cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juventus Football Club
Sector xuvenil
thumb|180px|[[Sebastian Giovinco, unu de los futbolistes formaos na cantera de la Juventus.]] El sector xuvenil del club ye'l conxuntu d'equipos de la sociedá turinesa que participen principalmente nes diverses competiciones xuveniles rexonales y nacionales entamaes pola Federación Italiana de Fútbol y en distintos torneos internacionales nes sos respeutives categoríes. Ta formáu por diecisiete equipos masculinos qu'entrenen nel Juventus Center, el complexu deportivu propiedá del club con sede en Vinovo.
De la mesma como asocede coles categoríes xuveniles del Ajax d'Ámsterdam, la Juventus tien escueles de formación y campos de branu n'Italia pa neños y nuevos ente 8 y 16 años, y nel estranxeru, específicamente n'Inglaterra pa neños y nuevos ente 11 y 16 años. El club tamién lleva a cabo proyeuto como Juventus University – la primer universidá de fútbol nel mundu – (col sofitu de la Universidá de Turín), Juventus Academy qu'enceta la creación d'una amplia rede d'escueles nel territoriu italianu y en Malta pa neños ente 6 y 12 años, y Juventus Soccer Schools International al traviés de la xestión d'escueles de fútbol en dieciocho países.
Históricamente, la sociedá siempres tuvo una rede d'observadores pa moces en tol país, ya inclusive nel estranxeru. Dalgunos de los futbolistes qu'aportaron a la Juventus a una temprana edá son: Pietro Anastasi (llegó a los 20 años dende Catania), Franco Causio (ingresó al club a los 17 años dende Lecce), Giuseppe Furino (procedente de Palermo a los 19 años), Roberto Bettega (turinés y formáu nel club), Paolo Rossi (proveniente de Prato, dende 1972 hasta 1975 xugó nel equipu xuvenil antes de tornar como profesional en 1981). thumb|left|180px|[[Claudio Marchisio na Eurocopa 2012.]] D'ellos, Furino foi convocáu pa la Copa Mundial de 1970 (únicu xugador juventino qu'apostó esta edición del tornéu), Anastasi pa la edición de 1974, Causio pa les de 1974 y 1978 (según la de 1982, sicasí, cuando militaba nel Udinese), como Bettega (que nun participó nel campeonatu de 1982 por cuenta de una mancadura), según Rossi, presente en 1982 (y en 1978 participó como xugador en copropiedá col Vicenza). Rossi, gracies a la victoria nel Campeonatu Mundial de 1982, tamién ganó'l Balón d'Oru d'esi mesmu añu y la Bota d'Oru a lo más goliador del mundial con seis goles.
Otros futbolistes de prestíu formaos nes categoríes menores de la Juventus son: Carlo Bigatto, Gianpiero Combi (campeón del mundu en 1934), Pietro Rava (ganador de la medaya d'oru nel tornéu olímpicu de fútbol en 1936 y campeón del mundu en 1938), Carlo Parola, Giovanni Viola y Giampiero Boniperti, siempres venceyáu a la Juventus, dende l'equipu xuvenil hasta la presidencia en 1994.
Entrenadores
thumb|180px|[[Massimiliano Allegri, actual entrenador de la Juventus.]] Nos oríxenes del fútbol italiano la figura del entrenador taba encarnada nel capitán del equipu, por ser este'l más representativu y por tener el mayor don de lideralgu en tou club. Recién na década de 1920 afirmóse la so figura como la del instructor de los planteamientos tácticos nel xuegu. A lo llargo de tola so historia, la Juventus foi dirixida por un total de cuarenta y tres entrenadores – de los cualos un total de diez tuvieron cargu interín – dende 1923 por iniciativa d'Edoardo Agnelli, el so décimu primer presidente institucional, coles mires de fortalecer y profesionalizar a la sociedá bianconera.
Giovanni Trapattoni ye, con catorce títulos oficiales, l'entrenador más ganador de la historia del club turinés y del fútbol italiano, con ocho títulos a nivel nacional (seis campeonatos de Serie A y dos Copes d'Italia) y seis títulos a nivel internacional (una Copa Intercontinental, una Copa de Campeones d'Europa, una Recopa d'Europa, dos Copes de la UEFA y una Supercopa d'Europa). Amás, Trapattoni ye l'únicu entrenador que conquistó toles competiciones UEFA a nivel de clubes y, con un total de 596 partíos, el direutor téunicu cola mayor cantidá d'alcuentros empobinaos na historia del club.
Tamién cabo destacar a Carlo Carcano, l'únicu entrenador italianu que consiguió ganar cuatro campeonatos consecutivos, y el paraguayu Heriberto Herrera, el téunicu estranxeru que tien el récor d'apaiciones nel banquín de la Juventus (215 alcuentros dende 1964 hasta 1969). Dende 1974, con el ex futbolista d'orixe checu Čestmír Vycpálek, la Juve nun volvió cuntar con entrenadores estranxeros, hasta la temporada 2006-07 col fichaxe del ex futbolista francés Didier Deschamps (pa un total de catorce entrenadores estranxeros na historia del club).
Venti ex futbolistes bianconeros dirixeron al club en tola so historia, principalmente de manera provisional, (n'orde cronolóxicu): József Viola, Carlo Bigatto, Virginio Rosetta, Umberto Caligaris, Federico Munerati, Giovanni Ferrari, Luis Monti, Felice Borel, Renato Cesarini, Luigi Bertolini, Teobaldo Depetrini, Carlo Parola, Július Korostelev, Ercole Rabitti, Čestmír Vycpálek, Dino Zoff, Fabio Capello, Didier Deschamps, Ciro Ferrara y Antonio Conte.
Palmarés
240px|thumb|Una vista parcial de la sala de trofeos del club allugada nel [[J-Museum.]] La Juventus Football Club ye l'equipu que llogró más títulos nel fútbol italiano con un total de cincuenta y dos trofeos na primer división d'esi país y, amás, ye unu de los clubes más esitosos del mundu. El club, qu'a lo llargo de la so historia conquistó un total de sesenta y tres trofeos en competiciones oficiales (cifra récor ente los clubes italianos), llogró'l títulu del campeonatu nacional en trenta y tres causes (récor), incluyendo'l récor de seis títulos nacionales consecutivos llograos dende 2012 hasta 2017 y una serie de cinco títulos consecutivos llograos dende 1931 hasta 1935 amás de la copa nacional en doce oportunidad, de los cualos trés fueron de manera consecutiva estableciendo asina un doble récor nel país trasalpino.
Los trés estrelles doraes presentes nel uniforme del equipu turinés, denominaes Estrelles d'Oru al Méritu Deportivu representen trenta de los trenta y dos títulos de lliga conquistaos pola entidá, el décimu llográu na temporada 1957-58 (primer club de la península itálica que recibe tal reconocencia), el ventenu, na temporada 1981-82 y el trentenu na temporada 2013-14. Amás, llogró'l doblete – llograr los títulos de lliga y copa nuna mesma temporada – nes temporaes 1959-60, 1994-95, 2014-15, 2015-16 y 2016-17, alzándose como l'únicu club del fútbol italiano en llograr la victoria de dambos torneos en cinco temporaes distintes.
A nivel internacional foi'l primer club na historia del fútbol europeo en ganar los trés principales competiciones UEFA a nivel de clubes, recibiendo la Placa de la UEFA de parte de la Unión Europea d'Asociaciones de Fútbol en 1988,  siendo na actualidá l'únicu club italianu y unu de los cinco clubes europeos con tal honor xunto al Ajax d'Ámsterdam neerlandés, el FC Bayern München alemán y los ingleses Chelsea y Manchester United. Los sos once títulos en competiciones internacionales de clubes reconocíos pola Federación Internacional d'Asociaciones de Fútbol asitiar nel cuartu llugar n'Europa y nel octavu a nivel mundial ente los equipos cola mayor cantidá de trofeos oficiales conquistaos.
L'equipu ye, amás, l'únicu club italianu que conquistó una competición internacional con una plantía compuesta puramente por futbolistes nacionales, y el primer club a nivel européu y mundial (y únicu hasta'l presente en dambos casos) en ganar toles competiciones internacionales a nivel de clubes reconocíes por dalguna de los seis confederaciones continentales de fútbol – nesti casu, la UEFA – y la FIFA. La entidá ganó tres títulos na Copa de la UEFA, la segunda competición confederativa con mayor prestíu, máxima cifra llograda por un equipu italianu y segundu a nivel continental tres el Sevilla (4). En dicha competición, la Juventus foi'l primer club italianu y del sur d'Europa en llograr el títulu y, na temporada 1992-93, el primer club nel continente en llograr un tercer troféu na competición.
La Juventus foi allugada nel séptimu puestu – primero ente tolos clubes italianos – de la Club del Sieglu de la FIFA llista de los meyores clubes entamada pola FIFA depués de los resultaos de la encuesta empobinada a los llectores de la so revista bimestral, FIFA Magazine, el 23 d'avientu del 2000. Amás, el club, electu Equipu Mundial del Añu pola Federación Internacional d'Historia y Estadística de Fútbol en 1993 y 1996, anguaño allúgase na tercer posición – primer ente los clubes italianos – na clasificación histórica mundial de clubes ellaborada pola citada organización dende 1991. La siguiente llista señala la rellación de trofeos llograos pola Juventus Football Club nel ámbitu de los distintos torneos del fútbol italiano reconocíos pola Federación Italiana de Fútbol y les competiciones de clubes entamaes pola UEFA y la FIFA:
Otres seiciones deportives
La Juventus foi fundada nel añu de 1897 como un club polideportivu, siguió con esta actividá con periodos alternos hasta finales de los años 1940. Los sos primeros miembros y fundadores fueron mozos atletes que practicaben ciclismu, atletismu, llucha y carreres. Ente ellos atopábense, por mentar dalgunos, el lluchador Enrico Piero Molinatti, secretariu-tesoreru y figura clave mientres los primeros años de la sociedá y el grupu de corredores, qu'incluyía a los hermanos Botto, Guido y Giovanni, Torchio, Rolfo y los hermanos Perocchio. Na so primer curtia esperiencia de la Juventus como un club deportivu, la única seición que llogró resultancies importantes foi la de les carreres.
El 1 d'ochobre de 1899, nel Campeonatu Italianu de Resistencia entamáu pola Federazione Italiana di Atletica Leggera, el sociu Giovanni Botto llogró'l segundu puestu nos 100 metros planos por detrás d'Umberto Colombo del SEF Mediolanum; tamién participó na mesma carrera, llegando en cuartu llugar, l'hermanu de Giovanni, Guido Botto, quien tamién yera miembru de la Juventus, pero inscribir nel eventu representando al Audace Torino. Nesi mesmu añu, los socios del club decidieron arrenunciar a les otres seiciones deportives pa centrase nel fútbol. Esta decisión implicó'l cambéu del nome de Sport-Club Juventus a Foot-Ball Club Juventus.
Les actividaes polideportivas del club bianconero tornaron en 1923 cuando'l so presidente Edoardo Agnelli creó una sociedá mercantil coles mires de diversificar l'actividá del Foot-Ball Club Juventus n'otres disciplines como les bochas, el ḥoquei sobre xelu, la natación y el tenis; creaos como equipos dientro de la mesma sociedá, la seición de tenis ganó tres campeonatos de Serie A1 ente 1927 y 1948, ente que l'equipu de ḥoquei – siguiendo a los sos contemporáneos milaneses del Ambrosiana-Inter y Milan – participó na temporada 1940-41 del Campeonatu Italianu de Ḥoquei sobre xelu rematando nel tercer llugar.
Los acontecimientos de la Segunda Guerra Mundial en 1943 dieron llugar a la fusión de la Juventus Organizzazione Sportiva Anonima con otros clubes deportivos piamonteses, creando la Compagnia Industriale Sportiva Italia (CISITALIA). So esti nuevu nome y mientres la xestión del entamador scurzolenghesi Piero Dusio, creáronse nueves seiciones dedicaes al baloncestu, el water-polo y el patinaxe sobre xelu. Dempués de la guerra, la crisis económica de los fabricantes d'automóviles llevó al zarru permanente del club deportivu en 1949. Los dos divisiones más esitoses, sobrevivieron a la lliquidación, dixebráronse y siguieron el so propiu camín: la seición de tenis caltener so los auspicios de la Società Iniziative Sportive (S.I.S.), una asociación deportiva turinesa presidida pol empresariu y direutor deportivu Ferruccio Novo, ente que l'equipu de fútbol dende 1947 adoptáu pola familia Agnelli, nomó como'l so presidente a Gianni Agnelli.
Hurrà Juventus
Hurrà Juventus ye un anuariu futbolístico propiedá del club. Foi fundáu en 1915 col nome de Hurrà! y depués refundado en 1963 col so nome actual, ye la publicación más antigua d'Italia dedicada a una entidá deportiva. Nel so interior puede atopase información sobre'l primer equipu, el sector xuvenil, y tamién sobre los club de fans oficiales. Cada edición presenta entevistes colos actuales y ex-futbolistes de la Juventus y con otres personalidaes, informa sobre los compromisos futuros de la sociedá y ufierta estadístiques detallaes de tolos partíos apostaos pol club.
Juventus TV
Juventus TV ye un canal de televisión temáticu por suscripción propiedá del club. Foi fundáu'l 1 de payares de 2006, por cuenta de la celebración de los cientu nueve años de fundación institucional de la sociedá turinesa. Ta disponible al traviés de la plataforma satelital de Sky Italia na canal 212. La so sede atópase allugada nel centro d'entrenamientu del club, na llocalidá de Vinovo (nes contornes de la ciudá de Turín). Ufierta dientro de la so programación entevistes esclusives a futbolistes y entrenadores, la retransmición de partíos históricos y los xuegos apostaos pol primer equipu, les sesiones d'entrenamientu, les conferencies de prensa, los campeonatos apostaos polos equipos que componen sector xuvenil del club y dellos programes rellacionaos cola sociedá.
Juventus na cultura popular
Al traviés de los años, la Juventus non solo llogró imponese nel deporte tantu nel ámbitu nacional como internacional, sinón tamién na cultura italiana. La sociedá bianconera foi'l primer club italianu, xunto col Genoa, en treslladar a los sos fanáticos d'una ciudá a otra, con ocasión d'un alcuentru del campeonatu apostáu na ciudá de Milán el 1 d'abril de 1906. El ventenu novenu derbi de Turín xugáu'l 15 de mayu de 1932, foi'l primer acontecimientu futbolísticu en ser tresmitíu en direuto pola radio, al traviés de la voz de la comentarista Nicolò Carosio del Ente Italianu Audizioni Radiofoniche (anguaño Radiotelevisione Italiana).
L'alcuentru apostáu ente la Juventus y l'A. C. Milan el 5 de febreru de 1950, tresmitíu en direutu y de forma televisiva a nivel nacional, representó la primer tresmisión d'un alcuentru del fútbol italiano al traviés de dichu mediu de comunicación, anque foi tratada de forma esperimental. N'ámbitu lliterariu'l club foi un puntu de referencia pa delles obres del escritor Mario Soldati como -y due città (1964), America primu amore (1935), ''Un prato di papaveri. Diariu 1947-1964 (1973) y Lo specchio inclinato. Diariu 1965-1971'' (1975).
Ente les películes nes cualos atópense referencies escontra la Juventus tán: La classe operaia va in paradiso d'Elio Petri (1971), película ganadora de la Palma d'Oru nel Festival de Cannes, Vacanze in America de Carlo Vanzina (1984), na cual dase un partíu de fútbol ente aficionaos de la Juventus y la Roma – rivales pol títulu mientres los años 1980 – nel Valle de la Muerte y Santa Maradona de Marco Ponti (2001), na qu'inclusive se repara una escena nel Stadio delle Alpi mientres un alcuentru ente la Juventus y l'Atalanta correspondiente a la temporada 2000-01.
Tocantes a películes más rellacionaes cola tema del fútbol polo xeneral atópense: Il presidente del Borgorosso Football Club de Luigi Filippo D'Amico (1970), na que'l personaxe del mesmu nome, interpretáu por Alberto Sordi, contrata al ex-juventino Omar Sívori, qu'actuó na película interpretándose a él mesmu; Eccezzziunale… veramente, del mentáu Vanzina (1982), Diego Abatantuono interpreta, nos trés capítulos de los que se compón la película a un hincha milanista, unu interista y unu juventino; realizó'l mesmu papel na secuela, un cuartu de sieglu dempués, Eccezzziunale… veramente - Capitolo secondo… me (2006), tamién de Vanzina.
A lo último, na parte del analís de los problemes sociales y l'afición como una salida de l'agresividá, podemos mentar la película Ultrà de Ricky Tognazzi (1990), que fala de los eventos que vive'l líder d'una barra brava de Roma (interpretáu por Claudio Amendola) y del grupu d'aficionaos empobinaos por él que viaxen hasta Turín, onde se producen enfrentamientos violentos contra los Drughi, el grupu d'ultres bianconeros. El poema tituláu Madama Juve, escritu en piamontés pol novelista y periodista Giovanni Arpino n'homenaxe al club, foi incluyíu nel llibru Opere de 1992, un compendiu de la obra de Arpino editáu por Giorgio Bàrberi Squarotti y Massimo Romanu. Esti poema, xunto con otros homenaxes compuestos por Arpino pa la sociedá, fueron traducíos al italianu pol críticu lliterariu turinés Bruno Quaranta y publicáu na so ópera Stile y stiletto (1997).
Tamién na obra de Arpino otres referencies al club, atópase en Racconti di vent'anni (1974) y en Opere scelte (2005), una antoloxía lliteraria, narrativa y periodística editada pol venecianu Rolando Damiani. Otres publicaciones, onde se menta a la Juventus son les noveles de Aldo Nove Puerto Plata Market y Aldo Cazzullo I ragazzi di via Po dambes de 1997. Más apocayá, en 2003, los periodistes Mario y Andrea Parodi rellacionen los campeonatos llograos pol club nes temporaes 1976-77 y 1977-78 nel contestu histórico y social d'Italia a finales de la década de 1970 al traviés del llibru In bianco y nero: una grande Juve negli anni del piombo.
La Juventus tamién ye mentada, xunto colos sos rivales de ciudá del Torino, inclusive nuna historieta titulada Paperoga in: Soffri, tifoso, soffri publicada nel Mega Almanacco n. 409 (1991), que ye una readaptación de la historia orixinal escrita en portugués (Torcedor Sofre!) editada en Brasil diez años antes. Na historieta orixinal el Patu Donald y el so primu Fethry Duck asisten a un partíu de fútbol ente Corinthians y Palmeiras o más bien ente Coringa y Parreiras. Na versión italiana de 1991, el traductor tresformó los dos equipos en Corino y Rubentus, parodia de Torino y Juventus, por razones de soníu.
Fora d'Italia la entidá turinesa ye denomada F. C. Piemonte na serie d'anime xaponés Captain Tsubasa: Road to 2002 y col so nome orixinal nel manga homónimu. Ye conocíu tamién el coru entonáu polos aficionaos del Notts County d'Inglaterra – club que tien un venceyu históricu cola sociedá italiana – denomináu It's just like watching Juve, cada vez que'l so equipu realiza una gran presentación.
El compositor turinés Domenico Seren Gay dedicó-y dos cantares al club: Juventus, incluyida nel álbum Juventus/Maria (1962) y Forza Juve del álbum Forza Juve/Gioanin Pet Pet Sigàla (1968). Ente les actividaes culturales de la capital piamontesa rellacionaes col club puede mentase la exhibición denomada Juventus: 110 anni a opera di arte, realizada pola Fundación Palazzo Bricherasio con ocasión de la celebración de los cientu diez años de fundación de la sociedá bianconera del 26 d'ochobre al 2 d'avientu de 2007.
Juventus y el so compromisu cola sociedá
La Juventus participa viviegamente nel ámbitu de la llabor social y l'ayuda humanitaria. Ente los programes sociales entamaos pol club atópense Fatti y Progetti per i Giovani empobináu a ameyorar la calidá de vida y promover l'accesu a la educación de mozos inmigrantes al traviés d'un centru d'acoyida, y la creación - en collaboración cola Facultá d'Economía de la Universidá de Turín - d'un cursu de formación nel estudiu de la xestión deportiva. En materia sanitaria, xunto col Hospital Regina Margherita-Sant'Anna de Turín la sociedá participa nel proyeutu Crescere insieme al Sant'Anna, un programa de reestructuración del departamentu de Neonatoloxía de dichu hospital, amás sofita diverses actividaes de la Fundación Piamontesa pa la Investigación del Cáncer.
Otru proyeutu comuñal del equipu bianconero ye'l Centru d'Acoyida Edoardo Agnelli en cooperación cola Associazione Gruppi di Volontariato Vincenziano, creáu p'agospiar a madres con escasos recursos. Nel añu 2000, la Juventus llevó a cabu'l proyeutu Un sogno per il Gaslini, col fin de dotar al Institutu Pediátricu Giannina Gaslini de Xénova d'un edificiu amiesto por que sía utilizáu como llugar d'estudiu y recreación pa los neños que s'atopen ende hospitalizaos, pa esto'l club ocupar de la restauración de l'Abadía de San Gerolamo, que s'atopa dientro de la estructura del hospital. Pa llograr el propósitu fueron necesarios 4,5 millones d'euros, de los cualos 2 millones fueron donaos pola familia Gaslini y el restante procedente de la Juventus recaldáu al traviés de donaciones y eventos de caridá entamaes poles sos xugadores, tales como: la participación como convidaos nel Festival de Sanremo de 2003 y nel programa de televisión Juventus, una squadra per amico, la realización y venta d'álbumes fotográficos y CD, de los cualos el más famosu foi, en 2003, una versión del ésitu de Lucio Battisti Il mio cantar llibero - Confusione, que recibió un discu d'oru y unu de platino de la Federación de la Industria Musical Italiana en marzu d'esi mesmu añu, gracies a les más de 100 000 copies vendíes mientres les primeres cuatro selmanes de la so distribución.
En 2009, el club estableció dos iniciatives que conformen un únicu proyeutu societario que promueve la llucha contra'l racismu y l'integración sociu-cultural, Un calcio al razzismo y Gioca con me, el cual foi incluyíu pola Organización de les Naciones Xuníes pa la Educación, la Ciencia y la Cultura na llista de los diez programes escoyíos a nivel mundial - l'únicu realizáu nel continente européu - pal día internacional de la conmemoración de l'aprobación de la Declaración Universal de los Derechos Humanos n'ochobre de 2013, siendo presentáu al NGO UNESCO Liaison Committee, nuna conferencia celebrada en París en marzu de 2014.
Cabildru Insular de Gran Canaria
El Cabildru de Gran Canaria ye l'órganu de gobiernu de felicidá isla canaria. Como tolos cabildros, creóse conforme a la Llei de Cabildros de 1912. Ye una forma gubernativa y alministrativa propia de les Islles Canaries, qu'amás de les funciones de gobiernu insular empresta servicios y exerz competencies propies de la Comunidá Autónoma canaria.
Dende xunu de 2015, el Cabildru de Gran Canaria ta presidíu por Antonio Morales Méndez, perteneciente a Nueva Canaries.
Oríxenes
El Cabildru Insular crear cola Llei de 11 de xunetu de 1912, de Cabildros.
Casa Palaciu
230px|thumb|Casa Palaciu, actual sede del [[cabildru insular|Cabildru de Gran Canaria antes de la so renovación, en 2007.]] L'edificiu qu'anguaño alluga la sede del Cabildru Insular de Gran Canaria ta asitiáu na cai Bravo Murillo de la ciudá de Les Palmes de Gran Canaria. Casar Palaciu ye una edificación d'estilu racionalista proyeutada por Miguel Martín Fernández de la Torre. Trátase del inmueble más representativu de Miguel Martín nes islles, de corte arquiteutónicu centroeuropéu con una clara influencia del suizu Le Corbusier. Na actualidá atópase en procesu d'ampliación.
Les primeres dependencies del Cabildru de Gran Canaria tuvieron asitiaes nuna oficina emprestada pol Conceyu de Les Palmes de Gran Canaria hasta que, en 1918, la Corporación insular arrendó, por 300 pesetes al mes -daqué menos de dos euros-, un local allugáu en callar Espíritu Santu.
Dempués d'ocupar l'ex colexu de La Soledá, na cai Canalejas, y otres instalaciones en Luis Millares -nel añu 1934-, el Cabildru grancanario instaló les sos oficines na cai Juan de Quesada, nel edificiu que se construyó p'allugar l'Institutu de Segunda Enseñanza y que darréu venció al Exércitu pal Hospital Militar y güei acueye'l Rectoráu de la Universidá de Les Palmes de Gran Canaria.
Nel añu 2005 empecipiáronse los trabayos de restauración y ampliación de Casar Palaciu Insular, según un proyeutu redactáu en 1994 pol arquiteutu español Alejandro de la Sota Martínez. Pa ello hubo que desallugar l'edificiu y otres dependencies allugaes n'otros inmuebles de la mesma mazana afeutada poles obres d'ampliación, que fueron treslladaos a otros inmuebles próximos propiedá de la Corporación, especialmente al edificiu de servicios múltiples "Insular I" adquiríu unos años antes.
El proyeutu d'Alejandro de la Sota sigue l'estilu racionalista qu'imprimió Férnandez de la Torre a l'actual Casa Palaciu. Contémplase l'ampliación del inmueble actual escontra'l sur, ocupando la metá cimera de la mazana cola construcción de dos nuevos edificios de siete plantes que se van llevantar sobre un aparcamientu soterrañu de trés plantes con capacidá pa 300 places.
De los dos nuevos edificios, que se van adosar a Casar Palaciu, el primeru, que va tener fachada a la cai Bravo Murillo, va ser destináu a acoyer eventos culturales y protocolarios. Al segundu, pela so parte, con fachaes a les cais Pérez Galdós y Buenos Aires, va dáse-y usu alministrativu.
thumb|230px|Edificiu Cristal, en [[Les Palmes de Gran Canaria.]]
Una actualización posterior del proyeutu orixinal, dispunxo la construcción de trés plantes, en llugar de los dos previstes primeramente, so la plaza central que se preve construyir con salida escontra la cai Buenos Aires.
Edificiu Cristal
Asitiáu nel númberu 3 del Paséu de Tomás Morales. Acueye los servicios d'Obres Públiques ya Informática.
Edificiu Insular I
Inmueble d'oficines que la corporación adquirió, sol mandatu de María Eugenia Márquez Rodríguez, como alternativa al proyeutu d'ampliación y reforma de Casar Palaciu que naquel momentu optárase por non acometer, y que tenía de sirvir p'agospiar los distintos servicios alministrativos que taben esvalixaos por distintos puntos de la ciudá y pa los que nun teníen acomodu nel cortil de Casar Palaciu. Col cambéu de corporación asocedíu nel añu 2003, volvió retomase'l proyeutu de De la Sota y finalmente decidióse'l treslláu de los servicios de Casar Palaciu a esti nuevu edificiu y la creación d'una oficina central d'Atención ya Información al Ciudadanu, allugada na so planta baxa.
Edicifio de Triana 93
Trátase d'una edificación histórica y carauterística del viario de la ciudá qu'hasta va dellos años yera la sede principal del desapaecíu Bancu Central. Ta rematándose un procesu de reforma y restauración pa destinalo a oficines de la Presidencia
Otres instalaciones
Amás de l'anteriores el Cabildru dispón d'otres sedes qu'acueyen a distintos servicios:
Bandera y escudu
<div style="float:left; margin: 3mm; padding: 1mm; width: 250px; border: 1px solid #cccccc; background: #f2f2f2;"> L'escudu del Cabildru de Gran Canaria mediu partíu y cortáu. Nel cuartel cimeru esquierdu, según vese l'escudu, sobre campu de gules, un castiellu en color oro, almenado y donjonado de tres torres, mazonado de sable y esclariáu d'azur. Nel cuartel cimeru derechu del escudu, en campu de plata, un lleón rampante de gules, coronáu, lampasado y armáu d'oru. Na metá inferior, nel tercer cuartel d'escudu, una palma del so color, encamada nuna roca moviente del xefe, del so color, y chada de dos llebreles rampantes, encaraos y movientes, del so color. Bordura de gules, con diez espaes de plata, puestes de dos en dos, a manera d'aspes. Al timbre, corona real zarrada.
Pela so parte, la patrona del Cabildru Insular de Gran Canaria ye la Virxe de la Soledá de la Portería que se venera na Ilesia de San Franciscu d'Asís de Les Palmes de Gran Canaria.
Organización interna
El Cabildru componer de los siguientes órganos:
Les competencies del Cabildru de Gran Canaria tán regulaes por La Llei 14/1990, de 26 de xunetu, de Réxime Xurídicu de les Alministraciones Públiques de Canaries.
Patxi López
Francisco Javier López Álvarez , más conocíu como Patxi López, ye un políticu español, diputáu nel Congresu por Vizcaya y actual Secretariu de Política Federal del PSOE.
Foi presidente del Congresu de los Diputaos y presidente del Gobiernu Vascu.
Biografía
Nació nel senu d'una familia natural de Les Encartaciones. Dende neñu convivió coles idees socialistes, yá que'l so padre foi Eduardo López Albizu "Lalo", diputáu nes Cortes Xenerales d'España por Vizcaya y históricu dirixente socialista. El so güelu trabayaba nel Cine Mar de Portugalete, gracies a qu'un exalcalde de Bermeo del Partíu Nacionalista Vascu (PNV) de la Segunda República obligáu al exiliu ufiertó-y dichu trabayu, polo que pudo reagrupar la familia en Portugalete. Ta casáu con Begoña Gil, llicenciada en Filosofía de la Universidá de Deusto y conceyal del Conceyu de Bilbao pol PSE.
Matriculóse n'Inxeniería Industrial na Universidá del País Vascu, carrera que nun terminó, y a los 28 años convertióse en diputáu del Congresu. Ingresó nes Mocedaes Socialistes d'Euskadi en 1975, siendo escoyíu secretariu xeneral en 1985, cargu qu'ocupó hasta 1988. Coles mesmes ingresó nel Partíu Socialista d'Euskadi en 1977, entrando a formar parte de la so comisión executiva en 1988. Foi escoyíu diputáu al Congresu por Vizcaya en 1987, en sustitución de José Antonio Saracíbar, convirtiéndose nel segundu diputáu más nuevu del Congresu, tres José Luis Rodríguez Zapatero. Ocupó l'escañu hasta'l final de la llexislatura, en 1989.
Asumió la secretaría d'organización del PSE-EE en 1991, cargu del que dimitió en 1995 p'asumir la secretaría institucional de los socialistes vizcainos hasta 1997. N'ochobre d'esi mesmu añu foi escoyíu secretariu xeneral del PSE-EE de Vizcaya y foi reelixíu n'avientu de 2000. Pasó a ser secretariu xeneral del Partíu Socialista d'Euskadi-Euskadiko Ezkerra el 23 de marzu de 2002 y ye miembru del Comité Federal del PSOE y diputáu nel Parllamentu Vascu dende 1991, onde foi presidente del Grupu Parllamentariu Socialistes Vascos-Euskal Sozialistak hasta 2009.
Tres la dimisión de Nicolás Redondo Terreros como secretariu xeneral del PSE-EE el 21 d'avientu de 2001, López formó parte, xunto a los secretarios xenerales d'Álava y Guipúzcoa, de la comisión xestora que, presidida por Ramón Jaúregui, foi designada pa dirixir a los socialistes vascos hasta la celebración d'un congresu estraordinariu. En dichu congresu, López apostó la so candidatura col alcalde d'Ermua, Carlos Totorika, próximu a Redondo Terreros, y a la parllamentaria guipuzcoana Gemma Zabaleta. El 23 de marzu, foi escoyíu secretariu xeneral del PSE-EE col 57% de los votos, frente a Totorika, que llogró'l 37%, y Zabaleta, el 6%.
Impulsó entós el denomináu proyeutu «progresista, autonomista y vasquista» dientro del partíu, dixebrándose del PP, lo que dexó dir algamando un progresivu aumentu de sofitu eleutoral. Nes eleiciones autonómiques del 17 d'abril 2005, el PSE recuperó la so condición de segunda fuercia, al consiguir axuntar 274546 votos (22,68% más que nes anteriores) y 18 escaños. Nes municipales de 2007 llograron 245996 votos (26,74% más), llogrando, per primer vegada la victoria en Guipúzcoa. Nes xenerales de 2008 llograron 430690 votos (38,85% más), siendo, per primer vegada na historia del PSE primer fuercia nos trés provincies vasques.
El 30 ochobre de 2005, López foi reelixíu secretariu xeneral del PSE col 96,7% de los votos, el mayor sofito qu'hasta esi momentu llograra un dirixente d'esti partíu, y qu'amplió nel VI Congresu, celebráu'l 3 ochobre de 2009, al llograr el 97,4% de los votos.
N'ochobre de 2007, xunto al lehendakari Juan José Ibarretxe, y al dirixente socialista Rodolfo Ares, foi-y abiertu un procedimientu xudicial pol Tribunal Cimeru de Xusticia del País Vascu, en contra de la opinión del Ministeriu Fiscal, acusáu d'un delitu de desobediencia en virtú de establecer nel artículu 556 del Códigu Penal, al participar nuna xunta'l 6 de xunetu de 2006, mientres la tregua d'ETA, cola organización illegal Batasuna. La causa foi finalmente archivada el 11 de xineru de 2009, aplicando la doctrina Botín, al nun esistir acusación nin per parte del Ministeriu Fiscal nin por nenguna acusación particular.
Lehendakari
left|thumb|250px|Patxi López en plena campaña pa les autonómiques vasques de 2009. Nes eleiciones al Parllamentu Vascu celebraes el 1 de marzu de 2009, el Partíu Socialista d'Euskadi-Euskadiko Ezkerra llogró 25 escaños, siendo'l segundu partíu en votos y n'escaños, por detrás del Partíu Nacionalista Vascu (EAJ-PNV) (30 escaños). El 26 de marzu de 2009, en contra de lo prometío en campaña eleutoral, el PSE-EE llegó a un alcuerdu de invistidura col Partíu Popular, la tercer fuercia nes eleiciones (que llograra 13 parllamentarios). Ente dambos partíos sumaben 38 de los 75 escaños de la cámara. El pactu incluyía la cesión de la presidencia del Parllamentu Vascu al PP. El 5 de mayu, Patxi López foi investido lehendakari, col votu de PSE-EE, PP y UPyD, y el 7 de mayu prometió'l cargu sol carbayu de Guernica, utilizando una fórmula distinta de la qu'habíen veníu utilizando los lehendakaris hasta entós y que recitó tantu en castellán como n'euskera:
En 2010 dar a conocer que la organización terrorista ETA entamó'l so asesinatu con un rifle de francotirador pa forzar una negociación col Gobiernu d'España. Esa mesma organización desmintió más tarde esos planes, acusando amás al gobiernu de mentir de manera intencional.
El 13 d'avientu de 2012, y en volviendo a ganar la PNV les eleiciones autonómiques, ye sustituyíu na lehendakaritza por Iñigo Urkullu.
Eleiciones municipales y forales de 2011
Nes eleiciones municipales de 2011, el Partíu Socialista d'Euskadi sufrió una perda importante de votos con al respective de les de 2007, al baxar del 24,37% al 16,34% del total de los votos válidos. Esto traducióse na perda de gran representación institucional, tantu nes Xuntes Xenerales de los trés territorios según en tolos consistorios: llegaron a perder alcaldíes realmente importantes como, por casu, Basauri, Errenteria, Andoain, Lasarte-Oria, y la más importante, San Sebastián.
IX Llexislatura
Al respective de lo primero, y so la premisa de que “acabar con ETA nun implica solo detener a etarres”, empecipió una campaña de tolerancia cero, acompañáu d'un impulsu a la deslegitimación social, política y cultural del terrorismu, con midíes como la retirada de cartelos y símbolos de sofitu o amparu a la violencia o la firma d'un alcuerdu ente'l Departamentu d'Interior y l'Asociación de Conceyos Vascos pa retirar cartelos y pintaes d'esaltación del terrorismu.
Coles mesmes, impulsó la reconocencia y sofitu a les víctimes del terrorismu a les que fueron convidaes, per primer vegada, a tomar de posesión del lehendakari en Gernika o con quien se cuntó pa la ellaboración del plan de Convivencia Democrática y Deslegitimación del Terrorismu.
Con tou, ETA tuvo presente nel mandatu de Patxi López dende'l primer momentu. Asina, el 19 de xunu, cuando apenes llevaba mes y mediu el nuevu Gobiernu en marcha, los terroristes asesinaron con un coche bomba al inspector de Policía Eduardo Puelles en Arrigorriaga. Na so declaración institucional de condena ante los medios, el lehendakari señaló que “Eduardo Antonio Puelles, como toles víctimes del terrorismu, yera unu de los nuesos. Un defensor d'Euskadi y de los vascos, que'l so proyeutu de vida atayaron los terroristes de la única manera que saben, asesinando”.
En materia de llucha contra la crisis, una de les sos primeres midíes foi la puesta en marcha, per primer vegada en diez años, de la Mesa de Diálogu Social cola patronal vasca Confebask y los sindicatos CC.OO. y UXT. En setiembre, impulsó'l programa + Euskadi 09, qu'incluyía ente otres midíes la contratación de 7 000 persones desemplegaes al traviés de los conceyos.
Al pie de ello, nun escenariu d'axustes presupuestarios por cuenta de la crisis, el Gobiernu Vascu púnxose como enfotu en modernizar l'Alministración ameyorar la prestación de servicios públicos. En materia d'Educación, impulsó'l trillingüismu y el programa Eskola 2.0, pal usu de les nueves teunoloxíes, cola dotación d'ordenadores portátiles nes aules. En Sanidá, el conseyeru Rafael Bengoa desenvolvió una estratexa pa dirixir el sistema escontra l'atención a los enfermos crónicos. Tamién impulsó proyeutos nel campu de la tresparencia, la participación y la collaboración, como Irekia (el portal d'Open Government d'Euskadi) y Open Data.
Otros finxos del so Gobiernu fueron l'alcuerdu pa la Función Pública, colos sindicatos ELA, CC.OO. y UXT p'ameyorar les condiciones de trabayu de cerca de 80 000 funcionarios, la puesta en marcha de Lanbide, el Serviciu Vascu d'Emplegu, en siendo tresferida a Euskadi la competencia de les polítiques actives d'emplegu, o l'impulsu al coche llétricu, por aciu un alcuerdu con Repsol pal desenvolvimientu conxuntu de la rede de recarga de vehículos llétricos n'Euskadi y con Mercedes pa la fabricación de furgonetes llétriques na fábrica qu'esta empresa tien en Vitoria.
Per otra parte, dende l'empiezu del so mandatu, Patxi López impulsó alcuerdos en materies d'interés común con comunidaes vecines, como Navarra, Cantabria, Asturies, Castiella y Llión o la rexón francesa d'Aquitania (con quien Euskadi constituyó una eurorrexón). Tamién realizó misiones empresariales a países como Brasil, China, Estaos Xuníos, India, Emiratos Árabes Xuníos y Qatar, acompañando a cerca d'un centenar d'empreses vasques pa faer contactos y buscar inversiones.
Nes eleiciones del 21 d'ochobre de 2012 la PNV foi la primer fuercia, upando a Iñigo Urkullu a la Lehendakaritza y quedando el PSE-EE como segunda fuercia de la oposición tres EH Bildu.
Parllamentariu de la oposición y abandonu
Tres la so salida de Ajuria Enea, Patxi López siguió ocupando'l so escañu nel Parllamentu Vascu. Nel VII Congresu del PSE-EE, celebráu en febreru de 2013, foi reelixíu secretariu xeneral, col 88% de los votos. Dende la oposición, algamó un alcuerdu cola PNV pa lluchar contra la crisis, defender los servicios públicos, impulsar una reforma fiscal y una reforma d'el treme institucional.
Tres les males resultancies llograes pola so formación nes eleiciones europees de mayu de 2014, anunció qu'abandonaría la secretaría xeneral tres la celebración d'un congresu estraordinariu. El 20 de setiembre de 2014 foi sustituyíu nel cargu por Idoia Mendia, arrenunciando tamién a la so acta de diputáu.
Presidente del Congresu de los Diputaos
Tres les eleiciones xenerales de 2015, foi propuestu para presidente del Congresu de los Diputaos, gracies al alcuerdu ente'l PSOE y Ciudadanos un día antes de la constitución de la Cámara, alcuerdu al que'l PP sumóse nun presentando nengún candidatu a presidir la cámara baxa, anque llogrando a cambéu más miembros na Mesa del Congresu de los Diputaos que nenguna otra fuercia. Finalmente foi investido presidente de la Cámara Baxa en segunda votación con 130 votos de 350, el 13 de xineru de 2016. El 15 de xineru de 2017 anunció la so decisión de presentase a les primaries pa la Secretaría Xeneral del Partíu Socialista Obreru Español: enfrentar al sector más pragmatista, encabezáu por Susana Díaz, presidenta de la Xunta d'Andalucía, y quedar en tercer puestu, al resultar ganador Pedro Sánchez y, en segunda posición, Susana Díaz.
Haiku
miniaturadeimagen|Tumba de Yosa Buson. El haiku ( 俳句, haiku (俳句)) ye un tipu de poesía xaponesa. Consiste nun poema curtiu, de diecisiete moras", formáu xeneralmente por trés versos de cinco y siete "moras" respeutivamente. Esta métrica nun ye fixa. Comúnmente sustitúyense les moras" por sílabes cuando se componen n'otres llingües. La esencia del haiku ye "cortar" (kiru) por aciu la yuxtaposición de dos idees o imáxenes separaes por un kireji, que ye'l términu cortante" o separador.
La poética del haiku xeneralmente básase nel plasmu y l'emoción (aware) que produz nel poeta la contemplación de la naturaleza. Siguiendo l'esquema tradicional xaponés, un haiku tien de contener tamién una referencia direuta o indireuta a la estación del añu, por aciu l'usu d'un kigo o pallabra que remembra les estaciones. Los saijiki son llistes estenses de pallabres kigo en xaponés, que'l poeta puede utilizar.
Haiku, zen y sintoísmu
Ye común rellacionar el haikú col zen. Sicasí, anque'l zen utilizó'l haikú pal espardimientu de la so filosofía, falta enforma de ser l'orixe del mesmu. Nel Man'yōshū (obra clásica d'escoyeta de poesía del sieglu VIII) hai munchos poemes de 31 moras onde apaez yá l'actitú carauterística del haiku: la Naturaleza nun ye escusa de los sentimientos humanos, sinón oxetu poéticu en sí mesmu. O, lo que ye lo mesmo, el poema surde «del plasmu del xaponés primitivu polo qu'asocedía na Naturaleza».
La vinculación col zen producióse cuando nel sieglu XVII Matsuo Bashō, monxu budista, popularizó'l haiku en Xapón. Nel sieglu XX Daisetsu Teitaro Suzuki, gran maestru budista zen, enfoca'l haiku como espresión poética del zen na so obra El zen y la cultura xaponesa. Esto solo ye válidu pa dellos haikús, pero al traviés de la obra de Reginald Horace Blyth, difusor del haikú nel mundu anglosaxón, l'enfoque de Suzuki diose a conocer llargamente.
Del katauta al haiku
El haiku forma parte d'una familia de formes poétiques xaponeses nes que se combinen versos de cinco y siete moras. La forma métrica carauterística del haiku (un tercetillo que los sos versos tienen 5, 7 y 5 moras, respeutivamente) apaez yá nel sieglu VIII col nome de katauta. Dos katauta formaben un mondoo, un diálogu ente dos personaxes, nel que'l primera katauta ye una entruga y el segundu la respuesta a la mesma.
Dende finales del sieglu VIII, la forma poética más común ye'l tanka: tratase d'un cantar curtiu formada por dos estrofes desiguales. La primera, llamada hokku, sigue'l patrón carauterísticu del katauta (y del haiku): un tercetillo 5-7-5, ente que la segunda ta formada por dos versos de 7 moras. Dáu'l so predominiu, al tanka conózse-y tamién como waka: ye'l cantar» por antonomasia.
Los tanka apaecíen de cutiu encadenaos nuna forma cimera, el renga: a un tanka inicial asocedíen-y delles respuestes, que podíen ser obra de diversos poetes. Cuando'l renga tenía un tonu humorísticu, llamábase-y haikai renga (hai significa 'daqué risonderu' y kai quier dicir 'estrofa' o 'poema').
Discovery (álbum d'Electric Light Orchestra)
Discovery ye l'octavu álbum d'estudiu de la banda británica Electric Light Orchestra, publicáu pola compañía discográfica Jet Records en mayu de 1979.
Historia
Discovery foi grabáu nos Musicland Studios de Munich (Alemaña), de forma similar a trabayos anteriores como Face the Music, A New World Record y Out of the Blue. Sicasí, a diferencia de trabayos anteriores de la Electric Light Orchestra, Discovery ye notable al nun incluyir el tríu de cuerdes integráu por Mik Kaminski, Hugh McDowell y Melvyn Gale, magar apaecieron nos videos musicales del álbum que fueron creaos a manera de sustitutu d'una xira de conciertos. Pocu dempués, Lynne consideró que la seición de cuerdes yera superflua y decidió despidilos del grupu, anque volvió cuntar con Kaminski pa la xira de promoción de Time, pa la grabación del álbum de 1983 Secret Messages y pa la posterior xira de promoción de Balance of Power en 1986.
Receición
Tres la so publicación, Discovery llogró polo xeneral bones reseñes de la prensa musical. Según James Chrispell, de Allmusic: «La Electric Light Orchestra siguió col so camín triunfante de top 40 cola publicación de Discovery. Agora amenorgada a una unidá basica de cuatro pieces, Jeff Lynne siguió apoderando la banda ya inda tien los sos ésitos: esta vegada col ésitu «Don't Bring Me Down». N'otra parte del discu ta «Last Train to London» y «Confusion». Anque Discovery llogró bones resultaos, resultaba obviu que la ELO taben empezando a funcionar fora de los útiles gabitos de The Beatles colos qu'alimentar la so máquina de rexistrar ésitos».
A nivel comercial, Discovery supunxo'l primer álbum de la Electric Light Orchestra en consiguir el primer puestu na llista británica UK Albums Chart, entrando direutamente en dicha posición y permaneciendo nella mientres cinco selmanes. L'álbum tamién incluyó cinco senciellos d'ésitu, «Shine a Little Love», «Don't Bring Me Down», «Last Train to London, «Confusion» y «The Diary of Horace Wimp», munchos d'ellos influyíos pola música discu, que llograron un notable ésitu nes llistes d'ésitos de países como'l Reinu Xuníu y los Estaos Xuníos. Al respeutu, «Don't Bring Me Down» convertir nel únicu senciellu de la carrera del grupu n'algamar el puestu trés dean la llista UK Singles Chart, ente que n'Estaos Xuníos alzar hasta la cuarta posición. En 1997, Discovery foi certificáu como doble discu de platín pola RIAA.
Alejandro Mieres
Alejandro Mieres Bustillo foi un pintor y artista plásticu español.
Biografía
Dempués de vivir en París, torna a España pa exercer como profesor de pintura mientres cuatro años en Burgo de Osma y dos n'Elx; llograría finalmente plaza de catedráticu de dibuxu nel Institutu Xovellanos de Xixón en 1960.
Nel añu 2016 recibió la Medaya de Plata del Principáu d'Asturies.
Premios
Los más importantes son:
Circuitu Paul Ricard
Paul Ricard ye un autódromu asitiáu en Le Castellet, rexón de Provenza-Alpes-Costa Azul, Francia. Mientres años foi consideráu'l circuitu más seguru de la so dómina. El circuitu tenía trés posibles trazaos, un aeropuertu y una zona industrial. La zona más prominente del trazáu ye la recta Mistral, de más de quilómetru y mediu de llargor, que va siguida de la curva abierta Signes.
Más apocayá, el Campeonatu FIA GT visitó Paul Ricard en 2006 y 2009 y 2010, y Le Mans Series apostó en 2010 una carrera de 8 hores. Amás, Paul Ricard ye sede de munches de les pruebes d'iviernu d'equipos de Fórmula 1, y ye pista de pruebes oficial de delles categoríes europees y mundiales, tales como la GP2 Series, la World Series by Renault, el Campeonatu FIA GT y la Le Mans Series.
Historia
Recibe'l nome del so creador, el magnate de les bébores que vivía na comunidá cercana de Signes. Foi construyíu nel añu 1969 ya inauguráu en 1970 con una carrera de coches de motores de 2.0 llitros ganada por Brian Redman. Al siguiente añu foi escenariu de les 24 Hores de Turismos, prueba ganada por Alex Soler-Roig y Dieter Glemser con Ford Capri, y del Gran Premiu de Francia de Fórmula 1 apoderáu por Jackie Stewart. El circuitu foi descomanadamente allabáu por cuenta de que yera el más seguru de la dómina, yá que tenía escapatories, barreres de neumáticos, pianos y guardarailes vistosos.
En 1972, el Gran Premiu de Francia correr nel Circuit de Charade por cuenta d'arreglos en Paul Ricard. En 1973 l'eventu retornó a Paul Ricard y esta vegada'l ganador foi Ronnie Peterson tres el choque qu'engardió a Emerson Fittipaldi y a un jovencísimo Jody Scheckter. En 1975 Niki Lauda apoderó la carrera de 1975 ente que'l so rival James Hunt facer al añu siguiente. En 1978 llegó-y el vez a Mario Andretti.