cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bryan Ruiz
FC Twente
El 2 de mayu de 2010, el FC Twente ye per primer vegada coronáu campeón de la lliga holandesa, Eredivisie, col trunfu na última xornada ante'l NAC Breda por 0-2. Bryan anotó'l primer gol del partíu al minutu 23. Terminó la temporada con 24 goles y 18 asistencies, siendo asina'l máximu anotador del equipu y el segundu de la lliga, detrás del uruguayu Luis Suárez del Ajax. Esti llogru llevar a convertise nun xugador emblemáticu del equipu y unu de los más envaloraos pola afición local.
Fulham FC
A última hora foi contratáu pol Fulham FC el 31 d'agostu de 2011 al rematar el mercáu de tresferencies del branu européu. El xugador ye destacáu nesti club y utiliza el númberu 10. Dempués del despidu del téunicu Martin Jol Bryan pierde protagonismu nel equipu y falábase de la so salida del club. Dempués del Mundial 2014 volvió al equipu.
Sporting de Lisboa
El 7 de xunetu de 2015 faise oficial el so fichaxe pol Sporting de Lisboa de Portugal, con un contratu de 3 temporaes y una clausa de rescisión de 60 millones d'euros.
Seleición nacional
Ye un xugador habitual nes convocatories de la Seleición de fútbol de Costa Rica, xugó 99 partíos clase A y anotó 23 goles.
El 12 de mayu de 2014 l'entrenador de la seleición costarricense, Jorge Luis Pinto, incluyir na convocatoria preliminar con mires a la Copa Mundial de Fútbol de 2014. Finalmente, Ruiz foi incluyíu como capitán na nómina definitiva de 23 xugadores el 30 de mayu. Ruiz anotó un gol crucial pa Costa Rica na fase de grupos, metiendo l'anotación de la victoria frente a nel segundu partíu, dando la sorpresa y asegurando asina'l pase de la so seleición a los octavos de final per primer vegada dende 1990.
Estadístiques
20px Actualizáu'l 14 de xunetu de 2017.
Llista d'asteroides/29501–29600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Provincia de Nassau
La Provincia de Nassau foi una provincia del Estáu Llibre de Prusia dende 1944-1945.
Anque tolos estaos alemanes (incluyendo Prusia) fueren de facto disueltos dende 1933, el gobiernu nazi formalmente eslleió la provincia prusiana de Hesse-Nassau en dos provincies el 1 d'abril de 1944, Kurhessen y la provincia de Nassau.
El nome provién del anterior Ducáu de Nassau (1806-1866), que Prusia amestó dempués de la Guerra austro-prusiana pa formar parte de la provincia de Hesse-Nassau.
Dempués del final de la II Guerra Mundial, la provincia de Nassau cayó so alministración americana. La provincia de Nassau foi eslleida poles fuercies d'ocupación estauxunidenses el 19 de setiembre de 1945, formando parte de la zona alministrativa de Gran Hesse. Xustu sobre un añu dempués, Gran Hesse convertir nel modernu estáu alemán de Hesse. Pequeñes partes de la provincia de Nassau pasaron a formar parte del estáu federáu de Renania Palatináu
Diseñu esperimental
El diseñu esperimental ye una téunica estadística que dexa identificar y cuantificar les causes d'un efeutu dientro d'un estudiu esperimental. Nun diseñu esperimental manipóliense deliberadamente una o más variables, venceyaes a les causes, pa midir l'efeutu que tienen n'otra variable d'interés. El diseñu esperimental prescribe una serie de pautes relatives qué variables hai que manipoliar, de qué manera, cuántes vegaes hai que repitir l'esperimentu y en qué orde pa poder establecer con un grado d'enfotu predefinido la necesidá d'una presunta rellación de causa-efeuto.
El diseñu esperimental atopa aplicaciones na industria, l'agricultura, la mercadotecnia, la medicina, la ecoloxía, les ciencies de la conducta, etc. constituyendo una fase esencial nel desenvolvimientu d'un estudiu esperimental.
Perspeutiva histórica
Ronald Fisher ye consideráu'l padre del diseñu esperimental nos sos estudios d'agronomía nel primer terciu del sieglu XX. A la llista de los pioneros del so usu hai qu'añedir los de Frank Yates, W.G. Cochran y G.Y.P. Box. Munches de les aplicaciones orixinaries del diseñu esperimental tuvieron rellacionaes cola agricultura y la bioloxía, disciplines de les que procede parte de la terminoloxía propia de felicidá téunica.
Les aplicaciones a la industria testil empezaron na década de 1930 n'Inglaterra y popularizáronse y estendieron a les industries química y manufacturera d'Europa y EE. UU. tres la II Guerra Mundial. Ye de notar el so usu actual na industria de la electrónica y los semiconductores.
¿Que ye Diseñu factorial?
N'estadística, un esperimentu factorial completu ye un esperimentu que'l so diseñu consta de dos o más factores, cada unu de los cualos con distintos valores o niveles, que les sos unidaes esperimentales cubren toles posibles combinaciones d'esos niveles en tou los factores. Esti tipu d'esperimentos dexen l'estudiu del efeutu de cada factor sobre la variable respuesta, según l'efeutu de les interacciones ente factores sobre felicidá variable.
Por casu, con dos factores y dos niveles en cada factor, un esperimentu factorial tendría en total cuatro combinaciones de tratamientu, y denominaríase-y diseñu factorial de 2×2.
Si'l númberu de combinaciones nun diseñu factorial completu ye demasiáu altu pal so procesamientu, puede optase por un diseñu factorial fraccional, nel que s'omitan dalgunes de les combinaciones posibles.
Historia
Los diseños factoriales fueron utilizaos nel sieglu XIX por Jhon Bennet Lawes y Henry J. Gilbert de la Estación esperimental de Rothamsted.[1] Ronald Fisher aldericó en 1926 que los diseños complexos», como diseños factoriales, yeren más eficientes qu'estudiando un factor al empar.[2] Fisher escribió: '''«nengún aforismu repitir tan frecuentemente respectu de les pruebes de campu, qu'aquel de qu'a la Naturaleza tenemos de face-y poques entrugues, o, idealmente, faé-yles d'a una. Quien escribe ye un convencíu de qu'esti puntu de vista ta totalmente equivocáu.»''' Un diseñu factorial dexa l'efeutu de dellos factores ya inclusive interacciones ente elles que se van determinar col mesmu númberu d'ensayos que son necesariu determinar de los efeutos por sigo mesmu col mesmu grau d'exactitú.
Yates realizó importantes contribuciones significatives feches, particularmente nel analís de diseños, por Analises de Yates. El términu factorial non pudo habese utilizáu na impresión antes de 1935, cuando Fisher utilizar nel so llibru El diseñu d'esperimentos. [1]
Notación
Los puntos factoriales puédense tamién embrivir cerca (1), a, b, y el ab, onde la presencia d'una lletra indica que'l factor especificáu ta nel so altu (o en segundu llugar) nivel y l'ausencia d'una lletra indica que'l factor especificáu ta nel so (o primero) nivel baxu (por casu, “a” indica que'l factor A ta nel so altu axuste, ente que'l restu de los factores tán nel so axuste del puntu baxu (o primero)). (1) utilízase indicar que tolos factores tán nos sos (o primero) valores más baxos.
Pa poder finalmente llograr un modelu estadísticu que nos indique'l valor de respuesta al modificar los factores.
Cálculu del efeutu
Contraste = (suma de niveles+)-(suma de niveles-) Efeutu Oldee /retruca*2^k
b= efeutu/2 bo= suma total/numbero total
Modelu estadísticu: Y= bo+ b1X1 + b2X2......
Exemplu Real
L'esperimentu factorial más simple contién dos niveles pa cada unu de dos factores. Suponga los deseos d'un inxenieru pa estudiar la enerxía total usada per caúnu de dos diversos motores, A y B, funcionando en cada unu de dos diverses 2000 o 3000 RPM de les velocidaes. L'esperimentu factorial consistiría en cuatro elementos esperimentales: viaxe n'automóvil A en 2000 RPM, viaxe n'automóvil B en 2000 RPM, viaxe n'automóvil A en 3000 RPM, y viaxe n'automóvil B en 3000 RPM. Cada combinación d'un solu nivel escoyíu de cada factor ta presente una vegada.
Esti esperimentu ye un exemplu de 22 (o 2x2) esperimentu factorial, nomáu asina porque considera dos niveles (la base) pa cada unu de dos factores (la enerxía o l'esponente), o #lniveles#factores, produciendo 22puntos factoriales =4. Los diseños pueden implicar munches variables independientes. Como otru exemplu, los efeutos de trés variables entraes pueden evaluase n'ocho condiciones esperimentales demostraes como les esquines d'un cubu. Esto puédese conducir con o ensin el retruque, dependiendo del so propósitu previstu y recursos disponibles. Va Apurrir los efeutos de los trés variables independientes na variable dependiente y les interacciones posibles(en casu d'haber más de 3 falar d'un hiperespacio).
Analís de Yates
La téunica fundamental consiste en partir el total en componentes por aciu sumas de cuadraos. Esta téunica tuvo efeutos secundarios nel modelu. Por casu, demostremos el modelu pa un ANOVA simplificáu con un tipu de tratamientu en diversos niveles.
Yasuki Hashimoto
Yasuki Hashimoto (橋本 靖記, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Diseñu esperimental
Analís de Yates
Los los graos de llibertá pueden partise de manera similar y especifiquen distribuciones χ² que describen les sumes acomuñaes de cuadraos.
Principios de Fisher
El biólogu y estadísticu inglés Ronald Fisher propunxo una metodoloxía pol diseñu d'esperimentos nos sos llibros The Arrangement of Field Experiments (1926) y The Design of Experiments (1935). Enforma de la so obra pionera trató de les aplicaciones agrícoles de los sos métodos d'estadística. Por casu, describió como probar la hipótesis de la catadora de té. estos métodos afixéronse nes ciencies social y físicu y úsense inda na inxeniería agrícola y que se difieren del diseñu y analís d'esperimentos de computación.
dellos campos d'estudiu nun ye posible tener midíes independientes que conecten a una norma de metroloxía trazable. Comparances ente tratamientos válense muncho más y de normal preferir. De cutiu compárase con un control científicu o tratamientu tradicional qu'actúa como un puntu de referencia.
suxetar midíes a la variación y la incertidume de midíes significa que les repiten y con esperimentos enteros retrucar p'ayudar a identificar les fontes de la variación, por poder envalorar los efeutos verdaderos de tratamientos, por fortalecer la so fiabilidá y la so validez, y por amestar a la conocencia del tópicu. Sicasí, precisa'l cumplimientu de ciertes condiciones primero que'l retruque empiécese: la cuestión d'investigación orixinal publicóse nuna revista de revisión por pares o citáu llargamente, l'investigador ye independiente del esperimentu orixinal, l'investigador debe primero intentar retrucar les resultaos del esperimentu orixinal usando datar orixinal, y el resume tien de dicir que l'estudiu ye un retruque qu'intente siguir nos pasos del orixinal no más estricto posible.
Prueba F de Fisher
Utilizar pa les comparances de los componentes de la esviación total. Por casu, nuna forma, o'l solu-factor ANOVA, la significación estadística ye probada para comparando la estadística de la prueba de F
onde:
Referencies
1.-Frank Yates and Kenneth Mather (1963). "Ronald Aylmer Fisher". Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society of London 9: 91–120. http://digital.library.adelaide.edu.au/coll/special//fisher/fisherbiog.pdf.
2.-Ronald Fisher (1926). "The Arrangement of Field Experiments". Journal of the Ministry of Agriculture of Great Britain 33: 503–513. http://digital.library.adelaide.edu.au/coll/special//fisher/48.pdf.
Diseñu factorial 2k
Cuando nun esperimentu hai dellos factores d'interés, utilizamos el diseñu esperimental factorial.
Nel esperimentu factorial, analizárense toles posibles combinaciones de los niveles de los factores en cada retruque del esperimentu, pa estudiar l'efeutu conxuntu d'estos sobre una respuesta.
Un esperimentu 2k apurre'l menor númberu d'ensayos colos cualos pueden estudiase k factores nun diseñu factorial completu.
Esisten dellos casos especiales del diseñu factorial, pero'l más importante de toos asocede cuando se tienen k factores, cada unu d'ellos a dos niveles (2² ye'l factorial más pequeñu).
Por cuenta de que namái hai dos niveles pa cada factor, asumimos que la respuesta ye aproximao llinial nel rangu de los niveles escoyíos de los factores.
Diseñu 2k pa k = 2 factores
Esti diseñu, ye'l más senciellu de la serie. Consideramos dos factores: A y B, cada unu a 2 niveles.
De normal consideramos estos niveles como los niveles alto y baxo del factor ojtet El diseñu 2² puede ser representáu geométricamente como un cuadráu con 4 ensayos.
Pa cualquier diseñu 2k con n retruques, la estimación del efeutu y de los cuadraos envalorar de la siguiente forma:
Efeutu = Oldee/n2K-1 SSx = [Contraste]2/n2k
Los efeutos d'interés nel diseñu 2², son los efeutos principales d'A y B y l'interacción AB.
Vamos Envalorar cada unu de los efeutos de la siguiente forma:
A = [a+ab-b-(1)]/2n B = [b+ab-a-(1)]/2n AB = [ab+(1)-a-b]/2n
Les cantidaes ente corchetes nes ecuaciones anteriores llámense contrastes. Podemos utilizar los contrastes pa calcular les sumes de cuadraos para A, B y l'interacción AB.
SSA = [a+ab-b-(1)]2/4n SSB = [b+ab-a-(1)]2/4n SSAB = [ab+(1)-a-b]2/4n
SIGNOS ALXEBRAICOS PA CALCULAR LOS EFEUTOS DEL DISEÑU 2²
TABLA DE ANOVA DISEÑO 2²
La SSY (Suma de cuadraos del Error) vamos llograr por diferencia, al respective de la SST
Diseñu 2k pa k = 3 factores
Ye un diseñu de 3 factores, cada unu a 2 niveles y consta de 8 combinaciones. Geométricamente el diseñu ye un cubu, que les sos esquines son les 8 combinaciones. Esti diseñu dexa envalorar los 3 efeutos principales (A, B, y C), los trés interacciones de dos factores (AB, AC, BC) y l'interacción de los trés factores (ABC).
A = [a+ab+ac+abc-(1)-b-c-bc]/4n B = [b+ab+bc+abc-(1)-a-c-ac]/4n C = [c+ac+bc+abc-(1)-a-b-ab]/4n AB = [abc-bc+ab-b-ac+c-a+(1)]/4n AC = [(1)-a+b-ab-c+ac-bc+abc]/n BC = [(1)+a-b-ab-c-ac+bc+abc]/4n ABC = [abc-bc-ac+c-ab+b+a-(1)]/4n
SIGNOS ALXEBRAICOS PA CALCULAR LOS EFEUTOS DEL DISEÑU 2³
TABLA DE ANOVA DISEÑO 2³
Diseñu 2k con un retruque
Si aumentamos el númberu de factores nun esperimentu factorial, tamién aumenta'l númberu d'efeutos que pueden ser envaloraos. Ye importante conocer la estructura de los sos variables pa poder calcular la estabilidá del nuesu esperimentu
Asina un esperimentu 2⁴ tien 4 efeutos principales, 6 interacciones dobles, 4 triples, y 1 cuádruplu.
Aplicaciones
El diseñu d'esperimentos tien una gran variedá d'aplicaciones y puede ser aplicáu a un gran númberu d'industries, la optimización de recursos, la identificación de causes de variabilidá son dalgunos de los oxetivos del diseñu d'esperimentos aplicaos en nivel industrial. preciso esperimentos d'un solu factor.
Aplicaciones según la clasificación de la industria
De siguío amuésense dellos exemplos d'aplicaciones esistentes según el tipu d'industria.
=== Industries pesaes o de base Química pesada :'''Estudiu de la composición pa la ellaboración de productos''': Estudiu de los valores más apropiaos pa la ellaboración de compuestos químicos que rican diversos componentes. Analís del efeutu de les condiciones de la redolada na ellaboración del productu como la temperatura ambiente, mugor relativo etc.
Industries de bienes d'equipo
preseos de midida''': Ye posible aplicar el diseñu d'esperimentos como ferramienta pa determinar y ameyorar los índices de capacidá d'un procesu concretu sofitándose n'estudios de reproducibilidad y repetitividad.
del procesu de anodizado y pintáu''': optimizar los procesos de anodizado y pintáu pa consiguir una bona proteición anticorrosion.
Industries llixeres o d'usu y peracabo
nun sistema de fangos activos''': optimizar y entender les reacciones que se dan nel tratamientu secundariu d'una EDAR, por casu, los fangos activos.
Pasos pal diseñu d'un esperimentu
A partir d'equí, yá ye posible pensar na ellaboración del informe (publicación del esperimentu y les sos resultaos, al traviés d'un artículu nuna publicación nacional o internacional, onde se van incluyir, amás de les seiciones yá mentaes, les referencies bibliográfiques).
Un exemplu
Un inxenieru quier estudiar la resistencia d'una pieza plástica sometida a temperatures cambiantes. La pieza puede ser ellaborada con tres tipos de plásticu distintu. D'ende que se plantege les siguientes entrugues:
Pa da-yos respuesta, l'inxenieru plantega realizase una batería d'esperimentos. Cada unu d'ellos consiste en tomar una pieza d'un material dao, sometela a una temperatura prefijada y aplica-y una presión hasta que la pieza québrese. El grau de presión necesariu va ser la midida de resistencia de la pieza.
Por afitar idees, escueye tres temperatures, -20 °C, 20 °C y 60 °C. Poro, puede realizar 9, esto ye, 3x3, pruebes distintes. Amás, decide repitir caúna de les 9 pruebes 4 vegaes caúna. Finalmente, decide aleatorizar les pruebes, esto ye, desordenar aleatoriamente nel tiempu.
En realizando los esperimentos, llogra 36, esto ye, 4x9, midíes de resistencia distintes. A partir d'esi momentu, realiza un estudiu cuantitativu utilizando téuniques estadístiques, como l'ANOVA, que yá nun formen parte puramente de la fase del diseñu esperimental.
Exemplu numbéricu
Una empresa manufacturera desea saber que factores son más importantes nel procesu de mecanizado, pa llograr el meyor acabáu superficial n'unu de los sos productos. Pa realizar l'esperimentu identificáronse 3 parámetros que se consideren d'importancia, la velocidá de xiru de la máquina, la meyora y el radiu de la ferramienta. S'hai decido realizar un esperimentu a dos niveles (alto y baxu), con 3 factores.
Los datos tomaos son los siguientes.
Pal analís del esperimentu toma la siguiente notación
Primero ye necesariu definir la matriz que tome tantu los efeutos principales, como les interacciones ente elles. según munchu autores, suelse despreciar les interacciones de tercer orde o cimeros una y bones nun inflúin de manera significativa. La matriz pal nuesu casu, queda como sigue.
Con esta matriz pasar a realizar l'analís de la influencia de cada componente sobre la respuesta utilizando l'analís de la varianza (ANOVA).
La tabla ANOVA inicial queda como sigue:
Como puede apreciase na tabla, nun ye posible esaniciar l'efeutu principal C entá si'l so Fo ye menor al so Ft, yá que esisten les interacciones BC y AC les cualos son significatives. La tabla ANOVA amuésanos que la influencia de los efeutos principales A,B,C y les interacciones dobles AC y BC tienen una importancia non despreciable na respuesta. Pa cuantificar que tanto inflúi cada elementu, pasamos a calcular el so efeutu y los coeficientes de la ecuación que predecira la respuesta en función de los elementos qu'hemos cosiderado como importantes.
La diagrama de Pareto pal nuesu casu, revela'l pesu que tien cada elementu na respuesta. Puede apreciase la importancia de cada elementu n'orde descendente.
Robert Battle
Robert Clark Battle ye un xugador profesional de baloncestu d'orixe d'Estaos Xuníos nacionalizáu español. Anguaño milita en Los Leones de Quilpué de Chile.
Toledo
Toledo ye conocida como «La ciudá Imperial» por ser la sede principal de la corte de Carlos I y tamién como «la ciudá de los trés cultures», por tar poblada mientres sieglos por cristianos, xudíos y musulmanes.
Toledo, con 83 334 habitantes (2014), ye'l segundu conceyu más pobláu de la provincia tres Talavera de la Reina y el cuartu de la comunidá autónoma tres Albacete, Talavera de la Reina y Guadalajara.
La ciudá ta asitiada na marxe derecha del Tajo, nuna llomba de cien metros d'altor sobre'l ríu, que cinxir pola so base, formando un pronunciáu meandro conocíu como Torno del Tajo. Tien una configuración esvalixada con barrios bien separaos del nucleu principal: el de Azucaica, na vera derecha del ríu y que tien el so orixe nuna antigua pedanía de la ciudá, falta unos 7 km del centru de la ciudá, ente que el de Santa María de Benquerencia, asitiáu práuticamente enfrente del anterior na marxe esquierda del Tajo, asitia'l so centru a unos 8 km del de la ciudá.
La historia de la ciudá remontar a la Edá del Bronce. Foi un importante centru carpetanu hasta la so conquista romana en 193 e.C. Queden diversos restos de l'actividá romana na ciudá, como l'acueductu o'l circu. Tres les invasiones xermániques, la ciudá va convertir con Leovixildu en capital, y darréu, principal sede eclesiástica, del Reinu Visigodu. Nel añu 711, dempués d'una resistencia moderada, Toledo ye conquistada polos musulmanes empobinaos por Táriq ibn Ziyad. Mientres el dominiu musulmán, l'antigua capital visigoda carauterizar pola so oposición ya individualismu, concretáu na Taifa de Toledo. Alfonso VI reconquista la ciudá en 1085. Mientres la edá moderna la ciudá destacó como sede de los Reis Católicos y pola so participación na Guerra de les Comunidaes de Castiella. Al treslladase la corte a Madrid en 1561 la ciudá entró en decadencia, acentuada pola crisis económica del momentu. Yá en dómina contemporánea, Toledo y más concretamente'l so Alcázre convertir nun símbolu de la Guerra Civil mientres el so llargu Asediu del Alcázre. En 1983 convertir en capital de Castiella-La Mancha, calteniendo la capitalidad de la provincia homónima.
Tradicionalmente, la industria metalúrxico foi la base económica, sobremanera pola fabricación d'espaes y cuchiellos. Na actualidá la gran mayoría de la población dedicar al sector servicios, que tamién reflexa'l mayor númberu de paraos. Tocantes a infraestructures, la ciudá cunta con diverses carreteres, incluyida una autopista de peaxe. Esiste una llinia de ferrocarril d'AVE que coneuta Toledo-Madrid en menos de media hora. Cuenta amás con diverses infraestructures sanitaries, incluyíu un Hospital Nacional de Parapléxicos, deportives y militares, como l'Academia d'Infantería.
Tocantes a la cultura, Toledo cunta con numberosos llugares d'interés y ye Patrimoniu de la Humanidá dende 1986. Ente ellos destáquense'l Monesteriu de San Juan de los Reis, góticu isabelín del sieglu XV, y la Catedral de Santa María, d'estilu góticu del sieglu XIII. Toledo foi tamién llugar de nacencia o residencia d'artistes como Garcilaso de la Vega o El Greco ente otros munchos.
Lleven el nome de Toledo cinco ciudaes de los Estaos Xuníos, nos estaos d'Ohio, Illinois, Oregón, Iowa y Washington; otros siete de Canadá, Belice, Brasil, Portugal, Colombia, Filipines y Uruguay y cuatro llocalidaes más n'España nes provincies d'Huesca, Ourense, Asturies y Tenerife. Comparte'l mesmu Escudu d'Armes de Castiella cola ciudá de Tunja Colombia, dau por Carlos V.
Historia
La historia de la ciudá remóntase a la Edá del Bronce. Foi un importante centru carpetanu hasta la so conquista romana en 193 e.C. Quedan diversos restos de la actividá romana, como l'acueductu o el circu. Después dellas invasiones germánicas, la ciudá conviértese con Leovixildu en capital del Reinu Visigodu. En 711 ye conquistá polos musulmanes. Foi capital de la Taifa de Toledo. Alfonsu VI reconquista la ciudá en 1085. Durante la edá moderna la ciudá destacóse como sé dellos Reis Católicos y pola so participación na Guerra dellas Comunidades de Castiella. Con el treslláu della corte a Madrid en 1563 la ciudá decayó. Na Guerra Civil Española destacó pol asediu del alcázre. Dende 1983 ye capital della Comunidá Autónoma de Castiella-La Mancha
Historia na Edá Antigua
El primer asentamientu fixu que se conoz na ciudá de Toledo ye una serie de castros, sobre los que dempués se llevantó la ciudá celtibérica cercada, unu de los más importantes centros de los carpetanos. Unu d'estos primeros asentamientos asitiar nel Cuetu del Bú (sobre un cuetu de la vera esquierda del ríu Tajo), del que se llograron numberosos restos n'escavaciones realizaes, y que pueden reparase nel actual Muséu-Hospital de Santa Cruz, en Toledo.
Nel añu 193 e.C. y tres una gran resistencia, Marcu Fulvio Nobilior conquista la ciudá. Los romanos reconstruyir y denominar Toletum, na provincia de Carpetania. La ciudá desenvolvió una importante industria del fierro que lu llevó a acuñar moneda. La zona onde s'asitiaba la ciudá sufrió un fondu procesu de romanización, como atestigüen los numberosos restos de villes romanes, especialmente na ribera del Tajo.
Los romanos dexaron numberoses muertes na cara toledana, como un pimpanu acueductu, del que namái se caltienen les bases a entrambos llaos del Tajo, una vía romana, parte de la cual puede vese nes fasteres de los cuetos de la marxe esquierda del ríu, y un circu, allugáu nun parque públicu y parcialmente desenterráu. Esisten otros munches muertes que, magar tar daos per sumíos en munchos casos, ye bien probable que s'atopen nel sosuelu de la urbe, tales como'l teatru (allugáu na cortil inmediata al circu y qu'anguaño ocupa un colexu), l'anfiteatru (sol barriu de Covarates), una importante infraestructura hidráulica (como les muertes que queden al llau de la puerta onde s'apuerta a la mezquita del Cristu de la Lluz), numberoses calzaes (como les apocayá atopaes a 7 metros aproximao de fondura sol xardín de la Mezquita enantes mentada), según termes, alliviaderos, villes, etc.
Hai que destacar que la mayor parte d'estes construcciones históriques fueren desmontaes, siendo los sillares aprovechaos pa la construcción d'otros edificios y pa la muralla qu'arrodia la ciudá, magar, posiblemente la mayor riqueza arqueolóxica de Toledo atópese soterrada sol so sosuelu.
Historia na Edá Media
Veanse tamién: Reinu visigodu de Toledo y Taifa de Toledo.
Catedral de Santa María de Toledo.
Tres les primeres incursiones xermániques, se reedificaron l'antigües muralles con oxetivos defensivos; a pesar d'ello nel añu 411 la ciudá foi conquistada polos alanos gracies al so pimpanu dominiu del caballu y los sos artes de guerra, quien fueron de la mesma ganaos polos visigodos nel añu 418. Una vegada hubo vencíu al so rival Agila, Atanagildo estableció la so corte na ciudá y darréu, con Leovixildu, convertir en capital del reinu hispanogodo y n'arzobispáu, colo qu'adquirió gran importancia civil y relixosa (como prueben los Concilios de Toledo). Mui cerca de Toledo, na villa de Guadamur, topóse l'Ayalga de Guarrazar, escepcional conxuntu de corones votivas de los reis visigodos.
Nel añu 711 foi conquistada por Táriq ibn Ziyad y sometida al dominiu musulmán. Tomar de la ciudá foi llevada a cabu ensin dificultaes, por aciu capitulación, yá que gran parte de la población fuxera.24 Los árabes llamar Tulaytula (n'árabe طليطلة ).
Finalmente, Abd al-Rahman III entartalló la endémica rebelión de la ciudá de Toledo en xunetu de 932, tres un asediu de dos años, sometiéndola al califatu cordobés. Al desintegrarse el califatu nel sieglu XI, Toledo convertir nun importante reinu de taifa, que sicasí, tuvo que pagar paries a los reis de Castiella pa caltener la so independencia.
Tres la capitulación, toleróse la práutica relixosa de les comunidaes xudío y musulmano, pero esta actitú tolerante nun duró enforma tiempu. Los cristianos construyeron la nueva catedral sobre la mezquita mayor, que de la mesma se llevantaba sobre l'antigua catedral visigoda.
En 1162 la ciudá foi conquistada pol rei Fernandu II de Llión, mientres el convulso periodu de la minoría d'edá d'Alfonso VIII de Castiella. El rei lleonés nomó a Fernando Rodríguez de Castro "el Castellán", miembru de la Casa de Castro, gobernador de la ciudá. La ciudá de Toledo permaneció en poder de los lleoneses hasta l'añu 1166, en que foi recuperada polos castellanos.25
Mientres la guerra civil castellana Toledo lluchó al llau de Pedro I y, en sufriendo un llargu asediu, foi tomada en xineru de 1369. A lo llargo de tola Edá Media la ciudá foi creciendo: nel sieglu XIV recibió privilexu ferial y nel XV convertir n'unu de los principales productores pañeros castellanos, actividá que se sumó a les yá esistentes d'acuñamientu de monedes, fabricación d'armes, industria sedera, etc. En 1492, los xudíos son espulsaos y los Reis Católicos reformen la ciudá. Isabel la Católica construyó ellí, nel Monesteriu de San Juan de los Reyes, al que quería fuera la so tumba, pero finalmente foi soterrada al pie del so maríu na catedral de Granada. Carlos I convierte a Toledo en ciudá imperial y en sede de la Corte.26 27
Historia na Edá Moderna
Ver tamién: Guerra de les Comunidaes de Castiella
Vista de Toledo, por El Greco en redol al añu 1600.
Equipu de Copa Davis de Suecia
El equipu suecu de Copa Davis ye'l representante de Suecia en dicha competición internacional. La so organización ta al cargu de la Svenska Tennisförbundet.
Toledo
Historia na Edá Moderna
Los Reis Católicos urbanizaron y engrandecieron la ciudá, y na catedral toledana proclamar a Juana y Felipe'l Fermosu como herederos de la corona castellana en 1502. Activa participación na unificación del primer estáu modernu d'Europa tuvieron los nobles castellanos, especialmente l'aristocrática familia de los Álvarez de Toledo, que'l so poder aumentó al amparu del poder regio. Isabel la Católica mandó construyir en Toledo'l monesteriu de San Juan de los Reis pa conmemorar la batalla de Toro y ser soterrada ellí col so home, pero tres reconquistar de Granada los Reis decidieron soterrase nésta última ciudá, onde los sos restos fuelguen güei.
Equipu de Copa Davis de Suecia
Suecia ye'l 5º país que celebró más vegaes la Copa Davis, 7 ente 1975 y 1998. Suecia, xunto con EEXX y la República Checa tien el mayor númberu d'apaiciones y de remontaes, 5, de 0 a 2. Bjorn Borg guarda'l mayor récor de racha ganadora, 33 partíos ganaos consecutivamente ente 1973 y 1980.
Plantel
Capitán: Thomas Enqvist.
Toledo
Historia na Edá Moderna
Foi una de les primeres ciudaes que se xunió a la revuelta de les Comunidaes en 1520, con dirixentes comuñeros como Pedro Laso de la Vega y Juan de Padilla. Tres la derrota comuñera na batalla de Villalar, los comuñeros toledanos, dirixíos por María Pacheco, la vilba de Padilla, fueron los que más resistencia opunxeron a los designios de Carlos I, hasta la so rindición en 1522. Toledo convertir nuna de les sedes de la Corte del imperiu.27
Darréu, cola decisión de treslladar la corte a Madrid, adoptada pol so fíu Felipe II, nel añu 1561, la ciudá perdió gran parte del so pesu político y social. La ruina de la industria testil acentuó la decadencia de Toledo, magar caltuvo la so importancia como centru del poder eclesiásticu.28 29
La constitución de la Real Compañía de Comerciu y Fábriques, en 1748, nel marcu de renovaciones borbóniques inspiraes pola Ilustración, traxo un curtiu resurdir de la ciudá, pero a finales del sieglu XVIII taba nuevamente arruinada y amenorgada a funciones puramente alministratives.
En 1761, por mandatu del rei Carlos III establecer na ciudá la Real Fábrica d'Armes.
Historia na Edá Contemporánea
Tres l'empiezu de la Guerra Civil Española, la ciudá permaneció na zona republicana. Sicasí, nel Alcazre, sede de l'Academia d'Infantería, abellugóse un grupu de lleales a los sulevaos (1950 persones, según el boletín L'Alcazre d'eses feches, ente militares, guardias civiles y les sos families), al mandu del coronel Moscardó, qu'aguantó al Gobiernu dende'l 21 de xunetu de 1936 hasta la llegada de les tropes del xeneral Varela el 27 de setiembre d'esi mesmu añu. L'asediu del Alcazre, episodiu de resonancia mundial, foi llargamente utilizáu pola propaganda franquista. L'Alcazre, casi dafechu destruyíu nel asediu, foi reconstruyíu na so totalidá darréu.
L'Alcazre de Toledo, escenariu d'un asediu de xunetu a setiembre de 1936, mientres la Guerra civil española.
La represión y la violencia ente los partidarios de cada bandu fueron los signos carauterísticos de la guerra y posguerra. Nun primer momentu, cola ciudá inda so dominiu republicanu, realizáronse fusilamientos populares, nos que los ciudadanos yeren executaos pola mera barruntu de ser de "dereches" o pertenecer a la ilesia católica (tando documentada la muerte de siquier cien eclesiásticos)[cita riquida]. Nunu d'estos fusilamientos resultaría muertu'l deán de la catedral y según la tradición historiográfica franquista, Luis Moscardó, fíu del coronel zarráu nel Alcazre. En setiembre de 1936 instalóse un Tribunal Popular nel Palaciu Arzobispal. El Tribunal tuvo curtia vida, estableciendo solu cuatro sumarios antes del so treslláu a Madrid. Amás, la vida na ciudá yera d'un constante estáu de guerra, con combates y bombardeos continuos na zona del Alcázre. Los errores nos bombardeos causaron munches estroces na ciudá, sobremanera na cercana plaza de Zocodover. Tres tomar de la ciudá poles tropes franquistes enfoscóse la represión. Hasta avientu de 1936 la ciudá viviría nun estáu sumarísimu, lideráu poles disposiciones del comandante Planes y empobináu a tolos ciudadanos que collaboraren na represión de les tropes republicanes.30
La ciudá foi escoyida oficialmente capital de la comunidá autónoma de Castiella-La Mancha, tres una votación nes Cortes, el 7 d'avientu de 1983. Pa la eleición, el gobiernu rexonal encargó a José María Barreda un procesu d'información y consulta a la población, les instituciones polítiques y les asociaciones culturales. Na votación nes Cortes, la propuesta de Toledo recibió l'aprobación de 27 diputaos (los 22 socialistes y los cinco del Grupu Popular de Toledo), trés en contra (los populares conquenses) y 12 astenciones.
¡
Falconete
Los Falconetes yeren una de les unidaes d'artillería más pequeñes. Yeren básicamente unos cañones pequeños y pesaos, col copitu principal de facer daños antipersonales. Pesaben unos 130 kilos, teníen un cañón de dos metros de llonxitú y necesitaben alrodíu de mediu kilu de pólvora pa disparar un proyeutil de mediu kilu pesu. Aínda asina, la reducida cantidá de pólvora (en comparanza con unidaes d'artillería de mayor calibra) yera abondo pa que un falconete bien suxetu retrocediera hasta tres metros y mediu al disparar. Foi perutilizau a bordu de los buques de la domina, dende los que sofitaos sobro una forqueta, trataben de desangrar a la tripulación de los barcos enemigos.
Adriana Carmona
Adriana Carmona Gutiérrez ye una deportista venezolana que compitió en taekwondo.
Ganó una medaya nel Campeonatu Mundial de Taekwondo de 1993, y cuatro medayes nel Campeonatu Panamericanu de Taekwondo ente los años 1990 y 1998.
Koichi Nakazato
Koichi Nakazato (中里 晃一, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Masaaki Kanno
Masaaki Kanno (菅野 将晃, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Mercenariu
Un mercenariu  (del llatín merces, - edis, «pagu»), ye un soldáu o persona con esperiencia militar, que llucha o participa nun conflictu bélicu pol so beneficiu económicu y personal, de normal con poco o nula considerancia na ideoloxía, nacionalidá, preferencies polítiques o relixoses col bandu pal que llucha. Xeneralmente méntase-yos como asesinos a sueldu, sicarios, etc. Sicasí, cuando esti términu (mercenariu) usar pa referise a un soldáu d'un exércitu regular, considérase de normal un insultu a la so honra.
El soldáu, que representa al so nación, ta dispuestu a lluchar por una causa que ye de la so comunidá o país. Sicasí, el mercenariu facer solamente con ánimu d'arriquecimientu. D'ende qu'a los mercenarios conózase-yos tamién como soldaos de fortuna.
Tamién se-yos llama mercenarios a les persones que trabayen o actúen en cuenta de dineru o d'un beneficiu personal, y ensin motivaciones política, filosófiques, ideolóxiques o relixoses.
Los mercenarios y les lleis de la guerra
Nel protocolu adicional a la Convención de Xinebra del 12 d'agostu de 1949 (APGC77), relativa a la proteición de les víctimes de conflictos armaos internacionales (protocolu I, de 8 de xunu de 1977), establezse que, un mercenariu ye cualquier persona que:
Nun foi unviáu por nengún Estáu ayenu a les partes en conflictu en cumplimientu del deber como miembru de les sos fuercies armaes.
Tien de tenese en cuenta que munchos países, incluyendo a los Estaos Xuníos d'América, nun son signatarios del Protocolu Adicional de la Convención de Xinebra de 1977 (APGC77), de manera que, anque dichu protocolu ye llargamente aceptáu, nun ye un documentu definitivu.
Según la Tercer Convención de Xinebra, si un soldáu ye prindáu pol enemigu, ten de ser tratáu como combatiente según la llei, y poro, como una persona protexida, y considerada como prisioneru de guerra, en tanto dichu soldáu fuera puestu a disposición d'un tribunal competente (Tercer Convención de Xinebra, artículu 5). Esti tribunal tien de decidir si la persona en cuestión ye un mercenariu, usando los criterios del Protocolu Adicional APGC77 o según dalguna llei nacional equivalente. Nesti momentu, el mercenariu convertir nun combatiente fora de la llei, anque a pesar d'ello ten de ser tratáu con humanidá, y en casu de ser sometíu a xuiciu, nun tien de ser priváu del derechu a un xuiciu límpio y regular, yá que entá s'atopa cubiertu pola Cuarta Convención de Xinebra, artículu 5. La única esceición a esti artículu sería que la persona xulgada fuera ciudadanu o súbditu de l'autoridá nacional que lu xulga, y nesi casu nun podría ser consideráu un mercenariu so la cobertoria de APGC77, artículu 47.d.
Si tres un xuiciu regular, ye prindáu y declaráu como mercenariu, ten de ser tratáu como un delincuente común, y podría ser sometíu a la pena capital. Por cuenta de que nun ye ciudadanu de nenguna de les partes en conflictu, nun podría esperar ser repatriáu a la fin de la guerra. El casu más conocíu tres la Segunda Guerra Mundial diose'l 28 de xunu de 1976, cuando un tribunal angoleñu sentenció a muerte a cuatro mercenarios y a penes de prisión que bazcuyaben ente los 16 a los 30 años a otros nueve. Los cuatro condergaos a muerte, trés británicos y ún d'Estaos Xuníos, fueron fusilaos el 10 de xunetu de 1976.
L'estatus llegal de los contratistes civiles depende de la naturaleza del so trabayu y la so nacionalidá con al respeutive de los combatientes, pero si nun tomaron parte activa na confrontación (APGC77 artículu 47.b), nun son mercenarios, y atópense so la proteición de la Convención de Xinebra.
La situación provocada mientres la ocupación d'Iraq de 2003 amuesa cuan dificultosu ye definir lo que ye un mercenariu. Mientres los Estaos Xuníos gobernaron el país, nengún ciudadanu d'Estaos Xuníos que trabayara como guardia armáu podía ser consideráu mercenariu, porque yeren nacionales d'una de les partes en conflictu (APGC77, artículu 47.d). Cuando se tresfirió'l poder al gobiernu interín iraquín, podía argumentase que, nun siendo que declararen a estes persones como residentes n'Iraq, al nun ser residentes nin nacionales d'un territoriu parte nel conflictu (APGC77, artículu 47.d), podríen ser consideraes mercenarios. Si nun tuviera llugar nengún xuiciu de les persones acusaes de ser mercenarios, los allegamientos tenderíen a evaporarse nuna espiral d'acusaciones, denegaciones y contra-acusaciones. Tien de tenese en cuenta que los soldaos de la coalición n'Iraq que sofiten al gobiernu interín iraquín nun son mercenarios, porque toos ellos formen parte de les fuercies armaes d'una de les partes en conflictu o fueron unviaos por un estáu que nun ye parte nel conflictu en cumplimientu del so deber como miembru de les fuercies armaes (APGC77, artículu 47.f).
Gurkas y lexonarios de la lexón estranxera francesa
thumb|left|200px|Batallón Nusseree, darréu denomináu 1st Gurkha Rifles, en [[1857.]]
Los dos unidaes más reconocíes nes que nacionales d'otru país sirven nes fuercies armaes d'otra nación son les brigaes britániques de Gurkhas y la Lexón estranxera francesa. Los soldaos que sirven nestes unidaes d'élite nun son mercenarios.
Los Gurkha británicos tán dafechu integraos como soldaos del Exércitu Británicu. Operen n'unidaes formaes por brigaes de Gurkas so les mesmes normes y reglamentos que tienen de cumplir tolos soldaos británicos (normes similares aplicar a los Gurkas que sirven nel exércitu indiu). Los lexonarios estranxeros franceses integrar n'unidaes de la Lexón estranxera francesa, que son esplegaes y lluchen como unidaes entamaes dientro del exércitu francés (amás, a los lexonarios déxase-yos pidir la ciudadanía francesa dempués de trés años de serviciu o en siendo mancaos en batalla). Esto significa que, como miembros de les fuercies armaes britániques o franceses, nun pueden ser consideraos mercenarios según APGC77, artículu 47.y y APGC77, artículu 47.f
Mercenarios y lleis nacionales
thumb|200px|La Guardia Suiza. Dellos países traten de torgar que los sos ciudadanos lluchen en conflictos nun siendo que se atopen sol control de les sos propies fuercies armaes:
Operaciones con mercenarios
Saber del usu de mercenarios nos conflictos de l'antigua Yugoslavia. Munchos d'estos mercenarios yeren ex-soldaos procedentes de los países del antiguu bloque del este, paraos tres la cayida de la Xunión Soviética.
Empreses militares privaes
Les empreses militares privaes son compañíes qu'ufierten loxística, mano d'obra y otros servicios pa fuercies militares. Los sos contratistes son civiles autorizaos p'acompañar a les tropes nel teatru d'operaciones.
Puede argumentase que les fuercies paramilitares so control priváu son funcionalmente mercenarios, en llugar de guardias de seguridá o asesores. Sicasí, los gobiernos nacionales acútense'l derechu de regular el númberu, naturaleza de la so función y armamentu d'asemeyaes fuercies privaes, aduciendo que nun s'atopen emplegaes nel frente de batalla en favor de les actividaes militares, polo que nun se pueden considerar mercenarios.
Si los emplegaos d'esti tipu d'empreses arreyar nes actividaes militares de forma activa, de normal puédese-yos considerar mercenarios, y les sos empreses empleadoras pueden llamase compañíes de mercenarios. Trés d'estes compañíes, que los medios de comunicación consideraron compañíes mercenaries nos años 1990 son:
En 2004, esta industria de los mercenarios llogró un considerable impulsu debíu sobremanera al emplegu de compañíes privaes militares per parte de los Estaos Xuníos y otros miembros de la coalición pa trabayos de seguridá n'Iraq. En marzu de 2004, cuatro emplegaos de la empresa d'Estaos Xuníos «PMC Blackwater» que xixilaben un almacén de suministros d'alimentos fueron atacaos y asesinaos en Faluya. Nunos incidentes que les sos imáxenes dieron la vuelta al mundu, los asesinatos y el subsiguiente descuartizamiento de los cuerpos convertir nel principal argumentu usáu pol gobiernu d'Estaos Xuníos pa llevar a cabu la batalla de Faluya que tuvo llugar pocu más tarde y que se saldó con cientos de muertos.
Les compañíes militares privaes suelen ser vistes con ofiendo poles Naciones Xuníes (anque a pesar d'ello, la mesma ONX usó de los sos servicios pa dar sofitu loxísticu n'África).
Nun informe sobre les PMC (private military companies) efectuáu pol ministeriu d'asuntos esteriores británicu y publicáu en febreru de 2002, esti ministeriu fai notar que la demanda de servicios militares per parte de la ONX y d'organizaciones internacionales podría significar que l'emplegu d'asemeyaes empreses ye más baratu que l'usu de tropes regulares per parte de los países miembros. Sía que non y a día de güei, en considerando l'usu d'empreses privaes militares como sofitu de les operaciones de Naciones Xuníes, l'ex secretariu xeneral, Kofi Annan, tomó la decisión de prescindir d'estes.
Antiguu Exiptu
Los primeros datos sobre l'usu de mercenarios remontar hasta'l Antiguu Exiptu, alredor del añu 1500 e. C., cuando'l faraón Ramsés II fixo usu de 18.000 d'ellos nel intre de les sos batalles. pagándo-yos colo qu'escalaben, la comida y agua.
Sieglu XX
thumb|175px|Burnham, el Xefe de los Scouts, dibuxáu por [[Robert Baden-Powell|Baden-Powell, Rodesia, 1896.]] Mientres el sieglu XX, los mercenarios emprestaron los sos servicios nos conflictos del continente africanu. Asocedieron dellos incidentes desagradables a lo llargo de les múltiples guerres africanes, dalgunos de los cualos arreyaben a ciudadanos europeos y americanos, homes polo xeneral buscadores de fortuna, que fueron unviaos a situaciones de combate de les que nun pudieron sobrevivir pa recibir la so paga.
Munchos de los aventureros n'África que fueron descritos como mercenarios taben de fechu motivaos ideológicamente pa sofitar a ciertos gobiernos, y nun lluchaben pal meyor postor.
Ente estos mercenarios particularmente bultables atópense:
Los mercenarios llucharon pal Biafra na cuarta brigada de comandos mientres la guerra civil nixeriana (1967-1970). Otros mercenarios tuvieron como cometíu pilotar aviones pa esta facción. N'ochobre de 1966 por casu, un DC-4M «Argonaut» de la Royal Air Burundi pilotáu por un mercenariu llamáu Heinrich Wartski (tamién conocíu como Henry Wharton), estrellar en Camerún con suministros militares destinaos a Biafra.
A mediaos de los años 1970, el británicu John Banks reclutó mercenarios pa lluchar a favor del Frente Nacional de Lliberación d'Angola (FNLA) contra'l Movimientu Popular de Lliberación d'Angola (MPLA) mientres la guerra civil en consiguiendo Angola la independencia de Portugal en 1975. Al ser prindáu, el so papel como líder de los mercenarios fizo que fuera condergáu a muerte por fusilamiento. Otros nueve mercenarios fueron encarcelaos, y hubo tres ejecución más: El norteamericanu Daniel Gearhart foi sentenciáu a muerte, al espublizase nun periódicu d'Estaos Xuníos como mercenariu; Andrew MCKenzie y Mariñes Georgiu (autodenominado ésti «Coronel Callen»), quien sirvieren nel exércitu británicu, fueron sentenciaos a muerte por asesinatu.