cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lockheed Martin F-35 Lightning II
F-35A
thumb|250px|Un F-35 Lightning II, nomáu AA-1, aterrizando na [[Base Aérea Edwards el 23 d'ochobre de 2008.]] El F-35A ye la variante pa despegue y aterrizaxe convencionales (CTOL), destinada a la Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos y otres fuercies aérees. Ye la versión más pequeña y llixera del F-35 y ye la única fornida con un cañón internu, el GAU-22/A. Esti cañón automáticu de calibre 25 mm ye un desenvolvimientu del GAU-12 Equalizer que forne'l AV-8B Harrier II del Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos. Ta diseñáu p'amontar la efectividá contra blancos terrestres en comparanza col cañón M61 Vulcan de 20 mm que fornen de normal los caces estauxunidenses.
Espérase que'l F-35A iguale al caza llixeru F-16 en maniobrabilidad, capacidá d'elevación, rendimientu sosteníu ya instantáneu a grandes aceleraciones y superar en capacidá furtiva, carga útil, algame, capacidá pa tresportar más combustible internu, rendimientu en vuelu a media y baxa velocidá, aviónica, efectividá operacional, cencellez de caltenimientu y capacidá de sobrevivencia. Espérase qu'iguale l'aceleración d'un F-16 que porte los tanques de combustible esternos habituales.
Tamién cunta con un designador láser internu y sensores infrarroxos que cumplen la mesma función del contenedor esternu Sniper XR que porta'l F-16, pero amenorgando la seición radar equivalente y la resistencia aerodinámica.
Esta variante A ta destinada principalmente a reemplazar al F-16 Fighting Falcon de la Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos. Tamién va reemplazar al A-10 Thunderbolt II a partir de 2028.
F-35I
La versión pa la Fuercia Aérea Israelina va ser designada como F-35I y va incorporar cambeos específicos desenvueltes pa Israel por aciu una carauterística plug-and-play añedida al ordenador principal que va dexar l'usu d'electrónica israelina a manera de complementu. D'esta miente Israel va poder instalar los sos propios contenedores esternos de guerra electrónica, según fornir los misiles aire-aire y bombes empuestes de fabricación israelina nes bodegues d'armes del F-35. En xunetu de 2011, informóse qu'Estaos Xuníos alcordara dexar a Israel instalar nun futuru los sos propios sistemes de guerra electrónica y sistemes d'armes nos F-35I.
CF-35
El CF-35 canadiense va estremar del F-35A estauxunidense pola adición d'un paracaíes de frenáu y una sonda pa reabastecimiento en vuelu del estilu del F-35B/C. Noruega tamién pue que incluya la opción del paracaíes de frenáu nos sos F-35, yá que pola so situación xeográfica y condiciones climátiques ye habitual la presencia de xelu nes pistes d'aterrizaxe.
F-35B
La RAF y l'Armada Británica van utilizar esti avión pa reemplazar a los Harrier GR9 nos sos portaviones, ente que'l Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos va usar los F-35B pa sustituyir a los AV-8B Harrier II y a los F/A-18 Hornet.
El F-35B ye similar en tamañu al F-35A de la Fuercia Aérea estauxunidense, sicasí escarecen del cañón automáticu, que ye opcional y tien de ser tresportáu externamente nun contenedor sol fuselaje, yá que el so llugar tres la cabina del pilotu ta ocupáu nel F-35B pol impulsor vertical, innovación que foi unu de los factores decisivos na selección del diseñu ganador del programa JSF.
Pal despegue/aterrizaxe vertical el F-35B utiliza un sistema distintu a les toberas xiratories del motor Pegasus de los Harrier. Consiste nuna turbina, patentada por Lockheed Martin, desenvuelta por Rolls-Royce y bien similar al sistema emplegáu nel Yakovlev Yac-141, nel qu'un turbopropulsor encualláu verticalmente nel centru del fuselaje proyeuta'l so remexu de propulsión escontra baxo per mediu de dos toberas asitiaes a cada llau del fuselaje, coles mesmes que s'abrir una pequeñes compuertes na parte cimera del avión pa dexar pasar l'aire al motor. Esti sistema complementar cola tobera del motor principal, d'emburrie vectorial y asitiada na cola del avión.
Mientres el diseñu, utilizáronse dos estructures pa realizar les pruebes d'esta versión: el Lockheed X-35A (que más tarde sería convertíu nel X-35B) y el X-35C, de mayor valumbu. Una de les primeres demostraciones de la capacidá del X-35 foi mientres les pruebes de vuelu pa la calificación nel programa JSF, nES que'l X-35B desapegó tres una carrera de menos de 150 metros, algamó velocidá supersónica y aterrizó verticalmente. Un llogru que'l modelu de Boeing nun pudo igualar.
El F-35B realizó'l so primer vuelu'l 25 de febreru de 2009 y el 3 d'ochobre de 2011 empezó les sos pruebes iniciales de toma vertical sobre la cubierta del buque d'asaltu anfibiu, de tipu LHD, USS Wasp.
F-35C
thumb|Un F-35C (esquierda) y dos F-35B en formación, nótese'l mayor tamañu de les ales del F-35C. thumb|Un F-35C del VX-23 lleva a cabu'l so primera apontaje a bordu del portaviones [[USS Nimitz (CVN-68)|USS Nimitz (CVN-68) el 3 de payares de 2014.]] El F-35C ye la variante naval, con nales plegables y de mayor tamañu, superficies de control más grandes p'ameyorar el control a baxes velocidaes y un tren d'aterrizaxe más resistente p'aguantar los apontajes (aterrizaxes) convencionales en portaviones. Ta provistu d'un sistema de gabitu traseru p'atrapar los cables de frenáu y unes barres nel tren d'aterrizaxe delanteru p'acoplase a la catapulta de los portaviones.
Esti modelu ye más grande y pesáu al tener mayor superficie alar, que va ameyorar el comportamientu de vuelu a media y baxa altitú y va aumentar la capacidá de carga, doblando amás l'algame que tenía la primer versión del F/A-18C Hornet.
L'Armada estauxunidense tien cuenta de mercar 480 aviones F-35C pa reemplazar los modelos A, B, C y D del caza F/A-18, que de la mesma sustituyeron a los aviones subsónicos d'ataque A-7 Corsair y el A-6 Intruder y al caza naval pesáu Grumman F-14 Tomcat. Nel futuru va complementar a los F/A-18Y/F Super Hornet, anguaño en serviciu na Armada de los Estaos Xuníos.
El Reinu Xuníu afixo'l diseñu de los sos nuevos portaviones Clase Queen Elizabeth pa poder utilizar el sistema de llanzamientu per catapulta y el sistema de recuperación por cables CATOBAR que va utilizar el F-35C y que nun yera emplegáu na Royal Navy dende la retirada del serviciu del portaviones HMS Ark Royal (R09), en 1979.
La variante F-35C ye más económica, tien mayor algame y la capacidá de tresportar una mayor y más diversa carga útil que'l modelu F-35B. La nueva configuración CATOBAR va dexar tamién a los socios d'Estaos Xuníos, como'l Reinu Xuníu y Francia, operar les sos aeronaves dende los portaviones en misiones conxuntes en distintos llugares del mundu pa sofitar a la OTAN y a los sos aliaos.
F-35A
thumb|F-35A holandés en xunetu de 2013
F-35B
thumb|F-35B [[Reinu Xuníu|británicu na Base de la Fuercia Aérea Eglin, mayu de 2014]]
Varios paises amuesen diversos graos d'interés na versión d'aterrizaxe vertical.
Cultura popular
La primer apaición d'un F-35B nel cine foi na película Live Free or Die Hard, protagonizada por Bruce Willis en 2007. Na película usó una combinación ente un modelu a escala real y animación CGI pa representar de forma dramatizada la so capacidá de vuelu estacionariu. Tamién apaeció na película Llinterna Verde, na que'l protagonista apaez pilotando unu de los 2 aviones de combate emplegaos, nun combate aereu simuláu contra un avión ensin tripular ficticiu.
En The Avengers, onde les variantes F-35B y F-35C preséntense como l'avión estándar del Helicarrier de S.H.I.E.L.D., un F-35B en manera estacionaria ataca ensin ésitu a Hulk, siendo finalmente destruyíu per este. Un F-35C ye destruyíu por Nick Fury con un llanzacohetes mientres ta desapegando del Helicarrier, mientres otru F-35C desapiega ya intres dempués llanza un misil nuclear tácticu sobre Nueva York (anque finalmente Iron Man llogra esvialo).
Scuderia Ferrari
Scuderia Ferrari ye'l nome col que se conoz la división deportiva (Gestione Sportiva) d'automóviles Ferrari encargada de les competiciones de Fórmula 1. Ferrari Corse Clienti encárgase d'apocayá de casi toles otres actividaes deportives de la compañía y l'atención a escuderíes de particulares.
La primera participación de Ferrari na Fórmula 1 foi nel Gran Premiu de Mónacu de 1950, col Tipu 125 F1, de manera que ye l'equipu más antiguu del campeonatu, así como'l que más victories y campeonatos consiguió. Los pilotos actuales son Fernando Alonso (#14) y Kimi Räikkönen (#7), y los pilotos de pruebes son Pedro de la Rosa, Marc Gené y Davide Rigon. El direutor del equipu ye Stefano Domenicali.
Pilotos de Ferrari
Pilotos que pasaron pol equipu Ferrari dende'l so debut na Fórmula 1 en 1950. (El númberu de carreres incluye les de Ferrari xunto coles que pertenecieron a otres escuderíes).
Coches de Ferrari para F1 y F2
thumb|[[Alain de Cadenet pilotando el Ferrari 500 en 1975.]] thumb|[[Ferrari 643 compitiendo en 1991.]] thumb|[[Michael Schumacher conduciendo el F2001 nel Gran Premiu de Canadá de 2001.]] thumb|[[Ferrari F2007 nel Salón Internacional del Automóvil de Barcelona en 2007.]] thumb|[[Felipe Massa probando el Ferrari F2008 nel Circuito de Silverstone en junio de 2008.]] thumb|[[Kimi Räikkönen nel Ferrari F60, nel Gran Premiu de España de 2009.]] thumb|[[F10 de Felipe Massa a punto de salir nel Gran Premiu de Bahrein 2010.]]
Campeonatu de constructores
El equipo Ferrari acumula un total de 16 campeonatos de constructores. La pasada temporada 2010 quedó tercero por detrás de los Red Bull Racing, y McLaren
Campeonatu de pilotos
Estos son los pilotos que han ganado el mundial de Fórmula 1 col equipo Ferrari. Michael Schumacher es el piloto que más títulos tiene (7 en total), 5 de ellos conseguidos sobre un Ferrari.
Resultados en 2011
(Clave)
Consuelo Holzapfel
María Consuelo Holzapfel Ossa  ye una destacada actriz y direutora de teatru chilena, conocida pola so estampa y la so distinguida voz, que-y trescaló a los sos diversos personaxes nel xéneru de comedia y drama.
Biografía
María Consuelo Holzapfel Ossa, más conocida como "Consuelo Holzapfel". El so padre ye Joaquín Holzapfel Antwanter, descendiente d'inmigrantes alemanes, foi un inxenieru agronomo, Intendente y posterior Gobernador de Valdivia, y la so madre, Cecilia Ossa Silva, bisnieta del esitosu empresariu salitrero José Santos Ossa. El so hermanu ye'l destacáu filósofu Cristóbal Holzapfel. «El mio padre siempres foi una figura pública influyente na Rexón de los Ríos y especialmente mientres la presidencia d'Eduardo Frei Montalva, periodu nel que foi designáu gobernador y dempués intendente rexonal.» El so otru hermanu Clemente Holzapfel, un destacáu mélicu Ciruxanu que dedicó la so vida a la Medicina.
Vida personal
Tuvo casada col actor Bastián Bodenhofer con quien tien dos fíos, los actores Damián y Maira Bodenhöfer. El matrimoniu llegó al so fin nel añu 1994, Consuelo afirma que foi divorciu de común alcuerdu.
Carrera artística
Holzapfel empezó la so carrera nes tables nel Teatru Intinerante. Pol so destacáu trabayu dexó-y que direutores de televisión afitar nel so aventón escénicu. Ye según en 1978 dexóse-y debutar en televisión con un rol menor na telenovela El secretu d'Isabel de TVN, gracies a les xestiones de Malú Gatica. Sicasí, el so debú foi censuráu pola dictadura militar. A empiezos de 1980, empezó a sobresalir del restu de los sos colegues y el direutor Herval Rossano convidar a sumase a La gran mentira (1982) y El xuegu de la vida (1983) nos papeles principales. Tres l'arrenunciu de Rossano a la canal estatal, la productora Sonia Fuchs ufiertó-y protagonizar xunto a Sonia Viveros l'ésitu de taquilla Marta a las ocho (1985), y darréu La villa (1986).
En teatru desenvolvía la so carrera en televisión, de manera paralela consolidábase tamién nel teatru participando n'obres como La cantante calva, La Maña, Una pareya na cama, L'amante, El vestidor y Les criaes, ente munches otres.
En 2002 ye asignada como direutora de la Escuela de Teatru de la Universidá del Mar, posición qu'exerz hasta'l 2010.
Marc Bazin
Marc Louis Bazin foi un funcionariu del Bancu Mundial, ex funcionariu de les Naciones Xuníes y ministru haitianu de Finances y Economía so la dictadura de Jean-Claude Duvalier. Foi Primer Ministru d'Haití dende'l 4 de xunu de 1992, nomáu pol gobiernu militar que tomara'l poder el 30 de setiembre de 1991.
Biografía
Nacíu en Saint-Marc, el so padre, Louis Bazin, yera miembru de la elite negra de Artibonite. Estudió derechu y economía nel Institutu Solvay en Bruxeles y depués trabayó como economista pal Bancu Mundial de 1972 a 1976. Bazin desempeñóse como Ministru d'Economía y Finances mientres seis meses en 1982, so la dictadura de Jean-Claude Duvalier.
Foi consideráu como'l candidatu presidencial haitianu favoritu de l'alministración estauxunidense de George H. W. Bush y la población burguesa d'Haití. Cuando'l país nun podía durar más nes rellaciones esteriores como una dictadura militar y tenía qu'abrir el gobiernu a eleiciones llibres, Bazin yera vistu como'l candidatu ganador en casu de que los comicios llevar a cabu primero que la izquierda haitiana tuviera tiempu de reorganizase.
N'última instancia, Bazin recibió'l 14% de los votos; Jean-Bertrand Aristide ganó les eleiciones presidenciales de 1990 col 67%. Dempués de nueve meses, Aristide foi depuestu por un golpe militar. En xunu de 1992, l'exércitu designó a Bazin como primer ministru y presidente interín. La respuesta inicial de Washington foi qu'ocupaba'l cargu illegalmente, pero llueu s'averaron a él y primieron a Aristide por qu'axustara colos militares y con Bazin. Col cambéu de les alministraciones nos EEXX y l'ascensu de Bill Clinton, l'actitú escontra Haití camudó. Bazin dimitió'l 8 de xunu de 1993.
Bazin tamién foi un fervosu opositor políticu de Aristide, y presentóse nes eleiciones presidenciales de 2006, pero recibió apenes el 0,68% de los votos.
Bazin morrió de cáncer de próstata na so casa en Pétion-Ville el 16 de xunu de 2010.
Leeds
Leeds ye una ciudá y un importante centru metropolitanu en Yorkshire del Oeste, na zona norte d'Inglaterra. Ta allugada sobre'l ríu Aire. D'antiguo formaba parte del West Riding of Yorkshire, la historia escrita de Leeds remontar al sieglu V cuando'l reinu d'Elmet taba cubiertu por montes de "Loidis", lo que dio orixe al nome Leeds.
Mientres la revolución industrial, Leeds convertir nun gran centru industrial de producción y procesamientu de llana, antes de tresformase nun polu comercial y d'educación universitaria, agospiando güei a trés distinguíes universidaes: la Universidá de Leeds, la Universidá Leeds Beckett (d'antiguo Universidá Metropolitana de Leeds) y la Leeds Trinity and All Saints. Güei Leeds ye, dempués de Londres, el mayor centru de negocios, financieru y de servicios llegales d'Inglaterra,     y d'alcuerdu a una evaluación realizada apocayá pola Oficina Nacional d'Estadístiques, Leeds ye la ciudá con más alta tasa de crecedera del Reinu Xuníu.
Leeds tien una población de 761.100 habitantes (2007 est.). Leeds forma parte de la zona urbana de Leeds-Bradford (LLUZ), la tercera más grande del Reinu Xuníu tres Londres y Manchester, con una población envalorada de 2.4 millones de persones (2004), y xunto con otros diez distritos locales forma la rexón de la ciudá de Leeds, que toma 2.9 millones d'habitantes.
Historia
thumb|left|Abadía de Kirkstall
Créese que'l nome "Leeds" provién de "Loidis", una pallabra d'orixe celta. Foi mentada como "Ledes" nel Llibru Domesday en 1086, dempués el nome evolucionó a "Leedes" y finalmente "Leeds".
Leeds tien los sos oríxenes nun pueblu rural que recibió'l so primer permisu real d'operar un mercáu en 1207. Leeds creció impulsáu pol comerciu de llana y les sos fábriques testiles, llegando inclusive a representar la metá de les esportaciones del país d'estos productos. Escontra 1840 Leeds yá tenía más de 150,000 habitantes. Al espandise la ciudá, Leeds absorbió delles poblaciones vecines como Chapel Allerton, Colton, Cookridge, Horsforth, Kirkstall, Morley, y Pudsey, dalgunes de les cualos yeren más antigües que Leeds. La crecedera foi fomentáu pola construcción de la canal que xunió Leeds con Liverpool en 1816. El ferrocarril llegó en 1848 y la ciudá tuvo una crecedera esponencial mientres la revolución industrial.
Leeds algamó la categoría de ciudá en 1893. Los primeres semáforos automáticos permanentes en Reinu Xuníu fueron instalaos en Leeds en 1928.
Xeografía
thumb|left|Distritu financieru central
Leeds atópase nes estribaciones esti de los Peninos y asitiada a veres del ríu Aire que ye navegable.
Barrios
Leeds puede ser estremo en dellos distritos. Los barrios de la zona norte tales como; Adel, Alwoodley, Bramhope, Chapel Allerton, Cookridge, Guiseley, Harewood, Headingley, Horsforth, Hyde Park, Meanwood, Moortown, Menston, Otley, Roundhay, Wetherby y Yeadon son xeneralmente ricos. Moortown y Alwoodley agospien a una gran proporción de población xudía. Hai un gran parque en Roundhay que se llama 'Roundhay Park'. Tien un zoo, dos llagos, un castiellu, siete jardín y una casona. Chapeltown ye un barriu onde s'asitia la communidad negra en Leeds. Hai una gran población d'estudiantes en Headingley y Hyde Park. L'aeropuertu de la ciudá, 'Leeds Bradford International Airport', ta nes proximidaes de Yeadon.
La zona este tien munches cases y apartamentos sociales que se construyeron nos años 1960 como Seacroft, Fearnville y Cross Gates. Son menos ricos que los barrios de la zona norte. Halton y Colton son más ricos porque son aldegues más antigües. Hai un centru comercial en Cross Gates y una zona de tiendes con un gran supermercáu, 'Tesco'. Harehills ye un gran barriu y tien una gran población de afrocaribeños. Hai una gran mezquita nesti barriu. thumb|right|Centru Comercial Cross Gates Cross Gates (o Crossgates) ta asitiada al este de la ciudá cerca de l'autopista M1. Seacroft, atópase una milla al norte. Cross Gates destaca pel so gran Centru Comercial, The Cross Gates Centre (antiguu The Arndale Centre). Cross Gates ta asitiada cerca de la estación de tren. Cross Gates toma un amiestu de dambos conseyos y la vivienda social.
El sur tien un gran centru comercial llamáu 'White Rose Shopping Centre' en Churwell. Hai munches cases en terraces en Beeston, Beeston Hill, Drighlington, Gildersome, Holbeck, Hunslet, Middleton y Morley onde mora la comunidá asiática. En 'Elland Road' atópase la sede de Leeds United, un club de fútbol importante y ta cerca de Beeston. Tamién s'atopen ellí'l 'South Leeds Stadium' y el 'John Charles Centre for Sport' cola so piscina olímpica.
L'oeste de la ciudá inclúi los barrios d'Armley, Bramley, Calverley, Farnley, Farsley, Kirkstall, Pudsey, Rodley, Stanningley y Wortley. Pudsey foi una vegada un pueblu independiente, pero foi incorporáu a Leeds en 1974. Hai un gran supermercáu, 'Asda', en Pudsey. El barriu ufierta a 'Pudsey Bear' la mascota pa 'Children in Need', un acontecimientu nacional de caridá pola BBC. La prisión principal de la ciudá ta asitiada en Armley. Kirkstall tien les ruines d'una abadía antigua que se remonta al añu 1152. Agora, ye un sitiu turísticu y hai un muséu llamáu 'Abbey House'.
Clima
Tien un clima húmedo y frío, con una temperatura permediu de 17.8 °C pel branu y 3.5 °C mientres l'iviernu.
Economía
thumb|upright|Bridgewater Place, Leeds.
Leeds tien una economía bien diversa, apoderada pol sector de los servicios que vien sustituyendo al sector industrial. Foi la primer ciudá británica en tener cobertoria total de banda ancha y dixital lo cual dexó-y crecer bien rápido nos sectores dixitales.
Ye agora unu de los puntos claves de la rede d'autopistes del norte d'Inglaterra, una y bones la M1 y la M62 crúciense ellí. L'aeropuertu internacional de Leeds Bradford International Airport ufierta vuelos regulares al restu del país y d'Europa. Gracies a estos enllaces, Leeds convirtióse nun centru de distribución, amás d'un importante centru de servicios bancarios y llegales.
Amás, Leeds ye una ciudá conocida pola masiva participación d'estudiantes europeos nel programa Erasmus, según pol ociu xuvenil mientres práuticamente tolos díes de la selmana.
Tresporte
La estación Leeds City ye la segunda estación más ocupada fora de Londres. Tamién de la rexón metropolitana, ye posible tomar trenes a Londres, Birmingham, Glasgow, Sheffield, Liverpool, Edimburgu, Mánchester, Newcastle upon Tyne, Hull y Bristol, ente otros llugares.
Hai munches autopistes nel área de Leeds. L'A1 (M) lliga a Leeds col norte, la M1 col sur y la M62 col este y l'oeste. El 'Leeds Inner Ring Road' (A58(M) y A64(M)) construyir al estándar de l'autopista. Leeds del sur tamién tien la so propia autopista urbana, el M621.
Educación
Leeds tien dos universidaes: la Universidá de Leeds y la Universidá Metropolitana de Leeds. Tamién, ta'l colexu del arte y diseñu, Leeds Park Lane College, el Colexu de la teunoloxía de Leeds, el Leeds Thomas Danby y el colexu de música nel Centru de la ciudá. En Horsforth ta 'Trinity and All Saints' que ta postulando pa tener l'estatus d'universidá.
Relixón
thumb|left|St Annes Cathedral La mayoría de la xente que vive en Leeds ye cristiana. Magar ser una ciudá grande, en Leeds nun hai nenguna catedral anglicana. Esto asocede porque la ciudá ta dientro de la diócesis de Ripon y ye ende onde ta la catedral d'esta diócesis. La ilesia anglicana más importante ye Leeds Parish Church. Sicasí, en Leeds sí que s'atopa una catedral católica llamada St. Anne's. Per otra parte, en Leeds tamién hai otros munchos monumentos y obres arquiteutóniques de gran valor.
En Leeds mora una importante comunidá musulmana y hai munches mezquites na ciudá. La mezquita más grande atópase en Hyde Park y llámase Leeds Grand Mosque. Amás, hai una población sij que cada añu entama una gala pa celebrar el 'Baisakhi'; el Nuevu Añu sij y l'aniversariu de la relixón.
Leeds tien la tercer población xudía más grande nel Reinu Xuníu, dempués de Londres y Mánchester. Sobremanera, hai una importante comunidá de xudíos nos barrios de Alwoodley y Moortown, onde s'alcuentren 8 sinagogues. Tamién hai un templu destináu a la población hindú, que s'atopa en Hyde Park. Finalmente, hai una pequeña comunidá de budistes.
Deporte
thumb|[[Elland Road]]
Fútbol
Leeds tien diversos clubes de fútbol. El club principal ye'l Leeds United, de la Football League Championship inglesa, qu'apuesta los sos partíos como llocal en Elland Road. Tamién xuega en Leeds el Farsley Celtic, al oeste de la ciudá. Hai tamién ensame de clubes amateur por tola ciudá.
Otros deportes
Leeds tamién tien un equipu na Rugby Union, el Leeds Carnegie. Según el rugby, el críquet ye practicáu en Headingley per Inglaterra y Yorkshire.
Amás, Leeds ye una ciudá conocida pol Erasmus según l'ociu xuvenil tolos díes de la selmana.
Ciudaes hermanaes
La ciudá de Leeds tamién caltién rellaciones amistoses con:
Pertheville-Ners
Pertheville-Ners ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Antonio Ortega
Antonio Ortega y Fernández de la Granda foi un escritor, políticu y profesor asturianu que finó exiliáu en Caraques (Venezuela). La so vida discurrió ente la docencia, el periodismu, la lliteratura y la política. Foi profesor ausiliar de Bioloxía Xeneral de la Universidá d'Uviéu.
Ortega estudió'l bachilleratu en Xixón, llicencióse de Ciencies Químiques na Universidá d'Uviéu en 1923 y doctoróse en Madrid. Los sos primeros trabayos como docente tuvieron llugar como caderalgu d'institutu en Tortosa (Tarragona), siendo treslladáu depués a la ciudá d'Uviéu.
La so carrera lliteraria entamó nos años venti asoleyando rellatos curtios y participando en concursos lliterarios, ganando en 1925 el convocáu pol diariu madrilán El Imparcial cola narración Apolinar González.
Quercus petraea
El ye un árbol de fronda perteneciente a la familia de les fagácees. Ye bien paecíu al Quercus robur, que recibe munches vegaes el mesmu nome, anque ye daqué menos robezu qu'este. Ta clasificada na Seición Quercus, que son los carbayos blancos d'Europa, Asia y América del Norte. Tienen los estilos curtios; les abiyotes maurecen en 6 meses y tienen un sabor duce y llixeramente amargosu, l'interior de l'abiyota tien pelo. Les fueyes escarecen d'una mayoría de goches nos sos lóbulos, que suelen ser arrondaos.
Antonio Ortega
Dirixó'l periódicu "Avance" y, en representación del partíu políticu Izquierda Republicana foi conseyeru de Propaganda del Conseyu d'Asturies y más tarde nel Conseyu Soberanu d'Asturies y Lleón tres l'españíu de la Guerra civil española. Enantes del güelpe d'estáu collaborara con diarios como "El Imparcial", de Madrid, y revistes madrilanes como "Nuevo Mundo" y "Blanco y Negro".
Cola ocupación d'Asturies llogra fuxir, como miles d'asturianos pol Puertu El Musel direición a Francia. Dende Francia llegará a Barcelona (Cataluña) y onde tará con cargos militares hasta la ocupación de Cataluña saliendo pelos Pirineos pa Francia, dende ellí marchará p'América. Tará exiliáu en Cuba dende mediaos de 1939 y ellí será nomáu xefe d'información de la prestixosa revista Bohemia, hasta xineru de 1954, que baxo la direición de Miguel Ángel Quevedo escomencipia a tener proyeición continental y que será la revista de mayor tirada n'español.
Quercus petraea
Carauterístiques
Puede algamar hasta 35 m o más d'altor, tien una copa bastante regular, más o menos aovada o arrondada y tueru de corteza abuxada o parduza, bien sedada nos exemplares vieyos. Les fueyes son caduques, alternes, simples, col marxe fendíu en lóbulos arrondaos y de contorna más o menos aováu, tienen sicasí un peciolu más desenvueltu, d'hasta 2,5 cm, estrechar en cuña o acaben en forma arrondada na base, ensin auriculas y caltienen dellos pelos na so cara inferior, especialmente na axila o alcuentru de los nervios. Les flores femenines y los frutos nacen sentaos sobre les ramillas o sobre pedúnculos bien curtios y nun son nunca colgantes; l'abiyota ye ovoide y tien el cascabillo con abondoses escames. thumb|Ilustración thumb|Frutu
Antonio Ortega
Nel exiliu continuó'l so compromisu cola política republicana, siendo miembru del Círculo Republicano Español y fundando l'Agrupación d'Izquierda Republicana en Cuba, filial de la de Méxicu.
Tres un breve pasu por Estaos Xuníos asentaráse en Venezuela onde sacará dalgún tiempu la revista Bohemia Libre y onde morrerá en 1970.
Quercus petraea
Floria
Por abril o mayu, daqué más tarde que'l carballo nes mesmes llocalidaes; les abiyotes maurecen a finales de setiembre o n'ochobre.
Distribución
Nel oeste, centru y sur d'Europa, n'Asia occidental. Na Península Ibérica apaez esvalixáu pola so metá septentrional; falta en gran parte del noroeste y baxa en llatitú, hasta'l Sistema Central y Serranía de Cuenca, onde algama la so llende meridional. Nun llega a Portugal nin a les Baleares. N'España, anque son escases les formaciones relativamente bien calteníes de Quercus petraea, peden atopase de manera fragmentaria a lo llargo de tola Cordal Cantábricu y en dambos estremos de los Pirineos. Na Cantábrica son importantes nel so sector occidental nos macizos d'Ancares y el Caurel, destacando los montes de Vilarello de Donís y de la cuenca alta del ríu Lor. El monte de Muniellos, nes proximidaes de Cangas del Narcea, y lo de los inmediatos valles del Monesteriu de Hermo y Coto tán constituyíos por poblaciones hibridógenas de Quercus robur y Quercus petraea (Quercus x rosacea). Preséntense coles mesmes estes carbayeres nel norte de les provincies de Llión, Valle del Rudrón na provincia de Burgos, y Palencia; nestes postreres, nes estribaciones meridionales de la Sierra de Híjar (Barruelo de Santullán) y na contorna de Mena y la Losa. En Navarra merecen citase les formaciones del macizu Oroz-Betelu, na ceunas altes del ríu Urrobi y Irati sobre arenisques triásiques y, en Cataluña los montes del Vallès Oriental y les contornes de La Selva, La Garrocha, Alberes y les Guilleries. En toos estos puntos apaecen apaecen montes bien fragmentarios nos que se presenten numberoses poblaciones híbrides con Quercus humilis (Quercus x calvescens) ya inclusive Quercus canariensis (Quercus x viveri). Con frecuencia apaecen exemplares con calteres referibles a la, aparentemente relicta, subespecie huguetiana (=Quercus mas).
Na aguada norte pirenaica, como la influencia atlántica estiéndese llargamente al pie del cordal hasta les llanures franceses de Lannemezan y les cuenca del ríu Garona, enfusando fondamente polos valles, les carbayeres de Quercus petraea alcontrar nel interior y ésts percima de les carbayeres de Quercus robur y los montes mistos planocaducifolios. Nos Pirineos orientales franceses, bien mediterráneos, son escasos les carbayeres albares, lo cual oldea cola so relativamente importante presencia na aguada meridional, onde esiste un espaciu transicional mediterraneu-atlánticu o submediterráneo bien húmedu que-y resulta especialmente favorable
Finalmente merez la pena faer referencia a la presencia del carbayu albar na serranía de Cuenca (Sierra de Valdemeca), onde algama la so llende meridional absolutu na Península Ibérica. Equí nun forma montes, pero apaez frecuentemente chiscando melojares y pinares de Pinus sylvestris que predominen nes zones de sustratos descarbonataos (cayueles, arenisques) de la ciatada sierra (ente los 1.500 y 1.800 m).
Taxonomía
Quercus: nome xenéricu del [[llatín.
Década del 680 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu VII e.C. ( Sieglu VIII e.C. - Sieglu VII e.C. - Sieglu VI e.C.)
Dixebra astur
Dixebra Astur ye una asociación xuvenil d'Asturies que dende 1999 trabaya pola cultura del país.
Nos caberos años, cola emigración de moces ya mozos del país tien conseyos pol Estau español. Nel añu 2005 fizo la campaña Nengún neñu ensin llibru que desendolco nel Hospital de Cabueñes de Xixón. Repartiendo llibros ente tolos guaḥes ellí hospitalizaos.
Dixebra Astur ye miembru de plenu derechu del Conseyu de Mocedá de Xixón (CMX). Nel ámbitu asociativu el coleutivu xuvenil participó na fundación del Ensame pola Cultura Nacional Asturiana (ECUNA) xunto coles organizaciones del Garrapiellu, CEPLA, La Flor del Agua, l'Asociación Cultural Asturies-Bretaña y Belenos.
Forma parte del Conceyu Abiertu pola Oficialidá (CAO) creáu pa presionar al gobiernu na futura reforma del Estatutu d'Autonomía d'Asturies y conformáu por más de 100 asociaciones y coleutivos esmolecíos pol futuru de la llingua asturiana.
Los sos fundadores son Xurde Lluis González Lains, Salvador Alvárez Rodriguez y Carlos Fernández Fuente.
Catalán oriental
thumb|Dialeutos del catalán.
El catalán oriental o bloque oriental del catalán ye'l conxuntu de dialeutos del catalán falaos en Cataluña (provincies de Girona y Barcelona enteres y l'este de Tarragona), na Catalunya Nord, nes Islles Baleares y en L'Alguer.
La carauterística más notable d'estos dialeutos, a diferencia de los del catalán occidental col que se contrapon, ye la neutralización de l'a, i, e átona a [ə] (sacantes en L'Alguer onde evolucionó a /a/) y d'haber sustitución de la o átona por [u] (menos na islla de Mallorca).
Aziliense
L'Aziliense ye la tradición cultural anterior a la llegada del Neolíticu a la fastiella cantábrica de la Península Ibérica.
Los yacimientos más representativos d'esti horizonte cultural son:
Per tol cantábricu alcuéntrense grupos con una economía d'ampliu espectru mui desendolcada.
Hai más datos de presencia humana na zona costera que na interior.
Al norte de Lleón llocalizáronse dalgunos yacimientos cavernarios con presencia epipaleolítica bastante temprana.
Estos grupos azilienses crearon les condicioones soioeconómiques dominantes hasta finales del V mileniu.
Quechua de Aurahuá-Chupamarca
El quechua de Aurahuá-Chupamarca ye una llingua quechua falada nel noroeste de la provincia peruana de Castrovirreyna nel departamentu d'Huancavelica, nos distritos d'Aurahuá y Chupamarca. Inclúyese dientro d'esta variedá'l quechua de San Pedro de Huacarpana, allugáu na quebrada de Ayoque, nel estremu oriental de la provincia de Chincha nel departamentu d'Ica. Tien notable similaridad léxica al corpus del quechua ayacuchano.
Esta variedá presenta los seis vocales del Quechua I, trés curties y trés llargues, y un conxuntu de consonantes bastante calteníu, que consta de trés nasales cuatro oclusives, dos africaes , trés fricatives , dos aproximantes  y trés líquides. La uvular presenta cuatro alófonos, tornándose sonora ante consonante tamién sonores y fricativa en tolos contestos salvu inicial absolutu de pallabra, vecindá d'oclusives y palatales.
Clemente d'Alexandría
Clemente d'Alexandría (en llatín, Titus Flavius Clemens) foi'l primer miembru de la Ilesia d'Alexandría en recibir notoriedá amás de ser unu de los más destacaos maestros de dicha ciudá. Nació a mediaos del sieglu II y envalórase que morrió ente los años 211 y 216.
Vida
Clemente foi alumnu de Panteno –en quien reconocería atopar el meyor de los sos maestros–, alministrador de la escuela de la catequesis d'Alexandría. Cuando Panteno morrió, Clemente foi'l so socesor y polo tanto tomó les riendes de dicha escuela. Unu de los estudiantes más famosos al cual educó Clemente foi Oríxenes. Numberoses fontes atestigüen que foi ordenáu presbíteru. Mientres la persecución de Septimio Severu, en 202-203, Clemente abandona Alexandría y tuvo que buscar abellugu en Cesarea xunto al obispu Alejandro, quien yera obispu de Flaviada en Capadocia (Alejandro convertiríase depués nel obispu de Xerusalén). Clemente morrió poco enantes del 215 (vivió en Capadocia esos últimos años).
L'amplia cultura pagana de Clemente nun foi borrada pol so alcuentru col cristianismu. Los filósofos xentiles, Platón n'especial, topar según él nel camín rectu p'atopar a Dios; anque la plenitú de la conocencia y por tantu de la salvación haber traíu'l Logos, Xesucristu, que llama a toos por que lu sigan. Ésti ye la tema del primeru de los sos escritos, el Protréptico o «exhortación», una invitación a la conversión.
A los que se deciden a siguir a Cristu, Clemente dedica la segunda de les sos obres, el Pedagogu, el «preceptor». Trata de la obra educadora y de situaciones de la vida ordinaria n'Alexandría. Esta mesma idea va apaecer nel so tratáu Quis dives salvetur, «quién ye'l ricu que se va salvar», una homilía que comenta la escena evanxélica del mozu ricu.
Escribió tamién unos Stromata, o «tapices», onde va tratando temes variaes colos que Clemente quier crear moliciones relixoses nel xentil.
Obra
thumb|Opera omnia, 1715 Estes son les obres más importantes que nos queden d'él: el «Protréptico», el Pedagogu», y los «Stromata». Magar paez que nun yera la intención orixinaria del autor, estos escritos constitúin una auténtica triloxía, destinada a acompañar conducentemente la maduración espiritual del cristianu; diches obres coneutar ente si so un mesmu propósitu y estilu:
Nun ye una composición sistemática; enceta distintes temes, frutu direutu de la enseñanza habitual de Clemente. El teólogu Overbeck declaró que la triloxía foi unu de los proyeutos lliterarios más significativos dientro de la historia de la Ilesia yá qu'en diches obres Clemente presentó'l cristianismu a los fieles al traviés de la forma tradicional de la lliteratura secular.
Protrepticus
El Protréptico, como diz la pallabra mesma, ye una «exhortación» empobinada a quien empieza y busca el camín de la fe. Ye más, el «Protréptico» coincide con una Persona: el Fíu de Dios, Xesucristu, que se convierte en «exhortador» de los homes por qu'entamen con decisión el camín escontra la Verdá. Nel Protrepticus, Clemente convida al llector a nun escuchar les lleendes mítiques de los dioses, sinón la "nuevu cantar" del Logos, el principiu de la esistencia y el creador del mundu. Clemente denuncia lo qu'él considera la xirigonza de les idolatríes y los misterios paganos, les práutiques pederastes de los griegos y los horrores del sacrificiu que practicaben los paganos y afirma que los filósofos y poetes griegos solo fixeron camientos sobre la verdá, pero que los profetes sicasí establecieron el camín direutu a la salvación. Clemente escribió que'l Logos divín presentóse pa espertar a tou lo bono qu'esiste na alma humana y qu'al traviés d'esti espertar los humanos pueden algamar la inmortalidá.
Paedagogus
Estableciendo esta introducción, la triloxía continua col Paedagogus, obra na cual detállase'l desenvolvimientu de la ética cristiana. Nos escritos de Clemente puede notase la influencia del filósofu estoicu Musonio Ablondu quien foi maestru d'Epicteto. A diferencia de la filosofía estoica, Clemente fai saber que'l verdaderu instructor ye'l Logos. El mesmu Xesucristu conviértese dempués en «Pedagogu», esto ye, en «educador» d'aquellos que, en virtú del Bautismu, convirtiéronse en fíos de Dios. El primer llibru trata coles bases relixoses de la moralidá cristiana ente que'l segundu y el terceru intenten establecer un alderique sobre la conducta individual. Al igual que Epicteto, Clemente narró que la verdadera virtú presentar nuna manera de vida natural, simple y moderada.
Stromata
El mesmu Xesucristu, a lo último, ye tamién «didascalo», esto ye, «maestru», que propón les enseñances más fondes. Éstes recuéyense nesta tercer obra de Clemente, los Stromata, pallabra griega que significa: «tapiceríes». Trátase d'una composición que nun ye sistemática, sinón qu'encara distintos argumentos, frutu direutu de la enseñanza habitual de Clemente.
Nesti tercer llibru, los Stromata, Clemente d'Alexandría detalla como perfeccionar la manera de vida cristianu al traviés d'una iniciación escontra la conocencia. El primer llibru ta destináu a aquelles persones que nun son cristianes, el segundu a aquelles apocayá empecipiaes a dicha relixón y el terceru escribir col propósitu d'informar a aquellos creyentes que llevaren más tiempu dientro de la Ilesia. La triloxía intenta contestar toles interrogantes que puedan tener les persones educaes ente que coles mesmes conduz a los estudiantes a un camín más fondu de la fe cristiana. El llibru titulóse Stromata, que se traduz "misceláneas", pola diversidá de temes que trató de cubrir. Clemente escribió más d'un llibru rellacionáu a Stromata anque nun se rellacionaron colos anteriores, polo cual nun formaron parte d'una mesma serie.
Hypotyphoses
Clemente tamién escribió una obra titulada Hypotyphoses, llibru que foi un comentariu curtiu sobre ciertos pasaxes de la Biblia anque esti llibru nun se llegó a caltener dafechu. Anguaño solo pueden lleese los fragmentos calteníos por Ecumenio.
Quis dives salvetur
Amás de la triloxía, l'únicu llibru de Clemente que se caltuvo na so totalidá foi'l que se tituló ¿Quién ye l'home ricu que se va salvar? (Quis dives salvetur). Dichu llibru toma como base Marcos 10:17-31, que diz que tener riqueces nun ye nengún pecáu, pero'l mal usu d'elles si va ser condergáu. El motivu pol que lo escribió yera que dellos mozos binestantes d'Alexandría que teníen un comportamientu inmoral, xustificar col sofisma de que Cristu yá -yos condergó (predestinado al infiernu) pol fechu mesmu de ser ricos y por tantu nun teníen namás qué faer. L'argumentu ye una historia sobre un xefe de lladrones que vuelve a la Ilesia, y san Juan Apóstol acuéyelu nuevamente. La riqueza en sí nun ye mala, sinón una actitú egoísta frutu de dexase tener pola riqueza.
Fragmentos
Esisten fragmentos de más obres de Clemente:
Amás, Anastasio Sinaíta cita Sobre la Providencia, d'atribución dudosa. Tenía otros proyeutos pa escribir Sobre la castidá, Sobre l'alma, Sobre la profecía, Sobre la resurreición, etc. Pero de too ello destacamos un escritu sobre'l Pésaj y sobre un ensayu destináu a contradicir a Melitón de Sardes pol so deséu de celebrar la Pascua basándose nel calendariu xudíu. La mayoría d'escritos de Clemente solo conócense pol so títulu yá que nin fragmentos pudieron caltenese.
Ediciones
Les obres de Clemente d'Alexandría fueron editaes en primer llugar por P. Victorius (Florencia, 1550). La edición más completa ye la de J. Potter. "Clementis Alexandrini opera quae extant omnia" (Oxford, 1715; Venecia, 1757), reproducida in Migne, P.G. VIII, IX. LA edición of G. Dindort (Oxford, 1869) declarada por xueces competentes. La d'O. Stahlin apaeció nel "Griechisehen christlichen Schriftsteller" de Berlínetc. Hasta 1908 publicárense dos volúmenes de "Protrepticus" y el "Paedagogus" (Leipzig, 1905), y "Stromata" (Bks. I -VI, ibid., 1906). El prefaciu'l primer volume (páxs. 1-83) contién el meyor recuentu de los manuscritos y ediciones de Clemente. Ente les ediciones separaes de les sos obres les siguientes son les más notables: Hort y Mayor, "Miscellanies", Bk. VII, con una traducción inglesa (London, 1902); Zahn, "Adumbrationes" en "Forschungen zur Geschichte des Neutestamentlichen Kanons", III, y "Supplementum Clementinum" (Erlangen, 1884); Köster, "Quis dives salvetur?" (Freiburg, 1893). Esta última obra foi tamién editada por P.M. Barnard en "Cambridge Texts and Studies" de W. Wilson (1897), y traducíu por él en "Early Church Classics" pa S.P.C.K. (London, 1901). Una traducción inglesa completa de tolos escritos de Clemente, ver Ante-Nicene Christian Library (New York).
Petiville (Calvados)
Petiville ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Juan Bosch
Foi un líder de la oposición dominicana nel exiliu contra'l réxime de Rafael Leónidas Trujillo mientres más de 25 años. Amás, foi'l fundador de dos de los principales partíos políticos dominicanos; el Partíu Revolucionariu Dominicanu (PRD) en 1939 y el Partíu de la Lliberación Dominicana (PLD) en 1973.
Obres
Cuentos
Novelas
Ensayos y artículos
Salvador Jorge Blanco
José Salvador Omar Jorge Blanco, (°5 de xunetu de 1926 - †26 d'avientu de 2010) foi un políticu, abogáu y escritor dominicanu. Presidente de la República Dominicana nel periodu 1982-1986, asocediendo a Jacobo Majluta del so propiu partíu. Foi senador pol Santu Domingu ente 1978-1982. Comúnmente llamáu Jorge Blanco.
Guionista
El guionista ye la persona encargada de facer el guión, nuna producción cinematográfica, televisiva o radiofónica, seya una historia orixinal, una adautación d'un guión precedente o d'otra obra lliteraria.
Munchos escritores convirtiéronse en guionistes de les sos obres lliteraries, como Arturo Pérez-Reverte con Alatriste d'Agustín Díaz Yanes y El club Dumas de Roman Polanski.
Década del 690 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu VIII e.C. - Sieglu VII e.C. - Sieglu VI e.C.)
Masahiro Teraoka
Masahiro Teraoka (寺岡 真弘, ) ye un futbolista xaponés.
Catalán septentrional
thumb|Estensión del dialeutu catalán septentrional respectu al restu de territorios catalanofalantes. El catalán septentrional (tamién llamáu de manera más xeneralista rosellonés) ye un dialeutu constitutivu del catalán dientro del catalán oriental de la llingua y faláu na Catalunya Nord. La influyencia d'esti dialeutu espárdese a la Catalunya Sud nel denomáu septentrional de transición. Ye un dialeutu que tien rasgos comunes col occitanu o dalgunes vegaes influencies d'esta llingua. Tien tamién un subdialeutu, el capcinès, que podría representar según dellos llingüístes un estáu arcaicu del dialeutu.
Montserrat Ginesta Clavell
Monstserrat Ginesta Clavell  ye una ilustradora y escritora española.
Biografía
Natural de Seva, Barcelona el 8 de xineru de 1952. Realizó estudios na Escuela d'Artes y Oficios Artìsticos de Barcelona y anguaño ye una de les ilustradoras de lliteratura infantil y xuvenil más importantes del país.
Amás d'en el campu editorial, trabayó en publicidá, en cine col curtiumetraxe "Ploma daurada", y en teatru onde realizó distintes escenografíes.
Anguaño dibuxa cubiertes pa revistes y llibros p'adultos, escribe ya ilustra llibros de lliteratura infantil y xuvenil en collaboración con distintes artistes y ye direutora de la revista Tretzevents.
Los sos llibros tán publicaos n'España en tolos idiomes oficiales.
Consuelo Leandro
Maria Consuelo da Costa Ortiz Nogueira más conocida como Consuelo Leandro foi una humorista y actriz brasilana.
Juan Rodríguez Villamuela
Juan Antonio Rodríguez Villamuela, más conocíu como Juan Rodríguez, ye un.
Pierrefitte-en-Auge
Pierrefitte-en-Auge ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
XXIII Concursu y Muestra de Folklore Ciudá d'Uviéu
El XXIII Concursu y Muestra de Folklore Ciudad de Oviedo, entamáu pol Conceyu d'Uviéu y el diariu La Nueva España, con una participación de 145 concursantes (de los que 105 fuéronlo nel apartáu de tonada) tuvo na so edición correspondiente al añu 2015 los resultaos que vienen darréu :
Coro Sinenómine
El Coro Sinenómine ye un coru asturianu de música especializáu na Edá Renacentista.
Ranunculus flammula
Ranunculus flammula ye una especie de la familia de les ranunculacees. thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta
Descripción
Erecta o rastrera, perenne, abondo carnosa, de 10-50 cm, con fueyes ovaes y amplies, llanceolaes, y una o delles flores marielles de 7-20 mm de diámetru. 5 sépalos, amarilloverdosos; 5 pétalos obovaos, mariellu brillante pálidu. La mayoría de les fueyes de riba ensin peciolos, les de baxo peciolaes, toes enteres o dentaes. Floria en primavera y branu.
Hábitat
Praos bien humedos, banzaos, turberes.
Distribución
Toa Europa, sacante Turquía y Albania.
Taxonomía
Ranunculus flammula describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 548. 1753.
flammula: epítetu llatín que significa "pequeña llapada".
Cuaternariu
El cuaternariu ye'l periodu xeolóxicu más modernu que correspuende a la presencia del ser humanu na tierra, dende va aproximadamente 1,8 millones d'años.
Pierrefitte-en-Cinglais
Pierrefitte-en-Cinglais ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ayaki Suzuki
Ayaki Suzuki (鈴木 彩貴, ) ye un futbolista xaponés.
Andréi Sájarov
Andréi Dmítrievich Sájarov (Андре́й Дми́триевич Са́харов; ) foi un eminente físicu nuclear soviéticu, socialista y activista en favor de los derechos humanos y les llibertaes. Foi gallardoniáu col Premiu Nobel de la Paz en 1975.