cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seresco
Área de Teunoloxía, Innovación y Formación
= Competencies y certificaciones = El sistema de xestión de Seresco foi certificáu por Lloyds Register según la normativa UNE-EN ISO 9001:2008 y 14001:2004. Tamién llogró la certificación de nivel 3 na evaluación del modelu CMMI calidable del software y ye miembru de itSMF España, organización internacional independiente dedicada a la xestión de servicios TI.
= Enllaces esternos =
Ángel Rodríguez López
Ángel Rodríguez López foi un ciclista español, profesional ente 1956 y 1962.
Primeros años
En destacando como "amateur" nel club Peña Ciclista Uvieín ganándose'l llamatu de Llixeru, nes sos primeres temporaes compitiendo con profesionales hubo de buscase la vida allegando a les carreres en precaries condiciones materiales y loxístiques, carente del soporte d'un equipu profesional dignu d'esi nome, lo que nun-y torgar llograr yá en 1956 resultancies prometedores, ente ellos el 7ᵘ puestu na xeneral del Circuitu Montañés, y cerralo con un 19ᵘ puestu na Vuelta a Cataluña. Coles mesmes llogra victories o puestos destacaos en numberoses carreres de calter rexonal, incluyendo'l títulu de Campeón d'Asturies de Fondu en Carretera en 1956, que repitiría en 1958 y 1961.
A pesar de les faltes mentaes, en 1957 clasifícase segundu nel Gran Premiu de Cataluña, octavu na Vuelta a Asturies, nuna edición en que'l podiu foi acopáu por Bahamontes, René Marigil y Antonio Suárez, y novenu na Vuelta a Andalucía.
1960
En 1960 la so magnífica actuación nel Campeonatu d'España de Monte en Ruta, celebráu en Estella cola participación de tolos garres del ciclismu español metanes una enorme espectación, abriólu por fín les puertes d'un equipu consolidáu, el Maxestá, encabezáu por un yá declinante Jesús Loroño, que darréu-y fixo debutar na Vuelta a España; y a partir d'ello encadenó trés años de participaciones nes principales carreres españoles. N'anguaño proclámase tamién Subcampeón nacional de Fondu en Carretera para Independientes, superáu namái por José Pérez-Francés, vence na Vuelta a la Rioja y queda 2º na Xubida al Naranco.
1961
La temporada de 1961, encuadráu nel equipu Catigene con conocíos veteranos como Vicente Iturat, Gabriel Company o Antonio Barrutia, la figura del ciclu-cross español de la dómina, José Luis Talamillo, y una estrella entós naciente como Julio Jiménez, foi la meyor de la so carrera, ocupando a la fin d'ella'l puestu 35 ente los 82 corredores profesionales ya Independientes españoles activos en dichu añu, y el 3º del so equipu, según la clasificación oficiosa de CyclingRanking.com.
Especialmente destacaes fueron les sos actuaciones nel Trofeo Torres-Serdán (Madrid-Barcelona), nel Campeonatu d'España d'Independientes (3º tres José Bernárdez y Juan Manuel Menéndez), nel Circuitu Montañés (3º na Xeneral final, tres Carmelo Morales y Pérez-Francés), na Xubida al Naranco (9º), y na Vuelta a Cataluña, onde foi 2º na etapa reina, asitiándose igualmente 2º na xeneral, y terminó 6º en dicha Clasificación Xeneral, bien perxudicáu nella polos tiempos rexistraos na contrarreló por equipos, apostada l'últimu día.
Na Vuelta a España acabó nel puestu 43, ente 90 participantes, ente que na Bicicleta Eibarresa facer el 32º ente 64.
Cerró la temporada nel Campeonatu d'España por Rexones, prueba que s'apostaba contrarreló por equipos de trés corredores, formando'l d'Asturies con Luis Tuya y Juan Álvarez y consiguiendo la medaya de bronce, tres Cataluña (José Segú, Miguel Pacheco y Aniceto Utset) y Vizcaya (José Bernárdez, Valentín Uriona y Juan María Uribezubia).
1962
En 1962 fichó por unu de los trés meyores equipos españoles de la dómina, el Llicor 43, encabezáu por Fernando Manzaneque. Sicasí en participando na Vuelta a Llevante y na Vuelta a España y magar quedar 4º nel Campeonatu d'España de Monte nun llogró caltener el nivel d'años anteriores y retiróse al rematar la temporada.
La redolada ciclista asturianu de la dómina
Nos primeros años 60 consolidar nel ciclismu español la estructura d'equipos profesionales con patrocinadores comerciales económicamente sólidos. Ello cristalizó finalmente en cuatro equipos dominantes, dos con base vasca, Kas y Fagor, y dos llevantinos, Llicor 43 y Ferrys. Asturies, una rexón con una enorme afición pol ciclismu pero carente del tipu d'empreses que solía exercer esi patrociniu, quedó al marxe d'esi afitamientu, y namái Ángel Rodríguez rellenó hasta ciertu puntu'l buecu nesa dómina ente los últimos ésitos de Senén Mesa y Luis Sánchez Huergo y los primeres de José Manuel Fuente y Vicente López Carril na élite del ciclismu español.
Los demás ciclistes aturianos contemporáneos de Rodríguez que s'asomaron al profesionalismo (José Constenla, José Suárez, José Luis Rato, Luis To, Ángel Piñera o Juan Álvarez) nun llograron estabilizar la so carrera, y namái Álvarez participó nuna ocasión (1964) na Vuelta a España, nes files del equipu vascu Inuri.
Palmarés
{| width="100%" 1957 1960 2º nel Campeonatu d'España de Monte 16px
1961
BC Camelopardalis
BC Camelopardalis (BC Cam / 49 Camelopardalis / HD 62140 / HR 2977) ye una estrella variable de magnitú aparente +6,47 na constelación de Camelopardalis, la xirafa. Alcuéntrase a 265 años lluz de distancia del Sistema Solar.
BC Camelopardalis ye una estrella blancu-mariella de la secuencia principal de tipu espectral F0spe. Tien una temperatura superficial de 7656 K y relluma con una lluminosidá 13,5 vegaes mayor que la lluminosidá solar. La so masa ye un 77% mayor que la del Sol y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 26 km/s. Tien una edá envalorada de 980 millones d'años y dientro d'aproximao 370 millones d'años va abandonar la secuencia principal evolucionando escontra una estrella de mayor tamañu.
BC Camelopardalis ye una estrella químicamente peculiar, con un conteníu anómalo de metales na so superficie. Al igual que BP Gruis y PP Virginis, ye una estrella peculiar fría con una temperatura inferior a la d'otres representantes d'esta clase. Como munches d'estes estrelles, BC Camelopardalis ye una variable Alfa2 Canum Venaticorum. El so rellumu fluctúa 0,05 magnitúes a lo llargo d'un periodu de 4,285 díes.
Villaciervos
250px|thumb|Torre del Reló. Villaciervos ye una llocalidá y tamién un conceyu de la provincia de Soria, partíu xudicial de Soria, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión, España. Pueblu de la Contorna de Soria.
Xeografía
220px|thumb|left|Términu municipal de Villaciervos.
Tien un área de 81,34 km².
Historia
Llugar, entós conocíu como Villacierbos de riba que mientres la Edá Media perteneció a la Comunidá de Villa y Tierra de Soria formando parte del Sexmo de Frentes.
El Censu de Pecheros de 1528, nel que nun se cuntaben eclesiásticos, fidalgos y nobles, rexistraba la esistencia 18 pecheros, ye dicir unidaes familiares que pagaben impuestos. Nel documentu orixinal la llocalidá figura como Villaciervos de baxo.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional, entós conocíu como Villaciervos y Villaciervitos na rexón de Castiella la Vieya, partíu de Soria que nel censu de 1842 cuntaba con 122 llares y 490 vecinos.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 103 habitantes, 62 homes y 41 muyeres.
Demografía recién del nucleu principal
Villaciervos (llocalidá) cuntaba a 1 de xineru de 2.010 con una población de 69 habitantes, 38 homes y 31 muyeres.
Población por nucleu
miniaturadeimagen|Vista de Villaciervitos. miniaturadeimagen|Ilesia de San Blas, Villaciervitos.
Economía
Trigo, cebada y centenu. Ganadería lanar. Industria chacinera.
Mediu ambiente
Nel so términu ya incluyíos na Rede Natura 2000 los siguientes llugares:
Flora y fauna
Encina, sabina, espliegu, manzanilla, ajedrea, tomillu,... Xabalín, corzu, llebre, coneyu, perdiz,...
Carlos Mayor
Carlos Mayor ye un ex-futbolista arxentín.
Ociu
thumb|Momentos d'Ociu, [[Daniel Hernández Morillo]] Comúnmente llámase ociu al tiempu llibre que se dedica a actividaes que nun son nin trabayu nin xeres doméstiques esenciales, y que pueden ser consideraes como recreatives. Ye un tiempu recreativu que s'usa a discreción. Ye distintu al tiempu dedicáu a actividaes obligatories o esenciales, como comer, dormir, faer xeres venceyaes a cierta necesidá, etc. Les actividaes d'ociu facer nel tiempu llibre, y non por obligación.
La distinción ente les actividaes d'ociu y les obligatories nun ye estricta, y depende de cada persona; asina estudiar, cocinar o faer música, pue ser ociu pa unos y trabayu pa otros, pos pueden realizase por prestar como pol so utilidá al llargu plazu y/o eventual ganancia económica.
L'ociu puede emplegase n'actividaes motivadoras y granibles. Per otru llau, l'ociu na Antigua Grecia yera consideráu'l tiempu dedicáu, principalmente por filósofos, pa cavilgar sobre la vida, les ciencies y la política.
Tipos d'ociu
Ociu espectáculu: ye l'ociu rellacionáu colos espectáculos, ente los que podemos estremar los culturales, teatru, zarzuela, ópera, cine o espectáculu, onde'l participante ye actor principal del so ociu. Esti tipu d'ociu tamién se conoz como ociu experiencial. " Ociu: Toa actividá que l'individuu desenvuelve de manera llibre, improductiva, que causa prestar nel individuu y que nun produz una gastadura neuromotriz"(según un puntu de vista dende'l turismu) Utilizando como criteriu la participación de les persones nel ociu, podemos estremar dos tipos d'ociu: Estudios d'ociu - L'ociu feminista. La investigadora canadiense Susan Shaw ye una de les académiques que más desenvolvió esta llinia d'investigación sobre les llimitaciones d'ociu nes muyeres.
Dimensiones y direicionalidá del ociu
El Dr Manuel Cuenca fala sobre les dimensiones y direicionalidá del ociu dientro del ociu humanista. Partiendo de la premisa que l'ociu ye una esperiencia que beneficia'l desenvolvimientu, entós vuélvese relevante entender qué tipu d'ociu prauticar y si realmente dexa una meyora na persona.
Les direicionalidaes estrémense en positives y negatives. Negativu cuando la esperiencia perxudica al suxetu o la so redolada. Nella identifiquen dos tipos: Positivu si tien una vivencia gratificante de les esperiencies. Igualmente estrémase en dos: Y de esti últimu ociu derívense 5 dimensiones descrites por Cuenca: "La vivencia d'ociu ye, o tuviera de selo, una vivencia integral, rellacionada col sentíu de la vida y los valores de cada unu, coherente con toos ellos".
Ociu y cultura
Dende una perspeutiva más actual, acordies con Gomes y Elizalde (2012), l'ociu nun ye un fenómenu aislláu y manifiéstase en distintos contestos según los sentíos y significaos producíos/reproducíos culturalmente poles persones nes sos rellaciones col mundu. L'ociu participa de la complexa trama históricu-social que caracteriza la vida en sociedá, y ye unu de los filos texíos na rede humana de significaos, símbolos y significaciones.
Na vida cotidiana, l'ociu constitúi rellaciones dialógicas con otros campos amás del trabayu: la educación, la política, la economía, el llinguaxe, la salú, l'arte, la ciencia y la naturaleza, ente otres dimensiones de la vida, siendo parte integrante y constitutiva de cada sociedá (Gimes, 2010).
D'esta miente, pa los autores Gomes y Elizalde l'ociu ye entendíu como una necesidá humana y dimensión de la cultura carauterizada pola vivencia lúdica de manifestaciones culturales nel tiempu/espaciu social. Asina, l'ociu constituyir na articulación de tres elementos fundamentales: la ludicidad, les manifestaciones culturales y el tiempu/espaciu social. Xuntos, estos elementos configuren les condiciones material y simbólicu, suxetives y oxetives que pueden – o nun faer del ociu un potente aliáu nel procesu de tresformamientu de les nueses sociedaes, convirtiéndoles en más humanes ya inclusives.
Les manifestaciones culturales que constitúin l'ociu son práutiques sociales esperimentaes como esfrute de la cultura, tales como: fiestes, xuegos, paseos, viaxes, música, poesía, graffiti y murales, pintura, escultura, danza, vivencies y espresiones corporales, xuegos electrónicos y esperiencies virtuales, fotografía, teatru, actividaes comuñales, feries con nueves modalidaes d'intercambiu, actividaes recreatives y deportives, festivales y eventos artísticos, variaes modalidaes d'educación popular local, espacios de conversación y alderica etc.
Dende esta perspeutiva re-significada, l'ociu puede xenerar una vivencia d'apertura marcada por una actitú que ruempa y transgreda colo dexao y con lo lícito, amosándose munches vegaes en cantu de lo socialmente fayadizu y aceptáu. Xustamente a esto debe unu de les grandes medranes, según peligros, que representa l'ociu pal caltenimientu del statu quo. D'equí surde, en parte, l'intentu d'acallantar y prohibir la disrupción, contracorriente, alteridad ya innovación subversiva, y tou aquello que puede espresar un ociu polémicu, caóticu, contra-hexemónicu y catalizador (Elizalde, 2010).
La Historia del Ociu
Según Gomes y Elizalde (2013), nos estudios sobre l'ociu espublizaos n'Occidente ye posible verificar que los raigaños d'esti abordaxe xeneralmente son alcontraes na Grecia clásica o na modernidá europea. Estos dos interpretaciones son diverxentes en términos d'escurrimientu históricu del ociu y xeneren intensos alderiques académicos: pa dalgunos, la esistencia del ociu ye reparada dende les sociedaes griegues, y p'otros l'ociu ye un fenómenu específicu de les sociedaes modernes, urbanes ya industrializaes.
Independientemente del contestu históricu y de les carauterístiques consideraes, el desenvolvimientu teóricu sobre la tema dende finales del sieglu XIX fixo posible la sistematización de les conocencies sobre l'ociu, una pallabra que güei - según dellos estudiosos - correspuende a los términos leisure n'inglés, loisir en francés y lazer en portugués la doris.
Pa dellos autores l'ociu y al vocablu romanu otium. Recuperando'l significáu de skholé, esta pallabra representaba una posibilidá d'astención de les actividaes amestaes a la mera subsistencia. Implicaba, necesariamente, les condiciones de paz, reflexón, prosperidá y llibertá de tener que realizar les xeres servil y venceyar a les necesidaes de la vida granible. Como dependía de ciertes condiciones educatives, polítiques y socioeconómicas, skholé constituyía un privilexu reserváu a una pequeña parcela de los homes llibres. Pa Aristóteles, les persones teníen qu'aprender a deseyar el reposu filosóficu, pos, ye per mediu d'él que se tornaría posible algamar virtúes. D'esta forma, nel so sentíu griegu, skholé yera venceyada a la posibilidá de descansu y reposu, condición aparente pol distintivu carauterísticu de los privilexaos: l'astención de la necesidá d'exercer el trabayu útil o granible y la posibilidá de dedicación a la contemplación, a la meditación y a la reflexón filosófica.
Como destaca Munné, el otium romanu yera estratificado socialmente: taba acomuñáu, nel casu de les elites intelectuales, a la meditación y a la contemplación. Yera'l otium con dignidá. Por eso, no que concierne a les persones comunes, otium significaba descansu y diversión apurríos polos grandes espectáculos. Esta estratexa faía referencia a la tradicional espresión “pan y circu” y tenía como finalidá despolitizar al pueblu, amenorgándolo a la condición de pixín espectador, evidenciando asina'l potencial munches vegaes alienante, de les formes d'entretenimientu masivu.
La conexón que los romanos fixeron ente'l otium y el negotium ye interesante d'entender. El negotium, pallabra llatina qu'anició'l términu axusto, foi entendíu como ocupación y actividá. D'esta forma, el trabayu (negociu y comerciu) tamién representaba la negación del otium. Pa tener una visión más clara sobre la forma d'entender l'ociu y el trabayu na antigüedá grecorromana ye importante recordar que, etimológicamente, la pallabra trabayo deriva del términu llatín tripalium, que significaba un preséu de tortura col que s'obligaba a los esclavos a realizar determinaes xeres. Asina, na visión clásica grecorromana l'ociu yera muncho más valorizado que'l trabayu, daqué distintu a lo qu'asocedió darréu.
L'Ociu Nel Sieglu XIX
Nesta perspeutiva, dende'l sieglu XIX l'ociu ta bien venceyáu a les categoríes trabayo y tiempu llibre – concebíes dende una perspeutiva sociolóxica. Por eso, la socioloxía ye una importante área (pero non la única) qu'enconta les teoríes y analises desenvueltos sobre la temática, principalmente por autores d'Europa y de los Estaos Xuníos. Pa munchos estudiosos, ente los cualos destácase Dumazedier (1976), l'ociu surdió na modernidá europea nel sieglu 21 como frutu de la revolución industrial socedida, nos principales centros urbanos d'Europa, sobremanera n'Inglaterra. Pa él, l'ociu se contrapone al trabayu y correspuende a una lliberación periódica del trabayu a la fin del día, de la selmana, del añu y de la vida, cuando s'algamar la xubilación.
L'Ociu en Llatinoamérica
Acordies con Gomes y Elizalde (2012), dende'l sieglu XX estos dos distintes interpretaciones sobre l'orixe del ociu xeneraron fondos discutinios cuando se busca retomar la historia d'esti fenómenu. Polo xeneral, dambes son llargamente utilizaes nes teoríes sobre l'ociu qu'empobinen y enconten los estudios sobre esa temática en delles partes del mundu, exerciendo influencies significatives sobre les conocencies espublizaes nos distintos países de Llatinoamérica.
Eses interpretaciones entá cuando son dotaes de lóxiques propies, referir a realidaes específiques pertinentes cuando se trata d'Europa, por casu, pero son desaparentes ya insuficientes p'aldericar l'ociu y la recreación en Llatinoamérica. Esta rexón tien otres singularidaes y otros marcos históricos, culturales, sociales, políticos y económicos. Tou esto demanda otres interpretaciones, abordaxes, reflexones y re-significaciones, según la sistematización d'otros saberes que sían capaces de dialogar críticamente coles realidaes llatinoamericanes.
Como plantega Escobar, pa falar d'América Llatina ye necesariu considerar los llugares y realidaes locales, obviamente ensin perder de vista'l contestu más ampliu. D'esta miente, los analises sobre los conceutos y teoríes d'ociu y recreación nun pueden ser universales y globalizantes (Gomes, 2010).
Amás d'esto, los dos interpretaciones sobre un supuestu orixe del ociu, destacaes primeramente, son producciones teóriques que refuercen el mitu de la centralidad d'Europa como referente privilexáu pa la constitución del mundu, y sobremanera del llamáu mundu occidental. D'esta miente, esclúin la decisiva participación de otres realidaes nun xuegu qu'envolubra, de manera desigual, dellos componentes, dientro de los cualos tán los pueblos y cultures d'otros continentes, tales como América Llatina, África y Asia. (Gomes y Elizalde, 2012).
Nancy Tyson Burbidge
Nancy Tyson Burbidge AO foi una botánica, taxónoma, conservacionista y curadora de yerbariu australiana.
Damaris Egurrola
Damaris Berta Egurrola Wienke ye una futbolista española nacida n'Estaos Xuníos. Xuega como mediocampista y el so equipu actual ye'l Athletic Club de la Primer División Femenina d'España.
Nancy Tyson Burbidge
Biografía
Burbidge naz en Cleckheaton, Yorkshire; el so padre, William Burbidge, foi un clérigu anglicanu qu'emigró a Australia en 1913 cuando oposicionó por una parroquia en Australia Occidental. Educar en Katanning (Kobeelya) na Escuela de Neñes de la "Ilesia d'Inglaterra - fundada pola so madre Nancy Eleanor. Completa la so escolarización en 1922 al graduase na Bunbury High School, y cólase a estudiar a la "Universidá d'Australia Occidental. Va Completar el so BSc en 1937, y depués recibe un premiu pa viaxar a Inglaterra onde permanez 18 meses nos Royal Botanic Gardens, Kew; tando ellí fai una revisión del xéneru australianu de gramínea Enneapogon. Al retornar a Australia continua'l so estudiu de la flora d'Australia al traviés de la "Universidá d'Australia Occidental, compleando la so M.Sc. en 1945.
En 1943 oposiciona y gana el cargu d'Agrónomu Asistente nel "Waite Agricultural Research Institute" d'Adelaida, onde empieza trabayos n'especies natives de pasturas pa les rexones grebes y semiáridas d'Australia del Sur. Y gana un nuevu puestu de botánica sistemática na "División de Vexetales Industriales del CSIRO, en Canberra en 1946, trabayando n'entamar y estender el herbario, primero como investigadora y depués amestando'l de curadora; siendo responsable del empiezu de les fundaciones de los Herbarium Australiense, más tarde National Australian Herbarium.
Escribió "Llave pa les especies de South Australia de Eucalyptus L'Hér. pero nun s'especializó nesi xéneru. El so interés profesional en botánica sistemática reflexar pol so competente secretariáu del "Comité de Botánica Sistemática de l'Australian and New Zealand Association for the Advancement of Science dende 1948 a 1952. Tamién editó Australasian Herbarium News hasta 1953, cuando tomó dellos años como "Oficial Botánicu Australianu d'Enllaz" nel Herbario de los Jardínes de Kew. Tando en Kew fotografió y indexó especímenes tipos de plantes australianes y fechu copies de microfilmees de les libretas de notes de Robert Brown pal Herbario australianu.
Burbidge tamién s'interesó en caltenimientu d'Australia. Siendo miembru fundadora de l'Asociación de Parques nacionales del Territoriu de la Capital Australiana en 1960, y dos veces foi la so presidenta. Foi prominente nel lobby pa establecer Parques nacionales como Tidbinbilla Nature Acute y Namadgi National Park; establecíos depués del so decesu. Foi tamién miembru de l'Australian Federation of University Women, sirviendo como presidenta de la "Caña Canberra" de 1959 a 1961, de l'Asociación Femenina Pan-Pacífico del Sureste Asiáticu, de 1957 a 1958, y como secretaria internacional ente 1961 y 1968.
Honores
280px|thumb|Anfiteatru Memorial Nancy T. Burbidge. Les sos contribuciones honrar con un altar fronteru, amosando banksies y aves honey-eaters, na Ilesia Anglicana San Miguel, en Mount Pleasant, Australia Occidental, y nel Memorial Nancy T. Burbidge Memorial, un anfiteatru nel Australian National Botanic Gardens de Canberra. El Índiz de Nomes de Plantes Australianes ta dedicáu a la so memoria. Y un picu en Namadgi llámase "Monte Burbidge" nel so honor.
Naoko Sano
Naoko Sano ye una docente ya historiadora de sociollingüística en francés.
Nanuza Luiza de Menezes
Nanuza Luiza de Menezes (1934) ye una destacadísima botánica, curadora y profesora brasilana.
Naoko Sano
Al traviés d'afayar l'occitanu en Xapón, decidió cursar una parte de los sos estudios na Universidá de Montpellier pa poder aprender la llingua occitana. Recibió'l Premiu de la Vocación Provenzal, apurríu pola Fundación Loís Voland.
Anguaño, trabaya na Universidá de la ciudá de Nagoya
Nanuza Luiza de Menezes
Premios
Collaborador Eméritu, Museu Paraense Emílio Goeldi/MPEG.
Anthus chacoensis
Anthus chacoensis, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Motacillidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Arxentina y Paraguái. El so hábitat natural son les praderíes templaes.
Aeropuertu Toronto City Centre
L'Aeropuertu Toronto City Centre Billy Bishop  ta allugáu en Toronto, Ontario, Canadá, ye un aeropuertu rexonal alcontráu nes Islles Toronto.
Inauguráu en 1939 como Port George VI Airfield, rápido pasaría a ser conocíu como Island Airport. Taba pensáu pa ser el principal aeropuertu de Toronto (construyóse un aeropuertu secundariu en Malton —agora parte de Mississauga— pal so usu en casu de mal tiempu), anque estos papeles invirtiéronse rápido, y l'Aeropuertu de Malton convertir nel principal, papel que sigue güei como Aeropuertu Internacional Toronto Pearson. En 1994, el nome pasó a ser oficialmente'l de Aeropuertu Toronto City Centre.
L'edificiu orixinal de madera de la terminal (que data de 1939) ta inda presente y entá s'usa, anque non como una terminal comercial de pasaxeros. L'únicu cambéu esencial na so estructura foi l'allugamientu d'un cristal inclináu na torre de control pa facilitar les operaciones nocherniegues.
Keyhole Markup Language
Keyhole Markup Language (KML) ye un llinguaxe de marques basáu en XML pa representar datos xeográficos en trés dimensiones.
Estructura
Los ficheros KML davezu distribúyense comprimíos como ficheros KMZ, que pueden amás incluyir archivos d'imáxenes y otros recursos rellacionaos col mapa.
Un ficheru KML especifica una carauterística (marques de llugares, imáxenes, polígonos, modelos 3D, descripciones testuales, etc.) pa Google Earth o cualesquier otru software qu'implemente KML. Contién títulu, una descripción básica del llugar, les sos coordenaes primeru (llargor), segundu (llatitú) y opcionalmente l'altitú.
Estandarización
Les especificaciones KML 2.2 fueron presentaes ante'l Open Geospatial Consortium (OGC) col fin d'algamar un estatus d'estándar abiertu como formatu d'intercambiu de información xeográfica. En payares de 2007 la OGC crea un nuevu grupu de trabayu sobre KML 2.2 y solicítense allegaciones hasta'l 4 de xineru de 2008. El 14 d'abril de 2008 convirtióse definitivamente en nuevu estándar de la industria.
Adrada de Pirón
Adrada de Pirón ye un conceyu de la provincia de Segovia, Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón, España.
Xeografía
Asitiada cerca del ríu Pirón al que desagua el Regueru del Valle, que pasa pol pueblu. Pol pueblu crucia la carretera SG-P-2222 ente Brieva y Losana de Pirón.
Aeropuertu Touat Cheikh Sidi Mohamed Belkebir
L'Aeropuertu Touat-Cheikh Sidi Mohamed Belkebir ye un aeropuertu públicu allugáu a once km al sureste d'Adrar, Arxelia.
Buléon
Buléon ye una comuña francesa del departamentu de Morbihan, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Takuya Suzumura
Takuya Suzumura (鈴村 拓也; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Llista d'asteroides/46601–46700
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
El Cabrón
El Cabrón ye un llugar de la parroquia de Pravia nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Alcuéntrase a 3,8 km de Pravia, la capital del conceyu, a un altor mediu de 152 msnm y tien una población de.
Caden
Caden ye una comuña francesa del departamentu de Morbihan, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Ríu La Peña
El ríu La Peña ye un ríu asturianu, de Nava. Naz cerca la población de Campanal y desemboca nel río Pra nel llugar nomáu Molín de Pra, cerca'l pueblu navetu de Piloñeta.
Ríu pequeñu, ye conocíu meyor polos sos nicios rellacionaos cola industria molinera. Arriendes de los nicios de cuatro molinos d'agua albídrense pel so calce les canalizaciones d'antaño, saltos d'agua y una presa. Rellacionao con esto, delláu del ríu pasa un ruta de senderismu.
Satellite
Satellite ye'l tema col que Lena Meyer-Landrut ganó'l Festival d'Eurovisión 2010 con 246 puntos. Ye una canción n'inglés.
Caden
Tien una población de y una superficie de  km².
Anthus cervinus
El ye una ave paseriforme de la familia Motacillidae que s'atopa n'Eurasia, América del Norte y el norte d'África.
Descripción
Esta especie de chis ye de pequeñu tamañu, de 15 cm de llargor corporal. Los machos adultos pel branu, la so dómina d'apareyamientu, son fácilmente identificables pol color coloráu de la so cara, pescuezu y gargüelu. Les femes y los machos col so plumaxe non reproductivu paécense enforma a otres especies de chises, yá que'l so gargüelu namái tien un llixeru tonu acoloratáu. El so mantu cimeru ye de tonos pardos arrallaos n'escuru y el so abdome ye de colores ablancazaos chiscáu por llixos escuros allargaes. Los xuveniles tienen el gargüelu blancu con llistes malares negres.
Como tolos chises son aves qu'emiten diversos y variaos soníos, tantu en vuelu como tando posaos.
Distribución y hábitat
Cría nel norte d'Europa, Asia y Alaska. Ye un migrador de llarga distancia que se mueve a África, Asia oriental y la mariña occidental d'EE.XX. pa pasar l'iviernu. N'Europa Occidental apaez de camín migratoriu camín del norte d'África y como divagante.
Viven principalmente n'árees de llamargales baxes y abiertes, con arbustos de fueya caduca. El so hábitat reproductivu son los medios palustres y la tundra húmeda. Mientres les migraciones paran n'árees húmedes ensin árboles, pero tamién en zones seques y campos llabraos.
Comportamientu
El so vuelu ye fuerte y direutu. Ye sociable y forma pequeñes bandaes mientres la migración.
Principalmente ye insectívoru, como tolos sos parientes, pero tamién come granes.
Reproducción
Faen los ñeros ente la vexetación y ponen los güevos ente mayu y xunu. Ponen ente 4 y 7 güevos que son guaraos cuasi puramente pola fema ente 10 y 13 díes, anque'l machu ayuda na alimentación. Los pitos tarden de mes y mediu a dos meses en volar.
Xunión Europea de Radiodifusión
La Xunión Europea de Radiodifusión, tamién conocida por UER o EBU ye una emisora que trabaya en partes del continente européu y partes del asiáticu y africanu. Tolos países que tean nesta asociación participen nun certame llamáu'l Festival de la Canción d'Eurovisión.
Eurovisión
Cuasi tolos países europeos pertenecen a la Xunión Europea de Radiodifusión, escepto Liechtenstein, Kosovu y Bielorrusia (ta intentándolo la cadena principal del país). Hai países africanos como Arxelia, Marruecos (que yá participara nel 1980, anque la cadena principal del país nun ye miembru, pero otra sí) Exiptu, Libia y Tunicia. N'Asia tenemos a: Xordania y El Líbanu. Llueu, n'Euroasia tán: Rusia, Turquía, Armenia, Azerbaixán, Xeorxa ya Israel (toos participaron dalguna vez). Tamién hai munchos miembros asociaos, la mayoría d'ellos alcuentrense n'América, Asia y África. Hai que ser miembru oficial pa participar nel Festival de la Canción d'Eurovisión. La UER da-yos un plazu pa retirase ensin multa o confirmar y participar. Tou miembru oficial de la UER que nun participa ye porque nun quier o nun pue.
Julen Lopetegui
Julen Lopetegui Agote ye un ex-futbolista y entrenador de fútbol español. Dende xunu de 2018 ye l'entrenador del Real Madrid. Dende'l 21 de xunetu de 2016, foi'l seleicionador nacional de fútbol d'España.
Entamos
Porteru formáu na cantera de la Real Sociedad. Llegó a xugar nel filial de Segunda División B de la Real Sociedad, pero nun debutó nel primer equipu. A mediaos de la década de los 80, Lopetegui tenía'l pasu a la primer plantía de la Real Sociedad bloquiáu por un puñáu de bonos porteros como Luis Miguel Arconada, José Luis González Vázquez y Agustín Elduayen.
Real Madrid y Castiella
En 1985 foi ficháu pol Real Madrid pa ser integráu nel so equipu filial, el Castiella CF. Xugó nel Castiella hasta 1988, cuando foi vencíu a la Unión Deportiva Las Palmas por una temporada. Finalmente, en 1989 llega a la primer plantía del Real Madrid. Nos sos dos temporaes col Real Madrid foi'l tercer porteru del equipu, ensin apenes oportunidaes, anque llegó a debutar en Lliga col Real Madrid nun derbi col Atlético nel Vicente Calderón (3-3) na penúltima xornada de la temporada 1989-90.
C.D. Logroñés
Ensin oportunidaes nel equipu madridista y en pasando una temporada en blancu, Lopetegui ficha en 1991 pol Club Deportivo Logroñés. En Logroño, Lopetegui vivió los sos meyores años como futbolista. Atopándose n'unu de los equipos más modestos de la Primer División, el llabor de Lopetegui destacó de forma enorme. Foi titular indiscutible mientres tres temporaes y, a pesar d'encaxar munchos goles, evitó munchos más; pasando a ser consideráu como unu de los meyores y más espectaculares porteros d'España. Lopetegui xugó 108 partíos en Primer División col Logroñés. El 23 de marzu de 1994 foi llamáu pa debutar nun partíu amistosu de la seleición española contra Croacia, convirtiéndose nel primer internacional español en ser convocáu mientres militaba nel Logroñés. Tamién foi convocáu pa la disputa del Mundial de fútbol d'Estaos Xuníos 1994, anque nun llegó a apostar un solu minutu en dichu tornéu.
F.C. Barcelona
Les sos grandes actuaciones col Club Deportivo Logroñés válen-y ser ficháu en 1994 pol Futbol Club Barcelona. Sicasí, empezó con mal pie nel Barça: a empiezos de la temporada 1994-95 cometió un espectacular fallu na final de la Supercopa ante'l Real Zaragoza. A pesar de que'l gol encaxáu nun supunxo la perda del troféu, sí que punxo n'entredichu la calidá de Lopetegui. Finalmente, Carles Busquets, suplente d'Andoni Zubizarreta nes temporaes anteriores, arrampuñó'l puestu a Lopetegui. Aquel primer añu tuvo un rendimientu irregular, siendo capaz de lo meyor y de lo peor, como nel partíu de vuelta frente al Atlético en Copa del Rei, nel qu'atayó dos penaltis dempués de regalar el primer gol colchoneru. Lopetegui xugó bien pocu na so etapa barcelonista (apenes cinco partíos de Lliga en tres temporaes). Empezó la temporada 1996-97 xugando de titular el partíu d'ida de la Supercopa d'España, pero cola llegada de Vítor Baía terminó la temporada como tercer porteru del equipu, situación que yá conociera na so etapa madridista.
Rayo Vallecano
En 1997 abandona'l Futbol Club Barcelona pela puerta de tras y, n'habiendo perdíu parte del prestíu que llogró nel Logroñés, ficha pol Rayo Vallecano de la Segunda División. En Vallecas vuelve tener minutos y xube en 1999 a la Primer División. Los sos trés temporaes en Primer División col Rayo, hasta 2002, queden a la solombra de Kasey Keller y Imanol Etxeberria, que seríen los porteros titulares, pero siquier esfruta de minutos y xuega 36 partíos de Lliga nesos trés años. Al rematar la temporada 2001-02 cuelga les botes.
Informe PISA
L'Informe del Programa Internacional pa la Evaluación d'Estudiantes o Informe PISA (poles sos sigles n'inglés: Programme for International Student Assessment) ye un estudiu lleváu a cabu pola OCDE a nivel mundial que mide'l rendimientu académicu de los alumnos en matemátiques, ciencia y llectura. El so oxetivu ye apurrir datos comparables que faigan posible a los países ameyorar les sos polítiques d'educación y les sos resultaos.
Julen Lopetegui
Clubes
Tres la so retirada como xugador, debutó como entrenador na temporada 2003-04, col primer equipu del Rayo Vallecano, acabante baxar a Segunda División. Lopetegui foi destituyíu pocu dempués d'empezar la temporada y el Rayo baxó a Segunda División B.
Informe PISA
L'estudiu basar nel analís del rendimientu d'estudiantes de 15 años a partir d'unos exámenes estandarizados que, dende l'añu 2000, realícense cada trés años en diversos países. Anque ye consideráu como un sistema "oxetivu" de comparanza, la so formulación ta suxeta a munches crítiques, por cuanto ye un analís puramente cuantitativu (POPKEWITZ 2013).
Julen Lopetegui
Clubes
En incorporándose en 2006 con Ramón Calderón a la organigrama del Real Madrid, de primeres como responsable de los ojeadores internacionales del club, volvió a los banquinos en xunu de 2008, al faese cargu del Real Madrid Castilla, primer filial del club merengue, cargu qu'abandonó a final de temporada tres nun xubir al equipu de categoría, desvenceyándose del club tres tres temporaes.
Ente agostu de 2010 y mayu de 2014, formó parte del cuerpu téunicu de la Real Federación Española de Fútbol, ocupando de primeres el cargu de seleicionador sub-19 y sub-20, y tres los Xuegos Olímpicos de 2012, de la seleición sub-21.
Informe PISA
Conceutu
Cada estudiu PISA cubre los trés árees principales de competencia de llectura, matemátiques y ciencies naturales, anque en cada ocasión revisa una d'éstes con mayor fondura que les otres dos. D'esta forma, en 2000 esaminar con más detenimiento la competencia de llectura, en 2003 les matemátiques y en 2006 les ciencies naturales. Debíu al intervalu de 3 años qu'esiste ente cada realización de pruebes, esti ciclu repite cada 9 años.
Julen Lopetegui
Clubes
En mayu de 2014, ye contratáu como entrenador del Porto de la Primeira Liga de Portugal. Na so primer temporada col conxuntu «portista», concluyó segundu en lliga a tres puntos del Benfica, ente qu'en Lliga de Campeones algamó los cuartos de final ante'l Bayern de Guardiola. Foi destituyíu a mediaos de la segunda temporada, en xineru de 2016, col equipu terceru en lliga y en dieciseisavos de Lliga Europa, en siendo posáu na fase de grupos de la Lliga de Campeones.
Seleición
Lopetegui empezó la so trayeutoria nel área téunica de la Real Federación Española de Fútbol, como seleicionador nacional en categoríes inferiores, ente agostu de 2010 y mayu de 2014.
Informe PISA
Conceutu
Con cada prueba revísase igualmente otra tema rellacionada cola educación. Asina se revisaron en 2000 les estratexes d'estudiu, en 2003 la solución de problemes, en 2006 la formación básica de téuniques d'información y na de 2009, midiéronse les capacidaes de comprensión llectora en formatu electrónicu, nun módulu llamáu PISA-YERA (Electronic Reading Assesment) que los sos resultaos apurrir mientres 2011.
Julen Lopetegui
Seleición
Ocupó de primeres el cargu de seleicionador sub-19 y sub-20, siendo'l Mundial Sub-20 de 2011 apostáu en Colombia, la primer fase final que dirixó, y nel que la seleición cayó esaniciada por penaltis en cuartos de final ante Brasil, a lo postrero campeona. Dexó la direición de la sub-19 a Ginés Meléndez, mientres la disputa de la fase final del Européu Sub-19 de 2011, nel qu'España s'alzó col títulu.
Informe PISA
Realización y evaluación
PISA realizar por encargu de la OCDE y con cooperación de diverses comisiones asesores d'un consorciu de la industria desaminador. Nos países participantes collaboren tamién centros nacionales rellacionaos cola educación siendo, nel casu d'España, el Institutu Nacional d'Evaluación Educativa (INEE), perteneciente al Ministeriu d'Educación, Cultura y Deporte (MECD). La creciente diversidá d'espacios, medios y llinguaxes nos que se produz, circula y emplega información y conocencia demanden capacidaes p'aprender non solo na escuela sinón a lo llargo de la vida.
L'exame inclúi una sesión cognitiva con una duración de 2 hores y una sesión de cuestionarios con una duración averada de 1 hora. Nel exame cognitivu, non tolos estudiantes resuelven los mesmos problemes.
Les soluciones de los estudiantes rexístrense digitalmente y únviense al centru del proyeutu internacional n'Australia, onde s'evalúen. Ende, les entrugues y los problemes califícquense como “correutos” o “incorreutos”. Según la cantidá d'estudiantes que respondieren un problema de forma correuta” defínese la dificultá” del problema. Dependiendo tamién de la cantidá de problemes que resolviera un estudiante, reconozse un marxe de valores de competencia plausibles” nel mesmu. Dempués establécense les escales de dificultá y de competencia, de forma que la puntuación media dientro de los estaos de la OCDE seya de 500 y l'esviación seya d'aproximao 100.
Nuna segunda etapa evalúase la distribución estadística de les competencies de los estudiantes nos países participantes o en poblaciones específiques.
Resultaos cuantitatives
PISA mide'l rendimientu de los estudiantes en puntos a partir d'una escala arbitraria. Por esta razón, la puntuación solamente puede ser interpretada una vegada que se revise nun contestu determináu, lo cual asocede xeneralmente na comparanza ente distintos países. Por esto, los informes de la OCDE preséntense xeneralmente en forma de llistes de países o escalafones.
Christa Ludwig
Biografía
Nació nuna familia musical berlinesa; el so padre, Anton Ludwig, yera tenor y alministrador d'ópera, la so madre, la mezzosopranu Eugenie Besalla-Ludwig, cantó cola Ópera d'Aquisgrán mientres el periodu en que la dirixó Herbert von Karajan. Ella foi la so primer profesora de cantar.
Informe PISA
Permedios de competencies
La estadística más atendida ye aquella que resume'l rendimientu de los estudiantes por aciu el permediu de les puntuaciones llograes. Na siguiente tabla preséntense les resultaos de los estaos de la OCDE. Igualmente apaez el llugar qu'ocupa cada país perteneciente a la OCDE.
Christa Ludwig
Biografía
Ludwig debutó en 1946, a los 18 años, nel papel d'Orlovsky en Frankfurt, onde cantó hasta 1952.
Julen Lopetegui
Seleición
En xunetu de 2012, dirixó a la sub-19 per primer vegada na fase final del Européu, revalidando'l títulu llográu en 2011. En setiembre de 2012 tres los Xuegos Olímpicos, ye nomáu de la mesma seleicionador sub-21 en sustitución de Luis Milla.
Christa Ludwig
Biografía
En 1954 debutó nel Festival de Salzburgu como Cherubino, y siguió participando hasta 1981.
En 1966 debutó nel Festival de Bayreuth, como Brangäne dirixida pol so mentor Karl Böhm xunto a la gran sopranu sueca Birgit Nilsson.
Debutó n'América del Norte cola Ópera Llírica de Chicago en 1959, como Dorabella, y darréu na Metropolitan Opera onde actuó regularmente hasta 1990.
En 1964 debutó nel Teatru Colón de Buenos Aires como Judith de Bartok y como Ortrud en Lohengrin xunto a Victoria de los Ánxeles. En 1969 nel Royal Opera House, como Amneris.
Foi condecorada cola Lexón d'honor del gobiernu francés.
Repertoriu
El repertoriu de Ludwig camudó a midida que la so voz maureció, pasando de papeles llíricos y spintos, a dramáticos. Nel so vastu repertoriu atópense Carmen, la Marschallin y Oktavian, Azucena, Leonore, Octavia, Dido (Les Troyens), Ifigenia de Gluck, Kundry y personaxes de les óperes contemporánees de Bela Bartok, Carl Orff y Gottfried von Einem, de quien creó'l protagónico nel estrenu mundial de La visita de la vieya dama na Wiener Staatsoper, 1971.
Nel so maduror encetó papeles de calter como Klytamnestra n'Elektra, la Condesa de La dama de piques de Chaikovski y la Old Lady en Candide de Leonard Bernstein.
Ludwig participó regularmente en recitales de lied y en conciertos sinfónicos, cantando obres de Schubert, Schumann, Hugo Wolf, Gustav Mahler y Richard Strauss.
Foi una sobeyosa intérprete de Bach, ye bien conocida la so afinidá por Brahms y la so Rapsodia pa contraltu de la que grabó la versión referencial de la pieza empobinada por Otto Klemperer.
Vida privada
Ente 1957 y 1970, tuvo casada col barítonu Walter Berry con quien tuvo'l so únicu fíu.
Cantaron xuntos con frecuencia, ye referencial la so grabación de la ópera El castiellu de Barba Azul de Bartok.
En 1972 casóse col direutor escénicu francés, Paul-Emile Deiber (1925-2011).
Publicó les sos memories en 1994, sol títulu ''..… und ich wäre so gern Primadonna gewesen“ ISBN 3-89487-337-X onde estima'l llabor con trés direutores d'orquesta que marcaron el so aldu Karl Böhm, Herbert von Karajan y Leonard Bernstein.
Julen Lopetegui
Seleición
En 2013, dirixó a les seleiciones de les categoríes sub-20 y sub-21, nes fases finales del Européu Sub-21 (Israel, del 5 al 18 de xunu) y del Mundial Sub-20 (Turquía, 21 de xunu a 13 xunetu). Cola seleición sub-21 revalidó'l títulu européu de la categoría y cola seleición sub-20, España foi esaniciada en cuartos ante Uruguái, a lo postrero subcampeona, nun partíu que concluyó 0–1 a la fin de la prórroga. Tres esti campeonatu, faise cargu puramente de la seleición sub-21, a la que dirixe hasta mayu de 2014, en que ye contratáu pol club portugués del Porto.
Seleicionador nacional absolutu
El 21 de xunetu de 2016, ye presentáu na Ciudá del Fútbol de Las Rozas como seleicionador nacional absolutu, en sustitución de Vicente del Bosque.
Informe PISA
Permedios de competencies
Nos informes oficiales, les clasificaciones de los países comunicar d'una forma más ellaborada, non como les llistes, sinón, como tables d'indicación, qu'indiquen si les diferencies de les medies de cada par de países son estadísticamente significatives o non (daqué pocu probable por cuenta de les fluctuaciones aleatories nel muestreo de los estudiantes o nel funcionamientu del artículu). Nos casos favorables, una diferencia de 9 puntos ye abondu pa ser consideráu significativa.
En dellos medios de comunicación populares, les resultaos del exame de los trés dominios d'alfabetización consolidáronse nun rangu xeneral del país. Dichu meta-analís nun ta respondíu por pola OCDE. Los informes oficiales namái contienen puntuaciones de los países de dominiu específicu. En delles partes de los informes oficiales, sicasí, la puntuación del ítem principal del periodu utilícense como proxy pa la capacidá xeneral de los estudiantes.
Crítiques
Los exámenes PISA son bien paecíos a exámenes de cociente intelectual. Evalúase bien poca conocencia y la so aplicación. La gran mayoría de los ítems de les PISA son bien deducibles y pueden respondese correutamente ensin tener nenguna conocencia del currículu escolar. Ye por esto que les resultaos llograes puedan debese más bien a diferencies nel CI de los países que na eficiencia de los sos sistemes educativos (Rinderman 2007). Nel CI entren en xuegu diversos factores que nada tienen que ver cola escuela, como son: la xenética, el cuidu prenatal y l'alimentación na infancia. Asina, los países con baxa renta per cápita y/o con munchos inmigrantes o minoríes sociales tienen males resultaos, pero nos exámenes TIMSS a los países d'Europa del este (de baxos ingresos) va-yos muncho meyor, inclusive meyor qu'a Finlandia, que quedó nel puestu 14 nos TIMSS de matemátiques de 1999 y nel 8 nos TIMSS de 2011. -Finlandia nun participó nos TIMSS de 2003 nin de 2007-
Comparanza con otros estudios
La correlación ente les medies per país de PISA 2003 y TIMSS 2003 d'octavu básicu ye de 0,84 en matemátiques y 0,95 na ciencia. Los valores baxen al 0,66 y 0,79 si esclúyense los dos países en desenvolvimientu con peores resultaos. Polo xeneral, los países occidentales tienen un meyor desempeñu en PISA; y los países asiáticos y d'Europa del Este facer meyor en TIMSS. L'equilibriu de conteníos y los años d'escolaridá espliquen la mayor parte de la variación.
PISA 2012
thumb|250px|Resultaos de matemátiques de PISA 2012. thumb|250px|Resultaos de llectura de PISA 2012. thumb|250px|Resultaos de ciencies de PISA 2012. PISA 2012 presentar n'avientu de 2013, con resultaos a cerca de 510.000 participantes en 34 países de la OCDE y 31 países fora de la OCDE. La media matemática foi de 494.
PISA 2015
La evaluación internacional d'estudiantes PISA 2015, realizar mientres el segundu semestre de dichu añu cola participación d'estudiantes de secundaria de 73 países. La prueba constaba de 55 entrugues de matemátiques, ciencies y habilidá llectora, incluyendo nesta oportunidá una prueba adicional d'educación financiera. La edición de 2015 dio prioridá al área de ciencies y emplega ordenadores pa efectuar la evaluación de los mozos en tolos países participantes.
Nesta oportunidá, PISA 2015 cuntó cola participación d'Arxelia, Xeorxa, Kosovu (anque nun seya un estáu reconocíu internacionalmente), El Líbanu, la República de Macedonia (sigles n'inglés FYROM), Moldavia, República Dominicana y Trinidá y Tobagu. Coles mesmes, les ciudaes chines de Beixín, Cantón, Jiangsu y Shanghai (sigles n'inglés B-S-J-G) participaron en xunto.
Hai de solliñar que la Ciudá Autónoma de Buenos Aires (sigles CABA) participó por separáu del restu d'Arxentina, que fuera descalificada por alteración de resultaos.
Les resultaos fueron publicaos n'avientu de 2016 y la próxima edición va realizar en 2018, con prioridá nel área de capacidá de llectura.