cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Videu
Espaciu de color y bits por píxel
El nome del modelu del color describe la representación de color de video. El sistema YIQ utilizar na televisión NTSC. Correspuéndese estrechamente col sistema YUV utilizáu na televisión NTSC y PAL; y col sistema YDbDr utilizáu pola televisión SECAM.
El númberu de colores distintos que pueden ser representaos por un pixel depende del númberu de bits por pixel (bpp). Una forma d'amenorgar el númberu de bits por píxel en video dixital puede realizase por submuestreo de croma (por casu, 4:2:2, 4:1:1, 4:2:0).
Calidá de video
La calidá de video puede midise con métriques formales como PSNR o suxetives con calidá de video usando la observación d'espertos.
La calidá de video suxetiva d'un sistema de procesamientu de video puede ser evaluada como sigue:
Mononoke Hime
Producción
thumb|left|El monte Shiratani Unsui, en [[Yakushima, que sirvió d'inspiración pa la película.]] A finales de la década de 1970, Miyazaki dibuxó esquises d'una película sobre una princesa que vivía nel monte con una bestia. Miyazaki empezó a escribir l'argumentu de la película y dibuxó los guiones gráficos iniciales pa la película n'agostu de 1994. Sicasí, tuvo dificultaes p'afaer les sos idees y visualizaciones iniciales, por cuenta de que dellos elementos yá fueren utilizaos en Tonari no Totoro, según tamién a los cambeos sociales asocedíos dende la creación de los primeros bocetos y guiones. Esti sucesu llevaríalu a aceptar crear el video promocional pal cantar On Your Mark del dúu musical Chage y Aska. Acordies con Toshio Suzuki, esto dexó a Miyazaki volver empecipiar la creación del filme con nuevos ánimos. N'abril de 1995, el supervisor d'animación Masashi Ando escurrió los diseños de los personaxes basándose nel guión gráficu de Miyazaki. En mayu de 1995, Miyazaki dibuxó los guiones gráficos iniciales. Esi mesmu mes, Miyazaki y Ando visitaron los antiguos montes de Yakushima, na islla de Kyūshū, que primeramente tamién sirvieron d'inspiración pal paisaxe de Kaze no Tani no Naushika, y los montes de Shirakami-Sanchi nel norte de Honshū. Fueron acompañaos por un grupu de direutores artísticos, artistes de fondu y animadores dixitales mientres tres díes. L'animación empezó oficialmente en xunetu de 1995. Miyazaki personalmente supervisó cada unu de los 144.000 centímetros cúbicos de la película, y envalórase que se rediseñaron escenes de 80.000 d'ellos. Los guiones gráficos del final de la película fueron terminaos apenes meses antes de la fecha d'estrenu en Xapón. thumb|right|190px|El monte de Yakushima actúa como una atraición turística pa los fanáticos de la película. Inspiráu pol direutor irlandés-estauxunidense John Ford, quien ye conocíu poles sos películes del mediu oeste, Miyazaki creó la ciudá de fierro como una ciudá de xente bien xunío» y poblar con «personaxes de grupos marxinaos y minoríes primíes qu'escasamente apaecen en películes xaponeses», siendo tamién personaxes "anhelantes, ambiciosos y fuertes". Miyazaki dixo que nun quería crear una hestoria precisa avera del Xapón medieval, sinón que nel so llugar quería «retratar los empiezos del conflictu aparentemente insoluble ente'l mundu natural y la civilización industrial moderna». Los paisaxes qu'apaecen na película fueron inspiraos polos montes de Yakushima. A pesar de que'l filme ta asitiáu mientres el periodu Muromachi, el periodu de tiempu real de la princesa Mononoke representa «un choque simbólicu de tres races proto-xaponeses (Jōmon, Yamato y Emishi)».
Videu
Calidá de video
Hai munchos métodos calidable de video suxetiva descritos nel encamientu BT.500. de la ITU-T. Unu de los métodos estandarizados ye'l Double Stimulus Impairment Scale (DSIS). Nesti métodu, cada espertu ve una referencia intacta del video siguida d'una versión estropiada del mesmu video. L'espertu valora entós el video estropiáu utilizando una escala que va dende “los daños son imperceptibles” hasta “los daños son bien cafiantes”.
Mononoke Hime
Producción
Mononoke Hime foi producida con un presupuestu envaloráu de ¥ 2.100.000.000 (aprox. USD$ 23.500.000). Les sos escenes fueron mayormente dibuxaes a mano, pero tamién incorpora animación fecha por ordenador mientres unos pocos minutos del metraxe. Les escenes animaes por ordenador fueron diseñaes pa entemecer y sofitar l'animación tradicional de les célules de película, y utilícense principalmente n'imáxenes que consiste nun amiestu de gráficos xeneraos por ordenador y dibuxu a mano. Otros diez minutos del filme utiliza pintura dixital, una téunica utilizada en toles películes posteriores de Studio Ghibli. La mayor parte de la película ta coloriada con pintura tradicional, basada nos esquemes de color diseñaos por Miyazaki y Michiyo Yasuda. Sicasí, los productores alcordaron la instalación d'ordenadores pa llograr completar la película antes de la fecha d'estrenu en Xapón.
España nos Xuegos Olímpicos de París 1900
200px|right 200px|right España tuvo representada nos Xuegos Olímpicos de París 1900 por una delegación de 8 deportistes (toos homes) que participaron en 3 deportes.
Responsable del equipu olímpicu foi'l Comité Olímpicu Español (COE), según les federaciones deportives nacionales de cada deporte con participación.
Historia
Nel añu 2004, el Comité Olímpicu Internacional decidió reconsiderar el medayeru de los Xuegos Olímpicos de París 1900, que consistieron nuna socesión de competiciones y exhibiciones tanto profesionales como amateurs a lo llargo de los seis meses que duró la Esposición Universal de París, sol nome de Concursos internacionales d'exercicios físicos y deportes». Pa decidir cuales d'aquelles pruebes fueron olímpiques, el COI aplicó cuatro regles: amateur, internacional, ensin handicaps y de calter abiertu, siguiendo les indicaciones que l'historiador Bill Mallon publicó nel so llibru.
Poro, la medaya de plata de Pedro Pidal en «tiru al pichón», qu'hasta entós yera considerada como la primer medaya na hestoria del olimpismu español, foi refugada al ganala nuna competición profesional con 5.000 francos de premiu. Sicasí, reconocióse la medaya d'oru que los pelotaris Francisco Villota y José de Amézola ganaron en cesta punta, magar que nunca recibieron medaya y nin siquiamente compitieron, yá que los sos rivales, los franceses Durguetty y Etchegaray, nun se presentaron al discrepar coles normes de la organización, polo que los españoles fueron declaraos «campeones del mundu amateurs».
Na competición profesional de pelota vasca con 800 francos de premiu, Ángel Barrenechea y Juan Ituarte fueron declaraos «campeones del mundu profesional», ente qu'otra pareya formada por Elicegui y Abadiano terminó segunda. Otres medayes ensin reconocer pol COI seríen los dos d'oru que consiguió Luis de Errazu nes competiciones de polu nel Equipu Mestu.
El restu de competidores españoles fueron un ciclista llamáu Soler, el duque de Gor n'esgrima, y Antonio Vela Vivó, Orestes Quintana, Juan Camps Mas, José Fórmica-Corsi y Ricardo Margarit Calvet en remu.
Mononoke Hime
Receición
Ente otros méritos, sirvió d'inspiración al episodiu final de Fantasía 2000 de Walt Disney. Y desbancó nel so país d'orixe'l puestu de película más taquillera de la historia a Titanic de James Cameron. Dempués, la mesma Mononoke Hime sería desbancada pol siguiente llargumetraxe de Miyazaki, Sen to Chihiro no kamikakushi. Esta película foi merecedora del Osu d'Oru de la 52º Berlinale nel añu 2002.
Videu
Métodu de compresión de video (namái dixital)
Úsase una amplia variedá de métodos pa estruyir secuencies de video. Los datos de video contienen redundancia temporal, espacial y espectral. En términos xenerales, amenórgase la redundancia espacial rexistrando diferencies ente les partes d'una mesma imaxe (frame); esta xera ye conocida como compresión intraframe y ta estrechamente rellacionada cola compresión d'imáxenes. Asina mesmu, la redundancia temporal pue ser amenorgada rexistrando diferencies ente imáxenes (frames); esta xera ye conocida como compresión interframe ya inclúi la compensación de movimientu y otres téuniques. Los estándares per satélite, y MPEG-4 usáu pa los sistemes de video domésticos.
Tasa de bits (namái dixital)
La tasa de bits ye una midida de la tasa d'información contenida nun fluxu o secuencia de video. La unidá na que se mide ye bits per segundu (bit/s o bps) o tamién Megabits per segundu (Mbit/s o Mbps). Una mayor tasa de bits dexa meyor calidá de video. Por casu, el VideoCD, con una tasa de bits de cerca de 1Mbps, tien menos calidá qu'un DVD que tien una tasa d'alredor de 20Mbps. La VBR (Variable Bit Rate – Tase de Bits Variable) ye una estratexa pa maximizar la calidá visual del video y embrivir la tasa de bits. Nes escenes con movimientu rápidu, la tasa variable de bits usa más bits que los qu'usaría n'escenes con movimientu lentu pero de duración similar llogrando una calidá visual consistente. Nos casos de videu streaming en tiempu real y ensin buffer, cuando l'anchu de banda ye fixu (por casu en videoconferencia emitida por canales d'anchu de banda constante) tien d'usase CBR (Constant Bit Rate – Tasa de Bits Constante).
España nos Xuegos Olímpicos de París 1900
Pelota vasca30x30px
Namái hubo dos pareyes nel tornéu y la francesa nun se presentó al partíu al nun tar acordies coles normes de la organización, polo que los españoles llevaron el trunfu.
Videu
Video estereoscopiu
El video estereoscopiu rique o de plásticu colorao/cían apurren la forma de ver les imáxenes discretamente pa formar una vista espectroscópica del conteníu. Los nuevos discos HD DVD y blu-ray van ameyorar en gran midida l'efectu 3D nos programes estéreo codificados por colores. Los primeres reproductores HD disponibles comercialmente esperábase que debutaren nel NAB Show d'abril del 2006 en Las Vegas.
España nos Xuegos Olímpicos de París 1900
Remu30x30px
miniaturadeimagen|230x230px|Equipu de cuatro con timonel del Real Club de Regates de Barcelona, compuestu por [[José Formica-Corsi, Ricardo Margarit, Antonio Vela, Joan Camps y Orestes Quintana, en 1901.]] Nel cuatro con timonel clasificóse pa la final el primeru de cada serie y el meyor tiempu de los trés series, polo que los españoles que quedaron segundos de la so serie nun aportaron a la final.
Armenokhori
Armenokhori (en griegu: Αρμενοχώρι) ye una villa de Xipre, en distritu de Limasol. Tien una población de 218 habitantes (2011).
Sablera de Los Botes
La sablera de Los Botes, tamién conocida como sablera de Les Chalanes, son una serie de pequeñes cales allegantes que s'atopen nel conceyu asturianu de Muros y pertenez a la llocalidá de Llodreda. El grau d'urbanización y d'ocupación son baxos.
Esta sablera pertenez a la Mariña Central asturiana y presenta proteición como ZEPA y como LIC.
Nes zones próximes ta la sienda costera» que va dende San Esteban hasta los Miradores de L'Aguilar. Les actividaes encamentaes son la pesca submarina y la deportiva a caña. Hai que tomar precuros a la hora na que s'empezar a producir la pleamar yá que podría quedase atrapáu ensin mayor posibilidá de salida que pel mar.
Juan Antonio Iribarren
Juan Antonio Iribarren Cabezas foi un políticu chilenu qu'ocupó'l cargu de vicepresidente de Chile ente'l 17 d'ochobre y el 4 de payares de 1946.
Biografía
Estudió nel Llicéu de La Serena y depués na Universidá de Chile, graduándose d'Abogáu.
Foi presidente del comité pro-homenaxe a Gabriela Mistral, que contribuyó a la formación del Centru Cultural Gabriela Mistral en Vicuña, anguaño llamáu Muséu Gabriela Mistral de Vicuña.
El Presidente Juan Antonio Ríos l'añu 1942 nomar ministru d'Educación.
Dempués de la muerte del Presidente Ríos, el vicepresidente Alfredo Duhalde llamó a nueves eleiciones presidenciales pal 4 de setiembre, les que fueron ganaes con mayoría relativa por Gabriel González Videla. Les tirantes negociaciones pa llograr la so ratificación pol Congresu Plenu del 24 d'ochobre llevaron a González a primir por que Duhalde arrenunciara, en favor de Juan Antonio Iribarren, quien yera hasta entós el so Ministru del Interior. Ante la posibilidá de nun ser ratificáu, González Videla buscaba un gobiernu que-y fuera favorable (Duhalde, anque radical, nun yera cercanu a González Videla), lo que finalmente consiguió.
Foi profesor de la facultá de derechu de la Universidá de Chile, na cátedra d'Historia Xeneral del Derechu dende 1918 hasta 1954
Bibliografía
https://books.google.cl/books?id=yIqaAAAAIAAJ&pg=PA94&lpg=PA94&dq=Juan+Antonio+Iribarren+Cabezas+liceo+de+la+sele&source=bl&ots=xPY-7OUbhB&sig=q4R2vweV5fL2Gz9slMnkjheHD70&hl=es&sa=X&ei=0GNeVNS0LpPIsASB2oG4AQ&ved=0CBwQ6AEwAA#v=onepage&q=Juan%20Antonio%20Iribarren%20Cabeces%20licéu%20de%20la%20serena&f=false
Avesnes-lès-Bapaume
Avesnes-lès-Bapaume ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Gradiente adiabáticu
El gradiente adiabático ye la variación de temperatura qu'esperimenten les mases d'aire en movimientu vertical. Si nun se produz condensación na masa d'aire denominar secu, y ye de -10 °C aproximao por cada 1000m de elevación. (-1 °C/100m) Cuando s'entiesta'l vapor d'agua (gradiente adiabático enchíu) ye de -5 °C por cada 1000 m (-0.5 °C/100m) aproximao.Nel aire enchíu la liberación de calor latente de condensacion compénsa-y 5 °C al procesu. GAS ye'l Gradiente Adiabàtico Secu(non enchíu) y GAN ye'l Gradiente Adiabàtico Nublu (o enchíu).
Vikla
Vikla (en griegu: Βίκλα) ye una villa de Xipre, en distritu de Limasol. Tien una población de 1 habitantes (2011).
Rosa Fernández Rubio
Rosa Fernández Rubio ye una alpinista asturiana y la primer española en facer cume nos siete picos más altos del mundu en caún de los cinco continentes.
Senna aphylla
Descripción
thumb|Vista de la planta Ye un arbustu inerme, qu'algama 3-16 dm d'altor, bien ramificáu, colos sos estremos daqué pendilexos, glabro, áfilo. Fueyes nules sacante unes poques 1-2-jugas formaes postcotiledones, en cañes adultes: son escamitas aisllaes, triangulares, menores a 1 mm de llargu; ramines de 1-3 años, verdes (fotosintetizan), flexuosos, glabres, de 0,5– 3 mm de diámetru, entrenudos de 5 a 25 mm de llargu; recímanos curtios, corimbosos, paucifloros nel ápiz, pedicelos de 4– 12 mm de llargu, con alabastros florales globosos. Flores bien vistoses (pero golor desagradable a orina de perru), anaranxaes, sépalos ovalaos, pétalos obovales, unguiculaos de 1 cm de llargu; estames trimorfos. Floria de setiembre a abril.
Ovariu linear o curvu; vaina linear, estruyida, glabra, recta o narquiada, marxinada, de 3– 11 cm x 0,3- 0,5 cm, dehiscente, con subdivisiones membranoses; frutu llegume recta o llevemente narquiada. Fructifica d'avientu a abril. Granes numberoses en posición suboblicua, abuxaes, romboidales, estruyíes, de 3– 5 mm de llargu.
Uso
Leña, forraxe bastu, escobes rústiques, cubiertes rurales. Puede faese pan cola so farina proteico.
Taxonomía
Senna aphylla describióse por (Cav.) H.S.Irwin & Barneby y espublizóse en Memoirs of The New York Botanical Garden 35: 570. 1982. ''Cassia aphylla var. virgata'' Burkart
Estopor
thumb|200px|Estopor de mordazas aicionaes por torniellu.
Estopor ye un mecanismu entrepoláu ente'l cabrestante de l'ancla y l'escobén con cuenta d'evitar el movimientu de la cadena.
La aición del estopor forma parte del trincado a son de mar de les ancles en navegación, evitando que por efeutu d'un fuerte cabecio les mesmes muévanse de los sos agospiamientos.
Mientres el tiempu de fondio, la aición del estopor evita que la fuercia exercida pola cadena, especialmente mientres fuertes vientos o corrientes, actúy direutamente sobre'l cabrestante.
El estopor actúa como traba por simple obstáculu nel camín llibre de la cadena.
Esisten dellos diseñvos, de mordazas (sistema por compresión) remanaes por un torniellu sinfín, o de gravedá (sistema de guillotina), como'l que s'amuesa na fotografía: una pesada pieza de fundición que se dexa sofitar sobre los eslabones y que ye bloquiada poles mesmes quexaes y los pasadores del sistema.
thumb|200px|left|Estopor a guillotina.
Jar Jar Binks
Jar Jar Binks ye un personaxe ficticiu del universu Star Wars, que ye interpretáu por Ahmed Best. Esti personaxe apaez nel primer episodiu de la saga. Hai de solliñar que ye unu de los personaxes más odiaos polos siguidores de Star Wars. N'agostu de 2015, el creador de Star Wars; George Lucas, reveló que pa crear a Jar Jar Binks inspirar en Goofy, el cabileñu perru de Disney.
Jar Jar, anfibiu gungano del planeta Naboo, yera un exiliáu ensin suerte que ta alloñáu de la so ciudá, Otoh Gunga y sobrevive solo nos banzaos comiendo crustáceos crudos y lo qu'atopa na barraquera. La so llarga llingua muscular déxa-y estrayer los moluscos de les cáscares y los sabrosos gumbols de les sos llurigues nos árboles. Mientres la invasión de Naboo, Qui-Gon Jinn atopar con esti gungano y salvar. El so sentíu del honor xúnelo al Jedi pa tola vida, magar de primeres Qui-Gon prefería nun tener qu'aguantalo y Obi-Wan Kenobi considera a Jar Jar un ser cafiante qu'hai qu'aguantar y pocu más, lo cierto ye que'l gungan demuestra aína que pue ser útil cuando-y fala al Jedi d'una ciudá subacuática na que pueden abellugase y escapar de les fuercies de la Federación de Comerciu. Cuando la nave Real llega a Tatooine tres d'escapar de Naboo, Qui-Gon Jinn va a Mos Espa en busca de repuestos pa la hiperpropulsión y Jar Jar acompañar. Qui-Gon sabe que l'estrañu gungano ayudáralu a pasar desapercibíu ente la población d'estraños seres de la ciudá. Jar Jar esmolecer pola esposición de la so piel anfibio al calor y a los soles.
El so exiliu
Jar Jar ye bien conocíu por patrullar urbana d'Otoh Gunga que lo sacó de too tipu de llíos nel pasáu, dende reñes insignificantes por robar comida hasta'l polveru que provocó cuando ensin dase cuenta abrió la metá de les burbuyes del zoo de Otoh Gunga. Saben que'l xefe Nass nun se va allegrar de volver ver a esti gungan de murnia fama nos sos aposentos.
Un sobreviviente
Como tolos gunganos, Jar Jar tien una cadarma cartilaxinosa, que-y fai flexible como la goma. Hasta'l craniu y el quexal son dúctiles, lo que da al cabileñu gungano una gran gama d'espresiones faciales. La so personalidá tamién ye elástica y dóblase ante los cambeos de fortuna ensin dexar que se quebre la so temple. Solo, en compañía de los Jedi o inclusive ante la realeza, Jar Jar va metiendo la pata pola vida col so bon humor desenfrenao, ataques de llerza estreme.
Tiempu dempués Jar Jar foi unviáu a Coruscant como representante de los Gungan ante'l Senáu Galácticu (Galactic Senate), terminando por remplazar a la senadora Padmé Amidala nel so rol de casos estremos, llegando al casu de dar poderes especiales a Palpatine pa crear un exércitu al serviciu de la República Galáctica. Créese que ye familia de Scorria.
Final
Nel videoxuegu Star Wars: El Poder de la Fuercia puede vese a Jar Jar Binks conxeláu nuna placa de carbonita nuna sala de trofeos del Capitán Imperial Ozzik Sturn nel planeta Kashyyyk, xunto a les cabeces d'otres munches criatures del universu Star Wars y a un Wookiee enxauláu. Aun así, esto foi declaráu definitivamente como non canónicu.
Amazilia decora
El amazilia corona de berilu (Amazilia decora) ye una especie d'ave na familia Trochilidae.
Distribución y hábitat
thumb|left|upright=1.1|Espacios nos qu'habita la especie. Alcuéntrase'n Costa Rica y Panamá. Los sos hábitats naturales son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales, y los montes bien degradaos.
Bancu Africanu d'Importación y Esportación
El  Bancu Africanu d'Importación y Esportación (n'inglés: African Export-Import Bank, acrónimu: Afreximbank) ye una institución financiera internacional, con sede en El Cairu, Exiptu, que'l so oxetivu primariu ye promover y financiar el comerciu dientro del continente africanu y el comerciu ente África y otros continentes.
Allugamientu
La sede del Afreximbank atopar nel númberu 72 (B) de la cai El Maahad El Eshteraky, n'Heliópolis, barriu na ciudá d'El Cairu, la ciudá capital y más grande d'Exiptu. El bancu caltién dos sucursales: una nel númberu 2 de la cai Gnassingbe Eyadema, Asokoro, Abuya, la capital de Nixeria, y otra nel edificiu Eastgate, tercer pisu, ala norte, Ponte d'Oru, en Ḥarare, la ciudá capital de Zimbabue y la más grande d'esi país.
Marta Roure
Marta Roure ye una cantante andorrana pop en catalán. En 2004 convirtióse na primer representante del país de los Pirineos nel Festival de la Canción d'Eurovisión.
Bancu Africanu d'Importación y Esportación
Visión xeneral
El Afreximbank ye un gran organización multillateral de servicios financieros, con unos activos totales valoraos, a avientu de 2013, en 4,4 millardos de dólares d'Estaos Xuníos ($) millones y un valor accionarial de 707 millones de $.
Marta Roure
Fía y ñeta de músicos, cantó en varies orquestes del so país. A los 23 años presentóse al programa realizáu poles televisiones andorrana y catalana pa escoyer el cantar y el representante de la llingua catalana n´Eurovisión.
Bancu Africanu d'Importación y Esportación
Desenvolvimientos recién
La 23ª Xunta Xeneral Añal de los accionistes del bancu celebrar del 18 al 24 de xunetu de 2016 nes Seixeles. Esta xunta foi la primera presidida pol presidente Dr. Benedict Oramah.
Accionariado
A xunu de 2013, los 125 accionistes del bancu estremar en 4 categoríes:
Sablera de Los Castros
La sablera de Los Castros ye una sablera asitiada nel occidente del Principáu d'Asturies, nel conceyu de Valdés y pertenez a la llocalidá de Cadavéu. Ta na Mariña Occidental d'Asturies y permanez enmarcada dientro del conocíu como Paisaxe Protexíu de la Mariña Occidental d'Asturies.
Descripción
Tien forma de concha, el llargor mediu ye d'unos 200m y un anchor medio d'unos 15 a 20 m. La so redolada ye rural, con un grau d'urbanización y una peligrosidá media. L'accesu piatonal ye inferior a 500 m y ye de mal percorríu. El llechu ye cantares rodaos y sables de color turráu y granu mediu siendo'l grau d'ocupación bastante baxu.
P'alcontrala hai que tener en cuenta que'l pueblu más cercanu ye Cadavéu. La sablera entiende la zona que va dende la ermita de la Regalina» hasta l'estremu nordeste de la cadena montascosa xunto al mar. El so accesu ye'l mesmu que'l de la Sablera de Churín una y bones Los Castros ye la continuación escontra'l este de la de Churín. Como la baxada ye por demás peligrosa, encamiéntense otres actividaes de menos riesgu como son ver y fotografiar los paisaxes dende la ermita de la Regalina, aistir a les fiestes de «La Regalina», declarada «Fiesta d'Interés Turísticu Rexonal».
Avion
Avion ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Magec
thumb|280px|Magec yera'l nome dau al sol polos antiguos pobladores de Tenerife y Gran Canaria. Magec yera'l nome que recibía'l Sol per parte de les poblaciones aboríxenes de les islles de Gran Canaria y Tenerife —Canaries, España—, teniendo calter de deidá na mitoloxía guanche.
El términu foi traducíu lliteralmente por 'la/lo que tien rellumada, brillante' dende una posible forma orixinal m-aγeq.
Los aboríxenes de toles islles adoraben a los astros, siendo'l Sol unu de los principales elementos del so cosmogonía. Sentíen una gran devoción por él y yera a quien invocaben nos sos xuramentos sagraos. Pela so parte, los antiguos habitantes de Gran Canaria creíen que les almes de los seres humanos yeren «fíes de Magec», ente que pa dellos investigadores el términu magu col conocíase despectivamente a los llabradores tinerfeños provién del cultu qu'estos-y rindíen al Sol con cuenta de llograr bones colleches.
Desconocer con seguridá'l xéneru del nome según el de la mesma deidá, magar según l'antigua mitoloxía bereber el Sol percibíase como una entidá femenina. A pesar d'esto, tradicionalmente consideróse a Magec como una divinidá masculina.
Leiden
Leiden, d'antiguo escrita como Leyden, ye una ciudá y tamién conceyu de la provincia de Holanda Meridional (Zuid-Holland en neerlandés), nos Países Baxos. Ye dempués de Rotterdam, L'Haya y Dordrecht, la cuarta ciudá más poblada de la provincia. Forma parte del llamáu Randstad.
Forma parte de la llamada "región Holanda Renania" (regio Holland Rijnland), xunto con Alkemade, Hillegom, Katwijk, Leiderdorp, Lisse, Noordwijk, Noordwijkerhout, Oegstgeest, Teylingen, Voorschoten, y Zoeterwoude.
Símbolos
thumb|250px|Leiden Leiden ye llamada la "Ciudá-llave" (Sleutelstad). L'orixe d'esti símbolu remontar a 1293, fecha pa la qu'hai documentos con un sellu onde apaez el apóstol Pedro (santu patrón de la ciudá), guardián de les puertes del cielu, llevando una llave.
La llave formó parte del escudu de Leiden dende'l sieglu XIII. Más tarde, tresformar nos dos llaves cruciaes qu'entá s'atopen nel Escudu d'armes. Amás de les llaves, nel escudu d'armes apaez un lleón combatiente coloráu sobre una muralla col testu (en llatín): "Haec libertatis ergo" ("Esto pola llibertá"). Esti escudu d'armes remontar a la resistencia de los Países Baxos contra España nel sieglu XVI. La garra izquierda del lleón fuelga sobre un escudu plateado con dos llaves coloraes cruzaes, y la derecha sostién una espada plateada con mangu doráu.
Les llaves tamién apaecen nel diseñu de la bandera de la ciudá, que foi aprobada en 1949 pol Conceyu. La bandera ye de proporciones 3 x 2, con tres bandes horizontales d'igual anchor de colores coloráu, blancu y colloráu. Escontra'l llau del estil, hai un círculu coloráu colos dos llaves cruciaes, tamién en colloráu.
Precedentes
Hubo una fortaleza romana en Leiden nel sieglu IV. Pero la supuesta conexón de Leiden cola romana Lugdunum Batavorum nun ye cierta, una y bones esi campamentu romanu ye en realidá l'actual Katwijk.
thumb| De Burcht
La ciudá anicióse al pie d'una llomba artificial, llevantada ente los años 800 y 1150, na confluencia de los llamaos Vieyu y Nuevu Rin (Oude Rijn y Nieuwe Rijn) (restos del vieyu cursu del ríu Rin). Na mención más antigua, hacia l'añu 860, l'entós pueblu yera llamáu Leithon. En dicha llomba edificóse un castiellu (De Burcht,  ver la seición "Fortificaciones" ), onde moraba primeramente un vasallu del obispu d'Utrecht, pero alredor del 1100 el castiellu pasó a manes del conde d'Holanda.
Hasta 1420 la ciudá foi gobernada por vizcondes, representantes de los condes d'Holanda. L'asentamientu recibió en 1266 confirmación de los derechos municipales concedíos enantes, y desenvolvióse cola so floreciente industria testil hasta ser una de les ciudaes más grandes d'Holanda. En 1389, cuando la población algamaba unos 4l000 habitantes, la ciudá tuvo que ser ampliada ente la canal Rapenburg (enantes el llende Sur de la ciudá) y el Witte Singel (parte de la canal circular alredor del actual centru de la ciudá).
Sieglos XV y XVI
En 1420, nel marcu d'una guerra civil (Hoekse en Kabeljauwse twisten en neerlandés), Leiden foi conquistada pol duque Jan van Beieren, que coló col so exércitu dende Gouda, pa conquistar la ciudá. L'exércitu taba bien forníu y tenía cañones. Filips van Wassenaar, vizconde de Leiden, y los otros nobles locales (del bandu "Hoekse"), asumieron que'l duque sitiaría primeru Leiden y unviaría pequeñes unidaes pa conquistar les ciudadeles circundantes. Pero Jan van Beieren escoyó atacar col so exércitu primeru a les ciudadeles. Disparando sobre les muralles y puertes de la ciudá, les tropes pudieron debilitar les ciudadeles una a una. Nel intre d'una selmana, Jan van Beieren conquistó los castiellos de Poelgeest, Ter Does, Hoichmade, De Zijl, Ter Waerd, Warmond y De Paddenpoel. El 24 de xunu l'exércitu apaeció ante les muralles de Leiden. El 17 d'agostu de 1420, tres un asediu de dos meses, la ciudá apurrir a Jan van Beieren. El vizconde de la ciudadela, Filips van Wassenaar, foi desaposiáu de los sos cargos y derechos y pasó los sos últimos años en cautividá.
A finales del sieglu XV, los establecimientos testiles de Leiden yeren bien importantes.
La ilesia más grande de Leiden, la Pieterskerk (ilesia de San Pedro) tenía primeramente una de les torres más grandes de los Países Baxos, con más de 100 metros d'altor. Por cuenta de una nube, la torre viénose embaxo'l 1 de marzu de 1512 y enxamás se reconstruyó. Esta ilesia, la primera de Leiden, ta amestada col orixe del símbolu de la ciudá: los dos llaves cruciaes. Yá en 1121 construyir nesi llugar una capiya dedicada a los apóstoles Pedro y Pablo  (ver la seición "Iglesias") .
La ciudá xugó un papel importante na guerra de los Ochenta Años. En 1572 escoyó ponese de parte de la rebelión anticastellana. El gobernador de los Países Baxos, Luis de Requesens, sitiar en 1574. El asediu de Leiden duró dende mayu hasta'l 3 d'ochobre de 1574, cuando la ciudá lliberóse gracies a la destrucción de los diques, faciendo posible l'accesu de botes con provisiones pa los habitantes de la ciudá. Tres la resistencia puesta al asediu, en 1575 concedióse-y la Universidá. La Universidá de Leiden ye la más antigua de les Provincies Xuníes. Con ello'l estatúder Guillermo d'Orange amosó'l so agradecimientu y reconocencia a los pobladores de Leiden, qu'aguantaren l'asediu per parte de los castellanos en nome del rei Felipe II. La tradición cunta qu'a los habitantes de Leiden ufiertóse-yos la posibilidá d'escoyer ente la universidá y una exención d'impuestos. La lliberación de Leiden entá se celebra a lo grande, cada 3 d'ochobre  (ver la seición "Eventos") .
Dende entós la Universidá, los estudiantes y les cases d'estudiantes son un factor dominante na imaxe de la ciudá.
Sieglos XVII y XVIII
thumb| Placa en memoria de los Padres Pelegrinos
Nel sieglu XVII producióse un gran florecimientu de la ciudá, gracies al impulsu qu'abellugaos de Flandes dieron a la industria testil. Antes del asediu de 1574, la ciudá cuntara con unos 15.000 habitantes, de los qu'aproximao una tercer parte perdieron la vida mientres l'asediu; en 1622 Leiden creció hasta 45.000 habitantes, ente qu'escontra 1670 algamóse inclusive un númberu cercanu a los 70.000. Nel Sieglu d'Oru holandés, Leiden yera, tres Ámsterdam, la ciudá más grande d'Holanda. La crecedera de población fixo necesaria la construcción de canales y "canales circulares" (qu'arrodiaben les ciudaes, llamaos "Singel" en neerlandés). L'actual centru de la ciudá de Leiden, reconocible pol diseñu del "Singel", completar en 1659.
Leiden tamién ye conocíu como unu de los llugares onde dalgunos de los pelegrinos (Pilgrims) y dalgunos de los primeros colonos de Nueva Ámsterdam, vivieron un tiempu a principios del sieglu XVII, antes de la so partida escontra'l Nuevu Mundu.
Nel sieglu XVIII decayó la industria testil. Por cuenta de midíes proteicionistes en Francia empioró la posición de competencia. Amás, los salarios teníen que ser relativamente altos, porque'l costu de la vida na rexón d'Holanda yera alto por cuenta de la gran presión fiscal. Los empresarios testiles de Leiden treslladaron parte del procesu de producción a "tierres de baxu salariu": Twente y la contorna de Tilburg.
La resultancia foi un constante descensu del númberu d'habitantes de Leiden, qu'a finales del sieglu XVIII baxara a 30.000 y escontra 1815 llegaría a un mínimu de 27.000.
Sieglos XIX y XX
thumb| Placa qu'indica ónde taba'l barcu de pólvora qu'esplotó.
El 12 de xineru de 1807 la ciudá foi víctima d'una catástrofe cuando esplotó un barcu que cargaba pólvora, ensobiáu illegalmente nel llau Este de la canal Rapenburg. La esplosión destruyó cientos de cases, incluyendo la de la familia d'imprentadores Elsevier. Aproximao 150 ciudadanos perdieron la vida. El rei Luis Napoleón Bonaparte visitó personalmente la ciudá pa coordinar l'ayuda pa les víctimes. Nel llugar de la "ruina" aniciada pola esplosión construyéronse'l Van der Werfpark (Parque Van der Werff,  ver "Ríos, canales y parques" ) y el Kamerlingh Onnes Laboratorium (Llaboratoriu Kamerlingh Onnes).
A principios del sieglu XIX abandonóse la manufactura de bayeta, anque la industria siguió siendo la base de la economía de Leiden.
En 1842 poner n'usu la llinia de ferrocarril escontra Haarlem, bien importante pa Leiden. En 1843 realizóse la conexón con L'Haya.
Mientres el sieglu XIX producieron delles meyores na afarada situación sociu-económica, gracies tamién a la llinia del ferrocaril, pero alredor de 1900 el númberu d'habitantes entá nun xubiera bien percima de los 50.000. La recesión económica afiguróse claramente na cayida de la población: envalórase qu'algamó 100.000 habitantes en 1640, fundir a 30.000 ente 1796 y 1811, y en 1904 yera de 56.044 habitantes.
Nun foi hasta 1896 cuando Leiden empezó a estendese fora de les canales circulares ("singels" en neerlandés) del sieglu XVII. Dempués de 1920 estableciéronse nueves industries na ciudá, como la conservera (parte Este del centru de la ciudá) y la del metal (Hollandse Constructie Groep, Grupu de Construcción Holandesa).
En 1866 la ciudá foi afeutada pola postrera gran epidemia (el cólera), qu'en 1868 llevó al entamu de la construcción del nuevu Hospital Académicu (Academisch Ziekenhuis, onde agora s'asitia'l Muséu Nacional d'Etnoloxía, Rijksmuseum voor Volkenkunde).
En 1883, tolos Países Baxos asustar poles noticies del arrestu de Goeie Mie ("La bona Mie", tamién conocida como "La Mezcladora de Venenu de Leiden", en neerlandés: Leidse Gifmengster), que nel intre de dellos años fixo siquier 27 víctimes.
Pa gran pena de munchos, el conceyu amburar nel crudu iviernu de 1929. Del inmueble namái se caltuvo de pies la fachada que da a la Breestraat. Bien pocu antes de la quema, delles pintures pervalibles fueren treslladaes a otru llugar pa restauración.
thumb| Haarlemmerstraat
Sieglu XXI
Leiden tien importantes funciones como centru de comerciu y de compres pa les comunidaes alredor de la ciudá. Tien la cai comercial más llarga de los Países Baxos, y probablemente d'Europa, la Haarlemmerstraat, con casi un quilómetru de llargu.
Llugares d'interés
thumb| Conceyu de Leiden, dende la Breestraat
Por cuenta de la recesión económica, dende finales del sieglu XVII hasta principios del XX, gran parte del centru de la ciudá de los sieglos XVI y XVII sigui entá intactu.
Dellos llugares d'interés importantes son:
thumb| Molín "De Valk" ("El Ferre") thumb| Molín "De Put" ("El Pozu")
Fortificaciones
thumb| puerta "Zijlpoort"
Salvo una pequeña torre de vixilancia nel Singel, nada queda de les muralles de la ciudá.
Iglesias
Les principales ilesies de les numberoses qu'hai de Leiden son:
Ríos, canales y parques
Les dos cañes del Viejo Rin (Oude Rijn), qu'entren en Leiden pel este, xunir nel centru de la ciudá. Amás, la ciudá ta cruciada por numberosos canales. Nel llau sur de la ciudá, l'Hortus Botanicus y otros xardinos como'l Plantsoen estender a lo llargo del vieyu Singel, o canal circular esterior. El Van der Werffpark lleva'l nome del alcalde Pieter Adriaanszoon van der Werff, que defendió la ciudá de los españoles en 1574.
Museos y cultura
thumb|Poema De profundis de Federico García Lorca thumb|Poema El apice de Jorge Luis Borges Leiden alluga dellos museos:
Leiden cunta principalmente con tres teatros (2006):
Hai básicamente tres cines (2006):
Enllaces:
Educación
La Universidá de Leiden ye conocida polos sos múltiples meyores, incluyendo la so famosa Botella de Leyden, un condensador fechu a partir d'una botella de vidriu, inventáu en Leiden por Pieter van Musschenbroek en 1746 (en realidá foi inventáu primero por Ewald Georg von Kleist n'Alemaña l'añu anterior, pero'l nome "Botella de Leyden" permaneció). Otra meyora foi en criogenia: Heike Kamerlingh Onnes (ganador del Premiu Nobel de Física en 1913) licuó heliu per primer vegada (1908) y darréu consiguió algamar una temperatura de menos d'un kelvin (0,9 K) percima del cero absolutu. Albert Einstein tamién pasó ciertu tiempu na Universidá de Leiden mientres los primeros años y na metá de la so carrera; cuando entá nun yera conocíu, unvió una solicitú pa trabayar nel Llaboratoriu Kamerlingh Onnes, onde realizó investigaciones. Tamién Madame Curie fixo investigaciones en dichu llaboratoriu.
Personaxes célebres
Dellos vieyos maestros tienen venceyos con Leiden. Rembrandt nació en Leiden, ente que Jan Steen, Gerrit Dou, Quiringh Gerritsz. van Brekelenkam y Frans van Mieris el Viejo tamién trabayaron na ciudá. Tres sieglos dempués, en 1917, Theo van Doesburg fundó xunto a Mondrian, J.J.P. Oud y otros, la revista De Stijl en Leiden, que tuvo gran influencia nel arte y l'arquiteutura del sieglu XX.
Munchu escritores tuvieron o entá tán activos en Leiden. Una pequeña seleición: Willem Bilderdijk, Jacob van Lennep, Nicolaas Beets (pseudónimu Hildebrand), François Haverschmidt (pseudónimu Piet Paaltjens), Albert Verweij, J.C. Bloem, Boudewijn Büch, Jan Wolkers, Maarten Biesheuvel, Maarten't Hart, Frits van Oostrom, Willem Otterspeer, Ilja Leonard Pfeiffer y Abdelkader Benali.
Nel mundu de la música'l DJ Armin Van Buuren ye un reconocíu DJ y productor de música trance.
Ferrocarril
Leiden ta na ruta entamada pa la RijnGouweLijn (RGL), un proyeutu de tren llixeru que'l so trayeutu previstu va dende Gouda, pasando por Alphen aan den Rijn y Leiden, a Katwijk y Noordwijk. El tramu por Leiden: Transferium A44 - Ehrenfestweg - Hogeschool - LUMC - Leiden Centraal - Haarlemmerstraat - Breestraat - Korevaarstraat - Lammenschans - Transferium A4. Dende marzu de 2003 ta en funcionamientu'l tramu ente Gouda y Alphen aan den Rijn. El plan pa RGL Esti (hasta Leiden, incluyíu) ye que tea n'usu pal 2010. El plan RGL Oeste ta en fase de desenvolvimientu (nel 2006).
Estaciones ente Leiden Centraal y...
Coche
Tamién puede aportase a Leiden pela autopista al traviés de:
Autobús
Amás hai tresporte públicu de llinies d'autobús, pela ciudá y a otres poblaciones, cola compañía Connexxion.
Ciudaes hermanes
Leiden tien cinco ciudaes hermanes:
Sablera de Los Cristales
.
La sablera de Los Cristales, conocida tamién como sablera d'El Bigaral, asitiar na llocalidá de Antromero, parroquia de Bocines, conceyu de Gozón, comunidá autónoma del Principáu d'Asturies, España, ye una sablera de la mariña central que nun presenta proteición medioambiental de nengún tipu.
Descripción
Tien forma de concha y debe el so nome de “Los Cristales” a que mientres bastante tiempu una industria (fábrica de vidriu) tiraba nella les refugayes de vidriu, que fueron estazaos y erosionados pol efeutu del aguaxe y les marees, dando llugar a un aspeutu del llechu arenosu cristalín. Anguaño yá nun se ven cristales nesta sablera; sumieron.
Tocantes a servicios escarez de cualquier tipu de serviciu.
Acacia cochliacantha
Acacia cochliacantha ye una especie d'árbol caducu orixinariu de Méxicu..
Descripción
Ye un arbustu o pequeñu árbol qu'algama un tamañu d'hasta 4,5 m d'altor. Les fueyes son paecíes a pequeñes plumes, nes ramillas crecen vistosos escayos. Les sos flores son marielles y los sos frutos son vaines apandaes de 10 cm de llargu.
Toxicidá
Les especies del xéneru Acacia pueden contener derivaos de la dimetiltriptamina y glucósidos cianogénicos nes fueyes, les granes y la corteza, que la so ingestión puede suponer un riesgu pa la salú.
Propiedaes
Nun se detectaron antecedentes históricos del usu melecinal de A. cochliacantha nin estudios farmacolóxicos que confirmen la so efectividá.
El cocimientu de les cañes emplegar en Baxa California Sur pa tratar la cistitis, la uretritis y el dolor de reñones. Les fueyes utilizar nel Estáu de Méxicu pa curar el dolor estomacal, la foria, les enfermedaes de la vexiga y la picadura del alacrán.
Taxonomía
Acacia cochliacantha describióse por Humb. & Bonpl. ex Carl Ludwig Willdenow y espublizóse en Species Plantarum. Editio quarta 4(2): 1081. 1806. Acacia: nome xenéricu deriváu del griegu ακακία (akakia), que foi dau pol botánicu Griegu Pedanius Dioscorides (e. C. 40-90) pal árbol melecinal A. nilotica nel so llibru De Materia Medica. El nome deriva de la pallabra griega, ακις (akis, escayos).
cochliacantha: epítetu
Austin
Austin ye la capital del estáu de Texas y del condáu de Travis. Alcontrada nel suroeste d'Estaos Xuníos, concretamente en Texas Central, ye la 14º ciudá más poblada nos Estaos Xuníos y la 4º más grande nel estáu de Texas. Foi la tercer ciudá en crecedera poblacional nos EE UU ente 2000 y 2006. Austin ye tamién la segunda capital estatal más grande d'Estaos Xuníos. A la fecha del 1 de xunetu de 2012, tien una población de 842 592 habs. La ciudá ye'l centru cultural y económico del área metropolitana d'Austin, que tenía una población envalorada de 1 834 303 en 2012. Atopar a veres del ríu Colorado (nun confundir col ríu Colorado que forma frontera ente EE. XX. y Méxicu).
Amás de les sos funciones como sede del gobiernu del estáu, Austin ye un centru comercial, fabril, educativu y de convenciones. Ente la so producción, destaquen los artículos d'alta teunoloxía, como equipos llétricos, semiconductores y equipos informáticos. Ye la sede de la Universidá de Texas n'Austin (1883). Ta previstu que dende 2012 y hasta, siquier, 2021, el Gran Premiu de Fórmula 1 d'Estaos Xuníos celebrar n'Austin.
Historia
thumb|left|150px|[[Stephen F. Austin.]]
En 1730 misioneros franciscanos establecieron tres misiones temporales na zona, aquel día ocupada por población autóctona de los grupos comanche, tonkawa y lipán. En 1838, asitiar nesti llugar una comunidá permanente a la que se dio'l nome de Waterloo. Al añu siguiente esta comunidá incorporar a la República de Texas, siendo designada la so capital y rebautizada n'honor a Stephen F. Austin, consideráu como 'el padre de Texas'. La mayor parte de los texanos allampaben dixebrase del territoriu mexicanu y aspiraben a la unión colos Estaos Xuníos por razones comerciales. En 1842, en tiempos d'Antonio López de Santa Anna, producióse un incidente qu'obligó a treslladar la capital a Houston, pero los ciudadanos de Austin forzaron el regresu de la capitalidad en 1844 cuando l'anexón de Texas yera yá tou un fechu.
Texas entró na Unión (ye dicir los Estaos Xuníos) en 1845 y Austin convertir na capital del estáu en 1850. Tres la Guerra de Secesión, el desarrollu económicu d'Austin viose impulsáu cola llegada del ferrocarril en 1871. Mientres el sieglu XX, Austin beneficiar del usu de la enerxía hidroeléctrica y pa regadío del ríu Colorado.
A partir de los años 1920 y 1930, Austin llanzó una serie de proyeutos de desarrollu cívicu y embellecimiento que creó gran parte de la infraestructura de la ciudá y los parques. Amás, la llexislatura estatal creó'l Lower Coloriáu River Authority que, xunto cola ciudá d'Austin, creó'l sistema de preses a lo llargo del ríu Colorado del que se formaron los llagos de les Tierres Altes. Estos proyeutos fueron habilitaos en gran parte pol fechu de que Austin recibió más fondos d'ayuda mientres la era de la depresión que cualesquier otra ciudá de Texas.
Munches empreses dedicaes a la producción d'artículos d'alta teunoloxía establecer nel so área metropolitana na década de 1970. Población (1990), 465.622 habitantes.
Xeografía
Austin atópase allugada nes coordenaes 30.30722°N, -97.75611°W. Según la Oficina del Censu de los Estaos Xuníos, Austin tien una superficie total de 790.11 km², de la cual 771.54 km² correspuenden a tierra firme y (2.35%) 18.56 km² ye agua.
Demografía
Según el censu de 2010, había 790.390 persones morando n'Austin. La densidá de población yera de 1.000,36 hab./km². De los 790.390 habitantes, Austin taba compuestu pol 68.29% blancos, el 8.15% afroamericanos, el 0.87% amerindios, el 6.31% asiáticos, el 0.07% isleños del Pacíficu, el 12.93% d'otres races y el 3.38% pertenecíen a dos o más races. Del total de la población el 35.14% yeren hispanos o llatinos de cualquier raza.
Educación
El Distritu Escolar Independiente d'Austin xestiona escueles públiques. En partes de la ciudá, los distritos escolares Del Valle, Pflugerville, Round Rock, Leander, Manor, Lake Travis, Eanes, y Hays xestionen escueles públiques.
El Austin Community College xestiona colexos comuñales.
Dana International
Dana Internacional ye'l nome artísticu de la cantante israelina Sharon Cohen. En 1993 viaxó hasta Londres pa realizar la so reasignación sexual, y dende entós camudó'l so nome masculín Yaron pol femenín Sharon. Esi mesmu añu espublizó'l so primer single, tituláu "Saida Sultana".
Austin
Educación
La Biblioteca Pública d'Austin xestiona biblioteques públiques.
Dana International
En 1996 col so segundu discu, “Umpatampa” foi considerada la meyor artista d'Israel. El so tercer discu, “Maganona” (Lloca), foi prohibíu n'Exiptu y Xordania porque a les autoridaes dába-yos llerza qu'una muyer transexual "pervirtiere" a la so mocedá. Sicasí, vendiéronse millones de copies pirates. Esti discu inclúi'l so gran ésitu, “Cinque milla”.
Austin
Aeropuertu
El primer aeropuertu d'Austin, Texas ye'l Aeropuertu Internacional d'Austin-Bergstrom.
Cultura
Los Texas Longhorns son l'equipu deportivu universitariu de la Universidá de Texas n'Austin que participa na Big 12 Conference. Destacóse a nivel nacional en fútbol americano, baloncestu y béisbol.
Dana International
Eurovisión
En 1998 y énte una espectación enorme, Dana International representó a Israel n'Eurovisión ol cantar "Diva", coincidiendo amás col 50 aniversariu del Estáu d'Israel. La ultraortodoxia israelina llegó a calificar a Dana como'l demoniu y recibió amenaces de muerte, un discutiniu que provocó que la televisión hebrea nun unviara comentarista al festival. Sicasí, Europa votó masivamente a Dana y numberosos mozos salieron a les cais de Tel-Aviv a celebrar el trunfu. Dana convirtióse na primer artista israelina en ser entrevistada pola MTV, n’actuar en Top of the Pops de la BBC y en vender 400.000 copies del so single en tol mundu. Entós, la so victoria empezó a ser vista como una victoria de los derechos del coleutivu LGTB.
Nel Festival d'Eurovisión 2011 tornará otra vez a representar a Israel cola canción n'inglés llamada Ding Dong
Austin
Cultura
En 2012 inauguróse'l Circuitu de les Amériques, qu'alluga'l Gran Premiu de los Estaos Xuníos de Fórmula 1, el Gran Premiu de les Amériques de Motociclismu y les 6 Hores de les Amériques del Campeonatu Mundial de Resistencia.
La ciudá tien dos equipos de lligues menores. Los Austin Spurs xueguen na NBA D-League dende 2005, los Texas Stars xueguen na American Hockey League dende 2009 y los Austin Aztex xueguen na United Soccer League dende 2014.
Antigües ciudaes hermanaes
Hasta 1991, les siguientes ciudaes fueron ciudaes hermanaes d'Austin, pero tres una votación del so conseyu municipal en 1991, fueron quitaes d'esti estatus.
Calabria
Calabria (en calabrés: Calàbbria; en grecocalabrés: Calavría; en griegu: Καλαβρíα; n'albanés: Kalabria; ye l'antigua Brucia romana), ye una de les venti rexones que conformen la República italiana. La so capital ye Catanzaro, y la sede del conseyu rexonal y la so ciudá más poblada, Regio de Calabria.