cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Turín
La ciudá ye rica en cultura y historia. Ye conocida polos sos numberosos museos d'arte, los sos restoranes, los sos ilesias, los sos palacios, los sos teatros d'ópera, les sos places, los sos parques, los sos xardinos y les sos biblioteques, ente otros curiosos. Turín ye llargamente reconocida pola so arquiteutura barroca, rococo, neoclásica y Art Nouveau. Munches de les places públiques de la ciudá, de los castiellos, xardinos y elegantes palacios (como'l Palazzo Madama), fueron construyíos pol arquiteutu sicilianu Filippo Juvarra, quien diseñó estos edificios nel estilu barroco y clásico del Palaciu de Versalles, en Francia. Exemplos d'estos edificios d'inspiración francesa inclúin el Palaciu Real de Turín, el Pequeñu Palaciu de Caza de Stupinigi y la Basílica de Superga.
Hipotálamu
Tipos celulares
Fisiológicamente estrémense dos tipos de neurones secretores nel hipotálamu:
Turín
Turín ye frecuentemente llamada la "trubiecu d'Italia" por ser el llugar de nacencia d'importantes políticos que contribuyeron cola unificación d'Italia, como Cavour. La ciudá anguaño alluga dalgunes de les meyores universidaes d'Italia, como la Universidá de Turín, de seis siglos d'antigüedá, y el Politéunicu de Turín. Tamién s'atopen na ciudá museos prestixosos ya importantes, como'l Muséu Exipciu de Turín (el más antiguu nel mundu y consideráu el segundu más importante nel mundu dempués d'El Cairu por valor de los afayos) y la Mole Antonelliana. Los diversos monumentos y atraiciones de Turín convertir nuna de los 250 principales destinos turísticos del mundu y na décima ciudá más visitada d'Italia pal añu 2008.
Hipotálamu
Tipos celulares
Les neurones magnocelulares, amás, formen dos grandes nucleos somáticos:
Turín
La ciudá solía ser un importante centru políticu européu, siendo la primer capital d'Italia en 1861 y la ciudá de residencia de la Casa de Saboya, la familia real d'Italia. A pesar de qu'enforma del so significáu ya importancia política perdiérase cuando empezó la Segunda Guerra Mundial, convertir n'unu de los principales centros industriales y comerciales d'Europa, y anguaño ye una de les ciudaes más industrializaes d'Italia, formando xunto con Milán y Xénova el famosu "triángulu industrial". A pesar de tener munchos menos habitantes que Roma y Milán, Turín ye la tercer ciudá más rica d'Italia, dempués d'estes. Con un Productu Internu Brutu de $58 billones, Turín ye la ciudá númberu 78 na llista de les más riques del mundu pol so poder adquisitivu. Turín ye tamién la sede de gran parte de la industria automovilístico italiana.
Hipotálamu
Funciones
El hipotálamu ye una glándula que ye capaz de regular les emociones, sensaciones y funciones al traviés de la regulación hipotálamu-hipofisíaria, d'ésta depende la economía” del cuerpu y el so funcionamientu. “Delles funciones son netamente reflexos viscerales, y otres entienden reaiciones conductuales y emocionales complexes; sicasí, toes elles representen una respuesta particular a un estímulu característicu”. (Ganon, 2010). El hipotálamu regula la lliberación d'hormones de la hipófisis, caltién la temperatura corporal, y entama conductes, como l'alimentación, ingesta de líquidos, apareyamientu y agresión. Ye'l regulador central de les funciones viscerales autónomes y endocrines.
Turín
La ciudá ye tamién conocida por abellugar la Sábana Santa, por ser la sede de los equipos de fútbol Juventus F.C. y Torino Football Club, el llugar onde se producen los coches FIAT, Lancia, Alfa Romeo y la sede de los xuegos olímpicos d'iviernu de 2006. Dellos módulos de la Estación Espacial Internacional, como'l Harmony y el Columbus, fueron fabricaos en Turín.
Benitu II
Benedicto II foi'l papa nᵘ 81 de la Ilesia católica ente 684 y la so muerte.
Turín
Foi la capital del Ducáu de Saboya dende 1563, depués del Reinu de Cerdeña y finalmente la primer capital d'Italia.
Benitu II
Foi escoyíu papa n'agostu de 683, pero al igual que'l so antecesor Lleón II nun foi consagráu hasta más tarde, el 26 de xunu de 684, al precisar el consentimientu del emperador bizantín, Constantino IV.
Hipotálamu
Emociones
Rexón responsable del control de la espresión fisiolóxica de la emoción. Pa exercer esti control, regula l'actividá del sistema nerviosu autónomu al traviés de la so influencia sobre'l tueru del encéfalu. Esta comunicación realizar por aciu el fexe prosencefálico medial, que xune bidireccionalmente el hipotálamu col tueru según, en direición rostral, el hipotálamu cola rexón septal y zones de la corteza prefrontal. Na glándula del hipotálamu axúntense un conxuntu de sustances químiques responsables de determinaes emociones qu'esperimenta'l ser humanu; exemplos d'estes sustances son los péptidos y aminoácidos, que al xunise formen los neuropéptidos o neurohormonas. Polo que se considera que nel hipotálamu fórmense sustances químiques que xeneren la rabia, la murnia, la sensación amorosa, el prestu sexual, ente otros.
Turín
Piero Fassino foi l'alcalde de Turín, escoyíu en mayu de 2011 pa un mandatu de 5 años. Él representaba una coalición de centru esquierda y foi'l socesor de Sergio Chiamparino.
Benitu II
Foi l'últimu papa que tuvo d'esperar esti consentimientu, yá que llogró que l'emperador proclamara un decretu pol que se sustituyía la confirmación imperial pola confirmación, muncho más axilosa pola so cercanía a Roma, del exarca de Rávena.
Nel añu 1964 foi canonizáu por Pablo VI. El so fiesta celebra'l 7 de mayu.
Hipotálamu
Suaño
La porción anterior y posterior del hipotálamu regula'l ciclu del suañu y de la vixilia (ritmu circadiano).
Turín
Dende xunu de 2016, l'alcaldesa ye la economista Chiara Appendino, del partíu Movimento 5 Stelle.
Hipotálamu
Hormones
El hipotálamu, en cuanto órganu endocrín, ocupar de lliberar factores estimuladores o inhibidores a la sangre, pero tamién ye capaz de producir neurohormones llistes pa la so secreción.
Turín
Xeografía
Turín allugar na planicie delimitada aproximao pelos ríos Estura de Llanzo, Sangone y Po (que traviesa l'este de la ciudá escontra'l norte). El Dora Riparia pasa pel norte de la ciudá. El ríu Po estrema la parte de la ciudá allugada na llomba nel este y la Turín de la planicie nel oeste que tien una altitú ente los 280 y los 220 msnm y que ta inclinada escontra l'este.
El clima ye semicontinental. De branos y primaveres nidies y de serondes ya iviernos fríos, la temperatura medio en xineru ye +1 °C y en xunetu ye +22 °C. Característicu de Turín ye'l vientu llamáu föhn.
Hipotálamu
Hormona antidiurética
El hipotálamu produz nos nucleos supraópticos y paraventriculares l'ADH (hormona antidiurética) o vasopresina, que atrópase na neurohipófisis, dende onde ye secretada. La vasopresina regula'l balance d'agua nel cuerpu actuando sobre los reñones. La disfunción del hipotálamu na producción de ADH causa diabetes insípida.
Turín
Antigüedá
Turín, antiguu centru celta, foi colonia romana col nome de Augusta Taurinorum, escalada delles vegaes polos bárbaros. Más tarde foi dominiu bizantín, longobardu y francu.
Hipotálamu
Oxitocina
La oxitocina ye tamién producida pol hipotálamu y almacenada y lliberada pola neurohipófisis; tamién comparte semeyances na so estructura proteínica y lleguen a compartir delles funciones. Nel casu de los homes, desconozse'l so funcionalidad, pero acomuñar colos xenitales esternos y con receptores de la vesícula seminal.
Turín
Antigüedá
Antes, l'área de Turín foi habitada pol pueblu de los Taurinos. La ciudá desenvolver nel sieglu I sobre'l campamentu romanu de Capa Taurinorum, y pocu dempués foi dedicada a Augustu (Augusta Taurinorum). La ciudá actual conserva inda nel so centru la estructura del campamentu romanu con munches víes perpendiculares que interseccionan trés o cuatro eje horizontales principales.
Hipotálamu
Oxitocina
Ta rellacionada con el patrones sexuales y cola conducta maternal y paternal qu'actúa tamién como neurotransmisor nel celebru. Nes muyeres, la oxitocina lliberar en grandes cantidaes tres la distensión del cérvix uterín y la natura mientres el partu, según en respuesta a la estimulación del tetu pola succión del ñácaru, facilitando por tantu'l partu y la lactancia.
Turín
Antigüedá
Nel añu 69 la ciudá foi destruyida en parte por una quema mientres el choque ente los exércitos d'Otón y de Vitelio.
Hipotálamu
Oxitocina
Tamién se piensa que la so función ta acomuñada col contautu y l'orgasmu, tantu n'homes como en muyeres.
Turín
Edá Media
thumb|230px|Vista de la ciudá dende'l Monte dei Cappuccini thumb|230px|Plaza San Carlo. right|230px|thumb|[[Castillo del Valentino, antigua residencia sabauda y actual sede de la facultá d'Arquiteutura del Politéunicu de Turín]]
Hipotálamu
Factores hipotalámicos
Amás de los dos hormones d'aición direuta mentaes, el hipotálamu segrega diverses hormones o factores que regulen la secreción de hormones hipofisarias.
Turín
Edá Media
Nel sieglu VI Turín convertir nun ducáu lombardu. Nel 773 foi conquistada poles tropes de Carlomagno y convirtióse nun condáu francés. Nos sieglos XII y XIII foi una ciudá llibre. Nel 1280 pasó a la casa Saboya.
Juan Negrín
Juan Negrín López foi un fisiólogu y políticu español. Catedráticu de Fisioloxía, como eminente investigador nesti ámbitu llegó a ser consideráu precursor de bioquímica. Maestru, ente otros, de los profesores Severo Ochoa (galardáu col premiu Nobel de Fisioloxía y Medicina) y Grande Covián. Foi presidente del Gobernu de la Segunda República Española ente los años 1937-1945.
Trayeutoria
Nomáu ministru de Facienda en setiembre de 1936 nel gobiernu de Largo Caballero.
Miembru del PSOE, depués de la dimisión de Largo Caballero en mayu de 1937 el presidente de la República, Manuel Azaña nomolu presidente del Gobiernu, cola esperanza de fortalecer el poder central frente a sindicatos y anarquistes, axuntándose cola burguesía y les clases medies, poniendo asina fin al movimientu revolucionariu y creando una economía de guerra. Too esto cola intención d'enlazar el conflictu español cola Segunda Guerra Mundial, que creía inminente, anque la robla del pactu de Múnich fizo escaecer toa esperanza d'ayuda esterior.
Hipotálamu
Factores hipotalámicos
thumb||150px| Corte sagital mediu del [[celebru. El puntu blancu en frente del hipotálamu ye'l quiasma ópticu, debaxo del cual esta la pituitaria. La llinia blanca ente la pituitaria y l'espaciu negru ye la siella turca (güesu). ]]
Turín
Renacimientu
Nel sieglu XVI, mientres los ducaos de Manuel Filiberto y de Carlos Manuel I, mecenes de poetes y pintores, tuvo llugar un florecimientu de les artes y de la economía turinesa.
Ente los sieglos XVI y XVII un ensame d'arquiteutos y urbanistes dieron a la ciudá l'aspeutu peculiar que lu caracteriza entá. Sicasí respetóse l'antigua disposición de les cais en forma de tableru d'axedrez de la Augusta Taurinorum romana.
Juan Negrín
Trayeutoria
Convenció a Azaña pa qu'autorizase l'envíu de parte del tesoru del Bancu d'España a Moscú col fin de poder pagar l'armamentu que la República-y marcó a la Xunión Soviética, qu'esixía el pagu por adelantáu. Esta fonte yera la única alternatival viable ante la negativa de les potencies democrátiques a vender armes a España, amparándose na política del "Pactu de non intervención", del que tamién formaben parte, paradóxicamente, Alemaña e Italia, principales subministradores d'armamentu del bandu subleváu.
Nel planu militar, Negrín llanzó una serie d'ofensives (Brunete, Belchite, Teruel y Ebro).
Turín
Sieglu XVIII
thumb|400px|Vista de la ciudá, grabáu Al entamu del sieglu XVIII, mientres la Guerra de Socesión española, Turín foi oxetu d'un asediu per parte del exércitu francés. El prócer d'aquellos llargos díes de reclusión nel interior de la ciudá foi Pedro Micca. L'asediu acabó cola victoria d'Eugenio de Saboya sobre'l franceses (vease Asediu de Turín (1706)).
Juan Negrín
Trayeutoria
Cola caída de Cataluña en manes sublevaes, propunxo na reunión de les Cortes en Figueres (Cataluña) la rendición cola so condición de respetu a les vides de los perdedores, pero al nun poder sacar adelante esti oxetivu treslladóse en febreru de 1939 a la zona centro cola intención de llograr la evacuación col mesmu ésitu col que se fizo en Cataluña. Poro embargu, la rebelión de Segismundo Casado frustró esti últimu plan.
Kazuma Ikarino
Kazuma Ikarino (碇野 壱馬, ) ye un futbolista xaponés.
Turín
Sieglu XVIII
En 1798 Carlos Manuel IV de Saboya foi obligáu polos franceses a abdicar y dexar la ciudá, onde los Saboya tornaríen con Víctor Manuel I de Saboya.
Sieglu XIX
Nos años 1850–1860, les reformes políticu y social y l'obra de renovación de Cavour, xunto a los movimientos democráticos, sentaron les bases pa la creación d'un movimientu de rexeneración y del procesu d'unificación nacional.
Dempués del Risorgimento Turín foi capital del Reinu d'Italia del 1861 al 1865, títulu que pasó por un curtiu periodu a Florencia y dempués a Roma. Xunto al nacionalismu italiano-risorgimento- Turín foi un focu de gran actividá política y puede considerase tamién el trubiecu del lliberalismu y del socialismu italianos del sieglu XIX.
Sieglu XX
Col entamu del sieglu XX pa Turín abrióse una fase d'intensu desenvolvimientu cultural y económicu. Dempués de la Primer Guerra Mundial, la ciudá convertir nun centru neurálxicu de les primeres lluches sociales y d'oposición al fascismu. En 1943 tuvo nel centru d'una gran fuelga obrera que s'estendió a otres ciudaes y contribuyó a acelerar la cayida del réxime. Dempués de la Segunda Guerra Mundial Turín conoció un intensu desenvolvimientu industrial, compartiendo con Milán el récor del milagru económicu» anque perdiendo'l so rol cultural de vanguardia anterior.
Güei Turín ta estremada ente fuertes señales de renovación urbanística y cultural, y les medranes d'una posible crisis económica debida a la crisis de la industria automovilístico.
Demografía
Dende'l censu del 1971, cuando la ciudá algamó'l so máximu, la población del Conceyu de Turín foi menguando, siguiendo un enclín asemeyáu a la d'otres metrópolis italianes. Esi fechu nun depende solamente de la torna de munchos emigrantes del sur escontra les sos rexones d'orixe (compensáu en parte pol fluxu migratoriu en sentíu inversu, incluyendo tamién la migración proveniente d'otros paísessobremanera de los llamaos estracomunitarios»), sinón que depende fundamentalmente de la mudanza de la población dende Turín escontra la so área metropolitana, qu'algama los 2,2 millones d'habitantes (2001), determinando asina la espansión de los conceyos del primeru y segunda petrina. Estos, n'efeutu, tópense anguaño xuníos nuna única aglomeración humana.
Considerando los datos Istat de 2006, la población de la ciudá ye de 900.569 habitantes, evidenciando un leve aumentu en rellación a los datos de 2001. El saldu positivu débese, de forma relevante, a la migración dende otres partes d'Italia, dende los países del Esti Européu, dende'l Maghreb y dende los países del África subsaḥariana. Los ciudadanos de países estracomunitarios (incluyendo los provenientes de Rumanía y Bulgaria) constitúin el 9% de la población. Los principales grupos son: rumanos (23.114), marroquinos (14.134), peruanos (5.502), albaneses (4.297) y chinos (3.533).
Nótase un avieyamientu de la población: los mozos con menos de 18 años representen el 14,5% de los habitantes de Turín, y los que tienen más de 60 años representen el 30,12%.
Finxos
Ente los monumentos de la ciudá destáquense la Mole Antonelliana y la Catedral de San Juan Bautista del sieglu XV, qu'agospia la Sábana Santa. La ciudá de Turín y la so contorna son enguapecíos poles Residencies Sabaudas, Patrimoniu Mundial de la Humanidá de la Unesco. El Muséu Exipciu de Turín agospia una de les coleiciones exipcies más importantes del mundu.
Economía
left|190px|[[FIAT 500 modelu 1957 y 2007]]
Nacionalidaes de Turín
Según el censo de 2008, los estranxeros residentes en Turín son el 13% de la población.
Conexones ferroviaries
Les llinies principales que salen de Turín, van escontra Xénova (vía Asti y Alessandria), escontra Milán (vía Novara y Vercelli) y escontra Francia (vía Modane y el Túnel del Fréjus). Hai llinies menores escontra Aosta, Cuneo, Savona, Pinerolo, Chieri, Llanzo Torinese y Rivarolo Canavese.
Otres estaciones son Turín-Dora y Turín-Stura.
Tresportes urbanos
Les llinies de tresportes urbanes tán constituyíes por tranvíes y autobuses. El 4 de febreru de 2006 inauguróse la llinia 1 del Metro, que ta basada nel sistema VAL. D'esta miente, Turín convertir na primer ciudá d'Italia n'enllantar esti sistema innovador, yá n'usu en delles ciudaes franceses (Lille, Toulouse y Rennes). Trátase d'un ferrocarril metropolitanu constituyíu por vehículos llixeros totalmente automatizados que nun riquir conductor.
Estadístiques de Tresporte Públicu
Acordies con el reporte realizáu por Moovit en Julio de 2017, el permediu de tiempu que les persones pasen en tresporte públicu en Turín, por casu dende y escontra el trabayu, nun día de la selmana ye de 65 min., ente que el 14.% de les persones pasen más de 2 hores toes los díes. El permediu de tiempu que les persones esperen nuna parada o estación ye de 14 min., ente que el 19% de les persones esperen más de 20 minutos acaldía. Alloñar permediu que la xente suel percorrer nun solu viaxe ye de 5.9 km., ente que el 9% viaxa por más de 12 km nuna sola direición.
Turineses pernomaos
{|
Taissa Farmiga
Taissa Farmiga ye una actriz estauxunidense, conocida por interpretar a Violet Harmon y Zoe Benson na serie de FX, American Horror Story. Ye la hermana menor de l'actriz Vera Farmiga.
Biografía
Taissa ye la menor de siete hermanos (ente ellos l'actriz Vera Farmiga) y fía d'inmigrantes ucraínos. Mykhailo, el so padre, ye analista de sistemes informatizados; y Luba, la so madre, maestra d'escuela. Farmiga recibió una estricta educación nun llar católicu ucranianu.
2011-2012: entamos nel cine independiente y ésitu na televisión
Taissa nun tenía ambiciones de convertise n'actriz, pero foi persuadida pa interpretar la versión nueva de Corinne na película Higher Ground (2011), dirixida pola mesma Vera Farmiga, la so hermana mayor. Depués de la presentación de la película nel Sundance Film Festival, nel que foi aclamada, decidió siguir cola so carrera d'actriz. En mayu de 2011, foi confirmada pol productor Ryan Murphy pa participar na serie de horror, suspensu y drama, American Horror Story. Na primer temporada, American Horror Story: Murder House, Farmiga interpretó a la fía del Dr. Harmon y la Sra. Harmon Dylan McDermott y Connie Britton, Violet Harmon, una nueva ablayada qu'atopó consuelu en Tate Langdon, a quien encarnó l'actor Evan Peters Nuna entrevista col periódicu El país Taissa, d'entós 17 años, destacó les diferencies ente'l so personaxe y ella: "Soi más cobarde y tranquila que Violet. Tamién soi más feliz qu'ella. Y gústame muncho más sonrir. Violet nun sonri apenes. Ye una moza bien fuerte, pero fai coses que yo nunca fadría. Ye bien egoísta" Sobre American Horror Story "Ye una serie que da enforma mieu, y a la xente gústa-y pasar mieu. Amás, en cuanto ves la serie, te atrapa y quies saber más sobre los personaxes".
Baterno
Baterno ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura). La so población en 2016 yera de 310 habitantes según el INE.
Taissa Farmiga
2011-2012: entamos nel cine independiente y ésitu na televisión
Nel 2011 Farmiga participó na película indie Jamesy Boy encarnando a la novia del protagonista, un delincuente que ye zarráu nuna prisión de máxima seguridá xunto a Spencer Lofranco, Mary-Louise Parker, James Woods y na película Middleton interpretando a la fía de Edith (Vera Farmiga) y George (Andy García), quien realicen xunto a los sos fíos un percorríu por una universidá. Mientres los sos fíos adolescentes, aburríos y atayaos, abandonen el percorríu, Edith y George van pasar tol día xuntos.
Baterno
Situación
Asitiar nun llanu, al pie del Cuetu del Morru, na contorna de La Siberia, nel cantu mesmu de la provincia de Ciudá Real. Pertenez al Partíu xudicial d'Herrera del Duque y llenda al norte cola llocalidá de Tamurejo, tamién asitiada en La Siberia Estremeña.
Taissa Farmiga
2012-2014: Primer papel protagonista y vuelta a la televisión
En xunu d'esi mesmu añu foi confirmada xunto a Emma Watson na película The Bling Ring empobinada por Sofia Coppola, basada na historia d'un grupu d'adolescentes qu'a mediaos del 2009 robó un botín d'aproximao 3 millones de dólares nes cases de celebridaes como Paris Hilton, Orlando Bloom, Miranda Kerr, Lindsay Lohan y Megan Fox.
El direutor Jorge Doráu y el productor Jaume Collet-Serra escoyeron a Taissa pal papel protagonista de la cinta Mindscape dempués de que la so hermana Vera Farmiga suxurir n'unu de los descansos del rodaxe de The Conjuring a Peter Safran. Nuna entrevista Doráu esplicó qu'a pesar de gusta-y el papel de Taissa en American Horror Story nun pensara nella y que-y tuvo que pidir a Sofia Coppola, qu'acababa de rodar The Bling Ring, que-y mandara escenes. "Ella foi bien atentu y mandar. Mandónos una escena de Taissa: taba brillosu y acabó de convencenos de que daba la talla". Na seronda de 2012 empezó'l rodaxe del thriller Mindscape onde Taissa estrénase como actriz principal, compartiendo cartelu con Mark Strong y Brian Cox. Taissa interpreta a Anna. "Anna ye un personaxe multidimensional, tien munches capes, siempres hai daqué que per debaxo de lo qu'ella ta diciendo y ye difícil afayar si lo que ta diciendo ye lo que realmente piensa. Ye complicada; al igual que la película, que ta llena de xiros y siempres paez tar un pasu per delantre de los demás".
Baterno
Situación
Morfolóxicamente configura un conxuntu bien allargáu en planta que s'enllarga sobre la exa del vieyu itinerariu escontra Almadén, colos estremos constituyíos por edificaciones de dómina moderna. El mediu paisaxísticu participa del calter montascosu que caracteriza l'ámbitu.
Taissa Farmiga
2012-2014: Primer papel protagonista y vuelta a la televisión
En 2013 Ryan Murphy esplicó que Farmiga nun había tao presente na segunda temporada (American Horror Story: Asylum) porque "realmente nun había un papel pa ella", y confesó que la había "echáu de menos". Murphy anunció'l regresu de Taissa en American Horror Story: Coven. En declaraciones a TV Guide dixo "Taissa va ser Zoe, una nueva bruxa qu'acaba d'afayar los sos poderes y que, de nuevu, va protagonizar una historia d'amor con Evan Peters. Quería escribir daqué pa ellos, una historia d'amor distinto. Amás del terror, tamién va haber llugar un amor inspiráu Frankenstein. A Evan y a Taissa encánta-yos trabayar xuntos, siéntense bien a gustu ente ellos, la química que tienen ye innegable". Farmiga comentó: “Toi bien entusiasmada de tornar, eso puedo dici-yos. Toi buscando trabayar col repartu de nuevu, nun los vi como nun añu y mediu. [la temporada] va ser bastante estelante.” L'estrenu de la tercer entrega de la ficción de FX batió récor d'audiencia con 5.5 millones d'espectadores, convirtiéndose asina nel capítulu con mayor audiencia de tola serie.
Recueil des Travaux Botaniques Néerlandais
Recueil des Travaux Botaniques Néerlandais, (embrivíu Recueil Trav. Bot. Néerl.), ye una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse nos Países Baxos y de la que se publicar 42 númberos nos años 1904 hasta 1950. Foi reemplazada por ''Acta botanica Neerlandica.
Baterno
Historia
En 1798, según Tomás López, dependía no espiritual de la parroquia de Garlitos y del arzobispáu de Toledo, no temporal de la villa de Capilla, y la so cabeza de partíu yera Trujillo.
Taissa Farmiga
2014-presente: cine comercial ya independiente
En 2014 Farmiga sumir al repartu de 'The Final Girls', que'l so argumentu trata nuna moza que guarda llutu pola perda de la so madre, una estrella del cine de terror de los años ochenta, a la que la so vida camuda cuando los acontecimientos de les películes de la so madre paecen treslladase a la vida real, compartiendo pantalla con Malin Åkerman Anuncióse tamién la so participación nel western "In a Valley of Violence", filme escritu y empobináu por Ti West xunto a Ethan Hawke, John Travolta y Karen Gillan. Ambientáu en 1890, Farmiga y Gillan van agospiar nel mesmu hotel que Ethan Hawke, un misteriosu individuu qu'entama la so vengación contra l'asesín del so meyor amigu, John Travolta.
Baterno
Historia
La población caltién entá'l so calter d'enclave apartáu, por causa del so llocalización nuna llende del territoriu estremeñu, alloñáu de les víes de comunicación que conducen a los centros más importantes de la redolada. Na segunda metá del sieglu XVIII el so aislamientu llegaba a tal puntu que, por casu, nun tenía maestru nin estudios de primeres lletres.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Puebla de Alcocer. Nel censu de 1842 cuntaba con 58 llares y 240 vecinos.
Monumentos
Nel nucleu urbanu atópase la ilesia parroquial de San Andrés Apóstol, na archidiócesis de Toledo, pequeñu edificiu orixinariu de 1557, encalado de blancu y reconstruyíu apocayá. Nel esterior del edificiu nun abonden los símbolos relixosos, namái una somera espadaña alvierte de la so condición relixosa.
Sobre un cuetu asitiáu pela rodiada de la llocalidá atopa la ermita de La nuesa Señora de la Soledá del Fueu. La fundación, enantes dedicada a la Virxe de la Soledá, coneutar con un sucesu acaecíu en 1672 en Madrid y nel que, con ocasión d'una quema asocedida na Panadería de la Plaza Mayor, un home salvó la vida encamentándose a la so proteición. N'alcordanza d'esti episodiu llevantar nel sieglu XVIII esta ermita a la Virxe.
Gastronomía
Ente los platos más destacaos del conceyu atopen les migues, el ajoblanco y el gazpachu. Nel apartáu de la repostería, destaquen principalmente los tradicionales dulces que s'ellaboren en tola contorna, como les rosques de candelilla, los canutos, los canelones con miel o los almendralillos.
Fiestes
Ente les fiestes destacaes tán:
Corporación municipal
Partíu Socialista Obreru Español (PSOE) - 3 escaños - D. Mariano Alcobendas Madrid - D. Martín López Agudu - D. Eugenio Madrid Martín
Partíu Popular (PP) - 5 escaños - D. Juan Sánchez Castillo (alcalde) - Dª Victoria Madrid Sánchez - Dª Remedios Mayoral Castillo - Dª Julia Soledad Sánchez Madrid
Puchay
Puchay ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Keita Furusawa
Keita Furusawa (古澤 慶太, ) ye un futbolista xaponés.
Rouairoux
Tien una población de y una superficie de  km².
Muriel Freeman
Muriel Freeman foi una xugadora d'esgrima británica especializáu en florete, subcampeona olímpica n'Ámsterdam 1928 nel concursu individual.
Carrera deportiva
Nos XX. OO. d'Ámsterdam 1928 ganó la medaya de plata nel concursu individual de florete, tres l'alemana Helene Mayer (oru) y per delantre d'otra xugadora d'esgrima alemana Olga Oelkers (bronce).
Bo
Bo ye un llugar de la parroquia del mesmu nome, nel conceyu asturianu d'Ayer.
El llugar de Bo ta ente 420 y 480 metros d'altitú. Ta a unos 13 km de Cabanaquinta, la capital del conceyu y habiten n'él. Ta formáu polos barrios de Les Vaḷḷines, Omeo, el Puente, El Castañu, La Fontica, La Portieḷḷa la Vega, El Palaciu, El Fontán de Basilio, La Cantera, La Pedrosa, Villahermosa, Puenxo, El Fontán de Puenxo y los Cuarteles de Puenxo.
Registro trimestre, ó, Colección de historia, literatura, ciencias y artes
Registro trimestre, ó, Colección de historia, literatura, ciencias y artes (embrivíu Reg. Trimestre) foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques editada en Méxicu. Publicáronse 2 númberos nos años 1832 y 1833.
Jun Ichimori
Jun Ichimori (一森 純, ) ye un futbolista xaponés.
Pullay
Pullay ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rouffiac (Tarn)
Rouffiac ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bodonal de la Sierra
Bodonal de la Sierra ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).
Situación
thumb|left|Plaza España de Bodonal thumb|left|Ilesia Parroquial de San Blas, patrón de Bodonal Ta allugáu al sur de la provincia, asitiáu nun valle nes estribaciones de la sierra de Tentudía. Trátase d'un típicu pueblu pequeñu, de daqué más de 1000 habitantes, arrodiáu d'olivares y encines. De fechu tópase dientro del mayor monte arboláu esistente n'España que s'estiende poles provincies de Badayoz, Huelva y Sevilla.
Pertenez a la contorna de Tentudía y al Partíu xudicial de Fregenal de la Sierra.
Etimoloxía y Historia
Con una denominación proveniente con cuasi toa seguridá del asturlleonés ("bodón", terrén pantanosu deriváu de "Bodos" dios celta y el sufixu abundancial 'a el' significa bayura) na so contorna hai muertes arqueolóxicos probablemente celtes (Castrejón) que s'atopen por determinar arqueológicamente.
En 1594 Bodonal formaba parte del reinu de Sevilla na Sierra de Arroche y cuntaba con 376 vecinos pecheros.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Fregenal de la Sierra. Nel censu de 1842 cuntaba con 420 llares y 1680 vecinos.
Conquista americana
Bodonal tamién contribuyó con munchos de los sos fíos al procesu de la conquista americana. Según Navarro del Castillo, 16 bonalejos embarcar pal Nuevu Mundu; y como siempres, hai persones que nun figuren nes llistes oficiales, como nesti casu na rellación de Bodonal, nun apaez Hernán Gil, quién participó na conquista de Colombia y Venezuela.
Fiestes
thumb|left|Virxe de Flores Patrona de Bodonal thumb|San Blas. Patrón de Bodonal
Conón
Conón foi'l papa nᵘ 83 de la Ilesia católica, de 686 a 687.
A la muerte del so predecesor, el papa Xuan V, el cleru romanu yera partidariu de la eleición del archidiácono Pascual, ente que la milicia romana sofitaba al presbíteru Teodoro.
Ante esti enfrentamientu, llegar a la solución de compromisu d'escoyer papa a un sacerdote d'ascendencia tracia, Conón, que, pola so avanzada edá nel momentu de la eleición, solo supunxo un aplazamientu del enfrentamientu ente los dos facciones (clerical y militar) esistentes en Roma.
Consagráu'l 21 d'ochobre de 686, cola aprobación imperial de Justiniano II por cuenta de que el exarca de Rávena restableció esti costume a pesar de la so abolición por Constantino IV en tiempos del papa Benedicto II, finó, al paecer envelenáu, el 21 de setiembre de 687. Ta soterráu na basílica de San Pedro.
La Pyle
La Pyle ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Roumégoux (Tarn)
Roumégoux ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Derecha (dixebra)
«Derecha» puede referise a:
Direiciones
Cuando se fai referencia a una orientación espacial. Suel denominase de forma específica en dellos campos.
Regnum Vegetabile
Regnum Vegetabile (embrivíu Regnum Veg.) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que ye publicada n'Utrecht dende l'añu 1953, col nome de Regnum Vegetabile; a Series of Handbooks for the Use of Plant Taxonomists and Plant Geographers.
Muriel Gunn
Carrera deportiva
El 2 d'agostu de 1926 consiguió bater el récor del mundu de saltu de llonxitú, ostentáu pola checoslovaca Marie Mejzlikova con un saltu de 5.485 metros; a finales d'esi mes la xaponesa Kinue Hitomi consiguió bater la citada marca saltando 5.5 metros. El 1 d'agostu del añu siguiente, Muriel Gunn batió de nuevu'l récor mundial, con un saltu d'hasta los 5.575 metros. Sicasí, dichu récor foi-y arrampuñáu de nuevu pola xaponesa Hitomi, el 20 de mayu de 1928, gracies a un saltu de 5.98 metros.
Quatremare
Quatremare ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Quartell
Quartell ye un conceyu español asitiáu na provincia de Valencia, na Comunidá Valenciana. Pertenez a la comarca del Campu de Murviedro y el partíu xudicial de Sagunto. Cuenta con una población de 1.431 habitantes (INE 2007).
Xeografía
Asitiar nel sector central de la llanura que conforma'l Valle de Segó. Poro, la superficie del territoriu ye plana ocupando la cultivada'l 86.3 % del total del suelu; y la non granible del 13,8 %. Les últimes estribaciones de la Sierra de Espadán, arrodien al valle en que ta la población, que desagua, nun percorríu de 7 km., nel mar Mediterraneu.
Aportar a esti pueblu, dende Valencia, tomando la V-21 y depués la N-340 p'aportar finalmente a la CV-320.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Cuartell parte coles siguientes llocalidaes:
Benavites, Cuart de les Valls, Benifairó de los Valles, Sagunto y Faura na provincia de Valencia y Almenara na provincia de Castellón.
Historia
Cuartell asítiase nel territoriu, qu'en dómina romana foi quinta de dalgún patriciu saguntín, según los restos arqueolóxicos.
Antes de la reconquista poles tropes de Xaime I, pertenecía al términu xeneral de Murviedro (Sagunto), so dominiu del Murviedro musulmán.
La mayor parte de los sos habitantes yeren mudéxares, que dempués del bautismu forzosu de 1525 pasaron a ser nuevos convertíos o moriscos, siendo espulsaos por Felipe III en 1609. Xustu antes de la espulsión, el Censu de Caracena rexistró nel conxuntu del conceyu solamente 8 cases de cristianos vieyos, concentraes nel nucleu de la Alquería Blanca, y 70 de moriscos. En 1610 foi-y donada Carta de la Población por Jaime Ferrer, caballeru del hábitat y milicianu de San Jaime de la Espada (Caballeru de la Orde de Santiago) y Gastón Roiç de Corella, Conde de Cocentaina, señores que yeren de Cuartell “proindiviso”. A final del sieglu XVIII y hasta l'abolición de los señoríos en 1837 los postreros señores feudales de Cuartell fueron el Conde de Almenara y el Marqués de Bèlgida y Benavites. Los Condes de Cocentaina, amás de la metá de Cuartell, yeren posesores de la Alquería Blanca y El Arap. La Alquería Blanca yera un llugar de cristianos vieyos, dependía eclesiásticamente de Murviedro, tenía templu parroquial y en 1574 convertir en parroquia de moriscos conversos, anguaño atópase despoblado y dientro de la so partida la Foia pasaba la carretera de la Culiebra de dómina romana que xunía Murviedro y Almenara. Del Arap sábese que nun tenía ilesia, yeren siete cases y una ventena de moriscos, quedando totalmente despoblada en 1609. A finales del sieglu XVIII el señor de Cuartell, que tamién lo yera de Benavites, el Marqués de Bèlgida, pasa'l Molín que tenía en l'Arap y los trés güertos a Benavites quedando güei un enclave dientro del términu de Cuartell.
Na guerra de Socesión a la corona española, Murviedro declaróse lleal a Felipe V influyendo con esta decisión a los habitantes del so Términu Xeneral, y Cuartell, debíu tamién a l'actividá exercida pol Alférez del Rei Jorge Musoles, declaróse partidaria del rei lexítimu.
Cuartell participó tamién nes guerres carlistes del sieglu XIX y en 1869 declaróse partidariu de la “Gloriosa Revolución” formando una milicia armada polos vecinos del pueblu.
Demografía
En 1900 la población de Cuartell yera de 999 vecinos, cifra qu'amodo foi aumentando hasta 1960, que consiguió tener 1250 habitantes. Na década de los 60-70 la población caltúvose enllancada.
Economía
Tradicionalmente basada na agricultura predominando'l cultivu del naranxal sobre'l d'hortolices y frutales.
Tien un estensu llistáu d'empreses dedicaes a la esplotación de cítricos.
Monumentos relixosos
thumb|150px|small|Ilesia de Santa Ana
Enllaces esternos
39.73889°N, -0.26389°W
1693
1693 (MDCXCIII) foi un añu común entamáu en xueves del calendariu gregorianu, y un añu común entamáu en domingu del calendariu xulianu. Al entamu de 1693 el calendariu gregorianu diba once díes per delantre del calendariu xulianu, que foi'l d'usu oficial en dellos países hasta 1923.
Radio Euskadi
Radio Euskadi ye la principal emisora de radio d'Euskadi perteneciente al Grupu EiTB (Euskal Irrati Telebita - Radio Televisión Vasca), l'ente públicu de comunicación dependiente del gobiernu vascu.
Atentaos y amenaces
El 31 d'avientu de 2008 la sede del Grupu EITB en Bilbao, onde s'asitia Radio Euskadi, sufrió a les 11 de la mañana un atentáu mediante una furgoneta cargada con una bomba. Una hora enantes de la detonación, un comunicante en nome d'ETA da avisu de la mesma a los bomberos de Bilbao.
Antigües instalaciones de Radio Euskadi na Gran Vía de Bilbao
Audiencies
En 2004 la emisora algamó 259.000 oyentes. A partir d'ehí les cifres fueron descendiendo y, según el resumen xeneral del EGM en marzu de 2010, la audiencia quedaba nos 182.000 oyentes.
Fonte: Estudio General de Medios, resumen de 2000 a 2011.
Programación
Radio Euskadi caltién una programación comercial na que s'inxerta publicidá. Da principal atención a los programes informativos y d'actualidá asina como a los deportes. Na so parrilla destaquen los siguientes programes:
Laguna de Cameros
Laguna de Cameros ye un conceyu de la comunidá autónoma de La Rioxa (España), asitiáu na cuenca del ríu Leza, contorna del Cameru Viejo.
220px|thumb|left|Términu municipal de Laguna de Cameros.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 139 habitantes, 84 homes y 55 muyeres.
Patrimoniu
thumb|200px|right|[[Pila bautismal de la Ilesia.]] thumb|200px|right|Ermita de San Juan. thumb|200px|right|Ermita de Santu Domingu. thumb|200px|right|Ermita de Santu Domingu de Silos. thumb|200px|right|Restos de la ermita de San Antón. thumb|200px|right|Ermita de Santa Apolonia.
Icnitas
Mientres el periodu Cretácicu inferior formó parte d'una llanura encharcada que se desecaba dacuando, dexando tras zones enfollagaes nes que les buelgues de dinosauriu quedaben marcaes al so pasu. Col tiempu éstes ensugaben y cubríen con nuevos sedimentos que'l so peso prensaba les capes inferiores, faciéndoles solidificar en roques col pasu de millones d'años. La erosión foi foliando les capes cimeres faciendo visibles munches d'estes formaciones predreses, dexando reparar les icnites.
Nel conceyu atopa'l xacimientu de "La rueda". Asítiase xunto al calce del ríu Leza, a 300 m de Laguna de Cameros y ye de bon accesu. Nél reparen buelgues de pequeños dinosaurios carnívoros y dalguna de herbívoru. Pola erosión del ríu atópense pocu marcaes, siendo les más destacables un conxuntu de pequeñes pisaes d'ente 10 y 15 cm de llargor d'un carnívoru y dos más grandes d'otru carnívoru. Hai tamién restos de moluscos bivalvos.
Cultura popular
A finales de los años 90, l'entós párrocu de la llocalidá, Armando Lasanta, compunxo un cantar d'homenaxe al pueblu, a la que punxo música y voz un descendiente de la llocalidá, Juancho Ruiz, el Charro.
Takuto Haraguchi
Takuto Haraguchi (原口 拓人, ), ye un futbolista xaponés.
Juan María Vianney
El so humildá, la so predicación, la so discernimiento y saber bonales, y la so capacidá pa xenerar l'arrepentimientu de los penitentes polos males cometíos fueron proverbiales. Alministrador del sacramentu de la penitencia mientres cuatro décades a razón de más de diez hores diaries, llegó a faelo ente dieciséis y dieciocho hores per día mientres trece años, dende 1830 hasta que careció en 1843. Considerar unu de los grandes confesores de tolos tiempos. D'él escribió Xuan Pablo II:
Los sos primeros años
Nació en Dardilly, al noroeste de Lyon, Francia. Fíu de Matthieu Vianney y Marie Beluze, foi'l terceru de seis hermanos, d'una familia llabradora.
Dempués d'una curtia estadía na escuela comunal, en 1806, el cura de Ecully, M. Balley, abrió una escuela p'aspirantes a eclesiásticos, y Juan María foi unviáu a ella. Anque yera d'intelixencia mediana y los sos maestros nunca paecieron duldar de la so vocación, les sos conocencies yeren desaxeradamente llindaos, acutaos a un pocu d'aritmética, hestoria, y xeografía. Atopó l'aprendizaxe descomanadamente difícil, especialmente l'estudiu del llatín. Unu de los sos compañeros, Matthias Loras, más tarde primer obispu de Dubuque, ayudába-y col so lleiciones de llatín. Como otros munchos seminaristes, fixo una pelegrinación al santuariu de San Juan Francisco Régis en Lalouvesc (1806). Esi mesmu añu foi espacháu del serviciu militar na so calidá d'aspirante al sacerdociu.
Sicasí, foi llamáu a files en 1809, y el 26 d'ochobre, el mozu recluta ingresó al cuartel de Lyon pa ser unviáu al exércitu napoleónicu qu'invadía España, vía Roanne.
El 6 de xineru de 1810, Juan María desertó, y cola identidá de Jerónimo Vincent, despintar nos montes del Forez, pela redolada de Noes. Lliberáu del serviciu militar y de la so situación irregular pol enrolamiento antemanáu del so hermanu menor, el desertor tornó n'ochobre de 1810 a casa del párrocu Balley. Recibió la tonsura el 28 de mayu siguiente.
Seminariu y ordenación sacerdotal
Ingresó finalmente al Seminariu Menor de Verriéres a los 26 años, pa cursar filosofía en francés pos la so «debilidá -nos estudios- ye estrema». Ellí foi compañeru de cursu d'otru santu, Marcelino Champagnat, fundador de los Hermanos Maristes.
El 13 d'agostu de 1815 foi ordenáu sacerdote per monseñor Simon, obispu de Grenoble. Foi unviáu a Ecully como ayudante de monseñor Don Balley, quien fuera'l primeru en reconocer y animar la vocación de Vianney. Don Balley yá había intercedido por él ante'l esaminadores cuando Juan María foi espulsáu del Seminariu Mayor por non ser consideráu aparente pa los estudios de preparación al ministeriu sacerdotal. Don Balley asumió tola responsabilidá por él, y foi'l so modelu tanto como'l so preceptor y proteutor.
La parroquia de Ars
En febreru de 1818, tres la muerte de Don Balley, Vianney foi fechu canónigu d'Ars, una aldega non bien lloñe de Lyon. En verdá, Ars convertir en parroquia en 1821, y hasta entós Vianney foi solu vicariu o teniente cura de Ars, sometíu a l'autoridá del párrocu de la vecina aldega de Misérieux. Ars yera entós «l'últimu pueblu de la diócesis», con alredor de 250 habitantes, mayormente de condición humilde. El presbiteriu tenía cinco habitaciones amoblaes por Mademoiselle d'Ars, pero de too esi moblaje, Vianney solo quedóse con una cama, dos meses vieyes, un aparador, unes poques sielles y un sartén. El restu devolver a Mademoiselle d'Ars.
thumb|Cocina de Juan María Vianney.
Foi nel exerciciu de les funciones de canónigu nesta remota aldega francesa nes que se fixo conocíu en toa Francia y el mundu cristianu. Dellos años dempués de llegar a Ars, fundó una especie d'orfanatu pa moces desamparaes. Llamóse-y "La Providencia" y foi'l modelu d'instituciones similares establecíes más tarde por toa Francia. El mesmu Vianney instruyía a les neñes de "La Providencia" nel catecismu, y estes enseñances aportaron a tan populares, que se daben tolos díes na ilesia ante grande ensames. thumb|Vista de la llocalidá de Ars, cola Basílica na que se venera'l cuerpu de san Juan María. Anque tuvo ésitu, "La Providencia" tuvo que ser vencida en 1847 porque Juan María pensaba que nun taba xustificáu caltenela frente a la oposición de muncha bona xente. Asina, anque s'aseguró'l futuru d'esa institución tan querida por él, vivió la cesión con dolor. L'apostoláu de Vianney en Ars causó-y non pocos sufrimientos. De primeres hubo de soportar los llevantos de dellos parroquianos, y depués los bilordios de los sacerdotes de les poblaciones cercanes.
Yá en 1835, el so obispu prohibió-y asistir a los retiros añales del cleru diocesanu porque «les almes esperábenlu ellí». Dende 1830 hasta que careció en 1843, pasó de dieciséis a dieciocho hores diaries nel confesonario, ensin ayuda siquier d'un teniente cura, que recién-y foi asignáu en 1843, depués de carecer gravemente y d'apenes salvase de la muerte. Inclusive dempués de la so enfermedá, siguió col so réxime de vida por demás austeru y les sos confesiones. El so conseyu yera buscáu por obispos, presbíteros, nuevos y muyeres con duldes sobre la so vocación, aristócrates y plebeyos, dames de sociedá, intelectuales y llabriegos, persones con toa clase de dificultaes y enfermos. En 1855, el númberu de pelegrinos algamara los venti mil al añu. Les persones más distinguíes visitaben el pueblu cola cuenta de ver al cura de Ars y oyer la so enseñanza cotidiana.
thumb|Cuerpu [[Incorruptibilidad cadavérica|incorruptu de san Juan María Vianney na basílica de Ars.]]
Morrió'l 4 d'agostu de 1859. Los sos restos mortales caltiénense incorruptos nel santuariu de Ars, el pequeñu llugar al que dedicó la so vida como presbíteru y onde finó.
Notes de la espiritualidá de Vianney
thumb|180px|Escultura que representa a Juan María Vianney, el cura de Ars, realizada por [[Emilien Cabuchet en 1867. Joseph Toccanier, auxiliar de Vianney, pidió a Cabuchet que fixera una semeya del so maestru. En 1858, l'artista realizó un pequeñu bustu en cera. Dempués de la muerte de Vianney, Cabuchet esculpió esta, la so obra más famosa, na que representa a Vianney orando de rodíes.]] thumb|180px|Estatua que representa a Juan María Vianney, na ilesia de [[Sermentizon, en Puy-de-Dôme, Francia.]]
La so humildá
Mientres casi tol periodu de tiempu vivíu en Ars, Juan María Vianney esperimentó una fonda crisis, derivada en bona midida de considerase a sí mesmu incapaz y non aparente pal ministeriu pastoral. Deseyaba retirase en soledá. Yera tan humilde que nun se decataba de la so propia humildá, y casi se fundía na esmolición ante la idea de qu'enxamás na Historia de la Ilesia habíase canonizáu a un sacerdote parroquial.
Vianney faía casu omiso del comportamientu de munchos pelegrinos y parroquianos que yá en vida considerar un santu, o de vulgares coleicionistes de reliquies que llegaben a retayar cachos del so sotana mientres él pasaba ente l'ensame, o que robaben el so breviariu o catecismu pa tener daqué d'él.
Y entá nel últimu añu de vida, cuando na festividá de Corpus Christi, sintióse demasiáu débil pa tresportar la eucaristía en procesión pa la so adoración, y solo pudo sostener la custodia pa bendicir a la xente, lloraba mientres se preguntar:
La humildá, l'amor y la fidelidá pola so misión na cotidianidá y simplicidá diaries fueron la cadarma de la so vocación. Y magar recibió honores, refugar sistemáticamente. La cruz de la Lexón d'Honor que se-y otorgara foi vista en públicu per primer vegada cuando-y la asitió na so ataúd.
El so discernimiento
Fueron munchos, ente quien se arrodillaron nel confesionariu de Ars, los qu'aseguraron que Juan María Vianney paecía saber tou d'ellos ensin conocelos. Resulta difícil tornar esto, pol eleváu númberu y variedá d'esos testimonios. A manera d'ilustración, tómense dos exemplos citaos pol so historiador Francis Trochu y reproducíos por Antonio Royo Marín:
Paecía que Vianney conocía a quien tuviera delantre, y verdaderamente non por tener rellación enantes, o por recibir información previa, nin tanto por telepatía. Considérase que la única esplicación posible del conxuntu ye que supiera «lleer les conciencies», escrutar l'interior del ser humanu, ya inclusive endrechar el so camín nel discernimiento vocacional y espiritual.