cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santiago Arias
Seleición Mayor
El 13 de mayu de 2014 foi incluyíu pol entrenador de la seleición cafetera José Pékerman na llista preliminar de 30 xugadores p'apostar la Copa Mundial de Fútbol de 2014. Finalmente, foi escoyíu na nómina definitiva de 23 xugadores el 2 de xunu.
El 11 de mayu del 2015 foi escoyíu por José Pékerman nos 30 pre-convocaos p'apostar la Copa América 2015. Foi escoyíu na nómina definitiva de 23 xugadores el 30 de mayu. En 2016, foi convocáu pa la Copa América Centenariu n'Estaos Xuníos, na que foi espulsáu nel partíu pol tercer llugar ante los locales.
El 14 de mayu de 2018 foi incluyíu pol entrenador José Pekerman na llista preliminar de 35 xugadores p'apostar la Copa Mundial de Fútbol de 2018.
Clarence House
thumb|Clarence House dende [[The Mall (Londres)|The Mall (2008).]] thumb|Clarence House teniendo parte colos xardinos [[Palaciu de St. James (dibuxu de 1874).]]
Clarence House ye una residencia real en Londres. Atópase n'el Mall, la cai que xune'l palaciu de Buckingham con Trafalgar Square. El palaciu ta axacente al palaciu de St. James, col cual comparte los xardinos. Mientres 50 años foi la residencia de la reina madre del Reinu Xuníu pero agora ye la residencia del príncipe de Gales, la so esposa Camila, duquesa de Cornualles y el so fíu'l príncipe Enrique. Ta abiertu al públicu dos meses pel branu.
Clarence House ta clasificada na llista I dientro de los monumentos nacionales d'Inglaterra.
Historia
La casa foi construyida ente 1825 y 1827 según el diseñu de John Nash, a pidimientu del duque de Clarence, qu'en 1830 convertir nel rei Guillermu IV. Él prefería vivir nesta casa que nel cercanu palaciu de St. James, qu'atopaba demasiao estrechu.
Dempués de Guillermu IV, la vivienda pasó a la so hermana, la princesa Augusta Sofía y, tres la muerte d'ésta en 1840, a la madre de la reina Victoria, la princesa Victoria de Saxonia-Coburgu-Saalfeld. En 1866, convertir nel llar del segundu fíu varón de la reina Victoria, Alfredo de Saxonia-Coburgu-Gotha, tamién duque d'Edimburgu, hasta'l so fallecimientu en 1900.
L'hermanu menor d'Alfredo, el príncipe Arturo de Saxonia-Coburgu-Gotha, usó la casa ente 1900 y la so muerte en 1942, tiempu mientres el cual ésta sufrió diversos daños productu de los bombardeos enemigos. Foi utilizada pola Cruz Roxa y l'organización benéfica St. John Ambulance como los sos cuarteles centrales mientres el restu de la Segunda Guerra Mundial, antes de ser dada a la princesa Sabela II y el so home'l príncipe Felipe d'Edimburgu. La fía de dambos, Ana, nació en Clarence House en 1950. En 1953, tres la muerte del rei Jorge VI, reinar madre y la princesa Margarita camudar a la casa, anque esta postrera depués camudóse a un apartamentu nel palaciu de Kensington.
La casa tien cuatro pisos, ensin incluyir áticos nin suétanos, y la so fachada ta cubierta d'un estuco pálidu. efectuáronse-y importantes remodelaciones y reconstrucciones nel cursu de los años, más notoriamente tres la Segunda Guerra Mundial, al puntu qu'escasos aspeutos de la estructura orixinal de Nash prevalecen anguaño. El príncipe de Gales camudar a la casa en 2003 dempués de que la casa someter a una renovación masiva tres la muerte de la so güela, reinar Madre. La casa foi dafechu recableada, la mayoría de les habitaciones principales fueron redecoradas pol diseñador de interior Robert Kime, y al edificiu añedióse-y un montacargas esternu.
Borussia Dortmund
El Ballspielverein Borussia 09 e. V. Dortmund, conocíu simplemente como Borussia Dortmund o poles sos sigles BVB, ye un club de fútbol del oeste d'Alemaña, de la ciudá de Dortmund, nel estáu federáu de Renania del Norte-Westfalia. Foi fundáu'l 19 d'avientu de 1909 y utiliza históricamente como uniforme titular camiseta mariella y pantalón negru. Xuega na primer división de la Bundesliga, onde s'alluga na cuarta posición na tabla histórica con ocho títulos. Anguaño'l númberu de los sos socios entepasa los 115.000, convirtiéndolo nel tercer club con mayor cantidá de socios n'Alemaña. El so lema ye Echte Liebe, que traducíu significa amor verdadero.
Ye unu de los clubes más gallardoniaos d'Alemaña. Nel so palmarés destaquen: ocho Bundesligas, cuatro Copes d'Alemaña, cinco Supercopes a nivel nacional; y a nivel internacional, una Recopa d'Europa (llograda en 1966, siendo'l primer club alemán en ganar un títulu internacional), una Lliga de Campeones de la UEFA (1997 al vencer 3-1 a la Juventus na final) y una Copa Intercontinental en 1997.
Primeros años
thumb|Borussia Dortmund en [[1913.]] El club fundóse'l 19 d'avientu de 1909 por un grupu de mozos del equipu patrocináu por una parroquia católica, equipu llamáu "Mocedá de la Trinidá", onde se sentaron les bases pa la fundación del nuevu club. Esta xunta tuvo llugar nuna sala del restorán de Dortmund llamáu Zum Wildschütz. Los fundadores fueron Franz y Paul Braun, Henry Cleve, Hans Debest, Paul Dziendzielle, Julius y Wilhelm Jacobi, Hans Kahn, Gustav Müller, Franz Risse, Fritz Schulte, Hans Siebold, August Tönnesmann, Heinrich y Robert Unger, Fritz Weber y Franz Wendt. El nome del club, Borussia (en llatín Prusia), deber al nome d'una cerveza producida en Dortmund por una fábrica local. L'equipu empezó xugando con camiseta a rayes verticales azules y blanques con una franxa diagonal colorada y pantalón negru. En 1913 adoptaron los colores mariellu y negru que se caltienen a día de güei.
La so participación na "Gauliga Westfalen"
Cola llegada al poder del réxime Nazi l'equipu foi incorporáu a una de les acabante crear gauligas, nesti casu la de la rexón de Westfalia. Ellí siempres se vio opacado pol so eternu rival; el FC Schalke 04, que llogró tolos campeonatos que s'apostaron hasta 1944.
La Oberliga y los primeros ésitos
Depués de la Segunda Guerra Mundial empezó un procesu de reconstrucción bien importante y de la mesma empezó a xugar na acabante crear Oberliga, nesta competición el Borussia facer colos campeonatos del añu 1947, ganándo-y per primer vegada na so historia al Schalke, na final, 1948, 1949 y 1950 convirtiéndose asina nel primer tetracampeón consecutivu de la so zona, depués ganó'l campeonatu nos años 1953, 1956 y 1957, amás foi subcampeón en dos oportunidad.
Esto aseguró-y una constante participación nes rondes finales del campeonatu Alemán, na Oberliga los "canarios" ocupen la primer clasificación na tabla histórica.
Na primer final qu'apuesto'l club nun pudo faese col títulu nacional una y bones cayó contra'l VfR Mannheim por 3 a 2.
Los sos primeros dos campeonatos alemanes, los de 1956 y 1957, el Borussia llograr con esautamente la mesma alliniación de xugadores, nestos campeonatos que supunxeron los primeres na historia del club, ganáralu na final al Karlsruher SC por 4 a 2 y al Hamburger SV por 4 a 1. Esti fechu ye una ocasión singular nel fútbol alemano.
Foi l'últimu campéon d'Alemaña antes de la fundación de la Bundesliga, cuando ganó la final del añu 1963 al F.C. Colonia por 3 a 1, equipu que-y arrampuñara la última Oberliga de la historia na última xornada. Antes d'esto fuera subcampeón nel añu 1961.
Nel añu 1963 llega a la final de la copa alemana pero pierde ante'l Hamburger SV por 3 a 0.
Gracies a estos y otros ésitos el club foi escoyíu pa ser miembru fundador de la Bundesliga que s'empezó a apostar en 1963, a partir de la unificación de los antiguos campeonatos zonales o Oberligas.
La creación de la Bundesliga, l'ésitu internacional y la recaída
El Borussia foi almitíu na acabante formar Bundesliga y na primer temporada acabó en cuarta posición y el so xugador Friedhelm "Timo" Konietzka convirtió'l primer gol na historia de la Bundesliga al marca-y al Werder Bremen nel primer partíu de la historia de la competición, nesi mesmu na Copa d'Europa'l club llegó a les semifinales dempués de ganalu, ente otros equipos, al Benfica d'Eusebio por 5 a 0 en Dortmund, siendo esaniciaos en semifinales pol Inter de Milán.
Na temporada 1964-1965 ganó la so primer copa d'Alemaña al ganar na final al Alemannia Aachen en Hannover.
Na temporada 1965-1966 el club diba ser subcampeón de la Bundesliga por detrás del TSV 1860 München pero diba convertise nel primer equipu alemán que gana una copa internacional, esta foi la Recopa d'Europa de fútbol del añu 1966 na que ganó a Liverpool na final apostada nel Hampden Park de Glasgow con gol na prórroga de Reinhard Libuda. Nes rondes anteriores dende octavos de final d'equí p'arriba esaniciara al CSKA Sofia, Atlético de Madrid y al West Ham United Football Club.
Dempués d'estes bones actuaciones tantu local como internacionalemente el club diba empezar a aparrar nel so rendimientu y onde los sos meyores allugamientos diben ser el tercer llugar de 1967 y el quintu de 1970. Dempués d'esto empezaría un momentu de crisis nel club.
Los tiempos difíciles
El 3 de xunu de 1972 peracábase'l so primer descensu na so historia desque participa na Bundesliga, dempués de cayer por 2-0 contra'l Stuttgart de visitante. El club tópase dempués d'esto nuna grave crisis económica que foi una de les principales causes de les males resultaos y el posterior descensu.
En 1974 el club inauguró'l Westfalenstadion, güei Signal Iduna Park y en 1976, depués de 4 temporaes en segunda, xubió a la Bundesliga nuevamente pero nun pudo volver llograr los ésitos consiguíos enantes. Na promoción d'ascensu ganó-y al FC Nuremberg nuna serie d'ida y vuelta que quedó foi un finxu na historia del club, yá que se terminaba una de les etapes más murnies na historia del club.
Na so primer temporada en primer depués del ascensu, l'equipu diba rexistrar una media d'espectadores de 42 000 espectadores y marcar un récor na dómina no qu'a permediu d'espectadores refierse, bien cimeru a equipos qu'engarraben el títulu. Nel añu 1978 diba encaxar la derrota más amplia na historia de la Bundesliga al perder por 12 a 0 frente al Borussia Moenchengladbach.
Per estos años los meyores allugamientos na lliga fueron el cuartu llugar del añu 1987 y el sestu llugar llográu nos años 1980 y 1982.
La dómina Dorada, la conquista d'Europa y el mundu
Depués d'un periodu de seca de títulos en 1989 llogren la copa d'Alemaña al vencer na final apostada nel Estadiu Olímpicu de Berlín al Werder Bremen d'Otto Rehhagel y dan entamu a una bona dómina del club de Westfalia. Depués el club gana'l so primera Supercopa d'Alemaña al ganar na final al Bayern por 4 a 3 nel Fritz-Walter-Stadion.
En 1992 asítiase subcampeón de la Bundesliga pola diferencia de goles contra'l campeón VfB Stuttgart, depués nes siguientes dos temporaes l'equipu acaba dambes temporaes nel cuartu allugamientu.
Apostó na temporada 1995-1996 per primer vegada la Champions League nel so nuevu formatu y nome, llegando hasta los cuartos de final, onde fueron esaniciaos pol Ajax Ámsterdam, que depués se consagraría subcampeón en perdiendo la final ante la mesma Juventus.
Cola base del equipu que consiguiera ganar 2 Bundesligas consecutivamente en 1997 l'equipu llega al visu del fútbol mundial a nivel de clubes al ganar la UEFA Champions League ganando a la Juventus de Turín por 3 goles a 1. Los tantos fueron de Karl-Heinz Riedle por partida doble y de Lars Ricken, ente que Alessandro Del Piero anotó'l descuentu pa los bianconeri. Foi una suerte de vengación pal BVB, que 4 años antes perdiera la final de la Lliga Europea de la UEFA ante -y mesmu rival por un global de 6 a 1.
Nesti equipu había xugadores de la talla d'Andreas Möller, Stéphane Chapuisat, Matthias Sammer y Jürgen Kohler ente otros.
Con esti trunfu'l Borussia foi'l primer equipu alemán en ganar la UEFA Champions League, una y bones el FC Bayern München ganar en tres oportunidad na década del 70, lo mesmo que'l Hamburger SV en 1983; pero sol formatu de "Copa d'Europa". Darréu, el Dortmund gana la Copa Intercontinental de clubes el mesmu añu venciendo al Cruzeiro de Brasil por 2 a 0 nel Estadiu Olímpicu de Tokiu, pero pierde la Supercopa d'Europa frente al FC Barcelona. Na lliga d'aquel añu acabó na tercer posición. Nel añu siguiente'l club llega hasta les semifinales de la UEFA Champions League pero queden esaniciaos contra'l Real Madrid Club de Fútbol a lo postrero campeón.
Per estos años yera un participante asiduo de les competiciones internacionales. Nel añu 2000 convertir nel primer, y hasta agora únicu club alemán, en cotizar na bolsa de valores d'Alemaña y n'ingresar al acabante formar G-14 qu'axuntaba a los clubes más poderosos d'Europa.
Nuevu sieglu, crisis y resurdimientu
thumb|Los aficionaos nel famosu Südtribüne (n'español: Tribuna del [[Sur) en Signal Iduna Park.]] Dempués d'esti periodu tan esitosu'l club consigue'l tercer llugar nel añu 2001, ganó la lliga nel añu 2002 dempués de remontar nes últimes xornaes la desventaxa de puntos con respectu al Bayer Leverkusen que liderara tola competición. Foi finalista de la Lliga Europea de la UEFA nesi mesmu añu na que perdió frente al Feyenoord Rotterdam n'Holanda, dempués de vencer al AC Milan por un global de 5-3 en semifinales. Tres ganar ante'l Feyenoord esbardió otra vegada la oportunidá de llograr esta copa y convertise nel cuartu equipu n'Europa que gana los trés grandes trofeos de la UEFA. 250px|thumb|Plantía 2007-08, el subcampeonatu de [[Copa d'Alemaña|Copa valió-y pa clasificase pa la Copa de la UEFA tres una de les peores temporaes na Bundesliga.]] Al añu siguiente asítiase en tercer llugar na bundesliga llogrando un boletu pa la ronda previa de la Champions League, y pierde la final de la Copa de la Lliga d'Alemaña frente al Hamburger SV.
Nel 2005 una crisis esistencial tocó fondu, y inclusive pensar en declarar al club en bancarrota. Esta crisis, anguaño foi superada por aciu unes reformes institucional y económicu que tienen como principal oxetivu priorizar l'usu de xugadores provenientes de la cantera y asina nun tener que mercar xugadores d'otros clubes. El club cunta col permediu d'espectadores más altu d'Alemaña y d'Europa.
Recién nel 2008 el club vuelve llegar a una final de copa alemana, pero pierde ante'l Bayern Múnich en Berlín. El Borussia llograría una mini revancha al ganar al club de Múnich na Supercopa del mesmu añu a la qu'aportó en calidá de subcampeón coperu una y bones el Bayern llograra'l doblete aquel añu.
La era Klopp y la vuelta a los grandes títulos
thumb|right|230px|Stiepermann, Schmelzer, Hummels y Großkreutz celebrano el títulu en 2011. Cola llegada de Jürgen Klopp al banquín del Signal Iduna Park les coses empezaron a dir meyor pal club, yá que se llogró la clasificación a la Lliga Europea de la UEFA de la temporada 2009-2010, al acabar en quinta posición na lliga. Hasta que na temporada 2010-11, el Borussia da la sorpresa y proclámase campeón de la Bundesliga nueve años dempués de la so última lliga, llograr con un plantel bien nuevu que cuntaba con futbolistes destacaos como Nuri Sahin, Mario Götze, Robert Lewandowski, Mats Hummels y Shinji Kagawa y que foi consideráu como'l que meyor xugaba al fútbol n'Alemaña. Con esti títulu terminaba una era de crisis y resultaos mediocres, pa retornar a la élite del fútbol alemano.
thumb|left|180px|[[Robert Lewandowski.]] A empiezos de temporada'l club gana la so primer Lliga Total Cup al ganar al Hamburger SV por 2 a 0 nel Coface Arena de Maguncia.
Na temporada 2011-12, el Borussia revalida'l campeonatu de la Bundesliga y tamién se lleva la DFB-Pokal llogrando asina'l primera "doblete" de la so historia. Marcó un récor na historia de la Bundesliga al ser el campeón con más puntos de la historia al llograr 81 puntos en 34 partíos. Con esti llogru déxase-y llevar, dende la temporada 2012-2013, dos estrelles d'oru percima del escudu por llograr el so quintu campeonatu de Bundesliga (octavu en total).
El 30 d'abril de 2013 el club pasa a la final de la UEFA Champions League en venciendo al Real Madrid C.F., na ida ganaben 4-1 y na vuelta perdíen 2-0. La resultancia global foi 4-3, onde va xugar contra'l Bayern Múnich.
El 25 de mayu de 2013 perdió na final de la Lliga de Campeones contra'l F.C. Bayern Múnich por 1-2
Empezó la temporada 2013-2014 cola victoria por 4-2 na Supercopa ante'l F.C. Bayern Múnich. A pesar de consiguir el meyor empiezu de la so historia en Bundesliga, les mancadures y derrotes importantes fixéron-y descolgarse demasiáu puestu de la llucha por una Bundesliga na qu'acabaría segundu. Na Lliga de Campeones consiguió'l primer puestu del so grupu, pero n'esaniciando al Zenit nos octavos, nun-y valió'l 2-0 contra'l Real Madrid. Cayó na prórroga de la final de la DFB-Pokal por 2-0 ante'l Bayern Múnich. Repitióse'l bon entamu de la temporada anterior col 2-0 de la Supercopa al Bayern Múnich. Pero esta vegada acabaría cayendo inclusive antes na clasificación de la Bundesliga, llegando al postreru puestu de la tabla a metá d'añu. Sicasí, consiguió repitir per tercer añu consecutivu'l primer puestu na fase de grupos de la Lliga de Campeones.
A lo llargo de la so historia foi escoyíu equipu alemán del añu nos años 1957, 1995 y 2011, lo que lo convierte nel club que más vegaes llogró esti gallardón y de la mesma foi escoyíu tamién meyor equipu del mundu pola revista World Soccer Magacínnel añu 1997.
Esti club tien una feroz rivalidá col F. C. Bayern Múnich, rivalidá que s'amontó na década de los 90, pero tien un máximu rival de tola vida: el FC Schalke 04, conocíu en Dortmund como Scheißy 04.
Rivalidaes
230px|thumb|right|Borussia Dortmund vs [[Schalke 04|Schalke na Bundesliga.]] Los primeros duelos ente'l Schalke 04 y el Borussia Dortmund remóntense más de 80 años tras. Los caminos de dambos clubes cruciar por primer vegada'l 3 de mayu de 1925, con victoria del Schalke por 4-2. La cosa nun camudó demasiáu nos años posteriores. Nos primeres 17 enfrentamientos, los de Dortmund salieron ganaos en 16 ocasiones y namái una vegada llograron gatuñar un empate. Poro, l'allegría foi indescribible cuando toraron per primer vegada al so eternu rival (1-0) el 14 de payares de 1943. Inclusive depués de la Guerra los hinches de dambos equipos empezaron a llamar a la ciudá del so rival La Ciudá Prohibida.
La primer victoria del Borussia Dortmund llegó nuna dómina na que'l conxuntu aurinegro convirtiérase n'unu de los principales competidores del Schalke na llucha pola supremacía del fútbol alemano y llegó a conquistar, ente otros ésitos, tres títulos de la Oberliga oeste. Nos años anteriores, los de Gelsenkirchen nun dexaren opción a los sos rivales y fixérense con seis campeonatos y ocho subcampeonatos.
Rivalidá actual
Anguaño la situación ta permediada. En 2011 Borussia igualó los siete campeonatos de Schalke - el postreru en 1958 - col so propiu séptimu campeonatu y los rivales enfrentar a mesmu nivel. La rivalidá acentuóse cuando dambos equipos ganaron na mesma temporada los dos trofeos más importantes d'Europa, el Schalke ganó-y al Inter de Milán la Copa de la UEFA en 1997 por una agónica riola de penales onde l'arqueru Jens Lehmann foi la figura atayándo-y un penal al chilenu Iván Zamorano, y el Borussia Dortmund dirixida por Ottmar Hitzfeld ganó la Lliga de Campeones de la UEFA contra la Juventus nel Estadiu Olímpicu de Múnich por un resultáu de 3 a 1 nel que'l delanteru alemán Karl-Heinz Riedle foi la principal figura del alcuentru al anota-y 2 goles al equipu italianu. Nesa temporada'l Borussia ganaba al Schalke por 2 goles a 1 a falta d'un minutu, pero eso nun terminó asina, l'arqueru Jens Lehmann xubió al área rival pa intentar buscar el gol y foi cuando impactó de cabeza nel área chica y asina el Schalke algamó l'agónicu trunfu. Pero nel 2002 los de Gelsenkirchen tuvieron que mirar de lloñe el títulu alcanzáu polos sos rivales y esta vegada Lehmann atopábase del llau de los aurinegros. Nun alcuentru onde'l Schalke tenía que ganar a falta de dos feches pa poder ganar la lliga alemana, dempués de 49 años enfrentar nel estadiu del Borussia Dortmund. El Schalke había lleváu miles d'espectadores y enriba vendió 70 000 entraes nel Veltins-Arena de Gelsenkirchen en mayu de 2007 nun partíu emocionante onde los dos rivales al títulu del Schalke, el VfB Stuttgart y el Werder Bremen perdíen el so respeutivos partíos; pero Alexander Frei anotó un gol antes de dise al descansu y asina el Schalke quedar coles ganes. El VfB Stuttgart pasó a ganar nel segundu tiempu y el gol de Schalke nun llegaba, pero llegó'l segundu del Dortmund cuando Christoph Metzelder disparó, el balón atopar Euzebiusz Smolarek quien la mandó al fondu de les mallas pa poner al Borussia 2 goles enriba y el golpe al archirrival diérase y el Schalke nun pudo ganar la Bundesliga y caltiénse la so seca de 53 años ensin ganar títulos de lliga local.
Resume
Actualizáu hasta la temporada 2017-18
Estadiu
thumb|250px|El [[Signal Iduna Park en Dortmund.]] L'Estadiu del BV Borussia Dortmund ye'l Signal Iduna Park (antes llamáu Westfalenstadion). Tien capacidá pa 81 264 espectadores, siendo l'estadiu más grande y de mayor aforu n'Alemaña y unu de los más grandes d'Europa. Ye consideráu como un templu del fútbol pola so guapura arquitectónica y por ser un estadiu históricu onde se vivieron partíos memorables. El periódicu inglés The Times nomó al estadiu del Borussia Dortmund como'l meyor estadiu de fútbol del mundu. Y ta catalogáu col nivel "cinco estrelles" que la UEFA da a los estadios más modernos del vieyu continente. La famosa "Gelbe Wand - Südtribüne Dortmund" - muriu mariellu tribuna sur Dortmund - ye la tribuna de plaza de pies col aforu más grande d'Europa y da sitiu pa 35 000 de los más fanáticos de l'afición del Borussia.
El Borussia Dortmund tien el permediu d'asistencia más altu de cualquier club de fútbol nel mundu.
Más presencies
En negrina xugadores activos nel club.
Máximos goliadores
En negrina xugadores activos nel club.
Entrenadores
thumb|right|180px|[[Ottmar Hitzfeld ganó col Borussia Dortmund la Lliga de Campeones de 1997.]] En xunetu de 1935 Fritz Thelen convertir nel primer entrenador a tiempu completu del club. Pero Thelen nun taba disponible nos primeros meses de la temporada, polo que'l xugador del Borussia Dortmund y l'internacional alemán Ernst Kuzorra tuvo que faese cargu per primer vegada de la temporada nel so llugar. En 1966, Willi Multhaup llevo al equipu a ganar la Recopa d'Europa y Borussia Dortmund convertir nel primer equipu alemán en ganar un troféu européu. Horst Köppel foi l'entrenador en ganar un títulu col club per primer vegada dempués de más de 20 años, ganando la Copa d'Alemaña en 1989. Ottmar Hitzfeld foi l'entrenador más esitosu del club, ganando la Bundesliga y la Supercopa caúna dos vegaes. En 1997, depués d'esperar por otru títulu internacional más de 30 años, Hitzfeld corona'l so periodu con un trunfu inesperáu y ganó la Lliga de Campeones. Dortmund ganó la Copa Intercontinental en 1997 y l'entrenador Nevio Scala convertir nel primeru y hasta agora únicu falante non nativu que ganó un títulu importante nel club. En 2001-02, Matthias Sammer, un ex xugador de BVB, llevó'l títulu de la lliga de nuevu a Dortmund. Pa la temporada 2008-09, el club contrató al entrenador del FSV Mainz 05, Jürgen Klopp. Klopp ganó'l séptimu títulu de campeón de lliga del club na temporada 2010-11. Na siguiente temporada, Dortmund ganó denuevo la Bundesliga y amás la Copa d'Alemaña pa completar el primer doblete de lliga y copa na historia del club y consagrase bicampeón per tercer vegada.
Récores
Borussia Dortmund ta venceyáu a dellos récores de la Bundesliga:
Distritu de Luneburgu
El Distritu de Luneburgu (n'alemán: Landkreis Lüneburg) ye un distritu (Landkreis) allugáu nel nordeste del estáu federal de Baxa Saxonia (Alemaña). El distritu llinda al oeste col distritu d'Harburgu, al norte col distritu del estáu federal de Schleswig-Holstein d'Herzogtum Lauenburg y al norte y este pol distritu de Mecklemburgu-Pomerania Occidental denomináu Ludwigslust y al sur el distritu de Lüchow-Dannenberg, Uelzen y Heidekreis.
Historia
El Landkreis tien una necrópolis de Sodersdorf en Oldendorf.
Comunicaciones
Una de les principales víes de comunicación fluvial nesti distritu correspuende al Elba según a la canal sobre'l Elba. Al traviés del distritu pasen diverses autovíes (Bundesstraßen) una de les más conocíes ye l'autopista A250 que xune Luneburgu a Hamburgu.
Composición del Distritu
{|
Samtgemeinden
[[Image:Landkreis lueneburg-karte.png|thumb|400px|left| 0 = Stadt Lüneburg
1 = Samtgemeinde Amelinghausen
2 = Samtgemeinde Bardowick
3 = Samtgemeinde Dahlenburg
4 = Samtgemeinde Gellersen
5 = Samtgemeinde Ilmenau
7 = Samtgemeinde Scharnebeck
8 = Adendorf
9 = Bleckede
10 = Amt Neuhaus]]
Marcus Berg
Marcus Berg ye un futbolista suecu. Xuega como delanteru-centru y el so club actual ye Al-Ain Football Club de la Lliga Árabe del Golfu, nos Emiratos Árabes Xuníos.
Primeros años de la so carrera
En 2007, Berg empezó a atraer l'atención y a destacar del restu de los sos compañeros, por cuenta de la gran cantidá de goles, y por caltener ésa eficacia nel intre de la lliga.
Marcus xugó pal IFK Göteborg hasta'l branu de 2007. La victoria de visitante de 5-0 sobre Kalmar FF onde Berg anotó un tanto, foi'l so últimu gol con ésti equipu por cuenta de una suspensión pal xuegu contra Djurgården. Él foi ovacionado al momentu de dexar el campu, depués de ser espulsáu. Göteborg ganó la lliga esa temporada.
FC Groningen
El 10 d'agostu de 2007, el club neerlandés Football Club Groningen consiguió roblar a Berg por un monto de 2,5 millones d'euros pa reemplazar al uruguayu Luis Alberto Suárez.
Berg afíxose rápido al fútbol neerlandés xugando apenes, el so primer añu nos Países Baxos. Anque nun llogró ser el máximu goliador de la Eredivisie 2007-08, consiguió 18 tantos pal FC Groningen, ayudando al so club a consiguir el 7º llugar de la primer división holandesa.
Na temporada 2008-09, ayudó a que'l FC Groningen caltener de líder de la Eredivisie mientres unes 5 xornaes. A ésti momentu, Berg yá yera bastante conocíu. Él anotara trece goles en quince partíos. Él tamién anotó cuatro goles contra Roda JC, en xornada decembrina.
Hamburger SV
El 17 de xunetu de 2009, confirmóse'l fichaxe de Berg por cinco temporaes col club alemán Hamburger SV. La páxina oficial del FC Groningen mentó qu'enxamás s'había pagu antes esa cantidá por un xugador del Groningen. Dagblad van het Noorden (periódicu holandés) señaló que'l club alemán pagó pol xugador unos 10,5 millones d'euros. El contratu tamién mentó un partíu amistosu que va ser xugáu ente'l FC Groningen y Hamburger SV nel branu de 2010 o 2011 nel Euroborg, principal estadiu de FC Groningen. Anque'l pagu de 10,5 millones d'euros en principiu yera abondo alto pal HSV, el deséu de Berg de recalar na Bundesliga fizo que FC Groningen terminara la tresferencia.
PSV Eindhoven
En 2010 Berg llega al PSV por una cantidá cercana a los 10'6 millones d'euros.
Llapiceru
thumb|300px|Macrofotografía de la punta d'un llapiceru. thumb|Llapiceros de colores fechos con madera. thumb|100px|Llapiceros de distintos tipos. Un llapiceru o llápiz ye un preséu d'escritura o de dibuxu. Consiste nuna mina o barrina de pigmentu (xeneralmente de grafitu y una grasa o magre especial, tamién puede ser pigmentu coloriáu de carbón de lleña) y encapsulado xeneralmente nun cilindru de madera fino, anque tamién n'envoltures de papel y plástiques.
Un llapiceru que tenga una mina fecha con más magre entemecíu col grafitu ye un llapiceru más resistente. Estrémense, per una parte, coles lletres H (del inglés hard = duru) y B (del inglés black = negru), y, per otra parte, con un númberu de 1 a 4, siendo'l númberu 4 el más duru. Tamién puede haber combinaciones de les lletres: HH, por casu, referir a una mina bien dura.
Marcus Berg
Campeonatos nacionales
IFK Göteborg
Llapiceru
Los llapiceros modernos fabríquense industrialmente entemeciendo'l polvu de grafitu y magre molíos finamente, amestando agua, formando mines llargues que se cuecen nun fornu (compartimientos térmicamente aisllaos). Les mines resultantes somorguiar n'aceite o cera fundida, que se penerar nos furacos minúsculos del material, dando por resultancia una escritura más lliso. Un tablón de madera con dellos riegos paralelos llongures cortar pa formar un llistón, y les tires de grafitu y magre ensertar nos riegos. Otru tablón acanaláu pégase enriba, de manera que l'ensamble final ye cortar tou en llapiceros individuales, que depués se barnicen o se pinten.
Descubrimientu del depósitu de grafitu
thumb|Left|Piedra de grafitu. En 1564, un depósitu enorme de grafitu foi afayáu en Seathwaite Fell, cerca de Borrowdale, Cumbria, n'Inglaterra. Los paisanos afayaron que yera bien útil pa marcar oveyes. Esti depósitu particular de grafitu yera desaxeradamente puru y sólidu, y podría ser fácilmente serrucháu en barritas. Esta era y sigue siendo l'únicu depósitu a gran escala de grafitu atopáu nesta forma sólida. La química taba na so infancia y los químicos de la dómina consideraron, equivocadamente, qu'esa sustancia yera probablemente una forma de plomu; poro, el grafitu recibió'l nome de plumbago (rellacionáu con plumbum, «plomu» en llatín). Inclusive na actualidá la mina d'un llapiceru denominar lead (plomu) n'inglés, a pesar de que nun contién plomu. En realidá, el grafitu d'una mina de llapiceru nun ye venenosu; el grafitu ye inofensivu si llegar a consumir.
Ducáu de Clarence
Foi creáu per primer vegada por Eduardu III en 1362 a favor del so terceru fíu, Leonel d'Amberes. El títulu escastar cola muerte d'este ensin dexar descendencia masculina, pero foi rehabilitáu en 1412, a favor de Tomás de Clarence, segundu fíu d'Enrique IV, y nuevamente estinguíu, por falta de descendientes. En 1461, el títulu foi nuevamente rehabilitáu, por Enrique VI, a favor de Jorge de York, extinguindose una vegada más por falta de socesión.
Llapiceru
Descubrimientu del depósitu de grafitu
El valor del grafitu llueu pasó a ser enorme, principalmente porque podría ser utilizáu p'alliniar los moldes pa les boles de cañón, y el control de les mines foi asumíu y abellugáu pola Corona británica.
Ducáu de Clarence
Yá nel sieglu XVIII, foi creáu'l títulu de duque de Clarence y St. Andrews (1789) pal príncipe Guillermo, tercer fíu de Jorge III del Reinu Xuníu. Cuando-y asocedió'l so hermanu Jorge IV, el ducáu foi xuníu a la corona.
Llapiceru
Descubrimientu del depósitu de grafitu
El grafitu, al ser blandu, rique un tipu de funda o cubierta. Les mines de grafitu, de primeres, envolubrar en cordeles o en cueru d'oveya pa da-yos estabilidá. La fama de la utilidá d'estos primeres llapiceros estendióse, atrayendo l'atención d'artistes per tol mundu conocíu”.
Ducáu de Clarence
En 1890, foi creáu'l títulu de duque de Clarence y Avondale pal príncipe Alberto Víctor, el fíu mayor del príncipe Alberto Eduardo de Gales, futuru Eduardu VII. Al morrer ensin herederos, dos años dempués, el títulu escastóse.
Llapiceru
Descubrimientu del depósitu de grafitu
Anque s'atoparon depósitos de grafitu n'otres partes del mundu, nun tener la mesma pureza y calidá que los de Borrowdale, y el grafitu tuvo que ser amenorgáu a polvu pa esaniciar impureces. Inglaterra siguió esfrutando d'un monopoliu na producción de llapiceros hasta que s'atopó un métodu de reconstituyir el polvu del grafitu. Los carauterísticos llapiceros cuadraos ingleses siguen faciéndose con barritas cortaes de grafitu natural dende 1860. Güei, la ciudá de Keswick, cercana a la zona del afayu orixinal del bloque de grafitu, tien un muséu del llapiceru.
Ducáu de Clarence
El títulu tamién foi tresformáu en condáu pal fíu de la reina Victoria, el príncipe Leopoldo, y el nietu de la reina Victoria, Príncipe Carlos Eduardo, como un títulu subsidiario.
Llapiceru
Descubrimientu del depósitu de grafitu
La primer tentativa de fabricar les mines con grafitu pulverizáu llevar a cabu en Núremberg, Alemaña, nel añu de 1662. Utilizóse un amiestu de grafitu, azufre y antimoniu.
Incorporación de la cubierta de madera
thumb|left|Cubierta del llapiceru: la secuencia cimera amuesa l'antiguu métodu, que riquía que los cachos de grafitu fueren cortaos a midida. La secuencia inferior ye'l métodu contemporaneu, usando tires de grafitu y magre. Fueron los italianos los primeres n'escurrir una suxeción de madera. Alredor de 1760, la pareya Simonio y Lyndiana Bernacotti fueron los primeres en crear lo que probablemente foi'l diseñu pal modernu llapiceru de carpinteru con cuerpu de madera; sicasí, la so versión yera chata, ovalada, un tipu de llapiceru bien compactu. De primeres furaben un cilindru de madera d'enebro para depués ensertar la mina de grafitu. Poco dempués crearon una téunica ameyorada: preparaben dos mediu cilindros de madera, asitiaben ente ellos la mina de grafitu y depués pegaben los dos metaes. Esencialmente, el mesmu métodu sigue vixente güei día.
Los llapiceros ingleses y alemanes nun taben al algame de los franceses mientres les guerres napoleóniques. L'interés d'un oficial del exércitu de Napoleón camudó esta situación de dependencia. En 1795, Nicolas-Jacques Cunté inventó un métodu pa endurecer el grafitu pulverizáu entemeciéndolo con agua y magre y enfornándoles convenientemente. Variando la proporción de grafito/arcilla llográbense distintes dureces de la mina. Esti métodu de fabricación, que fuera afayáu enantes pol austriacu Josef Hardtmuth de Koh-I-Noor en 1790, sigue emplegándose güei.
Los colonos estauxunidenses importaron los llapiceros d'Europa hasta dempués de la Guerra d'Independencia de los Estaos Xuníos. Benjamin Franklin fixo la publicidá de los llapiceros pa la venta na so gaceta de Pennsylvania en 1729 y George Washington utilizó un llapiceru de tres pulgaes cuando esploró'l territoriu d'Ohio en 1762. Dizse que William Munroe, ebanista en Concord, Massachusetts, fixo los primeres llapiceros de madera estauxunidense en 1812. Esta nun yera la única fábrica de llapiceros en Concord. Según Henry Petroski, el filósofu trescendentalista Henry David Thoreau afayó cómo faer un bon llapiceru arriendes de grafitu de baxa calidá usando'l magre como cubierta; esta invención foi afalada pola fábrica de llapiceros del so padre en Concord, qu'emplegó'l grafitu atopáu en New Hampshire en 1821 por Charles Dunbar.
El métodu de fabricación de llapiceros de Munroe yera curioso lentu, y na ciudá vecina de Acton, el dueñu d'un molín de llapiceros llamáu Ebenezer Wood decidió automatizar esti procesu nel so propiu molín de llapiceros asitiáu nel regueru de Nashoba, a lo llargo del vieyu camín de Davis. Pa ello utilizó la primer sierra circular na producción de llapiceros y construyó les primeres cubiertes de llapiceru hexagonales y octogonales que tenemos güei. Ebenezer nun patentó la so invención y compartía les sos téuniques con quien-y preguntar. Unu d'esos foi Eberhard Faber, de Nueva York, que se convirtió nel líder de la producción de llapiceros.
Joseph Dixon, inventor y empresariu implicáu na cantera de granitu de Tantiusques en Sturbridge, Massachusetts, desenvolvió un métodu pa producir llapiceros masivamente. Antes de 1870, la Joseph Dixon Crucible Company yá yera'l distribuidor autorizáu y consumidor de grafitu más grande del mundu, que más palantre se convertiría en Dixon Ticonderoga, la compañía contemporánea provisora de llapiceros y elementos artísticos.
Borrador incluyíu
thumb|Dibuxo del llapiceru con borrador nel so estremu, de la so solicitú de patente. El 30 de marzu de 1858, Hymen Lipman recibió la primer patente por pegar un borrador al estremu d'un llapiceru. En 1862, Lipman vendió la so patente a Joseph Reckendorfer por 100 000 dólares, que fueron destinaos a demandar al fabricante del llapiceru Faber por infracción. En 1875 el Tribunal Supremu de los Estaos Xuníos dictaminó contra Reckendorfer declarando la patente como inválida.
Graduación y clasificación
thumb|Representación circular de los valores del llapiceru según la so durez (9H-9B). thumb|Dos llapiceros HB. Unu de graduación nᵘ 2, y otru nᵘ 2 ½. Munchos llapiceros nel mundu, y casi toos n'Europa, clasificar col sistema européu qu'usa una graduación continua descrita por H (pa la durez; del inglés Hard = ‘duru') y B (pal grau d'escuridá; del inglés Black = ‘negru'), según F (pal grau de finura; del inglés Fine = ‘finu'). El llapiceru estándar pa escritura ye'l HB. Según Petroski, esti sistema desenvolveríase a principios del sieglu XX por Brookman, fabricante inglés de llapiceros. Utilizó la "B" pal negru y la "H" pa la durez; el grau d'un llapiceru describir por una secuencia de H socesives y B socesives, tal como BB o BBB pa mines cada vez más nidies, y HH o HHH pa mines cada vez más dures.
Anguaño, el sistema de clasificación de llapiceros estender dende bien duru con trazu finu y claro, hasta blandiu de trazu gruesu y escuru, tomando dende'l más duru al más blandu, como se ve na siguiente tabla:
Koh-I-noor ufierta venti graduaciones de 10H a 8B pa los sos 1500 series; Derwent produz venti graduaciones de 9H a 9B pa los sos llapiceros gráficos y Staedtler produz diecinueve de 9H a 8B pa los sos llapiceros de Mars Lumograph. El mercáu principal pa tan amplia gama de graos ye'l de los artistes, que tán interesaos en crear una gama completa de tonos de gris claru a negru. Los inxenieros prefieren llapiceros más duros que dexen un mayor control de la forma de la mina. Esto refléxase na manera en que se empaquetan los llapiceros. Por casu, pa los sos llapiceros gráficos, Derwent ufierta tres paquetes de 12 llapiceros cada unu: Téunicu (graduación dura de 9H a B), pa esquises (graduación nidia de H a 9B), y de diseñu (con graduación media de 4H a 6B).
Los llapiceros clasificaos por aciu esti sistema utilizar pa midir la "durez" y la "resistencia" de barnices y de pintures. La resistencia d'una capa de barniz o pintura (tamién conocida como la "durez del llapiceru") determinar como'l grau del llapiceru más duru que nun marca la capa, cuando esti ye primíu firmemente contra la capa a un ángulu de 45º.
Otru métodu común utiliza una escala numbérica pa señalar la graduación d'un llapiceru. Foi creáu por Cunté y adoptáu primeramente nos Estaos Xuníos por Thoreau nel sieglu XIX. La tabla siguiente amuesa les equivalencies averaes ente los dos sistemes:
* Tamién vistu como 2-4/8, 2.5, 2-5/10. Anque tean aceptaos estensamente, non tolos fabricantes utilizar; por casu, Faber-Castell utiliza una tabla distinta d'equivalencies nes sos llapiceros Grip 2001: 1=2B, 2=B, 2 1/2=HB, 3=H, 4=2H. Pa los llapiceros de grafitu, los diversos graos de llapiceru llógrense alteriando la proporción de grafitu y magre: cuanto más magre utilícese, más duru ye'l llapiceru. Dos llapiceros del mesmu grau y de distintos fabricantes nun van producir el mesmu tonu nin van tener necesariamente la mesma durez.
Color esterior
thumb|Llapiceros de colores. La mayoría de los llapiceros fabricaos nos Estaos Xuníos tán pintaos exteriormente de mariellu. Según Henry Petroski, esta tradición empezó en 1890 cuando la L&C Hardtmuth Company del Imperiu austrohúngaru introdució la so marca de fábrica «Koh-I-Noor», tomando'l so nome del famosu diamante. La intención yera convertise nel meyor y más costosu llapiceru del mundu y, nun momentu en que la mayoría de los llapiceros yeren pintaos en colores escuros o nin siquier pintábense, los de Koh-I-Noor yeren mariellos pa estremase. El color pudo habese inspiráu pola bandera austrohúngara; yera tamién suxestivu del Oriente, nun momentu en que'l grafitu de la meyor calidá venía de Siberia. Otres compañíes copiaron el color mariellu de cuenta que los sos llapiceros fueren acomuñaos a esta marca d'alta calidá, y escoyeron marques de fábrica con referencies orientales esplícites, tales como Mikado (retitulado Miráu) y Mongol.
Non tolos países utilizaron el mariellu nos sos llapiceros; los llapiceros alemanes, por casu, son de cutiu verdes, basaos nos colores de la marca rexistrada de Faber-Castell, una importante compañía alemana fabricante d'artículos d'escritoriu.
Los llapiceros de color (esto ye, aquellos con mina de color) xeneralmente tán pintaos exteriormente del mesmu color que la mina.
Llapiceros de grafitu
Estos son los tipos más comunes de llapiceros. Facer d'un amiestu de magre y grafitu y la so escuridá varia de gris claru a negru. La so composición dexa trazos más llisos.
Llapiceros de carbón de lleña
Facer del carbón de lleña y apurren negros más llenos que los llapiceros del grafitu, pero tienden a enllordiar fácilmente y son más abrasivos que'l grafitu. Los llapiceros en tonu sepia y blancos tán tamién disponibles pa la téunica duotone.
Llapiceros de color
{{AP|Llapiceru de color Conocíos comúnmente como llapiceros coloriaos, estos tienen una mina de cera col pigmentu y otros aditivos. Múltiples colores entemécense de cutiu xuntos. La variedá d'un conxuntu de llapiceros de color puede determinase pol númberu de colores únicos que contién.
Llapiceros de grasa
Tamién conocíos como marcadores de China. Escriben virtualmente en cualquier superficie (incluyendo vidriu, plásticu, metal y fotografíes). Los llapiceros de grasa más comúnmente atopaos tán envolubraos en papel (Berol y Sanford adesivos), pero pueden tamién tar envolubraos en madera (Staedtler Omnichrom).
Según la so utilidá
thumb|220px|Dos llapiceros de madera, dos llapiceros de carbón y dos llapiceros de grasa.
Llapiceros de carpintería
Estos llapiceros tienen dos carauterístiques principales: la so forma ovalada evíta-yos rodar y la so mina ye fuerte. El llapiceru más vieyu que subsiste ye un llapiceru de carpintería alemán que data a del sieglu XVII y agora ta na coleición de Faber-Castell y Lyra Industrial.
Llapiceros de color borrable
Contrariu a los llapiceros de color a base de cera, estos pueden ser borraos fácilmente. Úsase principalmente n'esquises, onde l'oxetivu ye crear un esquema usando'l mesmu color qu'otros medios (tales como llapiceros de cera, o pintures d'acuarela) enllenaríen, o cuando l'oxetivu ye esplorar la esquisa del color. Dellos animadores prefieren llapiceros borrables de color a los llapiceros del grafitu porque estos nun enllordien fácilmente, y los diversos colores dexen una meyor separación d'oxetos na esquisa. Copio-editores atopar preseos tamién, pos les sos marques destáquense más que'l grafitu pero pueden ser borraes.
Non reproducibles
Los llapiceros azules non-photo, como Sanford's Copy-not o Staedtler' Mars Non-photo, o whiteprint, como Staedtler' s Mars Non-Print, faen marques que nun son reproducíes poles fotocopiadores o poles copiadores.
Llapiceru de estenógrafo
Espérase qu'estos llapiceros sían bien confiables, y la so mina ye a prueba de frayatos. Los llapiceros del estenógrafo afílense dacuando en dambos estremos.
Llapiceru de golf
Los llamaos llapiceros de golf son xeneralmente curtios (un llargor común ye los 9 cm) y bien baratos. Tamién se conocen como llapiceros de biblioteca, una y bones munches biblioteques ufiertar como preseos d'escritura desechables y inderramables.
Según la so forma
== Datos relevantes y otres referencies adicionales|t=20160109122514}}
Portaminas
thumb|220px|Mines pa llapiceros mecánicos. Hai tamién llapiceros qu'utilicen métodos mecánicos pa emburriar la mina al traviés d'un furacu escontra l'estremu. El borradores son tamién desprendibles (y asina reemplazables), y cubren xeneralmente un llugar p'almacenar les mines na parte cimera del portaminas. Esti tipu de llapiceros mecánicos (o portaminas) son populares pola so llonxevidá y el fechu de que nunca precisen ser afilaos.
Los tipos de mina basar na grosez y al igual que los llapiceros pueden variar nos tonos y firmeces, inclusive esisten mines de colores. Los tamaños comunes son 0.3, 0.5, 0.7, 0.9, 1.1, 1.3, y 1.6 milímetros. El tamañu de 2.0 milímetros ye d'usu común nel diseñu, ilustraciones, y inxeniería. Per otra parte, les mines de 0.5 y 0.7 sueli ser usada de manera más xeneral pa trabayos escolares y d'oficina.
Suel asoceder que, pa delles marques, les mines usaes nos portaminas son demasiáu fráxiles, lo que causa que se ruempan con frecuencia na escritura cotidiano, o tamién asocede cuando'l dibuxante apierta bien fuerte'l llapiceru y causa un frayatu de la mina, sicasí, esisten nueves teunoloxíes qu'usen polímeros pa reforzar la estructura de les mines, siendo estes carauterístiques de marques de prestíu. Sicasí, suel importar más el trazu y la fuercia cola que ye usáu un llapiceru que la marca de les mines que s'usen.
6 Hores de Nürburgring
thumb|Vuelta previa de los 1000 km de Nürburgring de 1973. thumb|El [[Porsche 956, equí nos 1000 km de Nürburgring de 1985, marcó'l tiempu de vuelta más baxu na historia del Nürburgring Nordschleife na edición 1983 de la carrera.]]
Les 6 Hores de Nürburgring ye una carrera de resistencia que tuvo llugar nel circuitu de Nürburgring, Alemaña en diversos periodos dende l'añu 1953.
Nos sos entamos, los 1000 km de Nürburgring formaba parte del calendariu del Campeonatu Mundial de Resistencia. Puesto que la duración de la carrera taba establecida en distancia, la evolución de los automóviles que participaben nella fixo menguar drásticamente el tiempu total de carrera: ente que l'automóvil ganador de la edición de 1956 tardó 7h 43 min, el de la edición 1973 precisó apenes 5h 36 min. A fines de la década de 1970, los reglamentos de los automóviles fueron camudaos fondamente pa menguar la velocidá.
La carrera de 1000 km volvió nel añu 2000 como parte del calendariu de l'American Le Mans Series. Yá col trazáu de 5,1 km (qu'inclúi la Mercedes Arena), la carrera celebróse como fecha puntuable de la Le Mans Series dende l'añu 2004 hasta 2009. La carrera volvió al calendariu del nuevu Campeonatu Mundial de Resistencia en 2015, anque con un formatu de 6 hores.