cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reinu de Cerdeña
La fusión perfecta
La fragmentación territorial foi reformada polos edictos de Carlos Alberto del 27 de payares de 1847 y 7 d'ochobre de 1848, convertir en parte en dos grandes acontecimientos históricos: la perfecta fusión de 1847 qu'abolió les diferencies alministratives ente los sos reinos, incluyendo Cerdeña y Piamonte. Los diez distritos esistentes reorganizar n'once divisiones, la División de Aosta, ello ye que foi derogada y xunida a Turín, tamién la división de saboya foi suprimida y el so territoriu estremáu en dos nueves divisiones, a lo último, establecióse en Cerdeña una tercer división. Dende 1848, el reinu consiste en:
Tratáu de Llibre Comerciu d'América del Norte
El Tratáu de Llibre Comerciu d'América del Norte (TLCAN), n'inglés North American Free Trade Agreement (NAFTA) y en francés Accord de llibre-échange nord-américain (ALÉNA), ye una zona de llibre comerciu ente Canadá, Estaos Xuníos y Méxicu. El Tratáu dexa amenorgar los costos pa promover l'intercambiu de bienes ente los trés países.
Esti alcuerdu ye una ampliación del antiguu Tratáu de Llibre Comerciu de Canadá y Estaos Xuníos que foi robláu'l 4 d'ochobre de 1988 pa la formalización de la rellación comercial ente los dos países. En 1990, el bloque entró en negociaciones pa ser reemplazáu por un tratáu qu'incluyera a Méxicu.
El 10 de xunu de 1990, Canadá, Estaos Xuníos y Méxicu alcuerden establecer un tratáu de llibre comerciu, el 5 de febreru de 1991 empecipien les negociaciones del TLCAN, polo que l'Alcuerdu Comercial foi robláu pol presidente d'Estaos Xuníos George H. W. Bush, el 8 d'avientu de 1992, pol primer ministru canadiense Brian Mulroney, el 11 d'avientu de 1992 y pol presidente mexicanu Carlos Salinas de Gortari, el 14 d'avientu de 1992, asina mesmu los trés países roblar el 17 d'avientu de 1992 y entró en vixencia a partir del 1 de xineru de 1994, cuando se cumplió col procedimientu de ratificación per parte del poder llexislativu de cada país que lu suscribió.
Al roblase'l TLCAN plantegóse un plazu de 15 años pa la eliminación total de les barreres aduaneres ente los trés países. Amás alcordóse que teníen de ser retiraes les restricciones esistentes al comerciu de dellos productos, incluyendo vehículos de motor y pieces pa éstos, los ordenadores, los testiles y l'agricultura. El tratáu tamién protexe los derechos de propiedá intelectual (patentes, derechos d'autor y marques comerciales) y destacó la eliminación de les restricciones d'inversión ente los trés países. Midíes relatives a la proteición de los trabayadores y el mediu ambiente añediéronse más tarde como resultáu d'alcuerdos complementarios roblaos en 1993.
A diferencia de la Xunión Europea, el TLCAN nun crea un conxuntu d'organismos gubernamentales supranacionales, nin tampoco crea un cuerpu de lleis percima de les lleis nacionales de cada país. El TLCAN ye un tratáu en virtú del derechu internacional. So les lleis de los Estaos Xuníos clasificar como un alcuerdu executivu del Congresu, lo que reflexa un sentíu peculiar del términu "tratáu" nel derechu constitucional de los Estaos Xuníos, onde'l mesmu nun queda suxetu a prauticar del derechu internacional o suxetu a les lleis d'otros Estaos.
Hai quien sostienen qu'esti tratáu pal comerciu rexonal n'América del Norte benefició a la economía mexicana y ayudó a enfrentar la competencia plantegada por Xapón y la Xunión Europea. Sicasí otros argumenten que Canadá y Méxicu convertir en "colonies" de los EE.XX., y que de resultes del TLCAN aumentó la probeza en Méxicu y agravó el desemplegu nos EE.XX. Faer el dólar la única moneda nes transaiciones comerciales ente los socios del TLCAN implicó una seria resistencia per parte de la sociedá mexicana ya inclusive por ciertos sectores del gobiernu onde esistía'l mieu a la perda de la identidá nacional mexicana. Hasta'l 2009 el procesu d'integración foi completáu, magar Méxicu esta más amestáu a los Estaos Xuníos qu'a Canadá.
Oxetivos
(a) Esaniciar torgues al comerciu y facilitar la circulación trilateral de bienes y de servicios ente los territorios de les partes.
(b) Promover condiciones de competencia lleal na zona de llibre comerciu.
(c) Aumentar sustancialmente les actividaes d'inversión nos territorios de les Partes.
(d) Protexer y faer valir, de manera fayadiza y efectiva, los derechos de propiedá intelectual en territoriu de caúna de les partes.
(y) Crear procedimientos eficaces pa l'aplicación y cumplimientu d'esti tratáu, pa la so alministración conxunta y pa la solución de discutinios.
(f) Establecer lineamientos pa la ulterior cooperación trilateral, rexonal y multillateral empuesta a ampliar y ameyorar los beneficios d'esti tratáu.
El tratáu estableció una serie d'instituciones de tipu trinacional p'alministrar y xixilar la correuta implementación de les disposiciones del tratáu. Ente elles cúntense: La Comisión de Llibre Comerciu; Un Grupu de coordinadores del TLCAN; Grupos de trabayu y comités del TLCAN; Un Secretariáu del TLCAN; Una Comisión pa la Cooperación Llaboral; y una Comisión pa la Cooperación Ambiental.
Provisiones
Con al respective de algamar oxetivu del TLCAN d'esaniciar les barreres al comerciu y l'inversión ente los EE.XX., Canadá, y Méxicu, na implementación del TLCAN a partir del 1º de xineru de 1994 estableció cinco etapes de desgravación arancelaria.
Analís
El TLCAN tuvo n'alderique dende'l so implementación en 1994. Per una parte hai una serie d'organizaciones sociales y persones qu'amosaron el so desalcuerdu basándose en que'l Tratáu desmanteló la industria nacional y traxo munchos problemes a Méxicu por ser un país non anglosaxón, por casu el presidente d'Estaos Xuníos Donald Trump demostró la so disconformidá al tratáu, pero al empar, per otra parte una serie d'organismos empresariales defendieron el Tratáu.
• Méxicu beneficiar de les inversiones d'Estaos Xuníos, y hai dos postures tocantes a si la participación de Méxicu nel Tratáu ye beneficiosa en gran midida o namái marxinal. El Tratáu tamién dexa la esportación d'Estaos Xuníos escontra Méxicu d'autos retiraos lo que dexa a munchos mexicanos cuntar con un automóvil propiu.
• Estaos Xuníos importa enerxía de dambos países y amás, la pertenencia al grupu facilítalu l'ingresu de los sos productos a estos mercaos.
Pa Méxicu'l Tratáu dexa que la industria que se reconfigura p'atender les necesidaes del mercáu d'Estaos Xuníos tenga accesu a teunoloxíes modernes lo que dexa alzar la so productividá. Sicasí aquelles empreses establecíes en Méxicu que non iguradas p'atender el mercáu d'Estaos Xuníos queden en desventaxa, yá que nun cunten cola teunoloxía necesaria pa ser competitives frente a les empreses norteamericanes que'l so capital humanu y usu recurrente de teunoloxía de punta amenorga costos y aumenta la productividá.
Nel marcu del TLCAN, la medría de les esportaciones mexicanes foi menor que'l de les sos importaciones, compuestes nun 70% por bienes entemedios; el PIB per cápita creció apenes un 1,7% permediu ente 1994 y 2000; les remuneraciones medies reales baxaron un 2,6%; les desigualdaes na distribución del ingresu aumentaron considerablemente. L'interés per Méxicu xustifícase porque Estaos Xuníos preve un aumentu de les sos importaciones de petroleu pa los próximos años y Méxicu ye unu de los principales países esportadores de petroleu fora de la OPEP. El petroleu y el gas natural que s'esploten na mariña del golfu constitúin la principal fonte d'ingresos de Méxicu, representando solamente'l petroleu'l 32% del total de los recursos. Más de la metá de la producción vien de los xacimientos marinos del golfu de Méxicu. Les reserves atopaes envalorar n'aprosimao 8.000 millones de tonelaes. El Tratáu dexa que los productores o asociaciones de productores tengan derechu a señalar casos de dumping. Y aplicar midíes antidumping, denunciar subsidios, si ye que se demuestra que'l país vecín emplegar, aplicar derechos compensatorios. O denunciar otru dañu.
Resultaos
Dende la so implementación en 1994, el TLCAN tuvo nel centru del discutiniu. Los sos críticos señalen qu'afectó sectores clave de la industria nacional, como l'agrícola en Méxicu, ingresen más productos agrícoles d'EEXX o de causar perdes masives d'emplegu nel sector maquilador n'EEXX, una y bones munches compañíes agora prefieren instalar les sos ensambladoras en Méxicu, atraíes pola mano d'obra barata y la cercanía xeográfica de Méxicu, pero son fábriques d'EEXX que llogren grandes ganancies en Méxicu.
El Tratáu pol so valumbu xeneró beneficios pa los países pero tamién perxuicios económicos en dellos sectores. Según distintos analises el nivel de probeza estrema de Méxicu xubió rápido dende la implantación del alcuerdu en 1994, pasando d'un 16% a un 28% solo nos primeros cinco años. Cinco millones de llabradores abandonaron les sos tierres, alzando'l desemplegu urbanu en Méxicu y aumentando la migración de llabradores a EEXX, xenerando presiones polítiques nel gobiernu d'EEXX y munches crítiques al gobiernu de Méxicu.
El Presidente d'Estaos Xuníos pol Partíu Republicanu, Donald Trump, anunció mientres la campaña eleutoral que buscaría renegociar el tratáu de llibre comerciu col gobiernu de Méxicu y que de nun llograr un alcuerdu satisfactoriu pa los intereses del país, el so gobiernu podría retirase del TLCAN.
Méxicu tamién alvirtió que podría abandonar el TLCAN, si ye que nun llogra llograr mayores beneficios na renegociación, en respuesta al presidente Donald Trump, qu'empezaría llueu la renegociación del TLCAN con Canadá y Méxicu. El presidente Enrique Peña Nieto, anunció un plan de diversificación comercial con otros países, qu'inclúi axustar pactos billaterales con otros países del mundu.
Ríu Sena
El ríu Sena (Seine) ye un llargu ríu européu de l'aguada atlántica qu'escurre namái por Francia. Con un llargor de casi ye'l segundu más llargu del país —el Ródano ye más llargu, pero parte escurre por Suiza— y drena una cuenca de, la 3ª del país y casi un séptimu del territoriu francés. Tien les sos fontes en dellos manantiales a na pandu de Langres, nel departamentu de Côte-d'Or y desagua en forma d'ampliu estuariu en Le Havre, na badea del Sena.
Alministrativamente, percuerre cuatro rexones franceses —Borgoña-Francu Condáu, Gran Este, Île-de-France y Normandía]— y catorce departamentos —Côte-d'Or, Aube, Marne, Seine-et-Marne, Essonne, Val-de-Marne, París, Hauts-de-Seine, Seine-Saint-Denis, Val-d'Oise, Yvelines, Eure, Sena Marítimu y Calvados—, de los que cuatro lleven el so nome.
Traviesa delles ciudaes importantes —Troyes, Melun, Rouen— y especialmente la capital, París, que se desenvolvió sobre los sos dos marxes, y na que los percorríos nos típicos bateaux mouches son una atraición turística. Hai trenta y siete pontes parisinos que traviesen el ríu, como'l Pont Louis-Philippe y el Pont Neuf, esti postreru alzáu yá n'añu 1607. Cerca del estuariu ta la ponte de Normandía, una de les más llargues pontes atirantaes del mundu, que xune Le Havre con Honfleur.
Calce
El cursu del Sena estrémase xeneralmente en cinco partes, dende la fonte hasta la desaguada:
El llagu artificial del monte d'Oriente, agües enriba de Troyes, y el llagu del Der-Chantecoq, agües enriba de Saint-Dizier crear nos años 1960 y 1970 pa regular el fluxu del ríu.
En Île-de-France y Normandía, el baxu gradiente del valle del Sena causó la formación de numberosos y fondos meandros, dacuando de gran sinuosidad a lo llargo de delles decenes de quilómetros. Pola mesma razón, los efeutos de la marea fáense sentir en más d'una centena de quilómetros, hasta la presa de Poses y manifestábense nel fenómenu del macareo, llamáu barre en Normandía. Dichu términu foi popularizáu pola novela La Barre-y-va de Maurice Leblanc perteneciente a les aventures d'Arsène Lupin.
Les rexones y departamentos travesaos
Les rexones y departamentos trevesaos son los siguientes, dende la fonte hasta la desaguada:
De Source-Seine (antigua-Saint-Germain-Source-Seine) a Honfleur, hai 164 comuñes riberanes del Sena, ente elles París, capital de Francia. Una d'elles, L'Île-Saint-Denis ta dafechu asitiada na isla homónima.
Les fontes del Sena
thumb|Fonte del Sena|left thumb|Primer ponte
Les fontes oficiales» del Sena tán asitiaes nel territoriu de la comuña de Source-Seine (lit., 'Fonte-Sena') na pandu de Langres a una altitú de. Les fontes del Sena fueron propiedá de la ciudá de París dende 1864. Una cueva artificial foi construyida l'añu siguiente p'allugar la fonte principal y l'estatua d'una ninfa que simboliza'l ríu. Sicasí, la capital se desinteresó d'ella y la parcela tendría de revenir a l'antigua rexón de Borgoña que deseyaba ameyorar el sitiu. Tamién alluga los restos d'un templu galorromano (anguaño soterráu). Nel muséu arqueolóxicu de Dijon esíbense oxetos que testifiquen el cultu a les fontes del ríu (Dea Sequana).
Cursu borgoñón
Nel so primer tramu'l Sena ye apenes un regatucu qu'escurre por una pradería en direición norte, pasando cerca de Chanceaux y depués por Billy-lès-Chanceaux, la primer llocalidá que traviesa. Sigue dempués pola abadía de Oigny, na La Chapelle, fundada en 1106 polos agustinos canónigos regulares nun momentu d'importantes fundaciones monástiques en toa Borgoña. Tres un curtiu tramu pocu pobláu algama Duesme y Quemigny-sur-Seine, pasada la cual recibe pela derecha al regueru LE Revinson. Vira daqué escontra'l NNO, pasando por Bellenod-sur-Seine, Saint-Marc-sur-Seine y Brémur. Recibe al poco, pela derecha, al ríu Brevon, que ta embalsado xusto un pocu percima de la confluencia. Sigue la so meyora'l Sena pasando poles pequeñu llocalidá d'Aisey-sur-Seine, Nod-sur-Seine , Chamesson y Ampilly-le-Sec , p'algamar la pequeña ciudá de Châtillon-sur-Seine , la primera d'importancia nesti cursu altu.
Sigue dempués por Sainte-Colombe-sur-Seine, Étrochey , Montliot-et-Courcelles , onde recibe al ríu Courcelles, Pothières , Charrey-sur-Seine , Noiron-sur-Seine y Gomméville , onde abandona Borgoña.
Cursu en Gran Este Departamentu de Aube
Entra depués el Sena na rexón de Gran Este, nel departamentu d'Aube. Pasa aína por Mussy-sur-Seine, Plaines-Saint-Lange , Courteron y Gyé-sur-Seine. Continua por Neuville-sur-Seine, Buxeuil , Polisy , na confluencia col ríu Laignes , Ceis-sur-Ource , asitiáu n'alto, y Merrey-sur-Arce , asitiada ente un doble confluencia, dambes pela derecha, del ríu Ource y del río Arce , asitiaes ente elles a menos de 500 m.
Bar-sur-Seine, Bourguignons , Courtenot , Virey-sous-Bar , Fouchères , Villemoyenne , Clérey , Saint-Thibault Verrières , y yá nel área urbana de Troyes, Buchères , y en recibiendo pela marxe esquierda al ríu Hozain , llega a Bréviandes. Saint-Parres-lès-Vaudes, Saint-Julien-les-Villes y llega a Troyes. Aqui el ríu bordia la ciudá pel oeste, con un antigua cursu, Le Vieille Seine, y una seición na que recibe, pela derecha, al ríu Barse, anque la confluencia natural agora foi esviada por aciu una canal qu'evita la ciudá. y al ríu Ecorce, tamién pela derecha.
Cursu nel departamentu de Sena y Marne
Entra depués el Sena na rexón de Île-de-France, nel departamentu de Seine-et-Marne, nun tramu conocíu como la Bassée —na qu'hai una pequeña área protexida, la Réserve Naturelle la Bassée—, una llanura aluvial na qu'hai solamente un rosariu de pequeñes llocalidaes que'l ríu va algamando, bien próximes ente sigo: Melz-sur-Seine, Noyen-sur-Seine , Grisy-sur-Seine , Jaulnes y Bray-sur-Seine , chef-lieu y mayor población del cantón de Bray-sur-Seine. Algama dempués el Sena Mouy-sur-Seine, Saint-Sauveur-lès-Bray , Bazoches-lès-Bray , Gravon , Châtenay-sur-Seine , La Tombe , Marolles-sur-Seine y Montereau-Fault-Yonne , onde acaba la seición del Pequeñu Sena na confluencia col ríu Yonne , pela esquierda, y llegando dende'l sureste.
Cursu nel departamentu de Essonne
Entra depués el Sena nel departamentu d'Essonne
Le Coudray-Montceaux, Morsang-sur-Seine , Saintry-sur-Seine , Corbeil-Essonnes , Évry, Saint-Germain-lès-Corbeil , Soisy-sur-Seine , Ris-Orangis, Viry-Châtillon , na confluencia col ríu Orge ente Viry-Châtillon y Savigny-sur-Orge. Savigny-sur-Orge, Draveil , Juvisy-sur-Orge , Athis-Mons , Vigneux-sur-Seine ,
Cursu nel departamentu de Val-de-Marne
Entra de siguío el Sena nel departamentu de Val-de-Marne pela so parte meridional. Pasa por munches comuñes yá nos suburbios de París: Ablon-sur-Seine, Villeneuve-le-Roi , Villeneuve-Saint-Georges , Choisy-le-Roi , Vitry-sur-Seine, Alfortville , Ivry-sur-Seine y Charenton-le-Pont , onde recibe, pola mano derecha y llegando dende l'oeste, al ríu Marne , el so afluente más llargu y el de la segunda mayor cuenca.
Cursu nel departamentu d'Altos del Sena
En dexando tras los viaductos del boulevard Périphérique, entra depués el Sena nel departamentu de Hauts-de-Seine. Pasa poles comuñes de Boulogne-Billancourt, Issy-les-Moulineaux , Meudon , Sèvres y Saint-Cloud.
Cursu nel departamentu de Sena-Saint Denis
Saint-Ouen, L'Île-Saint-Denis , nuna islla fluvial de , Saint-Denis , Épinay-sur-Seine.
Cursu nel departamentu de Val-d'Oise
Entra depués el Sena nel departamentu de Val-d'Oise
Argenteuil, Bezons , Cormeilles-en-Parisis , La Frette-sur-Seine , Herblay , Vétheuil , Haute-Isle , La Roche-Guyon..
Cursu nel departamentu de Yvelines
Entra depués el Sena nel departamentu de Yvelines
Cursu nel departamentu de Eure
Entra depués el Sena nel departamentu d'Eure Vernon, Saint-Marcel , Port-Mort , Saint-Pierre-la-Garenne , Courcelles-sur-Seine , Le Val d'Hazey, Leos Andelys , Poses , Pont-de-l'Arche , Criquebeuf-sur-Seine , Quillebeuf-sur-Seine , Berville-sur-Mer..
Cursu nel departamentu de Sena Marítimu
Entra depués el Sena nel departamentu de Seine-Maritime
Caudebec-lès-Elbeuf, Elbeuf , Oissel , Saint-Étienne-du-Rouvray , Amfreville-la-La mio-Voie , Sotteville-lès-Rouen , Rouen , Le Petit-Quevilly, Canteleu , Le Grand-Quevilly, Val-de-la-Haye , Petit-Couronne , Grand-Couronne , La Bouille , Saint-Pierre-de-Manneville , Quevillon , Saint-Martin-de-Boscherville , Hénouville , Duclair , Le Mesnil-sous-Jumièges, Jumièges , Le Trait, Saint-Wandrille-Rançon , La Mailleraye-sur-Seine , Notre-Dame-de-Bliquetuit , Caudebec-en-Caux , Villequier , Port-Jérôme , Tancarville , Harfleur , Le Havre.
Cursu nel departamentu de Calvados
Entra depués el Sena nel departamentu de Calvados
Honfleur.
La cuenca hidrográfica del Sena
La cuenca del Sena con una superficie de ta casi na so totalidá dientro de la Bassin parisien (cuenca parísina), que dende un puntu de vista xeolóxicu constitúi una cuenca sedimentaria qu'adopta la forma d'una cubeta abierta escontra la canal de la Mancha y l'Atlánticu. Esta cuenca ta constituyida por un apilamientu de formaciones xeolóxiques con una pronunciada pendiente que converxe escontra'l centru y ente les cualos interpónense importantes formaciones acuíferes. El relieve de la cuenca del Sena xeneralmente nun s'alza percima de les, sacante nel so marxe sureste nel Morvan onde remata a. La baxa altitú media de la cuenca esplica les rimaes baxes de los cursos d'agua (ente ) que flúin escontra l'oeste a midida que avancen al traviés de les cuestes que se proyeuten al este de la cuenca y depués incidiendo los pandos del centru de la rexón.
Hidrografía
La cuenca hidrográfica del Sena conoz un clima oceánicu con un apurra constante de mugor tresportáu polos vientos predominantes del oeste. La pluviometria atopar ente nes rexones costeres, hasta les  nes rexones centrales por falta de relieve (altitú inferior a  en Ile-de-France) con un mínimu na Beauce pa remontar nos marxes orientales con un máximu de  nel Morvan. El Sena y trés de los sos principales afluentes —el Aube, el Marne y el Oise— qu'escurren en rexones con carauterístiques similares (réxime oceánicu, so relieve y xeoloxía idéntica) comparten el mesmu réxime hidrográficu con un caudal máximu en xineru y un mínimu n'agostu. El Bassin Parisien entiende 9 acuíferos que s'entrepolen ente los distintos estratos xeolóxicos. La rede hidrográfica ta coneutada en dellos puntos direutamente al acuíferu menos fondu: en función del altor de les agües alimenta o ye alimentada pol Sena. Finalmente, la capa d'ábanu, presente nos valles con una grosez de menos de, constitúi una décima formación d'acuíferos bien granibles.
Principales afluentes
Sigue equí una llista de los afluentes direutos principales del Sena (llargor de más de, o aguada de más de o caudal mediu (módulu) conocíu más cerca de la confluencia mayor de ) y asitiaos cola so confluencia pola distancia (km) col cantu occidental del estuariu del Sena (49.43722°N, 0.10917°W ) según el so fluxu enagües embaxo, pola altitú (m) (del nivel de l'agua en caudal mediu, envaloráu nel meyor a partir d'un mapa topográficu), pol bancu, pol nome del departamentu (si inter llende agües enriba), pola comuña del puntu de confluencia, poles coordenaes depués con 3 datos comparables pal Sena (xusto agües enriba de la confluencia):
Diagrama comparativu de les cuenques hidrográfiques de los principales afluentes, de más de :
¿El Yonne o'l Sena?
Según la definición de confluencia, el cursu d'agua qu'entra nuna confluencia col fluxu añal más altu (módulu) da'l so nome a la corriente que sale d'esa confluencia. Según esta definición, nun sería'l Sena, sinón el Yonne, el cursu principal de la cuenca parisina. Ello ye que nel so confluencia en Montereau-Fault-Yonne, el Yonne tien un caudal y una cuenca cimera a los del Sena (respeutivamente, y cerca de  pa Yonne, ente que'l Sena tien un caudal de  y ). La mesma situación prevalez agües enriba col Aube que la so cuenca ye de, con un caudal de , frente a les y  pal Sena. Ye poro, por una cuestión cultural y histórica polo que se fala de la cuenca del Sena. Esta situación atópase tamién ente'l Saona y el Doubs.
Aspeutos xeolóxicos
Ye posible que'l Loira fuera, hasta'l Miocenu o'l Pliocenu, un afluente del Sena al que se xuniría pol cursu del actual Loing. El Sena travesaba entós una vasta penillanura de naturaleza magriza so un clima subtropical. Fai tres millones d'años, la rexón sufrió un reenfriamiento y un llevantamientu debíu al emburrie de les cadenes pirenaicu y alpín nel sur. Les glaciaciones de la era cuaternaria provocaron la cayida de los niveles de los mares y océanos, de cuenta que'l Sena «se jetait alors au large de la Bretagne actuelle (la Enllordie était un fleuve». Esti periodu carauterizar pola migración de los meandros del ríu, entá visibles en Normandía, y por una intensa erosión allanando los pandos y formando terraces aluviales. L'aspeutu actual del Sena remóntase a la fin de la última glaciación, escontra 12000 e. C..
Hidroloxía
Anque les precipitaciones tán bien distribuyíes mientres l'añu, el Sena y los sos afluentes pueden esperimentar periodos de estiaje severos a la fin del branu o pela cueta importantes crecíes pel hibiernu. Les crecíes son de dos tipos: crecíes rápides nes partes enagües enriba de la cuenca como resultáu de fuertes precipitaciones y crecíes lentes nos valles enagües embaxo que siguen a episodios lluviosos enllargaos. Col fin de controlar los hinchentes y los fluxos baxos, lleváronse a cabu importantes trabayos de regulación na parte cimera del cursu del Sena y los sos afluentes. El so caudal mediu en París ye d'unes y puede superar les  mientres los periodos de crecida. Cuatro grandes llagos reservorios fueron creaos ente 1960 y 1990 nel Sena (Llagu d'Oriente), nel Marne (llagu del Der-Chantecoq), l'Aube (llagu de Amance y llagu de Auzon-Temple) y el Yonne (lac de Pannecière ampliáu que yá alimentaba la canal du Nivernais nel sieglu XIX). Estos llagos, que constitúin una reserva de 800 millones de metros cúbicos, dexen absorber les crecíes y simultáneamente garantizar un fluxu mínimo d'agua baxo. Son alministraos por una institución pública, la institución interdepartamental de preses-banzaos de la cuenca del Sena.
Navegación
left|thumb|215px|Barcu nel ríu Sena.
El Sena drágase, y buques tresatlánticos pueden atracar en Rouen, a 120 quilómetros del mar. Les barques comerciales pueden utilizar el ríu dende Bar-sur-Seine, a 560 quilómetros de la so desaguada. En París, el ríu queda a solu 24 msnm, a 445 quilómetros de la so desaguada, faciéndo-y fluyir lentu y asina resulta fácilmente navegable. Tien 777 quilómetros de llargu y flúi escontra l'océanu Atlánticu.
La seición del ríu sensible a les marees, dende Le Havre hasta más allá de Rouen, ye siguida por una seición enriada con cuatro grandes esclusas múltiples hasta la desaguada del ríu Oise en Conflans-Sainte-Honorine. Entós otros dos esclusas múltiples en Bougival/Chatou y en Suresnes alcen los barcos al nivel del ríu en París, onde s'alluga la desaguada del ríu Marne. Corriente enriba de París más esclusas aseguren la navegación a Saint Mammès (onde desagua'l Loing). Al traviés d'una octava esclusa algámase'l ríu Yonne en Montereau. De la desaguada del Yonne, naves más grandes pueden siguir remontando'l Sena hasta Nogent-sur-Seine. Dende ellí d'equí p'arriba, el ríu solo ye navegables pa embarcaciones pequeñes. Toa forma de navegación acaba precipitadamente en Marcilly-sur-Seine, onde l'antigua canal del Altu Sena solía dexar que les embarcaciones siguieren hasta Troyes. Esta canal abandonóse mientres munchos años.
Hasta que s'instalaron les esclusas p'alzar artificialmente'l nivel del ríu nos años 1800, el ríu yera muncho menos fondu, y consistía solo nuna pequeña canal de fluxu continuo bordiáu por riberes arenoses, representáu en munches ilustraciones de la dómina. Anguaño la fondura contrólase estrechamente, lo que dexa que tea'l calce llenu d'agua, de fluxu lento de normal, pero más rápidu tres periodos d'agua intenso. Hai unes preses especiales corriente enriba qu'ayuden a caltener un nivel constante del ríu al traviés de la ciudá, pero puede haber medríes del nivel del ríu en periodos d'estrema pluviosidá.
En xineru de 1910 asocedió una gran medría del nivel del ríu que produció amplies inundación al traviés de la ciudá. El Sena de nuevu alzar a niveles amenazantes nos años 1924, 1955, 1982 y 1999-2000. Dempués d'una alerta d'hinchente de primer nivel en 2003, alredor de 100 000 obres d'arte fueron treslladaes fora de París, la mayor recolocación d'arte dende la Segunda Guerra Mundial. Gran parte del arte de París caltener n'almacenes soterraños que podríen anubrise. Un estudiu de 2002 ellaboráu pol gobiernu francés afirmó que la peor de les posibilidaes en casu d'hinchente del Sena costaría 10 000 millones d'euros, cortar el serviciu telefónicu d'un millón de parisinos, dexar a 200 000 ensin eletricidá y a 100 000 ensin gas.
Calidá de l'agua
Dacuando, los sistemes d'alcantarelláu de París esperimenten un fallu conocíu como «llena d'alcantarelláu sanitario», de cutiu en dómines d'agua intensa. Nestes condiciones, les agües residuales ensin tratar arrámense direutamente al Sena. Como resultancia produz un déficit d'osíxenu, causáu principalmente pola bacteria alóctona de tamañu más grande qu'un micrómetru. L'actividá específica d'esta bacteria d'agües residuales ye típicamente de trés a cuatro veces mayor que la de la población bacteriana autóctona. El nivel de pH del Sena midíu nel Pont Neuf algama 8,46.
Historia
thumb|left|Mapa del valle del Sena, ca. 1750, BNF. thumb|Vista del ríu Sena dende la [[Ponte Nueva (París)|Ponte Nueva.]] Según la lleenda, dempués de que Xuana d'Arcu fuera quemada na foguera en 1431, les sos cenices llanzar al Sena, anque persisten lleendes en sentíu contrariu hasta l'actualidá.
Según el so testamentu, Napoleón, que morrió en 1821 deseyaba ser soterráu nes veres del Sena, pidimientu que nun foi cumplida.
El ríu Sena foi unu de los oxetivos orixinales de la Operación Overlord en 1944. La intención de los Aliaos yera algamar el Sena pal día D+90 (esto ye, 90 díes dempués del Día D). Esi oxetivu cumplióse. Un asaltu antemanáu cruciando'l ríu nunca se materializó yá que la resistencia alemana en Francia se desmoronó a principios d'agostu de 1944. Sicasí, el Primer Exércitu canadianu atopó resistencia xusto al oeste del Sena y desencadenóse la llucha nel Forêt de la Londe al intentar les tropes aliaes cortar l'escape al traviés del ríu de parte del Séptimu Exércitu alemán nes fases finales de la Batalla de Normandía.
Dalgunes de les víctimes de la matanza de París de 1961 afogar nel Sena dempués de ser llanzaes dende'l Pont Saint-Michel y otros llugares de París.
El dragáu nos años 1960 esanició na so mayor parte los macareos del ríu o foles de marea, conocíes como Le mascaret.
El ríu ye un llugar popular pa los suicidios y pa disponer de los cuerpos de víctimes d'asesinatu. En 2007, recuperáronse 55 cuerpos de les sos agües; en febreru de 2008, atopóse ellí'l cuerpu de la modelu convertida n'activista Katoucha Niane.
El Sena y l'arte
thumb|215px|El Sena en [[Bougival, d'Alfred Sisley (Metropolitan Museum of Art).]]
El ríu Sena inspiró a numberosos pintores, sobremanera de los sieglos XIX y XX: Richard Parkes Bonington, Joseph Mallord William Turner, Camille Corot, Eugène Isabey, Charles-François Daubigny, Eugène Boudin, Johan Barthold Jongkind, Claude Monet, Frédéric Bazille, Vuillard, Vallotton, Dufy, Othon Friesz, Albert Marquet, ente otros. El famosu bandoneonista Astor Piazzolla dedicó-y el tangu "Ríu Sena".
Na novela de Victor Hugo Los miserables, Jean Valjean escapa de les alcantarielles nes veres del Sena. Esperándo-y ellí ta l'inspector Javert, quien al so pesar déxa-y escapar. Javert, contemplando lo qu'acaba de faer, decide refundiase al ríu pa morrer.
Según la lleenda, la mázcara mortuoria del cuerpu d'una moza recuperáu del Sena inspiró a dellos artistes del sieglu XX, ente ellos Vladímir Nabokov y Rainer Maria Rilke.
Ryota Matsumoto
Ryota Matsumoto (松本 怜大, ) ye un futbolista xaponés.
Dziecinów
Dziecinów ye una villa del noreste de Polonia, allugada ente Otwock. En 2007 tenía una población de 704 habitantes repartíos ente los sos 6 km².
Mazerolles-du-Razès
Mazerolles-du-Razès ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Thor
Thor (del nórdicu antiguu Þórr; Dzor, pronunciáu tradicionalmente n'español como Tor) ye'l dios del truenu na mitoloxía nórdica y xermánica. El so papel ye complexu yá que tenía influencia n'árees bien distintes, tales como'l clima, les colleches, la proteición, la consagración, la xusticia, trepar, los viaxes y les batalles.
Etimoloxía y oríxenes
thumb|230px|Thor nuna ilustración de Arthur Rackham na obra escrita de Richard Wagner L'Oru del Rhin y La Valkiria (principios del s. XX.).
Etimoloxía
El nome del dios ye Þórr en nórdicu antiguu, Þunor n'anglosaxón, Thunaer en saxón antiguu, Donar en holandés antiguu y antiguu altu alemán y þunraR en protonórdico.
Toes estes formes deriven del protoxermánicu *Þunraz. Tien el mesmu orixe que la pallabra truenu n'inglés thunder, (inclusive la mesma pallabra castellana "truenu") al igual que la pallabra alemana Donner, la holandesa donder, la sueca tordön y la danesa y noruega torden. De la mesma puede topase interrellación, tantu descriptiva como etimolóxica, col dios de la mitoloxía griega Zeus, Ζεύς, del griegu antiguu, que coincide con Thor n'aspeutos xenerales. Por casu, tanto Zeus como Thor entienden deidaes del truenu, exercen un papel protagonista y dambos correspuenden como los dioses más veneraos nes sos respeutives mitoloxíes. En griegu antiguu'l nome del dios ye Ζεύς, (Zeús), nel casu nominativu y Διός, (Diós), nel xenitivu. La mesma pallabra llatina deus —de la cual deriven otres munches pallabres como dio (italianu), dieu (francés), dios (español), déu (catalán), deus (gallegu), etc.— coincide con Zeus y por tantu con Thor.
Oríxenes y paralelos indoeuropeos
Tácito, na so obra Germania realiza una interpretatio romana a la cultura de los xermanos ya identifica a Donar con Hércules, de lo cual puede deducise que les sos carauterístiques esenciales yeren bien similares. Como personificación del poder y tocantes a los sos atributos compartíen munches semeyances, Thor con un martiellu y Hércules con un garrote y dambos dados a la glotonería. Amás Tácito menta que los teutones adoren a Hércules con cantares que llamen barditus, especialmente antes de les batalles. Esto puede comparase colo qu'asocedía na antigua Ática, onde los atenienses allegaben al oráculu de Delfos aconseyaos polos Peán cantando un esconxuru míticu de victoria. Esti cantar de Peán pasó al mitu de Apolo y el so victoriosu combati ante la culiebra Pitón.
Donar yera'l dios principal de los batavios col centru del so cultu na actual Nijmegen, Países Baxos onde s'atoparon dos templos al campu y un terceru na cercana ciudá de Elst. En Germania Inferior, datando de los primeros sieglos, atopáronse brazaletes, monedes y piedres con inscripciones llatines qu'indicaben que fueren ofrendadas a Donar. Les inscripciones na so mayoría teníen el nome de Hercules Magusanus que yera como los romanos llamaben al dios principal de los batavios. Inscripciones con esti nome atopáronse en diverses partes como Houten, Tielland, Ubbergen, Westkappelle y Vetera n'Holanda, Bonn n'Alemaña y Roma n'Italia. La razón pola cual el so nome esvalixóse tantu ye porque los batavios entraron al serviciu de los romanos y de esi manera sopelexar por tol imperiu, y al ser Donar un dios de la batalla, yera particularmente popular ente los guerreros batavios.
La idea d'un dios del cielu y la nube con una arma refundiza tal como'l martiellu de guerra de Thor y con un carru ye una antigua imaxe de dios. La deidá hitita Teshub ye representada de forma bien similar, sacantes con un hachu y el dios hindú Indra tamién tien un carru y la so arma principal son los rayos.
En munches pintures escandinaves en roques y llábanes atopen figures masculines alzando martiellos o hachos y en dellos casos tamién labrys o destras, n'ocasiones en representaciones fáliques (p. ex. la tumba de Kivik), lo cual puede ser interpretáu como un símbolu de poder y representar una deidá. El martiellu de Thor nel área norte d'Alemaña y el garrote de Donar nel sur fueron mientres el paganismu tardíu, posterior a los petroglifos, un amuleto de fertilidásobremanera femenina.
Otros paralelos a mitos del Indo ye'l de la llucha del dios del truenu con culiebres o dragones. Nel casu de Thor combatiendo cola culiebra del Midgard, pa los griegos esisten casos análogos como la llucha d'Apolo contra Pitón, Heracles contra la Hidra de Lerna, na mitoloxía hitita el dios Teshub y la culiebra dragón Illuyanka, y na mitoloxía hindú la llucha del dios Indra col dragón Vritra según rellatar el Rig Vedá. El mitu de la llucha cola culiebra ye una carauterística evidente en toes estes cultures, como un símbolu de llucha na rexón dominante.
Esiste tamién, ciertu paralelismu ente les formes de diálogu ente Thor y Odín en Hárbardsljód, colos rexistraos ente Indra y Varuna d'alcuerdu al Rig Veda. Según Dumézil estos diálogos nun amuesen un tonu agresivu de conflictos ente distintos cultos, sinón más bien una antigua forma de diálogu basáu na distinta naturaleza de los dioses y la so función en distintes árees.
La mayoría de les carauterístiques antropomórficas de Thor son comparables coles d'Indra respeuto a pode y al usu de barba. Indra ye de melota y barba rubia según ye descritu en Rig Veda, ente que Thor ye pelirroxu y dambos son n'esencia dioses filantrópicos.
Esisten semeyances tocantes a la veneración d'árboles consagraos al dios del truenu. Los xermanos veneraben montes sagraos y l'árbol del dios del truenu, yera'l carbayu. Pa los griegos Zeus tamién gobernaba sobre los truenos, rescamplos y l'agua y n'ocasiones conocíase-y col nomatu de "Tonante" o "Tronituante". Los carbayos yeren los árboles consagraos a Zeus ya inclusive teníen un carbayu oracular en Dódona, el so paralelu romanu Xúpiter, que tamién yera adoráu como dios de l'agua y el truenu yera igualmente acomuñáu con ellos. Los eslavos veneraben estos árboles que yeren consagraos al dios del truenu Perun del cual atopáronse en Nóvgorod imáxenes del dios con un hachu con rayos na mano. Los lituanos teníen por deidá principal a Perkunas, dios del truenu y del rescamplu al cual al igual qu'a los anteriores consagrábenlu los carbayos.
Paganismu tardíu
La idea de Thor ente los pueblos xermánicos yera uniforme, pero hubo munchos desarrollos y cambeos, p. ex. na so posición y rangu, particularmente ente'l periodu romanu, el periodu de les grandes migraciones y la yera viquinga. Odín ocupa la mayor posición dientro del panteón nórdicu, reemplazando al antiguu dios del cielu Tyr, polo que Thor atopar nun nivel inferior de xerarquía, siquier según lo que rellata la poesía escáldica. Sicasí Thor yera'l principal dios veneráu polos llabradores. Tenía templos, arbolees sagraes, y munchos topónimos entá presentes mayormente en Noruega, Suecia, Islandia ya Inglaterra faen referencia al so nome. La imaxe de Odín como dios mayor yera común principalmente ente los nobles y en consecuencia reflexar nos poemes de los escaldios, lo que tuvo gran impautu darréu nes Eddas, escrites nel sieglu XIII. Como'l procesu de cristianización de los pueblos y tribus xermániques diba xuníu a la destrucción de too lo pagano, caltúvose bien poca información sobre'l dios. La mayor fonte d'información sobre Thor atópase nes sagues islandeses y les Eddas, sicasí munches d'estes obres nun se llibraron de les influencies cristianes.
Carauterístiques
thumb|200px|Thor col so martiellu, [[Mjolnir, y la so petrina de fuercia, Megingjörð, nun manuscritu islandés del sieglu XVIII.]] Thor tenía una gran área d'influencia dende controlar el clima y les colleches hasta la consagración, xusticia, proteición y batalles. Por ello en munches ocasiones considerar como una deidá suprema. L'atributu más obviu del dios ye'l so aspeutu guerreru, gran cantidá de mitos describir abrir pasu col so martiellu de guerra ente hordas de xigantes. Sicasí Thor nel papel de guerreru cumple un rol proteutor, a diferencia de Odín que llamaba a los sos siguidores a la batalla pa la muerte y la gloria, por ello Thor tuvo un cultu más estendíu ente les comunidaes más pacífiques de llabradores y artesanos. Pa los islandeses Thor yera'l patrón de la llei, y el þing abría los xueves nel so honor y yera invocáu na mayoría de los xuramentos.
En Haustlöng unu de los kenningars pal dios ye "pensador fondu", y magar na mayoría de les ocasiones prefier l'aición direuta a la estratexa, numberosos mitos ilustren la so sabiduría, tal como ye'l casu del poema éddico Alvíssmál onde Thor engaña al sabiu nanu Alvíss, pretendiente de la so fía, con una competencia de cosadielles que Thor encargar d'estender hasta la mañana por que los primeros rayos del sol conviertan en piedra al nanu. Na saga de Gautrek rellátase que Thor desafía a Odín sobre'l destín del nietu de xigantes, Starkad, con una serie de maldiciones que compensen munches de les bendiciones que-y da Odín. Amás, Thor ye acomuñáu coles runes y cola consagración, tamién ye posesor d'habilidaes máxiques, la resurrección de les sos cabres, el so cambéu de tamañu y forma.
Como dios del cielu, tamién tien un rol de fertilidá. Creíase que los rescamplos de les nubes de branu maurecíen los cultivos. El martiellu de Thor sobre la falda de la novia, tal como se rellata en Þrymskviða, suxure un ritual de fertilidá y una interacción simbólica ente'l cielu y la Tierra.
Xenealoxía
Thor ye fíu del dios mayor Odín y de la diosa Jörð, personificación de la Tierra. La so esposa ye Sif, con quien tuvo una fía llamada Þrúðr, la cual ye una valquiria que'l so nome significa "fuercia" o "poder". Cola giganta Járnsaxa tuvo otru fíu llamáu Magni, que significa "fuerte". Tamién ye padre de Móði, que'l so nome significa "roxura", pero nun hai información nos mitos sobre quién ye la so madre. Los nomes de los sos fíos paecen ser personificaciones de tolos atributos que caracterizaben a Thor. Amás, el dios tamién tien un fiyascu llamáu Ullr, fíu de Sif del cual nun se menta al so padre.
Nel prólogu evemerista de la Edda prosaica tamién s'indica que tien un fíu con Sif llamáu Lóriði, y méntense unos diecisiete xeneraciones de descendientes; pero esti prólogu ye apócrifu y tenía la intención de dar una posible esplicación sobre cómo los Æsir aportaron a adoraos dende una óptica cristiana.
Mjolnir
thumb|150px|right|Ilustración d'un martiellu de plata enchapado n'oru atopao en Bredsätra, [[Öland, Suecia.]]
L'oxetu más representativu de Thor ye'l so martiellu de guerra de mangu curtiu, llamáu Mjolnir, creáu polos nanos Sindri y Brokk. Tien la propiedá de nunca fallar nel so blancu y en siendo refundiáu siempres torna a les manes del so dueñu, amás puede encoyer y ser lleváu con disimulu na ropa y tamién puede ser utilizáu pa refundiar rayos. P'alzar el so martiellu, Thor utiliza una petrina qu'aumenta la so fuercia, llamáu Megingjörð, y un par de guantes especiales de fierro. Mjolnir ye la so arma principal a la de combatir a los xigantes, siendo calificada polos dioses como'l más preciosu de tolos trabayos de los nanos y l'arma más poderosa que tienen los dioses nel so defensa contra les fuercies de Jötunheim. El martiellu convertir nun símbolu del dios y nun amuleto y pieza d'ornamientu bien popular mientres la yera Viquinga ya iconu del paganismu nórdico y xermánico.
Carru
Thor viaxa nun carru que ye tiráu polos machos cabríos máxicos llamaos Tanngrisnir y Tanngnjóstr. Teníen la peculiaridá de que Thor podía cocinalos y depués si precisaba siguir el so viaxe, cubría los güesos cola piel y utilizaba el poder rexenerador del so martiellu pa volvelos a la vida. Nuna ocasión en que pidió agospéu na cabaña d'un llabradores pa pasar la nueche, cocinó los machos cabríos y unu de los fíos de la familia, llamáu Þjálfi, quebró unu de los güesos, de cuenta que cuando Thor devolver a la vida a la mañana siguiente, notó qu'unu d'ellos acoxaba. La roxura de Thor foi enorme y p'iguar el problema Þjálfi y la so hermana Röskva convertir nos sos sirvientes y acompañáronlu en munches de les sos travesíes. El poema escáldico Haustlöng rellata que la tierra yera afarada y los montes sédense cuando Thor viaxaba nel so carru.
Bilskirnir
Thor vive nel Asgard, nel reinu de Þrúðheimr o Þrúðvangr, que significa "Llar de la fuercia". Ellí vive cola so esposa Síf y los sos fíos nel palaciu llamáu Bilskirnir, que según ye rellatáu en Grímnismál, ye'l más grande de tolos edificios y tien 540 habitaciones. Según rellátase en Hárbarðsljóð, anque ye la única fonte que lo menta, Thor recibiría ellí a los llabradores y esclavos muertos.
Völuspá
Völuspá ye'l primer poema de la Edda poética y unu de los más conocíos. Nesti testu Odín consulta a una völva quien-y rellata tou la so conocencia sobre'l pasáu y el futuru del mundu y Thor ye mentáu en delles oportunidaes.
La primer mención al dios realízase cuando se rellata sobre cómo dio muerte al xigante amarutáu que reconstruyera parte de les muralles del Asgard y pidiera a Freyja a cambéu. Loki quien escurriera esi plan, a la fin llogra que'l xigante nun cumpla cola total construcción y per ende nun pueda llevase a Freyja, sicasí'l xigante quita'l so disfraz y llenu de roxura amenacia a los dioses, pero Thor nun tarda n'apaecer y da-y muerte col so martiellu.
Amás sobre'l final del poema rellaten los fechos que van asoceder mientres la batalla del fin del mundu, el Ragnarök. La völva conocedora del futuru describe los sucesos d'esta batalla y ente ellos, la muerte de Thor qu'asocedería apenes diera muerte a la culiebra xigante del Midgard, Jörmundgander la cual al morrer expele el so venenu sobre Thor, quien recula nueve pasos y cai muertu.
Hárbarðsljóð
En Hárbarðsljóð rellátase una disputa ente un barqueru axatáu llamáu Hárbardr y Thor quien tornaba escontra'l Asgard, depués de combatir xigantes en Jotunheim. El barqueru paez ser Odín amarutáu anque delles comentaristes como Vyktor Rydberg argumenten que'l papel paez ser más fayadizu pal engañosu dios Loki.
Thor identifícase y menta la so descendencia ente que'l barqueru diz llamase Hárbardr. Na disputa verbal el barqueru resulta ser más astutu que Thor yá que conoz enforma sobre les sos aventures y embrivir. Finalmente niégase a averase a la mariña y ayudar a salir de la tierra de los sos enemigos los xigantes, enllargando'l diálogu y burllándose del dios con astutos ya irritantes comentarios.
Hymiskviða
thumb|200px|Thor y Hymir pescando. Ilustración de 1893 pa la edición sueca de la Edda poética de Fredrik Sander. Hymiskviða ye un poema formáu por fragmentos de mitos con bien poca estructura, onde les escenes asoceder d'una forma pocu natural. Rellátase la esmolición de Ægir por non tener un calderu lo suficientemente grande como pa preparar cerveza pa tolos Æsir que van visita-y. Tyr recuerda un gran calderu en posesión del xigante Hymir y xunto a Thor dirixir a la so morada. En llegando Thor come tantu que nun queda nada pa los demás polo cual tienen de dirixise a pescar. Depués rellátase qu'utilizando como carnada la cabeza d'un güe Thor pesca a la culiebra del Midgard, pero'l xigante apavoriáu corta'l cordel y el dios, al ver que la so presa escápase-y, refúndia-y el so martiellu, faciendo que la culiebra fundir nes fondures provocando temblones de tierra. En tornando'l xigante reta a Thor na so fuercia desafiándolo a romper una taza máxica. Thor sabía qu'esta taza solo podía rompese si yera refundiada a la cabeza del xigante, polo cual refundiar y facer añicos. Depués d'esto'l xigante da-yos l'enorme calderu, y tres la so partida va abrir pasu ente hordas de xigantes. Finalmente torna a la morada de Ægir y apúrre-y el calderu por que preparara cerveza.
Otres versiones similares anque menos desenvueltes d'esti rellatu caltener nos poemes escáldicos Húsdrápa y Ragnarsdrápa, dambos calteníos na Edda prosaica.