cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nana blanca
right|thumb|300x300px|Comparanza de tamaños ente la nana blanca IK Pegasi B (centru abaxo), la so compañera de clase espectral A IK Pegasi A (esquierda) y el [[Sol (derecha). Esta nana blanca tien una temperatura na superficie de 35.500 K.]] Una nana blanca ye un remanente estelar que se xenera cuando una estrella de masa menor a 9-10 mases solares escosó'l so combustible nuclear. Ello ye que trátase d'una etapa de la evolución estelar que va travesar el 97% de les estrelles que conocemos, incluyíu'l Sol. Les nanes blanques son, al pie de les nanes bermeyes, les estrelles más abondoses nel universu. El físicu Stephen Hawking, nel glosariu de la so conocida obra Historia del tiempu, define a la nana blanca de la siguiente manera:
Composición
Les nanes blanques tán compuestes por átomos n'estáu de plasma; como nel so nucleu yá nun se producen reaiciones termonucleares, la estrella nun tien nenguna fonte d'enerxía que permedie'l colapsu gravitatoriu, polo que la nana blanca va estruyéndose sobre sigo mesma por cuenta del so propiu pesu. La distancia ente los átomos nel senu de la mesma amenorga radicalmente, polo que los electrones tienen menos espaciu pa movese (n'otres pallabres, la densidá aumenta enforma, hasta órdenes de 106 g/cm3, delles tonelaes por centímetru cúbicu). A estes densidaes entren en xuegu'l Principiu d'indetermín de Heisenberg y el Principiu d'esclusión de Pauli pa los electrones, que vense obligaos a movese a bien altes velocidaes, xenerando la llamada presión de dexeneración electrónica, que ye la que efeutivamente s'opón al colapsu de la estrella. Esta presión de dexeneración electrónica ye un fenómenu radicalmente distintu de la presión térmica, que ye la que xeneralmente caltién a les estrelles normales». Les densidaes mentaes son tan enormes qu'una masa asemeyada a la del Sol cabría nun volume como'l de la Tierra, y solamente son superaes poles densidaes de les estrelles de neutrones y de los furacos negros. Les nanes blanques emiten solamente enerxía térmico almacenao, poro, tienen lluminosidaes bien débiles.
Nacho Martínez
Ignacio Martínez Navia-Osorio foi un actor asturianu.
Xunto a la so carrera d'actor de cine, tuvo una llarguísima trayeutoria como actor de doblaxe tanto de cine como de dibuxos animaos. Falleció como consecuencia d'un cáncer de pulmón a la corta edá de 44 años lo que cortó pola freba la so trayeutoria como actor. Nel añu 2006 foi recordáu na XX gala de los Premios Goya. El Festival de Cine Internacional de Xixón concede un Premiu Nacional de Cinematografía que lleva'l nome de Nacho Martínez, este premiu foi concedíu nel añu 2005 a l'actriz Assumpta Serna, que fuera la so compañera de repartu en Matador.
Horcajo de la Sierra-Aoslos
Allugar nes estribaciones meridionales del macizu montascosu de Somosierra, nun altu llamáu "Los altillos", a 1066m d'altitú, y ta arrodiáu por dos regueros, el de la Hera y el de los Fexes, que conflúin nel Regueru del Valle y col ríu Madarquillos, afluente del Lozoya. El términu atiesta colos conceyos de Madarcos, Horcajuelo de la Sierra, Piñuécar-Gandullas, Robregordo y La Acebeda.
Nel so términu municipal hai dos nucleos de población: Horcajo de la Sierra y Aoslos. Aoslos ta asitiáu nuna zona llana, arrodiada de praos, a 3 km de Horcajo de la Sierra.
Según el padrón fechu pa les eleiciones municipales de 22 de mayu de 2011 Horcajo de la Sierra-Aoslos tien 171 habitantes empadronaos.
Fiestes populares
Les fiestes de Horcajo celebrar n'honor a la Virxe y San Roque los díes previos al 16 d'agostu. Cinco díes nos que'l pueblu mover ente dulzaines, llimonada y música d'orquesta.
La ronda de moces da'l pistoletazu de salida a les fiestes. Mientres esa primer nueche les moces de Horcajo van percorrer el pueblu cantando xotes a tolos mozos mayores de 14 años que s'atopen solteros. A otru día van ser ellos los que, a les 3 de la mañana, tómense la revancha, casa per casa, rondando a toes la moces que tean solteres.
Mientres los trés díes siguientes van dedicase les mañanes a la misa, la procesión y la llimonada, ente que les tardes van acutar a los más pequeños con castiellos enchibles y xuegos. La nueche va ser de los mozos cola actuación de la orquesta hasta altes hores de la madrugada.
El 16 d'agostu rematen les fiestes cola tradicional puya de “les rosquíes de San Roque” y la caldereta popular.
Comunicaciones
Pa Aoslos. Per carretera: A-1 hasta la salida 83 y síguese pola M-141 hasta Aoslos. Por autobús: Dende Madrid (Pza. Castiella), llinia 196 (Continental Auto); dende Buitrago del Lozoya, llinia 191B (Continental Auto).
Pa más información, consultar conocenos/tresportes EQUÍ
Cándido Saseta Echebarría
Cándido Saseta Echebarría foi un militar vascu del exércitu de la República española siendo organizador de les milicies nacionalistes vasques durante la Guerra civil española.
Militar guipuzcoanu, ñació n'Hondarribia el 12 d'avientu de 1904. Del Institutu de San Sebastián pasó a los 15 años a l'Academia Militar d'Intendencia d'Ávila. Al entamar l'alzamientu militar de xunetu de 1936 yera capitán d'Intendencia de la guarnición de Vitoria. Fiel a la llegalidá republicana, sumóse a la columna qu'al mandu de Pérez Garmendia, partió pa Vitoria.
Nomáu xefe militar de la Comandancia d'Azpeitia, participó na creación del "Euzko Gudarostea" o Milicies Vasques (nacionalistes). Lluchó al cargu d'estos gudaris (milicianos vascos), pero n'inferioridá de condiciones, na retirada republicana a traviés de Guipúzcoa. Foi ún de los creadores de la llinia que, dende Lekeitio hasta Otxandio, llogró frenar l'avance de les brigaes nacionales. En xineru de 1937 foi nomáu Comandante d'"Euzko Gudarostea". En febreru d'esi mesmu añu foi unviáu al frente d'Asturies como xefe d'una de les dos brigaes que formaben la espedición vasca que collaboró na ofensiva gubernamental contra Uviéu y el pasiellu Grau. Nesti frente, na parroquia d'Areces (Les Regueres), alcontró la muerte'l 23 de febreru cuando se retiraba d'una posición que taba recibiendo un fuerte contrataque del enemigu. Ún de los batallones nacionalistes vascos llevó'l so nome.
Kaijiro Fujiyoshi
Kaijiro Fujiyoshi (藤吉 皆二朗, ) ye un futbolista xaponés.
Yuki Matsumoto
Yuki Matsumoto (松本 祐樹, ) ye un futbolista xaponés.
Urville (Calvados)
Tien una población de y una superficie de  km².
Ussy
Ussy ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Salvia glutinosa
Salvia glutinosa ye una planta yerbácea perteneciente a la familia de les lamiacees. Ye orixinaria d'Eurasia.
Descripción
thumb|240px|Flores de Salvia glutinosa Salvia glutinosa algama un tamañu de 40-60 centímetros d'altor. Los tarmos son erectos, con brilloses fueyes verdes peludas que miden alredor de 13 cm de llargu, con pecíolos d'unos 8-10 centímetros. Les fueyes son caduques, dentaes, apuntiaes, tomentosas y glandulares. Colos primeros fríos, la xamasca sume y la planta ta llista pa pasar l'iviernu coles yemes latentes.
Toles partes de la planta tán cubiertes de pelos glandulares pegañosos, especialmente les motes de color verde llima y les flores, dando como resultáu'l nome de "glutinosa". Estos pelos pegañosos probablemente, tienen una función de proteición contra los depredadores.
Les flores crecen en verticiloss de dos a seis, con pálides flores marielles motudes con marrón. Les flores tán soportaes por pequeñes bráctees persistentes que tienen un llargor de 3 a 5 centímetros, lo que ye abondo grande pa un salvia. Les flores tienen dos estames y una mota en forma de campana. El periodu de floriamientu estender de xunu a setiembre.
Distribución
Esta planta ye orixinaria de Centroamérica y Eurasia.
Hábitat
Salvia glutinosa alcuéntrase en zones montiegues en montes caducifolios y mistos, especialmente na solombra o solombra parcial y en suelos caliares, a una altitú de 100-1,600 metros sobre'l nivel del mar.
Taxonomía
Salvia glutinosa describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 26. 1753. Salvia: nome llatín de la "salvia", que procede del llatín salvus, que significa "salú" o salveo, que significa a "curar", aludiendo a les virtúes melecinales de les plantes d'esti xéneru.
glutinosa: epítetu llatín que significa "bien pegañosa".
Horariu de branu d'Europa Central
[[Archivu:Time zones of Europe.svg|thumb|300px|Zones horaries d'Europa
]] L'Horariu de Branu d'Europa Central (CEST, de Central European Summer Time, n'inglés) ye'l horariu d'aforru de lluz solar utilizáu n'Europa, periodu esti nel que los reloxes adelántense una hora'n rellación col tiempu oficial observáu mientres el restu l'añu.
Cúmplese'n tolos países d'Europa, sacante Islandia (que guarda l'horariu UTC mientres tol añu). Esti periodu estiéndese dende la 01.00 UTC del últimu domingu de marzu hasta la 01.00 UTC del últimu domingu d'ochobre de cada añu.
Josip Elic
Josip Elic  foi un actor d'Estaos Xuníos. Ye conocíu polos sos papeles en One Flew Over the Cuckoo's Nest, The Producers y Black Rain.
Loxística militar
Conceutu
Jomini estremó trés partes distintes na téunica militar:
Tocantes a la so etimoloxía Jomini derivar equivocadamente de la voz de l'antigua designación francesa del cuartel-maestre-xeneral (Mayor xeneral des logis), una y bones la pallabra loxística como se cita de primeres del artículu, como la voz estratexa o táctica vienen del griegu y significa loxística, l'arte de calcular y sabíu ye que los cálculos son la parte más importante de les funciones del Estáu Mayor.
N'Edá Contemporánea, a partir de la publicación de la obra de Jomini, la importancia y trescendencia de la loxística aumentó considerablemente, conforme aumentaben la importancia y xeneralidá de les funciones que incumbían al Estáu Mayor nel gobiernu y direición de los exércitos.
En socesives guerres como les de mediaos y finales del sieglu XIX en que les tropes en campaña alcazaban efectivos inmensos, menester yá yera de que la Loxística, de tal manera entendida, tuviera nos exércitos perfecta execución y sobremanera a partir de la I y más tarde II Guerra Mundial, púnxose yá n'absoluta evidencia la necesidá d'una escurrida y trabayada disposición loxística de los exércitos de les diverses naciones por que'l plan estratéxicu pueda recoyer nel campu de la táctica la victoria deseyada.
Batalla de Leipzig
Según Jomini, la importancia d'una bona loxística dar nesta batalla, una y bones recibiendo'l franceses esta batalla con un escobiu a retaguardia y unes praderíes cubiertes d'arbolees y cortaos per pequeñu ríos y xardinos, yera necesariu echar un númberu de pequeñes pontes, abrir pasu por que conduxeren a ellos y marcar con jalones les comunicaciones. Magar estos precuros nun evitaren la perda d'aquella batalla decisiva a los franceses, pudieren salvar un gran númberu d'homes, cañones y carros de municiones que se vieron obligaos a abandonar.
Guerres napoleóniques,1806 y 1815: exemplos de bona loxística
Exemplos de bona loxística son la maraviyosa xunta del exércitu francés nes llanures de Llera en 1806 y l'apertura de la campaña de 1815.
En dambos casos supo Napoleón faer coincidir con una almirable precisión y nel puntu decisivu de la zona d'operaciones, cuerpos que partieron de puntos los más diverxentes y aseguró d'esta miente l'ésitu de la campaña.La razón ye senciella, cuando hai un home escepcional como l'emperador francés al mandu de los exércitos, yera capaz de concebir brillosos planes estratéxicos y d'ocupase al empar na forma d'executalos, asumiendo, al par que les funciones más elevaes del mandu, les qu'entraben de llenu na Loxística, combinando de manera perfecta les marches de les tropes, que dacuando partíen de puntos bien estremaos y diverxentes, facer coincidir con precisión almirable nel llugar decisivu de la zona d'operaciones, asegurando d'esta suerte l'ésitu de la campaña.
La eleición del puntu decisivu foi una hábil maniobra estratéxica y el cálculu de los movimientos una operación loxística emanada del so gabinete, siendo l'emperador mesmu xefe del so Estáu Mayor, como dexó escritu un reputáu escritor de temes militares:Teniendo un compás na mano, abiertu con un equivalente a siete o ocho llegües de la escala poner nel mapa, sofitáu o recostado y marcando les posiciones de los sos cuerpos d'exércitu y les que presumía qu'ocupaba l'enemigu, con anfileres de diversos colores, disponía los movimientos con una seguridá que ye difícil concebir, cuntando les xornaes cola abertura constante de la so compás, xulgaba nun intre los díes necesarios a cada masa de tropes pa llegar al puntu determináu'l día precisu y marcando estes nueves posiciones con anfileres y combinando les xornaes correspondientes a caúna de les distintes columnes col momentu posible pa entamar la so marcha, dictaba a quellas instrucciones que bastaríen por sigo soles pa faelo memorable.
Asina foi como viniendo Ney de les veres del llagu de Constanza, Lannes de l'Alta Suabia, Sault y Davovit de Baviera y el Palatináu, Bernard y Augereau de Franconia y la Guardia Imperial de París, topáronse sobre tres caminos paralelos al mesmu altor, cuando naide nin l'exércitu nin n'Alemaña entendíen cosa dalguna de los sos movimientos, al paecer tan complicaos.
Obra maestra de loxística
Cuando Blücher, mariscal prusianu en 1815, taba pacíficamente acantonáu ente los ríos Sambre y Rin y Wellington taba bien ocupáu en dar y recibir fiestes en Bruxeles, aguardando tantu unu como otru'l momentu d'invadir Francia, Napoleón, a quien creíen que taba na capital francesa ocupáu en ceremonies polítiques, cayía como un rayu col so Guardia Real, apenes reorganizada, sobre Charleroi y los cuarteles de Blücher, coincidiendo con una rara puntualidá les columnes converxentes de toles direiciones el 14 de xunu de 1815 nos llanos de Beaumont a les veres del Sambre.
La execución d'esta obra maestra de loxística deber a la combinación de dos operaciones napoleóniques, fundaes nun bon cálculu estratéxicu.
España
thumb|Escudu de la [[Fuercia Loxístico Operativa|Fuercia Loxístico Operativa del Exércitu de Tierra Español.]] José Almirante, autor de la obra Diccionariu militar (Madrid, 1869), dexó escritu lo siguiente sobre la pallabra loxística: A les dificultaes insuperables que por sigo ufierta la exacta definición d'Estratexa y Táctica, añede Jomini esta otra de Loxística, esplicando en dieciocho párrafos nada menos les atenciones qu'abarca'l nuevu ramu y que, ensin gran esfuerciu, pudieren partise y clasificase nos dos principales o, si quierse, n'otros dieciocho nuevos, cada unu col so respeutivu nome griegu.
Sicasí, la pallabra Loxística foi rápido almitida nes naciones d'Europa y concretamente n'España de manera oficial nel añu 1882, en que, al aprobase'l plan d'estudios qu'había de rexir na Academia d'Estáu Mayor, introducir n'España como práutica de fin de carrera la realización d'un viaxe d'Estáu Mayor o campaña loxística, según efectuábase tamién nes Escueles de Guerra o Estáu Mayor de les naciones estranxeres, determinando nesta forma les sos idees avera del asuntu: ..y disponiéndose asina de trenta y cinco o cuarenta díes pa la instrucción práutica, va haber d'invertise'l razonable tiempu nuna campaña loxística o viaxe d'Estáu Mayor, apoderáu pa exercitase naquelles cuestiones rellacionaes inmediata y principalmente col serviciu que l'oficial del nuesu cuerpu ta llamáu a emprestar en circunstancies y casos nel que'l menor descuidu o la más leve falta pueden producir aciages y irreparables consecuencies...
Resume
Resumiendo, resulta que la concepción del plan d'operaciones, basada nun bon cálculu estratéxicu, ye independiente de la loxística y correspuende puramente al xeneral en xefe, pero la execución y la manera de disponer, combinar ya iguar nel so conxuntu y por númberos los movimientos de les mases de tropes correspuenden a la Loxística y pertenecen al Estáu Mayor.
Enllaces esternos
Nacencia de la loxística militar (Videu). Loxística actualizada-YouTube
Interferometría
La interferometría ye una téunica que s'usa n'astronomía que consiste en combinar la lluz proveniente de distintos receutores, telescopios o antenes de radiu pa llograr una imaxe de mayor resolución. Esta téunica úsase especialmente en radioastronomía, siendo más difícil la so implementación en llonxitúes d'onda más curtia (visible). La principal razón ye la mayor precisión mecánica que se rique al utilizar llonxitúes d'onda más curties. Anguaño hai proyeutos ambiciosos d'interferómetros ópticos de gran escala combinando los faces de lluz de grandes telescopios terrestres, como'l interferómetro Keck en Ḥawai y el Very Large Telescope Interferometer VLTI en Chile, mentanto que nos observatorios radioastronómicos atópense'l Very Large Array (VLA) n'EEXX y el Atacama Large Millimiter/submilliter Array (ALMA) en Chile.
En tolos casos el principiu físicu usáu ye que dos ondes de lluz que concasen en fase amplifíquense ente que dos ondes n'oposición de fase encabóxense, esistiendo tamién cualquier combinación entemedia. Esto permite per aciu midida del grau d'encaboxamientu o amplificación de dos faces láser, facer midíes de superficies menores a la llonxitú d'onda.
La interferometría non solo s'usa n'astronomía; esisten usos más comunes como la midida de combadura de lentes y espeyos, según la identificación de defeutos tantu na so superficie como na so composición.
Pa estes aplicaciones puen usase distintos tipos de interferómetros, como'l interferómetru Twyman-Green y el interferómetru de Fizeau, ente munchos otros.
Unu de los primeros usos de la interferometría foi nel famosu esperimentu de Michelson y Morley (1887), que demostró la inesistencia del éter, apurriendo les primeres evidencies esperimentales nes que más tarde s'asitiaría la relatividá especial. Anguaño, interferómetros asemeyaos al de Michelson constrúinse en grandes instalaciones (vease LIGO o VIRGO) nun intentu de deteUtar ondes gravitatories, una consecuencia de la teoría de la relatividá xeneral.
Kohei Hattori (1991)
Kohei Hattori (服部 康平, ) ye un futbolista xaponés.
Saalfeld
thumb|Saalfeld en 1900 thumb|Saalfeld en 1900 Saalfeld (n'alemán: Saalfeld/Saale) ye una ciudá d'Alemaña nel distritu de Saalfeld-Rudolstadt en Turinxa, na vera esquierda del ríu Saale, a unos 50 km al sur de Weimar y 130 km, per autopista, al suroeste de Leipzig.
Historia
Saalfeld ye una de les ciudaes más antigües de Turinxa. Una vegada capital del estinguíu ducáu de Saxonia-Saalfeld, formó parte de Saxonia-Meiningen hasta 1918. La ciudá sigue tando arrodiada en parte por antigües muralla y bastiones, y contién delles interesantes construcciones medievales, ente elles un palaciu construyíu a empiezos de la Edá Moderna en 1679 nel sitiu de l'Abadía Benedictina de San Pedro, que foi destruyida mientres la Guerra de los llabradores alemanes (1525). Otres edificaciones importantes son la Ilesia Gótica de San Juan, que data de principios del sieglu XIII; el Conceyu góticu, completáu en 1537; y, calteniéndose sobre'l ríu, el Kitzerstein, un palaciu que se diz foi alzáu pol Rei alemán Enrique I, anque la construcción actual nun ye anterior al sieglu XVI. Pero quiciabes la reliquia más interesante del pasáu en Saalfeld ye la ruina del Hoher Schwarm, llamáu depués el Sorbenburg, que se diz foi alzáu nel sieglu VII.
La Batalla de Saalfeld, parte de les Guerres Napoleóniques, llibróse'l 10 d'ochobre de 1806.
Industria
Saalfeld ta asitiada nuna de les partes más poblaes de Turinxa y tien delles industries, qu'inclúin la manufactura de maquinaria, lladriyu, colores, malta, cigarros, calcetería y vinagre. Otres industries son les de la cerveza, imprenta y fundición de fierro. Tamién hai mines d'ocre y fierro na zona.
Cultura
Saalfeld ye la ciudá de les hestories d'ucronía, ésitu en ventes, de les 1632 series d'Eric Flint, nes cualos una pequeña ciudá americana de 3000 co-protagonistes trespórtase de sópitu pol tiempu y espaciu a la Guerra de los Trenta Años, qu'afaró a la casi despoblada Alemaña central.
Personaxes célebres
250px|thumb|Ilesia de Saalfeld
Jeremy Piven
Primeros años
Piven nació en Manhattan y creció en Evanston, Illinois, una ciudá allugada nes contornes de Chicago. Graduóse na Evanston Township High School, y mientres la so adolescencia asistió al Harand Theater Camp en Elkhart Lake, Wisconsin. Foi ende onde interpretó a "Bernardo" nuna obra de West Side Story. En Illinois, entrenar nel Piven Theatre Workshop, una academia de teatru fundada polos sos padres, Byrne Piven y Joyce Piven, dambos actores y profesores d'actuación. Tamién asistió a la Drake University en Des Moines, y ye miembru de la fraternidá "Pi Kappa Alpha". Pasó un semestre nel National Theater Institute de Connecticut. Apaeció en delles películes xunto a John Cusack, quien tamién ye orixinariu de Evanston y alumnu de Piven Theatre Workshop (al igual que les sos hermanes Joan y Ann). Mientres un tiempu, Piven y Cusack compartieron un apartamentu y fueron amigos dende la secundaria.
Carrera
El primer papel importante de Piven foi na serie de HBO The Larry Sanders Show, como miembru regular mientres delles temporaes, interpretando al escritor principal, Jerry. Dalgunes de les esitoses películes nes que trabayó son Lucas, Grosse Pointe Blank, Solteros, Very Bad Things, The Family Man, Black Hawk Down, Heat, Old School, RocknRolla, Smokin' Aces y Runaway Jury. Tamién fixo cameos en Rush Hour 2 y Cars.
Ente 2004 y 2011 Piven interpretó a Ari Gold na serie de HBO Entourage, un excéntrico axente de Hollywood. Por dichu papel recibió dos Globos d'Oru como meyor actor de repartu en 2006 y 2008. Amás foi nomáu al premiu Emmy na mesma categoría en cuatro causes consecutives, dende 2005 a 2008, ganándolo en 2006, 2007 y 2008. Piven tamién foi actor y productor de la serie Cupid y formó parte del repartu nos trés últimes temporaes de la sitcom Ellen onde interpretó al primu de Ellen, Spence. Amás emprestó-y la voz a Elongated Man en tres capítulos de Justice League Unlimited.
En 2007, Piven apaeció nel videoclip de "Drivin' Me Wild", el tercer senciellu del séptimu álbum del raperu Common. Dambos fueron compañeros en Smokin' Aces y en Saturday Night Live cuando Piven foi anfitrión en xineru de 2007.
Trabayó nel primer reestrenu de Broadway de Speed-the-Plow de David Mamet, xunto a la estrella de Mad Men Elisabeth Moss y al nomáu al Tony Raúl Esparza. Empezaron a trabayar na producción el 3 d'ochobre de 2008 y foi estrenada'l 23 d'esi mesmu mes; la obra duró hasta'l 22 de febreru de 2009. Dempués de que Piven perdiérase delles funciones, n'avientu de 2008, el so representante anunció que, por cuenta de una enfermedá, l'actor abandonaría la obra definitivamente. Revelóse que la enfermedá foi causada pola esposición al mercuriu o un compuestu, anque la fonte ye desconocida. Dellos rumores indicaron que los altos niveles de mercuriu podríen ser causaos pol so vezu a comsumir sushi por demás, delles vegaes al día. Mamet declaró bromiando que Piven dexó la obra pa "siguir una carrera como termómetru". En setiembre de 2009, Piven apaeció como convidáu en Late Show with David Letterman onde esplicó qu'abandonara la carne colorao y la carne d'ave, y que tuviera consumiendo pescáu mientres los últimos venti años. William H. Macy y Norbert Leo Butz lo remplazaron na obra.
Takahisa Kitahara
Takahisa Kitahara (北原 毅之, ) ye un futbolista xaponés.
Jeremy Piven
Carrera
La so primer película como protagonista ye The Goods: Live Hard, Sell Hard. Foi llanzada n'agostu de 2009, nun consiguió ésitu a nivel comercial nin tampoco foi bien tratada pola crítica, recibiendo crítiques negatives polo xeneral.
En 2013 interpretó'l papel protagonista na serie británica de televisión dramática Mr Selfridge, serie que narra la hestoria de los grandes almacenes Selfridges de Londres. El programa emitir na canal ITV nel Reinu Xuníu y na PBS nos Estaos Xuníos.
Vida privada
Piven considérase un "budista xudíu". Apaeció nuna canal de viaxes nun especial Jeremy Piven's Journey of a Lifetime, detallando'l so viaxe a lo llargo de la India.
Ye un fervosu fanáticu de los Chicago Bulls.
Santa Fe (Nuevu Méxicu)
Santa Fe (nome navajo: Yootó) ye la capital del estáu de Nuevu Méxicu, nos Estaos Xuníos. Tien una población de. Ta asitiada nel centru norte del estáu, a unos 102 kilómetros al nordeste d'Albuquerque, la ciudá más grande del estáu, y a poca distancia al este del ríu Bravo y al oeste del ríu Pecos.
Foi famosa nel sieglu XIX por ser el puntu de destín del transitáu Camín de Santa Fe, una ruta comercial que partía d'Independence (Missouri) y travesaba unos 1400km de grebes praderíes, desiertos y montes de los estaos de Missouri, Kansas, Colorado, Oklahoma, Texas y Nuevu Méxicu. Enantes lo foi por ser el puntu de destín del Camín Real de Tierra Adientro, que partía de Méxicu y travesaba 2560 km de fértiles llanos, montes, sierres y desiertos de les provincies de Méxicu, Nueva Galicia y Nueva Vizcaya.
Stachyuraceae
Stachyuraceae ye'l nome botánicu d'una familia de plantes de flores con un únicu xéneru Stachyurus con 24 especies que pertenecen al orde Crossosomatales. Son naturales de les rexones templaes a tropicales del este d'Asia y del Himalaya a Formosa y Xapón.
Son pequeños árboles, arbustos o lianes con tarmos erectos o esguiladores y con fueyes perennes o caduques, alternes, yerbácees o coriacees, peciolaes, simples y colos marxes serraos. Ye hermafrodita coles inflorescencies colgando en recímanos. El frutu ye una baga.
Especies escoyíes
thumb|177px|left|Stachyurus praecox
Albuquerque (Nuevu Méxicu)
Albuquerque (nome navajo: Bee’eldííldahsinil) ye una ciudá del estáu de Nuevu Méxicu, nos Estaos Xuníos. Ye la más poblada del estáu.
El censu de población de los Estaos Xuníos de 2006 diz qu'Albuquerque tenía 494.236 habitantes.
Enllaces esternos
Páxina oficial
IPhone 3G
El iPhone 3G ye un teléfonu intelixente multitáctil de gama alta anguaño descontinuado, diseñáu y comercializáu por Apple Inc.. Foi parte de la segunda xeneración de iPhone, y foi presentáu'l 11 de xunu de 2008 nel WWDC 2008 nel Moscone Center en San Francisco (California) El iPhone ye internamente similar al so predecesor, pero inclúi delles carauterístiques nueves tocantes a hardware, tales como, GPS Asistíu, datos 3G y soporte Tribanda UMTS/HSDPA. El iPhone 3G tamién tenía meyores a nivel de software presentes nel iOS 2.0, que foi llanzáu coles mesmes. Amás d'otres carauterístiques adicionales como corréu electrónicu tipu Push y navegación turn-by-turn, el iOS 2.0 marcu al entamu a la tienda virtual App Store, la nueva plataforma de distribución p'aplicaciones de terceros.
Historia
Nesti nuevu iPhone destacóse'l cambéu esternu, sustituyendo la carcasa d'aluminiu del primer iPhone por un nuevu acabáu más gruesu de plásticu disponible en colores negru y blancu.
La principal meyora tocantes a hardware vieno na velocidá de conexón, yá que reemplazó'l sistema EDGE pol 3G, norma que dexa una mayor tasa y velocidá en transaición de datos pa teléfonos móviles y que cubre una amplia área de telefonía inalámbrica de voz, accesu a internet de manera remota, llamaes de videu y televisión.
== Artículos qu'inclúi l'embalaxe Manual d'instrucciones.
Vacognes-Neuilly
Vacognes-Neuilly ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Val d'Arry
Val d'Arry ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vlad Țepeș
Vlad lll, nacíu como Vlad Drăculea (Sighișoara, payares de 1431-Bucuresti, avientu de 1476), más conocíu como Vlad el Empalador (en rumanu: Vlad Țepeș), foi príncipe de Valaquia, güei el sur de Rumanía, ente 1456 y 1462. Foi un gran lluchador en contra del expansionismo otomanu qu'amenaciaba al so país y al restu d'Europa, y tamién yera famosu pola so manera de castigar a los enemigos y traidores. Vlad yera ortodoxu, anque con posterioridá convertir al catolicismu.
Foi rehén de los invasores otomanos hasta los diecisiete años d'edá, cuando llogró tomar el tronu de Valaquia, del cual foi depuestu poco tiempu dempués. Sicasí, en 1456, tres la Batalla de Belgráu, Vlad xubió de nuevu al tronu, en matando al so contrincante Vladislav II, y yá nun lo abandonó hasta 1462. Dempués vivió nel exiliu hasta 1474, momentu en que se llanzó de nuevu a la batalla pa recuperar el cargu, lo que consiguiría en 1476. Sicasí, n'avientu d'anguaño cayería lluchando contra los turcos, arrodiáu del so lleal Guardia Moldava.
L'escritor irlandés Bram Stoker inspirar nél pa crear el so personaxe del vampiru Conde Drácula, que daría orixe a gran cantidá de películes. Na actualidá Vlad Țepeș ye consideráu un héroe nacional en Rumanía.
Nome
El so patronímicu rumanu Dragwlya (o Dragkwlya, Dragulea, Dragolea, Drăculea, ) ye un diminutivu del epítetu Dracul, heredáu del so padre Vlad Dracul, quien en 1431 foi almitíu na Orde del Dragón, creada en 1408 por Segismundo de Luxemburgu, rei de Hungría y darréu emperador xermánicu. Dracul, qu'en Rumanu significa «el Dragón», ye una forma definida rumana, siendo -ul el sufixu d'artículu definíu (del llatín ille) y la pallabra drac, el sustantivu "dragón" (del llatín draco). Anguaño, la pallabra drac adquirió en rumanu modernu la connotación de «demoniu» (la pallabra pa «dragón» agora ye balaur o dragon), lo que llevó a malinterpretar el llamatu de Vlad como «demoníaco».
Tocantes a el so llamatu, Țepeș, el Empalador, provién a la so afición pol empalamiento como métodu d'execución, anque namái-y foi asignáu póstumamente, en redol al añu 1550. Antes d'esto namái fuera conocíu como Kazıklı Bey (Señor Empalador) polos turcos otomanos qu'atoparon los sos "montes" de empalados.
Descripción
thumbnail|250px|Parte d'un retablu del altar de [[Maria am Gestade (Viena), pintáu nel añu 1460. Paez ser la única representación de Vlad Țepeș pintada en vida d'ésti que llegó hasta los nuesos díes.]] Sobre'l so aspeutu físicu, un delegáu papal na corte húngara describir asina:
Tocantes a la so personalidá, considérase-y un gobernante de calter volcánicu ya impredicible, el más duru de tolos d'Europa Oriental nel sieglu XV. Pa dalgunos foi un heroicu defensor de los intereses ya independencia del so país, al que defendió tantu d'húngaros como de turcos, y un xusticieru. Asina, dizse qu'odiaba, más que cualquier cosa, los robos, les mentires y l'adulteriu, y que nun perdonaba a naide pol so rangu, sinón que, entá más, cuanto más altu yera'l rangu del traidor, más duru yera'l castigu.
Vlad fixo y desfixo aliances tantu con turcos como con húngaros, siempres velando polos intereses de la so tierra; Valaquia. Mientres tol so reináu caracterizóse como un auténticu patriota y siempres defendió los intereses del so pueblu yá que tantu húngaros como turcos miraben a los sos territorios como rexón a conquistar. Casi siempres cuntó con un exércitu amenorgáu y munches vegaes utilizó les táctiques de la guerrilla (utilizaba la táctica de tierra quemada, infestaba los pozos d'agua, mandaba enfermos de tuberculosis a los campamentos turcos) pa lluchar contra los sos enemigos.
Biografía
thumb|left|Símbolu de la Orde del Dragón. Nació na ciudá burgu-rumana de Sighișoara (Transilvania), ente payares o avientu de 1431, anque se desconoz la fecha exacta. Foi unu de los trés fíos lexítimos de Vlad Dracul, quien poles sos heroiques fazañes contra los turcos otomanos recibiera del rei d'Hungría, xunto a otros nobles valacos, tierres na rexón de Transilvania (entós parte del Reinu d'Hungría).
Vlad yera príncipe de Valaquia (antiguu principáu danubiano, que formó con Moldavia'l reinu de Rumanía en 1881). Anguaño, constitúi dos rexones xeográfiques bien definíes: la Muntenia, asitiada al este del ríu Olt, y la Oltenia, al oeste, ya históricamente siempres fueron dos rexones rumanes distintes.
La so traumática infancia foi bien determinante a la de formar el so futuru como príncipe. A los 13 años, en 1444, foi apurríu a los turcos como rehén xunto col so hermanu Radu (en rumanu Radu cel Frumos) pol so padre, como amuesa de sumisión al Sultán y como garantía. Foi criáu pol mesmu Murat II (padre de Mehmed II, que tener como a un hermanu) en ciudaes como Adrianópolis, Egniojsor, Ened y Ninfamén, col propósitu d'evitar una nueva traición per parte del padre de Vlad.
Cuando volvió del exiliu supo qu'en 1447 el so padre, Vlad Dracul, morriera tundíu y al so hermanu Mircea quemáren-y los güeyos con un fierro ingriente antes de soterralo entá con vida. Dambos fechos fueron ordenaos pol conde Juan Hunyadi (en rumanu Ioan de Hunedoara y antiguu aliáu de Vlad II, ) y sofitaos polos boyardos (l'aristocracia local), a los cualos Vlad tuvo dende entós odiu eternu.
Los turcos sofitar hasta convertilo en rei de Valaquia (antes inclusive aportó a Príncipe de Transilvania, pero namái mientres unos meses), en setiembre de 1448, pero los húngaros espulsar unos meses dempués por orde de Juan Hunyadi.
Mientres ocho años Vlad tuvo viaxando polos llugares estremeros de Valaquia buscando sofitu. Sábese que nesti tiempu contautó col so primu Esteban el Grande de Moldavia, quien lo ayudar nel futuru contra los turcos cuando ésti convirtióse en voivoda del so país. Amás aprendió delles táctiques políticu-militares.
Principáu (1456-1462)
thumbnail|250px|right|Vlad Țepeș (pintura n'acuarela, Alemaña, S. XVI). Cuando Vlad supo que los turcos fueren refugaos polos húngaros llanzar a tomar del poder; ostentáu por Vladislav II, quien yera sofitáu polos húngaros y la población d'orixe alemán amás de ser un protexíu de los turcos. Xunto con un contingente militar transilvanu, que lideró acompañáu por un noble de la Casa de Báthory, ganó al voivoda y fizo que lo executaren na plaza pública de Târgușor (cerca de Târgoviște, l'antigua capital de Valaquia, xusto onde morriera'l so hermanu). Una vegada convertíu en príncipe, en 1456, los reinos cristianos reconocer como tal.
La primer parte del reinu de Vlad tuvo apoderada pola idea d'esaniciar amenaces a la so poder, especialmente de grupos de nobles, como los boyardos. Esto consiguióse por eliminación física, pero tamién amenorgando'l rol económicu de la nobleza: les posiciones más importantes nel Concilio de Príncipes, que diben de normal a los más poderosos boyardos, fueron daos a individuos desconocíos, dalgunos d'orixe estranxeru, pero lleales a Vlad.
Pa posiciones menos importantes Vlad tamién ignoró a los boyardos. Una de les bases del poder de la nobleza de Valaquia yeren les sos conexones a les ciudaes autónomes de Transilvania poblaes por xente d'orixe saxón. Vlad actuó contra elles esaniciando los sos privilexos en rellación con Valaquia y entamando ataques contra ellos.
Foi despiadáu y nes ciudaes onde nun lo aceptaben realizábense execuciones por empalamiento d'homes, muyeres y neños, como nos casos de la ciudá transilvana de Kronstadt (Brașov) y Hermannstadt (Sibiu), dambes ciudaes habitaes por colonos alemanes que nun queríen comerciar con él o que nun queríen paga-y tributu. En 1459 fizo que 30 000 colonos alemanes (saxones) y oficiales fueren empalados.
Con ello empecipiaría la so carrera de brutales masacres, ente les que se-y atribúin l'estermín d'ente 40 000 y 100 000 persones ente 1456 y 1462, fechos detallaos en documentos y grabaos de la dómina, que punxeron de manifiestu'l so gustu pola sangre y el empalamiento, polo que se-y empezó a llamar Țepeș que significa en rumanu: empalador (vease empalamiento).
Vengación contra los nobles boyardos
Una de les sos aiciones de empalamiento masivu foi na so vengación contra los boyardos, asesinos del so padre y del so hermanu mayor. Vlad llevó a cabu esta vengación na Pascua de 1459, convidando a los boyardos a una gran cena de Pascua y pidiéndo-yos a éstos que se punxeren les sos meyores gales. Cuando terminaron de cenar, Vlad mandó empalar a los más vieyos, ente que a los mozos obligar a dir dende Târgoviște hasta un castiellu en ruines qu'había nun monte cercanu al ríu Argeș. Los boyardos fueron a cuerpu y munchos perecieron nel camín, pero los que llegaron entá con vida fueron obligaos a construyir el castiellu de Drácula y, asina, les sos precioses ropes de gala quedaron convertíes en harapos, mientres, obligaos a construyir el castiellu, diben morriendo de cansanciu y escosamientu a lo llargo de los meses ante'l prestu del Empalador.
A Vlad gustába-y entamar empalamientos multitudinarios con formes xeométriques. La más común yera una serie d'aniellos concéntricos de empalados alredor de les ciudaes a les que diben atacar. L'altitú de la estaca indicaba'l rangu que la víctima tuviera en vida. Con frecuencia, Vlad dexar podreciéndose mientres meses. Un exércitu turcu que pretendía invadir Valaquia volvióse tras, aterrado, cuando atopó a dellos miles de empalados descomponiéndose a lo cimero de les sos estaques, a dambes veres del Danubiu.
Los montes de empalados contra los sos enemigos
thumbnail|250px|right|Vlad Țepeș almorzando ante unu empalados. Lluchó y descargó tola so brutalidá tantu contra cristianos como contra musulmanes. Defendiendo lo que-y convenía en cada momentu, lluchaba contra aquel que-y fixera pagar tributos.
Tantu musulmanes como cristianos tener por malditu, quedándose él nuna posición media, obligando a musulmanes del so país a lluchar contra los musulmanes turcos y a los católicos a matar ortodoxos.
Al añu siguiente afaró les ciudaes de Amlaș y Făgăraș por rebelión, resultando la gran mayoría de los sos habitantes empalados, quemaos o muertos en combate. Estes ciudaes tardaron delles xeneraciones en recuperar la so población, quedando ermes dalgunes d'elles mientres un sieglu. Vlad, al roblar la paz con Transilvania, esixó qu'esti principáu nun acoyera a nengún enemigu y que-y pagara un tributu de 15 000 florinos.
Conflictos esternos
thumb|left|200px|Vlad Draculea nuna pintura del castiellu de los [[Castillo de Forchtenstein|Esterházy (sieglu XVII).]] En 1461, Draculea llibró una de los sos más famoses batalles. El Sultán turcu Mehmed II, conquistador de Constantinopla, tendió-y una trampa. Unvió al so alcuentru al collaboracionista griegu Catavolinos, en calidá d'embaxador, pa citalo en Giurgiu, puertu danubiano cerca de Bucuresti, col fin de "solucionar un pequeñu problema fronterizu". Nel llugar de la cita esperaba un destacamentu al mandu del xeneral Hamza Beg. Vlad Țepeș asonsañó cayer na trampa y presentóse con parte de los tributos pendientes ya inclusive dellos presentes pal sultán pero, de la mesma, llevó consigo a un nutríu exércitu de caballería que ganó a los turcos con relativa facilidá. Dempués d'esta batalla, Catavolinos y Hamza Beg fueron conducíos xunto al restu de los prisioneros hasta Târgovişte, onde morrieron empalados, anque otres fontes aseguren que Hamza Beg foi abandonáu con vida na frontera en siéndo-y cortaos los pies y les manes.
Este mesmu añu, Mehmed II, un home al que nun se-y conocía precisamente pola so repunancia ante la efusión de sangre, reculó cuando pretendía invadir Târgovişte y volvió a Constantinopla enfermu de violentes vultures ante la visión del Monte de los Empalados. Esti peculiar "monte" yera un valle onde s'habíen valtáu tolos árboles pa llograr estaques. Estaques abondes pa empalar a más de 23.000 prisioneros turcos, húngaros, rumanos, búlgaros y colonos alemanes y les sos families empalados ellí mesmu, partíos por tol valle, a lo cimero de los palos.
Animáu por estos ésitos, Vlad III crució'l Danubiu y enfusó en territoriu otomanu, onde ganó a les tropes turques. El 11 de xineru de 1462 Draculea unvió una misiva a Matías Corvino, informándo-y del recuentu de les cabeces de 24.000 enemigos, a los qu'había que sumar los muertos nes quemes de les sos cases, que los sos cadabres nun fueron recuperaos. Amás de la carta tamién unvió al rei húngaru dos grandes sacos con oreyes, ñarices y cabeces de les sos víctimes. Foi tal el terror desamarráu ente los turcos por estes incursiones que bona parte de la población musulmana de Constantinopla abandonó la ciudá por mieu a que fuera conquistada por Vlad col sofitu de los numberosos habitantes qu'entá echaben de menos la rellumanza bizantina.
Enfurecido pola meyora de los valacos, Mehmet II atacó esi añu con un exércitu de 150 000 homes (según una carta qu'él mesmu escribió a un gran visir) y una flota que xubió pol Danubiu. Estes tropes incluyíen a 4000 soldaos de caballería comandados por Radu el Formosu, hermanu de Vlad III. Nun hai alcuerdu al respective de la cantidá d'homes de los que dispunxo Draculea, pero diverses fontes embaraxen cifres ente los 22 000 y los 30 900. Lo que sí ye seguro ye que Vlad III nun pudo evitar que los turcos ocuparen la capital, Târgoviște (4 de xunu de 1462), polo que se sirvió d'estratexes como la guerra de guerrilles y la tierra quemada pa enfrentase a los turcos mientres la primavera y el branu de 1462, amás de diversos ataques. El más importante tuvo llugar ente'l 16 y 17 de xunu, cuando Vlad y dalgunos de los sos homes amarutaos con ropes turques introducir nel campamentu turcu ya intentaron asesinar a Mehmed. Amás, pa desmoralizar a los invasores, ordenó sacupar toles ciudaes de Valaquia y sacar d'elles cualquier oxetu de valor. Estos retiráronse en fracasando nel asediu a la fortaleza de Chilia (al sur de Moldavia), coles sos tropes abrasaes pola peste, y dexaron a Radu el Formosu por que siguiera la llucha.
Esta sería la postrera gran batalla de Draculea. Magar les victories, a Vlad oponíase-y la nobleza, que sofitó al so hermanu Radu. Mehmet II, una vegada en Constantinopla llogró, usando una serie d'intrigues qu'incluyeron la falsificación de documentos, que Matías Corvino encarcelara a Vlad III n'agostu de 1462.
L'exércitu turcu, dirixíu pol so mediu hermanu Radu, arrodió la fortaleza de Poenari, onde s'abelugara'l príncipe valaco. Un arqueru llanzó una flecha al traviés de la ventana, avisando de que l'exércitu turcu averábase. McNally y Florescu espliquen que l'arqueru yera un antiguu sirviente de Vlad, que llanzó l'avisu por llealtá, magar convertise al Islam pa escapar de la esclavitú polos Turcos. La so muyer, la princesa Cnaejna, al lleer el mensaxe refundiar a un afluente del ríu Argeş pa evitar ser prindada. Acordies cola lleenda, dixo que "prefería que'l so cuerpu podreciérase y ser comida polos pexes del Argeș primero que ser prindada polos turcos". Güei, l'afluente ye llamáu Râul Doamnei (el ríu de la dama). El mesmu Vlad foi recluyíu na torre real cerca de Buda, tomando posesión del tronu'l so hermanu Radu, quien actuó como un títere de los turcos.
Últimu ascensu al poder de Valaquia
La so última aición foi trés díes depués, cuando Vlad llanzar a atacar a los turcos. Estos prepararen otru gran exércitu pa conquistar Valaquia y poner nel poder a Basarab Laiota. Los turcos taben sofitaos polos nobles boyardos, quien-yos dexaron vía llibre pa enfusar en Valaquia. Y foi Basarab quien se llanzó contra Vlad Dracula nuna emboscada na que morrieron él y la mayoría del so guardia personal de moldavos, de los que namái quedaron diez soldaos.
Vlad morrió mientres una batalla contra la invasión de los Turcos n'avientu de 1476. Les circunstancies de la so muerte nun son del tou clares, yá que esisten a lo menos tres versiones rellacionaes a dichu eventu. Esiste una versión qu'asegura que foi muertu mientres la batalla por infieles Boyardos; otra versión señala que foi muertu poles sos guardaespaldes; finalmente, la versión más espublizada ye la que señala que mientres la batalla, antes de ser prindáu polos Turcos, llogró escapar de los sos enemigos, asitióse'l ropaje d'un soldáu Turcu cayíu y fuxó con direición a los sos homes, quien al velo confundir col enemigu, matándolo al intre los sos propios soldaos, degollándolo y dexando el so cuerpu xaciendo nel campu, l'únicu detalle del que se tien certidume ye que los turcos desollaron la cabeza tarazando la so cara y la so melota del craniu y llevaes como troféu a Constantinopla, onde'l sultán ordenó que s'asitiara nuna estaca pa nun dexar llugar a duldes con rellación a la muerte de Vlad.
Desconozse'l llugar del so sepulcru, magar-y lo asitió nel monesteriu de Snagov dende'l sieglu XIX.
Descendencia
Nel momentu de la so muerte, Vlad Ţepeş tenía unos cuarenta y siete años. La tradición tresmitiónos l'alcordanza de trés herederos del voivoda :
Mihnea I cel Răo, primer fíu de Vlad III, voivoda de Valaquia ( 1508 - 1510 ).
Mircea, el primer herederu lexítimu, sumió de les cróniques alredor de 1483; camudó'l nome pa evitar les acusaciones y asina la familia Stanciu vivió cerca del poder políticu hasta la revolución de 1989 cuando decidieron volvese contra'l dictador Ceaușescu.
Vlad, el segundu herederu lexítimu de Vlad III, apostó'l tronu Vassal en Radu cel Mare, pero foi espulsáu del tronu pola voluntá de los húngaros. Otres fontes tamién menten la supuesta esistencia d'otros fíos illexítimos ente los que Mihail, Radu, y una fía llamada Zaleska, que sería la verdadera primer muyer n'escapar antes de la invasión de los turcos, el so nuevu nome yera María Balsa quien dempués se casó con un noble napolitanu llamáu Mateo Ferrillo.
Héroe nacional
Dende'l sieglu XIX foi consideráu por poetes y pintores rumanos como un gobernante que la so tiranía xustificar pola crueldá de los tiempos y de la llucha contra los turcos y los nobles boyardos. Ion Budai-Deleanu escribió un poema épicu basáu na so figura: Țiganiada (publicáu póstumamente en 1875, casi un sieglu dempués de la so composición). Nel mesmu Vlad apaez como un héroe que combate a los boyardos, los otomanos y los strigoi (vampiros) al mandu de un exércitu d'ánxeles y xitanos. A mediaos del sieglu XIX, el poeta Dimitrie Bolintineanu glorificó los trunfos de Drácula na so obra "Combates de los Rumanos", les aiciones selvaxes de Vlad Țepeș yeren consideraes como necesaries pa prevenir el despotismu de la nobleza local. El gran poeta rumanu, Mihai Eminescu, na so balada "La Tercer Carta" referir a los valerosos príncipes valacos ente los qu'inclúi a Vlad III.
En 1976, el gobiernu de Nicolae Ceaușescu declarar Héroe de la nación al cumplise'l V Centenariu de la so muerte y el Partíu Comunista Rumanu reafitó a Țepeș como un héroe y un home d'Estáu que la so crueldá taba xustificada por fines políticos. Sicasí, según dellos investigadores como'l Dr. Duncan Light, la importancia de Vlad Țepeș pa la Rumanía Comunista foi n'ocasiones esaxerada n'Occidente: