cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isparta
Isparta na actualidá
El 30 de payares de 2007, un avión comercial McDonnell-Douglas de la compañía Atlasjet con 57 persones a bordu estrellóse cuando s'averaba al aeropuertu d'Isparta. Tolos pasaxeros morrieron.
Diphysa americana
Diphysa americana o Guachipilín, ye una especie botánica, arbustu perenne de la subfamilia de les Faboideae.
Descripción
Son árboles, algama un tamañu de 4–15 m d'altu, corteza fisurada, abuxada; cañes glabres. Fueyes 8–14 cm de llargu; foliolos 11–21, xeneralmente 1.5–3.5 cm de llargu y 0.5–1 cm d'anchu, ápiz obtusu o fendíu; raquis glabro. Inflorescencies glabres, con 6–7 flores, pedicelos 14–20 mm de llargu, bractéoles caduques; mota 6–9 mm de llargu, glabro; corola 10–13 mm de llargu. Llegumes 5.3–8.4 cm de llargu y 1–1.8 cm d'anchu, estipitaes, cáscares vesiculares, marxes nervaos, glabres, reticulaes.
Distribución y hábitat
Especie pocu común, alcuéntrase en pedregales, montes perennifolios y sabanes, zones pacífica y atlántica; a una altitú de 100–600 metros dende Méxicu a Panamá.
Taxonomía
Diphysa americana describióse por (Mill.) M.Sousa y espublizóse en Annals of the Missouri Botanical Garden 77(3): 576. 1990.
Gondrecourt-Aix
Gondrecourt-Aix ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Martin-d'Arc
Saint-Martin-d'Arc ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Najadaceae
En dellos sistemes ta incluyida na familia Hydrocharitaceae.
La familia de Najadacees ye una familia de plantes monocotiledónees. Na clasificación tradicional (1981) qu'inclúi 50 especies del xéneru de les Najas.
Elles son acuátiques herbales, somorguiaes nes rexones fríes a tropicales.
Na clasificación filoxenética APG II (2003) y la clasificación filoxenética APG III (2009) esta familia nun esiste: les plantes d'esta familia incorporar a les hydrocharitacees.
Diospyros kaki
El ye una especie arbórea de la familia de les ebenacees, orixinariu d'Asia. El so frutu, el caqui, ye una baga comestible de sabor bien duce. Ye de forma xeneralmente redonda similar a una mazana o a un tomate, y en dalgunos cultivares, daqué más allargáu. Puede cultivase en toles rexones subtropicales.
Historia
Esti árbol ye orixinariu de l'actual zona de Xapón, China, Myanmar y de los montes del Himalaya del norte d'India. En China atopar n'estáu montés hasta n'altitúes de 2.500 m.
En Xapón y China cultivar dende'l sieglu VIII. Darréu foi introducíu nos países occidentales: n'Estaos Xuníos, a principios del sieglu XIX y en Francia, España ya Italia, escontra 1870.
Variedaes
thumb|240px|Caqui. thumb|240px| Granes del cultivar "Persimon"
En función de l'astringencia de la magaya de los frutos enantes de la maduración fisiolóxica, los caquis pueden clasificase en dos grupos:
Amás de variedaes esisten marques comerciales rexistraes que dacuando lleven a errores. Por casu, Persimon nun ye una variedá, ye una marca rexistrada pola Denominación d'Orixe Kaki Ribera del Xúquer (Valencia, España) y que ye usada en caquis de la variedá Colorado Brillante que se sometió a un procesu d'eliminación de la astringencia y viéndese cola carne duro. De la mesma Sharon o Sharoni tampoco ye una variedá, ye una marca rexistrada n'Israel pal so usu en caquis de la variedá Triumph que se sometieron tamién a un procesu d'eliminación de astringencia y viéndense cola carne duro.
Nun hai que confundir Persimon, con una eme, que ye la marca rexistrada como se diz enriba con persimmon, con dos emes, que ye'l nome que se da n'inglés a los caquis.
Atendiendo a si la astringencia de los frutos enantes de la maduración fisiolóxica produzse o nun dependiendo de si los frutos fueron fecundaos o non pueden clasificase en cuatro grupos;
Propiedaes nutritives
Tocantes al so valor nutricional, cuenta con importantes cantidaes de hidratos de carbonu (fructosa y glucosa), pectina y mucílagos (fibra soluble). Amás, tratar d'una bona fonte de vitamina A y vitamina C que tamién apurre potasiu, fierro, magnesiu y calciu y, en menor cantidá, fósforu y sodiu. Beneficia la visión y la crecedera y desenvolvimientu de los güesos, ye antioxidante y favorez el tránsitu intestinal.
Escasa de grases y proteínes y tien altu valor calóricu con al respective de otres frutes. Tamién ye una fonte de beta-caroteno y les xantófilas de luteína y zeaxantina (834 µg por 100 g).
Gastronomía
Cuando se produz la maduración natural, tien una magaya blanda, de sabor bien duce y jugosa. Si esti maduror natural nun s'algamó, nes variedaes astrinxentes, el sabor de la fruta ye astrinxente y por tantu desagradable.
Los caquis pueden comese frescos o utilizase na ellaboración d'otros productos como xelaos, llicores, zusmios etc.
Eliminación de la astringencia
Esisten tratamientos pa esaniciar la astringencia de los frutos, un tratamientu normal ye'l caltenimientu de los frutos recoyíos enantes del blandeamiento natural de la so magaya ya introduciéndolos en cámares d'atmósfera controlada ente 2 y 4 díes con una concentración na atmósfera de 5.000 ppm d'etanol, un mugor relativo del 90% y a una temperatura de 20 °C.
Na actualidá a nivel comercial paez tar más estendíu l'usu de dióxidu de carbonu pa la eliminación de la astringencia. Anque esisten diversos encamientos, una bien usada ye la puesta en cámares a 20ºC con un mugor relativo del 90% y una concentración de CO2 del 95% mientres 24 hores.
Un métodu caseru pa la eliminación de la astringencia basáu nel mesmu conceutu que l'anterior ye recoyer los caquis cuando tienen inda la magaya firme ya introducilos nun recipiente zarráu onde tamién s'introduz dalguna bébora alcohólico d'alta graduación (aguardiente, coñá, etc.), procurando que nun entren en contautu la bébora alcohólico y el frutu. Caltiénse dientro mientres dos o tres díes sumiendo d'esta miente la astringencia.
D'esta miente puede presentase el kaki cola magaya consistente y ser comíu a cencielles por aciu el peláu. Si déxase maurecer naturalmente la magaya amollezse y la so manipulación, tresporte y consumu ye daqué más dificultosu.
Países productores
20x200px N'España cultívase principalmente en Castellón, Huelva, Sevilla, Málaga y Granada (especialmente na zona de Zafarraya) y más qu'en cualesquier otru llugar na provincia de Valencia que tien la Denominación d'Orixe (D.O.) "Kaki Ribera del Xúquer" que toma la producción d'esta especie de dellos conceyos d'esta provincia. La variedá de caqui autorizada por esta D.O. ye'l Colloráu Brillosu ensertada sobre Diospyros lotus. Tien inscrites unes 1.800 hai de cultivu. Esta D.O. almite dos tipos de consumu pa la mesma variedá una ye consumu col frutu blandu que se denomina "Classic" y otra cola magaya dura (sometíu a tratamientu pa esanicia-y la astringencia) que se denomina "Persimon".
Bien común tamién na zona de Venecia (Vénetu), Italia.
Taxonomía
thumb|240px|Vista del árbol thumb|240px|Detalle de les fueyes Diospyros kaki describióse por Carl Peter Thunberg y espublizóse en Nova Acta Regiae Societatis Scientiarum Upsaliensis 3: 208. 1780. Diospyros: nome xenéricu que provién de (διόσπυρον) del griegu Διός "de Zeus" y πυρός "granu", "trigu" polo que significa orixinalmente "granu o frutu de Zeus". Los autores de l'antigüedá usaron el vocablu con sentíos diversos: Teofrasto menta un diósp¯yros –un árbol con pequeños frutos comestibles de huesecillo duru–, el que según paez ye'l almez (Celtis australis L., ulmacees), y Pliniu'l Vieyu (27.98) y Dioscorides usar como otru nome del griegu lithóspermon, de líthos = piedra y spérma = semienta, grana, y que davezu s'identifica col Lithospermum officinale L. (boraginacees). Linneo tomó'l nome xenéricu de Dalechamps, quien llamó al Diospyros lotus "Diospyros sive Faba Graeca, latifolia".
kaki: epítetu
Otres especies
Del caqui (xéneru Diospyros) esisten más de 700 especies que s'estremen ente non astrinxentes (llibre de tanín) y astrinxentes (con tanín, lo que conforma'l sabor aspro), el tamañu y sabor tán estremaos en función de la variedá que puede ser de color coloráu, anaranxáu o mariellu. Ente eses otres especies del xéneru cabo mentar:
María Teresa Fernández de la Vega
María Teresa Fernández de la Vega Sanz ye una xueza y política española venceyada al PSOE, partíu pol que foi escoyida en diverses ocasiones diputada nel Congresu, y ente'l 18 d'abril de 2004 y el 21 d'ochobre de 2010, vicepresidenta del Gobiernu, ministra de la Presidencia y voceru del Gobiernu.
Karabük
Karabük ye una ciudá asitiada nel norte de Turquía y capital de la provincia de Karabük, a unos 200 km d'Ankara. Cuenta con una población de 105.159 habitantes (2007).
María Teresa Fernández de la Vega
Biografía
María Teresa Fernández de la Vega nació na ciudá de Valencia el 15 de xunu de 1949. Ye fía d'Elena Sanz Reig (nacida en Xàtiva), y de Wenceslao Fernández de la Vega Lombán, nacíu n'A Veiga (Asturies). El so padre foi funcionariu mientres la Segunda República, en concretu delegáu de Trabayu, y tuvo en Xàtiva por cuenta de cumplir el so serviciu militar. Elena y Wenceslao casar tres la Guerra Civil Española y estableciéronse en Valencia, onde nació la so fía María Teresa en xunu de 1949, na cai Palau, frente al palaciu episcopal. Por eses feches el padre foi readmitido nel so cargu de Delegáu de Trabayu.
La familia treslladóse depués a l'avenida del Antiguu Reinu. N'años posteriores, Wenceslao foi recuperando'l so estatus y foi nomáu Delegáu Provincial de Trabayu de Zaragoza, a onde movióse cola so familia. Estudió nel Institutu Francés de Zaragoza, y nel Colegio Jesús-María El Salvador de los Xesuites. Darréu treslladáronse a Madrid, onde María Teresa y el so hermanu realizaron estudios de Derechu. El 17 de xunetu de 1971 al padre, Wenceslao, concedióse-y la Medaya d'Oru al Méritu nel Trabayu, como apaeció publicáu na edición d'esi día nel diariu ABC.
Karabük
La provincia de Karabük ye una de les más nueves de Turquía. Hasta 1995, pertenecía a la provincia de Zonguldak.
María Teresa Fernández de la Vega
Biografía
María Teresa Fernández de la Vega llicencióse en Derechu pola Universidá Complutense de Madrid a principios de los años setenta. En 1974 ingresó nel Cuerpu de Secretarios Xurídicos Llaborales.
Fernández de la Vega ye titulada en Derechu Comuñal pola Universidá d'Estrasburgo y adscrita a l'asociación Xueces pa la Democracia. Ye autora de La reforma de la xurisdicción llaboral y Derechos humanos y Conseyu d'Europa, ente otres obres.
Karabük
Economía
En Karabük atópase una de les mayores empreses productores d'aceru de Turquía, Kardemir.
Amás, cuenta colos sos propios recursos de dolomita y piedra caliar, ente que el carbón blanco y manganesu traer dende Zonguldak y el fierro, de Divriği. Tou ello dexa que la industria de Karabük, anque senciella, sía variada. Ésta inclúi una batería de coque, altos fornos y una fundición. Tamién esisten plantes químiques que producen ácidu sulfúrico y fosfatos. Cerca de la ciudá atopen les mines de carbón de Zonguldak.
María Teresa Fernández de la Vega
Actividá política
left|thumb|250px|Fernández de la Vega na [[Universidá de La Rioxa.]] Empecipió'l so activismu político nel PSUC, tando afiliada a esta formación hasta 1979. Dende la llegada del PSOE al poder en 1982 desempeñaría distintes funciones gubernamentales. A partir de 1982 exerció como direutora del Gabinete del Ministeriu de Xusticia hasta 1985, añu en que ye nomada direutora xeneral de Servicios del Ministeriu de Xusticia. En 1986 formó parte del Comité de Cooperación Xurídica del Conseyu d'Europa. En 1990 aportó a la maxistratura pol cuartu vez y foi nomada vocal del Conseyu Xeneral del Poder Xudicial por eleición del Senáu (1994-1996). El 13 de mayu de 1994, el ministru Juan Alberto Belloch designar pa ocupar la Secretaría d'Estáu de Xusticia.
Nomada en 1994 secretaria d'Estáu de Xusticia, participó na instrucción de los sumarios del GAL, les escuches illegales del CESID y na investigación del casu Roldán.
Foi escoyida diputada por Xaén na candidatura del PSOE na llexislatura 1996-2000 y foi reelixida nes eleiciones d'esi últimu añu pola circunscripción de Segovia. Mientres la llexislatura llogró'l cargu de secretaria xeneral del Grupu Parllamentariu Socialista. Foi escoyida diputada al Congresu por Madrid nes eleiciones xenerales del 14 de marzu de 2004, y el 18 d'abril d'esi mesmu añu foi nomada vicepresidenta primer y ministra de la Presidencia.
María Teresa Fernández de la Vega foi la primer muyer n'asumir les funciones de presidenta del gobiernu na historia de la democracia española. Foi'l 24 d'abril de 2004, mientres los ocho hores que duró'l primer viaxe del presidente Rodríguez Zapatero al estranxeru. Igualmente, foi la primer muyer na historia d'España que, ensin ser monarca, presidió un Conseyu de Ministros.
En xunetu de 2005 recibió en Quart de Poblet el premiu Isabel de Villena, en reconocencia a la so trayeutoria en pro de la igualdá.
El 7 d'ochobre de 2006 apurrióse-y el Premiu Tomás y Valiente en Fuenlabrada.
El 20 d'ochobre del 2007 anunció qu'encabezaría les llistes del PSPV (federación rexonal del PSOE na Comunidá Valenciana) de cara a les eleiciones xenerales de marzu de 2008, en desterciu de Joan Ignasi Pla.
El 20 d'ochobre de 2010 anuncióse'l cese de los sos cargos nel Gobiernu d'España, asocediéndola na vicepresidencia primer del Gobiernu y el so portavocía, Alfredo Pérez Rubalcaba, y nel ministeriu de Presidencia, Ramón Jáuregui.
Fernández de la Vega pasó a formar parte del Conseyu d'Estáu, teniendo qu'arrenunciar a l'acta de diputada por Valencia al ser cargos incompatibles.
Tau Pegasi
Tau Pegasi (τ Peg / 62 Pegasi / HD 220061) ye una estrella na constelación de Pegasu de magnitú aparente +4,60. Dacuando ye conocida como Salm. Ta asitiada a 167 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Tau Pegasi ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A5V. Tien una temperatura efectivo de 7655 K y una lluminosidá 36 vegaes superior a la del Sol. Con un diámetru un 50% más grande que'l diámetru solar, rota a gran velocidá, siendo la so velocidá de rotación igual o mayor de 149 km/s. Tien una masa de 2,14 mases solares y consumió el 86% del so tiempu dientro de la secuencia principal.
Tau Pegasi ye una estrella químicamente peculiar —dacuando considerada una estrella Lambda Bootis— que'l so conteníu metálico ye distintu del atopáu nel Sol. Frente a dellos elementos como carbonu, oxíxenu o siliciu que la so bayura relativa ye comparable a la solar, otros presenten bayures que claramente difieren de los valores solares. Escandiu, itriu y sobremanera sodiu —3 vegaes más abondosa que nel Sol— amuesen valores bien percima de les solares; nel otru estremu, titaniu, cromu y níquel son deficitarios al respective de la nuesa estrella. Per otra parte, Tau Pegasi ye una variable del tipu Delta Scuti con una pequeña variación de rellumu de 0,02 magnitúes a lo llargo d'un ciclu de 0,05433 díes.
Diphysa carthagenensis
Diphysa carthagenensis o Brasilillo, ye una especie botánica, árbol perenne de la subfamilia de les Faboideae.
Descripción
Son árboles, qu'algamen un tamañu de 5–6 m d'altu, corteza fisurada, glabra; cañes puberulentas. Fueyes 4–9.5 cm de llargu; foliolos 25–39, 0.3–1.3 cm de llargu y 0.7–0.8 cm d'anchu, ápiz obtusu; raquis puberulento, aguijonoso. Inflorescencies puberulentas, con 1 ó 2 flores, bractéoles caduques; mota ca 4 mm de llargu, glabro, marxes ciliolaos; corola ca 10 mm de llargu. Llegumes 5.7–6.3 cm de llargu y 1.5–1.8 cm d'anchu, estipitaes, cáscares vesiculares, glabres.
Distribución y hábitat
Especie rara, alcuéntrase na vexetación secundaria y montes caducifolios, zona norcentral; a una altitú de 550–700 metros, dende Michoacán y Veracruz a Venezuela. Trátase d'una especie bien variable, particularmente tocantes a los sos calteres vexetativos.
Propiedaes
Los usos melecinales d'esta planta allugar nel sur del país, reportar pa problemes respiratorios como'l asma. En Yucatán encamiéntase tomar el cocimientu de la flor combinada con aguacate pa l'amigdalitis y como antitusivu, en Quintana Roo.
Otros usos melecinales que recibe esta planta son, en casos de foria, abscesos, dolor de güesos y como anticonvulsivo. Nel sieglu XX, Narciso Souza comenta: a esta planta atribúyense-y propiedaes sudoríficas.
Taxonomía
Diphysa carthaginensis describióse por Nikolaus Joseph von Jacquin y espublizóse en Enumeratio Systematica Plantarum, quas in insulis Caribaeis 28. 1760.
Xosé Manuel García González
Xosé Manuel García González, más conocíu como «Marcos del Torniello» foi un escritor n'asturianu.
Comandanta Ramona
La Comandanta Ramona (Chiapas; 1959 – San Cristóbal de las Casas; 6 de xineru de 2006) foi una muyer indíxena tzotzil y comandante del Exércitu Zapatista de Lliberación Nacional de Chiapas, Méxicu, que finó'l 6 de xineru de 2006 por causa de cáncer nel reñón. El términu "comandanta", magar nun yera usáu n'español, sí yera'l nome del so cargu nel EZLN, pa referise a ella en particular.
Foi una de les representantes más destacaes del EZLN mientres los primeros años de vida pública del movimientu. El grupu musical chicanu Quetzal de Los Angeles grabó la tema Toos somos Ramona nel so honor.
Participaciones destacaes
En 1993, la Comandanta Ramona y la Mayor Ana María consultaron llargamente a les comunidaes indíxenes Neozapatistas, sobre la esplotación de les muyeres, y darréu redactaron la Ley Revolucionaria de Muyeres. El 8 de marzu d'esi añu aprobóse dicha llei.
Mientres el llevantamientu zapatista foi la encargada de dirixir dende'l puntu de vista estratéxicu tomar de San Cristóbal de las Casas el 1 de xineru de 1994. Participó nos Diálogos de San Andrés, y foi la primera representante zapatista en llegar a la Ciudá de Méxicu en 1996.
Cáncer
Yá dende 1994 había batallado col cáncer de reñón, y pocu dempués de la so apaición na plaza principal de la Ciudá de Méxicu ante decenu de miles de simpatizantes en 1996, Ramona recibió un esitosu tresplante de reñón del so hermanu. Gracies a esti procedimientu, que foi posible por una estensa campaña de recueya de fondos, Ramona pudo estender la so vida diez años más.
Decesu
La última vegada qu'apaeció en públicu foi mientres les xuntes preparatorias de La Otra Campaña, el 16 de setiembre del 2005, nel Cascoxu de La Garrucha. Por cuenta de la so muerte, el Subcomandante Marcos suspendió les actividaes de "La Otra Campaña" mientres dellos díes pa tar presente nel serviciu funerariu de Ramona, na zona selva del estáu.
Nella Buscot
Nella Buscot ye una escultora y farmacéutica francesa, nacida en Montpellier.
Datos biográficos
Dempués d'estudiar na Facultá de Farmacia de Montpellier (diploma de farmacéuticu del estáu en 1976, un diploma d'Estáu d'audífonos en 1977 y Doctor en Farmacia de la Universidá en 1981), Nella Buscot convertir n'editora de la revista -yos Actualités Pharmaceutiques. Ella dedicóse a la pintura y n'atopando folla nun tarru de cerámica, empezó a modelar. Dafechu autodidacta, adulces abandonó la pintura, y dempués la farmacia pa dedicase a la escultura.
Les sos referencies artístiques son esencialmente del sieglu XIX : Jean-Baptiste Carpeaux, Jean-Antoine Injalbert y Jules Dalou.
Majá-bhashia
El Majá-bhashia (‘gran comentariu’) —atribuyíu al gramáticu Patanyali (que nun tien de ser confundíu col fundador del yoga, del sieglu VI e. C.)— ye un comentariu sobre regles escoyíes de la gramática sánscrita del tratáu Ashtadhiai (del gramáticu Panini), según el Varttika (del matemáticu Katiaiana), que yera una ellaboración de la gramática de Panini. Ta fecháu nel sieglu II e. C. aproximao.
Conteníu
Patanyali ye unu de los trés gramáticos sánscritos más famosos de l'antigua India; los otros dos fueron Panini y Katiaiana, que precedieron a Patañjali (datáu escontra'l 150 e. C.). El trabayu de Katiaiana (casi 1500 vārtikas de Pāṇini) ta disponible namái al traviés de les referencies na obra de Patanyali. Con Patanyali, la ciencia llingüística de la India algamó la so forma definitiva.
El sistema establecíu ye bien detalláu tocantes a shiksha (fonoloxía, incluyendo acentuación) y viakarana (gramática y morfoloxía llingüística). La sintaxis ye apenes tocada, porque nun se consideraba importante nesti idioma altamente flexivo, pero sí s'alderica nirukta (etimoloxía), y estes etimoloxíes conducen naturalmente a esplicaciones semántiques. La xente interpreta que la so obra ye una defensa de Panini, que los sos sutras son ellaboraos de manera significativa. Patañjali tamién esamina a Katiaiana más severamente.
Katiaiana introdució'l discursu semánticu na gramática, a la cual Patañjali desenvolvió más llargamente, a tal puntu que'l Majá-bhashia puede considerase un amiestu de la gramática puramente dicha, con una filosofía de la gramática. El Kāśika-vritti de Yaia Aditia y Vamana (mentaos por Itsing) incluyíen los puntos de vista d'otros gramáticos, inclusive de los que nun s'afaíen a les opiniones de Patañjali. Escribiéronse munchos comentarios sobre'l Majá-bhashia, de los cualos el más celebráu ye'l comentariu Kaiiata pradipa (escontra'l sieglu XI d. C.).
Dempués de Kaiiata, empezó a tornar l'interés pol estudiu de la gramática sánscrita d'alcuerdu a la secuencia tradicional de los sutras paninianos, y empezó a ganar terrén un nuevu sistema simplificáu, qu'empecipió l'eruditu budista Dharmakirti traviés del so Rupa-avatara, un comentariu sobre Panini qu'escluyía los sūtres védicos de Panini.
James R. Ballantyne (1813-1864) publicó la primer parte del Majábhashia de Patanyali en 1856, abriendo per primer vegada la tradición gramatical india a una amplia audiencia con intereses académicos europeos.
Hirotaka Tameda
Hirotaka Tameda (為田 大貴, ) ye un futbolista xaponés.
Puebla de Guzmán
thumb|250px|Llocalización de Puebla de Guzmán Puebla de Guzmán ye un conceyu español de la provincia d'Huelva, Andalucía. Nel añu 2013 cuntaba con 3127 habitantes. La so estensión superficial ye de 337 km² y tien una densidá de 9,24 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 37º 36' N, 7º 15' O. Asítiase a una altitú de 214 metros y a 63 quilómetros de la capital, Huelva. Llenda al norte con Paymogo y Santa Bárbara de Casa.
Demografía
Número d'habitantes nos últimos diez años.
Historia
La contorna del Andévalo tuvo habitada dende tiempos inmemoriales. Créese que la pallabra Andévalo tien el so orixe nel dios prerromanu Endovélico, dios del "Infiernu y la nueche, de l'aldovinación y de la salú" y, adoptabamaoa forma de xabalín, al cual adorábase tamién nes tierres del actual Portugal. La primer buelga prerromana topada procede de la paraxa conocida como La Longuera, nel cual atopóse una tumba con restos de cerámica y otres muertes.
Esisten pruebes de l'actividá minera desenvuelta polos romanos, estrayyéndose cobre, fierro y plata ente otros metales nes mines de les Cabeces de la Campera, Mina de Les Ferreríes, Cabezo de Xibraltar y otres. Pela redolada del Cabezo del Águila atoparon una piedra funeraria con inscripciones y otros restos.
Tamién la civilización musulmana dexó les sos buelgues ente les que destaquen unos cachos de cayuela con inscripciones. Coles mesmes mandó la buelga del so pasu, nel términu, como'l castiellu-fortificación na finca Zurita. Afayos de, tumbes árabes, y inclusive na mesma Peña, la evidencia d'una ocupación y usu como enclave defensivu de singular importancia naquellos tiempos.
Na Edá Media esistíen dos poblaos denominaos Alquería de la Vaca y Alquería de Juan Pérez. La llocalidá naz alredor del castiellu de Alfayat, que según paez foi construyíu ente los años 1262 y 1298 y unos cien años dempués hai noticies de que'l llugar yera conocíu como La Alquería de Juan Pérez. Nesti puntu unviamos a Francisco Nuñez Roldán, que diz "Niebla yera la cabecera del Condáu". El so ampliu términu entendía numberosos pueblos y aldegues esistentes yá o de nueva creación o repoblación. Na concesión real d'esti señoríu tan estensu incluyéronse amplios derechos sobre'l campu del Andévalo y ye nesta área onde s'atopaben los llugares de Puebla de Guzmán, Paymogo, Villanueva de les Cruces, Cabezas Rubias, Calañes, Alosno y El Almendro
Puebla de Guzmán yera una de les entidaes de población qu'apaecen na concesión del señoríu, denominándose entós Alcaria de Juan Pérez. En 1427 tomóse posesión d'ella en nome del conde y designóse nuevu alcalde y alguacil, aludiéndose a la esistencia d'otros vecinos, -y añede l'autor-. Con éses el llugar nun yera de nueva creación, ensin dulda".
El 7 de xineru de 1445, don Juan de Guzmán, conde de Niebla, col motivu de revitalizar demográficamente el so señoríu, concedió una serie de franquicies a los sos pobladores y a aquellos que s'establecieren ellí per primer vegada.
Otra fecha importante foi la del 3 de febreru de 1481, cuando según consta documentalmente apaez per primer vegada'l nome de Poblar de Guzmán, suponiéndose qu'esti cambéu de nome tuvo de xustificase pol interés del duque de Medina Sidonia por demostrar la so pertenencia al llevar el so apellíu.
Mientres el sieglu XVI foi constante escenariu d'invasiones portugueses consecuencia de la guerra pa consiguir Portugal la separación del Reinu d'España.
A principios del sieglu XIX foi invadida polos franceses. Magar la guerra nun traería en sí consecuencies nefastes, surdiría a partir d'ella, unu de los episodios que, na hestoria recién, tuvo consecuencies importantes. Los franceses nun tuvieron en Puebla de Guzmán de forma fixa, pero si foi pasadoriu pa la conquista de Sevilla y la de Badayoz, por tropes al mandu del Xeneral Soult. Sicasí, paez ser que'l castiellu, yá na so última dómina sirvió de cuartel pa les tropes españoles.
Apuntáu dalgún otru datu sobre la hestoria d'esta llocalidá eminentemente andevaleña, nel añu 1840, la Diputación Provincial, ante la continuidá de les aiciones de bandos por cuenta de les reparties de 1812, decide, tres el desacatamientu a una providencia anterior, reprimir pola fuercia, " les demasías y desacatamientos de que ye víctima la población". Referir a los llamaos 'suministros' tierres partíes tres la ocupación francesa ente aquellos que contribuyeron a la llucha contra los franceses abasteciendo a arteru,
A finales d'esi sieglu revitalízase l'actividá minera esplotándose los ricos xacimientos de manganesu, cobre y piritas en Ferreríes, Cabeces de la Campera y La Mina del Toro, creándose nuevos asentamientos como'l pobláu de Mines de Ferreríes, lo que va provocar un aumentu considerable de la población, ininterrumpíu inclusive mientres el conflictu civil y los años siguientes de penuria. Puebla de Guzmán algama'l máximu poblacional en 1950 con 6.661 habitantes.
Dada les escases iniciatives económiques de la zona, nesa década de los 50 garrar a una moderada cayida poblacional que se va intensificar nos años 60 de resultes de la emigración. Nesos momentos, la situación de crisis de la devesa y los aprovechamientos agropecuarios y el cayente de la minería nun ufierta alternatives económiques vidables pa bona parte de los sos habitantes. Daqué más de 2.000 persones van buscar na emigración la única vía de sobrevivir partiendo escontra una capital onubense económicamente esplosiva, amás d'emigrar a Barcelona, Madrid, Bilbao, Valencia y a dellos países estranxeros.
Esti procesu migratoriu, entá siendo negativu, moderar na década de los 70 y práuticamente detiense nos 80. Anguaño la población xube a unos 3.200 habitantes.
Referencies
http://huelvabuenasnoticias.com/2015/03/31/l'oxetivu invisible-de-pedro-carrasco/
Enllaces esternos
Hermandá Ntra. Sra. de la Peña d'Huelva]
Diane Varsi
Diane Marie Antonia Varsi foi una actriz d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacida en San Mateo, California, Estaos Xuníos, foi una actriz cinematográfica d'Estaos Xuníos conocida poles sos actuaciones na serie televisiva Peyton Place, el so debú nel cine, y pa la que foi nomada pa un Premiu de l'Academia y la película de cultu Wild in the Streets.
El 19 de payares de 1992, Varsi morrió por una insuficiencia respiratoria a la edá de 54 años en Los Angeles. Nel momentu de la so muerte, ella tamién tenía la enfermedá de Lyme. Ta soterrada nel campusantu de Mount Tamalpais en San Rafael, California.
Gondrexon
Tien una población de y una superficie de  km².
Nell Gwyn
Nell Gwyn (o Gwynn o Gwynne), nacida Eleanor,, foi una de les primeres actrices ingleses que llogró reconocencia pública, y foi amante mientres munchos años del rei Carlos II. Samuel Pepys llamar «pretty, witty Nell» («bella y atélite Nell»). Personificó l'espíritu de la Restauración inglesa, aportando a considerada una heroína popular, con una hestoria que recuerda a la de Cenicienta. Elizabeth Howe, en The First English Actresses, diz que yera «la más famosa actriz de la Restauración, posesora d'un estraordinariu talentu risible» Nell tuvo dos fíos de Carlos: Charles Beauclerk, primer conde de Burford, más tarde duque de St Albans (1670-1726) y James Beauclerk (1671-1680).
Primeros años
Sábese pocu de los sos primeros años. Paez que la so madre yera una muyer de clase baxa, llamada Helena (o quiciabes Eleanor) Gwyn, nacida Smith, y el so padre Thomas Gwyn, un capitán del exércitu realista mientres la Guerra civil inglesa. Tres ciudaes apuéstense ser el llugar de nacencia de Nell Gwyn: Hereford, Londres (en particular Covent Garden), y Oxford. La so infancia trescurrió nos baxos fondos de Londres, dándose como posible qu'actuara como una neña prostituta.
Dempués de la reapertura de los teatros en 1660, los King's Company, comandada por Thomas Killigrew, abrió un nuevu teatru, el Teatru na cai Bridges (más tarde reconstruyíu y rebautizado como Teatru Real de Drury Lane). Mary Meggs, una antigua prostituta conocida de Madam Gwyn, llogró llicencia pa vender naranxes, llimones, fruta, duces y otres llambiotaes nel teatru. Mary Meggs contrató a Nell y a la so hermana mayor, Rose como «naranjeras», pa vender les pequeñes naranxes duces al públicu dientro del teatru. Delles fontes indiquen que ye posible que Gwyn prostituyir mientres el so tiempu de naranjera.
Actriz
Gwyn empezó como actriz na cai Bridges cuando tenía catorce años. Atraxo l'atención de Killigre cola so guapura, una voz claro y fuerte y un inxeniu viviegu. Gwyn foi analfabeto tola so vida, lo que complicaba la memorización de los sos papeles. Aprendió l'oficiu d'unu de los meyores actores de la dómina, Charles Hart, y a baillar enseñar otru, John Lacy. La so primer apaición sobre l'escenariu foi en marzu de 1665, nel drama heroicu de Dryden tituláu L'emperador indiu, nel papel de Cydaria, fía de Montezuma y l'interés amorosu de Cortés.
Pero'l so xéneru nun yera'l drama, sinón la comedia de la Restauración, na que trunfó. En mayu de 1665, apaeció na comedia de James Howard titulada Toos confundíos, o la Pareya Lloca. Foi la primera de les sos munches apaiciones nes que Gwyn y Charles Hart interpretaben una "allegre pareya", una forma que sería una tema frecuente nes comedies de la restauración. Una pareya allegre, en sentíu ampliu, ye una pareya d'amantes, antagonistes y atélites, él xeneralmente un llibertín que tien mieu a quedar atrapáu nel matrimoniu y ella asonsañando faer lo mesmo pa caltener a distancia al so amante. Howe considera que l'ésitu d'esti tipu de tema deber n'esclusiva al "talentu y popularidá d'una sola actriz, Nell Gwyn".
La gran plaga de Londres cerró'l teatru dende'l branu boreal de 1665 hasta la seronda boreal de 1666. Nell y la so madre colaron a Oxford, siguiendo al rei y la so corte. Les actrices de la compañía llograron l'honor de llevar la llibrea del rei a principios d'esti exiliu, proclamando asina que yeren criaos oficiales del rei.
Dempués de la reapertura de los teatros, Gwyn y Hart repitieron la so interpretación de l'allegre pareya en toa una serie d'obres, ente elles la más esitosa, Amor secreto, o la reina doncella. Esta obra, una traxicomedia escrita pol dramaturgu de la casa, John Dryden, interpretar en marzu de 1667. Munches comedies de la dómina, como Reinar doncella, incluyíen papeles con calzones, nos que les actrices apaecíen travestidas d'homes. En 1667 paez que Nell Gwyn fíxose amante de Charles Sackville, sestu conde de Dorset, daquella tituláu Lord Buckhurst, típicu disoluto llibertín atélite, cultiváu y encantador. Supónse qu'ella atraxo la so atención mientres una interpretación n'abril de Toos confundíos, o la Pareya Lloca. A finales d'esi mes, Gwyn y Buckhurst colar a Epsom, acompañaos por Charles Sedley. Nell Gwyn taba actuando nuevamente a finales d'agostu, y la so curtia rellación con Buckhurst acabara.
Primeros años col rei Carlos II
left|thumb|170px|Nell Gwyn como [[Cupidu h. 1672; grabáu de Richard Thomson, a partir d'una pintura de Peter Cross.]]
A finales de 1667, George Villiers, Segundu Duque de Buckingham, asumió'l papel de contautar con Gwyn pa sustituyir como amante del rei a Barbara Palmer, Primer Duquesa de Cleveland. El plan falló, al paecer poles aspiraciones económiques de Gwyn, que pidía 500 llibres al añu. La rellación ente'l rei y Gwyn empezó n'abril de 1668. Siendo primeramente amigu de Charles Hart y Charles Sackville, Nell en chancies llamaba al rei «el so Carlos Terceru». Pal branu boreal de 1668, la so rellación yera bien conocida, pero había poques razones pa creer que durara enforma. Ella siguió actuando, creciendo la so popularidá y animando a los dramaturgos a escribir papeles específicos pa ella. Sicasí, conforme'l so venceyu col rei faíase más fuerte, la so carrera interpretativa diba ralentizándose, y nun consta qu'interpretara nengún papel ente xineru y xunu de 1669, cuando foi Valeria na bien esitosa traxedia de Dryden Amor tiránico.
El rei Carlos II tuvo un considerable númberu d'amantes a lo llargo de tola so vida, tantu rellaciones curties como llargos compromisos, y una esposa, la reina consorte Catalina de Braganza. Mientres los primeros años de rellación ente Gwyn y Carlos, poques amantes anduvieron a la tema con ella. Nell dio a lluz al so primer fíu, Carlos, el 8 de mayu de 1670. Yera'l séptimu fíu del rei, de cinco amigos distintos.
Amante del rei foi Luisa de Kérouaille, dama francesa totalmente opuesta a Nell, quien la llamaba «Squintbella» pola so apariencia y l'Almada del lloru» pol so enclín a papuxar. La so rellación nun yera puramente d'oponentes, yá que dacuando tomaben el té xuntu y xugaben a les cartes, por casu.
Gwyn tornó a los escenarios a finales de 1670, daqué estraordinariu pa una amante real que tuviera un fíu. El so regresu foi cola obra de Dryden La Conquista de Granada, un drama épicu en dos partes, producíu n'avientu de 1670 y xineru de 1671. Pudo ser la so última obra; 1671 foi casi seguro la so última temporada. La carrera teatral de Nell Gwyn desenvolver a lo llargo de siete años y acabó cuando tenía 21 años.
Dempués de los escenarios
En febreru de 1671, Nell treslladar a una casa en Pall Mall, Londres, propiedá de la corona, onde vivió'l restu de la so vida. En 1676 Gwyn recibió la propiedá, que permanecería na so familia hasta 1693. Nell dio a lluz a un segundu fíu del rei, Jacobo, el 25 d'avientu de 1671. Unviáu a estudiar a París a los seis años, morrería ellí en 1681. Les vida d'esti neñu en París y la causa de la so muerte desconócense. Al fíu mayor concedióse-y el Condáu de Burford. El rei concedió a Nell y al so fíu Burford House, en cantu del Home Park en Windsor. Ella vivía ellí cuando'l rei taba nel castiellu de Windsor.
Amás d'eses propiedaes, Nell tuvo una residencia de branu. El rei Carlos morrió'l 6 de febreru de 1685. Xacobu II, obedeciendo'l pidimientu del so hermanu nel so llechu de muerte —«Non dexes que la probe Nelly pase fame»—, col tiempu pagó la mayor parte de les deldes de Gwyn y dio-y una pensión de 1.500 llibres al añu. Jacobo primió por que ella y el so fíu convertir al catolicismu.
Foi soterrada na Ilesia de St Martin-in-the-Fields, na esquina de Trafalgar Square, Londres.
Anque analfabeta, el so inxeniu ganó-y l'amistá de John Dryden y Aphra Behn. Amás, foi una de les poques amantes reales que se ganó la simpatía del pueblu. Cuando morrió, tou Londres asistió al so funeral y la so oración aciaga foi pronunciada por un vicariu que dempués aportó a Arzobispu de Canterbury. Cabo esclariar que tal amuesa de ciñu foi desinteresada, pos Carlos II morriera dos años antes.
Grallina cyanoleuca
'''Grallina cyanoleuca ye una especie d'ave na familia Monarchidae. Ye una ave conspicua d'Australia de tamañu medianu. D'antiguo allugar nuna subfamilia de la familia Dicruridae.
Ye una ave común y que la atopa en toa Australia sacante en Tasmania y porciones del desiertu internu nel noroeste de Western Australia, y alcuéntrase bien afecha a la presencia d'humanos. Tamién la atopa nel sur de Nueva Guinea. Habita tantu en zones rurales como urbanes
Descripción
thumb|left|Fema en Melbourne. La fema tien el so gargüelu blancu ente que'l machu tener negra. La grallina australiana mide unos 28 cm de llargu cuando adultu, y el so plumaxe esta afatáu con grandes llurdios negros y blanques; los machos pesen ente 64 a 120 g machos, y les femes ente 60 a 95 gr. Ye bien común veles n'Australia; posaes en cables de teléfonu soles o en pareyes, o patrullando sobre zones de suelu escampleru, especialmente en mariñes o banzaos. A la distancia los sexos son similares pero ye fácil estremalos yá que la fema tien gargüelu blancu ente que'l machu tien gargüelu negru y una "ceya" blanca.
Kastamonu
Kastamonu ye una ciudá asitiada al norte de Turquía y capital de la provincia de Kastamonu. Tien una población de 80.582 habitantes (2007).
Cerca de la ciudá atopa'l pueblu de Kasaba, qu'alluga una importante mezquita, la Mahmut Bey, que data de 1366 y que se construyó n'estilu selyúcida. Considérase una de les meyores mezquites de madera de Turquía, na que destaca la puerta tallada.
left|thumb|150px|Kastamonu dende la ciudadela.
Historia
Créese que la ciudá foi fundada nel sieglu XVIII e. C. Mientres la dómina romana, conocer col nome de Timonion.
El cambéu del códigu de vistimienta empecipiáu por Atatürk empezó en Kastamonu el 23 d'agostu de 1925. Atatürk llevó a cabu un históricu discursu sobre la "Reforma de sombreros y vistimienta" en 1925, cuando visitó la ciudá, nel edificiu del Partíu Republicanu del Pueblu. Anguaño, l'edificiu alluga'l Muséu Arqueolóxicu y nél atopa la ropa qu'utilizó Atatürk mientres la so visita a Kastamonu.
Ḥawaianu
Ḥawaianu o ḥawaiana pue referise a:
Llista d'asteroides/60101–60200
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Siux
La pallabra siux pue referise a:
Tamién pue facer referencia a dellos llugares d'Estaos Xuníos:
Québec
Québec (Quebec, pronunciáu //, //; Québec, pronunciáu //), conocida tamién como "la belle province" ye una provincia francófona de Canadá con una población de y la única provincia canadiana reconocida como nación pola Cámara de los Comunes de Canadá. Más del 80% de los quebequinos tienen el francés como llingua materna, siendo ésta la única oficial nel so territoriu.
Allugada nel nordeste d'América del Norte, ente Ontario y les provinces de l'Atlánticu, Nueva Brunswick y Terranova y Labrador Québec comparte llende al sur colos Estaos Xuníos d'América. Ta atravesada pol ríu San Llorienzu que la coneuta colos Grandes Llagos y l'Océanu Atlánticu. Tien una superficie de 1.667.441 km², siendo la provincia más grande de Canadá.
La so capital ye la ciudá de Québec, por embargu la ciudá más grande ye Montreal.
Mackenziaena severa
'Mackenziaena severa, ye una especie d'ave del xéneru Mackenziaena'' de la familia Thamnophilidae, que vive nel este de Suramérica. left|180px|thumb|[[Provincia fitoxeográfica paranaense nel parque nacional Iguazú; exemplu d'hábitat d'esta especie.]]
Distribución y hábitat
Esta especie distribuyir en 3 países del este d'América del Sur.
1. En Paraguái nos departamentos de: Alto Paraná, Amambay, Caazapá, Canindeyú, y Itapúa.
2. Nel sureste del Brasil, nos estaos de: sureste de Bahia, Espírito Santo, esti de Mato Grosso do Sul, Minas Gerais, Paraná, Rio de Janeiro, norte de Rio Grande do Sul, Santa Catarina, y São Paulo.
3. Nel nordeste de l'Arxentina, na provincia de Misiones.
Los sos hábitats naturales son selves subtropicales o tropicales, tantu d'enllanada como de monte, de la provincia fitoxeográfica paranaense y de la Viesca atlántica polo xeneral.
Taxonomía
Esta especie monotípica describióse orixinalmente por Martin Lichtenstein nel añu 1823, sol nome científicu de: Lanius severus. La so llocalidá tipu ye: «São Paulo, Brasil».
Columba Domínguez
Columba Domínguez Alarid foi una actriz, cantante y pintora mexicana.
Figura crucial de la dómina d'oru del cine mexicanu y considerada una de les xoyes emblemátiques del cine mexicanu. Ye recordada particularmente poles sos actuaciones en Maclovia (1948), pola cual ganó'l premiu Ariel a meyor coactuación femenina, y Pueblerina (1949) y recibió l'Ariel d'Oru en 2013. Domínguez caltuvo una rellación sentimental per munchos años cineasta y actor Emilio Fernández.
Vida temprana
Columba foi afayada pol direutor cinematográficu Emilio "Indiu" Fernández, quien queda maraviáu cola so guapura con traces mexicanes bien marcaos y da-y entrada al cine con pequeños personaxes en películes como La Perla (1945) y Ríu Escondíu (1947). Les sos primeres películes, ¡Como Méxicu nun hai dos! y Pepita Jiménez, son de 1945.
Carrera
En 1948 Emilio Fernández da-y el papel antagónicu al de María Félix na cinta Maclovia (1948). La so actuación ye emponderada pola crítica y ye gracies a esta cinta que Fernández-y confía'l papel protagonista de la que se convertiría na so meyor película: Pueblerina (1948), al llau de Roberto Cañedo. Gracies a esta película Columba xube rápido al estrellalgu y vuélvese conocida en tol mundu al ser presentada nel Festival Internacional de Cine de Karlovy Vary, antigua Checoslovaquia (güei República Checa), Nesi mesmu añu participa en La Malquerida xunto a Dolores del Río y Pedro Armendáriz en sustitución de Rita Macedo quien abandonó'l proyeutu.
Precedida pol ésitu de Pueblerina, ye contratada n'Italia pa participar nel filme L'edera (1950), onde interpreta'l personaxe principal, Anessa una neña adoptada que al crecer ye culpable d'un crime fechu pa tratar de salvar a la so familia adoptiva de la bancarrota. El mesmu añu filma Un día de vida, que paso desapercibida en Méxicu, pero que se convirtió nun atayante ésitu na ex Yugoslavia, estrenada en 1952.
Encasillada en papeles autóctonos, Columba termina per dixebrar se laboralmente de Fernández en 1952, lo que-y dexó consolidar se como una primer figura y trabayar so les órdenes d'otru realizadores, como Luis Buñuel (con quien trabayó en El ríu y la muerte (1955)), Fernando Méndez (direutor de la cinta de cultu Lladrón de cadabres (1957), considerada la meyor película mexicana del xéneru fantásticu) y Ismael Rodríguez (quien la llevó a estelarizar dos obres maestres: Los hermanos del fierro (1961) y Animes Trujano (1962) onde trabayó al llau del actor xaponés Toshiro Mifune), ente otros. En 1962 participó en El texedor de milagros, cinta que representó a Llatinoamérica nel IX Festival Internacional de Cine de Berlín. Columba tamién realizó'l primera desnudu oficial del Cine Mexicanu na cinta La virtú desnuda (1956).
En 1961, Columba grabó un discu de llarga duración tituláu La voz duce y mexicana de Columba Domínguez pal sellu RCA Víctor, con arreglos de les orquestes de Mario Ruiz Armengol y Chucho Ferrer. L'álbum contién diez canciones y foi reeditada en formatu dixital por Sony Music en 2012.
En televisión destaca nel protagónico de La nube (1967) y El carruaxe (1972), dambes noveles de corte históricu. La so última apaición d'esti rubro foi en Aprendiendo a amar de 1979, proyeutu con gran ésitu pero d'ínfima calidá. En 1982 por problemes financieros tuvo que suspender la película Jacaranda, de la que foi guionista y productora; primeramente había empobináu cinco curtiumetraxes. En 1984 l'Asociación Nacional d'Actores (ANDA) fíxo-y entrega de la medaya Virginia Fábregas, poles sos más de 25 años de llabor artísticu ininterrumpida.
Dempués del so retiru en 1987 l'actriz, dedicar a la danza, la materia humanístico, pintura (llegando a esponer n'Europa) y pianu, amás de prauticar esgrima y equitación. En 2008, dempués de más de 20 años de retiru del cine, el direutor mexicanu Roberto Fiesco, retornar al cine col curtiumetraxe Palombu. Esi mesmu añu, Domínguez foi homenaxada pol Festival Internacional de Cine de la Frontera, en Ciudad Juárez, nel que se proyeutaron dalgunos de los títulos más representativos nos que participó. En 2010, l'actriz fixo participaciones especiales nos filmes: La cebra y Borrar la memoria, estrenada nel Festival Internacional de Cine de Morelia. En 2012 participa nel rodaxe de la película Nel últimu tragu, dirixida por Jack Zagha y que foi presentada en marzu de 2014 nel Festival Internacional de Cine de Guadalaxara.
En mayu de 2013, Columba Domínguez foi gallardoniada col Premiu Ariel d'Oru pola so trayeutoria. thumb|200px|Homenaxe a Columba Domínguez nel 2013.
Vida personal
Un tráxicu sucesu avafó la vida de Columba, cuando en 1978, la so fía Jacaranda finó trágicamente al cayer dende'l cuartu pisu d'un edificiu, en circunstancies que nunca fueron esclariaes hasta'l momentu actual.
Columba y Emilio volvieron a entamar la so rellación en delles ocasiones, independientemente de los otros romances que sostuvo'l direutor. Ella tuvo con él nos sos últimos díes, a pesar de tener munchos años separaos. Cuando-y preguntar a Columba la razón d'esta entrega dempués de tantos años de separación dixo: «Quiérolu», y nun salió de el cuartu del hospital hasta que sacaron el cadabre. En marzu de 1987 escribió un llibru tituláu Emilio, l'Indiu qu'amé, dedicáu a quien fora'l so gran amor.