cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Familia Brontë
La fatiga y la torna
Charlotte escapa de la monotonía nel abellugu col mundu de Angria que, gracies a les cartes del so hermanu, continua en desenvolvimientu. Mientres esfrutaba de les sos vacaciones en Haworth, retomó la saga, y escribió llargos capítulos, dacuando foi reprendida pol so padre que quería qu'ella tuviera una mayor participación nos asuntos de la parroquia, en ebullición dende la imposición de les Church rates, l'impuestu local pal funcionamientu de la parroquia anglicano, ente que la mayoría de la población componer de los Dissenters. Mentanto, Miss Wooler treslladar a la Casa de Heald, Dewsbury Moor, onde Charlotte quexar del mugor y d'onde ella se va n'avientu de 1838, con un regalu de Miss Wooler, la coleición de poemes de Walter Scott The Vision of Don Roderick and Rokeby (La visión de Don Rodrigo y Rokeby).
Gondal creáu por Emily y Anne
thumb|left|200px|Diariu d'[[Emily Brontë, 26 de xunu de 1837, amosando'l so trabayu con Ana na mesa nel comedor.]]
Emily ye la inspiración pa esti nuevu mundu empobináu por una muyer, onde ella se convierte na guardiana. Caúna escribía los sos poemes llibremente dientro del marcu definíu, pero informando a les otres de los sos proyeutos. Nel so pupitre portátil, visible nel Brontë Parsonage Museum, Emily despinta los versos qu'ella destina, por si acasu ganar na saga.
Los pocos restos que queden del ciclu de Gondal faen difícil el so analís, Emily probablemente destruyó los llibros alrodiu de esti llugar, sacante los poemes que grabara de callao, pero que nun tienen referencies al reinu. Dalgunos de los poemes de Gondal son el xerme de los personaxes de Wuthering Heights y et La inquilina de Wildfell Hall
Angria creáu por Charlotte y Branwell
Al so regresu, Charlotte, a dúu col so hermanu, concentrar nel reinu de Angria, probablemente creáu alredor de 1834. Esti nuevu mundu (que naz de la destrucción de "Verdopolis", otru de los nomes pa Glass Town, pola culpa Alexander Rogue, conde de Northangerland), tamién va crecer hasta convertise nuna entidá igual a Gondal. Alternativamente, Branwell y Charlotte crean y desenvuelven una seición, non ensin conflictos, y n'ocasiones Branwell nun tien en cuenta los deseos de la so hermana y tienden conducise solo ente que la so hermana ta en Ruca Head. A diferencia de Gondal, Angria ye bien conocíu yá que se caltuvieron un gran númberu de documentos, borradores, ilustraciones, poemes, cartes.
Influencies lliteraries o artístiques
thumb|180px|Blackwood's Edinburgh Magacín, volume XXV : xineru–xunu de [[1829. William Blackwood, Edimburgu y T. Cadell, Strand, Londres.]]
Los mundos de Glass Town, Angria y Gondal son creaos por una fértil imaxinación, alimentada poles pasiones polítiques, sociales y lliteraries, los neños son bien abiertos a les influencies diverses que s'atopen en delles de les sos obres de maduror. Les primeres influencies coleutives, ye vital la simbiosis de la xunta de los hermanos. Non toos lleen a los mesmos autores, pero toos asegurar de que'l conxuntu tea informáu de los nuevos apurras. Esta ye una biblioteca virtual que la familia tien, non nos sos estantes, porque munchos de los llibros son emprestaos, pero que na memoria son guardaos, les notes tomaes y por sobremanera los animaos alderiques.
La prensa y la Blackwood's Magacín
Los periódicos, cola suscripción per parte de Patrick o mercaos en John Greenwood, la papelería y llibrería de la cual los Brontë son consideraos como los meyores veceros, que trai una gran cantidá d'información. El Leeds Intelligencer, la Blackwood's Edinburgh Magacín, conservadora y bien escrita, meyor que la Quarterly Review, (coles mesmes idees polítiques pero menos refinaes, razón pola cual el señor Brontë nun lo llee ), tou esto ye esplotáu hasta l'últimu detalle. La Blackwood's Magacín enciende la imaxinación: por casu, el mapa d'África, publicáu en xunetu de 1831, representa l'universu material de Glass Town n'África del oeste, na plena conocencia de la "Gramática de la xeografía xeneral" de Goldsmith, que siempres taba na casa parroquial.
Les "noveles gótiques"
La mesma Blackwood's Magacín tenía los gustu de presentar cuentos góticos, tan populares n'a la fin del sieglu XVIII y principios del sieglu XIX, pero que yá s'atopaben en cayente. Jane Austen burllóse esti estilu en L'abadía de Northanger, na cual, la nueva heroína Catherine Morland, apinar de romanticismu y somórguiase nun mundu imaxinariu onde la lloria ye'l mieu y l'emoción, y hai un barruntu d'un delitu na abadía, onde ella permanez. La anti-heroína, denuncia la inxenuidá escesiva y l'incoherencia del romanticismu. Coincidencia o inspiración, el nome de Catherine Morland suxuriera a Emily a la eleición de "Catherine" pa la so novela, que preciede a Morland, quién nes cercaníes remembra los moors (los gorbizales) qu'ella tantu ama. Y el seudónimu escoyíu por Branwel, Northangerland, faise ecu de la "Northanger" de Jane Austen.
Estes hestories inspiren a Emily nos sos primeros poemes de Gondal, y a Charlotte y Branwell en dellos aspeutos de Angria. Ello ye que Charlotte escribió, alredor de 1833, una hestoria fantástica, tratada de forma humorística que titula Napoleon and the Spectre. Tamién tien un toque d'estilu góticu na novela Villette, acoradada por una monxa fantasmal y nuna visita a la bizarra y deforme señora Valravens suma a la sensación de soledá y ansiedá de la heroína.
En Jane Eyre, la lloca Bertha surde d'un áticu, Jane afaya con horror qu'esta muyer hai enforma tiempu que s'atopa nel llugar, aun así Rochester llevar al altar. Esta ye the mad wife in the attic ("la lloca esposa nel áticu") de la que Jane nunca oyó falar, anque yá vio a esta criatura desenfrenada (convención novelesca), trata de conocer la so identidá. La bigamia a la qu'ella había estáu sometida ensin sabelo ye la que determina'l so escape. De la mesma, faise ecu nos sos oyíos una "risa sobrenatural" (preternatural laughter), digna de cualquier novela de la señora Radcliffe. A lo último, mientres se preparar pa casase col so "salvador", St John Rivers, y partir a les Indies con él, álzase una voz que tesciende los cielos, los espacios y los montes, la voz de Rochester a quién l'amor concéde-y el poder de la telepatía sonora a distancia. Y Jane embárcase nuevamente nuna carrera p'atopar a esti home, agora mancáu y ciegu, analayando nos sos dominios, qu'una tarrecible quema afaró y dexáu en ruines fumientes.
Lord Byron
thumb|180px|[[Lord Byron, fonte d'inspiración pa les hermanes Brontë.]]
Los neños Brontë esviar demasiáu rápidu de la forma maniquea d'estos cuentos, y terminen per preferir un xiru más byroniano, onde los héroes, tienen un fuerte magnetismu sexual y una alma apasionada, demuestren arrogancia, ya inclusive una cierta escuridá nel corazón. Ye na Blackwood's Magacín onde ellos afayen a Lord Byron, n'agostu de 1825 con una revisión de "Last Days of Lord Byron", en tantu'l poeta morriera l'añu anterior. A partir d'esi momentu'l nome de Byron "convertir en sinónimu de toles prohibiciones y de toles audacias, como amenó'l llevantamientu de les inhibiciones". Branwell y Charlotte crecen y unu de los héroes de Verdopolis, Zamorna, tien un comportamientu cada vez más y más ambiguu, marcáu un llau escuru d'un home que se va escureciendo, la evolución tamién s'atopa nos personaxes d'Emily, de la so novela, onde los habitantes de Wuthering Heights, esti gran edificiu siniestru que ye solmenáu polos vientos, demuestra una perversidad, una probeza d'espíritu, una violencia ensin precedentes. Heathcliff desclavará el ataúd de Catalina p'abrazar a la muerta, esti gran testimoniu d'amor llega a lo macabro y a la morbilidad. De la mesma, en Jane Eyre, l'escuru señor Rochester tien munches carauterístiques asemeyaes a les d'un héroe byroniano.
Otros trabayos marcaron la imaxinación de les hermanes Brontë, como Los mil y una nueches, por casu, qu'inspira a los "xenios" (Genii) qu'ellos mesmos aportaron nos sos reinos, y apurren un toque de exotismo. El romanticismu de Walter Scott tamién ye engañador y en 1834 Charlotte esclama: "Tocantes a la ficción, lleí a Walter Scott y él solo; toles noveles dempués d'él nun tienen valor".
El pintor John Martin
thumb|left|180px|L'arquiteutura fantástica de [[John Martin: Pandemonium, inspiráu de El paraísu perdíu, de John Milton (nel muséu de Louvre).]]
Otra influencia primordial, ye'l pintor John Martin, trés grabaos a media tinta de la década de 1820 afaten les parés de la casa parroquial: La Fiesta de Balthazar (Belshazzar's Feast), El Diluviu, y Josué ordenando al sol detenese. Charlotte y Branwell copiar, y la so fantástica arquiteutura reflexar nos monumentos de Glass Town y Angria, onde'l mesmu pintor ye puestu n'escena por Branwell.
Una de les principales obres de Sir Edward de Lisle, un personaxe de la confederación, Los Cuatro Xenios nel Conseyu, ta direutamente inspiráu pol exemplu de John Martin pa El paraísu perdíu de John Milton.
El realismu y la moral d'Anne
thumb|220px|Grabáu El Diluviu según [[John Martin.]]
Nel casu d'Anne Brontë, les influencies de Agnes Grey y La inquilina de Wildfell Hall son menos clares. Funciona en gran midida sobre la base de la so esperiencia como institutriz y el prindo de Branwell, que reflexen la creencia, heredada del señor Brontë y la so enseñanza de la Biblia, según la cual un llibru tien que construyir una lleición moral. Esti sentíu del deber, la obligación d'atestiguar, son más evidentes en L'inquilín de Wildfell Hall, qu'escribió tres la muerte de Branwel.
Nel trabayu d'Anne, sicasí, reparar la influencia de les noveles gótiques d'Ann Radcliffe, Horace Walpole, Matthew "Monk" Lewis y Charles Maturin, como tamién de Walter Scott, nun sería poles estraordinaries moliciones de la heroína, sola y abandonada, tórnase sumisa. La diferencia ye qu'ella s'aguanta, non polos dones sobrenaturales, arrenunciu por cuenta de la fuercia del so temperamentu.
El percorríu inicial
thumb|left|180px|Christian, El Pelegrín de [[John Bunyan.]]
Jane Eyre, Agnes Grey y La inquilina de Wildfell Hall, Shirley, Villette y mesmu El Profesor presenten, independientemente la modalidá escoyida de narración, una estructura llinial d'un personaxe principal que s'emponer p'atopar na vida dempués de munches moliciones, una forma de felicidá allugada ente l'amor y la virtú. Nun ye un viaxe iniciático llenu de torgues que recuerden a les obres d'inspiración relixosa del sieglu XVII, como El progresu del pelegrín (Pilgrim´s Progress) de John Bunyan (1628-1688) o'l so Gracia abondosa al primeru de los pecadores (Grace abounding to the Chief of Sinners).
Tantu más profanu, el protagonista sigue un viaxe picarescu, al honor dempués de Miguel de Cervantes (1547-1616) nes lletres occidentales ysobremanera, nel sieglu XVIII inglés, por casu, de Daniel Defoe (1660-1731), Henry Fielding (1707-1764) y Tobias Smollett (1721-1771), una tradición que siguió nel sieglu XIX con una corriente denominada "from rags to riches" ("de la probeza a la riqueza") que demostraron cuasi tolos novelistes victorianos. L'héroe o la heroína, atópase somorguiaos nun accidente del destín na probeza y, dempués de munches dificultaes, tienen accesu a una felicidá dorada. De cutiu, un artificiu que dexa'l pasu d'un estáu a otru, l'heriedu inesperáu, un don maraviyosu, xuntes, etc. (Vease Oliver Twist, David Copperfield, Grandes esperances, por nomar a Charles Dickens), y esta corriente ye efeutuada polos personaxes de Charlotte y Anne, inclusive si la riqueza del corazón ye mayor a la de la billetera.
Una novela na traxedia griega
Wuthering Heights ye un llugar estreme. Amás de los elementos góticos yá mentaos, constrúyese como una traxedia griega na que "tien la música", amás cola dimensión cósmica de la épica de Milton y el poder del teatru shakespiriano. Falamos de que los ecos de El rei Lear, ya inclusive, anque con calteres bien distintos, Romeo y Julieta, toles referencies ocultes tres el choque de fuercies y les pasiones qu'ellí se desamarren.
¿Qué faer?
thumb|240px|La vida d'una muyer, como s'imaxina nel mundu anglosaxón na década de [[1840.]]
¿Qué puede faer una muyer que nun ye rica, pero que tampoco pertenez a la clase que de los llamaos trabayadores, dedicaos a trabayos agrícoles, y que ye demasiáu casera? Ésti ye'l problema de les hermanes Brontë que, fora del círculu zarráu d'unes poques families amigues, tienen pocu contautu cola población. Elles tán ente les persones que tienen conocencies, pero'l señor Brontë tien unos honorarios modestos que nun se verán amontaos. Les úniques soluciones posibles son un matrimoniu honestu con un bon partíu, cosa qu'elles nun tán buscando, y dos ocupaciones: maestres d'escueles o como governess (preceptoras). Tres el fracasu de la so escuela, toes vense obligaes a poner orde educando a los neños pequeños que de cutiu son rebalbos o xunise a los establecimientos escolares. Ta tamién la posibilidá de convertise nuna "dama de compañía" de dalguna muyer rico y solo: tratar d'una midida provisional pa les nueves, que frecuentemente se converten n'esclaves de la so ama, problema plantegáu por Janet Todd sobre Mary Wollstonecraft. Pero nenguna de les hermanes Brontë paez considerar esa opción.
Los oficios de Charlotte y Anne
thumb|left|220px|Institutriz nuna rica familia anglosaxona na segunda metá del [[sieglu XIX.]]
Solo Emily nunca va intentar ser preceptora y el so intentu d'enseñar nuna escuela, la de la señorita Patchett en Law Hill, cerca de Halifax, onde s'exiliará mientres seis meses, va ser la so única esperiencia como profesional. Charlotte, sicasí, tien dellos cargos como profesora na escuela de Miss Wooler en Bruxeles y en Heger. Tamién se convierte en institutriz de Sidgwick, en Stonegappe, Lotherdale, onde trabaya mientres unos meses en 1839, y depués a la señora White, en Upperhouse Casa, Rawdon, de marzu a avientu de 1841. La mesma Anne ye la institutriz de la señora Ingham, en Blake Hall, Mirfield, d'abril a avientu de 1839, y de siguío, de la señora Robinson., en Thorp Green Hall, Little Ouseburn, cerca de York. Ellí ella contra al so hermanu pa tratar d'estabilizala, pero la so estadía convertir nun desastre (ver: "Branwell Brontë", Un amor imposible)
La necesidá obliga
thumb|180px|La Institutriz, por Rebecca Solomon, [[1854.]]
Hydrocyphon dudgeoni
Hydrocyphon dudgeoni ye una especie de coleópteru de la familia Scirtidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Ḥong Kong (China).
Familia Brontë
Un profesor d'élite
thumb|180px|Semeya de Constantin Heger (1865), l'amor secreto de [[Charlotte Brontë, mientres la so estancia en Bruxeles en 1842 y 1843.]]
Emily y Charlotte, acompañaes pol so padre, fueron a Bruxeles en febreru de 1842. Emily taba convencida en cuantes que Charlotte yera determinante. Elles inscríbense na escuela de Monsieur y Madame Heger, na cai de Isabelle, mientres seis meses. La señora Claire Heger ye la segunda esposa de Constantin Héger, y foi ella la qu'abriera l'internáu, onde ella mesma asume la direición y el so maríu da les clases cimeres de francés. Acordies con unu de los sos antiguos alumnos, diría sobre Miss Wheelwright, "la so intelixencia deber al so talentu". Él apasiona al so auditoriu, esixendo munches llectures, y poner en perspeutiva, y de éstes realiza un analís estructurado, de les cualos llogramos constancia de los sos comentarios nos marxes de les disertaciones de Charlotte y Emily, escrites nel branu de 1842. Ye un home apuestu, de traces regulares, con abondosu pelo y patillas bien negres, con una mirada encesa cuando escurre sobre los grandes escritores, y que convida a los sos estudiantes a faer pastiches de temes xenerales o filosóficos.
Les sos clases son bien apreciaes por Charlotte, y los dos hermanes demuestren ser bien bones estudiantes, anque a Emily nun-y gusta enforma y paez remontase con frecuencia. Ella apriende alemán y col so esfuerciu llogra rellumar nel pianu. A la fin de los seis meses, la señora Heger ufiérta-yos quedase de baldre en cuenta de dictar ciertos cursos. Dempués de munches duldes, acepten, non ensin antes informar na so casa parroquial y llograr el consentimientu del so padre y de la so tía: Charlotte enseña inglés, Emily enseña música. Nin una nin otra pueden sentise próximes a los sos estudiantes. Emily en particular, onde denota el so calter completu y emplega una axatada pedagoxía. Solo una de les sos alumnes, la señorita De Bassompierre, qu'entós tenía dieciséis años, espresa tardíamente el so apegu a la so profesora, con sentimientu recíprocu, yá que Emily regalar, cola so firma, el dibuxu d'un pinu na nube, que detalló minuciosamente.
La torna, Charlotte torna darréu
thumb|left|180px|[[Haworth na actualidá, la cai principal. Queda na imaxinación de los Brontë: Villette, La tierra de Gondal, etc.]]
La muerte de la so tía, n'ochobre d'esi añu, obligar a tornar a Haworth. La tía Branwell dexó toles sos posesiones, que tamién fueron compartíes poles sos sobrines y una prima de Penzance, Eliza Kingston, qu'anula la delda y ufierta un pequeñu estipendio. Madame Heger anuéva-yos los cargos na escuela, pero solu Charlotte retorna, en xineru de 1843, Emily niégase porque ella prefier asumir la responsabilidá de les xeres doméstiques. El señor Heger tien una escelente opinión d'ella y tenía la esperanza de reclutarla como titular, declarando más palantre qu'ella "tenía un espíritu d'home, podría ser un gran navegante, [taba] dotada d'una facultá razonamientu cimeru que dexaba deducir una conocencia antigua de les nueves esferes del saber, [que] la so voluntá inflexible trunfara sobre toles torgues, pudiendo superar toles oposiciones".
Charlotte vuelve a casa
Un añu dempués con diferencia de díes, namorada por dalgún tiempu y ensin tener nengún tipu de reciprocidá per parte del so profesor, Charlotte tien d'arrenunciar y volver a Haworth. La so vida en Bruxeles foi acoradada: Madame Heger nun ve la so rellación con bonos güeyos, ella aventúrase na Catedral de Santa Gudula y, dempués de munches vacilaciones, crucia l'estragal d'un confesionariu. La tentación de convertise al catolicismu, la relixón del so maestru, apruz, pero nun va más allá.
La vida en Haworth ye entá más difícil qu'antes de la so partida, el señor Brontë pierde la vista. Sicasí, el so tabayón ye operada con ésitu en Manchester, y ye nesta ciudá, n'agostu de 1846, ente que él duerme na so cama, que Charlotte empezó a escribir Jane Eyre. Patrick Branwell fundir nun rápidu descensu de drames entrepolaos, embriaguez, plasmu patolóxicu, la quema de la so cama, delirios, qu'en parte, son productos de la so mala reputación, por ello'l proyeutu de la escuela tien de ser abandonáu.
Charlotte escribió cuatro llargues cartes, bien personales y ambigues al señor Heger, que nun tienen respuesta. Él romper y les tira a la basura, pero son recuperaes pola so esposa, quien les guarda nel so xoyeru. Cuando Elizabeth Gaskell prepara la so biografía sobre Charlotte, ella va a Bruxeles y el señor Heger amuésa-y dalgunes, ensin el menor comentariu. En 1913, el fíu y la fía de Heger, dempués del fallecimientu de los sos padres, donar al Muséu Británicu. Más tarde fueron publicaes en The Times.
Primer publicación: poemes "de Currer, Ellis y Acton Bell"
thumb|left|180px|La publicación en [[1846 de los poemes de les hermanes Brontë so los sos seudónimos de Currer (Charlotte), Ellis (Emily) y Acton Bell (Anne).]]
El conseyu del gallardoniáu poeta
Charlotte, que tien l'ambición como'l so hermanu (pero ta lloñe de los sos proyeutos), d'escribir como "Poeta gallardoniáu" (un poeta oficial), por ello presénta-y dalgunos de los sos poemes a Robert Southey. La respuesta nun llega y, finalmente cuando vuelve a la casa parroquial, esto nun lu sirvió de nada. Robert Southey, una figura destacada del romanticismu, como s'ilustra nel so tiempu, anque'l so fama esmoreceríase un pocu dempués, igual que William Wordsworth y Samuel Taylor Coleridge, compartía los prexuicios de la dómina sobre'l llugar que teníen d'ocupar les muyeres. Él respuende, n'efeutu: "La lliteratura nun tien razón de ser na vida d'una muyer, y ella nun puede conocer la so ser. Cuanto más (una muyer) consagrar a los deberes que -y incumben, va tener menos llibertá de práutica, inclusive teniendo talentu o faciéndolo como una diversión. "
Culpa feliz
Sicasí, Charlotte nun s'amurnió, y l'oportunidá vien na so ayuda. Un día na seronda de 1845, tando sola nel comedor, dase cuenta de qu'un llibru permaneció ellí al abrir el caxón del escritoriu portátil d'Emily y "cola escritura de la mio hermana Emily". Y ella llee, esllumada, lo que la so hermana escribió, cola fondura y la guapura de los poemes qu'ella nun conocía. Esti descubrimientu describir, cinco años dempués, nun cuentu curtiu que, según Juliet Barker, borrando la emoción qu'esperimentó, como "más qu'una sorpresa [...], un fondu convencimientu de qu'había delles efusiones estraordinaries, una poesía bien distinta de la que davezu les muyeres escribíen. Atopé estos poemes entestaos, recoyida, brengosu y xenuinu. Pal mio oyíu, el so cantar yera daqué singular - selvaxe, murniu y llevándola a la elevación-". Nel párrafu siguiente, Charlotte rellata la reaición d'indignación tan esclusiva de la so hermana, en que'l so territoriu "naide podía aventurase impunemente". Llevólu "hores p'apangala y díes pa convencela".
Trés "Bell" en masculín
thumb|220px|La única amuesa de les firmes individuales de "Currer, Ellis y Acton Bell", los alies de les hermanes Brontë.
De lo que Emily tenía de tar convencida, ye que los sos poemes merecíen publicares. Charlotte considera la posibilidá d'una publicación conxunta de los trés. Anne va ganar fácilmente nel proyeutu, asina cópiese. Una vegada escoyíos los manuscritos, ventiún d'ellos pertenecen a Anne, tocantes a Emily tendría diecinueve, Charlotte va en busca d'un editor; ella toma'l conseyu de William y Robert Chambers d'Edimburgu, responsables d'una de les sos revistes favorites, el "Chambers's Edinburgh Journal", quién-y encamienten (esto considérase almitíu, pero ensin prueba documental) a, Aylott & Jones, una pequeña editorial, de Paternoster Row 8, Londres. Éstos acepten, pero baxu riesgu del autor yá que, el so riesgu comercial paez ser altu. El llibru publicar en 1846 baxu seudónimos masculinos. Charlotte ye Currer, Emily ye Ellis y Anne ye Acton, nomes inusuales pero que contienen les iniciales de caúna. L'apellíu escoyíu dempués de dellos intentos va ser Bell, probablemente inspiráu pol vicariu Arthur Bell Nicholls, en funciones dende'l 18 de mayu de 1845, ente qu'avanzaba el proyeutu de publicación.
Acoyida bien llindada
El llibru atraxo poca atención, solo viéndense trés exemplares, unu d'ellos a un habitante de Cornmarket, en Warwick, llamáu Fredrick Enoc, que con almiración -y escribió al autor pa pidi-y un autógrafu. Esti autógrafu ye l'únicu documentu qu'inclúi los nomes de los trés autores xunto colos sos seudónimos, unu debaxo del otru. Darréu tornen a la prosa, caúna produciendo una novela l'añu siguiente. Les moces inda trabayaben de callao. El so padre enterar de Jane Eyre, dempués de la so publicación y díxo-yos ensin arrodios a les sos fíes: "Charlotte's published a book and it's better than likely!"("Charlotte publicó un llibru y ye meyor de lo que podría haber pensando!"). Elles falen darréu de los sos escritos, abrazaes, alredor de la mesa del comedor, dempués que'l señor Brontë abre les sos puertes a les 21 en puntu, llanza un rápidu comentariu "Don't stay up late, Girls!" ("¡Nun se chen tarde, chiques!"), de siguío xiren el reló escontra tras y dempués van a les sos habitaciones.
Publicaciones
thumb|200px|[[Jane Eyre, páxina principal onde se ve la "edición por Currer Bell".]]
Firida
Una firida o mancada ye una mancadura que se produz nel cuerpu. Puede ser producida por múltiples razones, anque xeneralmente ye por cuenta de golpes o esgarrios na piel. Dependiendo de la so gravedá, ye necesaria asistencia médica.
Familia Brontë
Publicaciones
Jane Eyre, de Charlotte, Wuthering Heights d'Emily y, Agnes Grey d'Anne, apaecieron en 1847, so los sos seudónimos utilizando l'apellíu Bell. El manuscritu de Charlotte tien munches dificultaes p'atopar un editor. De cutiu tien de tornar a la casa parroquial, onde recibe una nueva direición, y depués otra, y asina hasta una docena en total nun añu. A lo último, ye aceptada por Smith, Elder & Co., de Londres, propiedá de George Smith (él tien 23 años y la so casa especializóse en revistes científiques), asistíes pol so llector William Smith Williams (el señor Williams pa Charlotte), que siempres-y foi fiel. Les obres d'Emily y Anne encamentar a Thomas Cautley Newby, a cuenta de los autores, de componer un three-decker ("una novela de tres piso"), pa faer la venta más rentable, sobremanera nes circulating libraries (biblioteques de préstamos), incluyendo los dos primeres qu'entienden Wuthering Heights, y la tercera Agnes Grey.
Firida
Ye toa perda de continuidá na piel (lo que se denomina "solución de continuidá"), secundaria a un traumatismu. De resultes de l'agresión d'esti texíu esiste riesgu d'infeición y posibilidá de mancadures n'órganos o texíos axacentes: músculos, nervios, vasos sanguíneos.
Esisten casos nos cualos la pallabra mancar ye usada pa referise a un suxetu,exemplu:tán mancándome; siendo esta la forma correuta d'usala.
Familia Brontë
Publicaciones
Les noveles llogren una gran atención. Na obra d'Emily, Wuthering Heights, critíquen-y la orixinalidá fundamental de la tema y del rellatu, tamién s'indignen pola violencia y l'aparente inmoralidá, indicando que de xuru la escribió un home ensin fe nin llei, La reaición del públicu ye abondo neutral respectu de Agnes Grey, pero más falagadora, anque dalgunos criticar como un llibru "totalmente desagradable" (thoroughly unpleasant), "un ataque a la moral y a les bones costumes" emanado de "un malváu". Pela so parte Jane Eyre llueu conocería un gran ésitu.
Firida
Les feríes pueden ser graves en función d'una o delles d'estes carauterístiques:
Quemadures
Les quemadures son un tipu de mancadures les cualos son causaes por diversu factores. Les quemadures per medios térmicos prodúcense cuando se tien contautu con llapaes, líquidos calientes o cualquier superficie caliente, dichu aumentu de temperatura de la piel y los texíos provoquen la muerte o carbonización de les célules tisulares. Per otra parte l'agoro, tratamientu o necesidá d'ingresar o non al hospital al mancáu va depender del grau de la quemadura y la cantidá de superficie corporal quemada.
Familia Brontë
Charlotte, años de fama
thumb|180px|Dibuxu de Charlotte Brontë, probablemente realizáu por George Richmond ([[1850).]]
Firida
Quemadures
Esisten trés niveles de quemadures: - Quemadures de 1er Grau: Son les qu'afecten solo la capa esterior de la piel. Causen dolor, encarnizamientu ya hinchadura. - Quemadures 2ᵘ Grau: Afecten tantu la capa esterna como la capa subxacente ye dicir per debaxo de la piel, amás provoquen dolor, encarnizamientu, inflamación y formación d'angüeñes. Tamién se-yos denomina quemadures d'espesura parcial. - Quemadures 3er Grau: Son aquelles les cualos afecten les capes fondes de la piel y tamién se denominen quemadures d'espesura completa. Coles mesmes pueden provocar coloración ablancazada, escura o carbonizar la piel, amás de que la piel puede quedar insensible.
Tratamientu nel llugar del accidente
La intervención del mancáu ye bien importante, una y bones una mala actuación puede agravar la mancadura y aumentar el sufrimientu del quemáu, y, en quemadures mayores dicha actuación pondría en peligru la vida del paciente. Dixebrar al paciente del axente causal una y bones mientres dure'l contautu siguiera avanzáu la mancadura. Darréu valorar l'estáu xeneral del paciente por que cuando l'equipu d'emerxencies llegue al llugar del accidente l'afeutáu esti fora del algame del causante de la mancadura.
Familia Brontë
Charlotte, años de fama
Tres l'ésitu de Jane Eyre, obra de Charlotte, ella, primida por George Smith, viaxa con él, a Londres especialmente, pero tamién a Edimburgu. A pesar d'el so cobardura estrema que la llinda a monosílabos, Charlotte ye festexada y atópase colos grandes escritores: Harriet Martineau, que más delantre la recibe na so propiedá The Knoll, Ambleside, nel Lake District, onde se xacia con William Wordsworth, y tamién con George Henry Lewes, el compañeru de George Eliot, a quien-y llama l'atención por un desafortunáu comentariu sobre Jane Eyre, o'l so alcuentru con Charles Dickens, al que-y pon poca atención yá que a ella nun-y gusta. La so fama tamién-y valió l'amistá d'Elizabeth Gaskell, con quien realizó dellos viaxes a Manchester y permaneció na casa parroquial.
Firida
Tratamientu inicial de les quemadures
L'atención inicial puede efeutuase nel mesmu llugar del accidente, pasu a pasu puede actuase de la siguiente manera: - Reanimación cardio-pulmonar en casu de que seya necesariu, por aciu respiración artificial y masaxe cardiacu. La prioridá na atención del paciente quemáu ye la mesma que seya que non de trauma. - Neutralizar l'axente causante: Amás aplicar midíes de sofitu vital si ye precisu, la primer midida pa caltener la circulación ye asitiar dos víes venoses perifériques nel brazu ensin quemar. Si tán afeutaes los dos estremidaes, tendrá d'asitiase al traviés de la rexón quemada por aciu un catéter más llargu.
Tratamientos secundarios de les quemadures
- Llimpieza y desbridamiento de les feríes y tratamientu de les angüeñes. Toles quemadures tienen de llimpiase curioso, usando agua y xabón antiséptico. Les angüeñes son típiques en quemadures de segundu grau y son cúmulos de líquidu plasmático so la piel desvitalizada y trátense según el so tamañu y llocalización. Les de tamañu pequeñu ye dicir de 2 a 3 cm de diámetru y que s'atopen intactes nun se van deber pinchar. Evítase la desecación de la ferida, llográndose una rápida epitelizacion y bonu repulgu. Coles mesmes les mayores a 5 cm y alcontraes en palmes de les manes o plantes de los pies, van poder pinchase y aspirase el so conteníu al ser zones bastantes dolioses.
Tratamientos tópicos pa evitar la infeición de la quemadura
Esisten trés axentes antimicrobianos d'eficacia (sulfadiacina argentica, nitratu de plata y acetato de mafenide), anque caúna d'elles tenga les sos ventayes y desventaxes la más utilizada ye la Sulfadiacina argentica. En llimpiando y desbridar la ferida tenemos d'aplicar dichu axente nuna espesura averada de 1 mm y de la mesma va protexese con un tul grasu pa evitar que les gases maneres pegar na ferida. Per otra parte suel formase una materia abuxao pálida sobre la ferida, qu'anque tien mal aspeutu y ye inocua nun tien de ser removida yá que puede evitase removiendo la crema en cada sanamientu
Familia Brontë
Charlotte, años de fama
thumb|left|220px|L'interior [[The Crystal Palace na esposición universal de 1851 en Londres.]]
Firida
Cobertoria de la quemadura, vendaje non compresivo.
Tendrá d'aplicase un vendaje non compresivo ye dicir viendas o malla calteniendo les condiciones fayadices d'esterilidá. La finalidá de dichu vendaje ye triple y son: - Absorber el fluyíu que drena la mancada - Protexer - Aisllar la quemadura del esterior y embrivir el dolor. Al caltener alzada l'área quemada amenorgamos l'edema y de forma consecuente amenórgase la infeición de les zones quemaes. Encamiéntase realizar exercicios coles árees mancaes, y cuando tean en reposu calteneles llixeramente alzaes sobre l'altor del corazón.
Tolos quemaos tienen de recibir profilaxis antitétanica nel casu de que nun fueren vacunaos dientro de los postreros 5 años, y va tenese qu'alministrar taxoide y gammaglobulina antitetanica. L'usu de antibioticos sistemicos nun ye necesariu sinón esisten signos d'infeición. Per otra parte va ser bien importante xixilar dacuando la quemadura por si apaez fiebre, malestar xeneral y cambeos atípicos nel so aspeutu o coloración.
Terapia húmeda nes feríes.
La terapia húmeda foi desenvuelta por George Winter en 1962, quién demostró que la terapia o cura húmeda tien meyores resultaos qu'una espuesta al aire. La terapia húmeda de feríes tien como finalidá crear y caltener en condiciones de mugor optimas la piel por que se anueve. Acelera'l sanamientu: La terapia húmeda apurre elementos de la consecución y de un grau óptimo de confort.
El mediu húmedu provoca consecuencies nes feríes tales como:
Familia Brontë
Charlotte, años de fama
Charlotte almira a William Thackeray, que'l so retrato de Samuel Laurence (en realidá, una reproducción de F. Holl, un regalu de George Smith), afata la sala de comedor y les conferencies a les que se dirixó delles vegaes. Nuna presentación a la so propia madre, Thackeray, anunció dempués d'una pequeña puesta n'escena y con gran fanfarria, la entrada a Charlotte col nome de "Jane Eyre". Furiosa y avergoñada, ella llevar aparte pa da-y un sermón, y señála-y que nin la so dignidá como muyer, nin la so cualidá d'autora nun-y dexen tal combinación. Thackeray ye un home altu y Charlotte una pequeña muyer de 4 pies y 9 pulgaes (1,45 m), según el carpinteru que realizó'l so ataúd. Dizse que les sos figures movíense detrás del vidriu, y que Charlotte, tenía la cabeza echada escontra tras, como un páxaru en roxura.
Firida
L'ambiente húmedo fisiolóxicu.
Efeutos biolóxicos demostraos: 1) Previen la desecación celular. 2) Favorez la migración celular. 3) Aguiya la síntesis de coláxenu y favorez la comunicación intra-celular.
Día de la Raza
275px|thumb|Primer desembarco de [[Cristóbal Colón n'América, obra de Dióscoro Puebla.]] Día de la Raza ye'l nome col que se denomina la fiesta del 12 d'ochobre en conmemoración del descubrimientu d'América pol navegante Cristóbal Colón en 1492.
Firida
L'ambiente húmedo fisiolóxicu.
Efeutos clínicos: Amenorgamientu del dolor, aislamientu térmicu, desbridamiento autu líticu, mayor velocidá de cicatrización y meyor calidá.
Esisten 5 categoríes de productos pa les condiciones de cura húmeda.
-Films o películes de poliuretano. -Esplumes polimériques. -Hidrogeles. -Hidrocoloides. -Alginatos.
Films
Los films son trasparentes y la so capacidá d'absorción ye mínima, polo que solo tán indicaos en feríes bien pocu exudativas como por casu, úlceras cróniques yá en procesu de cicatrización.
Esplumes
Esplumes polimériques son apósitos de cura n'ambiente húmedo más utilizaos xunto a los hidrocoloides, les esplumes polimériques nun se desfacer en forma de xel al contautu cola ferida y apurren un desbridamiento autolítico del posible texíu desvitelizado. Tán indicaes en úlceras por presión exudativas o dolioses y en úlceras varicoses.
Familia Brontë
Charlotte, años de fama
En 1850, el pintor George Richmond, en Londres, realizó la so semeya, que tamién cuelga nel comedor, según cuenta Ellen Nussey con trazos nidios, cola ñariz curtia y el quexal arrondáu.
Día de la Raza
El Día de la Raza celebra'l 12 d'ochobre na mayor parte de Hispanoamérica, España y los Estaos Xuníos ente otros países. Foi creáu a partir del sieglu XX, primeramente de forma bonal y non oficial, pa conmemorar, una nueva identidá cultural, productu del alcuentru y fusión ente los pueblos indíxenes d'América y los colonizadores españoles, amás de la valorización del patrimoniu cultural hispanoamericanu. Anque'l nome «Día de la Raza» ye'l más popular na actualidá, el nome oficial suel variar d'un país a otru: n'España ye'l Día de la Fiesta Nacional o Día de la Hispanidá, amás de la fiesta relixosa de la Virxe del Pilar, n'Estaos Xuníos ye Columbus Day o Día de Cristóbal Colón, en Chile y Perú denominar Día del Alcuentru de Dos Mundos, n'Arxentina recibe'l nome de Día del Respetu a la Diversidá Cultural, etcétera.
Firida
Hidrocoloides
Producen una dispersión uniforme de partícules bien pequeñes d'un elementu a otru, cuando s'esvalixen partícules sólides nuna fase liquida, produzse un "hidrocoloide", cuando s'aplica un hidroclolide direutu cola mancada la superficie absuerbe'l exudado. Utilizar en úlceras por presión y úlceras vasculares.
Familia Brontë
Charlotte, años de fama
En 1851, Charlotte visitó la esposición universal (The Great Exhibition) nel Crystal Palace, un inmensu palaciu vidriu. Ella publicó Shirley en 1849 y Villette en 1853.
Día de la Raza
Historia
thumb|250px|Afiche arxentín de 1947 pol Día de la Raza anguaño conocíu como "día de la Diversidá Cultural", correspondiente al [[Primer gobiernu de Perón|primer gobiernu de Juan Domingo Perón.]]
La denominación foi creada pol ex-ministru español Faustino Rodríguez-San Pedro, como presidente de la Unión Ibero-Americana, qu'en 1913 pensó nuna celebración que xuniera a España y Iberoamérica, escoyendo pa ello'l día 12 d'ochobre. En 1914 celébrase'l 12 d'ochobre per primer vegada como fiesta de la Raza. En 1915 pasa a llamase Día de la Raza:
Ailly-le-Haut-Clocher
Ailly-le-Haut-Clocher ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Firida
Coláxenu
Apósitos d'acedu hialurónico y coláxenu, participen nel procesu de cicatrización pa irritaciones y feríes cutanees, absuerben gran cantidá de exudado y produz una rápida hemostasia.
Familia Brontë
El so casoriu y el so decesu
thumb|left|180px|Semeya de Arthur Bell Nicholls, na dómina del so matrimoniu con [[Charlotte Brontë, en 1854.]]
Día de la Raza
Historia
La Unión celebró per primer vegada la Fiesta de la Raza Española» en 1914 y en 1915 celebróse como «Día de la Raza» na Casa Arxentina de Málaga, y dende 1917 el Conceyu de Madrid asumió la celebración de la Fiesta de la Raza» na capital d'España. Tresformar en fiesta nacional por llei d'Alfonso XIII del 15 de xunu de 1918.
El nome Día de la Hispanidá – y el mesmu vocablu hispanidá– foi propuestu a fines de los años 20 por Mons. Zacarías de Vizcarra (sacerdote español, residente en Buenos Aires) al periodista Ramiro de Maeztu (daquella, embaxador d'España en Buenos Aires), yá que consideraba «pocu feliz y daqué impropia» la denominación Día de la Raza. El nuevu nome foi pasu ente pasu reemplazando al antiguu n'España (non asina n'América), hasta que'l 10 de xineru de 1958 ye oficializáu por decretu de la Presidencia del Gobiernu.
Crítiques
En dellos llugares surdieron delles voces crítiques sobre la festividá, al afirmar que la conquista d'América per parte de les potencies europees sometió y amenorgó a los pueblos precolombinos. Los críticos cola celebración del 12 d'ochobre de la mesma son criticaos pola so postura sesgada y non oxetiva que nun estrema ente les diverses formes de colonización europea, especialmente ente la española y la d'otres potencies europees bien distinta nes sos formes, propósitos y filosofía. Los sucesos asocedíos nos distintos periodos históricos y en particular el distintu tratu y concesión de derechos daos a los pueblos indíxenes nun dexa la xeneralización según los historiadores. La celebración del Alcuentru ente Mundos basar nun acontecimientu históricu d'escala mundial, onde per primer vegada dende los oríxenes del home, los habitantes del continente européu entraron en contautu con habitantes del continente americanu. Dichu alcuentru dio llugar a una fusión de cultures y la nacencia d'una civilización hispanoamericana. Los críticos cola celebración nieguen o subestiman les lleis que se decretaron pa la proteición de los pueblos indíxenes y contra la so esclavitú, como les Lleis de Burgos, decretaes pola Corona de Castiella en 1512. Decretáronse lleis similares mientres el sieglu XVI y posteriores, lo cual estrema descomanadamente la colonización española de la inglesa, holandesa o francesa. Diches diferencies son xeneralmente suburdiaes o inoraes polos opositores a la celebración. Les distintes postures crearon un alderique sobre'l conteníu de la celebración en dellos países. En dellos casos provocó cambeos na actual conmemoración del 12 d'ochobre, como n'Arxentina, onde agora se reivindiquen les cultures orixinaries o la tolerancia ente cultures. Anguaño en bien pocos países sigue celebrándose como «Día de la Hispanidá» o «Día de la Raza alusivu a la raza o cultura hispanoamericana que supuestamente surdió nel sieglu XVI frutu del alcuentru ente los pueblos indíxenes d'América y l'español.
Firida
Coláxenu
Criterios que tien d'axuntar un aposito:
Primeros auxilios en casu de feríes leves
Lo más recomendable ye Proteición personal o normes de bioseguridad:
Casos con feríes especiales
Esisten casos especiales de feríes como: Neumotórax abiertu o ferida furadora nel tórax: ye la presencia d'aire nel cuévanu pleural, producida pola entrada d'aire dende l'esterior (ferida torácica), y provoca un dolor intensu y dificultá respiratoria.
Feríes furadores n'abdome
Los entueyos más frecuentes d'estes feríes son:
Desprendimientu traumáticu
Denominar desprendimientu traumáticu a la perda de dalgún miembru, o parte d'él, de resultes d'un traumatismu. Nestos casos suel actuar un actu reflexu de constricción de los vasos sanguíneos producíu pola depresión, retrasando que la persona muerra sangrada (anque esiste inevitablemente abondosa perda de sangre).
La parte desprendida
Les feríes pueden aportar a infeicioses si nun se tien los debíos procedimientos de cicatrización yá que por causa d'una ferida puede llegase a toyer partes posteriores del cuerpu.
James Van Allen
thumb|200px|Petrines de Van Allen. James Alfred Van Allen foi un físicu estauxunidense. Profesor y direutor del Institutu de Física de la Universidá d'Iowa dende 1951, llevó a cabo investigaciones sobre física nuclear, sobre los rayos cósmicos y sobre la física atmosférica.
Afayó la esistencia de dos zones de radiación d'alta enerxía qu'arredolen la Tierra, llamaes nel so honor petrines de Van Allen, que'l so orixe topar probablemente nes interacciones del vientu solar y de los rayos cósmicos colos átomos constituyentes de l'atmósfera. thumb|200px|Van Allen (mediu) celebrando'l satélite Explorer. Collaboró asina mesmu nel diseñu de los primeros satélites artificiales estauxunidenses (Explorer) y participó nos programes d'investigación planetaria acomuñaos a les misiones de la NASA Apollo, Mariner y Pioneer. Ente otros gallardones recibió la medaya Hickman, de la Sociedá Americana de Cohetes y el premiu de l'Academia de les Ciencies de Washington. Tamién recibió la medaya d'oru de la Real Sociedá Astronómica en 1978 y el Premiu Crafoord en 1989 polos sos trabayos astrofísicos.
Finó nel University Hospital de Iowa (EEXX), el 9 d'agostu de 2006, casi con 92 años d'edá, en sufriendo un defectu cardiacu.
Familia Brontë
El so casoriu y el so decesu
thumb|180px|Fotografia que se presume de [[Charlotte Brontë en 1854, l'añu del so matrimoniu. ]]
Les hermanes acostumen burllase de los vicarios que conocen183. El reverendu Arthur Bell Nicholls (1818-1906) diba siete años y mediu que yera vicariu en Haworth cuando, contra tou pronósticu, el 13 d'avientu de 1853, propón-y matrimoniu a Charlotte. Esta postrera, anque impresionada pola so dignidá y la so voz sonora, atopar ríxidu y convencional, más bien de mente estrecha "como tolos otros vicarios", escribe a Ellen Nussey 184, y torna la so ufierta. Empieza asina un periodu aturbolináu de dellos meses, mientres los cualos Nicholls, escorríu pola roxura del señor Brontë, abandona les sos funciones 185. Sicasí, los sos sentimientos adulces camuden y el padre convencíu, Charlotte termina casándose'l 29 de xunu de 1854. Cola sida de tar aballáu, el señor Brontë nun garrasti a la ceremonia na so propia ilesia, y ye la señorita Wooler la que conduz a Charlotte al altar 186. A la torna de la so lluna de miel n'Irlanda, onde ella ye presentada a la familia del so maríu, la so vida camuda dafechu. Cuasi a tiempu completu cumple colos sos deberes d'esposa. Escríbe-y a los so amigues que'l señor Nicholls ye bonu y sollerte. Sicasí, espánta-y el so nueva condición, y confía-y a Ellen Nussey nuna carta fechada del 19 de xunu de 1854: "[...] Realmente, realmente, Nell, ye daqué solemne, estrañu y peligrosu pa una muyer el convertise nuna esposa "187. Morrió al añu siguiente, en 1855, a los 39 años, cuasi la mesma edá que la so madre188, oficialmente de tuberculosis; anque avanzaron tamién la hipótesis de la tifoidea o un entueyu del embaranzu tardíu189. A pidimientu del señor Brontë, Elizabeth Gaskell escribió la primer biografía de Charlotte (1857)190, ayudando a crear el mitu d'una familia de xeniu malditu, d'una soledá dolioso y romántico, testimoniu anguaño puestu en cuestión. Sicasí, la señora Gaskell conocía perbién a la familia, delles vegaes tuviera en Haworth, acoyó a Charlotte na so casa en Plymouth Grove, Manchester, y convirtióse na so amiga191.
Fragmentos incompletos
Trátase de borradores ensin editar, lo que, sacante Emma (vease más palantre), fueron publicaos apocayá:
Branwell Brontë
thumb|left|200px|Autorretratu de Branwell Brontë.
Un mozu prometedor
Patrick Branwell Brontë (1817-1848), ye consideráu pol so padre y les sos hermanes como un xeniu. Él ye capaz d'escribir dos cartes distintos al empar, una cola mano derecha y la otra cola manzorga, tien un talentu que s'amuesa de cutiu na posada del pueblu, The Black Bull, onde ye conocíu por entretener a los visitantes y onde los beneficios son los grandes vasos llenos que nun se refuguen. Rapazu intelixente y talentosu, siempres interesáu na mecánica, la música, la hestoria, les llingües de l'antigüedá y la lliteratura en particular, de cutiu actúa como la fuercia impulsora na construcción de los reinos imaxinarios. Tamién cunta con una bona pincelada pa la que, animáu pol so padre, él va tener ciertu enclín.
La so debilidá de calter
thumb|220px|Fachada de la [[Royal Academy of Arts onde Branwell tuvo d'asistir a clases de pintura, pero asistió a les tabiernes.]]
Nun intentu por faese un nome como pintor, oficiu codalosu si tiénense pidíos de veceros ricos, treslladar a Londres pa estudiar na Royal Academy of Arts a la que nun asistió, prefiriendo dilapidar los pocos díes que-y quedaben cola cantidá de dineru dada pol so padre. De siguío, trata d'asegurase de pequeñes responsabilidaes na Compañía de Ferrocarriles que tenía la esplotación de la nueva llinia de Leeds-Manchester, pero termina siendo escluyíu por falta d'estabilidá contable. Al poco tiempu, fundir nel alcohol y el láudano, incapaz de recuperar el so equilibriu. Emily menudu va dirixir a The Black Bull, que s'atopa xusto debaxo de la casa parroquial y l'escuela dominical, y va traer de vuelta, borrachu, hasta la so cama.
Decadencia y muerte
Dempués de dellos años de decadencia y depués de meses de sufrimientu, morrió en Haworth el 24 de setiembre de 1848, d'una tuberculosis diagnosticada de manera tardida nel so cuerpu foliao y debilitao pol delirium tremens nun pudo aguantar. Al finar, el so padre solo podía repitir "My brilliant boy" ("El mio fíu brillosu"), de siguío, Emily, lúcida pero siempres enllena de llealtá, escribió qu'él s'atopaba "hopeless" ("ensin esperanza").
La obra apenes afilvanada
thumb|left|180px|Edición del mes d'abril de 1833 del Monthly Intelligencer, publicación mensual de [[Glass Town, Juvenilia, editáu por Branwell.]]