cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tardajos
Parroquia
Amás d'estos templos, esistieron cinco ermites, citaes nos llibros parroquiales pero de les que nun queden restos: la de San Sebastián, propiedá de la confrería de San Sebastián y Santa Catalina, sita na cuesta onde s'alcuentren les bodegues; la de San Roque, tamién propiedá d'una confrería, de que'l so recuerdo queda'l nome d'un pagu al sur, xunto al camín de Quintanilleja; la de San Salvador que tuvo d'allugase al suroeste de la villa, en dalgún llugar de la cai que lleva'l so nome; la de San Llázaro, xunto cola anterior dependiente del conceyu, figura nun planu de 1772 a la izquierda de la carretera que conduz a Rabé, en pasando'l ríu Urbel pela ponte que caltién el nome de la ermita; y la de San Bartolomé, que la so esistencia non recordar nin na toponimia y que tan solo ye citada nuna ocasión nes visites episcopales.
Elementos d'Interés Cultural
thumb| 250px|Camín de Santiago Polo xeneral, l'interés del nucleu urbanu puede considerase dende'l puntu de vista artísticu como escasu, anque pueden destacar afitaos puntuales de la trama con ciertu valor: Fuente * Ponte del Arzobispu * Ponte del Urbel Arco * Iglesia y Torrexón del Colexu Apostólicu P.P. Paúles
Destín turísticu
L'interés turísticu del conceyu puede considerase como mediu, si tien numberosos valores patrimoniales a reivindicar: Ilesia de l'Asunción, conventu de los Padres Paúles con restos del palaciu renacentista, Camín de Santiago travesando'l centru del nucleu, xacimientu arqueolóxicu prerromanu y romanu…
Arqueoloxía:
Enllaces esternos
Páxina del Conceyu
República Popular de Mongolia
La República Popular de Mongolia (en mongol: Бугд Найрамдах Монгол Ард Улс) foi un Estáu socialista d'Asia Central, que esistió ente 1924 y 1992 y antecedió a l'actual República de Mongolia. Al traviés de la so historia, l'Estáu permaneció como aliáu de la XRSS y el Pactu de Varsovia.
Antecedentes
Ente 1691 y 1911 el territoriu, conocíu como Mongolia Esterior, tuvo gobernáu polos reis manchúes de la dinastía Qing, dientro del Imperiu Chinu. Na primer década del sieglu XX l'emperador Puyi empezó a aplicar les llamaes Nueves Polítiques, coles mires de una integración de Mongolia Esterior en China. Pola mor del malestar producíu pola posibilidá d'una colonización china similar a l'asocedida na Mongolia Interior mientres el sieglu XIX, la nobleza mongola buscó'l sofitu del Imperiu Rusu.
N'agostu de 1911 una delegación mongola dirixir a Petrográu, onde consiguió la promesa d'un sofitu llindáu per parte de Rusia. A la so torna a Mongolia, españara la Revolución de Xinhai, que punxo fin al Imperiu Chinu y dio orixe a la República de China.
N'avientu de 1911, los mongoles depunxeron al amban manchú Ikh Khuree, declarando la independencia sol lideralgu de Jebtsundamba Khutugtu VIII, que foi nomáu Bogd Khan de los mongoles. Los intentos d'incluyir a la Mongolia Interior nel nuevu Estáu fracasaron, en parte por cuenta de la intervención de Rusia (que tenía intereses nel área), y en parte pola falta de sofitu de la nobleza y el cleru de la Mongolia Interior. En 1915 Rusia, China y Mongolia alcordaron na ciudá rusa de Kyakhta la creación d'un Estáu mongol so supervisión china.
El nuevu réxime republicanu chinu aprovechó la inestabilidá provocada pola Revolución Rusa de 1917 y la subsiguiente guerra civil como sida pa invadir Mongolia en 1919, obligando al gobiernu llocal a roblar un tratáu qu'abolió l'autonomía mongola. Mientres la ocupación china fundóse'l Partíu Revolucionariu del Pueblu de Mongolia (PRPM), que buscó ayuda na naciente Xunión Soviética pa combatir a los chinos. Entrín y non, metanes la Guerra Civil Rusa les tropes ruses blanques del xeneral Román Ungern von Sternberg invadieron el país, espulsando a los chinos de la capital en marzu de 1921, declarando nuevamente la independencia del país, esta vegada con Von Sternberg como dictador.
Sicasí, tantu Von Sternberg como'l restu de les tropes chines fueron espulsaos de Mongolia nos meses socesivos, y el 6 de xunetu de 1921, les tropes del PRPM y del Exércitu Coloráu tomaron Khüree, la capital del país. El PRPM formó un nuevu gobiernu, pero caltuvo nominalmente al Bogd Khan como xefe d'Estáu. Depués de la muerte del ésti proclamóse oficialmente la República Popular de Mongolia el 26 de payares de 1924.
Afitamientu del poder: 1924-1939
Ente 1925 y 1928 el nuevu Gobiernu convertir nun réxime establecíu, empezando colos planes de coleutivización de la ganadería, según la espropiación de les tierres a la nobleza y al cleru. Amás decretóse la prohibición total de la empresa privada. A partir de 1932 amenorgóse l'aplicación d'una economía remanada pol Estáu, pero en 1936 esta situación camudó, especialmente dempués de les invasiones xaponeses, pos s'amontó la influencia soviética, esplegando tropes en Mongolia en 1937 en respuesta al expansionismo xaponés.
En 1936, Stalin ordenó la eliminación de les instituciones budistes en Mongolia, convirtiendo al país en parte de lo que se denominó Gran Purga, realizada por Stalin na década de 1930. Les purgues llevaron a la erradicación casi completa del budismu tibetanu nel país, y costaron unes 30.000-35.000 vides, equivalente a aproximao'l cinco per cientu de la población total de Mongolia.
Segunda Guerra Mundial: 1939-1945
Mientres la Segunda Guerra Mundial, por cuenta de una creciente amenaza xaponesa sobre la frontera ente Mongolia y Manchuria, la Xunión Soviética invirtió'l cursu del socialismu mongol en favor d'una nueva política de gradualismo económicu y construcción de la defensa nacional. Los exércitos soviético y mongol ganaron a les fuercies xaponeses qu'invadieron l'este de Mongolia nel branu de 1939 na batalla de Khalkhin Gol y roblóse una tregua pa establecer una comisión pa definir la frontera ente Mongolia y Manchuria na seronda d'esi añu.
Dempués de 1941, la economía de Mongolia foi reaxustada pa sofitar a la Xunión Soviética en toles formes posibles, incluyendo la provisión de fondos pa delles unidaes militares soviétiques. L'historiador rusu V. Suvorov escribió que l'ayuda de Mongolia mientres la guerra soviéticu-alemana yera tan importante como l'ayuda d'Estaos Xuníos porque les ropes calientes fueron de cutiu decisives pa la victoria en batalles nel fríu frente del este. Amás, voluntarios mongoles llucharon nel Exércitu Coloráu contra les Potencies de la Exa n'Europa.
Maya (dixebra)
El términu Maya, pue referise a:
República Popular de Mongolia
Segunda Guerra Mundial: 1939-1945
Nel branu de 1945, la Xunión Soviética utilizó a Mongolia como base pa llanzar la Operación Ofensiva Estratéxica de Manchuria, un ataque esitosu contra los xaponeses. L'acumuladura precedente traxo a 650.000 soldaos soviéticos a Mongolia, xunto con cantidaes masives d'equipu. L'exércitu mongol desempeñó un papel de sofitu llindáu nel conflictu, pero la so participación dio a Stalin los medios pa obligar a la parte china a aceptar finalmente la independencia de Mongolia.
Reconocencia internacional de 1945
La Conferencia de Yalta de febreru de 1945 prevía la participación de la Xunión Soviética na Guerra del Pacíficu. Una de les condiciones soviétiques pa la so participación, presentada en Yalta, foi que dempués de la guerra Mongolia Esterior caltendría la so "statu quo". El significáu precisu d'esti "statu quo" convertir nun puntu de discutiniu nes conversaciones chinu-soviétiques en Moscú nel branu de 1945 ente Stalin y l'unviáu de Chiang Kai-shek, TV Soong.
Stalin aportunó na reconocencia per parte de la República de China de la independencia de Mongolia Esterior, daqué de lo que yá gociaba de facto inclusive mientres siguía siendo parte de China de iure. Chiang Kai-shek aguantar a la idea, pero finalmente venció. Sicasí, Chiang estrayxo de Stalin la promesa d'abstenese de sofitar al Partíu Comunista de China, en parte como una contrapartida por arrenunciar a Mongolia Esterior.
Asina, el Tratáu Sinón-Soviéticu garantizó la independencia de Mongolia Esterior, pero tamién terminó les esperances de Khorloogiin Choibalsan de xunir Mongolia Esterior con Mongolia Interior, que permaneció en manes de China. Choibalsan esperaba primeramente que Stalin sofitara la so visión de la Gran Mongolia, pero'l líder soviéticu fácilmente sacrificó la visión de Choibalsan polos llogros soviéticos, garantizaos pol Tratáu Sinón-Soviéticu y legitimados polos alcuerdos de Yalta. Nesti sentíu, el Tratáu Sinón-Soviéticu marcó la división permanente de Mongolia nuna República Popular de Mongolia independiente y una Mongolia Interior de la República de China.
Política mientres la Guerra Fría: 1945-1985
En 1952, Choibalsan morrió en Moscú onde tuviera so tratamientu pal cáncer. Foi asocedíu como primer ministru por Yumjaagiin Tsedenbal. A diferencia del so predecesor, Tsedenbal taba entusiasmáu cola incorporación de Mongolia como una república constituyente de la Xunión Soviética. La idea atopar cola oposición brengosa d'otros miembros del MPRP y foi abandonada.
Na década de 1950, les rellaciones ente la República Popular de Mongolia y la República Popular China ameyoraron considerablemente. China apurrió ayuda económica bien necesaria, la construcción d'industries enteres en Ulaanbaatar, según bloques d'apartamentos. Miles de trabayadores chinos participaron nestos proyeutos hasta que China retirar dempués de 1962 nun intentu por primir a Mongolia por que rompiera con Moscú nel momentu d'empiorar les rellaciones sinón-soviétiques.
Tres l'empiezu de la disputa chino-soviética, Mongolia bazcuyó de volao, pero llueu tomó una posición pro-soviética, siendo unu de los primeros países socialistes n'aprobar la posición soviética na engarradiella con China. L'acumuladura militar na frontera ente China y Mongolia empezó yá en 1963; N'avientu de 1965 el Politburó mongol solicitó a la Xunión Soviética qu'asitiara les sos fuercies militares en Mongolia. En xineru de 1966, cola visita de Leonid Brézhnev a Mongolia, los dos países roblaron un tratáu d'asistencia mutua, allanando el camín a la presencia militar soviética nel país. En febreru de 1967, dempués de selmanes d'empeoramientu de les tensiones chinu-soviétiques, Moscú aprobó oficialmente'l 39º estacionamiento del exércitu soviéticu reorganizáu en Mongolia.
Col estímulu soviéticu, Mongolia aumentó la so participación en conferencies patrocinaes polos comunistes y organizaciones internacionales. En 1955, Mongolia intentó xunise a les Naciones Xuníes, pero la solicitú foi vetada pola República de China (agora abellugada en Taiwán), que caltuvo la so reclamación anovada sobre Mongolia. Mongolia convertir en miembru de la ONX en 1961 dempués de que la Xunión Soviética amenaciara con vetar l'almisión de tolos nuevos estaos descolonizados d'África si la República de China volvía usar el so vetu. Les rellaciones diplomátiques colos Estaos Xuníos nun s'establecieron hasta'l final de la Guerra Fría. Mongolia convertir nun güesu de discordia ente la Xunión Soviética y China dempués de la rotura chino-soviética por cuenta de la presencia d'armes nucleares soviétiques nel país.
Colapsu: 1985-1992
Por cuenta de la inmensa influencia soviética en Mongolia, les reformes de Gorbachov de la Perestroika y Glásnost tamién repercutieron descomanadamente nel país. Ente 1987 y 1991 fueron retiraes progresivamente les tropes soviétiques, col fin de restaurar la soberanía política de Mongolia. Cola cayida del comunismu n'Europa, en 1989, desamarráronse darréu una serie de manifestaciones en tol país. Les protestes aumentaron mientres l'iviernu de 1990, provocando que'l gobiernu aceptara l'abandonu del sistema de partíu únicu (a pesar de los sos intentos iniciales d'instaurar reformes de llibre mercáu similares a les de China, Vietnam y Laos, pero calteniendo'l sistema políticu inmovilista) y realizara eleiciones llexislatives con dellos partíos políticos. Por cuenta de el so monopoliu sobre los medios de comunicación, el MPRP llogró un trunfu aplastante, pero de toes formes la lliberalización del país taba casi completa.
Darréu, la política esterior y de defensa de Mongolia camudó fondamente: "Caltener rellaciones amistoses cola Federación Rusa y la República Popular China va ser una prioridá de la política esterior de Mongolia y nun va adoptar la llinia de nengún de los dos países, sinón que va caltener en principiu una rellación equilibrada con dambos y va promover una cooperación de bona vecindá xeneral". La democracia consolidar cola victoria opositora nes eleiciones llexislatives de 1996. Una nueva constitución, que convertía al Presidente de la República nun cargu electu y garantizaba la democracia y el derechu a la propiedá privada foi aprobada en 1992.
Década del 1060 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XII e.C. - Sieglu XI e.C. - Sieglu X e.C.)
Woodrow Wilson
Thomas Woodrow Wilson foi un políticu y abogáu d'Estaos Xuníos, ventenu octavu presidente de los Estaos Xuníos. Llevó a cabu una política esterior intervencionista en Iberoamérica y neutral en la Gran Guerra hasta 1917. La so entrada nel bandu denomináu Triple Entente inclinó la victoria d'esti llau. En xineru de 1918 espunxo los sos famosos catorce puntos p'asegurar la paz n'Europa y el mundu. Participó na Conferencia de París y foi premiu Nobel de la Paz en 1919 como impulsor de la Sociedá de Naciones.
Fíu del reverendu presbiterianu Joseph Ruggles Wilson y Janet Mary Woodrow. A pesar de carecer dislexa, consiguió graduase en 1879 pa entrar dempués na Universidá de Virginia, onde estudió Derechu.
Carrera
En xineru de 1882, Wilson abrió un bufete d'abogaos n'Atlanta, anque esta esperiencia nun foi satisfactoria pa él, teniendo en mente una futura carrera política. Asina pos volvió a la Universidá pa consiguir un Doctoráu en Ciencies polítiques pola Universidá Johns Hopkins. En 1902 foi escoyíu Presidente de la Universidá de Princeton, cargu que desenvolvió hasta 1910.
Presidencia
Wilson impulsó la creación de la Reserva Federal, siendo esta la tercer vegada que se creaba un bancu central nos Estaos Xuníos. La so creación tuvo marcada pol discutiniu, por cuenta de les visiones diverxentes esistentes ente los republicanos, que defendíen la creación d'un bancu central puramente priváu y el sector mayoritariu de los demócrates, que demandaba un bancu central a la europea, so control gubernamental. La resultancia foi finalmente un compromisu ente dambes visiones, garantizando cierta influencia de los banqueros privaos na Reserva Federal.
La so presidencia tuvo marcada pol intervencionismu escontra Iberoamérica dando llugar asina al güei conocíu como Idealismu Wilsoniano o Idealismu en política internacional. Ésti consistía n'asegurar que los gobiernos "interesantes" (importantes pa los intereses de los Estaos Xuníos) nel estranxeru teníen de ser depositaos en manes de los "bonos" (esto ye, favorables a aquellos intereses) anque éstos nun fueren más que la representación d'una minoría de la población.
La so idea del gobiernu predicaba la necesidá de qu'una élite poderosa, "moral" y con capacidá yera la que tenía d'ocupar el poder en desterciu y col desconocimientu de la mayoría de la población, siendo asina la garantía de la democracia lliberal. Asina, en 1914, invadió Méxicu pa faer dimitir el xeneral golpista Victoriano Huerta y poner nel so llugar al revolucionariu Venustiano Carranza; en 1915, Haití una vegada asesináu'l presidente Sam, aprovechó'l tracamundiu xeneral pa desembarcar tropes y empreses d'Estaos Xuníos; en 1916, la República Dominicana pa establecer l'orde, hasta 1924, dexando un gobiernu allegáu qu'abriría les puertes a les inversiones d'Estaos Xuníos, depués de fracasar nel Congresu la propuesta d'anexón presentada por John Calvin Coolidge. thumb|right|250px|Wilson nun partíu de béisbol, a un añu de la entrada d'EEXX. na guerra mundial.
Realizó polítiques sociales, como l'establecimientu de les 8 hores de trabayu según el Serviciu Nacional de Parques Nacionales, favoreció l'insertamientu de la minoría xudía na vida política cola designación del primer maxistráu d'orixe xudíu na Corte Suprema: el maxistráu Louis Brandeis. En 1917 instauró'l serviciu militar obligatoriu, un serviciu que nun tuviera los Estaos Xuníos dende la Guerra de Secesión. Aquel mesmu añu instauró una de les lleis más ambicioses de los sos mandatos, la prohibición de fabricación, tresportes y venta d'alcohol, empecipiándose asina la denomada Llei seca.
Primer Guerra Mundial y Sociedá de Naciones
Primeramente neutral nel conflictu armáu de la Primer Guerra Mundial, nun realizó'l primer xestu de condena del réxime alemán hasta'l fundimientu del barcu británicu RMS Lusitania el 7 de mayu de 1915, onde morrieron 114 ciudadanos d'Estaos Xuníos. Nun foi hasta'l 2 d'abril de 1917 cuando Wilson pidió al Congresu la intervención del so país nel conflictu armáu européu. El 8 de xineru de 1918, Wilson pronunció nel Congresu del so país la Llista de 14 puntos de Wilson, coles mires del llogru de la paz:
Toos estos puntos sirvieron de puntu de partida pa establecer el Tratáu de Versalles de 1919, que surdió del alcuerdu ente les potencies que salieron victorioses del recién conflictu armáu.
En 1919, foi gallardoniáu col Premiu Nobel de la Paz pol so impulsu a la Sociedá de Naciones y pola promoción de la paz dempués de la Primer Guerra Mundial por aciu el Tratáu de Versalles.
El 2 d'ochobre de 1919 Wilson sufrió un accidente cerebrovascular que-y dexó inmóvil. Esti ataque-y incapacitó pa desenvolver el so cargu presidencial, pero'l so vicepresidente Thomas R. Marshall nun utilizó'l derechu vixente pa consiguir el poder, polo cual Wilson foi presidente hasta les eleiciones de 1921. Mientres esti periodu, dau l'intensu control que la esposa de Wilson exercía sobre l'axenda del so home, corrió'l rumor de qu'ésta se convirtió en presidente "de facto", tantu ye asina que'l senador Albert Fall (unu de los opositores más agresivos de Wilson) faló d'un "gobiernu de les enagües". Anque la consecuencia más importante foi que, al nun poder yá defender Wilson el Tratáu de Versalles, el Senáu negar a ratificalo, lo cual, nos fechos, quitó-y toa entidá, pos la Lliga de les Naciones yá nun cuntaría cola fuercia militar d'Estaos Xuníos.
Tres la Presidencia
Dempués de 1921 Wilson siguió siendo un importante personaxe de la política d'Estaos Xuníos, consideráu como'l presidente que decidió'l trunfu de la Triple Entente sobre los Imperios Centrales na Primer Guerra Mundial. Sicasí que Wilson fuera'l principal impulsor y promotor de la Sociedá de Naciones, nun llogró que'l Congresu (mayoritariamente republicanu) aprobara l'ingresu de EE. XX. na Sociedá, constatando entá que l'aislacionismo yera una bien fuerte enclín ente los sos compatriotes.
Mientres yera celebráu como gran estadista nel estranxeru, la hostilidá y escepticismu de la opinión pública d'Estaos Xuníos escontra la Sociedá de Naciones decepcionó a Wilson, anque caltuvo'l so prestíu políticu ente los sos compatriotes. Wilson morrió en Washington D.C. el 3 de febreru de 1924.
La so figura n'otros medios
Amás de biografíes y estudios sobre la so personalidá y trayeutoria política y personal, el cine ocupar de recrear dalgunos de los momentos más destacables de la so carrera presidencial en película, Wilson (1944) de Henry King, una superproducción rodada en color que, fuxendo de la típica haxografía o biopic al usu, intentaba reflexar con honestidá les formes y tiempos del personaxe. Cola presencia de dellos de destacaos actores de Hollywood, onde Woodrow yera encarnáu pol gran actor Alexander Knox, acompañáu por secundarios como Vincent Price, Geraldine Fitzgerald, Cedric Hardwicke o Charles Coburn, el filme tien un contestu históricu de rodaxe y estrenu que-y fai posesor de delles llectures para según qué críticos.
Picu Tres Conceyos
El Picu Tres Conceyos, y dacuando y por error llamáu Pico Trés Coneyos alcuéntrase nel Principáu d'Asturies siendo'l puntu exactu onde coinciden los conceyos de Mieres, Samartín del Rei Aurelio y Llaviana.
A lo llargo de la ruta de xubida al picu pueden atopase los monumentos dedicaos al mineru y a los cayíos na Guerra Civil Española.
Petromocho
El Petromocho foi'l nome atribuyíu a un escándalu políticu asocedíu n'Asturies en 1993.
El proyeutu foi anunciáu en mayu de 1993, siendo presentáu como una de les mayores inversiones industriales enxamás realizaes n'España. La construcción empezaría en 1994 y completaríase en 1998. La refinería, con una capacidá de producción de 180.000 barriles al día, crearía hasta 4.000 puestos de trabayu.
Malapenes una selmana dempués (y a tan solo dos de les eleiciones xenerales n'España) el diariu xixonés El Comercio, tres una investigación realizada por trés de los sos redactores, desatapó'l fraude. El Bancu Internacional Saudín confirmó que nun tenía nenguna conocencia del proyeutu anunciáu, y saltó l'escándalu: la inxenuidá del gobiernu asturianu paecía llegar al puntu de dexase engañar por un simple intermediariu mientres meses.
Amás, el voceru del Gobiernu, llegó a suxurir en públicu la posibilidá de que tou fora un plan pa desacreditar al PSOE.
Sía que non, Rodríguez-Vigil viose obligáu a dimitir nos díes siguientes, citando razones de dignidá política». La presidencia foi asumida por Antonio Trevín Lombán. Mientres, Lauze caltuvo la so declaración d'inocencia.
Un añu dempués Jean-Maurice Lauze, un antiguu miembru de la OAS qu'en instalándose n'España fuera rellacionáu con distintes estafes, foi condergáu nesti casu a un añu de prisión y multa de 250.000 pesetes per falsedá documental siguida. La sentencia estableció un móvil económicu, pero sobre l'asuntu sobrevoló'l barruntu de qu'esti nun s'esclariara dafechu, cuantimás no referente a posibles comisiones o adelantos mientres la negociación.
Serches
Tien una población de y una superficie de  km².
Palomeque
thumb|290px|Principales regueros del conceyu. Palomeque ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Toponimia
El términu "Palomeque" podría derivase de palombu que de la mesma procede del llatín vulgar PALVMBA a partir del llatín clásicu PALVMBES, 'palombu torcaz'. La esistencia d'una primer forma «Palombec», validaría esta hipótesis. Anque menos probable, nun hai de refugase la posibilidá de qu'en Palomeque esista un raigañu prerromanu pal-/pala, 'fastera llisa y casi vertical' o 'pradería inclinada y serrapatosa, como s'afayó en munchos topónimos derivaos de palombu.
Xeografía
El conceyu asítiase «nuna llanura daqué elevada, arrodiada de dellos ribayos». Pertenez a la contorna de La Sagra y llinda colos términos municipales d'El Viso de San Juan al oeste y norte, Cedillo del Condado al este, Lominchar al sur y Chozas de Canales al oeste, toos de Toledo.
Pol so términu escurre de sureste a noroeste'l regueru de les Chorreras, afluente del Guadarrama, ríu esti postreru que forma frontera con El Viso de San Juan y Chozas de Canales.
Historia
Los primeros pobladores de Palomeque fueron los mozárabes, que valiéndose de la hidrografía del regueru de la Chorrera, fixeron el so asentamientu.
Nos entamos del sieglu XII la Orde del Hospital de San Xuan de Xerusalén asitiar nel Occidente peninsular. En 1144 Alfonsu VII donó a la Orde de San Juan l'estratéxicu castiellu de Llameres, con tolos sos términos qu'incluyíen les aldegues de Carranque, Palomeque y El Viso de San Juan, y otros llugares despoblados.
Nel añu 1173, el conde Ponce de Minerva, qu'hasta anguaño fuera mayordomu de los reis Alfonsu VII y VIII, tien propiedaes xunto al prau de Palomeque, nel sitiu llamáu Los Palombares. En documentos mozárabes del añu 1181 cítase la alquería de Yuncos onde se da la circunstancia qu'apaez siempres rellacionada con un pobláu anterior, Palomeque o Palomequejo. Apaez per primer vegada como «Palombec» nun documentu de 1173 nel que'l conde Ponce de Minerva dona la metá d'Azaña a una serie de pobladores, reteniendo sicasí, otres propiedaes, ente les que s'atopa'l prau de Palomeque.
Na Bailia de Llameres de la Orde de San Xuan de Xerusalén, fundóse'l pueblu de Palomeque, pocu dempués de 1476. Perteneció hasta'l sieglu XV a la xurisdicción de "El Viso" y asina apaez nes rellaciones de Felipe II de 1568. Les Rellaciones Históricu Xeográfiques mandaes faer por Felipe II en 1578 falen del llugar de Palomeque, que ye xurisdicción de la villa del Viso, perteneciente a la Bailía de Llameres, de la Orde de San Juan (Prioratu de Castiella) y que-y tien don Hernando de Alarcón como comendador. Los testigos qu'intervienen na rellación creen que se fixo pueblu nel sieglu XV, anque antes sería una aldega. La xusticia poner el comendador. Dedícase la ilesia a San Juan Bautista.
Mientres cientos d'años, permaneció sol dominiu xurisdiccional de la Encomienda Maxistral d'El Viso, de la Orde de San Juan: El Viso, Palomeque y Carranque, pertenecientes a l'antigua Bailía de Llameres. En 1736, el llugar de Palomeque, aldega de la Xurisdicción d'El Viso, intentó la so segregación de la Bailía de Llameres, pero la operación resultó atayada.
Según datos del Censu de Aranda de 1768, Palomeque cuntaba aproximao con 280 habitantes.
Alministración
miniaturadeimagen|Conceyu El gobiernu municipal articúlase al traviés d'un conceyu formáu por 7 conceyales. Tres les eleiciones llocales de 2015, la corporación quedó compuesta por 5 conceyales del PP, 1 del PSOE y 1 de Podemos
Demografía
La siguiente gráfica amuesa la evolución de la población de palomeque dende 1900.
NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru.
Economía ya industria
Históricamente foi una población fundamentalmente agrícola. Mientres el sieglu XIX producíen trigu, centenu, cebada, algarrobes, arbeyos, alcarceña, vinu y aceite», calteniéndose asina mesmu ganáu lanar y vacunu.
Na actualidá'l sector predominante ye'l de servicios con un 38,2 % del total d'empreses qu'operen nel conceyu, siguíu polos de la construcción y la industria con un 26,5 % cada unu y finalmente l'agricultura con un 8,8 %.
Década del 1070 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XII e.C. - Sieglu XI e.C. - Sieglu X e.C.)
Kemet
Los exipcios llamaben al so país Kemet (la treslliteración de km.t). Los exiptólogos europeos traducir como "la tierra negra", por oposición al color ocre del desiertu, que correspondía a aquella zona na que les tierres yeren fértiles por efeutu de los llimos negros depositaos tres les crecíes añales del ríu Nilu, arteria vital de la civilización del Antiguu Exiptu.
Los xeroglíficos
Estos formen la pallabra km.t que fai referencia a un llugar habitáu, km designa'l color negru y la t ye'l sufixu femenín. Etimológicamente falando, km.t significaría, poro, un llugar denomináu "la negra".
Desheret
Otru factor contribúi a la definición de la pallabra kemet, referida al términu "la tierra negra", ye'l so usu antitéticu cola pallabra (dšr.t) desheret, traducida como "la tierra colorada", que designa'l desiertu y a los países estranxeros (por oposición a Exiptu) y designa, tamién, les tierres grebes, por oposición a les tierres fértiles. Estos dos esencies o principios diversos y contrarios formaríen un dualismu, tan esencial nel pensamientu de los antiguos exipcios.
Na simboloxía exipcia, el colloráu, acomuñáu al dios Seth representaba la muerte o ablayamientu, en cuantes que'l negru (y el verde), acomuñaos al dios Osiris, representaben la rexeneración.
Acepciones de la pallabra Kemet
Los diccionarios referentes a xeroglíficos reconocen les diverses acepciones de la pallabra km.t:
Esisten otros términos que tamién se trescriben como kemet, pero la so pronunciación y significáu ye, posiblemente, distinta al que se-y da n'Exiptu. Delles vocales omitir na escritura xeroglífico y son reemplazaes, convencionalmente, por y, creando d'esta forma unos homónimos artificiales.
Otres hipótesis
thumb|El nome Kemet grabáu nel obeliscu de la dómina de [[Ramsés II, anguaño alzáu na Plaza de la Concordia, París, Francia.]]
Afrocentrismu
Los exiptólogos afrocentristas, defensores del orixe puramente subsaḥarianu de la llingua y de la civilización exipcia, dan a Kemet otru significáu: "la tierra de los negros". Esta interpretación nun ye reconocida pola mayoría de la comunidá egiptológica.
El fechu de que s'omita na pallabra km.tauy el signu determinante de llugar, fai pensar a los defensores de la causa afrocentrista qu'esta pallabra designó a los habitantes negros. El científicu senegalés Cheikh Alce Diop estableció por aciu un métodu multidisciplinar que los exipcios antiguos, especialmente hasta'l sieglu VI e. C., yeren inequívocamente negros y que'l so orixe históricu atopar na Baxa Etiopía, y estableció rellaciones ente Exiptu y el restu del África Negra. Una de les bases de la so teoría ye'l fechu de que nel idioma de los wólof la partícula djmt designa lo negro, incluyíu'l color de la piel. Cheikh Alce Diop y Theophile Obenga sostuvieron estes tesis nel coloquiu L'asentamientu del Exiptu antiguu y el descifráu de la so escritura, celebráu en 1974 en El Cairu sol auspicio de la Unesco, pa determinar l'orixe de la población del Antiguu Exiptu.
La interpretación que dalgunos dan a kemet: "la tierra de los negros", tamién implicaría definir la Corona Blanca o corona hedyet, que formaba parte de la Corona exipcia (Pschent), como la "corona de los blancos" (en llugar de la corona blanca) yá que el so nome parte del mesmu principiu gramatical: (hḏ.t) hedyet.
Anguaño nengún diccionariu de xeroglíficos escritu por exiptólogos reconoz o acomuña nengún deriváu de la pallabra km.t que faiga referencia al color negru de los habitantes d'Exiptu, tampoco hai referencies de qu'éstos utilizaren esti términu pa denominar a los sos vecinos.
Rellatos bíblicos
Nel capítulu X del Xénesis méntase l'orixe, ente otros, d'Exiptu. Dos de los descendientes de Cam, fíos de Noé, fueron Mizraim y Patros. Unu pobló la zona del delta del Nilu, l'otru, la tierra más cercana a les fontes del Nilu: el nomo d'Elefantina según la mitoloxía exipcia. Los estudiosos siguidores de la Biblia establecen dos conclusiones; dende antiguu conocíase la dualidá del So Exiptu y el Alto Exiptu y, yá que Cam ye'l padre de la raza negra, los orixinarios pobladores d'Exiptu tuvieron de ser coles mesmes.
Conway Tearle
Conway Tearle foi un actor teatral y cinematográfico angloestauxunidense.
Primeros años
Nacíu na ciudá de Nueva York, yera fíu del conocíu cornetista británicu Jules Levy y de l'actriz d'Estaos Xuníos Mary “Minnie” Conway. Minnie Conway yera descendiente direuta de William Augustus Conway, un actor shakespeariano popular nos Estaos Xuníos na década de 1820. El padre d'ella, propietariu del Teatru Brooklyn, sería l'organizador de la primer compañía teatral de repertoriu estauxunidense. En divorciándose los padres de Tearle, la so madre casóse con Osmond Tearle, un popular actor británicu de repertoriu shakespeariano, qu'actuaba nel mediu provincial. Conway Tearle yera mediohermanu de los tamién actores Malcolm Tearle y Godfrey Tearle, según del músicu de jazz Jules Levy Jr.
Conway Tearle educar n'Inglaterra y nos Estaos Xuníos, empecipiándose nel teatru a temprana edá. A los diez años d'edá yera capaz de recitar dolce obres de Shakespeare de memoria. La so gran oportunidá llegó a los 21 años, cuando en Mánchester, Inglaterra, ensin preparación dalguna, foi llamáu pa interpretar a Hamlet al carecer l'actor principal xustu enantes d'empecipiase la función.
Carrera
L'actuación que Tearle fixo esa nueche facilitó-y el so primer interpretación nel teatru londinense faciendo'l papel de Vizconde de Chauvin, el personaxe principal de "The Queen's Double”, obra representada'l 27 d'abril de 1901 nel Teatru Garrick. Darréu fixo una xira por Australia actuando mientres unos meses col papel de Ben Hur, volviendo finalmente a Londres pa protagonizar la obra ”The Best of Friends” nel Teatru Drury Lane. Tearle partió les siguientes cuatro temporaes con compañíes encabezaes por Ellen Terry y Charles Wyndham. 225px|left|thumb|Conway Tearle con [[Mary Pickford nel filme mudu Stella Maris (1918)]] En 1905 Tearle volvió a Estaos Xuníos p'actuar con Grace George nuna pieza de curtia trayeutoria, Abigail. A lo llargo d'unos ocho años Tearle trabayó en diverses producciones nel circuitu de Broadway que nun llegaron a convencer al públicu neoyorquín. Aun así, consiguió bones crítiques poles sos actuaciones n'obres como The New York Idea, The Liars, Major Barbara, y otres. En 1908/09 Tearle retomó'l so papel nuna luxosa producción itinerante de Ben Hur.
Tearle volvió a Hollywood en 1914, consiguiendo un considerable ésitu cola interpretación de primeros papeles románticos. El so primer filme foi The Nightingale, una hestoria d'Augustus Thomas sobre una moza de suburbiu, Ethel Barrymore, que apuerta a una estrella d'ópera. La so última película foi una adautación de la obra de Shakespeare Romeo y Julieta rodada en 1936 ya interpretada por John Barrymore. En total, Tearle actuó nunos 93 filmes a lo llargo de la so carrera, llegando nun momentu dau a ser, probablemente, l'actor meyor pagáu d'Estaos Xuníos. Cola llegada del cine sonoru la carrera de Tearle empezó a aparrar, posiblemente por cuenta de la so edá, más qu'a la nueva teunoloxía. El 16 d'avientu de 1931 Conway actuó xunto a Kay Francis na inauguración del Teatru Paramount en Oakland (California), que estrenó'l filme rodáu pola pareya The False Madonna, con producción de Paramount Pictures.
Al añu siguiente Tearle consiguió un gran ésitu en Broadway con Dinner at Eight, encarnando a Larry Renault, personaxe que darréu llevaría al cine John Barrymore.
Unu de los últimos papeles protagonistes de Tearle foi'l que fizo en Hey Diddle Diddle, una comedia escrita por Bartlett Cormack. La obra estrenar en Princeton (Nueva Jersey) el 21 de xineru de 1937, y na mesma tamién actuaba Lucille Ball nel papel de Julie Tucker. La función tuvo bones crítiques, pero hubo problemes por causa de la mala salú de Tearle. Cormack quería reemplaza-y, pero la productora, Anne Nichols, quixo que se reescribiera'l papel de Tearle. Nun hubo alcuerdu, y finalmente la pieza dexó de representase tres una selmana de funciones en Washington, D.C., en parte por culpa de la salú de Tearle.
Les sos últimes actuaciones en Broadway tuvieron llugar nes pieces Living Dangerously (1935) y Antonio y Cleopatra (1937).
Vida personal
thumb|200px|right|Adele Rowland hacia 1904 Conway Tearle casar por primer vegada en 1901 en Sunderland, Inglaterra. En 1908 Tearle entabló pleitu per divorciu en Reno (Nevada), acusando a la so esposa, Gertrude Maude Blennerhasset, d'abandonalu dellos años enantes.
La so segunda esposa, l'actriz Josephine Park, presentó una demanda de divorciu en marzu de 1912 en conociendo que Tearle fórase a Italia a bordu del USS America (ID-3006) cola actriz Roberta Hill. Con anterioridá'l nome de Roberta saliera a la lluz nuna demanda de divorciu presentada pola muyer de John Jacob Astor IV.
La tercer esposa de Tearle, Roberta Hill, pidió'l divorciu en 1917, n'atopando unos detectives contrataos por ella a Tearle nuna habitación d'hotel con Adele Rowland, una actriz y baillarina de comedies musicales. La pareya esplicaba que s'atopaben ensayando una obra.
El siguiente mes de febreru Tearle casóse con Rowland, permaneciendo dambos xuntos hasta la muerte del actor, asocedida unos venti años más tarde. Adele Rowland fuera esposa del actor Charles Ruggles, y nesa dómina yera conocida por interpretar el cantar “Pack Up Your Troubles In Your Old Kit Bag And Smile, Smile, Smile”, que cantaba nel musical de 1915 Her Soldier Boy.
Torrepadre
Torrepadre, ye la denominación d'una villa y de un conceyu (códigu INE-389), nel partíu xudicial de Lerma, contorna d'Arlanza, provincia de Burgos, Castiella la Vieya, güei comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Nucleos de población
Torrepadre ye la capital del conceyu, que cunta amás col llugar de Hontoria de Río Franco y la granxa de Retortillo.
Carauterístiques xenerales
Llocalidá asitiada na zona vinícola Ribera de Arlanza, provincia de Burgos, asitiada a 54 km de la capital provincial. La superficie del so términu municipal ye de 28,56 km².
Coordenaes: 42°2'38"N 3°56'16"W Wikimapia
El nome de la llocalidá, Torrepadre, significa "torre de Paternu".
Miguel Delibes defini Torrepadre asina: "ye burgu chicu, qu'entemez adobe, piedra y lladriyu nel so caserío" (Castiella fala).
Sergy (Aisne)
Sergy ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Torrepadre
Xeografía
Torrepadre llinda al oeste con Cobos de Cerrato (Palencia) y Peral de Arlanza, al sur con Royuela de Río Franco, y al norte con Villahoz y Santa María del Campo. Pel este llinda tamién con Villahoz.
Sergy (Aisne)
Tien una población de y una superficie de  km².
Torrepadre
Xeografía
La Ribera de Arlanza tien el so centru comarcal en Lerma.
Torrepadre ta asitiada a 801 metros sobre'l nivel del mar.
Les llocalidaes de Hontoria y Retortillo tán asitiaes nel valle del ríu Franco por onde escurre la caretera BU-143.
Atopar a 50 quilómetros de la capital de la provincia, Burgos.
Llocalidá
Torrepadre ta asitiada a veres del ríu Arlanza nel so cursu inferior y ye una villa de probada antigüedá, que la so fundador, Don Padre, nome usáu na Alta Edá Media, apaez roblando como testigu nun documentu fecháu'l 1 de mayu del añu 950. Nesa fecha, don Alfonso Sendínez, fíu del fundador de Torresandino, dona a los monxos de San Pedro de Cardeña, xunto a Burgos, la ilesia de San Pedro que tien en Tobilla, un llugar despoblado güei cercanu a la villa mentada. Ente los testigos robla don Padre qu'aquel día yá fundara la so villa y torre a la que dio'l so nome: Torrepadre.
Cada pueblu esixía una torre de vixilancia y el xefes solíen dar el so nome al pobláu como'l casu d'esta llocalidá: don Padre dio'l so nome a Torrepadre.
Torrepadre fundir na primer década del sieglu X quedando adscritu al alfoz d'Escuderos y depués a la Merindad del Cerrato.
Esta llocalidá foi villa de behetría con derechu a escoyer y camudar de benefactor o de proteutor que solía ser de la casa de Aza. Na villa teníen divises los Lara, López de Haro y los de Villamayor. Torrepadre pagaba per San Martín (11 de payares) l'impuestu de la martiniega, 89 maravedises pola villa y 42 por Violeta, llocalidá amiesta yá despoblada. Tamién pagaben al rei monedes y servicio pero non yantar nin fonsadera (serviciu militar). Los diviseros recibíen per San Juan seis maravedises y cuando pasaben pela villa'l señor de Lara exercía'l derechu de que-y pagaren la comida (yantar).
Slytherin
Slytherin ye una de los cuatro cases nes que s'estremen los estudiantes del Colexu Hogwarts de Maxa y Bruxería nel universu de ficción de los llibros de Harry Potter. Caúna d'estes cases correspuende a unu de los fundadores de Hogwarts, nesti casu a Salazar Slytherin.
Torrepadre
Gastronomía
La gastronomía del valle del mediu Arlanza ye conocida pol lechazo rustíu según por productos derivaos de la matanza del gochu tales como, la morciella y el chorizu. Tou bien regáu con un gran vinu del Arlanza.
Slytherin
Los estudiantes de Slytherin tienen mala fama anque a ellos nun los importa y consideren un honor quedar ende, yá que ye la casa de la que salió'l magu Merlín.
John C. Breckinridge
thumb|right|200px|Afiche de campaña eleutoral del Partíu Demócrata de 1856 con Breckinridge como candidatu a vicepresidente al llau del candidatu presidencial Buchanan. John Cabell Breckinridge (16 de xineru de 1821-17 de mayu de 1875) yera un abogáu, políticu y militar estauxunidense. Representó a Kentucky en dambes cámares del Congresu y convirtióse nel 14 ° y más nuevu Vicepresidente de los Estaos Xuníos, sirviendo dende 1857 hasta 1861. Foi miembru del partíu Demócrata. Sirvió nel Senáu de EE. XX. mientres l'españíu de la Guerra Civil estauxunidense, pero foi espulsáu dempués de xunise al Exércitu Confederáu. Foi nomáu secretariu de guerra confederáu en 1865.
Slytherin
Slytherin apreciaba a la xente qu'utilizaba cualquier mediu pa llograr los sos fines, con pura ascendencia de magos anque nun ye estrictu qu'esto se de, l'habilidá pa falar la llingua pársel, maxín, determinación, un ciertu desdeñu poles normes, astucia, aspiraciones de grandor y fame de poder.
Torrepadre
Intereses
L'escritor Miguel Delibes visitó la llocalidá y cotu de la llocalidá.
Slytherin
Mientres el periodu nel que Albus Dumbledore foi direutor de Hogwarts, la casa de Slytherin aceptó escasamente a magos mestizos, pero siguió ensin haber nengún descendiente direutu de muggle.
John C. Breckinridge
Breckinridge nació cerca de Lexington, Kentucky, nuna prominente familia local. Dempués del serviciu non-combatiente mientres Intervención d'Estaos Xuníos en Méxicu, foi escoyíu demócrata de la Cámara de Representantes de Kentucky en 1849, onde asumió la posición de los derechos de los estaos contra la interferencia cola esclavitú. Escoyíu na Cámara de Representantes d'Estaos Xuníos en 1850, aliar con Stephen A. Douglas en sofitu de la Llei Kansas-Nebraska. Dempués de que la redistribución en 1854 fixo pocu probable la so reelección, negar a postulase pa otru mandatu. Foi nomáu pa vicepresidente na Convención Nacional Demócrata de 1856 pa permediar la boleta encabezada por James Buchanan. Los demócrates ganaron les eleiciones, pero Breckinridge tuvo poca influencia con Buchanan y, como presidente del Senáu, nun pudo espresar les sos opiniones nos alderiques. En 1859, foi escoyíu p'asoceder al Senador John J. Crittenden a la fin del mandatu de Crittenden en 1861. Como vicepresidente, Breckinridge xunir a Buchanan pa sofitar la Constitución de Lecompton pa Kansas, lo que llevó a una división nel Partíu Demócrata.
Slytherin
Hasta la llegada a Hogwarts d'Harry Potter, la casa de Slytherin llevaba siete cursos siguíos ganando'l tornéu de les cases y la competición de Quidditch. Harry tuvo a puntu de ser unviáu a Slytherin pol Sombreru Seleccionador, pero negóse.
Torrepadre
Pedaníes
Hontoria de Riofranco y Retortillo.
John C. Breckinridge
Dempués de que los Demócrates del Sur abandonaron la Convención Nacional Demócrata de 1860, les faiciones del norte y del sur del partíu celebraron convenciones rivales en Baltimore que nomaron a Douglas y Breckinridge, respeutivamente, pa presidente. Un terceru, el Partíu de la Xunión Constitucional, nomó a John C. Bell. Estos trés homes estremaron el votu sureñu, ente que'l candidatu republicanu más contrariu a la esclavitú Abraham Lincoln ganó toos menos trés votos eleutorales nel norte, lo que-y dexó ganar les eleiciones. Breckinridge llevóse la mayoría de los votos provenientes de los estaos del sur. Tomando'l so asientu nel Senáu, Breckinridge encamentó a un compromisu pa caltener la Xunión. Los unionistes teníen el control de la llexislatura estatal y llograron más sofitu cuando les fuercies confederaes se movilizaron a Kentucky.
Slytherin
Slytherin siempres tuvo una reputación dudosa, pero tres la cayida del Señor Tenebrosu (Voldemort), esta noción sobre Slytherin camudó.
El poder falar pársel (la llingua de les culiebres) acomuñar a esta casa porque'l so fundador, Salazar Slytherin podía falala, al igual que Sorvolo Gaunt, Morfin Gaunt y Tom Riddle, quien baxen direutamente d'él.
John C. Breckinridge
Breckinridge fuxó detrás de les llinies confederaes. Foi comisionado xeneral de brigada y depués espulsáu del Senáu. Dempués de la Batalla de Shiloh en 1862, foi xubíu a xeneral mayor, y n'ochobre foi asignáu al Exércitu de Mississippi baxu Braxton Bragg. Dempués de que Bragg acusó que la embriaguez de Breckinridge contribuyera a les derrotes nes batalles de Stone River y Missionary Ridge, y dempués de que Breckinridge xunir a munchos otros oficiales d'altu rangu pa criticar a Bragg, foi tresferíu a otru exércitu confederáu, el Departamentu Trans-Allegheny. Ellí foi onde llogró la so victoria más significativa na Batalla de New Market de 1864. Dempués de participar nes campañes del xeneral Jubal Early nel Valle de Shenandoah, Breckinridge foi encargáu de defender suministros en Tennessee y Virxinia. En febreru de 1865, el presidente Confederáu Jefferson Davis nomar Secretariu de Guerra. Concluyendo que la guerra yera inútil, encamentó a Davis a entamar una rindición nacional. Dempués de la cayida de Richmond, Breckinridge aseguró la preservación de los rexistros confederaos. Depués escapó del país y vivió nel estranxeru por más de trés años. Cuando'l presidente Andrew Johnson estendió l'amnistía a tolos ex confederaos en 1868, Breckinridge tornó a Kentucky, pero aguantar a tou intentu pa volver a entamar la so carrera política. Les feríes de guerra quitáron-y la vida y morrió en 1875. Breckinridge ye consideráu como un efectivu comandante militar. Anque popular en Kentucky, munchos nel Norte llomar de traidor.
Slytherin
Na páxina web oficial de la saga de llibros, Pottermore, puede lleese na presentación a la casa Slytherin que teníen una mala fama non merecida por cuenta de qu'hubo notables magos y bruxes practicadores d'artes escures nesta emblemática casa. Sicasí tamién cunta qu'ellos son como les culiebres, elegantes, potentes y, con frecuencia, mal entendíos.
John C. Breckinridge
Vida, educación y carrera
Nació'l 16 de xineru de 1821 en "Cabell`s Dale" ("Valle de Cabell") cerca de la ciudá de Lexington nel Estáu de Kentucky. Yera nietu de John Breckinridge, un políticu qu'ocupara'l cargu de Fiscal Xeneral de los Estaos Xuníos (un cargu que n'Estaos Xuníos ye un amiestu de Fiscal Xeneral de la República y Ministru d'Interior y Xusticia) mientres una parte del Gobiernu del Presidente Thomas Jefferson.
Slytherin
El Relicariu de Slytherin
El relicariu de Slytherin, que foi convertíu nun Horrocrux por Lord Voldemort, ye un guardapelo cola marca de Slytherin (una culiebra en forma de "S")