cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erin Gray
Carrera
Ella desenvolvió un interés na actuación, polo que se camudó a Los Angeles (California) pa siguir la so carrera en Hollywood En 1967 ―a los 17 años d'edá― tuvo la so primer apaición en televisión como baillarina na serie de variedaes Malibú O. En 1978 ―pocu dempués de camudase a California―, llogró'l so primer papel protagonista na miniserie Nueche en Bizanciu. Tres les bones crítiques, en 1978, Gray llogró un contratu de siete años con Universal Studios, que la condució direutamente al papel como la coronel Wilma Deering nel llargumetraxe Buck Rogers nel sieglu 25, que s'estrenó en marzu de 1979 y meses dempués foi convertíu en serie de televisión. La figura bien apurrida de Gray, exhibida nun afechu uniforme futurista d'una sola pieza, foi bien popular l'el públicu de la serie, formáu predominantemente por mozu. Gray comentó qu'ella yera consciente de la sensualidá del so uniforme, que yera tan fuerte que-y lo teníen que coser puestu. El so calter tenía un altu perfil dientro del show, namái superada por Gil Gerard nel papel principal, lo que representó'l primer exemplu d'un personaxe femenín fuerte nuna redolada de ciencia ficción. Por cuenta de esto Gray foi vista como un importante modelu pal públicu femenín. Una vegada díxo-y a un entrevistador:
Jason Schwartzman
Biografía
Forma parte de la comedia Bored to Death, xunto a Ted Danson y Zach Galifianakis.
Erin Gray
Carrera
Poco dempués de Buck Rogers, Gray apaeció na primer temporada de la serie d'aición Magnum, PI, nel episodiu «J. “Digger” Doyle», na qu'interpretaba a la esperta en seguridá Joy Digger Doyle. Entamárase que'l so papel fuera recurrente, ya inclusive podría aportar a un spin-off de la serie, pero eso nun se produció, y foi la única apaición del personaxe na serie.
En 1982 interpretó'l papel de Lilah na película del branu Six pack como la heroína de Kenny Rogers (1938-).
Nos años ochenta, Gray tuvo'l papel de Kate Summers na serie de televisión Silver spoons mientres dellos años. Cuando esi show terminó, Gray siguió trabayando regularmente en cine y televisión. Apaeció nun episodiu de Superboy y en Murder, she wrote.
En 1993 tuvo un papel en Jason Goes to Hell: The Final Friday, la novena película de la franquicia Friday the 13th.
En 2010, Erin Gray y Gil Gerard tornaron a Buck Rogers faciendo'l papel de los padres de los personaxes nel episodiu piloto de la serie d'internet Buck Rogers.
Gray tamién trabayó en comerciales, ente ellos unu en 2010 p'alimentos pa perros Pup-Peroni.
Gray tamién trabaya como axente de casting La so axencia, Heroes for Hire, especializar en contratar pa películes de ciencia ficción y estrelles de fantasía en presentaciones personales, charres y eventos de caridá. Gray tamién enseña taichi.
En 1998, Gray escribió'l llibru Act right: a manual for the on-camera actor (‘actúa bien, un manual pal actor ante les cámares’) con Mara Purl, que contién conseyos p'actores principiantes de cine y televisión. En 2002 publicóse una edición revisada.
Vida personal
thumb|L'actriz Erin Gray na Big Apple Convention (en Manhattan), el 17 d'ochobre de 2009. Fotografía de Luigi Novi.
thumb|L'actriz Erin Gray na Big Apple Convention (en Manhattan), el 1 d'ochobre de 2010. Fotografía de Luigi Novi.
Erin Gray casóse dos veces. Conoció al so primer maríu, Ken Schwartz, mientres asistíen xuntos a la escuela secundaria. A pesar de qu'él se convirtió nun esitosu executivu de bienes raíz, cuando la carrera de Gray como actriz aportó a tan importante, Schwarts decidió convertise na so manager. El matrimoniu duró dende 1968 hasta 1990.
En 1991, Gray casóse con Richard Hissong. La so fía Samantha interpreta a Maddy, la novia de Buck Rogers, nel episodiu piloto de les series de videos d'internet Buck Rogers, de James Cawley.
Jason Schwartzman
Filmografía
thumb|Jason Schwartzman en 2010 ∞ Non acreditáu.
Premios
=== Chicago Film Critics Association Awards ===
Rozaes (Villaviciosa)
Rozaes ye una parroquia del conceyu de Villaviciosa, n'Asturies.
La Chaume (Côte-d'Or)
La Chaume ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Omega Centauri
Omega Centauri, ω Cen o NGC 5139 ye un cúmulu globular asitiáu na constelación de Centaurus. Foi afayáu por Edmond Halley en 1677. Esti cúmulu orbita alredor de nuesa galaxa, la Vía Lláctea, siendo'l más grande y brillante de los cúmulos globulares que la orbiten. Ye unu de los pocos que puede ser reparáu a güeyu. Omega Centauri esta a unos 18.300 años lluz (5.6 kpc) de la Tierra y contién dellos millones d'estrelles de Población II. Les estrelles del so centru tán tan xuntes ente si que se cree que s'atopen a tan solo 0,1 años lluz les unes de les otres. La so edá envalorada ye de cerca de 12 mil millones d'años. Contién alredor de 10 millones d'estrelles.
A pesar de nun ser una estrella de la constelación recibió una denominación de Bayer, la ω. Una carauterística que la estrema de los demás cúmulos globulares de la nuesa galaxa ye que contién estrelles de distintes xeneraciones. Por esti motivu especúlase qu'Omega Centauri pue ser el remanente del nucleu d'una galaxa nana que foi satélite de la nuesa Vía Lláctea. Esta galaxa tendría un tamañu cientos de vegaes cimera al actual d'Omega Centauri y foi disgregada y absorbida pola nuesa galaxa. La química y la dinámica d'Omega Centauri son consistentes con esta hipótesis.
Al igual que Mayall II, un cúmulu globular que orbita la galaxa d'Andrómeda, Omega Centauri presenta un rangu de metalicidáes y d'edaes estelares que lleven a pensar que nun se formó d'una sola vegada (al contrariu de lo que ye normal nos cúmulos globulares). Munches de les estrelles que formen Omega Centauri piénsase que son el remanente del nucleu de la galaxa nana ancestral que foi prindada pela Vía Lláctea.
Samartín de Vallés
Samartín de Vallés ye una parroquia del conceyu de Villaviciosa, n'Asturies.
Hilda Pérez Carvajal
Hilda Pérez Carvajal ye una bióloga venezolana, egresada de la Universidá Central de Venezuela (UCV). Foi presidenta de la Sociedá Venezolana de Parasitoloxía, a finales de los años 80.
Els Guiamets
Els Guiamets ye una llocalidá y conceyu de la contorna catalana del Priorat, na provincia de Tarragona.
Historia
Apaez citáu per primer vegada nel sieglu XIII formando parte del términu de Tivissa y, por tanto, del condáu de Prades. Créese qu'a finales del sieglu XVIII convertir en conceyu independiente anque se desconoz la fecha exacta de la segregación. L'archivu municipal sumió por completu en 1903 cuando foi destruyíu por una quema.
Símbolos
L'escudu de Els Guiamets definir col siguiente blasón:
Foi aprobáu'l 21 d'abril de 1983
Cultura
Atopáronse restos arqueolóxicos del periodu del paleolíticu cimeru na zona conocida como Tosseta dels Guiamets. Nel afayu, asocedíu en 1952, atopáronse diversos oxetos funerarios ente los que cabo destacar unos brazaletes de metal. thumb|left|Ilesia parroquial de San Luis d'Els Guiamets
La ilesia parroquial ta dedicada a San Luis. Foi construyida en 1791 sobre los restos del templu orixinal. Ye un edificiu de tres naves y cúpula, completáu con un campanariu. D'estilu renacentista, la ilesia cunta con ocho altares dedicaos a distintos santos.
Els Guiamets celebra la so fiesta mayor nel mes d'agostu, coincidiendo cola festividá de san Luis.
Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura, destacando los cultivos de viña y olivares. Cuenta con una cooperativa agrícola dende 1917..
Hilda Maria Longhi-Wagner
Hilda Maria Longhi-Wagner ye una botánica, destacada agrostóloga, curadora, y profesora brasilana.
En 1970, llogró una llicenciatura en Historia natural, pola Universidá Federal de Rio Grande do Sul; pa llograr la maestría en Bioloxía Vexetal, defendió la tesis Revisión taxonómica del gênero Lamanonia Vell (Cunoniaceae), en 1975; y, el doctoráu pola Universidá de São Paulo, en 1986
Desenvuelve actividaes académiques y investigativas nel Institutu de Ciencies Biolóxiques, Departamentu de Botánica, de la Universidá Federal de Rio Grande do Sul. Especializóse en taxonomía de anxospermes, con taxonomía, florística, de Rio Grande do Sul, de la familia de les fabáceas (Faboideae, Caesalpinioideae y Mimosoideae).
Al publicar Poaceae en 2001, la especialista neses camperes, y organizadora del primer volume de la Flora dixo:
Voalavo gymnocaudus
Voalavo gymnocaudus ye una especie de royedor de la familia Nesomyidae.
Distribución xeográfica
Ye endémica del norte de Madagascar.
Richard Basehart
Richard Basehart foi un actor d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacíu en Zanesville, Ohio, EE. XX., el 31 d'agostu de 1914 como John Richard Basehart, debuta nel cine en 1947, en pasando pol teatru, cola película Repeat Perfomance (Volver vivir) na qu'alloria a la fin; siguiendo colos sos papeles de trastornado como nel so segundu filme, Cry Wolf, interpreta a un suicida nel filme Fourteen Hours (Hores de congoxa). Ye un actor que viaxa enforma, sobremanera per Europa, onde unu de los sos papeles cinematográficos más notables foi'l d'acróbata conocíu como "el Llocu" na aclamada película italiana La Strada, dirixida por Federico Fellini. Ye interesáu'l datu de qu'intervieno nuna película española empobinada pol gran Berlanga, Los xueves milagru (Arrivederci Dimas), na que fai de santu milagreru. Tamién apaeció como asesín nel clásicu del cine negru Orde: caza ensin cuartel (He Walked by Night (1948)), onde impon la so carauterística personalidá, como miembru del clan de Hatfield -nel que vuelve interpretar el papel de psicóticu- en Roseanna McCoy (1949), nel drama Decisión enantes d'amanecer (Decission Before Dawn) (1951), Moby Dick (1956), como Ishmael. En 1964 protagoniza la serie de televisión Voyage to the Bottom of the Sea, na qu'interpreta al almirante Nelson, arriendes de la cual foi conocíu a nivel mundial. Pero desque la serie terminóse, tuvo dificultá p'atopar de nuevu'l so sitiu nel mundu del cine: los productores teníen la memoria curtia. Les puertes del cine van cerrándose-y a Richard, dempués d'una carrera más que granible, y mientres cinco llargos año nadie va ver en pantalla. Ye n'Europa nuevamente onde vuelve atopar el so sitiu: el francés Claude Lelouch da-y la oportunidá y contrátalu pa la película Un Homme qui me Plaît (A man I like / Del amor y l'infidelidá) de 1969. Dende entós la so carrera paez de nuevu impulsada, partiéndose ente la pequeña y la gran pantalla. Con éses participa en múltiples series de televisión como estrella convidada y per otru llau interpreta a un degaxáu home-animal en La islla del Dr. Moreau de 1977. El so últimu filme va ser Bienveníu, Mr. Chance (1979/1980). La so última apaición pública ye pa narrar el poema de clausura de los Xuegos Olímpicos de Los Angeles el 12 d'agostu de 1984. A otru día sufre una serie d'ataques. Richard muerre'l 17 de setiembre de 1984 nel Cedars-Sinaí Medical Center (L.A.) d'una parada cardiaca. Una placa conmemorativa atopar nel Urn Garden de Westwood Village Cementery en Beberly Hills (CA), seición C fila 2B.
Filmografía
Cine:
Tamién participó en Knight of the Phoenix, primer episodiu del programa Knight Rider, representando'l papel de Wilton Knight.
Windows Media Player
El Windows Media Player (embrivíu como WMP) ye un Reproductor de medios reproductor multimedia creáu pola empresa Microsoft nel añu 1996 pal sistema operativu Microsoft Windows. Sicasí, llanzáronse delles versiones del reproductor. La versión 12 ye la postrera esistente, que s'inclúi en Windows 7, Windows 8 y Windows 10. .
Historia
La primer versión de Windows Media Player apaeció en 1991, nuna estensión Multimedia de Windows 3.0. Orixinalmente llamáu Media Player, esti componente namái amosaba ficheros .mmm (el tipu de videu más común na dómina) con plug-ins pa otros formatos. Utilízase MCI pa remanar archivos multimedia. Al ser un componente de Windows, Media Player amuesa'l mesmu númberu de versión que la de la versión de Windows cola que s'incluyó.
Media Player foi reemplazáu en Windows 3.1 por Video for Windows (una biblioteca de datos en cuenta de una app) cola capacidá d'amosar videos AVI y darréu integráu en Windows 95 y Windows NT 4.0. En 1995 ActiveMovie reemplaza Video For Windows. ActiveMovie incorpora una nueva forma de tratar con archivos multimedia, y añede soporte pa streaming (que l'orixinal Media Player nunca pudo remanar). En 1996, esta biblioteca pasó a llamase DirectShow.
Windows Media Player 6.4 llegó como una actualización pa Windows 95, Windows 98 y Windows NT 4.0, l'orixinal Media Player (5.1) siguió esistiendo hasta Windows XP; Windows XP ye únicu sistema de tener trés o más versiones simultánees de Windows Media Player (v5.1, v6.4 y v8), terminando cola v11. Windows Vista, sicasí, esanició les versiones anteriores a favor de la v11. Ye'l más encamentáu yá que inclúi l'editor d'etiquetes avanzáu, opción que'l WMP 12 nun tener, polo que si dalgún datu del cantar ta mal, l'usuariu de WMP 12 nun puede correxilo y el de WMP11 sí.
Windows Media Player 12
Windows Media Player 12 desenvueltu por Microsoft, ye'l llanzamientu de Windows Media Player, que sustitúi a Windows Media Player 11. Introducir por primer vegada n'ochobre de 2008 nel Professional Developers Conference 2008, y foi publicáu como parte del sistema operativu Windows 7.
Nueves carauterístiques
Windows Media Player 12 añede soporte nativu pa codecs de video H.264, Xvid y DivX, audiu AAC y pa los formatos 3GP, MP4 y MOV.
Microsoft reconoció AVCHD como una de les populares implementaciones de codificación H.264, y tien les estensiones M2TS y MTS pre-rexistraos nel sistema. Windows Media Player ye capaz de indexar el conteníu d'estos archivos, ente que l'Esplorador de Windows ye capaz de crear imáxenes en miniatura pa cada clip.
La interfaz d'usuariu foi rediseñada de tal manera que la vista Reproducción en cursu reproduz archivos multimedia nuna ventana flotante minimalista por separáu colos controles de reproducción, y tamién da accesu a la llista de reproducción, visualizaciones y meyores.
La vista de biblioteca inclúi'l restu de les funciones de xestión de medios y un cuadru de busca. Tamién se pueden previsualizar los cantares de la biblioteca cuando los usuarios faigan click sobre l'archivu multimedia y depués sobre'l botón de vista previa. Windows Media Player 12 utiliza la biblioteca de Windows 7 en llugar de la suya propia, y puede reproducir cantares ensin protexer de la biblioteca de iTunes. El mini-reproductor de la barra de xeres integráu foi reemplazáu polos controles de vista previa en miniatura de la barra de xeres interactiva (llamada la barra de ferramientes en miniatura). L'iconu de la barra de xeres tamién soporta Jump Lists introducíes en Windows 7.
Carauterístiques esaniciaes y problemes
L'editor d'etiquetes avanzáu (editor d'etiquetes ID3), que dexa a los usuarios editar la información relativa a un WMA o MP3, retiróse. Per mediu de la edición d'atributos nel panel Detalles del Esplorador de Windows, los usuarios pueden completar dalgunos de los campos de metadatos que fixeron dende l'Editor d'etiquetes avanzáu. Amás, el "modo fiesta", "Selector de color" y "Media Link para E-mail", URGE, la tienda de música dixital, y el sintonizador de radiu, carauterístiques presentes en versiones anteriores de Windows Media Player esaniciáronse na versión 12.
Na vista reproducción en cursu, al utilizar los controles de reproducción, desactivar la ventana del reproductor una y bones la barra de títulu amuésase como inactiva y nun puede utilizase Aero Snap.
Windows Media Player 12 nun ye capaz de lleer etiquetes ID3 v2.4, la última versión de les etiquetes ID3, a pesar de que l'estándar foi oficial dende 1 de payares de 2000.
Muñosancho
Muñosancho ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. En cuntaba con una población de  habitantes.
Xeografía
name=altitú>
Cecilia Blondet
Cecilia Blondet Montero ye una historiadora peruana. Foi Ministra de Promoción de la Muyer y del Desarrollu Humanu (de xineru a xunetu de 2002), mientres el gobiernu d'Alejandro Toledo.
Biografía
Fía de Carlos Blondet Goicochea y Marta Montero Muelle; estudió nel Colexu Sagráu Corazón Sophianum de la ciudá de Lima.
Estudió Lliteratura y Humanidaes na Pontificia Universidá Católica de Perú, onde s'especializó n'Hestoria. De la mesma, cunta con estudios na Universidá de Wisconsin-Madison y na Universidá Femenina del Sagráu Corazón.
Foi consultora de l'Axencia de los Estaos Xuníos pal Desarrollu Internacional (USAID), de Telefónica de Perú y Hoschild Mining en temes de descentralización y desenvolvimientu de comunidaes.
Foi Direutora Executiva de la ONG Proética (2006-2015) según Direutora Xeneral del Institutu d'Estudios Peruanos (1995-2000), miembru de la Comisión Iniciativa Nacional Anticorrupción y Presidenta del Tribunal d'Ética del Conseyu de la Prensa Peruana.
Ye miembru del Conseyu Directivu de l'Asociación Civil Tresparencia y del Institutu d'Estudios Peruanos.
Actividá política
El 21 de xineru de 2002, Blondet juramentó como Ministra de Promoción de la Muyer y del Desarrollu Humanu nel gobiernu d'Alejandro Toledo. Permaneció nel cargu hasta xunetu del mesmu añu.
En xunetu de 2016 presidió la Comisión de Tresferencia nel Ministeriu de la Muyer y Poblaciones Vulnerables, depués de la eleición d'un nuevu gobiernu, el de Pedro Pablo Kuczynski. Mentóse-y tamién ente les probables candidates pa faese cargu de dichu ministeriu, pero finalmente foi designada Ana María Romero-Lozada, que fuera tamién ministra de dichu sector nel gobiernu de Toledo.
Publicaciones
Ye autora de dellos llibros sobre política social y la participación política de la muyer.
Copa del Xeneralísimu de fútbol 1944-45
Primer Ronda
Apostar n'eliminatoria a doble partíu: la ida xugó'l 31 d'avientu de 1944 y la vuelta'l 21 de xineru de 1945. Real Xixón, CD Castellón, Club Ferrol, Real Santander quedaron exentos de xugar esta ronda.
Segunda Ronda
La segunda ronda apostar a doble partíu: la ida'l 11 de febreru y la vuelta'l 4 de marzu. El partíu de desmpate que se produció nel Sevilla - Real Madrid xugar en Valencia'l 21 de marzu.
Semifinales
Apostáronse los partíos de día'l 3 de xunu y los de vuelta el 10 de xunu.
Final
{| width=100%
Volemys millicens
Volemys millicens ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase namái en China.
Estudiu cinematográficu
Majors y estudios independientes
Los estudios cinematográficos de mayor ésitu y distribución nel mundu nun son en realidad empreses independientes dedicaes dafechu a la producción de películes sinón que suelen ser, sobremanera, subdivisiones d'otres empreses, de les que faen parte. Por casu, n'Estaos Xuníos, The Walt Disney Company ye una empresa estremada n'otres empreses subordinaes, ente les que se cunten estudios de producción tantu cinematográfica (Walt Disney Pictures, Walt Disney Studios) como musical (Walt Disney Records), según otres empreses dedicaes a otres actividaes como por casu la distribución en sales de proyeición (Walt Disney Studios Motion Pictures), canales de televisión (Disney Channel) y un llargu etc. Esti exemplu, el de la compañía fundada por Walt Disney en 1923, The Walt Disney Company, ye'l d'una compañía que fai parte de les asina llamaes majors del cine, los productores dominantes, en contraposición a otru productores que nun tienen los medios d'ufiertar una tal constelación de subdivisiones y departamentos especializaos y esisten namái en cuantes qu'entidaes úniques ya independientes, como por casu Europacorp, fundada pol direutor francés Luc Besson.
Mientres la primer metá del sieglu XX les majors de Hollywood (en Los Angeles, Estaos Xuníos) apoderaron el mercáu mundial de la cinematografía, fundando lo que vieno llamar se'l sistema d'estudios, pero en tiempos más recién surdieron otros sistemes d'estudios alcontraos n'otres partes del mundu, como por casu en China o tamién na India, país que fundó'l so propiu sistema d'estudios, al que se dio'l nome de Bollywood (contraición ente'l nome de Hollywood y el nome de la ciudá india de Bombay).
Vermont
Vermont ye un estáu de los Estaos Xuníos. Asitiáu na fastera nororiental del país, na rexón conocida como Nueva Inglaterra, ye'l sestu más pequeñu del país ( km²) y el segundu con menor población. Amás, ye l'únicu de los estaos que conformen Nueva Inglaterra que nun llenda col océanu Atlánticu. La so llende occidental márquenla'l llagu Champlain y l'estáu de Nueva York, y llenda tamién: al norte col territoriu canadiense de Québec, al este con New Hampshire y al sur con Massachusetts. La capital del estáu ye Montpelier. El censu de población de los Estaos Xuníos estima pa Vermont una población de.
Habitada orixinalmente por dos grandes tribus de nativos americanos (algonquinos y iroqueses), la mayoría de lo qu'anguaño ye Vermont foi reclamada por Francia al entamu de la dómina colonial. Dempués de ser vencida por Inglaterra en 1763 na Guerra de los Siete Años (nomada tamién Guerra franco-india pa referise a les operaciones desarrollaes en suelu americanu), Francia renunció a elli, y entamó la engarradiella ente les colonies vecines, especialmente New Hampshire y Nueva York, por facese col control d'estes tierres, nomadas d'aquella New Hampshire Grants. Los colonos que pretendíen tener derechos sobre la tierra refrendaos por eses colonies tuvieron qu'enfrentase a la milicia nomada Green Mountain Boys, qu'algamó a la fin el so oxetivu de crear un estáu independiente, la República de Vermont. Esta, que surdió en 1777 demientres la Guerra d'Independencia de los Estaos Xuníos, tuvo 14 años de vida, lo que convierte a esti territoriu a ún de los únicos cuatro (con Texas, Ḥawai y California) que foi un estáu independiente en dalgún momentu de la so historia. En 1791 Vermont decidió axuntase a los Estaos Xuníos como'l so decimocuartu estáu, el primeru que s'axunió a les trece colonies orixinaries. P'aquella yá tenía abolío la esclavitú, polo que foi'l primer estáu del recién nacíu país que lo fizo.
L'estáu, que ye'l mayor productor de sirope d'arce del país, tien como la so capital la ciudá de Montpelier, que ye, colos sos 7.855 habitantes, la más pequeña de les capitales estatales d'Estaos Xuníos. La so ciudá mayor ye Burlington, que tien 42.417 habitantes (2010) y ye la más pequeña de las ciudaes más grandes de cualesquiera de los estaos estauxunidenses. El so área metropolitana tien una población de 211.261 habitantes.
División alministrativa
left|thumb|225px|Organización territorial de Vermont, que se sodivide en 14 condaos
Chaume-et-Courchamp
Chaume-et-Courchamp ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Regadera
Regadera|thumb|200px Una regadera ye un recipiente (de metal, cerámica o plásticu) que contién l'agua pa regar les plantes. Dispón d'un ramal o pitorru que termina nuna boca cónica con múltiples furacos, roseta o alcachofa, al traviés de la que s'arrama l'agua, y una asa pal so manexu.
Historia
En 1885, les regaderes "Haws" foron patentaes por John Haw, que sustituyó l'asa montada na parte cimera por una redonda na parte posterior.
Pala
thumb|200px|Palas. thumb|Una pala Una pala ye una ferramienta de mano utilizada pa escavar o mover materiales con cohesión relativamente pequeña. Consta, básicamente, d'una llámina plana con una combadura llixera y d'un mangu de metal o madera col que se remana. La parte plana suel ser metálica y el mangu remata nun asa que puede ser recta o curva, pa poder exercer mayor fuercia con una de les manes.
La pala emplegóse dende la más remota antigüedá en llabores agrícoles y de construcción.
La so evolución dio llugar a les máquines escavadores y cargadores, bien importantes nes xeres de movimientu de tierres pa remodelar y acondicionar tarrenos y acondicionar de tarrenos, construyir d'infraestructures urbanes, escavar suétanos, iguar cimentaciones d'edificios, etc.
Palas de xardinería
thumb|200px|Pala de xardinería. Les pales son instrumentos básicos pa realizar llabores de xardinería. Úsense pa cavar la tierra, preparar pa llantar, arrincar raigaños, escavar cárcoves y otros llabores.
Otros usos
Les pales de plásticu formen parte de los xuguetes qu'utilicen los neños nes playes pa xugar col sable. Formen parte de kits qu'inclúin instrumentos como un calderu, un garabatu o unos moldes. Úsense pa cavar y tresportar el sable, facer riegues, construyir castiellos, etc.
Úsense n'albañilería y construcciones simples o obres verticales civiles.
Mikhail Baryshnikov
Mijaíl Nikoláyevich Barýshnikov (Михаи́л Никола́евич Бары́шников; ), moteyáu "Misha" (diminutivu rusu del nome "Mijaíl"), ye un baillarín, coreógrafu y actor letonio-soviéticu. De cutiu reconocer como'l meyor baillarín de balé del mundu. El críticu Clive Barnes una vegada llamar «el baillarín más perfectu qu'enxamás viera».
Comienzo
Barýshnikov (que'l so nome ye dacuando treslliteráu tantu n'español como en diversos idiomes como Baryshnikov, Baríshnikov o tamién Barishinikov y les sos variantes) nació en Riga, na República Socialista Soviética de Letonia (Xunión Soviética), de padres rusos. El so padre yera oficial del exércitu y la so madre cordudera. Cuando Mijaíl tenía doce años, la so madre suicidóse, polo qu'él quedó al cuidu del so padre y la so güela. L'artista recuerda la so infancia como relativamente feliz, allegando a les escueles públiques locales y siendo un neñu activu na natación y fútbol. Pensando entós que'l balé yera bien malo d'entender, nun-y punxo nenguna atención especial. La so madre, sicasí, yera una gran aficionada. A los once años presentó la so solicitú pa ingresar a la Escuela de Balé del Teatru de la Ópera de Riga, na cual foi aceptáu un añu dempués, en 1960, y onde siguiría los sos estudios académicos. Mientres esti tiempu, Barýshnikov aprendió a falar francés y aspiraba a ser concertista de pianu. Col tiempu, namoróse más del balé que del pianu y como resultáu del so propiu interés y el so ésitu en festivales escolares, decidió siguir la carrera de baillarín.
Carrera na Xunión Soviética
En 1963, mientres una visita a Leningráu, solicitó la entrada na famosa Academia Vagánova de Balé. Foi darréu almitíu y xunióse a la clase del célebre maestru de balé Aleksandr Pushkin, quien enantes enseñara a Rudolf Nuréyev. Barýshnikov comentó darréu que Pushkin foi «como un padre» pa él. Al completar los sos estudios en 1966, xunir al Balé Kírov en Leningráu. A pesar de la tradición, nun empezar como aprendiz nel cuerpu de baille, sinón que fixo'l so debú profesional como solista, en Giselle. Esi mesmu añu ganó la medaya d'oru na competición internacional de balé de Varna, Bulgaria. A la so vuelta de Leningráu, siguió col mesmu ésitu. Dempués de tan solu dos años como profesional, ufiertóse-y el so primer papel principal en Goryanka d'Oleg Vinográdov, papel coreografiado específicamente pa Barýshnikov. Esi mesmu añu, recibió la medaya d'oru na primer competición de balé de Moscú, amás del premiu Nizhinski. Convertir nel baillarín más nuevu en recibir el Premiu del Estáu al Méritu de la U.R.S.S. Mientres la so estancia en Rusia, foi pareya d'Irina Kolpakova, a quien munchos consideraben la más grande baillarina clásica viviente, en ballets como La bella durmiente, El cascanueces, Giselle, Coppélia, Flames of Paris, y Don Quixote, y coreografió Vestris (1969), nel que representó a Auguste Vestris, y Creación del mundu (1971), una opera nueva satírica y relixosa na que Barýshnikov fixo d'Adán xunto a Kolpakova como Eva. Sicasí, el so deséu de trabayar con más coreógrafos occidentales, xunto a les sos esmoliciones sobre lo qu'él consideraba'l tornar del Balé Kírov, llevar a un creciente desasosiegu.
Deserción y carrera en Norteamérica
Dempués de conocer al coreógrafu francés Roland Petit en Leningráu, esti lo convidó a participar nuna xira por Canadá. En 1974, mientres esta xira, el baillarín pidió asilu políticu en Toronto. Más tarde afirmó que Christina Berlin, una amiga so angloamericana, ayudólu a ingeniar la so deserción mientres la xira de Londres de 1970. La so primer actuación dempués de salir del aislamientu temporal en Canadá foi col Balé Nacional de Canadá nuna versión televisada de La Sílfide. Más tarde treslladaríase a los Estaos Xuníos.
De 1974 a 1979 foi baillarín principal col American Ballet Theatre (ABT), onde foi pareya de Gelsey Kirkland. Tamién trabayó col New York City Ballet de George Balanchine y fixo xires con compañíes de balé y danza moderna alredor del mundu mientres 15 meses. Dellos papeles fueron creaos pa él, incluyendo Opus (1971) y The Dreamer (1979), de Balanchine y Jerome Robbins, Rhapsody (1980), de Balanchine y Frederick Ashton, y Other Dances (con Natalia Makárova) de Jerome Robbins. Volvió a ABT en 1980 como baillarín y direutor artísticu, cargu que caltuvo mientres una década. El 3 de xunetu de 1986, convirtióse en ciudadanu naturalizáu de los Estaos Xuníos.
La década de los 90 apurrió grandes cambeos pal baillarín, que non yá siguió la so actividá en producciones cinematográfiques (Company Business, con Gene Hackman, 1991), sinón que llanzó les sos propies llinies d'arume Barýshnikov y de ropa pa danza.
El cambéu más importante na so vida profesional rexistrar tres la decisión d'abandonar el balé, camudándolo pola danza moderna al fundar White Oak Dance Project, una compañía de xires que fundó xunto con Mark Morris y de la que foi direutor artísticu dende 1990 hasta 2002.
Samartín del Mar
Samartín del Mar ye una parroquia del conceyu de Villaviciosa, n'Asturies.
Mikhail Baryshnikov
Deserción y carrera en Norteamérica
N'avientu de 2000, Misha (diminutivu de Mijaíl) llogró'l premiu John F. Kennedy Center, que compartió col tenor español Plácido Domingo y l'actriz Angela Lansbury.
Apocayá, recibió dos doctoraos honoris causa: el 28 de setiembre del 2007 del Conservatoriu Shenandoah de la Universidá de Shenandoah, y el 11 de mayu de 2006, de la Universidá de Nueva York.
N'agostu de 2007, Barýshnikov bailló con Ana Llaguna la coreografía de Mats Ek: Llugar (títulu orixinal suecu: Ställe) na Dansens Hus, Estocolmu.
Cine y televisión
Mientres la so carrera como actor, Barýshnikov foi reconocíu en particular pol so primer papel na película de 1977 Paso decisivu ("Pasu decisivu" o "Momentu de decisión") gracies a la cual recibió una nominación al Óscar. Amás, participó como actor principal na película de 1985 Nueches blanques ("Nueches de Sol" o "Sol de medianueche"), coreografiada por Twyla Tharp y producida por Taylor Hackford en 1984, al llau de Gregory Hines y Isabella Rossellini, con quien caltuvo una discreta rellación sentimental. Y en la película de 1987 Dancers. Tamién fixo del noviu de Carrie Bradshaw (Sarah Jessica Parker), Aleksandr Petrovsky, na última temporada de Sex and the City.
Mientres el branu del 2006, foi de xira cola compañía Hell's Kitchen Dance, patrocinada pel Centru de les Artes Barýshnikov. Amosando obres de los residentes del centru, Azsure Barton y Benjamin Millipied, la compañía foi de xira polos Estaos Xuníos y España.
El 2 de payares de 2006, Barýshnikov y la chef Alice Waters apaecieron nun episodiu de la serie orixinal Iconoclastes de la canal televisiva Sundance. Los dos bonos amigos falaron sobre los sos estilos de vida, les sos fontes d'inspiración y de los proyeutos sociales que los faen únicos. Mientres el programa, Alice Waters visitó'l Centru de les Artes de Barýshnikov en Nueva York. Dempués, la xira de Hell's Kitchen Dance lleva a Barýshnikov Berkeley a visitar el restorán de Alice Waters, Chez Panisse.
El 17 de xunetu de 2007, el programa de la PBS News Hour with Jim Lehrer fixo mención de Barýshnikov y el so Centru de les Artes.
Gadaña
thumb|Fotografia d'una gadaña. alt=la gadaña o scythe o focete|miniaturadeimagen|Llabradores tomando descansu dempués de la xornada La gadaña ye una ferramienta agrícola compuesta d'una cuchiella curva ensertada nun palu de normal ríxidu, usada pa segar yerba, forraxe pal ganáu o ceberes.
Diseñu
thumb|Dibuxo d'un llabrador medieval usando la gadaña. Esti preséu rique un diseñu ellaboráu por que'l so emplegu produza bones resultaos. La gadaña componer d'una cuchiella y un mangu. La cuchiella tien forma d'arcu de gran radio, que s'enllarga en punta pola estremidá llibre. Suel ser d'aceru, más pola so resistencia que pola so maleabilidad. Considerar nesta llámina trés partes:
El mangu ye de madera y escontra la metá del so llargor previu analís del tamañu del operario lleva un agarraderu que'l operario suxeta cola mano derecha o izquierda llamáu astil. Na argolla que sirve pa suxetar la cuchiella asítiense cuñas de madera o correes p'aumentar o menguar l'apertura del ángulu formáu pola cuchiella.
Les gadañes tienen toes la mesma forma xeneral. Les diferencies ente elles dependen de la combadura de la cuchiella y de la disposición del astil. N'España, ye más habitual la gadaña de mangu rectu, magar nun dexen d'emplegase en munches contornes les de mangu curvu, que son d'un gran usu nos Estaos Xuníos onde agora se fabriquen n'aluminiu y madera. Les sos dimensiones varien de 120 a 180 centímetros de llargu y 80 ó 92 centímetros de llámina y hai de 40 centímetros les cualos tienen un usu pa la corte de la caña d'azucre y corte n'árees bien amenorgaes, siendo unos 10 centímetros l'anchor de la cuchiella nel llugar d'engarcie o suxeción.
Manexu
thumb|200px|Xeres agrícoles del mes de xunu, ilustración de [[Les bien riques hores del Duque de Berry (1411-1416). Na imaxe repara delles llabores realizaos por llabradores, ente elles la siega con gadaña.]] El gadañeru tien de mover el preséu y el so cuerpu a como puede vese nel dibuxu de la derecha d'esta páxina (dibuxu d'un llabrador medieval usando la gadaña), trazando arcos de derecha a izquierda o viceversa esto dependiendo de la so habilidá nel usu de les sos manes o si ye ambidiestro y produciendo a cada golpe la corte d'una faxa de yerba o de mies que queda depositada nel llau esquierdu o derechu formando una especie d'andén. Les resultaos del trabayu dependen de la xera y l'habilidá del segador, siendo posible llegar a segar al día de 30 a 35 árees de pradería y hasta 50 de trigu y otres ceberes, siempres que les condiciones del terrén faciliten la xera.
Afiláu
Una xera importante pal so correutu funcionamientu ye l'afiláu o picáu. Por que el filu corte selemente la yerba de forma que el segador tenga de realizar menos esfuerciu hai qu'afilar cada ciertu tiempu, una y bones los golpes con ramines o piedres foliar abondo. Esto realízase de normal dando pequeños golpes al filu con un martiellu especial dedicáu con esi envís, a manera d'incla sobre una especie de clavu fincáu nel suelu y tamién diseñáu pa esti llabor.
Una forma más rápida, anque menos eficiente con filos bien foliaos, ye l'usu d'una piedra d'afilar. Esta operación puede realizase más de cutiu, inclusive nun momentu ensin tener qu'abandonar la siega.
Cultura popular
La imaxe de la muerte suelse representar como un espectru con capiellu y que porta una gadaña. N'inglés, el so nome Grim Reaper que s'entendería como Segador Severu deber a que vien poles almes de los demás pa collechales nel otru mundu. Hai de solliñar, que la gadaña yera utilizada pa segar ceberes no que se sabe del tiempu más allá d'unos 100 años antes de Cristu, poro, esto ye una clara analoxía a segar les vides de los seres humanos. Tamién cabo destacar que munches vegaes ye representada como una arma de guerra en películes y diverses obres de ciencia ficción por cuenta de la so forma amenazante, siendo en realidá una ferramienta agrícola; yá que pa la guerra afixéronse otres formes pa la fueya dando orixe a la gadaña de guerra.
Homosexualidá nel Antiguu Exiptu
Los testos sobre la homosexualidá nel Antiguu Exiptu nun son bien numberosos. Son polémicos y tán abiertos a distintes interpretaciones. Esto nun se debe necesariamente a que la tema fuera consideráu tabú, sinón que puede debese al tipu de fontes que llegaron a los nuesos díes. La sexualidá casi nunca ye representada y ye rara la so mención nos testos.
Mitoloxía
thumb|[[Seth y Horus protexendo al faraón. Relieve en Abu Simbel.]]
La referencia más esplícita a la homosexualidá ta nel mitu de Seth y Horus. La lleenda cunta como Seth, que matara al so hermanu Osiris, apoderaba'l alto Exiptu, y lluchaba col so sobrín Horus, fíu d'Osiris, qu'apoderaba'l so Exiptu, lo que personifica la separación real de dambos territorios mientres el periodu predinástico d'Exiptu. El rellatu cunta que Seth trató de violar a Horus, y que llucharon nel Nilo tresformaos n'hipopótamos mientres díes. Na llucha, Seth sacó-y un güeyu a Horus ente que Horus arrincó'l pene de Seth. A la fin cola intervención de Tot, el dios de la sabiduría, dambos dioses reconcíliense. Esta llexendaria llucha sexual y la so posterior reconciliación ye interpretada polos historiadores como una alegoría de les lluches ente dambos reinos, que s'unificaríen alredor del 3000 e.C. Tres la unificación la pareya de dioses representábase frecuentemente como símbolu de la unidá con ciertes connotaciones ambigues. En delles versiones Seth inclusive da a lluz a un neñu de Horus. Otru rellatu atopáu nun papiru en El-Lahun (Imperiu Mediu, hacia 1700 e.C. ), que'l so testu completu caltúvose nuna copia del Imperiu Nuevu (hacia 1200 e.C. ). Cunta otra versión del mitu de Horus y Seth. Nél descríbese como Seth viola a Horus ya intenta humildalo. Llapada a los xueces por que dieren constancia del fechu, pero Horus, recoyera'l semen de Seth por conseyu de la so madre Isis, que lo punxo nuna llechuga, la comida favorita de Seth, y ésti comer ensin dase cuenta. Cuando los xueces llamaron al semen pa constatar la fecundación, toos sosprender al atopalo nel estómagu de Seth, siendo este'l deshonrado y exonerando a Horus. La interpretación d'esti fragmentu vuelve ser problemáticu. Nun se conoz el motivu de la humildación de Horus si ye por ser sometíu a un actu homosexual, por ser una violación sí, o polos dos motivos. Sía que non anque nun nos revele la opinión de la sociedá exipcia escontra la homosexualidá, diznos que conocíen el conceutu de sexu ente homes.
La hestoria de Horus y Seth podría indicar que nel antiguu Exiptu esistía una imaxe de la homosexualidá similar a la esistente en munches cultures orientales. Les rellaciones homosexuales son aceptaes pal homosexual activu (acomuñáu a lo masculino), ente que'l pasivu (acomuñáu a lo femenino) ye despreciáu.
Rexistros históricos
Del Imperiu Antiguu (dinastía V, hacia 2500 e.C. ) provién la mastaba decorada de Nianjjnum y Jnumhotep, altos funcionarios de la corte. Dambos homes taben casaos y teníen fíos, pero tán representaos delles vegaes íntimamente abrazaos. Mientres una parte de los investigadores ve na pareya una rellación homosexual, estudios más recién falen de que se trata de ximielgos, ya inclusive de siameses. La cuestión de la interpretación tendrá de quedar, pel momento, abierta.
Si interpreta la representación de Nianjjnum y Jnumhotep na so tumba como una pareya homosexual, ye posible que la sociedá exipcia aceptara la homosexualidá que se realizara de común alcuerdu.
Del Imperiu Mediu (c. 2000 a 1700 e.C. ) provienen dos obres lliteraries que tienen claramente como tema la homosexualidá. El testu de El demandante de Menfis, calteníu de forma fragmentaria, namái en copies posteriores, cunta la hestoria del xeneral Sasenet y el rei Neferkara (nome de tronu, el nome de nacencia yera Pepy). El rei diba toles nueches a la casa del xeneral y tiraba una piedrecilla, el xeneral baxaba una escalera, tres lo que «la so Maxestá faía lo que quería», lo qu'en testos exipcios antiguos ye una perífrasis pa l'actividá sexual. El rei ye reparáu por daquién nes sos correríes nocherniegues. Nun se caltién más de la hestoria, pero da la impresión de que'l testu critica l'actuación del rei. Si estes crítiques tán rellacionaes cola homosexualidá de les aiciones, o col estatus social del amigu, nun puede sabese.
Nun esisten otres fontes clares pa la homosexualidá nel antiguu Exiptu. Nel Llibru de los muertos hai un fragmentu que puede interpretase como una condena a la homosexualidá («nun xazas con un yacedor»), pero la traducción y l'interpretación ye demasiáu vaga pa estrayer conclusiones segures. Esti fragmentu del Llibru de los muertos, que pertenecía a una muyer, foi interpretáu como una condena al lesbianismu, pero la interpretación nun ye demostrable. Finalmente, esisten delles representaciones erótiques, que quiciabes representen rellaciones homosexuales ente homes, pero estes representaciones nun son lo suficientemente detallaes y, poro, nun son segures.
Una indicación d'una opinión despreciatible de la homosexualidá podría ser la pallabra Jem, ḥm, que quiciabes se pueda traducir como marica. El significáu sexual de la pallabra paez seguro, debíu al falu col que ta escrita. La pallabra ye xeneralmente emplegada nos testos pa bilordiar a daquién. Nun queda claru si ḥm usar pa la homosexualidá nel sentíu modernu occidental o si trátase solamente del pasivu dientro del actu sexual.
Blake Bashoff
Ye conocíu por interpretar el papel de Moritz Stiefel en Spring Awakening. Tamién apaeció en munches otres series faciendo papeles secundarios, como en Lost, faciendo'l papel de Karl.
Biografía
Nació en Filadelfia (Pennsylvania) en 1981, ye xudíu. Empezó a actuar con 10 años n'anuncios publicitarios y dempués baillando y cantando nel cine y el teatru. Dempués de graduase nel institutu en 1999, camudar a Hollywood. Bashoff apaeció en Bushwhacked, Big Bully (papel pol que ganó un Young Artist Award y apaeció en The New Swiss Family Robinson en 1998. Unos años dempués, consiguió l'actuar como Eric Black en Judging Amy. Tamién apaeció en Deuces Wild, Minority Report y en One Tree Hill. En 2006, actuó como Karl na serie Lost, mientres unos cuantos capítulos de les temporaes tercer y cuarta.
El 18 d'avientu de 2007, fixo'l so debú en Broadway, remplazando a John Gallagher Jr. col papel de Moritz Stiefel en Spring Awakening, musical que ganó un premiu Tony. La so última actuación en Broadway foi'l 2 d'agostu de 2008, al ser reemplazáu por Gerard Canonico. Tamién actuó na película Together Again for the First Time.
Llista d'elementos por puntu de fusión
El llistáu d'elementos por puntu de fusión ta codificáu por colores según la serie química a la que pertenez cada elementu. Pa cada elementu amuésase'l puntu de fusión, númberu atómicu, nome, símbolu, periodu y grupu de la tabla periódica, masa atómica (o isótopu más estable), densidá, puntu de bullidura, añu de descubrición y descubridor.
Notes
1 L'elementu nun tien isótopu estable dalu, y un valor ente paréntesis, p.e. [209], indica la masa atómica del isótopu con mayor vida media del elementu o composición isotópica carauterística.
³ La composición isotópica del elementu pue variar en materales comerciales, lo que pue causar que'l pesu atómicu seya bien distintu al valor dau.
4 La composición isotópica varía tanto en materiales terrestres, que nun se pue dar un valor más preciso del pesu atómicu.
5 El pesu atómicu del litiu comercial pue variar ente 6.939 y 6.996. Ye necesariu un analís del material específicu p'atopar un valor más exautu.
Gilda Gray
Gilda Gray foi una actriz y baillarina d'Estaos Xuníos, conocida como The Shimmy Queen (La Reina Shimmy) por popularizar un baille llamáu "shimmy", que púnxose de moda en producciones teatrales y cinematográfiques de los años 1920.
Primeros años. 'El Shimmy'
El so verdaderu nome yera Marianna Michalska, y nació en Cracovia, Polonia, que formaba parte naquel momentu del Imperiu austrohúngaru. Los sos padres, Max y Wanda Michalski, la so hermana Josephine y ella, emigraron a los Estaos Xuníos en 1909 asitiándose en Milwaukee.
Cuando Marianna tenía 14 o 15 años d'edá, casóse con John Gorecki, un violinista fíu del socialista y líder sindical Martin Gorecki. La pareya, que se divorció en 1923, tuvo un fíu, Martin Gorecki, que foi líder de banda sol nome de Martin Gray. Un artículu en Time Magazine publicáu en 1960, y que la recordaba tres el so fallecimientu, afirmaba que Gilda Gray tenía once años nel momentu del matrimoniu, y que foi madre a los dolce.
Anque se diz que'l shimmy foi presentáu al públicu americanu por Gray en Nueva York en 1919, el términu yá s'utilizaba con anterioridá. Delles fontes afirmen que la so shimmy nació una nueche na que cantaba'l Star Spangled Banner y escaeció parte de la lletra. Ella azorronó la so vergüenza solmenando los costazos y el cadril. Anque yera un movimientu de baille conocíu, Marianna facer propiu y, cuando se-y preguntar sobre'l so estilu de baille, ella contestaba que taba solmenando la camisa (chemise, que sonaba como shimmy). thumb|220px|right|Gilda Gray como la Moza Hula-Hula Girl (Theatre Magacín, abril de 1922)
Carrera
El deséu de siguir cola so floreciente carrera (ella usó mientres un tiempu'l nome artísticu Mary Gray) y l'empeoramientu de la so rellación marital fixeron que se decidiera a vivir en Chicago, ciudá na que foi afayada por un axente artísticu, Frank Westphal, que la llevó a Nueva York, onde-y presentó a la so esposa, la cantante Sophie Tucker. Ésta impulsar a camudar el so primer nome pol de Gilda, en referencia al so pelo dorao. En 1919 actuaba nun show de J.J. Shubert, The Gaieties of 1919, y en 1920 atopó a un nuevu mánager, Gaillard T. "Gil" Boag. En siendo vista por Florenz Ziegfeld, ella actuó en 1922 nel espectáculu Ziegfeld Follies, col cual llogró una gran popularidá.
En divorciándose del so primer home, en 1923 casóse con Gil Boag, actuando dempués nel xéneru del vodevil y viaxando a Hollywood, California. Divorcióse cuatro años dempués, y abandonó el vodevil. A partir d'entós y hasta 1936 trabayó en delles producciones cinematográfiques, interpretando nelles el so famosu shimmy. Jesse Lasky contratar p'actuar en Famous Players-Lasky, compañía pa la cual rodó Aloma of the South Seas (1926), filme que recaldó tres millones de dólares nos sos primeros trés meses. L'ésitu de la cinta foi realzáu poles actuaciones promocionales de Gray, nes cualos baillaba'l shimmy. En 1927 actuó en dos películes más, The Devil Dancer y Cabaré.