cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Retamal de Llerena
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional, entós conocíu como Retamal, na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Llerena. Nel censu de 1842 cuntaba con 62 llares y 225 vecinos.
Myzomela fosca
Myzomela fosca ye una especie d'ave paseriforme de la familia Meliphagidae.
Distribución
Ye residente común en Nueva Guinea, les Moluques, les islles del estrechu de Torres, y el norte d'Australia, onde hai dos poblaciones separaes, una en Top End, y la otra na península del Cabu York.
Subespecies
Reconócense ocho subespecies:
Retamal de Llerena
Población
Como se repara nel cuadru, la población de Retamal caltuvo una crecedera regular y siguío, hasta mediaos del sieglu XX que ye cuando algama'l so techu demográficu. A partir de 1950 la emigración azotó a esti conceyu con tal intensidá que se llevó, hasta 1981, casi'l 70 por 100 de los efectivos demográficos.
thumb|210px|Cai [[Xeneral Primo de Rivera.]] Sicasí, nel últimu quinqueniu consideráu apréciase una cierta recuperación de la población de resultes d'un llixeru procesu de torna.
La emigración provocó un fondu avieyamientu nesta población y, poro, un aumentu de la tasa de mortalidá y una cayida de la natalidá. Lóxicamente, de too ello resulta una crecedera natural negativu nos últimos años.
Evolución de la población
La población, con 450 habitantes anguaño tuvo los siguientes cambeos:
Actividá económica
La tasa d'actividá en 1986 tenía un valor del 27,9 por 100. Na distribución por sectores apréciase una gran preponderancia del agrariu qu'acueye al 67,6 por 100 de la población activa, siguíu de lloñe pol industrial, los servicios.
La superficie llabrada representa'l 39,3 por 100 del términu municipal. Ente los cultivos destaquen los herbales (2.822 hai) y la olivar (129 hai), siendo'l regadío insignificante (20 hai). La estructura de la propiedá dominante ye de tipu llatifundista Sicasí la esplotaciones minifundistes adquieren cierta importancia. Per otra parte, ye notable la gran concentración parcelaria, con 3,87 parceles por esplotación.
El total d'Unidaes Ganaderes ye de 681, ente les que destaca l'ovín, siguíu del bovín, porcín y caprino.
Actividá deportiva
La redoma de Retamal de Llerena ye famosa pola abondosu caza mayor y menor qu'ufierta pa los amantes d'esti deporte. Cuenta con numberosos cotos, nos qu'abonden especies como coneyos, palombos, perdices... y el xabalín principalmente tocantes a caza mayor.
Igualmente ye interesante la cercanía de banzaos nos cualos puede practicase la pesca y otres actividaes deportives y náutiques. Amás, esisten paraxes aparentes pa la práutica de deportes como'l mountainbike y el senderismu.
Valdemadera
Patrimoniu
thumb|250px|left|Ermita de San Pelayo.
Retamal de Llerena
Actividá deportiva
Amás el conceyu tien el so propiu equipu de fútbol, con delles categoríes.
thumb|250px|Pista polideportiva (C/Capellaníes).
Instalaciones deportives
Anguaño, disponer de dos pistes polideportivas, una asitiada en Callar Capellaníes y otra asitiada nes traseres de Callar Calvariu, xunto a la piscina municipal, otra de les instalaciones deportives esistentes, en que'l so cortil hai una pista de voleiplaya.
Monumentos
thumb|250px|Ilesia de San Pedro.
El monumentu más destacable de Retamal ye la ilesia parroquial de San Pedro Apóstol, patrón del pueblu, perteneciente a l'Archidiócesis de Mérida-Badayoz.
Tamién esisten dos fuentes, conocíes como Fonte del Pilar o La Pilastra, asitiaes nes cais Xuan Carlos I y Capellaníes (Ctra de Puebla de la Reina).
Comunicaciones
Nel conceyu hai 2 carretera rexonales y 2 provinciales:
Nel conceyu hai una parada d'autobuses.
Telefonía
Tolos ciudadanos tienen llinia telefónica. Gracies a la llinia telefónica, pueden tener Internet, tando disponible'l serviciu de WIFI pa tol conceyu, serviciu pol cual tolos ciudadanos pueden aportar a Internet.
Política
Siendo l'actual alcalde, Juan Diego Caballero Murillo, del Partíu Socialista Obreru Español, investido el 13 de xunu de 2015 tres les Eleiciones Municipales d'esi mesmu añu, la composición de la corporación municipal ye la siguiente:
thumb|200px|[[Conceyu.]]
Educación
El conceyu dispón d'un centru educativu públicu d'Educación Infantil y Primaria, el CEIP San Pedro Apóstol. Guardar pertenencia col IES Antonio de Nebrija, de Zalamea de la Serena no tocante a los estudiantes d'ESO y Bachilleratu.
Amás dispón d'una biblioteca de calter públicu, denomada Antonio Holgado. thumb|CEIP San Pedro Apóstol
Sanidá
El conceyu dispón d'un centru de salú que funciona de llunes a vienres n'horariu de mañana, ente que l'hospital más cercanu ye'l de Llerena a 56 km. thumb|200px|[[Centru de salú.]]
Seguridá
El conceyu na actualidá nun dispón de policía llocal. La seguridá ta al cargu de la Guardia Civil que tien el so cuartel nel cercanu pueblu de Campillo de Llerena, a 11 Km.
Gastronomía
La gastronomía en Retamal ta basada principalmente nos platos tradicionales estremeños. Son platos típicos de Retamal la caldereta, gazpachu, salmorejo, migues y gran variedá d'embutíos y otros derivaos del gochu. Amás, na repostería son tradicionalmente ellaboraos gran diversidá de dulces caseros como flores, roscos de vinu, gañotes, perrunillas, etc.
Bienestar social
thumb|200px|Guardería infantil, en construcción (xunu de 2009).
El conceyu dispón d'un llar del pensionista, d'una guardería infantil, y de un centru de día construyíu nel antiguu acuartelamiento de la Guardia Civil.
Abamia
Abamia ye una parroquia del conceyu asturianu de Cangues d'Onís. Tien 14,47 km² nos que viven repartíos ente les poblaciones de Celoriu, Coraín, Corao, Corao Castiellu, El Cuetu Aleos, La Estrada, Intriago, Isongu, Paroru, Perlleces, Sobrecueva, Sotu Cangues y Teleña.
Angela Meder
Trayeutoria
Meder foi una de les primeres científiques n'afondar nel estudiu de los gorilas cautivos a entamos de los años ochenta y centró el so trabayu nel efeutu que producía la cautividá nel comportamientu y na reproducción de los gorilas.
En 1992, xunir al grupu conservacionista Berggorilla und Regenwald Direkthilfe (B&RD). Meder reconoz qu'organizaciones conservacionistas del mundu desarrolláu tienen una obligación particular d'asistir a comunidaes llocales pa entamar y caltener les sos iniciatives de caltenimientu propies. Sol so tutela la B&RD ayudó llocalmente a entamar iniciatives na República Democrática de Congo y n'otros llugares vistitando dacuando estos proyeutos comuñales p'ayudar y apurrir asistencia material a los proyeutos.
Meder edita la revista Gorilla Journal para pa dar a conocer los proyeutos de B&RD amás de ser una revista científica. El so proyeición internacional llevar a participar nel alcuentru de l'Asociación Europea de Zoos y Acuarios (AEZA) que tuvo llugar en 2016 nel Zoolóxicu de Barcelona pa revisar la situación actual de les poblaciones de grandes simios n'Europa y valorar les sos necesidaes.
West Australian Naturalist
West Australian Naturalist (embrivíu W. Austral. Naturalist) foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse en Perth nel añu 1939. Foi reemplazada por ''Western Australian Naturalist.
Shota Fujisaki
Shota Fujisaki (藤﨑 将汰, ), ye un futbolista xaponés.
Myriam Vecchiola
Myriam Roma Vecchiola Trabucco, ye una entamadora, política y -hasta'l momentu- la única muyer en desempeñar el cargu d'alcaldesa de la comuña chilena de Chañaral.
Biografía
Descendiente d'inmigrantes italianos, ye fía de Guido Vecchiola Cabrera y de Rina Trabucco Maron.
Desempeñóse como alcaldesa designada pol Réxime Militar dende'l 31 de xunetu de 1987 hasta qu'entraron en funciones los primeres ediles escoyíos democráticamente nes eleiciones municipales de 1992. En tales comicios postuló, siendo escoyida cola primer mayoría de los votos d'ente ventiún candidatos. Sicasí, por cuenta de que la Concertación y la Unión Democracia y Progresu llograron el mesmu númberu de conceyales electos, sumáu al fechu de que la normativa vixente na dómina (consistente en que los conceyales yeren escoyíos en forma direuta por aciu el sistema eleutoral proporcional con cifra repartidora, que -de la mesma- escoyíen al alcalde ente los sos miembros, lo que llevó a intenses negociaciones ente los distintos pactos, por cuenta de que cuntábense comuñes nes qu'hubo empate ente'l númberu de conceyales (por ser númberu par los escoyíos), siendo necesariu en dellos casos, dixebrar el periodu d'exerciciu del alcalde en dos), Vecchiola entró en funciones recién en 1994.
Nes eleiciones municipales de 1996 llogró la primer mayoría de los votos, siendo reelecta pa exercer el cargu d'alcaldesa por un tercer periodu, nel que destacó pola so trabayosa llucha (al pie de otres autoridaes rexonal y comunal, y diversos dirixentes vecinales y ambientales) por que'l gobiernu central emprestara atención y tomara midíes concretes respectu al desastre ecolóxicu dexáu na Badea de Chañaral polos relaves mineros que mientres más de cincuenta años fueron refugaos pola División Salvador de CODELCO Chile al traviés del Ríu Saláu.
Nes eleiciones municipales de 2000 llogró'l segundu llugar nes preferencies, siendo escoyida conceyal.
La Maragatería
La Maragatería ye una comarca de la provincia de Llión qu'axunta varies subcomarques que son l'Alta y la Baxa Maragatería y dientro d'éstas ta la vieya zona de la Somoza.
Cangues d'Onís (parroquia)
Cangues ye una parroquia del conceyu asturianu del mesmu nome. Tien una población de, repartíos nunes 1931 viviendas. La so superficie ye de 27,22 km². Recibió'l títulu de ciudá por Alfonsu XIII en 1907.
Western Australian Naturalist
Western Australian Naturalist (embrivíu W. Austral. Naturalist) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques editada en Perth dende l'añu 1947. Foi precedida por ''West Australian Naturalist.
Cristina García-Rosales
Cristina García-Rosales, ye una arquiteuta, activista, escritora y comunicadora española.
Trayeutoria profesional
Llicenciar n'arquiteutura nel añu 1980 pola Escuela Téunica Cimera d'Arquiteutura de Madrid na especialidá d'Urbanismu. Nel añu 1981 cursó un Master de Diseñu Arquiteutónicu na Heriot Watt University n'Edimburgu, Escocia, con una beca dada pola Stevenson Foundation Scholarship.
Fundó, xunto a Ana Estirado Gorría y otros trés arquiteutes, l'asociación La Muyer Constrúi (proyeutu cultural y coleutivu con una reflexón sobre la función social de l'arquiteutura dafechu vixente), en participando en 1994 nun cursu celebráu en Toledo nel marcu del seminariu permanente “Ciudá y Muyer”. Esti alcuentru llamáu NOW (New Opportunities for Women) foi financiáu pola Comunidá Europea y entamáu por María Ángeles Durán, catedrática de socioloxía y poles arquiteutes Pascuala Campos de Michelena, y Adriana Bisquert. La Muyer Constrúi ye un proyeutu cultural y coleutivu con una reflexón sobre la función social de l'arquiteutura dafechu vixente, qu'ensin batura a duldes marcó'l camín escontra la visibilización del trabayu de les arquiteutes, tantu españoles como estranxeres, ya impulsó a munches profesionales de distintes disciplines allegaes a participar en proyeutos coleutivos y esponer el so llabor.
Fundó un estudiu arquiteutónicu, que compaxina col so trabayu como presidenta de l'asociación (dende 1997), La Muyer Constrúi, y el so llabor como escritora. Nesta última faceta, publicó munchos artículos, sobre arquiteutura y urbanismu; ensayos y llibros, unu d'ellos como coautora, xunto al filósofu Manuel Penella, tituláu “Pallabres pa indignaos”. Cristina García-Rosales ye una arquiteuta comprometida cola visibilización de les muyeres en tolos ámbitos de l'arquiteutura y cola arquiteutura social.
García-Rosales impartió conferencies n'universidaes españoles y estranxeres, escribió testos y editáu llibros de ponencies.
Obra
Cristina García-Rosales tien una obra arquitectónica cuantiosa y diversa, que toma dende edificios industriales y d'oficines, equipamientos y centros dotacionales hasta conxuntos de vivienda coleutiva y unifamiliar. Ente toles sos obres, podemos destacar: los centros escolares en Burgos (encargu del Ministeriu d'Educación y Cultura); les escueles infantiles na Comunidá de Madrid; dellos pabellones espositivos en Sevilla por encargu d'EXPO 92; edificios deportivos pal Pasiellu Verde de Madrid o centros de salú per encargu del INSALUD.
Priañes
Priañes ye un llugar perteneciente a la parroquia San Pedru Nora, asitiáu nel conceyu d'Uviéu ente los ríos Nora y Nalón.
Atopáronse restos de población de la dómina romana. Ente'l so patrimoniu civil destaquen les ruines d'una ponte romana, una panera del sieglu XVIII con talles naturalistes. Amás, en 1952 entró en funcionamientu la central hidroeléctrica de Priañes y el banzáu sobro'l ríu Nora que la abastez.
Ta dedicáu al turismu rural, yá que ta a la vera del P.R. AS-183, llamáu Sienda verde de Priañes.
Trujillanos
Trujillanos ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).
Situación
Ta próximu a la capital autonómica Mérida, xunto a la  A-5 . Pertenez a la contorna de Tierra de Mérida - Vegues Baxes y al Partíu xudicial de Mérida.
Historia
Esta aldega formaba parte de la Encomienda de Mérida, tamién llamada Cases Bones de Mérida, perteneciente a la provincia de Lleón de la Orde de Santiago.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Mérida. Nel censu de 1842 cuntaba con 76 llares y 200 vecinos.
Cristina García-Rosales
Obra
Anguaño xunto al arquiteutu Félix Falcone, dirixe la empresa Arquiplaneo, dedica a reformes d'interiores, arquiteutura y xestión del patrimoniu.
Sibpalki
Sibpalki (십팔기: “Dieciocho Téuniques”) ye un términu utilizáu a respeutive les artes marciales coreanes prauticaes pola Dinastía Joseon (1392 - 1910).
Aniciu
En pasando les invasiones xaponeses, el Rei Sungjo (1567-1608) ordenó a Han Kyo, ún de los sos xenerales, que consultara a los soldaos de la Dinastía Ming que teníen esperiencia na guerra contra los xaponeses. Han Kyo axuntó seis métodos de llucha, que foron recoyíos nel Muye Jebo, publicáu nel añu 1599. El so orixe ta nun manual chinu denomáu Jixiao Xinshu (en coreanu Ki Hyo Shin Su; en xaponés Ki Ko Shin Sho: "Nuevu Llibru de Métodos Efeutivos") escritu pol xeneral chinu Qi Jiguang.
Nel añu 1749, nel reináu del Rei Youngjo (1724-1776), el Príncipe Sado amestó otros doce estilos a los anteriores seis (ente los que tán 4 escueles de Kenjutsu xaponés), sumando dieciocho métodos en xunto. Estos foron recoyíos nel Muye Shinbo, publicáu nel añu 1759. Ye asina como surde'l términu Sibpalki.
Nel añu 1790 amestáronse seis métodos más que foron recoyíos nel Muyedobotongji.
L'orixe del Kwon Bup (권법; chinu Quan Fa 拳法; xaponés Kenpo, lliteralmente "métodu de boxéu") alcuéntrase nel anteriormente mentáu Jixiao Xinshu. L'estilu podría ser Taizu Chang Quan. L'autor albidra qu'esti tipu d'entrenamientu tien pocu valir pa les batalles a gran escala, pero que ye granible pa entrenar la flexibilidá del cuerpu, los reflexos, velocidá de les manes, capacidá de saltu, etc.. El Xeneral Qi menta sistemes clásicos de boxéu chinu como'l Boxéu del Monu, Garra d'Águila y Palu de Shaolin.
El Sibpalki anguaño
Hai actualmente un grupu de persones, dirixíes pol Maestru Kim, Young Ho, nel llabor de revivir les artes marciales documentaes nel Muyedobotongji, faciendo por exemplu demostraciones en Suwon, na Fortaleza Hwaseong. Esti proyeutu ta sofitáu pol Ministeriu de Cultura y Turismu y la Federación de Centros Culturales de Corea.
El Gran Maestru Im, Dong Kyu ye'l fundador de Gyung Dang, una organización que revive los métodos del Muyedobotongji pero ensin les habilidaes ecuestres. Im diz que consiguió una copia del Muyedobotongji cuando foi encarceláu como prisioneru políticu nos años 1970. El so equipu de demostraciones actúa per tol mundu dende l'añu 1994.
Esta ye la llista de 24 téuniques que prautica esti grupu:
Korean Sib Pal Ki Association
L'Asociación Coreana de Sib Pal Ki ta presidida por Kwang Suk Kim. Nacíu en 1936, cuando la ocupación xaponesa, Kim diz que lu criaren nunca comunidá taoísta nos montes de Corea, au recibió entrenamientu en Sibpalki, medicina oriental y Qigong. Actualmente tien espublizaos cuatro llibros sobre artes marciales.
Los miembros de l'Asociación faen davezu exhibiciones nel Palaciu Gyeongbokgung, tanto de téuniques coles armes enantes mentaes como de téuniques a mano vacía. L'Asociación Coreana de Sib Pal Ki cuenta con munchos ximnasios y grupos d'entrenamientu en diferentes llugares de Corea.
El representante principal de l'asociación n'España ye Sung Seol, cinturón negru 7u Dan y alumnu de Kwang Suk Kim. El maestru Seol tamién ye Maestru Entrenador Nacional de Wu Shu, reconocíu pola Real Federación Española de Yudu y Deportes Asociaos.
Sipalki-Do Ion Bi Ryu
L'estilu tien 15 métodos con armes y 3 ensin elles. Estos últimos son defensa personal (Ho Sin Sul), combate (Kwon Bop) y meditación (Shim Bop). Les bases d'esti estilu estrémense dafechu de les documentaes nos antiguos manuales militares coreanos. En realidá tien mui bien de semeyances con estilos modernos derivaos del Hapkido, como'l Hwarangdo] y el [[Kuk Sool Won, y nenguna colos estilos de llucha chinos nos que se basa'l Sibpalki.
Chionomys gud
Chionomys gud ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Azerbaixán, Xeorxa, Rusia y Turquía. El so hábitat natural son montes templaos.
Marchemaisons
Tien una población de y una superficie de  km².
Pastora Matoses
María Rafaela Matoses (París, 1892 - Angoulême, 2 d'ochobre de 1952) foi una conocida pintora francesa.
Vida
Yera fía de los pintores Manuel Matoses Vicent (valencianu) y de Marguerite Dumas (de Poitiers, Francia). Crióse nun ambiente rico y educao, siempres xirando en redol al arte. Va Aprender a pintar siendo neña, cola ayuda de los sos padres.
Foi modelu de los cuadros de los sos padres, como éstos dir de los suyos. Foi premiada nel Salón d'artistes franceses y empezó a dar clases tantu d'arte como d'otres materies. Dalgunos de los sos cuadros fueron mercaos por importantes museos.
Morrió d'un derrame cerebral el 2 d'ochobre de 1952 cuatro años primero que los sos padres. El so veloriu establecer nel Conceyu d'Angoulême mientres tres díes, nos cualos, tolos sos alumnos pasaron a dar l'últimu adiós a la pintora. Espresamente, y por orde del direutor de la sociedá arqueolóxica, de la que Manuel Matoses yera activu societario, unvia a un secretariu por que redacte refechamente l'intre de la ceremonia nun escritu, sol nome de "Les escequias de la señorita Matoses", un fragmentu del cual amosémoslos:
''Un bien importante cortexu, en cabeza del cual, toles dames del círculu femenín, siguió, sábadu pela mañana, les escequias de la señorita Pastora Matoses. Cai Waldeck Rousseau, na casa de l'artista, el veloriu lliteralmente afatáu de flores, focetes magníficos, corona del círculu, modestos ramos, entemecíos a les obres de Pastora Matoses que foi a la so hora una pintora de flores d'un raru talentu. Les condolencias fueron recibíes pol padre de la difunta, sr. D. Manuel Matoses.
''Nós anotemos la presencia, ente otros, de la señora Colchef, sr. Baudrieu, alcalde de Angoulême, el sr. Coronel Pradier, direutor del parque d'artillería; sra. Bachelier, conseyera municipal; sr. Luzinier, antiguu teniente a alcalde; Peyronnet, conservador del muséu; Patoiseau, direutor de la escuela de belles artes; Burias, archiveru departamental; Roulet- Renolleauz y Fraisse, miembros del departamentu d'iniciatives; los pintores Guichasse y Claude Bènard; Pastureau, antiguu inxenieru de pontes; Daras, presidente de la sociedá arqueolóxica y histórica de la Charente; señorita Laudré, presidenta xeneral de Soroptimist- Club de Francia.
Envermeu
Envermeu ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pastora Matoses
Vida
A la salida de la ceremonia relixosa, a la qu'asistieron delegaciones de la escuela de San Pablo y del cursu Rochette, y onde, ente'l numberosu cleru, estremábase'l vicariu xeneral Lalaudre representando al Sr. Jean-Baptiste Mégnin, obispu de Angoulême.
Segura de León
Segura de León ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz, comunidá autónoma d'Estremadura.
Festividaes
thumb|left|Tornes 2013 En setiembre, tien les sos fiestes, "Tornar", n'honor al Santísimu Cristu de la Rexa, declaraes fiestes d'interés turísticu d'Estremadura. Son del 13 al 18 de setiembre (fecha variable) y suéltense alredor de 150 vaquillas mientres esos díes.
Mardilly
Mardilly ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Segura de León
Historia
Segura de León naz a la historia cuando'l maestre de Santiago Pelay Pérez Correa concede fueru de población al conceyu en 1274, segregando'l so territoriu de la donación de Montemolín de 1248. Pero yá diversos pueblos y cultures dexaren les sos buelgues nes nueses tierres.
Mardilly
Tien una población de y una superficie de  km².
Segura de León
Historia
De dómina prerromana ye'l xacimientu de la sierra de la Martela, nel que s'alcontró un pobláu na sierra del so nome, habitáu ente los sieglos y  a. de C. El xacimientu del Sejo, les villes romanes de los Villares, la de los Rexíivos o la del Torrexón, cerca del Santuariu del Cristu de la Rexa, fueron habitaos mientres la dómina imperial, ente los sieglos  y  d. de C. De la presencia visigoda tenemos como testigu'l tenante altar esistente na capiya de l'Anunciación y un elementu marmóreo reaprovechado como sillar na torre de la parroquia, lo que nos indica la posible esistencia d'un templu de los sieglos  y  nel mesmu llugar nel que güei se topa la ilesia parroquial.
Émanville (Sena Marítimu)
Émanville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Segura de León
Historia
La buelga musulmana atopar nel castiellu y pobláu de Gigonza, (la Sigunza árabe) na sierra del so nome, na marxe esquierda del ríu Ardila. Del castiellu son visibles restos de llenzos de muralla según restos cerámicos esvalixaos pol arrabalde del hisn (fortaleza). D'esta Sigunza, a mediu camín na ruta de Sevilla a Badayoz, fálanos el xeógrafu árabe Al-Idrisi, que vivió'l sieglu.
Émanville (Sena Marítimu)
Tien una población de y una superficie de  km².
Segura de León
Historia
thumb|Castillo y llocalidá thumb|Entorno de la llocalidá La Reconquista cristiana de Segura llevar a cabu polos Caballeros de la Orde de Santiago que construyeron el castiellu; por eso la historia de la villa va quedar estrechamente venceyada a dicha Orde dende'l sieglu  al sieglu  n'instituciones como la Encomienda Mayor de Llión, escastada'l 1833, o la Vicaría de Tentudía, que, treslladada dende Calera en 1791, caltener en Segura hasta 1873 formando parte de la diócesis del Prioratu de San Marcos de Llión.
Terminada reconquistar, la villa apurrió elementos humanos a la conquista de les tierres descubiertes al otru llau del océanu Atlánticu. Coles riqueces ganaes en Indies realizáronse obres n'ilesies y ermites de la población.
Tres les revoluciones lliberales, Segura foi escaeciendo'l so pasáu santiaguista, al puntu que, cuando s'iguó'l so escudu heráldicu a finales del sieglu, nun s'incluyó la cruz de Santiago ente los sos cuarteles.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel partíu xudicial de Fregenal de la Sierra. Nel censu de 1842 cuntaba con 740 llares y 2700 vecinos. thumb|right|Castillo de Segura de León
Escudu
thumb|left|150px|Escudu.
Nos años cincuenta, l'entós alcalde de Segura, don Antonio Casquete Hernando, entamó la iniciativa, a títulu personal, d'investigar alrodiu de si la villa usara en dalgún momentu de la historia un escudu propiu, con oxetu de recuperalo.
Tuvo De esplorar nel ampliu archivu municipal de la villa pero ensin llograr resultancia dalguna, magar ser bon conocedor del mesmu.
Podemos amás deducir que los mesmos segureños nun teníen noticia dalgunu d'escudu municipal de la villa nin creíen qu'esistiera, según deduzse de la observación qu'Antonio Casquete realiza al respeutu: “l'actual xeneración non yá desconocer [l'escudu], sinón que, hasta duldaba de la so preesistencia”.
Ensin llograr resultancia en Segura, encargó la investigación a un heraldista madrilanu, don José María Bremón Sánchez, quien pocu dempués unviaba un informe nel que declaraba identificar l'escudu qu'usara l'alcaldía de la villa.
En 1878 el Gobernador Civil de Badayoz unvió una circular a los conceyos solicitándo-yos qu'unviaren una rellación y amuesa de los sellos con que cuntaben les respeutives alcaldíes, especificando l'orixe de los mesmos y faciendo constar cual d'ellos atopar n'usu. Como respuesta, atopamos esta comunicación manuscrita, en papel que'l so encabezáu a imprenta diz “Alcaldía de Segura de León”, onde Nicolás Maya amuesa los cuatro sellos qu'obraben nel so poder ya indicando tan solo que s'unvien “ensin poder acompaña-y noticia dalguna histórica de lo que pueda constar alrodiu de cada unu, nin tampoco'l tiempu que tuvieron n'usu los dos que figuren últimos yá que na actualidá los que más s'usen son los que primero van estampaos”.
De la llectura de dichu documentu, foi onde'l heraldista dedució que'l sellu municipal señaláu col númberu cuatro, más antiguu que'l númberu dos, tenía de ser l'antiguu escudu de Segura. A falta de conocencia de los colores (esmaltes) del mesmu, dio en describilos según les tradicionales armes de Castiella y Llión.
Esaminando los criterios polos que se defende l'escudu actual atopamos numberosos defectos. Tengamos en cuenta que'l documentu base contién una rellación de sellos municipales, que non necesariamente tienen de contener l'escudu de la villa. Sicasí, analicémoslos:
Sicasí, realizó dellos cambeos significativos. El heraldista consideró que'l sellu tenía invertíu l'orde y por tantu modificó la propuesta p'asitiar en primer llugar el castiellu y en segundu'l lleón, qu'amás tenía de mirar a la derecha y non a la izquierda como faía nel sellu. Amás, señalaba que l'usu del lleón nun indicaba pertenencia o vinculación al Reinu de Llión, sinón como señal del supuestu señoríu que de la villa tuvo don Rodrigo de Llión y Silva, fíu d'Alfonsu IX, fechu que paez escarecer de too fundamentu documental.
L'orixe del tracamundiu vien dau porque según les Reales Órdenes de 16 de xunetu de 1846 y de 30 d'agostu de 1876, el gobiernu de la Nación encamentó a los conceyos qu'adoptaren escudos municipales con oxetu de que los sellos municipales acompañaren a la documentación oficial qu'éstos expedíen y d'esta miente enzancar les falsificaciones. Les disposiciones dexaben ya inclusive encamentaben, a falta d'escudu propiu, l'usu de les armes reales nos sellos, opción qu'escoyeron la mayoría de los conceyos españoles ente los qu'ensin dulda s'atopaba Segura de León. Estos sellos municipales coles armes reales y munches vegaes cola lleenda del nome del conceyu apaecieron al investigar la esistencia d'escudos municipales y son sistemáticamente refugaos polos heraldistas. Pueden citase como exemplos los casos recién de Solana de los Barros, Jarandilla, Talaván, etc
Por tanto, podemos refugar que l'escudu actual tenga una base histórica que la sofite. La villa de xuru enxamás tuvo armes propies y, cuando tuvo qu'usar un emblema la so corporación, optóse poles armes reales, señal inequívoca de que nun esistía nengún otru emblema, símbolu, escudu o blasón col qu'estremase.
En 2006 realizóse una nueva investigación pa determinar si pudiera esistir dalguna representación heráldica municipal.
Nel Archivu Históricu Nacional de Madrid, seición de Sigilografía, namái caltiénse'l documentu que citemos n'enantes y que recueye una coleición de sellos municipales en tinta, que tenemos de refugar por non tratase d'escudos propios de la villa, según argumentemos. Nun esisten otros antecedentes heráldicos nos restantes fondos del archivu.
Foi consultada la Real Academia de la Historia, con resultancia negativa. Igualmente, diverses obres sobre Heráldica Municipal nun apurrieron nueves informaciones al respeutu.
Na trayeutoria histórica de Segura de León, consideramos que son trés los fechos o circunstancies d'especial relieve pa realizar una síntesis. De primeres, ye destacable la constatación de qu'esistió una antiguu asentamientu célticu nel so términu municipal, según amosaron les escavaciones realizaes na Sierra de la Martela.
D'especial significación foi l'afayu de cuatro pieces d'oru llabrao que fueron denominaes “Ayalga de la Sierra de la Martela” y ente les que s'atopa un colgante en forma d'abiyota.
Yá en tiempos de reconquistar, la villa foi incorporada a los territorios de la Orde de Santiago, dientro de la llamada Provincia de Llión. Nun foi Segura una mera encomienda sinón que se-y estremó como la Encomienda Mayor de Llión, lo que significó que grandes personaxes de distintes dómines fueren distinguíos como Comendadores Mayores con sede na villa.
De construcción santiaguista y estremando la figura de la población dende práuticamente reconquistar, tien de señalase'l Castiellu que llegó a los nuesos díes nun escelente estáu de caltenimientu.
Basándonos nos elementos yá descritos, ésta sería la representación heráldica de los mesmos:
Escudu partíu. 1ᵘ De gules, un castiellu d'el so color natural. 2ᵘ De plata, una cruz de la Orde de Santiago, resaltada d'un lleón púrpura pasante. Entado en punta, de sinople, una abiyota d'oru. Al timbre, la Corona Real d'España.
Realizaes coles mesmes diverses consultes, nun paecen esistir noticies sobre dalguna bandera qu'históricamente fuera adoptada pol conceyu.
Bandera rectangular, en proporción 2:3. Blanca, enmarcada por dos recuadros d'igual grosez, l'esternu blancu y l'internu coloráu. Cargada al centru col escudu municipal nos sos colores.
Demografía
Evolución del númberu d'habitantes dende 1900.
Mauves-sur-Huisne
Mauves-sur-Huisne ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pastora Galván
300px|thumb|Pastora Galván nuna representación del so espectáculu "Pastora" en 2010. Pastora Galván de los Reis, ye una bailladora de flamencu española.
Carrera
Fía de José Galván, cursó la carrera de Danza Española nel Conservatoriu de Sevilla ente 1990 y 1998, periodu nel que yá empieza a realizar los sos primeros trabayos profesionales. En 1995 y 1996 viaxa a Estaos Xuníos cola Compañía de Teatru Flamencu de San Francisco. Al añu siguiente, imparte cursinos na Universidá de Standford, actúa en Francia cola Compañía d'Israel Galván, nel tablao 'El Cordobés' de Barcelona y n'otros escenarios xunto a artistes como Eva La Yerbabuena, Fernando Terremoto, La Susi... Tamién ye contratada nel tablao 'Los Gallos' de Sevilla por un periodu de dos años.
Na Bienal de Flamencu de Sevilla de 1998 participa en Mira / Los zapatos coloraos, d'Israel Galván, faciendo representaciones en Londres y Perú; tamién ye contratada pola coreógrafa María Pagés pal espectáculu La Tirana. Na siguiente Bienal de Flamencu de Sevilla participa en La Metamorfosis, d'Israel Galván. Darréu, bailla en Portugal, mover a Xapón onde participa en distintos espectáculos y actúa en ciudaes franceses como París, Mont de Marsan y Biarritz. Los trabayos como solista asoceder a lo llargo de 2001 en diverses ciudaes europees.
Yá en 2003, actúa nel ciclu Flamencu vien del sur' nel Teatru Central de Sevilla y nel Teatru Alhambra de Granada. En mayu d'esi mesmu añu ye riquida por Shōji Kojima pa baillar en Xapón, col acompañamientu de Duquende y Chicuelo. A lo llargo de la temporada trabaya en Los Angeles, San Francisco y nel tablao madrilanu de Les Carboneres como artista convidada.
Empieza l'añu 2004 actuando de nuevu en Xapón y preparando xunto a Israel Galván l'espectáculu Dos Hermanos, programáu nel Festival de Alburquerque (EEXX), nel Festival de Argelés-Sur-Mer y nel Segundu Seminariu Flamencu de L'Habana, onde tamién imparte cursos. Na Bienal de Flamencu de Sevilla d'anguaño participa tamién nun par d'espectáculos, xunto a figures como Chano Lobato. Actúa nel Festival de Monterrey (Méxicu) xunto a Joaquín Grilo, con quien trabaya frecuentemente na actualidá. Tamién-y llama'l Neñu de Pura pa delles actuaciones.
En 2005 realizó l'espectáculu La Diosa Blanca, integráu puramente por muyeres (al cante, al baille y al toque), compartiendo escenariu con Carmen Llinares, cola que vuelve coincidir a final d'anguaño nel alcuentru Les muyeres nel flamencu. Collabora col guitarrista Pedro Sierra. Nun para d'impartir cursos n'Estaos Xuníos, Méxicu, Grecia, Francia…Pasa pol prestixosu festival granaíno de la Corrolada del Carbón y pol festival 'Flamencu in the Sun' de Miami. Actúa en Rotterdam, Ámsterdam, Amberes y L'Haya.
En 2006 arrinca con doce actuaciones por toa Andalucía dientro del ciclu 'El flamencu ye mozu' de la Fundación El Monte; escapaes a Omán o Ceret (Francia); collaboraciones con Joaquín Grilo (en París), Arcánxel o Jose Luís Rodríguez; festivales flamencos como los de San Pedro del Pinatar y Ojén; cursos en París y Lublin (Polonia); y la so primer presentación nel Festival de Xerez. Ensin dexar tras lo que va ser el mayor retu, hasta'l momentu, de la so carrera: la presentación el 16 de setiembre na XIV Bienal de Flamencu de Sevilla, como absoluta protagonista de baille, del espectáculu La Francesa, con direición coreográfica d'Israel Galván y direición artística de Pedro G. Romero.
En 2007 Pastora Galván empieza l'añu participando como convidada nel espectáculuLos grandes d'Antonio Canales, por dellos teatros del territoriu nacional.
Mientres este mesmu añu Pastora llevóLa Francesa a escenes tan importantes como'l Teatru Gran Vía de Madrid, sol marcu del Festival Andalucía Flamenca entamáu por L'Axencia pal Desenvolvimientu del Flamencu de la Xunta d'Andalucía, a la sala La Compañía de Xerez nel prestixosu Festival Flamencu d'esta ciudá, y a festivales internacionales de danza como'l de Montpellier (Francia) y el de Granada, con un ésitu atayante y col respaldu unánime de crítica y públicu.
Les sos últimes collaboraciones na obra Zambra 5.1 del cantaor onubense Arcánxel, llevar al Teatru de la Maestranza en Sevilla y a la Bienal Málaga en Flamencu. Nesta postrera, tamién participó na obra Tres muyeres xunto con Arxentina y Carmen Grilo.
En 2008 presenta'l so espectáculu La Francesa a la sevillana sala Joaquín Turina y dexando esteláu a tou los qu'ellí s'atopaben, y por otru, participando na obra fecha pal Flamencu Festival USA, xunto a artistes de la talla de Carmen Llinares, Miguel Poveda y Juan Carlos Romero, titulada Cuatro Esquines.
Tamién crució fronteres col so espectáculu Cuadru Flamencu llegando al Spring Festival celebráu n'El Cairo y Beirut, y anguaño participa, xunto al gran baillador xerezanu Joaquín Grilo, nel últimu espectáculu del pianista lebrijano David Peña Dorantes.
Envronville
Envronville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mestas de Con
Mestas de Con ye una parroquia del conceyu asturianu de Cangues d'Onís. Formada poles llocalidaes de: Con, Gamoneú, Llanu, Mestas y Sotu la Ensertal. La so ilesia parroquial de San Pedro, d'estilu románicu, asítiase nel llugar de Mestas.
Radio Vetusta
Radio Vetusta yera la emisora municipal d'Uviéu. Nació en 1995 cola vocación d'informar de too lo que socede na capital del Principáu d'Asturies.
Los sos estudios taben nel Parque Purificación Tomás, en la falda del monte Naranco.
El programa más siguíu de la cadena yera «Les mañanes de Vetusta», presentáu en distintes franxes horaries por Regina Buitrago, Carlos Novoa y Sonia Ablanéu. Amás, ONG, asociaciones culturales y demás coleutivos sociales fueron parte importante de la so programación. Radio Vetusta sirvió como trampolín para diversos profesionales de medios de comunicación a nivel rexonal y nacional.
El 31 d'agostu de 2008, el conceyu d'Uviéu anunció'l zarru de Radiu Vetusta. Les razones espuestes pol conceyal de economía Agustín Iglesias Caunedo para la so clausura fueron que «nun apurría nada a la información local» y que «nun cumplió coles mires», anque primordialmente alegó l'altu costu económicu de la emisora, con 300.000 euros añales de la partida presupuestaria.
Épinay-sur-Duclair
Tien una población de y una superficie de  km².
Pancraciu
thumb|360px|right|Reproducción en bronce d'una figura romana en mármol del sieglu III aC que representa’l pancraciu griegu. El pancraciu (del griegu παγκράτιον, pankration, pan: too y kratos: fuercia, “toles fuercies”; llatín Pancratium) ye una forma violenta de llucha qu'apaeció l' 648 aC na 33 olimpiada, como una combinación de llucha y boxéu, convertiéndose nún de los deportes más populares nos Xuegos de l'antigua Grecia. Permitíase de too: golpes, mordiscos, pataes, estrangulamientos, meter los deos nos güeyos; esto ye, cualesquier forma de mancar al adversariu. El combate terminaba cuando ún de los lluchadores abandonaba; de cutiu entrambos, ganador y perdedor, acababen con una oreya tayada, dalgún miembru toyíu o, como poco, col cuerpu bien frayáu. A vegaes la llucha finaba cola muerte d'ún de los combatientes.
Taba consideráu ún de los exercicios más duros y abegosos pola violencia que riquía; poro, nun se prauticaba muncho nel ximnasiu. Considerábase perxudicial pa la salú y a los rapazos dexábenlos prauticalu camudáu pa que fuera menos duru.
N’Esparta’l pankration foi torgáu, pasando’l nome a toa llucha non controlada nin regulada.
Filóstratu consideraba’l pancraciu como’l más guapu de tolos xuegos atléticos, yá que prestaba ver xuntos el boxéu y la llucha nuna mesma exhibición.
En Roma’l pankration apeas per primer vegada nunos xuegos organizaos por Calígula y fíxose mui popular. Inda yera un espectáculu na dómina de Xustinianu I.
A los que prauticaben esti deporte llamábenlos pancratistae (pancratistes)
NGC 2
NGC 2 ye una galaxa espiral asitiada na constelación de Pegasu. Alcuéntrase al sur de la galaxa NGC 1, y falta 300 millones d'años lluz de la Tierra. Trátase d'una galaxa de poca lluminosidá, con un valor de magnitú aparente de namái 14,2.
Afayóse'l 20 d'agostu de 1873 pol astrónomu Lawrence Parsons.
Médavy
Médavy ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Épouville
Épouville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Médavy
Tien una población de y una superficie de  km².
Épouville
Tien una población de y una superficie de  km².
Myzomela sanguinolenta
Myzomela sanguinolenta ye una especie d'ave paseriforme de la familia Meliphagidae endémica d'Australia.
Descripción
thumb|left|Machu. Ye un páxaru de llargu picu d'unos 11 cm de llargor. Los machos presenten un plumaxe de color negru y colloráu, mientres les femes son de color pardu claru.
Distribución
Alcuéntrase namái nel este d'Australia.
Ras Lanuf
Rā's Lānūf o Ras Lanuf (árabe: راس لانوف) ye una ciudá mediterránea nel norte de Libia, nel golfu de Sirte. La ciudá ye tamién sede de la refinería de Ras Lanuf, terminada en 1984, con una capacidá de refináu de crudu de 220.000 barriles diarios. La refinería de petroleu ta operada pola Compañía de Procesáu de Petroleu y Gas Ras Lanuf (Ras Lanuf Oil & Gas Processing Company), una subsidiaria de la estatal Corporación Nacional de Petroleu. Amás, la ciudá alluga'l complexu petroquímico Lanuf Ras - una terminal de petroleu - y dos oleoductos: Ras Lanuf Amal y Ras Lanuf Messla.
Wiener Illustrirte Garten-Zeitung
Wiener Illustrirte Garten-Zeitung (embrivíu Wiener Ill. Gart.-Zeitung) foi una revista científica con ilustraciones y descripciones botániques que s'espublizó en Viena dende1879 hasta 1905 col nome ''Wiener Illustrirte Garten-Zeitung. Organ der k.k. Gartenbau-Gesellschaft in Wien''. Foi precedida por Wiener Obst- Gart.-Zeitung.
Wiener Zeitschrift für Kunst, Litteratur, Theater und Mode
Wiener Zeitschrift für Kunst, Litteratur, Theater und Mode (embrivíu Wiener Z. Kunst) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse en Viena dende l'añu 1817 hasta 1848 .
Tetuán
miniaturadeimagen|Tetuán, antes de llegar a Bab L'Ucla miniaturadeimagen|Una cai de la medina de Tetuán, cerca del mercáu de los carpinteros Tetuán (en : árabe تطوان Teṭwan; del beréber: Tiṭṭawin, plural que significa 'los güeyos'; francés: Tétouan), n'ocasiones conocida col nomatu de "El palombu blancu", ye una ciudá del norte de Marruecos, allugada nes proximidaes del mar Mediterraneu, cerca de Tánxer y de la ciudá española de Ceuta. La provincia o wilaya de Tetuán tien 550 374 habitantes y la ciudá alredor de 380 787 habitantes, según el censu de 2014. Ye la ciudá con más traces andalusíes de Marruecos.
Ente 1913 y 1956, Tetuán foi la capital del «protectoráu» español de Marruecos. Dende 1999, el monarca marroquín Mohamed VI escoyer como principal residencia veraniega, yá que tien una casona na cercana sablera mediterránea de Rincón.
Edá antigua
thumb|Tetuán vista dende un teyáu.
La presencia humana na rexón de Tetuán data del 5000 e. C., como lo prueben les industries ibero-mauritanes atopaes nel covarón de Taht El Ghar, al sur de la ciudá, y en El Ghar Lakhal, cerca de Ceuta.
Edá Media
La primer mención a la ciudá deber al xeógrafu andalusí Abou Oubayd Al Bakri nel sieglu XI, les siguientes provienen de fontes almohades del sieglu XII.
Escontra 1305, el meriní Abu Tábit, estableció una ciudá fortificada sobre una población bereber esistente sobremanera pa sirvir de retaguardia pal ataque a la colonia portuguesa de Ceuta. En 1399 foi atacada por Enrique III el Doliente de Castiella pa protexer los sos barcos de los pirates y corsarios que fixeren d'ella'l so abellugu. En 1437 tropes de Portugal afaren la ciudá.
A partir de la ocupación de Ceuta polos portugueses en 1415, principal ciudá del norte del reinu de Fez, aceleróse'l desenvolvimientu de Tetuán, base estratéxica como puntu de partida pa les espediciones militares contra los ocupantes y como puertu principal abiertu al mar Mediterraneu.
Según l'historiador Skirej (1483), 80 moriscos llegaos de Granada empezaron a construyir cases na parte denomada Al Balad, pero yeren hostigados pola tribu de los Beni Hozmar, que reivindicaben la propiedá del sitiu. Al ser informáu de les sos quexes, el sultán Mohammad Ach-Chaikh Al Wattassi emprestólos 40000 mithqal y unvió a 40 guardias de Fez y otros 40 del Rif pa protexe-yos. Escribió al gobernador de Chauen, Moulay Ali Ben Moussa Ben Rached L'Alami, pa solicita-y qu'unviara a una persona competente por que construyera una muralla defensiva. Mohammed ben Ali Al Mandari, un comandante d'orixe andalusí xunió la ciudá, de la que foi gobernador y arquiteutu. Ye consideráu como'l verdaderu fundador.
Presencia española
thumb|right|200px|La [[Batalla de Tetuán, de Dionisio Fierros Álvarez.]] El 6 de febreru de 1860 el xeneral español Leopoldo O'Donnell que lideraba les tropes de la reina Sabela II d'España ganó a les tropes del sultán Mohammed IV de Marruecos y conquistó la ciudá. En 1862 la ciudá foi devuelta a Marruecos. En Tetuán, de resultes d'esta actividá bélica, tuvieron llugar los primeros contactos ente españoles y descendientes d'españoles espulsaos, dempués de cuatro siglos d'aislamientu, sobremanera cola numberosa colonia xudía sefardina, que falaba entá una variedá d'idioma español, l'xudeoespañol, tamién llamáu en Marruecos haketía. Bona parte de la población musulmana de la ciudá yera, pela so parte, d'orixe peninsular, y caltenía viva la noción de la so procedencia.
Ente 1913 y 1956, Tetuán foi la capital del «protectoráu» español de Marruecos. L'alministración española construyó dellos barrios nuevos extramuros de la vieya ciudá, según infraestructures como la yá sumida llinia de ferrocarril Ceuta-Tetuán. La influencia del protectoráu» siguió siendo importante inclusive dempués de la independencia del país. Asina, en 1913, en cumplimientu del dahir del califa Muley el Mehdi Ben Ismail, realízase'l censu de población y estadística de viviendes, resultando una población de 18 533 habitantes, de los cualos practicaben la relixón musulmana 11 623, la hebrea 4250 y la católica 3006.
thumb|200px|Edificiu de la compañía de seguros española [[La Unión y El Fénix ]] miniaturadeimagen|Bab L'Ucla Tien D'amestase a estes cifres el númberu de soldaos del Tabor y de la Guardia de SAI el Jalifa, que los sos datos fueron tachaos nes fueyes de les sos families pa evitar les duplicaciones, pero que son vecinos de Tetuán.
Na tarde del 18 de xunetu de 1936, al empiezu de la Guerra Civil Española, l'aviación republicana bombardeó la ciudá de Tetuán. Nel barriu moru, desamarrar un alzamientu popular ante los escombros de les cases y les mezquites, que fumien entá y onde s'estrayen 15 muertos y más de 40 mancaos. L'ensame dirixir escontra l'Alta Comisaría. La revuelta ye imparable, polo que Juan Luis Beigbeder, allega al so amigu'l visir Sidi Ahmed el Ganmia, quien ―montáu nel so caballu― enfusar ente les mases ya invocando el nome d'Alá apangar. Esta aición del visir foi darréu compensada cola primer concesión de la Gran Cruz Gallardoniada de San Fernando.
Tetuán na actualidá
Munchos habitantes caltuvieron el castellán como segunda llingua, lo que se reflexa nos rótulos de numberoses cais y comercios. El gobiernu marroquín, sicasí, vio esta diferencia respeuto al restu del país (onde la segunda llingua ye'l francés) como un posible aliciente pa les reivindicaciones autonomistes que siempres tuvo'l norte de Marruecos, polo que fizo lo posible por erradicar l'usu del castellán na zona. Na actualidá, l'idioma español ye pocu utilizáu ente les persones nueves, daqué más ente les de mediana edá y enforma ente les mayores. Nello inflúi tamién l'arribación d'inmigrantes procedentes d'otros llugares de Marruecos. Cabo tamién señalar la esistencia de dellos centros d'enseñanza españoles en dicha ciudá: el Colexu Español Jacinto Benavente (d'enseñanza primaria), l'Institutu Español Nuesa Señora del Pilar (d'enseñanza secundaria) y l'Institutu Español Juan de la Cierva (de formación profesional).