cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Épsilon Lupi
Épsilon Lupi ye una sistema estelar formáu por trés distintes estrelles. Dos d'elles puédense resolver visualmente, anque la so separación ye d'apenes 0,3 segundos d'arcu (1992). El tipu espectral conxuntu del par ye B2IV-V, siendo la diferencia de rellumu ente los dos componentes de 1,5 magnitúes. De la mesma, la componente principal ye una binaria espectroscópica con un periodu orbital de 4,56 díes. La tercer estrella completa una órbita en redol a la binaria espectroscópica cada 322 años.
La lluminosidá del sistema ye 4100 vegaes mayor que la del Sol y la midida de la velocidá de rotación proyeutada da un valor de 41 km/s. Los trés estrelles tienen mases asemeyaes, entendíes ente 7 y 8,5 mases solares.
2054
2054 (MMLIV) va ser un añu normal entamáu en xueves nel calendariu gregorianu.
Masamitsu Kanemoto
Masamitsu Kanemoto (兼本 正光, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Eleiciones xenerales d'Italia de 1934
Les eleiciones xenerales celebrar n'Italia el 24 de marzu de 1929. Arriendes de una reforma parllamentaria promulgada en 1928 pola Cámara de Diputaos y el Senáu, les eleiciones celebrar en forma de referendu, col Gran Conseyu Fascista convertíu nun Órganu estatal, dexóse componer una llista d'un solu partíu pa ser aprobáu o refugáu polos votantes. La llista presentada foi finalmente aprobada pol 98,43% de los votantes. L'apolmonante mayoría provocó a Benito Mussolini moteyar la eleición el "segundu referendu del fascismu".
En 1929 roblóse un concordatu con el Vaticanu que punxo fin a décades de llucha ente l'Estáu italianu y el Papáu, que se remonta a tomar de posesión de los Estaos Papales en 1870 pola Casa de Saboya mientres la unificación d'Italia. Los pactos de Letrán, polos que l'Estáu italianu foi finalmente reconocíu pola Santa Sede, y l'independencia de la Santa Sede foi reconocida pol Estáu italianu, fueron tan apreciaos pola xerarquía eclesiástica que'l Papa Pío XI aclamó a Mussolini como "home de la Providencia ".
Mientres la década de 1930, Mussolini tamién dirixó a la milicia armada fascista local, el MVSN o "camises negres", qu'apavoró les resistencies incipientes nes ciudaes y provincies y estableció la OVRA, una policía secreta institucionalizada que recibió sofitu estatal oficial. D'esta manera llogró caltener el poder nes sos propies manes y evitar l'apaición de cualesquier rival.
Dempués de la llegada d'Adolf Hitler al poder, amenaciando los intereses italianos n'Austria y la cuenca del Danubiu, Mussolini propunxo'l Pactu de los Cuatro Potencies con Gran Bretaña, Francia y Alemaña en 1933. Cuando'l canciller austru-fascista Engelbert Dollfuss con poder dictatorial foi asesináu'l 25 de xunetu de 1934, por partidarios nacionalsocialistes, Mussolini amenació a Alemaña cola guerra en casu d'una invasión alemana d'Austria. Mussolini por un periodu de tiempu siguió puramente contraria a cualquier intentu alemán de llograr el Anschluss y promovió l'efímeru Frente Stresa contra Alemaña en 1935. thumb|right|200px|Papeleta de votación de la dómina. El sufraxu masculín universal, que yera llegal dende 1912, llindar a los homes que yeren miembros d'un sindicatu o d'una asociación, a soldaos y miembros del cleru. Arriendes d'ello, namái 9,5 millones de persones pudieron votar.
Electrón Auger
La emisión electrónica Auger ye un fenómenu físicu nel cual la desapaición d'un electrón internu d'un átomu causa la emisión d'un segundu electrón. El segundu electrón emitíu ye llamáu electrón Auger.
Eleiciones xenerales d'Italia de 1934
El votante tenía de votar nel momentu de recoyer dambes tarxetes; Dientro de la cabina de votación había una primer urna onde'l votante dexaba la carta refugada y depués apurrir a los escrutadores, por que se aseguraren de que taba "curioso sellada". Esti procesu nun aseguró que la votación fuera realmente secreta.
Electrón Auger
Historia
La emisión Auger foi afayada en 1920 por Lise Meitner, física de nacionalidá austriaca, que lo reportó en 1923 na revista Zeitschrift für Physik. Subsecuentemente Pierre Victor Auger, físicu francés, tamién afaya'l procesu que reporta na revista Radium en 1925. La mayor influencia de la segunda revista dio de resultes que Auger sía'l nome dau al fenómenu.
Eleiciones xenerales d'Italia de 1934
Amás, si'l "Non" ganaba, la eleición tenía que ser repitida, cola ammitación d'otres llistes eleutorales.
Ole Einar Bjørndalen
Participó en seis Xuegos Olímpicos d'Iviernu, ente los años 1994 y 2014, llogrando en total trelce medayes: oru y plata en Nagano 1998, cuatro oro en Salt Lake City 2002, dos plates y un bronce en Turín 2006, oru y plata en Vancouver 2010 y dos oros en Sochi 2014. Ganó 45 medayes nel Campeonatu Mundial de Biatlón ente los años 1997 y 2017.
Vive na aldega d'Obertilliach n'Austria. El so exesposa ye la biatleta italo-belga Nathalie Santer cola que se casó'l 27 de mayu de 2006 y dixebróse en 2012. El so hermanu Dag tamién ye biatleta. En 2016 casóse cola biatleta bielorrusa Daria Domracheva.
Electrón Auger
El procesu d'emisión
300px|thumb|La siguiente figura amuesa una transición Auger KLL. El primer electrón foi quitáu de la capa K. Un electrón L baxa a ocupar la vacante y l'escesu d'enerxía ye trasferido a un segundu electrón L, que ye emitíu del átomu. Cuando un electrón ye arrincáu d'una de les capes internes d'un átomu, dexando una vacante o buecu, un electrón d'un nivel d'enerxía esternu puede cayer nesta vacante, resultando nun escesu d'enerxía. Esti escesu d'enerxía ye frecuentemente lliberada pola emisión d'un fotón (fluorescencia de rayos X), anque tamién puede ser tresferida a otru electrón, que ye emitíu del átomu. La enerxía del electrón Auger correspuende a la diferencia ente la enerxía de la transición electrónica primaria y la enerxía d'ionización pa la capa de la cual l'electrón Auger foi emitíu. Esos niveles electrónicos dependen del tipu d'átomu y del ambiente químico nel cual atopábase l'átomu.
La enerxía cinética del electrón Auger espulsáu depende puramente de los trés niveles d'enerxía arreyaos nel procesu:
onde
Espectroscopia electrónica Auger
La espectroscopia d'electrones Auger ye una téunica analítica usada na ciencia de superficies y na ciencia de materiales. Basar nel procesu emisión Auger per mediu del bombardéu d'una muestra con rayos X o electrones enerxéticos nel rangu de 2-50 keV.
Daniela Bianchi
thumb|Daniela Bianchi en 1966. Daniela Bianchi (Roma, Italia, 31 de xineru de 1942) ye una actriz italiana y Miss Fotoxénica en Miss Universu (1960) que se fixo famosa pola so guapura y la so actuación como chica Bond n'unu de los films de la saga de James Bond en 1963.
Biografía
Nacida en Roma, Italia, el 31 de xineru de 1942 en plena segunda guerra mundial, ye fía d'un coronel del exércitu italianu, de primeres estudió ballet antes d'aceptar el desafíu de postulase a Miss Universu como Miss Italia.
Bianchi fixo un par de films na so tierra natal antes de ser escoyida Miss fotoxénica pola prensa del so país en 1959. Presentar al concursu Miss Universu en 1960 y resultó electa reina del certame como 'Miss Fotogenica'.
Terence Young, unu de los direutores de la serie Bond, buscaben a la intérprete de Tatiana Romanova nel filme From Russia with Love, en 1962 y citaron a un casting a Bianchi, pero ella refugó dir yá que taba con un resfrío en cama. Virtualmente los productores tuvieron que dir a la casa de Bianchi y realizaron un casting con ella en cama y resultó electa pol so innegable guapura y encantu, dotes necesaries pa interpretar al personaxe clave del filme. Pa este mesmu papel tamién s'embaraxó a Virna Lisi, quien afirma que refugó faelo, penándose dempués.
L'únicu detalle foi la so voz que nun yera acorde a la imaxe de l'axente rusa qu'interpretaba y tuvo que ser dobláu por una doble de voz. Aun así, l'actuación de Bianchi resultó convincente y el filme tuvo un gran ésitu.
Landivisiau
Landivisiau ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Santa Llucía
Santa Llucía (oficialmente n'inglés Saint Lucia) ye un pequeñu país allugáu al norte de San Vicente y Les Granadines y al sur de la islla de la Martinica, nel mar Caribe. Ye miembru de la Comunidá del Caribe, de la Organización d'Estaos Americanos y de la Mancomunidá Británica de Naciones.
Historia
Los primeros pobladores indíxenes llegaron de Sudamérica alredeor del sieglu III pero col tiempu fueron asimilaos pola tribu de los caribes. Como'l so puertu en Castries taba mui bien asitiáu los británicos y los franceses tuvieron disputándose la islla ente los sieglos XVI y XVII. Al final fueron los británicos los que se quedaron con ella nel añu 1814. En 1967 la corona británica dio-y a la islla mayor autonomía p'alministrar asuntos internos y finalmente el 22 de febreru de 1979 concedio-y la independencia.
Xeografía
Saint Lucia ye una islla volcánica con 158 quilómetros de costa. El so puntu más altu ye'l Monte Gimie que tien 950 metros sobre'l nivel del mar, pero los montes más famosos son los montes Pitons, que sirvieron d'insparación pal diseñu de la so bandera nacional. La ciudá más grande ye la capital, Castries, onde vive más d'un terciu de la población. Otres ciudaes importantes son Soufriere, onde hai algunos manantiales y emanaciones sulfuroses del volcán Qualibou y Vieux Fort, onde s'alcuentra l'aeropuertu internacional. El clima ye tropical y la temporada de les lluvies entama en mayu y acaba n'agostu. Anque esisten dellos problemes de deforestación y erosión al norte de la islla, el principal problema que tien son los furacanes qu'asolen tolos años les islles del Mar Caribe.
Organización político-alministrativa
300px|thumb|right|Mapa de Saint Lucia.
Santa Llucía divídese en once rexones alministratives:
Yoichi Kajiyama
Yoichi Kajiyama (梶山 洋一, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Pedra
Pedra ye un llugar de la parroquia de Valdepares nel conceyu asturianu d'El Franco.
Alcuéntrase a 2,7 km d'A Caridá, la capital del conceyu, a un altor mediu de 42 msnm y tien una población de.
Halcyon senegaloides
Halcyon senegaloides ye una especie d'ave coraciforme de la familia Halcyonidae que vive nes mariñes del este d'África.
Distribución y hábitat
Estiéndese poles selves costeres y manglares dende'l sur de Somalia hasta Sudáfrica.
Theraphosidae
Los terafósidos (Theraphosidae, del griegu thera ‘animal selvaxe, bestia' + phos ‘lluz') son una familia d'arañes migalomorfas mesmes de los países tropicales. Nos países hispanofalantes d'América conocer como tarántulas y gatuñes pitín, al igual qu'a los miembros de la familia Dipluridae. Sicasí nun tienen de confundir se coles tarántulas del «Vieyu Mundu», qu'encuadren nuna familia bien distinta (Lycosidae), a partir de les cualos anicióse'l nome tarántula.
Carauterístiques xenerales
Los terafósidos son arañes migalomorfas de gran tamañu col cuerpu cubiertu per pelos llamaos sedes. Viven dende rexones tropicales hasta les templaes en Suramérica y Centroamérica, el suroeste d'Estaos Xuníos, Asia, Europa del sur, África y Australia.
Tamañu y color
El tamañu de los terafósidos depende de la especie, el so cuerpu varia de 1,5 a 10 cm. Cuntando la llongura de les pates, de 3 a 30 cm. El terafósido más grande puede llegar a pesar unos 130 gr. (Theraphosa blondi). Polo xeneral nun esiste dimorfismu sexual hasta'l maduror onde los machos tienden a camudar la coloración y forma con quelíceros más pequeños, prosoma más delgáu y pates más llargues, amás de los mesmos órganos sexuales secundarios visibles nos pedipalpos y los gabitos tibiales asitiaos na tibia del primer par de pates y que contienen la mayoría d'especies. Les femes, otra manera, caltienen el so coloríu y formes hasta'l final de la so vida. La gran mayoría son pardes o negres; sicasí, delles especies tienen una coloración más estensa, como l'azul cobaltu (Haplopelma lividum y Poecilotheria metallica), negru con rayes blanques (Aphonopelma seemanni y Acanthoscurria geniculata) o un azul metálico con un naranxa vibrante nel abdome (Chromatopelma cyaneopubescens). El so hábitat natural inclúi la sabana, el desiertu, el monte, la selva lluviosa y el monte borrinosu. Fueron estremaes en tipos terrestres (que frecuentemente faen escavaciones) y tipos arbóreos.
Los machos tienen una esperanza de vida relativamente corta que varia de los 3 a los 8 años, y les femes, de 5 a 25 años.
Pelo
A parte del pelo normal que cubre les tarántulas americanes, munches d'estes tienen una trupa capa de pelo irritante (alredor de 10 000 por mm²), llamáu pelo urticante, nel opistosoma. Usar delles vegaes como proteición contra'l depredadores. Estos perfinos pelos son barbaos, diseñaos pa repeler y nun contienen venenu. Delles especies pueden llanzar estos pelos: los pelos son llanzaos nel aire como proyeutiles a un blancu. Tamién son usaos pa marcar el territoriu, o p'afaer la rede o na lluriga (esto desalienta a los predadores que quieran alimentase de les críes de la tarántula, como les mosques). Pa los depredadores y otros enemigos, los pelos pueden aportar a letales o ser un simple empuste. Los humanos pueden llegar a sentir los güeyos, piel y ñariz agafaos. Peor entá, si son esneldaos, pueden llegar a agafar los pulmones. Los síntomes varien ente les distintes especies.
Comportamientu
La gran mayoría de los terafósidos son depredadores nocherniegos y maten a la so presa al inyectar venenu al traviés de los sos caniles. L'afamiada tarántula, espera parcialmente escondida na entrada del so xoril pa emboscar a la presa que pase perhí. Tien pelos sensibles pa detectar y alcontrar una potencial víctima poles vibraciones qu'ésta emite pol movimientu. Delles especies usen la so fibra de seda pa detectar el movimientu (cuando dalguna presa remana una llinia de seda). Como la mayoría de les arañes, nun pueden ver más que lluz, escuridá o movimientu y perciben el mundu al traviés del sentíu del tactu. Xeneralmente paecen escoyer a la so presa dependiendo de qué peligrosa percibir, el tamañu de la potencial presa, etc. Dalgunes d'elles llogren atrapar preses como pequeños páxaros o mures, pero la so dieta consiste principalmente n'insectos como saltapraos, grillos, ente otros.
Xoriles o abellugos
Los terafósidos viven nuna gran variedá d'abellugos. Los terrestres viven en buecos so tierra, que fueron cavaos por elles mesmes o fueron abandonaos por dalgún otru animal. Los túneles son diseñaos con seda y una rede ye puesta na entrada pa sellala. Otres tarántulas faen los sos xoriles ente les roques, árboles buecos o debaxo de la corteza fluexa de los árboles. Finalmente munches d'elles faen abellugos de seda nos árboles, parés predreses o d'edificios o ente les frutes como bananos o piñes. Hasta les arañes más pesaes tán perbién dotaes pa la esguilada, como la Grammostola rosea que puede esguilar verticalmente una superficie de vidriu. Pero esta actividá puede aportar a fatal yá que una cayida sustancial puede llegar a romper el so fráxil abdome. Les especies arbóreas tán más afeches a la vida nos altores. Son más pequeñes y aguanten meyor una cayida que les sos primes xenétiques, les terrestres.
Crecedera, vida y maduración
Como munches arañes, los terafósidos tienen que refugar el so exoesqueleto dacuando pa crecer, este ye un procesu conocíu como la muda. Les moces faen esto delles vegaes nel añu, ente que les adultes, faen esto en permediu, una vegada al añu, pa reemplazar pates perdíes o pelo urticante. Los machos adultos sicasí nun suelen volver camudar y cuando lo faen considérase daqué inusual y denominar muda supernumeraria.
Tienen una llarga mira de vida. Munches especies tomen de 2 a 5 años p'algamar el maduror, pero otres lleguen hasta 10 años p'avanzar a la etapa adulta. Cuando lleguen a la edá adulta, los machos viven de 1 a 2 años y mediu de vida y la so única meta ye buscar una fema pa procrear. Tamién ye conocíu que les femes que viven en cautiverio pueden llegar a los 15 o 25 años de vida, esto debe a que nesi llugar nun tienen depredadores.
Cuando un machu atopa la lluriga d'una fema, él saca la fema y llama la so atención cimblando'l so cuerpu y cutiendo coles sos pates fronteres el suelu y la tela. Sí la fema ye receptiva al machu, ésta tamién fai cimblar el so cuerpu y cute les sos pates delanteres. Dempués de la copula, el machu tien d'alloñar de la fema lo más rápido posible, yá que puede ser comíu. Pero si la fema nun quier copular col machu va intentar comé-ylo. El motivu ye p'asegurar una fonte alimenticia abonda pa la formación de güevos y sobrevivencia de la fema mientres tol procesu, yá que n'ocasiones la fema nun vuelve comer hasta que les críes nacen y eso puede durar de 1 a 4 meses. Esti comportamientu, ye sicasí, menos común nos terafósidos que nes otres families d'arañes.
Como les femes siguen camudando entá dempués del maduror, tán na capacidá de refaer pates perdíes y amontar la so mira de vida. Les femes son conocíes por llegar a los 30 años. Si les femes tán en bones condiciones, pueden esperar a vivir 20-30 años y los machos 3-10, dependiendo de la especie.
Los machos tamién pueden refaer miembro pero solo mientres son inmaduros o nel raru casu de dase una muda supernumeraria.
Apareyamientu
Una vegada que lleguen al maduror sexual, los machos van texer una estera de seda. Depués, van ponese pámpana arriba pasando per debaxo de la estera y estreguen el so abdome na tela lliberando una cantidá de semen que queda depositáu darréu coles sos pedipalpos (los apéndices que paecen pequeñes pates allugaes ente les pates delanteres y queliceros) absuerben el semen y caltener en condición vidable lo suficiente por que tope una fema apropiada p'apariase. Cuando'l machu detecta la presencia d'una fema, él debe primero intercambiar signu con ella pa face-y ver que ye de la mesma especie y pa faela entrar na etapa receptiva si nun lu fai va ser taramiáu o ignoráu. Depués avérase a la fema y colos gabitos del so primer par de pates inmoviliza los quelíceros de la fema y enserta les sos pedipalpos nel furu reproductivu allugáu sol so abdome (epiginio). Dempués de que'l semen foi tresferíu a la fema, tendrá d'abandonar la escena primero que la fema recupere'l mambís.
Mernes
Mernes ye una casería de la parroquia de Valdepares nel conceyu asturianu d'El Franco.
Theraphosidae
Apareyamientu
La fema deposita ente 10 y 2000 güevos, dependiendo de la especie, nun sacu fechu de seda que lo guarda de 10 a 12 selmanes. Les pequeñes arañes permanecen na lluriga por a la temporada que d'haber eclosionado los güevos.
Los terafósidos son usualmente solitarios y pueden atacar a los de la so mesma especie. Pero hai esceiciones, como la Avicularia avicularia, que puede permanecer en comunidá. Sicasí, toles tarántulas son caníbales. Les Avicularia son más tolerantes ente elles. Si'l vivarium ye lo suficientemente grande, tien bastantes escondites y los especímenes son casi del mesmu tamañu y hai alimentu pa toes, nun hai razón por qu'haya canibalismu, anque pue habelo.
Mernes
Alcuéntrase a 2 km d'A Caridá, la capital del conceyu, a un altor mediu de 45 msnm y tien una población de.
Landrévarzec
Landrévarzec ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ocho asturianu
miniaturadeimagen|350x350px|Allugamientu de los conceyos que formen l'Ocho asturianu Conozse como Ocho asturianu al área que formen los conceyos o conceyos asturianos d'Avilés, Xixón, Llangréu, Mieres y Uviéu. Denomínase asina porque sobro un mapa'l territoriu delimitado puede circunscribirse na forma de cifrar ocho ("8"). La selección d'estos cinco conceyos ye porque alluguen les cinco ciudaes más poblaes d'Asturies.
Área metropolitana central d'Asturies
miniaturadeimagen|Logotipu del Área Metropolitana d'Asturies Conozse como Área metropolitana central d'Asturies a la conurbación de les árees urbanes que formen los conceyos de la zona central del Principáu d'Asturies n'España con una población cimera a los 850.000 habitantes. El fechu de que nenguna de les ciudaes que la formen sía con claridá la ciudá central, capaz pol so tamañu o centralidad de funciones d'apostrar a les demás al rangu de ciudá satélite, fai discutible que se-y pueda aplicar puramente'l conceutu d'área metropolitana. Trátase, por tanto, d'un área policéntrica, siendo la séptima d'España en númberu d'habitantes (ver Árees metropolitanes d'España).
Históricamente caracterizóse por ser un importante focu industrial del qu'heredó una importante rede de ferrocarriles. Esta conforma anguaño un elementu vertebrador del área metropolitana xunto col'autopista «Y», una vía d'alta capacidá que xune Uviéu, Xixón y Avilés dende la década de 1970, y que siempres dexó la comunicación ente les ciudaes d'una forma bien rápida. Otros conceyos del centru (especialmente Siero) y los de les Contornes Mineres (especialmente Llangréu y Mieres) completen esta área.
En 2016 el Gobiernu del Principáu d'Asturies llanzó una propuesta pa la configuración d'un espaciu denomináu Área Metropolitana d'Asturies formáu por 29 conceyos, suxetu a unes mesmes directrices subrexonales y con un consorciu y un conseyu metropolitanos.
Takaya Nakamura
Takaya Nakamura (中村 孝也; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Clifton Collins Jr.
Biografía
Collins Jr. nació en Los Angeles, California. D'ascendencia mexicana, ye nietu del actor Pedro Gonzalez-Gonzalez. Nacíu col apellíu "Collins", n'ocasiones apaeció nos creitos de les sos película como Clifton Gonzalez-Gonzalez n'honor al so güelu. Una de les sos primeres participaciones nel cine comercial foi en 1997 faciendo'l papel d'un pandillero llamáu César Sánchez en One Eight Seven. Personificó a un asesín a sueldu mexicanu nel drama Traffic (2000). En 2005, consiguió crítiques bien favorables pola so interpretación de Perry Smith na película basada en fechos reales Capote. Tamién tuvo curtios roles na serie The Shield, como l'axente tapáu Hernan, y en Babel (2006) dirixida por Alejandro González Iñárritu.
Montaigu
Col nome de Montaigu podemos referinos a:
Clifton Collins Jr.
Biografía
Foi coproductor de la película National Lampoon's TV: The Movie na cual tamién fai'l papel del oficial Sanchez. Tamién emprestó la so voz a Cesar Vilapando, unu de los personaxes del videoxuegu Grand Theft Auto: San Andreas.
Campylorhynchus zonatus
Campylorhynchus zonatus, tamién conocida como cucarachero barrado o matraca barrada tropical, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Troglodytidae, residente d'América Central y el noroeste de Suramérica.
Distribución y hábitat
El so área de distribución inclúi Méxicu, Belice, Guatemala, El Salvador, Hondures, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, Colombia y Ecuador. Ye residente del centro-sur de la mariña del golfu de Méxicu hasta'l noroeste d'Ecuador. Distribuyir en cinco árees disyuntas: la rexón central ta nel sur d'América Central, en Costa Rica y nel norte de Panamá. Les demás dos rexones son el norte de Colombia, axacente a Panamá, y el noroeste d'Ecuador a 800 km al sur.
Prefier les tierres baxes y les fasteres de montes dende'l nivel del mar hasta 1700 m d'altitú. Habita monte abiertu, carbes, montes de segunda crecedera y xardinos de cases. Asocede principalmente nes aguaes caribeñes de les cadenes montascoses d'América Central.
Descripción
L'ave adultu mide 16,5 cm de llargu y pesa 29 g. Tien una corona de color marrón-gris, una nuca de color negru, y el restu de les partes cimeres y la cola son fuertemente barreteaos de negru, leonado y blancu. El pechu y el gargüelu son de color blancu enllordiáu de negru, y el banduyu ye de color canela. Nes aves xuveniles, les partes cimeres son más opacos y les partes inferiores son ablancazáu o beige.
Reproducción
Constrúi un nial esféricu, con una entrada llateral ancha, nun árbol o arbustu ente 2 y 30 m d'altor, de cutiu escondíu metanes bromelies. La fema pon ente trés y cinco güevos blancos ensin marques o llixeramente enllordiaes de marrón. Solo la fema guara los güevos mientres aproximao dos selmanes. Los pitucos abandonen el nial dempués d'otros dos selmanes. Mientres tol añu dempués de la cría, les aves xuveniles y los sos padres pasen la nueche xuntos en niales de cuartu, como les utilizaes pa la cría.
Masaki Tsukano
Masaki Tsukano (塚野 真樹; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Landudal
Landudal ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ciudá Ástur
Ciudá Ástur ye un proyeutu personal de Fermín Rodríguez Gutiérrez pa reconocer oficialmente l'área central del Principáu d'Asturies como un área metropolitana policéntrica. Ciudá Ástur compondríase de 20 conceyos y tendría unos 850.000 habitantes, convirtiéndose nel sestu nucleu de población d'España y el terceru del Arcu Atlánticu.
El proyeutu nun foi lleváu a cabu entá, pos munchos dulden de la conveniencia de llamar "ciudá" al centru d'Asturies, yá que nun presenta homoxeneidá urbana, yá qu'en realidá la mayor parte d'esta área correspuende a terrén rural, non urbanizáu ya inclusive forestal.
El términu foi aceptáu de forma non oficial y puede vese en publicaciones como llibros de testu.
Cantorchilus griseus
Cantorchilus griseus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Troglodytidae que vive n'América del Sur.
Distribución y hábitat
Atópase nes selves del oeste del estáu d'Amazones en Brasil y zones fronterices de Perú.
Descripción
Paezse al cerrica criollu pero les sos partes cimeros son de color gris.
Koji Okamoto
Koji Okamoto (岡本 浩司, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Épsilon Monocerotis
Épsilon Monocerotis (ε Mon / 8 Monocerotis) ye una estrella na constelación de Monoceros, el unicorniu, de magnitú aparente +4,39. Alcuéntrase a 128 años lluz del Sistema Solar.
Épsilon Monocerotis ye una estrella doble que les sos componentes topar separaes 12,1 segundos d'arcu. La componente principal, Épsilon Monocerotis A (HD 44769 / HR 2298), ta catalogada como una subxigante blanca de tipu espectral A5IV. Tien una temperatura de 8300 K y ye 20 vegaes más lluminosa que'l Sol. Los sos parámetros de radiu y masa —respeutivamente 2,2 y 1,9 vegaes mayores que los del Sol—, amuesen qu'en realidá ye una estrella de la secuencia principal y non una subxigante, con una edá averada de 700 millones d'años. Xira sobre sigo mesma a una velocidá de siquier 137 km/s, lo que se traduz nun periodu de rotación igual o inferior a 19 hores.
Épsilon Monocerotis B (HD 44770 / HR 2299) ye una estrella blancu-mariella de tipu F5V y 6600 K de temperatura. Con una lluminosidá 2,5 vegaes mayor que la lluminosidá solar, el so radiu ye un 20% más grande que'l del Sol y la so masa un 25% mayor que la de la nuesa estrella. Separada de la estrella principal siquier 500 UA, el periodu orbital del sistema ye de más de 6000 años.
De la mesma, Épsilon Monocerotis A ye una binaria espectroscópica. El periodu orbital de la estrella acompañante ye de 331 díes; si la so masa fora la metá de la masa solar, la separación al respective de Épsilon Monocerotis A sería de namái 1,25 UA.
Porcía
Porcía ye una casería de la parroquia de Valdepares nel conceyu asturianu d'El Franco.
Landudec
Landudec ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
A Ronda (Valdepares)
A Ronda ye una aldea de la parroquia de Valdepares nel conceyu asturianu d'El Franco.
Alcuéntrase a 3 km d'A Caridá, la capital del conceyu, a un altor mediu de 59 msnm y tien una población de.
Landunvez
Landunvez ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gary Collins
Gary Ennis Collins foi un actor de cine y televisión d'Estaos Xuníos.
Biografía
Collins nació en Venice, California, la so madre foi camarera y trabayadora nuna fábrica. Dempués d'estudiar en Santa Monica City College, apuntar nel Exércitu d'EE.XX. y sirvió n'Europa, trabayando na Radio y Televisión de La Red de les Fuercies Armaes.
Co-protagonizó, xunto con Jack Warden y Mark Slade, la serie de 1965 The Wackiest Ship in the Army. Tamién co-protagonizó con Dale Robertson y Robert Random la serie de 1966-68 The Iron Horse, la serie de televisión de 1972 The Sixth Sense, como'l parasicólogu Dr. Michael Rhodes, y la serie de 1974 Born Free como'l conservacionista George Adamson. Participó na serie The Virginian "The Virginian" nel capítulu 7x22 "Incident at Diablu Crossing"
Serpiente venenosa
Denomínase culiebra venenosa a aquella culiebra qu'usa cuspia modificada, venenu, apurríu al traviés de los dientes por demás especializaos tales como caniles buecos, pal propósitu d'inmovilización de la presa y autodefensa. En contraste, les especies non venenoses maten por constricción a la so presa, o a cencielles apoderense colos sos quexales. izquierda|miniaturadeimagen|Mamba verde occidental, Dendroaspis viridis, un elápido venenosu. Les culiebres venenoses inclúin a delles families de culiebres y nun formen un solu grupu taxonómicu. Esto interprétase como que'l venenu nes culiebres anicióse más d'una vegada como resultáu d'una converxencia evolutiva. Apocayá presentáronse evidencies pa la hipótesis de los toxicóforos. Sicasí; si fuera correuta, el venenu tuvo presente (en pequeñes cantidaes) nel ancestru de toles culiebres (como asina tamién de delles families de llagartos) como 'cuspia tóxica' y evolucionó a estremos naquelles families de culiebres de normal clasificaes como venenoses por paralelismu evolutivu. La hipótesis de los toxicóforos amás implica que'l llinaxe de les culiebres 'non venenoses' perdió la capacidá de producir venenu (pero pueden tener entá pseudogenes de venenu persistentes) o realmente si producir venenu en pequeñes cantidaes, probablemente. Dizse de cutiu que, les culiebres venenoses son ponzoñosas, anque esi nun ye'l términu correutu, yá que venenos y ponzoñas son distintos. Les ponzoñas pueden ser absorbíes pol cuerpu, pola piel o l'aparatu dixestivu, ente que'l venenu tener de ser primeru introducíu direutamente nos texíos o'l fluxu sanguíneo per medios mecánicos, poro, ye inofensivu beber venenu de la culiebra mientres nun haya laceraciones dientro de la boca o del tracto dixestivu.
Munches otres culiebres, tales como boes y pitones pueden nun ser venenoses, pero les sos taragañaes tienen de ser atendíes clínicamente.[cita  Los sos dientes pueden ser llargos y duros, capaces de infligir laceraciones, con mordedures que de cutiu, introducen bacteries de la so boca y dientes na feríes.
Families de culiebres venenoses
Conócense más de 600 especies venenoses –cerca d'un cuartu de toles especies de culiebres-. Los siguientes grupos de culiebres pueden ser agresives y infligir peligru y les sos mordedures son entá potencialmente letales:
Mordedures de culiebres venenoses
Les mordedures de culiebres venenoses son pocu frecuentes na mayoría de los países desenvueltos. Sicasí, en tol mundu estes mancadures causen siquier 30 000 a 40 000 muertos cada añu. Les culiebres venenoses autóctones nos Estaos Xuníos son: la culiebra cascabel, la víbora cobriza, la culiebra coral y el mocasín d'agua. La tasa de mortalidá ente les víctimes que n'EE.XX. recibieron l'antídotu ye inferior al 1%. Les culiebres de cascabel del Este y del Oeste, con un trazáu de la piel del envés en forma de rombu (respeutivamente Crotalus adamanteus y Crotalus atrox) son les responsables de la mayoría de les muertes. El venenu d'estes culiebres ye un amiestu de múltiples sustances; la mayor parte d'elles pueden afectar a diversos órganos.
Tratamientu
La primer midida tien de ser derivar al mancáu a onde pueda recibir el tratamientu definitivu de la forma más rápida posible. El mancáu tien de permanecer lo menos activa posible pa menguar la diseminación sistémica del venenu. Dempués de les mordedures por víbores, pue ser beneficiosa una succión llocal de la zona en 3 - 5 minutos pa estrayer el venenu. Tien d'utilizase un dispositivu mecánicu de succión; tien d'evitase realizar la succión aplicando la boca sobre la ferida. La succión tien d'enllargase siquier mientres 30 minutos. Tamién puede ser beneficiosu aplicar nos 30 minutos primeros tres la mordedura un torniquete proximal qu'estruya la circulación linfática. - Nun tien de tar tan apertáu como pa enzancar la circulación arterial.- Si puédese, la estremidá onde ta la mordedura debe entablillarse y asitiase a nivel del corazón. Nun se deben faer incisiones, nin esfrecer o electroagular la ferida.
Rigoberta Bandini
Paula Ribó González, más conocida pol nome artísticu de Rigoberta Bandini, ye una cantante pop, actriz de doblaxe y dramaturga española.
Trayectoria
Ribó estudió teatru nel Institutu del Teatru de Barcelona. Debutó como actriz de doblaxe en catalán y castellán, poniendo voz a Caillou cuando tenía siete años. En 2001, dobló a Dakota Fanning na película Yo soy Sam. Tamién dobló a les actrices Emma Stone, Shailene Woodley o Elle Fanning, ente otres. Dobló a diversos personaxes en llargumetraxes d'animación como Sen to Chihiro, Brave o Frozen.
En 2010, fundó con Paula Malia y Bàrbara Mestanza el grupu musical The Mamzelles. Publicaron dos discos, Que se desnude otra, en 2012, y Totem en 2014. En 2012, la banda convirtióse tamién na compañía teatral The Mamzelles Teatre, que'l 2013 protagonizó la popular campaña publicitaria Envàs on vas.
Rigoberta Bandini
En 2019 llanzó la so carrera como cantante en solitariu sol nome Rigoberta Bandini. En 2020, el so senciellu In Spain we call it soledad fíxose viral en Spotify, otorgándo-y más de 200 000 escuches mensuales. En 2021 publicó'l so séptimu senciellu en solitariu, Perra, que'l so videoclip foi dirixíu por Irene Moray y Elena Martín. Amás, ese mesmu branu'l so cantar Aviam què passa / A ver qué pasa, formó parte d'una popular campaña de publicidá de cerveza.
Micrurus lemniscatus
Micrurus lemniscatus ye una especie de culiebra venenosa que pertenez a la familia de los elápidos. Puede algamar un llargor de 115 cm. Esisten cuatro subespecies que se distribúin n'América del Sur: Bolivia, Brasil (Amazones, Goias, Rio Grande do Sul), Colombia, Ecuador, Guyana Francesa, Guyana, Suriname, Perú, Arxentina, Trinidá, y Venezuela.
Rigoberta Bandini
Rigoberta Bandini
El 10 d'avientu de 2021 foi anunciada como una de los 14 escoyíos para formar parte de la primer edición del Benidorm Fest col cantar «Ay, mamá», optando a representar a España nel Festival del Cantar d'Eurovisión 2022. Nel festival, Bandini ganó la so respectiva semifinal cola puntuación máxima tantu del públicu como del xuráu profesional, ente que na final llogró'l segundu puestu.
Micrurus lemniscatus
Subespecies
Estrémense les siguientes subespecies:
Rigoberta Bandini
Reconocencies
En 2021 foi incluyida na llista de los 100 españoles más creativos de Mediterráneo Digital dientro de la categoría d'arte al pie de la pintora Laura Cano, la poetisa Elvira Sastre o la fotógrafa Carlota Guerrero, ente otros nomes.
Seiji Hada
Seiji Hada (葉田 聖侍, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Traps siberianos
derecha|miniaturadeimagen|400x400px|Estensión de los traps siberianos (mapa n'alemán) Los traps siberianos o escaleres siberianes (en rusu: Сибирские траппы, Sibirskie trappi) formen una gran rexón de roca volcánica, conocida como gran provincia ígnea, en Siberia, Rusia. L'eventu d'erupción masivu que dio llugar a los traps, unu de los mayores na historia xeolóxica de la Tierra, prollongóse demientres millones d'años y foi clave na estinción masiva del Permianu-Triásicu, fai 250-251 millones d'años.
El términu «traps» provién de la pallabra sueca «escaleres» (trappa o trapp), en referencia a les llombes gradiaes que componen el paisaxe de la rexón, típicu de les formaciones de basaltu.
Estensión xeográfica
Los traps siberianos aniciaos nel eventu de formación basáltica cubren na actualidá aproximao dos millones de quilómetros cuadraos, equivalentes a la superficie d'Europa Occidental. Les estimaciones sobro la so estensión orixinal amuesen cifres cercanes a los siete millones de quilómetros cuadraos, con un volume de llava d'ente unu y cuatro millones de quilómetros cúbicos.
L'área allúgase ente los 50º y 75º de llatitú Norte, y 60º y 120º de llargor Este.
Formación
L'orixe de los traps siberianos foi atribuyíu a diversos motivos, talos como una pluma de mantu qu'impautó la base de la corteza terrestre y trespasó'l cratón siberianu, o a un procesu rellacionáu cola tectónica de plaques.
Créese que los traps siberianos entraron n'erupción al traviés de numberoses fontes demientres más d'un millón d'años, en rexones asitiaes al este y sur de Norilsk, Siberia. Ye posible que dalgunes de les erupciones individuales llegaren a emitir volumes de llava superiores a los 2000 km³.
La presencia d'una amplia toba volcánica y de depósitos piroclásticos suxer qu'una serie de grandes erupciones esplosives tuvieron llugar enantes de les erupciones de llava basáltica o demientres les mesmes. La presencia de roques volcániques silíciques como la riolita, indiquen tamién erupciones de calter esplosivu. miniaturadeimagen|275x275px|El pandu de Putorana, [[Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco, pertenez a los traps siberianos]]
William LeBaron
William LeBaron foi un productor de cine d'Estaos Xuníos.
Traps siberianos
Impautu na vida prehistórica
Esti eventu volcánicu estiéndese a lo llargo de la llende ente'l Permianu y el Triásicu, hai unos 250 millones d'años, y ye citáu como una de les posibles causes que provocaron la estinción masiva de dichu periodu, conocida como la Gran Morrina (la mayor na historia de la Tierra). Anguaño, desconozse si la responsabilidá de los traps siberianos nel eventu d'estinción foi direuta o si, otra manera, fueron causaos por un eventu mayor, como l'impautu d'un asteroide.
Apocayá surdió la hipótesis de qu'esta erupción masiva pudo traer una crecedera desafranada na población de Methanosarcina, un microorganismu anaerobiu productor de metanu (un gas d'efeutu ivernaderu ventitrés vegaes más potente que'l dióxidu de carbonu). Los gases emitíos polos traps siberianos pudieron provocar de por sí un efeutu ivernaderu qu'aumentara la temperatura de los océanos hasta un puntu críticu nel que los depósitos d'hidratu de metanu del fondu marín reaccionaren, lliberando grandes cantidaes adicionales de metanu a la superficie y agravando el calentamientu global.
L'eventu d'estinción del Permianu-Triásicu afectó a tola vida na Tierra y envalórase que pudo finar col 90 % de les especies. Los estudios realizaos al respeutu indiquen que'l planeta precisó más de 30 millones d'años para recuperase de les perturbaciones climátiques derivaes d'esta serie d'erupciones. Los cálculos de la temperatura del mar realizaos con delta-U-18 (un indicador del ratio d'isótopos estables), revelen que les temperatures oceániques ecuatoriales llegaron a superar los 40 ºC (105 ºF).
Les evidencies paleontolóxiques indiquen, amás, que la distribución global de los tetrápodos esmorecióse, con rares esceiciones na rexón de Pangea anguaño ocupada por Utah, ente les llatitúes 40ºS y 30ºN. La fienda coincide cola escasez de carbón del periodu entendíu ente'l final del Permianu y el Triásicu Mediu, de resultes de la perda de los banzaos d'alteria. La formación d'alteria, un productu resultante del podrén de vexetación na agua ácedo de marismes, banzaos y humedales en condiciones de baxa actividá microbiana; nun se restableció hasta l'Anisiense (fai 245-237 millones d'años) y solo n'altes llatitúes del sur. Sicasí, los montes de ximnospermes apaecieron con anterioridá, anque n'altes llatitúes del norte y del sur.
En Panxea Ecuatorial, la repoblación forestal de montes apoderaos por coníferes riquió'l pasu de millones d'años tres la estinción. Les primeres reserves de carbón posteriores al eventu d'estes llatitúes, daten del Carniense (trescurríos 15 millones d'años del final del Permianu). Estos signos indiquen que les temperatures ecuatoriales fueron bien cimeres a les toleraes pola mayoría de vertebraos marinos siquier mientres dos máximos térmicos, ente que les temperatures ecuatoriales terrestres yeren lo suficientemente alzaes como pa suprimir la bayura de plantes y animales mientres la mayor parte del Triásicu tempranu.
Na cultura popular
Los traps siberianos, l'episodiu eruptivu que los formó y l'estinción en masa del Permianu-Triásicu, fueron cubiertos por dellos documentales, ente ellos Animal Armageddon y The Day The Earth Nearly Died. Tamién fueron mentaos na serie Cosmos: A Spacetime Odyssey, presentáu por Neil deGrasse Tyson, nel episodiu tituláu Evolución molécula a molécula.
2055
2055 (MMLV) va ser un añu normal entamáu en vienres nel calendariu gregorianu.
San Polayo (Valdepares)
San Polayo ye un llugar de la parroquia de Valdepares nel conceyu asturianu d'El Franco.
Alcuéntrase a 2,5 km d'A Caridá, la capital del conceyu, a un altor mediu de 52 msnm y tien una población de.
Marianne
thumb|Bustu de Marianne nel [[Palaciu de Luxemburgu.]] thumb|Marianne [[masonería|masónica, en bronce.]] Marianne (Mariana, n'asturianu) ye la figura alegórica, personificación y unu de los símbolos nacionales de la República Francesa.
Simboloxía
So l'apariencia d'una muyer tocada con un gorru frigio, Marianne encarna la República Francesa y representa la permanencia de los valores de la república y de los ciudadanos franceses: «Llibertá, igualdá, fraternidá». Marianne ye la representación simbólica de la madre patria fogosa, guerrera, pacífica, alimentadora y proteutora.
Los oríxenes de Marianne, anque son inciertos, paecen tar nes representaciones del artista Honoré Daumier, en 1848, como una madre que curia a dos neños, Rómulo y Remu, o pol escultor François Rude, mientres la Monarquía de Xunetu, como un guerreru enoxáu qu'espresa la "Marsellesa" sobre'l Arcu del Trunfu.
La efixe de Marianne ye representativa tamién de la corriente de Masonería lliberal conocida como Gran Oriente de Francia.
Orixe del nome
Esisten delles hipótesis sobre'l nome de Marianne:
Los revolucionarios adoptar pa simbolizar el cambéu de réxime, pero sobremanera porque sorrayaba'l simbolismu de la "madre patria", de la madre alimentadora que protexe a los fíos de la república. Los republicanos del Midi contribuyeron tamién a acomuñar esi nome col so ideal políticu (un cantar en occitanu, La garisou de Mariano (en francés: La guérison de Marianne; "La recuperación de Marianne -de la enfermedá-), foi bien popular na seronda de 1792).
Sía que non el nome, dáu'l consensu ente partidarios y adversarios de la república, va ser rápido aceptáu por tol pueblu francés.
Modelos pa Marianne
Los artistes que realizaron los bustos de les mariannes utilizaron como modelos a belles desconocíes, a modelos locales, a les sos propies compañeres y en delles ocasiones a personalidaes.
Les celebridaes qu'emprestaron les sos traces a Marianne nesa dómina son:
Ver tamién
Otros Símbolos Nacionales de Francia:
Campylorhynchus turdinus
Campylorhynchus turdinus, tamién denomináu cucarachero mierlu (Colombia), mura grande (Arxentina, Paraguái), mura (Bolivia), mura tordu, catatau (Brasil) o nicolau (Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Campylorhynchus qu'integra la familia Troglodytidae. Habita n'América del Sur.
Descripción
Como suxure'l so nome común y científicu, el so tamañu y la coloración aseméyase vagamente a la d'un tordu, anque la impresión xeneral que da na vida ye bien distinta y nun se paez por completu a un malvís.
Los exemplares de la subespecie C. t. unicolor son más claros, más grises y muncho más uniformes. La subespecie, C. t. turdinus, asemeyar a C. t. hypostictus tantu en preferencia d'hábitat como na morfoloxía.
Distribución y hábitat
Distribúise per Arxentina, Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Paraguái y Perú.
Habita una variedá d'ambientes: florestas tropicales y subtropicales seques y húmedes de baxa altitú, banzaos y bañaos, sabanes húmedes, pacionales naturales y artificiales y montes altamente degradaos.
Comportamientu
Polo xeneral vive en grupos familiares d'hasta 6 a 8 aves, que saltitan y esguilen la ramasca a altor variable. Acostuma ser coraxosu y munches vegaes ye vistu ente la xamasca d'árboles y arbustos en sedes de faciendes. Nun s'acomuñar a bandaes mistes.
Alimentación
Aliméntase principalmente d'inseutos, pero tamién de materia vexetal y pequeños invertebraos. De normal aliméntase en pareyes o pequeños grupos.
Reproducción
Consta que puede construyir la so nial esféricu, con entrada llateral, sobre'l nial de Phacellodomus rufifrons o que pueden agospialo n'árboles tomaos por formigues mordedores como estratexa defensiva.
Vocalización
El so cantar ye potente y musical, oyíu con frecuencia, munches vegaes en dúu; polo xeneral inclúi frases rítmiques y repitíes como “chucadadu, cho, cho” y “chuc-chu-chu”. La pareya canta en dúu, enchiendo los gargüelos. Tol grupu realiza allaríes coleutives, y, dacuando, exhiben les ales argutes, ximelgándoles n'interesaes exhibiciones.
Taxonomía
Delles vegaes ye considerada conespecífica con Campylorhynchus albobrunneus, pero tienen vocalizaciones totalmente distintes. La subespecie propuesta aenigmaticus (del suroeste de Colombia) más apocayá, delles vegaes incluyida col presente; probablemente seya una forma híbrida.
Subespecies
Reconócense 3 subespecies cola so correspondiente distribución xeográfica:
Halcyon senegalensis
El alción senegalés (Halcyon senegalensis) ye una especie d'ave coraciiforme de la familia Alcedinidae llargamente distribuyida pol África subsaḥariana.
Descripción
thumb|left|Exemplar en Botsuana. thumb|Nun poste usáu como talaya, [[Uganda.]] Ésti ye un martín-pescador de talla media, 20-23 cm de llargu. L'adultu tien el llombu, la banda nes nales y la cola de color azul brillante. La so cabeza, pescuezu y partes ventrales son blancos, y los costazos son negros. El so gran picu tien el quexal cimeru colorada y l'inferior negra. Les pates son coloráu brillante. Dellos individuos pueden tener la cabeza abuxada, causando tracamundiu col alción de manglar. Sicasí, el so lorum (espacios ente los güeyos y el picu) ye escuru, creando una banda negra sobre'l güeyu (la banda nun s'estiende sobre'l güeyu nel alción de manglar). Les plumes primariu y secundariu pembaxo son negres y les cobertoras so la nala son blanques (nel alción de manglar hai un parche negru carpal ente les plumes blanques cobertoras so la nala). Les trames internes de la base de les plumes de vuelu son blanques, lo que crea como una barra blanca na nala (nel alción de manglar esti blancu ta ausente). El pechu ye blancu (nel alción de manglar tiende a ser muncho más abuxáu). Los sexos son similares, pero los xuveniles son más opacos que los adultos y tienen un picu castañu.