cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deméter
Estancia de Deméter en Eleusis
En llugar de faer inmortal a Demofonte, Deméter decidió enseñar a Triptólemo l'arte de l'agricultura y, al traviés d'él, el restu de Grecia aprendió a llantar y segar cultivos. Triptólemo crució'l país volando nun carru aláu mientres Deméter y Perséfone curiaben d'él, ayudar a completar la so misión d'educar a Grecia entera nel arte de l'agricultura.
Más tarde, Triptólemo enseñó a Linco, rei d'Escitia, el cultivu del trigu, pero Linco refugó enseñales a los sos súbditos, y trató de matar a Triptólemo. Deméter tresformar en llobu cerval.
Tamién Fítalo recibió hospitalariamente a Deméter y como premiu la diosa dio-y la figal.
Dellos investigadores creen que la hestoria de Demofonte ta basada nuna lleenda popular prototípica anterior.
Asimilaciones con otres dioses
La identificación cola diosa Isis ta nel fechu de que los dos tienen d'entamar una busca, la so fía Core nel casu de Deméter y el so maríu Osiris nel casu de Isis, produciéndose nos dos casos una paralización de la vida na naturaleza, pola llegada del iviernu nun casu y pol final de la crecida del ríu nel otru, hasta que se produz l'alcuentru y la naturaleza vuelve renacer. Darréu, les sacerdotises grecorromanes de Isis teníen de formase primeramente nos misterios eleusinos al traviés del modelu de les sacerdotises de Deméter, les canéfores.
La so asimilación cola diosa fenicia Astarté, al traviés de Isis, foi facilitada poles rellación comerciales ente l'Antiguu Exiptu y la ciudá fenicia de Biblos, yá que según la mitoloxía exipcia, ésta atoparía l'arca col cadabre del so maríu nesta antigua ciudá.
Otros mitos
Yasión foi un fíu de Zeus y Electra que xació con Deméter nun campu llabráu de Trípolo, en Creta, y frutu d'esta unión dizse que nació Pluto. Según la Odisea, Zeus abrasar con un rayu, pero que'l mitu asitie los fechos en Creta ye un niciu de que los helenos sabíen qu'esti sucesu asocedió-y a una Deméter más antigua.
Deméter punxo a Llimos, el dios de la fame, nes tripes d'Erisictón, faciendo que tuviera permanentemente afamiáu, como castigu por cortar árboles nuna arbolea sagrada.
Representaciones
Solíase retratar a Deméter xubida a un carru, y acomuñada con frecuencia a imáxenes de la collecha, incluyendo flores, fruta y granu. Dacuando pintar tamién con Perséfone (la so fía).
Yera y ye célebre la estatua en mármol d'esta diosa que se topaba na ciudá de Cnido y qu'anguaño s'atopa nel Muséu Británicu de Londres.
Universidá George Washington
La Universidá George Washington (GWU) ye una universidá privada, mista y llaica allugada en Washington D. C. (Estaos Xuníos d'América). Foi fundada en 1821 col nome de Columbian College nos terrenes vencíos pol ex-presidente George Washington. De magar, la universidá convirtióse nuna de les instituciones líderes mundiales nel planu académicu ya investigador, especialmente en derechu, asuntos internacionales, polítiques públiques, y medicina. El campus de 17 hectárees, ta asitiáu nel barriu históricu de Foggy Bottom. Amás, ta a unes cuantes mazanes de la Casa Blanca y del National Mall. La universidá adquirió en 1999 Mount Vernon College, nel barriu de Foxhall. Los fondos económicos de la George Washington yeren de 823 millones de dólares en 2005. George Washington asitiar na posición 53 na llista de les meyores universidaes estauxunidenses d'O.S. News & World Report. Coles mesmes, GW ye sede de la prestixosa The Elliott School of International Affairs, que ye considerada la 9ª meyor escuela d'asuntos internacionales del mundu a nivel de grau, y la 7ª del mundu a nivel de posgráu.
La universidá tien alredor de 11.000 alumnos de pregrado y 12.500 alumnos de posgráu, amás de 4.500 emplegaos.
Los periódicos estudiantiles son The GW Hatchet y The Daily Colonial. La radio estudiantil ye la WRGW. Participa na conferencia Atlantic 10 de deportes universitarios. Los colores oficiales de la universidá son azul y pardu, basaos nos uniformes militares de George Washington.
Historia
George Washington aldericó mientres enforma tiempu la creación d'una universidá nel Distritu de Columbia y nel so testamentu donó 50 aiciones de la Potomac Company pa la creación d'esta institución. "Doi y legu en perpetuidad los cincuenta remanes que tengo de la Potomac Company (so les mentaes Actes de la Llexislatura de Virxinia) pal fondu d'una UNIVERSIDÁ que va ser establecida nes llendes del Distritu de Columbia, sol auspicio del Gobiernu Xeneral, por si'l Gobiernu tuviera qu'inclinase a estender una mano escontra ella".
Conociendo los deseos de Washington, un grupu d'homes lideraos pol ministru católicu John Paul Samson consiguieron axuntar fondos pa mercar una cortil pa una universidá onde educar misioneros y al cleru. Un gran edificiu foi construyíu na que güei ye Meridan Hill, y el 9 de febreru de 1821 el presidente James Monroe aprobó la creación del The Columbian College. A los actos d'inauguración de la universidá en 1824 atendieron el presidente Monroe, John C. Calhoun, Henry Clay, el Marqués de La Fayette y otros dignatarios. Los edificios de la institución utilizáronse como hospitales mientres la Guerra de Secesión.
Ocupáronse otros edificios alredor de Washington, incluyendo lo que güei ye'l Muséu Nacional de Muyeres Artistes na avenida Nueva York. A pesar del auspicio inicial, la universidá tuvo qu'enfrentase a crisis financieres mientres los primeres 100 años d'esistencia. La institución camudó de nome en 1873 y 1904, pasando a llamase respeutivamente Columbian University y The George Washington University. La universidá convertir nuna de les primeres instituciones de los Estaos Xuníos n'apurrir un doctoráu en 1888.
Dende los años 70, sol lideralgu de los presidentes Lloyd Hartman Elliott y Stephen Joel Trachtenberg, GWU convirtióse nuna gran institución d'estudios de grau y posgráu. N'avientu de 2006 la universidá nomó al so próximu presidente, Steven Knapp, preboste de la Universidá Johns Hopkins. Knapp va convertir nel presidente'l 1 d'agostu de 2007 y Trachtenberg va convertir en presidente eméritu y catedráticu de Serviciu Social.
En xunu de 1999 la universidá mercó'l Mount Vernon College cercanu a Georgetown, y convirtióse nel Mount Vernon campus. El campus universitariu en Virxinia atopar en Ashburn, Condáu de Loudoun. Amás hai centros de posgráu nel norte de Virxinia y en Hampton Roads.
Parte académica
Los estudiantes na Universidá participen nuna gran variedá d'oportunidá educatives tantu dientro como fuera de l'aula. Los 9.700 alumnos a tiempu completu qu'estudien un total de 87 carreres partir de la siguiente forma: 2.000 en Rellaciones Internacionales
Cerca de 900 estudiantes participen nos programes de GW pa estudiar nel estranxeru, en dalgún de los 50 países que s'ufierten. Adicionalmente, cada seronda 125 de los nuevos estudiantes entren a formar parte del Programa d'Honor de la Universidá, que lo formen 500 estudiantes. La universidá tamién ufierta una amplia ufierta de programes especializaos pa los estudiantes de grau, qu'inclúin:
Seven-Year Integrated B.A./M.D. Program
Combined Bachelor's/Master's Programs
Scholars in Quantitative and Natural Sciences
Integrated Engineering and Law Program
Elizabeth Somers Women's Leadership Program
Presidential Arts Program in Theatre, Dance, Music, and Fine Arts
Dean's Scholars in Shakespeare
Dean's Scholars in Globalization
La Universidá George Washington tien una prestixosa facultá de Medicina según el so propiu hospital. Tien una escuela de derechu que s'asitia ente los primeros puestos de les clasificaciones. La The Elliott School of International Affairs tien programes de grau y posgráu bien prestixosos. La excelencia de ESIA foi reconocida a nivel d'internacional. Ente otros exemplos, la publicación Foreign Policy lleva dellos años incluyéndola na prestixosa llista "Inside the Ivory Tower", un ranking qu'inclúi los meyores programes d'asuntos internacionales del mundu. Na so versión de 2012, ESIA foi considerada como'l 9º meyor programa de grau n'asuntos internacionales del mundu, y el 7º meyor programa del mundu pa Master's n'asuntos internacionales. Coles mesmes, ESIA ye considerada como una escuela más práctica - y empobinada a la política esterior - que teórica. Amás, GW consiguió distinciones polos sos programes d'inxeniería, medicina, ciencies polítiques, asuntos públicos, negocios, psicoloxía ya informática.
Amás d'ufiertar los sos cursos nos campus de Foggy Bottom y Mount Vernon, los profesores de GW dan munches clases de posgráu nes contornes de Washington (en Maryland y Virxinia). La Escuela d'Alministración Política tien les sos clases nel edificiu Hall of States, asitiáu na zona norte del Capitoliu de los Estaos Xuníos.
thumb|Estudiantes de medicina en clase (1958).
Organización
La universidá entamar en 12 escueles y facultaes:
Campus
thumb|300px|Ivory Tower.thumb|300px|The George Washington University La universidá tien trés campus: El campus principal en Foggy Bottom, el campus de Mount Vernon nel norte de Washington DC y el campus de Virxinia en Ashburn. La universidá tien edificios na redolada del campus de Foggy Bottom que nun tán destinaos d'usu académicu. Ente ellos ta'l centru comercial de l'avenida Pennsylvania númberu 2000, y el terrén del edificiu del Fondu Monetariu Internacional. La universidá actúa como propietariu d'estos terrenes y cobra un arriendu a los agospiaos.
Campus de Foggy Bottom
Esti ye'l campus principal, ocupa 170,000 m² (43 acres) y tien más de 100 edificios en 14 mazanes, más cachos d'otres mazanes. Dalgunos de los edificios más notables son:
Soing-Cubry-Charentenay
Soing-Cubry-Charentenay ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dioniso
thumb|Antigua estatua romana del tipu Madrid-Varese de Dioniso folgando sobre una [[herma (c. 150 d. C., Muséu del Prado, Madrid).]]
Villamayor (Salamanca)
Villamayor ye un conceyu y llocalidá de la provincia de Salamanca.
Dioniso
Na mitoloxía clásica, Dioniso (en griegu antiguu Διώνυσος Diônysos o Διόνυσος) ye "fíu de Zeus" ("Διός" en griegu antiguu, ye'l xenitivu de Ζεύς, que significa "de Zeus") y ("νυσος" en llingua tracia-frixa, significa "fíu"), ye'l dios de la vendimia y el vinu, inspirador de la llocura ritual y l'éxtasis, y un personaxe importante de la mitoloxía griega, como fíu del dios principal Zeus (Ζεύς en griegu antiguu). Anque los oríxenes xeográficos del so cultu son desconocíos, cuasi toles traxedies presentar como «estranxeru».
Sorans-lès-Breurey
Sorans-lès-Breurey ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dioniso
Foi tamién conocíu polos romanos como Baco (del griegu antiguu Βάκχος Bakkhos) y el frenesí qu'inducía, bakcheia. Ye'l dios patrón de l'agricultura y el teatru. Tamién ye conocíu como'l ‘Llibertador' (Eleuterio), lliberando a unu del so ser normal, por aciu la llocura, l'éxtasis o'l vinu. La misión divina de Dioniso yera entemecer la música del aulós y dar final al cuidu y l'esmolición. Los investigadores aldericaron la rellación de Dioniso col cultu de les almes» y la so capacidá pa presidir la comunicación ente los vivos y los muertos.
Hiroshi Kiyotake
Hiroshi Kiyotake (清武 弘嗣; ) ye un.
Dioniso
Nel panteón griegu, Dioniso foi incorporáu como fíu de Zeus y Ser, nietu de Harmonía y bisnietu d'Afrodita, magar otres versiones afirmaben que yera fíu de Zeus y Perséfone. Describir a Dioniso como femenín o «masculín-femenín».
El nome Dionysos ye de significáu inciertu. El so elementu -nysos bien pue ser d'orixe extraheleno, pero dio- foi rellacionáu dende antiguu con Zeus (xenitivu Dios). Pa los autores griegos, Nisa yera una ninfa que lo crio, o'l monte onde yera atendíu por delles ninfes (les Nisíades), que lo alimentaron y facer inmortal por orde de Hermes.
Villamayor (Salamanca)
Demografía
Tien una población de ente les llocalidaes d'Anantapur, El Pajarón, Las Acacias, Las Canteras, Los Álamos, Los Almendros, Los Páramos, Los Rosales, Mozodiel de Sanchiñigo, Vega de Salamanca y Villamayor.
Política
<div style="overflow:auto; overflow-y:hidden; overflow-x:auto; white-space: nowrap; width:auto; padding: 0;">
Dioniso
Otru mitu dionisíaco apaez nel credo del orfismo, onde los antiguos Titanes maten al pequeñu dios Dioniso, fíu de Zeus y Perséfone, depués d'atraelo con brillosos xuguetes escontra una trampa, dempués ye estazáu, cocíu y taramiáu. Entós, Zeus castiga y abrasa col so rayu a los Titanes (pero como'l corazón de Dioniso nun foi taramiáu, del corazón resucita'l fíu de Zeus). De les cenices de los Titanes y la tierra surden los seres humanos, que tienen un componente titánicu y otru dionísíaco, al nacer con daqué de l'antigua culpa de la muerte del dios Dioniso, polo que deben purificarse al evitar el derramamiento de sangre d'homes y animales, d'esta miente, a la fin de la esistencia, la so alma ye lliberada del cuerpu (cuasi tumba y cárcel), pa reintegrarse al mundu divín d'onde procede.
Adoración
thumb|El [[Dioniso Ludovisi con una pantera, un sátiru y uves sobre una viña (sieglu II d. C., Palazzo Altemps, Roma).]] thumb|Escena de iniciación dionisíaca de [[Cesarión. Casa de la Farnesina.]] Dioniso ye un dios de ritos relixosos mistéricos, como los de Deméter y Perséfone na ciudá d'Eleusis, próxima a Atenes. Dioniso lleva'l basjaris o piel de foín, simbolizando la viña y la fauna. Los sos propios ritos, los Misterios eleusinos, yeren los más conocíos por toos. Munchu investigadores creen que Dioniso ye un sincretismu d'una deidá griega llocal de la naturaleza y un dios más poderosu de Tracia o Frixa, como Sabacio.
Woodlynne
Woodlynne ye un borough del condáu de Camden, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Dioniso
Adoración
Heródoto sabía que'l cultu a Dioniso llegó más tarde a los griegos que'l restu, pos comenta:
Woodlynne
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Dioniso
Adoración
Munchos griegos taben seguros de que'l cultu a Dioniso llegara a Grecia dende Anatolia, pero les sos nociones sobre si Nisa taba asitiada n'Anatolia, en Libia («lloñe al oeste xunto al gran océanu»), Etiopía (Heródoto) o Arabia (Diodoro Sículo) son lo suficientemente variables como pa suxurir que se pretendía un alloñáu país máxicu, quiciabes llamáu Nysa, pa esplicar el ilegible nome del dios: ‘dios de Nisa'. Apolodoro paez siguir a Ferécides, quien cunta cómo l'infante Dioniso, dios de la parra, foi criáu poles ninfes de l'agua, les Híades, en Nisa. Sicasí, el nome que los hitites anatolios dar a sigo mesmos na so propia llingua (nesili) yera Nesi. La influencia hitita na cultura griega antigua cuasi nunca ye apreciada.
Les anteriores contradicciones suxuren a dalgunos que nun se ta tratando cola memoria histórica d'un cultu estranxeru sinón con un dios inherentemente estranxeru. Y ello ye que el nome de Dioniso apaez nes tablillas n'idioma micénicu como DI-WO-NIN-SO-JO, y Károly Kerényi alcontrar na Creta minoica, onde'l so nome minoicu ye desconocíu pero la so carauterística presencia resulta reconocible. Claramente, Dioniso tuviera colos griegos y los sos predecesores enforma tiempu, y aun así retuvo –en parte– l'alcordanza de la so procedencia estranxera.
El toru, la culiebra, la hiedra y el vinu son los signos de la carauterística atmósfera dionisíaca, y Dioniso ta estrechamente acomuñáu colos sátiros, centauros y silenos. De cutiu apaez montando un lleopardu, llevando una piel de lleopardu o nun carru tiráu por panteres, y tamién puede ser reconocíu pol tirso que lleva. Amás de la parra y la so alter ego xavaz maneru, la hiedra venenosa, dambes a él consagraes, la figal tamién yera un símbolu so. La piña que coronaba la so tirso rellacionábalu con Cibeles, y la granada con Deméter. N'Atenes celebrar nel so honor les Dionisias y les Leneas. Los empecipiaos adorar nos misterios dionisíacos, que yeren paecíos y taben rellacionaos colos misterios órficos, y pueden influyir sobre'l gnosticismu. Dicíase que Orfeo inventara los misterios de Dioniso.
Bacanales
Introducíes en Roma (ca. 200 e.C.) dende la cultura griega del sur d'Italia o al traviés de la Etruria influyida per Grecia, les bacanales celebrábense de callao y cola sola participación de muyeres na arbolea de Simila, cerca del monte Aventino el 16 y 17 de marzu. Darréu, estendióse la participación nos ritos a los homes y les celebraciones teníen llugar cinco vegaes al mes. La notoriedá d'estes fiestes, onde se suponía que s'entamaben munches clases de crímenes y combalechadures polítiques, provocó en 186 e.C. un decretu del Senáu —el llamáu Senatus consultum de Bacchanalibus, inscritu nuna tablilla de bronce afayada en Calabria (1640) y anguaño en Viena— pol que les bacanales fueron prohibíes en toa Italia, sacante en ciertes ocasiones especiales que teníen de ser aprobaes específicamente pol Senáu. Pese al severu castigu infligido a quien se sosprendía violando esti decretu, les bacanales nun fueron encaloraes, especialmente nel sur d'Italia, mientres enforma tiempu.
Dioniso oldear con Baco y con Liber (tamién Liber Pater). Liber (‘el llibre') yera un dios de la fertilidá y la crecedera, casáu con Llibera. La so fiesta yera la Liberalia, celebrada'l 17 de marzu, pero en dellos mitos tamién se celebraba'l 5 de marzu.
Epítetos
thumb|[[El trunfu de Baco (Velázquez)|El trunfu de Baco (Los borrachos) de Velázquez.]]
Nel panteón griegu, Dioniso absuerbe xunto con Zeus el papel de Sabacio, una deidá tracia/frixa a la que se sacrificaba cerámica rota (probablemente pa evitar qu'otra se rompiera nel fueu). Nel panteón romanu, Sabacio pasó a ser un nome alternativu de Baco.
Nacencia
thumb|Procesión dionisíaca nun [[sarcófagu de mármol, posiblemente indicativa de que'l difuntu tuvo empecipiáu nos misterios.]]
Dioniso tuvo una nacencia inusual y prematuru que remembra la dificultá d'encaxar nel panteón olímpicu. La so madre foi una muyer mortal, llamada Ser, fía del rei Cadmo de Tebas, y el so padre Zeus, el rei de los dioses. La esposa de Zeus, Hera, diosa celosa y vanidosa, afayó l'aventura del so home cuando Séme -y taba encinta. Col aspeutu d'una vieya (n'otres versiones d'una nodriza), Hera apaecer a Ser, quien-y confió que Zeus yera l'auténticu padre del fíu que llevaba nel banduyu. Hera asonsañó nun creelo, y semó les granes de la dulda na mente de Séme -y, quien, interesada, pidió a Zeus que se revelara en tola so gloria como prueba de la so divinidá. Anque Zeus rogólu que nun-y pidiera eso, ella aportunó y él terminó aportando. Entós Zeus presentóse ante ella colos sos truenos, vientos y rayos, y Séme -y pereció carbonizada. Zeus llogró rescatar al embrionariu Dioniso llantándolo na so zanca. Unos meses dempués, Dioniso nació nel monte Pramnos de la islla Icaria, a onde Zeus foi pa lliberar yá crecíu de la so zanca. Nesta versión, Dioniso tuvo dos «madres» (Ser y Zeus) antes de nacer, d'onde procede l'epítetu dimētōr (‘de dos madres'), rellacionáu cola so doble nacencia.
N'otra versión, Dioniso yera'l fíu de Zeus y Perséfone, la reina del Inframundu. La celosa Hera intentó de nuevu matar al neñu, unviando esta vegada a los Titanes a estazalo en engañándolo con xuguetes. Zeus fixo fuxir a los Titanes colos sos rayos, pero éstos yá se comieren tou salvu'l corazón, que foi salváu, según les fontes, por Atenea, Rea o Deméter. Zeus usó'l corazón pa recrealo nel banduyu de Séme -y, d'onde de nuevu foi ‘el nacíu dos vegaes'. Otres versiones afirmen que Zeus dio a comer el corazón a Séme -y pa preñala.
Infancia y mocedá
thumb|[[Hermes col neñu Dioniso, por Praxíteles.]]
Cuando Dioniso creció, afayó la cultura del vinu y la forma d'estrayer el so preciosu zusmiu, pero Hera fizo que se volviera llocu y fíxo-y analayar per diversu partes de la tierra. En Frixa, Cibeles, más conocida polos griegos como Rea, curólu y enseñó-y el so ritos relixosos, y asina entamó Dioniso el so percorríu por Asia Menor, mientres el qu'enseñaría a la xente'l cultivu de la vide. Volvió triunfante y entamó la introducción del so cultu en Grecia, pero opunxéronse-y dellos príncipes y rexentes que tarrecíen los desordes qu'acarretaba esi cultu (veanse los apartaos sobre Penteo y Licurgo).
Como home nuevu, Dioniso yera escepcionalmente curiosu. Una vegada, sentáu xunto a la vera del mar, foi vistu por unos marinos, que creyeron que yera un príncipe. Intentaron secuestralo y llevalo lloñe pa vendelo como esclavu o pidir un rescate. Probaron a arreyar con cuerdes, pero nenguna podía suxetar. Dioniso convertir nun fieru lleón y asonsaña el soníu de munches flautes, y mató a tolos qu'entraron en contautu con él. Los que saltaron pela borda fueron tresformaos en delfines. L'únicu sobreviviente foi Acetes, el timonel, que, reconociendo al semidios, intentara detener a los otros marinos dende'l principiu. Nuna versión asemeyada, Dioniso deseyaba navegar dende Icaria hasta la islla de Naxos, asina qu'arrendó un barcu pirata tirrenio. Pero cuando'l dios tuvo a bordu, nun navegaron escontra Naxos sinón escontra Asia Menor, col enfotu de vendelo como esclavu. Al sabelo, Dioniso tresformó'l mástil y los remos en culiebres, y enllenó la nave de hiedra y del soníu de flautes, de forma que los marinos alloriaron y saltaron al mar, onde fueron tresformaos en delfines.
Midas
''Ver tamién l'apartáu tituláu "El mitu" del artículu dedicáu al rei Midas.
Una vegada, Dioniso topó que quien fuera'l so profesor y padre adoptivu, Silenu, sumiera. El vieyu tuviera bebiendo, colárase bébedu y atopárase con un llabradores, que lo habíen lleváu ante'l rei, Midas (alternativamente, Silenu metiérase na rosaleda del rei).
Midas reconoció a Silenu, tratar hospitalariamente y entretener mientres diez díes y diez noche educadamente, mientres Silenu prestaba al rei y a los sos amigos con histories y cantares. Al oncenu día, Midas llevó a Silenu de vuelta con Dioniso. Ésti ufiertó a Midas qu'escoyera'l pagu que deseyara, y el rei pidió que tou lo que tocara tresformar n'oru. Dioniso aportó, anque llamentó que nun fixera una eleición meyor. Midas se regocijó nel so nuevu poder, que s'entainó en poner a prueba: tocó y convirtió n'oru una caña de carbayu y una piedra. Allantáu, asina llegó a casa ordenó a los sirvientes que dispunxeren una llacuada na mesa. Entós topó que'l so pan, la so carne, la so fía y el so vinu convertir n'oru.
Sornay (Altu Saona)
Sornay ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dioniso
Midas
Enoxáu, Midas esforciar n'esprendese del so poder, pos odiaba'l don qu'acobiciara. Rezó a Dioniso, rogando ser llibráu de la so fame. Dioniso oyólu y consintió, diciendo a Midas que se bañara nel ríu Pactolo. Midas asina lo fixo, y cuando tocó les agües el poder pasó a éstes, y los sables del ríu convertir n'oru.
Penteo
thumb|[[Baco de Aldaya, escultura hispanorromana del sieglu II (M.A.N.)]]
Eurípides escribió una narración sobre la naturaleza destructiva de Dioniso na so obra Les bacantes. Puesto que Eurípides escribió esta obra na corte del rei Arquelao de Macedonia, dellos investigadores creen que'l cultu a Dioniso yera vistu como malinu nesta ciudá pero benignu n'Atenes. Na obra, Dioniso vuelve al so llugar de nacencia, Tebas, gobernáu pol so primu, Penteo. Dioniso quería vengase de les muyeres de Tebas, les sos tíes Ágave, Ino y Autónoe y el so primu, el rei Penteo, por negar la so divinidá y por tantu nun dexar el so cultu. Penteo foi vueltu llocu amodo pol convincente Dioniso, y atraíu a los montes del monte Citerón pa ver a les Ménades, les adoradores de Dioniso que de cutiu esperimentaben l'éxtasis dionisiaco. Cuando les muyeres vieron a Penteo, estazar como fixeren antes na obra con una menada de ganáu. Brutalmente, la so cabeza foi cortada por Ágave.
Licurgo
Cuando'l rei Licurgo de Tracia oyó que Dioniso taba nel so reinu, unvió a prisión a toles sos siguidores. El semidios fuxó y abellugóse con Tetis. Unvió dempués una seca que fizo que la xente sublevárase. Entós volvió llocu a Licurgo, y ésti estazó al so propiu fíu con un hachu creyendo que yera un biltu d'hiedra, planta consagrada a Dioniso. Un oráculu afirmó entós que la tierra permanecería seca y baldía mientres Licurgo siguiera vivu, asina que'l so pueblu matar y estazar. Con Licurgo muertu, Dioniso llevantó la maldición.
Prosimno
Una historia conocida ye la del so descensu al Hades o'l inframundu pa rescatar a la so madre Ser, a la qu'asitiaría dempués nel firmamentu estrelláu. Dioniso fixo'l descensu dende un pozu del que se dicía que nun tenía fondu, allugáu na mariña de l'Argólide, cerca del xacimientu prehistóricu de Lerna. Foi empuestu pol lluchador Prosimno o Polimno, quien pidió como compensa ser el so amante. Al morrer Prosimno primero que pudiera aportar al so pidimientu Dioniso, ésti, n'agradecimientu a la solombra de quien lu ayudara, tomó una caña d'olivar, dio-y forma de falu y clavar na tumba.
Esta historia nárrase completa namái en fontes cristianes (que la so intención yera desacreditar la mitoloxía pagana). Paez sirvir como esplicación de los oxetos secretos que yeren revelaos nos cultos y misterios dionisíacos.
Ámpelo
Según Nonu de Panópolis, falar d'Ámpelo, un sátiru que morrió nun accidente al montar un toru alloriáu pola picadura del tabán d'Ate. Les Moiras concedieron a Ámpelo una segunda vida como parra, y della prensó Dioniso el primer vinu.
Noam Chomsky
Avram Noam Chomsky ye un profesor de llingüística nel Institutu de Teunoloxía de Massachusetts (MIT).
Dioniso
Mitos menos conocíos
thumb|Dioniso y Ariadna, de [[Sebastiano Ricci.]]
Noam Chomsky
Ye conocíu por formular la teoría llingüística na que se basa la gramática xenerativa. La so otra pasión ye polemizar sobro la política esterior de los Estados Xuníos.
Dioniso
Mitos menos conocíos
Cuando Hefesto prindó a Hera nun tronu d'oru máxico, Dioniso enfilar y llevar de vuelta al Olimpo, onde finalmente aportó a lliberar a Hera.
Cuando Hestia, diosa del llar, decidió dexar el Conseyu de los Dolce y atender el fueu de les cases de les families, Zeus escoyó a Dioniso pa ocupar el so llugar nel Olimpo como dios inmortal del vinu, el jolgorio y les fiestes.
Cuando Teseo abandonó a Ariadna dormiendo en Naxos, Dioniso atopar y casóse con ella. Tuvieron un fíu llamáu Enopión, que se suicidó o morrió a manes de Perseo. En delles versiones, la so corona yera puesta nel cielu como la constelación Corona. N'otres, Dioniso baxaba al Hades pa reponela y devolvela a los dioses del Olimpo.
Calírroe yera una muyer calidonia que refalgó a un sacerdote de Dioniso qu'amenació con provocar la llocura a toles muyeres del país. Al sacerdote mandóse-y sacrificar a Calírroe, pero él, en llugar d'obedecer, suicidóse. Calírroe refundiar a un pozu (o se cortó'l pescuezu xunto a una fonte) que más tarde recibiría los so nome.
Na mitoloxía grecoegipcia tardida
Según Heródoto, Valerio Mersalla Corvino y Plutarcu, nel so tratáu sobre Isis y Osiris, Dioniso yera'l mesmu Osiris. Tamién foi acomuñáu con Serapis.
Nel arte
thumb|Estatua de [[Dioniso Sardanápalo nel Muséu Palazzo Massimo Alle Terme de Roma.]]
Naturalmente, el dios apaecía en munches cráteres y otres vasíes pa vinu de l'Antigua Grecia. El so iconografía fíxose más complexa nel periodu helenísticu, colos tipos severamente arcaizantes o neoáticos como'l Dioniso Sardanápalo y los tipos amosándolo como un mozu indolente y andróxinu.
Kessler cunta que un mosaicu presente nel suelu del triclinio de la Casa de Aión en Nea Pafos (Xipre) detalla un cultu monoteísta de Dioniso. Nel mosaicu apaecen otros dioses, pero pueden ser namái representaciones menores del Dioniso central.
Paralelos col cristianismu
Martin Hengel argumentó que la relixón dionisíaca y el cristianismu son significativamente paralelos.
L'investigador modernu Barry Powell cree que les nociones cristianes de comer y beber la carne» y el sangre» de Jesús fueron influyíes pol cultu a Dioniso. N'otru paralelismu, aduz Powell, Dioniso foi tamién peculiar ente los dioses griegos, como deidá comúnmente percibida dientro de los sos siguidores.
El vinu yera importante pa Dioniso, a quien s'imaxinaba como'l so creador; la creación de vinu a partir d'agua apaez tamién nes Bodes de Caná. Nel sieglu XIX, Bultmann y otros compararon dambes temes y concluyeron que la teofanía dionisíaca taba tresferida a Jesús. En Élide, mientres les Tíes, el festival de Dioniso, los sacerdotes asitiaben tres tarros nuna habitación sellada y a otru día apaecíen milagrosamente llenos de vinu.
Heinz Noetzel discrepa, argumentando que Dioniso nunca tresformó realmente l'agua en vinu. Martin Hengel retrucó que les tradiciones opuestes seríen anacróniques, y que yá que tolos palestinos taben familiarizaos col tresformamientu de l'agua en vinu como un milagru, esperábase que'l Mesíes realizar.
Interpretaciones modernes
thumb|Escultura de Dioniso que celebra'l 100º aniversariu de Qingdao Beer (provincia de Shandong, [[China).]]
Dioniso permaneció como una inspiración p'artistes, filósofos y escritores de la dómina contemporánea. Nel so llibru La nacencia de la traxedia nel espíritu de la música, el filósofu alemán Friedrich Nietzsche oldeó a Dioniso con Apolo como símbolu del principiu estéticu fundamental ya incontroláu de la fuercia, la música y l'intoxicación frente de primeres de la vista, la forma y la guapura representáu pel segundu.
El poeta y filósofu rusu Vyacheslav Ivanov ellaboró la teoría del Dionisismo, que rastrexa los raigaños del arte lliterario polo xeneral y del arte de la traxedia en particular a los antiguos misterios dionisíacos. Les sos opiniones fueron espuestes nos trataos La relixón helenística y el dios sufridor (1904) y Dioniso y l'antiguu Dionisismo (1921).
Inspiraos por James Frazer, dellos investigadores etiquetaron a Dioniso como una deidá de vida, muerte y resurreición. El mitógrafo Károly Kerényi dedicó muncha enerxía a Dioniso na so llarga carrera, y resumió los sos pensamientos en Dionisos: raigañu de la vida indestruyible.
Oliver Stone na so película The Doors de 1991, plantega como Jim Morrison na cultura popular de los años sesenta convertir nuna especie d'encarnación de Dionisos. El poema «Liberalia» del escritor costarricense Juan Alberto Corrolades fai referencia a los rituales mistéricos de Dionisos.
La Barrera
Col nome de La Barrera podemos referinos a delles llocalidaes:
Woodbine
Woodbine ye un borough del condáu de Cape May, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Erynnis icelus
Erynnis icelus ye una especie de lepidópteru ditrisio perteneciente a la familia Hesperiidae. (Scudder and Burgess, 1870).
Atópase n'América del Norte boreal, dende los Territorios del Noroeste per Canadá hasta Nova Scotia, sur y oeste montascosu d'Arizona y sur de Nuevu Méxicu, sur d'Arkansas, nordés d'Alabama y norte de Xeorxa.
Les canesbes aliméntense d'especies de Salix, Populus y delles vegaes de Betula. Los adultos aliméntense del néctar de les flores de Fragaria, Apocynum, Barbarea y Ceanothus americanus.
Stone Harbor
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Erynnis martialis
Erynnis martialis, ye una especie de caparina ditrysia perteneciente a la familia Hesperiidae. (Scudder, 1869). Atópase na mayor parte del este de los Estaos Xuníos y sur d'Ontario, Quebec, hasta'l suroeste de Manitoba.
Tien un valumbu de ales de 25–29 mm de llargor. Pueden tener dos xeneraciones al añu dende mediaos de Mayu a finales d'agostu.
La oruga se alimenta de Ceanothus americanus y Ceanothus fendleri.
Ayla Kell
Ayla Marie Kell ye una actriz d'Estaos Xuníos d'América.
La so pasión dende bien nueva foi la danza clásica, polo que, tres llargos años de preparación, foi parte de «El Cascanueces» col que fizo les sos presentaciones nel Teatru Kodak de Hollywood. Otru ámbitu nel que se desenvolvió, foi'l de l'actuación, polo que trabayó nun gran númberu d'anuncios pa reconocíes marques, amás d'en series y películes.
En 1997, ver nel telefilme Get to the Heart: The Barbara Mandrell Story, dirixíu por Jerry London.
Dos años más tarde, consiguió'l so primer papel pa la pantalla grande, en El Códigu Omega, protagonizáu por Casper Van Dien y Michael York. N'este mesmu terrén, tuvo un pequeñu papel nel proyeutu de Twentieth Century Fox Film Corporation, tituláu Rebote y encarnó a Mary en Daqué pasa en Hollywood, cola participación de les estrelles, Robert De Niro y Sean Penn.
Nel terrén de les series, figuró nos creitos de Malcolm in the Middle, nel capítulu que recibió'l nome de Dewey's Special Class, y tuvo pequeños papeles na comedia Weeds, Without a Trace, na que compartió pantalla con Anthony LaPaglia y Poppy Montgomery, Just Jordan y el policial CSI: Miami. Na actualidá, desendolcar nel papel de Payson Keeler en Make It or Break It.
Enola Holmes
Enola Holmes ye una película de misteriu y aventura dirixida por Harry Bradbeer y basada na serie de llibros homonima escrita por Nancy Springer. El guión escrito por Jack Thorne, narra la hestoria de Enola Holmes mientres embarcase na busca de la so madre acompañada de los sos hermanos. Ye protagonizada por Millie Bobby Brown, Henry Cavill, Sam Claflin y Helena Bonham Carter. Estrenóse'l 23 de setiembre de 2020 so la distribución de Netflix, dempués de que Warner Bros. Pictures refugara un llanzamientu en cines por causa de la pandemia de COVID-19.
Tuvo bos comentarios de la crítica especializada, quien emponderaron les actuaciones (especialmente la de Brown), l'humor y aspeutos de la producción como l'ambientación y los vestuarios. Sicasí, hubo quexes pola duración de la cinta y la trama, que foi descrita como predecible. Nel sitiu Rotten Tomatoes tuvo un índiz d'aprobación del 91%, ente que en Metacritic consiguió 68 puntos de 100.
Sinopsis
Enola Holmes (la hermana pequeña del detective Sherlock Holmes) afaya que la so madre sumió y el día del so decimosestu cumpleaños, para empiorar les coses, sabe que puede atopala sola. Vistida col traxe del so hermanu cuando yera más mozu, Enola dirixese escontra'l corazón de Londres dispuesta a afayar el paradoriu de la so madre, anque nin siquier el so famosu apellíu Holmes puede prepararla pa lo qu'espera. La fonderada ye una llucha de Enola por demostrar a los sos hermanos, Sherlock y Mycroft, que tien un don detectivesco para resolver casos y que ye lo suficientemente madura y adulta como para dedicase a ellos.
Sinopsis detallada
Enola Holmes ye la hermana menor del famosu detective Sherlock Holmes. Ye desaxeradamente intelixente, observadora y alvertida, y desafía les normes sociales pra les muyeres de la dómina. La so madre, Eudoria, enseñóle de too, dende axedrez hasta jiu - jitsu, y animola a ser una moza de voluntá fuerte y de pensamientu independiente.
Amarutada como una dama victoriana, sigui rastrexando a Eudoria y dexa mensaxes crípticos na sección d'anuncios personales del periódicu. Enola afaya panfletos y una casa de seguridá que contién esplosivos y entérase de que Eudoria ye parte d'un grupu radical de sufraxistes. Linthorn atacala y la tortura para llograr información sobro l'vizconde, intentando afogala. Lluchen, pero ella puede encender los esplosivos y escapar. Enola decide detener la busca de la so madre y, sicasí, atopar al vizconde Tewkesbury nuevamente pa salvalo porque nun ye capaz de defendese. Enola visita la finca de Tewkesbury en Basilwether Hall pa llograr más información. Mycroft pide al inspector Lestrade de Scotland Yard que busque a Enola.
Enola atopa y descifra un mensaxe nun periódicu pero deduz que nun foi unviáu pola so madre. Nel puntu d'alcuentru, Sherlock y Mycroft alderiquen sobro Enola, y Sherlock suxure convertise nel so tutor. Deciden dise, y Sherlock dase cuenta d'una pista, pero decide nun buscar a Enola. Tol tiempu, Enola tuvo mirando vistida de vendedor de periódicos. Al tornar al so agospiamientu, Enola atopa a la so madre esperandola ellí. Abrazala y Eudoria esplica por qué tuvo que dise y por qué tien de dise de nuevu, pero ta impresionada polo que se convirtió Enola. Enola atopó la so llibertá y el so propósitu: ye detective y buscadora d'almes perdíes.
Recepción
Nel sitiu Rotten Tomatoes llogró un índiz d'aprobación del 91% basáu en 159 reseñes profesionales. El consensu críticu del sitio web foi: «Enola Holmes trai un respiru d'aire fresco a Baker Street, y dexa abondo llugar por que Millie Bobby Brown ponga'l so sellu efervescente nuna franquicia n'espera». En Metacritic sumó 68 puntos de 100 sobro la base de 28 reseñes, denotando «crítiques mayormente favorables».
Peter Debruge de la revista Variety comentó que se sintió decepcionáu pol final, pos nun hubo abondu prestu col resolvimientu del casu, pero sostuvo que la hestoria ye lo bastante sólida para dar llugar a numberoses remortines. John DeFore de The Hollywood Reporter emponderó l'actuación de Millie Bobby Brown como'l personaxe principal y sostuvo que la película ye disfrutable, amás de felicitar la representación del feminismu ensin llegar al estremismu. Ian Sandwell de Digital Spy #calificar con 3 estrelles de 5 y allabó l'actuación de Brown, que consideró que ye'l fuerte principal de la película, y espresó que la cinta funciona bien pa introducir al personaxe de Enola, pero falla n'ufiertar un misteriu interesante. Lewis Knight de Daily Mirror tamién la calificó con 3 estrelles de 5 y comentó que ye prestosa para tola familia, amás d'emponderar l'actuación de Brown por ser carismática y prestosa. Sicasí, espresó que el repartu polo xeneral ye esbardiáu y escarez d'un misteriu memorable. Kate Erbland de IndieWire criticó la duración de la película, una y bones munches escenes siéntense innecesaries y pesaes de ver, anque señaló que'l toque humorístico y feminista #facer disfrutable. Erbland tamién destacó l'actuación de Brown por da-y un toque frescu a la franquicia de Sherlock Holmes. Mick LaSalle de San Francisco Chronicle escribió: «Una nueva actriz brillosa, un actor estrella de cine y un conceutu potencialmente interesante #encalorar en 128 minutos de desatinos vacíos y coloríos».
Mikel Zorrilla na revista Espinof destaca'l ritmu de la película, y la química de la protagonista col restu del repartu. Señalando que ‘Enola Holmes’ ye un pasatiempu de luxu qu'ufierta un estimulante xiru al universu del detective más famosu de tolos tiempos al cuntanos la hestoria de la so hermana, (...) consiguiendo un cóctel satisfactoriu que dexa con ganes de más.
Vicente Prado
Vicente Prado Suárez, más conocíu como El Pravianu ye un conocíu gaiteru asturianu, arriendes de monologuista, profesor de gaita y luthier.
El so llabor como gaiteru destaca especialmente nel acompañamientu de tonada, siendo'l gaiteru oficial nel Concursu de Tonada Ciudá d'Uviéu. En dos ocasiones ocupó'l llugar d'honor nel Memorial Silvino Argüelles como meyor gaiteru acompañante (2003 y 2005). Foi discípulu de Lluis d'Arnizo, unu de los grandes maestros de la gaita.
Xunto a otros artistas
Además de varios discos dientro del grupu Folixa Astur, participó tamién:
Barranquenhu
Barranquenhu (barranqueñu n'ortografía asturiana) ye un dialeutu portugués con influyencia andaluza (adstratu). Ye faláu por unos 2.500 habitantes de la población portuguesa d'Os Barrancos na raya de Portugal, distritu de Beja, xunto a la provincia de Huelva.
Vega de Tera
Vega de Tera ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Atópase allugada nel Camín de Santiago y na ruta de la Plata. Esta llocalidá conxuga la so guapura artística, reflexada nos restos de l'arquiteutura basada en muria de folla, cantar rodáu y texa, cola paisaxística, yá que cunta con una exuberante naturaleza favorecida pola so proximidá al ríu Tera, asitiáu a escasos 200 m de la población. Tamién s'asitia nes proximidaes del banzáu del Agavanzal, con unos bellos rincones paisaxísticos a lo llargo de dellos quilómetros ente encines, jaras y ensame de pequeñes sableres d'agua tresparente. Ente los sos edificios destaca la ilesia parroquial de "San Pelayo", con una espodada espadaña, dientro d'una redolada que dexa entever antiguos conventos y claustros de los que güei apenes queda yá constancia.
Allugamientu
Atópase allugada nel Camín de Santiago, "Ruta de la Plata", nel "km 39,5" de la N-525. Pa llegar a esta llocalidá hai qu'esviase na salida 29 de l'autovía de les Ríes Baxes, escontra Camarzana de Tera, tomando depués la N-525 en direición a Puebla de Sanabria y a 8 km ta Vega de Tera. Atopar a metá de camín de Benavente y de Puebla de Sanabria, a una distancia de 40 km de los dos.
Historia
thumb|left|Detalle del mapa Spain and Portugal in provinces, realizáu en 1838 por J. & C. Walker, nel que puede apreciase Vega de Tera Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia la llocalidá quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques entamaríen la fundación del pueblu.
Darréu, na Edá Moderna, Vega de Tera foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na receptoría de Benavente.
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
Patrimoniu
Na dómina veraniega ye de gran interés la zona de la "sablera fluvial" (o de la "piscina", pa ser más exactos) asitiada na mesma vera del ríu Tera, onde ye habitual ver a la xente de munchos otros llugares de la contorna tomando'l sol, bañándose y esfrutando d'una guapa merienda nes meses y bancos allugaos por tola pradería de la zona pegada al mesmu ríu y so la solombra de frondosos humeros. Ye de destacar la gran sensación d'amplitú, espaciu y naturaleza nel so estáu más puru, el gran anchor del ríu equí, les precioses islles (de bien mal accesu pol so estáu selvaxe) que foi formando'l ríu Tera a lo llargo de los sieglos nesta zona, entemecíes col so gran caudal d'agua y la so exuberante naturaleza. Na mesma zona los visitantes disponen pel branu de tolos servicios: vestuarios pa poder camudase, servicios públicos, parque infantil y un chigre que destaca polos sos deliciosu pinchu morunos o les increíbles paelles de cualquier tamañu que faen d'encargu.
Demografía
El conceyu inclúi les llocalidaes de Calzada, Junquera, Milla y Vega, esta postrera la capital municipal.
Fiestes
El 17 de xineru celebra la festividá de San Antonio. Cada añu, un vecín encargar de sufragar los gastos, al que llamen mayordomu. Pa ello recalda de cada vecín dineru o ufriendes, que púyense pa llograr el dineru necesario pa pagar los actos relixosos y otres actividaes. Los vecinos son convidaos a vinu y escabeche na plaza del pueblu.
La fiesta patronal ye'l día 26 de xunu, San Pelayo, al que s'honra con una misa solemne con procesión del Santu por una de les cais del pueblu que conduz a "la fonte", bordiándola y tornando a la ilesia por otra de les cais. Pela tarde, dellos años yera tradición los grupos de bailles rexonales, veníos dende la capital. Pela nueche un grupu de música ameniza la verbena.
Mientres la segunda selmana d'agostu la "Asociación Cultural San Facundo", compuesta por numberosos vecinos del pueblu, mayoritariamente que moren en Madrid, País Vascu, Cataluña o Valladolid mientres l'añu, por aciu les sos aportaciones privaes y ensin cuntar con nengún sofitu económicu del Conceyu, entama delles actividaes, ente ellos los tradicionales xuegos populares (la "calva", que ye'l más tradicional, la xaronca, la petanca, llanzamientu de pedrete d'aceituna,...), xuegos de mesa (axedrez, parchís, dames, cartes,... etc) y el tradicional concursu de "tute" y "brisca", con participantes de distintes llocalidaes de la contorna, los xuegos de cartes más tradicionales de la zona. Amás entámense competiciones deportives pa toles edaes (ping-pong, fútbol, paddel, voleibol, water-polo na piscina...), rutes pa faer caminando, en bicicleta, quads,... A lo llargo d'esta selmana, tamién son bien comunes, la realización de cenes al campu, davezu con carne de caza mayor cocinada por aciu esquisites recetes tradicionales al fueu de lleña de encina, jara y sarmientos, el concursu de tortielles realizaes con güevos de corrolada y pataques de la zona onde participen de forma voluntaria los vecinos del pueblu. L'actuación d'un grupu musical y la presencia de delles tómbolas y castiellos enchibles el xueves de la Selmana Cultural ponen la nota festivo y xuvenil a la Selmana Cultural. Gracies a estes fiestes d'agostu, pagaes na so totalidá por aportaciones privaes de los sos socios, consiguióse revitalizar al pueblu llogrando que la segunda selmana d'agostu sía cita obligada de toles persones que moren n'otros llugares y deseyen siguir cultivando y calteniendo entá los sos raigaños con Vega de Tera. Los neños pequeños y los mozos deseyen lleguen estes fiestes p'atopase colos sos amigos con oríxenes en Vega de Tera, o colos pocos qu'entá moren ellí mientres tol añu, siendo Vega de Tera el meyor llugar de destín de les vacaciones pa la mayoría d'ellos, de toles edaes.
Cypseloides lemosi
El andarón pechiblanco (Cypseloides lemosi) ye una especie d'ave de la familia Apodidae, que s'atopa en Colombia, Ecuador y Perú.
Descripción
Mide ente 14 y 15 cm de llargor. De color uniformemente negru sarriu, sacante por una carauterística llurdiu pectoral blanca, que ye ancha enriba y amenórgase formando un ángulu con vértiz nel centru del pechu. Cola encruciada ensin rectrices ríxides.
Hábitat
Alcuéntrase en campu abierto, pacionales y llombes o n'árees erosionadas con suelu desnudu y camperes y arbustos esvalixaos. ente los 350 y 1.600 m d'altitú.
Comportamientu
Vuela, xeneralmente ente los 15 y 25 m d'altor, en bandes de 20 a 25 individuos, dacuando mistes, con otres especies d'aves. Caza inseutos en vuelu.
Dioses ctónicos
Ctónicu (χθονιος pertenecientes a la tierra) fai referencia na Mitoloxía Griega a los dioses o divinidaes del inframundu por oposición a les deidaes celestes; dacuando son nomaos como telúricos.
La pallabra griega χθών (khthōn) refiérse típicamente al interior del suelu más qu'a la superficie del mesmu -como lo fairía gaia; ye un xuegu de pallabres por qu'al empar significa abondacia y tumba.
Ternuay-Melay-et-Saint-Hilaire
Ternuay-Melay-et-Saint-Hilaire ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.