cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miguel Strogoff
Argumentu
Los tártaros corten los cables telegráficos na ciudá de Tomsk, más allá de los Urales, para torgar la comunicación ente'l zar y el so hermanu. Sicasí, los homes del zar afayaron el plan de Ivan Ogareff d'entrar en Irkutsk con un nome falsu pa ganase l'enfotu del Gran Duque y, depués, cuando lo xulgara oportunu, acabar cola so vida y apurrir la ciudá a los tártaros. derecha|miniaturadeimagen|322x322px|Adautación de Classic Comics. Ríquense los servicios d'un expedito corréu que percuerra les 5200 verstas que dixebren Moscú de Irkutsk, que suponen un vastu territoriu llaráu d'amenaces. Pa esta trabayosa fazaña, el xeneral Kissof nun dulda'n postular a Miguel Strogoff, un valiente mozu siberianu, oficial de correos del zar.
Miguel Strogoff cruciará Rusia emplegando tolos medios disponibles, dotáu d'un permisu especial y de una identificación distinta a la mesma. Alvertíu pol mesmu zar, enxamás tien de revelar el so propósitu, y, sobremanera, tien de resabiar del traidor Ivan Ogareff. Llueu va conocer a Nadia Fedor, moza d'orixe livoniano que, tres la muerte de la so madre nes provincies báltiques, nagua por realcontrase col so padre en Irkutsk. Les circunstancies fadrán-yos compañeros de viaxe, y van cruciase tamién con Alcides Jolivet y Harry Blount, periodistes encargaos de documentar la invasión. Miguel Strogoff va vese obligáu a soportar dures pruebes con cuenta de llograr el so cometíu. izquierda|miniaturadeimagen|267x267px|Grabáu de la edición de 1876.
Hylophilus flavipes
Hylophilus flavipes, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Vireonidae, del xéneru Hylophilus.
Llocalización
Ye una especie que s'alcuentra en Costa Rica, Panamá y Colombia.
Bure (Meuse)
Bure ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Burey-en-Vaux
Burey-en-Vaux ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cremeaux
Cremeaux ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Natalia Valdebenito
Natalia Carolina Valdebenito González ye una actriz, llocutora de radio y comediante en vivu chilena. Ganó popularidá en televisión gracies al programa de comedia Cabra chica gritona de la canal de cable Vía X y nel esitosu El Club de la Comedia, tresmitíu pola canal de televisión abierta Chilevisión. Pero nun foi hasta la so presentación de stand up comedy nel LVII Festival Internacional del Cantar de Viña del Mar cuando'l so nome fixo presente na cultura chilena gracies a los sos temátiques sobre'l feminismu.
Infancia y estudio
Natalia nació en Santiago de Chile'l 7 de xunu de 1959. Ye fía de Ángela González, una asistente social, y de Carlos Valdebenito, un comerciante ya imprenteru. Ye la mayor de los sos mediu hermanos, Gabriela y Giancarlo.
Creció nel barriu Franklin, en Santiago de Chile y estudió nel Colexu Santa Cruz, d'onde se graduó nel añu 1998. Años más tarde, egresó de la Escuela de Teatro Imagen de Gustavo Meza y realizó un diplomáu de Pedagoxía Teatral na Universidá Católica de Chile.
Cabra chica gritona y El club de la comedia (2004-2009)
En 12 d'abril de 2004 estrenóse'l programa Cabra chica gritona, de la canal de cable Vía X, que coprotagonizó xunto cola actriz chilena Jenny Cavallo. El programa foi un ésitu y estendióse hasta'l 22 d'avientu de 2006. Al añu siguiente, Valdebenito integrar al programa El club de la comedia, esta vegada de señal abierta, en Chilevisión. El programa siguía'l formatu stand-up comedy y foi un spin-off de Sociedá de Comediantes Anónimos (SCA), programa de la so anterior canal de televisión, onde participaben la mayoría de los sos integrantes orixinales. Los demás integrantes del repartu conformar Patricio Pimienta, Nathalie Nicloux, Sergio Freire, Juan Pablo Flores y Pedro Ruminot, siendo Ruminot y Valdebenito quien nun formaron parte de SCA. Niclox tresformar nuna amiga cercana de Valdebenito.
A fines del añu 2009, Valdebenito Nicloux decidieron nun anovar contratu con Chilevisión, lo que causó movición ente l'audiencia que les siguía. Valdebenito señaló que'l so arrenunciu deber a que «nun quería siguir siendo un gomero» (en referencia al poco protagonismu de les muyeres nel espaciu), amás de rumores ente los integrantes y acoso llaboral per parte de dalgunos de los integrantes masculinos en contra de los dos.
Otres apaiciones en televisión (2010-2015)
Nel añu 2010, Valdebenito tornó a la pantalla chica nel late show A/Z de TVN, conducíu por Ignacio Franzani y coanimado pola mesma Valdebenito y por Fernando Larraín. Esi mesmu añu, conformó xunto con Nicloux la dupla humorística «Les Natys», pal programa Animal nocherniegu, tamién de TVN. Al añu siguiente formó parte del panel del programa Ónde la visti.
Foi presentadora de AET Noticies de la canal colombiana Canal EC.
En 2014 participó nun programa de monólogos na canal internacional de paga Comedy Central.
En xineru de 2015 participó nel programa de talentu infantil Pequeños xigantes, emitíu por Chilevisión, onde foi «coach de carisma». Esi mesmu añu formó parte del panel de Campu mináu, programa de Vía X qu'integró xunto a Claudia Aldana, Paloma Salas y Emilia Pacheco. En setiembre d'esi añu, Valdebenito abandonó l'espaciu acusando razones polítiques, pos «nun tenía una bona rellación col editor de conteníu por cuenta de la mio ideoloxía y a la suya». Amás, comentó que «nun hai sueldu que pague'l mio silenciu».
Consagración, Festival de Viña del Mar y Netflix (2015-actualidá)
El 5 de mayu de 2015, Valdebenito dio entamu al so show unipersonal Gritona, col que percorrió delles ciudaes de Chile mientres más d'un añu. En payares d'esi añu, Valdebenito presentar nel festival de comedia New York Comedy Festival, onde conformó'l tríu «SUR» xunto al arxentín Ezequiel Campa y al colombianu Diego Camargo. Foi l'únicu show del festival que taba n'español.
El 24 de febreru de 2016, frente a muncha espectación, Valdebenito presentar nel LVII Festival Internacional del Cantar de Viña del Mar. Yera la primer muyer comediante que se presentaba nesi escenariu depués de que Vanessa Miller y Natalia Cueves fueren baxaes del escenariu pol públicu nos años 2003 y 2004, respeutivamente. La rutina de Valdebenito llogró un ésitu atayante y recibió el máximu premiu del públicu, la «Gavilueta d'oru», gracies a les sos temátiques feministes y de reivindicación del xéneru femenín. A mediaos d'ochobre d'esi añu presentó la última fecha de la so xira Gritona nel Teatru Caupolicán.
El 24 de xineru de 2017 foi convidada a los Premios Caleuche, onde realizó un númberu nel que comentó dalgunes de les sos esperiencies como actriz y la fola de crítiques que recibió nes redes sociales tres el so pasu pol Festival de Viña y aprovechó de rise de los sos colegues actores.
El 5 de mayu d'esi añu, la compañía Comedy Dynamics anunció'l llanzamientu de Gritona, el primer álbum de comedia n'español de Natalia Valdebenito pa les plataformes d'audiu dixital iTunes, Apple Music, Google Play, Spotify y otres plataformes. En dichu álbum, Valdebenito fala sobre ser chilena, sobre les amigues, el feminismu, Cecilia Bolocco y otres temátiques. Tamién anunció una nueva xira cola que va percorrer Chile y l'estranxeru.
El 10 de payares de 2017, la plataforma de streaming Netflix llanzó la última función de la so xira Gritona nel so sitiu web.
El 2 de marzu de 2018 Netflix LATAM estrenó un especial de comedia de Natalia Valdebenito prindáu nel Teatru Nescafé de les Artes, nel cual menta la igualdá de xéneru, el respetu escontra les muyeres, la continxencia política y otres temátiques.
Esi mesmu añu, tien la so propia seición nel programa conducíu por Pamela Díaz, "La nueche ye nuesa", siendo un día femenín.
Circuitu Gilles Villeneuve
El Circuitu Gilles Villeneuve, oficialmente Circuit Gilles-Villeneuve en francés, ye un circuitu de carreres caleyeru alcontráu na Île Notre-Dame, una islla artificial asitiada nel ríu San Llorienzo y que ye parte del Parque Jean-Drapeau de la ciudá de Montreal, provincia de Quebec, Canadá. El circuitu orixinalmente tenía la denominación Circuit Île Notre-Dame. El so nome actual debe al pilotu canadiense Gilles Villeneuve, nacíu en Quebec y vencedor del Gran Premiu de Canadá de 1978, depués de finar mientres les pruebes de calificación del Gran Premiu de Bélxica de 1982.
El circuitu foi utilizáu pal Gran Premiu de Canadá de Fórmula 1 dende l'añu 1978 (con dos ausencies en 1987 y 2009) y la Indy Montreal de la Champ Car World Series dende 2002 hasta 2006. La Fórmula Atlantic foi telonera de la carrera de Fórmula 1 en numberoses ocasiones ente 1978 y 2001, y de la Champ Car nos sos cinco visites a Montreal. En 2007, la fecha de la Champ Car y la Fórmula Atlantic n'agostu foi sustituyida por una conxunta de la Grand-Am Rolex Sports Car Series y la NASCAR Nationwide Series, que s'apostó hasta 2012.
Nel Gran Premiu de Canadá de 1999, el muriu derechu de l'actual curva 13 del circuitu Gilles Villeneuve, a la salida de la chicane d'entrada a meta, fíxose famosu por cuenta de que trés campeones de Fórmula 1, Damon Hill, Michael Schumacher y Jacques Villeneuve topetaron toos contra él. Dende entós conózse-y como'l "Muriu de los Campeones". Más tarde tamién topetaron contra'l muriu'l campeón 2009 Jenson Button y el tricampeón Sebastian Vettel en 2011.
El 10 de xunu de 2007 foi unu de los díes más críticos d'esti circuitu col accidente más grave de la historia del trazáu, protagonizáu pol pilotu de BMW Sauber Robert Kubica, quien a más de 300 km/h topetó contra la parte trasera del Toyota de Jarno Trulli y salió disparáu escontra barra de proteición y rebotar nella, faciendo que'l so automóvil se desintegrara mientres cruciaba al otru llau de la pista, del qu'afortunadamente salió vivu, sufriendo solo un esguince nun todíu. Sicasí, el fechu más dramáticu nel circuitu foi'l día 13 de xunu de 1982, cuando morrió Riccardo Paletti nun choque na salida de la carrera de Fórmula 1.
Buffon (Côte-d'Or)
Buffon ye una población y comuña francesa, na rexón de Borgoña-Francu Condáu, departamentu de Côte-d'Or, nel distritu de Montbard y cantón de Montbard. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cudón
Cudón ye una llocalidá del conceyu de Miengo (Cantabria, España). La llocalidá tien, y ta a una distancia de 2,4 quilómetros de Miengo, la capital municipal. Al tar más alloñada de la mariña, la so altitú ye de 38 metros.
Les fiestes más conocíes del llugar son les de San Esteban, celebraes el 3 d'agostu.
Xuegos Olímpicos de Branu
thumb|250px|right|Los [[Cinco Aniellos, símbolu de los Xuegos Olímpicos.]] Los Xuegos Olímpicos de Branu, oficialmente conocíos como los Xuegos de la Olimpiada (n'inglés: The Games of the Olympiad ; en francés, Les Jeux de L'Olympiade ) son un eventu multideportivu internacional entamáu cada cuatro años baxo la supervisión del Comité Olímpicu Internacional. Dende 1896, axunta gran cantidá de deportistes en múltiples especialidaes. Constitúi'l más importante de los eventos deportivos multidisciplinarios nel mundu, incluyendo la mayor cantidá de deportes o disciplines y nel cualu participen atletes procedentes de tolos países y naciones. Cinco países participaron en toles ediciones de los Xuegos: Australia, Francia, Reinu Xuníu, Grecia y Suiza. Coles mesmes, Reinu Xuníu ye l'únicu país que ganó medayes doraes en caúna de les ediciones.
La so denominación obedez a la intención d'estremalos de los Xuegos Olímpicos d'iviernu, dedicáu a los deportes d'iviernu, que se practiquen nel xelu o la ñeve. Magar ello non necesariamente los xuegos se lleven a cabu pel branu, dependiendo circunstancia tala de la ciudá na que l'eventu se celebre. Xeneralmente considérase qu'una victoria olímpica ye'l mayor llogru deportivu. En cada eventu otórguense medayes, d'oru pal primer llugar, plata pal segundu y bronce pal terceru, una tradición qu'empecipió en 1904.
Los competidores son escoyíos por cada Comité Olímpicu Nacional (CON) pa representar al país de la so nacionalidá. Los atletes utilicen la bandera y l'himnu nacional del país que representen mientres el desfile inaugural y mientres les ceremonies de premios. Nun esiste noción de país vencedor nos Xuegos Olímpicos, sicasí, ye vezu en cada eventu llevar la tabla del total de medayes per país. De normal namái países reconocíos son representaos nos Xuegos, pero hai delles esceiciones. Por casu, Taiwán participa sol nome de China Taipéi, pa evitar el discutiniu de la independencia taiwanesa. En 2016 los Xuegos lleváronse a cabu en Rio de Janeiro (Brasil).
Los primeros años
thumb|200px|right|Ceremonia d'inauguración de los [[Xuegos Olímpicos d'Atenes 1896.]] thumb|200px|right|L'italianu [[Dorando Pietri, a piques del colapsu, foi ayudáu a cruzar la meta na prueba de maratón y darréu descalificáu en Londres, 1908.]] Los xuegos olímpicos de la era moderna fueron fundaos en 1894 cuando Pierre Freddy, barón de Coubertín decídese a promover un alcuerdu internacional al traviés d'una competencia deportiva. Los primeros Xuegos Olímpicos lleváronse a cabu n'Atenes en 1896; nellos participaron: 245 competidores nes disciplines d'atletismu, ciclismu, esgrima, ximnasia, halterofilia, llucha, natación y tiru.
Los Xuegos Olímpicos de París en 1900 atraxeron cuatro vegaes más atletes que na primer edición, incluyendo la primer participación de muyeres nes competencies de croquet, golf y tenis. Nos xuegos olímpicos realizaos na ciudá de Sant Louis, amenorgóse considerablemente'l númberu d'atletes debíu al llargu viaxe en trasatlánticu pel que llegaren los atletes de les delegaciones europees a Estaos Xuníos. Pa los siguientes xuegos de Londres en 1908, el númberu d'atletes volvió amontase. Ye nestos xuegos nos que s'afita la distancia pa la competencia de maratón en 42 quilómetros con 195 metros. Nos xuegos d'Estocolmu participaron 2504 atletes y per primer vegada deportistes provinientes de los cinco continentes.
Los xuegos programaos pa 1916 fueron aparaos pola Primer Guerra Mundial.
Periodu d'enteguerres
Magar los desastres causaos pola guerra, volvieron realizase los xuegos olímpicos. Darréu, en París rompióse'l récor de competidores llegando a 3000.
Nos xuegos d'Ámsterdam 1928 les muyeres pudieron competir nes distintes pruebes d'atletismu y Coca-Cola conviértese na primer empresa en patrocinar esti tipu d'eventos. Sicasí, pa los xuegos de 1932 amenorgóse nuevamente'l númberu d'atletes por cuenta de la Gran Depresión.
Los xuegos de 1940 nun se celebraron debíu al españíu de la Segunda Guerra Mundial. Coles mesmes, los xuegos de 1944 fueron atayaos pola mesma razón.
Los xuegos de la posguerra
Los xuegos tornaron en 1948 y fueron entamaos per Londres. Lo notable d'esti eventu foi que se-yos torgó la participación a los deportistes alemanes arriendes de la recién guerra. Nos Xuegos de 1952 fixeron el so debú la Xunión Soviética ya Israel. Los Xuegos de 1956 realizaos n'Australia fueron asombraos pol partíu de waterpolu ente Hungría y la Xunión Soviética que traxo a una engarradiella conocida como l'Incidente del bañu sangrientu de Melbourne.
Pa los siguientes xuegos n'Italia, fai'l so debú un mozu boxeador llamáu Cassius Clay, meyor conocíu como Muhammad Ali, quien ganó la medaya d'oru a los 18 años. Los xuegos de Tokiu fixeron historia al ser los primeros Xuegos Olímpicos tresmitíos en direuto per televisión a color. Tamién s'emplegó la «cámara lenta» y los ordenadores pa determinar con exactitú'l tiempu en cada competencia. Les pruebes nos xuegos de 1968 viéronse considerablemente afeutaos pola altitú de la ciudá sede.
Llamentablemente, les disputes polítiques xugaríen un papel fundamental nos xuegos de Múnich, cuando ocho miembros del grupu terrorista palestín Setiembre Negru tomaron como rehenes a once miembros de la delegación israelina. Tres un intentu fallíu de rescate, muerren cinco terroristes y tolos atletes que taben de rehenes. Esti murniu asocedíu recibe'l nome de: Masacre de Múnich. Los xuegos celebraos en 1976 yeren consideraos hasta 2008, los xuegos más costosos de la historia yá qu'esixeron un gastu penriba de los 5000 millones de dólares.
Finales del sieglu XX
thumb|200px|right|Los [[Xuegos Olímpicos de Sydney 2000 fueron clasificaos como los Xuegos del Mileniu.]] Los xuegos de 1980, entamaos en Moscú, sufrieron el boicó de les delegaciones d'Estaos Xuníos, Canadá, Alemaña Occidental y d'otros 63 países. Esto provocó que los xuegos perdieren gran atención del públicu y finalmente la nación anfitriona, la Xunión Soviética, lideró cómodamente'l medayeru d'esta edición.
Curiosamente, los xuegos de 1984, celebraos per segunda vegada en Los Angeles, fueron boicotiaos pola Xunión Soviética y por 13 de los sos aliaos comunistes. Nuevamente, la nación anfitriona quedó primera nel medayeru.
Los siguientes xuegos, anque fueron bien programaos, caracterizáronse pola enorme cantidá d'atletes descalificaos poles pruebes antidoping. Nos xuegos de Barcelona aumentó'l profesionalismu ente los atletes olímpicos, como por casu l'equipu estauxunidense de baloncestu llamáu Dream Team. Tres la Desintegración de la Xunión Soviética, fixo la so apaición l'Equipu Unificáu, quien lideró'l medayeru a la fin del eventu.
Deportes y disciplines actuales
thumb|200px|L'atletismu ye deporte olímpicu dende la primer edición de los [[Xuegos Olímpicos d'Atenes 1896.]] thumb|200px|La natación ye un deporte que tuvo presente en caúna de les ediciones de los Xuegos Olímpicos. thumb|200px|La [[esgrima ye otra disciplina deportiva que tamién se practica de manera ininterrumpida dende Atenes 1896.]] Los deportes incluyíos y escluyíos nos Xuegos Olímpicos de Branu, denominaos por ello como "deportes olímpicos" fueron variando col pasu del tiempu.
Clasificatories
Debíu al creciente númberu d'atletes de tol mundu qu'aspiraben a participar nunos Xuegos Olímpicos, el Comité Olímpicu Internacional aprobó que se fixeren clasificatories en cada deporte pa llograr una cantidá d'atletes y equipos programaos pa cada prueba o disciplina. Sacante los deportes de conxuntu (nos que'l país see tien la calificación asegurada) tolos atletes y equipos tendrán de clasificase primeramente (ensin importar qu'inclusive llograren la medaya d'oru na Olimpiada anterior) n'etapes previes qu'empecipien un añu antes del empiezu de los Xuegos y que los sos criterios de calificación son establecíos y regulaos poles respeutives Federaciones Internacionales de cada deporte los cualos tamién van tener l'autoridá de suspender, descalificar o prohibir la participación de dalgún representativu individual o por equipu qu'al so criteriu cometiera cierta illegalidá que mereza sanción tala.
En dellos deportes (talos como atletismu, ximnasia y natación, ente otros) l'atleta va poder participar en delles especialidaes de manera individual o por equipu siempres y cuando se clasificara en caúna, aspirando d'igual forma a ganar más d'una medaya, per otra parte en ciertes disciplines (na so mayoría individuales) nun esiste restricción en cuanto al númberu de participantes de cada país quedando abierta la clasificación a tou atleta que llogre'l derechu y con esto teniendo la oportunidá d'haber nuna especialidá cuantos representantes seyan posibles d'una mesma nación.
Medayes
thumb|200px|Oru, plata y bronce: trés medayistes nos [[Xuegos Olímpicos de Beixín 2008.]] El premiu más reconocíu de los Xuegos Olímpicos son les medayes olímpiques, con predominiu de la medaya d'oru, que correspuende al ganador. El sistema actual (primer, segundu y tercer puestu) apaeció nos segundos Xuegos Olímpicos de París 1900 pero los metales (oro-plata-bronce) fueron establecíos nos terceros Xuegos Olímpicos de Saint Louis 1904, nos primeros Xuegos d'Atenes 1896, namái entregaben dos medayes: plata al ganador y bronce al segundu. En casu de que dos o más competidores empaten el primer, segundu o tercer puestu, y nun tean contemplaos sistemes de desempate, va reconocese a toos ellos cola medaya correspondiente, pero coles mesmes anúlase la medaya o les posiciones siguientes dependiendo de cuantos competidores empataren el númberu de puestu. Por casu, como asocedió na prueba femenina de 100 metros llisos de los Xuegos Olímpicos de Beixín 2008, si dos corredores empaten el segundu llugar, entrégase a dambes la medaya de plata y nun s'apurre medaya de bronce o nel saltu d'altor masculín de los Xuegos Olímpicos de Londres 2012 na que trés participantes empataron el tercer llugar, otórgase a los trés la medaya de bronce pero anúlase la cuarta y quinta posición.
Cuando se trata de dalgún deporte o prueba en conxunto, apúrrese una medaya a caún de los sos integrantes, xugaren o non nos mesmos. La medaya que llogre cualquier equipu, yá seya por deporte o especialidá, ensin importar la cantidá d'integrantes namái ye reconocida y sumada pa la so delegación como una medaya.
Les medayes recibíes por cada delegación establecen la posición nel medayeru xeneral.
El podiu y l'himnu nacional
thumb|200px|right|Podiu olímpicu. A partir de los Xuegos Olímpicos de Los Angeles 1932 el Comité Olímpicu Internacional estableció'l podiu olímpicu, consistente nuna tarima con trés altures pa premiar a los ganadores de medaya, y la interpretación del himnu nacional correspondiente a la delegación del deportista ganador de la medaya d'oru, nel momentu que se fai entrega de la mesma.
Puntuación
Los Xuegos Olímpicos tamién premien con puntos la posición llograda polos deportistes en cada prueba, según la siguiente tabla: Los puntos correspondientes a los trés primeros llugares nun s'estremen, de manera tal que, si dos competidores empaten nuna d'eses posiciones, correspuénde-y a caúnu'l total de puntos. Sicasí sí se comparten los puntos correspondientes a los llugares cuartu al sestu.
La cantidá de puntos llograos por cada delegación forma la Tabla de Puntuaciones que, al igual que los medayeros, entamen pa cada Xuegu y pa cada deporte, siendo menos avezáu la Tabla de Puntuaciones histórica.
Puestos premiaos
Amás de les medayes clásiques pa los trés primeros llugares, esiste una serie de puestos premiaos —dacuando imprecisamente referíos como diplomes olímpicos— que rexistraron delles variaciones a lo llargo de la historia de los Xuegos Olímpicos.
Básicamente, esisten dos clases de puestos premiaos nos Xuegos Olímpicos, ensin cuntar los que reciben medayes:
Diploma olímpicu
thumb|200px|right|Diploma olímpicu correspondiente a los primeros [[Xuegos Olímpicos: Atenes 1896.]] Dende los primeros Xuegos, el Comité Olímpicu Internacional (COI) apurrió diplomes a dellos deportistes participantes según criterios que fueron camudando nel tiempu: Hasta los Xuegos Olímpicos de Londres 1948, apurríense diplomes olímpicos namái a los deportistes que llograren medaya —escepcionalmente, como nos Xuegos Olímpicos de Londres 1908, emitiéronse dos tipos de diplomes: los clásicos pa los ganadores de medaya y un segundu tipu de diploma pa "los atletes qu'algamaron un altu estándar d'escelencia ensin salir primeru, segundu o terceru na so competición"—. En Londres 1948, el COI decidió apurrir diploma olímpicu tamién a aquellos deportistes que llograren puntos, ye dicir los que remataron en dalguna de los seis primeres posiciones. Nos Xuegos Olímpicos de Los Angeles 1984, el COI decidió ampliar la entrega de diplomes a los ocho primeros deportistes en cada prueba.
Popularmente, la prensa especializada y les persones rellacionaes col mundu olímpicu, suelen referise al diploma olímpicu como la distinción o reconocencia apurrida a los deportistes allugaos ente los llugares cuartu y octavu de cada prueba, pero, en realidá, tamién aquellos premiaos con medayes reciben diplomes olímpicos.
El COI tamién apurre diplomes a persones que nun son deportistes, pero que pola so actuación téunica o organizativa nos Xuegos, ameriten una distinción especial. Tamién apurre certificaos d'actuación olímpica.
Medaya Pierre de Coubertin
Como una reconocencia independiente a les medayes y diplomes olímpicos que llogren los atletes qu'ocupen primeres posiciones, el Comité Olímpicu Internacional decidió crear la medaya Pierre de Coubertin que toma'l nome del fundador de los Xuegos Olímpicos de la Era Moderna. La medaya foi dada per primer ocasión en 1964 y ta fecha d'oru sólido. Ye dada a aquellos atletes que mientres les competencies demostraron el verdaderu espíritu deportivu (Tamién ye concedida a deportistes que nun participaren en Xuegos Olímpicos y demostraron la so gran deportividá nuna competencia que nun foi olímpica) y a otres personalidaes non atletes polos sos grandes esfuercios y contribuciones al deporte mundial. La medaya ye una de les máximes reconocencies daes pol Comité Olímpicu Internacional.
Medayeru y tabla de puntuaciones
Esisten dellos criterios pa determinar el desempeñu de cada delegación mientres los xuegos olímpicos.
El métodu más conocíu y d'espardimientu universal ye'l Medayeru Olímpicu, nel cual les posiciones finales nun son determinaes pola cantidá total de medayes que cada país llograra, sinón ordenando primeru pol númberu de medayes d'oru, y namái en casu d'empate nes mesmes, poles medayes de plata y d'últimes les medayes de bronce.
D'esta miente una delegación con una gran cantidá de medayes de plata, siempres va quedar debaxo d'otra con una sola medaya d'oru. Al igual que los competidores qu'empaten el primeru, segundu o tercer puestu, en casu de que dos o más países tengan esautamente la mesma cantidá de medayes de cada metal, toos van compartir el mesmu númberu de puestu nel medayeru pero tamién s'anula la siguiente posición o posiciones dependiendo del númberu de naciones qu'empaten el llugar (exemplarmente si trés países comparten el llugar, anúlense los siguientes dos sitios del medayeru).
Tamién s'establecen medayeros por cada deporte y medayeros históricos, mesmo xeneral que por deporte.
Otru criteriu utilizáu pa determinar los resultaos de cada país ye la tabla de puntuaciones, que se llogra sumando los puntos recibíos polos deportistes de cada delegación qu'algamaron dalgún de los seis primeros llugares. Al igual que'l medayeru, la tabla de puntuaciones tamién s'entama por Xuegu, por deporte y histórica; sicasí, ye muncho menos conocida que'l medayeru.
Pruebes antidopaxe
Una de les midíes con mayor seguridá nos Xuegos Olímpicos (y en cualesquier otra competición internacional) son los exámenes d'antidopaxe que tienen como finalidá caltener l'orde en cuanto al usu prohibíu de drogues o sustances na Olimpiada. Les pruebes antidopaxe fueron aprobaes pol Comité Olímpicu Internacional ya introducíes nos Xuegos Olímpicos de Méxicu 1968 y consisten n'analizar si l'atleta nun consumió drogues o cualesquier otra sustanza prohibida que favoreza'l so rendimientu mientres les competencies.undefined Les pruebes son aplicaes ensin esceición a tolos atletes participantes enantes, mientres y dempués de les competencies p'asegurar el cumplimientu del réxime. De comprobase la esistencia de dalgún consumu l'atleta ye descalificáu y va ser sancionáu d'alcuerdu al grau de la so violación a la llei antidopaxe. En casu de que'l deportista llograra una o más medayes, perdería dichos resultaos quedando la posición pa representante socesor asitiáu.
Sedes de Xuegos Olímpicos de Branu
thumb|200px|right|Mapa coles sedes de los Xuegos Olímpicos de Branu. Los Estaos Xuníos entamaron los Xuegos Olímpicos cuatro vegaes, más que cualesquier otra nación. El Reinu Xuníu entamó trés vegaes los xuegos olímpicos y la so capital, Londres, ye la primer ciudá n'entamar trés ediciones de los Xuegos. Alemaña, Australia, Francia y Grecia celebraron esti eventu en dos ocasiones caúna. Coles mesmes París, Los Angeles y Atenes recibieron los Xuegos dos vegaes caúna y tamién lo fadrá Tokiu. Europa ye'l continente que más xuegos entamó con 16, síguelu América con 7, Asia con 4 y Oceanía con 2. África ye l'únicu continente qu'a la fecha nunca entamó unos xuegos.
Yuki Oshitani
Yuki Oshitani (押谷 祐樹, ), ye un futbolista xaponés.
Mammillarien-Vergleichs-Schluessel
Mammillarien-Vergleichs-Schluessel (embrivíu Mam. Vergl. Schluss) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y farmacéuticu alemán, Friedrich Boedeker. Editóse nel añu 1933.
Alternativa p'Alemaña
AfD foi fundada en 2013 por Bernd Lucke, profesor d'Economía de la Universidá de Hamburgu, el experiodista del Frankfurter Allgemeine Zeitung Konrad Adam, el expolítico de la CDU Alexander Gauland y Gerd Robanus. Dende la so fundación, AfD trató desvenceyase de la ultraderecha y busca averase más al lliberalismu clásicu.
El so programa eleutoral #basar nel refugu al euru, los rescates a los países periféricos y la defensa de la vuelta al marcu alemán. Defenden una disolución ordenada y paulatina de la eurozona. El congresu fundacional celebróse'l 14 d'abril de 2013 en Berlín. La AfD decidió entrar na campaña eleutoral al Bundestag con un llamamientu a eslleir l'erru históricu» del euru. #Oponer a la fola de migrantes llegaos a Alemaña nel contestu de la crisis migratoria n'Europa. AfD vien esperimentando dende dicha crisis un aumentu del so sofitu popular tantu a nivel federal como estatal.
AfD foi calificáu como un partíu populista y d'ultraderecha. Dellos de los sos integrantes fixeron declaraciones que fueron calificaes de racistes y xenófobes. La so defensa del nacionalismu alemán fizo que dellos medios compararen a AfD col neonazismu, lo que'l partíu niega categóricamente; como respuesta, el partíu prohibe que los sos miembros tengan venceyos cola ultraderecha alemana y en particular col neonazi Partíu Nacionaldemócrata d'Alemaña (NPD).
Los actuales líderes del partíu son Jörg Meuthen y Alexander Gauland. A nivel européu, forma parte del Grupu Europa de la Llibertá y la Democracia Direuta. El so sofitu ye mayor na metá oriental d'Alemaña. Nes eleiciones federales d'Alemaña de 2017, consiguió entrar nel Bundestag con muncha fuercia, recibiendo más del 13 per cientu de los votos y más de 90 escaños, superando a los pronósticos de los sondeos eleutorales.
Oríxenes
Los oríxenes de la AfD remóntense al movimientu políticu euroescéptico Wahlalternative 2013 (Alternativa Eleutoral 2013), fundada en 2012 por Bernd Lucke, Alexander Gauland, Konrad Adam y Gerd Robanus.
En 2013 dellos miembros del movimientu (incluyendo al propiu Lucke) xuniéronse a los Freie Wähler (FW), coles mires de xunir fuercies con esti partíu. D'esta manera, los FW incluyeron a dalgunos de los miembros del movimientu (como a Lucke) na so llista para les Eleiciones estatales de Baxa Saxonia de 2013. Los FW tamién entamaben faer campaña cola Wahlalternative 2013 para les eleiciones federales de 2013.
Ésitos eleutorales (2014-actualidá)
Lucke foi'l candidatu del so partíu pa les Eleiciones al Parllamentu Européu de 2014. Na eleición, la AfD foi capaz de llograr el 7% de los votos y siete eurodiputaos. El partíu formó parte del grupu de los Conservadores y Reformistes Europeos, pero en 2016 foi espulsáu. Anguaño, solo tien una eurodiputada, Beatrix von Storch, quién forma parte del Grupu Europa de la Llibertá y la Democracia Direuta. El restu de los eurodiputaos dexó'l partíu.
N'agostu de 2014 la AfD llogró entrar col 9,7% nel Parllamentu Rexonal Saxón, y en setiembre del mesmu añu con un 10,6% nel Parllamentu Rexonal Turinxu y un 12,2% nel Parllamentu Rexonal de Brandeburgu.
En febreru de 2015, la AfD entró con un 6,1% nel Parllamentu de Hamburgu y en mayu con un 5,5% nel Bürgerschaft de Bremen.
A partir de setiembre de 2015, gracies a la so postura contraria a la llegada masiva de refuxaos a Alemaña nel contestu de la crisis migratoria n'Europa, la AfD esperimentó un masivu aumentu del so sofitu popular tantu a nivel federal como estatal. Superó'l 10% d'intención de votu a nivel federal, y en marzu de 2016 ingresó a los parllamentos rexonales de Baden-Wurtemberg (15.1%), Renania-Palatináu (12.6%) y Saxonia-Anhalt (24.3%). Entró tamién en setiembre de 2016 nos parllamentos de Mecklemburgu-Pomerania Occidental (20.8%) y Berlín (14.2%).
Nes eleiciones federales de setiembre de 2017 la AfD llogró un 12,6% de los votos, entrando per primer vegada nel Bundestag con 94 parllamentarios. Frauke Petry, hasta entós copresidenta del partíu, #negar a xunise al grupu parllamentariu del partíu al citar qu'esti volviérase demasiao "anárquicu" y que nun podía "ufiertar una plataforma política creíble". Arrenunció a la presidencia de la AfD el 29 de setiembre, dexando al so compañeru Jörg Meuthen como únicu presidente.
Nes Eleiciones estatales de Baxa Saxonia de 2017 consiguieron 9 escaños nel Parllamentu Rexonal So Saxón.
N'avientu de 2017 Alexander Gauland foi escoyíu nuevu co-presidente, enllenando la vacante dexada por Petry.
Conflictos internos de 2015
A partir de 2015 surdieron lluches internes ente facciones del partíu, concretamente ente un nala moderada y cercana al lliberalismu económicu y al conservadorismu lliberal (liderada por Bernd Lucke), y otra menos moderada y más derechiega, cercana al conservadorismu nacionalista y al ultraconservadurismu (liderada por Frauke Petry). Estos conflictos llevaron a la cancelación d'un congresu del partíu programáu pa xunu d'anguaño, amás de la fundación de la facción Weckruf 2015, por Lucke, na cual apiguráronse los elementos más moderaos del partíu. miniaturadeimagen|Congresu del AfD en [[Essen, el 4 de xunetu de 2015.]] Depués de meses de disputes internes, el 4 de xunetu de 2015, mientres un congresu del partíu en Essen, Frauke Petry y Jörg Meuthen (pertenecientes a la nala derechiega del partíu) convirtiéronse nos nuevos presidentes de la AfD, siendo escoyíos col 60% de los votos de los delegaos del congresu y suplantando al tríu qu'hasta entós lideraba la formación.
La eleición de Petry y Meuthen foi llargamente vista como un xiru de la AfD a la derecha política, pa centrase más en temes como la inmigración, l'Islam y el fortalecimientu de los llazos con Rusia. Esti xiru foi calificáu por Lucke como un intentu de convertir al AfD nun partíu de PEGIDA", refiriéndose al movimientu social islamófobo a que la AfD venceyárase al traviés de la so nala derechiega, y nel cual atopó una fonte importante de sofitu. Na selmana siguiente, 4 eurodiputaos salieron del partíu'l 7 de xunetu, y el 8 de xunetu de 2015, Lucke tamién anunció la so salida del la AfD, citando como motivu del so arrenunciu al aumentu de los sentimientos xenófobos y pro-rusos nel partíu, y dexando al mesmu, arriendes d'ello, con namái 2 eurodiputaos.
Parllamentu Européu
miniaturadeimagen|338x338px| Representación del AfD nos parllamentos rexonales.          Miembro del parlamento. En la oposición.
Burey-la-Côte
Burey-la-Côte ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Miloš Bajalica
Miloš Bajalica ye un futbolista de Serbia.
Burey-la-Côte
Tien una población de y una superficie de  km².
Cuinzier
Cuinzier ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rodrigo Lacerda Ramos
Rodrigo Lacerda Ramos, ye un futbolista brasilanu.
Abkhasia
Abkhasia (Aphsny [apʰsˈnɨ], Аҧсны n'abkhasianu; Apjazeti [ɑpʰxɑˈzɛtʰi], აფხაზეთი en xeorxanu; Abkhazia [abxaˈzʲijə], Абхазия en rusu) ye un territoriu allugáu na aguada suroccidental del cordal d'El Cáucasu, al nordeste del mar Negru, y que la so capital ye la ciudá de Sujumi. Ye una república independiente de facto dende 1992; sicasí, Xeorxa y l'inmensa mayoría de la comunidá internacional considerar una república autónoma perteneciente a esi país, ente que Rusia, Nicaragua, Venezuela, Nauru y Siria considerar un Estáu independiente.
Na dómina helénica yera la Cólquida y ellí foron los argonautes en busca del vellocino d'oru.
En 1991, tres la disolución de la Xunión Soviética, l'antigua República Socialista Soviética de Xeorxa convertir nun Estáu independiente y Abkhasia, una república autónoma dientro de Xeorxa, foi integrada a esti nuevu Estáu. Sicasí, les fregadures étniques ente'l Gobiernu de Xeorxa y el pueblu abkhasianu llevaron a que, el 23 de xunetu de 1992, esti postreru declarara unilateralmente la so independencia.
Dempués d'una cruenta guerra ente les tropes xeorxanes y los paramilitares ruso-abkhasianos, establecióse un cese'l fueu en 1994, y hasta 2008, Abkhasia permaneció de facto como un estáu independiente ensin reconocencia internacional, pero con sofitu de la Federación Rusa.
En 2006 les tropes xeorxanes entraron n'Abkhasia ya impunxeron el so dominiu sobre la zona de l'Alta Abkhasia. Dende'l 27 de setiembre d'esi añu, el gobiernu de iure establecer en dicha zona, afitando la so sede na llocalidá de Chjalta, na zona del valle de Kodori. Sicasí, l'avanzada xeorxana foi espulsada del territoriu d'Abkhasia tres la intervención militar de Rusia dempués del españíu de la Segunda Guerra d'Osetia del Sur n'agostu de 2008. El día 26 d'esi mesmu mes la Federación Rusa convertir nel primer país en reconocer la so independencia y la d'Osetia del Sur, movimientu que foi siguíu por otros cinco Estaos col refugu d'Estaos Xuníos, la Xunión Europea y la OTAN.
Nome
El rusu Абхазия (Abjazia) ye una adautación del xeorxanu აფხაზეთი (Apjazeti). En megreliano, Abkhasia conozse como აბჟუა (Abzhua) o სააფხაზო (saapjazo). Los nomes d'Abkhasia nes llingües occidentales deriven direutamente de la forma rusa: Abkhazie en francés; Abkhazien en danés; Abchasien n'alemán; Abcházie en checu; Abchazië en neerlandés; Abcasia n'italianu; Abkhazia n'inglés; y Abcázia en portugués.
Historia temprana
Ente los sieglos IX y VI e.C., el territoriu de l'Abkhasia moderna yera parte del antiguu Reinu de Xeorxa de Cólquida. Esti reinu foi absorbíu darréu nel 63 e.C. nel Reinu de Egrisi, conocíu poles fontes romanes-bizantines como Lázica.
Ente'l 1000 y el 550, los griegos establecieron colonies comerciales a lo llargo de la mariña del mar Negrusobremanera, en Pitiunt y Dioscurias; esta convertiríase na capital de l'actual Abkhasia. Atopar con tribus guerreres llocales a les que denominaron Heniochi. L'autores clásicos describen los diversos pueblos que vivíen na rexón y el gran ensame d'idiomes que falaben. Arrianu, Plinio y Estrabón menten a los abasgoi (que xeneralmente se consideren ancestros de los modernos abkhasianos) y los moschoi (teníos de normal por antepasaos de los pueblos mesjetios de Xeorxa) en dalgún llugar de l'Abkhasia moderna na vera oriental del mar Negru.
L'Imperiu romanu conquistó Egrisi nel sieglu I d. C. y alministrar hasta'l IV, dempués de lo que recuperóse cierta independencia, anque la rexón caltúvose dientro de la esfera d'influyencia del Imperiu bizantín. Anque nun se determinó'l tiempu exactu en que la población de la rexón d'Abkhasia convertir al cristianismu, sábese que'l Metropolitanu de Pityus participó nel primer Concilio Ecuménicu en Nicea en 325.
A mediaos del sieglu VI, los bizantinos y la Persia sasánida apostáronse la supremacía d'Abkhasia mientres venti años, periodu que se denomina guerra lázica.
Abkhasia, o Abasgia nes fontes clásiques, enantes parte de Cólquida y más tarde de Egrisi (Lázica) hasta finales del 690, foi un principáu sometíu a l'autoridá bizantina. Anacopia yera la capital del principáu. El país taba na so mayoría pobláu por cristianos y la sede del arzobispáu taba en Pityus. Una incursión árabe n'Abkhasia encabezada por Marwan II foi repelida por Lleón I y los sos aliaos de Egrisi y Kartli en 736.
Dempués d'adquirir Egrisi al traviés d'una unión dinástica del 780 establecióse'l reinu d'Abkhasia y convirtióse nuna potencia dominante n'El Cáucasu occidental. Mientres esti periodu, l'idioma xeorxanu reemplazó al griegu como llingua de l'alfabetización y la cultura. El reinu de Xeorxa occidental florió ente los años 850 y 950, cuando s'amestó partes significatives del centru de Xeorxa. Depués socedió un periodu de baturiciu que terminó cola unión de los estaos de Xeorxa oriental y Abkhasia nuna sola monarquía xeorxana, encabezada pol rei Bagrat III (que foi soterráu nel monesteriu de Bedia nel este d'Abkhasia) a finales del sieglu X y principios del XI.
Nel sieglu XVI, dempués de la desintegración del Reinu de Xeorxa en pequeños reinos y principaos, Principáu d'Abkhasia (nominalmente un vasallu del Reinu de Imereti) remaneció, gobernáu pola dinastía Shervashidze, (tamién conocíu como Sharvashidze o Chachba). Dende la década de 1570, cuando l'armada otomana ocupó'l fuerte de Sujumi, Abkhasia cayó so la influyencia del Imperiu otomanu y l'Islam. Sol dominiu otomanu, la mayoría de la élite d'Abkhasia convertir al islam. El principáu caltuvo un grau d'autonomía. Xeorxa robló un tratáu con Rusia pa la proteición contra l'Imperiu otomanu en 1773 y foi aparentemente absorbíu, ente qu'Abkhasia buscó la proteición de Rusia en 1801, pero foi declaráu como "un principáu autónomu" polos rusos en 1810. Rusia amestó depués Abkhasia en 1864, y la resistencia d'Abkhasia foi anulada como los rusos deportaos de musulmanes abkhasianos a los territorios otomanos.
Lázica
thumb|Ruines d'un antiguu castiellu n'[[Anacopia, capital abkhasiana mientres la dómina bizantina.]] L'afaráu reinu de Cólquida cayó so la dominación romana y foi convertíu na provincia de Lázica. La helenización, qu'empezara cola llegada d'Alejandro Magno, intensificar nesta dómina. A pesar de la llarga llucha ente romanos y partos pol control de la zona, la rexón de Lázica caltúvose floreciente y en relativa paz, anque sufriera delles incursiones militares partas dende Oriente.
Yá como parte del Imperiu bizantín, nel sieglu III Lázica empezó a llograr ciertu grau d'autonomía, que llevó al establecimientu d'un reinu de Lázica-Egrisi independiente, compuestu polos principaos de los zanes, los esvanos, los psyles y los sanyghes. La espansión del cristianismu mientres estos años foi perimportante, anque yá s'empecipiara colos viaxes misioneros del apóstol Simón el Cananéu, quien se supón que sufrió'l martiriu con una sierra na ciudá de Suaniri. Nel añu 523 declaróse'l cristianismu ortodoxu relixón oficial y designóse a San Jorge patrón del país.
Tres dellos años d'autogobiernu, Abkhasia foi reincorporada al Imperiu bizantín nel 562. Mientres más de cientu cincuenta años, Lázica goció d'un nuevu periodu de paz y prosperidá.
Reinu d'Abkhasia
miniatura|300px|El Cáucasu na [[Plenitú de la Edá Media]] Nel 656 les tropes árabes del Califatu Omeya invadieron los reinos cristianos del Cáucasu, pero Lázica aguantó. L'establecimientu del Emiratu de Tefelis provocó la fuxida de los habitantes kartvelianos del destruyíu Reinu d'Iberia escontra l'oeste. Asina, Lázica, tradicionalmente habitada polos esvanos y los zanes, viose ocupada por etnies xeorxanes.
Nel añu 767, un arconte (archontos, gobernador bizantín) espulsó a les tropes bizantines establecíes y proclamó la independencia del reinu d'Egrisi-Abkhasia, asumiendo como rei'l nome de Lleón I d'Abkhasia. Afitóse la capital en Kutaisi y, magar nun principiu entemeció carauterístiques llocales con bizantines, col pasu de los años, Abkhasia foi acabando coles reminiscencies del antiguu Imperiu, sustituyéndoles por costumes xeorxanes. Exemplu d'esto foi la cisma asocedíu ente'l rei Lleón I y el patriarca de Constantinopla, que determinó la conversión d'Abkhasia a la Ilesia ortodoxa xeorxana, a cargu del patriarca de Mtsjeta.
Les derrotes sufiertes polos árabes dexaron la formación de nuevos Estaos caucásicos. A finales del sieglu X, el rei David de Tau-Klardsheti conquistó'l principáu de Kartli. Nel añu 975, David dexó al so fíu adoptivu como rei de Kartli col nome de Bagrat III. Tres la muerte de Teodosio III, el Ciegu nel añu 978, el tronu d'Abkhasia foi apurríu a Bagrat III, na so calidá de socesor y sobrín del difuntu rei. Cola muerte de David nel 1001, Bagrat III asumió'l poder en Tau-Klardsheti y, finalmente, siete años más tarde, amestó Kajeti y Ereti, coronándose rei de la Xeorxa unificada. Solamente les tierres de Tblisi, so dominación árabe, y parte del sur de Tau, gobernada por Constantinopla, nun formaron parte d'esti nuevu reinu.
Reinu de Xeorxa
thumb|left|El rei [[David IV de Xeorxa.]] thumb|El reinu d'Abkhasia xunir por socesión dinástica col acabante formar de Xeorxa en [[1008: Bagrat III d'Abkhasia aportó Bagrat III de Xeorxa.|upright=2]] Dende mediaos del sieglu XI el Reinu de Xeorxa foi afaráu poles invasiones de los turcos selyúcides. Les fuercies combinaes d'armenios, bizantinos y xeorxanos fueron entartallaes polos invasores islámicos na batalla de Manzikert, nel 1071, lo que dexó que diez años más tarde la mayor parte del Reinu de Xeorxa fuera conquistada y afarada polos selyúcides. Namái Abkhasia caltúvose llibre de la invasión y sirvió como abellugu a los xeorxanos que fuxíen de la catástrofe. Al empar, el caos nel que s'atopaba'l país provocó'l surdimientu d'ideales secesionistes n'Esvanetia, que llevaron a ataques en contra d'Abkhasia. Anque'l rei Jorge II llogró encalorar la rebelión, la presión exercida al tratar de caltener unificáu al país, motivó la so abdicación nel 1089.