cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ampelmännchen
Na Alemaña reunificada
El Ampelmann convertir nuna especie de mascota del movimientu señardosu de la era socialista conocíu como Ostalgie. Les protestes tuvieron el so pagu y los Ampelmännchen tornaron a les cruces de peatones, incluyendo dende 2005 tolos distritos del antiguu Berlín Occidental. Delles ciudaes de la RFA como Saarbrücken o Heidelberg adoptaron tamién al homiquín en dellos pasos piatonales. Peter Becker, mandu policial de Saarbrücken, esplicaba que los semáforos orientales teníen un mayor poder simbólicu que los sos equivalentes occidentales y que "alvertimos que la xente reacciona meyor a los Ampelmännchen orientales qu'a los semáforos occidentales". En Heidelberg, sicasí, les autoridaes rexonales encamentaron a la ciudá a detener la instalación de semáforos orientales, por motivos d'uniformidá establecíos nes sos regulaciones de tráficu.
thumb|[[Souvenirs turísticos cola imaxe del home del semáforu de la RDA.]] Heckhausen siguió incorporando'l diseñu del Ampelmännchen a hasta un total de más de 40 productos distintos en 2004, lo que supuestamente-y reporta ganancies de 2 millones d'euros añales. Per otru llau, el saxón Joachim Roßberg, ex direutor de la VEB Signaltechnik, asegura facturar 50.000 euros añales en conceutu de merchandising. En 2005, un tribunal de Leipzig dictaminó en respuesta a una denuncia de Heckhausen que los derechos d'usu de Roßberg sobre'l Ampelmännchen como marca comercial prescribieren y que'l logotipu yera de dominiu públicu. Anque Roßberg llevaba dende 1973 fabricando material rellacionáu col Ampelmann, namái caltuvo'l derechu de comercializalo como una marca de llicor, nun pudiendo emplegalo pa camisetes o cerveza. El casu foi interpretáu por sectores de la población como un enfrentamientu político y cultural ente los habitantes de los dos antiguos países, tipu de casos nos que l'este de normal sale perdiendo. Berlín empezó en 2006 a modernizar los sos semáforos piatonales, reemplazando les bombilles tradicionales por diodos LED, esperando asina consiguir meyor visibilidá y amenorgar los costos de caltenimientu.
Variaciones
thumb|120px|La variante femenina: el Ampelmädchen. Anguaño esisten n'Alemaña tres versiones distintes del Ampelmännchen: l'antigua versión de la RDA, l'antigua versión de la RFA y una común introducida en 1992. Cada estáu federáu tien la potestá de decidir qué versión prefier usar. Dende principios de los años 80, los ciudadanos de l'Alemaña Oriental empezaron a modificar los semáforos a manera de chiste; na década de los 90, esti costume convertir nun intentu de faer llamar l'atención pública alrodiu de la desapaición del Ampelmännchen na antigua RDA. En Erfurt, por casu, dellos semáforos fueron modificaos de manera que el Ampelmännchen paeciera portar oxetos tales como mochiles o máquines fotográfiques. En 2004, Joachim Roßberg inventó l'equivalente femenín del Ampelmännchen, la Ampelfrau o Ampelmädchen, que s'instaló en dellos semáforos en Zwickau y Dresde.
Michael Emerson
Michael Emerson ye un actor d'Estaos Xuníos.
Emerson ye más conocíu polos sos papeles en teatru, pero tamién se dedicó a les series y películes pa televisión. púdose-y ver na gran pantalla en primer parte de "Saw" y "The Legend of Zorro".
Les sos actuaciones en televisión tán basaes en series como "Llei y Orde", "The X-Files" y "The Practice", siendo'l so trabayu más reconocíu'l papel como Ben Linus na serie "Lost" (Perdíos). Anguaño interpreta a Finch, un hacker multimillonariu con un misteriosu pasáu, en "Person of Interest', serie qu'empezó a emitise en setiembre de 2011.
Ganó l'Emmy nel añu 2001, como Meyor Actor Convidáu en Serie Dramática pola so participación en The Practice, ganándolo tamién nel añu 2009, como Meyor Actor de Repartu pol so trabayu en Lost.
Scutellaria alpina
Escutelaria alpina ye una planta yerbácea de la familia Lamiaceae. thumb|Inflorescencia thumb|Nel so hábitat
Calteres
Yerba viviega. Tarmos ascendentes, simples o daqué ramosos, cuadrangulares, más o menos pelosos. Fueyes opuestes, ovaes, crenaes, glabres o daqué peloses d'hasta 2,5 cm de llargor. Flores dispuestes en falsos verticiloss a la fin de los tarmos, verticales; mota tubular-acampanáu, rematáu en 5 dientes; corola tubular, bilabiada, arguta, azul na parte cimera y ablancazada na inferior, d'hasta 25(-30) mm de llargor. Frutu formáu por 4 nozuques. Floria nel branu.
Hábitat
Nes zones de monte.
Taxonomía
Scutellaria alpina describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Sp. Pl. 2: 599. 1753 Scutellaria: nome xenéricu que deriva de la pallabra griega: escutella que significa "un pequeñu platu, bandexa o platu", en referencia a los sépalos los qu'apaecen d'esta manera mientres el periodu de fructificación.
alpina: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización nos montes. Númberu de cromosomes de Scutellaria alpina (Fam. Labiatae) y táxones infraespecíficos: n=22.
Thurniaceae
Les turniacees (nome científicu Thurniaceae) formen una pequeña familia de plantes monocotiledónees natives de les rexones tropicales del nordeste de Brasil y Guyana, y tamién de Sudáfrica. Pueden ser reconocíes polos sos tarmu erectos, les sos fueyes serraes, y les sos flores pentacícliques con periantu escarioso. La familia foi reconocida por sistemes de clasificación modernos como'l sistema de clasificación APG III (2009 ) y el APWeb (2001 d'equí p'arriba ), nos que consta de dos xéneros, Thurnia y tamién Prionium, esti postreru fuera de posición incierta hasta la década del 2000.
Filoxenia
El xéneru Prionium foi dacuando allugáu en Juncaceae, pero allugáu en Thurniaceae según los últimos datos moleculares (Munro y Linder 1998).
Taxonomía
La familia foi reconocida pol APG III (2009 ), el Linear APG III (2009 ) asignó-y el númberu de familia 97. La familia yá fuera reconocida pol APG II (2003 ).
Los xéneros, según el APG III (2009 ), y tamién el APWeb (visitáu en xineru del 2009), cola publicación válida y distribución según Royal Botanic Gardens, Kew (visitáu en xineru del 2009):
Barville (Eure)
Barville ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hemisferiu
Un hemisferiu ye cauna de les metaes en qu'un planu que pasa pel so centru divide una esfera. Remanez del llatín y esti a la so vez del griegu: hemi= mediu; sphera: esfera.
Na Tierra considerense los hemisferios de magar la Llinia del Ecuador, anque en puridá nun ye una esfera perfeuta. Al norte, el nomáu hemisferiu boreal o hemisferiu Norte, y al sur el nomáu hemisferiu austral o hemisferiu Sur'.
Tamién, de magar el Meridianu de Greenwich (llonxitú 0°), divídese a la Tierra nun hemisferiu oriental y un hemisferiu occidental, anque en puridá caún de los meridianos posibles partiría la Tierra en dos hemisferios.
Euroconector
El euroconector ye un conector normalizáu de 21 conexones o pines, qu'intercambia informaciones d'audiu y videu. Foi diseñáu en Francia en 1978 y por llei ye obligatoriu dende 1981 en tolos equipos de televisión y videu comercializaos en Francia. Tamién conocíu como SCART pola sigles del Syndicat des Constructeurs d'Appareils Radiorécepteurs et Téléviseurs (sobremanera nos países anglosaxones), curiosamente en Francia apenes s'usa esi nome, utilizándose mayoritariamente como nome Péritel.
Quercus
Quercus (del llatín quercus, que designaba igualmente al carbayu, a la encina y al sufrera) ye un xéneru d'árboles perteneciente a la familia de les fagácees.
Euroconector
La denominación téunica pol estándar CENELEC ye EN 50049-1:1997
Diseñáu al empar como un mediu de garantizar al consumidor una imaxe calidable (al empar que se resalvaba l'altu costu d'implementar moduladores SECAM en videos y ordenadores) y de una midida proteicionista pa la industria gala, la calidá de la so señal fizo que fracasara nesto últimu, siendo emplegáu llargamente per tol mundu sacante'l continente americanu. Inclusive en Xapón apuesta'l campu col S-Video. El conector soporta un resolución máximu de 480p NTSC o 576p PAL.
Esta bidireccionalidad dexa qu'una televisión procese la señal recibida de l'antena, enriar pola salida de videu a un equipu set-top-box y este devolver yá procesada a la televisión ensin retardos. Ye'l mecanismu usáu nos decodificadores de Canal+ en Francia.
Sicasí fora de Francia, los equipos de gama baxa suelen implementar un euroconector recortáu a namái les señales d'Audiu/Videu (inclusive monu en llugar de stereo). Por ello n'España hubo que comercializar un adaptador de señal RGB a Audiu/videu. La progresiva implementación de la TDT y la sustitución del VHS pol DVD fueron desterrando esta práutica, que yá nun esiste en pantalles d'afigura o TFT.
Un cable conforme a la norma apantalla cada unu de los sos cables internos (de forma similar al cable d'antena), pero nos cables baratos se apantallan en grupu o inclusive non se apantallan (utilizando cable planu), lo que retaya'l llargor del cable, al aumentar les interferencies. Igualmente tienden a utilizar malos materiales nos conectores, lo que causa frayatu de los pines.
Otra mala práutica frecuente ye nos bloques conmutadores baratos, onde namái se conmutan les señales d'audiu/videu, dexando toles demás siempres coneutaes. Esto provoca interferencies ente los equipos coneutaos (una consola en standby sigue teniendo señales de 1V) qu'inclusive pueden estropiar los equipos. Igual asocede si conéctense los equipos una vegada encendíos. Pa evitar esti problema, pueden utilizase conmutadores con botones pa escoyer la fonte de AV.
El Euroconector tamién dexa a un dispositivu unviar comandos a la televisión con intercambiu rápidu de les señales. Por casu, p'amosar subtítulos, en llugar de realizar un procesu completu de recodificado (col consecuente degradáu de la señal), puede indica-y a la televisión qu'en determinaes zones, con un píxel de granulosidad, amuese la imaxe xenerada pol dispositivu en llugar de la de videu.
L'usu de RGB resalva'l problema de la esistencia de PAL y SECAM n'Europa, ya inclusive de NTSC, dexando esfrutar de les maneres orixinales de los videoxuegos nes televisiones preparaes pa ello, con una meyora cualitativa de la imaxe.
Quercus
Descripción
Son árboles de gran porte polo xeneral, anque tamién s'inclúin arbustos. Hai de xamasca permanente, caducifolios y marcescentes. Les flores masculines presentar en amentos, inflorescencies complexes colgantes, davezu cada flor con ente cuatro y diez estambres, lo más de cutiu seis, de llargos filamentos. Les flores femenines apaecen aisllaes o entamaes en espigues o cabezuelas, presenten trés estigmes, según óvulos anátropos, y tán arrodiaes por una estructura d'escames empizarradas que al maurecer va ser la cúpula. El frutu denominar abiyota, ye solitariu y d'orixe axil (de biltu), con cotiledones planos. La corteza suel ser llisa nos exemplares nuevos pero va sedándose col maduror de la edá. Considérase un xéneru d'orixe antiguu, conociéndose fósiles dende'l Cretácicu inferior. Les sos especies presentaron gran valor pa les comunidaes humanes, pola so madera, corteza, llogru de curtientes ricos en taninos, frutos comestibles, etc. Participen como elementos dominantes del paisaxe arbóreo en munchos territorios del so área de distribución (fundamentalmente nel hemisferiu norte). Son frecuentes los fenómenos d'hibridación ente les sos especies, que suelen presentar, amás, facilidá pa la rexeneración vexetativa por biltos de raigañu o de cepa.Amás tien un tueru argutu y vertical
Euroconector
Coles videoconsoles, sobremanera coles antigües, ye bien frecuente que s'apurra un adaptador de cables RCA a Euroconector coles 3 RCA femes montaes como una estensión del euroconector, inclusive con una toma S-Video y/o un conmutador que camuda les señales RCA d'entrada a salida. Ye una alternativa más barata que'l cable con cinco conectores RCA cada unu col so propiu cable.
Los cables ente dispositivos terminen a cada estremu nun conector machu, pero yá que unu ye d'entrada y l'otru de salida, se conmutan los cables apropiaos. Asina asocede coles pareyes de pines 1/2, 3/6, 17/18, 19/20. El restu de cables conecten pines de la mesma numberación.
Anque al diseñu orixinal añediéronse-y prestaciones, l'apaición del HDMI y l'alta definición nun abarrunten que vuelva ampliase.
Quercus
Distribución
Ente les especies mediterránees más estendíes na península ibérica destaquen Quercus pyrenaica, dominante en zones de cantu montascosu del interior peninsular (ej: Ferrería del Escorial, Valsaín, Montes de Toledo, Sierra Morica...), o Quercus ilex subsp. ballota, bien abondosu n'ensame de nichos ecolóxicos del centru y el sur de la península (ej: parque nacional de Cabañeros (Ciudá Real), parque nacional de Monfragüe (Cáceres), Monte del Pardo (Madrid), Carrascar de la Font Colorada (Alcói), Sierra Madrona (Ciudá Real)...).
Clasificación
El xéneru Quercus estremar en dos subxéneros y delles seiciones:
Subxéneru Quercus
Esti subxéneru estremar nes siguientes seiciones:
Seición Mesobalanus
Son conocíos como los "carbayos húngaros" y los sos relativos d'Europa, Asia y del norte d'África. De pistilos llargos; les sos abiyotes maurecen a los 6 meses y son de sabor amagu; l'interior de la cúpula nun tener vellos. La seición Mesobalanus ta cercanamente rellacionada a la seición Quercus y delles vegaes incluyó-ylo dientro d'ella.
Seición Cerris
La seición Cerris ye conocida como la de los Carbayos Turcos y los sos relativos d'Europa, Asia y norte d'África. Son de xinecéu llargu y les sos abiyotes maurecen a los 18 meses de la so guañada pero sabor bien amargosu. L'interior del pulgu de les abiyotes nun tener pelos. Les sos fueyes suelen tener lóbulos de puntes afilaes, con goches nos sos cantos.
Seición Protobalanus
La seición de los Protobalanus conocida como la seición de carbayos entemedios y los sos parientes nel suroeste de los Estaos Xuníos y del noroeste de Méxicu. Tien los sos xineceos curtios, y les sos abiyotes maurecen a los 18 meses de sabor bien amargoso. L'interior del pulgu de les abiyotes ye velludo, y les sos fueyes suelen tener lóbulos de puntes afilaes, con goches nos estremos.
Anguciana
Anguciana ye una población de la comunidá autónoma de La Rioxa (España). Asitiar nel noroeste de la provincia. Depende del partíu xudicial d'Haro.
Quercus
Seición Lobatae
Los "carbayos coloraos" (sinónimu: subgen.Erythrobalanus). Xeneralmente desenvuélvense en Norteamérica, América Central y la zona norte d'América del Sur. De pistilos llargos y abiyotes que maurecen en 18 meses, bien amargoses y col interior del pulgu velluda. La nuez ta zarrada nuna capa delgao y pegañoso de piel apargaminada. Les fueyes suelen tener lóbulos de puntes afilaes, con pelos espinosos nos mesmos.
Anguciana
Historia
220px|thumb|left|Términu municipal de Anguciana.
Quercus
Subgenus Cyclobalanopsis
Esti subxéneru ye conocíu como la llista de los "carbayos con copes d'aniellos" y desenvuélvense principalmente al este y sureste d'Asia. Son carbayos "siempreverdes" que lleguen a altores d'ente 10 y 40 metros. Son abondo distintos al subxéneru Quercus nel sentíu que tienen abiyotes con distintives copes con aniellos de distintes escales de tamañu y desenvuélvense comúnmente en grupos trupos, anque esto nun s'aplica a toles especies. La Flora de China trata a les Cyclobalanopsis como un xéneru distintu, pero la mayoría de los taxonomistas consideren que ye un subxéneru de Quercus. En total suma unes 150 especies.
Anguciana
Historia
En 1121, Toa López de Haro y Álvarez, fía de Lope Íñiguez, señora de Anguciana, dono al Monesteriu de Santa María la Real de Nájera tol so heriedu en Cihuri y tamién “post mortem nostram, casam nostram quae est in Angunciana sicut tenuimos et habuimus in vita nostra”. Suscribe la escritura Diego López I de Haro, hermanu de Toa. Fízose esta escritura "regnante rege Aldefonso in Castella, et in Alava, et in Pampilona, et in Aragone, et i Ribacurta". Trátase del rei Alfonsu I d'Aragón, llamáu'l Batallador.
Dende'l sieglu XIV foi Señoríu de los Salcedo, quien habitaron la Torre Fuerte asitiada cerca de la ponte del ríu Tirón y de la que güei se caltién dalguna aspillera y l'ingresu sur. El Señoríu foi dau por Enrique III de Castiella a Juan Alfonso de Salcedo por privilexu fecháu'l 8 de marzu de 1394, en considerancia y remuneración a los munchos y bonos servicios fechos al señor Xuan I de Castiella (el so padre) en guardar del so cuerpu. Por otra mercé de 12 de febreru de 1397 concéde-y llicencia pa faer en dichu llugar una casa tan fuerte y tan cumplida, como'l mesmu Rei podría mandar faer pa sigo mesmu.
Quercus
Frutu
thumb|left|Frutos del Quercus pyrenaica El frutu ye una abiyota que produz en seronda y cai nel iviernu. Depués entrada la primavera si'l suelu tien cierta penetración asoma un apéndiz pa formar la raigañu y finalmente abre pa empezar a desenvolver el tarmu.
Anguciana
Historia
Hasta la creación de la provincia de Logroño en 1833 y la so partición en nueve partíos xudiciales (1834), perteneció al partíu de Santo Domingo de la Calzada, na provincia de Burgos.
Demografía
Nel censu de población de la Corona de Castiella del sieglu XVI apaez equivocadamente col nome de Anguiana, con un total de 61 vecinos, 305 habitantes.
Quercus
Alimenticiu
Frutu de tipu glande, denomináu abiyota. Dalgunos son comestibles direutamente crudos, como los de Quercus ilex ssp. ballota, Quercus macrolepis, Quercus vallonea, y Quercus alba. Los frutos de munchos otros Quercus pueden ser tamién consumíos por aciu procesos previos pa esaniciar el so amargor. Dichos procesos varien d'unes cultures a otres (cocción, asáu, lixiviación, adición de bicarbonatu sódicu, adición de magre...).
Anguciana
Demografía
Nos censos del sieglu XIX figura con Oreca, que foi de los Padres Bernardos d'Herrera y güei ye barriu de Anguciana, a la izquierda del ríu Tirón, na carretera escontra Cihuri.
Quercus
Industrial
Suministren materies colorantes Quercus tintoria de Norteamérica, que les sos corteces son tintoriales, y Quercus coccifera, de tola rexón mediterránea, que produz una materia colorante paecida a la cochinilla.
Anguciana
Demografía
El censu pa la formación de la provincia de Logroño de 1840 recuenta “106 vecinos, 474 almes”.
Quercus
Farmacolóxicu
Les especies mediterránees: Quercus infectoria d'Asia Menor, y Quercus lusitanica del Mediterraneu occidental producen agalles por picadura d'himenópteros galígenos, Cynips galleae, na rexón cambial de los biltos nuevos; nel comerciu puede atopase agalla de Alepo, Agalla de Basora, etc., que contienen de 60 a 70% d'acedu tánico, 3% d'ácidu gálico y 2 % d'acedu elágico, utilizaes como astringentes y hemostáticas. D'elles llógrase ácidu gálico (por hidrólisis del tánico), bien utilizáu na fabricación de munchos productos farmacéuticos, según pa la preparación de la tinta azul-negra.
Botánica
Les corteces de los Quercus mozos, (de 12 a 20 años, cuantimás de Quercus robur n'Europa y Quercus prinus en Norteamérica, utilizar en terapéutica como astringentes contienen del 16 al 20 % d'acedu tánico.
Usos ancestrales
De la mayoría de los Quercus utilízase la corteza como "casca" pa curtir pieles, yá que formen taníns colos prótidos de la piel, que son imputrescibles (suela, cueru). Na península ibérica, la madera de Quercus ilex y la de Quercus pyrenaica utilizáronse enforma pa producir carbón vexetal.
El Quercus macrocarpa tamién foi usáu polos indios americanos pa tratar problemes de corazón, etc.
Construcción
La madera de Quercus ye de les maderes más resistentes, anque delles especies tener demasiáu tosca (por casu Quercus pyrenaica).
Ye bien utilizada y valorada pa llograr muebles calidable. Amás, utilizar pa la fabricación de toneles y barriques contenedores pa añejado del bon vinu.
Anguciana
Demografía
Dende los años 40 el conceyu venía perdiendo población, a lo que se sumó l'éxodu de los años 70. Pero'l conceyu foi unu de los que, proporcionalmente, amosó una mayor crecedera demográfica en La Rioxa nos últimos años. Ganó 112 habitantes (34%) aumentu que foi particularmente fuerte ente 2005 y 2006 (93 habitantes).
A 1 de xineru de 2010 la población xubía a 510 habitantes, 281 homes y 229 muyeres.
Economía llocal
Anque la economía llocal siempres se basó na agricultura de cebera y viñéu; nos últimos años la población sufrió un repique industrial con pequeñes carpinteríes de madera y metáliques. Pero sobremanera con un par d'empreses dedicaes al riego y a la calderería. Esta postrera convirtióse, por volume d'emplegaos y teunoloxía, nuna de les industries más importantes de la contorna.
Llugares d'interés
thumb|220px|right|Torre Fuerte de Anguciana. thumb|220px|right|Ermita de la Concepción.
Torre fuerte de los Salcedo
Bona amuesa d'arquiteutura militar, la torre d'estilu góticu empezó a ser construyida en 1397 por Juan Alfonso de Salcedo xunto a la ponte del ríu Tirón, dempués de que Enrique III de Castiella concediéra-y el señoríu de Anguciana polos sos servicios emprestaos a la corona y de que-y diera permisu (obligatoriu na dómina) pa construyir la fortaleza. Ta construyida en piedra de sillería. La so planta ye rectangular. La parte cimera atópase rematada por almenes y matacanes, anque'l segundu nivel d'estos son un agregu recién. Caltiénense delles saeteres del edificiu orixinal. Nos sos murios practicáronse en dómines recién distintos ventanales en ojiva y aspillera, amás de ser estremáu en delles plantes.
En 1920 foi vendida a una comunidá de franciscanos de Perú qu'instalaron un colexu. Darréu foi adquirida por un particular.
Caltener en bon estáu.
Ilesia de San Martín
La construcción de la ilesia empecipiar a principios del sieglu XVI. Los dos capiyes del primer tramu, la parte inferior de la torre, la portada y la reforma de la cabecera son del sieglu XVII. La capiya del segundu tramu ye del sieglu XVIII. El restu del sieglu XIX, sacante los cuerpos cimeros de la torre del sieglu XX.
Ponte sobre'l ríu Tirón
thumb|220px|right|Ríu Tirón dende la ponte de piedra.
Ermita de Santa María de Oreca
Del sieglu XVII.
==== Ermita de la Concepción o tamién Ermita de la Esclavitú Asitiada xunto al campusantu, del sieglu XVIII, que consta d'una sola nave con cabecera rectangular.
Sedobassia sedoides
Sedobassia ye un xéneru monotípicu de plantes fanerógames pertenecientes a la familia Amaranthaceae. La so única especie:Sedobassia sedoides, ye orixinaria d'Europa onde se distribúi dende Hungría hasta Siberia.
Taxonomía
Sedobassia sedoides describióse por (Pall.) Freitag & G.Kadereit.
Década del 940 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XI e.C. - Sieglu X e.C. - Sieglu IX e.C.)
Príncipe d'Asturies
thumb|right|180px|Escudu del Príncipe d'Asturies. Príncipe d'Asturies ye'l títulu cimeru que pertién l'heriede de la Corona Española. Anguaño ye So Alteza Real Doña Leonor de Borbón.
Ducáu d'Estonia
El ducáu d'Estonia (en suecu: Hertigdömet Estland; n'estoniu: Eestimaa hertsogkond) o Estonia sueca (en suecu: Svenska Estland) foi un dominiu integrante del Imperiu suecu ente los años 1561 y 1721, momentu nel que foi vencíu a Rusia pol tratáu de Nystad. Mientres el dominiu rusu, cuando la situación de los llabradores estonios deterioróse gravemente, el ducáu empezó a ser recordáu pol pueblu estoniu como los bonos vieyos tiempos de Suecia (n'estoniu: vana hea Rootsi aeg).
Príncipe d'Asturies
Orixe del títulu
Los oríxenes del Principáu d'Asturies remóntense a los primeros años del sieglu XIV, cuando, nes Asturies d'Uviéu constituyó el primer gran señoríu nobiliariu pa don Rodrigo Alvares. Al morrer ensin socesión, pasó a don Enrique de Trastámara que, a la vegada, cedió-ylu al so fíu bastardu: Alfonso Enríquez. Demientres el reináu de Xuan I, el conde de Noreña protagonizó una serie de revueltes que decidieron al Rei a confiscar el señoríu ya incorpoaralu a la corona de Castiella. Esta decisión de convertilu en realengu, confirmóla dos años más tarde, en 1385, dio testamentu mandó al so fíu Enrique:
Ducáu d'Estonia
Historia
Mientres la Baxa Edá Media la Orde teutónica controlaba'l territoriu de l'Antigua Livonia (oficialmente, Terra Mariana), onde estableciera cuatro obispaos y un Estáu. A empiezos del sieglu XVI el dominiu teutónicu se desmoronó, por causa de la secularización impuesta pola reforma de 1525, mientres la guerra de Livonia en 1560. Instalada na inseguridá, la ciudá de Reval axustó un alcuerdu de vasallaxe col imperiu suecu, robláu finalmente en 1561, lo que tres la so integración nel imperiu -y permtió caltener la so aristocracia, según amplios privilexos y autogobiernu. Yá por aciu alcuerdu o conquista, Reval y les rexones livonas del condáu de Harju, el de Lääne-Viru, de Rapla y de Järva, que les sos fronteres coinciden se circunscriben aproximao a l'actual Estonia, pasaron a integrar el ducáu d'Estonia, dominiu vasallu de los suecos. En 1581 Suecia conquistó'l condáu de Lääne, que se xunió al territoriu.
Príncipe d'Asturies
Orixe del títulu
Los términos de la redaición de la Célula Real de constitución del Principáu conozse por una escritura de confirmación fecha pol rei Xuan II de Castiella, el documentnu orixinal ta perdíu. Declaraba:
En 1388, a raíz del matrimoniu alcordáu ente'l Xuan I y el duque de Láncaster, hermanu del rei d'Inglaterra, pa los sos fíos Don Enrique de Castilla y doña Catalina, pa finar coles pretensiones de los Lancaster a la corona del Castiella (como descendientes de Pedru I), decidióse (alcuerdu de Bayona) que a semeyanza de Francia que los primoxénitos de los Reis yeren entitulaos Delfines y d'Inglaterra onde yeren Príncipes de Gales, en Castiella seríen Príncipes d'Asturies.
Historia de Senegal
La historia de Senegal estrémase comúnmente en diversos periodos estremes qu'inclúin el periodu prehistóricu, el periodu precolonial, el periodu colonial y l'era contemporánea.
Ducáu d'Estonia
Historia
L'adquisición sueca de Livonia creó grandes tensiones en redol al mar Bálticu, empezando una guerra pol control rexonal en 1563. Mientres el tercer cuartu del sieglu XVI la realeza sueca vivió situaciones convulsas y l'imperiu desastres militares. Nesi contestu, Rusia atacó al ducáu estoniu, pero nun consiguió apoderase d'él debid a la intervención de Polonia, que de la mesma atacó a los rusos. En 1587 llegó al tronu de Polonia Segismundo III Vasa, creándose la República de les Dos Naciones, qu'aunía a los suecos y a los polacos. Lloñe de borrar les tensiones ente dambes naciones per Estonia, la disputa pol ducáu convertir nuna de les sos grandes diferencies.
El fin del dominiu suecu d'Estonia asocedió mientres el reináu de Carlos XII de Suecia quien, mientres la Segunda Guerra del Norte, dexó que los rusos, lideraos pol zar Pedro'l Grande, ocuparen Estonia. En 1721, tres la Paz del Norte (1719-1720), los suecos acepten vencer diversos territorios definitivamente, ente los que s'atopaba'l ducáu d'Estonia, que pasó a ser dominiu rusu. Darréu, el territoriu ocupáu por del ducáu permaneció práuticamente inalteráu hasta 1917, so les formes de gobernorato y provincia.
Príncipe d'Asturies
Orixe del títulu
El títulu de Príncipe d'Asturies n'adelantre será ostentaáu pol Herederu de la Corona de Castilla y depués d'España.
La institución del Príncipe d'Asturies nun foi un simple títulu d' honor, pues el territoriu asturianu pertenecía-yos como patrimoniu, la persona a la que se-y otorgaba'l títulu podía nomar xueces, alcaldes, etc., y gobernaben el Principado en representación de su Señor. Esta situación camudó colos Reis Católicos, quemenguaron el títulu de Príncipe de Asturias a una condición simbolica y honorífica, calter que se caltuvo colos reis de la Casa d'Austria y cola dinastía de los Borbones.
Historia de Senegal
Periodu prehistóricu
Afayos arqueolóxicos por tola área indiquen que Senegal tuvo habitáu en tiempos prehistóricos.
Paleolíticu
La evidencia más temprana d'ocupación humana en Senegal atopar nel valle del ríu Falémé nel sureste. La presencia del home'l baxu paleolíticu tas atestiguada pol descrubrimiento de preseos de piedra carauterísticos del achelense como hacha de mano de les qu'informó Théodore Monod na punta de Fann na península de Cap-Vert en 1938, o en cuchielles atopaos nel sureste. Atopáronse tamién piedres conformaes por aciu la téunica de Levallois, carauterística del paleolíticu mediu. La industria musteriense ta representada por raspadores atopaos na península de Cap-Vert, según nos valles medios y baxos del ríu Senegal y del Falémé. Delles pieces rellacionáronse direutamente cola caza, como les atopaes en Tiémassass, cerca de M'Bour, un llugar revesosu ye que dalgunos pertenecen al paleolíticu cimeru, ente qu'otros argumenten en favor neolíticu.
Neolíticu
En Senegambia, el periodu mientres el cual los cazadores pañadores-pescadores pasaron a sendentarizarse y convertise en llabradores y artesanos ta bien estudiáu. Nel rexistru arqueolóxicu, reparar l'apaición d'oxetos ellaboraos y cerámica. Anque estos afayos nun cubrir tol territoriu y esisten rexones ensin muncha información. Magar les carauterístiques y les manifestaciones d'esta cultura neolítica tán bien identificaos la so origien y la rellación con otres árees inda precisa más estudiu. Lo que s'atopó, ye esto:
Periodu precolonial
300px|thumb|Imperiu Yólof. Nel territoriu del actual Senegal atópense diversos pueblos de les families llingüístiques mandé occidenales y senegambiana (atlántica septentrional). Estos dos grupos namái tán remotamente rellacionaos, polo que podríen corresponder pueblos qu'entraron en distintos momentos en Senegal. La mayor parte de los llingüistes acepta qu'esiste una rellación alloñada ente les llingües mandé, les llingües atlántiques y otres llingües Níxer-Congu. Dalgunes de les principales etnies actuales de Senegal como los serer, los wólof o los fula falen llingües senegambianas.
El primer imperiu conocíu qu'ocupó territorios del actual Senegal ye'l de Takrur que perduró ente'l sieglu IX y el sieglu XIII. L'Islam establecer nel valle del ríu Senegal nel sieglu XI. Anguaño, el 84% de los senegaleses d'anguaño son musulmanes. L'imperiu de Ghana que perduraría hasta'l sieglu XIII exerció ciertu influxu cultural y comercial sobre Senegal. Tamién ente los sieglos los sieglos XII y XIV, l'área tuvo so la influencia de los imperios mandinga del Este como l'imperiu de Malí.
L'imperiu Yólof o Wólof de Senegal tamién foi fundáu mientres esti tiempu y ye l'únicu d'estos reinos ya imperios africanos que'l so orixe ye senegalés autóctonu. Nel sieglu XVI, l'imperiu Yólof estremar en cuatro reinos competidores: los Wolof, Waalo, Cayor y Baol.
Periodu colonial
Delles potencies europees —Portugal, los Países Baxos ya Inglaterra— compitieron pol comerciu nel área dende'l sieglu XV, hasta qu'en 1677 Francia terminó cola posesión de lo que se convirtiera nun importante puntu de partida del comerciu d'esclavos, la isla de Gorea cercana Dakar. Foi solu nos años 1850 cuando'l franceses, sol gobernador Louis Faidherbe, empezaron a espandise n'el mesmu territoriu senegalés.
Faidherbe, se conviertió en goernador de Senegal (1854-1861 y 1863-1865), enfusó amodo nel interior del país, y sentó les bases del la futura África Occidental Francesa. Nuna rexón onde, tres l'abolición del tráficu esclavista, la argicultura basar nel miyu, el sorgu y los tubérculos. Faidherbe promovió'l cultivu del cacagüés. Na alministración impunxo'l fin de los gobiernos llocales y creó tribunales autóctonos y escueles que yeren un mediu d'exercer coacción sobre'l xefes llocales como l'École des Otages, destináu a los fíos de los xefes y los intérpretes. El 21 de xunetu de 1857 creóse'l primer cuerpu de tropes autóctones senegaleses comandadas por Faidherbe.
Conducíes pol capitán de navío Protet, les tropes franceses tomaron posesió de les mariña en 1857 y construyóse un pequeñu fuerte, pero'l xefe de batallón Émile Pinet-Laprade, qu'ellaboró'l primer plan catastral en xunu de 1858 foi l'auténticu fundador de Dakar. Los trabayos del puertu de Dakar que orixinalmente nun yera más qu'una aldega de pescadores, empezaron en 1862.
Indepedencia de Francia
En xineru de 1959, Senegal y el Sudán francés xunir pa formar la Federación de Malí, que se convirtió nuna nación totalmente independiente'l 20 de xunu de 1960, como resultáu de la independencia y l'alcuerdu de tresferencia de poder robláu con Francia'l 4 d'abril de 1960. Por cuenta de dificultaes polítiques internes, la Federación eslleióse'l 20 d'agostu de 1960. Senegal y Soudan (renombráu como la República de Malí) proclamaron la so independencia. Léopold Senghor, un conocíu poeta internacional, políticu y estadista, foi escoyíu como primer presidente de Senegal n'agostu de 1960.
Dempués de la disolución de la Federación de Malí, el Presidente Senghor y el Primer Ministru Mamadou Dia gobernaron xuntos so un sistema parllamentariu. N'avientu de 1962, la so rivalidá política llevó a un intentu de golpe d'Estáu pol Primer Ministru. El golpe foi amenorgáu ensin derramamiento de sangre y Dia foi arrestáu y encarceláu. Senegal adoptó una nueva constitución que consolidó'l poder del Presidente. En 1980, el Presidente Senghor retirar de la política y tresfirió-y el cargu al so socesor escoyíu a mano, Abdou Diouf, en 1981.
Senegambia
Senegal xunir con Gambia pa formar la confederación de Senegambia el 1 de febreru de 1982. Sicasí, la integración imaxinada de los dos países nunca se llevó a cabu y la xunión foi eslleida en 1989. A pesar de diálogos de paz, un grupu separatista del sur na rexón de Casamance enfrentóse esporádicamente coles fuercies gubernamentales dende 1982. Senegal tien una llarga historia de participación en caltener la paz internacional.
Abdou Diouf foi'l presidente ente 1981 y 2000. Fomentó un más amplia participación política, amenorgó la intervención del gobiernu na economía y amplió los compromisos diplomáticos de Senegal, particularmente con otres naciones países en desenvolvimientu. La política interna dacuando enchióse en violencia caleyera, tensiones nes fronteres y un movimientu separatista violentu na rexón del sur de Casamance. Sicasí, el compromisu de Senegal cola democracia y los derechos humanos consolidóse col tiempu. Diouf sirvió cuatro mandatos como Presidente. Na eleición presidencial de 2000, foi ganáu nun llibre y xusta eleición pol líder de la oposición Abdoulaye Wade. Senegal esperimentó la so segunda transición al poder pacífica y la primera d'un partíu políticu a otru.
El 30 d'avientu de 2004 el Presidente Abdoulaye Wade anunció que roblaría un tratáu de paz con dos facciones separatistes del Mouvement des Forces Démocratiques de la Casamance (MFDC) na ragión de la Casamance.
Robert Emhardt
Robert Emhardt foi un actor teatral, cinematográficu y televisivu d'Estaos Xuníos, a lo llargo de que la so carrera especializar na interpretación de malvaos.
Biografía
Nacíu n'Indianapolis, Indiana, Emhardt estudió interpretación na Royal Academy of Dramatic Art de Londres, Inglaterra.
Empezó la so carrera teatral nel circuitu de Broadway como suplente de Sydney Greenstreet na década de 1930, debutando realmente cola obra The Pirate (1942). Como actor teatral foi miembru del repartu de la producción orixinal estrenada en 1952 en Broadway de la pieza The Seven Year Itch.
D'ente les sos actuaciones cinematográfiques figuren les que llevó a cabu en 3:10 to Yuma (1957) y Underworld U.S.A. (1961). Nel mediu televisivu foi intérprete regular de la serie Another World, encarnando a Mackenzie Cory, y de The Kids From C.A.P.E.R., nel papel del Sarxentu Vinton. Amás fixo munches actuaciones como artista convidáu en shows como Alfred Hitchcock Presents, The Twilight Zone (episodiu "Static"), Perry Mason, y The Andy Griffith Show.
Emhardt tuvo casáu cola actriz Silvia Sideli, cola que tuvo un fíu y dos fíos. L'actor finó en 1994 en Ojai, California, por causa de un fallu cardiacu.
Universal Serial Bus
El Bus Universal en Serie (BUS) (n'inglés: Universal Serial Bus), más conocíu pola sigla USB, ye un bus de comunicaciones que sigue un estándar que define los cables, conectores y protocolos usaos nun bus pa coneutar, comunicar y aprovir d'alimentación llétrico ente ordenadores, periféricos y dispositivos electrónicos.
El USB ye utilizáu como estándar de conexón de periféricos como: teclaos, mures, memories USB, joysticks, escáneres, cámares dixitales, teléfonos móviles, reproductores multimedia, imprentadores, dispositivos multifuncionales, sistemes d'alquisición de datos, módems, tarxetes de rede, tarxetes de soníu, tarxetes sintonizadoras de televisión y grabadores de DVD esternes, discos duros esternos y disqueteres esternes. El so ésitu foi total, moviendo a conectores como'l puertu serie, puertu paralelu, puertu de xuegos, Apple Desktop Bus o PS/2 a mercado-nicho o a la considerancia de dispositivos obsoletos a esaniciar de los modernos ordenadores, pos munchos d'ellos pueden sustituyise por dispositivos USB qu'implementen esos conectores.
Reseña
El USB foi diseñáu pa economizar y estandarizar la conexón de periféricos.
Foi desenvueltu a mediaos de los años 1990; y en 1996, el Foru de Implementadores de BUS (USB Implementers Forum, USB-IF) llanzó la impopular primer especificación “USB 1.0”, hasta qu'en 1998 llanzó la famosa especificación USB 1.1.
Dende 2004, aproximao 6 mil millones de dispositivos atópense anguaño nel mercáu global, y alredor de 2 mil millones vienden cada añu.
Uso
El campu d'aplicación del USB estender na actualidá a cualquier dispositivu electrónicu o con componentes, dende los automóviles (les radios d'automóvil modernes van convirtiéndose en reproductores multimedia con conector USB o iPod) a los reproductores de discu Blu-ray o los modernos xuguetes como Pleo. Implementáronse variaciones pal so usu industrial ya inclusive militar. Pero onde más se nota la so influencia ye nos teléfonos intelixentes (Europa creó una norma pola que tolos móviles tendrán de venir con un cargador microUSB), tabletas, PDA y videoconsoles, onde reemplazó a conectores propietarios casi por completu.
Dellos dispositivos riquen una potencia mínima, asina que pueden conectase dellos ensin precisar fontes d'alimentación extra. Pa ello esisten concentradores (llamaos USB hubs) qu'inclúin fontes d'alimentación p'apurrir enerxía a los dispositivos coneutaos a ellos, pero dalgunos dispositivos peracaben tanta enerxía que precisen la so propia fonte d'alimentación. Los concentradores con fonte d'alimentación pueden apurri-y corriente llétrica a otros dispositivos ensin quitar corriente al restu de la conexón (dientro de ciertes llendes).
Versiones previes
L'estándar USB evolucionó al traviés de delles versiones antes del so llanzamientu oficial en 1996:
Velocidaes de tresmisión
200px|thumb|Logotipu del USB 2.0 thumb|Logotipu del USB 3.0
Comparancia de velocidaes
thumbnail|Mini [[ventiladores USB]] y-SATA: 2,4 Gb/s (300 MB/s) ATA: 100 MB/s (UltraDMA 5)
Les Baux-de-Breteuil
Les Baux-de-Breteuil ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Universal Serial Bus
USB 3.0
Carauterístiques de USB 3.0
A diferencia del USB 2.0, esta nueva teunoloxía (USB 3.0 Super Speed), ye casi diez veces más rápida, yá que tresfier datos a 600 MB/s. Tamién, podemos notar que cunta con soporte pa dispositivos HD esternos, lo qu'aumenta'l so rendimientu.
Emily Rutherfurd
Emily Rutherfurd (nacida Emily Kernan Rutherkfurd el 18 de setiembre de 1974) ye una actriz d'Estaos Xuníos. Ye conocida pol so papel como Christine "New Christine" Hunter en The New Adventures of Old Christine.
Universal Serial Bus
USB 3.0
La principal carauterística ye la multiplicación por 10 de la velocidá de tresferencia, que pasa de los 480 Mbit/s a los 5 Gbit/s (300 MB/s).
Sami kildin
El sami kildin ye una llingua sami falada na Península de Kola, nel noroeste de Rusia. Esti idioma escribir en alfabetu cirílicu.
Universal Serial Bus
USB 3.0
Otra de les carauterístiques d'esti puertu ye'l so "regla d'intelixencia": los dispositivos que se enchufan y dempués d'un ratu queden en desusu, pasen darréu a un estáu de baxu consumu.
Emily Rutherfurd
Vida personal
Rutherfurd foi criada en Nueva York y asistió al Sagráu Corazón en Upper East Side. Tamién asistió al St. Mark's School en Southborough, MA. Vive en Los Angeles col so home, Loch Gallagher, y la so fía, Grace.
Sami kildin
Distribución xeográfica
Anque'l sami kildin ye faláu por unes 500 persones al traviés de la Península de Kola, l'área alredor de Lovozero tien la mayor concentración de falantes. Ye la mayor de les llingües sami orientales per númberu de falantes, sicasí, el so futuru nun paez tan prometedor como'l sami skolt o'l sami inari. El sami akkala considérase la llingua sami más cercana al kildin. De cutiu el akkala yera consideráu un dialeutu del kildin.
Sistema d'escritura
El sami kildin ye escritu con una versión ampliada del alfabetu cirílicu que foi oficialmente aprobáu en 1937.
Les vocales llargues son marcaes con un macrón (¯) sobre la vocal (y sobre la diéresis nos casos de ӓ y ӭ). Les lletres ӓ, ҋ/ј, ӆ, ӎ, ӊ, ӈ, ҏ, ъ, ь, ҍ y ӭ nun apaecen al entamu de les pallabres, por cuenta de que estes lletres marquen carauterístiques de les consonantes precedentes. La lletra h marca la preaspiración y apaez a metá o a la fin de la pallabra. N'otres versiones de la ortografía l'apóstrofu ye usáu pa marcar la preaspiración.
Ҋ y ј son formes alternaes d'escribir el mesmu soníu, una voz sorda palatal aproximante. La lletra щ apaez namái en préstamos llingüísticos rusos.
Emily Rutherfurd
Carrera
Los sos creitos en televisión inclúin The Ellen Show, Married to the Kellys, un papel recurrente como una estudiante na clas d'actuación de Jack McFarland en Will & Grace, y una apaición como convidada en What I Like About You. Los sos creitos en cine inclúin Elizabethtown, National Lampoon's Van Wilder y Loves Me Loves Me Not.
Universal Serial Bus
USB 3.0
Principales diferencies ente los puertos:
Sami kildin
Vocales
El diccionariu Rimma Kurutsj presenta les siguientes vocales pa la llingua:
Universal Serial Bus
USB 3.0
Al empar, la intensidá de la corriente amontar de los 500 a los 900 miliamperios, que sirve p'abastecer a un teléfonu móvil o un reproductor audiovisual portátil en menos tiempu.
Per otru llau, aumenta la velocidá na tresmisión de datos, yá qu'en llugar de funcionar con tres llinies, facer con cinco. D'esta manera, dos llinies utilizar pa unviar, otros dos pa recibir, y una quinta encargar de suministrar la corriente. Asina, el tráficu ye bidireccional (Full-dúplex).
A finales de 2009, fabricantes como Asus o Gigabyte presentaron plaques base con esta nueva revisión del bus. La versión 3.0 d'esti conector universal ye 10 vegaes más rápida que l'anterior. Aquellos que tengan un tecláu o un mur de la versión anterior nun van tener problemes de compatibilidá, una y bones el sistema dir a reconocer al intre, anque nun van poder beneficiase de los nuevos adelantos d'esti puertu usb serial bus.
Na feria Consumer Electronics Show (CES), que se desenvolvió en Las Vegas, Estaos Xuníos, presentáronse dellos aparatos que vienen col nuevu conector. Tantu Western Digital como Seagate anunciaron discos esternos forníos col USB 3.0, ente que Asus, Fujitsu y HP anunciaron que van tener modelos portátiles con esti puertu.
Principales diferencies ente USB 2.0 y 3.0 La principal diferencia apreciable, ye la velocidá de tresferencia de datos, que ye bien cimeru nel estándar USB 3.0. El soporte de formatos HD ye casi nulu en USB 2.0, pero ye llargamente soportáu por USB 3.0. Los dispositivos USB 3.0 pueden conectase en conectores USB 2.0 y viceversa, si ye de tipu A. Si ye de tipu B o micro-B, los dispositivos USB 2.0 pueden conectase en conectores USB 3.0, pero non al aviesu.
400px|Conectores USB 3.0.
USB 3.1 con conectores Tipu-C reversibles
miniaturadeimagen|Estructura del conector USB Tipu C N'agostu de 2014, la USB-IF, organización formada por empreses como Intel, Microsoft, HP y Apple ente munches otres y que decide sobre l'estándar del USB, publicó la especificación del nuevu conector USB, tamién conocíu como "Tipu C", qu'implementa un nuevu tipu de conector reversible tantu n'estremos como en posición. Esti tipu de conector, amás d'ufiertar comodidá pol so diseñu reversible, ufierta una velocidá d'hasta 10 Gbit/s de rendimientu ente qu'al empar hasta 2A pueden estrayese sobre 5V, y opcionalmente, tamién 5A sobre 12V (60W) o 20V (100W). Esta ye la razón pola cual la MacBook, dende los sos modelos del añu 2016, pue ser alimentada a cencielles al traviés de la so conexón USB basándose tamién na nueva especificación USB 3.1.
El nuevu tipu de conector ta pensáu pa ser el socesor de tolos anteriores (Tipu A y B), que van quedar obsoletos cuando'l nuevu implementar en tou tipu de dispositivos móviles y de sobremesa.
Coprolitu de Lloyds Bank
Foi atopáu en 1972 sol sitiu que se llamaría la caña York del Lloyds Bank y ye l'exemplu d'hez humana fosilizada más grande del que se tien rexistru. Un analís del material (de 2o cm de llongura por 5 cm d'anchu) indicó que'l so productor comía mayormente carne y pan, y la presencia de dellos güevos de parásitos suxuren qu'él o ella tenía una infeición intestinal.
Universal Serial Bus
USB 3.1 con conectores Tipu-C reversibles
La especificación USB 3.1 identifica dos tases de tresferencia distintes: la especificación USB 3.1 Xen 1 a 4,8 Gbps y USB 3.1 Xen 2 a 10 Gbps. Esto causa un cambéu na nomenclatura de les especificaciones, pudiendo utilizar como sinónimos los términos USB 3.0 y USB 3.1 Xen 1 (conocíos como SuperSpeed USB). La especificación USB 3.1 pasa a llamase USB 3.1 Xen 2, conocida como SuperSpeed USB 10 Gbps o SuperSpeed+.
Coprolitu de Lloyds Bank
En 1991, el paleoescatólogo Andrew Jones foi noticia mundial cuando pidió cotización d'esti ítem p'aseguralo y declaró: ''«Este ye'l cachu d'escrementu más interesante que vi. A la so manera, ye más pervalible que les xoyes de la corona»''.
Universal Serial Bus
USB 3.1 con conectores Tipu-C reversibles
L'estándar USB 3.1 ye retrocompatible con USB 3.0 y USB 2.0. Esto quier dicir qu'un dispositivu con USB 3.1 conectáu a otru con USB 2.0 la velocidá de tresferencia de datos va ser la del dispositivu con USB 2.0 hasta un máximu de 480 Mbit/s. Tamién, va haber que tener en cuenta la versión USB del cable que dexe esa máxima tresferencia de datos, puede tenese dos dispositivos con USB 3.1 pero si utiliza un cable USB 2.0 la tresferencia llindar a esi estándar.