cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Phoenix Suns
Equipu del 40ª Aniversariu
Pívots:
Premiu
MVP de la Temporada '''MVP del All-Star Game
Rookie del Añu
Meyor Sestu Home
Xugador Más Ameyoráu
'''Meyor Entrenador del Añu
Meyor Xugador ESPY
Xugador Más Deportivu
Meyor Quintetu de la NBA Meyor Quintetu de la Temporada
Segundu Meyor Quintetu de la Temporada
Tercer Meyor Quintetu de la Temporada
Meyor quintetu defensivu de la NBA Meyor Quintetu Defensivu
Segundu Meyor Quintetu Defensivu
Meyor quintetu de rookies de la NBA Meyor Quintetu de Rookies
Segundu Meyor Quintetu de Rookies
Aderus lugens
Aderus lugens ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1916.
Distribución xeográfica
Habita n'América del Sur.
Armenios
Los armenios (armeniu: Հայեր, Hayer) son un pueblu orixinariu d'Oriente Próximu que fala l'idioma armeniu, perteneciente a la familia de les llingües indoeuropees. En realidá l'idioma armeniu forma una rama independiente y única n'Eurasia.
El pueblu armeniu naz y desenvuélvese a lo llargo de los sieglos n'El Cáucasu y la Meseta Armenia, allugada ente'l Cáucasu, el Meseta d'Irán y la península d'Anatolia. Una gran concentración d'armenios permaneció na rexón, especialmente na Armenia actual, pero munchos d'ellos tán espatriaos per tol mundu. Los armenios tuvieron una presencia significativa en países como Rusia, Xeorxa ya Irán, por cuenta de la so proximidá xeográfica.
Dempués del xenocidiu armeniu, el territoriu habitáu históricamente polos armenios na Meseta Armenia amenórgase a una pequeña parte de la so estensión orixinal, al oriente del pandu, onde s'asitien anguaño les repúbliques d'Armenia, Altu Karabaj y parte de Xeorxa y d'Azerbaixán. Los sobrevivientes del xenocidiu armeniu que fuxeron a Oriente Próximu, Europa Oriental, Francia, los Estaos Xuníos, Arxentina, Brasil, y otros países dieron llugar a la numberosa diáspora armenia. Envalórase qu'hai ente 10 y 12 millones d'armenios en tol mundu.
Nel añu 301, Armenia conviértese nel primer país del mundu n'adoptar el cristianismu como la relixón oficial del Estáu, anque, según la tradición, el cristianismu yá empezara a arrobinase n'Armenia poco dempués de la muerte de Cristu, por cuenta de los esfuercios de dos de los sos apóstoles, San Xudes Tadéu y San Bartolomé consideraos como los fundadores de la Ilesia apostólica armenia, a la cual xúntense la mayoría de los armenios.
L'idioma armeniu tien dos dialeutos principales que son mutuamente intelixibles: Idioma armeniu oriental, faláu esencialmente n'Armenia, Irán y les ex-repúbliques soviétiques, y Idioma armeniu occidental, faláu esencialmente na diáspora armenia. Tamién ye consideráu como dialeutu del armeniu l'Homshetsi , llingua de los hamshenis orientales, que viven na rexón d'Hopa Hamshen (Provincia d'İzmir) cerca de la costa de Turquía.
Los armenios desenvolvieron una cultura moderna singular al traviés de contautos con Europa y Asia. La danza y música tradicional armenia alcuéntrense ente les más antigües, riques y orixinales nel Cercanu Oriente, y son inda aprendíes y prauticaes güei. La cocina armenia, tan antigua como'l mesmu pueblu, ye una combinación de distintos sabores y variedaes natives de les tierres altes del país. Col pasu del tiempu, estendióse a les naciones vecines y al Nuevu Mundu pola diáspora armenia.
Etimoloxía
Históricamente, el nome d'Armenia, que llegó a designar a nivel internacional a esti grupu étnicu, foi usáu per primer vegada polos países vecinos de l'antigua Armenia. Sicasí, los armenios llámense a sigo mesmos Hai (Հայ; En plural: Հայեր, Hayer). La pallabra dio tradicionalmente honor al nome del llexendariu fundador de la nación armenia, Haik, que tamién ye un popular nome armeniu. N'otres fontes lliteraries como son les griegues, romanes, xudíes, asiries, babilóniques, perses y otres traduzse y tresllitera'l nome Togarma (nel idioma asiriu ye Ti-garimmu) padre de los armenios de trés prefixos raíces, estes son; Bet (casa)- To (‘'tell y ‘'tur n'árabe equival a monte y en llingües hermanes ‘'til, ‘'te, ‘'to, ‘'ta equivalen a llomba, cuetu y figuradamente a reinu)- Garma (que significa los fíos de Gomer o Cimerios que viven nos montes) quedando perbién traducida na Biblia como; Bet Togarma, escita criador de mules, pollinos y caballos, Ezequiel:38.
Oríxenes
Los arqueólogos toparon pruebes de qu'Armenia foi unu de los primeros llugares de la civilización humana y ye considerada como'l trubiecu de l'agricultura y de la civilización nes sos primeres etapes. Dende'l 6000 e.C. hasta'l 1000 e.C., prodúcense ferramientes como llances y hachoss y preseos de cobre, bronce y fierro y comercialícense en tierres vecines, onde los metales son menos abondosos. El territoriu d'Armenia ye tamién el candidatu más destacáu p'allugar a la llexendaria Aratta, que se menta nos rexistros sumerios.
Los arqueólogos refiérense a la cultura Shulaveri-Shomu de la rexón de trescaucasia central, incluyendo lo que ye anguaño Armenia, como la cultura prehistórica más primitiva na zona, con fecha datada en carbonu alredor del 6000 e.C. - 4000 e.C. Sicasí, apocayá afayóse la tumba datada d'aproximao'l 9000 e.C. Otra cultura bien antigua foi llamada Kura-Araxes -asignada al periodu (4000 e.C. - 2200 e.C.), y más tarde desenvuelta na cultura Trialeti (2200 e.C. - 1500 e.C.). Asina, considérase que los armenios pudieron ser unu de los más antiguos grupos indoeuropeos.
En 1984 Thomas Gamkrelidze y Vyacheslav V. Ivanov formularon la hipótesis según la cual l'urheimat o territoriu d'orixe de los proto-indoeuropeos taba allugáu na Meseta Armenia. Un estudiu recién de Gray y Atkinson, qu'aplicó ferramientes estadístiques p'analizar la evolución xenética del léxicu de les llingües indoeuropees, atopó que la llocalización más probable del so llugar d'orixe común foi Asia Menor, y l'idioma armeniu (a partir d'un grupu bien definíu falándolu) dixebráse escontra'l 5300 e.C.
Dende la Edá del Bronce, dellos estaos floriaron na zona de la Gran Armenia, incluyíu l'Imperiu hitita (nel cumal del so poder), Mitani (al suroccidente de l'Armenia histórica) y Hayasa-Azzi (1600 e.C.-1200 e.C.). Darréu Nairi (1400 e.C.-1000 e.C.) y en plena Edá del Fierro, el reinu d'Urartu (1000 e.C.-585 e.C.), socesivamente establecieron la so soberanía sobro l'Altiplanu Armeniu. Caúna d'eses naciones participaron na etnoxénesis del pueblu armeniu. Yereván, la moderna capital d'Armenia, foi fundada en 782 e.C. pol rei d'Urartu Argishti I.
Historia
thumb|300px|Neñes del [[pueblu ezíd (rusos emigraos) n'Armenia.]] La dinastía gobernante d'Urartu foi sustituyida pola Dinastía Oróntida, que s'estableció escontra la dómina de la invasión escita y media nel sieglu VI e.C. Trátase del primer Estáu que ye llamáu "Armenia" polos pueblos vecinos (lo que nun ye'l nome de los mesmos armenios) (Hecatéu de Miletu y Inscripción de Behistún). Heródotu refierse a Armenia nel sieglu V e.C.
Armenia foi gobernada depués socesivamente pola dinastía artáxida (189 e.C.-12) y la dinastía arsácida (54-428. Nel so cénit, dende'l 95 e.C. hasta'l 59 e.C., baxu Tigranes el Grande, Armenia estendió'l so dominiu sobro partes del Cáucasu, el noroeste d'Irán, l'este de l'actual Turquía, Siria y El Líbanu. Mientres dos décades, Armenia foi unu de los estaos más poderosos d'oriente. Darréu Armenia foi de cutiu un focu de conflictu ente Roma y Persia y mientres periodos intermitentes sufrió la conquista transitoria por dalguna de les dos potencies vecines.
Nel 301, Armenia conviértese nel primer estáu qu'adoptó'l cristianismu como relixón oficial, empecipiando una nueva era na historia del pueblu armeniu. Más llueu, col envís de fortalecer la identidá nacional, Mesrop Mashtots creó l'alfabetu armeniu. Esto empecipió la “Edá d'Oru d'Armenia", mientres la cual munchos llibros y manuscritos estranxeros fueron traducíos al armeniu por Mesrop y los sos discípulos. Armenia perdió la so soberanía nel 428 y xebróse ente l'Imperiu bizantín y l'Imperiu sasánida.
L'Armenia oriental foi incorporada como marzpanatu nel Imperiu sasánida, gobernada por un marzpan armeniu, hasta'l 636, cuando la Persia sasánida foi destruyida pol califatu árabe. Armenia remaneció como principáu autónomu dientro del imperiu árabe, xuniéndose a él tamién les tierres tomaes primeramente pol Imperiu bizantín. Yera parte de la división del emiratu alministrativu Arminiyya, que tamién incluyó partes de Xeorxa y d'Albania caucásica, y tenía'l so centru na ciudá armenia de Dvin. El principáu d'Armenia duró hasta 884, cuando recuperó la so independencia del debilitáu imperiu árabe.
Nel sieglu XVI, Armenia oriental foi conquistada pol Imperiu persa safávida, mientres qu'Armenia occidental cayó baxo la dominación otomana. Na década de 1820, les partes de l'Armenia histórica baxo control persa, al rodiu de Yereván y el llagu Sevan fueron incorporaes al Imperiu rusu, pero Armenia occidental caltúvose baxo l'Imperiu otomanu.
Xenocidiu
La llimpieza étnica d'armenios mientres los últimos años del Imperiu otomanu ye llargamente considerada como un xenocidiu. El númberu de víctimes envalórase en 1,5 millones, con una fola de persecución ente los años 1894 y 1896 y otra que remató colos acontecimientos del xenocidiu armeniu en 1915 y 1916.
Cola Primer Guerra Mundial en cursu, los turcos acusaron a los armenios (cristianos) d'aliase cola Rusia imperial y utilizóse esa sida pa persiguir a tola población armenia como un enemigu dientro del so imperiu. El númberu exautu de muertes nel últimu periodu ye malo d'establecer. Tolos gobiernos turcos posteriores refugaron les acusaciones de xenocidiu.
Arriendes de la desintegración del Imperiu rusu nel periodu posterior a la Primer Guerra Mundial, por un curtiu periodu, de 1918 a 1920, Armenia foi una república independiente. A finales de 1920, los comunistes llegaron al poder tres una invasión d'Armenia pol Exércitu Colorado, y en 1922 Armenia convirtióse en parte de la Xunión Soviética como integrante de la República Socialista Soviética Federativa Trescaucásica. En 1936 creóse la República Socialista Soviética d'Armenia.
Independencia
Armenia declaró la so independencia'l 21 de setiembre de 1991. Darréu enfrentóse nuna guerra con Azerbaixán pol control de la rexón del Altu Karabaj.
Armenia
thumb|Grupos étnicos del [[Cáucasu. Los armenios, en verde claru, son el pueblu mayoritariu tantu n'Armenia como en parte de Xeorxa y Azerbaixán, mientres que la so presencia nes árees turques tradicionalmente armenies yá nun ye significativa.]] Los armenios tuvieron una amplia presencia na Meseta Armenia, dende hai más de cuatro mil años, qu'en términos de les tradiciones empecipiaríase desque Haik, el llexendariu patriarca y fundador de la primer nación armenia, venció al Bel de Babilonia. Güei, yá nun constitúin una apolmonante mayoría sólo na República Armenia, sinón tamién na cercana rexón de Nagorno Karabaj. Armenios de la diáspora informal refierse a toos ellos como Hayastantsi (Հայաստանցի), que son d'Armenia, ye dicir qu'ellos o los sos antepasaos nun se vieron forzaos a fuxir en 1915. Ellos, según los armenios d'Irán, Xeorxa (onde los armenios son mayoría na provincia Samtsje-Javajeti), Abḥasia, Ucraína y Rusia, falen el dialeutu oriental de la llingua armenia. L'Estáu ye cristianu, pero la mayoría de los sos ciudadanos declárense cristianos apostólicos armenios.
Diáspora
thumb|300px|Población d'orixe armeniu na rexón d'[[Anatolia y n'El Cáucasu nel añu 1896.]]
Pequeñes comunidaes armenies de comerciantes esistieron fuera d'Armenia mientres sieglos. Una comunidá vivió dende va unos 1700 años en Tierra Santa, y el Barriu Armeniu ye unu de los cuatro barrios de la ciudá vieya de Xerusalén. Tamién hai remanentes de les d'antigües populoses comunidaes na India, Birmania, y el sureste asiáticu. Sicasí, la mayoría de los armenios tópense espardíos per tol mundu de resultes direuta del xenocidiu de 1915, que determinó la diáspora armenia.
thumb|left|Un alfareru armeniu na Ciudá Vieya de Xerusalén.thumb|300px|Mapa de la [[Diáspora Armenia.]] Dientro de la comunidá de la diáspora esiste una clasificación non oficial de los distintos tipos d'armenios. Por casu, los armenios orixinarios d'Irán denómense Parskahay (Պարսկահայ), ente que los armenios d'El Líbanu de normal faen referencia a los Libananahay (Լիբանանահայ). Los armenios de la diáspora son los principales falantes del dialeutu occidental de la llingua armenia. Esti dialeutu tien considerables diferencies col armeniu oriental, pero los falantes de cualesquier de les dos variantes, pueden polo xeneral entendese mutuamente.
Dende la llegada de Martin l'armeniu a la colonia de Jamestown en 1618, los armenios repartiéronse per tolos Estaos Xuníos: Watertown, Massachusetts; Fresno, California; Detroit, Michigan; Glendale, California; y Los Angeles, California, son centros de población armenio nos Estaos Xuníos; Tamién hai una concentración significativa na ciudá de Nueva York.
Glendale, California sobremanera, ye famosa pola so alta concentración d'armenios; había unos 78.000 armenios, según el censu d'EE.XX. del añu 2000. Armenios residentes de la ciudá son miembros activos nel gobiernu municipal y la cámara de comerciu. En Hollywood, California, una pequeña porción que se conoz como "Pequeña Armenia", estiéndese d'este a oeste de la Wilton Avenue a la Vermont Avenue y de norte a sur de Hollywood Boulevard hasta Santa Mónica Boulevard. Nel Canadá, pue atopase un gran númberu d'armenios en Toronto, Ontario y Montreal, Quebec.
Los armenios tamién tán presentes en dellos países d'América Llatina, coles mayores concentraciones n'Arxentina, Brasil, Uruguái, Méxicu y Colombia
Llinguaxe y lliteratura
L'idioma armeniu ye una rama única de la familia de les llingües indoeuropees, y con unos 8 a 11 millones de falantes ye una de les más pequeñes que sobreviven, comparable en tamañu a l'albanesa o cola del griegu que tien un númberu mayor de falantes y cola que puede tar coneutada.
Cinco millones de falantes del armeniu oriental viven n'El Cáucasu, Rusia ya Irán, y al rodiu de dos a trés millones de persones na diáspora armenia falen l'armeniu occidental. Según cifres del censu, hai 300.000 estauxunidenses que falen armeniu nel llar. Ello ye que ye la ventena llingua más comúnmente falada nos Estaos Xuníos, con malpenes un pocu menos de falantes que'l Criollu haitianu, y un pocu más que'l Navajo, ente que nel condáu de Los Angeles (California) yera'l segundu idioma minoritariu dempués del español, según el Censu del añu 2000.
La lliteratura armenia vese arriquecida cola traducción de numberoses obres del griegu y siriacu, según pola creación d'obres propies. Más p'alantre, establécense decenes de monesterios que coles mesmes yeren centros d'altos estudios, onde s'estudiaben el trivium y el quadrivium, pa rematar n'estudios de teoloxía y filosofía. Estos centros, llamaos vardapetanóts (centros de preparación de doctores eclesiásticos) tienen la so dómina d'oru de magar los sieglos IX y X, rematando nel establecimientu d'universidaes que la so vida estiéndese hasta mediaos del sieglu XV. Bona parte de la lliteratura creada na dómina medieval ye producida por vardapet (doctores eclesiásticos) que tornen d'estos monesterios. Los sos meyores esponentes son San Gregorio de Narek (s. X-XI), el príncipe y militar Gregorio Magistros (990-1058), San Nersés Shnorhalí (1098-1173) y Grigor Tghá (c. 1133-1193).
El sieglu XIX vio un gran movimientu lliterariu que dio llugar a la moderna lliteratura armenia. Esti periodu, mientres el que florió la cultura armenia, conozse como'l Periodu d'Anovamientu (Zartonki shrchan). Los autores “Anovaos" de Constantinopla y Tblisi, cuasi idénticos a los románticos d'Europa, taben interesaos nel fomentu del nacionalismu armeniu. La mayoría d'ellos adoptaron les apocayá consolidaes variedaes lliteraries oriental y occidental de la llingua armenia, en función del públicu oxetivu, y prefierse al armeniu clásicu (grabar). Ente les masacres hamidianes (1895-1896), cuando unos 300.000 armenios fueron asesinaos, y el Xenocidiu de 1915-1923, la lliteratura armenia occidental esperimentó una dómina de gloria, especialmente ente 1908 y 1915, arriendes de la proclamación de llibertaes nel Imperiu otomanu. Autores que crearon nesti periodu, como Misak Medzarénts (1888-1908), Siamantó (1878-1915), Daniel Varuzhán (1884-1915), Vahán Tekeyan (1878-1948), Hagop Oshagán (1883-1948) y otros siguen siendo consideraos como referentes de la lliteratura armenia moderna. Ente ellos, el movimientu lliterariu Meheán (templu paganu) (1914) propunxo idees propies a partir de la influyencia de los románticos de Jena y de Nietzsche, suxuriendo que l'arte y la lliteratura constituyiríen “el centru” sobro'l cual diría alzase otra vegada la nación tremada.
N'Armenia oriental escritores como Eghishé Charénts, Aksel Bagúnts, Paruyr Sevak, Gevork Emin, Silva Kaputikyan y Hovhannes Shiraz, empezaron una nueva era lliteraria.
Relixón
thumb|left|Relixosu Armeniu, [[1779.]] L'adopción del cristianismu como relixón del Estáu en 301, foi un pasu crucial pa la vida del pueblu armeniu. Establecióse una Ilesia qu'inda esiste, con independencia de la ilesia católica y de les ilesies ortodoxes, aportando asina dende l'añu 451, de resultes de la so escomunión pol Conciliu de Calcedonia.
La Ilesia Apostólica Armenia fai parte de la comunión Ortodoxa Oriental. Mientres los sos eclises políticos, Armenia dependió de la ilesia pa caltener y protexer la so identidá única. L'allugamientu orixinal pal Catholicos de la ilesia armenia, ye Echmiadzin. Sicasí, por cuenta del baturiciu continuu que carauteriza l'escenariu políticu d'Armenia, el poder políticu treslladólu a llugares más seguros y la Ilesia aceptó'l treslláu a distintos llugares, xunto cola autoridá política. Poro, finalmente treslladóse a Cilicia na Santa Sede de Cilicia.
Por muncho tiempu Armenia foi una "islla" nuna rexón de mayoría musulmana. El Reinu Armeniu de Cilicia teníen estrechos llazos colos Estaos Europeos de les Cruzaes. Más llueu, el deterioru de la situación na rexón, llevó a los obispos d'Armenia a escoyer un Catholicos d'Echmiadzin, la sede orixinal del Catolicosáu. En 1441, un nuevu Catholicos d'Echmiadzin foi escoyíu na persona de Kirakos Virapetsi, ente que Krikor Moussapegiants caltuvo'l so títulu como Catholicos de Cilicia. Poro, dende 1441, nomáronse dos Catholicos na Ilesia armenia, cola igualdá de derechos y privilexos, y coles sos respeutives xurisdicciones. La primacía d'honor del Catolicosáu d'Echmiadzin, siempres foi reconocida pol Catolicosáu de Cilicia.
Ente que la Ilesia apostólica armenia sigue siendo la más destacada y numberosa del interior de les comunidaes armenies de tol mundu, los armenios (especialmente na diáspora) tamién ingresen a otres denominaciones cristianes. Estes inclúin la Ilesia católica armenia (que sigue'l so propiu ritu, pero ta en comunión cola Ilesia católica), la Ilesia Evanxélica Armenia, qu'empezó como una reforma na ilesia madre y más tarde dixebróse, y la Ilesia de la hermandá armenia, que nació de la Evanxélica, pero más llueu rompió con ella. Hai otres ilesies armenies pertenecientes a diverses denominaciones protestantes.
Música
La mayor representación de la música armenia folclrórica na so forma de cantares y dances, música espiritual y música épica antigua d'Armenia ta concentráu na obra de Komitas que concentra la milenaria música de los armenios d'Armenia Oriental y Occidental, nes cuasi 3000 obres recoyíes de les que se caltienen al rodiu de 1700 pieces. De tala manera, que música armenia y Komitas llegaron a ser sinónimos.
La música armenia ye un mecigayu de música popular indíxena, seique meyor representáu anguaño por Djivan Gasparyan y la conocida música duduk, según música pop y la música cristiana pola condición d'Armenia, la nación cristiana más antigua del mundu. Yá que los armenios son llamaos cristianos-gregorianos por cuenta de San Gregorio l'Illuminador, son mundialmente conocíos los cantares gregorianos, procedentes d'Armenia.
Preseos como'l duduk, el dhol, el zurna y el kanun atópense comúnmente na música folklórica armenia. Artistes como Sayat Nova son famosos pola so influyencia nel desarrollu de la música folclórica armenia. Unu de los tipos más antiguos de música armenia ye'l Cantar Armeniu, que ye'l tipu más común de la música relixosa n'Armenia. Munchos d'estos cantares son d'antiguos oríxenes, previos al cristianismu, ente qu'otros son relativamente modernos, incluyíos dellos compuestos por San Mesrop Mashtots, l'inventor del alfabetu armeniu. Mientres el dominiu soviéticu, la música clásica del compositor armeniu Aram Jachaturián, fíxose internacionalmente conocida, por dellos ballets y el ‘'Sabre Dance'' de la so composición pal ballet Gayaneh.
El Xenocidiu Armeniu causó la emigración xeneralizada que condució a la lliquidación de los armenios en dellos países del mundu. Los armenios caltienen les sos tradiciones y ciertes diáspores xubieron a la fama cola so música. El llamáu estilu "kef" de música de baille armeniu, emplegando preseos populares d'Oriente Mediu (de cutiu llétricos y amplificaos) y dellos preseos occidentales, foi bien popular n'Estaos Xuníos. Esta estilu caltiénse nos cantares y los bailles d'Armenia occidental, y munchos artistes tamién toquen cantares populares contemporáneos de Turquía y d'otros países del Oriente Mediu a partir de la cual los armenios emigraron. Richard Hagopian ye quiciabes el más famosu artista del tradicional "estilu kef" y la Banda Vosbikian destaca nos años 1940 y 1950 por desenvolver el so propiu estilu de "música kef", fuertemente influyíu pol popular American Big Band Jazz de la dómina.
Darréu, deriva na diáspora armenia del Mediu Oriente y so la influyencia de la música pop d'Europa continental (especialmente francesa), la música pop armenia, xéneru que consiguió la fama nos 1960 y 1970, con artistes como Adiss Harmandian y Harout Pamboukjian. Otros armenios de la diáspores qu'algamaron la fama internacional na música clásica o círculos son sonadía mundial dende Francia fueron los cantantes y compositores franco-armenios Charles Aznavour, Hasmik Papian y más apocayá, Isabel Bayrakdarian. Dellos artistes armenios dedíquense a cantar cantares non armenios, como la banda de heavy metal System of a Down (que, sicasí, incorpora preseos y estilos tradicionales armenios nos sos cantares) o la estrella del pop Cher. Na diáspora armenia, cantares revolucionarios armenies son bien populares ente los mozos. Estos cantares armenios fomenten el patriotismu y, polo xeneral traten sobro la historia armenia y los héroes nacionales.
Cocina
thumb|upright=0.6|El [[Khorovats ye unu de los platos más conocíos de la cocina armenia.]]
Los armenios esfruten de distintos alimentos nativos y estranxeros. El Lavash ye un pan planu nidiu, delgáu, de farina, agua, sal y ye un regalu especial. Otros alimentos famosos inclúin los kebab (carne a la parriella marinao), t'pov dolma (carne de corderu picao y arroz envuelto en fueyes de vide), kaghambi dolma (carne picao y arroz envuelto en repollu), amarayin dolma (nucleu de tomates, berenxenes y pimientos verdes rellenes con carne picao y arroz entemecío), y Plav, un sabrosu platu d'arroz. Les frutes desempeñen una parte importante na dieta d'Armenia. Albaricoques (tamién conocíos como duraznos armenios) vienen d'esta zona y tienen un sabor únicu, los piescos, les uves y les granaes son nativos y tamién son bien populares. Tamién son comunes los figos, sandíes y melones.
Deportes
Dende la independencia, el Gobiernu armeniu foi viviegamente la reconstrucción del so programa deportivu nel país.
Instituciones
La República, l'Estáu Nacional Armeniu, ye la principal institución armenia güei. Otres instituciones importantes son:
Intimissimi
Intimissimi ye una empresa italiana, parte del grupu Calzedonia, nacida en 1996 y especializada en suxetadores, bragues y calzoncíos, llenceríes, camisetes y pijamas pa muyeres y homes con edaes ente 15 y 50 años.
Intimissimi viende la so ropa en gran cantidá de países: Austria, Brasil, Croacia, Xipre, República Checa, Grecia, Hungría, Italia, El Líbanu, Méxicu, Polonia, Portugal, Reinu Xuníu, Federación Rusa, Eslovenia, España, Turquía y Estaos Xuníos.
Aderus lucifugus
Aderus lucifugus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Rudolf F. Heberdey en 1931.
Carlos López Otín
Carlos López Otín ye un catedráticu nel área de bioquímica y bioloxía molecular nel departamentu de bioquímica (edificiu "Santiago Gascón" del campus del Cristu) de la Universidá d'Uviéu. Destaquen los sos trabayos d'investigación n'enfermedaes como'l cáncer, l'artritis o enfermedaes hereditaries. Dirixe, al pie de Elías Campu, el proyeutu español para la secuenciación del xenoma de la leucemia linfática crónica, inscritu nel Proyeutu Internacional del Xenoma del Cáncer (Consorciu Internacional del Xenoma del Cáncer).
Biografía
Nació nel añu 1958 en Sabiñánigo (Huesca). Llogra'l doctoráu na Universidá Complutense de Madrid en 1984. Darréu realiza una estancia post-doctoral nel llaboratoriu de Eladio Viñuela nel Centru de Bioloxía Molecular "Severo Ochoa", en Madrid. En 1987 incorporar al Departamentu de Bioquímica y Bioloxía Molecular de la Universidá d'Uviéu, onde dirixe un grupu d'investigación básica de bioloxía molecular .Dende 1993 ye caderalgu nel área de Bioquímica y Bioloxía Molecular nel departamentu de Bioquímica de la Universidá d'Uviéu. Dende 2011, preside'l xuráu del Premiu Banco Sabadell d'Investigación Biomédica. El 3 d'avientu de 2015 foi investido doctor Honoris Causa pola Universidá de Zaragoza, con una llección maxistral titulada “Viaxe al centru de la vida en ser xenómica”.
Aderus lucifugus
Distribución xeográfica
Habita en Sumatra (Indonesia).
Vicky Bullett
Victoria Bullett ye una ex-xugadora de baloncestu d'Estaos Xuníos. Consiguió 3 medayes con Estaos Xuníos en Mundiales y Xuegos Olímpicos.
Marcu institucional de la Xunión Europea
El marcu institucional únicu de la Unión Europea (XE) ye la espresión concreta del principiu de la unicidá institucional d'esta organización internacional. Ta compuestu por Instituciones, órganos y organismos a los que los Estaos miembros atribúin competencies pal exerciciu comuñal de parte de los sos poderes y de la soberanía. Con ello búscase que determinaes decisiones y actuaciones institucionales provengan d'órganos de calter supranacional que la so voluntá aplicar nel conxuntu de los Estaos miembros, desapoderando asina a los órganos nacionales de cada país.
La Xunión Europea, na so calidá de comunidá de Derechu y acordies con el so personalidá xurídica única, dotóse dende la entrada a valir del Tratáu de Maastricht d'un marcu institucional únicu que funciona en réxime de democracia representativa y acordies con un métodu comuñal de gobiernu.
Les normes y procedimientos que les instituciones tienen de siguir establecer nos trataos, axustaos pol Conseyu Européu y en conferencies intergubernamentales y ratificaos polos parllamentos nacionales de cada Estáu. Como cualesquier Estáu, la XE dispón d'un parllamentu, un executivu y un poder xudicial independiente, que tán sofitaos y complementaos por otres instituciones. Nel funcionamientu y l'estructura orgánica de la Unión estremen los qu'acordies con la denominación que-yos otorguen los Trataos son, por esti orde, les instituciones, los órganos y los organismos de la Unión.
Historia
Los trataos que na actualidá definen la estructura institucional son el Tratáu de la Unión Europea (TUE) y el Tratáu de Funcionamientu de la Unión Europea (TFUE). Mientres el TFUE recueye básicamente los conteníos de los Trataos de Roma, polos que se creó la entós Comunidá Económica Europea (CEE) en 1957, el TUE foi robláu en Maastricht en 1992, anque darréu foi modificáu -tamién el TFUE- pol Tratáu d'Ámsterdam (1997), el Tratáu de Niza (2000) y, finalmente, el Tratáu de Lisboa (2007), a valir dende'l 1 d'avientu de 2009.
Dempués del fracasu de la Constitución Europea (roblada en Roma'l 20 d'ochobre de 2004 col enfotu de sustituyir a tolos anteriores trataos, y atayáu por causa de los referendos negativos de 2005, en 2007 roblóse'l Tratáu de Lisboa, que tres un trabayosu proceso de ratificación entró a valir en 2009. Esti tratáu modificó nuevamente'l TUE, pero tamién l'antiguu Tratáu constitutivu de la Comunidá Europea (TCE), que pasó a llamase Tratáu sobre'l Funcionamientu de la Unión Europea (TFUE).
Per otra parte, la refundación de la Unión Europea ye un proyeutu institucional lideráu pola Comisión Europea (CE) y el denomináu "Exa franca-alemán",  qu'empecipió'l so desenvolvimientu dientro del contestu creáu pola inminente salida del Reinu Xuníu de la XE (Brexit).
Instituciones
Les instituciones son un repartu llindáu d'entidaes orgánicamente complexes con funciones polítiques y alministratives específiques que tomen tola actividá y ámbitos competenciales de la Unión Europea, nel respetu mutuu de les sos respeutives dimensiones polítiques y funciones y dientro de los poderes que-yos atribúin los Trataos (principiu d'atribución de competencies), empobinándose a los procedimientos, fines y condiciones establecíos polos mesmos, y calteniendo ente sigo y colos Estaos miembros una llealtá comuñal n'orde a la fayadiza consecución de los oxetivos de la Unión (principiu de cooperación lleal).
Vienen entendíes nel llamáu "marcu institucional" enunciáu pol artículu 13 del Tratáu de la Unión. Acordies con dichu preceptu, les Instituciones de la Unión Europea tienen como finalidá "promover los sos valores, escorrer los sos oxetivos, defender los sos intereses, los de los sos ciudadanos y los de los Estaos miembros, según garantizar la coherencia, eficacia y continuidá de les sos polítiques y aiciones". Anque'l so númberu foi variando a lo llargo de la historia comuñal, na actualidá, y tres la entrada a valir del Tratáu de Lisboa, les Instituciones son siete: el Parllamentu Européu, el Conseyu Européu, el Conseyu, la Comisión Europea, el Tribunal de Xusticia de la Unión Europea, el Tribunal de Cuentes y el Bancu Central Européu.
Les rellaciones ente les Instituciones tienen de tar presidíes polos principios de competencia, nel marcu de les atribuciones funcionales y materiales qu'a caúna d'elles otorguen los Trataos, y de cooperación lleal (tomáu del principiu constitucional alemán de llealtá federal) ente sigo, y ente toes elles y los Estaos de la Unión.
Instituciones polítiques
Hai tres instituciones polítiques que tienen el poder executivu y llexislativu de la Unión. El Conseyu de la XE representa a los gobiernos, el Parllamentu representa a los ciudadanos y la Comisión representa los intereses europeos.
Organismos interinstitucionales
Los organismos son estructures subsidiarias d'otres instituciones pero con autonomía funcional, xeneralmente tratada n'ámbitos especializaos de xestión.
Club de París
El Club de París, ye un foru informal d'acreedores oficiales y países debedores. La so función ye coordinar formes de pagu y renegociación de deldes esternes de los países ya instituciones de préstamu. La so creación, que ye la primer xunta informal, ye de 1956 cuando Arxentina tuvo d'alcuerdu n'efectuar un alcuentru col so acreedores públicos. Alcuerdu concluyíu'l 16 de mayu.
Les xuntes efectuar en París de 10 a 11 vegaes al añu ente sesiones de renegociación, analises de delda o aspeutos metodolóxicos. El Presidente de les sesiones ye un altu funcionariu de direición de la Tesorería de Francia. El Copresidente y Vicepresidente son tamién funcionarios de la Tesorería de Francia.
Efectuáronse al momentu (2009) 408 alcuerdos con 86 países debedores.
A pesar de ser un grupu informal tien los siguientes principios:
Ta integráu pelos siguiente países acreedores permanente: Alemaña, Australia, Austria, Bélxica, Brasil, Canadá, Corea del Sur, Dinamarca, EE. XX., España, Finlandia, Francia, Irlanda, Italia, Xapón, Noruega, Rusia, Países Baxos, Reinu Xuníu, Suecia, Suiza ya Israel.
Erinnyis crameri
Erinnyis crameri  ye un pequeñu lepidópteru de la familia Sphingidae. Vive nel norte d'América del sur, América Central, el sur de los Estaos Xuníos (Texas y Florida, Arizona y sur d'California).
El so valumbu  ye de 82 mm a 95 mm. La parte cimera del abdome ye gris, ensin bandes negres, y na parte inferior nun tien puntos negros. La parte inferior de les ales delanteres ye de de color marrón escuru y puede tener llurdios de color mariellu a marrón pálidu. La parte cimera de les ales traseres ye d'un tenue naranxa con un estrechu cantu negru.
Mauricio Pochettino
Mauricio Roberto Pochettino Trossero ye un ex-futbolista y entrenador de fútbol arxentín nacionalizáu español. Anguaño dirixe al Tottenham Hotspur de la Premier League inglesa. Na so dómina de xugador desempeñábase como defensa y el so primer club foi Newell's Old Boys. Apostó'l Mundial 2002 cola seleición arxentina.
Annie Burgess
Annie Burgess-La Fleur, (nacida la en Puertu Moresby, Papúa Nueva Guinea) ye una ex-xugadora de baloncestu australiana. Consiguió 2 medayes en competiciones internacionales con Australia.
Erinnyis crameri
Los adultos vuelen percima del añu nos trópicos y nel sur de Florida. Los adultos aliméntense del néctar de delles flores, incluyendo Xabonera officinalis.
Les canesbes d'esta especie aliméntense de delles especies de la familia Apocynaceae, incluyendo Rauvolfia ligustrina, Rauvolfia tetraphylla y Stemmadenia obovata.
Mauricio Pochettino
Como xugador
Empezó nel Atlético Newell's Old Boys (Arxentina) y debutó na Primer División d'Arxentina a los 16 años (1988). A los 19 (1991) consagróse campeón del Campeonatu de primer División 1990-91 de la mano de Marcelo Bielsa. En 1992, ganó amás el Tornéu Clausura, tamién con Bielsa como entrenador. Integró tamién el plantel de Newell's Old Boys qu'apostó la Copa Libertadores de 1992, na cual el conxuntu rojinegro algamó la instancia final.
Nel añu 1994 foi tresferíu a Europa, más concretamente al RCD Espanyol, onde llogró la Copa del Rei de 2000.
Dende final de 2000, y n'años posteriores, pasaría pol Paris Saint-Germain y el Girondins de Bordeaux.
En 2004, retornó al RCD Espanyol, pa yá en 2006 consagrase campeón nuevamente de la Copa del Rei. Pochettino ye'l futbolista estranxeru que más alcuentros apostó nel Espanyol (301), club nel cual llogró'l llamatu de "Xérif de Murphy" y anotó un total de 14 goles.
Seleición nacional
Foi internacional cola Seleición de fútbol d'Arxentina ente los años 1998 y 2002. Ye recordáu pol gol cola mano nun tiru d'esquina qu'a los 66 minutos concretó l'empate pa l'Arxentina contra pola decimosesta fecha de les eliminatories suramericanes pal Mundial de 2002. Participó tamién na Copa Mundial de Fútbol de 2002, so la direición de Marcelo Bielsa, siendo titular nos 3 partíos de la fase de grupos.
Club de París
Participaron en dalgún momentu como debedores: Arxentina, Chile, Perú, Ecuador, Cuba, Emiratos Árabes Xuníos, Israel, Angola, Kuwait, Marruecos, Méxicu, Nueva Zelanda, Portugal, Trinidá y Tobagu, Turquía, Tuvalu y Uganda.
Mauricio Pochettino
Como entrenador
thumb|Pochettino como entrenador del [[Real Club Deportivo Español|RCD Español en 2012.]] Llogró'l carné d'entrenador nel añu 2008 y fixo les sos práutiques como tercer entrenador del equipu femenín del RCD Español.
A principios de 2009, la destitución de José Manuel Esnal, "Mané", como téunicu de la primer plantía españolista favoreció que l'arxentín fixera cargu del equipu, qu'ocupaba puestos de descensu y taba nuna situación bien delicada, a 5 puntos de la zona de permanencia. Sicasí, l'equipu catalán llogró refugar el descensu en sumando 32 puntos en 19 partíos y Pochettino anovó a final de temporada per trés años, siendo'l primer entrenador del nuevu Estadiu de Cornellà-El Prat. Nos dos siguientes temporaes (2009-10 y 2010-11), Mauricio volvió llevar al equipu catalán a una cómoda salvación y nuevamente anovó'l so contratu cola entidá blanquiazul, esta vegada hasta 2014.
El 25 de febreru de 2012, Pochettino convertir nel 4º entrenador con más partíos al frente del club blanquiazul.
Tres una nueva temporada (la 2011-12) ensin apuros, la Sampdoria intentó fichar a Pochettino, ensin consiguilo. Poro, sigue al frente del Espanyol na temporada 2012-13, algamando los 150 partíos dirixendo al conxuntu periquitu. Foi destituyíu a finales de payares de 2012, en consiguiendo namái 2 victories nes 13 primeres xornaes del campeonatu, dexando al equipu n'últimu llugar de la tabla.
En xineru de 2013, el Southampton FC de la Premier League contrátalu como nuevu téunicu. Debutó con un empate ensin goles contra'l Everton, y adulces, los Saints fuéronse alloñando de los puestos de descensu, llogrando la permanencia a falta d'una xornada pal final del campeonatu.
Pochettino siguió al frente del Southampton pa la siguiente campaña y cuayó un gran empiezu na Premier League, asitiando al equipu en tercer posición tres 11 xornaes; lo que-y valió'l premiu al meyor entrenador de la lliga nel mes d'ochobre. Pero l'equipu nun pudo caltener el ritmu y terminó'l campeonatu nel 8ᵘ puestu.
El 27 mayu de 2014, robla un contratu por 5 años col Tottenham Hotspur pa ser el so entrenador a partir de la temporada 2014-15. Estrenóse al mandu de los Spurs ganando los sos dos primeros partíos, lo que-y dexó asitiar se como líder del campeonatu, anque l'equipu nun pudo caltener esa posición de privilexu y acabó la primer vuelta como 7º clasificáu. La segunda parte del campeonatu foi llixeramente meyor, y l'equipu terminó como 5º clasificáu, aportando a la Lliga Europa.
La so segunda temporada nel banquín de White Hart Lane empezó con delles duldes, pero l'equipu londinense foi de menos a más y terminó la primer vuelta de la Premier League 2015-16 en 4ª posición, esguilando inclusive al 2ᵘ puestu al entamu de la segunda parte del campeonatu. Na Lliga Europa, los Spurs cayeron n'octavos de final frente al Borussia Dortmund. El 12 de mayu de 2016, dempués d'asegurase'l pase a la fase de grupos de la Lliga de Campeones, Pochettino robla la so renovación col club londinense hasta 2021.
Na Premier League 2016-17, el Tottenham de Pochettino protagonizó un gran empiezu, asitiándose en 2ª posición y calteniéndose invictu tres 7 xornaes. Darréu, l'equipu londinense terminaría 3º na fase de grupos de la Lliga de Campeones (siendo repescáu pa la Lliga Europa) y terminó la primer vuelta del campeonatu domésticu como 4º clasificáu. Los Spurs concluyeron el cursu como subcampeones de la Premier League.
Tatsuya Masushima
Tatsuya Masushima (増嶋 竜也, ) ye un futbolista xaponés.
Aderus longissimus
Aderus longissimus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Luis Báguena Corella en 1948.
Distribución xeográfica
Habita na República Democrática d'El Congu.
Manduca mossi
Manduca mossi  ye una poliya de la familia Sphingidae. Vuela n'Perú, Bolivia y Ecuador oriental.
Los adultos viéronse volar en xineru.
Eupyrrhoglossum sagra
La Esfinxe cubana (Eupyrrhoglossum sagra) ye una poliya de la familia Sphingidae. Vuela en tierres baxes de zones tropicales y subtropicales, n'Cuba, Méxicu y Belice a Guatemala, Costa Rica, Bolivia, Paraguái, Arxentina y Uruguái. Dacuando suel trate en Florida.
El so valumbu ye de 51 a 53 mm. Tien una zona semi-tresparente submarginal nes sos nales delanteres. La cabeza tien una cresta media baxa y el tórax tien grises pálidos, oldeando fuertemente colos cantos marrones escuros na llinia mediana. Hai una banda subbasal corita de la parte anterior y una banda mariella mediana d'anchor cuasi uniforme na parte cimera de les sos ales posteriores. La franxa ye mariella.Los adultos tán probablemente en vuelu tol añu nos trópicos. Los adultos rexistráronse mientres tol añu (sacante en marzu) en Costa Rica. En Venezuela, tamién se vieron mientres el mes d'abril.
Llista d'asteroides/35001–35100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Aderus longioricornis
Aderus longioricornis ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1948.
GUAM
La cooperación ente Xeorxa, Ucraína, Azerbaixán y Moldavia empezó col foru consultivu GUAM, establecíu'l 10 d'ochobre de 1997 en Estrasburgu y que foi bautizáu coles iniciales d'estos países. En 1999, Uzbequistán xunir a ellos, camudando'l nome del grupu pol de GUUAM, pero retirar en 2005.
A pesar del fracasu de la xunta de 2004 (namái comparecieron dos de los cinco presidentes de los estaos miembros), la organización sigue esistiendo y celebrando xuntes, agora renombrada como GUAM: Organización pa la democracia y el desenvolvimientu económicu. La so novena xunta tuvo llugar del 27 al 29 de mayu de 2006 en Kiev, Ucraína.
Genaro García Luna
Genaro García Luna ye un inxenieru mecánicu y políticu mexicanu que desempeñó cargos n'árees de seguridá del gobiernu de Méxicu y foi Secretariu de Seguridá Pública mientres el mandatu del presidente Felipe Calderon.
Actividaes profesionales
En 1998, asumió'l cargu de Coordinador Xeneral d'Intelixencia pa la Prevención na Policía Federal Preventiva. Nesta institución fixo cargu del diseñu del marcu conceptual y l'integración executiva de les árees d'intelixencia.
A finales del añu 2000, depués de ganar un concursu d'oposición pa reestructurar la Policía Xudicial Federal, foi nomáu Direutor de Planeación y Operación de la Policía Xudicial Federal, onde punxo en marcha un procesu de reingeniería con nueves estructures alministratives y conceutos d'operación, según con sistemes d'información de vanguardia que dieron orixe a la estinguida Axencia Federal d'Investigación (AFI).
En 2001, foi fundador y Direutor Xeneral de la AFI. So la so direición, l'Axencia llogró la reconocencia ANUEVA 2005 pola práutica Investigación de Secuestru en tiempu Real” y la certificación de 33 procesos so la norma ISO - 9001:2000 en distintes árees.
N'avientu de 2006, Genaro García Luna asumió'l cargu como titular de la Secretaría de Seguridá Pública. Nesti tiempu, fundó la Policía Federal qu'empezó a operar en xunu de 2009 sol esquema del Nuevu Modelu de Policía.
N'abril de 2011, García Luna asumió la Presidencia de la XXVIII Conferencia Internacional pal Control de Drogues (IDEC), que la so cume mundial celebrar en Méxicu.
Ye autor de los llibros “Contra'l crime: ¿Por qué 1,661 corporaciones de policía nun basten? Pasáu, Presente y Futuru de la Policía en Méxicu” (2006), nel que detalla la propuesta d'un nuevu modelu policial en Méxicu con énfasis nes funciones d'intelixencia, y El Nuevu Modelu de Seguridá pa Méxicu (2011), nel que se señala cualos fueron les considerancies y la visión d'Estáu p'atender un retu d'alta prioridá nacional.
Desenvolvió'l Nuevu Modelu Policial y propunxo el Modelu de Mandu Únicu y, polo xeneral, la totalidá de l'actual estratexa de combate al crime del gobiernu federal sigue esautamente les mesmes llinies que describió nos sos llibros y nel so plan de trabayu como Secretariu de Seguridá Pública.
Recibió múltiples reconocencies internacionales, incluyendo de la US DEA y el FBI, pol so llabor al combate a la delincuencia polo xeneral y al narcotráficu polo xeneral. Eses axencies consultar entá anguaño polos sos amplios conocencies na tema.
Temes discutible
La revista Forbes incluyir na llista de los 10 homes más corruptos de Méxicu en 2013. Nel so llibru publicáu en 2010, Los Señores del Narcu, Anabel Hernández acusa a Genaro García Luna de ser un fuerte collaborador de Joaquín Guzmán Loera, el líder del Cártel de Sinaloa. Coles mesmes, l'autora declaró abiertamente que García Luna la amenació de muerte pol so trabayu periodísticu.
Enllaces esternos
.
Aderus longicornis
Aderus longicornis ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1902.
Distribución xeográfica
Habita en Brasil.
Bolivar (Virxinia Occidental)
Bolívar ye un pueblu del condáu de Jefferson nel estáu norteamericanu de Virxinia Occidental. Tien una población de y una superficie de 1,13 km².
Yohei Kajiyama
Yohei Kajiyama (梶山 陽平, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Swin Cash
Swintayla Marie Cash ye una xugadora de baloncestu d'Estaos Xuníos.
Pesu supermosca
Nel boxéu profesional la categoría inmediata anterior ye'l peso mosca y l'inmediata cimera'l peso gallu.
Historia
La primer engarradiella pol títulu mundial supermosca realizar en febreru de 1980, entamada pol Conseyu Mundial de Boxéu (WBC), a iniciativa de les asociaciones asiáticu y llatinoamericanu.
El venezolanu Rafael Orono foi'l primer campeón, al vencer al coreanu Seung-Hoon Lee. En 1981, coronóse'l arxentín Gustavo Ballas como primer campeón de l'Asociación Mundial de Boxéu (WBA), el noquiar a Sok-Chul Baek. La Federación Internacional de Boxéu (IBF) coronó como primer campeón al coreanu Joo-Do Chun, en 1983, depués de ganar a Ken Kasugai.
Dalgunos de los grandes campeones d'esta categoría fueron Mark Johnson, Johnny Tapia, Robert Quiroga, Danny Romero y Khaosai Galaxy.
Muyeres
Nel boxéu profesional nun esisten diferencies ente varones y muyeres, no relativo a les llendes ente les categoríes, cola aclaración qu'ente les muyeres nun esiste la categoría de peso cruceru y polo tanto la categoría máxima ye pesu pesáu, que tien una llende inferior menor.
Campeones mundiales profesionales
Actualizáu'l 28/05/2018
Aderus longicollis
Aderus longicollis ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1914.
Distribución xeográfica
Habita en Kenia.
Hokuto Nakamura
Hokuto Nakamura (中村 北斗, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Alta Baviera
Distritos
La rexón de Oberbayern ta estremada en distritos y en distritos municipales.
Manduca gueneei
Manduca gueneei  ye una poliya de la familia Sphingidae.
Pesu mosca
Peso mosca ye una categoría competitiva del boxéu y otru deportes de combate, qu'arrexunta a los boxeadores de poco pesu. Nel boxéu profesional la categoría toma a los púgiles que pesen más de 48,988 quilos (108 lb) y menos de 50,802 quilos (112 lb). Nel boxéu amateur (varones mayores) la categoría toma a los boxeadores que pesen más de 48 quilos (105,82 lb) y menos de 51 quilos (112,44 lb).
Manduca gueneei
Vuela n'Brasil.
El llargor de les ales delanteres ye d'aproximao 44 mm. La parte cimera de la cabeza, tórax y abdome ye gris con un tonu coloráu apagáu esvalixáu.
Pesu mosca
Nel boxéu profesional la categoría inmediata anterior ye'l pesu minimosca y l'inmediata cimera'l pesu supermosca. Nel boxéu amateur la categoría inmediata anterior ye'l peso mosca llixeru (minimosca) y l'inmediata cimera'l peso gallu.