011, el doctoráu en ciencies (botánica) pol mesmu institutu, siendo becaria del Conseyu Nacional de Desendolque Científicu y Teunolóxicu, CNPq, Brasil.
Pierre-Simon Laplace
Modelu de Laplace
Si queremos que P seya una función de probabilidá tal que entós p = 1/k.
Juçara Bordin
Biografía
Cuenta con esperiencia n'investigación nel área de la botánica, con énfasis na flora y na taxonomía de briófitos, ya investigando a la familia Fissidentaceae, especialmente nel estáu de Rio Grande do Sul, briófitas de zones urbanes y de L'Antártida. Ye miembru de la Sociedá Botánica de Brasil (SBB) y de l'Asociación d'Investigadores Polares na carrera (APECS-BR). Anguaño ye profesora axunta na Universidá del Estáu de Rio Grande do Sul - UERGS, Unidá Mariña Norte-Osório.
En xineru de 2009, en xineru de 2012, y en xineru de 2015, participó como brióloga y bióloga, n'esploraciones biolóxiques con base na Estación Antártica Comandante Ferraz.
Pierre-Simon Laplace
Modelu de Laplace
Sía A un subconxuntu de S tal que entós
Tresformamientos de Laplace
Aproximao en 1744, Euler, siguidor de Lagrange, empezó a buscar una solución pa les ecuaciones diferenciales en forma de:
y
En 1785, Laplace atopó la llave siguiente, utilizando integrales en forma de tresformamientos d'ecuaciones diferenciales, qu'a cencielles yera la forma de la solución, y atopó que la ecuación tresformada yera bono de resolver, inclusive más que la orixinal.
Anécdotes
Napoleón, refiriéndose a la so obra Exposition du système du monde, comentó a Laplace: «Cúntenme qu'escribió usté esti gran llibro sobre'l sistema del universu ensin mentar nin una sola vegada al so creador», y Laplace contestó: «Sire, nunca precisé esa hipótesis». Con ello aludía al fechu de que Newton tuvo qu'aludir a la voluntá divina un sieglu enantes pa xustificar que'l so llei de la gravitación universal nun fuera capaz d'esplicar les anomalíes de los movimientos de Xúpiter y Saturno. Napoleón comentó-y la respuesta al matemáticu Lagrange, quien esclamó «¡Ah! Dios ye una bella hipótesis qu'esplica munches coses». Napoleón tamién-y cuntó esto a Laplace, a lo qu'ésti, siendo consecuente col métodu científicu y col conceutu de predictibilidad del determinismu científicu, darréu argumentó: «Anque esa hipótesis pueda esplicar tou, nun dexa predicir nada».
Hiroki Sakai
Hiroki Sakai (酒井 宏樹; ) ye un futbolista xaponés.
Corvus leucognaphalus
'''Corvus leucognaphalus ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los cuervos. Debe'l so nome a que debaxo de les plumes negres del pescuezu tien un collar de plumes blanques. Ye una ave endémica de La Española.
Descripción
Ye'l cuervu más grande del Caribe y mide de 48 a 51 cm. Tien un gran picu y una cola elegante. Con esceición d'un collar de plumes blanques, el so plumaxe ye dafechu negru con un rellumu púrpura o azuláu a la lluz. Tien los güeyos coloraos anaranxaos.
Distribución y hábitat
El so área de distribución na República Dominicana llindar al Parque Nacional Jaragua, Parque Nacional del Este, Parque Nacional Los Haitises, la Sierra de Bahoruco, y la islla Saona. N'Haití distribuyir nes islles de la mariña d'Islla de la Gonâve y Île a Vache. Esta estinguíu en Puertu Ricu dende 1963.
Comportamientu
De normal alcuéntrase en pareyes o pequeños partíos nos árboles frutales. Aliméntase principalmente de frutes y granes, pero tamién come pequeños vertebraos ya inseutos. Añera nos grandes árboles o en palmeres.
Caltenimientu
Ye una especie amenazada pola perdida d'hábitat y la cacería furtiva. En La Española, yera una ave local común pero a partir de 1980 hubo un descensu de la población (a menos de 10.000 exemplares).
Shiloh
Shiloh ye un borough del condáu de Cumberland, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Adolfo de la Huerta
Felipe Adolfo de la Huerta Marcor foi un políticu mexicanu, presidente del so país en 1920.
Sin
Pasa por ser un perantiguu dios proteutor de los pastores. Mientres el periodu en que Ur exerció la supremacía sobre'l valle del Éufrates (ente c. 2600 y 2400 e. C.), Ensin foi consideráu, naturalmente, como'l dios supremu del panteón. Ye entós cuando se-y designó como «padre de los dioses», «xefe de los dioses» o «creador de toles coses». La sabiduría personificada pol dios llunar ye tamién una espresión de la esistente ciencia de l'astronomía o la práutica de l'astroloxía, na que la observación de les fases de la lluna yera un factor importante.
Carauterístiques De Nannar/Ensin
A Nanna/Ensin representábase-y como un vieyu con cuernos y barba de lapislázuli, montáu nun toru aláu. El so símbolu principal yera'l creciente llunar, pero tamién el toru, que provenía del so padre, Enlil, "Toru del Cielu", y el trébedes (que podía ser un candeleru).
Describíase-y como'l padre de la Inanna sumeria, diosa de la vida (la Ishtar semita) que, darréu, heredaría'l cetru llunar. Cola so esposa Ningal tuvo a Utu, dios del sol, (en acadiu, Shamash).
Nos sellos cilíndricos, represéntase-y como un vieyu con barba y el símbolu de la media lluna. Nel sistema teolóxicu-astral ta representáu pol númberu 30 y la lluna. Esti númberu probablemente refiérase al númberu permediu de díes (correutamente alredor de 29.53) nun mes llunar, midíu ente socesives llunes nueves.
Xunto con Shamash y Ishtar, formó la "Tríada semita" de dioses con rellaciones celestes que s'incorporó al panteón mesopotámicu dende'l Periodu Acadiu (2200 - 2100 e. C.).
Delles fontes tamién-y consideren el padre d'Ereshkigal, diosa de la la tierra ensin torna, del inframundu y la muerte.
Pa la mitoloxía sumeria, rixe'l pasu de los meses y ye el dios que controla les marees, los ciclos menstruales y, polo xeneral, los procesos cíclicos asociaos a la lluna o al mes llunar.
Un importante testu sumeriu ("Enlil y Ninlil") fala de la baxada de Enlil y Ninlil, embarazada de Nanna, al inframundu. Ellí, danse trés "sustituciones" pa dexar l'ascensu de Nanna. La hestoria amuesa delles semeyances col testu conocíu como "El descensu de Inanna".
Llugares de cultu
Los sos dos principales llugares de cultu fueron el templu Y-kishnugal en Ur nel sur y Harrán nel norte.
En Ur yera llamáu Y-gish-shir-gal ("casa de la gran lluz") y foi ellí onde se desenvolvió'l papel de la sacerdotesa En. Yera un títulu bien poderosu en manes d'una princesa, el casu más notable, Enheduanna, fía del rei Sargón de Akkad, y foi'l principal cargu de cultu acomuñáu col cultu a Nanna/Ensin.
Ensin tamién tenía un santuariu en Harran, llamáu Y-jul-jul ("casa de l'allegría"). El cultu al dios-lluna estender a otros centros, polo que los templos a él dedicaos atópase en toles grandes ciudaes de Babilonia y Asiria. Un santuariu para Ensin con inscripciones siríacas qu'invoquen el so nome remontar a los sieglos II ya III atópase en Sumatar Harabesi nos montes de Tektek, non bien lloñe de Harran y Edesa, porque yera la meyor de los sos combatientes.
En Babilonia tamién tenía otru templu llamáu Y.tur.kalam.ma.
En 1789 e. C. Hammurabi construyó un tronu pa faer cultu a Ensin.
Traves
Traves ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Traitiéfontaine
Tien una población de y una superficie de  km².
Emilio Fernández
Emilio Fernández Romo, foi un destacáu direutor, actor y productor de cine mexicanu muy conocíu pol nomatu de L'Indiu, gran autor y xenial protagonista de la Época d'Oru del cine mexicanu.
Filmografía
Amósase darréu namás la so filmografía comu direutor, señalándose les obres más importantes de la so trayeutoria.
Vegalatrave
Vegalatrave ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Allugamientu
Vegalatrave atópase bañáu pol ríu Aliste y regueros como Les Saldreras o'l d'Apertadures, nun área catalogada LIC -Llugar d'importancia comuñal- poles riberes del Aliste y los sos afluentes, un calce vital que encajonado circula hasta desaguar nel Esla. Allugar na fastera d'un monte, lo que fai que cunte con cais empinaes que se dirixen escontra la ilesia, asitiada na zona más alta del so cascu urbanu.
Historia
Arqueológicamente, el castru prerromanu de El Castrión, allugáu nel encruz de dos regueros, según el Castro marquen la ocupación antigua con xacimientos arqueolóxicos del Neolíticu y la Edá de Fierro, siendo les muertes más antigües de poblamientu humanu nel términu.
Mientres la Edá Media Vegalatrave quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu na zona. Tres la independencia de Portugal del reinu lleonés, en 1143, la llocalidá sufriría pola so situación xeográfica los conflictos ente los reinos lleonés y portugués pol control de la frontera.
Per otru llau, mientres los sieglos XIII y XIV Vegalatrave perteneció a la Orde del Temple, formando parte de la encomienda templaria d'Alba una vegada que'l rei Alfonsu IX de Llión dio a esta Orde la contorna, donación que se fixo efeutiva en 1220 tres una posible entrega anterior.
Mientres la Edá Moderna, Vegalatrave tuvo integráu nel partíu de Carbajales de Alba de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora. Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial d'Alcañices, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora.
Naturaleza
Con una superficie de 19 km², un paisaxe de meandros, d'agua y tierra fundiéndose, la fauna selvaxe ye una constante na redoma de Vegalatrave, onde fácilmente pueden columbrase especies como'l corzu, xabalín o texu amás d'aves, anfibios, peces o reptiles que surden de la combinación de los hábitat de monte y acuáticos…
Fiestes
La fiesta principal de Vegalatrave ye San Llorienzo, el día 10 d'agostu.
Una de les sos tradiciones ancestrales con más enraigono ye la de la garduña», celebrada na nueche d'Ánimes (1 de payares). Nella rexúntense los mozos del pueblu pa rindir cultu a los difuntos del pueblu. L'actu principal consiste en baltar d'un árbol próximu a la muerte, previu permisu del alcalde, que va ser arrincáu de raigañu cola ayuda de picos, palas y lluries. Cuando l'árbol, xeneralmente carbayu o encina, ye derrivado, dase avisu por que les campanes sunen col toque de difuntos». Posteriomente l'árbol ye estazáu y lleváu en carru —tiráu polos mesmos mozos— escontra la ilesia, onde ye recibíu polos restantes vecinos. Les cañes van sirvir pa caltener la lumbre mientres tola nueche y calecer a los mozos que permanecen en vela para por veces faer sonar les campanes. Darréu, la garduña» (la madera restante) puyar al meyor postor y el dineru recaldáu va sirvir pa la posterior cena de los mozos. La tradición establecía qu'esa nueche los neños que cumplieren los catorce años, previu pidimientu previu y pagu de la midida establecida de vinu, llograben la condición de mozos.
Cypseloides senex
thumb|250px|right|Distribución del andarón de cascada. thumb|250px|right|Logo del Parque Nacional Iguazú, col tabayón y un andarón de cascada.
El andarón de cascada, andarón pardu o andarón canoxu (Cypseloides senex) ye una especie perteneciente a la familia Apodidae.
Anidación
Esta especie d'ave que tien como carauterística la de construyir los niales detrás de los saltos y tien unes pates bien curties, que afáense pa xuntase a les roques moyaes.
Comportamientu
Esta ave pasa casi'l 100% de la so vida nel aire, alimentándose mientres vuela y inclusive mientres la apareyamientu.
Distribución
Esta especie alcuéntrase n'Arxentina, Bolivia, Brasil y Paraguái.
Hábitat
Esta especie ye natural de hábitats de selves subtropicales o tropicales sobremanera n'llanures selváticas, y en selves degradaes.
Tincey-et-Pontrebeau
Tincey-et-Pontrebeau ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jynx Maze
Victoria Elson, más conocida como Jynx Maze, ye una actriz porno d'Estaos Xuníos d ascendencia peruana. Entró na industria en 2010 a la edá de 19 años.
Antes d'entrar nel cine pornográficu trabayó como stripper. Decidió entrar nesti dempués de conocer persones rellacionaes cola industria. Ella mesma afirma qu'empezó a interesase pola pornografía cuando tenía 16 años. La so primer escena hardcore foi con John Strong pa la web Public Disgrace, de la productora Kink.com.
En 2011 foi finalista nel XBIZ Award na categoría de "actriz revelación del añu". Al añu siguiente foi nomada en cinco categoríes nos AVN, ente elles na de "meyor actriz revelación".
Wenonah
Wenonah ye un borough del condáu de Gloucester, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Carlos Mancheno
Biografía
Nació nel barriu "La Mercé" de la ciudá de Riobamba, Provincia de Chimborazo, el 9 d'ochobre de 1902; los sos padres fueron los riobambeños Carlos Mancheno Chiriboga y Victoria Caja González.
Foi Ministru de Defensa de José María Velasco Ibarra, a quien darréu derrocaría por aciu un golpe d'Estáu. Tres 10 díes de azaroso mandatu, foi ganáu militarmente pol exércitu adepto a la Constitución. sustitúyo-y el Viceprecidente Suárez Siendo obligáu a retirase de la vida militar.
Fallecimientu
Morrió'l 11 d'ochobre de 1996, en Riobamba, por causes naturales, a los 94 años d'edá.
Mafalda
right|thumb|Estatua de Mafalda nel [[Parque San Francisco d'Uviéu.]] Mafalda ye'l nome d'una tira de prensa arxentina desarrollada pol historietista Quino dende 1964 a 1973, la cual ta protagonizada pola neña homónima, "espeyu de la clas media llatinoamericana y de la xuventú progresista" que se muestra preocupada pola humanidá y la paz mundial, y rebélase escontra'l mundu dexáu polos sos mayores.
Mafalda ye muy popular en Llatinoamérica en xeneral, España, Italia, Grecia y Francia. Foi traducida a más de trenta idiomes.
Fezán
Fezán (árabe: فزان, otres transliteración: Fuzzan, Fezzan o Fazán) ye la rexón suroeste de la Libia moderna. Ye en gran parte desértica, pero atayada per montes, pandos y valles formaos per ríos secos (uadis) nel norte, onde los oasis dexen a les antigües ciudaes y pueblos sobrevivir n'El Sáḥara, que d'otra manera sería inhabitable.
División alministrativa
Fezán foi orixinalmente una provincia del Imperiu otomanu, que tres la Guerra ítalo-turca pasó en 1912 a formar parte del Imperiu colonial italianu. Tres la independencia de Libia, sería una gobernación ("muhafazah" o vilayato), xunto a Tripolitania y Cirenaica, nel sistema de divisiones alministratives, que resultaría abolíu en 1983 y reemplazáu por distritos más pequeños o "baladiyah". El sistema de "Baladiyat" foi reorganizáu en 1987 y reemplazáu en 1995 pol sistema de "shabiyat".
La provincia de Fezzán contenía los distritos (shabiyat) de Wadi Al Shatii, Wadi Al Hayaa, Al Jufrah, Ghadamis, Murzuq, Sabha y Ghat. El so excapital y ciudá más grande ye Sabha.
En setiembre de 2013 autoproclamó el so autonomía respectu al gobiernu de Libia; nuna coxuntura d'inestabilidá políticosocial y llucha de poder ente'l gobiernu central rexíu polos Hermanos Musulmanes y los líderes tribales que desafían la so autoridá y consideren la secesión.
Mariano Suárez Veintimilla
Mariano Suárez Veintimilla foi un políticu conservador ecuatorianu. Vicepresidente de José María Velasco Ibarra y Presidente Constitucional del Ecuador en 1947.
Biografía
Tuvo casáu con Blanca Lucía Pasquel Alarcón, con quien tuvo 5 fíos:
Foi hermanu de Carmela Suárez, la primer muyer Diputada por eleición popular nel Ecuador.
Presidencia
El triunviratu de Luis Larrea Alba, Humberto Albornoz y Luis Maldonado Tamayo, recibió la dimisión de Carlos Mancheno, pero según la Constitución tenga d'ocupar el Mandu'l Vicepresidente de la República qu'a lo postrero yera'l Dr. Mariano Suárez Veintimilla el 2 de setiembre de 1947, abrió'l camín pa la transición política, convocó a un Congresu Estraordinariu'l 11 de setiembre de 1947, que nomó como Vicepresidente Constitucional al de Guayaquil Carlos Julio Arosemena Tola el 16 de setiembre de 1947, arrenunciando ante Arosemena darréu depués de la so posesión nel Congresu, siendo aceptada'l so arrenunciu'l Congresu Nacional a otru día, terminando asina'l mandatu del Dr. Suárez Veintimilla.
Sanhaya
Los Sanhaya (n'árabe: صنهاجة Ṣanhāğah, en bereber: Iẓnagen), Sanhadja (forma francesa) o Sanhaja (forma inglesa), fueron un conxuntu de tribus bereberes, aliaes nuna confederación na zona del Magreb colos Zanata y Masmuda; de la pallabra portuguesa Sanaga que daba nome al ríu del mesmu nome deriva'l nome de Senegal. El significáu de la pallabra en bereber significa "xente de los oasis". La so forma en singular ye Aznag, usáu como apellíu bastante común por munchos en dellos países del Norte d'África.
Mariano Suárez Veintimilla
Ministros d'Estáu
Fonte:
Sanhaya
Tiense constancia de la so esistencia nel 1000 e.C., cuando migraron, posiblemente, de la zona norte-central d'África escontra l'este. L'usu del camellu foi fundamental pa conquistar los territorios y mover escontra'l sur a muncha de la población negra qu'habitaba la zona. El nome de los modernos zenaga derivaría de formar bereber iznagen pa los Sanhaya.
Mariano Suárez Veintimilla
Vida Post-Presidencia
N'agostu de 1956 foi designáu pol Congresu Nacional como nuevu Procurador Xeneral de la Nación, quien permaneció nel cargu hasta agostu de 1960. Foi'l segundu ex Xefe d'Estáu qu'aceptó llaboriar como Procurador Xeneral dempués de presidir del Poder Executivu; el primeru ser el Dr. Abelardo Montalvo. Foi Vocal y Presidente (1973) del Tribunal Supremu Eleutoral.
Sanhaya
Historia
Instaláronse, probablemente en redol al sieglu y emburriaos polos romanos, na zona noroccidental d'El Sáḥara, xunto colos sos tradicionales rivales, los bereberes cenetes. Movieron del territoriu a les poblaciones de piel más escuro, los haratin, que lo apoderaren hasta entós. Nesta migración tuvo gran importancia l'empléu del camellu, que s'introdució per primer vegada nesta rexón. La meyora siguió fundamentalmente la direición nordés-suroeste, paralela al gran macizu montascosu del Atles y algamó el ríu Níxer. Ocupaben pos, hasta la llegada de les tribus islámiques, el noroeste d'El Sáḥara y Sudán hasta la desaguada del ríu Senegal pel sur y parte de Níxer.
Cypsiurus balasiensis
El andarón palmeru asiáticu o andarón asíatico (Cypsiurus balasiensis), ye una especie d'ave apodiforme de la familia Apodidae. Ye bien similar al Cypsiurus parvus (andarón palmeru africanu) y de fechu yeren consideraos tradicionalmente como una única especie.
Ye una especie común en toa'l Asia tropical, dende la India, hasta les Filipines. Habita en zones abiertes y campos de cultivu, sobremanera en plantíos de palma aceitera yá que fai los sos niales na parte inferior de les fueyes de palmera, pegándolos con cuspia.
Mide 13 cm de llargor y pesa en redol a los 20 gr. El so plumaxe ye de color marrón maciu y les sos ales son llargues, estreches y con una flecha pronunciada, lo que-yos da un aspeutu de bumerán. La cola ye llarga y tien una fonda forqueta, anque de normal caltenla zarrada. Tocantes a la so morfoloxía, dambos sexos son bien similares.
Sanhaya
Historia
Subdividir en diversos grupos qu'ocupaben zones axacentes: los Refileru yeren los más septentrionales y ocupaben los oasis del Bani; los Targa topábense xunto al ríu Draa; los Gudala atopábense xunto al mar, pero mover ente'l Draa y Siyilmasa; los Masufa enseñoriaben ente esta y los territorios de Ghana; los Lamta percorríen la zona del Los sos y, a mediaos del sieglu, apoderaben los oasis del monte Bani y el valle de la rambla del Nun; los Lamtuna, que percorríen la zona ente'l Draa el Níxer, yera la más meridional y la más importante ente los sieglos y. Nesi periodu, formaron una confederación los Lamtuna, Gudala y Masufa.
Nel sieglu IX asitiáronse tamién na cordal del Atles, nos montes del Rif, na mariña atlántica del actual Marruecos y zones d'Arxelia. D'elles baxen les dinastíes zirí y hammudí que controlaron Ifriqiya hasta'l sieglu XII y que gobernaríen les taifas de Granada, Málaga y Alxecires hasta que fueron conquistaes polos almorávides.
Nos entamos del sieglu IX, la confederación controló les zones de camín de les caravanes transaharianas escontra'l Sudán y arrampuñaron al Imperiu de Ghana de los soninké la importante ciudá comercial d'Audagost, onde instalaron la capital de la lliga tribal. Nel sieglu siguiente, la confederación entró en crisis, que dexó a los reinos negros del sur refaese y acosar a les tribus cenhegíes. A principios del sieglu y p'enfrentase a esti peligru, restauróse l'alianza de los trés tribus mauritanes.
Aliar colos almorávides a mediaos del sieglu XI participando con ellos na conquista de Marruecos, oeste d'Arxelia, sur d'España y l'Imperiu de Ghana. Participaron na guerra de Char Bouba contra les invasiones de tribus árabes a mediaos del sieglu XVII, onde fueron derrotaos. De los enfrentamientos colos Beni Hassan nesta guerra surdieron dellos mestizajes a los que s'atribúi ser los antepasaos de los saharagüis.
Cola espansión pol Magreb de los Banu Hilal, fueron gradualmente arabizados. Munches de les tribus que perviven nes zones d'antiguos asentamientos de los Sanhaya heredaron parte de la so cultura na zona noroccidental d'África.
Larisa
Larisa (en griegu Λάρισα, Lárisa) ye una ciudá de Grecia, capital de Tesalia y de la unidá periférica de Larisa. Tien unos 165 000 habitantes. Ta nuna llanura agrícola en orellar sur del antiguu ríu Peneo.
Ye un importante centru agrícola y nuedu de tresporte urbanu, interconectáu per ruta y ferrocarril col puertu de Volos y con Tesalónica y Atenes. La so zona urbana agospia una población d'unos 250 000 habitantes ya inclúi a Giannouli, Terpsithea y otres llocalidaes perifériques. Acordies colos restos arqueolóxicos atopaos púdose establecer que la ciudá y el so área d'influencia tuvieron habitaes dende hai unos 12 000 años. Na actualidá, Larisa ye un importante centru comercial ya industrial de Grecia. Según la lleenda equí ye onde nació Aquiles y ye onde morrió Hipócrates, el padre de la medicina».
Historia
Atopáronse restos del paleolíticu na rexón.
La so fundación atribuyir a Acrisio. El so nome ye pelásgico, anterior al indoeuropéu o griegu. Los habitantes locales, los perrebos, fueron espulsaos de la ciudá polos tesalios. Taba al llau de la homérica ciudá d'Argisa. thumb|left|150px|Monedes de Larisa, 440 e. C. Foi ciudá independiente, con una constitución democrática, rexida pola aristocrática familia de los aleuadas que gobernaben tol distritu de Pelasgiótide. A esta familia correspondía'l títulu de tagos de Tesalia, equivalente a estratego. Los aleuadas anduvieron a la tema colos escópadas de Cranón, asitiada a unos 20 km al suroeste. Mientres la guerra del Peloponeso la ciudá foi aliada d'Atenes. L'añu 404 e. C. Licofrón de Feras ganó a los tesalios, ente los que s'atopaben los habitantes de Larisa. Nel 395 e. C. Mediu de Larisa, na so guerra contra Licofrón, tomó Farsalo, que tenía una guarnición espartana.
Alejandro II de Macedonia, que fuera llamáu polos mesmos lariseos col fin de faer frente común contra Alejandro de Feras, apoderar de Larisa en 369 e. C. Ellí estableció una guarnición que foi retirada cuando Pelópidas a la cabeza de les fuercies beocias solicitaes polos tesalios llegaron pa lliberar les sos ciudaes y ablayar la tiranía d'Alejandro de Feres. Dellos años más tarde, en 357/6, Filipo II de Macedonia foi llamáu polos alévadas pa lluchar contra los tiranos de Feras en Tesalia, a los que ganaron.
El rei Filipo V de Macedonia, na so guerra contra los romanos, tener como una de les sos places militares principales, pero dempués de la batalla de Cinoscéfalas, en 197 e. C., haber de vencer a Roma. Antíoco III Megas el seléucida intentó ocupar la ciudá en 191 e. C., pero nun lu consiguió. 350px|left|thumb|El teatru antiguu de la ciudá de Lárisa.
Foi ciudá romana y caltuvo la so importancia sol Imperiu romanu. Nel sieglu VI ye mentada como la principal ciudá de Tesalia, y yera sede d'un obispu.
Pasó al otomanos nel sieglu XV y llamóse Yenishehér o Yenisehr. Foi capital d'un pashalik. Mientres la guerra d'independencia de Grecia foi la residencia d'Ali Pasha. En 1881 pasó a Grecia. En 1897 los otomanos ocupar temporalmente y el tratáu de paz devolver a Grecia (1898). Los habitantes turcus emigraron ente 1881 y 1898.
Queden pocos restos antiguos, ente ellos, el teatru romanu.
Le Tremblois
Le Tremblois ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carcharodini
Los Carcharodini son una tribu de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Pyrginae dientro de la familia Hesperiidae.
Xéminis
Carauterísticas
Xéminis contién dos estrelles rellumantes, que tienen el nome de los dos ximielgos mitolóxicos griegos, los Dióscuros: Castor (mitoloxía) o α Geminorum y Pólux o β Geminorum. Ésta ye la más rellumante, amás tamién puede columbrase γ Geminorum o Alehna.
Oxetos
Amás, en 1930, descubríuse nesta constelación Plutón, averáu pa la estrella δ Geminorum ou Wasat. 150px|left|thumb|Representación medieval de Xéminis
Mitoloxía
Esta constelación correspuéndese a los Dióscuros, Cástor y Pólux que dan nome a les dos estrelles más rellumantes. Estos hermanos que nun ximielgos -yá que yeren fíos d'estremaos páis- yera hermanos d'Helena de Troya y di Clitemnestra.
Astroloxía
Ta asociada al signu astrolóxicu del mesmu nome (21 de mayu-20 de xunu). Rellaciónase col Aire, y poro ye nomáu signu d'aire, xunta Llibra y Acuariu. El so opuestu ye Saxitariu.
Universidá Laval
La Universidá Laval ye una universidá alcontrada na Ciudá de Québec, Provincia de Québec, en Canadá.
Pine Valley
Pine Valley ye un borough del condáu de Camden, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Universidá Laval
Foi fundada en 1663, como Séminaire de Québec, per San Francisco de Laval, el primer obispu de Nueva Francia. Aproximao 36000 estudiantes estudien añalmente na universidá, que cubre una área de 1,2 km².
Pine Valley
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Universidá Laval
Dellos famosos de la Universidá de Laval fueron Jean Chrétien, Louis St. Laurent y Brian Mulroney, quien fueron primeros ministros de Canadá.
Enseñanza
La universidá cunta con 17 facultaes, más de 60 departamentos, escueles ya institutos. Programes d'estudios: 422 de los cualos 185 en pre-grau y 237 en post-grau. Más de 70 programes ufiertaos dafechu a distancia y unos 700 cursos en llinia.
Organización del Campus
La Universidá Laval ta entamada en pabellones, que alluguen distintes facultaes. Por casu, el pabellón Palasis-Prince ye sede de la Facultá d'Alministración, ente que De-Koninck lo ye de les Facultaes de Derechu, Llingües Estranxeres, Lletres y otros estudios de Ciencies Sociales. Xusto enfrente de De-Koninck atópase la torre de la biblioteca central.
La Universidá Laval tamién cunta con un pabellón dedicáu puramente al Deporte. L'edificiu, meyor conocíu como 'PEPS' (sigles de Pavillon de l'Éducation Physique et des Sports) tien un banzáu olímpicu techada y una piscina de clavaos; sales d'aparatos cardiovasculares, cancha de tenis, de basketball y delles otres sales acondicionaes pa la práctica de deportes baxu techu (esencial pa los meses del axatáu iviernu Quebequense).
Los pabellones de la Universidá tán a bien curtia distancia unu del otru, y pueden percorrese en pocos minutos al traviés de los sos xardinos y senderos que tán afataos con escultures y obres d'arte. Tamién esiste un sistema de corredores soterraños que dexa a los estudiantes movese d'un edificiu a otru evitando la superficie nos fríos meses d'iviernu.
Política llingüística
La enseñanza na Universidá Laval ye dafechu nel idioma francés. Esto la diferencia d'otres universidaes de la provincia de Quebec, como por casu, Mc Gill o Concordia, onde la enseñanza ye billingüe (inglés / francés) o inclusive anglofalante al 100 per cien. La Universidá Laval atrai cada añu cientos d'estudiantes d'otros países, casi toos ellos provenientes de países de la francofonía (Bélxica, Haití, Senegal, por citar dellos exemplos). Sicasí tamién hai una minoría d'estudiantes de fala hispana, principalmente de los países d'América Llatina.
A pesar de que la enseñanza ye nel idioma francés, muncha de la lliteratura emplegada polos estudiantes ye nel idioma inglés. N'años recién, ciertes facultaes, como la d'Alministración, empezaron a esixir a los sos alumnos un ciertu manexu del inglés como condición pa titulase.
Oryza sativa
thumb|Planta d'arroz. thumb|[[Arroz frito, una especialidá común na cocina asiática.]] miniaturadeimagen|[[Arrozal en Angkor, Camboya.]] L' del árabe أرز, Ar-ruzz, ye una planta de la familia Poaceae. El so cultivu proporciona un comestible que constitúi la base de la dieta n'Asia. El so nutriente principal son los hidratos de carbonu, daqué de proteína (7%) y, n'estáu natural, bastantes vitamines y minerales que suelen perdese en gran proporción (hasta un -85% de vitamines) colos procesos de refináu y pulíu. Un métodu qu'amenorga la perda de vitamines, ye'l vaporizáu del arroz.
Trátase d'un cebera consideráu alimentu básico en munches cultures culinaries (n'especial la cocina asiática), según en delles partes d'América Llatina. L'arroz ye la segunda cebera más producíu nel mundu, tres el maíz. Por cuenta de que el maíz ye producíu con otros munchos propósitos estreme del consumu humanu, puede dicise que l'arroz ye la cebera más importante na alimentación humana y que contribúi de forma bien efectiva al apurra calóricu de la dieta humana actual; ye fonte d'una quinta parte de les caloríes consumíes nel mundu. Dende 2008, realizóse un racionamientu en dellos países por cuenta de la carestía d'arroz. En países como Bangladex y Camboya puede llegar a representar cuasi los trés cuartes partes de l'alimentación de la población. Dedíquense munches hectárees al cultivu del arroz nel mundu. Sábese que'l 95 % d'esti cultivu estender ente los paralelos 53º, latitud norte, y 35º, latitud sur. El so orixe ye oxetu de discutiniu ente los investigadores; alderícase si foi en China o n'India.
Morfoloxía
L'arroz (Oryza sativa) ye una monocotiledónea perteneciente a la familia Poaceae.
Los raigaños son delgaes, fibroses y fasciculadas. Tien dos tipos de raigaños: les seminales que s'anicien de la radícula y son de naturaleza temporal, y los raigaños adventicias secundaries que tienen una llibre ramificación y fórmense a partir de los nuedos inferiores del tarmu nuevu. Estes postreres sustitúin a los raigaños seminales.
El tarmu formar de nuedos y entrenudos alternaos. Ye cilíndricu, nudosu y mide de 60 a 120 cm de llargor. Les fueyes son alternes, envainadoras, col llimbu llinial, agudu, llargu y planu. Nel puntu de xunta de la vaina y el llimbu atopa una ligula membranosa, bífida y arguta, que presenta nel cantu inferior una serie de cirros llargos y sedosos.
Les flores son de color verde ablancazáu y tán dispuestes en espiguillas que'l so conxuntu constitúi una panoja grande y terminal.
Tipoloxíes
thumb|Arroz de granu mediu: [[Arroz bomba.]] thumb|[[Arroz integral|Arroz marrón.]] Esisten cerca de diez mil variedaes d'arroz. Toes elles entren nuna de los dos subespecies de Oryza sativa, la variedá índica, que suel cultivase nos trópicos, y la japónica, que puede atopase tantu nos trópicos como nes zones de clima templáu y que se caracteriza pol so altu conteníu n'almidón del tipu amilosa (arroz glutinosu). Por regla xeneral, cuanto más amilosa contién un granu d'arroz, más temperatura, agua y tiempu rique pal so cocción.
La mayoría d'arroces se «apolacen» primeramente pa lliberar de la cubierta que los protexe (que se convierte en salváu), lo qu'esanicia asina aceites y enzimes del arroz. La resultancia ye un granu d'arroz que se caltién estable mientres meses.
Categoríes según el tratamientu industrial
Antes de ser comercializáu, l'arroz puede recibir ciertos tratamientos:
Carauterístiques nutricionales
L'arroz tien más lisina que'l trigu, el maíz y el sorgu. Contién grandes cantidaes d'almidón en forma d'amilosa (que cohesionan a los granos). L'otru conteníu d'almidón nel arroz, tres la amilosa, ye l'amilopectina. L'arroz llimpio, yá desprovistu del so salváu, suel tener menos fibra dietética qu'otres ceberes y polo tanto ye más dixestivu. Puede ser un alimentu de sustentu, a pesar del so baxu conteníu en riboflavina y tiamina, y apurre mayor conteníu calórico y más proteínes por hectárea que'l trigu y el maíz. Ye por esta razón pola que dellos investigadores atoparon correllaciones ente la crecedera de la población y l'espansión del so cultivu.
L'arroz tien una elevada posición ente les ceberes al considerar el so apurra enerxéticu en caloríes, según en proteínes. La biodiversidá asitiar nun 66 %, magar tien poques proteínes comparáu con otres ceberes.
L'arroz nun contién gluten, polo que ye aptu pal consumu per parte de persones que carecen trestornos rellacionaos col gluten, tales como la enfermedá celiaca y la sensibilidá al gluten non celiaca.
Preparación como alimentu
thumb|250px|left|[[Morciella de Aranda frita, y arrodiada de los sos ingredientes.]]
Na mayoría de les cultures el arroz integral se llimpia y esaníciase-y la capa de salváu (rica en siliciu) quedando'l cariópside o granu. Unu de los problemes a los que s'enfrenten los países productores d'esta cebera ye l'acumuladura de cascariella d'arroz que se xenera nel procesu de triáu nos molinos, pero esisten procesos pa tresformar la cascariella d'arroz en fertilizante orgánicu de gran calidá nel que'l merucu aliméntase solo de cascariella.
Por regla xeneral l'arroz cocinar por aciu aplicación de mugor y calor a los granos. La cocina de la India suel cocer l'arroz nun escesu d'agua de tala forma que l'agua residual esaníciase cuando la cocción completóse. La cocina de China y Xapón emplega cantidaes xustes d'agua, lo suficiente como p'amugar l'arroz mientres el so calentamientu nuna olla zarrada. Esta forma de cocináu favorez el so ingesta por aciu paliyos. Na cocina mediterránea suelse arriquecer l'arroz col cocináu d'aceites, mantega, caldos (fumet) y otros ingredientes diversos. D'esta forma surden los pilafs, los risottos y les paelles. La cocina persa ellabora los polu entemecíos con diverses carnes cocinaes nun escesu d'agua, hasta que los granos d'arroz encher, allargar delles vegaes el so llargor natural. Suelen añedir frutes seques, nueces, etc. de cutiu hasta que l'agua escósase quedando un arroz marrón denomináu tahdig (bien similar al socarrat de la paella).
Otres variedaes de preparación del arroz a lo llargo del mundu son la farina d'arroz carauterística del so altu conteníu d'almidón, emplegada na ellaboración de mueyos, rellenos, etc. la farina ye emplegada por cuenta de la carauterística especial de la so fina testura. El so baxu conteníu de proteína fai qu'absuerba poca cantidá d'agua. Emplegar na ellaboración de la tempures. La so masa nun puede emplegase na ellaboración de panes: por cuenta de la ausencia de gluten. El arroz en polvu emplegar na cocina vietnamita, suelse moler un arroz turrao que s'arrama finalmente sobre platos. Ente'l procesáu d'arroz atopen los fideo d'arroz que s'empleguen como acompañamientu de sopes y dumplings de carne o verdures. Emplégase dacuando na ellaboración de snacks.
Delles preparaciones especiales d'arroz son el mochi xaponés (similares a los arancini italianos), el lao chao chinu ellaboráu con arroz lleldáu (emplegando'l Aspergillus oryzae). En dellos casos el sushi ellaboróse d'antiguo siguiendo estes recetes (vease: Historia del sushi). En delles zones d'Asia se formienta llogrando bebíes alcohóliques como'l sake. na cocina china ellabórense vinu d'arroz. L'arroz con lleche, un tradicional postre de delles gastronomíes, ellabórase cociendo l'arroz en lleche con azucre, y xeneralmente espolvoriscar canela percima una vegada preparáu.
Esta cebera tamién ye utilizáu n'otru tipu de platos tradicionales españoles, como la morciella de Burgos, un embutíu, que gracies a la cocción, ye un alimentu de mediu caltenimientu, y na morciella de Aranda, na que se realicen dos cocciones.
Sabor del arroz
Cerca de 100 compuestos volátiles detectáronse n'arroz cocinao, y gran parte d'ellos son contribuyentes del arume final del arroz. En dellos casos el principal compuestu qu'apurre arume al arroz ye la 2-acetil-1-pirrolina (n'especial aquellos arroces que tienen arumes similares a les palombines de maíz), esti arume atopa presente d'igual forma na corteza del pan. Sicasí esti arume lliberar mientres el so cocináu y escai de forma progresiva, hasta ser mínimu al llegar al platu.