cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Granada de mano
Desenvolvimientu de les granaes modernes
Marten Hale, conocíu por patentar la granada de fusil Hales, desenvolvió una moderna granada de mano en 1906, pero nun pudo convencer al Exércitu Británicu p'adoptala hasta 1913. El principal competidor d'Hale foi Nils Waltersen Aasen, que realizó un diseñu en 1906 en Noruega y patentar nel Reinu Xuníu. Empezó los sos esperimentos desenvolviendo una granada mientres yera sarxentu na fortaleza de Oscarsborg. Aasen creó la Compañía de Granaes Aassen (Aasenske Granatkompani) en Dinamarca, onde antes de la Primer Guerra Mundial (1914-1918) produció y esportó granaes de mano por toa Europa. Tuvo ésitu vendiendo esta arma a Francia y foi nomáu caballeru de la Lexón Francesa en 1916 pol so inventu.
Na Primer Guerra Mundial dispunxéronse una gran cantidá de trincheres. Por ello, volvieron emplegase les granaes. A empiezos de la Primer Guerra Mundial, les naciones combatientes solo teníen granaes pequeñes, similares a les diseñaes por Hales y Aasen. La granada italiana Besozzi tenía una mecha de cinco segundos con una punta de fósforu, que s'encender al ser estregada con un aniellu que'l soldáu llevaba nel so deu. Provisionalmente, les tropes solíen improvisar les sos propies granaes, como la granada jam tin y la pétard raquette.
William Mills, un diseñador de granaes de Sunderland, patentó, desenvolvió y fabricó la granada Mills na fábrica de municiones de Mills de Birmingham, Inglaterra, en 1915, denomada Nᵘ5. Foi descrita como la primera "granada segura". Yera un recipiente d'aceru lleno d'esplosivos con un gatíu y una carauterística superficie con hendiduras fondes. Esta segmentación diseñar p'ayudar a la fragmentación y p'amontar la so mortalidá, pero investigaciones posteriores demostraron que nun aumentar la so fragmentación. Darréu fixéronse diseños de fragmentación ameyoraos coles hendiduras per dientro, pero entós daquella yeren bien cares de producir. Caltúvose la segmentación esterna de la granada Mills, yá que-y daba una superficie que se garraba meyor. Esti diseñu básicu caltúvose en delles granaes modernes.
Les granaes afeches pa llanzase con fusiles, les Granada de fusil granaes de fusil, empezaron a usase la Guerra Ruso-Xaponesa en 1904, mientres la defensa de Port Arthur. Darréu, esto foi realizáu tamién pol Exércitu Español. Los primeres que fixeron esto a gran escala fueron los franceses na Primer Guerra Mundial. Les granaes de fusil fueron llargamente reemplazaes nos exércitos por lanzagranadas y lanzamisiles (como los bazookas).
Tipos de granaes
miniatura|derecha|300px|Dos granaes modernes seccionadas. A la izquierda: granada de fragmentación DM61A1; a la derecha: granada pa entrenamientu DM78A1.
Granada de fragmentación
Les granaes de fragmentación son comunes nos exércitos. Son armes diseñaes pa esvalixar fragmentos letales na detonación. Suel tar fecha d'un material sintético duru o aceru, lo que va apurrir cierta fragmentación como fragmentos y estielles. Nes granaes modernes tán diseñaes con una fragmentación preformada. La fragmentación preformada puede tener forma esférica, cuboide, d'alambrada o d'alambrada con mozquetes. La mayoría tán diseñaes pa llanzase y españase dempués d'un periodu de tiempu o en casu d'impautu.
Les granaes de fragmentación modernes, como la granada M67 de los Estaos Xuníos, tienen un radiu d'aición de 15 metros y los fragmentos pueden percorrer unos 200 metros.
Granada de conmoción
Trátase d'una granada diseñada pa estropiar l'oxetivu solamente cola esplosión. Estes granaes suélense clasificar como armes ofensives porque'l radiu de víctimes ye enforma menor que la distancia a la que puede ser refundiada. Nel casu de la granada Mk3A2 estauxunidense, el radiu de víctimes ye de 2 metros n'árees abiertes, pero los cachos de la granada pueden llegar a unos 200 metros.
Tamién s'usó como carga de fondura alredor d'embarcaciones. Dalgunes, como la granada estauxunidense Mk40, tán diseñaes específicamente pa ser utilizaes contra buzos y hombre rana enemigos. Les esplosiones submarines maten o incapacitan al oxetivu, creando una onda de choque letal so l'agua.
Granada antitanque
Diseñóse una gama de granaes de mano pal so usu contra vehículos acorazaos. Un exemplu bastante débil ye la bomba pegañosa británica de 1940. Diseños como la panzerwurfmine (L) alemana y les RPG-43, RPG-40, RPG-6 y RKG-3 soviétiques teníen un HEAT nun estremu y un elementu pa estabilizar el so vuelu y qu'impactara colos 90 graos necesarios por que la carga bueca fora efectiva.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, el Reinu Xuníu usó granaes incendiaries basaes nel fósforu blancu. El modelu Nᵘ76 foi usáu pola Guardia d'Interior Británica (Brithish Home Guard) como arma antitanque. Foi producida en grandes cantidaes. N'agostu de 1941 fabricárense 6 millones.
Por cuenta de les meyores nel blindaxe de los tanques, les granaes de mano antitanque xeneralmente tán consideraes obsoletas. Sicasí, fueron usaes con ciertu ésitu contra vehículos menos blindaos, los resistentes a mines y protexíos d'emboscaes (MRAP, poles sos sigles n'inglés), diseñaos pa protexese contra artefautos esplosivos improvisaos de la insurxencia irakí d'empiezos del sieglu XXI.
Granada amoriadora
Una granada amoriadora ye un artefautu esplosivu non letal usáu pa desorientar temporalmente los sentíos d'un enemigu. Ta diseñada pa producir un rellumu de lluz cegador y un fuerte ruiu de detonación de más de 170 decibelios. Foi usada per primer vegada pol Serviciu Aereu Especial del Exércitu Británicu a finales de la década de 1970.
Granada sting
Les granaes sting son granaes amoriadores con un diseñu basáu nel de les granaes de fragmentación. En llugar d'usar una carcasa de metal pa producir metralla, tán feches de goma dura y rellenes d'unos cien esferes de goma. Al españar, les esferes de goma y los fragmentos de la carcasa de goma de la granada se esparcen xenerando un efeutu non letal. Estos proyeutiles pueden rebotar. Dalgunes tienen amás una carga de gas CS.
Otros tipos
Les granaes químiques y de gas amburen o espulsen un gas, pero nun esploten. Ente estes atopen les Granada de fumu granaes de fumu y les granaes incendiaries.
Usu
Cuando s'usa una granada antipersona, l'oxetivu ye qu'esplote cuando l'oxetivu ta dientro del so radiu efectivu. La granada de fragmentación M67 tien una zona de muerte efectiva de cinco metros de radiu, ente que'l radiu inductor de baxes ye d'aproximao quince metros.
Una téunica alternativa ye quitar el pasador antes de llanzar la granada, lo que dexa a la mecha quemar parcialmente y mengua el tiempu de detonación tres el so llanzamientu. Un tiempu más curtiu ye útil p'amenorgar la capacidá del enemigu de cubrir o de llanzar de vuelta la granada, y tamién puede faese pa dexar que la granada españe nel aire sobre les posiciones defensives. Esta téunica ye inherentemente peligrosa (por haber un tiempu más curtiu y, poro, más cercanu a la esplosión) más complicada (unu tien d'asegurase de llanzar la granada dempués de la espera) y más variable (el tiempu de les meches varia en cada tipu de granada) polo que se desaconseya nel Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos y prohíbese nel entrenamientu. A pesar d'esto, esta téunica apaez frecuentemente nes películes de Hollywood y nos videoxuegos.
Les táctiques varien según el tipu d'usu. La guerra urbana, sobremanera nel ataque a árees edificaes, trai consigo un gran usu de granaes de mano: ye habitual llanzar una granada o dos antes de pasar a un sitiu (como al entrar nuna habitación o al devasar una escalera). Un batallón que lluchara nuna ciudá mientres la Segunda Guerra Mundial usaba unes 500 granaes al día.
Un asuntu clave ye que la granada nun seya agarrada y llanzada de vuelta. La téunica preferida de los Marines estauxunidenses pa prevenir esto ye llanzar la granada con abonda fuercia como por que rebote y que seya malo de garrar pa ser llanzada de vuelta. Esto ye aplicable cuando quier estenase una habitación, por casu. Pa otros usos, como algamar les partes altes d'un edificiu, puede llanzase una granada.
Llanzar una granada a un pisu cimeru ye peligrosu debíu al riesgu que nun lo algamar y caya de vuelta. Ye muncho más seguro llanzar una granada a pisos inferiores, polo que lo más seguro ye tomar un edificiu dende enriba en llugar de dende la base. Les granaes qu'esploten nel suelu xeneralmente causen desprendimientos a pisos inferiores.
La téunica preferida nes fuercies estauxunidenses cuando se va a atacar con granaes ye amosales a les fuercies aliaes, dándo-yos una conocencia visual d'esta pa evitar sollertar al enemigu del so usu. Como alternativa, dase una voz d'alerta darréu dempués de llanzar la granada, glayando frag out.
Tumbes de los reis de Buganda en Kasubi
Les Tumbes de los reis de Buganda en Kasubi fueron unes construcciones asitiaes nuna llomba (la llomba de Kasubi) de la capital d'Uganda, Kampala. Consistíen en cuatro baltes, de los cuatro últimos reis de Buganda, esto ye, Mutesa I, Mwanga II, Cwa y Mutesa II. Fueron edificaes en 1882 y convertíos en llugar d'enterramientu en 1884, tomen una superficie de 26'8 ha. Les tumbes fueron incluyíes nel Patrimoniu de la Humanidá de la Unesco en 2001.
El 16 de marzu de 2010, en redol a les 8:30 pm, les tumbes sufrieron una quema que les destruyó casi por completu. Ye polo que'l 28 de xunetu de 2010, fueron incluyíes na Llista del Patrimoniu de la Humanidá en peligru.
Coeligena phalerata
Coeligena phalerata, ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, orde Apodiformes.
Distribución y hábitat
Ye una especie endémica de Colombia, onde habita nos viesques de monte tropicales y subtropicales de Sierra Nevada de Santa Marta, nel departamentu de Madalena, al norte del país.
Enllaces esternos
Categoría:Trochilidae
Estrechu de Northumberland
L'estrechu de Northumberland (détroit de Northumberland; Northumberland Strait) ye un llargu estrechu de mar alcontráu en partir sur del golfu de San Llorienzo, na mariña atlántica de Canadá. L'estrechu dixebra, al norte, la Islla del Príncipe Dubardu del continente —les mariñes meridionales, orientales y occidentales del golfu, na so mayoría na península de Nueva Escocia— y, nel so estremu oriental, de la isla del Cabu Bretón. Alministrativamente l'estrechu y les sos riberes pertenecen a les provincies de Nueva Brunswick (NB), Nueva Escocia (NS) y Islla del Príncipe Dubardu (PE).
La parte más angosta del estrechu, el pasaxe Abegweit, ente Borden-Carleton y cabu Jourimain (13 km), ye dende 1999 cruzada pela ponte de la Confederación.
Llendes
La llende occidental del estrechu ta delimitado per una llinia qu'escurre ente'l North Cape, na Islla del Príncipe Dubardu, y Point Escuminac (NB), na parte continental, ente que'l llende este ta delimitado per una llinia qu'escurre ente East Point (PE) y Inverness (NS), na islla de Nueva Escocia.
Na parte suroriental del estrechu ta la badea de St.George, qu'al traviés del angostu estrechu de Cansu coneuta col océanu Atlánticu.
Asentamientos
Les principales comunidaes nel estrechu inclúin les ciudaes de Charlottetown (capital provincial), Summerside y Souris (PE), Pictou (NS) y Shediac (NB).
Temperatura de l'agua
La poca fondura del estrechu emprestar a calecer la temperatura de l'agua nos meses de branu, con delles zones qu'algamen los 25°C. Arriendes d'ello, l'estrechu ye'l llugar nel que se dan les temperatures de l'agua más templáu del océanu en Canadá, y tamién dalgunes de les temperatures más templaes de la mariña atlántica al norte de Virginia. Mientres los meses d'iviernu, ente avientu y abril, el xelu marino cubre tol estrechu y el golfu de San Llorienzo.
Navegación
L'estrechu de Northumberland ye una ruta de navegación menor, con puertos como Pugwash (NS), qu'embarca sal, Summerside, Charlottetown, Georgetown y Souris, qu'unvien productos agrícoles y reciben petroleu y agregaos, y Pictou, qu'embarca productos forestales y carga xeneral. La navegación menguó nes últimes décades col cayente de los servicios ferroviarios a los puertos y l'aumentu de la capacidá de les carreteres a los grandes puertos fuera del golfu de San Llorienzo, que se conxela nel iviernu.
Ponte de la Confederación
La parte más angosta del estrechu, el pasaxe Abegweit de 13 quilómetros d'anchu, alcontráu na parte occidental del estrechu ente Borden-Carleton, Prince Edward Island y Cape Jourimain (NB), ta agora travesada pol apocayá construyíu Ponte de la Confederación. La ponte foi construyíu ente 1993 y 1997, y tien un llargor de 12,9 km, con 43 vanos de 250 m cada unu.
Ferries
L'estrechu ye travesáu en temporada por dos servicios de ferry: Northumberland Ferries Limited opera un serviciu de pasaxeros/vehículos ente | (NE) y Wood Islands (PE), un serviciu esclusivu pa pasaxeros tamién funciona dende Caribou a islla Pictou. Los otros servicios de pasaxeros/vehículos atopar ente Souris (Islla del Príncipe Dubardu) y les islles de la Madeleine, en Quebec. Dambos servicios atopar nel estremu oriental del estrechu.
Hasta'l 31 de mayu de 1997 hubo un serviciu de ferry al traviés del pasaxe Abegweit, ente Borden-Carleton (PE) y Cape Tormentine (NB), operáu por Marine Atlantic, que foi unu de los servicios de ferris más allegaos de Canadá y que foi reemplazáu pola entrada en serviciu de la ponte de la Confederación.
Llétricu
Maritime Electric suministra lletricidá a los veceros na Islla del Príncipe Dubardu. Anque la compañía tien delles instalaciones de xeneración de lletricidá, dende mediaos de la década de 1970 la mayoría de la lletricidá de la islla mercar a NB Power y suminístrase al traviés d'una interconexón llétrica interprovincial. Esta interconexón componer de dos cables de tresmisión submarinos llenos d'aceite, de 23 km y 138 kilovoltios, instalaos en 1975-78 sol estrechu de Northumberland nel estremu oeste del pasaxe Abegweit, ente Murray Corner (NB) y Fernwood (PE). Puesto que l'estrechu de Northumberland permanez conxeláu pel hibiernu, los cables tán diseñaos pa ser protexíos contra'l xelu y fueron copiaos d'un diseñu suecu que s'utilizó orixinalmente p'abastecer a la isla de Gotland nel mar Bálticu.
La islla Pictou, en Nueva Escocia nun recibe lletricidá de la compañía suministradora d'esa provincia, Nova Scotia Power. Los residentes tienen de xenerar la so propia lletricidá a partir de fontes fora de la rede.
Telecomunicaciones
La compañía Bell Aliant tien dos cables de fibra óptica de telecomunicaciones que crucien l'estrechu de Northumberland pa sirvir a la Islla del Príncipe Dubardu. El primeru ye un cable submarín que va dende Caribou (NS) a Wood Islands (PE). L'otru cuerre al traviés de la ponte de la Confederación y sustituyó a un cable submarín que s'utilizaba pa enllazar Borden-Carleton (PE) con Cape Tormentine (NB).
Eastlink tien un cable de telecomunicaciones de fibra óptica que coneuta Gaspereau, Prince Edward Island con Port Hood (NS).
Travesíes a nadu
Los detalles rellacionaes coles travesíes a nadu del estrechu, con marees, corrientes, vida marina y navegación, puede atopase na páxina de OpenWaterPedia's Northumberland Strait page. Hubo dellos cruces documentaos del estrechu a nadu ensin ayuda, anque nun esiste un organismu oficial que verifique eses afirmaciones. Namái hai hasta la fecha dos travesíes dobles documentaes nun solu día (~ 28 km):
Giro d'Italia 1960
La 43ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 19 de mayu y el 9 de xunu de 1960, con un percorríu de 21 etapes, dos d'elles dobles, y 3481 km, que'l vencedor completó a una velocidá media de 37,006 km/h. La carrera empezó en Roma y terminó en Milán.
Tomaron la salida 140 participantes, de los cualos 97 terminaron la carrera.
Trés yeren los principales favoritos d'esta edición del Giro d'Italia: el luxemburgués Charly Gaul, que defendía la victoria llograda'l añu anterior, el francés Jacques Anquetil, 2º en 1959, y l'italianu Gastone Nencini, vencedor en 1957, que constituyía la principal esperanza del ciclismu italianu, qu'apocayá sufriera'l golpe de la muerte prematura de Il campionissimo. La primer etapa de monte importante foi la 12ª, con final en Cervinia. Gaul atacó dende la base de l'ascensión, pero nun llogró marcar nenguna diferencia col restu de favoritos. El luxemburgués declaró que'l puertu nun yera lo suficientemente duru pa él, y que lo fadría meyor nos Dolomites. Anquetil, pela so parte, fixo los deberes na 14ª etapa, la contrarreló de 68 km, na que consiguió poner a Gaul a casi siete minutos de distancia, y a Nencini a más de cuatro. Una vegada más, Charly Gaul paecía condergáu a perder el Giro, magar les sos épiques demostraciones nel altu monte n'ediciones anteriores consiguieren camudar el destín d'un día pa otru. El duelu na 20ª etapa, la etapa reina con cuatro cima montascoses y el tarrecible Pasu Gavia ente elles, taba sirvíu.
De nuevu la participación española foi bastante amenorgada nel Giro, con solu cuatro representantes. Aun así, llográronse cuatro trunfos parciales, trés per parte de Miguel Poblet y unu per parte de Salvador Botella. Na xeneral, Poblet foi'l meyor clasificáu, pudiendo nesta ocasión solo ser 25º.
Reginald VelJohnson
Ye conocíu principalmente polos sos papeles como oficial de policía en diverses series de televisión y películes.
Biografía
Fíu d'una enfermera y un asistente sanitariu, la so primer esperiencia interpretativa remontar a 1978 cuando actúa d'extra na película The Deer Hunter, xunto a Christopher Walken. Darréu, la so trayeutoria profesional llevó-y a la interesada circunstancia d'interpretar sistemáticamente policías y axentes de la llei. Asina, en Ghostbusters (1984) tenía un pequeñu papel como funcionariu de prisiones. Tamién apaez na popular Crocodile Dundee, na piel d'un conductor de limusines.
Sicasí, la so carrera empieza a destacar cuando consigue'l papel del Sarxentu Al Powell nel que fuera unu de los títulos más taquilleros de 1988: Die Hard, que co-protagoniza con Bruce Willis, repitiendo personaxe na secuela de 1990 Die Hard 2.
El papel que consagró la so popularidá deber, sicasí, a la pequeña pantalla. Trátase del personaxe de Carl Winslow, la cabeza de familia de la serie Family Matters, que s'emitió ente 1989 y 1998.
En 1989 salió na película Turner & Hooch xunto con Tom Hanks.
Tres nueve años na serie, amás de realizar apaiciones episódiques en numberoses series de televisión, dedicóse sobremanera al mundu del teatru. Asina en 2004 estrenó la obra de teatru She all Dat!, en Nueva York. Tamién apaez nun capítulu de la serie Bones, de la cadena Fox. En 2006 apaez nel capítulu 11 de la segunda temporada de la serie Chuck, interpretando tamién a un policía. Finalmente, en 2002 retomó'l so papel de Al Powell na versión de Gamecube Die Hard: Vendetta.
En 2010 grabó la serie I'm in the Band como'l direutor Strikland.
Anguaño actúa na serie Doctora en Alabama interpretando a Dash DeWitt.
7 Andromedae
7 Andromedae (7 And) ye una estrella na constelación d'Andrómeda de magnitú aparente +4,54. Alcuéntrase a 80 años lluz de distancia del Sistema Solar.
7 Andromedae ye una estrella blancu-mariella de la secuencia principal de tipu espectral F0V. Asemeyáu a les componentes del sistema estelar Porrima (γ Virginis), la so temperatura efectivo asitiar ente 7108 - 7190 K y relluma con una lluminosidá 7,2 vegaes mayor que la lluminosidá solar. El so radiu evaluáu a partir del valor del so diámetru angular, 0,67 milisegundos d'arcu— ye un 80% más grande que'l del Sol. El so conteníu metálico ye daqué inferior a la solar, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] igual a -0,09. La so masa ye un 60% mayor que la masa solar y, con una edá averada de 1600 millones d'años, alcuéntrase na metá de la so vida como estrella de la secuencia principal.
7 Andromedae xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 61,8 km/s —30 vegaes superior a la del Sol— y ye que les estrelles de la secuencia principal estrémense, tocantes a la so rotación, de forma bastante definida a una temperatura superficial d'aproximao 6500 K; aquelles que la so temperatura ta debaxo d'esti valor xiren amodo, les que lo superen —como ye'l casu de 7 Andromedae— facer muncho más apriesa.
Rondeira
Rondeira ye una casería de la parroquia de Presno nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 11,00 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 50 msnm y tien una población de.
Aillevans
Aillevans ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Coeligena torquata
El inca encollaráu (Coeligena torquata) (conocíu n'inglés como collared inca) ye un colibrí natural d'América del Sur, en concretu, de Bolivia, Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela. Suel midir unos 15 cm de llargor, trés de los cualos correspuenden al picu.
Premios Óscar de 1990
La 62ª entrega de los premiu Óscar tuvo llugar el día 26 de marzu de 1990 nel Dorothy Chandler Pavilion de Los Angeles. La ceremonia foi conducida por Billy Crystal.
Candidatures y ganadores
thumb|right|right|[[Oliver Stone foi'l ganador del Óscar al meyor direutor por Born on the Fourth of July.]] thumb|right|180px|right|[[Daniel Day-Lewis foi'l ganador del Óscar al meyor actor por My Left Foot.]] thumb|right|180px|right|right|[[Jessica Tandy foi la ganadora del Óscar a meyor actriz por Driving Miss Daisy.]] thumb|right|180px|right|[[Denzel Washington foi'l ganador del Óscar a meyor actor de repartu por Glory.]] thumb|right|180px|right|right|[[Brenda Fricker foi la ganadora del Óscar a la meyor actriz de repartu por My Left Foot.]]
Sonic the Hedgehog (personaxe)
Sonic the Hedgehog (ソニック・ザ・ヘッジホッグ) ye un personaxe de videoxuegos y la mascota creada por y pa SEGA. Ye'l personaxe principal de la saga col so mesmu nome; tamién ta presente en cómics, dibuxos animaos y llibros. El primer videoxuegu d'esta franquicia creóse en 1991, pa competir colos videoxuegos de la mascota de Nintendo: Mario, trocando a Alex Kidd. Sonic ye un corcuspín azul de 16 años, 1 metru y 35 kilogramos (según la versión xaponesa de Sonic X) que tien l'habilidá de correr a la velocidá'l soníu, una carauterística que s'amuesa na mayoría de los sos xuegos siendo, amás, la so seña d'identidá.
Premios Óscar de 1990
Candidatures y ganadores
19px Indica'l ganador dientro de cada categoría.
Sonic the Hedgehog (personaxe)
AM8 entamó'l desendolcu del xuegu y pasó a llamase dende entós hasta anguaño como Sonic Team (Ello ye que sacante AM2, tolos grupos AM# de Sega terminaron camudando los sos nomes).
Premios Óscar de 1990
In memoriam
Mientres el show, presentóse un clip tributu a los profesionales del cine finaos mientres l'añu pasáu: Prem Nazir (direutor), Beatrice Lille, Lionel Newman (compositor), John Cassavetes, T. Y. B. Clarke (escritor), George O'Hanlon, Marguerite Roberts (escritora), Harry Andrews, Maurice Evans, May Allison, Charles Vanel, Lucille Ball, Sergio Leone, Jack Buetel, Joris Ivens, Jim Backus, Mel Blanc, Laurence Olivier, Rebecca Schaeffer, Amanda Blake, Irving Berlin (compositor), Graham Chapman, Bette Davis, Onest Conley, Cornel Wilde, Anthony Quayle, Lynn Bari, Aileen Pringle, Silvana Mangano y Lee Van Cleef.
Sonic the Hedgehog (personaxe)
Personalidá
Sonic, na mayoría de los videoxuegos, presenta una personalidá aventurera, decidida, confiáu de sigo mesmu y daqué egocéntricu y presumíu, pero magar d'eso siempres ayuda a cualesquier ser que s'alcuentre en problemes. La so comida favorita según dellos manuales y espectáculos de TV son los perrinos calecíos, anque tamién los xelaos y la comida puxarra polo xeneral. En delles ocasiones nótase qu'esfruta de burllase de los sos enemigos y delles vegaes de los sos propios amigos, nun lo fai con mala intención. El so meyor amigu ye Tails, a quien conoció nos acontecimientos de Sonic the Hedgehog 2. El so principal rival considérase Shadow, pero Metal Sonic (una copia robótica del corcuspín creáu pol doctor Robotnik) ye tamién ún d'estos. El so principal propósitu ye parar los planes del Doctor Eggman, magar ser un héroe ye relaxáu, présta-y faer coses peligroses por diversión, y el so pasatiempu favoritu ye correr.
Elvis Presley
Elvis Aaron Presley, más conocíu como Elvis Presley, o a cencielles Elvis, foi un cantante, actor y showman d'Estaos Xuníos.
Presley ye consideráu unu de los cantantes d'Estaos Xuníos más populares del sieglu XX, y unu de los iconos culturales más emblemáticos del so país. Faise referencia a él frecuentemente como «el Rei del Rock and Roll».
Biografía
Nació en Tupelo, Mississippi, pero cuando tenía 13 años camudóse al pie de la so familia a Memphis, Tennessee onde, en 1954, empezó la so carrera artística cuando Sam Phillips, el dueñu de Sun Records, vio nél la manera d'espandir la música afroamericana.
Acompañáu pol guitarrista Scotty Moore y el contrabaxista Bill Black, Elvis foi unu de los creadores del Rockabilly, un estilu de tempo rápido impulsáu por un constante ritmu que consiste nuna fusión de Música Country y Rhythm and Blues. En llegando a un alcuerdu col que foi'l so apoderáu mientres cuasi dos décades, el "Coronel" Tom Parker, la compañía discográfica RCA Records consiguió un contratu pa espublizar la so música. El primer senciellu con esta empresa, «Heartbreak Hotel», publicáu en xineru de 1956, convirtióse nun ésitu númberu unu. Llueu, tres les sos apaiciones nos medios, Elvis Presley convirtióse na figura principal del popular soníu del primitivu Rock and Roll, con una serie de presentaciones televisives y ésitos que llegaron al visu de les llistes de ventes.
Les sos interpretaciones llenes d'enerxía, y el so estilu desinhibido volvióse descomanadamente popular y revesosu. Meses dempués, en payares d'esi mesmu añu, llevó a cabu'l so debú cinematográficu cola película "Love Me Tender".
Reclutáu pal serviciu militar en 1958, volvió a entamar la so carrera artística dos años más tarde, llegando parte del so material a algamar mayor ésitu comercial dende entós. Elvis dio pocos conciertos, sicasí, na década de los 60, empuestu por Parker, dio en dedicase a filmar películes pa Hollywood y grabar bandes sonores, munches d'elles despreciaes pola crítica musical.
En 1968, tres siete años alloñáu de los escenarios, Presley volvió realizar presentaciones en direutu nun especial de televisión que dio llugar a una amplia serie de conciertos en Las Vegas, Nevada, y tamién a delles xires musicales. En 1973 protagonizó'l primer conciertu teletransmitido d'ámbitu mundial vía satélite, "Aloha from Hawaii", vistu por unos 1.500 millones de persones. Finalmente, el consumu escesivu de melecines prescrites comprometió gravemente la so salú, hasta qu'en 1977 morrió sópitamente el 16 d'agostu, na so casona "Graceland", en Memphis, Tennessee, a la edá de 42 años.
Presley ye consideráu como una de les figures más importantes de la cultura popular del sieglu XX. Tenía una voz versátil y un inusual ésitu en munchos xéneros, ente ellos el Country, el Pop, les balaes, el Gospel y el Blues. Ye'l solista con más ventes na historia de la música popular, nomáu a 14 premios Grammy, ganó trés, y recibió unu na categoría a la carrera artística, a la edá de 36 años, amás de figurar en diversos salones de la fama musicales.
Elvis como símbolu sexual
El direutor de televisión Steve Binder, quien nun yera un fanáticu de la música de Presley enantes de ver l'especial del regresu de 1968, informó: «soi totalmente hetero y tengo que dici-yos que, te deteníes a miralo yá fores home o muyer. Él tenía esa bona pinta. Y si nun sabíes que yera una superestrella, nun había nenguna diferencia; si entrabes a el cuartu, sabíase que daquién especial taba na to presencia».
L'estilu de la so actuación, tanto como la so guapura física, foi'l responsable de la imaxe erotizada de Presley. En 1970, el críticu George Melly describiólo como «el maestru de la sorrisa sexual, tratando a la so guitarra como si fuera falu y moza». Nel so obituariu de Presley, Lester Bangs acreditólo como «l'home que llevó abiertamente'l flagrante y vulgar frenesí sexual a les artes populares n'Estaos Xuníos».
Ente que Presley foi comercializáu como un iconu de la heterosexualidá, dellos críticos culturales argumentaron que la so imaxe yera ambigua. Brett Fermer asitió los xiros orgásmicos de la secuencia de baille nel "Rock de la cárcel" dientro d'una serie de númberos musicales cinematográficos qu'ufierten una «erotización espectacular, al empar d'una homoerotización de la imaxe masculina». Nel analís de Yvonne Tasker, «Elvis foi una figura ambivalente qu'articuló una peculiar versión feminizada de la masculinidá de la clase trabayadora blanca como una pantalla d'agresividá sexual».
Legáu cultural
En 1956, l'atención qu'Estaos Xuníos-y emprestó a Presley tresformó'l campu de la música pop, y tuvo un gran efeutu nel ámbitu más ampliu de la cultura popular. Como'l catalizador de la revolución cultural que foi'l Rock and Roll, Presley xugó un papel central, non yá pa definilo como un xéneru musical, sinón tamién pa da-y un toque de la cultura xuvenil y una actitú rebalba.
Col so orixe mestizu, afirmáu reiteradamente por Presley, el Rock and Roll ocupó una posición central na cultura d'Estaos Xuníos y facilitó una nueva aceptación y reconocencia de la cultura negra. Nesti sentíu, Little Richard dixo de Presley: «foi un integrador. Elvis foi una bendición. Nun dexaben pasar la música negra, pero él abrió la puerta pa la música negra». Al Green mentó: «[Elvis] Rompió'l xelu pa toos nós». Presley tamién demostró l'enorme algame de les celebridaes na era de la comunicación: a los 21 años d'edá, dempués d'un añu de la so primer apaición na televisión d'Estaos Xuníos, yera una de les persones más famoses del mundu.
La imaxe y la voz de Presley son reconocíes alredor del mundu; nos sondeos y encuestes, ye reconocíu como unu de los artistes más importantes de la Música Pop, y unu de los más influyentes ente los d'Estaos Xuníos: Bob Dylan describió la so sensación dempués d'escuchar per primer vegada a Presley como «acabando de salir de la cárcel».
Pa dalgunos, non yá considérense los llogros de Presley, sinón tamién los sos fallos, pos añeden más elementos al so legáu, como nesta descripción de Greil Marcus: «Elvis Presley ye una figura suprema na vida d'Estaos Xuníos, la so presencia, nun importa qué banal o predecible foi, nun puede tener nenguna comparanza real. El rangu cultural de la so música amplióse hasta'l puntu onde inclúin non yá los ésitos del momentu, sinón tamién los recitales patrióticos, el Gospel y el Country puru, y el Blues realmente puercu... Elvis remaneció como un gran artista, un gran rockeru, un gran provisor de "schlock", un personaxe de gran corazón, un gran pelmazo, un gran símbolu de potencia, un gran comicastro, una gran persona prestosa y, sí, un gran ciudadanu d'Estaos Xuníos».
Adelans-et-le-Val-de-Bithaine
Adelans-et-le-Val-de-Bithaine ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Achey
Achey ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Idioma garífuna
El garífuna ye un idioma arahuaco faláu na mariña caribe atlántica d'Hondures (98 mil), Guatemala (17 mil), Belice (16 mil) y Nicaragua (1500) pol pueblu garífuna. El garífuna ye faláu por menos d'una cuarta parte del aproximao un millón de persones d'etnia garífuna.
Una carauterística interesante d'esta llingua ye'l vocabulariu que ye usáu solamente poles muyeres y el que ye utilizáu namái polos homes. Esto, sicasí, nun afecta a tol vocabulariu. Los términos usaos polos homes provienen xeneralmente del idioma caribe ente que'l vocabulariu usáu poles muyeres vien del idioma arahuaco.
La llingua garífuna, xunto cola danza y la música d'esta etnia centroamericano y caribeño, foi proclamada en 2001 ya inscrita en 2008 na Llista representativa del Patrimoniu Cultural Inmaterial de la Humanidá de la Unesco.
Samagán
Samagán ye una aldea de la parroquia de Presno nel conceyu asturianu de Castropol.
Idioma garífuna
Comparanza con Carib o Kari'nja
Equí preséntese exemplos que comparen garifuna con carib o kari'nja.
Pronomes personales
Con independientes pronomes personales, Garifuna estrema xéneros gramaticales:
Samagán
Alcuéntrase a 13,00 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 54 msnm y tien una población de.
Idioma garífuna
Pronomes personales
Les formes au y amürü son d'orixe caribe, los otros son d'orixe Arawakan.
Plurales de sustantivos
La pluralización de sustantivos nun ye regular, realizar por mediu de sufixos. Por casu:
El plural de Garífuna ye Garínagu.
Posesión
Posesión en sustantivos espresar por persona gramatical los prefixos:
Verbos
Na Garifuna verbos, les categoríes tiempu gramatical, aspeutu gramatical, manera gramatical, negación lóxica, y persona (suxetu y complemento) espresar por mediu d'afixos, parcialmente sofitaos por partícules gramaticales.
El paradigmo de conjugación son numberosos.
Exemplos
La conxugación del verbu alîha "lleer" nel presente tirante continuu:
La conxugación del verbu alîha "lleer" nel presente:
Tamién hai unos verbos irregulares.
Numberales
Dende "3" penriba los númberos de Garífuna son puramente d'orixe francés y basaos nel sistema vigesimal, lo cual nel idioma francés namái ye aparente a "80":
Twyfelfontein
El Twyfelfontein o Ui-aes allugar na rexón de Kunene, en Namibia. Foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 2007.
Ye conocíu polos sos restos arqueolóxicos que daten de hai más de 3000 años. Contién más de 2000 figures d'arte rupestre.
Arqueoloxía
El nome del sitiu arqueolóxicu ye Twyfelfontein 534. Subdividir en 15 sitios más pequeños como describió Scherz en 1975. Los oxetos del sitiu inclúin gran variedá de ferramientes de piedra feches na so mayoría de cuarcita. El tipu y forma d'estes ferramientes indiquen non yá l'usu de piedra, sinón tamién la prevalencia de madera y el trabayu del cueru. Oxetos como colgantes y abalorios a partir de fragmentos de pulgu de güevu d'avestruz atopáronse en dellos llugares. Topáronse fragmentos de carbón y güesos d'usu cotidianu, según fragmentos de cerámica ensin decorar.
Los afayos indiquen l'orixe chamánico de los grabaos porque se toparon restos de comida (güesos de pequeños antílopes y llagartos) en llugar de les grandes especies representaes.
Preciso l'añu
Aillevillers-et-Lyaumont
Aillevillers-et-Lyaumont ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Santaya
Santaya ye una aldea de la parroquia de Presno nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 11,00 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 138 msnm y tien una población de.
Central nuclear d'Ascó
La central nuclear de Ascó, estremada en 2 reactores, I y II, ye una central nuclear asitiada en Ascó (Tarragona), na marxe derecha del ríu Ebru.
Tien dos reactores de 1032,5 MW unu, y 1027,2 MW l'otru del tipu reactor d'agua a presión (PWR). El so sistema de refrigeración consta de torres naturales y forzaes.
El primer reactor entamó a operar n'avientu de 1984 y el segundu en marzu de 1986.
Xestión
La central nuclear de Ascó -al igual que la de Vandellós- ta xestionada pola Asociación Nuclear Ascó-Vandellós, que ta participada por Endesa ya Iberdrola.El reactor I de la central de Ascó ta xestionáu al 100% por Endesa, y el II nun 85% por Endesa y un 15% por Iberdrola.
Incidentes de 2007/2008
left|250px|thumb|Vista de la torre de refrixeración de la central nuclear d'Ascó
El día 5 d'abril de 2008 el Conseyu de Seguridá Nuclear (CSN) informó d'un incidente asocedíu na central nuclear de Ascó. Anque foi categorizáu primeramente como nivel 1 na Escala Internacional d'Accidentes Nucleares (INES), el CSN decidió alzar l'incidente a nivel 2 el día 14 d'abril por inadecuáu control del material radiactivou y por apurrir información incompleta y deficiente al organismu regulador. Esto supunxo la destitución del direutor y el xefe de proteición radiolóxica de la central.
L'estimación d'actividá arramada finalmente xubía a un máximu de 84,95 millones de bequerelios (2,3 milicurios (mCi)) de 60Co, 54Mn, 51Cr y 59Fe.El día 22 d'abril realizárense 900 midíes de trabayadores, previéndose la vixilancia sobro un total de 1550, constatando en tolos casos midíos l'ausencia de contaminación radiactiva.En mayu del 2009 l'incidente de fuga de partícules radiactives del 2007-2008 traducióse na imposición d'una multa de más de 15 millones d'euros por parte del Ministeriu d'Industria.
Almagarinos
Almagarinos ye un llugar del conceyu d'Igüeña, na comarca d'El Bierzu, provincia de Llión (Castiella y Lleón, España).
Ailloncourt
Ailloncourt ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Coeligena violifer
El inca gorgimorado, tamién llamáu colibrí verde castañal o inca de gargüelu violeta (Coeligena violifer) ye una especie d'ave na familia Trochilidae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia y Perú. El so hábitat natural son los montes montanos húmedos subtropicales o tropicales.
Sinonimia
(Coeligena violifer dichroura) (Coeligena violifer osculans)
Spencer Davis
Spencer David Nelson Davies, conocíu simplemente como Spencer Davis, foi un músicu galés, fundador del grupu The Spencer Davis Group.
José Manuel Suárez Rivas
José Manuel Suárez Rivas, conocíu como Sietes, ye un ex-futbolista asturianu que xugaba en la posición de defensa.
Estadístiques
Nun s'inclúin los partíos de la Copa del Rei. a Inclúyense dos partíos de la Copa de la UEFA. b Inclúyense trés partíos de la Copa Intertoto.
Trayeutoria política
Foi alcalde de Rales (Villaviciosa) na llexislatura 2007-2011. Nes siguientes eleiciones algamó'l puestu de conceyal de Deportes, Educación y Mocedá nel conceyu de Villaviciosa, hasta xunu de 2012.
Anagallis arvensis
Anagallis arvensis, de nome común pimpinela escarlata, muraxes o amurajes, ye una planta de baxu porte de la familia de les Myrsinaceae.
Descripción
Planta añal con tarmu de 2,5 hasta 70 cm, erecto o procumbente. [Fueya]]s de 5-30 por 3-15 mm, opuestes, dacuando les cimeres tri/quadri-verticiladas, sésiles, ováu-oblongues, escasamente llanceolaes col viesu frecuentemente con puntos pardu-coritos. Flores con pedicelu de 8-40 mm, más llargu que la fueya axilante, recurváu na fructificación. Mota de 2-6,5 mm, con 4-5 dientes aquillaos, con ampliu marxe escarioso, xeneralmente más curtios que los pétalos nel botón floral; tubu 0,5-1 mm. Corola de 4-15 mm de diámetru, rotácea; 5 lóbulos de 1,5-7 mm, obovaos, con marxe daqué crenuláu, raramente denticuláu y con pelos marxinales glandulares, tricelulares, cola célula terminal globosa; tubu curtiu d'unos 0,2 mm; color azul (Anagallis arvensis var. caerulea) con un aniellu acoloratáu nel gargüelu, o anaranxáu, asalmonáu o acoloratáu con un aniellu purpúreo nel gargüelu. Estambres con filamentu de 1-3 mm, con pelos de color purpúreo, dacuando mariellu o ablancazáu; anteres de 0,3-0,9 mm, más o menos elipsoidales. Estilu de 1-2,5 mm. Frutu de 3,5-6 mm de diámetru con 20-35 granes ,de 0,9-1,4 por 0,6-1 mm.
La subespecie Anagallis arvensis ssp. foemina tien flores brilloses azul escures. Foi considerada como una especie distinta: Anagallis foemina, darréu rebaxada a condición de simple subespecie.
Hábitat y distribución
Habita en terrenes cultivaos, zones baldías y dunes en toa Europa, onde ye considerada una maleza ya indicador de suelos sueltos.
Cosmopolita.
Nel centru d'España apaez en comunidaes de Polygono-Chenopodion Koch ex Sissing (1946), y ye protexida como especie "vulnerable" na Rexón de Murcia (España).
Naturalizada n'África tropical (Cabu Verde, y Azores).
Propiedaes
Principios activos: contién saponósidos: ciclamina. Taníns. Formientos. Heterósidos triterpénicos. Aceite esencial.
Indicaciones: Usáu popularmente como antifúngico, antiviral, cicatrizante, sedante, expectorante, llixeramente diuréticu y suduífico. Pola so toxicidá per vía interna, namái s'encamienta'l so usu tópicu en micosis cutanees, úlceres trófiques y herpes zóster.
Contraindicada l'alministración oral (sacante por prescripción facultativa). Tópicamente puede producir dermatitis de contautu, con intensa rubefaición ya inclusive vesicación. Tola planta ye tóxica, especialmente les granes, y ye un venenu pa los mamíferos, incluyíu'l humanu : contién saponósidos con aición hemolítica, irritante de les mucoses dixestivu y respiratoriu. A dosis mayores produz temblón, foria y una fuerte diuresis.
Úsase la planta entera, preferentemente les sumidaes floríes. Recoyer n'agostu. Aplicación tópica: Zusmiu de planta fresca.
Taxonomía
Anagallis arvensis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum, vol. 1, p. 148 en 1753.
Toos son sinónimos de la especie o de les sos subespecies y variedaes aceptaes, sacante:
Ainvelle (Altu Saona)
Ainvelle ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tigranocerta
Tigranocerta (n'armeniu, Տիգրանակերտ, treslliteráu como "Tigranakert" o tamién "Dikranagerd" n'armeniu occidental; Tigranocerta ye la forma llatina) yera una ciudá que posiblemente s'atopaba cerca de l'actual Silvan (Turquía), al este de Diyarbakır. Foi fundada pol emperador armeniu Tigranes el Grande nel sieglu primeru e.d.C. Tigranocerta foi fundada como capital del Imperiu armeniu con vistes a qu'ocupara una posición central al empar que la estensión del imperiu diba aumentando. Foi una de les cuatro ciudaes d'Armenia que tomaron el nome de Tigranocerta.
Tigranes espulsó a munchos habitantes de los sos llares p'aumentar la población de la ciudá. Naquel tiempu Armenia estendiérase hasta'l Mar Caspiu pel este, escontra Capadocia central pel oeste, y escontra Xudea pel sur, llegando a rexones tan alloñaes como'l llugar nel que na actualidá s'atopa'l Krak des Chevaliers. Un exércitu romanu empobináu por Luciu Liciniu Lúculu ganó a Tigranes na batalla de Tigranocerta nes proximidaes de la ciudá nel añu 69 enantes de nuesa yera, dempués d'ello saquió la ciudá unviando a los sos habitantes de vuelta a los sos llugares d'orixe. Mientres les conquistes orientales de Pompeyu'l Grande, Tigranocerta foi prindada de nuevu anque por poco tiempu por Roma, que la volvió a perder cuando foi devuelta a Tigranes el Grande en cuenta de una indemnización de 6.000 talentos. Roma volvió tomar la ciudá cuando Corbulón, mandáu a la cabeza d'una lexón romana, ganó a Tiridates mientres la rebelión armenia del añu 64 d.C. Mientres el periodu otomanu, los armenios que vivíen en Diyarbekir denomaben a la so ciudá "Dikranagerd" y el xentiliciu qu'usaben pa sigo mesmos yera "Dikranagerdtsi". En realidá entá s'alderica l'allugamientu de l'antigua Tigranocerta, pero nun ye probable que tuviera en Diyarbekir, una ciudá que na Antigüedá foi conocida como Amida.
Historia
Los mercaos de la ciudá enllenáronse de mercaderes de tol mundu antiguu que trataben colos sos productos. Tigranocerta convirtióse llueu nun importante centru comercial y cultural del Oriente Próximu. L'emperador fixo construyir un teatru nel qu'actores tantu griegos como armenios representaben traxedies y comedies. La cultura helenística mientres la Dinastía Artáxida exerció una fuerte influencia na ciudá, el griegu yera la llingua oficial de facto na ciudá. Tigranes estremó la Gran Armenia, nucleu del Imperiu, en cuatro rexones o virreinatos principales, en función de criterios estratéxicos. Tres el saquéu, nel que se destruyeron estatues y templos, la ciudá foi afarada. Una importante cantidá d'oru y plata foi conducida a Roma como botín de guerra. Lúculu tomó la mayor parte de los metales preciosos de les estatues fundíes, lo mesmo que de vasos, copes y otros bienes de valor. Mientres, el pillaxe la mayoría de los habitantes fuxó de la ciudá. Tamién el teatru foi campera de les llapaes. La ciudá nunca se recuperó de la devastación.
Trigo
Trigo ye una aldea de la parroquia de Presno nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 14,70 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 180 msnm y tien una población de.
Aisey-et-Richecourt
Aisey-et-Richecourt ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Beatriz Escudero
Beatriz Álvarez Escudero, conocida como Beatriz Escudero, ye una actriz y cantante asturiana.
Biografía
Estudió bachilleratu nel colexu de les Ursulines y darréu derechu na universidá d'Uviéu.
La so vena artística llevólu a subrise a un escenariu y la primer vegada que lo fixo foi nada menos que interpretando a Shakespeare en La fierecilla domada. Siguió la so carrera teatral hasta bien entrada la década de 1970 y asina, en 1975 estrenó nel Teatru de la Comedia de Madrid, L'enfotu de cada nueche, de Pedro Gil Paradela, xunto a Mary Paz Pondal.
El so début ante les cámares foi nel programa concursu de Televisión Española Un, dos, tres... responda otra vez, del que foi azafata mientres la segunda etapa, ente los años 1976 y 1977.
Darréu, na seronda de 1976, empecipiaría la so carrera musical de la mano d'otra de les azafatas del programa, María Duren y de Mayra Gómez Kemp, formando'l Tríu Acuariu, conxuntu musical de cierta repercusión na so dómina y nel que permaneció hasta 1980. Darréu dempués, intervieno na obra de teatru Barba Azul y les sos muyeres, de Juan José Alonso Millán, xunto a Manolo Gómez Bur.
Empecipiárase nel cine en 1976, con un pequeñu papel na película El Llibru del Bon Amor II, pero nun sería hasta finales de la década cuando empecipiara una trayeutoria cinematográfica llarada de títulos d'escasa calidá, munchos d'ellos protagonizaos pol dúu Andrés Pajares y Fernando Esteso, y nos que Beatriz solía apaecer n'escenes de desnudu integral, como yera habitual ente otres munches actrices de la dómina nel llamáu cine de destape.