cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villa de Ves
Villa de Ves ye un conceyu y llocalidá d'España asitiáu al sureste de la península ibérica, na provincia d'Albacete, dientro de la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Historia
La llocalidá de Villa de Ves foi reconquistada a los musulmanes por Alfonsu VIII nos empiezos del sieglu XIII, convirtiéndose en villa nel añu 1272 sol privilexu concedíu por Alfonsu X el Sabiu.
Villa de Ves perteneció al Marquesáu de Villena y colos Reis Católicos pasó a ser realengu.
L'aldega de Casas de Ves foi adquiriendo mayor importancia de la que Villa de Ves perdió'l so valor estratéxicu, asina nel sieglu XVIII el conceyu moraba en Casas de Ves anque Villa de Ves siguía siendo la cabeza.
En 1838 con Sabela II, Villa de Ves volvió adquirir l'autonomía municipal.
Dende 1962 la cabeza del conceyu ye l'antigua aldega d'El Villar, llamada agora Villa de Ves, ente que la vieya población recibe'l nome de Barriu del Santuariu.
Monumentos
Hai de solliñar la ilesia parroquial de la llocalidá, formosa construcción edificada con piedra llabrada d'estilu góticu tardíu polo que tuvo de ser construyida o reconstruyida ente los sieglos XIV y XV. Les voces del pueblu aseguren que s'edificó sobre una antigua mezquita, anque resulta difícil atopar datos que testifiquen esta lleenda.
Sábese que la ilesia parroquial taba dedicada a Nuesa Señora de l'Asunción y que dependía del Obispáu de Cartaxena. Na actualidá depende del cura párrocu de Casas de Ves y a efeutos xurídicos eclesiásticos al Obispáu d'Albacete.
Fiestes
Nel interior de la ilesia parroquial venérase la imaxe del Santísimu Cristu de la Vida. La so festividá celébrase'l 14 de setiembre, siendo llugar de pelegrinación de miles de fieles de tola manchuela albaceteña y de la vecina contorna valenciana del Valle de Cofrentes.
Tamién se celebren fiestes en redol al 8 de mayu, festividá de San Miguel de Mayu.
Demografía
En 2017 cuntaba con 59 habitantes según los datos oficiales del INE.
Longevelle-lès-Russey
Longevelle-lès-Russey ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Longevelle-sur-Doubs
Longevelle-sur-Doubs ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vianos
thumb|200px|Ilesia de Vianos.
Vianos ye un conceyu español asitiáu al sureste de la península ibérica, na provincia d'Albacete, dientro de la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Ta allugáu na Sierra d'Alcaraz y atópase a 92 km. de la capital provincial.
En 2017 cuntaba con 359 habitantes según los datos oficiales del INE.
Integrar nel Parque natural de Calar del Río Mundu y de la Torca, siendo'l conceyu con mayor estensión n'Hai y con riqueza bótanica nada refalgable.
Cangjie
thumb|Cang Jie, el creador míticu de los calteres chinos. Cang Jie (chinu tradicional: 倉頡, chinu simplificáu: 仓颉, pinyin: Cāngjié) ye una figura llexendaria de l'antigua China, aclamáu por ser l'inventor de los calteres chinos. thumb|Cangjie colos sos cuatro güeyos. La lleenda diz que tenía cuatro güeyos y ocho pupiles, y que cuando inventó los calteres, les deidaes y les pantasmes bramaron y del cielu llovió miyu. Nun ye consideráu una figura histórica, o a lo menos, nun se-y considera como l'únicu inventor de los calteres chinos. El métodu Cangjie, un métodu d'escritura dixital de calteres chinos, ye llamáu asina nel so honor.
Vianos
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 128,04 km², cuenta según el padrón municipal para 2017 con 359 habitantes y una densidá de 2,80 hab/km².
Fiestes
Fiestes patronales n'honor a la Virxe de l'Asunción, que se celebren cada 15 d'agostu. Encierres, festivales taurinos, verbenes, etc.
Representación del Autu Sacramental de los Reyes Magos, col que vamos poder enfusanos nun ambiente máxico na madrugada del 6 de xineru.
Verdadera xoya caltenida de teatru popular ye esti Autu de Reyes, únicu en Castiella-La Mancha y de los pocos que se caltienen na península ibérica, vien realizándose por actores del pueblu dende la Edá Media y se escenifica peles cais, rematando na ilesia cola Adoración de los Reis.
Cangjie
La lleenda de la creación de los calteres
Más tarde, alzáronse monumentos y templos n'honor a Cangjie na vera del ríu onde creó estos calteres.
Vianos
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Cangjie
Amás
Una roca en Marte, visitada pola sonda Mars Spirit, foi bautizada nel so nome pol equipu de la sonda.
Vianos
Evolución de la delda viva
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 401,43 €.
Declaración d'Arbroath
La Declaración d'Arbroath foi una declaración sobre la independencia d'Escocia, que tenía como finalidá establecer claramente la esistencia d'Escocia como estáu independiente y soberanu y el so derechu a defendese cola fuercia en casu de ser inxustamente atacáu. Esta declaración ta escrita en forma de carta al Papa Xuan XXII, y datada el 6 d'abril de 1320. Sellada por 51 magnates y nobles, esta carta ye la única caltenida de los trés que s'escribieron naquella dómina: una d'elles taba roblada pol Rei d'Escocia y otra polos clérigos, con conteníos, supónse, similares a la caltenida.
Vianos
Turismu
Asitiáu sobre un pandu, supo caltener y conxugar el so calter netamente serranu colos matices manchegos, como asina lo define'l trazáu de les sos cais y places, el encalado de les cases, los enrexaos y l'estética de les sos construcciones acordes cola redolada. Esta parte de la sierra albaceteña ye quiciabes la que meyor caltién la so arquiteutura popular, qu'oldea cola arrogante ilesia parroquial de San Sebastián (sieglu XVI), de la cual merez destacar el so retablu, les bóvedes de crucería y el bautisteriu, apocayá restauráu. La so iconografía cunta con dalguna qu'otra talla d'interés.
Declaración d'Arbroath
Descripción
La Declaración emplegaba una serie d'argumentos retóricos llargamente aldericaos: que Escocia siempres fuera independiente, dende antes inclusive qu'Inglaterra; qu'Eduardu I d'Inglaterra atacara inxustamente a Escocia y perpetáu diverses otomíes; que Roberto I d'Escocia (Robert the Bruce) salvara a la nación escocesa d'esta amenaza; y, el puntu más conflictivu, que la independencia d'Escocia yera una prerrogativa del pueblu escocés, más que del Rei d'Escocia. Ello ye que establecía que la nobleza tendría la potestá d'escoyer a un nuevu rei en casu de que l'actual fixera daqué qu'amenaciara la independencia d'Escocia.
Vianos
Turismu
El buecu de los Quiñones ufierta contrastes de lluces y colores que s'entemecen cola serpenteante carretera que traviesa'l valle y que xube por un fondu cañón ente güertos de frutales, olivares, cornicabras, zumaques y otros, n'otru tiempu sostén de la economía doméstica y que güei siguen siendo granibles, integraos perfectamente na flora de monte. Dende este mesmu llugar y hasta onde algama la vista pueden trate delles poblaciones de la llanura manchega. Dende'l puntu opuestu, la panorámica arrinca col ascensu al Picu Almenara, acompañáu a non muncha distancia pol Padrón, otru xigante de la sierra.
Declaración d'Arbroath
Descripción
Anque foi de cutiu interpretada como una espresión temprana de "soberanía popular" -el rei ye escoyíu pol pueblu, y non por Dios-, tamién puede argumentase que yera una manera de descargar la responsabilidá por desobedecer al Papa sobre'l pueblu, en cuenta de sobre'l rei: Roberto I taría asina defendiéndose col argumentu de que s'había vistu obligáu a lluchar nuna guerra illegal o arriesgase a ser depuestu.
Vianos
Turismu
Al pie de la ilesia atopamos El Xardín, área recreativa onde s'alluga la piscina municipal, pista deportiva, barbacoes y la plaza de toros. Vianos cunta con gran afición taurina y con una tradición centenaria na ganadería de reses bravos. El toru ye una de les figures emblemátiques que configuren el so escudu.
Dende'l so cascu urbanu podemos realizar distintes rutes y escursiones a lo llargo del so estensu términu municipal. Dalgunes d'éstes escurren polo más alto de la sierra.
Declaración d'Arbroath
Descripción
Escrita en llatín, créese que foi redactada por Bernardo de Linton, abá de l'abadía d'Arbroath, quien naquella dómina yera Canciller d'Escocia, según pol Obispu Alejandro de Kininmund. Magar tar datada na abadía d'Arbroath el 6 d'abril de 1320, de fechu nun hubo nenguna xunta de nobles en dicha fecha y nesi llugar na que pudiera habese aldericáu'l documentu. Otra manera, dicha xunta sí podría tener llugar na Abadía de Newbattle (Midlothian), en marzu de 1320, anque tampoco esisten evidencies firmes al respeutu. Arbroath yera a cencielles la sede de la Cancillería Real, y por tantu'l llugar de residencia del Abá Bernardo, polo que la fecha y el llugar namái se refieren al so parte del procesu de redaición.
Los sellos d'ocho condes y hasta otros cuarenta y un nobles fueron amestaos al documentu, probablemente nel plazu de selmanes o meses, mientres el cual los nobles unviaron los sos sellos a Arbroath. Dempués, la Declaración foi llevada a la Corte Papal d'Avignon. Aparentemente, el Papa punxo cierta atención a los argumentos conteníos na Declaración, anque la so influencia nun tien de ser esaxerada. En parte pola so intermediación roblóse un tratáu de paz ente Escocia ya Inglaterra, el Tratáu de Northampton, nel que'l rei inglés, Eduardu III d'Inglaterra, arrenunciaba a toles sos pretensiones sobre Escocia. Dichu tratáu roblóse'l 1 de marzu de 1328, y tuvo un curtiu periodu de vixencia.
Que traducíu al español significa:
Vianos
Turismu
Interesante escursión ye la que se conoz como'l Vianos Viejo, asentamientos de poblaciones pre-romanes, probablemente de calter celtíberu, asitiaes en redol a otra espectacular paraxa pol que baxa'l cursu del ríu Angorrilla y dende onde se contempla'l cordal de les Almenarillas.
La nacencia del río Mundu atópase xusto ente los términos municipales de Vianos y Riópar, según el Parque natural de Calar del Río Mundu y de la Torca.
Dende antiguu identificar a Vianos col pueblu de les bruxes, en realidá nun se sabe bien por qué, quiciabes por dalgún qu'otru acontecimientu o lleenda.
Aimee Garcia
Aimee Garcia ye una actriz d'Estaos Xuníos, conocida polos sos papeles como Verónica Palmero en George Lopez y más apocayá, Alma na serie, Off the Map.
Carrera
Garcia foi escoyida como María en Greetings from Tucson y apaeció nel pilotu de Global Frequency como Aleph. Tuvo un papel en Cadet Kelly, y tamién co-protagonizó con Anthony Anderson na serie All About the Andersons, onde interpretó a Lydia. En 2006, apaeció en George Lopez, como la sobrina de la esposa de George Lopez. Garcia protagonizó xunto con Jessica Simpson na comedia de 2008 Major Movie Star. Tamién interpretó un curtiu papel en D-War y narró la película d'Adam Sandler, Spanglish.
A partir de 2009, tuvo nel programa Trauma como Marisa Benez. En 2011, anuncióse qu'interpretaría a Jamie Batista en Dexter.
Poecilotriccus ruficeps
Poecilotriccus ruficeps, tamién denomináu tiranuelo coronáu y picu chatu de corona ablonda', ye una especie d'ave de la familia Tyrannidae'', que s'atopa nos montes húmedos del montes de los Andes de Venezuela, Colombia, Ecuador y el norte de Perú, ente los 2.000 y 3.300 m d'altitú.
Descripción
Mide ente 9,5 y 11 cm de llargu. Tien el pileu y les mexelles coloraes o ablondes, y la nuca negra; el gargüelu y la parte cimera del envés son blanques o negres con pintes blanques, el pechu mariellu, l'envés oliváceo. Tien les nales con franxes negres, marielles y olivacees. Tien el picu negru y les pates blancucies.
Subespecies
Poecilotriccus luluae de l'aguada oriental del andar del norte de Perú, describióse como una especie distinta, pero dalgunos espertos considerar como otra subespecie. Pa otros, P. luluae y P. ruficeps conformen una superespecie.
Longeville
Longeville ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cacán
Cacán, kakán y, según delles versiones, tamién kaká, cacá ya inclusive chaká, yera l'idioma faláu poles etnies pazioca (diaguita) y calchaquí nel noroeste arxentín y, d'alcuerdu a numberosos autores como Ricardo Y. Latcham, tamién nel Norte Chico chilenu, qu'entiende les rexones d'Atacama y de Coquimbo, hasta aproximao mediaos del sieglu XVIII.
Distribución xeográfica
A la llegada de los españoles en 1535/1536 la mayor parte de la población autóctona de la rexón de les actuales provincies arxentines de Salta (centro-sur), Tucumán (estremu oeste), Catamarca, La Rioxa, norte de San Juan, oeste de Santiago del Estero, estremu noroeste de Córdoba, y seique tamién nes actuales rexones chilenes d'Atacama (la so metá meridional) y Coquimbo falaba un idioma propiu llamáu kakán.
Clasificación
Llingua del grupu andín presenta traces que paecen emparentarle col mapudungun, el kunza y el quechua, anque éstos, xeneralmente de tipu lexical pueden debese a préstamos o a equivocaciones de los investigadores al arrexuntar el material; desconócense mayores detalles como pa precisar el so allugamientu llingüísticu.
Descripción llingüística
Esti idioma foi ágrafo (ensin escritures completes), les sos primeres trescripciones al español y al llatín (coles llimitaciones fonétiques correspondientes) deber a l'actividá de los misioneros tres la conquista española del sieglu XVI. Alonso de Barzana y Pedro Añasco escribieron escontra 1540 preceptos gramaticales y vocabularios; Barzana tamién redactó testos de doctrina cristiana, catecismos, confesionarios, homilíes, plegaries y sermones en kakán pero estos nun fueron publicaos. Unu de los misioneros –Lozano– espresa que los sos colegues, los flaires Hernando de Torre Blanca y Diego de Sotelo:
Les zones dialeutales del kakán bien posiblemente abondaron por dos motivos: nel estensu territoriu qu'habitó esta etnia nunca llegó a dase un estáu centralizáu pazioca (o "diaguita"), o nel so defectu un gran centru cultual, que favoreciera la unificación normativa d'esta llingua, per otra parte el territoriu pazioca taba bien subdividíu por elevadísimas montes y estensos desiertos, tal subdivisión hai de favorecer una fuerte diversificación dialeutal.
Tal dificultá esplica que los misioneros ya inclusive conquistadores prefirieren como llingua vehicular la yá llingua xeneral quechua en llugar del idioma kakán.
Dende 1634 empezó a ser obligatoriu l'usu del castellán.
La mayoría de les pallabres que d'esti idioma caltienen se reparen n'apellíos, anque'l significáu de los mesmos haise perdíu o ye bien dudosu. La principal fonte actual de términos del kakán ye la toponimia.
Fonoloxía
Talo como s'indicó, pa quien nun-y teníen como llingua materna, el kakán yera una llingua n'estremu difícil, Barzana espresa que ye
Sicasí la pallabra gutural nun paez ser la correuta sinón que ta indicando una gran frecuencia de fonemes d'articulación palatal tal como lo indica la serie: ch, sh, ñ, ll, y tamién resulta abondo frecuente la g oclusiva velar, ente que la b con que los cronistes coloniales han transcripto munches pallabres paez corresponder xeneralmente a la consonante siguida ensin resfregón w; per otra parte llama l'atención la infrecuencia de la d.
Asina ye que correspuende faer notar lo siguiente: les pallabres de la llista fueron primeramente transcriptas al castellán de cuenta qu'en llugar de la k usada nesti artículu les trescripciones previes al castellán ser utilizando la c antes de a, o o o'l dígrafu qu antes de i, y; d'una manera asemeyada les pallabres equí transcriptas con h sonora dir al castellán arcaicu con x y depués con j o – antes de y, i – con g. La w con valor vocálicu equí utilizada foi frecuentemente transcripta al castellán col dígrafu gü antes de i y, o direutamente gu (ensin diéresis) antes de les otres vocales.
Gramática
Como'l kunza, el kakán cuasi con certidume yera una llingua polisintética, de cuenta que a partir de diversos morfemes, según el contestu, formábense lexemes.
Asina'l arrevesamiento probablemente taría (dende la perspeutiva de los falantes d'otros idiomes) non yá nel planu gramatical sinón nel semánticu, por casu la pallabra vichi (cuesta) paez ser utilizada (según el contestu) tamién colos significaos antonómicos de descensu y d'ascensu. Daqué asemeyáu reparar en anko o ango, el so significáu principal paez ser el de "aguada" en y esto acótase si nótase que se compón de les pallabres an (alto) y ko (agua), ye dicir "agua d'altor" o "agua nel altor", pero tamién sería práuticamente un sinónimu de kata (fastera, faldeo) y translaticiamente o metonímicamente significaría a un pobláu de monte (tocantes a qu'un pobláu nun sitiu secu como'l de los montes poblaos polos paziocas riquía sí o sí d'una aguada), pero tamién la mesma pallabra anko (siempres según el contestu) paez significar a un ermu, al secañu acasu porque los poblaos allugaos nes aguaes de monte tar tamién en rexones grebes, seya que non lo más probable ye qu'una pallabra variara substancialmente de significáu según la zona dialeutal.
Léxicu
Ente les poques pallabres con significáu entá conocíu reparar les siguientes:
Gilbert Roland
Foi una de les primeres grandes estrelles llatinoamericanes del cine d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nació Luis Antonio Dámaso de Alonso en Ciudad Juárez, Chihuahua, Méxicu, y nun principiu la intención de convertise nun toreru como'l so padre. Cuando la familia camudar a los Estaos Xuníos, sicasí, interesar na actuación cuando foi escoyíu al azar pa un papel como extra. Escoyó'l so nome de pantalla por aciu la combinación de los nomes de los sos actores favoritos, John Gilbert y Ruth Roland. Él taba de cutiu escoyíu pal papel estereotipáu "Latin Lover".
El primer papel importante de Roland foi na comedia colexata La Edá de plásticu (1925), xunto con Clara Bow, a quien se comprometió. [1] En 1927, xugó Armand Camille opuesta Norma Talmadge, con quien tuvo arreyáu románticamente, y protagonizáu xuntos en delles producciones. Roland tarde apaeció nes adautaciones n'español de les películes americanes, en papeles principales románticos.
A partir de la década de 1940, los críticos empezaron a tomar nota de la so actuación y foi emponderáu polos sos papeles secundarios en John Huston Nós yéramos estraños (1949), The Bad and the Beautiful (1952), Thunder Bay (1953), y Cheyenne Autumn (1964). Tamién apaeció nuna serie de películes nos mediaos de los años 1940 como'l popular personaxe "Cisco Kid". Xugó Hugo, l'amigu agnósticu (y totalmente ficticia) de los trés neños pastores n'El milagru de la Virxe de Fátima, a partir de les apaiciones de La nuesa Señora de Fátima en 1917. En 1953, protagonizó como pescador d'esponxes grecoamericanu Mike Petrakis na épica Beneath the 12-Mile Coral. La so última apaición nel cine foi nel 1982 oeste Barbarosa.
Gilbert Roland casóse dos veces. El so primer matrimoniu foi cola actriz Constance Benett de 1941 a 1946, sicasí'l matrimoniu remató en divorciu por cuenta de que el actor tuvo un romance cola tamién actriz Norma Talmadge.
El so segundu matrimoniu foi con Guillermina Cantú en 1954 y duró hasta la muerte d'él en 1994.
Finó a la edá de 88 años víctima de cáncer. Los sos restos fueron cremados y les sos cenices fueron refundiaes al mar.
Carrera cinematográfica
Empezó la so carrera a bien temprana edá nel cine mudu, apaeciendo como figurante. Camudó'l so nome inspirándose na combinación de les estrelles del momentu John Gilbert y Ruth Roland.
Nos años cuarenta facer col papel de Cisco Kid, el personaxe creáu por O. Henry, llevaba delles películes que fueren interpretaes por Warner Baxter nos sos trés primeres entregues, depués César Romero lo interpretara nos seis siguientes y d'últimes Duncan Renaldo lo interpretara nos trés siguientes, Roland lo ínterpretaría nos seis siguientes, por que depués el papel volviera a Duncan Renaldo en cinco causes más y una serie de televisión.
La fama que-y da'l personaxe de Cisco Kid, dexa a Gilbert Roland aportar a películes más importantes. Sería un revolucionariu mexicanu en Bandíu de Richard Fleischer con Robert Mitchum como coprotagonista y en L'ayalga de Villa de George Sherman con Rory Calhoun y Shelley Winters como compañeros de repartu.
Trabaya con grandes direutores como Anthony Mann nel western Les Roxures, con Barbara Stanwyck de protagonista, ó en Bahía negra película qu'idealiza la convivencia ente pescadores y esplotadores petrolíferos y na que Roland yera'l pescador que s'enfrentaba al petroleru James Stewart con Joanne Dru de protagonista femenina. Col direutor Richard Brooks trabayó na película Crisis onde compartía cartelu con Cary Grant y José Ferrer.
En 1951 co-protagoniza'l drama tauirno El Toreru y la Dama del direutor Budd Boeticher y protagonizáu por Robert Stack, ente que Joy Page yera la dama. Nos Diez Valientes, comparte protagonismu con Burt Lancaster, depués trabaya en delles películes a les órdenes de Hugo Fregonese, direutor arxentín que naquellos momentos trabayaba en Hollywood, nuna d'estes cintes coincide con otru actor llatín relevante, Ricardo Montalbán.
Destacáu ye'l so papel en The Bad and the Beautiful, el prodixosu drama de Vicent Minnelli sobre'l mundu del cine que protagonizaben Kirk Douglas y Lana Turner, nella'l bonu de Gilbert Roland namoraba a adulterar Gloria Grahame con consecuencies tráxiques. Na cinta La reina de diamantes atopar con otru Latin-Lover, Fernando Lamas col que s'apostaba l'amor d'Arlene Dahl esposa de Fernando na vida real naquellos años. Fixo de padre d'un mozu Robert Wagner en Duelu no fondero del mar.
Nos años cincuenta continua faciendo películes importantes, trabaya con direutores como John Sturges, Terence Young, y otros y tien como compañeros de repartu a Olivia de Havilland, Jane Russell, Paul Scofield, Alan Ladd ó Tony Curtis. Trabaya en dos superproducciones cargaes d'estrelles, La Vuelta al mundu en 80 díes de Michael Anderson (1956) y El gran circu de Joseph M. Newman. A finales de los cincuenta empieza tamién a compartir el so llabor cinematográficu con apaiciones en televisión en distintes series d'ésitu, como Bonanza, El Foín, The Fugitive ente otres. Sicasí nun dexara de trabayar nel cine hasta la so retirada en 1982. Na so penúltima película Caboblanco de Jack Lee Thompson yera una especie de versión de Casablanca, Charles Bronson faciendo'l papel de Humphrey Bogart.
Filmografía
Curtiumetraxes
Videografía
Películes pa TV
Series de TV
Premios y nominaciones
Roland foi nomáu dos veces pa un Globu d'Oru, polos sos papeles en The Bad and the Beautiful (1952) y Cheyenne Autumn (1964). Poles sos contribuciones a la industria del cine, Gilbert Roland tien una estrella nel Hollywood Walk of Fame en 6730 Hollywood Boulevard.
Juniperus communis
El enebro común (Juniperus communis) ye una especie de planta maderiza de la familia Cupressaceae. Tien una amplia distribución: estender dende les fríes rexones del hemisferiu norte hasta les zones montascoses a 30º de llatitú N n'América del Norte, Europa y Asia. Tamién puede trate escritu jinebro. thumb|Nuevu matu, [[Malá Fatra]] thumb|Enebro rastreru en [[La Serrota (Ávila)]] thumb|Enebro rastreru quemáu thumb|Ilustración thumb|Frutos thumb|Fueyes
Descripción
Juniperus communis ye un arbustu de 1 o 2 metros d'altor de lentu desenvolvimientu que, creciendo en condiciones óptimas, forma un arbolín de dimensiones daqué mayores (dacuando puede llegar a los 10 metros). Les sos fueyes, con forma d'aguya grande y aconceyaes n'espirales de trés son de color verde y presenten una única banda estomatal blanca na cara esterior. Acabaes en ápiz apuntiáu de cierta durez
Ye un arbustu dioicu, polo que les plantes dixebrar en miembros femeninos y masculinos. Les flores apaecen en primavera y les femenines fructifican na seronda. Los frutos son gálbulos, conos de forma esférica d'ente 4 a 12 mm. de diámetru, de color verde buxu que al maurecer, al cabu de 18 meses, pasen al negru purpúreo con una pátina cerosa de color azuláu. De normal tienen 3 (n'ocasiones 6) escames carnoses fundíes y en cada escama una única grana, éstes son esvalixaes polos páxaros al inxeriles. Los gálbulos masculinos son mariellos, de 2-3 mm de llargu y cayen tan llueu lliberen el polen.
Usos
Ye frecuentemente utilizáu en horticultura como ornamental, yá que ye demasiáu pequeñu pa tener usu como madereru. Sicasí, n'Escandinavia la madera de junípero utilizar na fabricación de caxes pa productos lácteos, como la mantega, el quesu y tamién pa faer mangos de cuchiellos. Los sos astringentes conos, comúnmente llamaos enebrines, son demasiáu amargos pa consumilos crudos, polo que se vienden secos pa condimentar carnes, mueyos y rellenos. Suélense cascar enantes d'utilizalos pa lliberar l'arume. Tamién s'utiliza p'arumar la xinebra (bébora), en que la so composición atopar los gálbulos de junípero, ente otres plantes.
Propiedaes
Les bagues de enebro fueron utilizaes como medicina en munches cultures. Les bagues de enebro actúen como un fuerte desinfestante de les víes urinaries si consúmese, y fueron utilizaos polos navajos como un remediu herbal pa la diabetes. Les tribus americanes occidentales combinen les bagues de Juniperus communis cola corteza del raigañu de Berberis nun té de yerbes. Los nativos americanos tamién utilizaron les bagues de enebro como un anticonceutivu femenín.
Taxonomía
Juniperus communis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1040. 1753. Númberu de cromosomes de Juniperus communis (Fam. Cupressaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=22 Juniperus: nome xenéricu que procede del llatín iuniperus, que ye'l nome del enebro.
communis: epítetu llatín que significa "común, vulgar" Dada la so amplia distribución esisten distintes subespecies y variedaes:
Longemaison
Tien una población de y una superficie de  km².
Elizabeth C. Crosby
Elizabeth Caroline Crosby foi una neuroanatomista estauxunidense. En 1979, el presidente Jimmy Carter impúnxo-y la Medaya Nacional de Ciencia por «les sos contribuiciones sobresalientes a la neuroanatomía comparativa y humana y pola síntesis y tresmisión de la conocencia de tol sistema nerviosu de la filu de vertebraos». Les sos descripciones cuidadoses» de celebros de vertebraos —especialmente reptiles— ayudaron a «trazar la historia evolutiva» y el so trabayu como asistente de diagnósticu clínicu pa neurociruxanos dio llugar a «la correlación d'anatomía y ciruxía».
Educación y carrera
Graduar del Adrian College con una llicenciatura de Ciencies Matemátiques en 1910. Influyida pol profesor de física y química Elmer Jones, asistió a la Universidá de Chicago baxu tutelar de C. Judson Herrick y recibió la so maestría en Ciencies Biolóxiques en 1912 y depués la so PhD n'anatomía en 1915 por aciu una beca. En 1920, aceptó un puestu de profesor nel Departamentu d'Anatomía de la Universidá de Michigan so la direición de G. Carl Huber; les sos clases incluyeron histoloxía y neuroanatomía, y, tando ellí, contribuyó significativamente a The Comparative Anatomy of the Nervous System of Vertebrates (1936).
Anque nun tenía una formación médica, convertir na primer muyer n'impartir cátedra completa na escuela de medicina de la Universidá de Michigan en 1936, y la primera en recibir el Premiu al Méritu de la Facultá de la Universidá, en 1956. Col tiempu convertir en profesora emérita d'Anatomía y Consultora de Neurocirugía antes de salir de Michigan escontra Alabama en 1963, onde una vegada más se convirtió en profesora emérita d'Anatomía. Foi conmemorada nel Salón de la Fama de les muyeres d'Alabama en 1987.
Otres distinciones y premios inclúin: 1980. profesora distinguida de la Facultá de la Universidá d'Alabama en Birmingham.
La Longeville
La Longeville ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Poecilotriccus sylvia
Poecilotriccus sylvia, tamién conocíu como espatulilla cabecigris, espatulilla gris, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae. Ye nativu d'América Central y Suramérica. Reconócense cinco subespecies, incluyendo la subespecie nominal.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
Capital Iberoamericana de la Cultura
Capital Iberoamericana de la Cultura ye un títulu conferíu pol comité sectorial de la Unión de Ciudaes Capitales Iberoamericanes a una ciudá iberoamericana, que mientres un añu tien la posibilidá d'amosar el so desenvolvimientu y vida cultura-yos. Delles ciudaes iberoamericanes aprovecharon esta designación pa tresformar dafechu les sos estructures culturales y ser reconocíes nel ámbitu internacional. Cuando una ciudá ye nomada capital iberoamericana de la cultura, nella desenvuélvense tou tipu de manifestaciones artístiques.
Historia
Nominación que da la UCCI (Unión de Ciudaes Capitales Iberoamericanes) cada añu, ente les distintes ciudaes postulantes d'Iberoamérica; el comité sectorial de la UCCI ye l'ente rector en faer les nominaciones cada añu. Embaxo se listan les ciudaes nomaes dende la so fundación. Les ciudaes que se faen acreedores d'esti méritu tienen de participar viviegamente nos procesos d'organización de les ciudaes iberoamericanes pa la Cultura, según nes redes y comités (como los formulaos na Axenda 21 de la cultura, que consiste nun marcu de política por que la diversidá cultural y l'exerciciu de los derechos culturales convertir nuna realidá continental). L'Institutu Distrital de Cultura y Turismu de Bogotá ye co-fundador de la Rede Interlocal pola Cultura qu'arrexunta cuasi 50 ciudaes iberoamericanes y participa viviegamente nel comité de cultura del grupu Ciudaes y Gobiernos Llocales Xuníos (CGLU) que formuló en 2004 l'Axenda 21 de la cultura. A lo llargo del tiempu esta distinción foi dada más d'una vegada a delles ciudaes. Esti privilexu ye común, una y bones delles capitales o ciudaes fueron reelixíes per segunda vegada, como por casu: Bogotá (Colombia), Lisboa (Portugal), Managua (Nicaragua), Montevideo (Uruguái), La Paz (Bolivia) o Ciudá de Panamá (Panamá).
Seleición femenina de fútbol d'Israel
La seleición femenina de fútbol d'Israel representa a Israel nes competiciones internacionales de fútbol femenín. Xugó'l so primer partíu internacional el 27 d'agostu de 1977 contra la seleición femenina de fútbol de los Países Baxos, partíu que perdió Israel por dolce goles a cero.
GIMP
GIMP (GNU Image Manipulation Program) ye un programa d'edición d'imáxenes, tantu dibuxos como semeyes. Ye un programa llibre y de baldre, englobáu nel proyeutu GNU y disponible baxo la llicencia GNU.
Seleición femenina de fútbol d'Israel
Nun participó entá na Eurocopa Femenina.
GIMP
La primera versión de GIMP desendolcóse pa sistemes Unix y foi camentada n'especial pa GNU/Linux. Esisten versiones totalmente funcionales pa Windows, pa Mac OS X, pa Distribuciones Linux (como Ubuntu) y pa otros sistemes operativos, faciéndolu el programa de remanamientu de gráficos disponible en más sistemes operativos. Pue consideráse-y como l'alternativa más firme pa Photoshop, magar que tien un interface enforma desemeyáu.
Seleición femenina de fútbol d'Israel
Hasta'l momentu nun llogró clasificase p'apostar la Copa Mundial Femenina de Fútbol, nin tampoco los xuegos olímpicos.
GIMP
Esiste una versión portátil de GIMP que pue ser tresportada y usada direutamente dende una memoria USB ensin necesidá d'instalase nel ordenador, disponible namái pa ordenadores baxo Windows y Mac.
Seleición femenina de fútbol d'Israel
Última convocatoria
(Los númberos nun correspuenden a los dosales)
GIMP
La biblioteca de controles gráficos GTK, desendolcada pa GIMP, dio orixe al entornu d'escritoriu de GNOME.
Anguaño, esiste la traducción de GIMP en llingua asturiana, de la mano de Softastur
Ver tamién
150px|thumb|left|Videu con efeutos especiales en GIMP
NGC 1499
NGC 1499 ye una nebulosa d'emisión na constelación de Perséu a 1000 años lluz de distancia. Alcuéntrase al sur de la constelación, 36' al norte de Menchib (ξ Persei). Pola so forma recibe tamién el nome de Nebulosa California, yá que recuerda la contorna d'esi estáu d'América del Norte. Anque tien 2,5º de llargor, por cuenta del so baxu rellumu superficial como meyor apreciar ye en fotografíes de llarga esposición. A güeyu namái ye posible reparala en nueches especialmente escures.
Longevilles-Mont-d'Or
Longevilles-Mont-d'Or ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
NGC 1499
El color coloráu de la nebulosa ye primero de too Hα (Hidrógeno alfa). Con una llonxitú d'onda de 656,3 nm, esta lluz provién d'átomos d'hidróxenu onde un electrón escitáu del átomu torna a un nivel de baxa enerxía, lliberar un fotón d'esa llonxitú d'onda. Presumiblemente sía l'antes citada Menchib, de tipu espectral O, la estrella responsable de la so llume.
Longevilles-Mont-d'Or
Tien una población de y una superficie de  km².
NGC 1499
Afayóse nel añu 1885 por Edward Emerson Barnard.
Calendariu de Coligny
thumb|300px|Vista de la placa reensamblada. El calendariu de Coligny galu atopar en Coligny, Ain, Francia (46.38333°N, 5.35°W) cerca de Lyon en 1897, xunto cola cabeza d'una estatua de bronce d'una figura masculina xuvenil. Ye un calendariu lunisolar.
Un calendariu similar atópase cerca de Villards d'Heriad (46.41667°N, 5.73333°W), del cual namái caltener ocho fragmento pequeños. Anguaño ta calteníu nel Musée d'Archéologie du Jura en Lons-le-Saunier.
Sistema
El calendariu célticu continental foi reconstruyíu de los calendarios de Coligny y d'Heria de Villards y tien les siguientes propiedaes:
NGC 1512
NGC 1512 ye una galaxa espiral que s'atopa a namái trenta millones d'años lluz (aproximao 9,197 megaparsecs) de distancia en direición a la constelación de Horologium. La so estensión ye de 70.000 años lluz, comparable a la de la Vía Lláctea. De magnitú aparente 11,1 pue ser reparada con pequeños telescopios. Imáxenes combinaes del telescopiu espacial Hubble amuesen intensos cúmulos de formación d'estrelles nel aniellu qu'arrodia NGC 1512. Estos cúmulos o bien tán inda envolubraos nes nubes onde se formaron, o bien apaecen claramente brilloses en lluz visible. Piénsase que los vientos producíos por estrelles nueves y supernoves llimpien rápido'l polvu y el gas, nun procesu que puede durar malapenes unos pocos millones d'años.
Calendariu de Coligny
Sistema
La interpretación de atenoux como "nueche retornada" ye improbable y "anovando" paecería ser más probable; asina'l mes empezaría cola lluna nueva, polo que atenoux indicaría la renovación, la lluna llena.
Pliniu'l Vieyu
Na Historia Natural de Pliniu'l Vieyu, nun discutiniu sobre la recueya druídica del arfueyu
L'arfueyu, sicasí, atópase raramente sobre'l carbayu; y cuando lo atopen, recoyer con ritos apinaos de medrana relixosa. Esto fai más particularmente nel quintu día de lluna, el día que ye'l principiu de los sos meses y años, lo mesmo que de les sos eres que, según ellos, ye por trenta años. Esi día ellos escoyer porque la lluna, anque inda nun s'atopa na metá del so cursu, yá tien influencia y poder considerable; y ellos llamar por un nome que significa, nel so idioma, la curatodo.
Esti comentariu sofita los grupos de cinco años nel Calendariu de Coligny con sieglos de 30 años, cola sustracción d'un mes entrepolar por sieglu pa encuadrar los ciclos solar y llunar con más precisión.
Xuliu César
Xuliu César en Les Guerres Gáliques menta que los díes, meses y años empiecen con una metá escura siguida por una metá clara.
Los galos afirmen que son descendientes del dios Dis y que eso -yos foi tresmitíu polos druíes. Por esa razón ellos calculen les divisiones de cada estación, non pol númberu de díes, sinón pol de nueches; los aniversarios de nacencies y los entamos de los meses y de los años cúntense como que'l día sigue a la nueche.
Esto concuerda con un mes qu'empieza a la escuridá de la lluna, o al sestu día de la lluna como menta Plinio; nun concordar con un mes qu'empieza cola lluna llena, como se menta en munchos discutinios neopaganas del Calendariu de Coligny.
Meses
thumb|250px|Detalle de Mid Samonios. La socesión de nomes de mes de la siguiente tabla asume que'l calendariu empieza col equinocciu de seronda y derívase del analís de Monard (1999) y otros.
Tarazona de la Mancha
Tarazona de la Mancha ye un conceyu español asitiáu al sureste de la península ibérica, na provincia d'Albacete, dientro de la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Situación
Depende judicialmente de La Roda.
El términu municipal tien una estensión de 212,58 km², y ta travesáu pel ríu Valdemembra, pequeñu regueru que desagua nel Júcar, y que pasa pol cascu urbanu, teniendo nel so calce una ponte romana. El llende sur del términu vien dau pol ríu Júcar, con un llargor de 33 quilómetros, que la so ribera norte marca'l términu municipal.
Los suelos son margas continentales recubiertes parcialmente por graves en parte del términu del Miocenu, xunto con ábanos xilizos n'otra parte del Cuaternariu. La mayor parte del términu ye secanu, anque se ta enllantando'l regadío, enantes llindáu a la ribera del Júcar en pequeñes esplotaciones familiares, y anguaño amontándose en mayor escala.
Historia
Según consta na "Carta arqueolóxica de Tarazona de la Mancha", realizada en 1978 por Cayo Tomás González y Matías Muñoz, que s'atopa nel Muséu Arqueolóxicu d'Albacete, atopáronse en Tarazona de la Mancha restos de les siguientes cultures:
thumb|300px|[[Ilesia de San Bartolomé (Tarazona de la Mancha)|Ilesia de San Bartolomé.]]
Tamién s'atoparon muertes de los periodos Paleolíticu y Neolíticu en diversos llugares del términu municipal. Los diversos xacimientos tópense abondo partíos y dan testimoniu de los primeros pobladores d'estes tierres.
civilizaciones indicaes, de la qu'esiste un mayor númberu de muestres ye de la romana, como puede comprobase polos restos topaos nuna villa romana asitiada na paraxa conocida como "Casa de Guardar". Nesta villa atopáronse unos mosaicos qu'anguaño tán espuestos nel Muséu Arqueolóxicu d'Albacete.
la Baxa Edá Media, les tierres del términu de Tarazona fueron parte del Conceyu d'Alarcón, hasta qu'en 1476 pasaron a pertenecer al Marquesáu de Villena. L'actual pueblu foi fundáu por vecinos de Villanueva de la Jara sobre una antigua aldega llamada "Cases de Cuartu Altu", a mediaos del sieglu XV.
Na dómina de Carlos I empecipiáronse xestiones pa consiguir el títulu de "villa", pero foi Felipe II quien el 11 d'ochobre de 1564 concedió-y el Privilexu de Villazgo, dándo-y xurisdicción hasta'l ríu Júcar. Nes "Rellaciones Topográfiques de Felipe II", realizaes en 1575 dizse que "había 400 cases y 500 vecinos".
1752, nel Catastru realizáu pol marqués de la Ensenada censar nel términu 11 aldegues. En 1755 hubo un terremotu que quedó documentáu pol cura párrocu nel so llibru rexistro.
Mientres el reináu de Carlos III, Tarazona de la Mancha foi capital de Correximientu. D'ella dependíen Madrigueras, Quintanar del Rey y Villalgordo del Júcar.
Nel Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar, la obra ellaborada por Pascual Madoz y publicada ente 1846 y 1850, apaez una entrada correspondiente a Tarazona de la Mancha, onde s'indica que tien 1.080 cases, 4.200 vecinos y 5.257 almes, 1 escuela pa neños, con 80 alumnos, y otra pa neñes, con 30, y asígnase-y una capacidá granible envalorada en 24.247.666 reales, con una base imponible de 4.041.449 reales, que correspuende a una contribución de 105,088 reales.
Patrimoniu Artísticu
Nun percorríu poles sos cais, podemos destacar les cases blasonadas qu'apaecen, la ermita de San Antonio Abá (sieglu XVII), la interesada plaza de toros, escavada nuna llomba, el Conceyu (sieglu XVII) y la ilesia parroquial de San Bartolomé, un templu columnario de tres naves, con una portada de resonancia valdeviresca y una torre de campanariu cuadrada rematada por un formosu chapitel de cayuela.
Pero lo que más llama l'atención ye la magnífica Plaza Mayor del sieglu XVII, declarada Conxuntu Históricu-Artísticu Nacional, y centru neurálxicu de la villa. Ye un harmoniosu conxuntu d'arquiteutura popular de tipu colonial, con balconaes voladizas de balustres de madera, con un sabor aneyo. A la plaza da'l Conceyu, con una portalada sobre arcos de mediu puntu, con una inscripción sobre la fecha de la so construcción: 1692. Amás d'esti arcu, esisten otros trés arcos p'aportar a la mesma. Enantes había un quintu arcu que foi baltáu en 1910 (esiste una fotografía onde apaez). Nuna esquina atópase grabáu un escudu del papa Inocencio XI, y nel centru hai una fonte instalada en 1928. En tiempos de Carlos IV celebráronse corríes de toros na plaza. Nun principiu, la plaza taba dixebrada de la escampada de la ilesia por "los pretiles", que delimitaban la zona civil de la relixosa; éstos fueron baltaos en 1934.
L'edificiu del Conceyu (Casa Consistorial) ye d'estilu renacentista. Terminar nel añu 1692 y ye la única construcción que caltién les portalaes de piedra.
Al llau del Conceyu alza la ilesia, qu'empezó la so construcción en 1549 y rematóse en 1649 cola terminación de la torre. La ilesia tien tres naves y cinco tramos, dixebraos por columnes d'estilu xónicu, y delles capiyes adosaes. Ta cubierta por una bóveda de crucería, con lligadures y terceletes.
Ye anecdóticu'l fechu de que, al paecer, nun se conoz l'altor de la torre de la ilesia. Ante la falta de datos, los hermanos Juan Antonio y Venancio Pérez Valera, naturales del pueblu, utilizaron el Teorema de Tales pa llevar a cabu tal midida, resultando un altor de 42 metros.
Fiestes
Un gran curiosu de Tarazona de la Mancha ye'l so famosu Antroxu, qu'atrai a numberosos visitantes, de los más famosos de la provincia, y con una tradición ininterrumpida, inclusive na dómina de la dictadura franquista.
thumb|left|300px|Antroxu na Plaza Mayor.
Empieza'l sábadu d'Antroxu, 43 díes antes del Domingu de Ramos, celébrase sábadu, Domingo, llunes y martes. Sigue'l sábadu y Domingu siguiente. Los Domingos entamen desfiles na Cai de la Virxe.
Gobiernu y alministración
Toles eleiciones celebraes dende la restauración de la Democracia, con esceición de les municipales, fueron ganaes pol Partíu Socialista Obreru Español. Nel ámbitu del gobiernu llocal de Tarazona de la Mancha, primeramente mientres tres mandatos'l ganador foi'l Partíu Comunista d'España, bien en solitariu, o bien formando parte d'Izquierda Xunida nel añu 1987. El restu de les corporaciones fueron presidíes por alcaldes socialistes, hasta les eleiciones de 2011 onde, per primer vegada, el Partíu Popular foi la candidatura más votada, con 5 conceyales, por 4 d'IX y 4 del PSOE. Ante la falta d'alcuerdu de la esquierda, Juan Vicente Oltra, cabeza de llista de la candidatura del PP, foi escoyíu alcalde.
Loray
Loray ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Born on the Fourth of July (película)
Born on the Fourth of July ye una película d'Estaos Xuníos de 1989, escrita, producida y dirixida por Oliver Stone, y protagonizada por Tom Cruise, Willem Dafoe, Kyra Sedgwick, Raymond J. Barry, Jerry Levine, Frank Whaley y Caroline Kava nos papeles principales.
Ye una adautación cinematográfica de la obra homónima de Ron Kovic.
Argumentu
Ron Kovic nació'l 4 de xunetu de 1946. Dempués de la so graduación de la escuela apúntase, nun principiu esllumáu poles nociones idealistes y anticomunistes d'esa dómina, a los infantes de marina col fin de lluchar pel so país na guerra de Vietnam. Mientres una misión la so unidá comete una matanza de civiles nun pueblu creyendo que yeren combatientes enemigos. Mientres la posterior retirada non coordinada ante la repentina apaición del Vietcong, Ron y los sos compañeros mataron equivocadamente a un collaciu. Cuando informa de lo qu'asocedió dempués, el so supervisor ordenar escaecer l'incidente. Más tarde Ron ye gravemente mancáu n'otru combate y de resultes vuelve a los Estaos Xuníos.
Los médicos diagnostíquen-y que va permanecer paralizáu pa siempres per debaxo del embelicu. Dempués d'una fase de rehabilitación llarga y fracasada, nel qu'incurre nuna quebra de pierna abierta, vuelve a casa. Ron sigue siendo un patriota, a pesar de que sufre por causa de les sos esperiencies de guerra y del so paralís. Por ello ye-y imposible siguir la so vida anterior. Amás ta alteriáu por toles manifestaciones contra la guerra, poles mentires al respeutu y pol fechu que la xente de la so redolada ignórelu.
Dándose cuenta de cómo la guerra ta estrozando d'una o otra manera la xeneración presente, de la qu'él ye parte, conviértese gradualmente nun ferrial oponente a la guerra, qu'agora ve como un abusu del gobiernu de los Estaos Xuníos pa tiranizar Vietnam en nome de la llucha contra'l comunismu y participa viviegamente nel movimientu contra ella y contra los intentos d'ignorar a xente como él per parte de la xente que, quiera que non, Le envíaron ellí y que quieren siguir cola guerra. Enfrentar pa ello inclusive a los republicanos y a la policía mientres una asamblea, nel que Richard Nixon fai un discursu.
Finalmente, mientres un congresu del partíu democráticu en 1976 dempués del fin de la guerra y del ésitu del so propósitu, puede faer ellí un discursu sobre la so vida. Ron alica tola so hestoria y recuerda a la so madre, que predixo que falaría una vegada ante munches persones, un suañu que se vuelve realidá y que-y devuelve otra vegada la so paz interior.
Receición
La película foi estrenada nos Estaos Xuníos el 20 d'avientu de 1989 y convirtióse nun atayante ésitu de taquilla. Recibió crítiques ditirámbicas: munchos consideraron que la película de Oliver Stone, basada nes memories del veteranu de la Guerra del Vietnam Ron Kovic, superaba en fuercia y calidá a "El regresu" y "El cazador". Y yera el primer papel seriu d'una estrella que paecía dexar tras la so llarga adolescencia, Tom Cruise.