Motril
Edificios relixosos
L'edificiu primixeniu foi construyíu ente 1510 y 1514 sobre'l llugar nel que se llevantara una antigua mezquita. Alonso Márquez construyó un sobriu templu d'estilu góticu-mudéxar. Nel sieglu XVII acometer por parte d'Ambrosio de Vico les obres d'ampliación qu'inclúin un cruceru clasicista. El cardenal motrileño Luis Belluga y Moncada impulsó la nueva Capiya de los Dolores nel añu 1729, que foi destruyida na Guerra Civil Española. Tres esti periodu bélicu, reconstruyóse, volviendo más al estilu sobriu del proyeutu de Vico. thumb|left|200px|Santuariu de [[Virxe de la Cabeza|La nuesa Señora de la Cabeza, en Motril.]] Tamién conocíu como "El Cuetu de la Virxe". Nesti montículo llevantábase un castiellu árabe, qu'exercía de residencia de Cefi Fátima Horra, madre de Boabdil, últimu rei nazarí de Granada. Tres el so valtamientu per parte de los Reis Católicos en 1499, construyóse una ermita, onde se dio cultu mientres un sieglu a la Virxe de la Cabeza. De 1615 a 1630, siguió-y un conventu de franciscanos. En 1641, conságrase'l templu a la Virxe de la Cabeza, que foi nomada patrona de Motril en 1635. En 1711 declárase como Real Santuariu de La nuesa Señora de la Cabeza de Motril. Foi destruyíu en parte na Guerra Civil y reconstruyío, intentando respetar la so antigua estructura. El retablu y el camarín fueron trazaos y realizaos pol escultor Manuel González Ligero. El so interior, l'esterior (símbolu de Motril) y la redolada, conviérten-y en visita obligada pa cualesquier visitante. Nun antiguu conventu de la orde relixosa de Capuchinos, álzase un templu d'estilu sobriu, construyíu en 1656, nel que destaquen el camarín ya imaxe de la Virxe de la Pastora, que gocia de gran devoción ente los motrileños. El conventu orixinariu construyir en 1580, pero foi destruyíu na Guerra Civil de 1936. Reconstruyir en 1957. Na actualidá, ye propiedá privada de la orde de los Agustinos Recoletos. D'estilu prebarroco, influyíu en gran midida pola tradición mudéxar. Foi construyida en 1583 como l'antigua ermita de San Roque sobre un puexu, tumba coleutiva de 500 víctimes de la peste. Anguaño ye un atopadizu templu, d'estilu barrocu, con una llamativa cruz de piedra na so plaza. Esta postrera ye tumularia comendadora de toles víctimes de les epidemies de los sieglos XVI y XVII. Ye na llocalidá, la única borneada (embolada nos remates), de xuru qu'a imitación de les granadines de San Miguel, la Rauda o la del barriu xitanu. Forma parte d'un conventu fundáu en 1717, anque la ilesia volvió llevantase en 1830, que ye la que perduró hasta los nuesos díes. La de Jesús del Gran Poder, que s'atopa nel so interior, ye una de les imáxenes más veneraes en Motril. Anque sobria nel esterior, cuenta con una fonda decoración barroca nel interior. Atópase na zona norte de la ciudá. D'estilu barrocu, foi construyida nel sieglu XVII y declarada patrón de Motril pola epidemia de peste de 1679. Ta asitiada na zona norte de la llocalidá. Esta pequeña ermita ta dedicada a la advocación de San Nicolás de Bari. Foi construyida a finales del sieglu XVIII y foi rehabilitada apocayá. Ta asitiada nel norte del conceyu. De pequeñes dimensiones, alluga la imaxe del Nazarenu, que dende'l sieglu XIX tien una especial significación na relixosidá de los motrileños.