cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Pedraja de Portillo
Historia
Perteneció a la Comunidá de Villa y Tierra de Portillo que taba formada por cuatro sexmos qu'axuntaben 18 aldegues o llugares de los cualos queden como conceyos L'Aldea de San Miguel, Aldeamayor de San Martín, Arrabalde de Portillo (antes llamáu Reoyo), Camporredondo, La Parrilla y La Pedraja de Portillo. Sumieron les aldegues de L'Aldea de Martín Fernández, Compasquillo, Barcelona, Cardiel, Comeso, Juarros, Revilla, San Cristóbal, La Torre, El Campu de la Aldehuela, Espardidas y Renedo. En dalgún casu pervive el topónimu na alcordanza, como'l de Compasquillo que da'l so nome a una ponte sobre'l ríu Cega, o la finca llamada El Cardiel. En cuanto al nome de Pedraja entra dientro lo posible que'l so significáu sía simple y refiérase a «piedra».
Xeografía
Asítiase nun estremu de Tierra de Pinares, 22 km al sur de Valladolid. Na actualidá'l conceyu consta d'un nucleu central, un barriu por absorción (El Cardiel) y ensame d'urbanizaciones tremaes pol términu municipal. Bañar el ríu Cega y dos regueros.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 56,77 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Economía, ganadería ya industria
thumb|200px|left|Homenaxe al pozu artesiano.Nel sector secundariu trabaya una parte de la población, nes empreses de la llocalidá -talleres de carpintería metálica, construcción-, pero munchos trabayen fora del pueblu na industria del automóvil y tamién na construcción.
En cuanto al sector terciariu, esisten peluqueríes, chigres, supermercaos, tiendes d'alimentación, carniceríes, pescaderíes y un bancu (añu 2011).
Cuenta con ganadería aviar, porcina, ovina y equina. Nel so términu municipal atópase la ganadería más antigua de toros de trepa n'España, el Rasu de Portillo.
Dende la primavera de 2012 cuenta con una radio local, sol nome de La Pedraja Radio
Monumentos
thumb|200px|Parroquia de l'Asunción.
La capiya mayor rematar con una cúpula que sofita en pechinas; nes pechinas tán llabraos los cuatro evanxelistes con yeserías tamién barroques. El maestru de obra Tomás de Zaragoza realizó la cúpula en 1746. En 1747 l'escultor Narciso Martín terminar coles yeserías.
El retablu mayor ye de 1761 y los sos autores fueron los vallisoletanos Agustín Martín y el so fíu Fernando Martín. Ta formáu con escultures del sieglu XVIII. Nel centru, na cai central, ta la imaxe titular de l'Asunción y a entrambos llaos, nes cais llaterales, San José con Jesús en brazos y San Joaquín que lleva de la mano a la so fía María. Estos trés figures tán dixebraes del áticu por una gruesa moldura decorada con elementos barrocos. Nel áticu hai una gloria con orla de serafinos y adornos en que'l so centru ver la palombu simbólicu del Espíritu Santu. Enriba del tou, en frontón curvu apaez la figura del Padre Eternu.
Esisten otros retablos neoclásicos interesantes tantu nel llau de la Epístola como nel llau del Evanxeliu. Nesti últimu llau caltiénse inda'l púlpitu rococó realizáu en 1723 rematáu por un vistosu tornavoz.
thumb|200px|La torre asomando ente árboles.Na Casa Parroquial caltiénse como gran ayalga una cruz parroquial de plata que ta documentada. Ye obra del plateru Pascual Abril, natural de Palencia, del añu 1583. Tien delles marques de punzón a manera de contraste, cola pallabra TIEDRA, feches pol plateru vallisoletano Juan García de Tiedra. Tamién se ven les señales del punzón de Pascual Abril, incompletes, cola pallabra ABR, nel pie de la cruz. Mide 108 x 53 cm.
Según el llibru de cuentes d'esta parroquia asitióse la primer piedra de la torre en 1543. Consta de basamento y tres cuerpos, el postreru furáu con arcos de mediu puntu y coronáu por balaustrada.
thumb|200px|left|Humilladero del Cristu. Apréciense los dos portaes de lladriyu y el teyáu a 4 agües.Ta asitiáu a la salida del pueblu, escontra'l sur, no que foi'l camín a Portillo. Tien planta cuadrada y ta construyíu con mampostería y lladriyu, esti postreru reserváu pa los dos puertes de mediu puntu. Cubrir con teyáu a cuatro enagües y per dientro con cubrición de madera. Nel sieglu XIX tenía adosáu'l campusantu que más tarde se treslladó a otru llugar. Venérase dientro del humilladero la imaxe del Cristu, obra del sieglu XVI. Delantre del edificiu hubo una cruz de piedra, como yera habitual nos humilladeros, de la que queden unos pequeños restos consistentes nun pedestal non bien grande y l'empiezu del fuste.
Notes
<references group='nota'/>
Organización territorial de Gales
Ciudaes
Hai cinco ciudaes en total en Wales: amás de los trés autoridaes unitaries con estatus de ciudá, les comunidaes de Bangor y St David's tamién tienen l'estatus. L'estatus de ciudá ta determináu por Patente real.
Autoridaes unitaries de Gales
''Les árees d'autoridaes unitaries tán dispuestes como condaos, sacante la Ciudá de Newport, les Ciudaes y Condaos de Cárdif y Swansea (marcaes con *) y los conceyos condales (marcaos con †). Les formes galeses dar en paréntesis, sacante onde nun hai un equivalente n'inglés (o español).''
Cambéu de nomes
Los nomes actuales de ciertes árees d'autoridaes unitaries son distintes de los especificaos na Llei de Gobiernu Llocal (Gales) de 1994. Los siguientes cambeos efectuar dende'l 2 d'abril de 1996:
Comunidaes
El nivel más baxu de subdivisión dempués de les árees d'autoridá unitaria en Gales son les Comunidaes. Cada área subdividir en comunidaes. Pueden escoyer conceyos de la comunidá (CCs) que lleven a cabu ciertes funciones como aprovir instalaciones locales y representar a les sos comunidaes en cuerpos de gobiernu llocal superiores. Los conceyos de la comunidá son los equivalentes de los condaos parroquiales ingleses. Un conceyu de la comunidá puede designase a sigo mesmu como "Conceyu del Pueblu" si deseyar. Dos comunidaes galeses (Bangor y St David's) tienen l'estatus de ciudá y pollo se les llapada "Conceyos de la Ciudá". Les comunidaes que son demasiáu pequeñes como pa tener un conceyu pueden tener una xunta de la comunidá nel so llugar; un exemplu de democracia direuta.
Fuercies policiales
Hai cuatro fuercies de policía nel Reinu Xuníu en Gales. Son:
Idioma jur mödö
El idioma jur mödo (tamién sabíu como jur o manera) ye una llingua sudánica central, del grupu bongu-bagirmi, falada polos miembors de la etnia jur mödö en Sudán del Sur. Esisten diverses variantes dialetales como'l lori, la manera (jur manera, manera lali), el wira o elwetu. Ye una llingua tonal.
José Manuel Rivero
José Manuel Rivero Iglesias ye un inxenieru industrial y políticu español. Foi escoyíu Diputáu de la Xunta Xeneral del Principáu tres les eleiciones celebraes el 22 de mayu de 2011 y darréu foi nomáu Conseyeru d'Economía y Emplegu del Gobiernu d'Asturies na so VIII llexislatura.
Formación y trayeutoria
Primeramente al so pasu a la política trabayó nos departamentos de Secretaría Xeneral Téunica, Planificación Estratéxica, Trading y Proyeutos ya Inversiones de HC Energía. Foi Conseyeru d'Economía y Emplegu del Gobiernu d'Asturies na VIII llexislatura, cargu del que tomó posesión el 18 de xunetu de 2011.
Castellote
Castellote ye un conceyu aragonés asitiáu na contorna turolense del Maestrazgo, n'España. El so términu municipal —el de mayor estensión dientro de la so contorna— tien 235,18 km² y la so población xube a 706 habitantes (INE 2016).
Nucleos del conceyu
El términu del conceyu de Castellote inclúi los antiguos términos de Cuevas de Cañart, Abenfigo, Santolea, Ladruñán y los sos antiguos barrios de La Algecira y El Crespol, Do Torres de Mercader, Les Planes de Castellote, según Luco de Bordón y los sos antiguos barrios de Los Alagones y Torremocha. El so ampliu territoriu entiende numberoses entidaes poblaes y despoblados que tuvieron relevancia nel pasáu. Ente les habitaes atópense Abenfigo, Luco de Bordón xunto a Los Alagones, Ladruñán xunto a La Algecira y El Crespol, Cuevas de Cañart —villa que caltién el patrimoniu históricu medieval, declaráu bien d'interés cultural—, Do Torres de Mercader y Les Planes de Castellote.
Despoblados, o práuticamente despoblados, tópense los nucleos de numberoses masíes, como El Alconzal, El Huergo, Mas de Blasco, Mas de Ricol, Torremocha, Perojil, El Mas de Soler, El Mas de Lej, El Higueral, El Latonar y otros. Dalgunos fueron anubiertos peles agües del banzáu de Santolea, como El Mas de Campos, y el mesmu pueblu que-y da nome, Santolea, foi abandonáu y derruido tres la so construcción.
Situación y clima
El nucleu urbanu de Castellote ta asitiáu nun pintorescu enclave na fastera d'un monte coronáu por un castiellu templariu arruináu nes Guerres Carlistes y restauráu en 2011. La población asítiase nel Sistema Ibéricu, nes sierres del Baxu Aragón, nel valle del ríu Guadalope. Topar a 774 metros sobre'l nivel del mar. La so temperatura medio añal ye de 12,2 ºC.
Prehistoria
Nel área de Castellote-Santolea-Ladruñan alcuéntrase unu de los espacios más importantes del arte rupestre d'Aragón. Piénsase que la so cronoloxía va dende'l Paleolíticu —zona de grabaos del Ribayu Fondu en Ladruñán— al Neolíticu.
Ente los abrigos atopaos, cabo destacar el Abrigu de la Vacada, qu'amuesa un conxuntu formáu por setenta y dos figures. La escena principal constituyir un fatáu de bóvidos acompañaos por figures d'arqueros, una figura femenina de perfil, venaos y cabres de calter esquemáticu y un pollín bien realista. Sobresalen dos interesantes toros pintaos primeru en coloráu violáceo y repintados en coloráu carmín, según una cabeza del mesmu animal vista de frente y ensin cuerpu, colos cuernos formando cuasi un semicírculu. Otra paraxa rellacionada, denomináu Abrigu de Ribayu Fondu, contién grabaos que pudieren ser paleolíticos, pos la téunica del trazu estriáu ye similar a la establecida nos cérvidos de Cantabria.
De la Edá del Bronce son los xacimientos de Fonte del Ballester, el Subidor de la Calzada y Vallipón. Coles mesmes, atopáronse numberosos xacimientos de la Edá del Fierro —Vallipón, Castellote y Fonte el Salz— posiblemente pertenecientes a los postreros campos d'urnes del sieglu VI e.C.
Edá Media
Yá na Edá Media, Castellote tuvo sol dominiu de los musulmanes. Construyeron una complexa rede de riego con preses, cálceres, acequies, y acueductos, qu'entá güei sígense utilizando. Piénsase que fueron ellos quien primero fortificaron Castellote.
La primer mención a la villa, en referencia a la so inclusión nes llendes del obispáu de Zaragoza, data de 1158. Anque nun esiste constancia, paez seguro que Castellote foi conquistáu por Alfonsu I el Batallador, magar tres la so muerte, la zona volvió a manes árabes. Nesi curtiu periodu cristianu paez que la población foi confiada a Don Español de Castellot. Nun foi hasta 1168-1169 cuando, sol reináu d'Alfonsu II el Castu, Castellote pasó definitivamente a formar parte del Reinu d'Aragón, siendo les sos tierres devueltes a Don Español, anque esta vegada como tenente.
A la Muerte de Don Español de Castellot, el so fíu dona'l castiellu a la Orde del Santu Redentor, pero la ulterior disolución de la orde, fizo que pasara a formar parte de la Orde del Temple. En 1282, la carta puebla foi-y dada a Castellote y Les Cueves pol Temple, ente qu'en 1268, Xaime I concedió a la villa mercáu selmanal los sábados. A principios del sieglu XIV, la cayida en desgracia de los templarios fizo que Xaime II ordenara la entrega de los bienes y persones de la Orde. Castellote oponer a tal estáu de coses, polo que'l 20 de xineru de 1308 encargóse'l sitiu de la llocalidá a Bernaldo Tarín; munchos de los villanos, desobedeciendo les órdenes reales de combatir a los flaires, xunir a éstos nel interior del castiellu. Finalmente, el 2 de payares los sitiaos rindiéronse dempués d'once meses de sitiu. L'historiador Jerónimo Zurita, nos sos Añales de la Corona d'Aragón, asina lo acota: «Bernaldo Tarín taba sobre'l castiellu de Castellot que yera bien fuerte y en tierra aspra y de monte, y foi de los que más aguantaron y perseveraron en defendese». A partir d'entós, la villa pasó a ser una encomienda sanjuanista y para 1318 Castellote tenía yá un comendador de dicha orde. Los sanjuanistas siguieron en Castellote hasta 1769.
Edá Moderna y Contemporánea
thumb|220px|[[Xeneral Espartero, quien dirixó al exércitu lliberal en tomar de Castellote (1840).]] Nel marcu de la Guerra de la Independencia, Castellote foi tomáu pol xeneral francés Musnier el 22 d'avientu de 1809. Amás d'otres estroces, los franceses quemaron los archivos y documentos de la villa. En 1812, el gobernador xeneral d'Aragón, Luis Gabriel de Suchet, estremó Aragón en cuatro provincies: Zaragoza, Huesca, Teruel y Alcañiz. Nesta postrera, qu'entendía los Baxu Aragón históricu, el Maestrazgo y les Cuenques Mineres, quedó englobada Castellote; esto foi asina hasta 1813, cuando'l guerrilleru Frai Arsenio Nebot tomó Alcañiz, faciendo fuxir a los franceses.
Darréu, Castellote foi escenariu d'una de les más dures y cruentes batalles de la Primer Guerra Carlista. Dempués del «abrazu de Vergara», los gubernamentales concentraron les sos tropes nel este peninsular. Nesti contestu, el Xeneral Espartero estableció'l so cuartel xeneral na vecina Mas de las Matas y, tres la conquista de Segura, ordenó la meyora sobre Castellote. El día 23 de marzu de 1840, los lliberales atacaron la ermita de San Macario y San Cristóbal, decidiendo'l defensores replegase nel castiellu. Espartero mandó un parllamentariu por que se rindieren, prometiéndo-yos que se-yos respetaría la vida, a lo que los sitiaos respondieron con una negativa. La guerra siguió mientres los dos díes siguientes, y los isabelinos llograron tomar l'edificiu oriental del castiellu; al intentar depués entrar nel torrexón, últimu apartaz, fueron refugaos. Finalmente, los sitiaos, dada cuenta de la so desesperada situación, rindiéronse'l día 27. Espartero ocupar de qu'a los sitiaos respetárase-yos la vida y emponderólos delantre de les sos tropes por cómo defendieren la plaza.
Nel intre de la Tercer Guerra Carlista, Castellote foi l'escenariu d'un importante intercambiu de prisioneros ente l'exércitu isabelín y el carlista, previu alcuerdu de los xenerales Echagüe y Dorregaray; en concretu, el 17 de mayu de 1875, trocáronse 214 presos carlistes por 210 lliberales.
La Guerra Civil, al igual que n'otros llugares d'Aragón, traxo consigo numberoses estroces del patrimoniu cola quema de retablos, imáxenes y archivos de la ilesia parroquial, lo mesmo que de les ermites. Cabo reseñar qu'en Castellote tuvo llugar la boda d'Enrique Lister, unu de los principales mandos del exércitu republicanu. Una vegada terminada la guerra, la zona foi escenariu de l'actividá del maquis, per mediu de l'Agrupación Guerrillera de Llevante y Aragón (AGLA), unu de que los sos sectores tenía los so nucleu na vecina Aguaviva. Mientres munchos años, la rexón viose chiscada por numberosos episodios de violencia tantu per parte de la guerrilla como de les fuercies del orde—, que llegaron al so términu en 1952 cuando se produció la evacuación del maquis.
Demografía
Castellote foi cabeza de partíu xudicial —güei pertenez al d'Alcañiz— y tamién de la encomienda del so nome. Dende los 2 511 habitantes que tenía en 1857, la so población foi menguando a lo llargo de tol sieglu XX: 2 086 habitantes en 1900, 1 646 en 1950 y 737 en 2000. Nel sieglu XXI, la demografía del conceyu esperimentó cierta recuperación. En 2016 cuntaba con 706 habitantes (INE).
Patrimoniu
Del pasáu medieval de Castellote, venceyáu colos templarios, caltúvose un formosu conxuntu urbanu de cais estreches y empinaes, con un enanche alredor de la carretera, que ta declaráu bien d'interés cultural.
Arquiteutura civil
Vista de la población onde destaca'l [[castiellu de Castellote|castiellu a lo cimero.|thumb|280px|right]] El Castiellu de Castellote atópase emplazado sobre un abrupto escarpe predresu qu'apodera la población. Foi ordenáu construyir por Alfonsu II nel sieglu XII, sobre una fortaleza reconquistada a los musulmanes por Alfonsu I. Magar la importancia que tuvo nel pasáu, los únicos elementos importantes que se caltienen son una sala que podía ser una capiya y la Torre del homenaxe, asitiada nel estremu de la cortil y de cuasi 12 m d'anchu, que quedó bien rebaxada tres el so dinamitación nes Guerres Carlistes. Tamién perduren delles muralles y torrexones, restos del cortil fortificada que la arrodiaba. La topografía del enclave determina que la so planta seya irregular. thumb|180px|Portada de la Ilesia de San Miguel. El Torrexón Templariu ye un edificiu de gran interés que caltién los componentes arquiteutónicos de los dos funciones que tuvo a lo llargo de la historia: la más antigua, de sofitu a la defensa del castiellu, y la más recién, de cárcel. Rehabilitáu ya inauguráu en 2007, alluga un centru d'interpretación de la Orde del Temple.
Na parte alta de la llocalidá ta'l Llavaderu, probablemente d'orixe medieval y rehabilitáu apocayá. La cortil caltién una fonte baxu arcu de mediu puntu construyíu con piedra sillar.
La Ponte del Xigante o Acueductu de les Llombes ye un acueductu que sirvió pa enriar les agües qu'abastecíen la villa. Tien once arcos de mampostería que salven el tramu de mayor desnivel. L'últimu arcu, llamada «Ponte del Xigante», tien un altor de 14 m y foi restauráu nel sieglu XIX, d'alcuerdu a la inscripción qu'apaez nel sillar central.
L'edificiu del Conceyu ye d'orixe góticu, tando asitiáu sobre una rula d'arquerías de sillería dientro de la cortil cercada de la población. La fachada n'arcu de mediu puntu de lladriyu nel pisu cimeru ye d'una dómina más tardida.
Castellote tien delles cases palaciegues. La Casa Gordianu ye un edificiu de grandes dimensiones construyíu nel sieglu XVI que la so fachada ye típica del renacencia aragonés. La Casa de los Plana, colos sos trés plantes, ye un bon exemplu d'arquiteutura civil del sieglu XIX nel mediu rural. Otros dos cases son dignes de mención, la de les Pepetas y la de Don José, esta postrera con amplios balcones con rejería.
Cedrillas
Cedrillas ye una llocalidá y conceyu de la contorna Comunidá de Teruel na provincia de Teruel, na Comunidá Autónoma d'Aragón, España. Tien un área de 73,57 km² con una población de 619 habitantes (INE 2016) y una densidá de 8,41 hab/km². Nel so términu naz el Rio Mijares.
Castellote
Arquiteutura relixosa
thumb|180px|Ermita de la Virxe de l'Agua, templu del [[sieglu XVII.]] La Ilesia Parroquial de San Miguel ye un templu edificáu na primer metá del sieglu XV, construyíu en sillería. Consta d'una única nave de tres tramos con capiyes llaterales ente los contrafuertes. A pesar de que nun cunta con campanariu, el so aspeutu esterior resulta monumental, destacando nel so esterior la portada, compuesta por una sobria decoración d'estilu góticu llevantín onde apaecen dragones, lleones y serenes; sobre la portada puede reparase un rosetón de grandes dimensiones.
Cedrillas
Historia
Mientres la Edá Media y tol Antiguu réxime, hasta la división provincial de 1833, foi tierra de realengu, quedando encuadrada dientro de la comunidá d'aldegues de Teruel na sesma del Campu de Monteagudo
El nome de Cedrillas puede venir de la resina estrayida d'unos árboles llamaos llocalmente cedros, y que probablemente sían o bien enebros de la miera (juniperus oxycedrus), o bien sabines blanques (juniperus thurifera). D'ellos estrayía la resina arumosa usada pa la elaboracióde d'arumes y afaites.
Castellote
Arquiteutura relixosa
Castellote cunta con tres ermites d'interés. La Ermita de la Virxe de l'Agua —patrona de la llocalidá— ye un templu del sieglu XVII de planta irregular, en que'l so esterior ye notable la so portada, enmarcada por dos columnes torsas, y la torre. Otra ermita interesante ye la del Llovedor, tantu pola so arquiteutura como pol bellu paraxa nel que se emplaza. Ye una construcción del sieglu XVIII con nave única cubierta per techu planu. A lo último, la Ermita de San Macario ye tamién de la mesma dómina, destacando'l atriu abiertu a la cai al traviés d'arcos de mediu puntu sobre columnes.
Cedrillas
Historia
Nel términu municipal hai muertes d'un asentamientu ibéricu no que güei ye Santa Quiteria, la Talayuela y el Hocino. De la dómina romana topáronse monedes y restos cerámicos. La Edá Media ta representada pol castiellu, una fortaleza recintu de considerable superficie, que tuvo la so importancia na guerra de los Dos Pedros y na conquista de Valencia por Xaime I. Cuando la población nel sieglu XV y XVI empezó a construyir fora de la cortil cercada, xunto a la muela sobre la que ta edificada la fortaleza, utilizaron les piedres de la muralla sur pa edificar les nueves cases. Apocayá acometióse la rehabilitación y afitamientu de too la cortil y de la torre del homenaxe.
Dempués de Reconquistar y afitamientu del reinu d'Aragón el llugar foi tuteláu poles families de la baxa nobleza (infanzones) Tarín-Gil y el señoríu feudal de la casa del Marqués de Tosos - Conde de Samitier - Barón de Herbés. Darréu les families de los Dolz Del Castellar y los Bonet estableciéronse tamién como llatifundistes Nel sieglu XVI cola espansión de l'agricultura se roturan munchos jornales de tierra, y la prosperidá llega a la contorna. Ye entós acométense les construcciones más representatives que son d'esa dómina Ilesia del Salvador, el Santu, el conceyu y les ermites del Loreto y del Pilar.
Nel añu 1892, siendo alcalde Luciano Redón, asocede un fechu fundamental pa Cedrillas y les sos xentes que llega hasta los nuesos díes y ye el treslláu de la feria ganadera de Alcalá de la Selva a Cedrillas pol impulsu del ganaderu Joaquín Julián Catalán de Ocón (el señoritu de Ródenas y hermanu del Barón de Escriche). La Feria forxó'l calter de los cedrillenses, faciéndolos negociantes y entamadores; la llista de cedrillenses con ésitu sería llarga de numberar.
Castellote
Patrimoniu natural
Dientro del términu municipal de Castellote, nel so estremu suroccidental, atópase'l monumentu natural de la Ponte de Fonseca. Ye una formación fluvio-cárstica xenerada pol Guadalope, dando llugar a un túnel natural pol qu'escurre'l ríu. Esta zona gocia d'un microclima distintu al del restu del conceyu, lo cual dexa la presencia d'especies hidrófiles. Coles mesmes, ye frecuentada por una gran diversidá d'aves, polo que tien la considerancia de Zona d'Especial Proteición pa les Aves (ZEPA) de la rede Natura 2000.
Agües embaxo de la Ponte de Fonseca, atópense los focetes o estrechos del Guadalope. El percorríu del ríu forma meandros, escavando cañones d'altes parés nes caliares del Xurásicu y Cretácicu. Amás son frecuentes les formaciones de travertinos.
El banzáu de Santolea, construyíu nes décades de 1920 - 1930, dexa la práutica de deportes náuticos. Los marxes del banzáu presenten grandes parés verticales que dexen la esguilada y sableres naturales que conviden al bañu.
Cedrillas
Demografía
Cedrillas tien una población de 612 habitantes (INE 2009).
Castellote
Patrimoniu natural
Nel contestu de la paleontoloxía, en Castellote tópase'l xacimientu d'icnitas de Abenfigo, perteneciente al Cretácicu Inferior. Caltién restos de buelgues de dinosaurios, formaes nel so percorríu per una zona de sablera, reconociéndose cuarenta buelgues que correspuenden a terópodos (carnívoros bípedos). La paraxa ta declaráu Bien d'Interés Cultural. Nel cascu urbanu de Castellote esiste una subsede de Dinópolis —denomada «Monte Pedrés»— pa dar a conocer esti xacimientu.
Cedrillas
Demografía
Nel periodu 1900-1991 los datos referir a población de fechu. A partir de 1996 síguese'l nuevu sistema de xestión continua y informatizada de los padrones municipales, basáu na coordinación de toos ellos per parte del INE.
Castellote
Patrimoniu natural
De la mesma dómina que l'anterior ye'l xacimientu de Vallipón. Consideráu'l xacimientu de microvertebrados más importante del Cretácicu Inferior européu, hasta'l momentu atopáronse 42 tipos distintos de vertebraos, ente ellos tiburones y rayas, pexes óseos, tortúes, reptiles marinos —plesiosaurios—, llagartos, cocodrilos, reptiles voladores —pterosaurios—, dinosaurios y mamíferos.
Otru puntu d'interés ye'l xacimientu d'El Barranquillo, cercanu a la Ermita del Llovedor. Contién árboles fósiles calteníos en xil qu'una vegada formaron parte d'un monte Cretácicu. Hasta'l momentu escaváronse cuatro tueros fósiles de tres especies distintos de coníferes.
José Manuel Palacio
José Manuel Palacio Álvarez foi un políticu español, alcalde de Xixón ente 1979 y 1987.
Biografía
Ocupa la conseyería de Tresporte nel Gobiernu preautonómicu d'Asturies hasta qu'en 1979 ye escoyíu alcalde de Xixón nes eleiciones municipales celebraes aquel añu. Anueva'l so mandatu, con mayoría absoluta, en 1983. En 1987 abandona'l PSOE por discrepancies coles resultancies de l'asamblea del partíu celebrada na Universidá Llaboral de Xixón na cual apruébase designar candidatu a les eleiciones d'aquel añu a Vicente Álvarez Areces. Palaciu funda y encabeza la candidatura independiente Unidá Xixonesa, presentándose a l'alcaldía de Xixón en 1991 y siendo conceyal hasta les eleiciones de 1995.
Finó en Xixón, víctima d'un cáncer de pulmón diagnosticáu diez díes antes, nun pisu compartíu cola so hermana'l 28 de setiembre de 2005. Yera solteru y nun tenía fíos.
Coincidiendo col primer aniversariu d'el so fallecimientu afayó un monolitu na so memoria asitiáu nel Parque de los Periconos, una de les grandes obres realizaes mientres el so mandatu como alcalde de Xixón.
El Sucu
El Sucu ye una casería de la parroquia de Villa nel conceyu asturianu de Corvera.
Alcuéntrase a 7,00 km de Nubleo, la capital del conceyu, a un altor mediu de 100 msnm y tien una población de.
Dólar de les Islles Salomón
El dólar de les Islles Salomón (códigu monetariu: SBD) ye la moneda de les Islles Salomón dende 1975. Abréviase davezu col signu del dólar $, o alternativamente SI$ pa desemeyalu de les otres monedes col mesmu nome. Divídese en 100 cents (centavos).
Historia
El dólar de les Islles Salomón introdúxose en 1975 pa reemplazar al dólar australianu. Demientres los 30 años d'esistencia separtada del dólar, y especialmente, demientres la guerra civil que duró dende'l 2000 hasta'l 2003, foi devaluándose, y anguaño un dólar de les Islles Salomón equival a 20 centavos australianos.
Dólar liberianu
El dólar liberianu (n'inglés Liberian dollar) ye la unidá monetaria de Liberia. El códigu ISO 4217 ye LRD y abréviase $ o L$ pa desemeyalu del dólar d'Estaos Xuníos y de les otres menes de dólares. Subdivídese en 100 cents o céntimos.
Cuando Liberia declaró la independencia el 1847 adoutó el dólar liberianu, que tuvo en vigor hasta'l 1907, nel que s'introduxo la llibra del África Occidental. El 1943 foi sustituyía pol dólar d'Estaos Xuníos, hasta qu'en 1960 tornó a adoutase el dólar liberianu, del que nun aniciu namái se alcuñaren monedes.
Emitíu pol Bancu Central de Liberia (Central Bank of Liberia), circulen monedes de 5, 10, 25 y 50 cents y de 1 dólar, y billetes de 5, 10, 20, 50 y 100 dólares.
Titanomaquia
thumb|[[La cayida de los titanes, por Cornelis van Haarlem.]]
Na mitoloxía griega, la Titanomaquia (en griegu antiguu Τιτανομαχία Titanomakhía, ‘Guerra de los Titanes’) foi la serie de batalles llibraes mientres diez años ente los dos races de deidaes bien anteriores a la esistencia de la humanidá: los Titanes, lluchando dende'l monte Otris, y los Olímpicos, que llegaríen a reinar nel monte Olimpu. Conocer tamién como la Batalla de los Titanes o la Guerra Titánica. Ye confundida por dellos autores (como Ovidio) cola Gigantomaquia a pesar de les múltiples diferencies ente dambes.
Los griegos de la edá clásica conocíen dellos poemes sobre la Titanomaquia. El principal d'ellos, y l'únicu que se caltuvo, yera la Teogonía atribuyida a Hesíodo. Un poema épicu perdíu tituláu Titanomaquia y atribuyíu al aedo ciegu traciu Tamiris, de la mesma un personaxe llexendariu, yera mentáu de pasada nel ensayu Sobre la música una vegada atribuyíu a Plutarcu. Los Titanes tamién xugaben un papel prominente nos poemes atribuyíos a Orfeo. Anque namái se caltienen fragmentos de los rellatos órficos, revelen interesantes diferencies cola tradición hesíodica.
Estos mitos griegos de la Titanomaquia cayen dientro d'una clase de mitos similares presentes n'Europa y Oriente Próximu, onde una xeneración o grupu de dioses enfrentar a los dominantes. Dacuando éstos son suplantaos. Otres los rebeldes pierden y son totalmente apartaos del poder o bien incorporaos al panteón. Otros exemplos seríen les guerres de los Aesir colos Vanir y los Jotunos na mitoloxía escandinava, l'épicu Enuma Elish babilónicu, la narración hitita del Reinu del Cielu» y l'escuru conflictu xeneracional de los fragmentos ugarites.
Antecedentes
El marcu pa esta importante batalla foi creáu dempués de que'l titán más nuevu, Crono, derrocara al so propiu padre, Uranu (dios del Cielu y gobernante del universu), cola ayuda de la so madre, Gea (la Tierra). Crono capó entós al so padre, apoderar del so tronu y lliberó a los sos hermanos titanes, que fueren zarraos nel Tártaru sol reináu tiránico y egoísta de Uranu.
Sicasí, al ser usurpáu'l so puestu, Uranu profetizó que los mesmos fíos de Crono remontar contra'l so gobiernu igual que fixeren él y los sos hermanos. Por mieu de que los sos futuros fíos remontar contra él, Crono convertir nel tarrecible rei que'l so padre Uranu fuera, y tragábase enteros a los sos fíos a midida que nacíen de la so esposa y hermana Rea. Sicasí, según una lleenda arcadia recoyida pol xeógrafu griegu Pausanias nel so Descripción de Grecia, Rea llogró esconder a los sos fíos quintu y sestu, Poseidón y Zeus, diciendo a Crono que diera a lluz un caballu, y dio-y un potru por que lo comiera en llugar de Poseidón, y en llugar de Zeus apurrió-y una piedra envuelta en pañales.
Rea llevó a Zeus a una cueva na islla de Creta, onde ésti foi criáu polos Curetes y les ninfes Adrastea y Ida. Cuando Zeus fíxose mayor, Metis dio a Crono un mestranzu especial, que provocó qu'ésti devolviera a los fíos que se tragara. Zeus llevar entós a la rebelión contra los Titanes.
La guerra
Entós los Olímpicos, empuestos por Zeus, declararon la guerra a l'anterior xeneración de deidaes, los Titanes. Estos incluyíen a Hestia, Hera, Deméter, Hades y Poseidón; ya inclusive a la titánide Hecate.Probablemente Estigia y los sos fíos tamién llucharon nel bandu de los Olímpicos. Amás, los Hecatónquiros y los Cíclopes, que fueren encarcelaos por Crono, ayudaron a los Olímpicos. Dicíase que los Hecatónquiros ayudaron a los Olímpicos refundiando enormes piedres a los Titanes, de cien en cien. Los Cíclopes ayudaron fabricando les famoses armes de Zeus, los rayos, el tridente de Poseidón y el cascu d'invisibilidá de Hades. Los Titanes, encabezaos por Crono, incluyíen a Ceu, Críu, Hiperión, Xapetu, Atles y Menecio.
Llogrando por fin la victoria tres toa una década de guerra, los Olímpicos estremaron el botín ente ellos, otorgando'l dominiu del cielu a Zeus, el del mar a Poseidón, y el del inframundu a Hades. Procedieron entós a zarrar a los derrotaos Titanes nel Tártaru, les más fondes fondures del inframundu. Sicasí, yá que mientres la guerra Océanu y les Titánides Tea, Rea, Temis, Mnemósine, Febe y Tetis, permanecieren neutrales, nun fueron castigaes por Zeus. Dellos otros titanes que nun fueron zarraos nel Tártaru fueron Atles, Crono, Epimeteo, Menecio y Prometeo. Zeus dio a Atles un castigu distintu: Uranu, el cielu, casi s'había esmarranáu sobre la tierra tres la guerra por cuenta de la enorme llucha qu'asocediera so él, polo que Zeus dispunxo qu'Atles suxetara los cielos por tola eternidá. Epimeteo, Menecio y Prometeo camudaron de bandu y ayudaron a Zeus na guerra, polo que nun fueron castigaos. Sobre'l destín de Crono esisten siquier dos variantes mítiques: la tradición más antigua, reflexada en ciertes fórmules homériques y hesiódicas (Ilíada, xiv, 274; xv, 225; Teogonía 850ss) supón que Crono habita nel Tártaru arrodiáu pol restu de los titanes. Una tradición posterior señala que Crono foi depués lliberáu por voluntá de Zeus, y que quedó reinando nes islles de los Bonaventuraos. Esta versión queda atestiguada nuna interpolación a Trabayos y díes (169b-y ó 173a-y según les ediciones), y en dellos versos de Píndaro (Olímpica II, 70ss). Los Hecatónquiros quedaron montando guardia sobre los prisioneros.
Palaeoloxodon naumanni
Elephas (Palaeoloxodon) naumanni ye una especie estinta perteneciente al xéneru Elephas que vivió n'Asia oriental a finales del Pleistocenu fai cerca de 350.000 a 20.000 años. Ye nomáu n'honor de Heinrich Edmund Naumann quien afayó los primeros fósiles en Yokosuka, Kanagawa, Xapón.
Descripción
izquierda|miniaturadeimagen|208x208px|Escultures nel [[:ja:野尻湖ナウマンゾウ博物館|Muséu del Llagu Nojiri del elefante de Naumann.]] Elephas naumanni ta cercanamente rellacionáu col actual elefante asiáticu, Elephas maximus. De manera similar a los mamuts, E. naumanni tenía una capa de grasa subcutáneo y pelo llargu como una adautación a un ambiente frío. Esta especie tenía un par de llargos caniles retorcigañaos y un protuberancia bárabu sobro la cabeza. Estos caniles medraben hasta más de 2.4 metros de llargu y 20 centímetros de diámetru. Yera un pocu más pequeñu que los elefantes asiáticos modernos permediando ente 2.5 a 3 metros d'altu. Vivía en montes onde s'entemecíen coníferes subártices y árboles caducos de clima fríu. L'ancestru de Elephas naumanni migró del continente euroasiáticu al Xapón al traviés d'una ponte terrestre; más tarde evolucionó independientemente dempués de que dicha ponte terrestre fuera cubierta pel mar y s'espandiera al traviés de Xapón. Elephas naumanni foi cazáu polos pobladores d'aquella dómina. Dellos fósiles fueron topaos alredor del llagu Nojiri (Nagano, Xapón) xunto con delles ferramientes de piedra y güesu.
Rob Pardo
thumb|Rob Pardo na so oficina en 2007.
Rob Pardo ye un diseñador de videoxuegos d'Estaos Xuníos y foi'l direutor creativu de la empresa Blizzard Entertainment. Antes, foi'l vicepresidente executivu de diseño en Blizzard Entertainment y nel pasáu ocupó'l puestu de líder de diseñu del videoxuegu World of Warcraft. En 2006, foi nomáu pola revista Time como una de les 100 persones más influyentes del mundu.
Pardo fixo una apaición como caricatura nel episodiu Make Love, Not Warcraft de la serie animada South Park, que'l so tema principal ye'l videoxuegu World of Warcraft.
Videoxuegos
Rob Pardo trabayó nos siguientes videoxuegos:
Le Breuil (Saona y Loira)
Le Breuil ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rioxa Alta
La Rioxa Alta ye la rexón más occidental de la comunidá autónoma de La Rioxa (España).
Entender los conceyos asitiaos al pie de los calces de los ríos Tirón, Oja y Najerilla, esto ye, les contornes de Haro, Contorna de Santo Domingo de la Calzada Santo Domingo de la Calzada, Ezcaray, Nájera y Anguiano. Estos territorios llinden al norte cola marxe derecha del ríu Ebro (menos los conceyos d'Ábalos, Briñas y San Vicente de la Sonsierra, que estan na marxe esquierda), al este pola Sierra de Moncalvillo y Sierra de Camero Nuevo, pel sur cola Sierra de Castejón y los Picos de Urbión onde empieza la provincia de Soria y pel oeste cola provincia de Burgos.
RUCHAR
La organización
Ruchar yera una organización xuvenil colos oxetivos de sofitar la formación de una mocedá que sofitara los valores de la izquierda lleonesa entamaos pola organización d'Agora País Llionés. La so ideoloxía yera mui parecida a otres organizaciones independentistes d'España, como Puyalón o Arran. Los sos puntos políticos son: "La llucha pola soberanía del País Llionés (ya sea cola independencia o con una federación española), el llaicismu, el socialismu, el femenismu, l'internacionalismu, l'antifascismu y el derechu d'autodeterminación." El nome de Ruchar vien d'una pallabra lleonesa que tien rellación col mundu las plantas, tien el significáu de brotar.
Dende 2018 la organización nun mantiene actividá dalguna, nin nes cais, nin na so web, nin nes redes sociales, onde nún publican nada dende 2018.
Funcionamientu
Yera una organización horizontal y asamblearia na que podíen participar tolos rapaces que compartíen los sos entamos. Como organización mentora Ruchar tenía a Agora País Llionés.
Actividá
Dende la so creación nel añu 2016, Ruchar participó en delles actividaes. La organización yera miembru de la "Plataforma Salvemos la Plaza del Grano" que llucha pola conservación de dicha plaza na ciudá de Lleón. Por ello en xineru del añu 2017 entamó xunto cola organización cultural Agamecha una charra pa concienciar sobro la importancia histórica y patrimonial de la Plaza del Granu. En febreru tamién del añu 2017 fizo un concursu poéticu pa poner en valor la llengua asturlleonesa. En collaboración con otres organizaciones lleonesistes n'abril del mesmu añu redautó un comunicáu escontra la instrumentalización de Villalar y el refugu del marcu autonómicu establecíu. Per otro llau, la mocedá militante de Ruchar tamién amosó'l so compromisu pola autodeterminación de los pueblos debíu a la tensión en Cataluña pol referendu del día 1 d'ochobre del añu 2017. A mediaos d'ochobre del añu 2017 participó nunes xornaes xunto coles organizaciones Xuntanza, Mocedá en Pie, Anticapitalistes y Agora País Llionés. Estes xornaes conocíes como'l I Conceyu de la Izquierda Llionesa sentó les bases de la izquierda soberanista lleonesa y tuvo llugar nel Ateneo Varillas de la Ciudá de Lleón.
Rellaciones con otros coleutivos
Dientru del País Llionés, Ruchar collabora con organizaciones culturales como Agamecha y sociopolítiques como son Mocedá en Pie, Agora País Llionés, Xuntanza y Anticapitalistes.
N'Asturies tienen contautu con Darréu con quien en febreru de 2017 collaboraron pol Día Internacional de la Llingua Materna.
N'Aragón mantuvó rellación cola Asamblea 10 Zaragoza amosando'l so sofitu pa la absolución de 10 antifacistes.
José Manuel Trelles Villademoros
José Manuel Trelles Villademoros foi un historiador y xenealoxista asturianu.
Dexó escrites dos obres:
Ganóse la crítica del ilustráu jerónimo frai Juan de Valenzuela polos sos errores y bocayón nacionalismu, y n'ocasiones foi calificáu de crédulo por dar como bones fontes non demasiáu fiables.
Revoluciones de 1848
Revolución o revoluciones de 1848, Primavera de los Pueblos o Añu de les Revoluciones son denominaciones historiográfiques de la folada revolucionaria qu'acabó cola Europa de la Restauración (el predominiu del absolutismu nel continente européu dende'l Congresu de Viena de 1814-1815).
Foi la tercer folada del más ampliu ciclu revolucionariu de la primer metá del sieglu XIX, que s'empecipiara coles denominaes «revolución de 1820» y «revolución de 1830». Amás de la so condición de revoluciones lliberales, les revoluciones de 1848 carauterizar pola importancia de les manifestaciones de calter nacionalista y pol entamu de les primeres muestres entamaes del movimientu obreru.
Empecipiaes en Francia espublizar en rápida espansión por práuticamente toa Europa central (Alemaña, Austria, Hungría) y por Italia nel primer semestre del añu 1848. Foi determinante pa ello'l nivel de desenvolvimientu qu'adquirieren les comunicaciones (telégrafu, ferrocarril) nel contestu de la Revolución Industrial.
Anque'l so ésitu inicial foi pocu duraderu, y toes elles fueron reprimíes o reconducíes a situaciones polítiques de tipu conservador (la espontaneidá de los movimientos y la so mala organización facilitar), la so trescendencia histórica foi decisiva. Quedó clara la imposibilidá de caltener ensin cambeos l'Antiguu Réxime, como hasta entós intentaren les fuercies contrarrevolucionaries de la Restauración.
Contestu políticu, económicu y social
thumb|200px|Despidida d'un barcu d'emigrantes que parte d'Irlanda. Tres el Congresu de Viena, n'aplicación del principiu de legitimismo dinásticu, les monarquíes absolutes fueron restauraes nos territorios onde les Guerres Napoleóniques instalaren Estaos lliberales. Esti reestablecimientu del Antiguu Réxime nun periodu de cambéu sociu económicu (les denominaes revolución industrial y revolución burguesa, y el desenvolvimientu del capitalismu nos sos aspeutos industrial y financieru) nun se correspondía, en términos d'evolución histórica, col surdimientu d'una opinión pública de tipu contemporaneu, cada vez más identificada colos valores de la sociedá industrial y urbana, na que les clases medies, los profesionales lliberales y los estudiantes universitarios teníen un pesu decisivu (si non numbéricu sí n'influencia); y que s'amosó favorable a los movimientos lliberal y nacionalista. Les potencies absolutistes (Austria, Prusia y Rusia) consiguieron, por aciu la Santa Alianza y la convocatoria periódica de congresos, controlar los periódicos estallíos revolucionarios de 1820 y 1830.
thumb|left|Fotografia coloriada tomada por [[Hermanos Kilburn|Kilburn na manifestación cartista del 10 d'abril de 1848 en Kennington Common, Londres.]]
El procesu de proletarización de les clases baxes nes zones más desenvueltes industrialmente traxo como resultáu l'apaición d'un movimientu obreru entamáu, especialmente potente en Gran Bretaña. El 21 de febreru de 1848 apaez publicáu en Londres el Manifiestu Comunista de Karl Marx y Friedrich Engels, encargáu pola Lliga de los Comunistes; pero nun hubo un movimientu revolucionariu significativu n'Inglaterra, que'l so sistema políticu demostrara abonda flexibilidá como pa dir asumiendo les reivindicaciones de mayor participación (cartismo, Reform Acts). En Francia, los denominaos socialistes utópicos (Proudhon, Saint-Simon, Louis Blanc) tuvieron un gran protagonismu nos acontecimientos de 1848. La plebe urbana siempres tuviera un papel nos movimientos populares, anque'l protagonismu o l'usu d'ello correspondiera a otros grupos. La novedá d'esta revolución foi que mientres un curtiu periodu del añu 1848 paeció posible la puesta en práutica d'un programa políticu diseñáu a partir de tomar de conciencia de los intereses propios de la clase obrera (commission du Luxembourg —comisión del Luxemburgu—, ateliers sociaux —talleres sociales—). La reconducción conservadora del procesu revolucionariu y la fase espansiva en que'l capitalismu entró nos dos décades siguientes fixeron qu'esti tipu de planteamientos nun pudieren volver tener posibilidaes reales d'executase hasta la Comuña de París de 1871.
Crisis coyuntural
Hubo tres acontecimientos económicos qu'avivaron la incertidume del momentu y que contribuyeron a desencadenar les revueltes:
Francia
thumb|500px|Mapa d'Europa en 1848-1849 qu'amuesa los principales centros revolucionarios, los movimientos contrarrevolucionarios más importantes y Estaos con abdicaciones.
En Francia, los conflictos sociales presentáronse como una llucha de clases triangular, con dos burguesíes y la masa popular. L'alta burguesía, identificada col Antiguu Réxime, yera predominante nel poder y negábase a compartilo cola pequeña burguesía, ente que la clase obrera empezaba a ser consciente de la so miseria y de la so fuercia pa reivindicar los sos intereses. Sicasí, nun foi namái'l conflictu social lo que desencadenó la revolución de 1848, sinón que la cultura política francesa tamién supunxo un importante factor d'inestabilidá. La Revolución francesa dexó como mandáu la idea de que la política podía tresformar la esistencia, y que l'Estáu nun tenía de llindar se a defender y alministrar la sociedá, sinón que tenía de configurala y conducila, anque nun había alcuerdu sobre la forma en que tenía d'adoptar o los oxetivos que tenía d'escorrer. Nun había una unificación d'ideoloxíes, y toles crisis polítiques convertir en crisis constitucionales. Nesti casu, la denomada revolución de febreru supunxo la cayida de la monarquía de xunetu de Lluis Felipe I de Francia (el rei de les barricaes que debía'l so tronu a les trés glorioses xornaes revolucionaries de 1830). El 25 de febreru proclamóse la Segunda República Francesa, primeramente bien social, pero tres les xornaes de xunu impúnxose un réxime moderáu, el de Luis Napoleón Bonaparte, primero como presidente (10 d'avientu de 1848) y depués del golpe d'Estáu del 2 d'avientu de 1851 como emperador de los franceses, nel Segundu Imperiu francés (1852-1870).
Alemaña
thumb|Revolución de marzu en [[Berlín.]] thumb|Barricaes de Viena, 26 y 27 de mayu de 1848. Litografía de [[Josef Heicke (1848).]] Na mayor parte de los Estaos de la Confederación Xermánica (la institución que sustituyó al Sacru Imperiu Romanu Xermánicu disueltu mientres les guerres napoleóniques) el movimientu revolucionariu conocíu como Märzrevolution (revolución de marzu) llevó a la formación gobiernos lliberales, los denominaos Märzregierungen ("gobiernos de marzu"). El 10 de marzu de 1848, el Bundestag (parllamentu federal) de la Confederación Xermánica nomó un Siebzehnerausschuss ("comité de los diecisiete") pa preparar un testu constitucional; el 20 de marzu, el Bundestag apuró a los estaos de la confederación a convocar eleiciones pa una asamblea constituyente. Tres graves fregaos caleyeros (Barrikadenaufstand) en Prusia, tamién se convocó una Asamblea Nacional Prusiana, pa preparar la constitución d'esi reinu.
El parllamentu de Frankfurt (Frankfurt), axuntáu dende'l 18 de mayu, redactó la Constitución de Frankfurt (Frankfurt) de 1849, que prevía una Alemaña unificada como una monarquía constitucional. Nun foi aceptada polos príncipes soberanos de los estaos alemanes, nin siquier pol rei de Prusia, al que s'ufiertó escoye-y como emperador.
Nos territorios de Schleswig-Holstein, anexonaos al reinu de Dinamarca (onde de la mesma hubo un movimientu revolucionariu que condució a la formación d'una monarquía constitucional) producióse un movimientu nacionalista que llevó a la primer guerra de Schleswig-Holstein (1848-1849).