cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kaganatu ávaru
Periodos Ávaro Mediu (670-720) y Ávaro Tardíu (720-804)
Cola muerte de Samo, delles tribus eslaves quedaron de nuevu baxu dominiu ávaro. El kan Kubrat morrió en 665 y asocedió-y el kan Batbayan de l'Antigua Gran Bulgaria. Alredor de 670, los jázaros rompieren la unidá de la confederación protobúlgara, causando que dalgunos de los protobúlgaros utigures treslladaren la so capital escontra l'oeste. La Crónica de Viena rexistra que nel añu 677, el la tribu «hungar»" (búlgaru onogur) estableciérase de manera definitiva en Panonia. Según los Milagros de San Demetrio l'alianza ávaro-eslava al norte de los Cárpatos obligó a los búlgaros a abandonar la Onoguria occidental (Sirmio) y colar al sur más o menos coles mesmes que tenía llugar la batalla de Ongal al sur de los Cárpatos orientales. El periodu mediu ávaro-protobúlgaru (670-720) ta marcáu por nuevu elementos étnicos, como les pinces del pelo nes coletes; los sables curvos d'un filu; o los amplios arcos simétricos. Los protobúlgaros onogures, dirixíos por un caudiellu llamáu Kuber, espulsaos del oeste de Onoguria treslladar al sur y estableciéronse na actual rexón de Macedonia. Los protobúlgaros onogures/utigures, mandaos pol kan Asparukh —el padre del kan Tervel—, asitiar de forma permanente a lo llargo del Danubiu (c. 679-681), espandiendo'l Primer Imperiu búlgaru dende Onogur, Bulgaria. Anque l'imperiu ávaro había quedáu amenorgáu a la metá del so tamañu orixinal, la nueva alianza ávaro-eslava consolidó'l so dominiu al oeste de les partes centrales de la cuenca media del Danubiu y amplió el so ámbitu d'influencia escontra l'oeste hasta la cuenca de Viena. Los nuevos centros rexonales, como los que tán cerca d'Ozora y Igar —condáu de Fejér n'Hungría— apaecieron. Esto fortaleció la base de poder de los ávaros, anque la mayor parte de los Balcanes permaneció en manes de les tribus eslaves, yá que nin los ávaros nin los bizantinos fueron capaces de recuperar el control.
Nel sieglu, el Kaganato ávaro abrió una puerta pa la espansión demográfico y llingüístico eslava nes rexones del Adriáticu y del Exéu.
A principios del sieglu, apaeció na cuenca de los Cárpatos una nueva cultura arqueolóxica, llamada cultura del grifu y bilortu». Delles teoríes, como la teoría de la «doble conquista» del arqueólogu Gyula László, atribuyir a la llegada de nuevos colonos, como tempranos maxares, pero esto ye entá oxetu d'alderique. Los arqueólogos húngaros Laszló Makkai y András Móczy atribúin esta cultura a una evolución interna de los ávaros resultante de la integración de los emigrantes protobúlgaros de la xeneración anterior a los años 670. Según Makkai y Mócsy, «la cultura material —arte, ropa, equipos, armes— de finales del periodu ávaro / protobúlgaru evolucionaron de manera autónoma a partir d'estes nueves bases». Munches rexones que fueren centros importantes del imperiu ávaro perdieren el so significáu, ente que surdieron otres nueves. Anque restos de la cultura material ávara atópase en gran parte de los Balcanes del norte eso puede indicar una presencia ávara esistente, que probablemente representa la presencia d'eslavos independientes qu'adoptaren costumes ávaras.
Colapsu
thumb|right|La zona d'asentamientu de los ávaros dende'l sieglu VII al IX, según Éva Garam
El cayente gradual del poder ávaro acelerar hasta una cayida rápida nuna década. Una serie de campañes de los francos na década de los 790, lideraos por Carlomagno, terminó cola conquista del reinu ávaro, tomando la mayor parte de la Panonia hasta'l ríu Tisza. La ocupación ávara terminóse cuando una fuercia eslavo-croata liderada pol príncipe Vojnomir y sofitada polos francos llanzó un contraataque nel 791. La ofensiva foi esitosa y los ávaros fueron espulsaos de Panonia Croacia. Carlomagno ganó otra importante victoria contra los ávaros en 796. Unu de los fíos de Carlomagno prindó un gran campamentu fortificáu conocíu como «L'Aniellu», onde taben la mayor parte de los botinos de les anteriores campañes ávaras.
Según los Annales Regni Francorum, los ávaros empezaron a sometese a los francos a partir de 796. Entá sobrevive'l cantar De Pippini regis Victoria Avarica celebrando la derrota de los ávaros a manes de Pipino d'Italia en 796. Los francos bautizaron a munchos ávaros ya integrar nel Imperiu francu. El creciente númberu d'evidencies arqueolóxiques en Transdanubia tamién presupon una población ávara na cuenca de los Cárpatos nel sieglu IX. En 804, el Primer Imperiu búlgaru conquistó les tierres ávaras del sureste de Transilvania y del sureste de Panonia hasta'l ríu Danubiu mediu, y munchos ávaros convertir en súbditos del Imperiu Búlgaru. El kagán Theodorus, un conversu al cristianismu, morrió dempués de pidir ayuda a Carlomagno nel añu 805; foi asocedíu pol kagán Abraham, que foi bautizáu como nuevu vasallu de los francos y nun tien de ser asumíu pol so nome por sigo solo de ser Khavar en llugar de pseudo-ávaro. Abraham foi asocedíu por Tudun Isaac, del que poco se sabe. Los francos incluyeron les tierres de los ávaros sol so control nuna marca militar. La marca de Panonia —la metá oriental de la marca ávara— foi entós concedida al príncipe eslavu Pribina, quien estableció'l principáu de Balaton nel añu 840. Siguió esistiendo nel oeste hasta que foi estremada ente la marca de Carintia y la la marca d'Austria en 871.
Según Pohl, la presencia ávara en Panonia ye segura en 871, pero a partir d'entós el nome yá nun ye utilizáu polos cronistes: «A cencielles foi imposible caltener una identidá ávara dempués de que les instituciones ávaras y les altes demandes de la so tradición fracasaren». Anque Regino escribió sobre ellos nel añu de 889. El creciente númberu d'evidencies arqueolóxiques na Transdanubia tamién supón una población ávara na cuenca de los Cárpatos nel sieglu IX. Los afayos arqueolóxicos suxuren una presencia ávara sustancial, tardida, na gran llanura húngara, anque ye difícil determinar la so cronoloxía fayadiza.
Dellos rexistros bizantinos —como la "Notitia episcopatuumî", la "Additio patriarchicorum thronorumî" de Neilos Doxopatres, la "Chronica" de Petrus Alexandrinus o la "Notitia patriarchatuum"— menten a los ávaros nel sieglu IX como una de les poblaciones cristianes esistentes. Los ávaros yá se tuvieren entemeciendo colos eslavos, más numberosos, mientres xeneraciones, y más tarde llegaron sol dominiu de polítiques esternos, como les de los francos, Bulgaria y la Gran Moravia. Los ávaros na rexón conocida como solitudo avarorum —qu'anguaño se llama'l Alföld— sumieron nun arcu de tres generación. Adulces fundiéronse colos eslavos pa crear un pueblu billingüe de fala turcu-eslava que fueron sometíos a la dominación de los francos; el invasores maxares atoparon esti pueblu nel sieglu IX. El D'Alministrando Imperiu, escritu alredor de 950, establez claramente la presencia d'una población ávara na rexón de l'actual Croacia.
Villard-d'Héry
Villard-d'Héry ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pannes (Meurthe-et-Moselle)
Pannes ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Parey-Saint-Césaire
Parey-Saint-Césaire ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Primer Ministru de Bangladex
130px|thumb|Blasón de Bangladex. El Primer ministru ye, na práutica, el cargu políticu más poderosu de Bangladex. El Presidente de Bangladex ye consideráu más importante que'l Primer ministru, anque tien un papel principalmente ceremonial. El Primer ministru tien control efectivu sobre'l poder executivu del Gobiernu y preside el gabinete del país.
Nomamientu
El Primer ministru ye nomáu pol Presidente basáu na posición nel Jatiyo Sangshad (Asamblea Nacional de Bangladex) y tien de tener l'enfotu del Parllamentu pa poder gobernar.
Esta ye la llista de los primeros ministros de Bangladex hasta'l presente.
Melilestes megarhynchus
Melilestes megarhynchus, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Meliphagidae. Ye l'únicu miembru del xéneru monotípicu Melilestes.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Nueva Guinea. El so hábitat natural son les viesques húmedes de les tierres baxes o montascoses subtropicales o tropicales.
O Equulei
O Equulei (O Equ / IRAS 20547+0247) ye una estrella variable na constelación d'Equuleus de magnitú aparente +14,50 en banda B. Alcuéntrase a una distancia envalorada de 5000 años lluz (1500 pársecs) del Sistema Solar.
O Equulei ta catalogada como una variable irregular de llargu periodu (LB) que'l so rellumu —en banda B— varia ente magnitú +14,5 y +15,5. Anque en 1994 la so magnitú visual yera aproximao +9, observaciones posteriores —1996, 1998 y 1999— rexistraron un amenorgamientu na so magnitú a +13. Les variaciones en magnitú visual según l'orixe del material circumestelar permanecen inexplicaes; sicasí, la estraña naturaleza del so espectru ópticu suxure que la estrella pudiera entrar nuna etapa de rápida evolución.
Per otra parte, suxurióse que l'acrecimientu d'un planeta xigante escontra una creciente xigante colorada pudo faer que les capes esteriores de la estrella xiren lo suficientemente apriesa como pa provocar una efusión ecuatorial —o discu n'espansión—, responsable de la peculiar redolada d'O Equulei.
Svalbard ya Islla Jan Mayen
200px|thumb|[[Bandera de Noruega, utilizada pa representar a Svalbard ya Islla Jan Mayen.]] Svalbard ya Islla Jan Mayen ye una denomación utilizada pola ISO 3166-1 con fines estadísticos, na que s'agrupen dos territorios de Noruega con xurisdicciones xebraes: Svalbard ya Islla Jan Mayen.
La Islla Jan Mayen ye un territoriu integráu a Noruega y nella nun s'apliquen nenguna de les consideraciones afitaes pa Svalbard. Ente 1930 y 1994, Jan Mayen tuvo alministrada pol gobernador de Svalbard, pero dende 1995 depende del gobernador del condáu de Nordland. Dende esa fecha, Jan Mayen nun tien conexón alministrativa nenguna col archipiélagu de Svalbard, allugáu a más de 1.000 quilómetros de distancia.
Magar qu'esistan diferencies ente l'alministración de dambos estaos, la ISO consideralos un sólu organismu na so llista de códigos de países y territorios dependientes. Esto ye por mor de que cuando la ISO propunxo crear un códigu especial pa Svalbard, foi'l Ministeriu de Rellaciones Esteriores noruegu'l qu'habría propuesto incluyir a Islla Jan Mayen.
Esisten otres clasificaciones qu'agrupen a dambos territorios, como por exemplu la División d'estadístiques de les Naciones Xuníes que tien una seición especial pa "Svalbard y Islla Jan Mayen" pa nun incluyir dichos datos na seición xeneral de "Noruega".
Amás, acordies cola lista ISO 3166-1 alpha-2, Svalbard y Islla Jan Mayen comparten el códigu SJ, acutáu com'l so dominiu d'internet ccTLD, .sj. Sicasí, los residentes en dambos territorios usen el códigu de Noruega, .no, mientres .sj caltiénse ensin usu.
Neofala
La neofala, nuevafala o neollingua (Newspeak n'inglés) ye una llingua artística qu'apaez na novela 1984, de George Orwell.
Estructura
El vocabulariu amenorgar al mínimu, hasta tal puntu que pallabres como malu convertir en nobueno (nel orixinal inglés, ungood), y tarrecible convertir en doblemásnobueno (doubleplusungood nel orixinal). Ello ye que un bon falante de neofala ye aquel que precisa menos variedá de pallabres pa espresar una idea.
El vocabulariu estremar en trés partes:
La gramática encontar en dos carauterístiques:
Usu
Winston Smith, el protagonista, trabaya nel Ministeriu de la Verdá y nos sos informes de trabayu diarios (que consisten en manipoliar la información p'afaer el pasáu a los intereses del Partíu) apaez siempres la neofala. Un exemplu qu'apaez na obra ye'l siguiente (na traducción española), anque s'alvierte al llector de que se trata más bien d'una xíriga embrivida que s'utilizaba nel Ministeriu de la Verdá pa comunicación interna:
Anque la neofala ta presente en tola novela, nengún personaxe diz una frase completa en neofala, tan solo delles pallabres sueltes. Ello ye que productu de la lóxica esquiciada de poder del Partíu, el qu'un ciudadanu pudiera tener demasiao remangu nel usu d'esta llingua —como de cualesquier otra de les ferramientes de poder del Partíu—, podía implicar tamién qu'acabara siendo acusáu de cometer un crime de pensamientu. Como s'acaba de señalar, inclusive los informes del Ministeriu de la Verdá nun tán realmente en neofala, sinón nuna xíriga con pallabres neolingüísticas.
A lo llargo de la novela, apaez más como un proyeutu en desenvolvimientu que como una realidá social, con una función asemeyada a la del llatín mientres la Edá Media (nel sentíu de llingua culta). La idea xeneral ye que la neofala sustituya a la viejalengua hacia l'añu 2050. Según Syme —unu de los personaxes—, aquel día tola lliteratura sería traducida a neofala, y los orixinales en viejalengua, ideológicamente "peligrosos", seríen destruyíos. Los personaxes nun falen en neofala ente ellos, anque de cutiu utilicen términos sueltos y falen sobre l'idioma. Coméntase que los principales artículos del The Times tán escritos en neofala, lo cual suxure que non tolos artículos utilizar. Nuna ocasión dizse que los líderes más respetaos suelen dar discursos utilizando munches pallabres nesti idioma. Sicasí, sí apaez como llingua de trabayu.
Delles pallabres peculiares
Equí indíquense los términos utilizaos na traducción española; ente paréntesis apaecen los términos utilizaos pol orixinal n'inglés.
La neofala y el mundu real
La idea de neofala como forma de falar pa controlar y definir el pensamientu de la población con intereses políticos foi y sigue siendo una tema d'actualidá y d'interés moral. Ello ye que Orwell tomó como modelu pal so neofala el llinguaxe utilizáu pola propaganda totalitaria nazi y soviética del momentu y tan solo tuvo qu'imaxinar cuál podría ser l'enclín d'esti usu políticu del idioma. Un documentu ilustrativu al respeutu sería'l llibru de Victor Klemperer LTI: la Llingua del Tercer Reich.
Munches persones ven nel llinguaxe políticamente correutu un exemplu claru de neofala nel mundu real. Por casu, en Brasil hubo bastante discutiniu cuando'l ex-presidente Luiz Inácio Lula da Silva propunxo una llista de pallabres prohibíes» en política. Per otra parte, Noam Chomsky faló en delles ocasiones de cómo'l llinguaxe utilizáu pol gobiernu de los Estaos Xuníos conduz a situaciones idéntiques a los fines qu'escuerre la neofala de Orwell, faciendo qu'en numberoses ocasiones sía imposible esponer puntos de vista opuestos a la política d'Estaos Xuníos.
Parroy
Parroy ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hamed Koné
Hamed Koné ye un futbolista de Costa de Marfil.
Hinojares
Hinojares ye una villa y conceyu español de la provincia de Xaén, na Comunidá autónoma d'Andalucía. Asitiada a 668 metros d'altitú, tien una estensión de 40,04 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes, 173 son homes y 165 muyeres, y una densidá de  hab./km². Casi la totalidá del conceyu forma parte del Parque Natural de la Sierra de Cazorla, Segura y Les Villes.
The Natural History of Sokotra
The Natural History of Sokotra, (embrivíu Nat. Hist. Sokotra & Abd-el-Kuri ), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol esplorador, ornitólogu y botánicu escocés Henry Ogg Forbes y espublizáu en 1903 col nome de The Natural History of Sokotra and Abd-el-Kuri: being the report upon the results of the Conjoint Expedition to these Islands in 1898-9... / edited by Henry O. Forbes, L.L.D. Liverpool.
Hinojares
Arrodiada de ribayos, foi aldega de Pozo Alcón hasta l'añu 1690 en que se convirtió en villa, pasando'l so señoríu a manes de D. Íñigo Fernández de Angulo y, darréu, al marqués de Hinojares. Destaca la Ilesia Parroquial de San Marcos Evanxelista, en que'l so interior esiste una pila bautismal de mármol blanco.
El conceyu cunta cola pedanía de Cuenca, onde naz el ríu Turillas.
Les sos fiestes más populares son San Marcos (25 d'abril) y les fiestes del Santu Cristu (21 d'agostu).
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 567,32 €.
Duboisia myoporoides
Descripción
Les fueyes son de forma obovada a elíptica, de 4–15 cm de llargu y 1–4 cm d'anchu. Les pequeñes flores surden en recímanos. A éstes sígenlu bayes globoses de color púrpuro coritu (non comestibles).
Usos
Les fueyes son una fonte comercial d'alcaloides útiles na farmacéutica. Los mesmos alcaloides confieren a toles partes de llantar efeutos venenosos. Les fueyes contienen un númberu d'ellos, incluyida la escopolamina, usada pa tratar cinetosis, desordes del estómagu, y los efeutos colaterales de la terapia contra'l cáncer. thumb|240px|Detalle de la corteza. Espécime nel [[Parque Nacional Wyrrabalong, Australia]]
Taxonomía
Duboisia myoporoides describióse por Robert Brown y espublizóse en  Prodromus Florae Novae Hollandiae 448, nel añu 1810.
Posavina
Posavina ye'l nome qu'adopta la cuenca del ríu Sava en Croacia, Bosnia y Serbia. Tamién se llama asina la rexón circundante. Les ciudaes más importantes de la ribera del ríu Sava son Brod, Samac, Odzak, Brcko en Bosnia, y Slavonski Brod, Zupanja en Croacia.
Parux
Parux ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Concetta Scaravaglione
Concetta Scaravaglione foi una escultora d'Estaos Xuníos d'orixe italianu.
La familia Scaravaglione llegara a Nueva York pocu tiempu antes del añu 1900, cuando nació Maria Concetta Scaravaglione. Yera la menor de nueve hermanos y pollo dexóse-y el privilexu de siguir la so ambición de de convertise n'artista. Asistió a clases llibres a pesar de que foi unviáu a casa d'una clase porque yera la única moza que quería asistir. Trabayó de día y estudió peles nueches na Art Students League. Ganó'l Premiu de Roma, que financió los sos estudios na Academia Americana n'Italia.
Foi docente y desenvolvió el so trabayu artísticu que se tornó más astractu. Foi maestra en New York University, Black Mountain College, Sarah Lawrence College y Vassar College.
Scaravaglione morrió en Nueva York. Hai una escultura d'ella nel Smithsonian realizada por Eugenie Gershoy.
Anguila
El términu Anguila pue referise a:
Métodu Montessori
El métodu Montessori ye un métodu educativu escurríu pola educadora y médicu italiana María Montessori a finales del sieglu XIX y principios del XX, que se basó nuna amplia investigación sobre neños con trestornos mentales y con necesidaes especiales. Carauterizar por desenvolver nel neñu la independencia, la llibertá con llendes, respetar la psicoloxía natural y el desenvolvimientu físico y social del neñu. El so llibru El métodu Montessori foi publicáu en 1912.
Chromatium
La Chromatium ye una bacteria Gram-negativa que s'atopa nel agua.
Métodu Montessori
Esti métodu educativu carauterizar por poner énfasis na actividá empobinada pol neñu y observación clínica per parte del profesor. Esta observación tien la intención d'afaer la redolada d'aprendizaxe del neñu al so nivel de desenvolvimientu. El propósitu básicu d'esti métodu ye lliberar el potencial de cada neñu por que se autodesarrolle nun ambiente estructurado. El métodu nació de la idea d'ayudar al neñu a llograr un desenvolvimientu integral, pa llograr un máximu grau nes sos capacidaes intelectuales, físiques y espirituales, trabayando sobre bases científiques en rellación col desenvolvimientu físico y psíquico del neñu. María Montessori basó'l so métodu nel trabayu del neñu y na collaboración adultu - neñu. Asina, la escuela nun ye «un llugar onde'l maestru tresmite conocencies», sinón «un llugar onde la intelixencia y la parte psíquica del neñu va desenvolvese al traviés d'un trabayu llibre con material didáctico especializáu».
Historia
thumb|290px|right|Colexu Montessori nos [[Países Baxos, 1915. Fotografía recoyida nel llibru "Van Holkema & Warendorf's Uitgevers Mij", Ámsterdam, 1916, que trata sobre'l métodu Montessori.]]
La Metodoloxía Montessori empezó n'Italia y ye tantu un métodu como una filosofía de la educación. Foi desenvuelta pola Doctora María Montessori, a partir de les sos esperiencies con neños en riesgu social. Basó les sos idees nel respetu escontra los neños y na so impresionante capacidá d'aprender. Considerar como la esperanza de la humanidá, polo que dándo-yos la oportunidá d'utilizar la llibertá a partir de los primeros años de desenvolvimientu, el neñu aportaría a un adultu con capacidá de faer frente a los problemes de la vida, incluyendo los más grandes de toos, la guerra y la paz.
«El neñu, col so enorme potencial físicu ya intelectual, ye un milagru frente a nós. Esti fechu tien de ser tresmitíu a tolos padres, educadores y persones comenenciudes en neños, porque la educación dende l'empiezu de la vida podría camudar verdaderamente el presente y futuru de la sociedá. Tenemos que tener claro, eso sí, que'l desenvolvimientu del potencial humanu nun ta determináu por nós. Solo podemos sirvir al desenvolvimientu del neñu, pos ésti realízase nun espaciu nel qu'hai lleis que rixen el funcionamientu de cada ser humanu y cada desenvolvimientu tien que tar n'harmonía con tol mundu que nos arrodia y con tol universu». María Montessori
El métodu Montessori foi aplicáu exitosamente con tou tipu de neños y ye bien popular en munches partes del mundu. Ensin importar les crítiques al so métodu nos entamos de 1930-1940, foi aplicáu y llogró un avivamientu.
En 1907 Montessori estableció la primer Casa de los Neños, 'Casa dei Bambini', en Roma. Yá por 1913, hubo un intensu interés pol so métodu en Norteamérica, interés que más tarde menguó. (Nancy McCormick Rambusch alicó'l métodu n'América, estableciendo la Sociedá Americana Montessori [American Montessori Society] en 1960.) Montessori foi exiliada por Mussolini a la India mientres la Segunda Guerra Mundial, mayormente porque refugó comprometer los sos principios y convertir a los neños en pequeños soldaos. Montessori vivió'l restu de la so vida nos Países Baxos, país nel cual atópase la sede central de la AMI, o Association Montessori Internationale. Morrió en Noordwijk aan Zee. El so fíu Mario encabezó l'A.M.I. hasta la so muerte en 1982.
Planteamientos pedagóxicos
Grupo: De 4 a 6 años # Grupo: De 7 a 9 años # Grupo: De 10 a 12 años # Grupo: De 13 a 15 años # Grupo: De 16 a 18 años # Grupo: De 19 a 21 años
Centenariu de les escueles Montessori
La conferencia de Roma'l 6 y 7 de xineru de 2007 empecipió l'empiezu del añu de celebraciones de les sos Escueles en tol mundu. La Dra. María Montessori anovó cola visión de que "La Educación nun tendría de ser namái impartir conocencia, sinón un nuevu camín escontra la realización de les potencialidaes".
Autodeterminación, la llibertá y l'actividá bonal
El modelu de Montessori tien dos elementos fundamentales; de primeres, los neños, especialmente los d'edá inferior a seis años, esperimenten una importante ruta de desenvolvimientu mental. Sobre la base de les sos observaciones, Montessori creía que dexar a los neños escoyer y actuar llibremente, dientro d'un ambiente preparáu d'alcuerdu al so modelu, contribuyiría a un desenvolvimientu óptimo.
Enclinos humanos
Pa Montessori, hai carauterístiques universales ya innates bio-antropoevolutivas, que'l so fíu y collaborador Mario identificó como “enclinos humanos” nel 1957. Nel métodu Montessori, estos enclinos humanos son consideraes como un comportamientu guía en cada fase del desenvolvimientu y l'educación tendría de facilitar la so espresión. Hai un alderique alrodiu de la llista exacta d'estes carauterístiques, pero les siguientes son claramente identificables: - Instintu de caltenimientu - Orientación nel ambiente - Orde - Esploración - Comunicación - Trabayo (definíu tamién como “actividá intencional”) - Manipulación del ambiente - Exactitú - Repetición - Astracción - Auto-perfeición - “Mente matemática”
Ambiente preoperatorio
El métodu d'educación Montessori ilustra la llibre actividá dientro d'un "ambiente preparao", esto ye, un ambiente educativo afechu a les carauterístiques humanes básiques y a les carauterístiques específiques de los distintos neños. La función del mediu ambiente ye dexar al neñu desenvolver la so autonomía en tolos ámbitos, acordies coles sos propies directrices internes. Amás de tener accesu a los materiales apropiaos a la so educación y edá. El mediu ambiente tien les siguientes carauterístiques: - Construcción en proporción col neñu y les sos necesidaes reales - La guapura y l'harmonía - Llimpieza - Orde - Un alcuerdu que facilita'l movimientu y l'actividá
Material pal desenvolvimientu cognitivu
El neñu ye llibre na eleición del material. Tou tien de surdir bonalmente por el mesmu interés del neñu, desenvolviendo asina un procesu d'auto-educación y autu-control. Montessori estremó'l material utilizáu pa la educación sensorial en:
- Material analítico: centráu alredor d'una cualidá del oxetu, por casu, pesu, forma y tamañu. Educa los sentíos de forma aisllada. - Autocorrección del material: educa'l control d'errores del propiu neñu, ensin la intervención del educador. - Material curioso pal neñu, de bona manipulación y utilizando oxetos, creáu p'atraer al neñu a l'actividá.
Vida práutica y vida sensorial
Les actividaes d'estilu de vida son la base de la pedagoxía llevaes a cabu por Montessori. Inspirada pola nuesa cultura y la nuesa vida cotidiana, que s'afixeron a les necesidaes de los neños. L'actividá nun ye tan importante en sí mesmu como'l desenvolvimientu (concentración, la coordinación, l'autonomía ...) que dexa al neñu tar nun ambiente fayadizo. Les actividaes ufierten oportunidaes úniques a los neños pa fortalecer y faer más precisos los sos movimientos. Tien De aprender a coordinar los sos xestos con un propósitu.
L'enfoque de Montessori, el papel del movimientu ye primordial pal desenvolvimientu harmónicu de los neños pequeños. María Montessori llamó a estos movimientos como "humanu" según les indicaciones de la voluntá del neñu con un propósitu. Al traviés de la repetición de los xestos, los movimientos fáense más precisos y el neñu va adquiriendo la seguridá na planificación de los sos xestos.
Diseñáu pa captar l'atención del neñu y facilitar l'aprendizaxe, el material de Montessori de la vida sensorial ye muncho más qu'a cencielles materiales d'enseñanza. Trátase d'un desenvolvimientu material que nun ta diseñáu pa simplificar el trabayu del educador, sinón que ta pa fomentar el desenvolvimientu y la crecedera del neñu. Dando llibertá al neñu p'aportar y manipoliar tan de cutiu como deseye, ello ye que esti material respuende a les sos necesidaes.
Niveles de desenvolvimientu
Montessori distingió cuatro periodos distintos o "niveles" nel desenvolvimientu humanu, que s'estienden dende la nacencia hasta los seis años, de los 6 a los 12 años, de los 12 a los 18 y de los 18 a los 24. Vio distintos carauterístiques, formes d'aprendizaxe y distintos imperativos de desenvolvimientu activu en cada unu d'estos niveles, manifestando la necesidá d'enfoques educativos específicos pa cada periodu.
Primer nivel
El primer nivel estender dende la nacencia hasta los seis años d'edá. Mientres esti periodu,  Montessori determinó que'l neñu tien un desenvolvimientu físico y psicolóxico rápidu y significativu. El ñácaru, nesti primer periodu, ye vistu como un esplorador sensorial y un estudiante participativu nel trabayu de desenvolvimientu psicolóxicu d'auto-construcción y construcción de la so independencia funcional. D'esta manera,  Montessori introdució dellos conceutos pa esplicar esti trabayu, incluyendo la mente absorbente, los periodos sensibles. y la normalización.
Mente absorbente y mente consciente
Montessori describe'l comportamientu del neñu pequeñu p'asimilar estímulos sensoriales de la so redolada, incluyendo, poro, la información de los sentíos, el llinguaxe, la cultura, la descripción d'esti aspeutu, el términu "mente absorbente"; el so trabayu d'intelixencia qu'absuerbe inconscientemente una redolada determinada. Nesta fase formarán les estructures esenciales de la personalidá.
De los 3 a los 6 años empecipia la educación preescolar y la mente absorbente acomuñar a la "mente consciente". Agora'l neñu paez tener la necesidá d'entamar los conteníos mentales absorbíos lóxicamente.
Periodos sensibles
L'adquisición del llinguaxe (menor d'unos seis años)
Orde (d'alredor de 1 a 3 años)
L'interés nos oxetos pequeños (d'unos 18 meses a trés años)
Comportamientu social (alredor de los dos años y mediu a los cuatro años)
Normalización
Pa rematar, Montessori reparó que nos neños ente 3 y 6 años esiste un estáu de dialéutica bio-social llamáu ´´normalización´´, que surde de la concentración d'actividaes que sirven pal desenvolvimientu del neñu, como la disciplina bonal, continua, el trabayu feliz, con sentimientos sociales de sofitu y de comprensión col restu´´.
Segundu nivel
Esti nivel desenvolver mientres los seis a los dolce años. Mientres esti periodu, Montessori reparó cambeos físicos, relacionales y neuro-pedagoxía nos neños y neñes. Dempués d'esta observación tenía como oxetivu crear un ambiente escolar afechu pa cumplir coles nueves carauterístiques. Físicamente, reparó la perda de los dientes de lleche, l'allargamientu de les piernes y torso y darréu un periodu de crecedera uniforme. A nivel relacional reparó como los neños y neñes tendíen a realizar los sos trabayos en grupos y poro, socializarse colos demás compañeros/as. Na neuro-pedagoxía lo que se predominaba yera la razón y l'imaxinación. Dende un puntu de vista del desenvolvimientu, Montessori creía que'l trabayu de los neños y neñes nel segundu nivel, sería la formación de la independencia intelectual de sentíu moral amás de la organización social.
Tercer nivel
El tercer nivel de desenvolvimientu estender dende aproximao los dolce a los dieciocho años d'edá, incluyendo asina'l periodu de l'adolescencia. El métodu Montessori sostién que'l tercer nivel non solo caracterízase polos cambeos físicos de la pubertá y l'adolescencia, sinón tamién polos cambeos significativos d'actitú. Amás, fixo fincapié na rapidez del cambéu d'idees y l'estáu d'ánimu y dificultá pa concentrase a esta edá, según los enclinos creativos y el desenvolvimientu de "un sentíu de la xusticia y un sentíu de la dignidá personal". Utilízase'l términu "esplotación" pa describir l'impulsu de tales "adolescentes d'evaluación esterna resultantes del so valor." Dende una perspeutiva evolutiva, Montessori cree que'l trabayu del neñu nel tercer nivel ayuda a la construcción del yo adultu na sociedá.
Cuartu nivel
El cuartu nivel de desenvolvimientu amplíase aproximao de los 18 a los 24 años. Montessori escribió relativamente pocu nesti periodu y nun desenvolvió un programa educativu pa esti intervalu d'edá. Imaxinar a los adultos nuevos preparaos a partir de les sos esperiencies al traviés del so métodu, llistos p'abrazar dafechu l'estudiu de la cultura y de la ciencia ya impulsar la civilización. Ella creía que la independencia económica, en forma de trabayu, yera fundamental nesta edá y pensaba qu'una llende arbitraria al númberu d'años d'estudiu de nivel universitariu yera innecesariu porque l'estudiu de la cultura podría siguir mientres tola vida d'una persona.
L'autenticidá del métodu
Les idees de Montessori tuvieron llugar a nivel internacional, y en munchos países establecieron sociedaes, conocíes como "Sociedá Montessori" pa promover el so trabayu. Sicasí Montessori caltién un estrictu control sobre l'usu del so nome y aportunó en que solo ella foi capaz de dar una auténtica educación tocantes a los sos métodos. Nel añu 1929 fundóse "Association Montessori Internationale (AMI) pa caltener la integridá de la obra de la so vida amás d'asegurase que perpetuaría dempués de la so muerte. La Association Montessori Internationale sigue capacitando a los maestros usando ferramientes y teoríes desenvueltes por María Montessori y el so fíu.
La crítica al métodu Montessori
El métodu de Montessori, llogró diverses acusaciones feches nel planu ideolóxicu, lo que se refier a una oposición demasiáu ríxida y esquemática ente'l bien de los neños bonos y los adultos corruptos. El plan d'estudios foi criticáu, debíu al calter artificial de los materiales y les modalidaes ríxides nel so emplegu. Esti métodu opúnxose a la flexibilidá del métodu Agazzi, únicu pola diversidá y pola fantasía del material de xuegu. Nel métodu, les acusaciones teníen llugar dende un puntu de vista de socialización, onde los neños aprienden de forma individual y non por aciu el desenvolvimientu de rellaciones con otros neños. A pesar de les crítiques, el métodu Montessori sigue siendo llargamente utilizáu y adoptáu n'Italia, na so tierra natal, y nel restu del mundu.
La validez del métodu
El métodu Montessori foi oxetu de numberosos estudios científicos, que'l so oxetu yera evaluar la so eficacia nel aprendizaxe. En 1978, un estudiu encargáu pol Departamentu d'Educación del gobiernu d'Estaos Xuníos tituláu "Aplicaciones eficaces de los métodos Montessori colos neños en riesgu por cuenta de discapacidaes d'aprendizaxe", reconoció la eficacia contra los neños con discapacidá d'aprendizaxe, abriendo'l camín al financiamientu de les escueles Montessori pol gobiernu d'Estaos Xuníos. Nel añu 2006, tamién apaeció na prestixosa revista "Science" un estudiu fundamental creáu por Angeline Lillard y el so grupu d'investigación de la Universidá de Virginia, onde s'evalúen los efeutos del métodu Montessori. L'estudiu tituláu "Evaluación de la Educación Montessori" compara los distintos aspeutos nel aprendizaxe de los neños y neñes de cinco y doce años d'edá, destacando los meyores resultaos, tantu nel campu como nes capacidaes cognitives sociales de los neños qu'asisten a una escuela Montessori y los neños y neñes qu'alleguen a escueles con enfoques distintos.
Maná
Maná ye un grupu mexicanu de pop rock y rock alternativu.
Episkopí
Episkopí (Episkopi Cantonment, n'inglés) ye la capital del ensame de bases militares britániques d'Acrotiri y Dhekelia, na islla de Xipre. Alcuéntrase a un llau de la base d'Acrotiri. Esiste un oleoductu fundáu en 1953.
Julián Castro Contreras
Julián Castro Contreras foi un militar y políticu venezolanu. En 1858 comandó la llamada Revolución de Marzu contra'l gobiernu de José Tadeo Monagas y depués del so derrocamientu foi nomáu presidente, cargu qu'ocupó por 17 meses hasta 2 d'agostu de 1859, cuando foi depuestu. La so presidencia foi'l preludiu que desencadenaría la guerra civil más importante de la hestoria de Venezuela, la Guerra Federal.
Revolución de Marzu
El 1 de marzu Julián Castro, gobernador de la provincia de Carabobo, pronunciar en Valencia en contra del gobiernu de José Tadeo Monagas. Depués d'esto Castro empecipió la so marcha escontra Caraques con 5.000 homes mal armaos, lo que de momentu evidenció que'l réxime perdiera'l sofitu necesariu pa combatir la insurrección. Monagas unvió al xeneral Carlos Luis Castelli en contra de los insurrectos, que fueron primeramente ganaos en combates menores.
La situación empioró pa Monagas cuando los veteranos que formaben parte del so exércitu, desertaron en masa ya incorporáronse a los rebeldes o actuaron en forma indecisa, lo que llevó a los rebeldes a doblar les sos tropes cuando llegaron pela rodiada de Caraques. En poco tiempu nes fuercies que comandaba Julián Castro atopáronse colando individuos de distintes postures polítiques. En tal sentíu, xenerales lliberales como José Laurencio Silva o Carlos Castelli llucharon al llau d'antiguos adversarios conservadores como'l xeneral León Febres Cordero.
El golpe de gracia pal réxime de Monagas, foi'l fechu de que'l Congresu de la República negar a declarar el so sofitu irrestricto al so gobiernu. Monagas al entender que yera inútil defender la so situación política, decidió arrenunciar el 15 de marzu, asilándose nel consuláu francés. Darréu Castro ye electu presidente provisional pola Convención Nacional de Valencia en xunetu d'esi mesmu añu, convirtiendo a la ciudá de Valencia en capital del país. Foi electu nes eleiciones presidenciales de Venezuela de 1858 pa escoyer al socesor de Pedro Gual con 92 votos del Congresu, 86,0% de los sufraxos.
Una de les carauterístiques fundamentales de la Revolución de Marzu foi que se desendolcó y remató d'una manera incruenta, por cuenta de que taba conformada por una coalición política de conservadores y lliberales que naciera namái del deséu de derrocar a Monagas, y que depués de consiguilo eslleióse casi de momentu. Anque la revolución encabezada por Julián Castro llegó al so términu ensin derramamiento de sangre, mientres la mesma fueron formando mases de bandoleros y llabradores rebalbos, quien prepararon el terrén pa un conflictu político y social de mayor intensidá: la Guerra Federal.
La Galipanada
La Galipanada foi un atayáu movimientu revolucionariu asocedíu'l 17 d'agostu de 1858, foi formáu por lliberales descontentos col gobiernu de Julián Castro. Les hostilidaes diplomátiques d'Inglaterra y Francia qu'impunxeren un bloquéu naval a Venezuela n'esixencia del cumplimientu del protocolu Urrutia y la presencia d'elementos conservadores nel gobiernu de Castro conducieron a planiar una insurrección. La imprudencia de los conspiradores, lo escabarriao de los sos planes y l'escesivu enfotu na impopularidá del réxime, conducieron a que fueren ganaos ensin mayores problemes. El xeneral Carlos Soublette asitiara tropes na zona de la mariña, ente Catia La Mar y Maiquetía, colo que ganó y prindó nos cumes de Galipán a una columna de los conspiradores que saliera de Caraques, xubiendo pol Ávila, escontra La Guaira. El fracasu del movimientu foi calificáu como "ridículu sainete", dándose-y el nome de "Galipanada". Los miembros del comité revolucionariu fueron deteníos y encarcelaos; ente los que s'atopaben Antonio Guzmán Blanco y Rafael Agostini.
Hacquetia epipactis
Hacquetia ye un xéneru monotípicu perteneciente a la familia botánica Apiaceae. La so única especie: Hacquetia epipactis. thumb|Nel so hábitat
Descripción
Ye una planta ornamental nativa d'Europa. Crez namái hasta unos 5-10 cm d'altor y ye bono de cultivar. Esta planta tolera'l sol parcial a plena solombra y más comúnmente tien flores marielles.
Taxonomía
Hacquetia epipactis describióse por Augustin Pyrame de Candolle y espublizóse en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 4: 85. 1830.
Celda de Hitler
La celda de Hitler, llamada tamién el cuartu de Hitler nel usu llingüísticu nacionalsocialista, foi la celda númberu 7 de l'antigua fortaleza de Landsberg na llocalidá de Landsberg am Lech, na que Adolf Hitler foi recluyíu nel añu 1924. Esta celda usóse como parte de la propaganda del nacionalsocialismu dende 1933 hasta 1945.
El tiempu de reclusión de Hitler
Dempués del golpe d'Estáu de Ludendorff (conocíu como'l putsch de la cervecería) nel añu 1923, Adolf Hitler foi condergáu a cinco años de prisión. Na que darréu se conocería como la celda de Hitler, dictó partes de Mein Kampf y llevó una vida privilexada de presidiariu nuna redolada espaciosa gracies a los arrogantes regalos de quien lo sofitaben, con una alimentación bayuroso. Tres nueve meses, Hitler llogra la llibertá condicional a finales de 1924 por bona conducta.
La celda como parte de la propaganda nacionalsocialista
Tres tomar de poder de los nacionalsocialistes nel añu 1933, la celda d'encarcelamientu de Hitler convertir na meta del turismu nacionalsocialista a Landberg, conocida entós como “la ciudá de la mocedá”. Nella tenía de guardase la memoria de la supuesta vida dura de presidiariu enllena de privaciones d'Adolf Hitler. El líder de les Mocedaes Hitlerianes, Baldur von Schirach, denominó a Landsberg “el llugar de pelegrinaxe de los mozos alemanes” y “base de la educación nacionalsocialista”.
En 1937, la ciudá de Landsberg nomó la celda de Hitler como "santuariu nacional”. Tres l'asistencia al Congresu nacional del partíu en Núremberg en 1937 y 38, les Mocedaes Hitlerianes fixeron un pelegrinaxe a Landsberg na denominada marcha d'adhesión, y visitaron la celda de Hitler, onde se-yos apurrió un exemplar de Mein Kampf. En 1938, más de 100.000 persones visitaron la ciudá y fueron ver la celda.
Posguerra y usu actual
Nel añu 1945, les fuercies d'ocupación estauxunidenses desmantelaron la celda por completu por que nun pudiera sirvir de llugar de pelegrinación pa los siguidores de Hitler, de cuenta que solo caltuvo la fachada. L'espaciu vacíu sirve anguaño como sala común de los xulgaos de Landsberg. Nun se dexa la entrada a los turistes.
Sergei Winogradsky
Sergei Nikolaievich Winogradsky (o Vinogradskii) yera un microbiólogu, ecólogu y edafólogu rusu que foi pioneru nel conceutu del ciclu de vida y descubrió el procesu biolóxicu de la nitrificación, la primer forma conocida de quimioautotrofía.
Winogradsky nació en Kiev, no que yera l'imperiu rusu, y entró nel conservatoriu imperial de música de San Petersburgu en 1875 pa estudiar piano. De toes formes, depués de dos años d'entrenamientu musical, entró na Universidá de San Petersburgu en 1877 pa estudiar química baxo la direición de Nikolai Menshchutkin y botánica baxo la d'Andrei Sergeevich Famintzin. Obtuvo'l diploma en 1881 y quedóse na Universidá de San Petersburgu pa consiguir tamién el gráu de mayestru de ciencia en botánica en 1884. En 1885, entamó a trabayar na Universidá d'Estrasburgu baxo'l reconocíu botánicu Anton de Bary; Winogradsky garró reconocimientu pol so trabayu en bacteries sulfúrees. En 1888 treslladóse a Zurich, onde entamó a investigar nel procesu de nitrificación, identificando'l xéneru Nitrosomonas y Nitrosococcus, qu'oxiden amoniu a nitritu, y Nitrobacter, qu'oxida nitritu a nitratu. Tornó a San Petersburgu pol periodu de 1891-1905 y foi xefe de la división de microbioloxía xeneral del Institutu de Medicina Esperimental; demientres ese periodu, identificó l'anaerobia obligada Clostridium pastorianum, que ye quien a fixar nitróxenu atmosféricu. En 1901 foi elixíu miembru honorariu de la Sociedá de Ciencia Natural de Moscú y, en 1902, correspondiente miembru de la Academia Francesa de les Ciencies. Retiróse del trabayu científicu activu en 1905, dividiendo'l so tiempu ente'l so Estáu propiu y Suiza. En 1922 aceutó una invitación pa liderar la división d'agricultura bacteriolóxica nel Institutu Pasteur nuna estación esperimental en Brie-Comte-Robert, Francia, a unos 30 km de París. Nesi periodu trabayó en dellos temes, ente ellos les ferrobacteries, bacteries nitrificantes, fixación de nitróxenu por Azotobacter, bacteries descomponedores de celulosa, y métodos de cultivu pa microorganismos del suelu. Winogradsky retiróse de la vida científica activa en 1940 y morrió en Brie-Comte-Robert.
Nelly Moreno
Nelly Moreno Rojas ye una actriz colombiana de cine y televisión. Recordada por haber protagonizáu, na década de los años 1980, una gran cantidá de series y telenoveles nacionales. Nel añu 1994 decidió retirase de l'actuación y incursionó como representante de la cámara.
Trayeutoria
Nelly Moreno ye una de les actrices más recordaes y comentaes de la televisión nacional. La so hestoria nes tables empezó cuando tenía once años, momentu nel cual el so padre abandonó a la so familia. Motivada pol deséu d'ayudar a la so madre y los sos hermanos, entró de llenu. Mientres la puxanza de les noveles de Jorge Barón Televisión, nun había diva que se comparara con Moreno, l'actriz de mirada lánguida y voz nidia, que protagonizaba los melodrames del mediu día y actuaba nel incipiente cine nacional.
Protagonizó seriaos como Paloma, Esplumes, Gradia y Daniela, que recuerda con especial ciñu pos el papel esixía-y vistise d'home y llavar vidrios nun semáforu ante los transeúntes despreveníos. En 1980, los televidentes nomar actriz revelación polos sos papeles nes telenoveles Sur verde y El Viejo, y la so consagración completar en 1987, cuando recibió'l Premiu India Catalina a la meyor actriz principal pol so papel en Les muertes ayenes.
Amás, tuvo una importante carrera cinematográfica, actuando en llargumetraxes que los colombianos recuerden de manera especial, como El neñu y el Papa, Tiempu de morrer y Cola so música a otra parte. Como bona diva, nun foi ayena al escándalu. Foi una de les primeres actrices colombianes n'esnudase ante les cámares, na película Erotikón, un “thriller psico-sexual” onde Nelly interpretaba a una nueva venada que fuera testigu del asesinatu de los sos padres.
No máximo de la so carrera, casóse col tamién actor Mario Ferro, y xuntos esperimentaron un espertar espiritual que los llevó a convertise al cristianismu. Nelly entós decidió incluyir clauses nos sos contratos actorales que fueren acordes colos sos nuevos principios, como por casu el nun dase besos coles sos pareyes. Naturalmente, los productores de telenoveles esperaben que la so heroína tuviera dispuesta a demostra-y ciñu al so amáu, y por eso los papeles dexaron de llegar.
Ella abellugóse entós na so fe y na so ilesia. Mientres un tiempu presentó'l programa Revelaciones con Nelly Moreno, que documentaba el rescate de persones que taben dedicaes al alcohol, la drogadicción, o s'atopaben en cantu del suicido.
En 1998, llanzar a la Cámara de Representantes con sofitu del Movimientu Independiente Fe d'Esperanza, y llogró una curul con 29.000 votos. En 2002 retirar de la política pa dedicase de llenu a la so relixón. Al pie del so maríu y los sos trés fíos fundó en Miami una ilesia cristiana, na que trabaya anguaño en función de la unidá familiar y la salú de los mozos.
Petit-Failly
Petit-Failly ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Noriaki Sanenobu
Noriaki Sanenobu (実信 憲明, ), ye un futbolista xaponés.
Acrotiri y Dhekelia
Acrotiri y Dhekelia (Acrotiri and Dhekelia, n'inglés y Ακρωτήρι και Δεκέλεια, en griegu) son dos Bases Soberanes del Reinu Xuníu en Xipre, antigua colonia de la Corona Británica. Les dos árees contienen bases militares habitaes por británicos, zones residenciales onde viven na so mayoría ciudadanos xipriotes, y terrenos cultivables.