cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christo y Jeanne-Claude
The Gates (Les Entraes)
El valor del proyeutu envalorar en $21 millones (dólares d'Estaos Xuníos) que fueron axuntaos dafechu por Christo y Jeanne-Claude. Pa financiar la obra, la pareya tuvo de vender pieces artístiques de les décades 1950 y 1960, estudios, dibuxos, colaxs y fotografíes orixinales de los sos anteriores trabayos. Nun aceptaron nengún patrociniu, nin siquier la ciudá de Nueva York tuvo qu'aprovir fondos. Christo y Jeanne-Claude donaron a "Nurture New York's Nature Inc." toles ganancies producíes polos souvenirs que se vendieron, tales como postales, camisetes y afiches. Pa prevenir el vandalismo, unos 600 emplegaos partieron a los visitantes cerca de 1 millón de cachos de tela de 7 cm² cada unu. Estos emplegaos tamién apurríen información a los espectadores avera del proyeutu.
Proyeutu ensin realizar
Diverses idees de Christo y Jeanne-Claude nunca fueron realizaes, principalmente, por escarecer de permisos. Ente elles, les que se llevaríen a cabu na Puerta d'Alcalá en Madrid, la estatua de Cristóbal Colón en Barcelona (1977), el Arcu de Trunfu de París (1970), el Muriu de Diez Millones de Barriles de Petroleu pal Canal de Suez (1972), el Muséu d'Arte Moderno de Nueva York (1968) y el Puente Alejandro III en París (1977).
Over The River (Sobre'l Ríu)
Christo y Jeanne-Claude anunciaron que'l próximu proyeutu, tituláu "Over The River", va ser construyíu nel ríu Arkansas, cerca de Cañón City, Coloriáu. Los planes del trabayu contemplen la suspensión de más de 10 km de tela reflectante tresllúcida, afirmada por cables d'aceru fondiaos a la vera del ríu. La instalación va permanecer dos selmanes mientres el ríu tea abiertu al públicu pa la recreación.
Christo y Jeanne-Claude concibieron primeramente "Over The River" en 1985, cuando envolubraben la Ponte Nueva y un cachu de tela cayó sobre'l ríu Sena. Mientres los años 1992 y 1995, los artistes buscaron les llocalizaciones fayadices, considerando cerca de 89 ríos. Escoyeron el ríu Arkansas porque les sos veres yeren los abondo altes como por que la xente que salea en balses pudiera esfrutar del ríu y de la obra coles mesmes. Christo y Jeanne-Claude yá gastaron cerca de $2 millones (dólares d'Estaos Xuníos) probando teles en túneles de vientu, n'estudios ambientales ya inxeniería de diseñu. Tal como en proyeutos pasaos, "Over The River" va ser financiáu dafechu pola pareya, al traviés de la venta de dibuxos que Christo realizó nel so preparatoria y modelos a escala.
The Mastaba
La obra foi entamada por Christo y la so esposa dende l'añu 1977. Va Ser realizada nos Emiratos Árabes Xuníos, nuna fecha desconocida. "The Mastaba" va tar asitiada sobre una llanura, nuna llixera rimada, pa brinda-y a los visitantes un impautu visual mientres s'averen caminando, n'automóvil o per aire.
Tamién ta planiáu construyir estacionamientos, un salón de veneración, árees de descansu pal públicu y agospiamientos pa los curadores, el personal de caltenimientu y los guardias. Palmeres, ocalitos, árboles espinosos y otros arbustos van ser llantaos alredor de la mastaba pa protexela del vientu. El sector axacente a les pasareles cercanes a la mastaba van ser como un oasis con flores y yerba.
Los artistes yá gastaron más d'un millón de dólares y trabayaron xunto a les autoridaes de los Emiratos Árabes Xuníos ente 1979 y 1982. Pa la planificación, los estudios de vialidad y los diseños preliminares fueron asesoraos por inxenieros d'Estaos Xuníos, Reinu Xuníu, Suiza, Francia y Xapón.
Cuando la guerra ente Iraq ya Irán empioró la situación nel área del Golfu, Christo y Jeanne-Claude abstener de dir a Oriente Mediu.
Presidente de Senegal
thumb|200px|Blasón de Senegal. El presidente de Senegal ye'l Xefe d'Estáu del país. Ye escoyíu cada 7 años pola población.
Esta ye la llista de los presidentes de Senegal dende 1960 hasta'l presente.
Vendeuil-Caply
Vendeuil-Caply ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
El Pino (Ayer)
El Pino ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu d'Ayer.
Alcuéntrase a 12,2 km de Cabanaquinta, la capital del conceyu, a un altor mediu de 631 msnm y tien una población de.
Fritz Kurt Alexander von Schwerin
Fritz Kurt Alexander von Schwerin foi un profesor, dendrólogu, y botánicu alemán. Vivió en Trebbin, güei Märkisch Wilmersdorf; onde diseñó'l parque.
Sol seudónimu de FG Schwerm, tamién trabayó como escritor.
Graduóse en Xeoloxía y Botánica en Hamburgu en 1923, con una disertación sobre la Cultura de Bromme, del sieglu X e.C. Como botánicu trabayó ente otres coses, cola flora esteparia de Sudáfrica.
Helena de Constantinopla
Flavia Julia Helena, tamién conocida como Santa Helena y Helena de Constantinopla, foi una emperatriz romana y, darréu, proclamada como santa de les Ilesies católica, luterana y ortodoxa.
Mordellistena bodemeyeri
Mordellistena bodemeyeri ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Helena de Constantinopla
Vida
Probablemente nació en Drépano (actual Hersek), en Bitinia, al noroccidente d'Anatolia, Turquía y que foi renombrada Helenópolis pol so fíu Constantín I. Anque supuestamente yera fía d'un sirviente, ello nun torgar que fora la primer esposa del tetrarca Constancio Cloru.
Mordellistena bodemeyeri
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa Central.
Helena de Constantinopla
Vida
Constancio Cloru tomar como esposa y más tarde divorcióse d'ella en 292 pa casase cola fiyasca de Maximiano, Flavia Maximiana Teodora. El fíu d'Helena, Constantín, convertir n'emperador del Imperiu romanu y, dempués de la so coronación, ella tuvo una destacada presencia na corte imperial. Yá reinando Constantín convertióse al cristianismu, influyendo sobre'l so fíu a favor d'este.
Ye considerada polos ortodoxos y católicos como santa, famosa pola so piedá. Eusebio tomó detalles del so pelegrinaxe a Tierra Santa y otres provincies del Mediu Oriente. Anque Eusebio nun lo reconoz, ye tradicionalmente conocida por buscar les reliquies de la Vera Cruz (l'auténtica cruz de Cristu), buscar los restos de los Reis Magos, qu'anguaño se caltienen na Catedral de Colonia según los del Apóstol Matías, depositaos na abadía de San Matías de Tréveris. Na so busca de la cruz onde Xesucristu morrió, baltó'l templu alzáu a Venus nel monte Calvariu y fixo cavar hasta que-y dieron noticies, nos primeros díes de mayu, d'atopar la Cruz. Helena mandó construyir un templu ellí y otru nel monte de les Olivares. En toes estes actividaes acompañó-y l'obispu Macario I de Xerusalén.
El so día festivu celebrar na Ilesia ortodoxa col del so fíu Constantín, el 21 de mayu. La Ilesia católica conmemorar el 18 d'agostu. Nel santoral católicu, esta santa ye considerada patrona de l'arqueoloxía, de la conversión y de los matrimonios difíciles.
La iconografía habitual amuésala como emperatriz romana, vistida con rica vistimienta, y portando casi siempres la Vera Cruz, y dacuando col so fíu Constantín. Ye bien habitual la representación del momentu del afayu de les reliquies (Esaltación de la Cruz) nel monte Calvariu y les maravíes y milagros subsiguientes. Artistes como Piero della Francesca o Pedro Berruguete ilustraron estos episodios.
N'Inglaterra, nuna lleenda posterior, mentada por Geoffrey de Monmouth, dizse que foi fía del rei bretón Coel, que s'alió con Constancio pa evitar la guerra ente los bretones y Roma.
Santa Helena nel mundu
Na provincia de Xaén atópase'l conceyu de Santa Elena, nel cual, tres nueve díes de novena pa venerar a la patrona del pueblu, rematar los cultos procesionando la so imaxe'l día 18 d'agostu peles cais del pueblu.
Marguerite Perey
Marguerite Catherine Perey foi una física francesa. En 1939, Perey afayó l'elementu franciu al purificar amueses de lantano que conteníen actiniu. En 1962, ella foi la primer muyer en ser escoyida pa l'Academia de Ciencies Francesa.
Enllaces esternos
[[Categoría:Químicos y químiques de Francia]
Llingua clásica
Llingua clásica ye una espresión usada pa denominar a ciertes llingües muertes que —entá dempués de la so desapaición como llingua vehicular habitual d'una comunidá de falantes— sigue siendo estudiada y emplegada con propósitos culturales particulares y d'indagación llingüística pola so traza matricial.
N'Europa les llingües clásiques por antonomasia son el llatín y el griegu antiguu, ente que'l sánscritu cumplió funciones similares nel subcontinente indiu y rexones axacentes. Tamién el chinu clásicu foi una llingua de cultura en China, Xapón, Corea y Vietnam. N'América reconoz estes carauterístiques nel maya clásicu (Ch’olti’), el náhuatl clásicu y el quechua clásicu.
Frecuentemente, les llingües clásiques son una fonte de raigaños y formantes pa neoloxismos científicos y d'otru tipu. Tanto'l griegu, como'l llatín, el sánscritu y el chinu clásicu cumplieron esta función en distintes rexones del planeta. D'antiguo el sumeriu foi una llingua clásica nel imperiu acadiu y l'imperiu babilónicu. Nel antiguu imperiu exipciu, l'exipciu clásicu siguió siendo aprendíu inda cuando la llingua falada yera l'exipciu demóticu.
Mary Belle Allen
Mary Belle Allen foi una botánica, micóloga, algóloga, y fitopatóloga d'Estaos Xuníos; Desenvolvió actividaes científiques nel Llaboratoriu Richmond Kaiser Permanente, de la Universidá Stanford, Pacific Grove, California.
Venette
Venette ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mandan (Dakota del Norte)
Mandan ye una ciudá del estáu de Dakota del Norte nos Estaos Xuníos. El censu de población de los Estaos Xuníos de 2010 diz que Mandan tenía 18.331 habitantes.
Barbara Hershey
Barbara Lynn Herzstein o Barbara Hershey ye una actriz y activista d'Estaos Xuníos.
Ente les sos películes más notables atópense Boxcar Bertha, Hannah and Her Sisters de Woody Allen, El güeyu públicu, The Last Temptation of Christ de Martin Scorsese, L'ente, The Portrait Of a Lady de Jane Campion, Black Swan (Cisne negru) y l'esitosa película de mieu Insidious.
Biografía
Empezó a destacar na actuación cola serie de TV Los Monroe, que perduró por una temporada. Anguaño da vida a Cora, la madre de la Reina Malvada na serie televisiva Once Upon a Time.
Unu de los sos papeles más reconocíos foi'l de María Madalena en The Last Temptation of Christ.
Vida privada
Convivió col actor David Carradine ente 1969 y 1975, con quien tuvo un fíu en 1972, y col actor Naveen Andrews dende 1999 hasta l'añu 2010.
Retama monosperma
Retama monosperma ye una especie de lleguminosa del xéneru Retama de flores blanques. Especie bien típica de les mariñes del suroeste ibéricu y noroeste marroquín. Dacuando utilizar p'afitar dunes y en ornamentación n'otres rexones de la Península ibérica. Asociada al palmito, altabaca (Dittrichia mafosa), taraje (Tamarix sp.) y camarina. thumb|Retama monosperma, Agave americana y Aloe Vera. [[Mezraya, Djerba]]
Descripción
Tien tarmos qu'algamen un tamañu d'hasta 3,5 m d'altor, abondosos, ramificaos. Fueyes lliniares, caduques, pubescentes. Les inflorescencies en recímanos laxos. Mota de 4 mm, campanuláu, glabro; llabiu cimeru con 2 dientes bien marcaos; l'inferior con 3 dientes mucronulaos pequeños. Corola de 9-13 mm, blanca, pubescente. Llegume de 12-16 mm, ovoidea, con un mucrón uncináu. Floria y fructifica de xineru a abril.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en sabinares, enebrales y pinares de les dunes móviles o semifijas costeres; 0-300 m na península ibérica y NO de Marruecos. SO de la Península Ibérica (dende Setúbal hasta Xibraltar); naturalizada en diversos puntos de la Península.
Ver-sur-Launette
Ver-sur-Launette ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Retama monosperma
Propiedaes
Les granes contienen citisina, un alcaloide tóxicu. Quince quinolizidínicos y trés dipiperidina alcaloides tamién pueden aisllase de distintos partes de la planta. En particular, la presencia de (+) - esparteína, α-y β- isosparteina​​, (+) -17 - oxosparteina​​, (-) - lupanina, 5,6-dehydrolupanine , (-) - anagrina, (-) - N -metilcitisina y (+) - ammodendrina pueden ser detectaes.
Ver-sur-Launette
Tien una población de y una superficie de  km².
Retama monosperma
Taxonomía
Retama monosperma describióse por (L.) Boiss. y espublizóse en Voyage botanique dans le midi de l'Espagne 2(5): 144. 1840. Retama: nome xenéricu que deriva de Retáma, -ae f. – del árabe andalusí ratama (ár. cultu ratam); castellán: retama f. = nome de non poques genísteas, como les retamas puramente diches –Retama monosperma (L.) Boiss., R. sphaerocarpa (L.) Boiss. y R. raetam (Forssk.) Webb– y especies varies de los xéneros Cytisus L., Genista L. y Spartium L.
monosperma: epítetu llatín que significa "con una sola grana". Númberos cromosomáticos de Retama monosperma (Fam. Leguminosae) y táxones infraespecificos: 2n=48
Bibliografía
Polunin, O. (1976) Trees and Bushes of Europe. Oxford Univ. Press
Mordellistena brevicauda
Mordellistena brevicauda ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa y Asia.
El Cabanón (Piñeres)
El Cabanón ye una casería de la parroquia de Piñeres nel conceyu asturianu d'Ayer.
Alcuéntrase a 6,7 km de Cabanaquinta, la capital del conceyu, a un altor mediu de 0 msnm y tien una población de.
Verberie
Verberie ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jamestown (Dakota del Norte)
Jamestown ye una ciudá del estáu de Dakota del Norte nos Estaos Xuníos. El censu de población de los Estaos Xuníos de 2010 diz que Jamestown tenía 15.427 habitantes.
Mazuela
Mazuela ye un conceyu d'España, na provincia de Burgos, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión.
Ye una villa asitiada al suroeste de la capital (Burgos).
Anque'l términu municipal atópase dientro de lo que se denomina'l Campu de Muñó (camdemuño) perteneció organizativamente a Burgos.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 13,41 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Economía
L'actividá económica ye l'agricultura, principalmente cultívense ceberes (cebada y trigu), tamién esisten cultivos de xirasol. La ganadería ye residual y podemos dicir que yá namái queda una esplotación porcina. En delles cases da la avícultura, apicultura, criáu de porcín, dirixíu'l autoconsumo; tamién esiste horticultura col mesmu fin.
Históricamente de dieron otros cultivos: Garbanzo * Avena * Vide
Tamién esistió una amplia cabaña ganadera * Ovín y caprino
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.
Costumes
Ye típicu del llugar dir a les bodegues, unu de los curiosos d'esta villa; tán escavaes nuna zona fora del cascu urbanu y mientres el sieglu pasáu, fuéronse edificando pequeños merenderos onde compatir comida, conversación xunto al vinu que se fai nel llugar; una forma de prestar a los visitantes ye convida-yos a la bodega, esplica-yos la forma d'ellaboración del vinu, que se sigue realizando de forma y con preseos tradicionales, y probar el vinu que nes cubes foise produciendo esi añu. Mazuela caltién viñeos bien antigüos, que yá nengunu de los conceyos cercanos caltién, anque apocayá en dalgún d'ellos háyanse llantáu nueves cepes. El terrén de Mazuela pertenez al territoriu que regula l'acabante crear (2007) denominación Ribera de Arlanza
Sioux Falls (Dakota del Sur)
miniaturadeimagen|Bandera de la ciudá. Sioux Falls ye una ciudá del estáu estauxunidense de Dakota del Sur. Ye la sé alministrativa del condáu de Minnehaha y ye, colos sos 181.883 habitantes (U.S. Census Bureau, 2018), la más poblada del estáu. Na so área metropolitana (área estadística metropolitana Sioux Falls), qu'ocupa cuatro condaos del sureste del estáu (Lincoln, McCook, Minnehaha y Turner) y ye'l llar de 265.653 persones, viven el 29% de los habitantes de Dakota del Sur.
La ciudá fundóse en 1856 nes orielles del ríu Big Sioux, afluente del Missouri, na rodiada de les sos cascaes, a partir de dos asentamientos de dos compañíes privaes, atrayíes pola belleza y la riqueza n'agua de la zona, que collaboraron pa crear un fuerte nel que defendese de los indios dakota, qu'ocupaben la zona primero de qu'aportaran los colonos d'orixe européu. Nes últimes décades la ciudá tresformose d'un centru agrícola nun centru financieru y de servicios de salú, aprovechando nel primer casu que nun haiga un impuestu sobro los ingresos de les empreses en Dakota del Sur y, nel segundu, la so distancia a centros urbanos de gran tamañu, que permitió tamién la ciudá convirtise nún centru de compres y ociu pa los habitantes, con bayura de centros comerciales y zones de tiendes. La industria de procesáu d'alimentos, magar qu'ensin ser la principal fonte de riqueza de la ciudá, entá ye un sector importante pa la economía de la ciudá. no|miniaturadeimagen|1417x1417px|[[Panorama urbanu|Skyline de Sioux Falls (2010).]]
El Pedregal (Serrapio)
El Pedregal ye una casería de la parroquia de Serrapio nel conceyu asturianu d'Ayer.
Edward Herrmann
Edward Herrmann foi un actor, direutor, escritor y comediante estauxunidense, meyor conocíu pola so interpretación de Richard Gilmore en Gilmore Girls, un narrador pa programes de calter históricu en The History Channel y como voceru de los automóviles Dodge na década de 1990.
Vida temprana
Edward Kirk Herrmann nació'l 21 de xunetu de 1943, en Washington D. C., fíu de John Anthony Herrmann y Jean Eleanor O'Connor. D'ascendencia alemana y irlandesa, Herrmann creció en Grosse Pointe, Michigan y graduóse na Universidá de Bucknell en 1965, onde foi miembru de Phi Kappa Psi. Estudió actuación na London Academy of Music and Dramatic Art con una beca Fulbright.
Televisión
Herrmann yera conocíu pola so interpretación de Franklin D. Roosevelt nos telefilmes Eleanor and Franklin (1976) y Eleanor and Franklin: The White House Years (1977) (dambos de los cualos valiéron-y nominaciones al premiu Emmy al Meyor Actor), según na primer adautación cinematográfica del musical de Broadway Annie (1982). Herrmann interpretó a Herman Munster na película pa televisión Here Come the Munsters, que s'emitió en Halloween, el 31 d'ochobre de 1995. En 1980 Herrmann tamién protagonizó un episodiu de M*A*S*H como un ciruxanu del exércitu sufriendo de trestornu por estrés postraumático.
Foi nomáu pa un premiu Tony por Plenty en 1983 y a los premios Emmy en 1986 y 1987 por dos apaiciones convidaes como'l Padre Joseph McCabe en St. Elsewhere. Tamién interpretó al padre de Tobias Beecher en Oz. Herrmann ganáu un Emmy en 1999 poles sos apaiciones en The Practice. Dende'l 2000 hasta'l 2007, interpretó a Richard Gilmore en Gilmore Girls de The WB.
Mordellistena confinis
Mordellistena confinis ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae. Describióla Oronzio Gabriele Costa en 1854.
Edward Herrmann
Cine
La carrera nel cine de Herrmann empezó a mediaos de la década de los 70, interpretando papeles como'l sociu de Robert Redford en The Great Waldo Pepper, un estudiante de derechu en Vida d'un estudiante, l'ociosu pianista Klipspringer en The Great Gatsby y xunto a Laurence Olivier en The Betsy (1978).
Mordellistena confinis
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Edward Herrmann
Cine
Herrmann interpretó'l papel principal na película de 1979 de Kieth Merrill, Take Down, nel papel d'un profesor d'inglés de secundaria convertíu n'entrenador de llucha llibre. Ente los papeles meyor conocíos de Herrmann tán el personaxe titular n'otra película de Kieth Merrill, Harry's War (1981), el maríu cazafortunas de Goldie Hawn en Overboard, el reverendu Michael Hill en The North Avenue Irregulars de Disney, unu de los personaxes na película dientro de la película de Woody Allen The Purple Rose of Cairo, y como Max, el bonable xefe vampiru en The Lost Boys.
Trabayu de voz
Herrmann yera conocíu pol so avolumáu trabayu de voz pa The History Channel y dellos especiales de PBS, incluyendo ser el conductor d'una emisión de Why We Fight de Frank Capra, y fixo apaiciones y llocución n'anuncios de Dodge dende 1992 al 2001. El so trabayu de voz inclúi decenes d'audiollibros, polos que ganó dellos premios Audie. Interpretó a Gutman na dramatización de Blackstone Audiu nomada al Grammy de El ferre maltés ya interpretó a Cauchon na versión n'audiu de Blackstone de Santa Juana de George Bernard Shaw.
Dempués del so bien recibida interpretación de J. Alden Weir na obra My Dearest Anna nel Wilton Playshop en Wilton, Connecticut, foi un invitáu especial del Coru del Tabernáculo Mormón y la orquesta del templu nel so conciertu de campanes de Navidá en Salt Lake City, Utah, ente'l 11 y el 14 d'avientu de 2008. Repitió'l so papel de Franklin Roosevelt en 2014, apurriendo la voz de Roosevelt na serie de PBS de Ken Burns, The Roosevelts: An Intimate History.
Vida personal
Herrmann provenía d'una prominente familia unitaria, con sede en Grosse Pointe, Michigan. Convertir en católicu como un adultu.
Herrmann tuvo casáu dos vegaes y tuvo dos fíos, Emma y Ryen. En 1978, casóse cola so novia, la guionista Leigh Curran. El matrimoniu terminó en 1991. Antes del so segundu matrimoniu, la futura segunda esposa de Herrmann, Star Roman, presentó una demanda de paternidá contra él dempués de que nició a un fíu con ella mientres el rodaxe de Harry's War (1981). Roman y Herrmann finalmente casáronse, y la xunión duró dende 1994 hasta la so muerte nel añu 2014. Herrmann tuvo un fiyascu, Rory Herrmann (enantes Rory Roman), fíu biolóxicu de Star y Richard Roman que, como adultu, camudó'l so apellíu a Herrmann n'honor a Edward Herrmann. Rory anguaño ta sirviendo como direutor d'operaciones culinaries del Sprout Restaurant Group en Los Angeles.
Herrmann yera un conocíu entusiasta d'automóviles y restauraba automóviles clásicos. Herrmann foi un maestru de ceremonies regular pa l'añal Pebble Beach Concours d'Elegance y entamó el programa de televisión Automobiles en The History Channel. Foi dueñu y restaurara dellos clásicos de la so cuenta, incluyendo un Auburn 8-90 Boattail Speedster 1929 y un Alvis Speed 20 1934.
Muerte
Herrmann morrió'l 31 d'avientu de 2014 nel Hospital Memorial Sloan Kettering Cancer Center de cáncer cerebral a la edá de 71 años.
Demanda
N'avientu de 2014, informóse que Edward y Star Herrmann presentaren una demanda contra los sos contadores buscando $14,5 millones qu'alegaben que fueren oxetu d'apropiación indebida.
Cueru
thumb|Delles ferramientes pal trabayu del cueru y manufactures de cueru. Llámase cueru (del llatín corium, "piel de los animales, curtida") a la piel tratada por aciu curtido. Provién d'una capa de texíu qu'anubre a los animales y que tien propiedaes de resistencia y flexibilidá bastante apoderaes pa la so posterior manipulación. La capa de piel ye dixebrada del cuerpu de los animales, esaníciase'l pelo o la llana, salvu nos casos en que quiera caltenese esta cobertoria pilosa na resultancia final y darréu ye sometida a un procesu de curtido. El cueru emplégase como material primario pa otres ellaboraciones.
L'arte d'ellaborar el cueru pa la consecución de productos manufacturados ye denomináu marroquinería, pallabra que provién del marroquín, un tipu de cueru polencu y delgáu.
La península ibérica tuvo dende los sos empiezos bien xunida cola piel. Puede vese sinón la definición qu'ufierta Estrabón de Hispania pocu dempués d'empecipiase la era cristiana: «Hispania ye asemeyáu a una piel estendida a lo llargo d'Occidente a Oriente», y dacuando mecionamos que la península ye una piel de toru, indicando namái la forma de la península.
Imperiu romanu
A partir del sieglu III e.C., y bien especialmente de la dómina del imperiu romanu, los mercaos del cueru abonden en tol mundu romanizado. Quiciabes sía'l sur de Francia y la práutica totalidá de la Península Ibérica la zona más abondosa nesti tipu d'industries. L'afayu nel xacimientu de Contrebia Belaisca, nel pueblu de Botorrita (Zaragoza), de cal, azufre y d'otros productos químicos, correspondiente al periodu entendíu ente los sieglos I e.C. y III e.C., demuestra'l desenvolvimientu de la piel en tan temprana dómina na romanizada Hispania. El material mayoritariamente utilizáu na confección del calzáu yera'l cueru.
Edá Media
Carlomagno dicta numberoses lleis prohibiendo o llindando'l comerciu de determinaes pieles, y coles mesmes carga con impuestos d'otres. Por esa dómina tiense conocencia de pieles bastes, mal trabayaes y de procedencia llocal: foina, papalba, gatu montés, topu, llebre, venáu, güe, corderu y cabra. La más cotizada ye la de foína. Sábese que pa fabricar adornos pa les mangues, pescuezos, los nobles xermánicos y mediterráneos importen dende El Cáucasu pieles d'armiño (Denominada tamién arminia o aguarón d'Armenia).
La moda por esa dómina yera traer les pieles de Siberia. Esti comerciu va tener una duración d'un sieglu y va dir cayendo sol monopoliu de les comunidaes de xudíos de Varsovia o de Lviv, que traten direutamente colos cazadores.
Per otra parte, al desmoronarse progresivamente les víes de comerciu romanes, el papiru pa escribir faise cada vez más escasu n'Occidente, beneficiando a una industria llocal de producción de pieles fines pa la fabricación de pergamín.
Baxa Edá Media (España)
La ellaboración de cueru tien una dómina de rellumanza nel sur d'España, nos reinos árabes del Al-Andalus. La ciudá de Córdoba faise famosa pola so producción de cueros d'alta calidá, repujados, policromados y, en dellos casos, metalizados con aplicaciones de fines fueyes d'oru y plata.
Dellos autores contribuyeron a un estudiu de les propiedaes del cueru; unu d'ello ye Ramón Llull, que cerca del añu 1290 escribe el Llibre de les Bèsties como parte integrante del Llibre de Meravelles o Fèlix y que puede dicise constitúi una auténtica xoya pal estudiu de la rellación ente les pieles utilizaes na curtición y los animales que les procuraben.
La Renacencia (España)
Resulta una incógnita saber cual yera la vida cotidiana de los artesanos del sieglu XIV, sicasí disponse d'un documentu, el Quadern de Comptes que ye una especie de llibru de contabilidá bien rudimentariu que vien de Jaume March y del so fíu Bernat March y que nos suministra abondosa información sobre'l comerciu del ramu de la piel en Vic y de la rexón. Les cuentes amuesen qué tipu de cueros utilizábense mayoritariamente por aquella dómina y d'ónde s'importaben, y sábese que'l gremiu de zapateros yera'l más numberosu d'ente los profesionales del sector.
Cola espulsión de xudíos y moriscos, reputaos artesanos tienen qu'abandonar España pa dir al exiliu, estableciéndose en ciudaes del norte de Marruecos. L'artesanía del cueru, como otros munchos tipos de manufactures, aparren por esti motivu na península.
Vistimienta
Históricamente'l mayor usu dau al cueru ye'l de vistíu y calzáu, hasta'l puntu de ser la primer materia primo de la que se tien constancia que s'usara pa vistir. Anguaño nesti campu utilízase principalmente na fabricación de ropa d'abrigu y calzáu.
Militar
Hasta'l perfeccionamiento de les armes de fueu'l cueru emplegar na fabricación d'armadures llixeres, escudos y fundes d'armes. El so usu pa la fabricación de montadures y apareyos pa caballeríes, botes calidable, etc, fai que la so utilidá militar calténgase inclusive bien entráu'l sieglu XX.
Ferramientes
Tradicionalmente utilizar na fabricación de cuerdes, cinchas y correes, arneses pa caballeríes o animales de tiru. Anguaño'l so usu nos países occidentales ta llindáu a los arneses d'equitación.
Encuadernación
La mayor parte de los códizs de la Edá Media caltuviéronse hasta anguaño gracies a que fueron escritos en pergamín. Disponemos d'un considerable númberu d'escritos relixosos, conventuales y nobiliarios, pertenecientes al periodu entendíu ente los oríxenes de la patrística y l'apaición de la imprenta. Sicasí, el pergamín tuvo qu'enfrentase, a partir del sieglu XI, con un descubrimientu: el papel introducíu n'España y darréu nel restu d'Europa, polos árabes.
Anguaño emplégase'l cueru en encuadernación, sobremanera ye un material emplegáu na cubierta de los llibros.
Tipos de cueru
thumb|Cueru recién [[curtido en Marrakech.]] El distintu orixe, tratamientu de curtido y posterior ellaboración del cueru apurre un productu final bien distintu.
Según la so procedencia
Los cueros tienen distintos tipos según la procedencia de les pieles, y difieren na so estructura según sían les costumes de vida del animal orixinariu, la edá del animal, el sexu, y la estación del añu na que foi tratada. La primer categoría podría ser:
Según tratamientu poscurtido
Históricamente esti procedimientu emplegar pa fabricar armadures de cueru, pero tamién s'utilizó para encuadernación de llibros o la fabricación de pequeños muebles o arques. Anguaño utilízase n'artesanía, recreacionismo, rol en vivu ya inclusive para escultura.
Oficios y operaciones
thumb|300px|Ferramientes tradicionales de guarnicioneru y talabartero (Vosgos).
Fetichismu
El cueru ye usáu tamién en creencies fetichistes y el fetichismu sexual. Nel sieglu XIX faise una referencia lliteraria respectu al emplegu del cueru al envís d'alimentar la fantasía humana, inclusive fantasíes sexuales, d'esta forma Leopold von Sacher-Masoch, apellíu que nicia'l términu masoquismu, sintióse atraíu fondamente pola carga erótica de les pieles, asina lo amuesa'l títulu de les sos noveles: La Venus de les Pieles (Venus in Pelz) y Falsu Armiño (Falsches Hermelin).
Enllaces esternos
Cueronet, páxina de la industria del cueru en Llatinoamérica.
Verderel-lès-Sauqueuse
Tien una población de y una superficie de  km².
Mary Ball
Mary Ball foi una naturalista y entomóloga irlandesa, conocida polos sos estudios d'Odonata y descubrimientu del fenómenu interesáu d'estridulación en bichos acuáticos.
Biografía
Nació en 1812, segunda fía de Bob Stawell Ball y de Mary Green. Nació cerca de Cobh, Condáu de Cork y camudáronse cerca a Youghal, Condáu de Cork. Mary tuvo dos hermanos – Robert y Bent– y una hermana, Anne, algóloga. La familia yera protestante y "implicada en comerciu."
Nun se sabe aproximao la formación de Mary, pero como familia de clase mediana verdaderamente tuvo accesu a un microscopiu y a volumes d'historia natural y clasificación científica del so tiempu. Ta rexistráu que'l so hermanu Robert empezó a recoyer especímenes col so padre a la edá de cinco. De xacíu que Mary participaría tamién. Robert animó a Mary nos sos estudios d'inseutos, adquiriendo pa si una copia de James Stephens Catálogu Sistemáticu d'inseutos británicos, publicáu en 1829. Ellí detalló los inseutos na so coleición en crecedera.
Obra zoolóxica
En 1833 Mary empezó una correspondencia col naturalista de Belfast William Thompson. La so coleición d'inseutos fixo grande pal so tiempu y bien conocida. Thompson nomó aproximao venti especies de moluscos y crustáceos nel so honor, incluyendo un cascoxu d'espiral pequeñu Rissoa balliae en 1856.
Mary concentróse recoyendo conches ya inseutos, atropando una considerable coleición de moluscos de los meyores del país. Unu de los sos afayos interesantes foi un espécime del migratoriu locust presentáu en John Curtis Entomoloxía británica- Foliu 608 Locusta christii datáu 1 d'agostu de 1836.. "En gabinete de Miss Ball y l'autor"- "Otru espécime, prindáu en setiembre en Ardmore nel condáu de Waterford por Miss M. Ball foi atentamente tresmitida a mi pa la mio inspeición por Mr. Robert Ball de Dublín. Ye del mesmu sexu cuando'l representáu pero los élitros son muncho más enllordiaos".
Los sos Odonata fueron estudiaos pol belga entomólogu Michel Edmond de Selys-Longchamps na so visita a Dublín.
Les sos coleiciones d'entomoloxía son agora allugaes nel Muséu d'Historia Natural en Dublín, y el Muséu de Zooloxía en Trinity College, Dublín.
Últimos años
Dempués de les muertes socesives del so padre en 1841, el so mentor William Thompson en 1852 y el so hermanu Robert en 1857, Mary paez dexar la entomoloxía y siguir la xardinería de felechos. Un ésitu tamién: "Si Tida Mary llantara un parasol crecería un paragües," remarcó unu de los sos sobrinos. Gastó los sos últimos años viviendo cola so hermana Anne en Dublín. Finó ellí en 1898 a los ochenta y seis años.
Publicaciones
Mary, yera la convención, nun publicar los sos trabayos sol so nome propiu. Toos yeren comunicaos pol so hermanu Robert.
Les sos observaciones de camparines y poliyes tuvieron citaes pol 'padre d'Entomoloxía irlandesa' Alexander Henry Haliday nel so trabayu de los Lepidoptera irlandeses.
Wilmington (Delaware)
miniaturadeimagen|Bandera de la ciudá, que recuerda la so fundación como colonia sueca. miniaturadeimagen|[[Panorama urbanu|Skyline de Wilmington (Delaware).]]
Wilimington ye la mayor y más poblada de les ciudaes del estáu d'Estaos Xuníos de Delaware. La ciudá llevántase nel llugar aú se fundara Fort Christina, el primer asentamientu suecu n'América del Norte, na confluencia de los ríos Christina y Brandywine, cerca'l llugar nel que'l Christina desagua nel ríu Delaware. La ciudá ye la sede alministrativa del condáu de New Castle, y una de les mayores del área metropolitana nomada Valle de Delaware. Recibió'l so nome del colonu propietariu Thomas Penn n'honor al so amigu Spencer Compton, Earl (títulu nobiliariu británicu equivalente al conde) de Wilmington, que fora primer ministru demientres el reináu de Xurde II de Gran Bretaña.
Tien una población de. Na so división metropolitana (una sodivisión del área estadística metropolitana del Valle de Delaware), que compriende los condaos de New Castle (Delaware), Cecil (Maryland) y Salem (Nueva Jersey), vivíen en 2016 719.887 habitantes en 2018.
Pilar Mateo Herrero
Pilar Mateo Herrero ye una científica española, conocida por haber desenvueltu una pintura resinosa que sirve pa controlar la enfermedá de Chagas.
Ferrol
Ferrol ye un conceyu y una ciudá española, allugada na comunidá autónoma de Galicia, na provincia d'A Coruña. Cuenta. Históricamente foi un importante centru marítimu nel que destaca la actividá pesquera y la construcción de barcos nos astilleros, amás de ser una plaza importante de l'Armada española.
Pilar Mateo Herrero
Carrera
Mateo ye doctora en químiques pol CSIC y la Universitat de Valencia. Anque empezó la so carrera desenvolviendo anticorrosivos y ignífugos, llueu se dedicó a investigar pintures insecticides. En concretu, patentó una pintura resinosa llamada Inesfly qu'incorporaba inhibidores de quitina o reguladores de crecedera, eficaz pa controlar direutamente la presencia d'artrópodos y les enfermedaes qu'éstos tresmiten.
Ferrol
Demografía
Tien una población de
Pilar Mateo Herrero
Carrera
De 1999 a 2003 foi direutora xeneral de Cooperación al Desenvolvimientu de la Generalitat, y en 2003 convertir en direutora de l'Axencia Valenciana pa la Cooperación pal Desenvolvimientu. Ye presidenta de Momim (Movimiento mujer indíxenes del mundu) y presidenta de la so Fundación Ciencia y Conocencia n'Aición (CyCA). Ye amás Embaxadora d'Honor de la Nación Guaraní.
Foi finalista del Premiu Princesa d'Asturies de Cooperación Internacional, y llogró'l premiu Unicef Comité Español a la promoción de la salú y el mediu ambiente.
Cheong Jun Hoong
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Mundial de Natación de 2017 celebráu en Budapest (Hungría) ganó la medaya d'oru na plataforma de 10 metros, con una puntuación de 397 puntos, per delantre de les saltadores chines Si Yajie (plata con 396 puntos) y Ren Qian (bronce con 391 puntos); amás ganó la medaya de bronce nos saltos sincronizaos dende la plataforma, tres les chines y les norcoreanas, siendo la so compañera de saltos Pandelela Rinong.
Y en los Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016 ganó la plata nos saltos sincronizaos dende plataforma de 10 metros.
Volcacio Sedígito
Volcacio Sedígito o Volcacio Seisdedos (en llatín Volcacius Sedigitus) foi un críticu lliterariu romanu de fines del sieglu II e.C., autor d'un poema tituláu De poetis. El so agnomen Seisdedos correspondía efeutivamente a una carauterística física (Plinio, Historia natural 11.49).
Caltiénense cuatro fragmentos de la so obra, toos ellos sobre autores de comedia, como cites en pasaxes d'otru autores:
El fragmentu 1, el más estensu, ye'l llamáu "canon de Sedígito". Consiste nuna ordenación de mayor a menor méritu de diez autor de comedia llatina: Cecilio Estacio, Plauto, Nevio, Licinio, Licinio Atilio, Terencio, Turpilio, Trábea, Luscio y Ennio.
Cheon Un-yeong
Cheon Un-yeong ye una escritora surcoreana.
Biografía
Cheon Un-yeong nació en 1971 en Seúl, Corea del Sur. Foi al Institutu d'Artes de Seúl, onde estudió Escritura Creativo; a la Universidá Hanyang, onde se llicenció en Periodismu; y a la Universidá de Corea, onde llogró un máster en Lliteratura. Anque nun escribió munches obres, ye considerada una escritora innovadora na lliteratura coreana y les sos obres fueron oxetu de numberosos analises.
Obra
La so obra alloñar de forma significativa de temes como l'amor, les rellaciones estramatrimoniales y los asuntos de clase media urbana que caractericen munches de les obres de ficción de los escritores nos noventa. Les muyeres nel mundu de ficción de Cheon Un-yeong nun tán definíes pola manera en que reaccionen a la manera tradicional en que son vistes y trataes les muyeres, sinón polos sos enclinos hedonistes y los sos instintos primitivos. Esa visión de la muyer esprésase de cutiu al traviés d'imáxenes viscerales y sorprendentes. "Respiración" trata d'una muyer mayor que trabaya nuna carnicería y saborguia con entusiasmu caúna de les partes de la carne de vaca que tien a la venta. Come cachos crudos del celebru vacunu como si fuera un manxar, cree que'l fégadu ye una cura pal maréu y los intestín ser pa la indixestión. La so pasión pola carne ye llevada al estremu más grotescu cuando empieza a deseyar probar el fetu d'una vaca. En "L'aguya", la protagonista ye una tatuadora qu'esfruta viendo brotar la primer gota de sangre de la piel. L'agresión femenina personificada nel actu de tatuar oldea cola homía representada por un monxu, que'l so asesinatu apurre'l misteriu que fai que la narración prosiga. Cheon Un-yeong atopa la fonte de tales agresiones nel enllargáu estáu de opresión, alienación o mieu. En "L'aguya", el trabayu de la protagonista como tatuadora ye paralelu'l trabayu de la so madre como bordadora y apunta a la rellación infeliz de la so madre con un monxu. En "El to océanu", les imáxenes violentes d'anguiles retorciéndose al ser pelaes vives acentúa'l sentimientu d'abandonu de la protagonista pola ausencia d'un padre. Les conductes agresives son un mecanismu de defensa contra la cruda realidá.
Verderonne
Verderonne ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Egúngún
thumb|right|Mázcares Egungun baille vistíu de la coleición permanente del [[Muséu de los Neños d'Indianápolis.]] Egúngún ye una parte del panteón de la mitoloxía yoruba. Na tradición Orisha y l'adoración de los antepasaos, el Egúngún representa "l'espíritu coleutivu" de los antepasaos.
L'adoración d'antepasaos ta presente en dalguna forma na mayor parte de cultures pero ye la más evidente nes cultures indíxenes del mundu. Casi'l 95 % de la población líder mundial, los rezos y ufiertes ceremoniales a antepasaos difuntos son una parte natural de vida diaria. Apurrir un llugar pa los antepasaos en mesa de daquién; celebrar l'alcordanza d'antepasaos en xuntes; pa buscar la direición y la intercesión d'antepasaos nes decisiones, los esfuercios, o la llucha, son naturales en pueblos indíxenes nel mundu enteru. El Egúngún ye una parte d'esta adoración.
Los antepasaos aseguren un llugar pa los muertos na vida. Ye la so responsabilidá d'obligar a los vivos a caltener les normes étiques de xeneraciones pasaes. Egúngún ye celebráu en festivales (Odun Egungun) y el ritual familiar por de la mazcarada. En situaciones de familia una familia mayor o Alagba preside ritos hereditarios y puede o nun ser empecipiáu na sociedá local. Pero n'axustes de comunidá, los sacerdotes Egúngún empecipien l'entrenamientu por comunicación hereditaria, trabayos d'elevación del espíritu y los ritos d'entierru. Traxes complicaos afaten a los baillarinos mazcaraos Egúngún, y estos baillarinos fáense tener polos espíritos de los antepasaos. El Egúngún entós espiritualmente llimpia la comunidá y por aciu aiciones esaxeraes demuestren tantu un comportamientu éticu como l'amoral de lo qu'asocedió dende la so última visita, esponiendo les fuercies y les debilidaes de la comunidá coles esperances d'animar el comportamientu más fayadizu a los sos descendientes. Una vegada qu'esto asocede los mensaxes, les alvertencies y les bendiciones son partíos a los espectadores. Dalgún Egúngún importante inclúi'l Elewe de la subetnia Yoruba Ìgbómìnà, que son comunes en Òkè-Ìlá Òràngún, Ìlá Òràngún, y Arandun.
L'adoración d'antepasaos recuérdanos que nun somos individuos solos nel mundu; pero la parte d'un heriedu comprensivo y coherente qu'arreya mil millones d'almes xuntes, provoca que'l reinu de los antepasaos seya nuesa casa. Anque la pena de perda inda acompañe la llegada de Orisa Iku, l'adoración d'un antepasáu apróvenos del entendimientu esencial pa detener el dolor y celebrar la guapura del procesu de la vida.
En Brasil, relixones derivaes de la Yoruba celebren el cultu principal al Egúngún na Isla d'Itaparica nel estáu de Bahia.
Mordellistena dalmatica
Mordellistena dalmatica ye una especie de coleópteru de la familia Mordellidae.
Les Quintanes (Serrapio)
Les Quintanes ye una casería de la parroquia de Serrapio nel conceyu asturianu d'Ayer.
María Negroni
María Negroni ye una escritora, poeta, ensayista, novelista, traductora arxentina.
Llogró'l so doctoráu pola Universidá de Columbia, con un PhD en lliteratura llatinoamericana. Desenvuelve actividaes académiques na Sarah Lawrence College. Dende 2008, ye profesora visitante na New York University. Amás, dirixe la Maestría n'Escritura Creativo, na Universidá Nacional de Trés de Febreru (provincia de Buenos Aires) onde tamién ye docente. Ta aniciada en Nueva York.
El Campillo de la Jara
El Campillo de la Jara ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Toponimia
El términu "Campillo" deber a les parceles o barganales de cultivu cebera que se distribúin ente'l caserío y na so redoma. El predicáu indica la contorna a la que pertenez.
Xeografía
El conceyu asítiase nuna llanura de la contorna de La Jara y llinda colos términos municipales d'Aldeanueva de San Bartolomé, La Estrella, La Nava de Ricomalillo, Sevilleja de la Jara, Puerto de San Vicente y Mohedas de la Jara, toos de Toledo.
Pol so términu escurren los ríos Cubilar y Usu. El primeru ye afluente del segundu y ésti del Tajo.
Historia
Tres la batalla de las Navas de Tolosa empieza a poblase la zona, conociéndose'l pobláu como la "Nava del Campillo". En 1495 apaez yá como El Campillo.
A mediaos del sieglu XIX la so industria componer de 14 molinos de farina y 3 d'aceite. La producción agrícola basar en delles ceberes, llegumes y olives. El presupuestu municipal yera de 6.400 reales de los cualos 2.000 yeren pa pagar al secretariu, y cubríase cola producción d'abiyota, les camperes de la devesa y los impuestos vecinales.
Demografía
NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru.
Arrozales en terraces de los cordales de Filipines
Los arrozales en terraces de los cordales de Filipines son un bien declaráu como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 1995 y declaráu en peligru ente los años 2001 y 2012.
Les terraces tienen cerca de 2000 años, fueron construyíes na provincia d'Ifugao nes islles Filipines polos antepasaos de los indíxenes de Batad. Piénsase que les terraces fueron construyíes con equipamientu mínimu, mayoritariamente a mano polos pueblos locales. Les terraces tán aproximao a 1500 metros d'altor sobre'l nivel del mar y tomen 10.360 km² de monte.
Tán alimentaos por un sistema de regación antiguu, presente na selva tropical percima de les terraces.
Los pueblos locales inda cultiven arroz y vexetales nestes terraces.
Verneuil-en-Halatte
Verneuil-en-Halatte ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Delhi
Delhi (hindi: दिल्ली, urdú: دیلی) forma'l 'Territoriu Capital Nacional' de la República de la India. Contién la nueva ciudá de Nueva Delhi, que dexó de ser una área urbana estremable pero contién la mayoría de les instituciones alministratives del gobiernu nacional y ye considerada formalmente la capital.
L'estáu de Delhi toma 1.483 km² y según el censu del 1° de marzu de 2001 tenía 13.850.507 habitantes (9.420.644 según l'anterior, de 1991). La proyeición media de la so población pa xineru de 2009 (acordies con esos mesmos datos) yá lo allugaba en redol a los 18.740.000. La ciudá pasó de los 7.206.704 del recuentu oficial de 1991 a los 9.817.439 del 2001. Pa empiezos de 2009, siguiendo la mesma serie censal, se la estima nunos 12.500.000. La aglomeración urbana, pela so parte, tenía 8.419.084 habitantes en 1991 y 12.791.458 en 2001. La estimación pa principios 2009 ye de 17,75 millones. Esto allugar namái per debaxo de Bombay ente les grandes urbes indies, y fai d'ella la 7ª ciudá más poblada del mundu. Los idiomes principales son el hindi, el urdú, el punjabi y l'inglés.
Etimoloxía
La etimoloxía ya idiomes del términu "Delhi" son inciertes y cunten con delles teoríes. La más estendida ye que'l términu ye un epónimu de Dhillu o Dilu, un rei del Imperiu mauria, que construyó la ciudá nel añu 50 e.C., dándo-y el so propiu nome. La pallabra hindi/prácrito dhili ("sueltu") foi utilizada por Tomar pa referise a la ciudá porque'l pilastra de fierro construyíu por Raxa Dhava tuvo un cimientu débil y tuvo que ser reemplazáu. Les monedes en circulación na rexón so los Tomares denominóse dehliwal. Otru historiadores creen que'l términu derivar de Dilli, un deterioru de dehleez o dehali (देहली) —dambos términos signifiquen 'estragal' o 'portón'— y símbolu de la ciudá como salida a la llanura Gangética. Otra teoría suxure que'l nome orixinal de la ciudá yera Dhillika.
Historia
La importancia histórica de Delhi provién de la so situación estratéxica nel norte de la India. Asitiada ente les llombes Aravalli y el ríu Yamuna, la so posición facilitó que controlara les rutes comerciales que circulaben dende'l noroeste hasta les llanures del Ganges.
La primer referencia a la ciudá apaez nel Mahábharata. Esti testu asitia na llocalización de l'actual Delhi la mítica ciudá de Indraprastha, capital de los Pándaves. Según el Mahabharata, Delhi sería una de les ciudaes más antigües del mundu, yá que la so historia remontar a más de 3000 años.