cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hermann Maier
Carrera
En Xuegos Olímpicos de Nagano 1998 sufre na prueba de descensu una de les cayíes más espectaculares que se recuerden cuando salió despidíu pel aire cuando diba más de 100 km/hora volando lliteralmente una centena de metros y rompiendo finalmente dos proteiciones que nun llograron detenelu del tou parando casi 30 m. dempués. Estes imáxenes dan la vuelta a tol mundu ya inclusive ye la portada de Sports Illustrated. Foi tan impresionante como la so espresión de normalidá al llevantase y abandonar pol so propiu pie la pista con solo molesties na rodía y el costazu y que a pesar de les sos mancadures gana nos díes siguientes la medaya d'oru nel eslalon xigante y super-G nos. Esi mesmu añu'l ganó la Copa del Mundu global y la modalidá de Super-G. Nos años 2000 y 2001 volvió ganar la competición global de la Copa del Mundu.
La so prometedora carrera tuvo a puntu d'atayase definitivamente tres un tarrecible accidente de moto n'agostu de 2001 nel que topetó con un automóvil camín a casa tres una sesión d'entrenamientu. Los médicos tuvieron a puntu de corta-y una pierna, pero la so insistencia según la decisión y fe del ciruxanu Arthur Trost (que mientres delles hores lluchó con quebrar abierta, colos tendones y los güesos estrozaos pa evitar una amputación que paecía inevitable) salvaron por aciu una intensiva ciruxía reconstructiva la pierna izquierda del meyor esquiador del momentu. Cuntaba entós con tres Globo de cristal (Xeneral Copa del Mundu), 41 trunfos y 69 podiums na Copa del mundu y yera doble Campeón Olímpicu y Mundial. Maier empieza un llargu y duru procesu de rehabilitación que dura 17 meses y que-y fai perder se les temporaes 2001-2002 y 2002-2003 según los Xuegos Olímpicos de Salt Lake City 2002. Munchos pensaron que la so carrera terminárase y pocos que pudiera volver andar con normalidá y muncho menos esquiar.
Sicasí Maier volvió a la Copa del Mundu en xineru de 2003 en Adelboden, Suiza. Y namái dos selmanes dempués sosprendió a tol mundu del esquí con una sorprendente victoria del super-G na meca del esquí, en Kitzbühel, Austria. En 2004, na so primer temporada completa tres l'accidente, Maier vuelve ganar la competición global de la Copa del Mundu per cuarta vegada na so carrera y la so quinta Copa del Mundu nel Super-G, un fechu vistu como unu de los mayores regresos na hestoria de los deportes. Esi añu, Hermann Maier recibió'l premiu Laureus Wolrd Sports Award pol regresu del añu.
Como reflexu de la so naturaleza aparentemente indestruyible, de cutiu moteyóse-y jocosamente como Herminator. Dempués de los Xuegos Olímpicos de Nagano apaeció nel Show de Jay Leno, xunto col actor Arnold Schwarzenegger, conocíu nel mundu enteru pola saga Terminator.
En 2004, Maier escribió una autobiografía colos sos amigos y el so axente de publicidá, Knut Okresek. Un llibru en idioma alemán llamáu Hermann Maier: Das Rennen Meines Lebens (Herman Maier: La carrera de la mio vida) nel que cunta la so recuperación dende l'accidente de motocicleta en 2001. En 2005, VeloPress, adquirió los derechos del llibru y foi publicáu mientres los Xuegos Olímpicos de 2006 como Hermann Maier: The Race of My Life.
N'ochobre de 2005 Maier gana'l eslalon xigante de Sölden, lo que-y asitió como'l 2° esquiador con más victories na Copa del Mundu con 51 (sumaes en xigante, superxigante, descensu y la combinada) por detrás namái d'Ingemar Stenmark que sumó 86 y per delantre d'Alberto Tomba con 50 (dambos n'eslalon y xigante). Maier consigue les sos victories n'eslalon xigante, superxigante, descensu y la combinada, ente que Ingemar Stenmark y Alberto Tomba facer namái n'eslalon y eslalon xigante, lo cual faenos ver lo completo del esquí de Maier.
El 30 de payares de 2008, casi trés años dempués del so últimu trunfu nuna prueba de la copa del mundu, llogra sumar en Lake Lois la so victoria númberu 54 ( y podiu númberu 95), aumentando amás a 24 el récor de victories en superxigante, disciplina na cual ye claramente'l meyor de tolos tiempos y que'l so palmarés podría ser entá muncho más brillosu de nun haber tao paráu mientres dos temporaes y de les remortines pola mor del accidente de moto del 2001. Conviértese amás nel 2° esquiador alpín de mayor edá en ganar una prueba de la Copa del Mundu con 35 años y 358 díes, por detrás de Marcu Buechel con 36 años y 45 díes.
Clasificación xeneral Copa del Mundu
2002-2003: 45° (solamente participó en cinco carreres)
Châtenay (Saona y Loira)
Châtenay ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xunión Internacional d'Editores
La Xunión Internacional d'Editores (UIE) ye una organización non gubernamental, que representa a la industria editorial a nivel internacional.
Xunión Internacional d'Editores
En 1896 ye fundada la Xunión Internacional d'Editores (UIE).
21 Lutetia
21 Lutetia ye l'asteroide númberu 21 de la serie, descubiertu en París el 15 de payares de 1852 por Hermann Mayer Salomon Goldschmidt (1802-1866). El nome vien de Lutetia, nome llatín de París.
Renedo de Esgueva
Renedo de Esgueva ye un conceyu y una población española de la provincia de Valladolid, na comunidá de Castiella y Llión.
Xeografía
Como indica'l so nome, el conceyu atopar a veres del ríu Esgueva.
Monumentos
thumb|left|[[Ilesia de la Inmaculada Concepción (Renedo de Esgueva)|Ilesia de la Inmaculada, del arquiteutu Manuel Serrano ]]
Demografía
Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1996 y 2010 según datos del INE.
NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru.
Vilarello (Grandas de Salime)
Vilarello ye una aldea de la parroquia de Grandas de Salime nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Alcuéntrase a 4,5 km de Grandas de Salime, la capital del conceyu, a un altor mediu de 502 msnm y tien una población de.
El Valle (Santiao d'Ambiedes)
El Valle ye una aldea de la parroquia de Santiao d'Ambiedes nel conceyu asturianu de Gozón.
Alcuéntrase a 8,40 km de Lluanco, la capital del conceyu, a un altor mediu de 90 msnm y tien una población de.
Quintanilla del Monte (Lleón)
Quintanilla del Monte ye una llocalidá española que pertenez al conceyu de Benavides, na provincia de León, comunidá autónoma de Castiella y León.
Tien una población de 439 habitantes.
El pueblu allúgase a 830 metros d'altitú.
Ta distribuyíu en direición a la llinia que forma la carretera que xune Gavilanes y San Feliz de les Llavanderes.
Les fiestes celébranse'l primer fin de selmana d'ochobre, n'honor a la Virxe del Rosario. Tamién celebren el Corpus Christi y San Cloyo (patronu la parroquia).
Na actualidá tien escuela, dos chigres, un pequeñu supermercáu y casa cultural.
Demografía
En 2016 ta habitáu por 439 persones, 220 varones y 219 muyeres (INE), anque munches otres ocupen l'aldega en feches vacacionales.
Vilarmayor
Vilarmayor ye una aldea de la parroquia de Grandas de Salime nel conceyu asturianu del mesmu nome.
Alcuéntrase a 5 km de Grandas de Salime, la capital del conceyu, a un altor mediu de 490 msnm y tien una población de.
Châtenoy-en-Bresse
Châtenoy-en-Bresse ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ferreruela de Huerva
Ferreruela de Huerva ye un conceyu y población españoles del Campu Romanu, perteneciente a la Contorna del Jiloca, al noroeste de la provincia de Teruel, comunidá autónoma d'Aragón, a 94 km de Teruel. Tien una área de 20,47 km² con una población de 74 habitantes (INE 2008) y una densidá de 3,62 hab/km². El códigu postal ye 44490.
Economía
Ye una economía basada na agricultura de secanu (trigu, cebada y otres ceberes) y en menor parte a la ganadería destacando'l ganáu ovín y l'avícola con delles granxes na llocalidá. Hai de solliñar que nos últimos años el pueblu foi iguáu y apocayá construyéronse unifamiliares y una casa rural polo que'l turismu empieza a surdir.
Fiestes
Virxe d'agostu y San Roque, 15 d'agostu.
Naoto Otake
Naoto Otake (大嶽 直人, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Cerín
Cerín ye una aldea de la parroquia de Bañugues nel conceyu asturianu de Gozón.
Alcuéntrase a 4,00 km de Lluanco, la capital del conceyu, a un altor mediu de 48 msnm y tien una población de.
Viruela
La viruela foi una enfermedá infeiciosa grave, contaxosa, causada pol Variola virus, qu'en dellos casos podía causar la muerte. Nun hubo nunca tratamientu especial pa la viruela y la única forma de prevención yera la vacunación. El nome viruela provién del llatín variŭs (variáu, variopinto), y refierse a los abultamientos qu'apaecen na cara y nel cuerpu d'una persona infestada. Según la OMS, la viruela, xunto cola peste bovino, son les úniques enfermedaes que fueron esraizaes dafechu de la naturaleza pol ser humanu.
Historia
thumb|250px|left|Dibuxu nel [[Historia xeneral de les coses de la Nueva España|Codice Florentino reflexando l'impautu del mal ente los indíxenes centroamericanos]] La viruela yera causada pol virus variola que surdió nes poblaciones humanes en redol al añu 10.000 e.C. Mientres dellos sieglos, socesives epidemies afararon a la población. Yera una enfermedá tan letal qu'en delles cultures antigües taba prohibíu dar nome a los neños hasta que contraxeren la enfermedá y sobrevivieren a ella. La so tasa de mortalidá aportó a hasta d'un 30% de los pacientes infestaos.
En La India creíase que la viruela deber a la bendición de la diosa de la viruela Shitalá (la Fría), y cuando dalguna persona carecíase allegaben a adorala (colo que la epidemia espandir con más velocidá). Entá güei, a los ñácaros na India llámase-yos genéricamente kumará ('fácilmuere', siendo ku: 'fácil' y mará: 'muerre').
thumb|250px|right|Neña infestada de viruela, cubierta de les carauterístiques erupciones na piel. [[Bangladex, 1973.]] Dempués d'afectar mientres milenios el vieyu mundu mientres la Conquista d'América va ser espardida ente los indíxenes causando un colapsu demográficu y collaborando na guerra colos conquistadores. Ente los azteques en 1520 va apaecer mientres el sitiu de Tenochtitlán provocando ademàs la muerte del lìder azteca Cuitláhuac. Ente los Inques va acabar col monarca Huayna Capac y va provocar la guerra civil previa a l'apaición hispana. En Chile va detener la meyora de los mapuches tres la muerte de Valdivia. O provocando la muerte del rei Lluis I d'España.
Mientres miles d'años asocedieron dacuando epidemies de viruela, sicasí, dempués d'un esitosu programa de vacunación mundial llogróse esraizar la enfermedá. Nos Estaos Xuníos, l'últimu casu de viruela rexistrar en 1949, ente que l'últimu casu asocedíu en forma natural nel mundu foi en Somalia en 1977. Una vegada que la enfermedá se esraizó en tol mundu, suspendióse la vacunación habitual de tola población porque yá nun había necesidá de prevenila. Sacante poles reserves en dos llaboratorios, el virus variola ta esaniciáu. Diches muestres caltiénense n'estáu crioxénicu nel Institutu VECTOR de Novosibirsk (Rusia) y nel Centru de Control d'Enfermedaes d'Atlanta (Estaos Xuníos). Grupos de biólogos aportunaron n'esaniciar esi par de muestres pa prevenir que, por un accidente non deseyáu, dalguna d'elles sala del estáu de conxelación en que s'atopen. Esto nun se llevó a cabu por cuenta de que'l virus como tal nunca foi entendíu por completu y sabíase bien pocu sobre la forma en que mutaba; anque se llogró dar cola vacuna, la so ellaboración facer de manera empírica, ensin conocer con detalle la estructura del virus o la so forma d'infeición. Por esta razón decidió caltenese estos dos úniques muestres.
Vacunación
Lady Montagu (1689-1762) xugó un papel notable na historia de la ciencia. Nun viaxe a Turquía reparó cómo les circasianas que se pinchaben con aguyes trescalaes n'aguadía de viruela de les vaques nun contraer nunca la enfermedá. Entós inoculó a los sos fíos y, al so regresu a Inglaterra, repitió y sopelexó los procedimientos ente otres persones, siendo ésti unu de los mayores apurras a la introducción de la inoculación n'Occidente.
L'ésitu llográu nun foi abondu pa evita-y la oposición de la Ilesia y de la clase médica que siguió resabiando del métodu, hasta que'l científicu Edward Jenner (1749-1823), casi noventa años más tarde, desenvolviera finalmente la vacuna.
Nun se conoz el métodu utilizáu por Chaparro, pero hai dellos datos en Inoculación de les Viruelas, publicáu en Lima en 1778 por Frai Domingo de Soria, jandeliano, que trabayara con Chaparro en Valdivia en 1766. Lorenzo Quiñones, en 1797, describe'l métodu usáu nel Perú y que tien de ser bien similar al utilizáu por Chaparro:
"Por aciu l'ancha punta d'una aguya o lanceta amugada na aguadía variólico ensertar ésta ente epidermis y dermis", "Tamién l'aguya puede abasnar un filo de seda papáu na aguadía ente dermis y epidermis."
Descríbese que, ente'l 3º y 4º día de la inoculación, apaez una inflamación, con visícules y pústulas, siguíes de malestar xeneral, alza térmica y apaición d'una viruela atenuada en tol cuerpu, d'evolución sosprendentemente benigna y, de manera escepcional, grave y mortal. El procesu terminaba en quince a dieciséis díes y dexaba inmunidá frente a la viruela.
En 1796 Edward Jenner empecipió lo que darréu daría llugar a la vacuna: un ensayu con amueses de pústula de la mano d'una granxera infestada pol virus de la viruela bovina, y lo inoculó a un neñu de 8 años. Tres un periodu de 7 díes el rapazu presentó malestar. Pocos díes dempués, Jenner volvió realizar delles pinchaes superficiales de la tarrecida viruela, que'l rapazu nun llegó a desenvolver.
En 1798 Jenner publicó'l so trabayu ("An Inquiry into the Causes and Effects of the Variolae Vaccinae, a Disease Known by the Name of Cow Pox" ), onde acuñó'l términu llatín variolae vaccine (viruela de la vaca), d'esta manera Jenner abrió les puertes a la vacunación. Nesti sentíu, Jenner ye consideráu una figura d'enorme relevancia na Historia de la Medicina, magar cabo dicir que los sos métodos d'esperimentación seríen inaceptables anguaño por contravenir los principios de la ética médica.
Francisco Javier Balmis (1753-1819), foi pioneru nel estudiu de les aplicaciones de la vacunasobremanera de la viruela, dirixendo la Real Espedición Filantrópica de la Vacuna, que ye reconocida como un finxu na historia de la medicina, aplicando vacunes a lo llargo del entós Imperiu Español.
Esraizamientu
thumb|left|150 px|Rahima Banu la postrera neña infestada de manera natural de la cepa variola major de la viruela en Bangladesh en 1975 Mientres sieglos cada país realizaba les sos propies campañes de vacunación hasta qu'en 1958, Víktor Zhdánov, el Viceministru de Salú de la Xunión Soviética, propunxo a l'Asamblea Mundial de la Salú una iniciativa global conxunta pa esraizar la viruela. La propuesta foi aprobada en 1959 sol nome de "resolución WHA11.54".
L'esraizamientu de la enfermedá tresformar nel principal oxetivu de la OMS que nesa dómina afectaba a casi dos millones de persones cada añu. thumb|200 px|Los direutores del Programa d'esraizamientu Mundial de la Viruela anuncien en 1980 l'ésitu de la campaña Na década de 1950 la Organización Panamericana de la Salú llogró per primer vegada esraizala de tol continente americanu. En 1967, sol lideralgu de Karel Raška, empecipióse una poderosa campaña de vacunación, llegándose a combatir 15 millones de casos en 31 países. La versión Variola major foi detectada per última vegada n'ochobre de 1975 en Bangladex na neña de dos años Rahima Banu. El 26 d'ochobre de 1977, reportóse l'últimu casu de viruela (versión Variola minor) contraida de manera natural, na llocalidá de Merca, Somalia nun home de 23 años llamáu Ali Maow Maalin.
Depués d'eso, lamentablemente en 1978, un accidente por mala manipulación del virus nun llaboratoriu de Gran Bretaña, la fotógrafa médica Janet Parker contrai'l virus y fina el 11 de setiembre de dichu añu, significando la última muerte humana rexistrada por esti virus nel mundu.
El 8 de mayu de 1980, la XXXIII Asamblea de la OMS aceptó'l "Informe final de la Comisión Global pa la certificación de l'esraizamientu de la viruela". Esto provocó que'l gobiernu británicu destruyera la so amuesa y confiara la defensa sanitaria del so pueblu a Estaos Xuníos d'América.
Anguaño l'alderique ye si destruyir o non les últimes cepes del virus.
L'alderique
Según un alcuerdu robláu ente Estaos Xuníos y Rusia en 1990, la destrucción del virus tendría d'asoceder enantes del fin del añu 1993.
Poco dempués d'esti tiempu'l doctor Brian Mahy, coles mesmes conductor d'un equipu d'investigadores de seis países del CDC, reconoció que la destrucción de los virus depositaos n'Estaos Xuníos y Rusia nun constitúi una garantía total: "Siempres ye posible qu'un virus de viruela tuviera deliberadamente calteníu en dalgún llugar del mundu por gobiernos o grupos sociales col fin de cuntar con esa arma biolóxica."
Anque'l doctor Mahy y el so equipu abogaben pola destrucción del virus, este mesma reconocencia ye'l principal argumentu usáu pol doctor Wolfgang Joklik y el so equipu compuestu por investigadores americanos, rusos y britanicos (Universidá de Duke, E.U.A.) pa oponese a la destrucción: "la destrucción del virus aislláu so vixilancia nos llaboratorios d'Atlanta y Moscú nun quitar l'amenaza de la viruela nel mundu."
Peligru latente
Con al respective del esraizamientu de la enfermedá, hai un efeutu que nun fai deseable que se guarden amueses del virus: la humanidá non solamente perdió la inmunidá al virus, sinón que tamién nun tien yá memoria xenética. Ante un eventual escape o -principalmente- hasta nun ataque biolóxicu, el tiempu de reacción de la industria y la consecuente vacunación mundial nun sería abondo rápido como pa evitar la muerte de cientos de millones de persones.
Pa fabricar vacunes nun ye necesariu'l virus. Calteníase una reserva dacuando anovada d'unos cuatro millones de dosis de vacunes con fines defensivos. A partir de 2001 el gobiernu d'Estaos Xuníos d'América tomó midíes por qu'hubiera abonda esistencia de vacunes como pa inmunizar a tola so población.
Sintomatoloxía
Les formes clíniques de la viruela yeren dos: viruela mayor yera la forma grave y más común de la viruela, que causaba una erupción más estendida y fiebre más alto. Hubo cuatro tipos de viruela mayor: la común (yera la más frecuente y reparábase en 90% o más de los casos); la modificada (leve, y reparábase en persones que se vacunaren); la llisa; y, a lo último, la hemorráxica (éstos dos últimos tipos yeren raros y bien graves). Históricamente, la viruela mayor tuvo una tasa xeneral de mortalidá d'aproximao 30%; sicasí, la viruela llisa y l'hemorráxica solíen ser mortales. La viruela menor yera un tipu menos común de la viruela y una enfermedá muncho menos grave, que les sos tases de mortalidá fueron históricamente de 1% o menores.
Tresmisión
Por que la viruela arimar d'una persona a otra, faía falta que tuvieren en contautu direutu y enllargáu, de frente. La viruela tamién podía tresmitise per mediu del contautu direutu con fluyíos corporales infestaos o con oxetos contaminaos, tales como sábanes, fundes o ropa. Escasamente'l virus de la viruela arrobinóse tresportáu pel aire en sitios zarraos como edificios, autobuses y trenes. Los seres humanos yeren los únicos portadores naturales del virus de la viruela. Nun se conocen casos de viruela tresmitíos por inseutos o animales.
Una persona con viruela podía ser contaxosa cuando empezaba la fiebre (fase pródromo), pero algamaba la so máxima capacidá p'arimar cuando empezaba a salir la erupción. Polo xeneral, nesta etapa la persona infestada taba bien enferma y nun podía movese na so comunidá. La persona infestada yera contaxosa hasta que se-y cayía la última tiez de viruela. (comúnmente solicitaben a los pacientes que nun debíen de tascase los granos o tieces causaes pola viruela porque quedaba marcáu'l so cuerpu)
Fases de la enfermedá
¹ La viruela puede ser contaxosa mientres la fase de pródromu, pero algama la so máxima capacidá infeiciosa mientres los primeres 7 a 10 díes dempués del empiezu de la erupción.
San Cucao (parroquia)
San Cucao ye una parroquia del conceyu asturianu de Llanera. Ocupa 13,02 km² de la fastera suroccidental del conceyu, y llenda: al norte cola parroquia de Bonielles, al noreste cola de Ferroñes, al este cola de Posaday cola d'Ables, al sur col conceyu d'Uviéu (el ríu Nora fai de llende natural) y al oeste col de Les Regueres.
Llocalidades
Tien una población de, que viven nos nucleos de población que vienen darréu:
Reconócese amás el topónimu suprallocal Tuernes, formáu por Tuernes el Grande y Tuernes el Pequeñu.
Euselasia
Euselasia ye un xéneru de caparines de la familia Riodinidae.
Descripción y Morfoloxía
Les especies del xéneru escarecen d'órganos androconiales.
Diversidá
Esisten 168 especies reconocíes nel xéneru, 167 d'elles tienen distribución neotropical.
Plantes güespedes
Les especies del xéneru Euselasia aliméntase de plantes de les families Myrtaceae, Fabaceae, Sapindaceae, Clusiaceae, Melastomataceae, Euphorbiaceae, Sapotaceae, Vochysiaceae. Les plantes güespedes reportaes inclúin los xéneros Eucalyptus, Eugenia, Psidium, Cupania, Clusia, Mammea, Miconia, Marila, Conostegia, Ossaea, Calyptranthes, Hieronima, Pouteria, Vochysia.
Ferroñes (parroquia)
Ferroñes ye una parroquia del conceyu asturianu de Llanera. Ocupa 9,35 km² de la fastera centruseptentrional del conceyu y tien, nos llugares d'Areñes, Ferroñes, Montagudo y Noval, 195 vecinos (INE, 2009). La parroquia yá esiste con esi nome a lo menos dende 1161. Nesi añu Urraca la Asturiana cedió a la catedral d'Uviéu esti pueblu, xunta otros más del conceyu de Llanera.
Nel so territoriu hebo mines de carbón. Según los vecinos, foron les primeres que s'esplotaron n'Asturies, anque tuvieron en marcha pocu tiempu, allá pelos sieglos XVIII y XIX. Madoz, nel so diccionariu (Diccionario geográfico-histórico-estadístico, 1845-1850), diz que "en este término existen algunos criaderos de carbón de piedra muy útil para la elaboración del gas (...). Estos minerales fueron esplotados hace algunos años, y sin duda dejaban poca utilidad a los empresarios cuando los han abandonado". Parez, sicasí, que tiempu dempués foron esplotaes otra vuelta. Diz Fermín Canella, nel capítulu dedicáu a Llanera na so obra Asturias (1900) que "en Ferroñes tienen mina de carbón los señores Hijos de San Miguel, de Avilés, y en cuasi agotado criadero, fueron notorias las ricas capas "Trastornada" y "Mayor"". Hebo tamién mines de cobre de bona calidá, n'esplotación en tiempu de Madoz pero yá abandonaes nel de Canella, y una cantera, de la que se sacó bien de piedra pa facer l'aeropuertu d'Asturies.
Santa Cruz (parroquia de Llanera)
Santa Cruz ye una parroquia del conceyu asturianu de Llanera. Ocupa l'estremu noroccidental del mesmu, y llenda, amás de colos conceyos d'Illas (al NO) y Les Regueres (al S y SO) coles parroquies llaneranes de Arlós (al N y NE), Bonielles (al E) y San Cucao (al SE). El so territoriu, más montañosu que'l del restu del conceyu, comprende, nos sos 12,71 km² d'estensión, los siguientes nucleos de población: Anduerga, Fanes, La Granda, Santa Cruz y Villayu. Nellos viven (INE, 2009) 279 habitantes.
20 Massalia
20 Massalia ye l'asteroide númberu venti de la serie, descubiertu en Nápoles el 19 de setiembre de 1852 por Annibale de Gasparis (1819-1892). Foi descubiertu de manera independiente la otra nueche por Jean Chacornac (1823-1873) dende Marsella. Axudícase-y el descubrimientu por anuncialu enantes que Gasparis.
Buspol (A Mesa)
Buspol ye un llugar de la parroquia d'A Mesa nel conceyu asturianu de Grandas de Salime.
Alcuéntrase a 18 km de Grandas de Salime, la capital del conceyu, a un altor mediu de 974 msnm y tien una población de.
Châtenoy-le-Royal
Châtenoy-le-Royal ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Roales de Campos
Roales de Campos ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Valladolid na comunidá de Castiella y Llión.
Forma parte, xunto a Quintanilla del Molar, d'un exclave de Valladolid (llamáu enclave de Roales y Quintanilla) asitiáu ente les provincies de Zamora y Llión en plena contorna de Tierra de Campos y bañáu pel ríu Cea. Celebra les fiestes de branu na primer selmana d'agostu y el 13 d'avientu n'honor de Santa Lucía.
Demografía
La emigración que sufrieron gran parte de los pueblos de Castiella, especialmente nos años 60, escontra ciudaes y rexones más industriales, menguó significativamente el so númberu d'habitantes. Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1996 y 2006 según datos del INE.
NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru.
Monumentos
Ye'l edificiu más destacáu de la llocalidá. Ye una ilesia del sieglu XVIII d'estilu barrocu construyida sobre piedra (na que tamién s'utilizó enforma'l lladriyu) con una sola nave estremada en tres tramos.
Suxetos federales de Rusia
[[Ficheru:Russian Subjects merged.svg|thumb|250px|right|Nos últimos años fundiéronse una serie de suxetos federales
]] Rusia ye una federación compuesta por ochenta y cinco suxetos (rusu: субъе́кт(ы)). Estos suxetos gocien de los mesmos derechos federales, nel sentíu en que tienen la mesma representación (dos delegaos cada unu) nel Conseyu de la Federación (la cámara alta del parllamentu rusu). Sicasí, difieren nel grau d'autonomía qu'esfruten.
Organización Alministrativa de Rusia
Los datos de población de la siguiente tabla son los del censu de 2002. En dichu añu, la población total del país yera de 145,2 millones de hab. Nel censu del añu 2016, la población total foi de 143,44 millones, esto ye, un 1,21% menor qu'en 2002.
Cambeos alministrativos
Dende finales del añu 2005, aprobáronse dellos cambeos al mapa políticu de Rusia. (1) El primeru d'ellos, efectivu'l 1 d'avientu de 2005 ye'l krai de Perm, qu'entiende l'antiguu óblast de Perm y el Permiakia. Esta unión foi aprobada nun referendu efectuáu'l 7 d'avientu de 2003.
El segundu cambéu xunió los distritos autónomos d'Evenkía y Taimiria nel krai de Krasnoyarsk. El mesmu foi aprobáu nun referendu efectuáu'l 17 d'abril de 2005. La unificación foi rematada'l 1 de xineru de 2007.
El 18 de marzu de 2014 roblar a adhesión a la Federación Rusa de la República de Crimea y de la Ciudá Federal de Sebastopol. La mayoría de países del mundu reconoz Crimea y Sebastopol como teritorios ucraínos.
Chaudenay (Saona y Loira)
Chaudenay ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aesculus × carnea
Aesculus × carnea, Castañal india rosada ye un híbridu comercial ente les especies A. hippocastanum × A. pavia, anque la so validez ye güei día aldericada. Ye muncho más pequeñu que'l so padre hipocastaño común y munches granes son maneres.
Gustavo Espina
Gustavo Adolfo Espina Salguero foi Vicepresidente de Guatemala del 14 de xineru de 1991 al 1 de xunu de 1993 y interinamente Presidente de la República de Guatemala del 1 al 5 de xunu de 1993. A raigañu del denomináu "Serranazo", nel que Jorge Serrano Elías viose obligáu a fuxir del país, l'estamentu militar trató d'instaurar a Espina nel poder, pero'l Congresu guatemalianu votó'l 3 de xunu contra'l so nomamientu y l'arrenunciu foi presentada dos díes depués. Foi releváu por Ramiro de León Carpio, entós Procurador de Derechos Humanos quien lu acusó de los delitos de violación de la Constitución, rebelión y usurpación de funciones pola so complicidá nel autu golpe d'Estáu. El 1 de xunu, depués de la salida de Serrano Elías, Espina llegó al hemiciclu parllamentariu a tomar posesión como presidente, pero por cuenta de la presión social, nun pudo tomar posesión por cuenta de la falta de diputaos, pero asumió la xefatura del estáu sol títulu de Vicepresidente.
N'efeutu, la Corte de Constitucionalidá por aciu dictame de 4 de xunu de 1993, declaró que'l vicepresidente Gustavo Espina Salguero, al igual que'l presidente Jorge Serrano Elías, atopábense inhabilitaos pal exerciciu de la presidencia de la república, polo que'l Congresu declaró la vacancia d'ésta. Atendíu los graves acontecimientos políticos, el 5 de xunu de 1993, Gustavo Espina Salguero presentó'l so arrenunciu irrevocable al cargu de "Vicepresidente de la República de Guatemala".
Espina salió al exiliu y retornó al país en 1997. Foi xulgáu y declaráu culpable por violación a la Constitución, pero la so sentencia foi camudada por una pequeñu multa.
Hiroshige Yanagimoto
Hiroshige Yanagimoto (柳本 啓成; ) ye un ex-futbolista xaponés.
A Mesa
A Mesa ye una aldea de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Grandas de Salime.
Alcuéntrase a 24 km de Grandas de Salime, la capital del conceyu, a un altor mediu de 868 msnm y tien una población de.
22 Kalliope
22 Kalliope ye l'asteroide númberu 22 de la serie, descubiertu en Londres el 16 de payares de 1852, por John Russell Hind (1823-1895). Foi nomáu asina n'honor de Kalliope, musa de la elocuencia.
Ghil'ad Zuckermann
Ghil'ad Zuckermann (n') (D.Phil., Universidá d'Oxford; Ph.D., Universidá de Cambridge) ye un llingüísta, revitalizador d'idiomes, filólogo y iperpoliglotta  italianu-australianu-israelín-británicu.
Zuckermann ye un profesor ordinariu de llingüística na Universidá d'Adelaide, Australia.
Quintanilla de Onésimo
Quintanilla de Onésimo (enantes llamada Quintanilla de Abajo) ye un conceyu d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 55,20 km² con una población de 1173 habitantes y una densidá de 21,25 hab/km². Ta asitiada ente Valladolid (35 km) y Peñafiel (21 km). Aportar pela carretera N-122. Dellos conceyos estremeros son: Olivares de Duero, Sardón de Duero, Quintanilla de Arriba, Valbuena de Duero y Cogeces del Monte.
En Quintanilla empieza la Canal del Duero.
Quintanilla de Onésimo atribúyese-y a la villa que vio nacer a Onésimo Redondo Ortega, fundador de les JONS.
Historia
Hai nicios de presencia en Quintanilla na Edá del Bronce (1400-1200 e. C.). El nucleu de l'actual población tuvo de construyise nel sieglu XI.
Mientres la Edá Media taba integrada na Merindad del Infantazgo de Valladolid (en castellán antiguu citada como: Meryndat del Infantadgo de Ualladolid) una división alministrativa de la Corona de Castiella, que la so descripción figura nel llibru Magüetu de les Behetrías de Castiella, redactáu poles Cortes de Valladolid de 1351, cuando l'estamentu de los fidalgos solicitó al rei Pedru I la desapaición de les behetríes por aciu la so conversión en tierres solariegas. Hasta qu'en 1207 foi mercada pola Comunidá de Villa y Tierra de Peñafiel.
Nel s. XIX, el pueblu foi ocupáu por una guarnición francesa que tien la función de xixilar la ponte. Mientres este mesmu sieglu, Quintanilla convertir nel trubiecu de la pernomada familia de los Alonso Pesquera, ente los que s'atopen Diputaos a Cortes, Senadores, un Alcalde de Valladolid y un Presidente de la Diputación Provincial.
Cambéu toponímicu
En xunetu de 1941, según lo dispuesto pol Boletín Oficial del Estáu, «Quintanilla de Abajo» (enantes tamién conocíu como «Quintanilla de Yuso» y «Quintanilla de Duero»), pasó a denominase oficialmente «Quintanilla de Onésimo». El pidimientu pal cambéu de nome foi promovida por Falanxe de Valladolid, n'homenaxe a la figura d'Onésimo Redondo, nacíu na llocalidá y muertu en 1936 mientres la Guerra Civil Española, por consideralo "mártir" y "collaborador preclaro de José Antonio nes xeres fundacionales de Falanxe". En 2007, cola aprobación de la Llei de Memoria Histórica, la situación toponímica del conceyu foi oxetu de discutiniu.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 55,17 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 171,33 €.
El Monte (Bañugues)
Alcuéntrase a 4,50 km de Lluanco, la capital del conceyu, a un altor mediu de 85 msnm y tien una población de.
Quintanilla de Onésimo
Agricultura
thumb|250px|Ponte sobre'l Ríu Duero Les tierres de cultivu son de secanu y de regadío. Los cultivos principales son: ceberes, pataca, remolacha y viñéu. Esisten granxes avícoles y de porcín.
Fiestes
Anguaño, les mayores fiestes son les de La nuesa Señora Y San Roque (ente'l 13 y el 18 d'agostu), nes que se celebra la tradicional merienda de la plaza con repartida de vinu pol conceyu, tradición que se remonta dende'l s.XVI y que foi declarada d'interés turísticu.
Tamién se celebra nestes fiestes la procesión y la tradicional puya del arcu de S. Roque, dotáu de los más esquisitos productos gastronómicos de la zona. Unes selmanes antes de les fiestes, empiecen los preparativos, con xuegos pa mozos y neños, campeonatos deportivos, cine, etc.
La fiesta de la vendimia, celébrase en setiembre, en redol a una prensa de vinu instalada na Plaza Mayor. La degustación del mostiu acompañar con pastes empiñonadas. Anguaño, mientres la fin de selmana de la fiesta de la vendimia entama un mercáu medieval na Plaza Mayor y contorna, según en dellos chigres como'l Chigre Gómez o'l Chigre La Plaza, que tamién entamen puestos gastronómicos.
La fiesta de San Millán, d'antiguo yera la que tenía más importancia ente toles fiestes del pueblu. Anguaño celébrase la procesión n'honor al patrón San Millán y pela nueche entámase un baille pa tol mundu na discoteca Mario's.
Tamién se celebra n'avientu xineru un certame añal de teatru llamáu Quintanilla Actúa nel que tres grupos de teatru invitaos actúen y depués celébrase una gala d'entrega de premios
Teatru
Anguaño hai tres grupos de teatru: El Deliriu, Los Otros y Terra Nostra, dirixíos por Beatrice Fulconis
Naturaleza
El so términu municipal engloba gran parte d'espaciu natura protexíu LIC "El Carrascal".
Les sos bodegues y vinos
Carauterízase poles sos viñes con Denominación d'Orixe Ribera del Duero coles uves Tempranillo, Cabernet Sauvignon, Merlot y Malbec. Les uves Garnacha y Albillo tán dexaes, pero en pequeñes cantidaes. Tien bodegues y viñeos de prestíu mundial.
El Llugar
El Llugar ye un llugar de la parroquia de Bañugues nel conceyu asturianu de Gozón.
Alcuéntrase a 4,00 km de Lluanco, la capital del conceyu, a un altor mediu de 39 msnm y tien una población de.
Nasir al-Din al-Tusi
Abu Jafar Muhammad Ibn Muhammad Ibn al-Hasan Nasir al-Din al-Tusi, conocíu como Nasir al-Din al-Tusi, foi un científicu persa xiín. Nació en Tus, Jorasán (entós Persia y na actualidá Irán). Ye conocíu como filósofu, matemáticu, astrónomu, teólogu, médicu y considérase un escritor bien prolíficu. El so nome ta eternizáu na denominación d'un cráter de 60 km de diámetru na Lluna.
Matemátiques
Ye quiciabes el primer matemáticu de l'antigüedá en tratar la Trigonometría como una disciplina o caña separada del tueru de les matemátiques y asina s'esprende na so Tratáu sobre los cuadriláteros foi'l primeru en numberar la llista de los seis casos distintos d'ángulu rectu nun triángulu esféricu (trigonometría esférica). Los sos trabayos en trigonometría lleváronlu a ser el primer astrónomu oriental en tener una visión clara de la trigonometría plano y esférico.
Astronomía
Inventó una téunica xeométrica denominada acople Tusi qu'ayuda a la solución cinemática del movimientu linear como suma de dos movimientos circulares. Al-Tusi calculó'l valor de 51’ pa la precesión de los equinoccios y fixo enormes aportaciones a la construcción y usu de dellos preseos astronómicos incluyendo los astrolabios y los cuadrantes solares.
Tusi ellaboró tables bien precises sobre los movimientos planetarios y afigurar nel so llibru Zij-i ilkhani (les tables iljánicas). Estos llibros conteníen posiciones en formatu tabular coles posiciones de los planetes y el nome de les estrelles. El sistema planetariu propuestu por él foi'l más avanzáu de la dómina y foi usáu extensivamente hasta'l advenimiento del modelu heliocéntricu en tiempos de Copérnico. Ente los periodos de Ptolomeo y Copérnico considerar a al-Tusi como'l científicu más eminente nel campu de la observación astronómica.
El famosu observatoriu astronómicu d'en Maragué (al norte d'Irán) construyir pa desenvolver el trabayu d'esti científicu.
Chauffailles
Tien una población de y una superficie de  km².
Entrena
thumb|right|200px|Entrena Entrena ye un conceyu de la provincia y Comunidá Autónoma de La Rioxa (España). En 2008 tenía 1.451 habitantes y el so términu municipal ocupa 21,03 km². Ta asitiáu a 13 km de Logroño. El xentiliciu de la llocalidá ye entreneru/a.
Llugares d'interés
thumb|left|150px|Conventu de Santa Clara
José Miranda González
Foi doctor en Derechu y Ciencies Sociales pola Universidá de Madrid. Por cuenta de la Guerra Civil Española emigró a Chile, onde siguió les sos actividaes académiques. En 1943 aportó a Méxicu pa empecipiar llabores na UNAM.
Circe
Na mitoloxía griega, Circe (en griegu Κίρκη) yera una diosa y bruxa que vivió na islla d'Eea.
Los sos padres fueron Helios, el titán preolímpicu del Sol, y la oceánide Perseis. Como hermanos tuvo a Eetes y Pasífae.
Circe tresformaba n'animales a los sos enemigos y a los que la ofendíen por aciu l'empléu de pociones máxicu y yera famosa poles sos conocencies de bruxería, herborística y medicina.
Na Odisea de Homero, el palaciu de Circe ye descritu como una casona de piedra que s'alzaba nel centru de la islla de Eea, metanes un valle y un claru nun trupu monte. Alredor del referíu palaciu, rondaben lleones y llobos, qu'en realidá nun yeren más que les víctimes de la so maxa: nun yeren peligrosos y lisonjeaban a tolos estraños. Circe dedicaba'l so tiempu a trabayar nun gran telar.
Ulises partió solo al rescate de los sos homes, pero nel camín foi interceptáu por Hermes, quien-y amosó la planta moly (μῶλυ), que lu sirviría pa protexese del encantamientu.
Cuando Circe nun pudo convertilo n'animal, Odiseo obligar a devolver a los sos homes la forma humana. Circe acabaría namorándose de Odiseo, y ayudar nel so viaxe de regresu a casa dempués de qu'él y la so tripulación pasaren un añu con ella na so isla.
Cuasi a la fin del so Teogonía (1011f), Hesíodo cuenta que Circe tuvo trés fíos de Odiseo: Agriu (otra manera desconocíu), Llatín y Telégono, quien gobernó a los tirsenos, esto ye, los etruscos.
Dionisio d'Halicarnasu cita que Xenágoras l'historiador afirmaba que Odiseo y Circe teníen trés fíos: Romu, Antias y Árdeas, epónimos de les ciudaes de Roma, Anzio y Ardea, respeutivamente.
Dizse que Circe tamién purificó a los Argonautas pola muerte d'Apsirto; puede ser una tradición arcaica.
N'hestories posteriores, Circe tresformaba a Picu nun picatueru por refugar el so amor, y a Escila nuna criatura monstruosa con seis cabeces serpentinas y la so cintura arrodiada de cabeces de perru cuando Glauco, otru oxetu de los ciños de la diosa bruxa, declaraba'l so amor eterno a la primera.
La Chaux (Saona y Loira)
La Chaux ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
23 Thalia
23 Thalia ye l'asteroide númberu 23 de la serie, descubiertu pol astrónomu inglés John Russell Hind (1823-1895), en Londres el 15 d'avientu de 1852. Foi nomáu asina por Thalia la musa de la comedia y poesía na mitoloxía griega.
Euselasiinae
Sitemática y evolución
Euselasiinae ye consideráu como'l clado hermanu de la subfamilia Nemeobiinae. Nenguna de les especies de la subfamilia presenten órganos androconiales.
Xéneros
Tribu Corrachiini Tribu Euselasiini Tribu Stygini
Braxton Bragg
Braxton Bragg foi un oficial militar d'Estaos Xuníos del exércitu confederáu na Guerra de Secesión.
Graduóse en West Point y emprestó serviciu nes Guerres Seminolas y la Guerra de Méxicu. Cuando Carolina del Norte dixebróse, él xunióse al exércitu confederáu y lluchó na Guerra de Secesión. Foi xubíu a xeneral en 1862 mientres la Batalla de Shiloh.
Como comandante de la Exércitu de Tennessee, lideró les sos tropes a la victoria na Batalla de Chickamauga. Les sos fuercies fueron acorrexaes poles tropes de la Unión en Chattanooga y fueron ganaes. Bragg foi releváu del so cargu pero designáu como conseyeru militar pol presidente confederáu Jefferson Davis.
El Toucedo
El Toucedo ye un llugar de la parroquia d'A Mesa nel conceyu asturianu de Grandas de Salime.
Alcuéntrase a 25,5 km de Grandas de Salime, la capital del conceyu, a un altor mediu de 843 msnm y tien una población de.
Conseyu de la Federación
El Conseyu de la Federación (en rusu: Совет Федерации), conocíu extraoficialmente como'l Senáu (Сенат), ye la cámara alta del parllamentu de la Federación Rusa, l'Asamblea Federal. Xunto cola Duma Estatal (cámara baxa), exerz les funciones llexislativa, presupuestaria y de control, y exerz el derechu d'iniciativa llexislativa. Ta integrada por 170 representantes de les entidaes territoriales del estáu rusu, los llamaos suxetos federales: unu escoyíu pol órganu llexislativu y otru pol órganu executivu de cada unu d'ellos. Coles mesmes, pueden ser removíos de los sos cargos pol mesmu procedimientu. Los representantes o delegaos del Conseyu tienen de ser mayores de 30 años. Los miembros del Conseyu de la Federación son inviolables nel exerciciu de les sos funciones.
Competencies
Les funciones y prerrogativas del Conseyu de la Federación tán recoyíes na Constitución rusa de 1993, el testu que creó esta forma de bicameralismo en Rusia. Magar ye la función llexislativa la qu'ensin dulda caracteriza l'allugamientu constitucional y razón de ser política de la institución, esisten tamién otres funciones, fundamentalmente les de control políticu (especialmente al poder executivu), que resulten tamién relevantes na política rusa.
Otres competencies
Amás del exerciciu del poder llexislativu de la Federación, qu'exerz conxuntamente cola Duma del Estáu, el Conseyu Federal tien atribuyíu'l desempeñu d'otres varies potestaes y facultaes constitucionales de relevancia. Fundamentalmente trátase de:
Ríu Ural
El ríu Ural (en rusu: Урал, Ural; en cazacu: Жайық, Zhayyq) ye un ríu del estremu este d'Europa o estremu oeste d'Asia que naz al sur de los monte Urales y flúi en direición sur-oeste-sur al traviés de Rusia y Kazakstán, hasta desaguar nel mar Caspiu. Tradicionalmente considérase la frontera ente Europa y Asia. Con 2428 km ye'l terceru más llargu d'Europa, tres el Volga y Danubiu, y drena una cuenca de 231 000 km².
Alministrativamente, escurre pol óblast d'Oremburgu, el óblast de Cheliábinsk y la República Autónoma de Baskortostán, na Federación Rusa, y pola Provincia d'Atirau en Kazakstán.
Etimoloxía
El ríu, al empiezu del gobiernu de Catalina II mientres el sieglu XVIII, llamóse Yaík (en rusu: Яик). Dempués del fin de la rebelión de los cosacos, que tuvo llugar na estensa rexón del ríu, la emperatriz decidió camudar dichu nome por Ural (en rusu: Урал), de xuru intentando borrar l'alcordanza del mentáu acontecimientu.
L'actual nome en cazacu, Zhayyq (Жайық), ye l'equivalente direutu pal antiguu Yaík.
Xeografía
El ríu Ural naz na parte suroriental de los monte Urales, cerca de la ciudá de Uchaly, a unos 150 km de la ciudá de Magnitogorsk, na llende nororiental de Baskortostán. El ríu dirixir escontra'l sur pola rexón oriental del piedemonte de los Urales, nun tramu nel que forma dellos llagos y, en travesando la ciudá de Uralsk, internar nel óblast de Cheliábinsk. Nesti primer tramu'l ríu, escurre nun cursu paralelu a otru calce importante, el ríu Bélaya, qu'escurre dellos quilómetros más al oeste. Sigue en direición sur, nun tramu nel que se construyó'l banzáu de Verjneurálskoye, tres el que'l ríu traviesa la importante ciudá industrial de Magnitogorsk. Agües embaxo, recibe'l so primeres tributarios d'importancia: pela esquierda, los ríos Guzbeika y Zingueika y, pela derecha, el Yanguelka y el Bolshói Kizil. Depués traviesa les llocalidaes de Kazílskoye y Bogdánovskoe, recibe pela esquierda al Bolshói Karaganka ya intérnase nel óblast d'Oremburgu.
Sigue fluyendo escontra'l sur, nun tramu nel que s'atopa la cola del llargu banzáu de Iriklínskoye, con más de 60 km de llargor, y nel que recibe les agües de los ríos Sunduk, pela esquierda, y Tanalyk, pela derecha. Crucia les llocalidaes de Iriklínskoye y Kolpaskoye y, en recibiendo pela esquierda les agües del ríu Bolshói Kumak, llega a otra importante ciudá, un antiguu centru comercial agrícola que güei ye una importante ciudá industrial, Orsk (250 963 hab. en 2002).
Equí'l ríu xira decididamente'l so cursu 90 graos, en direición oeste, y a bien pocos quilómetros baña otra importante ciudá industrial cercana, Novotroitsk. El ríu escurre calteniendo la mesma direición oeste nun llargu tramu de más de 300 km al sur de los Urales meridionales, travesando una rexón esteparia, sele ocupada, na que nun hai asentamientos d'importancia hasta Oremburgu. Pasáu Novotróitsk, el ríu forma mientres más de 70 km la frontera natural ente Rusia y Kazakstán, un tramu nel que recibe pela derecha les agües del ríu Guberlia. Depués sigue na mesma direición, paralelu pel sur a la carretera P-360 ente Oremburgu y Orsk, un tramu nel que recibe les agües pela esquierda de munchos curtios ríos que tienen les sos fontes en territoriu cazacu: Kizhalý Burtá, Urlá-Burtzhia, Burtzhia y Berdianka. Depués llega finalmente a Oremburgu, la capital del óblast homónimu y la principal ciudá de tol so cursu. Sigue fluyendo escontra l'oeste y al poco recibe pela derecha les agües d'unu de los sos más llargos afluentes, el ríu Sakmara, y de siguío, a lo llargo d'un curtiu tramu, el ríu bordia la cadena montascosa de Obshchi Syrt, un ramal de los montes Urales. Nesi tramu, pela esquierda, recibe otros ríos cazacos, como'l Dongüi, el Chiórnaya y el ríu Ilek, más llargu, y que señala l'entamu d'otru tramu d'unos 80 km, qu'empieza pasáu la llocalidá de Ilek, nel que'l ríu va ser la frontera natural ente Rusia y Kazakstán. Ene ste tramu frnterizo recibe pela derecha'l ríu Kindelia y pela esquierda, el ríu cazacu Utva. Pasada la llocalidá rusa de Rannoe, onde recibe pela derecha'l ríu rusu Buzuluk, el ríu Ural enfusar en territoriu de Kazakstán, tomando'l nome de ríu Oral.