cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luxemburgu (ciudá)
Historia
La ciudá de Luxemburgu, en siendo conquistada poles tropes borgoñones dirixíes por Felipe'l Bonu, entra definitivamente na esfera de les grandes fortaleces europees, lo que-y valió'l llamatu de Xibraltar del Norte, amás de ser asediada poles grandes potencies de la dómina y atopase enclavada ente elles. En 1477, Luxemburgu pasa xunto con toles demás posesiones burgundies a mano de los Habsburgos austriacos. Cola muerte de Maximiliano d'Austria y de María de Borgoña, el so nietu l'Emperador Carlos V d'Alemaña ya I d'España herieda lo que güei ye Luxemburgu como parte de los territorios de los Países Baxos, Flandes, el Francu Condáu, Borgoña, Artois y el Palatináu ente otros. En 1542, les tropes franceses sol mandu de Francisco I apoderar del fuerte, que ye reconquistáu pol Imperiu español en 1554. L'Emperador tien que faer frente a delles revueltes relixoses como la luterana y la calvinista y unvia como gobernador a Adriano d'Utrecht, futuru Papa de Roma. Depués del sitiu de 1683-1684, les tropes franceses del marqués de Vauban reconquisten la fortaleza. Ente 1684 y 1688, Vauban fai construyir fortificaciones de defensa. Tres la firma del tratáu de Ryswick, l'alministración española retornó al llugar en 1698, anque esta foi remplazada pola francesa trés años más tarde.
Tres el tratáu d'Utrecht en 1713, el holandeses sustituyeron a los franceses mientres dos curtios años, primero que les tropes austriaques retomaren el control del ducáu en 1715 pa quedase con él mientres ochenta años.
En 1795 depués d'once meses de sitiu y de bloquéu francés, la ciudá ríndese, pa convertise nel departamentu de los montes, que sería incorporáu a la República y más palantre al Imperiu francés.
En 1815, depués del congresu de Viena, la soberanía de Luxemburgu ye reconocida, amás de que la so estatus ye eleváu al de Gran Ducáu de Luxemburgu. Depués, tres la Crisis luxemburguesa, ye declaráu neutru na conferencia de Londres en 1867.
A pesar de los esfuercios de Luxemburgu por permanecer neutral na Primer Guerra Mundial, foi ocupada por Alemaña el 2 d'agostu de 1914. El 30 d'agostu Helmuth von Moltke treslladó la so sede a la ciudá de Luxemburgu, cerca de los sos exércitos en Francia, como preparación pa una rápida victoria. Sicasí la victoria nunca llegó, y Luxemburgu acoyería al altu mandu alemán mientres otros cuatro años. A la fin de la ocupación la ciudá de foi l'escenariu d'un intentu comunista de revolución, el 9 de payares de 1918 los comunistes declararon una república socialista, pero namái duró un par d'hores.
En 1921 les llendes de la ciudá espandiéronse descomanadamente. Les comuñes d'Eich, Hamm, Hollerich y Rollingergrund incorporar a la ciudá de Luxemburgu, faciendo d'esta la comuña más grande del país (una posición que caltendría hasta 1978).
En 1940 Alemaña ocupó Luxemburgu de nuevu. Los nazis nun taben dispuestos a dexar que los luxemburgueses se autogobernasen, y adulces integraron a Luxemburgu nel Tercer Reich, axuntando informalmente l'alministración del país a una provincia alemana vecina. Foi lliberada'l 10 de setiembre de 1944. La ciudá tuvo baxu bombardéu de llargu algame por cañones V-3 alemanes, n'avientu de 1944 y xineru de 1945. Dempués de la guerra Luxemburgu punxo fin a la so neutralidá, y convirtióse en miembru fundador de delles instituciones inter-gubernamentales y supra-gubernamentales. Dende'l fin de la Segunda Guerra Mundial, la ciudá nun sufrió nenguna otra invasión. En 1952, la ciudá convertir na sede de l'Alta Autoridá de la Comunidá Europea del Carbón y del Aceru. En 1967, l'Alta Autoridá fundir coles comisiones de les demás instituciones europees, anque la ciudá de Luxemburgu dexó de ser la sede de la CECA, foi sede por dellos periodos parciales de sesiones del Parllamentu Européu hasta 1981. Luxemburgu sigue siendo la sede de la secretaría del Parllamentu Européu, según del Tribunal de Xusticia, Tribunal de Cuentes y el Bancu Européu d'Inversiones. Dellos departamentos de la Comisión Europea tamién se basen en Luxemburgu.
Xeografía
thumb|Fotografia aérea de Luxemburgu.
La ciudá de Luxemburgu atópase en partir sur del pandu de Luxemburgu, una gran formación d'arenisques del Xurásicu Tempranu que forma'l corazón de Gutland, una área baxo y plano que cubre los dos tercios meridionales del país.
El centru urbanu ta allugáu nun llugar pintorescu sobre una saliente, a lo cimero de los cantiles serrapatosos que baxen nos estrechos valles de los ríos Alzette y Pétrusse, que la so confluencia atópase na ciudá. Los 70 m de fondos gargüelos cortaos pelos ríos tán travesaos por numberoses pontes y viaductos, incluyendo'l puente Adolfo, la ponte de la Gran Duquesa Carlota, y la Pasarela. A pesar de que la ciudá nun ye particularmente grande, el so diseñu ye complexu, yá que ta distribuyida en dellos niveles.
El conceyu de Ciudá de Luxemburgu cubre una área de más de 51 km², o'l 2% de la superficie total del Gran Ducáu. Esto fai de la ciudá la Comuñes de Luxemburgu per área cuarta comuña más grande en Luxemburgu, y por enforma, la mayor área urbana. Con unos 1700 habitantes por km², la ciudá nun ta particularmente poblada, tien amplies zones que se caltienen como parques, árees forestales, sitios históricos importantes (sobremanera los sitios de la Unesco), ente que tamién hai grandes estensiones de tierres de cultivu nes llendes de la ciudá.
Ta estremada en venticuatro barrio: Beggen, Belair, Bonnevoie-Nord (Bona vía norte) / Verlorenkost (mariña perdida), Bonnevoie-Sud (Bona vía sur), Ville-Haute (ciudá alta), Cents, Cessange, Clausen, Dommeldange, Eich, Gare (estación del tren), Gasperich, Grund, Hamm, Hollerich, Kirchberg, Limpertsberg, Merl, Muhlenbach, Neudorf-Weimershof, Pfaffenthal, Pulvermuhl, Rollingergrund / Belair-Nord y Weimerskirch.
Barrios de Luxemburgu
thumb|Mapa colos 24 barrios de Luxemburgu. thumb|Clima de Luxemburgu.
La ciudá de Luxemburgu alcuéntrase estremada en 24 barrios qu'integren la comunidá dafechu. Los barrios correspuenden xeneralmente a los vecinderos y suburbios de la ciudá, anque dalgunos de los distritos históricos, como Bonnevoie, son subdividíos en dos barrios. Los barrios son:
Clima
Luxemburgu tien un clima oceánicu influyíu polos oral del océanu Atlánticu, y caracterízase pelos iviernu nidios y branos prestosos. L'aire ye xeneralmente templáu y húmedu. La ciudá recibe un permediu de 782,2 mm de precipitaciones per añu. Les temperatures medies añales son de 9 °C, les más baxes promedian 0,8 °C en xineru y les más altes son de 17,5 °C en xunetu. Les temperatures más altes xeneralmente danse en xunetu y agostu.
Gobiernu
thumb|[[Conceyu de Luxemburgu, sede de tantu la oficina del conseyu comunal como de l'alcaldía.]]
Según la constitución de Luxemburgu, l'alcaldía centrar nun conseyu (conseyu comunal) escoyíu per mediu democráticu cada segundu domingu d'ochobre y seis años, asumiendo'l cargu'l 1 de xineru del siguiente añu, el conseyu hasta agora fórmase de ventisiete miembros, siendo'l más estensu del principáu luxemburgués. Anguaño'l partíu políticu mayoritariu ye'l Partíu Democráticu yá que cunta con once conceyales, y curiosamente esti partíu ye'l terceru en fuercia nel so país. El poder alministrativo concédese-y al alcalde, siendo tea'l líder del partíu mayoritariu na ciudá.
Tres les eleiciones municipales del 9 d'ochobre de 2011 lleva'l cargu d'alcalde l'abogáu Xavier Bettel, tamién el Partíu democráticu decidir por faer coalición col partíu de Los verdes pa gobernar la ciudá.
Gobiernu Nacional
La ciudá de Luxemburgu ye sede del poder nacional, yá que n'Apinar-Berg vive la familia del Gran duque Enrique I.
Sede d'instituciones europees
Ciudá natal d'unu de los fundadores de la Europa xunida, Robert Schuman, Luxemburgu ye una de les trés sedes de la Xunión Europea. La ciudá alluga dalgunes de les instituciones más importantes de la XE, ente elles atopen el Tribunal de Xusticia de la Unión Europea, el Bancu Européu d'Inversiones, el Tribunal de Cuentes Européu, el secretariáu xeneral del Parllamentu Européu, l'oficiu de publicaciones, según distintos servicios de la Comisión Europea.
Economía
Enantes apoderada pola industria pesada y l'agricultura, la económica de Luxemburgu esperimentó fondos cambeos dende principios de 1970. Antes del previsible amenorgamientu na importancia de la industria pesao, el gobiernu de Luxemburgu sistemáticamente aplicó una política de diversificación, estableciéronse nueves industries, desenvolviéndose con gran ésitu, sobremanera nel sector bancariu y de seguros. Como Frankfurt, Londres, Zúrich, Ḥong Kong y Singapur, la ciudá de Luxemburgu ye unu de los más importantes centros financieros del mundu. Ye dempués d'Estaos Xuníos, ye'l mayor centru d'especialización pa los fondos d'inversión nel mundu, líder n'Europa Central d'empreses de reaseguros y el mayor centru de banca privada na eurozona. El sector financieru ye la pilastra más importante de la economía de la ciudá. Polo xeneral, los servicios financieros y los servicios a les empreses xeneren güei casi la metá del valor agregáu brutu de Luxemburgu. Nel sector financieru cuenta col 22 per cientu de la fuercia llaboral. La gran mayoría d'ellos nos distritos de Kirchberg y Ville-Haute, direutamente na capital. Na actualidá la ciudá ostente la quinta posición de ciudaes con meyor nivel de vida del mundu.
La industria de la construcción ye una industria importante. Beneficiar de la creación de nueves industries, bancos y compañíes de seguros, lo mesmo que de obres públiques p'ameyorar la infraestructura.
La ciudá de Luxemburgu ye'l centru alministrativu d'ArcelorMittal, la mayor compañía siderúrxica nel mundu. Formar en 2007 por aciu la fusión del antes independiente multinacional siderúrxica Arcelor y Mittal Steel. Arcelor crear en 2002 pola fusión de les empreses siderúrxiques Arbed (Luxemburgu), Usinor (Francia) y Aceralia (España). Arbed siempres foi'l mayor emplegador priváu en Luxemburgu. L'antigua sede de Arbed taba nun edificiu d'estilu neoclásicu na Avenue de Llibertar, el mayor bulevar de Luxemburgu.
Población
La ciudá cuntaba con unos 75.377 habitantes en 1991, en 2004 la so población aumentara a 83.832 persones.Y en el 2011 actual hai 90.000 habitantes.
Namái un 39.58 % de los habitantes de la ciudá son luxemburgueses nativos, siendo'l restu de la población estranxera.
Sitios d'interés
Los llugares d'interés de la ciudá inclúin la Catedral de Santa María de Luxemburgu, les fortificaciones de la Edá Media (Patrimoniu cultural de la Humanidá concedíu pola Unesco en 1994), el Palaciu Gran Ducal, el Muséu de Luxemburgu, la Plaza d'Armes, el conceyu de la ciudá, ente delles otres construcciones.
Centros culturales
La ciudá tamién se caracteriza por una cultura de museos bien amplia, amás del Muséu de Luxemburgu cabo mentar el Muséu d'historia Ciudá de Luxemburgu, el recién inauguráu Muséu d'arte Grand Duke Jean, y el Muséu nacional d'historia natural, igualmente destaquen les galeríes d'arte Villa Vauban, Casino Luxemburgu y Am Tunnel. Tamién tienen importante presencia los sos dos teatros principales como son Gran Teatru de Luxemburgu y Théâtre des Capucins. La nueva sala de conciertos Philharmonie acueye los eventos musicales de la capital, según el gran auditoriu del Consevatorio de Luxemburgu.
Tamién s'atopa la Catedral La nuesa Señora de Luxemburgu. Foi, orixinalmente, una catedral xesuita, y la so base foi construyida en 1613.
miniaturadeimagen|Catedral La nuesa Señora de Luxemburgu.
Mónica Agudelo
Mónica Agudelo Tenorio foi una escritora, dramaturga, periodista, guionista y libretista en delles producciones feches nel so país natal. Morrió de cáncer.
Biografía
Estudió Filosofía y lletres na Universidá del Rosario y periodismu nel Inpahu. Yera fía de John Agudelo Ríos, quien foi impulsor del procesu de paz mientres el Gobiernu de Belisario Betancur (1982-1986).
Vida personal
Mónica Agudelo yera de baxu perfil, de poques entrevistes, de menos apaiciones nos medios. Pero'l so hestories llevar a que, inclusive, nos chats de les cadenes hispanes d'Estaos Xuníos, los televidentes llatinos aclamar.
Los sos hermanos son Felipe (escritor, con quien fixo La fía del mariachi y La ley del corazón, que taba escribiendo) y Pilar.
Tenía una gran amistá col tamién escritor Fernando Gaitán.
Berthe Hoola van Nooten
thumb| [[Durio zibethinus - Durian.]] Berthe Hoola van Nooten (nació Bartha Hendrica Philippina van Dolder, foi una artista ilustradora botánica, notable nes sos ilustraciones de planches "Fleurs, Fruits et Feuillages Choisis de l'Ile de Java" de 1863 a 1864.
Van Nooten yera la fía d'un vicariu, y el casóse con Dirk Hoola van Nooten, un xuez de Paramaribu. Tando interesada en botánica, regularmente unviaba especímenes de plantes cultivaes a los Xardinos Botánicos de Holanda, recoyendo n'espediciones escontra Surinam y Java col so maríu. Una traxedia personal y desastre financieru, cutieron cola muerte del so home en 1847, dexando a la so transición a la competencia en Java con grandes deldes y una familia nueva de cinco, una situación bien similar a la qu'enfrentaben Maria Sibylla Merian y Elizabeth Blackwell. Consciente de la moda europea de les ilustraciones prodixoses de la flora exótica, disponer a producir 40 llámines que representaren les especies de plantes interesantes de Java.
Los sos intentos de publicar la obra fueron infructuosos hasta qu'adquirió'l patrociniu de la reina consorte Sophia Mathilde, esposa de Guillermu III de los Países Baxos. Les escepcionalmente bien executaes cromulitografíes fueron feches por Pieter Depannemaeker, el llitógrafu belga operando en Ledeberg, Gante.
Anque'l llibru publicar nun bon númberu d'ediciones, van Nooten morrió en circunstancies difíciles económiques, en Batavia a los sos 74 años. El nome de la familia Hoola van Nooten güei ye respetada nos Países Baxos, y ta llistada nel Nederlands Patriciaat: un rexistru de families neerlandeses que desempeñaron un papel importante na sociedá neerlandesa nos postreros 150 años.
Saint-Pierre-en-Val
Saint-Pierre-en-Val ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Llista d'asteroides/70501–70600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Golunda ellioti
Golunda ellioti ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na India, Irán, Paquistán, y Sri Lanka.
Castellgalí
Castellgalí ye un conceyu de la comarca catalana del Bages, Barcelona. Asítiase na confluencia del ríu Llobregat y del ríu Cardener y munchos montes.
Historia
thumb|250px|Ilesia de San Miguel Nun documentu de 867 apaez citáu'l Castelo de Galindo (castell de Galí en catalán) que demuestra l'orixe del topónimu. Sábese pocu de la hestoria d'esti castiellu, güei desapaecíu. En 1178 foi vendíu al rei Alfonsu II d'Aragón que lo apurrió a unos feudatarios.
En 1350, Pedro'l Ceremoniosu vender a Bernat Satorres y en 1413 foi adquiríu por Lluís de Rajadell. Foi vencíu de forma momentanea al Monesteriu de Montserrat mientres la guerra contra'l rei Xuan II de Castiella. Los sos postreros señores feudales fueron los Despujol, marqueses de Palmerola. Créese que quedó destruyíu ente 1462 y 1472.
Mientres la Edá Media, Castellgalí foi llugar de camín de los pelegrinos que, procedentes de Manresa, dirixir hasta Montserrat.
Cultura
Dientro del términu municipal atópense los restos d'un antiguu sepulcru romanu conocíu como la Torre del Breny. Trátase d'una construcción del sieglu III del que namái queden restos de la so base. Yera una edificación de planta cuadrada de notables dimensiones (unos 10 metros de llau), cubierta con bóveda a manera de templu. N'unu de los sos llaos atopaba un relieve que representaba la figura d'una muyer desnuda. A los sos llaos podíen vese dos lleones. Trátase del principal restu de la dómina romana de la contorna. Foi parcialmente destruyíu en 1870 p'aprovechar les sos piedres na construcción d'una pequeña presa nel ríu.
Non bien lloñe ta'l sepulcru de Boades. Tamién del sieglu III anque de construcción muncho más rústica, de planta cuadrada de 5,10 por 4,60 metros y cubierta a dos vertientes. Nes escavaciones de la tumba topáronse tamién restos d'una antigua necrópolis íbera. Los afayos de la escavación caltener nel Muséu Comarcal de Manresa.
El nucleu antiguu entamóse alredor de la ilesia, dedicada a San Miguel. Trátase d'una construcción del sieglu XVII que foi ampliada en 1897 gracies a les aportaciones económiques de la familia Magí Pladellorens. Ye d'estilu góticu d'imitación y nel so interior atopaben unes imáxenes del santu, realizaes pol escultor Josep Llimona. Fueron destruyíes en 1936.
Nun queda nenguna muerte del castiellu. Sí se caltienen les ruines de l'antigua capiya dedicada a Santa María y qu'apaez documentada en 1292. Pueden vese restu del ábside y de dalgunos de los sos murios.
El términu municipal inclúi, amás del nucleu antiguu, otros siete nucleos de población. Destaca l'antigua urbanización Mas Planoi. Foi construyida a principios de la década de 1970 como zona de veranéu pero foise convirtiendo nel nucleu más pobláu de too Castellgalí.
El barriu de La Fàbrica ta asitiáu a entrambos llaos de la carretera que xune Castellgalí con Manresa. Mientres el sieglu XIX sirvió como agospiamientu de los trabayadores de l'antigua fábrica testil de Can Carné que yá nun ta en funcionamientu. Nel valle de Artigues hai diverses masíes. Nesta zona atopen los restos de la ermita de Santa Margarida del Pla. Ye d'orixe medieval y apaez yá en documentos del sieglu XIII. Créese que funcionó mientres un tiempu como monesteriu hasta que se fundió nel sieglu XIV col de Santa Catarina de Manresa.
Los otros nucleos que componen el términu municipal son els Torrents, Can Font y les urbanizaciones Torre del Breny y Raval de Boades.
Castellgalí celebra la so fiesta mayor la primer fin de selmana d'agostu. La primer fin de selmana de mayu celebra la fiesta del panellet. La tercer fin de selmana del mes de febreru conmemora'l día de los santos patronos del pueblu: sant Honest y sant Repel·lio.
Equí nació Joan Cadevall i Diars, botánicu y xeógrafu.
Passy (Alta Saboya)
Passy ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Castellgalí
Economía
L'agricultura de la zona ye básicamente de secanu. Antaño cuntaba con grandes campos destinaos al cultivu de la viña, anguaño urbanizaos nel sector Mas Planoi.
La primer industria que s'instaló en Castellgalí foi la fábrica de carbones llétricos de Climent Asols i Bovets. Construyida en 1896 nel raval de Boades, tuvo'l so momentu más álgido mientres la Primer Guerra Mundial yá que consiguió un contratu p'abastecer a les ciudaes de Glasgow y Melbourne. Entá se caltienen dalgunes Entá se caltienen los seis chimenees, ye la única fábrica d'España con esta cantidá de chimenees. .
Passy (Alta Saboya)
Tien una población de y una superficie de  km².
Isabel de Gloucester
Isabel FitzRobert, más conocida como Isabel de Gloucester, nació alredor del añu 1170, como la fía mayor de Guillermo Fitzroy, conde de Gloucester, y de Havise de Beaumont--y-Roger.
A la muerte del so padre (23 de payares de 1183), asocéde-y como condesa de Gloucester.
Depués de 10 años de matrimoniu (1199), l'agora monarca inglés consigue l'anulación del so matrimoniu alegando razones de parentescu, pos el güelu paternu d'Isabel, Roberto Fitzroy, yera unu de los fíos bastardos del rei Enrique I d'Inglaterra.
El 20 de xineru de 1214, Isabel cásase nuevamente, esta vegada con Godofredo de Mandeville, conde de Essex y, al enviudar (1216), contrái terceres nupcias, nel mes d'ochobre de 1217, con Hubert de Burgh, conde de Kent; pero esti enllaz sería de curtia duración, pos Isabel muerre en payares d'esi mesmu añu, a la edá de 47 años, siendo soterrada na abadía de Canterbury.
A la so muerte, el condáu de Gloucester pasa a la so hermana menor, Amicia, divorciada dende l'añu 1200 de Ricardo de Clare, conde de Hertford.
Kongliga Svenska Vetenskaps Academiens Handlingar, n.s.
Kongliga Svenska Vetenskaps Academiens Handlingar, n.s., (embrivíu Kongl. Svenska Vetensk. Acad. Handl., n.s.), foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse en Suecia dende l'añu 1855 hasta 1923. Foi precedida por Kongliga Svenska Vetenskaps Academiens Handlingar y reemplazada por Kongliga Svenska Vetenskaps Academiens Handlingar. ser. 3
Peter O'Toole
Peter Seamus Lorcan O'Toole foi un actor y escritor irlandés que'algamó sonadía internacional como consecuencia de la so interpretación del papel de Lawrence d'Arabia nel cine.
Peillonnex
Peillonnex ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Pierre-le-Vieux (Sena Marítimu)
Saint-Pierre-le-Vieux ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Taranus
Taranus ye un grupu de folk metal d'Asturies, que canta n'asturianu, bretón ya italianu.
Historia
Anque la formación d'anguaño ye de 2009, Taranus ñaz de les ensuañaciones de dellos rapazos nel añu 1994 enfotaos en facer un amiestu ente la musica de Llan de Cubel y Manowar…daqué percomplicao n'aquella Asturies pa unos guaḥes de 16 años.
Dempues de partcipar en delles formaciones de toa triba (La Gueta La Runa, Xana Escura, Lloreu, The Crying Hounds, Amuesa Folk, Oi! N'Ast, etc…). ChusMa y Carballo deciden refundar la idea original 15 años dempués. Pero la realidá asturiana golpea de nuevu al grupu, dellos de los miembros orixinales anque n'activu na musica tan lloñe del llar (Balears, Canaries y Galiza). Los pilancos son superaos con sangre nuevo, Diego Martino (ex-Agonía) y Pindy (ex- Brenga Astur). Entama una nueva etapa en Taranus comu grupu de dark folk, por embargu, el grupu a dulces va faciendo un soniu mas fuerte y brengosu y decidese meter un batería (Jose Manuel Bernabeu). Cola nueva formación se faen cantares con igües enflenciaes por grupos tan estremaos como My Dying Bride, Sick Of It All o In Extremo, pero n'asturianu. La musica de Taranus viaxa a Galiza, Burgos y gran parte d'Asturies, participando en dellos festivales de Rock, Folk o revindicaciones sociales.
Nel añu 2009 Taranus participa nel discu compartiu COMA II de grupos noveles patrocinau pol aytu. Xixón. Nel añu 2010 Taranus gana el premiu al grupu mas orixinal nel concursu del “AHA”. Nesi mesmu añu participen nel recopilatoriu en direutu “Republicastur” xunto con Boikot, Fe de Ratas, Skontra, Desakato y Sambre. Durante'l branu de 2011, entama una nueva domina pa Taranus cola incorporación de la sopranu Susana Mortem. Durante esi mesmu branu Taranus algama 400 espectadores durante un de los sos conciertos nel ciclu de “los conciertos del palaciu”.
N'avientu de 2012 espublizen lo que ye'l so primer trabayu, grabau nos estudios Bunker de Llanera. Coles collaboraciones de Ramón Lage y Alberto Rionda d'Avalanch.
Cola so participación el documental "Los colores del Viento" queden nomaos a meyor banda sonora de documental nos premios AMAS.
En febreru de 2013 queden esbillaos pa la final del Premiu al meyor cantar n'asturianu 2013, siendo escoyíos ganadores na gala celebrada nel teatru de la Universidá Llaboral de Xixón el 1 de marzu col cantar «Ensin ti».
Henri Matisse
Primero trabayó un estilu académicu y llueu emplegará l'impresionismu, el puntillismu, y el fauvismu; siempre, dientro d'una mesma heterodoxa. En 1917 entama una etapa naturalista, de colores claros y lluminosos. Más alantre tornará a guetar la simplificación, con acordes cromáticos nuevos y más fuercia na llinia y el color. Darréu acentuará l'audacia de los colores fuertes, por contraste de tonos o afitando una unidá del color. Hasta la fin de la so vida prauticará téuniques como la del Papier collé. Tamién prauticará'l dibuxu a llapiceru y la pluma. Como grabador tien más de quinientes obres catalogaes en diferentes téuniques, y tien ilustraes tamién importantes obres lliteraries franceses.
Castellví de la Marca
Castellví de la Marca ye un conceyu y llocalidá d'España del Alto Penedés, na provincia de Barcelona, Comunidá autónoma de Cataluña, con una superficie de 28,70 km², una población de 1.628 habitantes (2008) y una densidá de población de 56,72 hab/km².
El Conceyu atópase na llocalidá de la Múnia.
Amador del Villar y Pérez de Castropol
Amador del Villar y Pérez de Castropol foi un militar español.
Biografía
A los dieciocho años ingresó na Academia d'Inxenieros Militares, xubiendo a alférez en 1863. En 1866 foi promovíu a teniente y destináu al segundu reximientu de zapadores-minadores, de guarnición en Madrid. En 1868 llogró'l grau de capitán y en 1869 pidió la so llicencia absoluta, pasando a París a ufiertar los sos servicios a Don Carlos.
En 1870 púnxose al mandu de una partida de 80 navarros, colos que sostuvo una aición contra fuercies lliberales cinco veces mayores en númberu, viéndose obligáu a repasar la frontera francesa. Y como circulara na prensa de Madrid la falsa noticia de ser fechu prisioneru'l capitán Villar, ye de notar que tolos oficiales del Primer Reximientu de Zapadores y los de la Direición xeneral d'Inxenieros solicitaron l'indultu del so antiguu compañeru.
El capitán Villar desempeñó, primero, el cargu de secretariu de la Juma carlista de la frontera y en mayu de 1872 entró de nuevu n'España con Don Carlos, acompañándo-y na gana de Oroquieta. Nel mesmu añu foi nomáu xefe d'estáu mayor de los carlistes d'Álava, sosteniendo dellos alcuentros coles tropes lliterales en Villarreal y tomando parte nes aiciones de Vergara, Murguía y Miranda. Entamó tres batallones y asistió a tomar de los fuertes de Cirauqui y Puente la Reina, y estremóse na batalla de Montejurra. thumb|Amador del Villar En 1873 foi nomáu comandante xeneral de La Mancha, que les sos fuercies carlistes entamó, ganando al enemigu en Villar del Arzobispu y en Villarrubia de los Güeyos, onde coyó 400 fusiles, 72 caballos y 70.000 pesetes. Desarmó a los voluntarios lliberales del Moral de Calatrava; realizó sorpreses como les de Logrosán y Cañamero, na qu'acopó l'escuadrón del terciu de la Guardia Civil; ganó dempués l'aición de Talarrubias, y el 14 d'abril de 1874 foi de la mesma ganáu en Piedrabuena pol coronel Melguizo, quien-y obligó a retirase a Portugal. Dende ellí pasó al Norte, onde Don Carlos -y nomó oficial primeru del Ministeriu de la Guerra.
Yá col grau de coronel, desempeñó dempués los destinos de xefe d'Estáu mayor del xeneral Bérriz, siendo al empar mayor xeneral d'inxenieros. Asistió al sitiu d'Irún, a la batalla d'Urnieta y a les operaciones de la llinia del Carrascal, lo que-y valió l'ascensu a xeneral de brigada. Dirixó la doble linea de defensa artillada de dichu puntu, construyida en diez y ocho díes, a pesar d'entendese de delles pontes, caminos, bateríes, apartaces y trincheres. Trazó dempués un proyeutu de campu atrincherao, que-y foi premiáu cola Gran Cruz Blanca del Méritu Militar. thumb|Xeneral d'Inxenieros D. Amador del Villar (4º pela izquierda) Batióse heroicamente na aición de Lumbier, asistiendo a toles operaciones de guerra hasta la terminación de la mesma. En 1876 entró en Francia, polos Alduides, col xeneral d'inxenieros Francisco de Alemany y otru xefes y oficiales. Dempués establecióse en Madrid, dedicándose a delles obres profesionales, de calter particular.
Ana Castaño
Ana María Castaño Rey ye una política asturiana.
Biografía
Nació nel conceyu asturianu de Pezós en 1961 y ye llicenciada n'Historia, amás de diplomada en Xestión y Alministración Pública. Ente 2007 y 2011 foi direutora de Servicios Sociales del Conceyu d'Avilés y ye téunica en excedencia de la Fundación Municipal de Cultura, Educación y Universidá Popular del Conceyu de Xixón. Nes eleiciones municipales de 2015 foi nes llistes d'Izquierda Xunida pa l'alcaldía de Xixón, conceyu nel que mora, y foi escoyida conceyal. El 16 de xunu de 2015 foi nomada diputada del Congresu de los Diputaos pola circunscripción eleutoral d'Asturies, en sustitución de Gaspar Llamazares. Nes eleiciones xenerales d'avientu de 2015 nun foi nes llistes d'Unidá Popular, polo que nun revalidó'l so escañu.
Serra da Estrela
La Serra da Estrela (n'asturianu, Sierra de la Estrella) ye una cadena montañosa de la sierra onde s'algamen les mayores cotes d'altitú de Portugal Continental, constituyendo la segunda montaña más alta de Portugal (namái superada pola Montaña'l Picu, nes Islles Azores). Ye parte d'una cordillera mayor nomada Sistema Central, nel subsistema designáu como sistema montañosu Montejunto-Estrela. La Serra da Estrela ta integrada nel Parque Natural de la Serra da Estrela, que dempués de la so designación como espaciu protexíu el 16 de xunetu de 1976, convirtióse na mayor área protexida en territoriu portugués.
Filip Wichman
Filip Wichman ye un futbolista de Polonia.
Paroaria capitata
Paroaria capitata, llamáu comúnmente cardenilla o cardenal ensin copete, ye una especie d'ave paseriforme de la la familia Emberizidae, anque por curtiu tiempu incluyóse na familia Thraupidae.thumb|left|200px|Vista dorsal d'un exemplar adultu.
Descripción
Midiendo cerca de 16,5 cm de llargor, la so cabeza ye dafechu colorada con gargüelu coloráu y un gran llurdiu negru. Ye'l más pequeñu de los cardenales.
Distribución y hábitat
Habita en Bolivia, Brasil (Mato Grosso), Paraguái, Uruguái y el norte d'Arxentina; amás foi introducíu na islla de Ḥawai. Trátase d'una especie que prefier los montes y carbes cerca de banzaos, regueros, vegues de ríos y campos.
Comportamientu
Nun ye una ave que pueda vese en grandes bandaes, sinón más bien solu o en pareya. Xeneralmente xúnese pa construyir el so nial, en pequeños grupos que nun pasen de 6 ó 7 cardenales, con quien en zones arbustives húmedes, realicen los niales con yerba seco y corteces en tires, revistiendo l'interior con tou tipu de materiales nidios y finos. Ellí la fema deposita hasta 3 güevos, que son blancos y verdosos con pintes liles y pardes.
La so dieta ye principalmente semillivora, anque en dómina reproductiva suel alimentase tamién de pequeños inseutos.
Saint-Pierre-lès-Elbeuf
Saint-Pierre-lès-Elbeuf ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Pierre-le-Viger
Saint-Pierre-le-Viger ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Kongliga Svenska Vetenskaps Academiens Handlingar, ser. 4
'''Kongliga Svenska Vetenskaps Academiens Handlingar. ser. 4, (embrivíu Kongl. Svenska Vetensk. Acad. Handl., ser. 4'''), foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse en Suecia dende l'añu 1951 hasta 1965. Foi precedida por Kongliga Svenska Vetenskaps Academiens Handlingar. ser. 3,
Perrignier
Perrignier ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Patricia Gadea
Patricia Gadea foi una pintora española. Casada col tamién pintor Juan Ugalde, a quien conoció mientres el so periodu de formación na Academia Peña, ta considerada una de les artistes más representatives de la Movida madrilana.
Actividá artística
Patricia Gadea empecipia los sos trabayos a finales de la década de 1970, componiendo la so obra dende un sincretismu nel que s'integren la pintura col usu d'imáxenes estrayíes del mundu del cómic español, de medios de comunicación impresos y d'oxetos de consumu diariu. La orixinalidá de la so obra consistió en prauticar una interpretación irónico y acedo de la realidá cotidiana más inmediata, muncho más gayolera ya irreverente que la llevada a cabu pol arte pop español de la década de los 70. El cómic del que parte Patricia Gadea yeren les conocíes historietes infantiles de los años 70 publicaes pola Editorial Bruguera, qu'ella tresforma y descontextualiza. La iconografía creada por Gadea na década de los 80 foi ecléctica y ardigosa, consecuencia d'una xeneración qu'había crecíu influyida pelos medios de comunicación visuales: videu, cómic, publicidá y televisión.
La pintora vivió en Nueva York dellos años, onde fundó, en 1989, xunto a Juan Ugalde, al tamién pintor Mariano Lozano y al poeta Dionisio Cañes, el coleutivu artísticu Estrujenbank, que funcionó hasta la so disolución en 1993. El coleutivu publicó un llibru, Los tigres arumar con dinamita, que contién dellos testos de Gadea.
L'artista careció adicción a les drogues. En pasando per un centru de desintosicación próximu a la capital palentina, vivió na ciudá de Palencia en precaries condiciones, ganándose la vida dando clases de pintura a neños y curiando vieyos. Nel añu 2006, foi topada muerta na so casa n'anómales circunstancies.
La so obra caltener en diverses coleiciones privaes y públiques, como'l Muséu Reina Sofía de Madrid y el Muséu Artium de Vitoria-Gasteiz.
Pers-Jussy
Pers-Jussy ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pablo Picasso
Pablo Ruiz y Picasso, o a cencielles Picasso foi un pintor español, creador, xunto con Georges Braque y Juan Gris, del movimientu cubista, y consideráu unu de los artistes más relevantes del sieglu XX.
Biografía
«Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno Cipriano de la Santísima Trinidad Ruiz Picasso» (según el so certificáu de nacencia) foi'l primer fíu de José Ruiz y Blasco y María Picasso López. Criáu nel senu d'una familia burguesa malagueña, Picasso tuvo dos hermanes, Dolores (1884-1958) y Concepción (1887-1895). El so bisagüelu maternu, Tommaso Picasso (nacíu en 1787), yera orixinariu de la llocalidá de Sori en Xénova, Italia, y treslladóse a España alredor del 1807.
Picasso participó dende la xénesis en munchos movimientos artísticos que s'arrobinaron pel mundu y exercieron una gran influencia n'otros grandes artistes del so tiempu. Incansable y prolíficu, pintó más de dos mil obres, presentes en museos y coleiciones de toa Europa y del mundu. Amás, encetó otros xéneros como'l dibuxu, el grabáu, la ilustración de llibros, la escultura, la cerámica y el diseñu d'escenografía y vestuariu pa montaxes teatrales.
No políticu, Picasso declarábase pacifista y comunista. Foi miembru del PCE y del Partíu Comunista Francés hasta la so muerte, el 8 d'abril de 1973 en Notre-Dame-de-Vie (Mougins, Francia) a los 91 años. Ta soterráu nel parque del castiellu de Vauvenargues (Bouches-du-Rhone).
NGC 216
NGC 216 ye una galaxa lenticular alcontrada na constelación de Cetus.
Referendu sobre la Constitución Europea n'España
El referendu nun tuvo nenguna trescendencia llegal nin sirvió pa nada, una y bones el proyeutu foi refugáu polos eleutores de Francia y Países Baxos cerca de 3 meses más tarde y nun foi implementáu.
Campaña
Tanto'l Partíu Socialista Obreru Español (PSOE), partíu del gobiernu d'España, como'l Partíu Popular (PP), principal partíu de la oposición, fixeron campaña en favor del 'sigo'. A ellos xunieron el Partíu Nacionalista Vascu (EAJ–PNV) el grupu nacionalista catalán Convergència i Unió (CiU), Coalición Canaria (CC) y Los Verdes (VERDES).
Glis glis
La ye una especie de royedor esciuromorfo de la familia Gliridae común n'Europa.
Carauterístiques
thumb|left|200px Ye un pequeñu royedor, pero de tamañu considerable en comparanza con ratoncillos y topinos que l'home acostuma a reparar, llegando a algamar un llargor de 13 a 20 cm, más la cola d'unos 11 a 17 cm. Les oreyes miden alredor de 25 y 32 mm, ente que los güeyos tán ente 15'7 y 21 mm. El pesu bazcuya ente los 75 y 220 g.
Tien una nidia pelame de color gris plateáu pal envés y cola, tornando a un gris escuru, casi negru, tan solo una fina franxa en redol a los güeyos. Siendo de color blancu per debaxo (a lo llargo de tola parte inferior). Na so cara resalten los sos güeyos (negros, redondos, grandes y saltones), la so ñariz (d'un tonu rosado) metanes un pequeñu focicu pobláu de llongures bigotes, y unes grandes oreyes que destaquen a güeyu. La cola ye casi tan llarga como'l restu del cuerpu, tupia, toa ella poblada d'abondosu pelo, formando una capa uniforme. Les femes tienen dolce mames, o lo que ye lo mesmo, seis pares de mames, presentando dos pectorales, dos abdominales y dos inguinales. La fórmula dentaria d'esti llirón, ye 1.0.1.3/1.0.1.3. El númberu de cromosomes pa esta especie ye (2n) = 62.
Hábitat
Ye arborícola. Vive y desenvuélvese básicamente en montes caducifolios de planifolios, en xardinos, güertes y frutales, onde pueden atopar abuntante alimentu. Atópense bien cómodos en montes de carbayu (Quercus robur), haya (Fagus sylvatica), castañal (Castanea) o ablanar (Corylus). Tamién habiten les zones cascayoses del monte, onde les roques faen les vegaes d'abelugu. En cuanto al rangu de hábitat altitudinal, puede dicise que, anque rares vegaes vive a una altitú cimera de los 1.000 msnm, esti rangu alcuéntrase asitiáu ente los 50 y 2000 m.
Distribución
Glis glis ye una especie namái europea, distribuyir por toa Europa continental, dende'l norte de la Península Ibérica hasta'l norte de l'antigua Persia (Irán). Presente tamién en Cerdeña, Córcega, Sicilia, Creta y Corfú, toes elles islles. Hubo un intentu en Gran Bretaña d'introducir esta especie a principios del sieglu XX, desaguando esto a un ésitu moderáu. N'España tópase la subespecie Glis glis pyrenaicus, qu'ocupa la Cordal Cantábricu, los Pirineos y el Sistema Ibéricu.
Dieta
El réxime alimenticiu d'esti llirón ye preferentemente vexetarianu. Los sos alimentos preferíos son les granes y los frutos secos; como por casu abiyotes, castañes, nueces y ablanes. Ello ye que pol so vezu o manera de vida, precisen d'alimentos bien enerxéticos. Cuando llega la dómina, inxeren frutes y bayes, como mazanes, cirueles, mores, zarzamora, arándanos, freses, figos y peres. Como complementu habitual de la so dieta, decantar por artrópodos, flores, fungos y cogordes, biltos, o inclusive les partes más verdes de delles plantes. Tamién s'alimenta dacuando de pequeños vertebraos, particularmente nueves aves a les qu'atopa nel nial. En seronda, los llironos engorden bien de y almacenen pocu alimentu, constituyendo asina bones reserves enerxétiques pa enfrentase col llargu periodu d'envernía.
Referendu sobre la Constitución Europea n'España
Campaña
Ente los partíos que ciscaben el votu pal 'nun taben Izquierda Xunida (IX), Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), Iniciativa per Catalunya Verds (ICV), el Bloque Nacionalista Galego (BNG), la Chunta Aragonesista (CHA), Eusko Alkartasuna, la Comunión Tradicionalista o Falanxe Española de les JONS.
Per otru llau, tamién hubo denuncies escontra les campañes informatives del Gobiernu, pos estes ciscaben indirectamente'l votu afirmativu. Nel casu del Gobiernu de Canaries, el testu de la campaña oficial yera'l mesmu que'l de la campaña de Coalición Canaria, según el llocutor.[cita
El tratáu votóse ente la apatía xeneralizada y el desconocimientu de los sos conteníos. La victoria del sigo yera bien previsible y l'interés de los políticos #centrar nos datos de participación.[cita
Resultaos
miniaturadeimagen|300x300px|Distribución del 'sigo' por provincies. miniaturadeimagen|300x300px|Distribución de la participación por provincies. La resultancia del referendu foi una aplastante victoria del 'sigo'. Y, como vien siendo habitual, la participación foi tan solo del 42%, la más baxa dende la llegada de la democracia en 1977. Especialmente baxa foi en Ceuta, Melilla, Baleares y Canaries. Nel ámbitu européu supunxo la primer aprobación por referendu de los países de la Xunión Europea que darréu sería refugáu en Francia y nos Países Baxos.
Taisei Kaneko
Taisei Kaneko (金子 大晟, ) ye un futbolista xaponés.
Saint-Rémy-Boscrocourt
Saint-Rémy-Boscrocourt ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Oklahoma City
Oklahoma City ye la capital del estáu d'Oklahoma (Estaos Xuníos). Ye la más grande d'elli, y centru alministrativu del condáu homónimu. La ciudá, que s'estiende tamién per tierres de los condaos de Canadian, Cleveland y Pottawatomie, ye, colos sos 580.000 habitantes estimaos (U.S. Census Bureau, 2010) la 31ª mayor d'Estaos Xuníos. La so área metropolitana tien una población estimada de 1.252.987, y l'área estadística combinada Oklahoma City-Shawnee, que la inclúi, ye'l llar de 1.322.249 persones.
Con ún de los mayores mercaos de ganáu del mundu, la so economía básase principalmente na estracción del petroleu y el gas de la zona. La ciudá ta allugada enriba d'un xacimientu de petroleu, anguaño n'esplotación. Ye, tamién, centru alministrativu del estáu y sé de delles instituciones federales.
= Enllaces esternos =
Exoletus
thumb|[[Copa Warren, llau B.]] Exoletus ye un términu llatín, el participiu perfectu pasivu del verbu exolescere, 'foliar cola edá'. Créese que na antigua Roma aplicábase la pallabra pa referise a determináu tipu de prostitutos homosexuales, d'aspeutu axatáu y velludo en contraposición a los adolescentes prostitutos, catamites. Anque'l significáu precisu nun ta del tou claru y hai discutiniu ente los historiadores, el filósofu decimonónicu británicu Jeremy Bentham dio-y la siguiente definición:
Sicasí, la pallabra ye aplicada tamién a los adolescentes, "puberes exoleti". Nun ensayu sobre arte eróticu romanu, John Pollini argumenta que'l términu nun se refier a la edá sinón a la prostitución en sí, una y bones los prostitutos seríen consideraos físicamente foliaos pola frecuencia na práctica del sexu añal. Sicasí, James L. Butrica argumenta, nel artículu Dellos mitos sobre anomalíes nel estudiu de la sexualidá romana nel Journal of Homosexuality, que'l términu nun implica la prostitución n'absolutu.
La pallabra atopar na obra de Séneca Epistulae 95.24 ("transeo puerorum infelicium greges, quos post transacta convivia aliae cubiculi contumeliae expectant. transeo agmina exoletorum per nationes coloresque discripta, ut eadem omnibus levites si") y na de Cicerón Philippicae: "qui semper secum scorta, semper exoletus, semper lucas duceret" pa describir a Marcu Antoniu.
NASDAQ-100
Nasdaq 100 Index (n'español, Índiz Nasdaq 100) ye un índiz bursátil d'Estaos Xuníos que recueye a los 100 valores de les compañíes más importantes del sector de la industria de la teunoloxía incluyendo empreses de hardware y de software, les telecomunicaciones, venta al per menor/por mayor y bioteunoloxía inscritos na Bolsa de Nueva York (NYSE), llistaes nel Nasdaq Stock Market. Nel índiz pueden tar tantu empreses americanes como internacionales.
El principal indicador del Nasdaq 100 ye'l Nasdaq 100 Index. Esti índiz nun inclúi valores financieros incluyendo les compañíes d'inversión lo que lo estrema d'otros índices como'l S&P 500. Nasdaq 100 embrívese como NDX100. Los sos correspondientes futuros axustar nel Mercáu de Valores de Chicago (Chicago Board of Trade). Los sos futuros, embrivíos como ND, y la so versión mini, embrivíu como NQ, unos de los futuros más axustaos nel Mercáu de Valores de Chicago. Nun se debe confundir col índiz Nasdaq Composite qu'inclúi toles empreses del mercáu Nasdaq.
Historia
Esti índiz foi presentáu al mercáu en xineru de 1985..
Composición
La composición del índiz revísase añalmente: tomando'l preciu de zarru del mes d'ochobre, realízase un ranking, y a principios d'avientu anuncien los cambeos que son efectivos el tercer vienres d'avientu.
''Empreses que conformen l'índiz Nasdaq 100 por orde alfabéticu. Actualizada a 19 d'abril de 2016''.
• 3
Poisy
Poisy ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Castellterçol
Castellterçol ye un conceyu de Cataluña perteneciente a la provincia de Barcelona, na contorna del Moyanés.
Hermanamientos
Castelltersol ye una villa hermanada cola población italiana de Faedis (Friuli) de la zona de Udine. N'alcordanza pa los sos habitantes hai una cai col nome de cai de Faedis.
Toponimia
La primer referencia a Castellterçol vien de S. Mateo de Bages y guardar nel Archivu de Montserrat. Trátase d'una venta de tres porciones de tierra que fai una pareya de propietarios. D'una declaren que lo llograron por aprisión d'una tierra regia que s'atopa nel territoriu de Osona, nel términu del Castiellu d'un tal Terçol. La fecha d'esti documentu ye l'añu 898, lo qu'indica qu'entós yá esistía'l llugar y el términu de Castiellu de Terçol o Castellterçol.
Población
La población taba dedicada tradicionalmente al oficiu de texer, actividaes que modernamente convertir n'empreses testiles. A finales del sieglu XVIII tenía muncha importancia la industria lanera, con más actividá que Sabadell y Terrassa. Güei ye importante la industria testil cola fabricación de texíos de poliéster y algodón y tintes pa la industria algodonero, que dan ocupación a un bon númberu de trabayadores.Tamién ye bien importante l'agricultura (ceberes, pataques, llegumes, forraxes,...) y la ganadería (vacunu, ovín y porcín). Esta postrera da llugar a la fabricación d'embutíos típicos (morcielles, llonganices,...), una actividá tradicional de la villa, que tien muncha artesanía. Los montes que cubren la mayor parte del términu de Castellterçol dexen llograr otres producciones bien destacables económicamente y bien tradicionales de la villa: cogordes, viñes y miel. Últimamente tase desenvolviendo enforma la industria alimentaria, cola producción de conserves de viñes y cogordes, turrones, barquillos, chocolate, "pan d'almendres", y la producción de productos naturales (proteína vexetal) y d'alimentos ecolóxicos. Tamién ye bien importante la producción d'artesanía popular como cerámica, pintura, bordaos,... La villa tien pequeños talleres (carpintería, construcción, manyeria, etc.) d'una alta calidá, reconocida en Cataluña, y comercios que dan ocupación a los sos habitantes al empar qu'abastecen a los braniantes, munchos de los cualos escoyer como llugar de segunda residencia pola so altitú, el so clima, la so guapura y la so facilidá d'accesu. La población, bien caltenida, atópase llena de torres y cases residenciales. En cualesquier parte del términu hai tamién munches masíes antigües. Los pueblos más cercanos son Sant Quirze de Safaja, y Moià, sicasí los más cercanos y amás más conocíos son Sant Feliu de Codines y l'enantes mentáu Moià.
Llugares importantes del pueblu
Como llugares importantes podemos destacar el muséu Prat de la Riba, que foi la casa d'Enric Prat de la Riba y el castiellu de Castellterçol.
Alministración
* CAL: Castellterçol Alternativa Local