cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Povedilla
Turismu y ociu
Nel conceyu la principal actividá que s'ufierta pal ociu ye la de la caza, tanto menor (perdiz, coneyu, llebre, palombu, etc.), como la caza mayor (xabalín, venáu, etc.). Esta actividá atrai a gran cantidá de visitantes mientres bona parte del añu.
El senderismo ye otra curiosa actividá pola cantidá de caminos y senderos esistentes que conducen y traviesen zones y paisaxes de gran interés, con abondoses fontes que faen más curiosu'l camín.
Esiste una gastronomía típica con productos de la zona, que non pola so cencellez resulta menos curiosa, que fai les delicies del visitante.
Otros llugares son el parque, les pistes deportives de les escueles o la piscina.
El campusantu ye un llugar d'interés cultural pol so gran cantidá d'elementos arquiteutónicos.
La plaza ye'l llugar de xunta de los turistes por excelencia.
Tamién ye interesante'l cuetu Coyao, el monte de Povedilla.
Fiestes
El primer domingu d'ochobre celebren les fiestes n'honor a la Virxe del Rosario, destacando pol so interés los festivales taurinos, nos qu'intervienen les más destacaes figures de la tauromaquia, esposiciones, concursos, competiciones deportives, etc.
Una gran fiesta campera celébrase'l 25 d'abril, la romería de San Marcos, na que tol pueblu axuntar nel campu, cola gastronomía como principal actividá.
Juglans cinerea
Juglans cinerea ye una especie de nozal orixinaria del este de los Estaos Xuníos y sureste de Canadá, dende'l sur de Quebec escontra l'oeste hasta Minnesota, escontra'l sur hasta'l norte d'Alabama y al suroeste hasta'l norte d'Arkansas. Ta ausente de la mayor parte del Sur de los Estaos Xuníos.
Descripción
Ye un árbol caducifoliu que crez hasta los 20 m d'altu, raramente 30 m, y 40–80 cm de llargor del tarmu, con una corteza gris claru. Les fueyes son pinnaes, 40–70 cm de llargu, con 11-17 fueyuques, caúna 5–10 cm de llargu y 3–5 cm d'anchu. Tola fueya ye pubescente, y d'un color verde daqué más brillosu y amarellentáu que munches otres fueyes de los árboles. Les flores son inconspicuos amentos verde amarellentáu producíos en primavera coles mesmes qu'apaecen les nueves fueyes. El frutu ye una nuez, producíu en recímanos de 2-6 xuntos; la nuez ye ovoide oblonga, 3–6 cm de llargu y 2–4 cm d'anchu, arrodiáu por un pulgu verde enantes del maduror a mediaos de la seronda. Crez rápido, pero dura abondo pocu pa un árbol, raramente supera los 75 años.
Usos
La grana comercial empieza la so producción a los 20 años y ye óptima dende los 30 años hasta los 60 años. Les bones colleches puede esperase cada 2 a 3 años, con cultivos mientres años entemedios. El nozal blancu ye más valorada poles sos nueces que pola so madera. Los frutos secos son comíos polos seres humanos y animales. Les nueces suélense utilizar na cocción y faer dulces, con una testura aceitosa y sabor prestoso.
El nocéu blancu ye llixera de pesu y toma bien l'apolazadura, ye altamente resistente a la pudrición, pero ye muncho más nidiu que'l nozal negru. Barnizáu o enceráu, la veta de la madera polo xeneral amuesa gran cantidá de matices. De cutiu utilízase pa faer muebles, y ye un favoritu de los talladores de madera.
La corteza y los pulgos de la nuez fueron de cutiu utilizaes pa tiñir tela de colores ente mariellu claro y de color marrón escuru. Pa producir los colores más escuros, la corteza ferver pa concentrar el color. Paez que nunca s'utilizaron como un colorante comercial, sinón más bien utilizóse pa colorear teles d'andar per casa.
Na metá del sieglu XIX, los habitantes de zones como'l sur d'Illinois y el sur d'Indiana - munchos de los cualos treslladárase ellí dende'l sur d'Estaos Xuníos - yeren conocíos como "butternuts" d'andar per casa el pañu de nozal tiñíu que dalgunos d'ellos llevaben. Más tarde, mientres la Guerra de Secesión, el términu "butternut" aplicóse dacuando a los soldaos Confederaos. Dellos uniformes confederaos aparentemente sumieron de gris a un color marrón a marrón claro. Tamién ye posible que la nuez fuera utilizada pa dar color a la tela usada por un pequeñu númberu de soldaos confederaos. La paecencia d'estos uniformes a Butternut tiñíu de ropa, y l'asociación de tinte butternut cola ropa fecho en casa, dio llugar a esti llamatu burllón.
La corteza tien leves propiedaes catártiques y utilizábase medicinalmente en llugar de la jalapa, un catárticu más caru importáu de Méxicu.
Mientres la Revolución Americana, utilizóse un estractu de nozal fechu de la corteza interna del árbol nun intentu de prevenir la viruela, y pal tratamientu de la disentería y otros malestares d'estómagu ya intestinales.
Taxonomía
Juglans cinerea describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Systema Naturae, Editio Decima 2: 1272. 1759. Juglans; nome xenéricu que procede del términu llatín Juglans que deriva de Jovis glans, "abiyotes de Xúpiter": figuradamente, una nuez apropiada pa un dios.
Jørn Utzon
thumb|250px|Edificiu de la Ópera, Sydney. Jørn Utzon foi un arquiteutu danés, conocíu principalmente por realizar el proyeutu de la Ópera de Sydney, y por ser el ganador del Premiu Pritzker en 2003.
Nació en Copenḥague como fíu d'un inxenieru naval. Realizó los sos estudios na Academia Real de Belles Artes de Dinamarca. Pasó los años de la Segunda Guerra Mundial estudiando con Erik Gunnar Asplund. Dempués realizó viaxes estensos por Europa, los Estaos Xuníos y Méxicu. Al so regresu establecióse como arquiteutu en Copenḥague. Finó en 2008 por cuenta de un paru cardiaco.
Vida temprana y carrera
Utzon nació en Copenḥague, fíu d'un inxenieru naval, y creció en Aalborg, Dinamarca, onde s'interesó polos barcos y una posible carrera naval. Como resultáu de los intereses de la so familia nel Arte, dende 1937 allegó a l'Academia Real de Belles Artes de Dinamarca onde estudió so les enseñances de Kay Fisker y Steen Eller Rasmussen. A partir de la so graduación en 1942, xunir al estudiu d'Erik Gunnar Asplund en Estocolmu onde trabayó con Arne Jacobsen y Poul Henningsen. Foi entós cuando s'interesó particularmente pol trabayu del arquiteutu americanu Frank Lloyd Wright. Dempués del final de la Segunda Guerra Mundial y de la ocupación alemana de Dinamarca, tornó a Copenḥague
Ópera de Sydney
En 1957 Utzon ganó'l concursu pa construyir un nuevu edificiu pa la ópera en Sydney, Australia. El so proyeutu resultó un desafíu, tantu dende'l puntu de vista de diseñu como dende'l puntu de vista téunicu. Utzon tardó dellos años en desenvolver los métodos pa construyir les grandes bóvedes autoportantes del edificiu. Estes bóvedes, altes y con vértices, recuerden les veles de los barcos, y constitúin símbolos teniendo en cuenta que l'edificiu ta asitiáu xunto a l'agua, na entrada del puertu de Sidney.
A la de presentar la so propuesta al par qu'otros 233 diseños d'arquiteutos de 32 países lo bultable foi que Utzon unvió solamente un dibuxu de la obra. Esto foi daqué fora de lo que'l concursu establecía, yá que debíen de mandase col diseñu midíes exactes por qu'en casu de ganar darréu empezar cola obra. Pola guapura y estraordinaria forma la obra de Utzon gana dichu premiu. Unu de los xueces del concursu, Eero Saarinen, describir como un xeniu y foi unu de los máximos defensores d'esta eleición. Pasaron munchos problemes de tipu estructural yá que del puntu de vista arquiteutónicu ye por demás bella, pero dende'l de la inxeniería plantegó desafíos inéditos.
Utzon tamién tenía planes pal diseñu de los espacios interiores asitiaos so les bóvedes. Sicasí, hubo un cambéu de gobiernu nel estáu de Nueva Gales del Sur, al que pertenez Sidney, y los pagos destinaos al proyeutu fueron paralizaos. Utzon tuvo qu'abandonar el país en 1966, dexando la so obra inacabada. Nos años siguientes yá nun volvió a Australia. L'edificiu de la ópera foi termináu finalmente en 1973 siendo esti proyeutu siguíu pol so fíu tamién arquiteutu, y ye unu de los edificios más emblemáticos del mundu.
Reconocencia
Nel añu 1992 recibió'l Premiu de la Fundación Wolf de les Artes. En marzu de 2003 Utzon foi investido Doctor Honoris Causa pola Universidá de Sidney en reconocencia pol so proyeutu del edificiu de la Ópera. Utzon atopábase enfermu y nun pudo viaxar a Australia con tal motivu, de manera que lo representó'l so fíu nel actu de invistidura. Nun va poder tar presente nes celebraciones del 30 aniversariu del edificiu, pal cual Utzon tuvo rediseñando dellos espacios, como l'antepar principal. En 2003 tamién-y foi apurríu'l prestixosu premiu Pritzker d'arquiteutura.
Estilu
Utzon creó un estilu d'edificios públicos con traces monumentales y d'edificios de vivienda afechos a la redolada. Supo integrar nos sos proyeutos la disciplina equilibrada propia d'Erik Gunnar Asplund, la calidá de formes d'Alvar Aalto y les estructures naturales de Frank Lloyd Wright. Utzon siempres tien en cuenta les carauterístiques del llugar en que se emplazará l'edificiu antes d'empezar el so diseñu. Nos sos proyeutos foi más allá de l'arquiteutura, desenvolviendo formes que son consecuencia d'un procesu d'inspiración espiritual.
Obres construyíes
thumb|Casa Mesma en Hellebæk, 1952 thumb|Ilesia de Bagsvaerd, 1976
Premios y reconocencies
2003 Ehrendoktorat der Universität von Sydney
Vincent Gallo
Vincent Vito Gallo, Jr., más conocíu como Vincent Gallo', ye un actor, pintor, músicu y modelu d'Estaos Xuníos, d'orixe italianu.
Ye conocíu por haber participáu en numberoses películes independientes, tanto como actor, direutor y productor.
Como direutor y actor, sicasí, la so película más representativa ye Buffalo '66, qu'escribió y dirixó. Nos años ochenta, Gallo trabayó como un artista figurativu en Nueva York, realizó un dúu de rap y tocó nuna banda llamada Bohack. A finales de los noventa tocó nuna banda de rock llamada Bunny, que más tarde publicó delles obres.
Primeros años
Nació en Buffalo, Nueva York, fíu de Janet, una peluquera, y Vincenzo Vito Gallo, tamién peluqueru y apostador profesional. Los sos dos padres emigraron de Sicilia, Italia. Gallo vivió en Nueva York y viaxó por toa Europa, viviendo un curtiu tiempu en París y Roma. El so primer proyeutu creativu foi como miembru de la banda post-punk neoyorquina llamada GRAY, que tamién incluyía al famosu artista Jean-Michel Basquiat.
Sarah Roemer
Sarah Roemer ye una actriz estauxunidense. Conocida pol so papel na película Hachi: A Dog's Tale de Andy Wilson.
Chernivtsi
Chernivtsí (Чернівці́, ; Czerniowce; Czernowitz; Cernăoţi; Черновцы) ye'l centru alministrativu del óblast de Chernivtsí al suroeste d'Ucraína. Ta allugada nel cursu cimeru del ríu Prut, un afluente del Danubiu, en partir norte de la rexón histórica de Bucovina qu'anguaño estrema Rumanía d'Ucraína. En 2001, la ciudá cuntaba con 240 600 habitantes.
Anguaño, Chernivtsí ta hermanada con otros siete ciudaes en tol mundu. La ciudá ye tamién un importante centru d'encruz de ferrocarriles y carreteres na rexón y alluga un aeropuertu internacional.
Nome
Fora d'Ucraína, Chernivtsí ye tamién conocida por dellos nomes estranxeros, que fueron usaos mientres dómines de dominiu de distintos países a lo llargo de la historia de la ciudá o polos respeutivos grupos demográficos de la dómina. Asina, el nome de la ciudá ye Czernowitz n'alemán; Cernăoţi en rumanu; טשערנאוויץ, treslliteráu Tshernovits; Czerniowce; Csernovic, Черновцы́, treslliteráu Chernovtsý (hasta 1944: Чернови́цы, treslliteráu Chernovitsy). Na dómina del Principáu de Galitzia-Volynia, el nome de la ciudá yera Chern.
Historia
Evidencia arqueolóxica descubierta nel área qu'arrodia a Chernivtsí indica qu'una población llocal habitar dende'l Neolíticu. Posteriores asentamientos inclúin aquellos de la cultura de Cucuteni, la cultura de la cerámica encordelada. Tamién s'atoparon artefautos de la Edá del Bronce y de Fierro na ciudá.
Un asentamientu fortificáu alcontráu na vera izquierda (al nordeste) del ríu Prut data de la dómina del Principáu de Galitzia-Volynia y créese que foi construyíu pol gran príncipe Yaroslav Osmomisl. Rellatos llexendarios faen referencia a esta ciudá-fortaleza como Chern' o Ciudá negra; dizse que debe'l so nome a los color negru de les muralles de la ciudá, construyíes de carbayu negru con capes de suelu llocal de color negru. Esta fortaleza temprana foi destruyida mientres la invasión mongola d'Europa por Burundái en 1259; sicasí, el restu de les muralles de la fortaleza siguió siendo usáu pa propósitos defensivos. Nel sieglu XVII, fueron aumentaes por dellos baluartes, unu de los cualos inda esiste.
Ente 1359 y 1775, la ciudá y la so redolada formaron parte del Principáu de Moldavia, siendo'l centru alministrativu del judeţ homónimu (Cernăoţ). El nome Cernăoţi/Chernivtsí ye mentáu per primer vegada nun documentu por Alejandro I de Moldavia el 8 d'ochobre de 1408. En fontes otomanes, la ciudá apaez mentada como «Çernovi».
thumb|right|300 px|Mapa de la propuesta de los [[Estaos Xuníos de la Gran Austria (1906), qu'amuesa la ciudá na frontera de les zones habitaes por rumanos y ucraínos.]] En 1775, alredor d'un décimu del territoriu de Moldavia foi amestáu pol Imperiu austriacu; esta rexón fíxose conocida como Bucovina. La ciudá convertir en capital de la rexón, qu'en 1849 xubió en rangu y recibió el nome de Ducáu de Bucovina, tierres de la Corona del Imperiu austriacu. Asina, a la ciudá concedióse-y el Derechu de Magdeburgu. La ciudá empezó a espolletar cuando'l caballeru Karl von Enzenberg foi nomáu xefe de l'Alministración Militar en 1778. Enzenberg convidó a munchos comerciantes, artesanos y empresarios pa desenvolver el comerciu y otros negocios na ciudá. Les Feries de San Pedro (1-15 de xunetu) diéron-y un nuevu dinamismu al desenvolvimientu del mercáu dende 1786.
Mientres los sieglos XIX y XX, Chernivtsí convertir nun centru de movimientos nacionalistes, tantu rumanos como ucraínos. Tamién foi la sede de la primer conferencia de yidis en 1908, coordinada por Nathan Birnbaum. Cuando'l Imperiu austrohúngaru eslleir en 1918, la ciudá y la so contorna pasaron a formar parte del Reinu de Rumanía. En 1930, la ciudá algamó una población de 112 400 habitantes: el 26,8 % de los cualos yeren xudíos; el 23,2 % rumanos, el 20,8 % alemanes, el 18,6 % ucraínos, el restu taba conformáu por polacos y otros grupos étnicos. Foi unu de los cinco centros universitarios de la Rumanía del periodu d'enteguerres.
En 1940, l'Exércitu Coloráu ocupó la zona qu'arrodiaba la ciudá, que pasó a denominase óblast de Chernivtsí y foi asignáu a la República Socialista Soviética d'Ucraína. La gran intelectualidá rumana de la ciudá atopó abellugu en Rumanía; ente que los alemanes fueron repatriaos d'alcuerdu al alcuerdu nazi-soviéticu, lo que llevó a que Rumanía pasara de ser aliada de Francia y el Reinu Xuníu a selo de l'Alemaña Nazi. En xunetu de 1941, l'Exércitu rumanu retomó la ciudá como parte del ataque de la Exa sobre la Xunión Soviética mientres la Segunda Guerra Mundial. N'agostu de 1941, el dictador rumanu Ion Antonescu ordenó la creación d'un guetu na parte baxa de la ciudá, onde fueron atarraquitaos cincuenta mil xudíos, dos tercios de los cualos fueron deportaos a la gobernación de Transnistria n'ochobre de 1941 y a entamos de 1942, onde la mayoría pereció. L'alcalde rumanu de la ciudá, Traian Popovici, llogró persuadir a Antonescu p'alzar el númberu de xudíos exentos de deportación de doscientos a venti mil.
En 1944, cuando les potencies de la Exa fueron espulsaes pol Exércitu Coloráu, la ciudá foi reincorporada a la República Socialista Soviética d'Ucraína. Mientres los siguientes años, la mayoría de los xudíos de la rexón partió escontra Israel y la ciudá foi un nodo importante na rede Berihah. Los polacos de Bucovina fueron tamién repatriaos polos soviéticos dempués de la Segunda Guerra Mundial. Asina, la ciudá convertir en predominantemente ucraniana. Dende 1991, Chernitvtsí formó parte d'Ucraína. En mayu de 1999, Rumanía abrió un consuláu xeneral na ciudá. La Chernivtsí contemporánea ye un importante centru rexonal, que ta allugada a veres del ríu Prut nun área d'unos 150 km².
Demografía
thumb|250px|Divisiones étniques na moderna Bucovina. Según l'últimu censu ucranianu de 2001, la población de Chernivtsí xubía a aproximao 236 700 persones de 65 nacionalidaes. D'ente ellos, 189 000 (79.8 %) yeren ucraínos, 26 700 (11.3 %) rusos, 10 500 (4.4 %) rumanos, 3800 (1.6 %) moldavos, 1400 (0.6 %) polacos, 1300 (0.6 %) xudíos, y 2900 (1.2 %) d'otres nacionalidaes.
Históricamente, la ciudá foi multinacional. Asina, nun momentu, Chernivtsí allugó una comunidá xudía de más de 50 000 persones, menos d'un terciu de les cualos sobrevivió a la Segunda Guerra Mundial. Pela so parte, la población rumana de Chernivtsí empezó a escayer rápido dempués de 1950. Munchos rumanos fuxeron a Rumanía o fueron deportaos a Siberia (onde la mayoría pereció) y el restu convirtióse rápido nuna minoría y foi asimilada a la mayoría nun procesu de rusificación. Anguaño, la minoría rumana sigui menguando como resultáu de l'asimilación cultural y la emigración a Rumanía.
Rellaciones internacionales
Chernivtsí tien ocho ciudaes hermanaes:
Gálates
Los gálates fueron los habitantes d'orixe galu que, provenientes de la Galia, asitiar nuna rexón del Asia Menor.
Historia
A partir de los sieglos VIII a.C y el V a.C, diversos pueblos celtes estender dende'l so nucleu orixinal centroeuropéu per gran parte d'Europa, llegando un pueblu orixinariu de la Galia, los gálates, pel este hasta'l territoriu de l'actual Turquía, asentándonse na rexón anatolia de Galacia.
Según cuenta l'historiador y xeógrafu griegu del sieglu II, Pausanias, nel añu 279 e.C., delles tribus de galos dirixir escontra Grecia al traviés de los Balcanes llegando a atacar el oráculu de Delfos y el santuariu de Apolo, siendo finalmente derrotaos, cayendo muertu Brenno, el so comandante.
Tres esta derrota, esta tribu dirixir escontra Asia Menor onde, dempués de grandes enfrentamientos colos reis de Pérgamo, fueron ganaos por éstos y dirixiéronse a la zona central de Capadocia, onde s'asitiaron nuna rexón que pasó a llamase Galacia, formando pequeños Estaos independientes que se diríen consolidando mientres los reinaos de los reis socesores de Antíoco, y, por tanto, los sos habitantes (los galos) pasaron a llamase gálates. El rei seléucida Antíoco I Sóter ganó'l so epítetu en venciéndolos na batalla de los elefantes.
Más tarde, por cuenta de los continuos saqueos na rexón per parte de los gálates, el rei de Pérgamo Eumenes I enfrentar a ellos, ganándolos ayudáu del so gran exércitu de mercenarios. Poco dempués llegaron nuevos destacamentos dende les selves de Germania y volvieron atacar, pero de nuevu fueron ganaos en Pérgamo y nes grandes ciudaes de la mariña d'Asia Menor pol socesor de Eumenes, el rei Arreyar I. Los historiadores piensen qu'estes victories fueron beneficioses pa la trayeutoria de la cultura helenística que quiciabes otra manera s'atayó.
Como resultáu d'esto estableciéronse nel centru de la península d'Anatolia, y el so territoriu más tarde pasaría formar la provincia de Galacia. Escontra'l sieglu V d. C. tenemos testimonios de que los gálates, entá adoptando una cultura y manera de vida yá típicamente griegos, calteníen la so llingua. Asina Pablo na carta a los Gálates menta nomes claramente celtes, y San Jerónimo dexó constancia nos sos escritos de que la llingua de los gálates resultaba paecida al dialeutu galu de Tréveris.
Puesto que l'orixe de los gálates atópase na Galia, ye bien posible que de fechu el gálata fuera orixinalmente un dialeutu galu.
Oligoryzomys magellanicus
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Arxentina y Chile.
Gálates
Historia
L'antigua ciudá d'Ankara, que foi sometida antaño por Alexandru Magnu, pasó a ser la capital d'esta rexón, col nome de Ancyra. La dinastía turca de los Selyúcides la rebautizó más tarde como Angora. El nome de Ankara foi restablecíu en 1930.
Grandfontaine (Doubs)
Grandfontaine ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Oligoryzomys longicaudatus
El mure de cola llarga, lauchita de los espinos, pericote o colilargo (Oligoryzomys longicaudatus) ye una especie de royedor de la familia Cricetidae. Ye un pequeñu royedor de pelame curtia y nidia, envés café claru a mariellu ocre y banduyu abuxáu. Llamáu "colilargo" o "de cola llarga"', yá que la so cola mide dos veces el so cuerpu. El cuerpu mide ente 6 y 8 cm, ente que la cola algama los 11 y 15 cm de llargor. Pesa ente 17 y 35 gramos.
Vive en Chile y n'Arxentina a menos de 2000 msnm, en sectores precordilleranos, zones rurales y cerca de cursos d'agua. Ye nocherniegu anque tien periodos d'actividá crepuscular. Ye saltador, muévese dando saltos. Engata a los árboles, moviéndose pol dosel de la carba y árboles de poco altor, mientres la dómina reproductiva, lo que-y dexa construyir niales arbóreos o ocupar niales d'aves abandonaos. Come granes, frutos, pequeños artrópodos y fungos.
Les femes reproducir a los pocos meses d'edá, y pueden tener hasta tres camaes al añu con cinco críes en permediu caúna.
Un 5 per cientu de los exemplares d'esta especie ye portador del virus hantavirus y puede tresmitir a los humanos al traviés del contautu con fieces, orina, cuspia, mordedures o contautu direutu, tamién al esneldar aire contamináu con dalgunos de los medios anteriores, provocando una enfermedá denomada Síndrome pulmonar por hantavirus que tien alta mortalidá.
Esti royedor xunto con otres especies xeneren un fenómenu denomináu "Ratada" que ye una gran proliferación de la población de royedores gracies a la gran bayura de granes producida depués del floriamientu masivu de la caña colihue. Esta floriamientu produz cada 60 años polo que l'eventu ye pocu común.
Especies del mesmu xéneru son Oligoryzomys magellanicus del sur d'Arxentina y Chile, Oligoryzomys flavescens d'Arxentina central Oligoryzomys chacoensis del norte d'Arxentina y Paraguái, y Oligoryzomys microtis de Bolivia y Perú.
Xen
thumb|210px|Esti diagrama esquemáticu amuesa un xen cola so cadarma física (doble héliz d'ADN) y un cromosoma (mandrecha). Val esclariar qu'esti ye un exemplu de Xenoma Eucarionte, yá que los Procariontes carecen d'[[Intrón|intrones.]] Un xen ye'l conxuntu d'una secuencia determinada de nucleótidos d'un de los llaos de la escalera del cromosoma referenciáu. La secuencia pue aportar a formar proteínes, o sedrán inhibíes, dependiendo del programa asignáu pa la célula que porte los cromosomes.
Plásmidu
thumb|320px|Debuxu esquemáticu d'un plásmidu nuna bacteria: en colloráu, l'ADN del cromosoma; n'azul, los plásmidos. Los plásmidos (tamién nomaos plasmidios) son molécules d'ADN estracromosómicu circular o llinial que se repliquen y trescriben dixebraos del ADN cromosómicu. Tan presentes davezu en bacteries, y en delles ocasiones n'organismos eucariotes como les llevadures. El so tamañu va dende 1 a 250 kb. El númberu de plásmidos pue variar, dependiendo del so tipu, dende una sola copia hasta dellos cientos por célula. El términu plásmidu foi presentáu por primer vegada pol biologu molecular norteamericanu Joshua Lederberg en 1952.
Grand'Combe-des-Bois
Grand'Combe-des-Bois ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Plásmidu
Les molécules d'ADN plásmidicu, adopten una conformación tipu doble héliz al igual que'l ADN de los cromosomes, anque, por definición, atópense fora de los mesmos. Tiénense atopao plásmidos en cuasi toles bacteries. A diferencia del ADN cromosomal, los plásmidos nun tienen proteínes asociaes.
Na mayoría de los casos considérase un elementu xenéticu dispensable. D'otra miente, posee información xenética perimportante pa les bacteries. Por exemplu,los xenes que codifiquen pa les proteínes que les fai resistentes a los antibióticos tan davezu nos plásmidos.
Grand'Combe-des-Bois
Tien una población de y una superficie de  km².
Plásmidu
Los plásmidos empléguense n'inxeniería xenética pola so capacidá de reproducise de mena dixebrada del ADN cromosomal, igual que porque ye rellativamente cenciellu manipulalos ya inxertar nueves secuencies xenétiques.
Los plásmidos emplegaos n'Inxeniería Xenética suelen contener un o dos xenes que-yos confieren resistencia a antibióticos y permiten seleicionar clones recombinantes. Hai otros métodos de seleición amás de la resistencia a antibióticos, como los basaos en fluorescencia o en proteínes que destrúin les célules ensin usu d'antibióticos. Estos nuevos métodos de seleición de plásmidos son d'usu frecuente n'agrobioteunoloxia, debio a la fuerte crítica de grupos ecoloxistes a la escontra de la posibilidá de presencia d'antibioticos nos organismos modificaos xenéticamente.
Grandfontaine-sur-Creuse
Grandfontaine-sur-Creuse ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Braille xaponés
El braille xaponés ye una abugida basada en vocales. Los glifos son silábicos, a pesar que'l kana consiste en símbolos de consonantes y lletres, les vocales tomen predominiu. Les vocales son escrites na esquina cimera izquierda (puntos 1, 2 y 4) y pueden ser usaes soles. Les consonantes son escrites na esquina inferior derecha (puntos 3, 5 y 6) y nun pueden ser usaes soles (Una t aisllada pue ser lleíu como wo, por casu). Sicasí, la semivocal y ye indicáu pol puntu 4, un puntu de vocal, y el símbolu de la vocal ye puestu a la fin del bloque. Cuando s'escribe sola, indica que la siguiente sílaba ye una y media, como en mya. Pa les sílabes qu'empiecen con w la vocal ye tamién puestu embaxo, pero nun s'escribe consonante. (Sacante pola sílaba wa, la w histórica ye muda nel xaponés modernu).
De siguío preséntase una tabla básica de braille xaponés colos calteres hiragana siguíu colos calteres rōmaji sobre cada calter braille.
Otros símbolos
Nos kana, les consonantes sonores g, z, d y b derivar de les consonantes mudes k, s, t y h añediendo un diacríticu llamáu dakuten (ten ten) al kana, como en ぎ gi. De la mesma, la p derivar de la h añediendo un pequeñu círculu, handakuten (maru). Dos kana pueden ser fundíos nuna sola sílaba y escribiendo la segunda sílaba pequeña, como en きゃ kya; ye llamáu yōon.
Nel braille xaponés, los signos especiales son prefixos. Por casu l'orde de llectura ye tenten ki pa ぎ gi. Cuando hai más d'un prefixu nuna sílaba, son combinaos nun prefixu unificáu, como'l yōon-tenten pa ぎゃ gya.
El prefixu yōon usar na representación de la y nos bloques yá, yu, yo. Cuando s'amuesa antes de ka, ku, ke, ko, produz kya, kyu, kye, kyo. Otramiente, el prefixu yōon-tenten antes de ka, ku, ke, ko, produz gya, gyu, gye, gyo. Igualmente asocede coles otres consonantes. La sílaba ye ye escrita como yōon más y. (Nótese que kye, gye y ye nun s'atopen en pallabres xaponeses). El yōon y yōon-tenten tamién son amestaos a la sílaba chi pa representar los soníos ti y di pa los términos estranxeros; y d'igual manera col yōon-maru y yōon-tenten-maru (los trés puntos nel llau derechu del bloque) son amestaos a la sílaba tsu pa escribir el to y du. Esto difier del sistema usáu nel kana, onde les bases silábiques son te y to drespectivamente, y onde el maru solamente representa la lletra p.
Esiste un segundu prefixu pal kana w mediu. Cuando se combina cola sílaba ka, produz la sílaba obsoleta kwa. Tamién puede ser fundíu col prefixu de voz pa gwa. Pa pallabres estranxeres, pue ser combináu coles vocales i, y y o pa wi, we y wo (nel kana xaponés pa wi, we y wo la w ye muda), con hai, hi, he, ho pa fa, fe, fi, fo y va, vi, ve, vo (vu ye escritu como tenten o), y con ta, chi, tsu, te, to pa tsa, tsi, el to, tse, tso y (con tenten) du.
Esisten otros dos kana. Unu, llamáu sokuon, ye un pequeñu kana tsu, っ; ye usáu pa indicar que la siguiente sílaba ye un geminado, o (en interjección) una oclusiva glotal. L'otru ye una raya, ー, llamáu chōon y que ye usáu solamente en katakana pa indicar una vocal llarga. Estos tamién tien la so forma en braille.
Puntuación
Amás de los signos de puntuación del xaponés, el sistema tien símbolos qu'indiquen que los siguientes signos son número arábigos o lletres del alfabetu llatín.
Esisten otres marques de puntuación, incluyendo una qu'indica que los siguientes signos tán n'inglés.
Podoces panderi
Podoces panderi ye una especie d'ave paseriforme de la familia Corvidae. Estiéndese per Asia Central, atopándose en Kazakstán, Turkmenistán y Uzbequistán. Nun se reconocen subespecies.
Podoces pleskei
Podoces pleskei ye una especie d'ave na familia Corvidae. El so cuerpu mide unos 25 cm de llargu, y pesa unos 85 gramos. El so cuerpu ye color arena, les sos ales son blanques con dalguna franxa negra. Tien pates fuertes y llargues. Tienen un picu fuerte y aguyao que-yos dexa escavar el terrén cuando cacen sacaveres y otros animales pequeños.
Distribución y hábitat
Ye una especie endémica d'Irán. Habita en zones grebes y ermos semiáridos.
Seleición femenina de fútbol d'Irlanda del Norte
La seleición femenina de fútbol d'Irlanda del Norte representa a Irlanda del Norte nes competiciones internacionales de fútbol femenín. Xugó'l so primer partíu internacional el 7 de setiembre de 1973 contra la seleición femenina de fútbol d'Inglaterra, partíu que perdió Irlanda del Norte por cinco goles a unu.
Nun participó entá na Eurocopa Femenina.
Hasta'l momentu nun llogró clasificase p'apostar la Copa Mundial Femenina de Fútbol, nin tampoco los xuegos olímpicos.
La Grange (Doubs)
La Grange ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Les Grangettes
Les Grangettes ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mason Gamble
Mason Gamble Wilson ye un actor d'Estaos Xuníos, conocíu pola so interpretación de Daniel Mitchell na película de 1993 Dennis the Menace. Tamién apaeció en Bell Anya con Della Reese, protagonizada por un neñu disléxicu. En 1999, interpretó a Brady Lang na película Arlington Road. Tuvo un papel destacáu nel drama de CBS Kate Brasher (2001), del cual namái emitir seis capítulos. Amás, interpretó un pequeñu papel como McCluckey na comedia Espía como puedas.
Mason Gamble ye fíu de Sally y Tim Gamble, un actor. Graduóse na Escuela Secundaria Oak Park and River Forest en 2004. Asistió a la UCLA y graduóse en 2008. Foi miembru de la fraternidá Pi Kappa Alpha na UCLA.
Temporada 1972 de Fórmula 1
Resume de la temporada 1972 de la Fórmula 1, na cual el brasilanu Emerson Fittipaldi llogró'l títulu del campeonatu.
Presentación previa
== Sumariu axudicáronse puntos a los seis primeros llugares (9, 6, 4, 3, 2, 1). Pa la cuenta final del campeonatu namái se cuntaron los cinco meyores resultancies de los seis primeres carreres ya igualmente los meyores cinco de los seis restantes. Pal campeonatu de constructores namái puntuaba un coche por carrera, el meyor clasificáu.
Declaración d'Independencia de Finlandia
La declaración d'independencia de Finlandia (finés: Suomen itsenäistyminen; suecu: Finlands självständighetsförklaring) foi adoptada pol Parllamentu de Finlandia el 6 d'avientu de 1917. Con ella, Finlandia declárase, ente los pueblos y como república soberana, como una nación independiente que dexa de ser el Gran Ducáu de Finlandia, enantes conectáu al Imperiu Rusu.
La revolución en Rusia
thumb | 300px |El [[Sovnarkom|Gobiernu bolxevique reconoz la independencia de Finlandia.]]
La Revolución de Febreru y d'Ochobre en 1917 tamién encendiera la esperanza nel Gran Ducáu de Finlandia. Dempués de l'abdicación del Gran Duque y zar Nicolas II el 15 de marzu de 1917, la unión personal ente Rusia y Finlandia perdió la so base llegal —siquier según la opinión de Helsinki—. Hubo negociaciones ente'l Gobiernu provisional rusu y les autoridaes finlandeses.
La propuesta resultante, aprobada pol Gobiernu interín, foi reescrita en gran midida nel Parllamentu y tresfórmase na Acta d'Enerxía llamáu (en finés: Valtalaki, suecu: Maktlagen), na que se declara qu'agora que tienen tolos poderes llexislativos, con esceición de la política esterior y los asuntos militares, y que tamién podía ser eslleida namái por sigo mesma. Nel momentu de les votaciones, creíase que'l Gobiernu provisional sería derrotáu. El Gobiernu provisional sostúvose, nun aprobó la llei y eslleir el Parllamentu.
Dempués de les nueves eleiciones y la derrota del Gobiernu provisional, el 5 de payares, el Parllamentu declarar a sigo mesmu como "el posesor de l'autoridá suprema del Estáu" en Finlandia, basada na Constitución finlandesa y más precisamente nel §38 del Preséu de Gobiernu de 1772, el cual fuera aprobáu polos Estaos dempués del golpe d'estáu ensin derramamiento de sangre de Gustavo III.
El 15 de payares de 1917, los bolxeviques declararon el derechu xeneral a l'autodeterminación, amás del derechu de secesión, "pa los pueblos de Rusia". El mesmu día, el parllamentu finlandés emitió una declaración pola qu'asumió, pro tempore, tolos poderes del antiguu Soberanu en Finlandia.
Sicasí, l'antiguu Preséu de Gobiernu yá nun se considera fayadizu. Los principales círculos caltuvieren la monarquía y la nobleza hereditaria mientres enforma tiempu, y taben desfasaes y abogó por una constitución republicana pa Finlandia.
El Senáu de Finlandia, el Gobiernu que'l Parllamentu designó en payares, tornó'l 4 d'avientu al Parllamentu un nuevu Preséu de Gobiernu. La Declaración d'Independencia diose téunicamente considerando la proposición y taba destinada a ser aceptada pol Parllamentu. Foi aprobada'l 6 d'avientu.
El 18 d'avientu, el Gobiernu rusu soviéticu emitió un decretu, reconociendo la independencia de Finlandia, y el 22 d'avientu foi aprobáu pol máximu órganu executivu soviéticu, el VTsIK.
La Declaración y el 15 de payares
Como referencia al 15 de payares, la Declaración diz:
''
Contestu
Estonia, Letonia, Lituania, según Ucraína, declararon la so independencia de Rusia mientres el mesmu periodu. Estos trés países fueron ocupaos y depués anexonaos pola Xunión Soviética, anque antes tamién fueron ocupaos pola Alemaña Nazi, vease la Ocupación de les Repúbliques báltiques.
El Senáu finlandés
Estos fueron los nomes de los senadores que roblaron la Declaración: P.E. Svinhufvud, Kyösti Kallio, Onni Talas, Heikki Renvall, Alexander Frey, O.W. Louhivuori, E.N. Setälä, Jalmar Castrén, Arthur Castrén, Juhani Arajärvi y E.Y. Pehkonen.
Reconocencia
Dempués de declarar la so independencia, este foi l'orde nel que'l restu de países reconocieron a Finlandia como estáu soberanu:
Conclusiones
Les dificultaes del aforfugáu pueblu, que yá diera llugar a la polarización alarmante, y que llueu encienden la Guerra Civil. Ello ye que la declaración enceta esti problema:
Más tarde, el 6 d'avientu foi declaráu fiesta nacional como Día de la Independencia de Finlandia.
El 90º aniversariu de la Declaración d'Independencia de Finlandia foi escoyíu como motivu principal de la moneda de 5€. L'aviesu amuesa la estética de petroglifos, ente que el anverso tien un barcu de nueve remos como un signu de traza verdadera finlandés: la collaboración. Tamién pueden estremase los símbolos de la música y el preséu finlandés Zither nel diseñu de la moneda.
Hugo Gunckel Luer
Hugo Gunckel Luer foi un científicu, naturalista y botánicu chilenu, estudiosu de Molina.
NGC 1055
NGC 1055 ye una galaxa espiral barrada de tipu SBb que s'atopa na constelación de Cetus a unos 52 millones d'años lluz de distancia. La so magnitú aparente ye 11,4 y dende la nuesa perspeutiva práuticamente de llau.
Vista de llau dende la nuesa perspeutiva, apréciase una marcada bárabu nel nucleu -en realidá una barra galáutica vista de llau travesada per una llinia ancha de gas y polvu. Forma un sistema binariu cola galaxa M77, de la que la dixebren 442.000 años lluz y cola que puede tar interaccionando, y dambes formen parte del llamáu Grupu de M77.
NGC 1055 ye una fonte notable de radiación infrarroxo y ondes de radio, en concretu na llonxitú d'onda del monóxidu de carbonu caliente. Esto atribúyese a una formación estelar inusualmente activa. El so halo cuenta tamién con diverses estrcturas que s'interpreten cómo restos de galaxes menores absorbíes y destruyíes por ella nel pasáu.
Afayóse en 1783 por William Herschel.
Bularros
Bularros ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. En cuntaba con una población de  habitantes.
Xeografía
name=altitú> Bularros llenda al norte con Villaflor y Aveinte, al este con Monsalupe, Ávila y Marlín, al sur con Sanchorreja y Martiherrero; y al oeste con Gallegos de Altamiros.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 30,76 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Fiestes
24 d'agostu - San Bartolomé: Les fiestes grandes de Bularros son les de San Bartolo.
Anexos
Pertenecen al conceyu les poblaciones de Villaverde y Muñoyerro.
Granges-Narboz
Granges-Narboz ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Les Gras
Les Gras ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ronald David Laing
Ronald David Laing, foi un siquiatra escocés qu'escribió sobro la enfermedá mental, especialmente la sicosis. Ye conocíu poles sos teoríes sobro les causes de les perturbaciones mentales. La so teoría sobro padres "esquizóxenos" tuvo a contrapelu de la ortodoxiapsiquiátrica del so tiempu. Frecuentemente foi asociáu col movimientu antisiquiátricu, inda que rechazó l'epítetu.
Poecile atricapillus
El carboneru cabecinegro o carboneru de capiellu negru (Poecile atricapillus), ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los páridos (Paridae), endémica d'América del Norte.
Distribución y hábitat
Pue atopase de mariña a mariña, dende la metá septentrional d'Estaos Xuníos nel sur, hasta la bahía James, l'estremu sur de los Territorios del Noroeste y el Yukón y la metá sur d'Alaska nel norte. El so hábitat preferíu ye'l monte de fueya caduca o mistos caducifolios. Tamién s'atopa en montes abiertos, parques y árees suburbanes.
La segregación del so hábitat ye'l principal factor que lo dixebra tantu del Poecile hudsonicus nel norte y el Poecile rufescens al noroeste (estos dos especies prefieren puramente los montes de coníferes). L'altitú tamién la dixebra del Poecile gambeli nos montes occidentales y el Poecile carolinensis en Great Smokey Mountains.
Galacia
Galacia ye una antigua rexón del Asia Menor (anguaño Turquía) onde s'asitiaron delles tribus migratories de galos procedentes de les tierres xermanes a principios del sieglu III e.C. La rexón tomó'l so nome d'estos galos y los sos habitantes llamáronse gálates.
La Galia y los galos
thumb|left|250px|Mapa de la rexón de Galacia, nos tiempos que yera la [[Alministración provincial romana|provincia romana de Galatia.]] Pa los xeógrafos de l'antigüedá, la tierra céltica» yera aquella estensión qu'atestaba colos Pirineos y los Alpes y otres tierres fora del mundu clásicu. Siempres que'l xeógrafu Estrabón quería referise a estes tierres llamar keltai. La pallabra celta nun definía una etnia, sinón un conceutu xeográficu.
Sicasí, los romanos nun los denominaben asina; pa ellos los habitantes d'estes tierres yeren galos, independientemente del llugar xeográficu onde s'atoparen, más allá de los Alpes, cerca de los ligures (n'Italia), allende les columnes de Hércules (España) o Asia Menor (Turquía). La Galia o les Galias yera por antonomasia'l territoriu européu (lo que güei ye Francia, aproximao), y Galacia yera'l territoriu d'Anatolia, n'Asia Menor. Los sos habitantes, los d'un sitiu y otru, yeren llamaos siempres galos.
L'asaltu a Delfos
Nel añu 279 e.C., delles tribus d'aquellos galos (o celtes) dirixir dende más allá de los Alpes escontra Provenza y la península Itálica; un tercer grupu llegó hasta Grecia y en Delfos amenaciaron con destruyir el santuariu de Apolo. Pero aquel ataque foi un fracasu y non precisamente pola aición del contingente humanu, sinón pola ayuda del dios Apolo qu'invocó a la Naturaleza, que se punxo de parte de los griegos, según cuenta'l historiador y xeógrafu griegu del sieglu II, Pausanias. Al paecer hubo un gran terremotu, nube con rayos y truenos, nueches con xelaes y nevaes y desprendimientu de roques de los montes cercanos. Breno, el xefe de los gálates, resultó gravemente mancáu y adelantró la so muerte bebiendo “una gran cantidá de vinu puro”, según pallabres del historiador. Hai que tener en cuenta que nesta dómina'l vinu bebíase esleíu n'agua, d'ende que'l fechu llamara l'atención del escritor. Tamién describe la valentía y la bravura d'aquelles xentes.
La llegada a Asia Menor
thumb|left|150px|[[Arreyar I vencedor de los gálates.]] Aquellos galos derrotáu y refugar empecipiaron el so camín escontra'l norte y el nordés y fuéronse tremando al llegar a Asia Menor. Daquella reinaba en Pérgamo el rei Eumenes I, que los refugó ayudáu pol so gran exércitu de mercenarios. Poco dempués llegaron nuevos destacamentos dende les selves de Germania y volvieron atacar, pero de nuevu fueron repelidos en Pérgamo y nes grandes ciudaes de la mariña d'Asia Menor pol socesor de Eumenes, el rei Arreyar I. Los historiadores piensen qu'estos refugos fueron beneficiosos pa la trayeutoria de la cultura helenística, que quiciabes otra manera s'atayó.
Dempués d'estes derrotes, los grupos de galos tremar por otros llugares d'Anatolia y fuéronse asitiando nes cuenques de los actuales ríos Kizil Irmak y Delice Irmak. Ellí crearon una rexón propia que se llegó a llamar Galacia, que la so capital foi Ancyra (Ankara). Dende ellí fuéronse apoderando de les poblaciones de la mariña exea.
Provincia romana
A partir del 189 e.C. esta rexón xunto con otres axacentes foi gobernada direutamente por Roma, hasta que nel 25 e.C.  convertir en provincia romana col nome de Galatia.
Nel sieglu I, esta zona foi visitada por San Pablo, quien apurrió una epístola a los sos habitantes, los gálates, nes distintes ilesies cristianes que yá esistíen. Nel sieglu XI Galacia cayó en poder de los selyúcides.
Los galos o gálates n'Istambul
Nesta ciudá esiste (sieglu XXI) un barriu que se llama Gálata. Ye una llomba que se topa arrodiada de cais tropezoses, con cases d'estilu occidental. Nesti llugar fuéronse instalando nel sieglu XX los distintos inmigrantes que llegaben pa faer fortuna.
La torre de Gálata ye una fortificación que formaba parte d'un conxuntu que construyeron los xenoveses nel antiguu barriu de Gálata, nel añu 1348. Yera un momentu en que les rellaciones que teníen con Constantinopla (antiguu nome d'Istambul) nun yeren bien bones y amás víense constantemente amenaciaos polos venecianos, que fueron dende siempres los sos rivales.
Zach Roerig
Ye conocíu pol so rol de Casey Hughes na serie As the World Turns y anguaño por interpretar a Matt Donovan na serie de The CW, The Vampire Diaries.
Primeros años
Zach nació en Montpelier, Ohio. Fíu de Daniel y Andrea Roerig. Tien una hermana menor llamada Emily, nacida en 1989. Asistió a una escuela de modelaje en Cleveland y participó na Asociación Internacional de Modelos y Talentos, onde darréu robló con quien sería'l so representante. Graduóse na escuela secundaria Montpelier, onde xugó fútbol y tamién foi lluchador. Mientres crecía, Zach trabayó pal so padre y güelu en Fackler Monuments, un llugar onde faen llábanes.
Carrera
Zach desempeñó'l papel de Casey Hughes n'As the World Turns dende xineru del 2005 a mayu del 2007. Dempués de la so partida, Roerig aceptó un papel na telenovela One Life to Live, como Hunter Atwood. Más tarde esi añu fixo un par d'apaiciones nel popular programa Friday Night Lights como Cash el vaqueru. Anguaño interpreta a Matt Donovan na serie The Vampire Diaries.
Vida personal
Roerig tien una fía, nacida en xineru de 2011. En xunu de 2013, Roerig presentó documentos llegales en Xeorxa en busca de la custodia de la so fía dempués de que la so madre y exnovia de Roerig, Alanna Turner fuera encarcelada nuna prisión federal.
Sant Pere Sallavinera
Sant Pere Sallavinera ye un conceyu de la comarca de L’Anoia, na provincia de Barcelona, asitiáu al norte de la contorna y na llende coles del Bages y el Solsonés.
Comunicaciones
Aportar a la población dende la salida 107 de la C-25.
Economía
Agricultura de secanu, ganadería, avicultura, minería y envasado d'agua mineral.
Cromosoma
Cromosoma (del griegu chroma, color, y soma, cuerpu o elementu) ye ca un de los pequeños cuerpos en forma de bastones en que s'organiza la cromatina del nucleu celular na mitosis y la meiosis, ca un de los cuales divídese llonxitudinalmente, dando orixe a dos cadenes ximielgues (iguales). El so númberu ye constante pa una especie determinada; n' Homo sapiens sapiens (el ser humanu) tiénense 46. D'ellos, 44 son autosómicos y 2 son sexuales o gonosomes.
Denómase cromatina al material microscópicu constituyíu del ADN y de proteínes especiales nomaes histones que s'atopa nel nucleu de les célules eucariotes nes que los cromosomes vense como una amalgama de filos delgaos. Cuando la célula entama'l so procesu de división (cariocinesis), la cromatina condénsaes y los cromosomes fáense visibles como entidaes dixebraes. La unidá bas de la cromatina son los nucleosomes. Los cromosomes davezu represéntense por pares, en paralelu col so homólogu.
Olga Sánchez Cordero
Olga María del Carmen Sánchez-Cordero Dávila ye una abogada mexicana que se desempeñó como ministra de la Suprema Corte de Xusticia de la Nación dende xineru de 1995 y hasta payares de 2015.
Olga Sánchez estudió derechu na Universidá Nacional Autónoma de Méxicu (UNAM). Ye doctora Honoris Causa pola Universidá Autónoma de Morelos y pola Universidá Autónoma de Nuevo León.
Ye la novena muyer n'ocupar un sillón del Tribunal Supremu y la primer muyer Notaria Pública de Méxicu, D F (agora Ciudá de Méxicu), dende entós destacó como una de les abogaes y xuristes más importantes de Méxicu, siendo na so carrera xudicial Maxistrada del Tribunal Cimeru de Xusticia del Distritu Federal, amás foi profesora na UNAM y de diverses universidaes del país.