cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hulk
Poderes y habilidaes
El so principal poder ye la so capacidá d'aumentar la so fuercia hasta niveles práuticamente ilimitaos al empar qu'aumenta la so roxura. Dependiendo de qué personalidá de Hulk tea al mandu nesi momentu (el Hulk Banner ye'l más débil, pero compensar cola so intelixencia). Cuando Hulk enóxase o agafa aumenta'l so nivel de fuercia y puede algamar un altor descomanáu (allá una vegada soportó tol pesu d'un monte sobre los sos costazos, soportó'l pesu de les plaques tectóniques d'un planeta de 5 a 10 vegaes mayor que la tierra, etc). La llende cimera de la so fuercia desconozse. La llende vista de Hulk de fuercia y resistencia ye aguantar y redirixir col so puñu dende l'espaciu una estrella muncho más grande que'l Sol, según soportar un pesu equivalente al d'una estrella capaz de xenerar una hipernova (según la fonte que se mire, esta tien de pesar de 8 a 100 vegaes el sol, siendo considerada una estrella hiperxigante). Nel intre de les Guerres Secretes (Secret Wars) aguantó sobre los sos costazos un cordal equivalente a los Montes Rocosos. Debíu al gran desenvolvimientu de los sos músculos, Hulk ye capaz de dar saltos que-y dexen cubrir dellos miles de quilómetros de distancia en poco tiempu (puede llegar a salir de la órbita del planeta, daqué que ye considerablemente grande si cuntamos la velocidá d'escape que se debe algamar). Amás, puede topetar les sos manes nuna palmetada que crea una gran onda de choque capaz d'apagar un xigantescu quema forestal, estrozar estructures o romper tou los vidrios d'una ciudá equivalente Nueva York. El poder d'esti ataque puede devasar a cualesquier ciclón qu'azotara a la Tierra nos sos millones d'años de vida. Los sos Golpes son tan poderosos que fueron capaces de realizar increíbles proezas como destruyir un asteroide del doble del tamañu de la tierra, allumar y crear calor nun cosmos enteru o destruyir toa una dimensión con tan solo un aplausu. Los sos deos y dientes pueden garrar cualquier cosa o furala. Puede comer cualquier cosa. Los sos dientes tienen menos fuercia que la palmetada, pero crean una onda sónica que tien tantu soníu que puede desintegrar daqué o emburriar un desiertu del tamañu d'El Sáḥara a otra parte dafechu distinta. Los sos deos pueden engabitar a una paré, por casu, y llanza-y contra elSol cola mesma potencia qu'un saltu. Los sos deos de los pies déxen-y xuntase a les parés. Puede dicise que tien telequinesis yá que puede mover tan rápido'l so cuerpu pa provocar que l'aire muévase y mueva oxetos.
Hulk tien una resistencia increíble al dañu físicu. Puede aguantar l'impautu d'artillería d'un cañón de gran calibre, armamentu antitanque o esplosiones de bombes gamma (cimeres a les d'hidróxenu) ensin daños apreciables. Tamién tien una gran resistencia a temperatures estremes, pudiendo aguantar dende -150°C hasta unos 6000°C ensin abrasión nin irritación (pero puede llegar a aguantar l'ataque nova de L'Antorcha Humana que ye de 1.000.000 °C ensin guardar daños apreciables y los Fueos Infernales producíos pol Ghost Rider los cualos nengún calor, fueu o lo que seya del universu mortal puede superalo). Anque malo d'estropiar, Hulk nun ye totalmente invulnerable. Delles armes (como'l martiellu místicu de Thor, les garres de adamantium de Wolverine o l'escudu de vibranium del Captain America) pueden causa-y un dañu severu, dependiendo del ataque de dichos oponentes. Sufrió cortes d'armes feches de materiales de gran durez (como les garres d'adamantio de Wolverine) y en teoría podría quedar apreciablemente mancáu, anque'l so factor rexenerativu ayúdalu notablemente, puede quedar amoriáu nel centru d'una esplosión nuclear d'hidróxenu (anque nenguna arma creada pol home puede matar a Hulk, incluyendo les armes creaes por Tony Stark; como muncho dexar inconsciente, pero ensin guardar daños desaxeradamente graves). Anque ye bien resistente, puede recibir amnesia si tien un impautu direutu dende l'espaciu contra'l suelu. La so resistencia puede sumase a la so fuercia pa faer que pueda travesar una paré d'adamantio o vibranio con muncha carrerilla. Si ta na parte delantera d'una nave tan grande como la de Guardians of the Galaxy, puede faer que la nave aguante'l travesar un asteroide enteru ensin nengún rascuñu pero con un sacrificiu pa él. Puede crear un campu de fuercia con movimientos rápidos del so cuerpu faciendo que l'aire mover a tantos quilómetros per segundu que se cute contra dalguna cosa ensin que Hulk reciba daños. Nun puede sufrir quemadures nin per parte d'un misil d'hidróxenu disparáu dende 3.000.000 metros a una velocidá de 3.000 km/s, anque nesti casu recibiría unos pocos llurdios verdes por romper parte del so Piel.
Inclusive, a pesar de (o seique por cuenta de) el so baxu intelectu en ciertos tresformamientos, ye práuticamente inmune al control mental y a los ataques psíquicos. Magar foi manipoliáu repitíes vegaes, la so roxura desafranada fai que los intentos direutos d'aselalo o apodera-y sían ineficaces. Aguantó los poderes de Charles Xavier, Jean Grey y Cable (toos mutantes de nivel omega), ya inclusive se lliberar de la posesión del dios Loki gracies a la so incontenible roxura.
Amás de la so enorme resistencia, Hulk tien una rexeneración de texíos acelerada, pudiendo curar partes del so cuerpu perdíes o estropiaes casi darréu (el factor rexenerativu más rápidu del Universu Marvel, inclusive más rápidu que'l del mesmu Wolverine) en cuestión de segundos. Al igual que la so fuercia físico, el so factor de recuperación aumenta cuando ta enfurecido. El so sistema inmunolóxicu ye tan fuerte que-y fai inmune a toles enfermedaes ya infeiciones esistentes (sacante al virus zombie) inda cuando ye Bruce Banner. El so sistema inmunolóxicu fai que cualquier cosa creada por seres vivos puede entrar nel so aparatu dixestivu.
Nos sos primeros tiempos podía inclusive alendar nel espaciu (demostrar nos sos primeros enfrentamientos con abominación) o so l'agua. Ello ye que'l so cuerpu afacer pa sobrevivir, inclusive en condiciones de vacíu.
A esto sumir el so inmortalidá cronolóxica. La prueba d'esto ye "El Maestru", la versión cientos d'años nel futuru del propiu Hulk. Nel "what if...?" (¿que pasara si...) de Planeta Hulk, dar a entender que Hulk viviera probablemente millones d'años o los necesarios por que se de la evolución d'una especie intelixente nel planeta al que tenía de ser unviáu nel empiezu de Planeta Hulk, convirtiéndose nun ser de llexendariu que vela pola seguridá de la mesma. Por tou esto podría consideráse-y, como unu de los personaxes más poderosos del universu de Marvel, xunto a Franklin Richards, Beyonder, Tribunal Viviente, The One Above All y Thanos. La so intelixencia como Bruce Banner ye igual (o cimera) a la de Tony Stark o Reed Richards y como Hulk ye menor a la de la mole.
Ultimate Hulk
Na so infancia, Bruce suañaba con ser el Captain America. Graduáu de la universidá dos años antes de esperar, busco reproducir el tresmanáu sueru del super soldáu pal gobiernu, so les órdenes del Thunderbolt Ross, cabeza de S.H.I.E.L.D. Llueu se convirtió nel líder del programa del super soldáu, con base en Pittsburgh. Comprometer cola fía de Ross, Betty y desenvolvimientu una rivalidá col so compañeru científicu Hank Pym. Esistieron rumores de que dirixó esperimentos en civiles mientres los sos años nel departamentu; ensin dulda probó la fórmula nel más d'una ocasión. La última prueba tresformó a Banner nun xigante de piel verde con capacidá intelectual llindada, empuestu namái pol so instintu, Banner afaró colo llargo y anchu del país. Convirtióse de volao n'humanu mientres un alcuentru con Spider-Man. En recuperando la so forma humana y dar negativu en célules Hulk, Banner tornó al trabayu. Cuando'l nuevu líder de S.H.I.E.L.D. Nick Fury espandió'l programa de super soldáu, Bruce foi degradáu a segundu al mandu, so les órdenes de Pym. Refugáu y suburdiáu por Betty, y celosu de los proyeutos esitosos de Hank, Banner cayó nuna creciente inseguridá, que provocó que nun tuviera progresos col sueru. El descubrimientu del Capitán América orixinal, vivu y en bones condiciones, aprovir de nueva información pero nenguna meyora.
Escuchando por casualidá a los sos compañeros burllase d'él, Banner allorió y volvióse a inyectar el sueru de Hulk agora combináu con el sangre del Capitán América. Más brutal que nunca, el Hulk de piel gris mató a 852 persones nuna llocada, tratando d'atopar a Betty. Finalmente Los ultimates someter. Banner foi zarráu nuna prisión d'alta seguridá allugada debaxo del Triskelion onde lo caltienen parcialmente sedáu pa prevenir otru tresformamientu. La so conexón con Hulk ye a nivel d'ADN, dexándolo en riesgu permanente de cambéu.
Bullet Points
L'universu onde toos tienen en alter ego del otru y un rebelde Peter Parker emburria a Banner a la cabiana con Rick Jones y conviértese en Hulk. Tiempu depués, Bruce sigue'l rastru de Peter y ye mordíu por una araña gamatizada, dexando la so busca y xuniéndose al exércitu sol nome de Spider-Man.
Anguaño Bruce participa y muerre consumíu en Spider-Trate.
Televisión
Siguiéron-y trés películes, que nun principiu sirviríen como rellanzamientu d'una nueva serie a manera de Spiderman/Marvel Team Up, pero cola bisarma esmeralda. Les películes de televisión son:
Producióse tamién delles series d'animación, más cercanes al cómic que les d'imaxe real:
Producióse tamién otres versiones nueves:
Hulk
thumb|right|220px|Eric Bana interpreta a Hulk na so primer versión cinematográfica. En 2003 salió en cine la primer película d'esti personaxe, sol títulu de Hulk empobinada por Ang Lee y protagonizada por Eric Bana (Bruce Banner), Jennifer Connelly (Betty Ross), Sam Elliott (Thundebolt Ross) y con Nick Nolte como'l padre de Banner y catalizador de la hestoria. El mesmu Hulk foi realizáu por aciu téuniques informátiques, y, al igual que nos cómics orixinales, el so tresformamientu ocurria na nueche, cola diferencia de que'l so color de piel ye verde (como na mayoría de los cómics), en llugar de gris (cuando apaeció per primer vegada).
La resultancia foi polémicu; ente que los detractores del filme quexar de que ye demasiáu lentu ya introspectivu pa una película de superhéroes, los sos defensores allaben el trabayu d'interpretación y l'estética de cómic consiguida, a base d'utilizar con profusión viñetes y los colores verde y moráu carauterísticos del personaxe.
The Incredible Hulk
right|thumb|200px|Edward Norton interpreta a Hulk nel reboot. Marvel Studios recuperó los derechos del personaxe y en 2008 estrenóse una nueva versión col títulu The Incredible Hulk perteneciente al universu cinematográficu de Marvel (MCU). Empobinada por Louis Leterrier y protagonizada por Edward Norton como Bruce Banner, Liv Tyler como Betty Ross, Tim Roth como Emil Blonsky, la Abominación, William Hurt como Thunderbolt Ross y Lou Ferrigno poniéndo-y voz a Hulk. El guionista Zak Penn trabayó nuna secuela más cercana a los cómics y la serie de televisión. Norton reescribió'l guión n'aceptando actuar como actor principal, esaniciando cualquier venceyu col anterior filme recontando l'orixe del personaxe por aciu flashbacks.
The Avengers
thumb|right|[[Mark Ruffalo, quién interpreta a Hulk na película]] Hulk tornó'l 4 de mayu de 2012 na superproducción de The Avengers, como miembru y fundador del equipu homónimu. Por cuenta de problemes cola producción, Edward Norton nun volvió interpretar al alter ego del xigante esmeralda, Bruce Banner; esta vegada'l so puestu foi ocupáu pol actor Mark Ruffalo y emplegóse la téunica de captura de movimientus, usada na película Avatar, pa crear a Hulk de manera muncho más realista. Equí xúnese con Iron Man, Thor, Captain America, Viuda Negra y Güeyu de Ferre na batalla contra Loki y los Chitauri.
Iron Man 3
Na película Iron Man 3 (2013) Bruce Banner fai una apaición na escena post creitos onde puede notase que Tony Stark cuntó-y el so vida entera al entamu de la película.
The Avengers: Age of Ultron
Nel 2015, Hulk torna na nueva película Avengers: Age of Ultron, onde ye controláu pola Scarlet Witch y enfréntase a Iron Man cola so Hulk-Buster. Mas tarde, va enfrentar a Ultron.
Thor: Ragnarok
En payares de 2017 estrenóse Thor: Ragnarok. Nuna entrevista, Mark Ruffalo dixo que Bruce Banner y Hulk podríen apaecer nuna mesma escena. Na película apréciase que Thor y Hulk van enfrentar nun campu de gladiadores del Gran Maestru. Al pie de Loki y Valquiria, van xunir pa enfrentar a Hela.
Avengers: Infinity War
Ruffalo apaez como Hulk nesta película, onde s'axunta colos Vengadores y los Guardians of the Galaxy dempués del Ragnarok.
Epic Rap Battles Of History
El 29 de xunu de 2016 la canal de YouTube "Epic Rap Battles Of History" publicó un videu tituláu "Bruce Banner vs Bruce Jenner - Epic Rap Battles of History - Season 5". Nesi videu, el personaxe de Bruce Banner y el so alter ego "Hulk" faen una apaición. Bruce Banner ye interpretáu por Lloyd Ahlquist y Hulk ye interpretáu por Mike O'Hearn.
Ole Rømer
Ole Christensen Rømer foi un astrónomu danés.
Biografía
En 1672, por cuenta de la intervención de Jean Picard, foi a Francia, ingresando na acabante crear Academia de Ciencies de París. Dicha academia foi creada en 1666 mientres el reináu de Lluis XIV.
El so ministru Colbert decatar de la importancia de que Francia se convirtiera en primer potencia científica y, con fondos aparentemente ilimitaos, consiguió que Christian Huygens, Picard y, sobremanera, Giovanni Doménico Cassini xunir al proyeutu.
Monteplain
Tien una población de y una superficie de  km².
Ole Rømer
Biografía
Por cuenta de la influencia de Rømer introducióse'l calendariu gregorianu en Dinamarca nel añu 1701.
Casi tolos manuscritos del pernomáu astrónomu perder na tarrecible quema que destruyó'l Observatoriu de Copenhague el 20 d'ochobre de 1728.
Descubrimientu de los satélites de Xúpiter
Les observaciones del primer satélite de Xúpiter efectuaes por Römer y Giovanni Doménico Cassini indicaron una desigualdá, que los dos sabios creyeron poder atribuyir al espardimientu socesivu de la lluz (Observatoriu de París, añu 1676). Cassini nun tardó en refugar esa idea tan xusta; pela cueta Römer caltener, xuniendo d'esta manera'l so nome a unu de los más grandes descubrimientos qu'arguyecen a l'astronomía moderna.
Fízose notar que dempués de la idea tan feliz d'atribuyir les diferencies que se reparen ente les vueltes del primer satélite de Xúpiter a les llendes del conu de solombra mientres la primera y la segunda cuadradura del planeta y del espardimientu de la lluz, Römer, inexplicablemente, refalgó demostrar que na mesma hipótesis atopábase la esplicación de les desigualdaes notaes tamién nos otros trés satélites.
Podría estrañar que nun tratara d'evaluar la velocidá de la lluz con más exactitú de la qu'aplicó. Horrebow, el discípulu predilectu de Römer y el so más fervosu almirador, afita en 14 m 10 s en cuenta de 8 m 13 s el tiempu que tarda la lluz en travesar la distancia que dixebra al Sol de la Tierra.
L'antioyu
.
Römer, que fuera testigu en París de les dificultaes pa faer mover nel planu del meridianu la lente d'un cuartu de círculu mural, esto ye, una lente equilibrada sobre una exa bien curtia y obligada a aplicase de cutio sobre un llimbu imperfectamente fechu, imaxinó y construyó el antioyu meridianu.
Esti preséu que güei día puede trate en munchos observatorios astronómicos débese, poro, al maxín del astrónomu danés.
El micrómetru
Débese-y tamién la invención d'un atélite micrómetru, d'usu bien común escontra finales del sieglu XVII na observación de los eclíss. Con esti micrómetru podía aumentar o menguar la imaxe del Sol o de la Lluna hasta que tuvieren ente dos filos asitiaos cerca del ocular.
Termometría
Grau Rømer
Manuel Tellería Vicuña
Manuel Tellería Vicuña foi un abogáu, maxistráu y políticu peruanu. Foi vocal de la Corte Cimera de Lima en 1825 y en 1839. Diputáu por Lima en 1827, presidió'l Congresu Constituyente en 1828. Senador ente 1829 y 1833, presidió'l so Cámara en 1832. Integró tamién el Conseyu d'Estáu. Por enfermedá del presidente Agustín Gamarra, y na so calidá de Presidente del Senáu, asumió'l Poder Executivu como Encargáu del Mandu, del 27 de setiembre al 1 de payares de 1832. En 1833 foi diputáu na Convención Nacional (asamblea constituyente).
Biografía
Fíu d'Ignacio Tellería y de Manuela Vicuña. Fixo los sos estudios nel Real Convictorio de San Carlos y graduóse de doctor en Xurisprudencia na Universidá Mayor de San Marcos. Suscribió la manifestación de reconocencia que'l claustru unvió al virréi José Fernando de Abascal al ser suprimíu'l Tribunal del Santu Oficiu en 1813. Añedió la so firma al acta d'Independencia que'l pueblu de Lima aprobó en sesión de cabildru abiertu'l 15 de xunetu de 1821. Nomáu axente fiscal de l'Alta Cámara de Xusticia'l 22 de marzu de 1822, foi sindicáu como unu de los promotores de les protestes populares que determinaron l'arrenunciu y el destierru del autoritariu ministru Bernardo Monteagudo el 29 de xunetu de 1822.
Pasó a ser vocal de la Corte Cimera de Lima el 29 d'agostu de 1825, y en tal virtú hubo d'integrar el Tribunal Militar de segunda instancia n'avientu de 1825, que conoció la causa siguida al xeneral Juan de Berindoaga y a José Terón, polos sos connivencias colos realistes, y sentenciar a muerte el 27 de febreru de 1826. Escoyíu depués diputáu por Lima (1827), presidió'l Congresu Constituyente del 4 de febreru al 4 de marzu de 1828, y al entamase'l Poder Llexislativu según les disposiciones de la Constitución de 1828, pasó a integrar la Cámara de Senadores (1829-1833). Foi entós designáu pa integrar el Conseyu d'Estáu (1829-1832), xunto a Nicolás de Araníbar, Andrés Reyes y Buitrón y José Braulio del Campo Redondo, ente otres personalidaes civiles que collaboraron col primer gobiernu del mariscal Agustín Gamarra. Integró tamién una comisión nomada pa estudiar los proyeutos de llei, xunto con Manuel Lorenzo de Vidaurre, Francisco Javier Mariátegui y Nicolás de Araníbar (1831).
Presidió la Cámara de Senadores na llexislatura de 1832 y constitucionalmente, hubo d'asumir el Poder Executivo del 27 de setiembre al 1 de payares de 1832, mientres la llicencia que s'otorgó al presidente Gamarra por enfermedá del fégadu. Pero implicáu dempués na combalechadura atribuyida al teniente coronel Felipe Santiago Salaverry, foi recluyíu na Fortaleza del Real Felipe nel Callao el 16 de marzu de 1833 y embarcáu depués na goleta Peruviana, camín de Panamá (4 de mayu). En Guayaquil publicó esi mesmu añu Esposición que fai a los pueblos de Perú'l presidente del Senáu sobre los escandalosos sucesos de la so Prisión y expatriación pol Executivu nel mes de marzu de 1833.
N'ausencia foi escoyíu diputáu per Lima a la Convención Nacional (asamblea constituyente), y tornó el 6 d'ochobre p'asumir el so cargu. Cola sida d'una cuarentena, caltúvose-y mar fuera y namái pudo desembarcar el 18 d'ochobre de 1833. Incorporáu a la Convención Nacional, foi de los que votaron pol xeneral Luis José de Orbegoso pal cargu de presidente provisorio de la República.
Depués reasumió l'exerciciu de la maxistratura y, como plenipotenciario del Estáu Nor-Peruanu, allegó al Congresu de Tacna (1837), qu'ellaboró les bases del pactu constitutivu de la Confederación Perú-Boliviana. El Proteutor Andrés de Santa Cruz honrar col grau d'oficial de la Lexón d'Honor y nomólo vocal interín de la Corte Suprema de Xusticia el 4 de payares de 1838, pero al quedar eslleida la confederación, volvió al so cargu na Corte Cimera.
Agrius
Agrius ye un xéneru de lepidópteros glosaos del cladu Ditrysia perteneciente a la familia Sphingidae.
Werner Klemperer
Werner Klemperer foi un actor d'Estaos Xuníos d'orixe alemán, conocíu principalmente pol so papel de Coronel Klink na sitcom de la CBS Hogan's Heroes.
Entamos
Klemperer nació en Colonia (Alemaña) nel senu d'una familia dedicada a la música. Los sos padres yeren Otto Klemperer, renombráu direutor d'orquesta, y Johanna Geisler, una sopranu. Amás, yera primu de Victor Klemperer.
Al ser d'orixe xudíu, la familia Klemperer decidió fuxir del réxime Nazi en 1935, viaxando a Los Angeles, California, onde'l so padre tenía un puestu de direutor d'orquesta. Klemperer empezó a actuar na high school, siguiendo cursos d'interpretación en Pasadena (California). Werner Klemperer, al igual que los sos padres, tamién taba bien dotáu pa la música, y yera un bon concertista de violín y pianu, decidiendo más palantre ampliar la so carrera artística cantando como barítonu operísticu y actuando amás en musicales de Broadway.
Al empecipiase la Segunda Guerra Mundial sirvió nel Exércitu de los Estaos Xuníos, siendo destináu a Ḥawai y trabayando na unidá Army's Special Services, cola cual viaxó pol Teatru d'Operaciones del Pacíficu entreteniendo a les tropes.
Carrera
El primer papel cinematográficu de relevancia de Klemperer foi'l de psiquiatra na película d'Alfred Hitchcock The Wrong Man (1956). Darréu destacó la so interpretación nel filme de 1961 Judgment at Nuremberg. Esta producción trataba sobre los Xuicios de Núremberg posteriores a la Segunda Guerra Mundial, y na mesma Klemperer encarnaba a Emil Hahn, un xuez nazi, y unu de los acusaos nel xuiciu. Antes d'ello, fixo un pequeñu papel nel filme d'Errol Flynn Istanbul (1957), y esi mesmu añu intervieno nel episodiu "Comstock Conspiracy" de la serie Maverick. Amás, en 1961 fixo'l papel principal de la película Operation Eichmann. Na televisión foi artista convidáu de la serie de Brian Keith Crusader, un drama sobre la Guerra Fría emitíu pola CBS.
Antes d'actuar en Hogan's Heroes, Klemperer foi en dos causes Hugo na serie televisiva How to Marry a Millionaire (1957–1959), con Barbara Eden y Merry Anders. Sicasí, ye conocíu principalmente por ser el Coronel Wilhelm Klink, comandante del Stalag 13 nel show Hogan's Heroes, emitíu ente 1965 y 1971. Klemperer, consciente de que diba interpretar a un oficial alemán del réxime nazi, aceptó'l papel cola única condición de que Klink fuera retratáu como un llocu al que tou-y salía mal. Pola so actuación como Klink, Klemperer foi nomáu en seis causes al Premiu Emmy al meyor actor de repartu, ganando'l premiu en 1968 y 1969. Foi nel plató de Hogan's Heroes onde conoció a la so segunda esposa, l'actriz Louise Troy, que trabayaba como artista convidada. La pareya casóse en 1969, divorciándose en 1975.
Últimos años
Tres el fallecimientu del so padre en 1973, Klemperer amplió la so carrera artística actuando na ópera y en musicales de Broadway. Pola so actuación en Cabaré en 1987 foi nomáu al Premiu Tony. Amás, tomó parte en delles grabaciones discográfiques, destacando una versión de la pieza d'Arnold Schönberg Gurrelieder en 1979. En 1981 actuó, con entusiastes crítiques y ésitu de públicu, como'l Príncipe Orlofsky na producción de la Ópera de Seattle Die Fledermaus.
Nel ámbitu televisivu, continuu actuando de manera ocasional en producciones dramátiques, ente elles la que fizo en 1992 nel episodiu "Starstruck" de la serie Law & Order.
Werner Klemperer tuvo dos fíos, Mark y Erika, frutu del so primer matrimoniu con Susan Dempsey. En 1997 casóse cola so tercer esposa, l'actriz televisiva Kim Hamilton, cola que viviera dellos años. El 6 d'avientu de 2000 Klemperer finó en Nueva York por causa de un cáncer. Los sos restos fueron encenraos, y les sos cenices espardíes nel mar.
Mientres munchos años Klemperer foi miembru electu del conseyu del sindicatu Actors' Equity Association, siendo vicepresidente del mesmu nel momentu de la so muerte.
Provincia de Treviso
Tien una superficie de 2.382 km y una población de 703.625 habitantes. La provincia ta formada por 95 conceyos.
Montfleur
Montfleur ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sicoloxía médica
La Sicoloxía Médica ye parte de la Sicoloxía como ciencia y disciplina. Estudia los fenómenos de la vida mental, tantu na so xénesis como nel so desenvolvimientu y manifestaciones.
La sicoloxía médica ye una sub-estaya de la sicoloxía clínica. Axunta les conocencies de los aspeutos psicolóxicos y los problemes médicos pa tratalos como un too. Estudia y aplica les conocencies de les ciencies biomédiques coles ciencies sociomédicas cola finalidá llograr información científica y d'emprestar los sos servicios.
Colexata de San Pedru de Teberga
La ilesia colexal de San Pedru de Teberga ta asitiada nel conceyu asturianu de Teberga, en La Plaza (España).
Trátase d'un templu románicu construyíu nel sieglu XI polo que ye consideráu de románicu tempranu o como una transición del prerrománicu. Por esti motivu l'edificiu caltién elementos de dambos estilos:
Con tou esto puédese indicar que la ilesia ye la primer amuesa d'esti estilu na rexón.
Nel edificiu podemos destacar unos singulares relieves con formes d'animales en distintos capiteles de los que pueden estremase distintos animales de calter simbólicu o cabeces de besties.
Otru aspeutu decorativu de gran importancia ye la escultura del Cristu crucificáu, escultura románica datada nel sieglu XIII de madera policromada que ta asitiada na so capiya mayor.
Momies
El fechu característicu o más famosu del templu ye la esistencia de dos cadabres momificaos, les conocíes como les Momies de Teberga. Trátase de dos cuerpos momificaos pertenecientes al abá de la colexata dende 1690 al 1720, Pedru Analso de Miranda y al so padre'l marqués de Valdecarzana.
Provincia de Belluno
Belluno ye una provincia na rexón del Vénetu, Italia. Llenda al norte con Austria (Tirol y Carintia), al este col Friuli-Venezia Giulia (Provincia d'Udine y Provincia de Pordenone), al sur cola Provincia de Treviso y cola Provincia de Vicenza, al oeste col Trentín-Altu Adigio (Provincia de Trento y Provincia de Bolzano).
Xeografía
La provincia, bien estendida y casi dafechu montascosa, entiende les rexones xeográfiques del Cadore, del Feltrino, del Alpago, de la Val di Zoldo y del Agordino.
Ocupa gran parte de la provincia la seición oriental de los Dolomites, colos cumes del Tofane, del Tre Cime di Lavaredo, del Monte Pelmo, del Monte Civetta, de la Marmolada y de la Pale di San Martino (estos dos últimos nes llendes col Trentín). La provincia ye rica en recursos hídricos y en ríos. El mayor ríu ye'l Piave, colos afluentes Boite y Cordevole. Lambisce il Feltrino tamién el ríu Cismon, afluente del Brenta.
Na parte meridional de la provincia estiende un territoriu mayoritariamente llanu, la Valbelluna, sobre la cual perfílense los Prealpes vénetos (grupu del Schiara, monti del Sole, vette feltrine, macizu del Grappa) y estiéndese el Parque Nacional de les Dolomites Belluneses.
Los centros principales de la provincia (amás de la capital, Belluno) son Feltre, Cortina d'Ampezzo, Agordo, Pieve di Cadore, Mel y Sedico.
Economía
Mientres un tiempu la economía del territoriu basar nes camperes y nel so probe agricultura de monte. Agora l'agricultura ye pocu significativa, llindáu a cultivos menores, como'l cultivu de la xudía nel altiplanu de Lamon.
Nel Bellunese ta presente unu de los distritos industriales más importantes del nordeste, el de la ópticasobremanera nes zones del Agordino y de Cadore. En Agordo tien la so sede Luxottica, una de les industries italianes más actives a nivel internacional. En Longarone ta presente sicasí un establecimientu de Safilo.
Unu de los sectores más importantes pa la economía ye'l turismu: la provincia de Belluno puede presumir de tener delles de les estaciones d'esquí más importantes a nivel nacional, ente les que destaquen, Cortina d'Ampezzo, Alleghe, Auronzo di Cadore, Falcade, Arabba, Sappada, Alpe del Nevegal y polo xeneral les zones del Cadore y del Agordino.
Minoríes llingüístiques
Na provincia tán presentes delles minoríes llingüístiques, tutelaes nel estatutu provincial:
Socialdemocracia
La socialdemocracia ye una ideoloxía política que surdió a finales del sieglu XIX a partir del movimientu socialista. La socialdemocracia moderna estrémase d'otres concepciones del socialismu pola manera qu'interpreta'l significáu ya implicaciones d'esi términu, especialmente en materies polítiques: «La Internacional Socialista fundóse va cien años pa coordinar la llucha mundial de los movimientos socialistes democráticos pola xusticia social, la dignidá humana y la democracia. Nella axuntaron partíos y organizaciones de tradiciones distintes, que compartíen l'oxetivu común del socialismu democráticu. A lo llargo de la so historia, los partíos socialistes, socialdemócrates y llaboristes defendieron los mesmos valores y principios. Los socialistes democráticos llegaron a proclamar estos valores per caminos bien distintos, a partir del movimientu obreru, de los movimientos populares de lliberación, de les tradiciones culturales d'asistencia mutua y de solidaridá comuñal en munches parte del mundu. Tamién tienen raigaños nes diverses tradiciones humanistes del mundu. Pero anque esistan diferencies ideolóxiques y culturales, tolos socialistes comparten la concepción d'una sociedá mundial pacífica y democrática, con llibertá, xusticia y solidaridá».
Mientres pa los socialdemócrates talos principios representen la esencia del socialismu, otros, definiendo'l socialismu nel significáu que xeneralmente se tien del marxismu, refuguen esta interpretación.
La socialdemocracia tamién enceta los temes valóricos dende un prisma progresista.
Los socialdemócrates caracterícense poles sos polítiques reformistes amestaes a la participación ciudadana, a la proteición del mediu ambiente y a la integración de minoríes sociales nes democracies modernes.
Ye'l sector de la izquierda política más representáu del mundu contemporaneu.
Ciguñuela
Ciguñuela ye un conceyu d'España, na provincia de Valladolid (a 12 km de la capital),na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 30,40 km² con una población de 384 habitantes (2016) y una densidá de 13,30 hab/km².
Llocalidá asitiada nel Camín de Santiago de Madrid.
Historia
thumb|left|Vista panorámica de la llocalidá, segunda metá del sieglu XX. thumb|left|Imaxe d'una cai del conceyu, segunda metá del sieglu XX. A principios del sieglu XX tenía unos 650 habitantes.
Economía
Los sos habitantes dedíquense a l'agricultura (cultivos de trigu y cebada), ganadería y sector servicios. El paisaxe de Ciguñuela ye típicamente castellanu. Anchos pandoriales, con una variación del color que va dende'l verde al mariellu según la estación del añu en que s'atope.
Flora y fauna
Al pie de los pandoriales y cultivos yá enantes mentaos, esisten pinos comunes, que son l'abelugu d'animales como la perdiz, la falpayar, la llebre o'l coneyu.
Edificios singulares
thumb|left|Ilesia de San Ginés. thumb|275px|Cai de Ciguñuela, al fondu repara la ilesia del pueblu. thumb|250px|left|Una cai, en 2016. thumb|275px|Depósitu de l'agua. La ilesia de San Ginés ye'l so monumentu más emblemáticu. Ye l'edificiu más altu del pueblu, y foi construyida nel sieglu XVI. Nel so día sirvió pa comunicase cola talaya de Simancas o colos Castiellos de Peñaflor y Castromonte.
Dientro de la ilesia atopa'l Cristu del Humilladero, obra anónima, atribuyida n'ocasiones a Gil de Siloe, que data del sieglu XV. Formó parte d'esposiciones como "Les Edaes del Home".
El retablu mayor, del sieglu XVI, ye d'Esteban Xordán.
Otros edificios importantes son la ermita del Humilladero, la Plaza Mayor, onde s'atopa'l Conceyu, el Parque o la Caseta de los Cazadores.
El pueblu dispón tamién d'una ludoteca, archivu etnográficu, casa rural, oficina de turismu, centru médicu y telecentro; ente otros.
Festividaes
El día de San Ginés, patrón de la llocalidá, celébrase'l 25 d'agostu.
Camín de Santiago
El camín de Santiago na so ruta dende Madrid pasa por Ciguñuela. La llocalidá ta a 460 km de Santiago y dispón d'un albergue pa pelegrinos.
Personaxes célebres
Nesta llocalidá nació'l maestru de primera enseñanza Dióscoro Galindo, fusiláu n'agostu de 1936 xunto al poeta Federico García Lorca nel ribayu de Víznar. Taba destináu en Pulianas cuando foi executáu pola so ideoloxía republicana progresista.
Javi Fuego
Javier Fuego Martínez, conocíu como Javi Fuego, ye un.
Trayeutoria
Empezó xugando nel Club Deportivo Romanón de Pola de Siero hasta que, con nueve años d'edá, incorporar al fútbol base del Real Sporting de Xixón. El 4 de mayu de 2002, cuando entá competía en categoría xuvenil, debutó en Segunda División col Sporting ante'l C. D. Leganés. Militó nel Real Sporting de Xixón "B" mientres les temporaes 2002-03 y 2003-04, al términu de la cual producióse la so promoción definitiva al primer equipu raxón.
Na campaña 2007-08 foi trespasáu al Levante U. D. en cuenta de 853 000 euros, conxuntu col que fixo'l so debú na Primer División el 28 d'agostu de 2007 ante'l R. C. D. Mallorca. En 2008, tres el descensu del Levante a Segunda División, incorporar a la plantía del R. C. Recreativo de Huelva. Volvió perder la categoría col club andaluz na campaña 2008-09, pero caltener nel equipu p'apostar la temporada 2009-10. Al términu de la mesma, robló un contratu col Rayo Vallecano de Madrid, con quien llogró l'ascensu a Primer División na campaña 2010-11. El 10 de payares de 2012, na xornada 11 de la temporada 2012-13, algamó la cifra de cien partíos apostaos en Primer División ante'l R. C. Celta de Vigo.
El 1 de xunetu de 2013 anuncióse'l so fichaxe pol Valencia C. F. El 19 de setiembre debutó na Lliga Europa nel primer partíu de la fase de grupos apostáu frente al Swansea City A. F. C., nel que la Valencia perdió por 0-3. El 13 d'agostu de 2016 anuncióse'l so fichaxe pol R. C. D. Español pa les siguientes trés temporaes. El 30 de xineru de 2018 foi trespasáu al Villarreal C. F. en cuenta de 750 000 euros.
Seleición nacional
Foi internacional con España nes categoríes sub-19, cola que debutó'l 23 d'ochobre de 2002 frente a la República Checa; sub-20, cola que xugó un partíu frente a Eslovaquia el 22 d'ochobre de 2003; y sub-21, cola qu'apostó un alcuentru ante Polonia'l 28 de febreru de 2006. Tamién formó parte de la seleición sub-22 que consiguió la medaya d'oru nos Xuegos Mediterráneos de 2005.
Dennis Ritchie
Dennis MacAlistair Ritchie foi un Ciencies de la computación científicu de la computación estauxunidense.
Collaboró nel diseñu y desenvolvimientu de los sistemes operativos Multics y Unix, según el desenvolvimientu de dellos llinguaxes de programación como'l C, tema sobre'l cual escribió un célebre clásicu de les ciencies de la computación xunto a Brian Wilson Kernighan: El llinguaxe de programación C.
Recibió'l Premiu Turing de 1983 pol so desenvolvimientu de la teoría de sistemes operativos xenéricos y el so implementación na forma del sistema Unix. En 1998 foi-y concedida la Medaya Nacional de Teunoloxía de los Estaos Xuníos d'América. L'añu 2007 xubilóse, siendo'l xefe del departamentu d'Investigación en software de sistemas d'Alcatel-Lucent.
Biografía
Nació en Bronxville (Nueva York) el 9 de setiembre de 1941. Llogró dos graos n'Harvard, en física y matemática aplicada.
En 1967 entró a trabayar nos Llaboratorios Bell, onde participó nos equipos que desenvolvieron Multics, BCPL, ALTRAN y el llinguaxe de programación B. En Lucent encabezó los esfuercios pa la creación de Plan 9 y Inferno, según del llinguaxe de programación Limbo.
C y Unix
200px|thumb|right|[[Ken Thompson y Dennis Ritchie, creadores d'Unix]]
Ritchie ye conocíu sobremanera por ser el creador del llinguaxe de programación C y cocreador, xunto con Ken Thompson, del sistema operativu Unix. Tamién foi coautor xunto con Brian Kernighan del manual El llinguaxe de programación C, que mientres años foi l'estándar de facto del llinguaxe (conocíu como K&R C), hasta l'apaición del ANSI C.
Estos apurras convirtieron a Ritchie nun importante pioneru de la informática moderna. El llinguaxe C úsase llargamente güei día nel desenvolvimientu d'aplicaciones y sistemes operativos, y foi una gran influencia n'otros llinguaxes más modernos como'l llinguaxe de programación Java. Unix tamién sentó les bases de los sistemes operativos modernos, como GNU/Linux y Mac OS X, estableciendo conceutos y principios que güei son llargamente adoptaos.
Nomatos
Dennis Ritchie ye con frecuencia conocíu como "dmr" (la so direición de corréu electrónicu en Bell Labs) en dellos grupos de noticies d'Usenet (como comp.lang.c). Ritchie ye la "R" de K&R o K/R, como se conoz popularmente al famosu llibru sobre C.
Muerte
Morrió la nueche del miércoles 12 d'ochobre de 2011 en compañía de la so familia. El so amigu Robert Pike, foi'l primeru en dar la noticia al traviés de la rede social Google+.
Kaitlyn Maher
Kaitlyn Ashley Maher ye una pequeña actriz y cantante d'Estaos Xuníos. Nació en Novi, Michigan, y depués camudóse a Ashburn, Virxinia. En 2008, algamó hasta los 10 finalistes en America's Got Talent.
Kaitlyn robló un contratu a fines de 2009 con Indie Estreme pal llanzamientu del so álbum debú You Were Meant To Be. L'álbum foi llanzáu'l 1 d'avientu de 2009.
Maher participó na película animada de Disney, Santa Buddies: The Legend of Santa Paws [Títulu curtiu: Santa Buddies] faciendo la voz de Tiny, que foi llanzada'l 24 de payares de 2010 n'Estaos Xuníos. Llogró'l papel protagonista como la güérfana Quinn en The Search for Santa Paws que sigue la hestoria qu'empezó en Santa Buddies. Ta programáu pa estrenase'l 23 de payares n'Estaos Xuníos. En 2012 empezó a grabar Santa Paws 2: The Santa Pups col papel protagonista de Sarah
Relixón na Antigua Roma
thumb|Reconstrucción d'una estatua de [[Xúpiter (mitoloxía)|Xúpiter datada nel sieglu I. El dios Xúpiter yera la deidá principal del cultu públicu romanu. Nel monte Capitolino alzábase'l Templu de Xúpiter Óptimu Máximu, el más importante de Roma.]] La relixón romana consistía, igual qu'ente los griegos, más nun conxuntu de cultos que nun cuerpu de doctrines. Había dos clases de cultos: los del llar, que xuníen estrechamente a la familia, y los públicos, qu'aguiyaben el patriotismu y el respetu al Estáu. Na dómina imperial añediríase'l cultu al emperador. En términos xenerales, tratábase d'una relixón tolerante escontra toles relixones estranxeres, pos los romanos acoyeron a dioses griegos, exipcios, frixos, etc. Tamién yera una relixón contractual, pos les plegaries y ufriendes faíense a manera de pactu colos dioses, esto ye, pa recibir favores, y si el creyente entendía que la divinidá nun lu cumplía, dexaba de rindi-y cultu.
Oríxenes
thumb|left|La [[Luperca|Lupa Capitolina dando de mamar a los ximielgos Rómulu y Remu, fundadores míticos de la ciudá de Roma.]] Nun ye posible rastrexar los oríxenes exactos de la relixón romana, yá que nun esisten datos arqueolóxicos y documentos lo suficientemente confiables. Sicasí, los oríxenes míticos de la ciudá en 753 e.C., según Varrón, tienen delles confirmaciones averaes de l'arqueoloxía. D'alcuerdu a les versiones llexendaries, nun puede dicise que la relixón romana sía «primitiva», en cuantes que los fundadores, veníos d'Alba Longa, reivindicaron col tiempu'l so orixe pernomáu (como descendientes d'Eneas y pertenecientes, por tanto, a la tradición de los poemes homéricos), y declaráronse colonos a les veres del Tíber. Nun puede dicise tampoco que fuera una relixón «inicial», yá que el llugar de la fundación yá fuera frecuentáu, antes de la llegada de los fundadores, y acordies con el mitu, polos dioses llatinos Marte y Xuno, y nes veres del Tíber llevantábase un altar al héroe griegu Heracles (que pa los romanos pasaría a ser Hércules). Finalmente, tampoco puede dicise que fuera una relixón «compacta», yá que, magar ye ciertu qu'a Rómulu atribuyóse-y la consagración de los llugares sagraos de Xúpiter, va ser namái Numa Pompiliu, el so socesor, quien, según la lleenda, estableza una relixón coherente. En resume, esta relixón aceptaba lo procedente de tradiciones anteriores, formábase como una construcción voluntaria, y por tanto, estable nos sos esquemes, pero al empar progresiva no teolóxico y capaz d'acoyer fuercies divines esternes.
La mayor parte de les tradiciones relixoses de la Península Itálica, sobremanera les d'Etruria, remontábense bien a les de Tracia y la islla de Samotracia, bien a les de Tesalia y Dodona. En diches tradiciones apoderaba una especie de fetichismu relixosu, o atribución de cualidaes sobrenaturales a oxetos inanimaos, y en dellos casos, tamién animaos. Por casu, pa los sabinos, una llanza (quir) clavada en tierra, yera'l dios Mamers, Mavors o Marte, el fueu yera Vulcanu, etc. Na confederación de los etruscos, les divinidaes yeren de dos tipos: xenerales (adoraes por tola comunidá), o particulares (patronos o númenes específicos de cada pobláu).
Los especializaos ritos relixosos etruscos taben codificaos en delles coleiciones de llibros escritos sol títulu llatín xenéricu de Etrusca Disciplina. Los Libri Haruspicini trataben de l'aldovinación per mediu de les coraes d'animales sacrificaos; los Libri Fulgurales esponíen l'arte de l'aldovinación por aciu la observación de los rayos; una tercer coleición, los Libri Rituales, tomaben la codificación de la vida político y social según les práutiques rituales. Según l'escritor llatín del sieglu IV Mario Servio Honorato, esistía una cuarta coleición de llibros etruscos, que trataba de los dioses animales. Mientres el sieglu V les autoridaes cristianes consideraron a les obres de relixón romana como paganes y polo tanto les quemaren; l'únicu llibru sobreviviente, el Liber Linteus Zagrabiensis, foi escritu sobro llinu, y sobrevivió namái al ser utilizáu pa envoltura de momies.
Los primeros romanos rindíen cultu a fuercies y seres sobrenaturales de calter indefiníu llamaos numina («presencia»; singular: numen) como Flora, Faunu, etc. Los de la vivienda familiar yeren los Forculus (que guardaben les puertes), los Limentinus (que guardaben los estragales), Cardea (de les terlices), etc. Roma nun principiu tuvo dos divinidaes principales: Vesta y Pallas troyana, a les que llueu se sumaron Xúpiter, que'l so cultu establecióse nel Monte Capitolinu; Xano, el de los empiezos y los finales; Marte, gran iniciador del tiempu y del antiguu añu calendáricu, y finalmente, Rómulu, fíu de Marte, identificáu con Quirinu, como fundador de la Urbe y del Estáu. Créese que los romanos nun construyeron templos nin estatues sinón hasta pasaos unos doscientos años dempués de Numa Pompiliu, por influencia, principalmente, d'etruscos y griegos.
Los montes sagraos
Ye probable que los montes sagraos (Luci), fueren los primeros llugares destinaos al cultu de los dioses hasta que s'alzaron altares, pequeñes capiyes y, a lo último, templos a que'l so alredor #llantar montes, que yeren tan sagraos como los mesmos templos. Los romanos solíen dir nos díes festivos a los montes sagraos, onde podíen baillar y tomar meriendes, siempres y cuando colgaren ufriendes nes cañes de los árboles, qu'asina dispuestos llamábense coronatos ramos, porque los afataben coles teniae (viendas de llana, llinu o seda), que les sos cintes podíen depués afatar les estatues de los dioses dientro de los templos. El respetu que se guardaba a los montes sagraos foi tal, que se consideraba sacrílega a la persona que cortara unu de los sos árboles, magar podía raspiase la yerba y podar les cañes de los arbustos. Coles mesmes, los montes sagraos fueron consideraos asilos, al igual que los templos, onde les persones escorríes por cualesquier motivu podíen abellugase.
Cultos orientales
Dende los entamos de la relixón romana, siguiéronse con actitú conservadora los ceremoniales y sacerdocios orixinarios, pero integrando, nel cursu d'un desenvolvimientu orgánicu, tou tipu de cultos estranxeros. Dende'l periodu helenísticu hasta la implantación del cristianismu como relixón oficial del Imperiu, esperimentáronse procesos de fondu tresformamientu de los sentimientos relixosos. Los cultos orientales desempeñaron nesti procesu un papel d'estraordinaria importancia. Dalgunos de los cultos que más ganaron popularidá fueron:
Isomería
Llegáu a esti puntu tendrá de centrase les investigaciones en determinar la manera na que los átomos tán coneutaos ente sigo na molécula so estudiu y cómo estos átomos ordenar nel espaciu, momentu nel cual entra en xuegu la isomería, yá que polo xeneral van abrise numberoses posibilidaes de sustances cola mesma fórmula molecular, toes elles conócense pol nome xenéricu de isómeros.
Anque esti fenómenu ye bien frecuente en Química orgánica, nun ye esclusiva d'ésta pos tamién la presenten dalgunos compuestos inorgánicos, como los compuestos de los metales de transición.
Historia
El isomerismo foi reparáu per primer vegada en 1827, cuando Friedrich Woehler preparó cianato de plata (AgOCN) y notó que, a pesar de que la so composición elemental yera idéntica a la del fulminato de plata (preparáu por Justus von Liebig l'añu anterior), les sos propiedaes yeren bien distintes. Esti afayu desafiaba la comprensión química predominante de la dómina, que sostenía que los compuestos químicos podíen ser distintos namái cuando teníen distintes composiciones elementales. Dempués de más descubrimientos del mesmu tipu, como'l descubrimientu de 1828 de Woehler de que la urea tenía la mesma composición atómica que'l químicamente distintu cianato de amonio, Jöns Jakob Berzelius introdució'l términu isomerismo en 1830 pa describir esti fenómenu.
En 1848, Louis Pasteur dixebró diminutos cristales d'acedu tartárico nos sos dos formes especulares. Les molécules individuales de cada unu yeren los estereoisómeros ópticos d'esquierda y derecha, que les sos soluciones faíen xirar el planu de lluz polarizao nun mesmu grau, pero en direiciones opuestes.
Isomería en química orgánica
Esisten dos tipos básicos de isomería: estructural y espacial.
Isomería constitucional o estructural
Ye una forma de isomería, onde les molécules cola mesma fórmula molecular tienen una distinta distribución de los enllaces ente los sos átomos, al contrariu de lo qu'asocede na estereoisomería.
Por cuenta de esto puédense presentar trés distintos maneres de isomería:
Un exemplu ye'l pentano, del cual esisten dellos isómeros, pero los más conocíos son el isopentano y el neopentano.
Ficheru:Pentane isomers.PNG
Un exemplu simple d'esti tipu de isomería ye la del pentanol, onde esisten trés isómeros de posición: 1-pentanol, 2-pentanol y 3-pentanol.
Hai dellos exemplos de isomería como la d'ionización, coordinación, enllaz, xeometría y óptica.
Isomería de cadena o ordenación
Varia la disposición de los átomos de carbonu na cadena o cadarma carbonado, ye dicir la estructura d'ésti, que puede aportar a llinial o bien tener distintes ramificaciones depende de la so llongura.