cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antroxu de Cádiz
Carnavaleros históricos (por orde alfabéticu)
thumb|200px|Bustu de Paco Alba en [[Sablera de La Caleta (Cádiz)|La Caleta, Cádiz.]]
Antifaz d'Oru
El Antifaz d'Oru ye un gallardón que s'apurre a aquelles persones que tuvieron siquier 25 años amestaes al Antroxu gaditano, yá seya como intérprete o autor.
Pregoneros
thumb|Alejandro Sanz|250px|right
Enllaces esternos
- COAC 2020 - Tola actualidá del Antroxu de Cádiz
El Cairu
El Cairu (n'árabe: القاهرة Al-Qāhira 'la bragada', 'la vitoriosa') ye la capital d'Exiptu y de la so gobernación (muhafazah o provincia). Ye la mayor ciudá del mundu árabe, d'Oriente Próximu y d'África, y los exipcios denómenla de cutiu cenciellamente col nome del país, مصر, pronunciáu n'árabe cultu Misr y nel dialeutu exipciu Masr.
El so área metropolitana inclúi una población averada d'unos 16 miyones d'habitantes, convirtiendo a El Cairu na oncena urbe más poblada del mundu. Ye, tamién, l'área metropolitana más poblada de tol continente africanu. Ye conocida polos exipcios como la madre de toes ciudaes" y la ciudá de los milenta minaretes".
Ta allugada nes riberes ya islles del ríu Nilu, al sur del delta. Escontra'l suroeste alcuéntrase la ciudá de Guiza y l'antigua necrópolis de Menfis, col pandu de Guiza y les sos monumentales pirámides, como la Gran Pirámide. Al sur ta asitiáu'l llugar onde s'edificó l'antigua ciudá de Menfis.
Historia
Asitiada a 14 km d'Heliópolis xunto al Nilu, los romanos establecieren una fortaleza y la ciudá actual tien la so base en cuatro construcciones socesives musulmanes: Al-Fustat (El Campamentu, n'árabe: الفسطاط) tamién llamáu Fustat y Misr al-Fustat, foi'l nucleu orixinal y la primer capital del Exiptu árabe. Construyóse ente la fortaleza romana y el ríu pol xeneral Amr ibn al As darréu dempués de la conquista árabe d'Exiptu nel añu 641, fortificándola y construyendo nella la mezquita d'Amr, la primer alzada n'Exiptu y n'África. Foi'l centru alministrativu d'Exiptu dende'l que s'impunxo l'usu del árabe como llingua alministrativa ya impuestos especiales a cristianos y xudíos, hasta que la ciudá foi quemada pol visir Shawar en 1168 pa evitar que cayera en manes d'invasores cruciaos. Forma parte del llamáu Cairo antiguu. Suleimán, gobernador d'Exiptu por delegación de los abasíes, fundó xunto a Al-Fustat la ciudá d'A el-Askar (L'Exércitu), como asentamientu militar. Nesta parte de la ciudá llevantó'l palaciu de gobiernu. Ahmad ibn Tulun edificó la fortaleza Al-Qatta'i, col so correspondiente palaciu y mezquita, no qu'anguaño ye'l barriu de Tulun. D'esta ciudá solo llegó a los nuesos díes la mezquita que lleva'l so nome. El Cairu, Al-Qahira (القاهرة) 'La Triunfante', foi fundada pol fatimí Yawhar al-Qaid, en 972, al norte de los palacios y tomando al-Askar y A el-Qatta'i, y ellí construyóse la mezquita d'Al-Azhar, la primer universidá de la historia. Esta ciudá convirtióse nel centru urbanu colos años, anque de primeres del Califatu Fatimí Al-Fustat siguió siendo la capital. left|thumb|250px|Vieyu y nuevu Cairo: la Ciudadela y les tumbes de los mamelucos. En 1176 Saladinu (Salah al-Din) construyó la ciudadela pa fortificar la ciudá, ampliándola y sustituyendo les vieyes muralles por otres de piedra. Esti recintu fortificáu xebra la ciudá vieya de la nueva creada por Ismael Bajá. La ciudá creció escontra l'oeste y el sur, cola ciudadela como centru alministrativu. La construcción de palacios y mezquites atraía a gran númberu d'artesanos y comerciantes, colo quE'l Cairu sería una próspera ciudá con cientos de mezquites, madrases, baños públicos y otros edificios, según gran númberu de fontes. En 1382 l'emir mamelucu Djaharks El-Jalili construyó un albergue pa viaxeros (caravanserai) que llevó'l so nome y que se convirtió nun importante focu económicu. 200px|thumb|Planu d'El Cairu fechu por Hartman Schedel en [[1492.]] Los mamelucos reinaren dende'l 2 de mayu de 1250, y espulsaren a mongoles y cruciaos. Na so dómina, El Cairu sufrió una epidemia de peste en 1348, y los negocios ente Exiptu y Europa fomentaos por Vasco da Gama paralizaren la crecedera de la ciudá y traxeren el cayente d'A el-Fustat como puertu, esviándose'l comerciu a los puertos del Mediterraneu.
En 1517 los otomanos ocuparen Exiptu y retuviéronlu hasta 1798, pero calteniendo una relativa autonomía: Al-Qāhira se conviritió nun centru internacional del comerciu del café, y l'universidá d'Al-Azhar, nel referente inteleutual del mundu islámicu.
Tres el curtiu pasu de Napoleón, Mehmet Ali (1805-49) entamare la industrialización urbana: en 1816 llevantó nella la primer fábrica testil, y en 1831 una de papel; tamién modernizó les infraestructures, construyendo la canal Mahmudiyah que la xune con Alexandría. En 1854 inauguróse'l ferrocarril d'Alexandría a El Cairu. El jedive Ismail Pasha (1863-79) fadría una bayurosa remodelación urbanística: trazare un plan urbanísticu de tipu ortogonal, sanió les zones pantanoses y construyó nuevos barrios residenciales xunto al Nilu; coincidiendo cola inauguración de la canal de Suez, abrió les puertes de nuevos edificios como'l palaciu d'A el-Qubba y el teatru de la ópera, colo que l'antigua Al-Qahira tornaría nuna ciudá de xentes de pocos recursos económicos, según que les bones élites diríen istalándose na nueva urbe. Ente 1882 y 1937 la población xorreció un 250%, sobremanera debíu al éxodu rural. Dementres el dominiu británicu, prosiguió la modernización de la ciudá, por casu cola instalación del telégrafu en 1903 y l'allongamientu del ferrocarril escontra'l sur. La independencia proclamada en 1922 convirtióla en capital d'Exiptu, que foi cuartel xeneral del mandu británicu mientres la Segunda Guerra Mundial; ente 1958 y 1961 foi la capital de la República Árabe Xunida y anguaño, ye tamién la sede de la Lliga d'Estaos Árabes.
La ciudá foi escenariu en febreru de 2011 de les conocíes como "Protestes d'Exiptu de 2011".
Xeografía
Ta allugada nes riberes ya islles del ríu Nilu, al sur del delta. Escontra'l suroeste alcuéntrase la ciudá de Guiza y l'antigua necrópolis de Menfis, col pandu de Guiza y les sos monumentales pirámides, como la Gran Pirámide. Al sur atopa'l llugar onde s'edificó l'antigua ciudá de Menfis.
Demografía
thumb|center|750px| Panorámica d'El Cairu dende la Mezquita-Madrasa del Sultán Hasán.
La so población ye de 6.789.479 habitantes (2006) nel términu municipal de la ciudá; con 15.502.478 habitantes n'área d'aglomeración urbana (datos de l'1 de xineru de 2005), ye la mayor metrópolis d'África. La numberosa comunidá cristiana (alredor del 10%) tien una fuerte presencia na vida de la ciudá.
Economía
250px|thumb|Vista d'El Cairu. Ye en tolos sentíos el centru económicu d'Exiptu dende la so fundación nel añu 969, anque nesa dómina yera Fustat, agora absorbida por El Cairu. Un quintu de la población total d'Exiptu mora nel so área metropolitana, polo que la mayoría del comerciu nacional xenérase o pasa pellí. Esto provocó una rápida crecedera: unu de cada diez edificios tien menos de quince años.
Esta gran crecedera sobrecargó hasta apocayá les sos servicios públicos. Les carreteres, la de lletricidá, el teléfonu y el alcantarelláu quedáronse-y aína pequeños. Diversos analistes qu'estudiaren los cambeos denominaron esti procesu como una "hiperurbanización".
Barrios
La ciudá actual estrémase en grandes barrios o zones residenciales, ente les qu'hai destacar: 250px|thumb|Zona moderna d'El Cairu.
Organización política
Tien estatutu de gobernación (muhafazah) con un gobernador al frente que ye nomáu pol Presidente d'Exiptu. El Cairu ye'l centru políticu, económicu y cultural d'Exiptu y d'Oriente Próximu. Ye sede del gobiernu exipciu, del Parllamentu (Majlis al-Sha'b), de tolos organismos estatales y relixosos centrales y de numberoses representaciones diplomátiques.
Cultura
Cuenta con numberoses universidaes, teatros, monumentos y museos: el más importante ye'l Muséu Exipcianu, asitiáu na plaza Tahrir y qu'alluga la mayor coleición del mundu d'oxetos del antiguu Exiptu. Anguaño tase plantegando'l so treslláu a un edificiu mayor, alzáu na zona de Guiza.
L'epicentru de la vida cultural cairina alcuéntrase nel Centru Cultural Nacional, un complexu d'edificios culturales dedicaos al teatru, danza, ópera y música, asitiáu na islla de Gezira. Nesti centru destaca La Ópera d'El Cairu, inaugurada en 1988 pol presidente Hosni Mubarak y qu'allugó un conciertu de la Orquesta Filarmónica Real londinense en xineru de 2007 na so primer actuación n'Oriente Mediu y África. La música clásica sueli ser la predominante na Ópera de la ciudá, anque tamién ye fácil esfrutar de música clásica árabe, anque ésta gocia de mayor espardimientu nel Institutu de Música Árabe, alcontráu na cai Ramsés. Una cita obligada pa la música na ciudá ye'l Festival de Música Árabe, que se celebra a entamos del mes de payares na Ópera d'El Cairu. En dichu complexu cultural danse otros seyes teatros y auditorios. L'actual Ópera sustituyó a la Ópera Khedivial, o tamién conocida como la Ópera Real, edificiu que se llevantó en 1869 y que se caltuvo activu hasta 1971.
Los espectáculos de danza folclórica suelen representase na Ópera per aciu la Compañía de Ballé d'El Cairu, y sobremanera nos hoteles más importantes de la ciudá. Tamién ye un acontecimientu notable na axenda de la danza cairina la cita añal col Ballet Bolshoi. La danza del banduyu o la danza sufí, más conocida nel mundu occidental como la danza de los derviches xiratorios, son dos de los bailles más populares na ciudá. 240px|thumb|right|Una cai d'El Cairu islámicu, afatada cola típica [[arquiteutura islámica.]] Un de los acontecimientos culturales más importantes de la ciudá ye'l Festival Internacional d'El Cairu, qu'axunta cientos de películes de dellos países demientres el mes d'avientu, convirtiéndose n'unu de los festivales cinematográficos más importantes del mundu. El Cairu, enantes conocíu como'l "Hollywood d'Oriente", perdió'l estatus de capital cinematográfica d'Oriente en favor del Bollywood hindú. La censura sigue siendo, entá anguaño, habitual nel festival magar qu'axuntó, dende la so creación en 1976, a superestrelles como John Malkovich, Nicholas Cage, Morgan Freeman, Bud Spencer, Gina Lollobrigida, Ornella Muti, Sophia Loren, Elizabeth Taylor, Oliver Stone o Catherine Deneuve.
Los cines cairinos alluguen, na so gran mayoría, superproduiciones de Hollywood con sotítulos n'árabe. Les producciones llocales esfruten tamién d'ésitu na población d'El Cairu. Estes películes suelen ser rodaes nos grandes estudios asitiaos en Misr o Al-Ahram, cao dambos a les pirámides de Guiza. El cine independiente nacional ye entá pocu popular ente los cairotas, y ye que namái los cines Good News Grand Hyatt y Ramses Hilton proyeuten esti tipu de cine.
Na escena lliteraria, destaca sobremanera Naguib Mahfuz, Premiu Nobel de Lliteratura en 1988, que la so "Triloxía d'El Cairu" ye la obra que la empericotió. L'escritor algamare un gran ésitu ente la crítica llocal tres les primeres ediciones en 1956 y 1957, pero entá ye más cuando fueron traducíes al inglés en 1990. Sicasí, y pese al ésitu y fama lliteraria que dio a la ciudá, el célebre escritor foi apuñaláu en 1994 por fundamentalistes. Y ye que foi oxetu de roxura y de les presiones de los integristes que lo acusaren de bocayar contra'l mundu musulmán. Finó en 2006 de resultes d'una úlcera sangrante.
Otra figura fundamental de la escritura cairina ye Nawal al-Sa'dawi, quien fundó l'Ensame de Solidariedá de Muyeres Árabes y escribió estensamente sobre la sociedá árabe. Al igual que'l so colega Mahfuz, el-Saadawi foi duramente criticada y escorrida polos estremistes islámicos, forzando la so marcha a Estaos Xuníos, onde impartió clases en diverses universidaes. Aportó tar encarcelada mientres el réxime de Sadat.
Dalgunes de les feches y acontecimientos más importantes dientru'l panorama cultural cairín son la Feria del llibru, dementres el mes de xineru na Feria d'Esposiciones d'El Cairu; el Festival Internacional del Cantar d'El Cairu n'agostu o'l Festival de Teatru Esperimental en setiembre.
Muséu Exipcianu
thumb|250px|El [[Muséu Exipciu d'El Cairu.]] El Muséu Exipcianu d'El Cairu, recueye la mayor coleición del mundu sobre'l Antiguu Exiptu, con más de 120.000 oxetos.
La so historia empecipa en 1798, por cuenta de la espectación que llevantó n'Europa la espedición de Napoleón: mientres el sieglu XIX axentes de los cónsules europeos, como Drovetti o Belzoni guetaren y sacaren del país tou tipu de reliquies, hasta qu'en 1835 creóse'l Serviciu d'Antigüedaes d'Exiptu pa protexer los monumentos y ayalgues de la espoliación. Toles pieces atopaes fuéronse depositando primeru nun edificiu de l'Azbaia y depués en La Ciudadela de Saladinu. Desgraciadamente, esta primer coleición foi apurrida al duque Maximiliano d'Austria por Abbas Pasha. En 1858 abrióse un nuevu muséu en Boulaq, magar que parte de que la so coleición perderíase nuna de les crecíes del Nilu. En 1878 los oxetos salvaos treslladaríense al Palaciu d'Ismail Pasha en Guiza.
En 1897 l'arquiteutu francés Marcel Dourgnon entamare edificar l'actual see, asitiada na plaza Tahir. El muséu inauguró'l 15 de payares de 1902, y esperimentó una gran crecedera a partir de 1922, col descubrimientu de la tumba de Tutankamón per parte de Howard Carter.
Anguaño tase construyendo'l Gran Muséu Exipciu en Guiza, un complexu cultural de 50 hectárees que va contener más de 150 mil pieces. Cuando s'inaugure, ta previstu que l'actual de la plaza Tahir quede como centru cultural. El gobiernu exipciu tien tamién prevista l'apertura d'otru muséu na zona d'A el-Fustat, el Muséu de les Civilizaciones Exipcies, con 50.000 pieces procedentes de les distintes cultures que s'asocedieron n'Exiptu: faraónica, grecorromana, cristiana y musulmana.
Muséu d'Arte Modernu
250px|thumb|Muséu d'Arte Moderno d'El Cairu. Ye un edificiu de trés plantes que s'atopa nel complexu cultural Opera House, y la mayor parte de les sos obres daten d'entamos del sieglu XX. Dende'l deceniu de 1950 los artistes exipcios espoxigaren en tres direiciones principales: la interpretación d'estilos académicos derivaos d'una inspiración neoclásica y exipcia, l'amiestu a los enclinos d'arte modernu como post-impresionismu, cubismu, surrealismu y espresionismu y la estética del arte popular, del folclor.
Patrimoniu de la Humanidá: el centru históricu
En 1979, el centru históricu d'El Cairu foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco, col nome de El Cairu Históricu.
Ellí tamién s'atopa'l barriu cristianu, el Barriu Coptu.
Barriu coptu
Los coptos surdieren nel sieglu IV colos primeros cristianos. El barriu coptu ta na parte antigua de la ciudá, derrotu por caleyes, y nél puédense atopar munches ilesies onde se sigue'l ritu coptu:
Equí alcuéntrase tamién la sinagoga Ben-Ezra (sieglu VII), la más antigua d'Exiptu, y la fortaleza de Babilonia.
Nel barriu alcuéntrase'l Muséu Coptu, onde tán allugaos los manuscritos de Nag Hammadi, 1.200 papiros del sieglu IV escritos en coptu. Asitiáu nun xardín dientro de l'antigua fortaleza romana de Babilonia, les sos habitaciones interiores tán decoraes con biombos de madera tallao (conocíes llocalmente como mashrabiyya).
Ciudadela de Saladinu
200px|left|thumb|L'actual Ciudadela. La ciudadela ta asitiada nun pequeñu monte, Muzzattam. Foi l'abellugu de tolos gobernantes dende Saladinu nel sieglu XII hasta Mehmet Alí nel XIX.
La fortaleza y les muries del esti foren construyíes por Saladinu en 1176, y foi ampliada escontra l'oeste, onde s'atopa la mezquita de Hassan, la puerta principal. En partiendo'l sur tán los palacios: esta zona foi ampliada por Mehmet Alí, que construyere la mezquita d'Alabastru, dafechu cubierta d'esti material tanto nel so interior como nel esterior y que decoró con mármol y grabaos sobre estucu. Consta d'una gran cúpula central afayada por cuatro columnes y otres cúpules menores alredor. Tien dos minaretes d'estilu otomanu y a un llau tien un gran patiu cola fonte p'abluciones. Na ciudadela atópense tamién los museos d'armes y xarrés, el pozu Bir Usef y la mezquita Sidy Sariah. Relluma tamién la Mezquita de Mohammed Ali, con una gran cúpula central, la Mezquita d'a el-Nasir o'l Pozu de Yusuf.
thumb|La mezquita de Muhammad Alí. La mezquita de Muhammad Alí foi construyida en 1824, rematando la so construcción en 1848. El so altu allugamientu, na ciudadela, fai que seya fácilmente estremable dende munchos puntos de la ciudá, otorgándo-y una sensación de ciertu poder político. Según un planu del arquiteutu griegu Yusuf Bushnaq, la construcción tratare d'asonsañar les pautes siguíes pal llevantamientu de la mezquita Yeni Valide d'Istambul más de 200 años tras, yá que, daquella, la ciudá taba baxu réxime otomanu. El nome de la mezquita débese a Mehmet Alí, rei exipciu ente 1805 y 1849, y nel interior de la mezquita, nel patiu, alcuéntrase un reló que'l rei Lluis Felipe de Francia apurrió a cambéu del obeliscu asitiáu na Plaza de la Concordia de París.
Jan el-Jalili
thumb|Jan el-Jalili en 1880, imaxe de Pascal Sebah. Ye una área comercial antigua, un inmensu zocu d'estreches caleyes con miles de pequeñes tiendes atestaes de mercancíes: zapatielles, pañuelos, pipes de cristal, especies, xoyes, coles sos cais apinaes de xente, meses a les puertes de los cafés, onde dellos comercios contienen tamién los sos propios pequeños talleres de manufactures.
Xunto col mercáu d'A el-Muski, asitiáu al oeste, forma l'área de compres más importantes de la ciudá. Pero más qu'eso, representa la tradición que convirtió a El Cairu nun centru importante de comerciu, al dar a los comerciantes estranxeros un llugar fixu pa esponer les sos mercancíes. Nel bazar atopaben les especies, que'l so mercáu monopolizaren los mamelucos hasta que portugueses y españoles atoparen rutes alternatives.
El zoco fundaríase en 1382, cuando l'emir fatimí Dyaharks el-Jalili construyó una caravanserai o fonda pa viaxeros mercaderes y xeneralmente un focu d'actividá económica pa la so contorna; y que güei perdura. Otru llugar de descansu ye'l café El-Fishawi (de los espeyos), abiertu les 24 hores dende hai 200 años, llugar de xunta pa los artistes locales que yera frecuentáu por Naguib Mahfuz, premiu Nobel de Lliteratura y un de los autores más conocíos d'Exiptu.
El mercáu yera tamién un centru de xunta pa grupos rebalbos, hasta que'l sultán Ghawri reconstruyir y modernizó nel sieglu XVI.
Turismu
Evidentemente, el reclamu de la ciudá y del país son les Pirámides de Guiza, asitiaes a unos venti quilómetros al suroeste de la capital. La Gran Pirámide de Keops ye considerada como una de les Siete Maravíes del Mundu Antiguu y la única que permanez entá de pies. La so misión foi acoyer el sarcófagu del faraón Keops y envalórase que pa la so construcción s'emplegaren cerca de 2,5 millones de bloques de piedra caliar. Daqué más alloñaes de les vecines pirámides de les reines atópense les dos grandes pirámides de Kefrén y Micerinos.
La puerta sur de Bab Zuwayla, asitiada n'El Cairu Islámicu, ye la última briguera que perdura de la ciudá fatimí d'A el-Qāhira. Nos sos oríxenes, los mamelucos faíen equí públiques les sos execuciones mortales, pero a partir del sieglu XIX el llugar foi escoyíu pol santu Mitwalli pa la realización de los sos milagros. Anguaño, la población y los turistes claven na puerta una guedeya de pelo o un cachu de les sos prendes cola cuenta de ver cumplíos los sos ruegos. Tamién n'El Cairu Islámicu alcuéntrase Bayn al-Qasryn, la que yera principal plaza pública de la ciudá nel Medievu. Nella álcense dellos palacios mamelucos, destacando'l Mausoléu y Madraza de Qalaun, que'l so orixe remonta a 1279. 200px|left|thumb|La [[Mezquita d'Ahmad Ibn Tulun.]] La Mezquita d'Ahmad Ibn Tulun ye la más antigua de la ciudá, construyida en 879, y la que s'atopa en meyor estáu de caltenimientu. Ordenada alzar pol xeneral Ahmad Ibn Tulun, la mezquita convirtiera nun referente d'Oriente y nuna de les más importantes de la dómina. Ocupa 2,4 hectárees y la única parte que foi sensiblemente restaurada ye'l mihrab, pero calteniendo elementos orixinales como arcos, soportes y la configuración polo xeneral. Tamién ye notable la Mezquita-Madrasa del Sultán Hasán, una de les más grandes del mundu gracies a los sos 7.900 m² d'estensión. Ye unu de los edificios d'orixe mamelucu más importantes de tola ciudá y foi construyíu ente 1356 y 1363.
Bien conocíos son los mercaos y zocos cairinos. El mercáu más importante ye'l de Jan El Jalili, asitiáu n'El Cairu islámicu, onde les sedes y les especies son los productos más demandaos. El zoco d' An-Nahassin ye unu de los más populares, por cuenta de la so gran ufierta d'oxetos de cobre y llatón. Tamién ye importante'l zoco d' as-Sagha.
Servicios
thumb|400px|Vista nuecherniega d'El Cairu.
Señaleza
La ciudá ye la más importante del país, ya inclusive del mundu árabe no tocante a formación educativa per aciu de colexos, institutos y universidaes internacionales.
Dalgunes de les escueles internacionales d'El Cairu:
300px|thumb|La Universidá Británica d'El Cairu.
Universidaes n'El Cairu:
Tresporte
Ye'l centru neurálxicu de les comunicaciones n'Exiptu. Ye la única ciudá d'África que tien un sistema de tresporte soterrañu metropolitanu, el Metru d'El Cairu. L'Aeropuertu Internacional d'El Cairu allúgase al este de la ciudá, cerca d'Heliópolis.
Aereu
El so aeropuertu ye'l segundu en tráficu aereu del continente africanu, tres Johannesburgu, Sudáfrica. Les resultaos refundiaron que 10,8 millones de pasaxeros pasaron pol aeropuertu cairín en 2006 y 10 millones en 2007, cantidaes que pretenden doblase cola implantación de la T3 hasta llegar a los 22 millones d'usuarios añales.
Tren
200px|thumb|[[Metro d'El Cairu.]] El sistema ferroviariu cairín cunta con un serviciu de trenes que coneuten la capital colos principales puntos del país. Amás, la ciudá tien el so propiu sistema de metru.
La Egyptian State Railway ye la compañía nacional de los ferrocarriles. Dende ella hai conexones ferroviaries coles principales ciudaes exipcies como Alexandría, Luxor y Asuán. Tamién esiste la posibilidá de realizar el trayeutu a ciudaes como Luxor y Asuán con trenes nuecherniegos per aciu d' Abela Egypt. Tolos trayeutos aparen na principal estación cairinaa, la Estación de Ramsés, en Midan Ramses.
El Metru d'El Cairu ye l'únicu serviciu metropolitanu soterrañu d'África. Nació en 1987 y consta de dos llinies. La llinia 1 xune'l barriu d'El-Marg, nel centru d'El Cairu, cola zona industrial d'Helwan, al sur. La llinia 2 coneuta El Mounib con Shobra. El metru cairín anunciare l'ampliación del serviciu con cuatro llinies más proyeutaes pa los próximos 30 años. En total van ser 92 quilómetros más de nueves víes pa los usuarios.
Carreteres
thumb|left|150px|Una escena de la caótica circulación cairina.
Dientro de la mesma ciudá, guiar ye realmente peligrosa, aportando a inclusive temeraria. Los cairinos adelantren en cualquier situación incumpliendo les estrictes normes de circulación, pero qu'en bien poques ocasiones castiguen a los infrautores. La hora punta nun puede estremase, yá que a toes hores prodúcense atascos. Pela nueche guiar faise especialmente peligrosu, usando los vehículos les lluces namái pa emitir rellumos a los vehículos que tienen d'estremase. thumb|El tráficu ye bien intensu n'El Cairu.
Les llinies d'autobuses ufierten bona cobertoria. Les principales empreses d'autocares son East Delta Bus Company, Superjet, Upper Egypt Bus Company y West Delta Bus Company. Les terminales más importantes son Abdel Mouneem Riyad, tamién conocida popularmente como la terminal Ramses Milton pola so proximidá a esi hotel, con rutes a Alexandría, Hurgada, Asuán y Luxor. La Terminal d'Autobuses de Sinaí o Estación Abbassiyya cubre los trayeutos a ciudaes como la mentada Sinaí, Sharm el-Sheikh y Nuweiba. La Terminal d'Autobuses de Koulali ye la encargada de coneutar les rexones de la Canal de Suez y del Delta del Nilu. A lo último, na Terminal d'Al-Azhar los autobuses parten escontra la zona del desiertu occidental.
Deporte
El fútbol ye'l deporte más popular ente los cairinos. La ciudá alluga a los dos colosos del fútbol exipciu, el Zamalek y el Al-Ahly, y de tol continente africanu en númberu de títulos internacionales, pos ente dambos sumen 11 títulos del palmarés de la Lliga de Campeones africana con un entorcháu más l'A el-Ahly percima del otru equipu. La rivalidá ente dambos clubes ye enorme una, al marxe de los títulos, l'A el-Ahly ye l'equipu de les clases media y trabayadora, ente que el Zamalek ye l'equipu de la clas alta cairina.
Dambos xueguen como llocales nel Estadiu Internacional d'El Cairu, allugáu nel suburbiu de Ciudá Nasr, remocicáu en 2005 y con capacidá pa 75.000 espeutadores. Ye un de los mayores y más modernos estadios d'África, siendo see, tamién, de la seleición nacional exipcia. La ciudá cunta con otru estadiu más, el de l'Academia Militar. En 2009, el vieyu estadiu foi reconstruyíu por cuenta de la celebración del Mundial de fútbol Sub-20 de 2009. Dambos estadios fueron sees de la Copa Africana de Naciones 2006 celebrada n'Exiptu y ganada finalmente por un equipu llocal.
La mayoría de los equipos del fútbol exipciu tienen la so sede n'El Cairu o contorna. La Egyptian Football Association (Asociación exipcia de fútbol) ye una de les federaciones más importantes con sede na capital tres la marcha de la Confederación Africana de Fútbol, que se camudó apocayá a la Ciudá del 6 d'ochobre, pequeña llocalidá pela rodiada d'El Cairu.
Ciudaes hermanaes
El Cairu tien alcuerdos d'amistá coles siguientes ciudaes: * Seúl, Corea del Sur (1997)
Antoine de Jussieu
Antoine de Jussieu foi un médicu, botánicu y naturalista francés.
Parvillers-le-Quesnoy
Parvillers-le-Quesnoy ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Antoine de Jussieu
Biografía
Jussieu nació en Lyon, fíu de Christophe de Jussieu o Dejussieu, un boticariu de cierta sonadía, quien publicó un Nouveau traité de la theriaque (1708).
Antoine, hermanu de Bernard y de Joseph, entama estudios de Teoloxía enantes d'afayar la so pasión pola Botánica, y empieza a estudiar Medicina na Universidá de Montpellier, y viaxó col so hermanu Bernard por España, Portugal y el sur de Francia. Treslladóse a París en 1708. Nesi añu morrió Joseph Pitton de Tournefort, y Jussieu ocupó'l so puestu vacante nel Jardin des Plantes.
Parvillers-le-Quesnoy
Tien una población de y una superficie de  km².
Antoine de Jussieu
Biografía
Prauticó la medicina, ocupándose sobremanera de los desheredaos y la xente más probe. Dende 1718 fixo usu na so práutica médica de la corteza de Cassia (Cortex simarubae), un remediu que llegara a París en 1713 procedente de Cayena. Jussieu escribió unes llinies describiendo la corteza nes memories de l'Academia en 1729, y Carlos Linneo nomó la planta nel so honor como Simaruba jussiaei. Les memories tamién contienen escritos sos sobre anatomía humana, zooloxía, paleontoloxía y mineraloxía. Una d'estes memories a l'Academia (1723) identifica per primer vegada los preseos prehistóricos de piedra con ciertos amuletos contra los rayos (pierres de foudre), y amás rellaciona los afayos prehistóricos europeos colos preseos y ferramientes atopaos ente los indíxenes americanos.
Honores
L'asteroide 9470 Jussieu lleva esti nome n'honor de la familia Jussieu.
Lucie Kofler
Lucie Noël Kofler foi una botánica, micóloga francesa. Profesora de fisioloxía vexetal na Universidá de Grenoble, y fundamental na reactivación del Xardín Botánicu de la Col du Lautaret (xardín alpín) dempués de la segunda guerra mundial.
Biografía
La so madre morrió pocu dempués de la so nacencia y foi criada pol so padre. Mientres la so mocedá, Lucie Nöel yera fráxil y fixo frecuentes viaxes al hospital pa sanar una tuberculosis intestinal, lo que retrasaba la so escolarización.
En 1931, ye almitida na Escuela Normal Cimera (rue Ulm) - seición: Ciencies. Nesi momentu, la Escuela Normal de Ulm alcuerda dar la bienvenida a neños y con un concursu distintu de la escuela de Sevres pa les neñes. Y en 1939 ye amestada de Ciencies Naturales. Pa 1947 va ser almitida na Universidá de Grenoble como Ayudante nel Llaboratoriu del Profesor René Litardière, direutor del Institutu de Botánica, asitiáu entós na Plaza Bir Hakeim. Esi pequeñu llaboratoriu yera bien activu y Lucie llegó colos sos cultivos pero ensin cámares de crecedera. La so tesis avanzó amodo hasta la llegada de Paul Ozenda qu'asocede a René de Litardière en 1955. Atopó'l dineru necesario pa financiar instalar una cámara de cultivu a temperatura controlada, lo que rellanza la tesis de Lucie.
Enviudó na segunda guerra mundial: el so home, xudíu rumanu, y miembru de la resistencia, prindáu en París polos nazis en 1944, foi asesináu en mayu de 1945.
En 1949 ye nomada Xefa de trabayu (posición vacante por Edmond Doulat, nomada profesora de Clermont-Ferrand)
El fai la defensa de la tesis nel llaboratoriu del Prof. Paul Ozenda "Contribución al estudiu biolóxicu de los mofos cultivaes in vitro, con guañada d'espores, crecedera y desenvolvimientu del protonema de Funaria hygrometrica", y publicar na Revue Bryologique & Lichénologique (Kofler, 1959).
Platycerus turnai
Platycerus turnai ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Hubei (China).
Pendé (Somme)
Pendé ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
P.J. Soles
Pamela Jayne Hardon meyor conocida como P.J. Soles nació'l 17 de xunetu de 1950 en Frankfurt del Main, Alemaña (de madre estauxunidense y padre neerlandés), ye una actriz d'Estaos Xuníos. Nació n'Alemaña pero dempués camudóse a Estaos Xuníos onde empezó la so carrera como actriz.
Carrera
P.J. Soles empezó la so carrera como actriz en 1973 na serie de televisión Love Is a Many Splendored Thing. En 1976 actuó nel filme Carrie (1976) de Brian De Palma, xunto a Sissy Spacek, Piper Laurie, Amy Irving, William Katt, Nancy Allen, John Travolta, Betty Buckley, ente otros. Mientres se filmaba la escena del baille de graduación, el remexu del mangón de bomberos que s'usa en dicha escena rompió-y el tímpanu. En 1978 actuó na película Halloween dirixida por John Carpenter, xunto a Donald Pleasence, Jamie Lee Curtis y Nancy Loomis. En 1979 protagonizó la película Rock 'n' Roll High School, na cual actuó al llau de Vincent Van Patten y The Ramones. En 1980 actuó na película Private Benjamin y en 1981 en Stripes. Mientres los años ochenta y noventa participó en diverses películes y series de televisión. En 1999 actuó na película Jawbreaker. En 2005 participó na película The Devil's Rejects, en 2008 actuó na película Alone in the Dark II. Anguaño ta actuando na película Beg.
Pernois
Pernois ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lucy Seki
Lucy Seki ye una llingüista brasilana especialista en llingües indíxenes suramericanes. Ye autora d'una gramática conceptual de la llingua kamaiurá.
Poecilomorpha penae
Poecilomorpha penae ye una especie de coleópteru de la familia Megalopodidae.
Lucy Seki
Biografía
Mineira de Belo Horizonte, Lucy Seki graduar en historia pola Universidá Federal de Minas Gerais; llogrando'l so maestría en 1969; y el so doctoráu en 1973 en Llingüística pola Universidá Patrice Lumumba, en Moscú (nun momentu en que les rellaciones colos países del bloque comunista yeren vistes con rocea pol gobiernu de Brasil). Fixo estudios de posdoctorado na Universidá de Texas n'Austin, d'EE.XX. Realiza actividaes académiques, dende 1977, na Universidá Estatal de Campinas (Unicamp).
Honores
Fundó la revista LIAMES (Llingües Indíxenes d'América del Sur), la única revista brasilana dedicada puramente a llingües indíxenes del continente.
Poecilomorpha penae
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Rena Sofer
Rena Sherel Sofer ye una actriz d'Estaos Xuníos, conocida principalmente poles sos apaiciones en televisión, como convidada, y en películes.
Primeros años
Sofer nació en Arcadia, California, fía de Susan, una profesora de psicoloxía, y Martín Sofer, un rabín ortodoxu xudíu. La so familia camudar a Pittsburgh, onde foi criada dempués del divorciu de los sos padres. Soffer asistió a Frisch School, en Nueva Jeresey.
Televisión
El primer papel d'altu perfil de Sofer foi como Rocky na telenovela Loving, un papel qu'interpretó dende 1988 hasta 1991.
Quiciabes ye conocida pol so papel como Lois Cerullo en General Hospital dende'l 15 d'avientu de 1993 hasta 24 de setiembre de 1996. Depués tornó como estrella convidada'l 7 de febreru de 1997 hasta'l 17 de febreru de 1997 y de nuevu dende'l 30 de setiembre de 1997 hasta'l 2 d'ochobre de 1997.
En 1995, recibió un Premiu Daytime Emmy pol so trabayu na telenovela General Hospital, por interpretar a Lois Cerullo.
Sofer foi oxetu de discutiniu a principios de 2000 cuando de volao xunióse al repartu de Just Shoot Me!, interpretando'l papel de Vicky Mariña.
N'años recién, Rena Sofer apaeció na serie Heroes como Heidi Petrelli, esposa del aspirante políticu Nathan Petrelli (Adrian Pasdar). Apaeció en Two and a Half Men en 2008, como ex novia del personaxe de Charlie Harper (Charlie Sheen). Rena tamién foi estrella convidada en Dirty Sexy Money y una pantasma en Ghost Whisperer. A principios de 2010, Sofar empezó un papel recurrente na serie NCIS como Margaret Allison Hart, que ye un interés amorosu del personaxe Leroy Jethro Gibbs (Mark Harmon]).
Cine
Nel cine, apaeció como l'interés amoorosu de Ben Stiller en Keeping the Faith, protagonizada por Jenna Elfman, Stiller y Edward Norton. Tamién apaeció en A Stranger Among Us y en The Secret of Hidden Lake. Interpretó a la profesora Desjardín en Carrie en 2002. Tamién tuvo na película Always and Forever y en Saved by the Bell: Hawaiian Style.
Vida personal
Rena casóse col actor Wally Kurth el 31 de marzu de 1995, la pareya tuvo una fía, Rosabel Rosalind Kurth, sicasí en 1997 la pareya divorcióse.
EL 18 de mayu de 2003 casóse col direutor Sanford Bookstaver. El 5 d'agostu de 2005 la pareya dio-y la bienvenida a la so primer fía xuntos: Avalon Leone Bookstaver, en Los Angeles.
Xueves
El Xueves ye'l cuartu día de la selmana llaboral (cuartu na Selmana Tradicional, ver Entamu de la selmana o calendariu gregorianu).
El nome Xueves provién del llatín Jovis díes, o "Día de Xúpiter".
La norma ISO 8601 desiña al xueves como día central de la selmana. Arriendes, los xueves d'un añu determinen la numberación de les selmanes, colo que la primera selmana del añu, ye la que caltién el primer xueves.
N'otres llingües
Éstos son dalgunos de los nomes que recibe'l xueves n'otres llingües:
N'alemán el dios Thor tabién se denoma Donar.
Chantal Han
Marie Antoinette Estrelle Chantal Han ye una deportista neerlandesa que compitió en yudu, ganadora d'una medaya nel Campeonatu Mundial de Yudu de 1984, y tres medayes nel Campeonatu Européu de Yudu ente los años 1982 y 1991.
Péronne (Somme)
Péronne ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Prismognathus cheni
Prismognathus cheni ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Brenda Fricker
Brenda Fricker ye una actriz irlandesa de cine, teatru y televisión.
Empezó la so carrera nos escenarios irlandeses y más tarde camudóse a Londres. Na década de 1970 figuró en munches producciones pa televisión. Yera sicasí práuticamente desconocida pal públicu non británicu hasta que llogró'l Óscar a la meyor actriz de repartu por My Left Foot en 1989.
Fricker casóse con Barrie Davies, del que enviudó en 1990.
Prismognathus alessandrae
Prismognathus alessandrae ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Chantal Delsol
Chantal Delsol o Chantal Millon-Delsol, ye una filósofa, historiadora de les idees polítiques y novelista francesa. Fundó'l Institutu Hannah Arendt en 1993 y convirtióse en miembru de l'Academia de Ciencies Morales y Polítiques en 2007. Discípula de Julien Freund, tamién descritu como un "lliberal-conservador". Les idees principales de Chantal Delsol derivaes del lliberalismu o'l federalismu, o'l principiu de subsidiariedad basen nel de la singularidá. Chantal Delsol ye tamién columnista en Le Figaro en valores actuales y direutora de coleición en Les Editions de La Table Ronde.
Biografía
Chantal Delsol ye d'una familia parisina de la derecha católica y la fía del biólogu Michel Delsol. Almiradora del disidente checu Jan Patocka definir a sigo mesma como una "anticomunista primaria" siempres.
Chantal Delsol foi una estudiante del filósofu y sociólogu lliberal-conservador Julien Freund, un discípulu de Max Weber, so la direición de quien va defender la so tesis en 1982. Contrariu al espíritu de 1968, ella yera activa en respuesta, nel Movimientu Autónomu d'estudiantes Lyon (Madel).
Doctora en Lletres (1982), anguaño ye profesora de la Universidá de Marne-la-Vallée, onde dirixe'l Centru d'Estudios Europeos, Institutu que se convirtió en Hannah Arendt, que fundó en 1993. La so enseñanza cubre "el campu de la filosofía práutica, éticu-políticu, esploráu y consideráu na so fundación y la so hestoria, sobremanera na modernidá tardida. Ella toma los oxetos particulares de les rellaciones internacionales y xeopolítica d'Europa. Executar nestes árees, siguida d'intercambios con una mano, Europa Central y Oriental, y de segundes, América del Sur ".
Chantal Delsol definir a sigo mesma como "lliberal-conservadora" y per los medios como "inconformista derechu", "européu convencíu", "derechu intelectual [...] va desempeñar un papel significativu na empresa renovación filosófica nel trabayu dientro del campu conservador ".
Ella ye la esposa de Charles Millon, ex ministru y miembru dende 2007 d'un llaboratoriu d'idees europees, el Thomas More Institute. Tienen seis fíos, unu d'ellos adoptáu d'orixe laosianu.
Thomas Cannon
Thomas Cannon foi un posible collaborador lliterariu de John Cleland, autor de Fanny Hill, amás de ser l'escritor de lo que podría ser la primer defensa de la homosexualidá n'inglés, Ancient and Modern Pederasty Investigated and Exemplify'd (1749; «Pederastia antigua y moderna investigada y ejemplificada»).
Chantal Delsol
Biografía
Foi escoyida miembru de l'Academia de Ciencies Morales y Polítiques 18 de xunu de 2007 la cátedra de Roger Arnaldez.
Thomas Cannon
Fíu d'un deán de la catedral de Lincoln, Cannon tuvo una seria engarradiella con Cleland, qu'indirectamente llevó al so xuiciu. En 1748, Cleland foi unviáu a prisión por non pagar les sos deldes a Cannon y a otru home. Foi mientres esa estancia en prisión que Cleland escribió Fanny Hill. Poco primero de que apaeciera'l segundu volume, Cannon presentó una quexa contra Cleland, afirmando qu'agora taba unviando cartes anónimes con acusaciones abusives y calumniadores. Cleland acusó a Cannon d'intentu d'asesinatu y de ser homosexual.
Poques selmanes dempués, Cannon editó Ancient & Modern Pederasty (1749; «Pederastia antigua y moderna»). A pesar de que trataba una tema illegal, el panfletu pue que nunca llamara l'atención de les autoridaes la so nun fuera por un agafáu Cleland, que, dempués de salir de la cárcel, foi arrestáu de nuevu en 1749 por obscenidad por Fanny Hill. Cleland, como vengación, escribió al abogáu del duque de Newcastle, llamando l'atención sobre l'escritu de Cannon. La carta provocó una nota de Newcastle al fiscal xeneral, solicitando que s'escorriera judicialmente a Cannon.
Chantal Delsol
Biografía
Dende 2011, Chantal Delsol ye tamién editora nel sitiu de información Atlánticu.
Thomas Cannon
Cannon y el so imprentador fueron arrestaos, pero lliberaos so fianza de 400 llibres cada unu. Cannon fuxó al estranxeru mientres trés años. L'imprentador foi a xuiciu, declaráu culpable y multáu, encarceláu per un mes y torturáu públicamente na picota.
La madre de Cannon solicitó con ésitu al duque de Newcastle que restirase los cargos contra'l so fíu, afirmando que s'había represu y que deseyaba volver a Inglaterra non solo por necesidaes financieres, sinón pa publicar una revocación o retracción del panfletu orixinal. El tal testu nunca foi editáu. Dempués de volver a Inglaterra, Cannon vivió tranquilamente en Windsor cola so madre y les sos hermanes, y nunca volvió a la vida pública.
Nun paecen sobrevivir nengunu de los panfletos de Cannon. El testu creíase perdíu hasta 2003, cuando lo que paez ser la mayor parte de la obra foi afayáu como cites estrayíes nel xuiciu orixinal contra l'imprentador, que sobrevivió nos archivos del King's Bench. El testu foi finalmente publicáu na revista Eighteenth-Century Life en 2007.
Lo que queda de Ancient and Modern Pederasty Investigated and Exemplify'd amuesa que más que ser un tratáu secu, ye una antoloxía risondero y aloyero de la defensa de la homosexualidá, escrita con un obviu entusiasmu pola tema. Contién la frase: «Deséu antinatural ye una contradicción de términos; una tontura total y absoluto. El deséu ye l'impulsu amatorio de les partes más íntimes del ser humanu: ¿nun son, igual como sían y polo tanto impulsen, naturaleza?»
Chantal Delsol
Pensamientu
Dempués de la so tesis sobre la filosofía política de l'antigüedá, Chantal Delsol, fixo de la hestoria de les idees polítiques de la so enseñanza y de la especialidá d'investigación. Consideráu un especialista reconocíu pensó Julien Freund, sinón tamién como unu de los sos más brillosos discípulos, estudió, dende'l pensamientu cristianu, los valores católicos y el personalismu, la noción de singularidá. Esti conceutu que caracteriza al home, tantu a nivel ontolóxicu y políticu, lo que munchos de la so eleición filosófica: el lliberalismu políticu opuestu a totalitarismu, el federalismu y el principiu de subsidiariedad, l'autu, la familia, l'autoridá, qu'ella cree que munches instituciones de individuación, como munchos formularios d'inscripción y de anclaje del individuu nun mundu de la so midida.
Aponderamientu del federalismu y Europa
Chantal Delsol ye un federalista dibuxa fonderada católica fervosa, y los países xermánicos cultura barroca. Considérase'l federalismu como'l sistema políticu del futuru y d'esperanza. Poro, opónse a los Estaos unificáu ye'l estáu-nación de Bodin, inclúyese como un frenu, xeopolíticamente. Otra manera, un contratu indefiníu federación, ensin terminar y "cutíu" pol grau de flexibilidá, ye entamar l'estáu más nidiu y más abiertu. Según ella, les federaciones son sistemes basaos nun oxetivu común: la paz y la prosperidá.
Sicasí, considera que l'actual Xunión Europea nun ye una verdadera federación. La unidá política de la Xunión Europea facer por defectu, anque esiste la unidá alministrativa que llama tecnócrata anque esti términu ye usáu por demás. Por casu, la XE escarez d'una verdadera política esterior y de defensa.
Mentanto, Chantal Delsol destaca l'espíritu européu que va más allá de les particularidaes de la que l'autor ye una pallabra pa describilo: la irreverencia. L'espíritu européu carauterizar por un deséu de conocencia frente a la necesidá de seguridá, la esmolición contra la paz de la mente, y que se manifiesta por un distanciamientu con al respective de los sos ideales. Una tesis mui cerca del so amigu Jean-François Mattei. Per otra parte, un proyeutu políticu européu, abiertu a Turquía, podría eslleir los sos fundamentos antropolóxicos:
"Si afitámonos na Carta de los Derechos del home musulmán, atopamos dos especies humanes distintes: los homes y les muyeres. Pero nun ye según los europeos ven les coses como herieden St. Paul el postuláu de la unidá de la especie humana. ¿Te imaxines una llibertá personal que sería namái pa una parte de nós? Los europeos fadríen bien en preguntar por él a la de la entrada de Turquía n'Europa "
- Chantal Delsol, "La llibertá y el cristianismu", en Y. Montfort, Dios tien un llugar n'Europa?, p.115. § Principiu de subsidiariedad [ editar | editar el códigu ] Pal autor, la subsidiariedad ye un principiu d'organización de la sociedá: utilizar p'asignar el papel de les distintes autoridaes. El repartu de competencies o la distribución de competencies sigue los principios ximielgos de sustitución y aliviu. Tola autoridá al cargu de la función d'un grupu ye asegurar la esistencia del oxetu d'esti grupu (y nun dase cuenta d'ello); función, sustitutu, trai aliviu necesariu en casu d'incumplimientu. L'autoridá entós tratar de llograr d'ellos un nuevu dinamismu al apurrir un aliviu fayadizu a la so debilidá.
El populismu
Nel so llibru La Naturaleza del populismu o figures del fatu! Chantal Delsol esamina cuestiones de populismu de güei, esto ye, l'anováu interés nel conceutu y l'urxencia de repensar lo Dependiendo de les condiciones del nuesu mundu contemporaneu. Según ella, el populismu, la demagoxa maldita cara paez universalmente percibíu como una amenaza mortal pa la democracia, otra manera, el populismu ye tamién el creador de los defectos de les democracies occidentales pretensiones universalistes y d'emancipación, que tienden a despreciar guañadura nos particulares ("idios" en griegu antiguu) [ref. incompleta].
Les posiciones polítiques
Tomóse munches posiciones polítiques, incluyendo la defensa de Robert Redeker, un profesor que foi amenaciáu de muerte por fundamentalistes islámicos; ella protesta contra la falta de respuesta per parte de los órganos de representación musulmanes franceses: "Pero entós sospriéndeme nun ver a les autoridaes musulmanes del nuesu país indignáu temprana y volar al rescate de prohibíu. Hai silencios que l'allanadura. "
Oponer a la PACS, que xulga nel momentu de la so creación ye una "regresión", la resultancia va ser el de "aumentar el númberu de neños abandonaos o ensin padre". En 2013, ella tamién s'opón a la institución del matrimoniu homosexual en Francia, que se describe como "una llocura" y "anarquistes farsa." Ella cree que "cafiante filiación implica desfaer la sociedá" y, arriendes de una protesta de partidarios del matrimoniu ente persones del mesmu sexu, mientres el cual dellos activistes alzar el lema "A (y) recta, una pelota; una familia, una rabasera ", fixo esti analís: "L'alderique equí nun ye ente creyentes y non creyentes, ente izquierda y derecha, ente los heterosexuales y los homosexuales, sinón ente humanistes y nihilista".
Abqaiq
Tien un centru petrolíferu mui importante, descubiertu en 1940.
Chantal Guittet
Chantal Guittet ye una política francesa, diputada por Finistère dende 2012.
Estudios y trabayu
Diplomada n'economía xestión y en ciencia política, trabaya na Educación nacional, de primeres na media, dempués nel superior. Enseñante na Universidá de Versailles Saint Quentin en Yvelines pasa, en 1992, a la Universidá de Bretaña occidental.
Percorríu políticu
En 2008, ye elixida conceyala sobre la llista «La Xunión pa Le Relecq-Kerhuon ». Exerz igualmente les funciones de conseyera comuñal de Brest Territoriu metropolitanu Océane encargada de la formación y llueu axunta al alcalde y encargada de los asuntos sociales.