cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Euterpe oleracea
Usos
N'Estaos Xuníos y por estensión en Canadá y Europa, empezóse a comercializar como suplementu alimenticiu en forma de barritas enerxétiques, zusmiu, carambelos o la fruta entero. Les empreses que comercialicen estos productos dicen qu'apurre muncha fibra, un nivel enerxéticu más altu y ameyora la vida sexual, dixestión, salú cutanea, salú cardiaca, suañu ya inclusive mengua los niveles de colesterol. Amás, atribúyen-yos propiedaes endelgazadores. Quackwatch (organización ensin ánimu d'arriquecimientu estauxunidense dedicada a desatapar fraudes rellacionaos cola salú) alvirtió que los niveles d'antioxidantes del zusmiu de asaí, supuesta fonte de les sos propiedaes beneficioses, nun son cimeres que nos d'otres frutes como los arándanos, ciertos tipos d'uva o cereza.
Taxonomía
Euterpe oleracea describióse por Carl Friedrich Philipp von Martius y espublizóse en Historia Naturalis Palmarum 2(2): 29–31, f. 28–30, nel añu 1824. El xéneru lleva'l nome de la musa Euterpe de la mitoloxía griega que representaba a la musica.
oleracea: epítetu llatín que significa "con arume".
Aceite
L'aceite de acai tien un verde, golor prestoso lluz escuro dempués de la so estracción y tien un sabor que recuerda a la bacaba. Cuando l'aceite pasó al traviés del procesu de refinación, ye prestosu sabor y golor como bacaba y Pataua. L'aceite de acai ye llargamente utilizáu tantu pa cocinar y p'usu cosméticu. Mientres condimento d'alimentos utilízase de cutiu pa ensalaes. El so usu cosméticu emplegar pa la producción de xampúes pal pelo y cremes, y xabón y cremes hidratantes pal cuerpu. Tien una alta concentración d'antioxidantes, 33 vegaes más que la uva; ricu n'ácidos grasos esenciales. thumb|Aceto del Açaí
Composición d'ácidos grasos d'aceite de acai
Físicu-química del aceite composición açaí
Kento Sugino
Kento Sugino (杉野 健斗, ) ye un futbolista xaponés.
Suspensión
La suspensión ye'l fechu pol que los estaos partes d'un tratáu nun han cumplir el tratáu per un tiempu determináu, ensin qu'afeute les rellaciones xurídiques que'l tratáu estableciere.
Al igual que la terminación, l'entamu básicu que rixe la suspensión de los trataos ye la voluntá les partes. Nos casos de trataos multillaterales, les partes interesaes na suspensión habrán notificar a les otres la so intención de celebrar l'alcuerdu y les disposiciones del tratáu que quieren suspender.
Saint-Pierre-du-Fresne
Saint-Pierre-du-Fresne ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Antigua Gran Bulgaria
L'Antigua Gran Bulgaria (Bolgaria) (griegu: Παλαιά Μεγάλη Βουλγαρία, en llatín Magna Bulgaria) yera un estáu formáu pol amiestu de tribus de protobúlgaros y onoguros (Bauer, 2010: 319-326), (Brook, 2006: 1-18), de curtia duración (del 632-668, aprox.), que xurdió nes estepes d'Europa Oriental dempués del desaniciu del Khanatu Túrquicu Occidental, como una dexebra del kaganatu ávaru. La Gran Bulgaria nun tinía llendes ñidies, l'área cimera na que s'allugaba yera peles estepes del mar Prietu y del Mar d'Azov.
Fontes
Hai perpoca información sobre l'Antigua Gran Bulgaria n'aturoes antiguos. Les fontes cimeres de la información sobre este estáu son:
Síndrome de Stendhal
thumb|[[Stendhal, semeya de Johan Olaf Sodemark (1840).]] El síndrome de Stendhal (tamién denomináu síndrome de Florencia o estrés del viaxeru) ye una enfermedá sicosomática que causa un eleváu ritmu cardiacu, vértigu, tracamundiu, temblón, palpitaciones, depresiones ya inclusive allucinación cuando l'individuu ye espuestu a obres d'arte, especialmente cuando éstes son particularmente belles o tán espuestes en gran númberu nun mesmu llugar. Tamién suel asoceder ante escenario históricos, como ser campos de batalla, palacios, ruines históriques o llugares nos cualos produxérense fechos bien importantes.
Antigua Gran Bulgaria
1.- Nicéforu : Cubratus ab Acvaribus defecit
[Brevarium - Pat. 100 § 915-916, GIBI, t. III: 294.]
Síndrome de Stendhal
Más allá de la so incidencia clínica como enfermedá sicosomática, el síndrome de Stendhal convirtióse nun referente de la reacción romántica ante l'acumuladura de guapura y l'esuberancia del gocie artísticu.
Antigua Gran Bulgaria
Textu Griegu
Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν ἐπανέστη Κούβρατος ὁ ἀνεψιὸς Ὀργανᾶ ὁ τῶν Οὐνογουνδούρων κύριος τῷ τῶν Ἀβάρων χαγάνῳ, καὶ ὃν εἶχε παρ' αὐτοῦ λαὸν περιυβρίσας ἐξεδίωξε τῆς οἰκείας γῆς. Διαπρεσβεύεται δὲ πρὸς Ἡράκλειον καὶ σπένδεται εἰρήνην μετ' αὐτοῦ, ἥνπερ ἐφύλαξαν μέχρι τέλους τῆς ἑαυτῶν ζωῆς· δῶρά τε γὰρ αὐτῷ ἔπεμψε καὶ τῇ τοῦ πατρικίου ἀξίᾳ ἐτίμησεν.
Síndrome de Stendhal
Denominar asina pol famosu autor francés del sieglu XIX Stendhal (seudónimu de Henri-Marie Beyle), quien dio una primer descripción detallada del fenómenu qu'esperimentó en 1817 na so visita a la basílica de la Santa Cruz en Florencia, Italia, y que publicó nel so llibru Nápoles y Florencia: Un viaxe de Milán a Reggio:
Antigua Gran Bulgaria
Torna
Kubratos, primu d'Organa y Príncipe de los Hunnogururianos allevantose contra'l Cagan de los Avaros que trataba mal al pueblu y cazábalos fuera de les sos tierres. Unvió darréu Embaxadores a Heracliu, fizo con él la paz, que caltuvo durante tola so vida. Esti emperador mandaba-y delles vegaes regalos y honrábalu cola dignidá d'un particiu.
Síndrome de Stendhal
Anque hubo munchos casos de xente qu'hai sufrído vértigos y desvanecimientos mientres visitaba l'arte en Florencia, especialmente na Galleria degli Uffizi dende'l principiu del sieglu XIX d'equí p'arriba, nun foi descritu como un síndrome hasta 1979, pola siquiatra italiana Graziella Magherini. Ella reparó y describió más de cien casos similares ente turistes y visitantes en Florencia, el trubiecu del Renacimientu, y escribió alrodiu de él.
Antigua Gran Bulgaria
2.- Nicéforu : Bulgari in Moesia inferiore regnum condunt.
[Brevarium - Pat. § 929-934, GIBI, t. III, 295-296]
Textu Griegu
1. Λεκτέον δὲ ἤδη περὶ τῆς τῶν λεγομένων Οὔννων καὶ Βουλγάρων ἀρχῆς καὶ καταστάσεως αὐτῶν.
2. Περὶ τὴν Μαιῶτιν λίμνην κατὰ τὸν Κώφινα ποταμὸν καθίσταται ἡ πάλαι καλουμένη μεγάλη Βουλγαρία καὶ οἱ λεγόμενοι Κότραγοι, ὁμόφυλοι αὐτῶν καὶ οὗτοι τυγχάνοντες.
3. Ἐν δὲ τοῖς Κωνσταντίνου χρόνοις ὃς κατὰ τὴν δύσιν ἐτελεύτα, Κοβρᾶτός τις ὄνομα κύριος γενόμενος τῶν φύλων τούτων τὸν βίον μεταλλάξας πέντε καταλιμπάνει υἱούς, ἐφ' οἷς διατίθεται μηδαμῶς τῆς ἀλλήλων ἀποχωρισθῆναι διαίτης, ὡς ἂν διὰ τῆς πρὸς ἀλλήλους εὐνοίας τὰ τῆς ἀρχῆς αὐτῶν διασώζοιτο.
4. Οὗτοι μικρὰ τῆς πατρικῆς φροντίσαντες παραινέσεως ὀλίγου παρῳχηκότος χρόνου διέστησαν ἀλλήλων, ἕκαστος αὐτῶν τοῦ λαοῦ ἴδιον μέρος ἀποτεμνόμενος.
5. Ὧν ὁ μὲν πρῶτος Βαϊανὸς υἱὸς λεγόμενος κατὰ τὰ ἐνταλθέντα αὐτῷ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐν τῇ προγονικῇ γῇ διέμεινε μέχρι τοῦ δεῦρο,
6. ὁ δὲ δεύτερος λεγόμενος Κότραγος τὸν Τάναϊν περαιωθεὶς ποταμὸν ᾤκησε τούτων ἀντικρύ,
7. ὁ δὲ τέταρτος τὸν Ἴστρον ποταμὸν διαβὰς ἐν Παννωνίᾳ τῇ νῦν ὑπὸ Ἀβάροις κειμένῃ αὐλίζεται ὑπόσπονδος τῷ ἐγχωρίῳ ἔθνει γενόμενος,
8. ὁ δὲ πέμπτος κατὰ τὴν Ῥαβεννησίαν πεντάπολιν ἱδρυσάμενος ὑπόφορος Ῥωμαίοις ἐγένετο.
9. Τούτων ὁ λοιπὸς τρίτος ἀδελφὸς ὄνομα Ἀσπαροὺχ τὸν Δάναπριν καὶ τὸν Δάναστριν ποταμὸν περαιωθεὶς περὶ τὸν Ἴστρον οἰκίζεται, τόπον πρὸς οἴκησιν ἐπιτήδειον, Ὄγλον τῇ σφῶν καλούμενον φωνῇ, καταλαβόμενος, δυσχερῆ τε καὶ ἀνάλωτον πολεμίοις ὑπάρχοντα· ἀσφαλής τέ ἐστι τὰ μὲν ἔμπροσθεν τῇ τε δυσχωρίᾳ καὶ τῷ τελματώδης εἶναι τυγχάνων· τὰ δ' οὖν ὄπισθεν κρημνοῖς ἀβάτοις τετειχισμένα.
10. Οὕτω τοίνυν τοῦ ἔθνους διαιρεθέντος καὶ σκεδασθέντος, τὸ τῶν Χαζάρων φῦλον ἀπὸ τοῦ ἐνδοτέρου τῆς Βερυλίας λεγομένης χώρας ὡς πλησίον τῶν Σαρματῶν ᾠκημένον πλείστης ἀδείας ἐντεῦθεν ἐπέτρεχον. Τὰ τοιαῦτα πάντα κατέδραμον χωρία τῆς ὑπὲρ Πόντου τὸν Εὔξεινον γῆς καὶ θαλάττης ἐπέρασε· μεθ' ὧν καὶ Βαϊανὸν ὑπεξούσιον ποιησάμενος εἰς ὑπαγωγὴν φόρων κατέστησε.
Torna
1. Agora hai que falar del orixe y de l'afitamientu de los hunos y de los bólgaros.
2. La gran Bulgaria (μεγάλη Βουλγαρία) ta a lo llargo de les orielles de la llaguna Meótida (Mar d'Azov), cerca del riu Cophin (Kuban), ú tamién viven los Cotragurios (Κωνσταντίνου), que son la mesma nación que los Bólgaros.
Arif Alvi
Arif-ur-Rehman Alvi (عارف الرحمان علوی) ye un políticu paquistanín; actual presidente de Paquistán y asumió'l cargu'l 9 de setiembre de 2018.
Antigua Gran Bulgaria
Torna
3. Un príncipe nomáu Curat, que comandaba a toes estes naciones nes dómines del Emperador Constantinu, dexó cinco fios, que-yos mandó, anantes de morrer, nun separtar pa caltener la so unión.
Arif Alvi
Foi miembru de l'Asamblea Nacional de Paquistán de xunu de 2013 a mayu de 2018 y nuevamente d'agostu a setiembre de 2018. Miembru fundador de Paquistán Tehreek-i-Insaf (PTI), Alvi foi escoyíu presidente de Paquistán el 4 de setiembre de 2018 na eleición presidencial.
Antigua Gran Bulgaria
Torna
5. Solo Bayán (Βαϊανὸς) siguió el testamentu del so pá y quedó nel so llugar de nacencia.
Arif Alvi
Carrera política
Foi escoyíu miembru de l'Asamblea Nacional de Paquistán como candidatu de PTI pola circunscripción NA-250 (Karachi-XII) nes eleiciones xenerales paquistanines de 2013. Recibió 77 659 votos y ganó a Khushbakht Shujaat. Tres la so esitosa eleición, convertir nel únicu miembru de la PTI en ganar un escañu na Asamblea Nacional de Sindh nes eleiciones xenerales de 2013.
Antigua Gran Bulgaria
Torna
6. El segundu, nomáu Kotrag (Κότραγος) travesó'l riu Tanais (Don) y allugose a sos orielles.
Arif Alvi
Carrera política
En 2016, foi nomáu presidente del PTI en Sindh.
Antigua Gran Bulgaria
Torna
7. El cuartu travesó'l Dnubiu, y teniendo entrao en Panonia, afitóse ellí col consentimientu de los sos habitantes.
8. El quintu coló a Pentapolis de Ravena y ellí fízose tributariu de los romanos.
9. Por fir, el terceru nomáu Asparuk (Ἀσπαροὺχ), dempués de pasar los ríos Danapris y Danastris, allugose a orielles del Daubiu, nel llugar que pescudó más afayadizu, y que nomó Ogla (Ὄγλον), na so llingua. Paecía-y impenetrable por mor de que d'un llau taba defendíu por llamargues, y pel otru por cantiles.
10. Esta nación foi dixebrada y desanizada, de tala mena que los Kházaros (Χαζάρων) veníos de Berylia (Βερυλίας), que ta cerca de Sarmatia, atravesaron el Pontu-Euxinu (Mar Prietu), allugaron baxo'l so poder a Bayán (Βαϊανὸς) ya impusiéron-y un tributu.
Arif Alvi
Carrera política
Foi reelixíu pa l'Asamblea Nacional como candidatu de PTI pola circunscripción NA-247 (Karachi Sur-II) nes eleiciones xenerales paquistanines de 2018. Recibió 91 020 votos y ganó a Syed Zaman Ali Jaffery, un candidatu de Tehreek-y-Labbaik Pakistan.
El 18 d'agostu de 2018, foi nomáu por PTI como candidatu pal cargu de presidente de Paquistán. El 4 de setiembre de 2018, foi escoyíu como'l decimotercer presidente de Paquistán nes eleiciones presidenciales de Paquistán de 2018. Recibió 352 votos eleutorales y ganó a Fazal-ur-Rehman y Aitzaz Ahsan, que llograron 184 y 124 votos, respeutivamente. Al ser escoyíu presidente, Alvi estimó al primer ministru Imran Khan y a la coalición gubernamental pol so sofitu. Convertir nel segundu dentista nel mundu dempués de Gurbanguly Berdimuhamedow pa dirixir un estáu o un gobiernu. Él ye'l tercer presidente de Paquistán que la so familia emigró a Paquistán dende la India dempués de la Partición de la India. El 5 de setiembre de 2018, arrenunció al so escañu na Asamblea Nacional.
Antigua Gran Bulgaria
3.- Teófanes :
[Chronografia – Pat. 108 §. 723-728, GIBI, t. III: 261-263, De Boor (1883), Vol. I: 357-358]
Textu Griegu
1. ἀναγκαῖον δὲ εἰπεῖν καὶ περὶ τῆς ἀρχαιότητος τῶν Οὐννογουνδούρων Βουλγάρων καὶ Κοτράγων.
2. ἐν τοῖς ἀρκτῴοις περατικοῖς μέρεσι τοῦ Εὐξείνου πόντου, ἐν τῇ λεγομένῃ Μαιώτιδι λίμνῃ, εἰς ἣν εἰσάγεται ποταμὸς μέγιστος ἀπὸ τοῦ ὠκεανοῦ καταφερόμενος διὰ τῆς τῶν Σαρματῶν γῆς, λεγόμενος Ἄτελ,
3. εἰς ὃν εἰσάγεται ὁ λεγόμενος Τάναϊς ποταμὸς καὶ αὐτὸς ἀπὸ τῶν Ἰβηρίων πυλῶν ἐξερχόμενος τῶν ἐν τοῖς Καυκασίοις ὄρεσιν,
5. ἀπὸ δὲ τῆς προσημανθείσης λίμνης ἴσα ποταμῷ θάλασσα, καὶ εἰσάγεται εἰς τὴν τοῦ Εὐξείνου πόντου θάλασσαν διὰ τῆς γῆς Βοσφόρου καὶ Κιμμερίου, ἐξ οὗ ποταμοῦ ἀγρεύεται τὸ λεγόμενον μουρζοῦλιν καὶ τὰ τούτου ὅμοια, καὶ εἰς μὲν τὰ πρὸς ἀνατολὴν μέρη τῆς προκειμένης λίμνης ἐπὶ Φαναγουρίαν καὶ τοὺς ἐκεῖσε οἰκοῦντας Ἑβραίους παράκεινται ἔθνη πλεῖστα.
6. ἀπὸ δὲ τῆς αὐτῆς λίμνης ἐπὶ τὸν λεγόμενον Κοῦφιν ποταμόν, ἔνθα τὸ ξυστὸν ἀγρεύεται Βουλγαρικὸν ὀψάριν, ἡ παλαιὰ Βουλγαρία ἐστὶν ἡ μεγάλη, καὶ οἱ λεγόμενοι Κότραγοι ὁμόφυλοι αὐτῶν καὶ οὗτοι τυγχάνοντες.
7. ἐπὶ δὲ τῶν χρόνων Κωνσταντίνου, τοῦ εἰς τὴν δύσιν, Κροβάτου τοῦ κυροῦ τῆς λεχθείσης Βουλγαρίας καὶ τῶν Κοτράγων τὸν βίον μεταλλάξαντος καὶ πέντε καταλιπόντος υἱοὺς καὶ διατυπώσαντος μηδαμῶς τούτους ἀποχωρισθῆναι ἐκ τῆς πρὸς ἀλλήλους διαίτης, διὰ τὸ πάντη κυριεύειν αὐτοὺς καὶ ἑτέρῳ μὴ δουλωθῆναι ἔθνει,
8. μετ' ὀλίγον δὲ χρόνον τῆς ἐκείνου τελευτῆς εἰς διαίρεσιν ἐληλυθότες οἱ αὐτοῦ πέντε υἱοὶ διέστησαν ἀπ' ἀλλήλων μετὰ τοῦ ἐν ὑπεξουσιότητι ἑκάστου αὐτῶν ὑποκειμένου λαοῦ.
9. καὶ ὁ μὲν πρῶτος υἱὸς ὁ λεγόμενος Βατβαιᾶν τὴν ἐντολὴν τοῦ οἰκείου φυλάξας πατρὸς διέμεινεν ἐν τῇ προγονικῇ αὐτοῦ γῇ μέχρι τῆς δεῦρο.
10. ὁ δὲ δεύτερος τούτου ἀδελφός, ὁ λεγόμενος Κότραγος, τὸν Τάναϊν διαβὰς ποταμὸν ἀπέναντι τοῦ πρώτου ᾤκησεν ἀδελφοῦ.
11. ὁ δὲ τέταρτος καὶ ὁ πέμπτος τὸν Ἴστρον ἤτοι ∆ανοῦβιν λεγόμενον περαιωθέντες ποταμόν, ὁ μὲν εἰς Πανονίαν τῆς Ἀβαρίας ὑποταγεὶς τῷ Χαγάνῳ τῶν Ἀβάρων ἔμεινεν ἐκεῖ μετὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ, ὁ δὲ τὴν πρὸς τῇ Ῥαβέννῃ Πεντάπολιν καταλαβὼν ὑπὸ τὴν βασιλείαν τῶν Χριστιανῶν γέγονεν.
12. ἔπειτα τούτων ὁ τρίτος, Ἀσπαροὺχ λεγόμενος, τὸν ∆άναπριν καὶ ∆άναστριν περάσας καὶ τὸν Ὄγλον καταλαβὼν βορειοτέρους τοῦ ∆ανουβίου ποταμοὺς μεταξὺ τούτου κἀκείνων ᾤκησεν, ἀσφαλῆ καὶ δυσμάχητον εἶναι τὸν τόπον στοχασάμενος ἐξ ἑκάστου μέρους· τελματώδης γὰρ ἔμπροσθεν, καὶ ἄλλοθεν τοῖς ποταμοῖς στεφανούμενος, πολλὴν τῷ ἔθνει τεταπεινωμένῳ διὰ τὸν μερισμὸν τὴν ἐκ τῶν πολεμίων παρεῖχεν ἄνεσιν.
13. τούτων δὲ οὕτως εἰς πέντε μέρη διαιρεθέντων καὶ ἐν βραχύτητι καταντησάντων,
14. ἐξῆλθε τὸ μέγα ἔθνος τῶν Χαζάρων ἀπὸ τοῦ ἐνδοτέρου βάθους Βερζιλίας τῆς πρώτης Σαρματίας καὶ ἐδέσποσε πάσης τῆς περατικῆς γῆς μέχρι τῆς Ποντικῆς θαλάσσης· καὶ τὸν πρῶτον ἀδελφὸν Βατβαιᾶν, τῆς πρώτης Βουλγαρίας ἄρχοντα, ὑποτελῆς καταστήσας φόρους παρ' αὐτοῦ κομίζεται μέχρι τοῦ νῦν.
Torna
1. Agora ye necesario narrar la antigua historia de los Unnogundúros, Búlgaros y Kotragos.
2. Nel norte, lloñe del Mar Euxinu (El Mar Prietu), ta'l nomáu Llagu Meótidu (Mar d'Azov), al que fluye un gran ríu nomáu Atel (Ἄτελ) (Volga)[1], que baxa al Océanu pela tierra de los Sármates.
4. De la confluencia del Tanais y del Atel (oseya nel Llagu Meótidu, mencionáu enriba, nel que desemboca el Atel), fórmase'l riu nomáu Kufis (Κοῦφις) que desemboca nel Mar Pónticu cerca de Nekropela (Νεκροπήλων) (Karintski), nun cuetu nomáu “La Tiesta'l Castrón” (Κριοῦ Πρόσωπον).
5. Del antedichu llachu hai un estrechu facia la mar, como un riu que s'amiesta col Euxinu traviés de la tierra del Bósforu Cimeriu (L'estrechu de Kerch), nel que se pesca el nomáu murzulín (μουρζοῦλιν), y otros pexes asemeyaos. Pela costa oriental d'esti llagu, ta Phanagoria, y ellí viven munchos xudios, con munches otres tribus.
6. Dende el mesmu llagu, p'enriba, fasta'l ríu Kufis, a ú los búlgaros garren un pexe que nomen tsistón (ξυστὸν), ta allugada la Gran Bulgaria (παλαιὰ Βουλγαρία), y los nomaos kotragos (Κότραγοι), que son de la mesma tribu que los bólgaros.
8. Daqué tiempu dempués de finar [Krobatos], magar les sos pallabres, los sos cinco fios colaron un pa cada llau, cada un colos exércitos que se-y sometíen.
10. L'hermanu más mozu, nomáu Kotragos (Κότραγος), cruzó'l riu Tanai, y vivió na oriella opuesta al so hermanu mayor.
11. El cuartu y quintu hermanu travesaron el riu Istros (Ἴστρον), que ye'l Danubiu (∆ανοῦβιν), el primeru quedó suxetyu al Kagán de los Avaricos (Ἀβάρων) na Panonia Avarica (Πανονίαν τῆς Ἀβαρίας) y quedó ellí col so exércitu, y l'otru llegó a Pentapolis (Πεντάπολιν), cerca de Ravenna (Ῥαβέννῃ), y aceutó una alianza col Imperiu Cristianu.
12. Yendo detrás d'ellos, el tercer hermanu, nomáu Asparuh (Ἀσπαροὺχ), cruzó los ríos Danapris (∆άναπριν) u Danastris (∆άναστριν) (rios que tan más lloñe, al norte del Danubiu), y, aportando a Oglos (Ὄγλον) establecióse ellí, ente el primeru y el caberu, porque pescudó que yera un llugar seguru ya impenetrable por dambos llaos: per un llau taba una llamarga, y pol otru llau taba rodeao por rios.
14. Cuando foron asina dixebraos en cinco fasteres y reduxéranse a un estáu feble, la gran nación de los Kházaros (Χαζάρων), vivniendo de les profundidaes de Berzilia (Βερζιλίας), que ta más allá de Sarmatia (Σαρματίας) conquistó tou'l pais, dende'l mar hasta lo más lloñe del Pontu, - y subyugó al hermanu mayor, a Batbayán Βατβαιᾶν, cabezaleru de la Primera Bulgaria (πρώτης Βουλγαρίας), debíendo-yos tributu fasta anguaño.
[1] Esto xeográficamente ye incorreuto: el Volga desemboca nel Caspiu.
Allugamientu
thumb|Protobúlgaros nos sieglos VI-VII Nun ta del too ñidio l'allugamientu de l'Antigua Gran Bulgaria. Siguiendo a Moisés de Khorena, Nicéforu, Teófanes y otros autores taba allugada na Oriella Norte del Mar Prietu (Pontu Euxinu) y pel Mar d'Azov (Llaguna Meótida), fasta'l riu Kuban (Cophin).
Centru Cimeru
La ciudá cimera de la Antigua Gran Bulgaria yera Phanagoria (en griegu antiguu: Φαναγόρεια Phanagóreia), ciudá fundada nel 543 por colonos griegos, como un centru de comerciu. Allugada nel estremu occidental de la península de Taman, enfrente de la península de Crimea, faila un centru estratéxicu, mesmo anguaño.
Formación
L'Antigua Gran Bulgaria formóse pol amiestu de les tribu protobúlgares de los Onoguros, Kutriguros y Utiguros, col so cabezaleru Kubrat que consiguió amestar a estres tribus pa revelase contra'l kaganatu ávaru y formar asina l'Antigua Gran Bulgaria. Kubrat fizo una alianza col emperador bizantín que mantuvo durante la so vida.
Desapaición
Siguiendo a les fontes bizantines, l'Antigua Gran Bulgaria foi conquistada polos Khazaros, facia l'añu 668, que la fixeron un reinu vasallu, y posteriormente anexonáronla defechu.
Llingua
Supónse que la llingua de la Antigua Gran Bulgaria yera la llingua bulgárica, magar que, polo escaso de los datos al respeutu ye enforma dubidoso.
Penzol
Penzol ye una aldea de la parroquia de Meredo, nel conceyu asturianu d'A Veiga.. Tien 31 habitantes (INE 2011).
Helipuertu
thumb|Helipuertu Tainaigawa Dam. Un helipuertu ye un pequeñu aeropuertu solamente válidu pa helicópteros. Los helipuertos pueden tener una o más plataformes d'aterrizaxe (helisuperficie) y suelen tener unos servicios más llindaos de combustible, llume o hangares. Nes grandes ciudaes suel haber helipuertos pa servicios de tresporte, servicios d'emerxencia, empreses etc. Xeneralmente los helipuertos tán asitiaos más cerca del centru de la ciudá que los aeropuertos, dándo-yos ventayes en términos de tiempu de viaxe en destinos urbanos ya inclusive hasta l'aeropuertu de la ciudá.
Primeramente creíase que los helipuertos tendríen un gran desenvolvimientu, pero debíu al ruíu de los helicópteros los helipuertos urbanos nun se desenvolvieron muncho. thumb|Panel nun helipad d'emerxencies Un helipuertu ye muncho más pequeñu qu'un aeropuertu, yá que tán destinaos solo a operaciones con helicópteros (despeguen y aterricen verticalmente a diferencia de los aviones), por eso nun se precisa tantu espaciu (un "helipad" y contorna han tener pa maniobrar a lo menos el doble de tamañu qu'ocupa'l helicópteru). Cada vez ye más llarga la llista de centros sanitarios que disponen d'una plataforma, permitiendo treslladar mancaos al hospital con helicópteru medicalizáu. Tamién ye grande'l númberu d'helipuertos privaos nes grandes ciudaes y en rascacielos como Nueva York, São Paulo etc.
De normal la H qu'hai marcada na pista d'aterrizaxe, indica la direición d'averamientu del helicópteru, y polo tanto qué orientación va tener que llevar l'aparatu p'aterrizar. Un helipuertu amás de ser más pequeñu qu'un aeropuertu, nun tien tantes instalaciones a la so alredor como les que tienen la mayoría d'aeropuertos, al contrariu los helipuertos tienen servicios llindaos como en dellos casos hangares pal almacenamientu y caltenimientu de los helicópteros, en dellos casos tanques de combustible pal so abastecimientu y lo que toos tienen de tener ye balices (lluces pa la nueche) y manga d'aire.
Eutrochium fistulosum
Eutrochium fistulosum, ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia de les asteracees. Ye considerada como "meruxa" y ye natural d'América del Norte. thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta yerbácea perenne qu'algama 1'5 - 3 metros d'altor, alcuéntrase en zones húmedes, banzaoses o encharcaes. Atrai pa la so alimentación a camparines, abeyes y otros inseutos que s'alimenten de néctar. La planta tien un solu tarmu erecto que ye de color verde con puntos púrpura. Les cañes cimeres son de color coloráu-púrpura. Les fueyes apaecen en grupos de 3 a 5 y son grandes y dentaes.
Taxonomía
Eutrochium fistulosum describióse por (Barratt) Y.Y.Lamont y espublizóse en Sida 21(2): 901. 2004.
Medinaceli
Medinaceli ye un conceyu de la provincia de Soria, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España).
Xeografía de Níxer
Níxer ye un país d'África que llinda al norte con Arxelia y Libia, al este con Chad, al sur con Benín y Nixeria, al oeste con Burkina Fasu y al norte y al oeste con Malí. La so capital ye Niaméi.
El territoriu consta de dos partes bien estremaes: una a veres del ríu Níxer y otra interior apoderada pol Desiertu d'El Sáḥara. Al respective de la primera, nella atópase Niamey, la capital del país. Esta zona lindante col ríu Níxer ye, xunto con tola frontera con Nixeria, na que s'atopen los principales nucleos de población del país (Zinder, Maradi o Tillabéry).
El restu del país tópase apoderáu pol Desiertu d'El Sáḥara, que algama la so máxima rellumanza nel Teneré. Como primero que se desertizase foi tierra fértil, entá queden munches muertes nel desiertu. Amás dientro del desiertu hai macizos montascosos como'l del Air. Les ciudaes más importantes d'esta zona "interior" del país son Tahoua y Agadez.
El sur de Níxer
La zona sur de Níxer ye una franxa de 1.300 km de llongura que va dende la frontera con Nixeria hasta Malí. El so anchor nun devasa los 200 km (N'Guigmi, Tanout, Tahoua, Malí). Ye la parte menos greba del territoriu nacional y constitúi el "Níxer útil". Al este, el relieve de los Damagaram estrema les agües de la cuenca hidrográfica del llagu Chad y la del Atlánticu. Les cubetes magrices pueden caltener una zona llacustre. Esta rexón compónse principalmente de pandos d'arenisques, con mantos de sable, depresiones y valles fósiles reactivaos na temporada de les agües. Al oeste, el pandu ta cortada pol valle del ríu Níxer y los valles fósiles de Bosso y Maouri.
L'Air
Los Montes d'Aïr formen un macizu montascosu asitiáu nel noroeste del país, estendiéndose sobre 300 km de norte a sur y 200 km d'este a oeste. Presenta un conxuntu de macizos cristalinos y volcánicos que remanecen d'un zócalo antiguu. Les altitúes devasen los 1.000 m: el puntu culminante de los montes Aïr son el Monte Idoukal-n-Taghès (2.022 m). L'aguada sur fundir nuna depresión apoderada pol cantil de Tiguidit. L'aguada esti ta en contautu col desiertu del Teneré. Al oeste, la transición llevar a cabu rápido cola llanura de Talak y les rexones d'Azawak y Tamesna. El Air presenta unes aguaes variaes nel centru d'una llanura monótona y hiperárida.
El Teneré
thumb|200px|left|Rexón del Teneré en Níxer ([[NASA).]] Constitúi la mayor parte del nordeste del país. Ye una llanura arenosa hiperárida que termina pel este nel cantil de Kaouar y nel norte polos pandos de Djado y Mangueni. Ye, col Majabat al Koubra y el desiertu libiu, la zona más seca d'El Sáḥara actual.
Clima
Asitiáu nuna de les zones más templaes y soleyeres de la Tierra, Níxer tien un clima principalmente desértico y desaxeradamente secu.
El clima carauterizar por tener trés estaciones: templada (de marzu a mayu), lluviosa (de xunu a setiembre) y fría (d'ochobre a febreru).
Balance hídricu del país
Según Aquastat, el nivel d'agua de la precipitación media añal ye de 151 mm pa una superficie de 1.267.000 quilómetros cuadraos, lo que totaliza un volume de precipitación añal de 191.317 quilómetros³.
D'esti volume de precipitación, la evapo-trespiración y l'infiltración peracaben 190,3 km³. Queda 1 quilómetru cúbicu d'agua superficial como recursu producíu nel país. Amás produzse cada añu una cantidá d'agua soterraño anovable de 2,5 quilómetros cúbicos.
A estos recursos de 3,5 km³ producíos internamente, hai qu'añedir 30,15 quilómetros cúbicos d'agua producida fora del país y que son parte de los recursos aplicables pel país, una vegada que crucien la frontera. Unu d'ellos ye'l caudal apurríu dende Malí pel ríu Níxer a un ritmu d'aproximao 28 quilómetros cúbicos y dende Burkina Fasu (1 km³). Per otru llau, unos 1,15 quilómetros cúbicos, debíos a los ríos fronterizos, provenientes de Benín y Nixeria de los que'l 50% del caudal total de 2,3 km³ vuelve al Níxer y constitúi un apurra suplementariu, (tratar d'un afluente del Níxer que forma frontera ente Níxer y Benín). Teniendo en cuenta estes aportaciones, el total de los recursos hídricos del país xube a unos 33,65 quilómetros cúbicos añales pa una población envalorada en 12 millones d'habitantes en 2007, unos 2.800 m³ d'agua per cápita, que - al contrariu de munches idees errónees - ye satisfactoriu (en comparanza, Alemaña tien namái un pocu más de 1.850 m³ d'agua per cápita, y Francia, más o menos 3300 m³ añales).
Amás, l'agua que sale del país puede algamar los 32,4 km³ en direición a Nixeria, sobremanera, y nuna pequeña parte del Llagu Chad.
Saint-Pierre-du-Jonquet
Saint-Pierre-du-Jonquet ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Takuya Komine
Takuya Komine (小峯 拓也, ), ye un futbolista xaponés.
Vinxói
Vinxói ye una casería de la parroquia de Meredo nel conceyu asturianu d'A Veiga.
Rumex scutatus
La agrieta romana, (Rumex scutatus) ye una especie de la familia de les poligonacees. thumb|Vista de la planta thumb|Ilustración
Descripción
Planta viviega, de 30-60 cm, con rizoma rastreru y cepa dacuando maderiza. Numberosos tarmos, débiles, tropezosos y ramuficaos. Fueyes ovales, anches, con ápiz obtusu, casi siempres cornines na base, planes y frecuentemente glauques. Peciolu más llargu que'l llimbu. Flores acolorataes en verticiloss de poques flores, espaciaos y ensin fueyes. Cáscares del frutu grandes, membranoses, enteres y suborbiculares en corazón.
Hábitat
Pedregales ya inclusive en fisuras de les roques.
Usos
Al igual qu'otros Rumex, consumióse n'ensalada.
Distribución
Europa y el Mediterraneu.
Taxonomía
Rumex scutatus describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 337. 1753. Rumex: nome xenéricu que remanez del llatín rŭmex, rumǐcis, yá recoyíu en Pliniu'l Vieyu pa designar el xéneru na so dómina (quod... appellant, nostri vero rumicem, alii lapathum canterinum - que nós (los llatinos) llamamos rumex, y otros lapathum canterinum) (XX, 85).
scutatus: epítetu llatín que significa "con un escudu".
Montserrat Muñoz
María Montserrat Muñoz de Diego ye una política, abogada ya inspeutora llaboral española, coportavoz d'Izquierda Abierta y Secretaria de Política Institucional d'Izquierda Xunida.
Nel añu 1985, empezó la so andadura como abogada llaboralista na Unión Comarcal de Comisiones Obreres de Coslada-San Fernando na seición de y la estinguida fábrica de Pegaso, trabayando nel sindicatu hasta 1991.
Formó parte al PCE y pertenez Izquierda Xunida dende la so fundación en 1986.
Foi conceyal de San Fernando de Henares dende 1991 y en 1995 aportó a l'alcaldía del conceyu, que revalidó en dos causes con mayoría absoluta y que caltuvo hasta l'añu 2007. Mientres esti tiempu, desempeñó'l cargu de Vicepresidenta de la Federación Madrilana de Conceyos y Presidenta de la Comisión de Facienda de la FMM, miembru del Conseyu Federal de la Federación Española de Conceyos y Provincies (FEMP), y Vicepresidenta de la Comisión de Mediu Ambiente de la FEMP.
Foi parllamentaria nel Congresu de los Diputaos por Madrid hasta 2008, responsable de les árees d'Economía. Agricultura, Pesca y Alimentación, Trabayu, Alministraciones Públiques ya Igualdá. N'Izquierda Xunida foi responsable de Política Municipal y anguaño ye la Coordinadora Executiva de Política Institucional.
Tres el llanzamientu d'Izquierda Abierta en marzu de 2012, ye dada de baxa nes llistes del PCE. En setiembre de 2012 ye nomada coportavoz, xunto a gaspar Llamazares, Izquierda Abierta, cargu orgánicu que compaxina cola coordinación del áea de Política Institucional d'Izquierda Xunida.
A Sela da Loura
A Sela da Loura ye un llugar de la parroquia de Meredo, nel conceyu asturianu d'A Veiga.
Saint-Pierre-du-Mont (Calvados)
Tien una población de y una superficie de  km².
Hallie Kate Eisenberg
Hallie Kate Eisenberg ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nació nuna familia d'orixe xudíu, ye fía de Amy y Barry Eisenberg, profesor universitariu. El so hermanu ye l'actor Jesse Eisenberg, protagonista de Adventureland, Zombieland y The social network. Hallie Kate protagonizó una popular campaña de anuncios de televisión pa Pepsi na década de los 90. Ye considerada una de les actrices infantiles más esitoses d'Estaos Xuníos; participó en nueve películes, incluyendo L'informante con Al Pacino, Paulie y Bicentennial Man con Robin Williams.
Carrera
A finales de 1990 y principios del 2000, foi "La Moza Pepsi" nuna serie d'anuncios de Pepsi. Fixo'l so debú cinematográficu na película de 1998 Paulie. Dempués apaeció en delles películes feches pa la televisión. En 1999 llogró papeles secundarios en The Insider y Bicentennial Man. En 2000, Eisenberg co-protagonizó xunto a Minnie Driver la película Beautiful, que recibió crítiques xeneralmente negatives. Ella tamién interpretó'l papel de Helen Keller na nueva versión televisiva de The Miracle Worker. En 2004, interpretó xunto a Jeff Daniels y Patricia Heaton nel remake televisivu de The Goodbye Girl. En 2006, apaeció en How to Eat Fried Worms, l'adaptación de New Line Cinema del llibru de Thomas Rockwell con mesmu nome. En 2007, ella co-protagonizó la película independiente P.J. xunto a John Heard, Vincent Pastore y Robert Picardo. Eisenberg fixo'l so debú en Broadway na producción de Roundabout Theatre na obra de Clare Boothe Lluz The Women.
Miño de Medinaceli
Miño de Medinaceli ye un conceyu de la provincia de Soria, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España).
Villasayas
Villasayas ye un conceyu de la provincia de Soria, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España).
Monique Ohsan Bellepeau
Monique Ohsan Bellepeau ye una política mauriciana y foi vicepresidente de Mauriciu dende 2010 hasta 2016. Actuó como Presidenta de Mauriciu del 31 de marzu de 2012 al 21 de xunetu de 2012, cuando Sir Anerood Jugnauth arrenunció a la inauguración de Kailash Purryag na oficina. De nuevu actuó como presidenta del 29 de mayu al 5 de xunu de 2015, cuando Kailash Purryag arrenunció a la inauguración d'Ameenah Gurib na oficina.
Trayeutoria
El 30 de marzu de 2012, el presidente de Mauriciu Anerood Jugnauth arrenunció dempués d'una engarradiella col primer ministru del país, dexando la siella presidencial al vicepresidente Ohsan Bellepeau. Kailash Purryag asoceder como presidente'l 21 de xunetu de 2012. El 29 de mayu de 2015, el presidente Kailash Purryag arrenunció, dexando la siella presidencial nuevamente al vicepresidente Ohsan Bellepeau. A Ameenah Gurib asoceder como presidente'l 5 de xunu de 2015.
Sistema inmunitariu
El sistema inmunitariu, sistema inmune o sistema inmunolóxicu ye aquel conxuntu d'estructures y procesos biolóxicos nel interior d'un organismu que-y dexen caltener la homeostasis o equilibriu internu frente a agresiones esternes, yá sían de naturaleza biolóxica (axentes patóxenos) o físicu-químiques (como contaminantes o radiaciones), ya internes (por casu, célules canceroses).
El sistema inmunitariu alcuéntrase compuestu por célules que s'atopen en distintos fluyíos, texíos y órganos, principalmente: piel, migollu oseu, sangre, timu, sistema linfáticu, bazu, mucoses. Nel migollu oseu xenérense les célules especializaes na función inmune: neutrófilos, eosinófilos, basófilos, mastocitos, monocitos, célules dendríticas y macrófagos; toes elles movilícense al traviés del sangre y el sistema linfáticu escontra los distintos órganos.
Esisten dos tipos de sistemes inmunitarios: el sistema inmunitariu innatu (natural o inespecíficu) y el sistema inmunitariu adquiríu (adaptativu o específicu). El sistema inmunitariu innatu ta presente práuticamente en tolos seres vivos, inclusive los senciellos organismos unicelulares como les bacteries tienen sistemes enzimático que los protexen contra infeiciones virales. Otros mecanismos inmunitarios básicos atópase en eucariontes, plantes, peces, reptiles y inseutos, según en mamíferos. Ente estos mecanismos figuren péptidos antimicrobianos llamaos defensines y citocines, la fagocitosis que realicen neutrófilos y macrófagos, el sistema del complementu y otros. El sistema inmunitariu innatu puede detectar nes célules una variedá de señales de peligru llamaes patrón moleculares acomuñaos a peligru (DAMP, poles sos sigles del inglés) o bien la presencia de señales acomuñaos a axentes patóxenos denominaes patrones moleculares acomuñaos a patóxenos (PAMP, poles sos sigles del inglés), identificando d'esta forma una amplia variedá de célules estropiaes, yá sía por quemadures, radiación, virus, bacteries, parásitos y munchos otros axentes, estremándoles de les célules y texíos sanos del organismu pa funcionar correutamente.
El sistema inmunitariu adquiríu dexa que los vertebraos, como los humanos, tengan mecanismos de defensa más sofisticaos, interconectaos colos mecanismos del sistema inmunitariu innatu en forma dinámica y de más llargu plazu. La unidá anatómicu funcional d'esi sistema ye'l linfocito. El sistema inmunitariu afacer col tiempu pa reconocer patóxenos específicos de manera más eficaz, xenerando una memoria inmunitaria. La memoria inmunitaria creada dende una respuesta primaria a un patóxenu específicu apurre una respuesta ameyorada a alcuentros secundarios con esi mesmu patóxenu específicu. Esti procesu d'inmunidá adquirida ye la base de la vacunación.
Los trestornos nel sistema inmunitariu pueden causar munches enfermedaes. La inmunodeficiencia asocedi cuando'l sistema inmunitariu ye menos activu que lo normal, lo que favorez les infeiciones recidivantes y con peligru pa la vida. La inmunodeficiencia puede ser la resultancia d'una enfermedá xenética, como la inmunodeficiencia combinada grave, o ser producida por fármacos o una infeición, como'l síndrome d'inmunodeficiencia adquirida (sida) que ta provocáu pol retrovirus VIH. Sicasí, les enfermedaes autoinmunes son consecuencia d'un sistema inmunitariu hiperactivo qu'ataca texíos normales como si fueren organismos estraños. Ente les enfermedaes autoinmunitarias comunes figuren la tiroiditis de Hashimoto, l'artritis reumatoide, la diabetes mellitus tipu 1 y el lupus eritematoso. La inmunoloxía cubre l'estudiu de tolos aspeutos del sistema inmunitariu que tienen relevancia significativa pa la salú humana y les enfermedaes. Espérase que la mayor investigación nesti campu va desempeñar un papel importante na promoción de la salú y el tratamientu d'enfermedaes.
Terminoloxía
El términu inmunidá ye un neoloxismu del sieglu XIX deriváu del llatín in-mūn(itātem) 'ensin obligación', que'l so sentíu actual remontar al añu 1866, probablemente influyíu pol términu látin d'usu militar immunīre 'defender dende dientro'.
Los términos rellacionaos «inmunitario» (perteneciente o relativu a la inmunidá), «inmunolóxicu» (perteneciente o relativu a la inmunoloxía), «inmunoloxía» (estudiu de la inmunidá biolóxica y les sos aplicaciones) y «inmune» (non atacable por ciertes enfermedaes; o bien, perteneciente o relativu a les causes, mecanismos o efeutos de la inmunidá), son toos términos aceptaos pola RAE.
Respectu al usu académicu, en concordanza coles definiciones de la RAE, ye correutu referise tantu a sistema inmunitariu como a sistema inmune, yá que nesti postreru caso la pallabra inmune toma l'acepción de «perteneciente o relativu a les causes, mecanismos o efeutos de la inmunidá» (Nota: nel inglés «immune» úsase tantu pa inmune como inmunitario). Sicasí, l'usu de sistema inmunolóxicu puede reparase en numberoses publicaciones y obres de referencia nel idioma español.
Órganos primarios y secundarios
El sistema inmunitariu consta d'una serie d'órganos, texíos y célules llargamente partíos por tol cuerpu. Funcionalmente, los órganos clasificar en primarios y secundarios. Los primarios son la migollu oseu y el timu, que son los qu'apurren el microambiente pa la maduración de los linfocitos. Los órganos secundarios son los ganglios linfáticos y el bazu, onde les célules inmunitarias pueden maurecer pa prindar el microorganismu o antígeno, suministrando la redolada fayadiza por que los linfocitos interactúen con él.
Llinies inmunitarias de defensa
El sistema inmunitariu protexe los organismos de les infeiciones con delles llinies de defensa d'especificidá creciente. Les más simples son les barreres físiques, qu'eviten que patóxenos como bacteries y virus entren nel organismu. Si un patóxenu enfusa estes barreres, el sistema inmunitariu innatu ufierta una respuesta inmediata, pero non específica. El sistema inmunitariu innatu esiste en toles plantes y animales. Sicasí, si los axentes patóxenos safen la respuesta innata, los vertebraos tienen una tercer capa de proteición, que ye'l sistema inmunitariu adaptativu. Equí'l sistema inmunitariu afai la so respuesta mientres la infeición p'ameyorar la reconocencia del axente patóxenu. La información sobre esta respuesta ameyorada caltiénse entá dempués de que l'axente patóxenu sía esaniciáu, so la forma de memoria inmunitaria, y dexa que'l sistema inmunitariu adaptativu desencadene ataques más rápidos y más fuertes si nel futuru'l sistema inmunitariu detecta esti tipu de patóxenu.
Barreres superficiales y químiques
left|200px|thumb|Los [[monocitu|monocitos amuesen una intensa actividá na so superficie celular.]] Delles barreres protexen los organismos de les infeiciones, incluyendo barreres mecániques, químiques y biolóxiques. Les cutículas ceruminosas de munches fueyes, l'exoesqueleto de los inseutos, les pulgos y membranes de los güevos puestos nel esterior, y la piel son exemplos de les barreres mecániques que formen la primer llinia defensiva contra les infeiciones. Sicasí, como los organismos nun pueden aisllase dafechu del so mediu, otros sistemes participen na proteición de les abertures corporales, como los pulmones, intestinos y el aparatu genitourinario. Los pulmones, la tos y los tusides espulsen mecánicamente los patóxenos y otros irritantes de les víes respiratories. L'aición llimpiadora de les llárimes y la orina tamién espulsa patóxenos mecánicamente, ente que les mucosidades secretadas polos aparatos respiratoriu y gastrointestinal sirven p'atrapar y engabitar a los microorganismos.
Les barreres químiques tamién protexen contra infeiciones. La piel y el tracto respiratoriu secretan péptidos antimicrobianos tales como les defensinas-β. Enzimes tales como la lisozima y la fosfolipasa A na cuspia, les llárimes y la lleche materno tamién son axentes antibacterianos. Les secreciones de la natura sirven como barreres químiques na menarquia, cuando se vuelven llixeramente acedes, ente que'l semen contién defensinas y cinc pa matar patóxenos. Nel estómagu, el ácidu gástrico y les peptidases actúen como poderoses defenses químiques frente a patóxenos inxeríos.
Dientro de los tractos genitourinario y gastrointestinal, la microbiota comensal sirve como barrera biolóxica porque compite coles bacteries patóxenes por alimentu y espaciu, y en dellos casos modificando les condiciones del mediu, como'l pH o'l conteníu de fierro disponible. Esto amenorga la probabilidá de que la población de patóxenos algame'l númberu abondu d'individuos como pa causar enfermedaes. Sicasí, yá que la mayoría de los antibióticos nun discriminen ente bacteries patóxenes y la flora normal, los antibióticos orales pueden dacuando producir una crecedera escesiva d'fungos (los fungos nun son afeutaos pola mayoría de los antibióticos) y aniciar procesos como la candidiasis vaxinal (provocada por una lleldu). La reintroducción de microorganismos probióticos, como'l lactobacillus, atopáu nel yogur, contribúin a restaurar un equilibriu saludable de les poblaciones microbianes nes infeiciones intestinales nos neños, y tamién hai datos preliminares alentadores n'estudios sobre gastroenteritis bacteriana, enfermedaes inflamatorias intestinales, infeiciones urinaries ya infeiciones postquirúrgicas.
Niterói
250px|miniaturadeimagen|derecha|Correios 250px|miniaturadeimagen|derecha|Icaraí 250px|miniaturadeimagen|derecha|Muséu d'arte contemporáneo (MAC) 250px|miniaturadeimagen|derecha|Skyline
Sistema inmunitariu
Inmunidá innata
Los microorganismos o toxines que consigan entrar nun organismu van atopar coles célules y los mecanismos del sistema inmunitariu innatu. La respuesta innata suel desencadenase cuando los microbios son identificaos por Receptor de reconocencia de patrones receptores de reconocencia de patrones, que reconocen componentes que tán presentes n'amplios grupos de microorganismos, o cuando les célules estropiaes, mancaes o estresaes unvien señales d'alarma, munches de les cualos (pero non toes) son reconocíes polos mesmos receptores que reconocen los patóxenos. Los xermes que llogren enfusar nun organismu van atopar coles célules y los mecanismos del sistema inmunitariu innatu. Les defenses del sistema inmunitariu innatu nun son específiques, lo cual significa qu'estos sistemes reconocen y respuenden a los patóxenos nuna forma xenérica. Esti sistema nun confier una inmunidá duradera contra'l patóxenu. El sistema inmunitariu innatu ye'l sistema dominante de proteición na gran mayoría de los organismos.
Fiebre
La fiebre, definida como una elevación de la temperatura corporal cimera a los 37,7 °C, ye, en realidá, una respuesta de proteición ante la infeición y la mancadura, considerada como una estimulación del sistema inmunitariu del organismu. La fiebre ye provocada por un tipu de monocitos conocíos como pirógenos —siendo sustances naturales que producen la fiebre—, obligando al cuerpu a que produza los suyos propios como una manera de defensa ante cualquier infeición posible. Sicasí, les infeiciones nun son la única causa de la fiebre, de cutiu, puede nun ser una respuesta inmunolóxica.
Niterói
Niterói ye una ciudá del Estáu de Rio de Janeiro, en Brasil. La so población ye d'aproximao 496 696 persones. El conceyu ocupa una área de 129.38 km².
Sistema inmunitariu
Fiebre
Polo xeneral, la fiebre tien una causa obvia como una infeición provocada por dalgún virus o bacteria, dalgún tipu de cáncer, una reacción alérxica, trestornos hormonales, exerciciu escesivu, enfermedaes autoinmunes, mancadura del hipotálamu( glándula endocrina encargada de regular la temperatura del cuerpu; ye como un termostatu ) o pola escesiva esposición al sol. La fiebre, por cuenta de los sos potenciales efeutos beneficiosos, alderícase si tien de ser tratáu de forma rutinaria. La fiebre beneficia al sistema inmunolóxicu pa combatir de forma más eficiente a los "invasores": aumentando y ameyorando la movilidá y la fagocitosis de los leucocitos, baxando los niveles d'endotoxina, amontando la proliferación de les célules T y ameyorando l'actividá del interferón. La fiebre puede siguir un cuadru nel qu'algama una temperatura máximo diaria y depués torna al so nivel normal. Otramiente, la fiebre puede ser remitente, esto ye, que la temperatura varia pero nun vuelve a la normalidá.
Niterói
La ciudá tien una gran cantidá de sableres, como Gragoatá, Boa Viagem, das Fleches, Icaraí, São Francisco, Charitas, do Forte, Jurujuba y Adão y Eva, toes na badea de Guanabara. Na Rexón Oceánica tán les sableres de Piratininga, Itaipu, Camboinhas y Itacoatiara (la más bella de la ciudá). El Muséu d'Arte Contemporáneo de Niterói, símbolu de la ciudá, foi diseñáu pol conocíu arquiteutu brasilanu del Movimientu Modernu Oscar Niemeyer.
Sistema inmunitariu
Inflamación
La inflamación ye una de les primeres respuestes del sistema inmunitariu a una infeición. Los síntomes de la inflamación son l'encarnizamientu y l'hinchadura, que son causaes pola medría del fluxu de sangre nun texíu. La inflamación ye producida por eicosanoides y citocines, que son lliberaes por célules mancaes o infestaes. Los eicosanoides inclúin prostaglandines que producen fiebre y dilatación de los vasos sanguíneos asociaos cola inflamación, y leucotrienos qu'atraen ciertos leucocitos. Les citocines inclúin interleucines que son responsables de la comunicación ente los leucocitos; quimiocinas que promueven la quimiotaxis; y los interferones que tienen efeutos anti-virales como la supresión de la síntesis de proteínes na célula güéspede. Tamién pueden lliberar factores de crecedera y factores citotóxicos. Estes citocines y otros axentes químicos atraen célules inmunitarias al llugar de la infeición y promueven el sanamientu del texíu estropiáu por aciu la remoción de los patóxenos.
Niterói
Historia
La ciudá foi fundada'l 22 de payares de 1573 por un indíxena tupí de la tribu de los temiminós llamáu Araribóia (pallabra que significa "culiebra feroz"). Niterói ye la única ciudá brasilana fundada por un indíxena.
Sistema inmunitariu
Sistema del complementu
El sistema del complementu ye una cascada bioquímica qu'ataca les superficies de les célules estrañes. Contién más de 20 proteínes distintes y recibe esi nome pola so capacidá pa complementar la destrucción de patóxenos empecipiada polos anticuerpos. El sistema del complementu ye'l mayor componente humoral de la respuesta inmunitario innata. Munches especies tienen sistemes de complementu, non solo preséntase nos mamíferos, sinón que les plantes, peces y dalgunos invertebraos tamién lo tener.
Niterói
Historia
Dempués de la guerra contra los franceses pol control de la badea de Guanabara, Araribóia pidió al gobernador xeneral, Mem de Sá, les tierres que llamó "Bandes D'Além". El so pidimientu foi concedida y nació la villa de "São Lourenço dos Índios", primer denominación de Niterói.