cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Middlesbrough
Deportes
Na temporada 2005-2006, en terminando séptimu na Premier League na temporada anterior, participa na copa de la UEFA, llegando per primer vegada na so hestoria hasta la final, n'esaniciando al FC Basel y al Steaua Bucureşti por 4–3 nel primer partíu y 0–3 na vuelta de dambes eliminatories. Na final celebrada nel Philips Stadion el 10 de mayu de 2006 cayó derrotáu frente al Sevilla FC.
Televisión y filmografía
Middlesbrough apaeció en múltiples programes de televisión como 'The Fast Show', 'River City Blues', 'Spender' y 'Auf Wiedersehen, Pet'.
La empresa de televisión 'Tyne Tees Television' solía dar les noticies pa les rexones del sur dende los sos estudios, asitiaos en 'Corporation House', antes de treslladase a les sos nueves instalaciones en Billingham.
Ciudadanos famosos
thumb|250px|James Cook, semeya de [[Nathaniel Dance-Holland|Nathaniel Dance, c. 1775, National Maritime Museum, Greenwich.]]
Ciudaes hermanaes
Middlesbrough ta hermanada coles siguientes ciudaes
Montenoison
Montenoison ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Planta d'enerxía nuclear Saxton
La Saxton nuclear facility foi una central nuclear d'Estaos Xuníos asitiada nel Condáu de Bedford, Pennsylvania. Entamó funcionar en payares de 1961 y cerró en mayu de 1972. Tenía una potencia neta de salida de 23,5 MW térmicos, y les sos finalidaes fueron básicamente la investigación de dellos aspeutos de la teunoloxía del reactor nuclear y la formación del personal. Los propietarios y operadores yeren Saxton Nuclear Esperimental Corp (SNEC) y GPU Nuclear. La planta foi desinstalada y, en payares de 2005 la NRC apurrió l'allugamientu pa un usu ensin restricciones.
La Casilla
La Casilla pue referise a:
El Monte (Santuyanu)
El Monte ye una casería de la parroquia de Santuyanu nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 11 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 241 msnm y tien una población de.
CFML
CFML ye la estensión de la páxina del Sirvidor de Macromedia Macromedia ColdFusion. El nome vien del acrónimu de  ColdFusion Markup Language.
Hai que pagar por usalu como ASP y nun ye de llibre distribución.
Ye un llinguaxe de script basáu n'etiquetes que soporta la creación de páxines web dinámiques y accesu a base de datos nuna redolada de sirvidor. Nel llinguaxe, les etiquetes ColdFusion son encuallaes en documentu HTML. Los archivos creaos con CFML tienen la estensión .cfm.
Toyota Celica
El Toyota Celica (pronunciáu / sɛlɨkə /) ye una serie de cupés deportives realizaos pola empresa xaponesa Toyota. El nome derivar de la pallabra coelica qu'en llatín significa «celestial». Esti automóvil empezar a fabricar en Xapón nel añu 1970. Consideráu, xunto col Toyota Supra, unu de los meyores automóviles fabricaos por Toyota.
A lo llargo de la so vida útil el Celica foi propulsado por distintos motores de cuatro cilindros. El cambéu más significativu producir en 1986, cuando'l diseñu pa conducir el coche camudó de tracción trasera a tracción delantera. Mientres los trés primeres xeneraciones, los Celicas llanzar al mercáu d'Estaos Xuníos con distintes versiones de motores de la serie R de Toyota. Un modelu de cuatro ruedes motrices turbo (diseñáu All-Trac Turbo nos EE.XX. o GT-Four en Xapón y Europa). Esti automóvil producióse dende 1986 hasta 2000. Al traviés de siete generación, el modelu pasó por munches revisiones y tenedores de diseñu, incluyendo'l Toyota Celica Supra (más tarde conocíu como'l Toyota Supra). El Celica taba disponible como cupé, cupé Liftback, según un modelu descapotable.
Historia
El Celica foi diseñáu orixinalmente pa conductores d'espíritu nuevu y que deseyaren daqué más qu'un simple mediu de tresporte. El diseñu del Celica empezó en 1967, presentar nel Salón del Automóvil de Tokiu de 1970 y el vehículu foi llanzáu al públicu en 1971. Basáu nel prototipu Ex-1 Coche del futuru, el so estilu yera absolutamente revolucionariu pa la dómina ya influyó de forma notable nel establecimientu del segmentu del mercáu de deportivos del segmentu D algamadizos, potentes y fiables.
El Celica orixinal taba forníu con un motor de carburación de cuatro cilindros de 1,6 llitros. Solamente disponible n'acabáu ST y cupé de dos puertes, el Celica yera la versión Toyota del Mustang. N'Alemaña al Opel Manta,(Darréu conocíu como Opel Cubica),conózse-y como'l Celica d'Opel o'l Celica alemán.El Celica vendióse bien dende'l principiu, el so primer cambéu importante tuvo llugar en 1974 cola adición del modelu de GT. El modelu GT venía con un motor de dos llitros que, en distintes versiones, montar nos Toyota Celica mientres los 11 años próximos.
Primer xeneración / serie A20/35 (1970-1977)
La primer xeneración del Celica foi llanzada al mercáu xaponés a fines de 1970, y taba destinada a ser una alternativa más accesible frente a los coches deportivos de Toyota, el Toyota 2000GT.
Ver n'ochobre de 1970 nel Tokyo Motor Show y empezó a ser comercializáu n'avientu del mesmu añu. El Celica ye un vehículu personal que faía fincapié nel estilu y la diversión al volante.
Pa los mercaos d'esportación, el Celica foi ufiertáu en trés niveles distintos modelos; LT, ST y GT. La menor LT foi forníu con un únicu carburador de cuatro cilindros 2T moviendo al motor 1600 cc, ente que'l ST llegó con una corriente d'aire descendente con doble carburador del motor 2T-B. El GT, yera'l modelu con mayor potencia tenía un motor DOHC de 1600 cc forníu con Mikuni de dos carburadores Solex.
Na so introducción, el Celica taba disponible como cupé y sedán. El Toyota SV-1 Liftback amosóse como un concept car nel Tokyo Motor Show de 1971. Con llixeros cambeos, esti modelu foi introducíu en Xapón n'abril de 1973 como'l 2000 RA25 cc y 1600 cc liftbacks TA27. Foi entós esportaos a Europa en forma de direición derecha como Liftback 1600 cc. El Toyota RV-1 tamién s'amosó nel Tokyo Motor Show del 1971, pero nun llegó a la producción.
La primer xeneración de Celicas pueden subdividise en dos modelos. El primeru d'ellos yera l'orixinal cola ñariz inclinada. Esto ye namái pal modelu Cupé, TA22, RA20, y RA21. Estos modelos fueron llanzaos dende 1970 hasta 1975 y fueron forníu col 2T, 2T-G 1,6 llitros o 2,0 llitros de motor 18R. Teníen una distancia ente exes. La segunda serie tenía una ñariz plana y llixeramente mayor distancia ente exes. Esti modelu apaeció en Xapón en 1974.
El Celica foi p'América del Norte en 1971 ST foi remanáu p'allugar un motor de 1,9 llitros 8R.El GT inclúi una llinia de 5 velocidaes de tresmisión manual, franxes GT rocker panel, y plantes d'aceru d'estilu con aniellos de cromu de corte. A mediaos de 1974 produciéronse cambeos menores nel Celica nel asientu. La tresmisión automática convertir nuna opción n'América del Norte los modelos ST y LT a partir del añu 1973.
1975
N'ochobre de 1975 l'alliniación Celica tou dióse-y una llavadura de cara, con un parachoques delanteru revisáu y arreglu de la parrilla. Los nuevos modelos en tol mundu'l RA23 (RA24 n'EE.XX.) pal cupé, y en tol mundu RA28 (RA29 n'EE.XX.) pal Liftback.
El Liftback foi introducíu nel mercáu xaponés n'abril de 1973, pero non hasta 1976 pa los modelos d'esportación. Modelos pal mercáu d'orixe Liftback son 1600ST, 1600GT (TA27), 2000ST, y 2000GT (RA25 y el RA28). El Liftback americanu ye un RA29 (GT) de 2,2 llitros con motor 20R. Tolos modelos Liftback, que se conoz comúnmente como la forma de la 'Mustang', tienen la ñariz plana. Anque nun esiste una "B", les ventanes traseres nun rueden escontra baxo (como nel modelu cupé).
A pesar de que tenía'l mesmu aspeutu, hubo delles diferencies de menor importancia. El cupé facelifted RA23 ta codificado con un motor 18R, o RA24 con un motor 20R. Tamién ta disponible yera la TA23, que yera similar a la RA23, pero cola serie T-motor.RA23.El Celica TA22 tamién tenía respiraderos extraíbles montaos nel capó, faltaba nos modelos RA23 y RA28 .La serie AR tamién tenía una ñariz allargada p'afaer el motor más grande. Los respiraderos de la puerta, tapón del depósitu de combustible, y l'interior son tamién distintos ente'l TA y la serie AR.
thumb|left|1976 Toyota Celica GT (RA29)
En 1976, la llinia de Celica aumentar cola adición del modelu liftback, disponible solamente en versión GT. El paquete de GT incluyó'l motor más potente, una direición más deportiva, suspensiones ameyoraes, etc. El modelu del liftback comercializóse como un vehículu del tipu sport-turismu, ufiertando una mayor comodidá y capacidá de maleteru que los otros modelos.
Pa 1976-1977, el Liftback foi llanzáu col Toyota-R engine 18R-G (sacante les d'EE.XX.) con una cabeza de Yamaha y de rodadura. Esti motor produz una potencia considerablemente más que la 18R-C. La so potencia máxima avérase @ 6000 rpm.
El Liftback yera llamáu'l "Mustang xaponés " o " Mustang Celica" por cuenta de les semeyances d'estilu col Ford Mustang, incluyendo les lluces traseres de triple barra que son la firma Mustang una señal d'estilu y polo xeneral los homenaxes a los músculos de la era del coche.
N'Australia, el Celica foi llanzáu per primer vegada con motor de 1,6 L 2T.Más tarde el Celica foi llanzáu col motor 2.0 L 18R.
La primer entrada de Celica nel Campeonatu Mundial de Rally foi nel RAC Rally de 1972, cuando conducía un Ove Andersson TA22 1600GTV quedó nel novenu llugar.
Segunda xeneración / serie A40 (1978-1981)
El Celica foi llanzáu en 1978 foi l'añu del modelu (la producción empezó a finales de 1977), y foi de nuevu disponible en Cupé y forma Liftback. La Copa yá nun yera un techu ríxidu. David Stollery yera responsable del so diseñu. La segunda xeneración Celica foi llanzada en 1978, y taba otra vegada disponible nes versiones ST y GT, dambes movides por nuevu motores de 2.2 llitros. Esta nueva xeneración ufiertó mayor seguridá, potencia y economía que modelos anteriores.De 1979 a 1981 la empresa Griffith nos EE.XX. qu'ufiertaba un estilu Targa de conversión convertibles a la Cupé. Fueron llamaos los SunChaser y tenía una tapa extraíble y un techu traseru plegable, al igual que'l 67 Porsche 911 Targa. Viéndese al traviés de concesionarios Toyota. Mientres 2000 produciéronse.
En 1978, Toyota empezó la producción de la marca I, el Toyota Supra en Xapón, como Toyota Celica XX. L'añu en que debutó n'Estaos Xuníos y en Xapón foi en 1979. El EE.UU Mark I (códigu de xasis MA46) foi forníu con un 2.6 L (2563 cc) de 12 válvules SOHC motor de 6 cilindros en llinia ( 4M-Y). Simultáneamente en 1979 la marca xaponesa I (códigu de xasis MA45) ufiertar con un 2.0 L de 12 válvules. Dambos fueron los primeros motores Toyota forníos con inyeición electrónica de combustible.
thumb|left|Series B Toyota Celica 1979-1981 La segunda xeneración de Celica tamién pueden estremase en dos series d'edición (conocida como la Serie A y Serie B). Estos dos Celicas namái s'estremen pol so aspeutu - ambos cola mesma cilindrada. Celica Serie A (1978-1979) fueron puestos en llibertá con faros redondos y defenses cromaes pa les categoríes inferiores. Los graos cimeros, como tolos modelos GT.El Celica Serie B (1979-1981) foi puestu en llibertá colos faros cuadraos y los topes de goma negru.
El motor pa los modelos d'América del Norte foi apurrida por un motor de 2,2 L 20R tantu pa ST y los modelos GT. Xapón y otros mercaos, cuntaba con 1,6, 1,8 y 2,0 llitros. Esta nueva xeneración ufiertaba más seguridá, enerxía y economía de combustible que los modelos anteriores, y foi gallardoniáu como "Motor Trend Autu (Importáu del Añu)" pa 1978. Los modelos xaponeses el ET, LT, ST, SE, XT, GT y GTV. El GT y GTV tien un motor 18R-G Twincam. A finales de 1978, el GTV foi sustituyíu pol GT Rally.
En 1980, una versión de cuatro puertes foi anunciáu, conocíu como'l Toyota Celica Camry. Esti modelu foi un Toyota Carina. El Toyota Camry dixebrar del so propiu modelu, dos años dempués.
Tercer xeneración / serie A60 (1982-1985)
1982 vio la introducción de la tercer xeneración del Celica. El diseñu foi modificáu considerablemente al respective de los modelos anteriores y la motorización ameyorada con nuevos motores de 2.4 llitros. En 1983, Toyota amestó'l modelu GT-S a la llinia del Celica ameyorar la imaxe de deportividá que'l Celica perdiera de resultes del aumentu del tamañu y pesu al respective de modelos anteriores. El GT-S incluyía plantes y neumáticos más grandes, suspensión más deportiva, y retoques deportivos interiores incluyendo asientos especiales y volante y palanca de cambeos de piel.
Cuarta xeneración / serie T160 (1986-1989)
En 1986 apaez la cuarta xeneración, el Celica camuda totalmente. Yera un vehículu dafechu nuevu con tracción delantera, arrondáu, un cuerpu fluyío y nuevu motores twin-cam de cuatro cilindros y 2.0 llitros. El nuevu Celica taba disponible agora en versiones ST, GT y GT-S, toes disponibles como modelos cupé o liftback. El ST y el GT comercializar con un motor 116cv, ente que'l GT-S foi dotáu d'una versión de 135cv del mesmu motor de 2.0 llitros. La tracción delantera y la suspensión independiente de los cuatro ruedes faíen del Celica un deportivu de los más versátiles.
En 1988, Toyota introdució'l "últimu Celica", el All-Trac Turbo / GT-Four. Con tracción integral a les 4 ruedes y motor turboalimentado de 2.0 llitros, tomó darréu'l so llugar como buque insignia de la gama Celica.
Quinta xeneración / serie T180 (1990-1993)
La xeneración siguiente del Celica, la quinta, foi introducida en 1990. Revisóse'l diseñu, aumentóse'l tamañu de les ruedes y los neumáticos, y dotóse-y de mayor potencia. Los motores de les versiones GT y GT-S aumentar a 2.2 llitros, ente que la versión ST dotar d'un motor de 1.6 llitros DOHC 16 válvules. Los frenos ABS taben disponibles en tolos modelos, al igual que numberosos detalles de luxu. Col so interior de cueru, sistema de soníu de diez altavoces, etc el All-Trac / GT-Four yera'l Celica más caru. Col so motor de 200 cv turboalimentado, yera tamién el Celica más potente hasta'l momentu.
Tamién de la versión gt-r esiste una versión N1 que solo se producieron 100 unidaes con 375cv con tracción integral al igual que'l so rival subaru impreza.
Toyota Celica VI GT
Pa 1994 sale la sesta xeneración. El Celica taba solamente disponible nes versiones ST y GT, pero la adición del "paquete deportivu" al GT faía les vegaes de versión GT-S. El modelu All-Trac o GT-Four que s'utilizó nel rally, esanicióse y nun esistió versión convertible una y bones la so potencia superaba la llende de velocidá pa la versión cabriolet. Celica GT 94-99 st202 3SGE 2.0 175HP motor 3s-gue, una versión deportiva bien cómoda por cuenta de les sos prestaciones suspensión independiente trasera, techu llétricu, cueru, aire acondicionáu ...
Les últimes unidaes que nun llegaron a Europa, montaben un motor 3SGE 2.0 BEAMS con potencia 200cv denomináu como SS-III, con tapa de balancinos colorada con tracción delantera y alimentación aspirada. Tamién na so versión cimera cuntaba con climatizador, suspensiones SuperStrut (carauterística qu'adoptó del so hermanu mayor, el GT-Four ST205), faros delanteros de lente y faros traseros con indicadores blancos, autoblocante de discu, cuadru de relós con fondu blancu y pisantes de les puertes metálicos.
Toyota Celica VI GT-Four
Consideráu igual que'l Celica Vi pero con tracción a les 4 ruedes, turbo con 242 cv de serie.
Podemos esfrutar del Celica 6Xen en versiones 1.8ST, 2.0GT, ST205 GT-Four turbo 4x4 242cv y una versión CABRIO. Según el país, camudaba'l tipu de motor de cilindraes que diben dende 1.8 a 2.2 llitros. (sts202, st203, st204 y st205)
Séptima xeneración / serie T230 (1999-2006)
Pal añu 1999, el Celica volvió de nuevu a los sos raigaños de coche de prestaciones deportives. Yera la so séptima xeneración, con un diseñu más afiláu, meyores prestaciones y una actitú más agresiva. La versión GTS taba fornida con un motor 2zz-GUE de 1,8 llitros dafechu nuevu, cuatro cilindros VVTL-I que producía 192cv de potencia a 7.600 RPM na versión xaponés y europeo y 180cv na versión americana. La versión GT taba fornida con un motor 1zz-FE de 1.8 llitros, cuatro cilindros VVT-I que producía 143cv de potencia a 6.400 RPM.
Nel 2002 salió una edición llindada llamada TRD Sports M con 1200 unidaes en tol mundu y taba forníu con un motor 2zz-GUE con 200cv y tamién cuntaba con dellos extras como remapeado de ECU, suspensión super strut, short shifter, bloquéu de diferencial (LSD), body kit únicu, xasis reforzáu ya interior únicu.
Competición
thumb|Celica GT-4 ganador del [[Rally Safari de 1995.]]
Esiste una versión del Toyota Celica 6G que montaba un motor central de 900cv preparáu pa la carrera de Pikes Peak y caltuvo el récor mientres 13 años 10:04:54 conducíu pol maestru Rod Millen hasta 2007 cuando foi superáu por un Suzuki XL7. La carrera de Pikes Peak desenvolver nun camín con superficies pavimentadas y de gravilla de 19.983 metros de llargor y 156 curves. La salida allugar a 2.866 metros sobre'l nivel del mar y la llegada a 4.301 metros, lo qu'implica un desnivel de 1.435 metros equivalentes a una pendiente permediu de 7%. El récor de tiempu oficial ye de 9'51.278, llográu na edición 2011 pol pilotu xaponés Nobuhiro "Monster" Tajima al mandu d'un Suzuki XS4 de 910HP de potencia, rompiendo'l so propiu récor llográu nel 2007.
Chrysococcyx lucidus
Taxonomía
El naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin describió esta especie en 1788 como Cuculus lucidus, a partir d'una muestra llograda de Queen Charlotte Sound en Nueva Zelanda. En 1801 en Nueva Gales del Sur John Latham describir como Cuculus plagosus, y los dos clasificáronse como especies separaes per munchos años. Sicasí los dos considérense conxéneres.
Distribución
Esta especie puede atopase n'Australia, Indonesia, Nueva Caledonia, Nueva Zelanda, Papúa Nueva Guinea, Islles Salomón y Vanuatu. Habita diversos hábitats, tales como montes d'ocalitu y pinos, praderíes abiertes y hábitats creaos por factores antropogénicos, tales como parques y xardinos. La comida consiste n'inseutos, de preferencia oruga recoyíes de les fueyes y menudu inseutos prindaos en vuelu. Al igual que tolos demás miembros del xéneru Chrysococcyx ye un parasitario de puesta. Ente les aves hospedadoras inclúin delles especies del xéneru Acanthiza y Sericornis.
1 Lyga
La 1 Lyga ye'l segundu nivel del fútbol lituano.
2008
! Pos. || Equipu || Ciudá || PX || PG || PE || PP || GF || GC || PG Dif. || Pts
!1. ||Tauras||Tauragė||31||24||3||4||76||21||55||75 !2. ||Alytis||Alytus||31||23||3||5||78||24||54||72 !3. ||Banga||Gargždai||31||19||7||5||61||27||34||64 !4. ||Rodiklis||Kaunas||31||16||8||7||45||23||22||56 !5. ||Vilniaus FC ||Vilnius||31||17||7||7||61||38||23||55 !6. ||Kauno jėgeriai||Kaunas||31||11||7||13||49||42||7||40 !7. ||LKKA dir Teledema||Kaunas||31||12||2||17||59||59||0||38 !8. ||Lietava||Jonava||31||11||3||17||50||61||-11||36 !9. ||FK Nevėžis||Kėdainiai||28||10||7||11||48||38||10||37 !10. ||Kruoja||Pakruojis||28||9||2||17||50||56||-6||29 !11. ||Utenis||Utena||28||8||2||18||31||71||-40||26 !12. ||Glestum||Klaipėda||28||6||2||20||35||94||-59||20 !13. ||Anykščių FK ||Anykščiai||28||1||1||26||14||103||-89||4
Pueblu francu
Espansión franca na [[Galia (486 - 511).|thumb|right|250px]] Los francos (del llatín Franci o gens Francorum) foron una comunidá de pueblos procedentes de Baxa Renania y de los territorios asitiaos darréu al este del Rin (Westfalia), que lo mesmo que munches otres tribus xermániques occidentales entró a formar parte del Imperiu romanu na so postrer etapa en calidá de foederati, asitiándose nel Llimes (Bélxica y norte de Francia actuales). Les poderoses y duraderes dinastíes afitaos polos francos reinaron nuna zona que toma la mayor parte de los actuales países de Francia, Bélxica y Países Baxos, según la rexón de Franconia n'Alemaña.
La pallabra francu (Frank o Francus) significa «llibre» na llingua de los francos, una y bones los francos nun taben apoderaos pol Imperiu romanu nin por nengún otru pueblu. Yá que'l raigañu frank nun pertenez a la llingua xermánica primitiva, piénsase tamién que podría derivar de frei-rancken (llibere vacantes) que significa viaxeros llibres.
Llista de castiellos d'Armenia
Esta llista recueye los castiellos allugaos na República d'Armenia.
Ostrogodos
Los ostrogodos foron un pueblu xermánicu procedente de la división que sofrieron los godos nel sieglu IVSieglu IV.
Los godos que s'allugaron al este del ríu Dniéster, nes tierres alredor del mar Negru (lo que güei ye parte de l'actual Ucraína y Bielorrusia), formaron una confederación colos pueblos de les estepes conocida como greutungos. Los greutungos tuvieron somorguiaos a los hunos dende l'añu 375, añu nel que vencieron al rei Hermanaricu, hasta la batalla de Nedao, asocedida en 454, cuando repunxeron la so independencia, y los ostrogodos, como pasaron a denomase, afitáronse como un pueblu federáu de Roma.
Postreramente xuniéronse-yos otros godos que fuxeran de les sos tierres a la llegada de los hunos. Nel añu 474 Teodoricu'l Grande resultó escoyíu rei, y col tiempu convirtióse nel más conocíu de los monarques ostrogodos. Hebo dellos periodos de guerres y tregües ente él y l'emperador bizantín Zenón. En 488, Teodoricu invadió Italia y en 493 ganó y dio muerte n'Adda a Odoacru, rei de los hérulos.
Esti pueblu quedó finalmente asimiláu de mou  gradual por otres tribus xermániques, tales como los vándalos y los francos.
Greutungos
Cola invasión de los hunos la mayor parte del pueblo greutungu tuvo baxo la dominación de los hunos. Ye un periodu que Jordanes denomina interregno y que duró dos xeneraciones.
Mourusu (Santuyanu)
Mourusu ye una aldea de la parroquia de Santuyanu nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 10,5 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 296 msnm y tien una población de.
Kovrov
Kovrov (Ковров) ye una ciudá del óblast de Vladímir, en Rusia. La so población, alzar a 148.355 habitantes en 2010, lo que la convierte na segunda ciudá del óblast de Vladímir. Kovrov ta asitiada na vera derecha del ríu Kliazma, un afluente del ríu Oká, a 62 km al nordeste de Vladímir y a 250 km al este de Moscú, a namái 10 km al sur de la fontera col óblast d'Ivánovo. La ciudá más cercana ye Kámeshkovo, 19 km al oeste.
Historia
L'orixe de Kovrov remontar al sieglu XII cola fundación del pueblu de Rochdestvenskoye. El gran-duque Andréi Bogoliubski fixo construyir la ilesia de madera de Cristu. Nel sieglu XVI, el pueblu foi propiedá del príncipe y home d'Estáu Vasili Andréyevich Starodubski, que foi'l gobernador de Moscú na rexón de Perm mientres los años 1503-1506. Según la lleenda, arriendes de una batalla contra los tártaros, facer con un luxosu tapiz d'Oriente, que va ser l'orixe del nome actual de la ciudá, kovior, que quier dicir "tapiz" en rusu. Dende finales del sieglu XVI, dábense feries en Kovrov, por iniciativa del zar Iván el Tarrecible, a razón de la proximidá del ríu Kliazma, que yera navegable, y de la ruta Moscú - Nizhni Nóvgorod. Nel sieglu XVIII, el comerciu en Kovrov vivió'l so apoxéu.
En 1778, nel cuadru d'una reforma de Catalina II, Kovrov convertir nel centru d'un uyezd de la guberniya de Vladímir. A finales del sieglu XVIII y a principios del sieglu XIX, la ciudá amburar en delles ocasiones y la nueva ruta ente Moscú y Nizhni Nóvgorod evitar, de cuenta que les feries de Kovrov sufrieron ciertu cayente. La situación nun s'ameyoró hasta la construcción del ferrocarril Moscú-Nizhni Nóvgorod, construyida na década de 1860 y que pasaba por Kovrov. Na ciudá construyeron talleres pal ferrocarril, onde se fabricaben vagones, según fábriques testiles.
Mientres la Primer Guerra Mundial, una fábrica d'ametralladores foi construyida en Kovrov. Foi nacionalizada en 1919 y desenvuelta pola Xunión Soviética, fabricando en masa'l subfusil PPSh-41 y otres armes automátiques mientres la Segunda Guerra Mundial (vease Fábrica d'ametralladores de Kovrov).
Na década de 1930, la industrialización de la ciudá acelerar cola primer fábrica d'escavadores de la XRSS.
Industria ya infraestructura
La única escuela cimera de la ciudá ye l'Academia Estatal Teunolóxica de Kovrov.
Pola llocalidá pasa la carretera M7 que trescurre pela antigua vía comercial ente Moscú y Nizhni Nóvgorod. El ferrocarril paralelu, que tien el so orixe na estación de Kursk de Moscú, tamién pasa por Kovrov, que cunta con una estación anovada en 2003. Dende 1975 hai un serviciu de tresporte urbanu en trolebús.
L'aeropuertu civil más cercanu ye Ivánovo, con vuelos diarios a Moscú.
Tiger Tyson
Tiger Tyson ye un actor pornográficu gai, modelu y direutor de cine d'Estaos Xuníos. Consideráu como un «Blatino» polos sos orixe étnicos afroestauxunidenses y puertorriqueños.
Susan Buckner
Susan Buckner ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Tiger Tyson
Biografía
Nacíu en Brooklyn, Nueva York, fixo'l so debú nel cine pornográficu a los 19 años cola película Sweatin' Black del direutor Enrique Cruz, al poco tiempu dempués realizó'l so primer rol protagonista en Tiger's Brooklyn Tails. Depués de sirvir una temporada pa Llatín Fan Club, Tyson dexó la industria del sexu en 1999, pa retomar rápido al añu siguiente cola so propia productora de cine, Tiger Tyson Productions. Nuevamente anunció'l so retiru en 2004, pero camudó de paecer tres l'ésitu de la película Take 'Em Down. Tamién se desempeñó como baillarín gogó y escort.
Susan Buckner
Carrera
Enantes d'entamar cola so carrera como actriz foi coronada Miss Washington en 1971 y en sptiembre d'esi añu pasó a ser finalista de Miss América (qu'empató'l primer llugar na preliminar de traxe de bañu). Como actriz participó en películes y series de televisión. En 1978 actuó na popular película musical Grease onde interpretó a la porrista "Patty Simcox". En 1981 actuó na película Deadly Blessing xunto a Sharon Stone y Maren Jensen.
Chrysococcyx minutillus
Chrysococcyx minutillus ye una especie d'ave cuculiforme de la familia Cuculidae que vive nel Sureste Asiáticu y Oceanía.
Susan Buckner
Vida personal
En 1997 casóse con un home col cual tuvó 2 fíos pero más tarde divorcióse d'él.
Chrysococcyx minutillus
Descripción
Ye la especie de cuquiellu más pequeña del mundu, con permedios de 15 cm de llargu y 17 g de pesu.
Tiger Tyson
Biografía
Destacar pola so participación en películes con temática p'adultos homosexuales, onde regularmente actúa como activu, aportunando en que nunca va faer el rol de pasivu nuna película. Reconocíu pol tamañu del so pene y pola so actitú sexual agresiva frente a les cámares. Apaez frecuentemente en publicaciones rellacionaes col ambiente gai.
Chrysococcyx minutillus
Distribución y hábitat
Atópase nes selves d'Australia, Camboya, Indonesia, Malasia, Papúa Nueva Guinea, Singapur, Tailandia y Vietnam.
Taxonomía
Reconocense cuatro subespecies: A la subespecie rufomerus dalgunos dan-y l'estatus d'especie estreme.
Tiger Tyson
Biografía
Fora de cámara ye un promotor del sexu seguro, la llucha contra'l sida y los derechos de los homosexuales. En 2007 sofitó públicamente la campaña presidencial de Hillary Clinton. Esi mesmu añu foi gallardoniáu col premiu Blatino Erotica Awards.
Montigny-aux-Amognes
Montigny-aux-Amognes ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ayuntamientu de Tel Aviv
L'Ayuntamientu de Tel Aviv (בית עיריית תל אביב: תל אביב Beit Iriyat Tel Aviv) ye'l centru del gobiernu municipal de Tel Aviv, Israel. Alcuéntrase na oficina del alcalde, les cámares de reunión y les oficines del Conseyu de la Ciudá de Tel Aviv.
Montigny-en-Morvan
Tien una población de y una superficie de  km².
Chrysococcyx osculans
El cuquiellu d'oreyes negres o cuquiellu orejinegro (Chrysococcyx osculans) ye una especie d'ave de la familia Cuculidae.
Hábitat y distribución
Puede atopase n'Australia, Indonesia y Papúa Nueva Guinea. La so población nun foi cuantificada, anque se considera abondo común y estable.
AIGLX
thumb|300px|[[GLX y AIGLX versus direct rendering.]]
AIGLX (Accelerated Indirect GLX), del inglés, GLX indireutu aceleráu, ye un proyeutu llibre empecipiáu por Red Hat y la comunidá de Fedora Linux pa dexar aceleración indireuta GLX, capacidá de render en X.Org y drivers DRI. Brínda-yos un renderizáu fechu dafechu por hardware a los veceros remotos de X, sobro'l protocolu GLX. El AIGLX ufierta un bon rendimientu nel usu de xestores de composición de ventanos OpenGL, talos como Compiz.
La Peral (Santuyanu)
La Peral ye una aldea de la parroquia de Santuyanu nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 11,5 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 359 msnm y tien una población de.
Bob Uecker
En 1985 - 1990 trabayu na popular Sitcom Mr. Belvedere, nel papel de "George Owens" el padre de la familia Owens y xefe de Mr. Belvedere.
Foi incluyíu nel Salón de la Fama (WWE Hall of Fame) nel 2010 poles sos entrevistes y comentarios en WrestleMania III y WrestleMania IV1.
Unvaniezh Demokratel Breizh
La Unvaniezh Demokratel Breizh o Xunión Democrática Bretona (UDB) en bretón, ye un partíu autonomista de la península de Bretaña nel Estáu francés fundáu en 1964 (escindíu del Movimientu pola Organización de Bretaña). Defínese como una alternativa política de centru-esquierda, socialdemócrata y ecoloxista, guetando la xunión del territoriu bretón con capitalidá en Nantes, ciudá qu'actualmente alcuéntrase fuera de les llendes hestóriques y socio-culturales propiamente bretones, y con ello potenciar ya inculcar una concenxa bretona propia y xunitaria.
Nes eleiciones pa departamentos franceses algamaron trés diputaos.
Enllaces esternos
Páxina oficial
Aloysia gratissima
Aloysia gratissima ye una especie d'arbustu del xéneru Aloysia, perteneciente a la familia de les verbenacees. Ye orixinaria d'América dende Méxicu hasta Arxentina.
Descripción
Ye un arbustu qu'algama un altor máximu de 3 m, d'aspeutu desordenáu, con cañes agudu espinoses. La xamasca ye ralo y persistente con fueyes simples, opuestes, dacuando ternaes, íntegres o dentaes, llanceolaes o largamente elíptiques, agudes o obtuses, blandes o subcoriacees, verdes nel fexe y ablancazaes nel viesu. Les flores son de color blancu, bien arumaes, dispuestes en recímanos axilares solitarios o aconceyaos en panojas terminales. Floria en primavera y branu. El frutu ye una cápsula con dos núculas nel so interior.
Usos
Utilizar como floritu y ye de gran importancia como melífera.
Taxonomía
Aloysia gratissima describióse por (Gill. et Hook) Tronc y espublizóse en Darwiniana 12(3): 527. 1962. Aloysia: nome xenéricu que foi dau n'honor de María Lluisa de Parma, 1751-1819, esposa del rei Carlos IV d'España.
gratissima; epítetu llatín que significa "la más prestosa"
Bibliografía
Anonymous. 1986. List-Based Rec. Soil Conserv. Serv., U.S.D.A. Database of the USDA, Beltsville Correll, D. S. & M. C. Johnston. 1970. Man. Vasc. Pl. Texas i–xv, 1–1881. The University of Texas at Dallas, Richardson
Morales de Toro
Morales de Toro ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Topónimu
El topónimu Moral, según Riesco Chueca, respuende a un modelu tradicional del área lleonesa, consistente nun nome d'árbol en singular, femenín y con o ensin artículu. Asina ye frecuente La Moral, con o ensin artículu, según los sos diminutivos, que caltienen el xéneru femenín, de tradición llatina. Na provincia de Zamora son frecuentes los topónimos Moral, Moraleja o Moralina. L'orixe de toos ellos ye'l totémicu Morus nigra o morera negra (llatín mōrus, -i), entá denomináu moral en gran parte del dominiu llingüísticu lleonés. Este ye un árbol d'antigua tradición conceyil, frecuentemente plantáu ante munches de les ilesies rurales. Na mayor parte de los casos, la so forma diminutiva nun suel aludir a un moral pequeñu, sinón a una población llamada Moral que ye de menor rangu qu'otra llocalidá del mesmu nome.
Frente a esta teoría, tamién s'indica que n'orixe podría referise a persones procedentes d'África si atendemos al significáu deriváu del vocablu llatín 'maurus' (mauritanu), y esti del griegu 'mαῦρος' (maûros), con significáu d'escuru, por alusión al color de la so piel.
"De Toro" ye, como en munches llocalidaes de la zona, la concreción xeográfica que nesti casu faise necesaria pa estremalo d'otros pueblu como Morales del Vino, Morales de Valverde y Morales del Rey.
Allugamientu
Asítiase na comarca de Toro, xunto a la N-122 que coneuta esta llocalidá coles de Toro y Tordesillas, a unos 40 km de Zamora, la capital provincial. Na actualidá, amás, Morales de Toro ye una de les llocalidaes coneutaes pola autovía del Duero. El so términu llinda al norte con Villavendimio y Villalonso, al sur y al este cola provincia de Valladolid, y al oeste con Toro.
Orografía
Nuna llanura con más de 53 km² d'estensión, travesada pol ríu Bajoz y asitiada a unos 705 metros d'altitú.
Historia
Hai nicios que confirmaríen la esistencia de Morales yá en dómina romana. Más palantre, na Edá Media, Alfonsu III d'Asturies consolidó les fronteres del reinu nos ríos Duero y Mondego, y llevó a cabu una fuerte actividá repobladora, acoyendo a una importante inmigración mozárabe. Posiblemente sía d'esta dómina'l castiellu o fortaleza qu'hubo en Morales.
Nel añu 1153 Morales quedó incluyíu dientro de la demarcación de la Tierra de Toro que fixo'l rei Alfonsu VII de Llión, quien concedió a Toro estes tierres.
Yá nel sieglu XIII, nel añu 1220, l'obispu Martín de Zamora dio fueru propiu a Morales de Toro, magar la llocalidá foi donada en 1222 a la Orde Teutónica, fechu que nun evitó qu'en 1244 fóra-y concedíu un nuevu fueru per parte del obispu Pedro de Zamora.
Nel sieglu XIV, Pedru I el Cruel asocedió nel tronu al so padre Alfonsu XI, so que'l so reináu ye cuando mayor númberu de vegaes apaez citáu Morales nos escritos de la dómina.
Per otru llau, dende les Cortes lleoneses de 1188, Morales foi una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes, siendo una de les qu'integró darréu la provincia de Toro, dependiendo dende la Edá Media del arciprestalgu toresano.
Yá na Edá Moderna, mientres el reináu de Felipe II d'España l'endeldamientu de la Corona tuvo como una de les sos consecuencies que Morales fora vendíu en Señoríu a Rodrigo de Ulloa, Señor de la Mota, fechu que tuvo llugar nel añu 1573, sumiendo dichu señoríu nel 1812.
36 Capricorni
36 Capricorni (36 Cap / b Capricorni / HD 204381) ye una estrella na constelación de Capricorniu. De magnitú aparente +4,50, alcuéntrase a 171 años lluz del Sistema Solar. Nun tien nome propiu, pero na astronomía china yera conocida como Jin (晉) o Tsin —antiguu estáu feudal de China—, títulu tamién utilizáu pa designar a θ Capricorni.
Morales de Toro
Historia
Yá na Edá Contemporánea, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Morales de Toro quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Un añu dempués Morales foi adscrita al partíu xudicial de Toro.
36 Capricorni
36 Capricorni ye una xigante naranxa de tipu espectral K0III con una temperatura efectivo de 5100 K. Ye asemeyáu a otres conocíes xigantes del cielu nocherniegu tales como Pólux (β Geminorum), Menkent (θ Sagittarii) o Nash (γ2 Sagittarii). La so lluminosidá ye 51 vegaes superior a la del Sol y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 5,74 km/s. Con una masa 2,5 vegaes mayor que la masa solar, la so edá envalorada cifrar en 600 millones d'años.
36 Capricorni tien una metalicidá práuticamente igual a la del Sol ([M/H] = -0,01). Les bayures relatives de diversos elementos como fierro, calciu, siliciu, titaniu, níquel y vanadiu son tamién bien similares. Namái'l nivel d'aluminiu ye daqué más baxu que la solar.
Morales de Toro
Demografía
Nos años de la posguerra civil hubo un acontecimientu bien importante pa la vida del pueblu: el fenómenu emigratoriu. En 1944 Morales tenía unos 2.500 habitantes. A partir d'ésti añu'l pueblu empezó a perder habitantes, baxando del añu 1959 al 60 de 2.043 a 1.886.
A finales de 2010, el censu municipal algamó los 1250 habitantes, esperimentando nos últimos siete años una crecedera cercana al 16%, debíu en gran parte a la llegada d'inmigrantes de distintes nacionalidaes -sobremanera de ciudadanos rumanos-, el regresu de moralinos al so pueblu -especialmente los procedentes del País Vascu- y pol empadronamientu de pareyes nueves de la zona o que trabayen en distintos conceyos de la contorna.
San Juan Bautista
thumb|250px|left|Ilesia de San Juan.
Asitiada nel centru de la población. gozu de ciertes preeminencias sobre les otres. Dientro de la so demarcación taba l'Hospital de San Martín y la so xurisdicción se Capillaextendía a la ermita de Santa Ana, en termino del despoblado de Cabañeros. L'edificiu, procedente de la Edá Media, yera mezquino, de traza irregular por causes de parches múltiples ya inscrita nun rectángulu. Na primer metá del sieglu XVI adquirió la so configuración definitiva. Llabraron entós la magnífica armadura de la capiya mayor (moriscu-renacentista); pero tamién nesti sieglu estucaron tolos murios y pintar <<asonsañando a cantería>> Va unos años el teyáu de la nave fundió sobre la mesma, dando con ella en tierra, dempués baltóse y se malvendió lo que quedaba de pies.
Güei caltiénse de pies losFoto del interior de san juan paredones del llau occidental con restos de pintures, una puerta semicircular al mediudía (que se caltuvo como entrada Restos de pinturasde la capiya ellí edificada), la portada primitiva principal y la torre fabricada de sillería caliar y de planta rectangular con un pegoteadosado p'asitiar el reló. El campanariu tien ocho baldíos d'arcu de mediu puntu. El teyáu foi remozado en 1985, sustituyendo los machones antiguos por vigues de cementu armáu. Tien una sola campana, la del reló, pero hasta que se cayó la ilesia tuvo cuatro mas, dos grandes y dos pequeñes.
La cortil de la ilesia de San Juan llevantáronse dos edificios, unu adosáu a la torre de piedra aprovechando la paré occidental y la puerta semicircular del mediudía que da entrada a la ilesia o capiya, denominación que se-y dio por tener unes dimensiones menores que tenía la Virxe de les viñasiglesia, y que foi terminada de construyir en 1983, incorporando nella los elementos que pudieron salvase; tamién se caltién el buecu del Bautisteriu convertíu agora n'altar mayor. En mediu del bautisteriu había un pozu, non bien fondu, utilizáu en tiempos p'arramar ellí l'agua sobrante de los bautismos y al construyir la capiya enllenar colos güesos de munches de les persones que taben soterraes na ilesia; la mayoría de los güesos fueron llevaos a la güesera del campusantu. El pozu esta agora tapáu por lloses de la ilesia; En toes elles había inscripciones de los ellí soterraos y munches d'elles fueron a parar, ente los escombros, al llamáu <<Barreru>>, la llaguna qu'había nel camín que va de la plaza a les bodegues del pueblu, a la izquierda; solo caltiénense dos losa con inscripciones una asitiada so la mesa del altar con fecha de 1700 correspondiente a un sacerdote, que ye lo único que puede lleese, porque'l restu de la inscripción ta borrada poles pisaes del tiempu,. Y la otra, esta a la entrada de San juanla capiya y correspuende a Ramón Alonso y la so esposa Francisca Capellán, padres de Gaspar Alonso Capellan qu'apaez rellacionáu en 1750 nel Catastru d'Ensenada, que foi Alcalde en 1790. Percima de la capiya hai un segundu pisu destináu a dependencies de la ilesia: salón de xuntes, cursos, catequesis, etc. La capiya foi costeada por donativos personales de les xente delTorre del reló pueblo, moradores nel y otros, nacíos nel pueblu, pero que por motivos llaborales o profesionales viven la mayor parte del añu fora. Los bancos de madera, fechos pol carpinteru Carmelo Salgado, la virxe de les viñes, mercada nel establecimientu <<Garin>> de la cai mayor de Madrid y el sagrariu, mercáu en <<Alsina>>, cai Bordadores, númberu 7, tamién de Madrid, fueron regalaos polos sacerdotes del pueblo don Francisco Gamazo y Pedro Gamazo, tíu y sobrín, capellanes militares.La única campana que queda, el sacerdote párrocu del pueblu, que llevó la responsabilidá de les obres y llevó a términu la construcción de la capiya, foi don Heliodoro Calleja, natural de Vezdemarban, los arbañiles fueron los hermanos Ramos: Angel, Vidal, Emiliano y Cipriano Ramos, toos ellos de Morales.
L'otru edificiu, construyíu no que yera la ilesia, de la metá escontra alantre, destinóse a Llar del xubiláu con chigre y salón de xuegos, una pequeña biblioteca y una sala de televisión. Inauguróse'l 27 de setiembre de 1986, siendo financiáu pola Xunta de Castiella y Lleón, la Diputación Provincial, la Caxa d'Aforros y el Conceyu. La planta de riba foi destináu ya inauguráu como Alberto gaton un salón pa esposiciones y otres coses.
San Salvador
thumb|250px|Ilesia de San Salvador.
Dientro de la so demarcación taben les ermites de Santa Cruz y de La nuesa señora de Moralinos; esta postrera baltar en 1781. Suxúrenos l'antigüedá d'esta ilesia, diz Navarro Talegon, el fechu de que'l comendador de Roncesvalles tuviera derechu de presentación sobre'l so beneficiu curáu, la metá de que los sos ingresos decimales pertenecíen al de Santa María de Roncesvalles y Santa Catalina, de la ciudá de Toro. La ilesia tien tres naves separaes por dos pares d'arcos formeros, redondos, llisos y posaos sobre pilastres tan axataes como ellos. Gómez Moreno considera a la ilesia Retablu. Santiago matamoros<<toa del sieglu XVI>>.En 1735 se rehízo la capiya mayor, calteniendo'l so anterior tecumbre d'estilu mudéxar ya iguóse la parte del mediudía, güei entrada de la ilesia onde se suprimió la portalada o cabildru qu'antes tenía. El diseñu del techu de la capiya mayor ye únicu na contorna y usu igual describió Gómez Moreno na ilesia de Santu Tomás, güei sumida. El retablu del altar mayor ye del sieglu XVI, hacia 1540 y ye d'un maestru toresano. El retablu del cristu de les Batalles ye d'estilu barrocu y asitióse en 1737, lo mesmo que'l retablu de La nuesa Señora Roncesvalles; el grupu del martiriu de Santiso y de San Sebastian vienen de la ilesia de Santu Tome. El retablu del Duce Nome de Jesús ye barrocu y tamién lo fixo'l mesmu que los anteriores, Pedro Roldan, de Valladolid. El retablu del Cristu de la Expiración ye de la ilesia de Santu Tome y data de 1685;nel frisu hai esta inscripción <<siendo cura, Retablu. san Miguel en 1679, Francisco Rubio, fixeron esti retablu Juan Pinto y Catalina del Tesu>>.La talla de la nuesa Señora de La Siella data del sieglu XIV, y ye la talla más antigua que tien la ilesia xunto cola columna de la pila d'agua bendito que data del sieglu X. Tamién un crucifixu d'estilu góticu que ta na sacristía (yera de San Juan) data del sieglu XIV. La predela perteneciente al retablu mayor de la derruida ilesia de San Juan Bautista caltiénse y los sos relieves fueron bien reutilizaos na mesa del altar, ambon y panel sotopuesto al sagrariu na ilesia de San Salvador; ello garantizara la so pervivencia; dichos trabayos realizar el maestru Zamorano José Alonso.(ver <<corréu de Zamora>> de 20 de payares de 1977). Les demás talles y oxetos sagraos como motes de plata, custodia, etc., que se caltienen na ilesia y na sacristía, tán bien detallaos na obra a la qu'unviemos pal estudiu d'esti capítulu: <<Catalogo monumental de Toro y la so Alfoz>> del que ye autor José Navarro Talegon.
Conceyu
thumb|250px|Salón principal del Conceyu.
Esti edificiu foi casa de don Tomás Pinto Miguel y de la so esposa doña Juana Monroy; nel instituyo la Obra Pia de la Escuela y dempués dar al conceyu pa Consistoriu. ye del sieglu XVIII y tien una escalera con bóveda recubierta de riques yeserías, mas llinterna. Nel salón principal hai tamién delles pintures de la dómina. N'ochobre de 1986 llevantóse la cubierta inicial, asitiando otra nueva de fierro más llixera. Les obres concluyeron n'avientu y fueron costeadas pola Xunta de Castiella y Lleón. A principios de 1987 tán remocicándose y pintando los salones y asitiáronse nueves ventanes.
San Roque
El 16 d'agostu celebrar en non pocos pueblos de la Rexón Castellanu Lleonesa, allugaos na nuesa contorna, les fiestes conmemorativas de San Roque. Na mayoría de los pueblos celebren fiesta con ocasión d'un día señaláu por una festividá mariana, sicasí, resulta interesáu qu'en la nuesa Provincia haya tantos pueblos sol patronalgu d'un santu francés, San Roque, nacíu nel sieglu XIII. Paez ser qu'en 1356, un añu dempués de la nacencia en Morales de la Infanta Isabel, fía de Pedru I el Cruel, San Roque foi proclamáu patrón del pueblu. Dende tiempos inmemoriales correr en Morales los toros el día de San Roque. Viva San Roque y el Perru!! Les meyores fiestes con un montón d'actos pa tolos públicos xarrés, conciertos, concursos, les típiques sopes d'ayu ente otres coses, encierres, gran prix, y un montón de coses más tou nuna gran fiesta. fiesta de la vendimia Morales de Toro ye una de les llocalidaes que más xune les sos fiestes a les tradiciones. Una feria na Plaza Mayor déxanos esfrutar de los vinos de más d'una trentena de bodegues de la zona de Toro. Los carros engalanaos y el primer mostiu del añu, recuérdennos les tradiciones que lleven repitiéndose nesta zona cientos d'años. Nesta cita esíbense les meyores uves y fálase, y enforma de lo bona que ta siendo anguaño la vendimia. esta feria ye gratuita puedes probar los distintos vinos gratis
Antroxos
La gran fiesta d'esta dómina son los Antroxos, que güei tán perdiendo tol protagonismu. Hasta los años 60 tuvieron enraigonaes nel pueblu, magar fueron perdiendo la so intensidá.
Nos bonos tiempos d'Antroxu, incluyó hasta l'añu 50, la preparación de los mesmos empezaba un mes antes col ensayu de les Murgues y Rellaciones y la llimpieza del llocal de la llimonada, xeneralmente un payar o panera, onde s'axuntaben mientres estos díes les cuadrielles de mozos y bebíen una llimonada, siempres abondosa. La llimonada faía'l domingo antes o dempués de la misa y antes del baille de la mañana que se celebraba na Plaza Mayor. Les Cuadrielles de mozos visitar nos sos locales ( güei llámense Peñes ) pa probar la llimonada ayena y con tanta probadura dacuando llegábase al baille con un grau de más.
Una de les tradiciones que tenía llugar mientres los Antroxos yera la de "correr el bollu". Los mozos casaderos diben en cuadrielles a les cases de les sos bailadores, solíen ser les moces a les que queríen rondar, onde yeren agasayaos pola madre col bollu. El día más importante ye'l martes d'antroxu, con desfile y fiesta polos distintos chigres de Morales.