cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikki Reed
Actoral
N'avientu de 2011, anuncióse que Reed xunióse al repartu de Pawn, un thriller independiente dirixíu por David A. Armstrong. La película tamién ta protagonizada por Forest Whitaker, Ray Liotta, Common, Michael Chiklis, Sean Faris, Stephen Lang, Marton Csokas, y Jessica Szohr.
En xineru de 2013, Reed filmó el videu musical de Hanson pol so single, "Get The Girl Back", col so ex-home Paul McDonald. El videu foi llanzáu n'abril de 2013. Otres cares conocíes nel videu inclúin Kat Dennings, Drake Bell, Drew Seeley, Amy Paffrath, y Alex Beh. Nel mesmu añu tuvo una pequeña participación na película Empire State. El filme cunta una hestoria verídica asocedida nos años 80, al respective de dos amigos que realicen robu nun depósitu de vehículos blindaos. La película ta protagonizada por Liam Hemsworth, Dwayne Johnson y Emma Roberts.
Nel añu 2014 estrenó nel Festival de cine de Tribeca, Intramural. La película ye una comedia de deporte y ta so la direición de Andrew Disney y protagonizada por Jake Lacy, Kate McKinnon y Beck Bennett ente otros.
Musical
L'actriz grabó al pie del so maríu, el cantante-compositor Paul McDonald, el cantar "Now That I've Found You" que s'estrenó'l programa de radio de Ryan Seacrest el 15 de payares de 2011. La pareya llanzó'l so primer EP en xunto, The Best Part, el 29 d'ochobre de 2012. El cantar "All I've Ever Needed", foi incluyida na banda sonora de la película de Reed, La Saga Twilight: Amanecer - Parte 2.
L'actriz xunto con quien foi'l so home, Paul, atópense trabayando nun álbum musical llamáu "I'm Not Falling". El discu tien fecha de llanzamientu nel añu 2014.
Diseñu de xoyes
El 21 de payares de 2012 l'actriz llanzó la so llinia de xoyes, acomuñada con Pascal Mouawad Glamhouse, Mattlin Yera by Nikki Reed. La coleición inclúin pulseres, collares y aretes ente otros. Toos inspiraos polo que la so madre solía usar y delles obres de cerámiques que la so güela solía faer. Reed, nuna entrevista esclusiva al portal de noticies estauxunidense BANG Showbiz mientres l'eventu de presentación de la llinia de xoyes celebráu en Fred Segal, un conocíu local asitiáu na esclusiva Melrose Avenue de Los Angeles, declaró:
Vida privada
Reed caltién una estrecha amistá coles sos co-estrelles de Twilightsobremanera, con Peter Facinelli, Elizabeth Reaser , Kristen Stewart y Jackson Rathbone, siendo Reed la madrina de Monroe Jackson Rathbone, el primer fíu del actor. Ye tamién amiga de Spy Kids y l'actriz Alexa Vega, quien foi dama d'honor na so boda.
En xunu de 2010, Reed punxo en marcha una páxina web oficial que cunta con un blogue, onde s'alderica una variedá de temes, tantu personal como profesional.
Rellaciones
Reed conoció al concursante de la 10ª d'American Idol, el cantante-compositor Paul McDonald na alfombra colorada nel estrenu de Caperucita Colorada en marzu 2011. El momentu nel que se conocieron foi tresmitíu nun programa d'American Idol como parte d'un segmentu qu'amosó a los participantes qu'asistieron al estrenu. La pareya empezó a salir puestu y al poco tiempu ver na entrega de premios MTV Movie Awards el 5 de xunu de 2011, onde Reed foi fotografiada con un aniellu de compromisu. La pareya casó'l 16 d'ochobre de 2011 nun ranchu priváu en Malibú (California). A finales del mes de marzu del 2014 anuncióse que la pareya dixebraríase depués de dos años y mediu de matrimoniu. Asina mesmu la rellación terminó en bonos términos y van siguir colos sos proyeutos musicales que los inclúin a dambos.
L'actriz empezó una rellación col protagonista de la serie The Vampire Diaries, Ian Somerhalder nel añu 2014 Nikki Reed confirmó'l so compromisu en febreru de 2015. Casóse con Ian Somerhalder el 26 d'abril de 2015 en Santa Monica (California).
Floral Magazine: Comprising Figures and Descriptions of Popular Garden Flowers
Floral Magacín: Comprising Figures and Descriptions of Popular Garden Flowers, (embrivíu Fl. Mag. (London)), foi una revista con descripciones botániques qu'editóse en Londres en dos series nos años 1861-1881.
Ctenomys leucodon
El tucu-tucu de dientes blancos (Ctenomys leucodon) ye una especie de royedor del xéneru Ctenomys de la familia Ctenomyidae. Habita nel centru-oeste de Suramérica.
Taxonomía
Esta especie de royedor fosorial describióse orixinalmente nel añu 1848 pol zoólogu y naturalista inglés George Robert Waterhouse.
La llocalidá tipo referida ye: “San Andrés de Machuca, nes coordenaes: 16°44'S 69°01'W y n'altitú de 4000 msnm, al sur del llagu Titicaca, departamentu La Paz, Bolivia”.
Etimológicamente, el términu específicu leucodon construyir con dos pallabres en idioma griegu, onde leuco (λευκός) significa 'blancu' y odón (ὀδών) traduzse como 'diente', esto ye: 'dientes blancos'.
En 1916, el mastozoólogu británicu Michael Rogers Oldfield Thomas designar como especie tipu d'un nuevu subxéneru creáu por él: Haptomys.
Ye un tucotuco monotípicu, de tamañu medianu, con llargor del cuerpu más cabeza ente 200 y 278 mm y de cola ente 79 y 85 mm. El cariotipo ye 2n = 36; FN = 68.
Distribución xeográfica y hábitat
Esta especie de royedor ye endémica d'árees altiplánicas al sur del llagu Titicaca nel suroeste de Bolivia y el sureste de Perú. Estender dende la ciudá de La Paz (nel departamentu homónimu) hasta'l sur de Puno.
Caltenimientu
Según la organización internacional dedicada a la caltenimientu de los recursos naturales Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura (IUCN), al nun tener mayores peligros, clasificar como una especie baxu “esmolición menor” na so obra: Llista Colorada d'Especies Amenaciaes.
Tsubasa Terayama
Tsubasa Terayama (寺山 翼, ) ye un futbolista xaponés.
Garcinia humilis
Garcinia Humilis (ant. Rheedia laterifolia), conocíu comúnmente como achachairú o achacha ye un árbol perteneciente a la familia Clusiaceae.
Descripción
Ye un árbol de seis a siete metros d'altor, el so tueru ye rectu, llisu y de color negru; tien cañes horizontales; fueyes persistentes ente ovales y elíptiques; y flores blanques. El so frutu ye una baga comestible.
Distribución y hábitat
Crez namái na rexón de les llanures aluviales de Bolivia.
Plumier describió per primer vegada una especie d'esti xéneru col nome de Van Rheedia, describióse por Linnaeus en 1753. Ye un árbol emparentáu col mangostán (Garcinia mangostana) y el yérbadu (Garcinia madruno). Cultívase tradicionalmente en Bolivia, pero apocayá llantóse nuna escala comercial en Burdekin, Australia. La fruta llevó'l tercer llugar nos Premios a la Innovación Fruit Loxística 2012, celebrada en Berlín.
Frutu
El frutu del achachairú tien un color doráu intensu que llega al anaranxáu acoloratáu cuando ta maduru. Tien forma oval y llega a tener, hasta 6 cm de llongura por 4 cm de diámetru. Suel tener una grana grande de color café, nun frutu más grande pueden topase dos granes. Como cultivu de fruta ecolóxica, que nun travesó cientos de xeneraciones de cría selectiva , cada frutu tien les sos propies carauterístiques, frecuentemente con delles pequeñes irregularidaes y marques na so piel, qu'añeden interés a la so apariencia, pero nun afecten a la so calidá.
El frutu crez hasta alredor de seis centímetros de llargu y tien una superficie de color naranxa brillante alredor de la magaya blanca comestible, que de la mesma contién una o dos granes de color marrón. El sabor ye descritu tanto amargosu como duce. El pulgu ye dura y amargosa y puede estremase con un cuchiellu o colos dientes de la parte comestible de la fruta xuntada a la grana. El Departamentu d'Agricultura, Pesca y Silvicultura de Queensland atopó que'l frutu caltiénse bien mientres cuatro a seis selmanes , siempres y cuando se caltenga fuera de la nevera. Encamiéntase almacenar la fruta nun rangu de 15 a 20 graos centígraos, con un mugor relativo alta. Si nun se cumplen estes condiciones, el frutu va amostalgase. A pesar de que delles persones atoparon que'l so almacenamientu na canasta de güevos d'una nevera nun estropia'l frutu de nenguna manera.
Estación
El achachairú ta en temporada d'avientu, y a mediaos de marzu. Esto ye, namái en dómines de branu
Salú
A pesar de que nun hai nenguna prueba médica, los usos tradicionales de les partes non comestibles de la fruta Garcinia humilis ( granes , corteza, etc ) inclúin : En Bolivia los pulgos utilícense como un supresor de la fame El miel resultante utilizar con fines melecinales. En Bolivia vender por 10 vegaes el preciu normal del miel. L'interior de la piel utilizar pa estregar nes marques (tales como verrugas) na piel p'amenorgalos.
Taxonomía
Garcinia humilis describióse por (Vahl) C.D.Adams y espublizóse en Phytologia 20: 312. 1970.
Enllaces esternos
http://www.sicsantacruz.com/sic/index.php/fruticultura/188-cultivu-del-achachairu http://ibce.org.bo/images/estudio_mercado/perfil_mercáu_Copuasu_AchacairuCB08.pdf
Gazella
Les gaceles (Gazella spp.) son antílopes de tamañu mediu, axilosos y de pates llargues. El nome femenín gacela vien de la pallabra persa Ghazal, que significa "elegante y rápida". Pueden algamar velocidaes de 97 km/h, y caltener una velocidá de 56 km/h por un periodu enllargáu. Atópase nes praderíes de les sabanes d'África, anque tamién nel suroeste d'Asia. Viven en rebañaos y son animales herbívoros. Axuntar en fataos esvalixaos que pueden contener dellos miles d'individuos. Pa sobrevivir en campu abierto, tienen de tar sollertes tol tiempu. Anque de cutiu échense, nun duermen más d'una hora al día, en curtios periodos de cinco minutos o menos. Les gaceles viven en grupos de miles d'individuos que se caltienen alerta, pos nun duermen mientres periodos bien llargos.
Especies
Según Mammal Species of the World el xéneru Gazella ta integráu por diez especies. Otru autores consideren a les subespecies de Gazella subgutturosa, de G. dorcas, de G. gazella y de G. bennettii como especies monotípicas distintes.
Amás, escastáronse les siguientes especies:
Flore de la Nouvelle Calédonie et Dépendances
Flore de la Nouvelle Calédonie et Dépendances (embrivíu Fl. Nouv. Calédonie Dépend.) foi una revista ilustrada con descripciones botániques qu'editóse pol Muséu Nacional d'Historia Natural de Francia. Fueron publicaos 18 númberos nos años 1967-1992. Foi sustituyida por Flore de la Nouvelle-Calédonie.
Grèges
Grèges ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Saint-Christophe-de-Chaulieu
Saint-Christophe-de-Chaulieu ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ochetorhynchus melanurus
Ochetorhynchus melanurus, llamáu tamién Gargüelu blancu, chiricoca, tapaculo del cordal) ye una especie d'ave de la familia Furnariidae. Tradicionalmente fuera asitiada nel genus monotípicu Chilia, pero recién evidencies haber treslladáu al xenero Ochetorhynchus.
Ye endémicu en Chile. El so hábitat son zones de carbes subtropicales o tropical seques amás de zones de carba de gran altitú subtropical o tropicales.
Escudu de Llanera
L'escudu de Llanera ye un escudu utilizáu pol Ayuntamientu asturianu de Llanera pero ensin sanción llegal, ta llabráu na fachada de la Casa Consistorial. Como otros munchos conceyos esti escudu foi inventáu por Octavio Bellmunt y Fermín Canella pa ilustrar la so obra "Asturias".
El so escudu ye: Curtiáu y mediu partíu.
Villarta de los Montes
Villarta de los Montes ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura), mancomunidá de Cijara.
Garcinia kola
La cola amargosa, orogbo o orobó (Garcinia kola) ye una especie de planta con flores nativa d'África, perteneciente a la familia Clusiaceae o Guttiferae.
Villarta de los Montes
La so población en 2016 ye de 503 habitantes censaos según el INE.
Situación
Asitiada nun ámbitu montuoso, nes estribaciones de la sierra del Aveséu, yá nos dominios de Castiella-La Mancha, ocupando l'estremu más oriental de toa Estremadura. Pertenez a la mancomunidá integral de Cijara y al Partíu xudicial d'Herrera del Duque. Villarta ta asitiada en Badayoz(nordés)
Garcinia kola
Medicina tradicional
Ye utilizada na medicina tradicional que-y atribúi efeutos purgantes, antiparasitarios y propiedaes antimicrobianas. Les granes utilizar pa tratar la bronquitis, infeiciones de gargüelu, cólicos, resfriaos y la tos. Tamién ye utilizáu pa trestornos del fégadu y como un palu de mazcar.
Investigación científica
Un estudiu preliminar de la planta amosó que puede beneficiar a les víctimes del ébola, al amenorgar la multiplicación del virus. N'estudios con animales Garcinia kola aumentó les actividaes de les enzimes lactato deshidrogenasa y glucosa-6-fosfatu deshidrogenasa.
Villarta de los Montes
Situación
Llégase al traviés de: Madrid -> Toledo -> Argés -> Pulgar -> Las Ventas con Peña Aguilera -> Retuerta del Bullaque -> Horcajo de los Montes -> Bohonal de los Montes -> Villarta de los Montes
Dende: Badayoz -> Santa Amalia -> Casas de Don Pedro -> Talarrubias -> N-430 -> Villarta de los Montes
Historia
La hestoria de Villarta de los Montes ta rellacionada cola so pertenencia a la Mesta, y les sos construcciones caltienen la tipoloxía clásica de les rellacionaes coles cañaes mesteñas.
L'orixe de la formación d'esti pueblu ta estrechamente rellacionáu cola actividá ovina. Poro, determinar que'l so orixe ye pastoril, siendo nel so principiu los habitantes escasos.
Pasando'l tiempu, y con él les vicisitúes históriques de cada dómina, la población foise amontando y estendiéndose urbanísticamente d'una manera anárquica. L'apaición de Villarta como pueblu incipiente data del sieglu XIII, siendo asina desconocida la fecha en que foi fundáu.
El territoriu de Villarta perteneció a la cora de Al-Belath, qu'entendía la zona oriental de Cáceres y de Badayoz hasta Castuera, dientro del reino taifa de Toledo. Más tarde, nuna serie de campañes militares, enmarcaes ente los años 1079 y 1085, el rei Alfonsu VI de Llión y Castiella apoderar de les tierres d'ésti reinu musulmán de Toledo.
Dempués de la batalla de Sagrajas (1086), perder a manes de los almorávides munches de les tierres entendíes ente los ríos Tajo y Guadiana. Sicasí, esti últimu ríu sirve de frontera ente'l reinu de Castiella y el reinu árabe a partir del añu 1157. Dempués de la batalla de las Navas de Tolosa (1212), el territoriu ocúpase totalmente.
A partir de 1444, tol territoriu ta sol dominiu de Gutierre de Sotomayor, Gran Maestre de la Orde d'Alcántara y conde de Belalcázar, concedíu pol rei Xuan II de Castiella. Nun censu de 1594, a Villarta incluyir na Tierra de Belalcázar na Provincia de Trujillo.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura, entós conocíu como Villarta. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial d'Herrera del Duque. Nel censu de 1842 cuntaba con 161 llares y 620 vecinos.
Clima
Villarta de los Montes ta asitiáu nel dominiu climáticu mediterraneu. Los factores más significativos nesti aspeutu son: iviernos fríos, branos templaos, seca braniza (que s'estiende pelos meses de xunu a setiembre), irregularidá nes precipitaciones y fuertes oscilaciones térmiques.
Dientro del clima mediterraneu, y por cuenta de unos factores xeográficos y otros dinámicos como son la llatitú, la situación de la rexón dientro de la provincia de Badayoz, la disposición del relieve y l'altitú, podría considerase'l clima d'esta zona estremeña una microclima, por cuenta de que cunta con unes precipitaciones añales superiores a les contornes axacentes (ente 700 y 900 mm de media), y onde abonden les borrines mañaneres por cuenta de la cercanía del ríu Guadiana.
Economía
Basada na ganadería, agricultura y nel caltenimientu de la Reserva Rexonal de Caza del Cíjara.
El sector ganaderu dedícase, principalmente, al cuidu de ganáu ovín y caprino, que pacen nes zones más grebes o cerealísticas nes que repelan yerbes y camperes. Antes esistía daqué de ganadería bovina, pero perdió importancia frente al cuidu del ganáu ovín.
L'agricultura ye la segunda actividá económica importante. Principalmente, cultívense ceberes propies del clima continental: trigu, cebada, centenu y avena. En Villarta, les tierres llanes son casi inesistentes, polo que la maquinaria agrícola nun tien a penes cabida. Dientro de la producción agrícola, tamién puede destacar l'actividá olivarera, l'apicultura y la viticultura. La producción vitivinícola tien escasa importancia, siendo poques les viñes esistentes.
Monumentos y llugares d'interés
450px|thumb|Panorámica de Villarta de los Montes, col [[ríu Guadiana al fondu.]]
Gastronomía
Consecuencia de l'abondosa pesca (carpa, barbu, lucio, perquesol, alburno, pez gato, blas...), los pexes de ríu son un platu habitual na mesa: salmorejo de pexes rustíos al caricote, o guisaos con cebolla y vinagre.
Ente los productos de matanza pueden tastiase les patateres, el pistoreyu n'adobo, el trabao en pringue, torrendos y el conocíu tasajo. Amás, y como platos presentes en tola gastronomía de la rexón, nun falten en Villarta el popular gazpachu con pataca asada y güevu fritu, ajoblanco, y duces caseros ellaboraos con miel de la zona; son de destacar la canelilla, "rosquíes",canelones y canutos, y mantecaos.
Otros platos típicos villarteños: Sopes de cachuela, sopes berrendas, migues, asadillo, sopes d'ayu, ensalada de llechuga, cagao de gatu, pistu, caldereta, espárragos...
Grémonville
Grémonville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Warekena
El warekena (o guarequena) ye un idioma arawaco faláu primero de too nel estáu Amazones, de Venezuela, en Brasil y Colombia.
Léxicu
La distancia léxica ente'l warekena y otros idiomes arawacos ye abondo grande. ! Warekena ! Kurripako ! Wayúu
Saint-Clair-de-Halouze
Saint-Clair-de-Halouze ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Greuville
Greuville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Zarzosa
Zarzosa ye un conceyu d'España perteneciente a la comunidá autónoma de La Rioxa.
Historia
En 1366 foi incluyida ente les llocalidaes del Señoríu de Cameros, que foi vencíu por Enrique II de Trastámara a Juan Ramírez de Arellano pol so sofitu na llucha contra Pedru I el Cruel.
En 1556, Martín Gil apuntaba nel so "Rellación del Arciprestalgu de Arnedo": "El dichu llugar de Carcosa ye d'ochenta bezinos xurisdicción del conde d'Aguilar …".
Hasta 1708 foi aldega de Munilla perteneciendo al señoríu de los condes d'Aguilar y Inestrillas, quien nomaben el so alcalde ordinariu, pero esi añu independizar tres pagar ocho mil quinientos reales.
Tres la desapaición de los señoríos, en 1811, convertir en villa de la provincia de Soria, hasta la creación de la provincia de Logroño el 30 de payares de 1833.
A mediaos del sieglu XIX, cuntaba con una fábrica de paños y tres tintes.
Política
thumb|Casa consistorial Al tener menos de 100 habitantes, ye un conceyu de conceyu abiertu y namái s'escueye al alcalde, qu'anguaño ye José María Sáenz Blanco, del Partíu Popular. En 2007 consiguió 12 votos de 13 totales (l'otru foi pal PSOE) y una astención. A partir de 1983, l'alcalde siempres perteneció al Partíu Popular. En 1979 ganó les eleiciones la UCD con 11 votos válidos y 6 astenciones. a).
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 18,29 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
La población menguó drásticamente a lo llargo del sieglu XX.
NGC 49
NGC 49 ye una galaxa lenticular alcontrada na constelación d'Andrómeda.
Capra
thumb|[[Capra falconeri.]]
Capra ye un xéneru de mamíferos artiodáctilos de la familia Bovidae que suelen conocese comúnmente como cabres o cabres selvaxes. Ta compuestu d'hasta 9 especies, incluyendo la cabra selvaxe (o cabra montés), el markhor y l'íbice. Sicasí, esisten animales d'otros xéneros (que nun son Capra) de la subfamilia Caprinae y que dacuando se denominen "cabres", como los del xéneru Oreammos, al que pertenez la "cabra" de los Montes Rocosos (Oreamnos americanus). Les cabres selvaxes son orixinaries del centro-oeste d'Asia, onde inda viven la mayoría de les especies actuales, y dende onde colonizaron partes d'Europa y África.
La cabra doméstica (Capra aegagrus hircus) ye una subespecie adomada de la cabra selvaxe (Capra aegagrus). Hai unos 9000 años, mientres el Neolíticu, apaecieron en Mesopotamia les primeres cabres doméstiques, que la so distribución actual, tantu en forma doméstica como amontesada, ye práuticamente cosmopolita. Les cabres son anguaño unu de los principales animales domésticos n'Oriente Mediu, norte y este d'África y la Europa Mediterránea.
Aspeutos xenerales
Son animales gregarios que viven n'esquitaes pero, al contrariu que los sos próximos parientes, les oveyes (xéneru Ovis), les cabres son animales afechos a comer arbustos y matos correosos propies de medios secos y/o montascosos. Suelen ser animales axilosos, capaces d'engatar con facilidá por rimada por demás empinaes y saltar d'un risco alloñáu a otru.
Son capridos (Caprinae), como los Ovis (qu'inclúi les oveyes), pero estremar d'estos pola presencia de glándules de golor cerca de los pies, na vería y en frente de los güeyos, pola ausencia d'otres glándules faciales y pola presencia d'una barba nos machos y de dureces ensin pelo nes rodíes de les pates delanteres.
Les especies selvaxes presenten un marcáu dimorfismu sexual, manifestándose grandes diferencies de talla, color y cornamenta ente machos y femes; sicasí les distintes races doméstiques tienden a anidiar estes diferencies.
Mitoloxía
La cabra yera un animal bien veneráu en Mendes n'Exiptu. Taba prohibíu matala, porque creíen que Khnum, gran divinidá d'esta ciudá, despintárase so la figura d'una cabra por esto representábase-y con cara d'esti animal. Ente qu'en Mendes se reverenciaba esti animal ya inmolábense les oveyes, en Tebaida, otra manera, veneraben les oveyes y sacrificaben les cabres.
Ente los griegos, taben consagraes a Zeus, en memoria de la ninfa Amaltea. Los lacedemonios, inmolar a Hera. Los romanos nos sos medayes, representaben a Juno Sospita con una piel de cabra.
Punxérase, diz Aulo Gelio, una cabra blanca nun cuadru de Homero, porque se-y consagraba unu d'estos animales en sacrificiu como a poeta dedicáu a Apolo, al cual acostumaba inmolar cabres d'esti color.
Flore de la Nouvelle-Calédonie
Flore de la Nouvelle-Calédonie (embrivíu Fl. Nouv.-Calédonie) ye una revista ilustrada con descripciones botániques que s'edita pol Muséu Nacional d'Historia Natural de Francia. Fueron publicaos 19 númberos dende 1993 hasta agora. Foi precedida por Flore de la Nouvelle Calédonie et Dépendances.
Peter Fonda
thumb|247px|Retruque de la moto cola que Peter Fonda rodó Easy Rider. Peter Henry Fonda ye un actor d'Estaos Xuníos, fíu de Henry Fonda, hermanu de Jane Fonda y padre de Bridget Fonda, siendo toos ellos tamién actores. Non yá destacó poles sos actuaciones, sinón qu'amás tuvo participación en delles películes como guionista, productor y direutor.
El so accesu a la fama producióse por cuenta de la so actuación nel filme Easy Rider, película na que, amás, collaboró nel guión, polo que foi nomáu al Óscar al Meyor Guión, y na producción.
Inspirador de la lletra de She Said She Said
Fonda tamién ye conocíu por haber inspiráu la lletra del cantar She Said She Said de la banda británica The Beatles. Esto asocedió cuando l'actor atopar n'Estaos Xuníos, tomando LSD xunto con trés de los integrantes de dichu grupu (George Harrison , John Lennon y Ringo Starr). Cuando Harrison comentó so los efeutos de la droga que morríase , l'actor contestó-y : I know what is like to be dead (Se como ye tar muertu , n'español). John Lennon dixo darréu dempués : You're making me feel like I've never been born". "Who put all that shit in your head? (tas faciéndome sentir como si nun naciera nunca. ¿Quién te metió toa esa mierda na cabeza?). Por esta razón, el títulu orixinal del cantar diba ser He Said He Said, en rellación a Fonda, pero Lennon, al momentu de grabala , anidiar (yá que la primer versión del cantar yera bastante agresiva), refiriéndose a una muyer y camudando delles partes de la lletra. Finalmente'l cantar foi publicada nel álbum Revolver, de 1966.
Grigneuseville
Grigneuseville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gruchet-le-Valasse
Gruchet-le-Valasse ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristina Lemercier
Nació en 1951 col nome de Cristina Noemí Perone en José C. Paz, nos suburbios de Buenos Aires. Dende la so infancia tuvo venceyada col peronismu, la so madre militaba nel Partíu Xusticialista. Tenía dos hermanes: Gloria y María Rosa Perone.
Escontra 1968, Lemercier casóse col cantante tucumano Freddy Tadeo (Raúl Ortega, hermanu del famosu cantante tucumano Palito Ortega), con quien tuvo trés fíos: Pablo (1970−), Paula (1974−) y Julia (1979−).
Carrera
El primer trabayu televisivu de Lemercier foi en 1967 (a los 16 años d'edá), nel programa televisivu Jacinta Pichimahuida (1966-1967, protagonizáu por Evangelina Salazar). Fixo'l papel de Fermina Piangetti, una suplente de la maestra Jacinta. Los mozos faíen-y la vida imposíble por que retornara asina Jacinta Pichimahuida.
Nuna dómina vendió cosméticos y ropa, y llegó a trabayar nuna axencia d'autos.
Más tarde protagonizó los programes Señorita maestra (1982) y Señorita Jacinta (1985).
En 1985 trabayó na telenovela Llibertá condicionada xunto al actor arxentín Montés.
En 1987 grabó en Puertu Ricu la telenovela Per siempres amigos, con Montés y el grupu musical Menudu (que cuntaba ente los sos integrantes al nuevu Ricky Martin, de 15 años).
En 1991 protagonizó un curiosu y comentáu incidente en Tucumán, cuando, n'ocasión d'un festexu pol Nueve de Julio, Día de la Independencia, engatar al palcu d'autoridaes y ocupó por unos intres un llugar detrás del presidente Carlos Menem, hasta que foi desallugada.
Escontra 1991, Lemercier dixebrar del so maríu.
Mientres un curtiu tiempu, nel gobiernu de Carlos Menem, foi asesora en programes infantiles de ATC (la canal oficial). A mediaos de 1996 empezó'l ciclu A los que me quieren, pol que ―debíu al ésitu del programa― roblara contratu pa conducilo l'añu siguiente. Posiblemente, tamién integraría el repartu d'una telenovela.
Muerte
El domingu 22 d'avientu de 1996, dempués de les 3 de la mañana, Cristina Lemercier foi ingresada n'ambulancia al sanatoriu Xeneral Sarmiento, con un disparu de revólver na cabeza. Nel sanatoriu foi sometida a una operación, pero nun se-y pudo estrayer la bala. El so exesposo Raúl Ortega foi deteníu, y declaró na comisaría primera de San Miguel. Él afirmó que'l so exesposa taba bien ablayada pola falta de trabayu (esto sería desmentíu a otru día pol interventor de ATC, Horacio Frega, quien afirmó que'l vienres 20 d'avientu anováren-y el contratu pa conducir un ciclu infantil mientres 1997). Según Ortega, Lemercier fuera víctima d'un ataque de nervios provocáu por un discutiniu doméstica (que ―según surde de los informes policiales― tratábase alrodiu de camudase toos a la provincia de Tucumán), y a les 2:50 tomaría un revólver cubique 38 llongura de la so propiedá y amenaciaría con suicidase, «como cuando unu diz: “mato”. Pero non seriamente». L'actriz averaríase'l revólver a la vidaya derecha «pensando que nun tenía bales». Gatilló tres veces, y na tercera'l revólver disparóse. Ortega dixo tamién que ye habitual que la xente de la zona ―la ciudá de San Miguel (nel norte del Gran Buenos Aires)― tenga armes nes sos cases.
Los médicos declararon que Lemercier tenía muerte cerebral, finando cinco díes dempués, el 27 d'avientu de 1996 (a les edá|03|04|1951|27|12|1996}}) dempués d'un paru cardiorrespiratorio. Ta soterrada nel Campusantu Xardín del Sol na provincia de Buenos Aires.
Trabayos realizaos
Trabayó en delles telenoveles reconocíes n'Arxentina y el restu d'América:
Saint-Cyr-la-Rosière
Saint-Cyr-la-Rosière ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ochetorhynchus phoenicurus
Ochetorhynchus phoenicurus ye una especie d'ave na familia Furnariidae. Taba catalogada tradicionalmente nel xéneru Eremobius, pero evidencies recién sitúenla nel xéneru Ochetorhynchus.
Alcuéntrase n'Arxentina y Chile. El so hábitat natural son árees de carba subtropicales o tropicales seques y praderíes temperadas.
Saint-Denis-sur-Huisne
Saint-Denis-sur-Huisne ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Wanker
Usu
Lliteralmente, un wanker ye un 'pajillero' o 'payeru' n'español, un términu vulgar de xíriga que significa 'masturbador' (el sustantivu del verbu to wank oneself (masturbarse)), pero ye utilizáu más a describir un home que ye egoísta, o un insultu xeneral. Foi introducíu al idioma inglés mientres los años 1940 como una pallabra que describe un home que se masturba, y foi utilizáu per primer vegada en 1972 como insultu xeneral.
Wanker puede ser simbolizáu por un xestu, por ximelgar una mano nun puñu fluexu.
Nos Estaos Xuníos
La pallabra wanker nun ye común n'inglés estauxunidense, y ye utilizáu nos medios de comunicación solamente pa estereotipar británicos, irlandeses y australianos. Créese que foi introducíu a los Estaos Xuníos pol cantante inglés Phil Collins mientres el so cameo en Miami Vice en 1984.
Patricia Aakhus
Patricia "Patty" Aakhus (17 de mayu de 1952 – 16 de mayu de 2012 ), tamién conocida pol so nome de soltera y pseudónimu, Patricia McDowell, foi una novelista estauxunidense y direutora d'Estudios Internacionales na University of Southern Indiana. Especializar en temes irlandeses y llogró'l premiu de «Best Imaginative Literature» del Readercon en 1990, según el gallardón Cahill pola so obra The Voyage of Mael Duin's Curragh.
Biografía
McDowell nació en Los Angeles en 1952, fía del matrimoniu conformáu por Lowell y Betsy (nêe Nichols) McDowell. Dempués de llograr un títulu de grau na University of California, Santa Cruz, cursó la maestría n'alministración pública na Norwich University.
La so primer novela, The Voyage of Mael Duin's Curragh, cuenta de manera dramática l'antigua lleenda irlandesa de Máel Dúin, el fíu adoptáu de la vilba d'un cacique que por accidente afaya'l so verdaderu orixe: la so madre ta lloca y vive nun covarón, ente que'l so padre foi asesináu por guerreros viquingos. Tal revelación llevar a querer buscar vengación, y constrúi una embarcación tipu currach, cola cual espera llegar al territoriu viquingu acompañáu de dieciséis homes. Sicasí mientres la so travesía son sosprendíos por una nube antes de llegar al so destín, y tresportaos a unes islles místiques que-y dexen a l'autora Aakhus amontar la temática fantástica na so obra, conforme la narrativa va adquiriendo una visión profética. Otres de les sos publicaciones inclúin Astral Magic in the Renaissance: Gems, Poetry and Patronage of Lorenzo de' Medici. Magic, Ritual and Witchcraft y el rellatu curtiu The Spy.
Aakhus tamién trabayó como direutora del Centru d'Estudios Interdisciplinarios, y direutora de programa d'Estudios Internacionales na University of Southern Indiana. Impartió clases coles mesmes sobre mitoloxía clásica y mundial, hestoria de la maxa y estudios internacionales.
Ptolomeo I
Ptolomeo I Sóter ("el Salvador") (Griegu: Πτολεμαίος Σωτήρ), (367 e.C. - 283 e.C.), diádoco, rei d'Exiptu (305 e.C. - 285 e.C.) y fundador de la dinastía Ptolemaica, tamién conocida como Lágida, pol patronímicu de Ptolomeo.
Al pie de Alexandru Magnu
Nació en Macedonia. El so padre, Llagos, yera un noble del distritu (meride) d'Eordacea que la so familia nun algamar notoriedá hasta los tiempos de Ptolomeo. La so madre, de nome Arsínoe, taba emparentada cola dinastía argéada. Esistíen rumor que lo faíen fíu illexítimu de Filipu, hermanascu d'Alejandro, pero esti rumor pudo ser espublizáu por el mesmu Ptolomeo col fin d'amontar el so propiu prestíu.
Tres la muerte del rei Filipu II y la consiguiente coronación del so fíu Alejandro, Ptolomeo participó como hetairos nes campañes europees de 336-335 del nuevu monarca. En 330 foi escoyíu como unu de los sos guardaespaldes personales (somatophylax) y mientres desempeñaba esti cargu prindó, l'añu siguiente, a Besos, l'asesín de Darío III de Persia. Na conquista d'Asia estremar mientres la meyora dende Bactria hasta'l Indo (327-325), y pollo foi xubíu a comandante (trierarchos) de la flota macedonia nel ríu Hydaspes (güei Jhelum). Foi condecoráu n'ensame d'ocasiones por Alejandro, quien amás-y casó con una noble persa llamada Artacama (fía del sátrapa Artabazo II), al igual que fizo col restu de los sos altos oficiales, festexándose conxuntamente tolos matrimonios en Susa en 324 e.C.
Gobernador d'Exiptu
En 323 e.C., tres la muerte d'Alejandro, Pérdicas, unu de los sos xenerales y home d'enfotu, actuando como rexente provisional, nomó a Ptolomeo gobernador d'Exiptu y Libia. Tuvo como axuntu a Cleómenes de Naucratis, un funcionariu griegu yá designáu por Alejandro, y gobernante de facto hasta esi momentu, por cuenta de la so potestá pa imponer y recaldar tributos en tolos nomos.
Ptolomeo entendió aína, al contrariu que los sos rivales, que faese con tol Imperiu yera imposible, y concentróse en consolidar y asegurar los territorios que yá tenía sol so mandu como sátrapa. Dende'l primer momentu llevó a cabu una política bien personal, estendiendo la so influencia sobre la Cirenaica, los oasis libios y Xipre. Teniendo en cuenta'l costume de los reis macedonios d'afirmase nel poder soterrando a los sos antecesores, Ptolomeo quitó d'esi golpe psicolóxicu a Pérdicas al soterrar el cuerpu d'Alejandro (en teoría temporalmente) en Menfis.
Acusándo-y d'espiar en favor de Pérdicas, asesinó a Cleómenes, esaniciando asina l'únicu frenu a la so autoridá n'Exiptu y apoderándose d'una cuantiosa recaldación. Pérdicas invadió Exiptu pero dempués foi derrotáu estrepitosamente (321 e.C.) por Ptolomeo y asesináu por trés de los sos propios xenerales. El nuevu rexente, Antípatro, confirmó más tarde a Ptolomeo n'Exiptu na segunda repartu del Imperiu (320 e.C.). Nel mesmu añu aumentó les sos posesiones tomando Xerusalén.
Antípatro quixo aliase con Antígono y Ptolomeo. Casó a la so fía Eurídice con esti postreru, pero morrió poco tiempu dempués (319 e.C.). Asocedió-y como rexente'l so fíu Casandro, pero l'exércitu oponer a él escoyendo a Poliperconte. Nel intre de la guerra ente dambos morreríen asesinaos Filipu Arrideo y Olimpia d'Epiru, madre d'Alexandru Magnu (317 e.C.).
En 310 e.C. Casandro asesina a Roxana y al so fíu Alejandro IV, polo que l'Imperiu yá nun tien nengún soberanu titular. Nengún diádoco proclamóse rei de momentu, pero Ptolomeo y Antígono intentaron atraese a les ciudaes griegues. En 306 e.C. dambos rivales enfrentar nes islles griegues, siendo ganada la flota de Ptolomeo. El mesmu añu Antígono proclamóse rei al pie del so fíu Demetrio Poliorcetes, y a partir d'entós los demás diádocos fueron socesivamente faciendo lo mesmo.
Política esterior
Darréu hubo de faer frente, con ésitu, a un ataque de Antígono y Demetrio. Amás allegó a socorrer a los defensores de l'aliada islla de Rodas, que taba siendo sitiada por Demetrio, y obligó a ésti a retirase. En señal d'agradecimientu, los isleños diéron-y el títulu de Sóter ("salvador"). Sicasí, Antígono y el so fíu trunfaron en Macedonia y Grecia espulsando a Casandro. Esto favoreció que tolos diádocos xunir contra ellos y ganar (morriendo Antígono) finalmente na batalla de Ipso (301 e.C.). Nel posterior (tercer y postreru) repartu del Imperiu, Ptolomeo incorporó'l sur de Siria al so reinu exipciu.
Ptolomeo decidió de siguío consolidar y espandir los sos dominios por aciu aliances matrimoniales que garantizaren la paz con potenciales enemigos. Asina, casó a la so fía Arsínoe II con Lisímaco de Tracia (299/298); a la so fiyasca Theoxena con Agatocles de Siracusa (299/298); a la so fía Antígona con Pirro d'Epiru (297); y a Ptolemais (otra fía) con Demetrio Poliorcetes (296). Esto completábase cola estinción de la rebelión en Xipre en 298 y el control de les ciudaes de Tiro y Sidón (na mariña fenicia) en redol a 294.
Na última guerra na que participó (288-286 e.C.), Ptolomeo aliar con Seleuco, Lisímaco y Pirro pa lliberar a les polis griegues de la ocupación macedonia de Demetrio Poliorcetes. La flota exipcia foi decisiva en tomar d'Atenes. Al acabar el conflictu'l faraón llograra un protectoráu sobre numberoses islles griegues del Exéu, lo cual sería de suma importancia pa la hexemonía naval qu'exerció Exiptu nel Mediterraneu oriental mientres les siguientes décades.
Política interior
Sábese que mientres el reináu de los primeres Lágidas producióse una fonda reorganización políticu-alministrativa del país coles mires de maximizar los beneficios de la so esplotación económica. Y Ptolomeo I foi un precursor nesti sentíu, como amuesa, por casu, el fechu de que fuera'l introductor del acuñamientu de moneda n'Exiptu. Sicasí, y a diferencia de lo qu'asocede col so socesor, nun disponemos d'abondes fontes de primera mano de los años de Ptolomeo I nel poder que nos dexen conocer con precisión l'algame de les reformes económiques d'esti rei en concretu.
Lo cierto ye que'l faraón esmolecer por asegurar la estabilidá interna d'Exiptu, combinando midíes p'afitar un réxime autocráticu con otres pa contentar a los sos súbditos griegos, xudíos y exipcios, y nel casu d'estos postreros ensin romper radicalmente col so costumes milenaries. Tou ello teniendo presente que los ámbitos políticu, social, económicu y relixosu taben estrechamente rellacionaos. Cabo citar, por casu, como midíes conciliadores colos nativos, l'entamu en Menfis del cultu sincréticu a Serapis, la restauración de templos destruyíos polos perses, la realización d'ufriendes a los dioses exipcios y el mecenalgu del cleru.
Con Ptolomeo I empieza nel país la división social que se va caltener, no fundamental, hasta'l final de la dinastía: greco-macedonios, exipcios y xudíos (éstos en menor númberu). Los primeres formaben la columna vertebral del sistema, pos ocupaben puestos d'alta responsabilidá na alministración y l'exércitu. A los soldaos retiraos yéren-yos concedíes parceles de tierra pa la so esplotación. El restu de greco-macedonios concentrábase fundamentalmente n'Alexandría. Ente los exipcios hai qu'estremar dos grupos: per una parte, los privilexaos, esto ye, sacerdotes, terratenientes y funcionarios; por otra, una gran masa trabayador (sobremanera agrícola), qu'a pesar de tener condición d'homes llibres (los esclavos namái podíen ser estranxeros) sufríen de cutiu les consecuencies de les esixencies económiques del Estáu. Tocantes a los xudíos, amás de los aniciaos en Xudea, hai que cuntar colos que dende allá emigraron y estableciéronse n'Alexandría, atraíos pol clima de tolerancia relixosa y social favorecíu dende los tiempos del primer Ptolomeo.
La ciudá d'Alexandría, que fuera fundada por Alexandru Magnu nel añu 332 e.C., foi la capital del nuevu reinu exipciu. Sicasí, el so estatus políticu, característicu de ciudá griega, yera autónomu y Alexandría consideróse siempres jurídicamente, dende Ptolomeo I, parte yustapuesta, non integrante, del reinu d'Exiptu. Esta urbe empezó a ser col nuevu faraón una de la ciudaes más importantes del Mediterraneu, condición que caltuvo mientres tola dinastía. Económicamente, como puertu de primer orde nes rutes marítimes mercantiles. Amás, y sol patronalgu (empecipiáu por Ptolomeo I) de los Lágidas, convertir n'unu de los mayores nucleos científicos y culturales del Mundu Antiguu. Ye precisamente equí onde'l iniciador de la dinastía fundó la famosa Biblioteca, que sería bien ampliada pol so fíu Ptolomeo II Filadelfo, y que formaba parte como edificiu amiesto al Muséu, onde trabayaron los principales sabios de la dómina.
Familia
Ptolomeo I tuvo tres esposes:
thumb|Ptolomeo y Berenice. Octodracma.
Nel añu 285 e.C., cuando tenía 82 años, Ptolomeo abdicó a favor del so fíu, el más nuevu Ptolomeo Filadelfo o Ptolomeo II, Ptolomeo quería que'l so socesor fuera prudente y capaz de caltener a distancia a Seleuco y a los sos socesores. Ptolomeo Cerauno o Ptolomeo Kerauno, el mayor, yera más inclináu a actuar irreflexivamente y asina estropiar a otros y a sigo mesmu coles sos aiciones.
Morrió dos años dempués, siendo l'únicu de los diádocos que finó de muerte natural: los demás fueron asesinaos.
Testimonios de la so dómina
Ptolomeo escribió un llibru narrando les campañes d'Alexandru Magnu. Anque perdíu, conócense munchos datos de la obra por cuenta de les constantes referencies que d'ella fixo l'historiador Flavio Arrianu.
Ctenomys lewisi
El tucu-tucu de Lewis (Ctenomys lewisi) ye una especie de royedor del xéneru Ctenomys de la familia Ctenomyidae. Habita nel centru-oeste de Suramérica.
Taxonomía
Esta especie describióse orixinalmente nel añu 1926 pol zoólogu británicu Oldfield Thomas.
La llocalidá tipu referida ye: “Sama (4000 msnm), departamentu de Tarija, Bolivia”.
El términu específicu ye un epónimu que refier al apellíu de la persona a quien foi dedicada la especie, l'empresariu británicu John Spedan Lewis, fundador de la John Lewis Partnership y mecenes de numberoses espediciones científiques.
Ctenomys lewisi ye una especie rellacionada a Ctenomys frater.
Distribución xeográfica y hábitat
Esta especie de royedor ye endémica del sureste de Bolivia, en pacionales abiertos del altiplanu del oeste del departamentu de Tarija, nun rangu altitudinal d'ente 2600 y 4300 msnm.
Caltenimientu
Según la organización internacional dedicada a la caltenimientu de los recursos naturales Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura (IUCN), al nun tener mayores peligros, clasificar como una especie baxu “esmolición menor” na so obra: Llista Colorada d'Especies Amenaciaes.
Gruchet-Saint-Siméon
Gruchet-Saint-Siméon ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kan Kobayashi
Kan Kobayashi (小林 幹, ) ye un futbolista xaponés.
NGC 50
NGC 50 ye una galaxa lenticular alcontrada na constelación de Cetus.
Anna Maria Luppi Mosca
Anna Maria Luppi Mosca ye una botánica, micóloga, liquenesóloga, profesora, taxónoma, curadora, y esploradora italiana.
Membresías
Italian Network for DNA barcoding
Ver tamién
______________________
Cristina Lizardo
Cristina Altagracia Lizardo Mézquita en San Juan de la Maguana, ye una política y educadora dominicana. Ye senadora pola provincia Santu Domingu pol Partíu de la Lliberación Dominicana. Lizardo foi la primer muyer en presidir el Senáu y el Congresu de la República Dominicana. Ye llicenciada n'Educación pola Universidá Autónoma de Santu Domingu.
Fía del matrimoniu de Don Simón Lizardo Cabrera, Contador Públicu Autorizáu d'oficiu, y la Señora Enoe Mercedes Mézquita.
Casada col llicenciáu Freddy Antonio Madera Durán, con quien procreó los sos dos fíes: Natalia y Noelia. Tien tres hermanos: Simón (actual Alministrador xeneral del Bancu de Reserves de la República Dominicana), Elizabeth y Juan.
Cristina Lizardo Mézquita ye una reconocida educadora y política dominicana. Foi presidente del Senáu de la República del 16 d'agostu de 2014 al 16 d'agostu de 2016. Tien nel so haber el feliz acontecimientu de ser la primer muyer dominicana qu'algama esi peraltu cargu, depués d'una trayeutoria política de más de tres décades.
Dende la so adolescencia, Cristina Lizardo Mezquita, dio amueses elocuentes d'una clara vocación d'educadora, lo que la llevó, xunto a la so familia, a treslladase a Santu Domingu de Guzmán, Ciudá Primada d'América, onde cursó estudios na Universidá Autónoma de Santu Domingu, UASD, hasta recibir el títulu de Llicenciada n'Educación.
Ingresó al Partíu de la Lliberación Dominicana, PLD, nel añu de 1978, atraida pol exemplu de valor, dignidá y amor patrio del el líder y fundador del so partíu, el gallardoniáu educador y estadista dominicanu, Profesor Juan Bosch, fináu ex-presidente constitucional de la República.
Apurrida al maxisteriu y dedicada con tesón a l'actividá política transitó pasu a pasu, al traviés de tolos niveles de membresía y alta direición de la so organización partidaria.
Foi escoyida rexidora de la Sala Capitular del Conceyu del Distritu Nacional, capital de la República, en dos periodos consecutivos (1990-1994 y 1994-1998).
Nos dos periodos subsiguientes, 1998-2002 y 2002-2006, ye llevada como candidata al Congresu Nacional y escoyío como Diputada de la República al Congresu Nacional.
Nel añu 2006 ye escoyida Senadora de la República pola Provincia Santu Domingu, siendo reelixida, nuevamente por mayoría absoluta, pal periodu 2010-2016. Ye la candidata del so partíu y un bloque de fuercies aliaes a la mesma posición pal periodu 2016-2020.
Ye miembru del Comité Central y Comité Políticu del so Partíu de la Lliberación Dominicana (PLD), llabores que comparte con un cotidianu exerciciu d'actividaes sociales nes bien numberoses comunidaes, a lo llargo de la so provincia que ye la más poblada del país, con más d'un 25 % de la población nacional.
La Educación calidable, Salú pa Toos, Emplegos Decentes, Viviendes Dignes y Deportes y Recreación pa Moces y Neños, son les exes primordiales sobre los que se sofita'l so llabor llexislativu, con especial interés na Familia, la Muyer y la Non Violencia.
Nel so declaración xurada de bienes de 2010 indicó que'l so patrimoniu ye de RD$ 11,8 millones.
En 2007, foi diagnosticada con cáncer de mama, tuvo una mastectomía esitosa, llogrando sobrevivir a la enfermedá.
Ochetorhynchus ruficaudus
Ochetorhynchus ruficaudus ye una especie d'ave na familia Furnariidae. Alcuéntrase-y n'Arxentina, Bolivia, Chile, y Perú. El so hábitat natural ye la zona de carba subtropical o tropical de gran altitú.
Garcinia macrophylla
El achachairú (Garcinia macrophylla), tamién conocíu como kamururu, bacurí pequeñu, jorco montés, charichula, cozoiba, picuda, renaquillo o pacuriazú, ye una especie d'árbol de la familia Clusiaceae nativu de les selves tropicales de Mesoamérica y Suramérica.