cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cyrus McCormick
Datos biográficos
Sicasí'l plantíu de los McCormick caltenía un númberu d'esclavos pa la so esplotación, cada miembru de la familia tuvo la obligación de participar nes xeres granibles, principalmente mientres les dómines de collecha. Dende temprana edá, Cyrus McCormick prefirió y propunxo l'usu de máquines pa solliviar la durez del trabayu nel campu y faelo más eficiente. Mientres la so adolescencia diseñó y patentó aparatos que de una forma o otra amenorgaben la carga de trabayu pa llaboriar la tierra. Dempués intentó vender delles de les sos invenciones pero nun tuvo mayor ésitu nesos intentos. Tendría qu'esperar hasta ser mayor pa llograr conjuntar les sos habilidaes de diseñador d'equipu coles de vendedor de les sos idees, pero cuando lu llogró, foi por demás esitosu y pudo construyir un verdaderu emporiu industrial.
Les máquines que construyó y patentó, particularmente aquella qu'usó cordeles de henequén pa engavillar (ensobiar los fardos de paya o segáu que resultaben, ente otros, de les colleches de trigu), fueron la clave pa la puxanza de la industria henequenera nel Yucatán (Méxicu), decimonónicu.
Butler
Butler pue referise a:
El Roxidoriu
El Roxidoriu ye un llugar de la parroquia d'Ables nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 4,00 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 151 msnm y tien una población de.
Mitoloxía de Mesopotamia
thumb|right|300px|Mapa de l'[[Mesopotamia|Antigua Mesopotamia.]] La mitoloxía mesopotámica ye'l nome coleutivu dadu a les mitoloxíes de les civilizaciones mesopotámiques anteriores a la civilización persa: sumeria, acadia, asiria y babilónica.
Los sumerios prauticaron una relixón sincretista con ensame de dioses, demonios y espíritos que representaben fuercies o presencies nel mundu, tal que lo fadría más palantre la civilización griega. Nes sos creencies establecen que los dioses orixinalmente crearon a los seres humanos por que estos convirtiérense nos sos sirvientes.
Munches hestories na relixón sumeria son el precedente d'hestories similares en relixones del Oriente Mediu. Por casu, el rellatu bíblicu de la creación del home, según la narrativa del diluviu universal y el arca de Noé. Los dioses sumerios tienen aspeutos similares en relixones acadias, cananitas y d'otres cultures. Dalgunes de les hestories y deidaes tamién tienen los sos paralelos griegos; por casu, el descensu de Inanna al inframundu (Irkalla) asemeyar a la hestoria de Perséfone.
Cosmoloxía
thumb|Cosmoloxía sumeria. L'universu apaeció per primer vegada cuando Tiamat y Apsu, elementos aguacientos, concibieron a lo primeros dioses Anshar y Kishar de que la so descendencia provienen el restu de dioses sumerios.
La unión d'Anu (An) y Ki produció a Enlil, el señor del vientu, quien eventualmente convertir nel líder de los dioses. Dempués, Enlil foi desterráu de Dilmun (el llar de los dioses) debíu la violación de Ninlil, de la que tuvo un fíu, Sin (dios de la Lluna), tamién conocíu como Nannar.
Sin y Ningal dieron a lluz a Inanna (diosa del amor y de la guerra) y a Utu o Šamaš (dios del Sol). Mientres el destierru, Enlil nició tres deidad del inframundu xunto con Ninlil, el más notable d'ellos foi Nergal.
Nammu dio a lluz al dios Enki, rei del Abzu, abismu acuáticu. Enki tamién controlaba los ME, los principios sagraos que gobernaben les coses básiques tales como la física y les coses complexes tales como l'orde y lleis sociales.
Divinidaes sumeries y semites
Dientro de la mitoloxía mesopotámica nun puede faese una división clara ente les divinidaes sumeries y les semites. Esisten siquier cuatro cosmogonias: La de Eridú. la de Shuruppak, la de Nippur y la de Uruk.
Nel llinguaxe sumeriu, "Nin" significa indistintamente "señora o señor" y "En" ‘señor, dueñu, patriarca'. Per otra parte, ki ye ‘tierra' y lil ye ‘aire'.
Mitos sumerios
Los mitos sumerios son esplicaciones sencielles y de fácil comprensión destinaes a la xente ensin enforma conocencia alrodiu de l'antigua Sumeria, y tán narraos en testos acadios como'l Enuma Eliš y el Atrahasis. Traten cuestiones teolóxiques, polítiques o filosófiques y reflexen aspiraciones ya ilusiones espresaes en forma de noveles y poemes.
La carauterística xeneral de los mitos ye la d'asitiar el personaxe, xeneralmente un home, na so redolada normal, pero sometíu a les fuercies de la naturaleza, la política o la economía. Estes fuercies pesen sobre'l so destín, que ta marcáu polos dioses. Del mitu saca una reflexón, un conseyu.
Los mitos sumerios pueden considerase como paráboles y estrémense en delles temes:
Dioses, demonios, héroes y otros personaxes mitolóxicos
.
Briod
Briod ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Juan José Padilla
Juan José Padilla, conocíu artísticamente como'l «Ciclon de Xerez», ye un toreru español.
Tres el so grave coyida en Zaragoza (tres la que perdió un güeyu, obligándo-y a llevar un parche) ye conocíu como «El toreru pirata» o'l Pirata» Padilla, siendo recibíu en plena feria de Pamplona con banderes pirates nel so honor.
Él ye un amigu y primer profesor del toréu del autor taurín y toreru prauticó Inglés Alexander Fiske-Harrison
Tamién participó nel videoclip del so amigu El barriu Cantar: De llobu a corderu.
En 2017 anunció la so retirada al añu siguiente, coincidiendo col 25 aniversariu como matador.
Llingües de los Balcanes
Nos Balcanes fálense un refileru de llingües indoeuropees del grupu eslavu, llatín, griegu y albanés, xunta'l turcu y gaugásicu. Na llista siguiente recuéyense les llingües falaes na Península Balcánica y los estaos u se falen.
Juan José Padilla
Alternativa
Tomó l'alternativa na Plaza de toros d'Alxecires el 18 de xunu de 1994, siendo'l so padrín Pedro Castillo y como testigu'l Neñu de la Taurina. Nel festexu trepáronse corninos de encaste Miura y tres la xera del so segundu toru llogró corta-y un apéndiz.
Coyíes
thumb|left|Padilla na Feria d'Arcos. El 14 de xunetu de 2001 el diestru sufrió la primera de los sos peores coyíes na Monumental de Pamplona. Un toru de la ganadería Miura solmenó al matador una tarrecible cornada en plenu pescuezu al entrar a matar.
El 7 d'ochobre de 2011, Padilla sufrió una pergrave coyida na cara que lu afectó direutamente al güeyu esquierdu al banderillear al cuartu toru de la tarde nel cueso de la Misericordia de Zaragoza.
Tres la cornada del 7 d'ochobre en Zaragoza declaró que volvería vistise de lluces el 4 de marzu en Olivenza (Badayoz), d'onde saldría con dos oreja pela puerta grande dempués de roblar una xera notable.
El 12 de marzu de 2017 na Feria de Falles de Valencia un toru de la ganadería de Fonte Ymbro solmenó-y dos cornaes, una na zanca derecha y otra na rexón pectoral.
El 24 de payares de 2017 anuncia la so retirada de los ruedos. Sicasí, vuelve torear en 2018 y sufre una importante coyida (de la cual recupérose satisfactoriamente) na plaza de toros de Arévalo
Gallardones
Dalgunos gallardones recibíos pol toreru son:
Tokutaro Ukon
Tokutaro Ukon (右近 徳太郎, ), foi un futbolista xaponés.
Doryfera ludovicae
Aliméntase del néctar d'epifites, incluyíu'l arfueyu.
Distribución y hábitat
Esta especie de colibrí, habita nos montes montanos húmedos subtropicales y tropicales en Bolivia, Colombia, Costa Rica, Ecuador, Panamá, Perú, y Venezuela.
Aeropuertu Douglas–Charles
L'Aeropuertu Douglas–Charles (n'inglés: Douglas–Charles Airport o bien Melville Hall Airport) (IATA: DOM, ICAO: TDPD) ye un aeropuertu asitiáu na mariña nordeste de la nación ya islla caribeña de Dominica, a 2 milles (3,2 km) al noroeste de Marigot, que ta a una hora de distancia de la segunda ciudá más grande de Portsmouth. Ye unu de los dos aeropuertos de la islla de Dominica, siendo l'otru'l aeropuertu de Canefield allugáu a tres milles (5 km) al nordeste de la capital nacional, la ciudá de Roseau. L'aeropuertu foi autorizáu a operar n'horariu nocherniegu tres una serie de pruebes y estudios realizaos pola Autoridá d'Aviación Civil del Caribe Oriental y l'Organización d'Aviación Civil Internacional, respeutivamente.
Sesa
Sesa ye un conceyu na contorna Hoya d'Huesca de la provincia d'Huesca, comunidá autónoma d'Aragón, España.
Llocalización y accesos
Asitiáu a veres del ríu Guatizalema na A-131, falta de la capital en 22 km y el so términu municipal atopar nun planu inclináu qu'apodera les tierres baxes, llanes y fértiles. Les llocalidaes estremeres son: Salillas, Novales y Tramaced.
Historia
La primer mención foi ente xineru y febreru del añu 1104, na concordia realizada pol obispu d'Huesca y l'abá de Montearagón N'ochobre del añu 1103 el rei Pedru I d'Aragón dio a la catedral d'Huesca'l castiellu de Sesa.
La dómina prerromana
Esta xente fueron los que formaron darréu'l pueblu de Sesars que depués se romanizaría.
Dómina romana
Sesa foi la llocalidá romana Sesars. Nesta dómina acuñáronse les primeres monedes de la llocalidá nos sieglos I ya II a. de C. Trátase d'ases con tipos análogos a los del mundu ibérico y celtibérico próximu. La ceca de Sesars ye bien escasa y con curties emisiones, y los sos afayos llindaos a referencies vagues y mal documentaes. L'interés d'estos denarios ye ser los primeres topaos n'Aragón.
Hai munchos topónimos que probablemente pertenecieren a Sesars, como Santolaria (onde taba la ilesia de Santolaya), San Bartolomé, San Esteban, La Virxe del Camín (qu'a partir del sieglu XVI va llamar de la Jarea), Santa Mª del Puyal, y una serie de hábitats esvalixaos que sería equivalente a lo que güei configura la delimitación eclesiástica del arciprestalgu de Sesa (Albero Alto, Alberuela de Tubo, Alcalá del Obispu, Antillón, Argavieso, Bespén, Blecua, Fañanás, Güertu, La venta de Ballerías, Novales, Pueyo de Fañanás, Salillas, Sesa, Torres de Montes y Usón).
Broissia
Tien una población de y una superficie de  km².
Barréu (Arlós)
Barréu ye un llugar de la parroquia d'Arlós nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 7,00 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 276 msnm y tien una población de.
Sesa
Dómina musulmana
La presencia musulmana foi bien importante nesta zona del Somontano porque son los que volvieron da-y vida a la tierra gracies a los sistemes regadío importaes del so país.
Na dómina califal construyóse una rede de fortificaciones que se convirtieron en istne (castiellu n'árabe) y depués en usu (rede de castiellos). En Sesa había un castiellu que taba na peña del castiellu (güei cai del Castillo) enriba de l'actual ilesia de San Juan. Según documentación atopada, en 1792 el castiellu inda taba de pies, anque abondo deterioráu. Esti castiellu foi pos un istne musulmán qu'aguantó'l embate de Sancho Ramírez. El castiellu de Sesa xunto col de Piracés, el d'Almuniente, Grañén y dalgún otru aguantó hasta l'añu 1103, cuando los tomó Pedru I y dar al obispu.
Edá Media
A partir de la conquista del castiellu de Sesa en 1103 por Pedru I caltiénse muncha documentación de la llocalidá gracies al cartulariu del obispáu d'Huesca. Probablemente rindióse ensin demasiada resistencia y la xente pudo caltener les propiedaes mientres unos trés xeneraciones. Nos escritos d'esti tiempu apaecen de cutio nomes musulmanes n'operaciones de compra-venta, tales como Alboacir-Albinceid, Ablazbach, ben-Massot o Abdalá.
La Caza de Bruxes
En 1592 promulgóse un estatutu de desaforamientu pa la caza de bruxes y en Sesa acusar de bruxería a una persona.
Les bruxes de les villes nun podíen ser xulgaes pola Inquisición. Sesa tenía, probablemente, un estatutu de infanzonía dau pol obispu, de tal manera que tolos habitantes del llugar yeren consideraos como hijosdalgo infanzones, motivu pol que nun podíen ser xulgaos direutamente, sinón que teníen derechu a un fueru (el fueru aragonés). Esi fueru foi tan importante, que por eses feches la xusticia real de Felipe II nun podía faer nada contra les persones aforadas. La inquisición pidía'l desafuero de les persones pa poder intervenir. Una vegada desaforaes y prindaes son acusaes d'exercer la bruxería, y condergaes a la llectura pública de la so condena, al públicu y vehemente arrepentimientu, 100 azotes y 10 años de destierru.
1650: Juán Fontán de Sesa ye acusáu de tener "El Llibru" (El llibru de San Cipriano). Guardar na arca y si te afayar quemar, o lo tiraben a un pozu; curiosamente otra vegada volvía a l'arca. Yera indestruyible. Ente les xentes del llugar pensábase que quien tenía esti llibru podía causar agüeyamientu a otres persones. Cualquier problema que pasaba nel pueblu achacar al agüeyamientu.
Yá naquel tiempu esistía un problema de drogadicción. Les supuestes bruxes usaben la belladona y el beleñu que provoquen allucinaciones. Creíense que viaxaben al aquelarre. Hasta que s'adopta esta pallabra dicíase que diben a les eres de Tolosa. Cuando les bruxes entamaben el viaxe, dicíen:
La Peste de 1651
Na fiesta pequeña que se celebra en Selmana Santa, el 2º día de pascua, vienen los pueblos de Salillas, Tramaced, Piracés y Fraella en cumplimientu del votu que fixeron en 1648 al trate Huesca y contorna invadíu de la peste bubónica y nun trate afeutaos los pueblos mentaos por cuenta de un supuestu milagru de La Virxe de La Jarea.
Los habitantes d'Huesca queríen cerrar la ciudá yá que taba cercada. Los barrios esteriores como "San Llorienzo o San Martín" teníen murios de tierra y esistíen portaleros en cada barriu. Si cerraba la ciudá la xente nun podía entrar a mercar, y dexábase d'ingresar dineru. Nun hubo alcuerdu y nun s'iguar derrumbar esistentes nes muralles, y precisamente por unu d'ellos entro la peste. Dende Zaragoza, la peste llegó a Alcubierre y un home d'ellí coyó mieu y foise a Huesca onde tenía familia, pasó por un derrumbe que se fixera na C/ Población (Actual Padre Huesca) y llegó a la casa de la so familia yá bien enfermu, morriendo a les poques hores. A los pocos díes la peste yá s'estendía por toa Huesca.
Los ricos colar a los sos castiellos fora d'Huesca y aislláronse. Ente los probes, munchos colaron al monte y vivíen de lo que cazaben, anque dalgunos tamién coyeron la peste yá que los mosquitos y los aguarones tamién conviven colos coneyos y coles llebres, pasando los inseutos de les pieces fríes al cuerpu caliente de los homes.
Naquel tiempu nun se conocía'l mecanismu de tresmisión y lo que se faía yera blanquiar los marcos de puertes y ventanes. En Sesa había 2 campusantos unu d'ellos, el de San Bartolomé, abandonáu nel sieglu XVI, y otru al llau de la ilesia (pa los probes y axusticiaos). Les cases de normal tenía la so fosal dientro de la Ilesia. Por tantu meter a los muertos cola peste hasta'l centru del pueblu. Esto asocedió asina hasta'l sieglu XVIII en que Carlos III na dómina de la Ilustración impunxo'l que la xente fuera soterrada en campusantos fuera del pueblu. Esto costó de ser entendíu pola xente yá que queríen ser soterraos en "sagráu" anque los ricos, pagando un impuestu siguieron soterrándose dientro de les ilesies hasta fecha relativamente recién.
Cuando s'adoptaron estes midíes y los infestaos de peste yeren metíos en fueses comunes tapaos con cal nes "Mugas" (Güegas) unviaron munches epidemies.
Los sobrevivientes de la ciudá d'Huesca acabaron abondo alcoholizados yá que taben muertos de mieu. Hubo xente que se tapió la puerta de la casa por que nun los robaren yá que había saqueos continuos. El 50% de la población careció y la metá d'estos morrieron.
El castiellu de Sesa
En Sesa esistió un castiellu que tuvo una gran importancia na edá media. Sabemos que siguía de pies nel sieglu XVIII.
Nos años 70 del acabante acabar sieglu XX, inda quedaben dellos restos de parés, y del arcu de piedra d'una puerta, que comunicaba cola entrada a la bodega. Tamién había un cubu enorme, onde en dalgún tiempu alloñáu triábase la uva.
Lamentablemente tantu la cortil qu'allugaba los restos de les parés del castiellu, como'l cubu y de xacíu la bodega, utilizábense como basureru. Curiosamente yera unu de los llugares de xuegos frecuentaos polos neños que naquel tiempu teníamos unos 10 años.
Unos años dempués, a finales de los 70 o principios de los 80, construyóse una casa sobre los restos del castiellu, soterrando asina cualquier alcordanza del pasáu, salvo la bodega que foi llimpiada y reacondicionada.
Afortunadamente, María Dolores Barrio Martínez bució nos archivos del obispáu d'Huesca y realizó una investigación sobre un llibru de cuentes del castiellu de Sesa que toma un añu agrícola, de xunu de 1276 a mayu de 1277.
Ermita de La nuesa señora de la Jarea
La Jarea ye muncho más qu'una ermita. Trátase d'un conxuntu monumental estremáu en 3 partes: el templu, el campanariu y el so reló y l'antiguu seminariu sacerdotal col so claustru.
Nun sabemos a ciencia cierta la dómina en que foi alzáu'l santuariu católicu, pero sí que yá nel sieglu XVI daba cultu nel mesmu. Anguaño l'edificiu atópase en perfectu estáu, apocayá reforzáronse les cimentaciones y camudóse la cubierta.
Na ilesia había una cantidá d'obres d'arte que sufrieron daños irreparables na Guerra Civil, tantu en retablos y capiyes, como nes mesmes imáxenes.
La Virxe foi fusilada xunto col restu d'imáxenes espeñándoles darréu pela fastera del "Saso" partiéndose en cachos. Dellos vecinos (Ildefonso Peña, Ignacio Fontán y Rosita Piquero, ente otros) recoyeron los cachos que quedaren nel suelu, y foi María Piquero, qu'entós daquella tenía 13 años quien los escondió, yá que pensaron qu'a una neña d'esa edá nun-y fadríen nada si afayar. Tiempu dempués restauróse la imaxe en Zaragoza.
En La Jarea nun se celebró oficios relixosos dende'l 1936 hasta'l 1953. Na guerra utilizóse como tenada d'alfalfa y p'aportar al interior colos carros y les mules fixo un pasu al traviés de la sacristía rompiendo l'altar mayor.
Les primeres mises que se celebraron dempués de la guerra, fueron "mises de campaña", al campu, nel "Saso".
En 1951 vinu de visita'l gobernador pa celebrar la solución d'unos problemes que surdieren colos mozos del pueblu y aprovechando l'actu, alcordar coles autoridaes llocales que s'iguar l'altar mayor de Jarea. La metá pagar el pueblu y la metá'l Gobiernu Civil. Formóse una comisión encabezada por Lapeña (el tenderu) pa recaldar fondos. Pidióse dineru a tol mundu, incluyíos a fíos de Sesa qu'emigraren a Cataluña, Zaragoza. El costu de los trabayos foi eleváu.
La imaxe de la Virxe de la Jarea, ye de finales del sieglu XV, mide trés palmos d'altu y ta fecha de finu alabastru. Ye una virxe "negra", esto ye, el so color nun ye l'habitual maciu, sinón que ta escurecida, probablemente pola alteración química de les sustances colorantes col pasu de los sieglos xuníu al fumos de les veles.
Cuenta con una gran devoción nel pueblu y dizse que fizo dellos milagros. El más conocíu foi llibrar en 1651 a la xente de Sesa, Salillas, Piracés, Fraella, Tramaced y Usón de la peste qu'azotaba entós daquella. Dende esa fecha estos pueblos (sacante Usón por una engarradiella qu'hubo en tiempos) vienen en romería'l llunes de Pascua (El martes vuelve namái Salillas) coles sos propies banderes y cruces. El párrocu y les autoridaes de Sesa salen a recibilos a la carretera y xuntos xuben hasta la ermita.
Salcéu
Conócese como Salcéu un territoriu supraparroquial formáu poles parroquies d'Ambás, Las Villas, Santa María Villandás, Santianes de Molenes, Sorribas, Restiellu, Tolinas, Villamarín, y Vigaña, toes elles nel conceyu de Grau.
Sesa
Ermita de La nuesa señora de la Jarea
Na actualidá esto yá nun se fai, sinón que'l conceyu de la villa, convida a tomar vermout a toos lo romeros qu'asisten.
Salcéu
Na dómina medieval esti territoriu tien una identidá xeográfica propia no que cinca a la alministración política. Nomábese territoriu Salzetum, valle salzetum o terra Salzetum. Hai rexistros de l'actuación d'un delegáu del rei, el Tenente Salzeto. Dende la primer organización eclesiástica conocida de la diócesis d'Uviéu hai referencies al Arciprestalgu de Salcéu, que coincide con aquel territoriu.
Sesa
Ermita de La nuesa señora de la Jarea
Tradicionalmente los llabores de llimpieza y caltenimientu d'esti santuariu recayen sobre 3 mozos mairalesas que permanecen nel cargu desque son nomaes pol párrocu hasta que se casen.
Esisten unos díes nel añu en que los actos relixosos celebrar nesti santuariu. Nestes ocasiones, les mairalesas, afatiaes col so traxe típicu aragonés son acompañaes por 2 mozos llamaos mayordomos, protagonizando la celebración de la misa.
Una vegada rematáu l'actu relixosu, los vecinos, acompañamos a les mairalesas a les sos cases, por orde d'antigüedá nel cargu, onde somos agasayaos con unes "pastes" y "un vinu español".
La ilesia de La Jarea tenía nel sieglu XVI claustru, anguaño n'estáu deplorable. Yera una construcción asemeyada a lo que ye un monesteriu. Darréu esi claustru reconstruyóse y utilizóse como casa pa formación de seminaristes de misioneros apostólicos, fundada por Francisco Ferrer sobre'l 1860, trayendo unos flaires del santuariu de la Vella de Castejón del Puente. Son los sacerdotes de la orde de San Felipe de Neri, que fueron los mesmos que fundaron la ermita de Salillas (San Felipe) y que s'instalen equí. Esti seminariu empieza con 21 alumnos pero na revolución de setiembre de 1868 ciérrase, quedando pa usos del conceyu. Nel suelu de la entrada de la ermita foi soterráu Francisco Ferrer.
Ilesia de San Juan Bautista
La primer referencia atopada ye de 1196. Unos vecinos de Sesa vienden al obispu unes cases pa poder construyir la ilesia nueva por 60 sueldos, (l'actual ilesia de San Juan que foi colexata, yá que tenía una serie d'ilesies a la so alredor; la de San Bartolomé, San Esteban, la Virxe del Camín y la del Puyal). La portada presenta arcos semicirculares y los capiteles de les columnes tienen toos ellos conches, una y bones la ilesia ta dedicada a San Juan Bautista.
Ye una de les ilesies típiques del camín de Santiago, qu'amás pasa por esta llocalidá la parte de la ruta xacobea que vien de Valencia. Alcordar col obispáu apurrir per parte del pueblu, el valor de la primicia de les colleches, a la ilesia, p'arreglos.
Por dalgún problema de deldes del obispáu, el dineru nun llegaba y la ilesia de San Juan foise deteriorando adulces.
Esta ilesia ye de piedra na so totalidá, pero en 1898 l'estáu restaura la ilesia con tan mal gustu, que casi la estrocen per dientro. Quitaron tolos adornos de les capiyes y rebozaron con yelsu y blanqueron toles parés, y asina ta anguaño.
Na ilesia había una cantidá importante d'obres d'arte, empezando por un altar barrocu. Los retablos y talles gótiques de la renacencia sumieron porque años dempués nun gustaben, y pasaron a manes privaes. Xeneralmente a les casa pudientes (casa Arnal, Casa Ayerbe, Casa Ramonico, casa Abadía). Esisten testimonios d'un escritor, qu'en 1934 vien por Sesa, y que s'atopa talles, retablos y pintures en manes privaes del pueblu.
Mientres la guerra civil sufrió un gran desterciu y el so magníficu retablu góticu de madera pintada foi quemáu y totalmente destruyíu, según toles referencies descrites pol escritor poco primero de la guerra. Tamién sumieron les 3 campanes. L'altar actual doráu foi instaláu dempués de la guerra civil por una donación que fizo l'obispu de Zaragoza al párrocu qu'había entós nel pueblu. Esti altar diba recubiertu de mármol pero quitóse y aprovechóse pa faer la mesa de celebrar.
Na ilesia de baxo, sobre l'añu 30, había una gran procesión de confreríes, Les 7 Pallabres, Fíes de María... Llevaben les túniques en Selmana Santa y cuando se morría dalgún cofrade.
Monumentos civiles
La fonte Alpín ye la más antigua de toles que se caltienen, ye una fonte gótica, obra del sieglu XVI. Merez la pena pol dintelamiento na cornisa cimera (agora tapada pola vexetación), que guarda proporción col relieve central.
Ta asitiada xunto coles otres al llau de la carretera de Salillas a 1 Km de Sesa.
Persones célebres nacíes nesta llocalidá
Don Francisco de Aisa
Edgar Kennedy
Edgar Livingston Kennedy foi un actor cinematográficu cómicu d'Estaos Xuníos conocíu como "el rei del slow burn (quemadura lenta, aproximao)". Un slow burn ye una espresión facial exasperada, interpretada de manera apostada; Kennedy esaxerar estregando la so mano sobre la so cabeza calva y sobre la so cara, nun intentu de nun perder los nervios. Posiblemente anguaño Kennedy ye meyor recordáu por un pequeñu pero memorable papel como vendedor de llimonada nel filme de los Hermanos Marx Sopa de Gansu.
Antiguu cantante y boxeador, Kennedy trabayó en cientos de filmes, empezando como un Keystone Kop (Policía Keystone) en 1914. Llegó a trabayar colos cómicos más importantes de los Estaos Xuníos, incluyendo a Fatty Arbuckle, Charlie Chaplin, El gordu y el flacu, los Hermanos Marx, Charley Chase, y la serie de Our Gang. La constitución robusta de Kennedy sirviólu pa trabayar en papeles de villanu nel cine mudu. Na década de 1920 Kennedy trabayaba pal productor Hal Roach, quien caltenía al actor ocupáu faciendo papeles de repartu en curtios cómicos. Kennedy destacó nun curtiu, A Pair of Tights (1928), nel cual interpreta a un rustión determináu a gastar lo menos posible nun día. Los sos travesuras col cómicu Stuart Erwin recuerden les de les comedies de Lloréu y Hardy con Roach. Roach tamién dexó a Kennedy dirixir, lo cual fixo con una docena de comedies.
En 1930 Edgar Kennedy foi escoyíu por RKO-Pathe pa participar nun par de curtios cómicos, Next Door Neighbors y Help Wanted, Female. La carauterización de Kennedy foi tan efectiva que fizo una serie a partir del so personaxe. Les comedies de The "Average Man" presentaben a Kennedy como un tipu buriu y testarudo determináu a llevar a cabu un proyeutu nel so llar o a salir alantre profesionalmente, a pesar de la intromisión de la so esposa cabeza bueca (usualmente interpretada por Florence Lake), el so cuñáu parásitu (orixinalmente William Eugene, dempués Jack Rice) y la so dudosa suegra (Dot Farley). Kennedy foi pioneru de la comedia doméstica que darréu se fixo familiar na televisión. The Edgar Kennedy Series, cola so melodía "Chopsticks," aportó a una parte estándar del actu de dir al cine: Kennedy fixo seis curtios "Average Man" al añu mientres 17 años.
Edgar Kennedy llegó a tar tan identificáu cola frustración que práuticamente tolos estudios, grandes y pequeños, contratábenlu pa interpretar a personaxes impulsivos. De cutiu actuaba como policía bobu, detective, guardián de prisión, como personaxe gurniador, camioneru, o trabayador manual. Kennedy, yá confirmáu como imaxe de la frustración, inclusive interpretó una película educativa titulada The Other Fellow, sobre la conducción de vehículos.
Quiciabes los sos papeles más inusuales fueron el de titiriteru nel filme de misteriu The Falcon Strikes Back (1943), y el de camareru filósofu creador d'exóticos cócteles nel últimu filme de Harold Lloyd El pecáu de Harold Diddlebock (The Ensin of Harold Diddlebock, 1947).
Kennedy finó por causa de un cáncer de gargüelu en 1948 en Woodland Hills (Los Angeles), California, y foi soterráu nel Campusantu de Holy Cross en Culver City, California.
Notes
Traducíu direutamente de la Wikipedia n'inglés
Hidróxidu
right|thumb|200px|Anión hidróxidu. thumb|200px|Gráficu del [[anión hidróxidu.]] Los hidróxidos son un grupu de compuestos químicos formaos por un metal y el grupu funcional OH,(ión hidróxidu, OH-), denomináu grupu hidróxidu o hidroxilo, qu'actúa con númberu d'oxidación -1.
L'hidróxidu, combinación que deriva de l'agua por sustitución d'unu de los sos átomos d'hidróxenu por un metal, ta presente en munches bases.
D'antiguo a los hidróxidos de los alcalinos y del amoniu conocer col nome de álcalis, pero esti términu tres la implantación de la nomenclatura moderna úsase más pa denominar a cualquier sustancia que presenta calter alcalín.
Formulación
Los hidróxidos formúlense escribiendo'l metal siguío del grupu dependiente cola base d'un ion de radical fayadizu con hidroxilo; ésti va ente paréntesis si'l subíndice ye mayor d'unu. Nómense utilizando la pallabra hidróxidu siguida del nome del metal, con indicación de la so valencia, si tuviera más d'una. Por casu, el Nin(OH)2 ye'l hidróxidu de níquel (II) y el Ca(OH)2 ye'l hidróxidu de calciu (vease Nomenclatura Química).
Les disoluciones aguacientes de los hidróxidos tienen calter básicu, yá que éstos se disocian nel catión metálicu y los iones hidróxidu. Esto ye asina porque l'enllaz ente'l metal y el grupu hidróxidu ye de tipu iónicu, ente que l'enllaz ente l'osíxenu y l'hidróxenu ye covalente. Por casu:
Los hidróxidos resulten de la combinación d'un óxidu básicu col agua. Los hidróxidos tamién se conocen col nome de bases. Estos compuestos son sustances qu'en solución producen iones hidroxilo.
Los hidróxidos clasificar en: básicos, anfóteros y ácidos. Por casu, el Zn(OH)2 ye un hidróxidu anfótero yá que:
<o>con bases</o>: Zn(OH)2 + 2OH− → [Zn(OH)4]−2
Carbayal (Arlós)
Carbayal ye un llugar de la parroquia d'Arlós nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 7,00 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 199 msnm y tien una población de.
Llista de conceyos d'Aragón
thumb|right|300px|Mapa de conceyos d'[[Aragón, (2006).]] La comunidá autónoma d'Aragón tien un total de 731 conceyos distribuíos como vien darréu:
A Sotonera
A Sotonera, n'aragonés, o La Sotonera, n'español, ye un conceyu español de la provincia d'Huesca. La so cabecera asítiase en Bolea, a unos 20 km al NO de la ciudá de Huesca pela carretera A-132 con esviadura en Esquedas escontra l'A-1206. Recibe'l nome pel ríu Sotón que lo crucia.
Llocalidaes del conceyu
miniaturadeimagen|Ermita de la Virxe de la Peña, en Aniés, mientres la puesta de sol.
Aniés
Práuticamente colgada metanes les roques de la sierra, xunto a la casa del freru que dispón de llar, estantes apinaos de cacía antigua y mirador solanu * Ermita de San Cristóbal
Bolea
Monesteriu de la Santísima Trinidá ** Con ilesia dedicada a La nuesa Señora de los Dolores y a San Pelegrín
Esquedas
Retablos del Sieglu XVIII ** Pintures que dellos espertos aseguren pertenecen a Francisco de Goya
Lierta
Asitiada nuna cueva na sierra * Ermita de La nuesa Señora de los Remedios
Quinzano
Martín ** Torre románica enhiesta sobre'l restu del edificiu reconstruyíu nel Sieglu XVIII
K. S. Chithra
thumb|Krishnan Nair Shantakumari Chithra en 2015. Krishnan Nair Shantakumari Chithra, conocida tamién como KS Chithra o a cencielles Chithra, ye una cantante de playback india. Chithra interpreta música clásica de la India, yá que con esti xéneru musical convirtióse nuna de les cantantes más populares del so país. Cantó temes musicales en distintos idiomes, como'l malayalam, kannada, tamil, telugu, oriya, hindi, asamés, bengalí, badaga, sánscritu, tulu, urdú y punjabi. Mientres la so carrera musical que toma más de tres décades interpretó unes 20.000 cantares. Ella foi ganadora de distintos Premios Nacionales de Cine (la mayor cantidá pa cualesquier intérprete femenina), cinco premios Filmfare y 31 premios de cine a nivel estatal en distintes reconocencies. Ganó los cuatro premios de cinematografía, del estáu del sur d'India. Chithra ye conocida cariñosamente poles sos siguidores, como Chinna Kuyil (Español: La pequeña ruiseñora del sur de la India) o Keralathinte Vanambadi (Español: La Nightingale de Kerala).
Biografía
Nació'l 27 de xunetu de 1963, en Thiruvananthapuram, Kerala, ella provién d'una familia de músicos, el talentu de Chithra foi reconocíu y alimentáu dende una temprana edá pol so padre, el fináu Krishnan Nair. Tamién foi'l so primer gurú (maestru). La so hermana mayor, KS Beena, tamién ye cantante y participó en munches películes como interprete de playback. Chithra recibió la so amplia formación na música carnática del Dr. K. Omanakutty y llogró una Maestría en Música, de la Universidá de Kerala. Foi escoyida pa un cursu de Talentu Nacional, unes beques estendíos pol Gobiernu central dende 1.978 a 1.984. Ella ta casada con Vijayashankar, un inxenieru y home de negocios ya instalóse en Chennai. La so única fía, Nandana, finó a los 8 años, nun accidente d'una piscina n'abril de 2011 en Dubái.
Premios y reconocencies
Chithra ganó seis premios nacionales como la meyor cantante de la playback femenina. Este ye'l mayor númberu de premios nacionales daos por cualesquier cantante de playback. Ella ganó'l Premiu de Cine del Estáu de Kerala como la Meyor Cantante 15 vegaes. Ella ye la única persona en ganar los Premios "Kerala Film Awards" del Estáu mayor. Foi gallardoniada colos siguientes premios:
Civilian Awards:
Special Honour:
National Film Awards:
Filmfare Awards South:
Kerala State Film Awards:
Tamil Nadu State Film Awards:
Nandi Awards (Andhra Pradesh State Film Awards):
Karnataka State Film Awards:
Asianet Film Awards:
Mathrubhumi Film Awards:
Bollywood Movie Awards:
Star Screen Awards:
Other awards:
Glycine max
La ye una planta de la familia de les lleguminoses fabácees, collechada poles sos semientes, legumes, d'altu valor proteicu (cercanu al 35%) usaes n'alimentación y pa la producción d'aceite.
Esta planta, ye orixinaria de China, y el so nome vien del Xapón. Ye usada pa una infinidá de productos que pueden reemplazar a otros d'orixe animal. La soya úsase tamién como alimentu p'animales, en mena de fariña fariña de soya, estaya na que compite internacionalmente cola fariña de pescáu. Magar que con una nidia diferencia inferior nel so preciu, la cotización de la soya ye paralela a la de la fariña de pescáu.
Ilesia Ortodoxa
La Ilesia Católica Apostólica Ortodoxa ye una comunidá cristiana que la so antigüedá, según la tradición, remóntase a Xesucristu y a los dolce apóstoles, a traviés d'una non torgada socesión apostólica. Ye la tercera de les tres grandes ilesies o comunidaes cristianes, xunto cola Ilesia Católica Romana y el conxuntu d'ilesies protestantes, y cunta con aproximadamente 215 millones de fieles en tol mundu.
Glycine max
El so usu na alimentación humana ye enforma importante. L'altu valor proteicu de la llegume faila un sustitutu fabulosu de la carne nes naciones probes. De la soya sáquense subproductos como la Lleche de soya, aceite de soya y la carne de soya.
El consumu de productos que remanecen de la soya ta rellacionáu a munchos beneficios na salú, y puen protexer escontra'l cáncer de mama y el cáncer de próstata, tamién amenorga los síntomes de la menopausia, disminúi el riesgu d'enfermedá cardiaca y osteoporosis. Munchos d'estos beneficios remanecen de los isoflavones de soya
Ilesia Ortodoxa
La Ilesia Ortodoxa ye una de les tres comunidaes cristianes más grandes xunto a la Ilesia Católica y les Ilesies Evanxéliques. Cunta con 250 millones de fregueses en tol mundu.
Ye'l resultáu de la primer gran cisma del cristianismu nel añu 1054, que separtó los fregueses en católicos y ortodoxos como consecuencia de les griesques polítiques qu'había d'aquella ente l'Imperiu Romanu d'Occidente (que ficó católicu) y l'Imperiu Romanu d'Oriente (ortodoxu).
Ente los países ortodoxos más importantes tán Rusia, Ucraína, Bielorrusia, Rumanía, Serbia, Montenegru, Bulgaria, Macedonia, Grecia y Xipre.
Doctrina
La doctrina ortodoxa ye práuticamente la mesma que la católica. Les dos ilesies estrémense na triba de ritu.
Ritu
Les llingües de la Ortodoxa son el griegu pa les ilesies grieges y d'Oriente Mediu, l'antiguu eslavu eclesiásticu o antiguu búlgaru pa les ilesies eslaves y les llingües llocales pa les demás.
Ilesies Ortodoxes
thumb|250px|Iconu rusu Anguaño, el cristianismu ortodoxu ye la relixón dominante en Grecia, Xipre, Rusia, Ucraína, Bielorrusia, Serbia, Montenegru, Macedonia, Bosnia y Herzegovina, Rumanía, Moldavia, Bulgaria, Xeorxa y Armenia. Darréu de la emigración hai delles comunidaes importantes nos Estaos Xuníos, Canadá y Australia.
La Ortodoxa organízase n'ilesies autocéfales, a la tiesta de les qu'hai un obispu o patriarca que nun depende de nengún mandatariu eclesiásticu superior como ye'l casu de la Ilesia Católica.
La Ilesia Ortodoxa reconoz l'autoridá, namái simbólica, d'alcuerdu al patriarcáu que correspuendan, Ex: Patriarcáu d'Antioquía, de Constantinopla, Patriarcáu Griegu, etc
Los patriarcaos ortodoxos o ilesies ortodoxes son:
George Kennedy
George Kennedy foi un popular actor d'Estaos Xuníos, ganador d'un Premiu Óscar y recordáu pola so participación en relevantes películes y series de televisión.
Carrera
Ganó l'Óscar al meyor actor de repartu en 1968 por Cool Hand Luke, y yá en 1963 tuviera un papel en Charada, filme d'intriga con Cary Grant y Audrey Hepburn. en 1967 interpretó'l papel del mayor Max Ambruster na película bélica The Dirty Dozen
Nos años 70 interpretó'l papel de Joe Patroni na película Aeropuertu, según en delles de les sos remortines. Tamién participó n'otra película del xéneru de catástrofes, Earthquake, en 1974. Protagonizó amás la serie policiaca de televisión The Blue Knight.
En 2002 diagnosticóse-y una apnea polo que tuvo que sometese a una dura operación tres los daños que lu causó al so corazón.
Continuó activu hasta pocu tiempu anantes de la so muerte, siendo los sos últimos papeles (Como actor de repartu) Llamando a les puertes del cielu (2005), Sands of Oblivion (2007), The Man who Came Back (2008) y The gambler (2014).
Colotis
Colotis, ye un xéneru de caparines de la familia Pieridae (subfamilia Pierinae, tribu Colotini). Inclúi 3 subxéneros, 49 especies y 87 subespecies, que se distribúin por África, India, Sri Lanka, Zimbabue, Madagascar, El Líbanu, Siria, Israel, Turquía, Afganistán, Baluchistán en Paquistán, Chad, Etiopía, Golfu Pérsicu y Arabia.
Especies
Subgenus ''Teracolus (Swainson, 1833) Subgenus Cuneacolotis (Henning et al., 1997) Subgenus Gideona (Klots, 1933)
Villar del Buey
Villar del Buey ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Topónimu
La comisión de Gobiernu de la Diputación de Zamora, en sesión ordinaria de 26 de payares de 1997, adoptó ente otros, l'alcuerdu pol que s'aprueba l'escudu heráldicu y la bandera del conceyu, colos que pretende dotase el conceyu de Villar del Buey. Los mesmos quedaron blasonados de la siguiente forma:
Allugamientu
190px|thumb|left|Situación del conceyu de Villar del Buey na [[provincia de Zamora.]]
Villar del Buey asítiase nel suroeste zamoranu. Fai frontera con Portugal. Falta 44 km de Zamora capital.
Nel so términu municipal tán integraes les llocalidaes de Cibanal, Formariz, Fornillos de Fermoselle, Pasariegos, Pinilla de Fermoselle y Villar del Buey.
Parte del so términu municipal atópase dientro del parque natural d'Arribes del Duero, un espaciu natural protexíu de gran curiosu turísticu.
Historia
Esisten diversos xacimientos que prueben que prueben el so antiguu poblamientu, como'l pagu de «La Gañada», onde s'atopó sigillata y otros restos románicos, y la devesa de Pelazas, onde l'agua del embalse afayó la esistencia de tumbes antropomórficas.
El topónimu de Villar posiblemente aníciase en dómina visigoda, deriváu de villare y vien designar a los pequeños nucleos cercanos a poblaciones más importantes. El términu Buey, seique'l so significáu tien de buscase na cultura prerromana y la so afinidá colos bracos. Nesti sentíu atopamos otros casos como Villar de la Yegua, anguaño Villardiegua. L'orixe y desenvolvimientu históricu de Villar del Buey ye desconocíu, pero apaez documentáu como propiedá del obispu zamoranu nel sieglu XIII, y en 1402, cuando Suero Fernández viende al abá de la ilesia de Santu Espíritu de Zamora y canónigu de la catedral el llugar de Fernandiel y trés cortes asitiaes en Muga, Pasariegos y Villar del Buey, pa dempués donar al cabildru catedraliciu.
Na Edá Media, la llocalidá foi donada por Fernandu II de Llión a la Orde de Santiago. D'esta dómina perdura una parte d'El Rollu, pequeña columna clavada nel entamu de «La Calzada», como símbolu pol cobru d'aranceles pol tráficu de ganaos y mercancíes, anque otros tamién defenden que nun se trata más que d'un millario o, inclusive, que nun ye más qu'un cachu de columna.
Pol so nucleu urbanu, pasaba la calzada de Zamora a Fermoselle. Entá anguaño la cai Calzada ye una de les sos principales arteries, asitiada xunto a la ilesia. Amás, de la mesma surden dos nueves víes, una escontra la devesa d'El Cuartico, hasta xunise cola calzada Fermoselle-Ledesma y otra escontra Pelazas.
Ente la documentación que la menta, esiste una cita na que l'abá de la ilesia del Espíritu Santu y canónigu de Zamora merca en 1402 el llugar de Fernandiel de Sayago y trés cortes asitiaes en Muga, Pasariegos y Villar del Buey, que dempués va donar al cabildru de la Catedral. Otros documentos posteriores reflexen cómo l'apéu de propiedaes al cabildru sigue, según la rellación de posesiones del mesmu de 1481. El llugar consolidar con categoría xurídica en 1530, según les Ordenances de la Tierra de Zamora, y nun documentu parroquial de 1693 a la pedanía de Pasariegos cítase-y como Passariegos.
En 1750, nel Catastru d'Ensenada descríbense cuálos yeren los gastos del común, el númberu de cases y de confreríes. En 1884 Gómez Carabias describe la parroquia: «… que'l so titular ye de patronatu eclesiásticu que correspuende al Monesteriu de La nuesa Señora de la Victoria de la Orde de San Jerónimo, extramuros de la ciudá de Salamanca…». A diferencia d'otres llocalidaes, tratar d'un pueblu abiertu y de formación allargada, en redol al antiguu Camín Real, que güei día ye la carretera de Zamora a Fermoselle.
En 1833, cola creación de les actuales provincies, Villar del Buey quedó integráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives.
Cecilio Báez
El doctor Cecilio Báez González foi un políticu, catedráticu y periodista paraguayu. Exerció la presidencia del Paraguái dende'l 9 d'avientu de 1905 hasta'l 25 de payares de 1906. Ye consideráu como unu de los intelectuales más importantes que dio'l país.
Villar del Buey
Historia
Yá nel sieglu XX, el términu municipal de Villar del Buey aumentó notablemente, al incorporar en 1968 bona parte del términu d'Argusino, según en 1970 l'antiguu conceyu de Cibanal. Tres la constitución de 1978, Villar del Buey pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto conceyu adscritu a la provincia de Zamora.
Patrimoniu
El vecinderu, na so mayoría, respetó la construcción tradicional. Polo xeneral, les sos cases entá presenten la estructura y elementos tradicionales de la casa sayaguesa, colos sos suelos de llanches de piedra, la prezacasa y la cocina con chimenea de campana. El percorríu poles sos cais, el paséu por ente los sos cortines y arbolees van dexar al visitante llegar a escaecer el tiempu. Destaquen los siguientes inmuebles:
Cecilio Báez
Biografía
El doctor Cecilio Báez González nació en Asunción, capital de la República del Paraguái, el 1 de febreru de 1862. Los sos padres fueron el señor Nicolás Báez y la señora Faustina González. Los sos hermanos fueron Otoniel, Benjamín, Modesta y Restituta Báez González. Casar a los 25 años con Marcelina Allende, una nueva caazapeña de 19 años, el so padre foi don Policarpo Allende (español) y la so madre doña Rosario Monges (paraguaya). De la unión de Cecilio y Marcelina nacieron 14 fíos, ente ellos el Dr. Amadeo Báez Allende, Arminda, y Nicolás Báez Allende.
Realizó los sos estudios secundarios nel Colexu Nacional de la Capital en 1878 y pa la so felicidá, doce meses dempués figuró como becariu internu por Santa Rosa col beneficiu de 25 “patacones” (moneda d'entós) que recibiría per mes.
Perteneció a la primer promoción na que la Universidá Nacional d'Asunción expedió los trés primeros diplomes de doctores en Derechu y Ciencies Sociales el 15 de xunetu de 1893. Los diplomes fueron apurríos nel siguiente orde: Cecilio Báez González, Gaspar Villamayor y Emeterio González.
Dedicar con entusiasmu al periodismu, yá que llevaba bien dientro d'él, l'amor a la redaición, tamién se consagró extraordinariamente na docencia y na política.
Desempeñóse, como decanu de Derechu, dio cátedres d'historia, foi decanu y rector de la Universidá Nacional. En 1894 ye empecipiáu a la Loxa Masonica Sol Naciente de la Gran Loxa Simbolica de Paraguái.
Participó en 1902 del Segundu Congresu Panamericanu realizáu en Méxicu, a onde él fungía de Ministru Plenipotenciario. Participó como combatiente na revolución de 1904 y ocupó el cargu de PRESIDENTE PROVISIONAL DE LA REPÚBLICA en 1905.
Foi Ministru de Rellaciones Esteriores del Gobiernu Constitucional del Dr. Benigno Ferreira, ocupando igual cargu sol gobiernu del Cnel. Albino Jara.
Mientres el gobiernu de José Félix Estigarribia, foi nomáu Rector Honoríficu Perpetuu de la Universidá Nacional. Recibió na so llarga actuación delles distinciones internacionales, ente elles la de miembru de la Sociedá de Ciencies Sociales de Filadelfia nos Estaos Xuníos, la d'Academia d'Historia de L'Habana y de la Société Academique D`Historie Internacional de París.
Ente les sos obres intelectuales podemos citar Ensayos sobre la llibertá civil, La tiranía nel Paraguái, Ensayo sobre'l Dr. Francia y la dictadura en Suramérica y Resume de la Historia de Paraguái.
Escribió obres de índole xurídica y histórica. Conocer como Maestru de la Mocedá Paraguáia. Dexó una de les más completes biblioteques de Paraguái. Morrió n'Asunción el 18 de xunu de 1941 a los 79 años d'edá.