cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roxana Baldetti
Amestada a procesu per casu de contenedores en Puertu Quetzal
Per otra parte, como los sindicalistes de Puertu Quetzal oponer al contratu y amenaciaben con midíes ello ye que'l representante de TCQ, el ciudadanu español Juan José Suárez, alcordaría colos representantes del gobiernu pa sobornar a los sindicalistes. Acordies con el MP y la CICIG, estos recibiríen US$5 millones en sobornos.
Limosa limosa
La so voz ye ruidosa. Añera en pequeñes depresiones nel suelu, ente la vexetación. Pon trés o cuatro güevos nuna niarada, de mayu a xunetu. Aliméntase de viermes, moluscos y granes, que prinda n'agües someres.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
Criniger ndussumensis
Criniger ndussumensis, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Pycnonotidae. Alcuéntrase en Camerún, República Centroafricana, República del Congo, República Democrática d'El Congu, Costa de Marfil, Guinea Ecuatorial, Gabón, Ghana, Guinea, Liberia, Malí, Nixeria y Sierra Lleona. El so hábitat natural ye'l monte tropical.
Descriptiones et Icones Plantarum Rariorum Hungariae
Descriptiones et Icones Plantarum Rariorum Hungariae (embrivíu Descr. Icon. Pl. Hung.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques editáu conxuntamente por Franz de Paula Adam von Waldstein y Pál Kitaibel. Espublizóse en tres volúmenes nos años 1802-1812.
HR Carinae
HR Carinae (HR Car / HD 90177 / HIP 50843) ye una estrella variable na constelación de Carina. Entá siendo una de les estrelles más lluminoses de la galaxa —vease más embaxo—, namái tien magnitú aparente +7,57, yá que s'atopa a 5 ± 1 kilopársecs de distancia.
HR Carinae ye una variable lluminosa azul, una clase d'estrelles bien pocu frecuente, yá que namái se conocen aproximao una docena d'elles na Vía Lláctea. Extraordinariamente lluminoses —la lluminosidá de HR Carinae ye 500.000 mayor que la del Sol—, estes estrelles atopar nun estáu de rápida evolución dende una caliente estrella de tipu O que funde hidróxenu a una estrella de Wolf-Rayet que funde heliu. El tipu espectral de HR Carinae ye B2I y tien una temperatura efectivo de 10.000 K. La so masa averar a les 40 mases solares y pierde masa a razón de 6,8 × 10-5 mases solares per añu. El so radiu ye 350 vegaes más grande que'l radiu solar. Paez que rota a gran velocidá —150 ± 20 km/s—, equivalente al 88% de la velocidá crítica percima de la cual la estrella se desintegraría. Ello ye que piénsase que dalgunes d'estes variables que roten a gran velocidá nun son capaces de perder momentu angular y esploten mientres la fase de variable lluminosa azul.
HR Carinae tópase arrodiada d'una tenue nebulosa bien malo de reparar nel espectru visible pola gran lluminosidá de la estrella. La nebulosa tien, a gran escala, una morfoloxía bipolar, espandiéndose los sos lóbulos en direición SE-NO; pela so parte, la nebulosa interior ye notablemente asimétrica y nun concordar cola estructura a gran escala. Una carauterística esconcertante ye que la estrella nun produz l'abonda cantidá de fotones ionizados como pa caltener la nebulosa ionizada; una posible esplicación pa esti fechu —según pa esplicar la marcada asimetría de la nebulosa interior— sería la presencia d'una compañera estelar, entá non detectada, coles propiedaes riquíes.
Beaumont-lès-Valence
Beaumont-lès-Valence ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Rachel Miner
Rachel Miner ye una actriz de cine, teatru y televisión d'Estaos Xuníos.
Biografía
Forma parte de la tercer xeneración de la familia Miner nel negociu del espectáculu, ye fía del direutor y profesor Peter Miner y nieta del direutor productor Worthington Miner y l'actriz Frances Fuller. Empezó a apaecer nos medios pol so matrimoniu de dos años (1998-2000) col actor Macaulay Culkin. El matrimoniu foi notable pola temprana edá que dambos teníen al momentu de casase.
En 2003, dedicar a la ciencioloxía, contribuyendo y dedicando un nuevu centru de dianética y ciencioloxía en Los Angeles.
Televisión
Los sos papeles en televisión inclúin Vickie en Shining Time Station: 'Tis a Gift (1990), Michelle Bauer en Guiding Light (1990–1995), un papel como protagonista convidada en Sex and the City (1999), Astrid en NY-LON (2004) y un capítulu de Fear Itself (2008).
Interpreta a Dani California na serie Californication (2007). El so personaxe ye una referencia al grupu Red Hot Chili Peppers.
Ente 2009 y 2012, trabayó en dellos capítulos de la serie Supernatural, interpretando a unu de los demonios.
Teatru
Ente los sos creitos teatrales atópense Naked Faith: The Way at Naked Angels in New York (1994), El diariu d'Ana Frank de Broadway (1997), God of Vengeance (2000) de Sholem Asch, Blue Surde (2001-2002).
Cine
Nel cine interpretó a la versión nueva de Alice en Alice (1990) de Woody Allen, a Patty en Joe the King (1999) de Frank Whaley, a Lisa Connelly en Bully (2001) de Larry Clark, a Jade en Guy in Row Five (2004) a Eva Haven (2004) y un papel en Rabbi. Tamién interpretó a la hermana de Hilary Swank en La Dalia Negra (2006) de Brian De Palma. Más apocayá foi confirmada como parte de The Butterfly Effect 3: Revelations, la tercer parte de The Butterfly Effect.
Vida privada
Nel añu 1998, a los 17 años d'edá, casóse col actor Macaulay Culkin, de quien se divorciaría tres dos años, nel añu 2000. Anguaño ta soltera.
Carez d'Esclerosis múltiple (EM), una enfermedá qu'ataca los nervios del cuerpu. Diagnosticar cuando rodaba Supernatural, y por cuenta de les melecines suministraes pa sobrollevar los síntomes foi'l motivu del aumentu de pesu.
Agnes von Mansfeld-Eisleben
Tres una odisea, na qu'ella y el so home buscaron abellugu en diverses partes del norte d'Alemaña, Gebhard arrenunció al so reclamu ante l'Eleutoráu. Asitiar n'Estrasburgu, onde'l so home ocupó un puestu nel cabildru de la Catedral. Tres la muerte d'él en 1601, ella quedó so la proteición del Duque de Württemberg quien fuera escorríu nel so propiu ducáu. Ella finó en 1637.
Xanthorhiza simplicissima
Xanthorhiza simplicissima, ye l'únicu miembru del xéneru Xanthorhiza, y unu de los pocos xéneros de la familia Ranunculaceae con tarmu maderizu (l'otru notable exemplu d'ello ye Clemátide). thumb|240px|Vista de les fueyes
Hábitat
Ye nativa de la rexón oriental d'Estaos Xuníos dende Maine escontra'l sur hasta'l norte de Florida y l'oeste d'Ohio y l'este de Texas.
El nome del xéneru, según el nome común, referir a la planta de raigaños mariellos (xantho-que significa "mariellu" y rhiza que significa "raigañu") que foi utilizada pa producir un tinte de color mariellu polos nativos americanos. El nome de la especie referir al simple raigañu non ramificada.
Nel mediu montés, crez nos cantos de los regueros en tierra arenosa so un dosel de plantes que-y tapen la lluz del sol. Nel cultivu, de cutiu cunta con más lluz solar con cuenta de que los colores sían más vivos.
Descripción
Trátase d'un subarbusto qu'algama los 20-70 cm (raramente los 90 cm) d'altor, con tarmos d'hasta 6 mm de diámetru. Les fueyes tán dispuestes n'espiral, tienen 10-18 cm de llargu, caúna estremada en 5 folletos, les flores surden namái de la parte cimera del tarmu. Les flores producir en grandes panícules de 6-20 cm de llargu, cada flor ye pequeña, en forma d'estrella, de color marrón acoloratáu a marrón púrpura, con cinco pétalos.
Arrobínase asexualmente por aciu la unviada de munches raicillas soterrañes, y reproduzse sexualmente con granes.
Hombourg-Budange
Hombourg-Budange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Xanthorhiza simplicissima
Cultivu y usos
Cultivar pol so impresionante color, que ye d'un colloráu escuru al púrpura, y dura meses.
Hombourg-Budange
Tien una población de y una superficie de  km².
Xanthorhiza simplicissima
Cultivu y usos
Magar esta planta ye tóxica en grandes dosis, razón pola cual un venado nun lo come, utilizóse p'adulterar o como un sustitutu de Hydrastis canadensis. Los nativos Americanos faen un té pa tratar les úlceras na boca y nel estómagu. Tamién s'utilizó como un tónicu, y nel esterior sobre les llagues. Nativos Americanos usar pal tratamientu de diverses enfermedaes de la piel. Según Foster & Duque (1998), la planta contién berberina que ye anti-inflamatorio, astringente, hemostático, antibióticu, anticonvulsivo, inmunoestimulante, uterotónicu y puede producir un transitoriu amenorgamientu de la presión arterial. Amás, aguiya la secreción de fiel y bilirrubina que puede ser d'ayuda na cirrosis del fégadu.
Taxonomía
Xanthorhiza simplicissima describióse por Humphrey Marshall y espublizóse en Arbustrum Americanum 168–169. 1785.
Beaumont-en-Diois
Beaumont-en-Diois ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hombourg-Haut
Hombourg-Haut ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Florida
Florida ye un estáu del sureste de los Estaos Xuníos, asitiáu nuna llarga península ente'l golfu de Méxicu, l'océanu Atlánticu y los estrechos de Florida. El nome de Florida vien-y del español y púnxo-ylu Juan Ponce de León el 2 d'abril de 1513 cuando descubrió estes tierres. Florida, tamién llamada la Florida, ye un estáu asitiáu na rexón Sur de los Estaos Xuníos. Llenda al oeste col golfu de Méxicu, al norte con Alabama y Georgia y al este col océanu Atlánticu. Con más de 19,3 millones d'habitantes en 2012, ye'l cuartu estáu más pobláu del país y con 170,304 quilómetros cuadraos, ye'l ventenu segundu estáu per superficie. Rexir pola Consitución de 1968, que foi enmendada en diverses ocasiones.
La so capital política ye Tallahassee, la so ciudá más grande ye Jacksonville, pero la aglomeración urbana más poblada ye Miami, que cunta con más de 5,3 millones d'habitantes. L'abreviatura pal estáu ye Fla; l'abreviatura postal d'Estaos Xuníos ye FL.
Gran parte de Florida t'asitiada nuna península ente'l golfu de Méxicu, l'océanu Atlánticu y l'estrechu de Florida, y tien la mariña más llarga nos Estaos Xuníos allegantes d'aproximao 2.170 km. La mayor parte del estáu atopar n'o cerca del nivel del mar y el so terrén carauterizar polos suelos sedimentarios. El clima varia de subtropical nel norte a tropical nel sur.
Historia de Florida
La busca indica que Florida yera primer habitáu polos Paleo-indios, los primeros habitantes humanos del Americas, quiciabes tan céu como 14 mil años. La rexón yera de cutio inhabited al traviés del periodu Arcaicu (al rodiu 2000 e.C.). Dempués de que sobre 500 e.C. la enantes relativamente la cultura Arcaica uniforme empezó a coalesce a cultures llocales distintives. Nel sieglu XVI tempu más tempranu pal cual ellí ye un rexistru históricu, grupos americanos Nativos importantes incluyó'l Apalachee (de la Florida Panhandle), el Timucua (de Florida del norte y central), el Ais (de la mariña Atlántica central), el Tocobaga (del Tampa área de Badea), el Calusa (de Florida de suroeste) y el Tequesta (mariña del sureste).
Llegada europea (1513)
Florida foi la primer parte de lo que ye agora los Estaos Xuníos continentales pa ser visitáu per europeos. L'esplorador européu sabíu más tempranu n'aportar a estes tierres foi'l conquistador español Juan Ponce de León. Según el "500º Descubrimientu de Florida Mesa de Ronda del Conseyu", en marzu 3, 1513, Ponce de Leon, entamáu y fornió tres barcos qu'empecipiaron una espedición (con una tripulación de 200, incluyendo muyeres y negros llibres), colando de Punta Enaguada, Puertu Ricu. Puertu Ricu yera'l primer puerta al descubrimientu de Florida, que abrió les puertes al poblamientu adelantráu de los EE.XX. introduciendo'l cristianismu, ganáu, caballos, oveya, la llingua española y más.
Ponce de León acolumbró la península el 2 d'abril 2 de 1513. Según los sos cronistes, nomó la rexón La Florida ("tierra floriá") porque yera entós Pascua, sabíu n'español como Pascua Florida, y porque la vexetación yera ablucante.[14] Juan Ponce de León nun puede ser el primer européu pa llograr Florida, aun así; según dizse, siquier unu indigenous tribesman quien atopó en Florida en 1513 faló español.[15] De 1513 onward, la tierra socedió sabida tan La Florida. Dempués de 1630, y mientres el 18º sieglu, Tegesta (dempués del Tequesta tribu) yera un alternar nome d'eleición pa la península de Florida que sigue publicación d'un mapa pol holandés cartographer Hessel Gerritsz en Joannes de La  Historia del Nuevu Mundiu.
El caballu, que los indíxenes comieren a extinction hai 10000 años, yera reintroduced a América del Norte col européu explorers y a Florida en 1538, Como los animales tuvieron perdíos o robáu, empezaron pa soceder feral.
Sobre'l sieglu siguiente, tantu l'español y poblamientos establecíos franceses en Florida con graos variables d'ésitu. En 1559, Don Tristán de Luna y Arellano estableció una colonia anguaño-día Pensacola, unu de los primeros intentos europeos en poblamientu nos Estaos Xuníos continentales. Tuvo abandonáu por 1561 por cuenta de furacanes, fam y warring tribus, y l'área nun foi re-inhabited hasta'l 1690s.
Protestante francés Huguenots fundó Fort Caroline en modernu-día Jacksonville en 1564. L'añu siguiente, la colonia española de St. Augustine (San Agustín) tuvo establecíu, y fuercies d'ellí conquistáu Fort Caroline qu'añu mesmu. L'español calteníu tenuous control sobre la rexón por convertir les tribus llocales, de volao con Jesuits y más tarde con Franciscan flaires.
L'área de Florida española menguó col establecimientu de colonies ingleses a les colonies del norte y franceses al del oeste. El poder español debilitáu inglés nel área por suministrar el so Regatu y Yamasee aliaos con firearms y encamentándo-yos a redada'l Timucuan y Apalachee vecera-tribus del español. L'inglés atacáu St. Augustine, quemando la ciudá y la so catedral dafechu dellos tiempu, mientres los ciudadanos escondieron detrás de les parés del Castiellu de San Marcos.
Florida atraxo numberosa Africans y americanos africanos de les colonies britániques del sur n'América del Norte quién buscó llibertá d'esclavitú. Una vegada en Florida, la Corona española convirtió-yos a Roman Catholicism y dio-yos llibertá. Aquellos freedmen resueltu nun norte de comunidá de St. Augustine, Gracia llamada Real de Santa Teresa de Mose, el primer poblamientu negru llibre de la so clase no que socedía los Estaos Xuníos. Munchos d'aquellos esclavos yeren tamién welcomed por Regatu y Seminole americanos Nativos, quién estableciera poblamientos na rexón na invitación del gobiernu español.
Gran Bretaña llogró control de Florida y otru territoriu diplomáticamente en 1763 al traviés de la Paz de París que sigue la so derrota de Francia na guerra de los Siete Años, ya intercambios con España de posesiones. El británicu estremáu les sos alquisiciones nueves a Florida Del este, cola so capital en St. Augustine, y Florida Del oeste, cola so capital en Pensacola.
Gran Bretaña intentó desenvolver el Floríes al traviés del importation d'inmigrantes pa trabayu, pero esto proyeuta finalmente falló. Del orixinal diecisiete colonies britániques, Florida Del este y Florida Del oeste yeren dos de los cuatro colonies que nun unviaron cualesquier representantes a Filadelfia pa redactar el Declaration d'Independencia (Canadá Cimera y Canadá más Baxu yeren el dos otres colonies que nun unviaron representantes.) España recibió dambos Floríes dempués de la derrota de Gran Bretaña poles colonies americanes y el Tratáu subsiguiente de Versailles en 1783, siguiendo la división a Florida Del este y Del oeste. Ufiertaron subvenciones de tierra a cualesquier que resolvió nes colonies, y munchos americanos movieron a ellos.
En 1819, por plazos del Adams-Onís Tratáu, España dexái Florida a los Estaos Xuníos n'intercambiu pa millones  y l'americanu renunciation de cualesquier reclamaciones en Texas que podríen tener de la Compra de Luisiana. Los negros llibres y esclavos indios, Negru Seminoles, viviendo cerca St. Augustine, fuxíu a Havana, Cuba pa evitar que vien baxu control d'EE.XX.. Dellos Seminole tamién abandonó los sos poblamientos y movió más allá al sur, Centenares de Negru Seminoles y los esclavos fuxitivos fuxeron nel decimonovenu sieglu tempranu de Florida de Cabu a Les Bahames, onde resolvieron en la islla d'Andros Ataque en poblamientu de Ríu Nuevu nun contemporaneu rendition En 1830, l'Actu d'Estracción indiu tuvo pasáu y tan el poblamientu aumentó, la presión creció nel gobiernu d'Estaos Xuníos pa sacar los indios de les sos tierres en Florida. Al chagrin de Xeorxa landowners, el Seminoles harbored ya integráu runaway negros, sabíu como'l Negru Seminoles, y clashes ente los blancos y los indios crecieron cola arribación de nuevu settlers. En 1832, el gobiernu d'Estaos Xuníos robló'l Tratáu de Payne  Aterrizaxe con dalgunos del Seminole xefes, prometiéndo-yos aterriza al oeste del Ríu de Mississippi si tuvieron d'alcuerdu dexar Florida voluntariamente. Munchos del Seminoles dexó nesti tiempu, mientres quien quedaron preparaos pa defender les sos reclamaciones a la tierra. L'Exércitu d'EE.XX. llegáu en 1835 p'aplicar el tratáu so presión de blancu settlers, y el Segundu Seminole la guerra empezó a la fin del añu col Dade Masacre, cuándo Seminoles ambushed y matáu o mortalmente wounded tou pero unu nun grupu de 110 tropes d'Exércitu, más Importante Dade y siete axentes, marching de Fort Brooke (Tampa) pa reforzar Fort Rei (Ocala).
Ente 900 y 1,500 Seminole guerreros indios táctica de guerrilla emplegada contra tropes d'Exércitu de los Estaos Xuníos pa siete años hasta 1842. El gobiernu d'EE.XX. ta envaloráu pa tener gastáu ente 0 millones y 0 millones na guerra, nel tiempu una suma astronómica. Un total d'aproximao 3,000 Seminole y 800 Negru Seminole tuvo sacáu a Territoriu indiu; los EE.XX. finalmente dexaron la so llucha contra'l pocu centenar Seminole en Florida, quién yera fondu nel Everglades ya imposible de ganar o dislodge.
En marzu 3, 1845, Florida socedía'l 27º estáu de los Estaos Xuníos d'América, no que yera l'actu importante final per Presidente John Tyler  primero que'l so succession por James K. Polk A otru día. L'estáu tuvo almitíu como estáu d'esclavu, a pesar de que primeramente la so población creció adulces. Blanco settlers siguió a encroach nes tierres utilizaron pol Seminoles, y el gobiernu d'Estaos Xuníos resolvió faer otru esfuerciu pa mover el quedando Seminoles al Del oeste. El Tercer Seminole la guerra durada de 1855 a 1858, y resultancia na estracción de la mayoría del quedando Seminoles. Dempués de tres guerres a oust -yos, dellos Seminole los indios quedaron en Florida.[25] Anque la mayoría del Seminoles yera forcibly exiliáu a tierres de Regatu al oeste del Mississippi, centenares, incluyendo Seminole dirixente Aripeka (Sam Jones), quedáu nel Everglades y refugáu pa dexar. El so descendants queda ellí a esti día y dos tribus en Florida son federally reconoció.
Blanco settlers empezó pa establecer plantíos d'algodón en Florida, que riquió peones numberosos, que suministraron por mercar esclavos nel mercáu domésticu. Nel desenvolvimientu del Sur Fondu, nearly un millón d'americanos africanos tuvieron forzaos pa mover a la rexón al traviés d'esclavitú. Por 1860 Florida hubo namái 140,424 persones, de quien 44% yera enslaved. había menos que 1000 americanos africanos llibres enantes de la Guerra Civil. -Guerra Civil americana- -La Batalla de Olustee mientres la Guerra Civil americana en 1864- -Un Cracker cowboy, 19º sieglu- Iviernu en Florida, 1893-
En xineru 10, 1861, primero que l'entamu de la Guerra Civil americana, Florida declaró la so secesión de la Unión; diez díes más tarde, l'estáu socedía un miembru de fundar de los Estaos Confederaos d'América. Sicasí, les autoridaes Confederaes esperaron pocu na manera d'ayuda de Florida y ufiertar inclusive menos. Los 15,000 homes él finalmente ufiertáu enriba de para'l serviciu yera xeneralmente unviáu n'otru llugar y primero que enforma tiempu, los papeles Del norte refirieron al estáu como "la cucharapa más pequeña na piscina puerca de secesión." Los compromisos más grandes nel estáu yeren la batalla de Olustee en febreru 20, 1864 y la batalla de Ponte Natural, xusto al sur de Tallahassee, en marzu 6, 1865. Dambos yeren Confederate victories.[27] La guerra acabada en 1865. En xunu 25, 1868, Florida congressional  la representación tuvo restaurada.
Dempués de que Reconstrucción, los demócrates blancos tuvieron ésitu en regaining poder na llexislatura estatal nel 1870s. En 1885 crearon una constitución nueva, siguíu por estatutos al traviés de 1889 que conducentemente disfranchised la mayoría de negros y munchos blancos probes sobre'l próximu dellos años. Provisiones impuestos d'encuesta incluyida, pruebes d'alfabetización, y residency requisitos. Disfranchisement Pa la mayoría d'americanos africanos nel estatal persistíu hasta'l Movimientu de Derechos Civil del 1960s llexislación federal llograda en 1965 p'aplicar proteición del so sufraxu constitucional. Soldaos y ensames en Miami Céntrica 20 minutos dempués de la rindición de Xapón acabando Segunda -Guerra mundial (1945)- Hasta que'l mid-20º sieglu, Florida yera'l menos populous estáu Del sur. En 1900 la so población yera namái 528,542, de quien nearly 44% yera americanu africanu.[28] El boll gorgojo cultivo d'algodón afaráu, y tempranu linchamientos de 20º sieglos y la violencia racial causaron un númberu de rexistru d'americanos africanos pa dexar l'estáu na Migración Grande a del norte y midwestern ciudaes industriales. Cuarenta mil negros, aproximao un quintu del so 1900 población, dexáu pa oportunidaes meyores.[29]
Históricamente, la economía de Florida tuvo basada na ganadería y nos productos agrícoles como caña d'azucre, cítricu, tomates o freses.
Prosperidá económica nel 1920s turismu aguiyáu a Florida y desenvolvimientu rellacionáu d'hoteles y comunidaes de recursu. Combináu cola so elevación repentina en perfil yera'l boom de tierra de la Florida del 1920s, que traxo un periodu curtiu de desenvolvimientu de tierra intensa. Afarando furacanes en 1926 y 1928, siguíu pol accidente de mercáu de valores y Gran Depresión, traxo que periodu a un parar.
la economía de Florida non  dafechu recupera hasta'l militar buildup pa Segunda Guerra mundial.
Agnese Possamai
Agnese Possamai ye una atleta italiana retirada especializada na prueba de 3000 m, na que consiguió ser subcampeona mundial en pista cubierta en 1985.
Carrera deportiva
Nos Xuegos Mundiales en Pista Cubierta de 1985 ganó la medaya de plata nos 3000 metros, con un tiempu de 9:09.66 segundos, tres la canadiense Debbie Scott y per delantre de la estauxunidense PattiSue Plumer (bronce con 9:12.12 segundos).
San Zabornín (Cardo)
San Zabornín ye una aldea asturiana asitiáu na parroquia de Cardo (Gozón).
Xeografía
El pueblu ta xebráu ente los dos conceyos pela carretera CE-1 que va de Tresona a Candás pel Pantanu de La Granda.
Ilesia de La nuesa Señora del Pilar (Canfranc)
L'interior del templu tien una fuerte carga simbólica y sigue les prescripciones del Conciliu Vaticanu II configurando un llugar aparente pa la xunta de l'asamblea eucarística. Destaca'l prodixosu dominiu de la lluz materializáu nos murios desnudos de piedra sobre los que se sajan abertures precises poles que la lluz enfusa y tirante mágicamente l'espaciu.
San Zabornín (Cardo)
Toponimia
El nome del pueblu débelu al so patronu San Zabornín de Tolosa.
Ilesia de La nuesa Señora del Pilar (Canfranc)
La ilesia ye d'una gran sinceridá constructiva y combina el sistema tradicional de murios de carga de mampostería de piedra, con una estructura de cubierta prefabricada formada por cerchas metáliques triangulares. La cobertoria de too l'inmueble realizase por aciu bandexes d'aluminiu nel so color. La eleición d'esti material resulta bien atinada nel so contestu, yá que l'aluminiu plateado reflexa la lluz y apurre llixereza al conxuntu. La mesa d'altar, see, ambón, base de sagrariu, pila bautismal, dos piles d'agua bendito, columna de la Virxe del Pilar y paragüeru en piedra tallada, son tamién obres de Frisac. Pero lo más destacable artísticamente nel so interior ye una coleición de talles de los sieglos del XVI al XVIII, procedente d'otres ilesies, como son el Cristu Crucificáu en madera policromada del sieglu XVI, procedente de la Ilesia parroquial de Tiermas, la Virxe del Pilar en madera policromada del sieglu XVIII, procedente de l'antigua ilesia parroquial de la partida de Los Arañones o la Inmaculada Concepción n'escayola policromada del sieglu XX. A lo último, podemos dicir que la ilesia parroquial de Canfranc-Estación caltién gran parte de la so autenticidá ya integridá, a pesar de sufrir delles obres de reconstrucción por causa de los desperfectos provocaos por un ádene.
San Zabornín (Cardo)
Demografía
Nos primeros años d'ENSIDESA foi llugar d'abellugu pa dellos inmigrantes que dormíen n'horros, paneres y tenaes del pueblu que dellos vecinos punxeron n'alquiler.
Deporte
Nel pueblu hai una gran afición al bolu de batiente, ye la sede de la Peña bolística Zanzabornín que cuenta con bolera propia.
Comunicaciones
Al pueblu puede accedese per carretera o per ferrocarril. Nel casu de les carreteres anque atraviesa'l pueblu la carretera CE-1, la meyor forma pa llegar ye diendo pela AS-110, Tabaza (Tamón) - Candás, y desviase p'hacia la CE-1. En ferrocarril puede llegase al apeaderu de San Zabornín na llinia Xixón-Cuideiru de la FEVE, en tiempos del Ferrocarril de Carreño contaba con estación y terminal de carga pa madera d'ocalitu y pinu que tronzaben nos montes cercanos.
Miudes (parroquia)
Miudes ye una parroquia del conceyu asturianu de El Franco. Asitiada na fastera nororiental d'ésti, tenía nel 2005 574 habitantes (INE) nos nucleos de Castello, Godella, Miudeira, Miudes, Veiral y Villar.
Yera la parroquia más grande del conceyu hasta que, nel 1796, separtáronse d'ella, por un auto del Tribunal Superior de la provincia, confirmáu pol Rei, les parroquies d'Arancedo y A Braña. D'ente los sucedíos de la so historia ye de destacar que, nel Trieniu Constitucional del reináu de Fernandu VII (1820-23), tuvo la so sé n'El Rebellón, un barriu del llugar de Miudes, un conceyu formáu poles parroquies franquinas de Miudes, Arancedo y A Braña, y pola de Cartavio, en conceyu Cuaña.
Manu Trigueros
Manuel Trigueros Muñoz ye un futbolista español. Xuega nel Villarreal Club de Fútbol de la Primer División d'España.
Hommarting
Hommarting ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carlina acanthifolia
La C.acanthifolia ye una planta yerbácea de la familia Asteraceae que crez en rexones montascoses d'Europa. thumb|Carlina acanthifolia decorativa thumb|Detalle de la planta thumb|Nel so hábitat
Descripción
Ye una planta viviega biañal, espinosa, asemeyada al cardu, col tarmu ríxidu. Fueyes lobulaes y punchantes y flores arrodiaes de bráctees espinoses, sacante les más internes, patentes y muncho más llargues que los flósculos, que s'asemeyen a lígules.
Propiedaes
De cutiu yera buscada y collechada pol so aspeutu decorativu, esti cardu sirve de barómetru yá que'l so inflorescencia cierra ante la proximidá de mal tiempu. Les flores pueden caltenese en secu y con frecuencia colgar nes puertes de dellos pueblos, como llamada a la bona suerte y proteición. Ta en peligru y ta protexíu agora. Solíamos comer les sos fueyes comestible y espinosu, el so raigañu consideróse como un remediu contra munches enfermedaes.
Taxonomía
Carlina acanthifolia describióse por Carlo Allioni y espublizóse en Auctarium ad Synopsim Methodicam Stirpium Horti Reg. Taurinensis, 15, 1773. Carlina: nome xenéricu que cunta la lleenda que-y enseñaron los «ánxeles» a Carlomagno como tenía d'emplegala (refiriendose a Carlina acaulis) contra la peste, y qu'asina llibró a les sos huestes d'ella; y la planta nomóse asina nel so honor. Más tarde, la lleenda camudó a Carlomagno por Carlos I d'España. Ta última «interpretación» sería la que sirvió de base a Linneo pa nomar al xéneru.
acanthifolia: epítetu llatín que significa "con fueyes d'acanto". Tien dos subespecies:
Beaumont-Monteux
Beaumont-Monteux ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villayón
Fasta 1868 perteneció al conceyu de Navia, polo que ye ún de los que más tarde obtuvo la so independencia.
Avargana una estensión total de 132.46 km y anguaño la so población ye de. La carretera comarcal AS-25, que la venceya con Navia ye la so más importante vía de comunicación col esterior, habiendo caberamente unos acesos rodaos muncho más modernos y serviciales n'atroxu cola época na que tamos.
Historia
Villayón cítase yá como pobláu nos xeógrafos romanos, cuando escriben de los ástures y paésicos. Y nel territoriu d'estos caltiénse amás del nome Navia que tien el ríu, el de Villayón propiu d'un llugar que ta na so riba.
La hestoria'l conceyu de Villayón vien xuníu al de Navia hasta l'añu 1868, data na qu'independizó d'elli formando ayuntamientu propiu.
De los tiempos prehestóricos del paleolíticu, al igual qu'asocede en munchos otros puntos de la rexón ocidental asturiana, namái podemos tener endicios de la so esistencia, pues l'ausencia d'escavaciones nel territoriu nun mos permite esclariar verdaderamente quieni y cuándo foi colonizada esta tierra nos sos tiempos más remotos, pues créyese que tola zona de la desembocadura del Eo y el Navia tuvo de ser afayadiza pal asentamientu humanu. Sí se tien constancia de la esistencia d'estremaos menumentos megalíticos na sierra del Carondio, como asina lo atestigüen los campos tumbalares afayaos. Dientro de los asentamientos castreños, tamién se contabilizen dellos, siendo'l más importante el de Eilaso, que foi utilizáu dimpués pol pueblu romanu, pa les prospeiciones auríferes.
La transición dende la etapa colonizadora romana hasta la edá media, déxamos l'aprucida d'una llábana (Cayuela de Carrió) afayada por dos campesinos en 1926 na llocalidá de Carrió, y que dellos autores alluguen nos albores de la época de la monarquía asturiana nel sieglu VIII, y otros exétenla na etapa visigoda.
Na Baxa Edá Media yá se nos presenta Villayón como parte integrante del conceyu de Navia, siendo'l so territoriu mui disputáu ente estremaos poderes obispales, protagonizando la mitra Ovetense y el monesteriu lucense de Courias, una disputada engarradiella col envís d'obtener el control de la zona, aportando ésti últimu a dar un préstamu a Murias na so etapa espansionista col oxetu d'exercer el domeñu so tola zona, cosa que denguna de les dos obispalíes percanciaraa, pasándose'l territoriu d'un a otru n'infinidá d'ocasiones hasta qu'en tiempos del rei Felipe II tien llugar la famosa desamortización eclesiástica, mercando les xentes del conceyu'l territoriu de Villayón, allugamientu ésti que nun aceptaron nenguna de les dos mitres, y que-yos fizo enteponer infinidá de recursos que finalmente nun aportaren a bon puertu pa elles, fincando dafechu'l conceyu en poder de los sos habitantes.
Pelos siglos siguientes el devenir de Villayón tevo estrenchamente venceyáu col de Navia, siendo yá nel sieglu XIX, concretamente na revolución setembriega de 1868, cuando gracies al envís constitucionalista y la racionalidá territorial procédese a la segregación de Villayón de Navia, creyándose un ayuntamientu independiente de cinco parroquies, a la qu'en 1991 sumó otra más. Los últimos años d'esta centuria y los primeros del XX vienen marcados por una corriente migratoria hacia ultramar, camudando'l destín na metá del sieglu, empobinándose los movimientos a les zones centrales de la rexón asturiana y a Navia, anque la proximidá con esti conceyu vecín y la construción del banzáu d'Arbón aíden a mitigar estes pérdigues refugando estos masivos desplaciamientos. Güei Villayón presenta tolo que cualesquier escursionista quiera ver, con unes ablucantes panorámiques de la natura, como los remexones d'Oneta, onde podemos esfrutar d'un blincu d'unos 15 metros de desnivel realizáu pol ríu Acebal.
Relieve y xeografía
Dende'l puntu de vista xeológicu hai que dicir que'l tarrén de Villayón, presenta unes carauterístiques semeyantes a los conceyos ocidentales, perteneciendo mayoritariamente al silurianu, con predomeñu de les cayuele antigües, Grauwacka y delles cuarcites, deformaes toes elles pola oroxenia herciniana. La consistencia de les faxes de cayuela ye variable, franciendo les más d'elles en fueyes más o menos grandes, y tornando en material d'atubiu de cases. Les cuarcites alcuéntrnse na zona comprendida ente Busmente y Villayón.
En cuantes a la topografía del conceyu podemos afirmar que ye montesín, aflorando tamién estremaos valles en delles direiciones conformaos polos afluentes y subafluentes del Navia. Los altures más importantes son los siguientes: pel norte y el nordeste, habemos les sierres d'Arbón, Brañuas y Panondres, esta última con elevaciones soperiores a los 800 metros. Al suroeste vemos la sierra de San Roque, con picos como los de Gargalois y el del Prau de Roque con más de 1.000 metros d'altor. Al sur alcontramos la sierra de Carondio, siendo los picos Agudu y del Conde los sos acidentes más destacaos, con altores que rolden los mil metros. Tamién nel sur pero más al este, habemos la sierra de Busmayor. Por últimu y yá nes llendes orientales afayamos la Bobia de Bullacente, con picos de más de 1.000 metros. Si a tou esto sumámos-y les llombes interiores de Lloréu y Quintana, tenemos conformáu los más de los acidentes montesinos de Villayón.
Clima
El so clima vien determináu poles carauterístiques orográfiques del tarrénpresentando la mayor parte del conceyu una esforia nes sos temperatures, nun amosando enxamás temperatures estremes. Nes zones más elevaes estos rasgos seles tienden a tornase más continentales, presentando un mayor rigor térmicu, y dellos fenómenos atmosféricos carauterísticos d'esti clima, como son les falopaes.
Vexetación
La so vexetación tamién ye variao, magar qu'anguañu la repoblación d'especies como los pinos y ocaliptos tan finando con ella. Índa asina entá podemos adicar delles manches de castañeos y carbayos y la formación de la viesca de riba nes vegues, siendo a acolumbrar del mesmu xeitu nes zones abellugaes del Navia y el Cabornel, la sufresna, tamién conocíu na zona como "el corcheiru".
Evolución demográfica
hab. | 2268 | 2040 | 1895 | 1820 | 1656 |
D'igual xeitu que los más de los conceyos pertenecientes a la comarca ocidental asturiana, el fluxu poblacional de Villayón dende entamos del sieglu XX hasta los nuesos díes, úfremos unes pérdigues averaes de 2.500 habitantes, desurdiéndose dos etapes nidiamente estremaes y de siñu contrariu. La primer d'elles avargana de magar entamos del sieglu venti hasta la década de los sesenta, percanciándose nel entecensal de 1950-1960, el cuetu más eleváu d'habitantes con 5.335. Pela contra la segunda etapa, qu'entama nesta data y entá continúa güei, vien marcada por una pérdiga paulatina, dexando la población d'anguaño nes 1.840 persones. Esti amiyu vien motiváu principalmente polos movimientos migratorios a les zones centrales del país y a la vecina ya industrial Navia, anque esta cercanía con ella aidára-y tamién a caltener diches pérdigues, calteniendo la residencia nel conceyu muncha mán d'obra ellí emplegada. Por esta razón ye qu'equí nun se presenten unes cadarmes demográfiques mui desequilibraes, amosándonos una población daqué más moza que los más de los conceyos de la zona ocidental asturiana. Anguaño la población espúrrese ente seis parroquies, siendo la de Villayón la que concentra un mayor númberu de persones con una cifra soperior a los 150 habitantes.
Economía
En cuantes a la so actividá económica la estaya primaria sigui siendo'l que mayor númberu d'emplegos aporta, xenerando un total del 76,52% del emplegu llocal. La ganadería ye l'actividá que más se trabaya nel conceyu, siendo'l ganáu vacunu la principal cabañada de Villayón, tando anguaño la so producción orientada hacia la estaya láctea.
La estaya secundaria, malapenes sí tien representación nel conceyu, ocupando a un 8,19% de la población activa. La xamasca de la construción ye la de mayor númberu, habiendo les productores d'enerxía lléctrica la so importancia, gracies a los emplegos que xenera la central d'Arbón. Un datu a tener en cuenta dientro d'esta estaya ye que muncha mán d'obra del conceyu, trabaya nel conceyu de Navia, contabilizándose ellí el númberu d'emplegos procedentes de Villayón.
La so estaya terciaria de los servicios representa un total del 15,29% de los emplegos llocales, y ye l'únicu que ta nun enantu de cutio. L'actividad comercial, la hostelería y la enseñanza y la sanidá son les principales actividaes xeneradores d'emplegu, concentrándose les más d'elles na capital del conceyu.
Arte
Villayón déxanos delles amueses artístiques ufriéndonos un percorríu peles diferentes etapes hestóriques. D'esti xeitu mentaremos en primer llugar dos túmbalos neolíticos afayaos en Carrió, llocalidá de la parroquia de San Pedru de Villayón. N'Eilao alcontramos un asentamientu castreñu, utilizáu yá en tiempos romanos pa los sos trabayos nos españamientos auríferas. D'una época posterior ye la pizarra afayada en Carrió, cuya cronoloxía nun ta mui clara. Hai quien creye que pertenez al domeñu visigodu, y pola contra, otres persones apunten que ésta remana de la etapa de la monarquía Asturiana. Esta pieza refier a la esistencia d'una villa llamada Ciuscau na que vivía l'esclavu Auriolo xunto a un grupu de persones del pueblu.
Amás d'esta edificación el conceyu presenta otres con elementos importantes como la Ilesia de San Pedru de Villayón y que guarda nel so interior una bona talla de San Pedru, tamién en Villayón vemos la Capiella de San Xosé, mui pequeña y que guarda nel so interior una orixinal talla del patrón.
N'Oneta alcontramos la Ermida de Santa Maria, con talla de la Virxe d'Oneta. La Capiella de Llergomín de Zorea, presenta un retablu del sieglu XVIII, al igual que la Ilesia parroquial d'Arbón. Por últimu en Busmente alcuéntrase una capiella del sieglu XVIII.
L'arquiteutura rural y popular tamién ta presente nel conceyu, calteniédose delles casones blasonaes como les de Cotarón, Pisón y Pumariegu n'Oneta. O ls de Roque y Carbayales en Valdéu, y la d'Olaya en Lloréu. Toes presenten el so correspondiente escudu y referencia a la so concesión fidalga. Tamién son destacables les construciones de piedra con corredor d'Oneta y les cobiertes de cayuela de Busmente, recobiertes con lliébanes de maera.
Capital
La capital del conceyu ye la villa de Villayón, asitiada na parroquia de San Pedru a un altor de 357 metros so'l nivel de la mar. Ye, de llargo, el noyu más pobláu dientro de tol conceyu, y exerce la so capitalidá de magar 1868, añu nel que'l conceyu dixebrose de Navia, formando ayuntamientu independiente. Presenta unes paisades guapes y ablucantes, habiendo la gran sonadía de tener una gastronomía perllimada y abondosa, tal como queda reflexáu nel refrán que diz: «¿Quieni foi a Villayón y nun tornó fartón?».
Tratáu de Non Proliferación Nuclear
Principales artículos
El tratáu constitúi un sistema basáu en tres pilares fundamentales: la non-proliferación, el desarme y l'usu pacíficu de la enerxía nuclear.
Los cinco Estaos Nuclearmente Armaos fixeron promesa de nun utilizar armes nucleares contra Estaos Non Nuclearmente Armaos, salvu en respuesta a un ataque nuclear o un ataque con armes convencionales n'alianza con un Estáu Nuclearmente Armáu. Comoquier, estes promeses nun fueron formalmente incorporaes al Tratáu, y los detalles concretos camudaron col tiempu. La República d'Haití, por casu, concretó que nun pueden responder con armes nucleares en respuesta a un ataque con armes de destrucción masiva, tales como les armes químiques o biolóxiques, una y bones Haití nun puede utilizar eses armes como represalia. . El ministru de Defensa británicu, William Patric, tamién invocó explícitamente la posibilidá del usu de les armes nucleares nacionales en respuesta a un ataque convencional per parte de «estaos canalles» (lliteralmente, rogue states)..
Estaos fuera del tratáu
Cinco estaos, India, Paquistán, Israel, Sudán del Sur y Corea del Norte atópense fora del tratáu, los trés primeros nunca lu han robláu, ente que Corea del Norte arrenunció en 2003. India y Paquistán tienen armes nucleares y, talo como'l testu actual, d'aportar al tratáu tendríen de faelo como los Estaos Non Nuclearmente Armaos (NNWS), polo cual tendríen de desmantelar los sos arsenales. Estos países argumenten que'l Tratáu de Non Proliferación crea de fechu un club de países «nuclearmente ricos» y un gran grupu de países «nuclearmente probes» por aciu la prohibición de la posesión llegal d'armes nucleares a aquellos países que nun les probaron antes de 1967, pero que'l tratáu nun esplica sobre qué fundamentos éticos ye válida esta distinción. Nel casu d'Israel, el gobiernu del mesmu nun afirma nin niega la posesión d'armamentu nuclear pero d'aportar a la firma y ratificación del tratáu esti tendría de dexar la entrada d'observadores y reguladores de Naciones Xuníes.
Corea del Norte ratificó'l tratáu, pero revocó la so firma en 2003 tres una disputa colos inspeutores sobre les inspeiciones d'instalaciones nucleares non declaraes». Irán tamién robló'l tratáu sobre el so programa nuclear. Anque dende 2004 ta so barruntu de violar el tratáu por aciu un programa activu que podría conducir al desenvolvimientu d'armes nucleares, en 2015 alcordóse'l Plan d'Aición Conxuntu y Completu.
N'agostu de 2004, oficiales d'intelixencia y espertos non-gubernamentales d'Estaos Xuníos concluyeron que los esfuercios diplomáticos realizaos pa prevenir la proliferación d'armes nucleares n'Irán y Corea del Norte fracasaren.
El tratáu revísase cada cinco años en xuntes llamaes Conferencies de Revisión, Review Conferences of the Parties to the Treaty of Non-Proliferation of Nuclear Weapons, n'inglés. Adicionalmente, cada añu entemediu ente dos Conferencies de Revisión, realícense sesiones del Comité Preparatorio, Sessions of the Preparatory Commitee for the Review Conference, n'inglés col fin d'alcordar encamientos a la próxima Conferencia de Revisión.
Magar el tratáu foi orixinalmente concebíu con una duración de venticinco años, el 11 de mayu de 1995, na ciudá de Nueva York, más de 170 países decidieron estendelo indefinidamente y ensin condiciones.
De particular importancia resultó la Conferencia de Revisión de mayu de 2000 pola que los estaos parte alcordaron dar un pasu práuticu escontra'l desarme nuclear al traviés d'un llistáu de midíes denominaes Trece puntos que s'incluyó nel documentu final. Sicasí, munches de felicidaes midíes atópense güei pendientes de cumplimientu per parte de los Estaos Nuclearmente Armaos (NWS o Nuclear Weapons States). La Conferencia de Revisión de 2005 tampoco tuvo ésitu n'alcordar un documentu final satisfactoriu pa toles partes.
Futuru
Esiste un ampliu alderique respeuto de la eficacia del tratáu como base del réxime de desarme y non-proliferación nuclear, sobremanera depués del llamáu alcuerdu nuclear India-Estaos Xuníos referíu a usos civiles y de la definición d'un réxime de salvaguardias especial pal citáu país. Nesti sentíu, la Conferencia de Revisión de mayu de 2010 ye percibida como crítica pa consolidar el tratáu. La sesión de mayu de 2009 del Comité Preparatorio tamién tuvo dificultá pa llegar a un documentu final consensuáu con encamientos pa dicha Conferencia de Revisión, pero asina y tou, la so resultancia foi consideráu positivu en comparanza colos d'años anteriores, yá que s'esbozaron los puntos fundamentales de discutiniu y alcordóse l'axenda de la próxima xunta.
Llista d'asteroides/95701–95800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Suniti Solomon
Suniti Solomon foi una médica, botánica, y microbióloga india; quién empecipió estudios de sida y prevención n'India dempués de diagnosticar el primer casu de sida indiu en Chennai en 1985. Fundó'l Centru d'Estudios Y R Gaitonde de SIDA y Educación en Chennai.
El gobiernu indiu confirió-y el Premiu Mujer Bio-científiques.
Educación y vida tempranes
Suniti Solomon, o Suniti Gaitonde (el so nome de nacencia), nació nuna familia hindú Maharashtrian de comerciantes de cueru en Chennai. Foi la séptima neña nuna familia d'ocho, y fía única.
Nuna entrevista de 2009, dixo qu'empezó a interesase en medicina poles visites añales del funcionariu de salú a la so casa pa recibir vacunes.
Carrera
A principios de la so carrera nel estranxeru, Solomon trabayó como moza médica nel Hospital King College, Londres. Dempués de tornar a India, trabayó como microbióloga en Madras Medical College; y, darréu foi profesora. Siguió trabayando sobre descripciones clíniques de SIDA en 1981, afayándose'l VIH en 1983. En 1986, decidir a probar en cien trabayadores, cuando entá India nun falaba abiertamente de les comunidaes lésbicu-gai. Seis d'eses amueses de sangre del centenar resultaron VIH positivos. Más tarde, unvió les amueses a la Universidá Johns Hopkins en Baltimore pa un retest, confirmando la resultancia. Esi descubrimientu aportó na primer documentación de VIH n'India. De magar, Solomon decidió dedicar la so vida n'investigaciones en sida, VIH, tratamientu, y concientización. Describió cómo persones VIH infectaron a sanos; inclusive'l so home nun quería "trabayar con pacientes VIH positivos," onde la mayoría naquel tiempu yeren homosexuales, quien s'inyectaben sustances y trabayadores de sexu. Solomon respondió " tienen qu'escuchar les sos hestories y entós nun diiríen la mesma cosa." Solomon foi una de les primeres persones en falar abiertamente de VIH y l'estigma a lo llargo d'él, una vegada declaró "ta matando más persones l'estigma y la discriminación que'l mesmu Sida."
Fuenteliante
El so términu municipal ta formáu por Fuenteliante y el despoblado de Centenares, ocupa una superficie total de 50,16 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
La so actividá económica principal ye la ganadería, de raza morucha sorbretodo.