cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Posiciones del fútbol
Volante mistu
El llamáu volante central usa'l númberu 8 na camiseta y dacuando el 7, rares vegaes el 10. Tamién llamáu mediocentro organizador o box-to-box midfielder n'inglés. Ye clásicu ver dos d'ellos xugando na formación 4-4-2 acompañaos por dos volantes peles bandes a les bandes o nun 4-2-3-1 nel centru acompañáu de dos media puntes o volantes con llegada. Esti tipu de volante puede cumplir funciones creatives asemeyaes al volante de creación encargáu de trés cuartos de cancha, polo tanto puede denomináse-y Trequartista. Sicasí y a diferencia del volante de creación -que xuega llibre-; el volante mistu tien de dir y venir reculando a recuperar posiciones si'l so equipu pierde'l balón n'ataque. El volante mistu ye por tantu un xugador ideal pa equipos con disposición defensiva. Esti tipu de futbolista tien de tener muncha dinámica y velocidá, porque asina apurre fluidez na creación. Puede ser más completu que'l volante de creación dende una perspeutiva puramente tacticista, pero poles sos carauterístiques tácticu - defensives nun encaxar nuna disposición d'ataque pos condicionaría al equipu xugando bien conteníu y con menos llibertá. Arredondiando podemos dicir que'l volante mistu ye un futbolista de bona téunica, non bien cerebral nin basa'l so fútbol na claridá de distribución, pero si ye bien tácticu y apurre gran fluidez a los sistemes de xuegu. Como amestáu al so xuegu sería ideal qu'un xugador como esti tenga bon remate de distancia ya inclusive llegue al gol. Un gran exemplu d'esta clase de xugadores foi Lothar Matthäus de quien puede dicise que foi'l meyor permutador de la hestoria, porque recuperaba posiciones y amás alteriaba nel ataque. Frank Rijkaard foi otru paradigmáticu exemplu reconocíu como un futbolista polifuncional todocampista que tenía bon fuelle pal día y vuelta; Paulo Roberto Falcão foi un gran representante nel fútbol suramericano qu'amás de dinámica apurría claridá na creación. Johan Cruyff tamién se diz que xugó nesta posición. Onde tamién rellumaron cubriendo amplies posiciones nel mediocampo Bastian Schweinsteiger, Frank Lampard, y Steven Gerrard.
Volante de gabita
Tamién llamáu volante de gabita, el so númberu tradicional ye'l 8 anque tamién porta'l 10. Apaez nos esquemes 4-4-1-1, dirixendo esplegar del so equipu en contragolpes, apaez nos sistemes 3-5-2 y 4-2-3-1 pela zona ofensiva del mediu campu. El volante d'enllaz o gabita ye posiblemente la posición más importante del fútbol moderno, pero nun tien de confundir se col perfil d'un 10 clásicu.
Ye la penaTrequartista por excelencia (encargáu de trés cuartos de cancha). Una de les principales funciones d'esti xugadores ye la xera de engabitar al restu del equipu colos atacantes per mediu de la contundencia na conducción del balón pel mediu campu. Munches vegaes el volante d'enllaz ye indispensable na media cancha cuando'l so propiu equipu xuega bien conteníu y faise necesariu dexar la creación de xuegu a un solu xugador qu'a sigo mesmu sepa distribuyir aprovechando l'esplegue y desdoblamientu del so equipu. A diferencia del volante mistu, esti futbolista nun cunta col notable esplegue físicu del anterior, nin cumple prioritariamente con responsabilidaes defensives, pero si cunta con una mayor visión y tiempu ensin perder por aquello la dinámica. La diferencia col media punta ye qu'esti postreru obligatóriamente tien de tener vértigu y llegada al gol, cosa qu'a la gabita nun se-y obliga, pos ten de tar más esmolecíu de baxar a recibir balones y "xirar". Ye un error común encasillar a la gabita'l sector mediu de la cancha, una y bones el mesmu puede movese por tol frente d'ataque, o enllancase por una sola de les bandes.
Esti futbolista tien de caracterizase por ser un gran distribuidor de balones n'ataque, tien de cuntar con remate a distancia y conducción. El volante d'enllaz debe obligatoriamente ser un futbolista ordenáu y llimpiu tácticamente que sía un exemplu de xuegu pal so equipu. De preferencia n'Europa (Alemaña, Francia ya Inglaterra), xuégase enforma al primer toque de balón y nesti sentíu'l volante d'enllaz ye indispensable porque apurre fluidez y dinámica al sistema de xuegu. Por lo mesmo, la gabita dicta enforma de paecese al volante de creación, una y bones aquel xuega más enrevesosu. El volante d'enllaz tien un fútbol más fayadizo a la dinámica y la fluidez, sicasí'l 10 clásicu detener na ellaboración de la xugada apurriendo claridá, improvisación y el manexu de los tiempos. El volante d'enllaz nunca improvisa porque tien la idea de xuegu predeterminada na cabeza y dicta el xuegu que dende la banca pensóse pal equipu. Un claru exemplu d'esta forma de xugar al fútbol vímoslo nel estilu de Ricardo Enrique Bochini, Norberto Alonso, Juan Roman Riquelme, Michel Platini, Zinedine Zidane, Michael Laudrup, Wolfgang Overath, Rivaldo o Álvaro Recoba. Anguaño asina xueguen Kaká, Michael Ballack, Manuel Lanzini o Luka Modrić.
Volante de creación
El volante de creación tien trés grandes xeres, esto ye, xugar de llombu y conducir el balón en trés cuartos de cancha, xugar con claridá caltriante nel ataque rompiendo la llinia defensiva del rival y remanar los tiempos y ritmos del partíu. Al igual que'l volante d'enllaz una de les principales funciones d'esti xugadores ye la xera de coneuta (para nun dicir engabitar) al restu del equipu col ataque per mediu de la bona conducción del balón, por tanto, tamién que se-yos puede catalogar de Tetraquartista. El 10 clásicu tien de saber "esconder la pelota" a los contrarios y aguantar les faltes cuando xube con sorpresa. La diferencia col volante con llegada ye que caltién y habilita col balón, más qu'acompañar y engabitar la xugada. Los volantes de creación tamién son responsables d'armar xugaes apurriendo claridá de xuegu y creando situaciones de gol con pases caltriantes ya intelixentes (pases peneraos) por que los delanteros puedan "definir ". Habilitar a los delanteros tamién implica la creatividá pa desarmar les llinies defensives del equipu rival. A diferencia del volante de salida qu'alministra'l xuegu, un volante de creación se les ingenia pa "destruyir" la defensa oponente. El volante de creación y el volante de salida paécense en cuantes que dambos son axentes de claridá na ellaboración de xuegu, sicasí'l primeru xuega espuestu triangulando na zona d'ataque, habilitando con pase peneráu y destruyendo la defensa; el segundu xenera fútbol con mayor lateralidad, nun ye tan caltriante como si paciente, que dacuando xuega con distribución a llarga distancia y menos pase peneráu. La otra xera igual d'importante pal 10 clásicu ten de ser la de remanar los tiempos y les redes del equipu. Tien De improvisar el fútbol ingeniar y crear el xuegu a manera de direutor téunicu dientro de la cancha. Otra manera, la mayor diferencia con un media punta o un volante mistu sería que'l creador nun tien la obligación de volver defender o faer goles, sinón que xuega con muncha mayor llibertá. El 10 clásicu nun xuega conteníu nin respuende a estilu tecnicista de fútbol - munchos asumen nesto la razón pola cual el volante de creación nun espolleta n'Europa pero si facer en Suramérica. El sentíu de tener al volante de creación como un futbolista llibre pel centru y con ritmu más bien pausáu deber a que ye necesariu caltener un xugador esmolecíu de tar desmarcáu y que sía capaz de "xirar" cuando recibe'l balón en trés cuartos de cancha. En si los volantes de creación son a quien se-yos da la responsabilidá mayor de remanar el xuegu del so equipu; d'ellos depende que'l so equipu xuegue guapu buscando l'ataque con improvisación, triangulación y sorpresa. Mientres nel fútbol europeo tou ye ordenáu y planiáu dende la banca, en Suramérica'l volante de creación vuélvese'l verdaderu direutor téunicu dientro de la cancha improvisando y remanando la ellaboración xuego. En si, esto ye lo qu'identifica y estrema d'otres maneres de ver y entender el fútbol porque n'otros estilos priviléxase la dinámica per sobre la clarificación de xugaes.
Pa llograr qu'un volante de creación pueda responder a les mires ye necesariu qu'ellos se puedan apoderar de la pelota pa quitar el mediu campu al rival, por tantu tienen de cuntar con muncha téunica, conducción y regate para d'esta manera puedan sobrollevar les ferriales marcaciones nel so pasu por ente les defenses. Lo más importante de too ye que'l volante de creación tien de tener muncha intelixencia y visión, pos asina va poder realizar bones habilitaciones al atacante o pa remanar los tiempos de xuegu escoyendo cuando dar pases y sosprender al rival o cuando nun dar pase y siguir tocando'l balón col mediu campu. En fin tien de poner tol so talentu y xenialidá en xenerar espacios por tantu hai que dicir qu'esti ye un rol bien cerebral dientro del xuegu que va más allá de ser un peón na cancha a ser el direutor del xuegu dientro de la cancha. Si'l so equipu gana 2-0 nel segundu tiempu, el 10 va querer quitar velocidá al xuegu y dormir la pelota con toques curtios llaterales o escontra tras. Esto porque nun hai meyor manera de curiar un resultáu que tener la pelota. Si'l xuegu ta empatáu, ye probable que'l 10 busque lateralizar hasta obligar al rival a salir del so encierre pa ende sí unviar un pase ente llinies. Y si el so equipu va perdiendo, y el rival arrexuntar tras, el 10 va entainar un treslláu más vertical escontra la redoma del área contraria. Ellí va poder intentar un remate dende fuera, abrir el xuegu escontra les bandes pa xenerar centros sobre l'área, o desanivelar con gambetas o regates. El 10 clásicu ye un futbolista eminentemente cerebral.
Un paradigmáticu exemplu d'esta clase de xugadores foi Roberto Rivelino de quien Diego Maradona (tamién un 10) diz que lu almiraba "porque yera maniegu, elegante y por sobremanera rebalbu". Otros grandes exemplos fueron Juan Alberto Schiaffino en Peñarol, Francisco Valdés, Hugo Talavera, Norberto Alonso, Sócrates, Omar Palma de Rosario Central, Carlos Reinoso y Carlos Valderrama. Según la opinión d'esti postreru, Juan Román Riquelme, Jorge Valdivia y Macnelly Torres son los postreros 10 clásicos que se caltienen xugando a gran nivel en Suramérica, carauterizaos pola so individualidá y creatividá nel campu.
Volante d'enllaz
El Volante d'enllaz ye tamién llamáu Mediocentro o insider na formación piramidal, nel fútbol moderno xueguen, básicamente nos sistemes 4-2-3-1. Tradicionalmente usen el 8 y dacuando el 10 nel llombu. L'enllaz xuega nuna posición de transcisión al ataque, polo qu'una de les sos responsabilidaes ye marcar goles. Sicasí, tamién cunta con obligaciones defensives, y tien de crear y partir fútbol pel mediu campu con muncha dinámica y fluidez. En poques pallabres, ye un delanteru con responsabilidaes en trés cuartos de cancha.
Xeneralmente son futbolistes bien hábiles y regateadores ensin dexar de ser bien tácticos, pero per sobre son tou potentes p'avanzar dende'l mediocampo escontra l'ataque, pos el so sellu distintivu como xugador ye apurrir col vértigu (dacuando tamién la sorpresa). Esti tipu de futbolista son bien completos y afáense perbién nel fútbol europeo yá que ye estilu unu muncho más tácticu-defensivu por casu, que'l fútbol suramericano. Quiciabes la mayor diferencia ente esti xugador y el volante de creación ye qu'esti postreru xuega más sueltu y tien más visión, pero'l volante con llegada tien más gol y dinámica. Unu apurre claridá, improvisación y tempo, l'otru apurri fluidez, dinámica y esplegue. Tamién s'estrema del volante mistu, nel casu qu'aquel xueguen muncho más retrasáu, conteníu y n'esquemes muncho más defensivos. Asina mesmu la diferencia con un volante d'enllaz, ye qu'aquellos nun tienen responsabilidaes de faer goles y tampoco pueden ser cuntaos como delanteros. Casos exemplares nel presente sieglu son Zidane, Guti, Kaká, Juan Román Riquelme, Mesut Özil, Wesley Sneijder y James Rodriguez.
Posiciones d'ataque
thumb| PN punta netu; SP segunda punta; CP centro punta; MP media punta; PE estremu; PP piqueru, Color coloráu atacante puru, Color coloráu mariellu atacante y mediocampista
Media punta
Tamién llamáu mediocentro ofensivu. Nel fútbol moderno xueguen, básicamente nos sistemes 4-2-3-1. Tradicionalmente usen el 8 y dacuando el 10 nel llombu. El media punta xuega nuna posición d'ataque y tien la xera de marcar goles, pero tamién cunta con obligaciones defensives, asina mesmu tien de crear y partir fútbol con muncha dinámica y fluidez pel mediu campu; por tantu tamién pasen por ser mediocampistes.
Frai Zeferino González
Zeferino González y Díaz Tuñón, foi un relixosu asturianu, perteneciente a la Orde de Predicadores (dominicos) que llegó a ser cardenal y unu de los filósofos españoles más importantes del sieglu XIX.
Phylloscopus fuscatus
El mosquiteru aveséu (Phylloscopus fuscatus) ye una especie d'ave paseriforme de la familia Phylloscopidae que vive nel este d'Asia.
Frai Zeferino González
Biografía
Fray Zeferino González y Díaz Tuñón nació n'El Campal na parroquia de Villoria nel conceyu de Llaviana, siendo so padre y so madre agricultores.
Phylloscopus fuscatus
Descripción
Tien un tamañu y forma asemeyáu al mosquiteru común, con un llargor mediu ente los 12 y 12,5 cm. Les sos partes cimeres son de color pardu buxu ensin veteáu y les inferiores son ablancazaes. Presenta una destacada llista superciliar ablancazada y una llista ocular daqué más escura que'l restu de la cara. El so picu ye finu y apuntiáu col quexal cimeru gris y l'inferior ablancazáu. Los dos sexos tienen un aspeutu asemeyáu, pero los inmaduros tienen les partes inferiores de tonos verdosos.
Posiciones del fútbol
Media punta
Si una segunda punta xuega llibremente pel centru a manera de satélite del ariete, el media punta xuega más conteníu, pensando na ida y vuelta del ataque y la defensa, pero tamién na creación. Esti tipu de futbolistes ye bien completu y afaise perbién nel fútbol europeo pos esti fútbol ye muncho más tácticu-defensivu, por casu, que'l fútbol suramericano. Per otru llau, la mayor diferencia ente esti tipu de xugador y el volante de creación ye qu'esti postreru xuega más sueltu y tien más visión del campu, pero'l media punta siempres va tener más gol. A esti xugador suélse-y conocer como "falsu centru delanteru" o "falsu 9" (n'alusión al dosal que suelen llevar esta última clase de xugadores). Nel presente sieglu vemos casos exemplares como los de Francesco Totti, Alessandro del Piero, Paulo Dybala y Lionel Messi.
Frai Zeferino González
Biografía
Estudia en Ciañu y ingresa nel conventu d'Ocaña, perteneciente a la orde de predicadores, el 28 de payares de 1844. Estudia Filosofía sintiendo atraición pol tomismu, corriente que defendería gran parte de la so vida.
Phylloscopus fuscatus
Distribución y hábitat
El so hábitat natural ye'l monte baxu abiertu y les praderíes húmedes, xeneralmente cerca de mases d'agua como los banzaos y ríos, anque pasa l'iviernu nes selves de tierra baxes y los manglares.
Comportamientu
Son principalmente insectivoros, anque pueden complementar la so dieta con pequeñes cantidaes de materia vexetal como les bagues. Añera nes carbes baxes, y suel poner ente 5-6 güevos.
Frai Zeferino González
Biografía
En Febreru de 1849 la so congregación treslládalu como misioneru a Filipines onde sigue los sos estudios filosóficos na Universidá de Manila. Interésase por otres materies como la física o la química. En 1854 ye ordenáu sacerdote. Durante la so estancia na isla entama a asoleyar los sos primeros escritos: Los temblores de tierra (Manila, 1857) y La electricidad atmosférica y sus principales manifestaciones.
En 1851 ye nomáu profesor d'Humanidaes na universidá y dos años más sero, en 1853, nómenlu profesor de Filosofía. En 1859 ye nomáu catedráticu de Teoloxía na Universidá de Santo Tomás.
En 1858 sufre la pérdida del so amigu y compañeru, el tamién asturianu, Frai Melchor García Sampedro martirizáu en Tonkin (Vietnam).
En 1864 publica en Manila la so obra doctrinal más sólida, los tres volúmenes d'Estudios sobre la filosofía de Santo Tomás (reeditaos en Madrid en 1866-67 y publicaos n'alemán en Ratisbona en 1885).
N'avientu de 1866 sal de Filipines por orde de los sos superiores al entamar a tener problemas de salú llegando a España n'avientu de 1867. Una vez asitiáu en Madrid tien llugar l'enfrentamientu con Segismundo Moret nel Ateneo de Madrid y faise amigu formando un círculu de filosofía con Alejandro Pidal y Mon, Carlos María Perier, Eduardo Hinojosa, Antonio Hernández y Fajarnés, Juan Manuel Ortí y Lara.
El 5 de xunetu de 1875 ye promovíu pal cargu d'Obispu de Córdoba por orde del Papa Píu IX siendo ordenáu'l 24 d'ochobre de 1875. Demientres el so obispáu consigue compatibilizar el so llabor d'obispu cola de filósofu faciendo numberosos escritos y trabayos na diócesis. En Córdoba foi pioneru na organización de los Círculos Obreros y na acomodación de los Seminarios eclesiásticos a les enseñances del bachilleratu civil.
Posiciones del fútbol
Media punta
Como vemos, la etiqueta de mediapunta asignóse dende futbolistes más ofensivos, de primeres, a menos, variando y camudando les sos carauterístiques, anque dicha variación fuera pequeña… pero ¿eso asocede realmente coles demás posiciones? Paez que non, una y bones el llateral con más percorríu se renombra como carrilero, el mediocampista puede ser defensivu, ofensivu, volante… al estremu o interior tamién se -y renombra dependiendo del sistema de xuegu, etc. daqué que paez nun asoceder cola mediapunta, que toma mientres un partíu más campu que cualesquier otru futbolista.
Frai Zeferino González
Biografía
El 15 de marzu de 1883 ye nomáu Arzobispu de Sevilla, una vez nel cargu rechaza'l de senador que-y correspondía. Una vez en posesión del cargu dedícase dafechu a los sos llabores eclesiásticos y intelectuales que son premiaos un añu más tarde pol Papa León XIII (esti Papa tuvo-y munchu respetu, y ta probada la influencia direuta de les idees de Frai Zeferino na encíclica Providentisimus Deus de 1893) col cardenalatu. Asina'l 10 de payares de 1884 ye promovíu pal puestu del cardenal, obteniendo la titularidá de Santa Maria sopra Minerva'l 17 de marzu de 1887. Continúa en Sevilla hasta l'añu siguiente nel que se tresllada a Toledo al ser promovíu pol rei Alfonsu XII p'Arzobispu de Toledo. El 27 de marzu de 1885 ye promovíu pal cargu obteniendo arriendes d'ello'l títulu de Patriarca de les Indies (dignidá que yera frutu de lo acordao en 1885 ente la Santa Sede y Alfonsu XII), capellán mayor del rei y vicariu xeneral castrense.
En 1886 regresa a Sevilla debido a la so mala salú renunciando finalmente al obispáu por esta cuestión el 28 de payares de 1889. Un cáncer de maxilar causa-y la muerte nel conventu de la Pasión de Madrid, asistíu pol Obispu d'Uviéu Ramón Martínez Vigil, el 28 de payares de 1894 siendo enterráu n'Ocaña, Toledo.
Foi nomáu académicu de la historia, académicu de la Real Academia de Ciencies Morales y Polítques (1873), de la Academia de Buenas Letras de Sevilla, de la Academia Romana de Santo Tomás y en 1893 foi elixíu pa la Real Academia Española de la Lengua.
Posiciones del fútbol
Media punta
Última hora, la mediapunta tien de tener una visión que nun tien el restu. Ser el faru de los sos compañeros. La creatividá cimera que faiga que'l so equipu sía más equipu.
Segundu delanteru
El segundu delanteru o segunda punta asítiase darréu por detrás del centru delanteru. Suelen ser xugadores bien téunicos, movilidá y qu'apurren gran claridá na ellaboración d'ataque; Nun son necesariamente futbolistes altos y fuertes, yá que el so llabor nun lu rique. El llabor principal d'una segunda punta ye la d'abrir buecos na defensa, rematar con ésitu les xugaes y aprovir d'asistencies de gol a los sos compañeros. Nun ye un delanteru fixu d'área, pos tiende a baxar unos metros pa sofitar al mediocampo y participar na creación de xugaes -anque esa nun sía'l so llabor nominal-. Tienen De ser capaces de camudar de lladral, movese y amosase pa partir fútbol nel ataque. Estremar del media punta en cuanto non baxa al mediu campu con obligaciones defensives y xuega más sueltu. Estremar del punteru en cuanto nun s'alluga na banda de la cancha sinón más bien a manera de satélite del punta netu. En si estos futbolistes xueguen con muncha llibertá nel ataque a diferencia del restu de los atacantes y tien mayor responsabilidá de gol que los otros dos delanteros, el media punta y el punteru. Son futbolistes indispensables en formaciones como'l 4-4-1-1 o'l 4-3-1-2 o'l 2-3-5. Exemplos clásicos fueron Matthias Sindelar, György Sárosi, Ferenc Puskás, Pelé, Emilio Butragueño, Dennis Bergkamp, Julio César Romero, Roberto Baggio, Bebeto, Marcelo Salas, Raúl González o Kevin Keegan anguaño destaquen Neymar, Lionel Messi, Luis Suárez, Thomas Müller, David Villa, Francesco Totti, Sergio Agüero, Wayne Rooney y Alexis Sánchez.
Centro punta
Ye l'antiguu centru delanteru o centroatacante que xugaba na formación piramidal 2-3-5 y como'l so nome indicar ye posición número 7, esti delanteru xugaba nel centru del ataque, a manera de orquestador del xuegu. Casi tien les mesmes cualidaes d'una segunda punta d'anguaño, pero la única diferencia ye que'l segunda punta xuega de satélite de la punta netu, sicasí'l centru delanteru yera la exa principal del tol ataque. Lo que ye güei, esta posición ta en desusu.
Podríamos dicir que'l centru punta ye como un volante de creación porque de cierta forma, tuvo un xuegu bien cerebral y de claridá na ellaboración de xugaes na delantrera, pero a diferencia del anterior xuega puramente nel ataque. El centru punta a diferencia del volante de creación, nun yera un trequartista, esto ye que la so principal xera nun yera "baxar" a buscar balones dende'l mediu campu pa treslladalos pela cancha. Esti tipu de xugador tenía de cumplir entá mayores xeres nel ataque. Poro, como yá s'especificó, un centru punta aseméyase más a una segunda punta, porque tenía llabores tales como les de ser capaz de camudar de lladral, movese y amosase pa partir fútbol nel ataque, asina mesmu tenía d'abrir buecos na defensa, rematar con ésitu les xugaes, aprovir d'asistencies y habilitaciones a los sos compañeros y por sobremanera faer munchos goles. Sicasí esta variedá de cualidaes tamién la estremaba claramente d'una punta netu quien son más especializaos na definición, inclusive, los centru delanteros nun yeren necesariamente futbolistes altos y fuertes, pero amás de finiquitación tienen de tener visión de campu y creatividá nel xuegu.
Exemplu de grandes centru delanteros fueron José Piendibene, Hector Scarone, Giuseppe Meazza, Adolfo Pedernera, Raúl Toro Julio, Teodoro "Lolo" Fernández, Leônidas da Silva, Florian Albert, Telmo Zarra y apocayá Romário. Anguaño, dellos casos vendríen siendo Diego Forlán, Didier Drogba y Wayne Rooney.
Punteru
Conocíu como puñal, falsu estremu o estremu a cuerpu camudáu n'España o winger n'inglés, tamién denomináu como delanteru interior nel sistema 2-3-5 y anguaño xueguen nel ataque a dambes bandes de la formación 4-3-3 o 3-3-1-3. El so dosal tradicional foi'l 7 y el 11, dependiendo d'en qué banda xueguen. Suelen ser xugadores con muncho vértigu, velocidá y con un mayor control del balón. Físicamente son daqué más pequeños los centrodelanteros pero bien hábiles y creativos. Los punteros estremar de los bistechos porque nun busquen la banda hasta'l final de la cancha, sinón que se mueven dende les bandes escontra l'arcu utilizando la xugada denominada la diagonal y encarando a la defensa y al arqueru. Esto ye una diferencia importante nel estilu y la forma de xuegu. Xugar con Estremos significa un fútbol con un atáque más estáticu esperando'l centru, xugar con punteros, implica mayor movilidá del balón. Otra cosa ye qu'a los punteros pídese-yos más goles qu'a los estremos y suelen ser bien bonos pa la gambeta y encarar a les defenses. Antiguos piqueros destacables nesta posición fueron: Pierre Littbarski, Leonel Sánchez, Pedro Araya, Carlos Caszely, René Houseman, Garrincha y George Best lo que ye güei destaquen Arjen Robben, Franck Ribéry, Alexis Sánchez, Antoine Griezmann, Dries Mertens o Mohamed Salah
Estremu
Esti tipu de futbolista tamién denomináu aleru o delanteru esterior xugaba nel antiguu estilu 2-3-5. Yá na posterior puxanza del sistema 4-4-2 (la famosa formación wingless ensin nales n'inglés) nos sesenta, privilexábase xugar ensin estremu, pero nos setentas cola puxanza de la naranxa mecánica volvieron apaecer nel sistema 4-3-3 a les bandes del ataque. El so dosal tradicional foi'l 7, el 11, dependiendo d'en qué banda xueguen. Son xugadores que básicamente se mueve pegáu a la banda, avanzando perhí hasta'l final de la cancha, enchiendo y unviando centros al delanteru o pases-gol, pase de la muerte. Tocantes a les sos carauterístiques como futbolistes, suelen ser bien rápides y ser precisos pa mandar grandes centros de cualquier puntu escontra l'área y en velocidá. Tienden a ser los dueños de los tiros llibres y si pueden rematen de distancia. Exemplos claros fueron el gran Stanley Matthews quien podría considerase como'l meyor na so clase, Piet Keizer d'Holanda na dómina de la naranxa mecánica, Oleg Blojín qu'a pesar de ser estremu, tenía la capacidá de disparar al arcu rival dende una esquina del área grande a manera de centru mentirosu, engañando a los porteros y faciendo munchos goles. Tamién destacaron Ryan Giggs, Luís Figo, Francisco Gento, George Best, Jairzinho, Helmut Rahn, Raimundo Orsi, Julio Baylón y Coen Moulijn. De los postreros estremos podemos cuntar a Cristiano Ronaldo, Gareth Bale, Arjen Robben, Franck Ribéry, Neymar, Eden Hazard, Alexis Sánchez, Mohamed Salah, Raheem Sterling, Leroy Sané, Kingsley Coman, xugadores versátiles nel ataque pueden adoptar la posición tantu de delanteru como estremos ..dellos exemplos son: Antoine Griezmann, Kylian Mbappe, Marcus Rashford
Delanteru centru
El clásicu ariete ye aquel que xuega nel área rival, creándose espacios y esperando que los sos compañeros vénzan-y la pelota pa poder anotar. Son xugadores con bien bona puntería, reflexos rápidos, típicamente altos y fuertes y que se destacar pol so potente remate o'l so xuegu aereu, siendo amás capaces de capitalizar hasta la más mínima oportunidá pa marcar. La so función capital ye a cencielles la de meter la pelota dientro de la portería asina que son los llamaos goliadores de raza.
A esti tipu de delanteros afai-yos xugar cuando esperen pelotazos o centros al área rival nuna táctica d'ataque estáticu como nel fútbol inglés, polo que se-yos pide, dominiu del tiempu y espaciu pa remates de cabeza o de volea con dambes piernes, poro, ellos tienen de correr perbién la cancha pa buscar un bon allugamientu y receición. Nel fútbol europeo los delanteros netos tienen de tener un fútbol de toque fulminante pa recepcionar y disparar al arcu de manera que sospriendan a la defensa del equipu rival y de esta forma llibrar de la marcación, por eso tamién se-yos pide que sían comenenciosos cazadores furtivos, que hostiguen y priman a los defenses y tengan olfatu de gol pa meter adientro toles pelotes que dean bote dientro del área. Otra táctica que-yos afai a los delanteru netos ye'l contragolpe, onde precisen amosar gran velocidá, fuercia y definición pos tienen de superar l'aceleración y la fuercia de los defenses pa depués resolver rápido'l mano a mano contra l'arqueru rival.
Dellos exemplos destacables son: Harry Kane, Luis Suárez, Zlatan Ibrahimović, Robert Lewandowski, Romelu Lukaku, Gonzalo Higuaín, Robin van Persie, Pierre Emerick Aubameyang, Edinson Cavani, Mauro Icardi, Radamel Falcao, y Miroslav Klose. Nesta posición tan antigua como'l deporte mesmu, el primer gran delanteru centru foi l'escocés John Campbell, quien xugó pol Sunderland na década del 90 del sieglu XIX, más palantre na hestoria esistieron bonos exemplos como Gary Lineker, Paulino Alcántara, Arthur Friedenreich, Arsenio Erico, Pedro Petrone, Gunnar Nordahl, Pedro Pablo León, Ronaldo, Iván Zamorano, Henrik Larsson, Hugo Sánchez, Gabriel Batistuta, Marco van Basten, Luigi Riva, Gerd Müller, Gonzalo Klusener, Raúl González.
Autechaux
Autechaux ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mus shortridgei
Mus shortridgei ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Camboya, Myanmar, Tailandia, y Vietnam.
Monxa
Una monxa ye una muyer que dedica la so vida a la relixón y que tien recibío un ritu iniciáticu. Les monxes pueden tar al serviciu de la sociedá o separtaes, en vida ascética y contemplativa. Pertenecen a estremaes órdenes o congregaciones y viven en monesterios, conventos o asemeyaos, con un estilu de vida austeru (la variante más estrema ye la clausura o aislamientu dafechu). Amás visten l'hábitu como ropa de pudor y signu de serviciu a la divinidá, yá dende los sos oríxenes exipcianos.
Les monxes cristianes dedicáronse tradicionalmente al enseñu, la cura de los enfermos y el cantu y pasen per tres estadios:
Thorgan Hazard
Thorgan Ganael Francis Hazard, ye un futbolista belga, xuega como mediocampista y el so actual equipu ye'l Borussia Mönchengladbach de la Bundesliga. Ye l'hermanu menor d'Eden Hazard.
Trayeutoria
Empezó nel AFC Tubize de Bélxica y a los 14 años foi afayáu pol RC Lens francés nun tornéu local.
RC Lens
Al igual que'l so hermanu mayor, empezó la so carrera futbolística en Bélxica, xugando pal club llocal del Royal Stade Brainois. En 2003, siguió al so hermanu al torrepista. A la edá de 14 años, xunióse Hazard al club francés RC Lens dempués de ser afayáu pol club mientres xugaba con Tubize nun tornéu local. Similar a la xugada del so hermanu a Lille, los sos padres aceptaron la ufierta cola esperanza de que los servicios de formación en Francia, sería meyor. El padre de Hazard más tarde almitió que la decisión de dexar a Eden y, más tarde a Thorgan, xunise a los clubes nel norte de Francia yera la meyor solución que diz "Quedáronse tan cerca de casa y, coles mesmes, integrase nes estructures onde puedan crecer, yá qu'en Bélxica, por desgracia, ye un pocu vacíu pa la formación de la mocedá". Ente que nel club xuvenil de l'academia, Hazard xugó nel equipu sub-16 del Lens, xunto a los sos compañeros d'equipu Geoffrey Kondogbia y Raphaël Varane.
El 7 d'abril de 2010, Hazard robló'l so primer contratu profesional d'alcuerdu a un contratu de trés años hasta xunu de 2013. Antes de la temporada 2010-11, entrenar col equipu directivu mientres la pretemporada. Nel so pre-temporada de debú, marcó un gol nel empate 1-1 col club belga Roeselare KSV. Sicasí, empezó la temporada contra'l club Championnat de France d'aficionaos del equipu na cuarta división. Fixo'l so debú amateur el 8 d'agostu del 2010 apaeciendo como un sustitutu na victoria por 2-0 sobre Drancy. Dempués de pasar la mayor parte de la temporada de xuegu coles mesmes que l'equipu de reserva nel Comité de Llibertá Sindical y col equipu sub-19 na Copa Gambardella, el 9 de mayu del 2011, Hazard foi nomáu al primer equipu per primer vegada pa un partíu de lliga contra'l Girondins de Burdeos, que se xugó'l 11 de mayu. El xugador finalmente nun cunten nel partíu y terminó la campaña 2010-11, ensin aspeutos del equipu d'altu nivel.
Antes de la temporada 2011-12, foi promovíu al primer equipu de forma permanente y asignóse-y el númberu 22 na camiseta. Fixo'l so debú'l 30 de xunetu del 2011 nun partíu ante'l Reims apaeciendo como un sustitutu de la segunda metá nuna derrota por 2-0.
Chelsea
Dempués de que'l so hermanu mayor Eden Hazard xuniérase al Chelsea FC por una cifra elevada de 40 millones d'euros, el 24 de xunetu de 2012, Thorgan ye ficháu oficialmente pol club a los sos 19 años, por un contratu de cuatro años, siguiendo los pasos del so hermanu.
Zulte Waregem
El 31 d'agostu al traviés d'un comunicáu anúnciase que Thorgan va xugar vencíu pol club nun equipu del so país, el Zulte Waregem vencíu en préstamu por tola temporada, y hasta el 2014.
Categoríes inferiores
Hazard ye un mozu belga internacional y representó al so país na sub-16, sub-17, y el nivel sub-18. Col equipu sub-16, Hazard yera un participante regular. Fixo'l so debú'l 16 de setiembre del 2008 nuna derrota por 5-0 a Alemaña nun tornéu en Hassloch. Nel próximu partíu del equipu nel tornéu contra Macedonia, Hazard marcó un gol na victoria por 3-0. Pal restu de la campaña de menores de 16 años, anotó goles en partíos contra Malta y Polonia. Hazard tamién xugó col equipu na edición 2009 de la Copa del Exéu en Turquía. Él apaeció nos trés partíos que Bélxica s'estrelló na parte de la fase de grupos de la competición.
Seleición nacional
El 16 de mayu del 2013, Hazard llogró la so primer llamada d'altu nivel dempués de ser incluyíu en 28 xugadores convocaos Marc Wilmots per delantre d'un amistosu con Estaos Xuníos, siguíu d'una clasificación pa la Copa Mundial contra Serbia.
El 29 de mayu del 2013, fixo'l so debú cola seleición absoluta de Bélxica como suplente, entra nel segundu tiempu pol so compañeru Romelu Lukaku del Chelsea FC nel partíu amistosu por 4-2 sobre los Estaos Xuníos.
Hazard yera unu de los siete xugadores de reserva con nomes de Bélxica llista de convocaos pal Mundial Brasil 2014.
Franciu
El franciu, d'antiguo conocíu como eka-cesiu y actiniu K, ye un elementu químicu que'l so símbolu ye Fr y el so númberu atómicu ye 87. El so electronegatividá ye la más baxa conocida y ye el segundu elementu menos abondosu na naturaleza (el primeru ye'l astato). El franciu ye un metal alcalín altamente radiactivu y reactivu que se desintegra xenerando astato, radio y radón. Como'l restu de los metales alcalinos, namái tien un electrón na so capa de valencia.
Thorgan Hazard
Seleición nacional
El 4 de xunu de 2018, el seleccionador Roberto Martínez incluyir na llista de 23 pal Mundial.
Vida privada
Hazard tien otros trés hermanos. El so hermanu mayor, Eden Hazard quien xugó pal Lille y agora xuega pal Chelsea F.C. d'Inglaterra. Sobre los hermanos menores son Kylian, 16 año y Ethan, de 7 año. N'agostu de 2011, Kylian xunir a l'academia de xuveniles de Lille dempués de qu'un alcuerdu fuera alcordáu dexar que se xuniera al club, cuando cumplió 16 año ente que Ethan caltener en Bélxica a xugar na cantera del ex club d'Eden el AFC Tubize. Hazard y los sos trés hermanos fueron criaos nun ambiente cómodo colos sos padres asegurando que tenía tou lo que precisa pa sobresalir. La familia vivía non más de tres metros d'un campu d'entrenamientu de fútbol y los hermanos de cutiu aventurábense nun campu d'entrenamientu al traviés d'un pequeñu furacu col fin de perfeccionar y desenvolver les sos habilidaes.
Franciu
Marguerite Perey afayó esti elementu en 1939. El franciu foi l'últimu elementu químicu descubiertu na naturaleza enantes de ser sintetizáu. Fora del llaboratoriu, el franciu ye desaxeradamente escasu, atopándose en traces en menas d'uraniu y de toriu, onde'l 223Fr ta de cutio formándose y desintegrándose. La cantidá de 223Fr na corteza terrestre nun momentu dau posiblemente nun entepase los 30 gramos; el restu de los isótopos son sintéticos. La mayor cantidá recuperada de cualesquier de los sos isótopos foi un clúster de 10.000 millones d'átomos (de 210Fr) sintetizáu como un gas ultra fríu en Stony Brook en 1996.
Propiedaes físiques y químiques
El franciu ye menos estable que cualesquier otru elementu más llixeru que'l nobeliu (elementu 102); el so isótopu más estable, el 223Fr, tien un periodu de semidesintegración menor de 22 minutos. El astato, que ye'l siguiente elementu menos estable, tien periodu de semidesintegración máximu de 8,5 hores. Tolos isótopos del franciu se desintegran xenerando astato, radio y radón.
El franciu ye un metal alcalino que les sos propiedaes químiques son asemeyaes a les del cesiu. Puesto que ye un elementu bien pesáu con un solu electrón de valencia, tien el mayor pesu equivalente de tolos elementos químicos. El franciu tien la más baxa electronegatividá de tolos elementos conocíos, con un valor de 0,7 na escala de Pauling. Sígue-y el cesiu con un valor de 0,79. El franciu líquidu, nel supuestu de poder ser llográu, tendría una tensión superficial de 0,05092 J·m–2 nel puntu de fusión.
Aplicaciones
Nun hai aplicaciones comerciales pal franciu por cuenta de la so escasez y a la so inestabilidá. Namái foi usáu en xeres d'investigación, tantu nel campu de la bioloxía como nel de la estructura atómica. Pensóse que'l franciu podría sirvir d'ayuda pal diagnósticu d'enfermedaes rellacionaes col cáncer; sicasí, finalmente esta aplicación consideróse impracticable.
La capacidá pa sintetizar el franciu, atrapalo y esfrecelo, xunto cola so estructura atómica relativamente simple, convertir en suxetu d'esperimentación en espectroscopia especializada. Estos esperimentos conducieron al llogru d'información más específica sobre los niveles enerxéticos y les constantes d'acoplamientu ente partícules subatómiques. Estudios realizaos sobre la lluz emitida por iones de 210Fr atrapaos por láser refundiaron datos precisos sobre les transiciones ente niveles enerxéticos atómicos. Comprobóse qu'estes resultaos esperimentales son bastante paecíos a los que prediz la Teoría Cuántica.
Historia
Yá en 1870, los químicos pensaben que tenía d'esistir un metal alcalino más allá del cesiu, con un númberu atómicu de 87. Denominábase-y col nome provisional de eka-cesiu. Dellos equipos d'investigación intentaron alcontrar y aisllar l'elementu en cuestión y tiense constancia de siquier cuatro anuncios públicos falsos que proclamaben haber descubiertu dichu elementu primero que fuera realmente descubiertu.
Descubrimientos erróneos ya incompletos
El químicu rusu D. K. Dobroserdov foi'l primer científicu qu'aseguró haber descubiertu eka-cesiu. En 1925, reparó una débil radioactividá nuna muestra de potasiu, otru metal alcalino, y concluyó que'l eka-cesiu contaminaba la muestra. Publicó una tesis sobre les sos predicciones de les propiedaes del eka-cesiu, na que nomaba al elementu col nome de russio, n'honor al so país de procedencia. Poco tiempu dempués, empezó a centrase na so carrera docente nel Institutu Politéunicu d'Odessa, abandonando por completu los sos esfuerciu por aisllar el eka-cesiu.
Al añu siguiente, en 1926, los químicos ingleses Gerald J. F. Druce y Frederick H. Loring analizaron una radiografía de rayos X del sulfatu de manganesu (II). Repararon llinies espectrales que creyeron pertenecientes al eka-cesiu. Anunciaron el descubrimientu del elementu 87 y propunxeron el nome de alcalinio pal que sería'l metal alcalino más pesáu.
En 1936, el químicu rumanu Horia Hulubei y la so colega francesa Yvette Cauchois analizaron tamién la polucita, esta vegada usando'l so aparatu de rayos X d'altu resolución. Repararon delles llinies d'emisión débiles que supunxeron que sería debíes al elementu 87. Hulubei y Cauchois anunciaron el so descubrimientu y propunxeron el nome de moldavio, col símbolu Ml, n'honor a Moldavia, la provincia rumana onde llevaron a cabu'l so trabayu. En 1937, el trabayu de Hulubei foi criticáu pol físicu americanu F. H. Hirsh Jr., que refugó los métodos d'investigación del químicu rumanu. Hirsh taba convencíu de que'l eka-cesiu nun podría ser atopáu na naturaleza, y que les llinies que reparara Hulubei yeren debíes al mercuriu o al bismutu. El químicu rumanu, sicasí, aportunó en que'l so aparatu de rayos X y los sos métodos yeren demasiáu precisos como pa cometer tales errores. Jean Baptiste Perrin, ganador del Premiu Nobel de Física y mentor de Hulubei, sofitó al moldavio como'l verdaderu eka-cesiu en llugar del recién descubiertu franciu de Marguerite Perey. Perey, sicasí, criticó de manera continua'l trabayu de Hulubei hasta qu'ella foi acreditada como la única descubridora del elementu 87.
Analís de Perey
El eka-cesiu foi realmente afayáu en 1939 por Marguerite Perey, del Institutu Curie de París (Francia), cuando purificó una muestra de 227Ac que tenía una enerxía de desintegración de 220 keV. Sicasí, Perey alvirtió na desintegración partícules con un nivel enerxéticu per debaxo de los 80 keV. Pensó qu'esta actividá tenía de ser causada por un productu previu de desintegración ensin identificar, un productu separáu mientres la purificación, pero que volvía remanecer del 227Ac puru. Delles pruebes esaniciaron la posibilidá de que se fora de toriu, radio, plomu, bismutu o taliu, tratándose por tantu d'un elementu desconocíu. El nuevu productu amosaba propiedaes químiques propies d'un metal alcalino (tal como la coprecipitación colos sales de cesiu), lo que llevó a Perey a pensar que s'atopaba frente al elementu 87, xeneráu pola desintegración alfa del 227Ac. Perey intentó entós determinar la proporción ente la desintegración beta y la desintegración alfa del 227Ac. La so primer prueba indicaba que la desintegración alfa algamaba'l 0.6%, resultáu que foi revisáu hasta llegar al valor d'un 1%.
Perey nomó al nuevu isótopu como actiniu K, que se refería a lo qu'agora conocemos como 223Fr, y en 1946, propunxo'l nome de catio pal so recién descubiertu elementu, yá que creía que yera'l catión más electropositivo de tolos elementos químicos. Irène Joliot-Curie, una de los supervisores de Perey, oponer a esi nome pos paecía faer más referencia a "cat" (gatu n'inglés) qu'a catión. Entós Perey suxurió'l nome de franciu como homenaxe al país onde lu afayó. Esti nome foi oficialmente adoptáu pola Unión Internacional de Químicos en 1949, y asignóse-y el símbolu Fa, pero esta abreviatura foi camudada por Fr poco dempués. El franciu ye'l postreru de los elementos que s'atopen na naturaleza en ser descubiertu, siendo l'anterior el reniu, en 1925. Posteriores investigaciones sobre la estructura del franciu fueron llevaes a cabu por Sylvain Lieberman y el so equipu nel CERN nos años 70 y 80, ente otros.
Bayura
thumb|Esta amuesa d'[[uraninita contién cerca de 100.000 átomos (3.3 g) de franciu-223 en cualquier momentu dau. |alt=Una brillosa pieza gris de 5 centímetros de la materia de superficie aspra.]]
Natural
El 223Fr resulta de la desintegración alfa del 227Ac y puede atopase en traces nos minerales d'uraniu y de toriu. Nuna muestra d'uraniu, envalórase qu'hai solo un átomu de franciu por cada 1×1018 átomos d'uraniu. Dempués del astato, el franciu ye l'elementu menos abondosu na corteza terrestre.
Sintetizáu
Esti procesu, desenvueltu por Stony Brook Physics, xenera isótopos de franciu con mases 209, 210 y 211, que pueden aisllase nuna trampa magneto-óptica (MOT). La tasa de producción d'un isótopu en particular depende na enerxía del fexe d'osíxenu. El fexe del Stony Brook LINAC produz 210Fr nel oxetivu d'oru cola reacción nuclear 197Au + 18O → 210Fr + 5n. La producción rique de dalgún tiempu pa desenvolvese y entendese. Esto ye críticu pa operar l'oxetivu oru bien cercanu del so puntu de fusión y p'asegurase de que la so superficie tea bien llimpia. La reacción nuclear encualla de manera fonda los átomos de franciu coles mires d'oru, y débese quitar de manera eficiente. Los átomos espublícense rápido na superficie del oxetivu d'oru y llibérense en forma d'iones, sicasí, esto nun asocede tol tiempu. Los iones de franciu son empuestos poles lentes electrostáticas hasta qu'aterricen nuna superficie d'itriu caliente y conviértense en neutrales otra vegada. Entós el franciu inyectar nuna angüeña de vidriu. Los rayos láser y un campu magnético esfrecen y confinan a los átomos. Anque los átomos permanezan na trampa de namái unos 20 segundos enantes de de qu'escapen (o se descompongan), un fluxu constante d'átomos frescos reemplaza a los perdíos, calteniendo'l númberu d'átomos atrapaos aproximao constantes mientres dellos minutos o más tiempu. Primeramente, fueron atrapaos alredor de 1000 átomos de franciu nel esperimentu. Esto foi gradualmente ameyoráu y l'instalación ye capaz d'atrapar más de 300.000 átomos neutros de franciu la vegada. Anque se trata d'átomos neutrales "metálicos" ("metales francius"), tán nun estáu que nun se considera gaseosu. Atrápase l'abondu Franciu que la lluz emitida polos átomos puede ser prindada por una cámara de videu, yá que son fluorescentes. Los átomos apaecen como una esfera brillosa alredor de 1 milímetru de diámetru. Esta foi la primer vegada que daquién vio franciu. Los investigadores agora pueden faer midíes bien sensibles de la lluz emitío y absorbío polos átomos atrapaos, apurriendo asina les primeres resultaos esperimentales sobre diverses transiciones ente niveles d'enerxía atómica en francius. Les midíes iniciales amuesen bien bon alcuerdu ente los valores esperimentales y los cálculos basaos ​​na teoría cuántica. Otros métodos de síntesis inclúin bombardear radiu con neutrones, y bombardear toriu con protones, deuterones o iones d'heliu. El franciu nun foi, y probablemente nun va ser, sintetizáu en cantidaes lo suficientemente grandes como pa ser pesáu.
Isótopos
thumb|400px|Diagrama de desintegración radiactiva nel que puede vese cómo'l franciu forma parte de les serie del actiniu y de la serie del plutoniu. (Pulsiar imaxe pa vela aumentada). Conócense 34 isótopos del franciu qu'entienden un rangu de mases atómiques dende 199 hasta 232. El franciu tien siete isómeros nucleares metaestables. El 223Fr y el 221Fr son los únicos isótopos que se presenten na naturaleza, anque'l primeru ye muncho más común que'l segundu.
El 223Fr ye l'isótopu más estable con un periodu de semidesintegración de 21,8 minutos, y ye abondo improbable que dalguna vegada afayar o sintetice un isótopu de franciu con un periodu mayor. El 223Fr ye'l quintu productu de la serie de desintegración del actiniu, procedente del 227Ac. El 223Fr se desintegra dempués pa xenerar 223Ra por desintegración beta (enerxía de desintegración: 1149 keV), con una ruta menor (0,006%) de desintegración alfa que xenera 219At (enerxía de desintegración: 5,4 MeV).
El 221Fr tien un periodu de semidesintegración de 4,8 minutos. Ye'l novenu productu de la serie de desintegración del plutoniu, procedente del 225Ac. El 221Fr se desintegra dempués pa xenerar 217At por desintegración alfa (enerxía de desintegración: 6,457 MeV).
L'isótopu n'estáu fundamental menos estable ye'l 215Fr, con un periodu de semidesintegración de 0,12 μs (enerxía de desintegración hasta 211At: 9,54 MeV). El so isómero metaestable, el 215mFr, ye entá menos estable, con un periodu de semidesintegración de 3,5 ns.
Zooloxía
Zooloxía (del griegu «Ζωο» zoon = "animal", y «λογος», logos = "estudiu") ye la disciplina biolóxica que s'encarga del estudiu de los animales.
Ascensu de clíticu
El ascensu de clíticu ye un tipu de movimientu sintácticu característicu del español y otres llingües romances (anque difieren ente sigo en dellos detalles), pol cual un pronome personal clíticu tien de dir obligatoriamente en posición preverbal coles formes personales del verbu (formes finitas) y en posición postverbal coles formes non personales (formes non finitas).
El nome de "ascensu" deber a que la esplicación más satisfactoria del mesma pasa por suponer que les oraciones col clíticu preverbal son el resultáu d'un movimientu sintácticu pol cual el clíticu pasa d'una posición baxa nel árbol sintácticu a una posición más alta nel mesmu, produciéndose un "ascensu" de la so posición en dicha estructura.