cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sinn Féin
1923–1970
Un intentu na década de 1940 d'aportar a fondos que foren puestos al cuidu del Tribunal Cimeru conduxo al casu Sinn Féin Funds, que la parte perdió y nel que'l xuez dictaminó que nun yera'l socesor llegal del Sinn Féin de 1917. Nes eleiciones xenerales del Reinu Xuníu de 1955, dos candidatos del Sinn Féin foron escoyíos pa Westminster, pero'l votu del partíu menguó nes siguientes eleiciones en 1959, mentanto la Campaña Fronteriza del IRA. A lo llargo de la década de 1960, dalgunes de les principales figures del movimientu, como Cathal Goulding, Sean Garland, Liam McMillen o Tomas MacGiolla moviéronse constantemente escontra la esquierda, inclusive escontra'l marxismu, como resultáu de la so propia llectura y pensamientu y contautos colos irlandeses y l'esquierda internacional. Esto enfureció a los republicanos más tradicionales, que queríen atenese a la cuestión nacional y la llucha armada. La Comisión Garland creóse en 1967 pa investigar la posibilidá d'acabar col astencionismu. El so informe enfureció al elementu republicanu tradicional yá descontentu dientro del partíusobremanera a Seán Mac Stíofáin y Ruairí Ó Brádaigh, que vieron esa política como una traición escontra la República d'Irlanda.
El partíu Sinn Féin dixebróse en dos a entamos de 1970. Nel Ard Fheis del partíu, el 11 de xineru, la propuesta de terminar col astencionismu y tomar los escaños, si ye escoyíu, nel Dáil, el Parllamentu d'Irlanda del Norte y el Parllamentu del Reinu Xuníu foi puestu primero que los miembros. Una moción asemeyada fuera adoptada nuna convención del IRA el mes anterior, lo que llevó a la formación d'un Conseyu Provisional del Exércitu per parte de Mac Stíofáin y otros miembros opuestos al lideralgu. Cuando se presentó la moción al Ard Fheis, nun llogró la mayoría necesaria de dos tercios. L'Executivu intentó refugar esto per aciu la presentación d'una moción en sofitu de la política del IRA, momentu nel que los delegaos disidentes abandonaron la xunta. Estos miembros volvieron axuntase n'otru llugar, nomaron a un Executivu interín y prometieron llealtá al Conseyu Provisional del Exércitu. L'Executivu Provisional declaróse opuestu a la fin del astencionismu, la deriva escontra "formes estremes de socialismu", el fracasu de la direición pa defender al pueblu nacionalista de Belfast mientres los disturbios d'Irlanda del Norte de 1969 y l'espulsión de los republicanos tradicionales per parte de la direición mientres la década de 1960.
Nel so Ard Fheis d'ochobre de 1970, informóse a los delegaos que se celebrara una convención del IRA y que regularizara la so cadarma, poniendo fin al periodu provisional". Aquel día, sicasí, los medios yá-yos aplicaren la etiqueta "Provisional" o "Provo". El partíu opositor, anti-astencionista fíxose conocíu como "Sinn Féin Oficial". Camudó'l so nome en 1977 a "Sinn Féin - The Workers' Party" y en 1982 a Partíu de los Trabayadores d'Irlanda ("The Workers' Party").
Por cuenta de que los "Provisionales" taben comprometíos cola aición militar en cuenta de la política, la membresía inicial de Sinn Féin llimitóse en gran midida, en pallabres de Danny Morrison, a homes mayores d'edá militar o muyeres". Un organizador de Sinn Féin de la dómina en Belfast describió'l papel del partíu como "baturiciu y publicidá". Afitáronse nueves cumainn (sucursales) en Belfast, y espublizóse un nuevu periódicu, Republican News. Sinn Féin desapegó como un movimientu de protesta dempués de la introducción del internamientu n'agostu de 1971, entamando marches y piquetes. El partíu llanzó la so plataforma, Éire Nua ("una Nueva Irlanda") nel Ard Fheis de 1971. Polo xeneral, sicasí, el partíu escarecía d'una filosofía política distinta. En pallabres de Brian Feeney, "Ó Brádaigh usaría'l Sinn Féin ard fheiseanna (conferencies del partíu) p'anunciar la política republicana, que yera, n'efeutu, la política del IRA, esto ye, que Gran Bretaña tendría d'abandonar el Norte o que la guerra' siguiría". El Sinn Féin recibió una presencia concreta na comunidá cuando el IRA declaró un altu'l fueu en 1975. Creáronse 'centros d'incidentes' pa comunicar posibles enfrentamientos a les autoridaes britániques. Foron conducíos pol Sinn Féin, que fuera llegalizáu l'añu anterior por Merlyn Rees, Secretaria d'Estáu d'Irlanda del Norte.
1976–1983
miniaturadeimagen|Mural del Sinn Féin en [[Belfast.]] L'estatus políticu de los prisioneros convirtióse nun problema dempués del final de la tregua. Rees lliberó al postreru de los internos, pero presentó los tribunales Diplock y terminó el "Estatus de categoría especial" pa tolos prisioneros condergaos dempués del 1 de marzu de 1976. Esto conduxo primero a una protesta de los cobertores y depués a una dirty protest (protesta puerca). Casi coles mesmes, Gerry Adams empezó a escribir pa Republican News, pidiendo que'l Sinn Féin s'arreyara más políticamente. Nos próximos años, Adams y aquellos alliniaos con él estenderíen la so influencia a lo llargo del movimientu republicanu y marxinaríen amodo a Ó Brádaigh, parte d'unu enclín xeneral de poder tantu nel Sinn Féin como nel IRA que se mueve escontra'l norte. En particular, la participación de Ó Brádaigh nel altu'l fueu del IRA de 1975 estropiara la so reputación a los güeyos de los republicanos del Ulster.
La protesta de los prisioneros remató cola fuelga de fame de 1981, mientres la que'l güelguista Bobby Sands foi escoyíu miembru del Parllamentu pa Fermanagh y South Tyrone como candidatu Anti H-Block. Dempués de la so muerte en fuelga de fame, el so escañu foi ocupáu, con un mayor votu, pol so axente eleutoral, Owen Carron. Otros dos candidatos anti-bloque H foron escoyíos pal Dáil Éireann nes eleiciones xenerales na República. Estos ésitos convencieron a los republicanos de que tendríen de disputar toles eleiciones. Danny Morrison espresó l'estáu d'ánimu nel Ard Fheis de 1981 cuando dixo:
Este foi l'orixe de lo que se conoció como la estratexa Armalite y les urnes. L'Éire Nua foi abandonáu en 1982, y al añu siguiente, Ó Brádaigh dexó'l cargu de llíder y foi reemplazáu por Adams.
1983–1998
miniaturadeimagen|Sol lideralgu políticu de [[Gerry Adams y Martin McGuinness, el Sinn Provisional Féin adoutó una política reformista, que finalmente conduxo al Alcuerdu del Vienres Santu.]] Sol lideralgu d'Adams, la política eleutoral fíxose cada vegada más importante. En 1983, Alex Maskey foi escoyíu pal Conceyu de Belfast, el primer miembru del Sinn Féin que se sentó nesi cargu. El Sinn Féin llogró más de 100 000 votos nes eleiciones de Westminster esi añu y Adams ganó l'escañu de West Belfast qu'ocupara'l Partíu Socialdemócrata y Llaborista (SDLP). En 1985 tenía cincuenta y nueve escaños en diecisiete de los ventiséis conseyos d'Irlanda del Norte, incluyíos siete nel Conceyu de Belfast.
El partíu empezó una reevaluación de la política d'astención del Dáil. En 1983, Ard Fheis modificó la constitución pa desaniciar la prohibición del discutiniu sobro l'astencionismu pa dexar que'l Sinn Féin presente un candidatu nes próximes eleiciones europees. Sicasí, nel so discursu, Adams dixo: "Somos un partíu astencionista. Nun ye la mio intención abogar por un cambéu nesta situación". Dexóse una moción pa dexar la entrada al Dáil nel Ard Fheis de 1985, pero nun cuntó col sofitu activu de la direición, y fracasó por pocu. N'ochobre del añu siguiente, una Convención del IRA manifestara'l so sofitu a los escoyíos Sinn Féin Teachtaí Dála (TDs) que tomen los sos escaños. Poro, cuando la moción pa poner fin a l'astención foi presentada énte'l Ard Fheis el 1 de payares de 1986, quedó claro que nun habría una división nel IRA como lo hebo en 1970. La moción foi aprobada con una mayoría de dos tercios. Ó Brádaigh y otros venti delegaos salieron y axuntáronse nun hotel de Dublín con cientos de simpatizantes pa reorganizase como'l Sinn Féin Republicanu.
Les negociaciones tentatives ente'l Sinn Féin y el gobiernu británicu conduxeron a discutinios más sustantivos col SDLP na década de 1990. Les negociaciones multipartidistes entamaron en 1994 n'Irlanda del Norte, ensin el Sinn Féin. El IRA Provisional declaró un altu'l fueu na seronda de 1994. El Sinn Féin xunióse a les conversaciones, pero'l gobiernu conservador so John Major llueu llegó a depender de los votos sindicalistes pa permanecer nel poder. Suspendió al Sinn Féin de les conversaciones y empezó a aportunar en que'l IRA desmantelara toles sos armes primero que'l Sinn Féin fora readmitíu nes conversaciones; esto llevó al IRA a suspender el so altu'l fueu. El nuevu gobiernu llaborista de Tony Blair nun dependía de los votos sindicalistes y volvió almitir a Sinn Féin, lo que conduxo a otru altu'l fueu permanente.
Les conversaciones conducieron al Alcuerdu de Vienres Santu del 10 d'abril de 1998 (oficialmente conocíu como l'Alcuerdu de Belfast), qu'afitó un gobiernu delegáu inclusivu nel Norte, y alterió'l reclamu constitucional del gobiernu de Dublín a tola islla nos Artículos 2 y 3 de la Constitución d'Irlanda. Los republicanos opuestos a la direición tomada pol Sinn Féin nel procesu de paz formaron el Movimientu pola Soberanía de los 32 Condaos a fines de la década de 1990.
1998–2017
El partíu espulsó a Denis Donaldson, un funcionariu del partíu, n'avientu de 2005, y declaró públicamente que tuviera emplegáu del gobiernu británicu como axente dende la década de 1980. Donaldson dixo a los periodistes que les axencies de seguridá britániques que lu emplegaron taben darrera del colapsu de l'Asamblea y afitaron al Sinn Féin por que se responsabilizara d'ello, un reclamu disputáu pol gobiernu británicu. Donaldson foi atopáu muertu a tiros na so casa nel condáu de Donegal el 4 d'abril de 2006 y empecipióse una investigación del asesinatu. N'abril de 2009, el IRA Real emitió un comunicáu asumiendo la responsabilidá del asesinatu.
Cuando'l Sinn Féin y el Partíu Xunionista Democráticu (DUP) convirtióse nos partíos más grandes, según los términos del Alcuerdu del Vienres Santu, nun pudo llegase a un alcuerdu ensin el sofitu de dambes partes. Casi llegaron a un alcuerdu en payares de 2004, pero'l DUP aportunó en pruebes fotográfiques y/o de videu de que se llevara a cabu l'esmantelamientu, lo que yera inaceutable pal Sinn Féin.
El 2 de setiembre de 2006, Martin McGuinness declaró públicamente que'l Sinn Féin negaríase a participar nuna asamblea na solombra en Stormont, afirmando que'l so partíu namái tomaría parte en negociaciones destinaes a restaurar un gobiernu que comparte'l poder. Esti desenvolvimientu siguió a la decisión de los miembros del Sinn Féin d'abstenese de participar nos alderiques dende'l retiru de l'Asamblea'l pasáu mes de mayu. A les partes relevantes d'estes conversaciones dióse-yos una fecha llende del 24 de payares de 2006 pa decidir si finalmente formaríen o non l'executivu.
Darréu dempués de les eleiciones xenerales del Reinu Xuníu en xunu de 2017, onde los conservadores ganaron el 49% de los escaños pero ensin mayoría xeneral, pa que los partíos non convencionales pudieren tener una influencia significativa, Gerry Adams anunció pal Sinn Féin que los sos parllamentarios escoyíos siguiríen la política de nun xurando llealtá a la Reina, como se riquiriría pa que tomen asientu nel Parllamentu de Westminster.
En 2017 y 2018 hebo denuncies d'intimidación dientro del partíu, lo que llevó a una serie d'arrenuncios y espulsiones de miembros escoyíos. Nel Ard Fheis el 18 de payares de 2017, Gerry Adams anunció que se retiraría como presidente del Sinn Féin en 2018 y nun se presentaría a la reeleición como TD pa Louth.
Dende 2018
miniaturadeimagen|Mary Lou McDonald y Michelle O'Neill en febreru de 2018. thumb|right|Mary Lou McDonald, Presidenta del Sinn Féin El 10 de febreru de 2018, Mary Lou McDonald foi anunciada como la nueva presidenta del Sinn Féin nun Ard Fheis especial en Dublín. Michelle O'Neill tamién foi escoyida vicepresidenta del partíu. McDonald dexó en claru que, como Presidenta del Sinn Féin, la so ambición ye tar nel gobiernu norte y sur, y ta dispuesta a trabayar en coalición como'l partíu principal o menor del gobiernu na xurisdicción sur, un cambéu na política en comparanza cola ambición de Adams gobernar como gobiernu minoritariu nes Oireachtas.
El Sinn Féin opónse a qu'Irlanda del Norte abandone la Xunión Europea xunto col restu del Reinu Xuníu, y Martin McGuinness suxurió un referéndum sobro la rexunificación d'Irlanda darréu dempués de que s'anunciaren les resultancies del referéndum de membresía de la Xunión Europea del Reinu Xuníu de 2016, una postura que depués foi repitida por Mary Lou McDonald como una forma de resolver los problemes fronterizos plantegaos pol Brexit.
Venceyos con paramilitares republicanos
El Sinn Féin ye'l mayor partíu políticu republicanu irlandés y tuvo históricamente acomuñáu col IRA, al empar que tamién tuvo acomuáu col IRA Provisional na encarnación moderna del partíu. El gobiernu irlandés alegó qu'altos miembros del Sinn Féin ocuparon cargos nel Conseyu del Exércitu del IRA. Sicasí, el lideralgu del partíu negó estes afirmaciones. El gobiernu de los Estaos Xuníos fixo acusaciones asemeyaes.
Un documentu republicanu de principios de la década de 1980 dicía: "Tantu'l Sinn Féin como'l IRA desempeñen papeles distintos pero converxentes na guerra de lliberación nacional. L'Exércitu Republicanu Irlandés entama una campaña armada... El Sinn Féin caltién la guerra de propaganda y ye'l públicu y voz política del movimientu". El gobiernu británicu declaró en 2005 que "siempres dixéramos tol tiempu, y creíamos que'l Sinn Féin y el IRA taben inextricablemente venceyaos y eso tenía implicaciones obvies a nivel de lideralgu".
El robu de £26.5 millones del Bancu del Norte en Belfast n'avientu de 2004 retrasó entá más un alcuerdu políticu n'Irlanda del Norte. El IRA foi llargamente culpáu pol robu, anque'l Sinn Féin nególo y declaró que los funcionarios del partíu nun sabíen del robu, pero nun lu condergaron públicamente. Debíu al momentu del robu, considérase que los planes pal robu tienen d'afitase mientres el Sinn Féin taba en conversaciones sobro un posible alcuerdu de paz. Esto minó l'enfotu ente los xunionistes sobro la sinceridá de los republicanos pa llegar a un alcuerdu. Arriendes de la disputa pol robu, surdió un nuevu discutiniu cuando, nel programa Questions and Answers de RTÉ, el presidente del Sinn Féin, Mitchel McLaughlin, aportunó en que'l revesosu asesinatu del IRA d'una madre de diez neños pequeños, Jean McConville, a principios de la década de 1970, anque "equivocáu", nun yera un delitu, yá que tuviera llugar nel contestu del conflictu políticu. Políticos de la República, xunto colos medios de comunicación irlandeses, atacaron fuertemente los comentarios de McLaughlin.
El 10 de febreru de 2005, la Comisión de Monitoréu Independiente (IMC) designada pol gobiernu informó que sofitaba firmemente les evaluaciones del PSNI y Garda Síochána de que'l IRA yera responsable del robu del Bancu del Norte y que ciertos miembros d'altu rangu del Sinn Féin tamién yeren miembros d'altu rangu del IRA. El Sinn Féin argumentó que'l IMC nun ye independiente, y que la inclusión del ex-líder del Partíu de l'Allianza John Alderdice y un xefe de seguridá británicu foi prueba d'ello. El IMC encamentó nueves sanciones financieres escontra los miembros del Sinn Féin de l'Asamblea d'Irlanda del Norte. El gobiernu británicu respondió diciendo que pidiría a los parllamentarios que voten pa retirar les asignaciones parllamentaries de los cuatro parlamentarios del Sinn Féin escoyíos en 2001.
Gerry Adams respondió al informe del IMC desafiando al gobiernu irlandés por que lu arrestaren por ser miembru del IRA, un delitu en dambes xurisdicciones, y por combalechadura. El 20 de febreru de 2005, el ministru irlandés de Xusticia, Igualdá y Reforma Llexislativa, Michael McDowell, acusó públicamente a trés de los líderes del Sinn Féin, Gerry Adams, Martin McGuinness y Martin Ferris (TD pa Kerry North) de tar nel Conseyu del Exércitu del IRA de siete homes; depués negaron esto.
El 27 de febreru de 2005, fízose una manifestación escontra l'asesinatu de Robert McCartney el 30 de xineru de 2005 nel este de Belfast. Los parientes de McCartney dixéron-y a Alex Maskey, ex alcalde de Belfast pol Sinn Féin, que "apurriera a los 12" miembros del IRA arreyaos. La familia McCartney, anque enantes yeren votantes del Sinn Féin, encamentó a los testigos del crime a contautar al PSNI. Trés homes del IRA foron espulsaos ​​de la organización y un home foi acusáu del asesinatu de McCartney. L'irlandés Taoiseach Bertie Ahern darréu llamó al Sinn Féin y al IRA "dambes cares de la mesma moneda". L'ostracismu oficial del Sinn Féin amosóse en febreru de 2005 cuando'l Dáil Éireann aprobó una moción condergando la supuesta participación del partíu n'actividaes illegales. El presidente d'Estaos Xuníos, George W. Bush, y el senador Edward Kennedy negóse a axuntase con Gerry Adams mientres s'axuntaben cola familia de Robert McCartney.
El 10 de marzu de 2005, la Cámara de los Comunes de Londres aprobó ensin oposición significativa una moción, presentada pol gobiernu británicu, pa retirar les asignaciones de los cuatro parllamentarios del Sinn Féin per un añu, en rempuesta al robu del Bancu del Norte. Esta midida costó-y al partíu aproximao 400 000£. Sicasí, l'alderique previu a la votación arrodió principalmente los eventos más recién rellacionaos col asesinatu de Robert McCartney. Los conservadores y los sindicalistes presentaron enmiendes por que los parllamentarios del Sinn Féin fueren desallugaos de les sos oficines na Cámara de los Comunes, pero foron derrotaos. En marzu de 2005, Mitchell Reiss, unviáu especial de los Estaos Xuníos pa Irlanda del Norte, condergó los venceyos del partíu col IRA y dixo que "ye difícil atalantar cómo un país européu nel añu 2005 pue tener un exércitu priváu asociáu con un partíu políticu".
La evaluación d'ochobre de 2015 sobro grupos paramilitares n'Irlanda del Norte concluyó que'l IRA Provisional inda esistía "nuna forma bien amenorgada" y que dellos miembros del IRA creíen que'l so Conseyu del Exércitu supervisaba al IRA y al Sinn Féin, anque creía que'l lideralgu "sigue siendo comprometíu col procesu de paz y el so oxetivu de llograr una Irlanda xunida per medios políticos".
Terpsiphone rufiventer
Terpsiphone rufiventer o Monarca colilargo ventrirrojo, ye una especie d'ave de la familia Monarchidae.
Descripción
Ye una ave de tamañu medianu, el machu adultu mide unos 17 cm de llargu, pero les llargues plumes timoneres modificaes casi doblen el so llargor. La so cabeza ye negra, y el restu del so plumaxe ye castañu, sacante por una prominente franxa negra na nala. La fema ye menos llamativa y nun tener les timoneres modificaes de la cola. Los exemplares xuveniles son totalmente marrones.
En ciertes zones los machos tienen variaciones apreciables tocantes al so plumaxe. Esiste un morfismo de la especie nel cual les porciones castañes del plumaxe del machu tomen el color blancu, y en delles races les llargues timoneres modificaes de la cola son negres. Terpsiphone viridis, alcuéntrase bien rellacionáu con esta especie, y los exemplares híbridos tienen les zones inferiores con un amiestu de negru y colloráu.
Comportamientu
El monarca colillargu ventrirrojo ye una ave ruidosa con una llamada zweetcurtia. Les sos pates son curties y siéntase nuna postura arguta nes cañes. Ye una especie insectívora, de cutiu cazando en vuelu. La puesta consiste d'un par de güevos los cualos deposita nun pequeñu nial en forma de taza construyíu nun árbol.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase na zona tropical d'África occidental al sur del desiertu del Saḥara. Ye un residente común que se reproduz na rexón. El so hábitat natural son los montes trupos tropicales y subtropicales.
Agries hewitsonius
Agries hewitsonius, ye una especie de lepidóptero perteneciente a la familia Nymphalidae. Ye orixinaria de Sudamérica.
Euonthophagus amyntas
Euonthophagus amyntas ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel Paleárticu: Europa y Asia (dende Oriente Próximu hasta Asia Central y Afganistán).
Lyon
Lyon (n'arpitán Liyon) ye la tercera ciudá de Francia dempués de París y Marsella, y la segunda mayor área metropolitana del país. Allúgase na xuntura de los ríos Ródanu y Saona, a unos 470 km al sureste de París, a 430 km al norte de Marsella y a 56 km al noreste de Saint-Étienne. La ciudá propiamente dicha, nel so conceyu de 48 km² d'estensión, tien una población de 516.092 habitantes (2017), pero xunto colos sos suburbios, ye'l centru d'un área metropolitana que tenía, en 2017, 2.323.221 habitantes. La ciudá de Lyon formó, xunto colos 58 conceyos suburbanos de la so rodiada, la Metrópolis de Lyon en 2015. Esta autoridá metropolitana directamente elixida tien anguaño la competencia na mayoría de les cuestiones qu'afectan a los sos 1.385.927 habitantes. Lyon ye la sede de la prefectura de la rexón Auvernia-Ródanu-Alpes, y del Conseyu del Departamentu del Ródanu (que de magar 2015 nun tien competencies nel territoriu de la metrópolis de Lyon).
Lyon, que fora la capital de los galos nel tiempu del Imperiu romanu, sigue siendo la sede del arzobispáu que'l so arzobispu lleva'l títulu de Primáu de los Galos. Lyon, que foi un centru económicu perimportante na dómina del Renacimientu, ye un centru turísticu importante, con dellos distritos de so incluyíos na llista de Patrimoniu Mundial de la UNESCO y una fiesta, la Fiesta la Lluz (Fête des Lumières), qu'entama'l 8 d'avientu y dura cuatru díes. Na ciudá, tamién, foi aú los hermanos Lumière inventaran el cinematógrafu.
Económicamente, el so allugamientu al norte del corredor natural de la val del Ródanu (que xune Lyon con Marsella) y ente'l Macizu Central al oeste y los Alpes al este fai que la ciudá ocupe una posición estratéxica na circulación Norte-Sur n'Europa. Amás del so calter de ñudu de comunicaciones, ye un importante centru bancariu y de les industries química, farmacéutica y biotecnolóxica. La ciudá, calificada como ciudá global beta, ye la sede de la Interpol, el Centru Internacional d'Investigaciones sobre el Cáncer y Euronews.
Comandancia Xeneral de Melilla
thumb|right|290px|[[Guión (bandera)|Guión de la Comandancia Xeneral de Melilla.]] La Comandancia Xeneral de Melilla (COMGEMEL) ye un órganu de la Fuercia Terrestre del Exércitu de Tierra d'España que la so finalidá más importante consiste en preparar organizaciones operatives coles unidaes acuartelaes na ciudá de Melilla, acordies cola doctrina específica terrestre. Tamién caltién destacamentos nos peñones de Vélez de la Gomera y d'Alhucemas y nes islles Chafarinas.
Historia
En 1497, Pedro de Estopiñán ocupó la ciudá, que pasó a depender del Ducáu de Medina Sidonia y, a partir de 1556, de la corona. En 1860 el Tratáu de Wad-Ras ente España y el Sultanatu de Marruecos estableció que les llendes fronterices de plaza fueren los qu'algamaben los disparos del cañón de »El Caminante«. Tres años más tarde creóse'l puertu francu y en 1864 les autoridaes españoles dexaron l'asentamientu llibre de persones na ciudá. Mientres el postreru terciu del sieglu XIX y el primeru del sieglu XX, la contorna de Melilla fueron escenariu d'intermitentes enfrentamientos que desaguaron nel conflictu de la Guerra de Marruecos. Les socesives batalles de Ribayu del Llobu en 1909 y especialmente la derrota de la cuasi totalidá de los efectivos de la comandancia n'Annual, en 1921, causaron un gran impautu na opinión pública española, forzando una alianza militar ente España y Francia que dexó la pacificación del Protectoráu español de Marruecos. Hasta 1956, añu en que Marruecos algamó la so independencia, la Comandancia Xeneral de Melilla dependió de l'Alta Comisaría d'España en Marruecos. Cuatro años dempués recuperáronse les llendes de 1860 por aciu un tratáu suscritu con Marruecos. Hasta 1968 la comandancia tuvo subordinada a la Xefatura del Exércitu Español nel Norte d'África. Dende aquel añu a 1997, cuando se creó la Zona Militar de Melilla, formó parte de la II Rexón Militar. Nel añu 2006, la Comandancia Xeneral de Melilla quedó integrada na Fuercia Terrestre del Exércitu de Tierra. Un xeneral de división desempeña'l mandu de la unidá. El so cuartel xeneral asítiase nel centru de la ciudá.
La Comandancia Xeneral de Melilla encuadra les siguientes unidaes:
Lyon
Educación
Lyon ye la segunda ciudá universitaria de Francia, acoxe na so áree metropolitana más de 100.000 estudiantes repartíos en cuatro universidaes y numberoses escoles d'inxenieros y grandes écoles. Amás cuenta con un pratrimoniu históricu y arquiteutónicu importante, teniendo inscrita una gran superficie comu Patrimoniu de la Humanidá de la UNESCO.
300px
Juan Carlos Girauta
Juan Carlos Girauta Vidal ye un abogáu, periodista, consultor d'empreses, políticu y escritor español. Definir a sigo mesmu como lliberal.
Terpsiphone rufocinerea
Terpsiphone rufocinerea ye una especie d'ave de la familia Monarchidae.
Juan Carlos Girauta
Biografía
Nacíu en Barcelona el 12 de marzu de 1961, ye fíu d'un abogáu y de una profesora de catalán. Llicencióse en Derechu pola Universidá de Barcelona y fixo una maestría n'Alministración de Negocios pola Escuela Cimera d'Alministración y Direición d'Empreses (ESADE). Igualmente empezó un doctoráu en Filosofía, que nun terminó.
Terpsiphone rufocinerea
Distribución y hábitat
Alcuéntrase n'Angola, Camerún, República Centroafricana, El Congu, República Democrática d'El Congu, Guinea Ecuatorial, y Gabón. Los sos hábitats naturales son los banzaos subtropicales o tropicales y les güelgues arbustivos.
Juan Carlos Girauta
Biografía
La so actividá como tertuliano desenvolvióse en medios de comunicación como ABC, COPE, Onda Cero (habitual del programa Julia na Onda), 8tv, Libertad Digital o esRadio.
Dientro del activismu político, militó nel PSOE hasta 1986. Darréu, presentar en llistes del PP en tres comicio distintos, ensin resultar electu en nengunu; la primer vegada nes eleiciones municipales de 2003 en Castelló d'Empuries; la segunda como candidatu a diputáu del Parllamentu de Cataluña por Girona nes eleiciones de 2003 al Parllamentu de Cataluña, y la tercera nel 2004 como candidatu popular al Congresu de los Diputaos tamién por Girona.
Arreyar en Movimientu Ciudadanu y Ciudadanos-Partíu de la Ciudadanía (C's), figurando nel númberu dos de la llista d'esti postreru de cara a les eleiciones al Parllamentu Européu de 2014. En consiguiendo esti partíu dos escaños, Girauta llogró acta de diputáu xunto a la cabeza de llista, Javier Nart.
Foi condecoráu cola Cruz de la Orde del Méritu de la Guardia Civil.
Maria do Carmo Fonseca
Maria do Carmo Salazar Velez Roque da Fonseca ComSE ye una profesora caderalga portuguesa, direutora executiva del Institutu de Medicina Molecular de la Universidá de Lisboa, y ganadora del Premiu Pessoa en 2010. En 1983, llogró una llicenciatura en Medicina poi la Facultá de Medicina de la Universidá de Lisboa; y dende 1988 tien un doctoráu na mesma institución.
Honores
Academia de Ciencies de Lisboa * European Molecular Biology Organisation (EMBO)
Islla Feklistova
La Islla Feklistova  (en rusu: Остров Феклистова; Ostrov Feklistova) ye una de les islles Shantar nel Mar d'Ojotsk. Con una superficie de 372 quilómetros cuadraos, ye la segunda más grande del archipiélagu.
Ta cubierta de montes de taiga y tien un llagu de 3 km de llargor na so mariña norte separáu del mar por una barrera.
Alministrativamente la islla pertenez al krai de Jabárovsk na Federación Rusa.
Machemont
Tien una población de y una superficie de  km².
Fuentecén
Fuentecén (provini de "fonte" y "cen", en llatín cen ye disminutivo de centum que significa: cién, munchos y munches. Significando Fuentecen les munches fontes qu'esquiten nel so términu. En gallegu cen tamién ye cién) ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna de La Ribera, partíu xudicial d'Aranda, conceyu del mesmu nome.
Datos xeográficos
Fuentecén ta asitiáu na contorna de la Ribera del Duero, a 94 quilómetros de Burgos, a 17 d'Aranda de Duero y a 10 de Roa de Duero.
La ilesia parroquial
La parroquia de Fuentecén datada ente los sieglos XV y XVII, camudó enforma a lo llargo del tiempu. L'actual construcción foi terminada en 1962 siguiendo los planos d'un monxu del Monesteriu de Valbuena de Douru. La qu'había con anterioridá yera una construcción medieval (probablemente del sieglu XV) muncho más humilde.
El retablu de Santa Catalina, de finales del sieglu XVI (fechada en 1599) amuesa una inscripción según la cual, un caballeru d'apellíu Ordóñez y el so muyer donar.
La ilesia cunta tamién con una bella pila bautismal, según cuadros, escultures, imáxenes policromadas atribuyíes a Juan de Juni, ornamientos llitúrxicos como'l Cristu del Carmelo y orfebrería con un gran valor artísticu.
Arquiteutura civil
En Fuentecén pueden topase dellos exemplares de cases solariegas de sillería y blasonadas, munches d'elles del sieglu XVIII que tienen un doble orixe. Dalgunes pertenecieron a families de la baxa nobleza de mayor o menor alcurnia, y otres yeren les cases de distintos capellanes de la Parroquia de Fuentecén.
Tamién podemos destacar la Boodega Cooperativa Comarcal San Mamés, fundada en 1964, siendo entós una de les más grandes bodegues de la Ribera del Duero.
Historia
Según les referencies más fiables, los oríxenes de Fuentencén tienen de remontase al sieglu X, mientres la repoblación del valle del Duero tres la reconquista. Mientres la edá media el pueblu va afitándose, anque siempres dependiendo del conceyu cercanu d'Haza, del cual independízase en 1833, cuando Fernandu VII esanicia los señoríos xurisdiccionales:
A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyida como conceyu constitucional del mesmu nome nel partíu de Roa, rexón de Castiella la Vieya, que nel Censu de la matrícula catastral cuntaba con 170 llares y 682 vecinos.
Otru episodiu de la hestoria de Fuentecén marcar Juan Martín Díez "L'Encerriscáu", una y bones esti personaxe históricu vivió y casóse nesta llocalidá.
Parroquia
Ilesia católica de San Mamés Mártir, dependiente de la parroquia de Castrillo de la Vega nel Arciprestalgu de Roa, diócesis de Burgos.
Islla Gran Shantar
La islla Gran Shantar (o islla Bolshoy Chantar o Bolshoy Shantar) (Óstrov Bolshoy Shantar) ye una islla costera despoblada alcontrada nel Alloñáu Oriente rusu, frente a les mariñes siberianes, n'agües de la sección suroeste del mar de Ojotsk. Ye la islla principal y la de mayor estensión del grupu d'islles Shantar.
Alministrativamente, la islla pertenez a la Federación de Rusia, oblast de Jabárovsk.
Xeografía
La islla Gran Shantar ye una islla costera alcontrada na boca de la badea de Tugur, a menos de 30 km del continente.
La islla tien una superficie de 1.766 km², con 72 quilómetros de llargor y 49 km d'anchu.
Smelts (Hypomesus japonicus) y (Hypomesus olidus) atópense nesti llagu.
La islla ta cubierta por montes de picea.
Historia
La primer esploración de la que se tienen noticies de les islles Shantar foi n'abril de 1640, cuando l'esplorador rusu Iván Moskvitin supuestamente saleó a la desaguada del ríu Amur con un grupu de cosacos y llegó a les islles Shantar nel viaxe de regresu.
Moskvitin informó de los sos descubrimientos al Príncipe Shcherbatov, el moscovita Voivoda en Tomsk.
Basándose nel informe de Moskvitin, realizóse'l primer mapa del Alloñáu Oriente de Rusia en marzu de 1642.
Les islles Shantar fueron esploraes polos inspeutores de Rusia ente 1711 y 1725.
Psacalium decompositum
Psacalium decompositum ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les asteracees.
Descripción
Ye una yerba qu'algama un tamañu de 1 m d'altor, los tarmos son casi maderizos y con pelillos. Les fueyes tán estremaes y miden hasta 40 cm de llargu. Les sos flores son blanques y tán arrexuntaes en cabezueles.
Distribución y hábitat
Orixinaria de Méxicu, habita en clima semiseco ente los 1950 y los 2050 metros. Planta montesa, acomuñada al carba xerófilu y al monte de pinu.
Propiedaes
En Sonora emplegar en carecimientos reumáticos y diabetes, pa esto bébese n'ayunes el cocimientu del rizoma, primeramente reposáu, ensin adulzar, asina se preparar nel Distritu Federal, onde tamién se prescribe pal dolor hepáticu.
Los raigaños son tamién consideraes polos tarahumares bien efectives pa curar el reumatismu, con esti propósitu ferver por delles hores, y el líquidu resultante yá coláu tomar a razón d'un vasu toles mañanes, mientres 3 ó 4 díes.
Los tarahumaras utilizar machucada y fervida mientres 15 minutos, como remediu internu contra los resfríos. Ente que como purgativo, moler nel metate y beber con abondosa agua caliente. Afirmen que ye un purgante bien drásticu y que la so aición tien de ser atayada comiendo atole fríu.
Colos raigaños machucaos aplíquense cataplasmes nes feríes. Nel sieglu XX, el Institutu Médicu Nacional señalar como antineurálgica y antirreumática. Alfonso Herrera Fernández menta qu'esta planta ye utilizada pa solliviar los dolores reumáticos de les articulaciones, especialmente los gotosos, los neurálxicos, aselar pola aplicación "llocu dolenti" de la tintura. Añede, "la cicatrización rápida de les úlceras y de les feríes, favorezse llavándoles con un amiestu de la tintura y agua o cola tintura sola, emplegada como tópicu". Darréu, Maximino Martínez reporta'l so emplegu como antidiabético, antidisentérico, antineurálgico, antipodágrico, antirreumático, astrinxente, catárticu, cafalalgias, conxestiones hepátiques y vulnerario. Luis Cabrera de Córdoba la cita de la mesma como antidiabética, antidiarréica, antineurálgica, antirreumática, catártica y vagotonismo. Finalmente, la Sociedá Farmacéutica de Méxicu describir como: antineurálgico, antisépticu y astrinxente. Esta planta contién un alcaloide, aceite esencial, resina, taníns y glucósidos.
Taxonomía
Psacalium decompositum describióse por (A.Gray) H.Rob. & Brettell y espublizóse en Phytologia 27(4): 260. 1973.
Picu Samelar
El picu Samelar ye una montaña de Cantabria (España) asitiada nos Picos d'Europa. Tien 2.237 msnm, una prominencia de 73 y una relevancia del 39,90%. Tá separada del picu de San Carlos (2.214 msnm) por un ampliu colláu llamáu tamién de San Carlos.
Samartín (Samartín del Mar)
Samartín ye una aldea de la parroquia de Samartín del Mar nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 6 km de Villaviciosa (la capital del conceyu). Ta asistiáu a un altor de 60 m.
Población
Tien una población de 133 habitantes (INE 2016) de los cuales 69 son muyeres y 64 son homes.
Euonthophagus gibbosus
Euonthophagus gibbosus ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel paleárticu: Eurasia.
Marsella
Marsella (Marseille en francés, del griegu Μασσαλία, Massalia; en provenzal, Marselha o Marsiho) ye una ciudá y comuña portuaria del sur de Francia, capital del departamentu de Bouches-du-Rhône y de la rexón de Provenza-Alpes-Costa Azul (PACA).
Población y economía
Marsella ye la segunda ciudá más habitada de Francia con una población de 839.043 habitantes, principal centru económicu y mayor metrópolis del Mediudía Francés, agrupando cuasi 1.605.000 presones nel área urbana de Marseille-Aix-en-Provence. Ye'l puertu comercial más importante de Francia y del Mediterraneu, terceru n'importancia d'Europa tres Rotterdam y Amberes, centru d'importante actividá industrial especializáu na petroquímica y el refinu de petroleu, construción naval ya industries diverses, ye tamién un ñudu de comunicaciones de las rutes d'enllaz ente París, Italia, Suiza y España. Marsella ye sede d'un arzobispáu y centru universitariu de primer orde fundáu en 1409.
Maignelay-Montigny
Maignelay-Montigny ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Maimbeville
Maimbeville ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Joseph Jakob von Plenck
Joseph Jacob von Plenck foi un médicu y botánicu austriacu que trabayó viviegamente na "Real Universidá de Buda".
Foi docente en Basilea y en Viena. Foi pioneru na dermatoloxía moderna, al proponer una clasificación de les enfermedaes cutanees, siguiendo'l métodu de Carlos Linneo de taxonomía.
Psacalium peltatum
El Matarique (Psacalium peltatum), tamién conocida como ‘maturique’ o ’ maturi’, ye una planta herbal nativa de Sonora y Chihuahua..
Carauterístiques
El raigañu del matarique ye de color marillento con un tarmu semileñoso que mide hasta 1 metru d'altor. Les fueyes son radicales d'una o dos per tarmu, miden hasta 40 centímetros de llargu, que tán estremaes en segmentos agudos de color verde cenizo. Les flores son blanques, con cinco pétalos.
Usos
Del tarmu del plante de ‘’matarique’’ estrayer resines, aceites esenciales y tinturas. L'aceite ye utilizáu para neuralxes y dolores reumáticos. La tintura ye utilizada polos indíxenes como untaza tópica pa repulgos yá que funciona como una anestesia por aición llocal periférica. Na actualidá la creencia popular afirma que tien propiedaes curatibles pa compensar los síntomes de la diabetes, sicasí nun esisten estudios médicos que respuendan por los resultaos. En cantidaes bien altes la planta de matarique puede ser tóxica pal fégadu yá que contién alcaloides pirrolicidínicos,
Taxonomía
Psacalium peltatum describióse por (Kunth) Cass. y espublizóse en Dictionnaire des Sciences Naturelles [Second edition] 43: 461. 1826.
Lliñeru
Lliñeru ye un llugar de la parroquia de Samartín del Mar nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 8 km de Villaviciosa (la capital del conceyu). Ta asistiáu a un altor de 148 m.
Población
Tien una población de 60 habitantes (INE 2016) de los cuales 28 son muyeres y 32 son homes.
Lactancia materna
thumb|[[Símbolu Internacional de la Lactancia.]] thumb|upright=1.0|Neñu dar# de mamar. thumb|El [[calostro.]] thumb|La lactancia humana. thumb|Los pechos femeninos antes del embaranzu. thumb|Los pechos de la muyer tres el fluxu de lleche. La lactancia materna ye l'alimentación con lleche del senu maternu. La Organización Mundial de la Salú (OMS) y el Fondu de Naciones Xuníes pa la Infancia (Unicef) señalen coles mesmes que la lactancia «ye una forma inigualable de facilitar l'alimentu ideal pa la crecedera y desenvolvimientu correutu de los neños».
La OMS y el Unicef encamienten como imprescindible la lactancia materna esclusiva mientres los seis primeros meses del naciellu. Tamién encamienten siguir dando de mamar a partir de los seis meses, coles mesmes que se va ufiertando al ñácaru otros alimentos propios pa la so edá complementarios, hasta un mínimu de dos años. L'Academia Americana de Pediatría encamienta caltener la lactancia siquier mientres el primer añu. El Comité de Lactancia de l'Asociación Española de Pediatría coincide nos sos encamientos con OMS y Unicef.
Según la OMS y el Unicef, a partir de los dos primeros años la lactancia materna tien que caltenese hasta que'l neñu o la madre decidan, ensin qu'esista nenguna llende de tiempu. Nun se sabe cuál ye la duración "normal" de la lactancia materna na especie humana. Los referentes sobre los términos y carauterístiques de la lactancia entender dende'l contestu cultural de les madres que lactan, de tala forma que los periodos de lactancia pueden estendese tanto como la variabilidá de cultures esistentes nel mundu. Nel mundu podemos referir casos onde se considera un actu namái de ñácaros de poques selmanes o meses, según tamién s'atopen casos nos que se caltuvo la lactancia mientres dellos años.
Dellos estudios antropolóxicos publicaos conclúin que la franxa natural de lactancia n'humanos asítiase ente los dos años y mediu y los siete años.
Lleche materno
La lleche materno humana ye l'alimentu natural producíu pola madre p'alimentar al naciellu. Encamiéntase como alimentu esclusivo pal lactante hasta los seis meses d'edá y con alimentación complementario hasta los dos años d'edá, yá que contién tolos nutrientes necesarios pa la so correuta crecedera y desenvolvimientu. Amás contién inmunoglobulinas y otres sustances que protexen al ñácaru frente a infeiciones y contribúi a estrechar el venceyu madre-hijo, favoreciendo un fayadizu desenvolvimientu sicomotor.
Curtia hestoria
La lactancia materna ye un fechu biolóxicu suxetu a cambeos por influencia sociales, económiques y culturales, que permaneció como referente pa los ñácaros humanos dende los oríxenes de la humanidá hasta finales del sieglu XIX, tanto si tratar de lleche de la mesma madre o lleche d'otra madre, a cambéu o non de dalgún tipu de compensación.
A principios del sieglu XX (20) empecípiase lo que foi consideráu como «el mayor esperimentu a gran escala nuna especie animal»: a la especie humana camúdase-y la so forma d'alimentación inicial y los neños pasen a ser alimentaos con lleche modificada d'una especie distinta.
La frecuencia y duración de la lactancia materna menguaron rápido a lo llargo del sieglu XX. En 1955 creárase nes Naciones Xuníes el Grupu Asesor en Proteínes (GAP), p'ayudar a la OMS a ufiertar conseyu téunicu a Unicef y FAO nos sos programes d'ayuda nutricional y asesoría sobre la seguridá y l'adecuación del consumu humanu de nuevos alimentos proteicos. Nos años setenta'l GAP emite informes onde alvierte la esmolición pol problema de la malnutrición infantil derivada del abandonu de la lactancia materna y convida a la industria a camudar les sos práutiques de publicidá de productos pa l'alimentación infantil.
En 1979 la OMS/Unicef entama una xunta internacional sobre l'alimentación del lactante y el neñu pequeñu. De la xunta sale un resolución llamando a la ellaboración d'un Códigu Internacional de Comercialización de Sucedaneos de Lleche Materno. Tamién se funda IBFAN pa velar pol desenvolvimientu de dichu Códigu. Paralelamente resurde l'interés de la comunidá científica pola lactancia materna y son múltiples les investigaciones que se faen sobre la mesma. Empieza a atropase la evidencia sobre la superioridá de la lleche humano pa l'alimentación del lactante y el neñu pequeñu. Otru investigadores dirixen los sos esfuercios al estudiu de los condicionantes de la lactancia y de los factores qu'inflúin na eleición del amamantamiento y na so duración. Los movimientos sociales (grupos de sofitu a la lactancia materna) y l'evidencia científica de que l'abandonu de la lactancia materna supón un problema de salú pública prioritariu en tolos países del mundu emburriaron a les instituciones internacional y nacional, cola OMS a la cabeza, a poner en marcha distintes iniciatives.
En 1981 convocóse la 34 Asamblea Mundial de la Salú WHA 34.22 qu'aprobó'l Códigu Internacional de Comercialización de Sucedaneos de Lleche Materno compromisu éticu que los distintos gobiernos teníen d'adoptar. La lentitú de los gobiernos pa tresformar en lleis los encamientos del Códigu llevó a la OMS y el Unicef a promover xuntes internacionales que promovieren el sofitu a la lactancia materna.
En 1989, la OMS/Unicef fai públicu un comunicáu empobináu a los gobiernos: «proteición, promoción y sofitu de la lactancia natural. La función de los servicios de maternidá». Nel mesmu añu les Naciones Xuníes adoptaron la Convención sobre los Derechos de la Infancia. L'apartáu y) del artículu 24 faía referencia espresa a la necesidá d'asegurar que tolos sectores de la sociedá, y en particular los padres y los neños, conozan les ventayes de la lactancia materna y reciban sofitu pa l'aplicación d'eses conocencies.
Nun antiguu orfanatu de Florencia (Ospedalle degli Innocenti, 1990) celebróse un Cume mundial col lema «La lactancia materna nel deceniu de 1990: una iniciativa a nivel mundial» a la qu'asistieron representantes de 30 países que sofitaben la Convención sobre los derechos de la infancia y roblaron una declaración de compromisu: Declaración de Innocenti que va sirvir de referencia pa la promoción de la lactancia materna mientres munchos años, siendo revisada darréu nel 2005.
María Margarita Giraldo
María Margarita Giraldo Gutiérrez ye una actriz colombiana. Fía de la reconocida actriz Teresa Gutiérrez y hermana de Miguel Varoni. Ye conocida por interpretar a Raquel Santos na telenovela Pasión de gavilanes y a doña Ruca na telenovela Vecinos.
Lactancia materna
Curtia hestoria
thumb|Madre dando de mamar a un neñu naciellu.
María Margarita Giraldo
Carrera
Empieza la so carrera como "La Gringa" en Don Chinche. Nel 1994 integrar al repartu de la serie O toos na cama. Nel añu 1997 interpretó a Inesita Cuervo en La mujer del presidente.
El so papel más reconocíu ye'l de Raquel Santos de Uribe en Pasión de gavilanes. Nel 2007 integrar al repartu de El Zorro: la espada y la rosa como Azucena. Nel añu 2012 actuó como Delfina en El secretariu.
Lactancia materna
Curtia hestoria
L'Asamblea de la OMS de 1994, nel resolución 47.5 afitó la duración óptima de la lactancia materna esclusiva en 6 meses y llamó l'atención sobre l'erru de distribuyir sucedaneos de lleche materno en situaciones d'emerxencia y propunxo recoyer datos sobre la crecedera de lactantes daos de mamar que sirvieren pa ellaborar un nuevu patrón de crecedera.
Coles mires de que los gobiernos implicar d'una forma más decidida cola lactancia materna y apurran recursos económicos, apruébase la Estratexa Mundial pa l'Alimentación del Lactante y el Neñu Pequeñu (EMALNP), por consensu de la 55 Asamblea de la OMS WHA 55.25, en mayu del 2002 y pola Xunta Executiva del Unicef, unos meses dempués. La estratexa marca llinies d'actuación que tienen de siguir los países miembros, basaes en pruebes científiques. La mayor parte de los encamientos tán dirixíes a ameyorar los índices de lactancia materna. Reconozse que la lactancia ye, en parte, un comportamientu aprendíu y qu'hai qu'ufiertar a les madres llugares onde poder aprender, como los grupos de sofitu a la lactancia materna, protexíos de la publicidá de les cases comerciales.
El Plan Estratéxicu pa la proteición, promoción y Sofitu a la Lactancia presentar en Dublín en 2004 pola Direición Xeneral pa la Salú y proteición del Consumidor de la Comisión Europea. Esti documentu reconoz los encamientos de la EMALNP y afacer a la realidá d'Europa.
En 2006 la Unión Europea publica les Encamientos Standard pa l'alimentación del lactante y neñu pequeñu na Unión Europea que constitúi una completa guía pa l'alimentación del lactante y el neñu pequeñu dende la xestación hasta los trés años. Contién estremaos especiales pa los prematuros, situaciones que contraindican la lactancia, riesgos de nun dar# de mamar y encamientos pal usu apropiáu y seguro de sucedaneos cuando la madre asina la decida.