cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clara de la Rocha
Vida
La so presencia esmorecer nel procesu revolucionariu evidenciando la dificultá participativa de la muyer nun mundu nel que los sos méritos nun se reconocíen. Pasó a formar parte de la lleenda popular, anque nun se rexistra nengún corríu que fale de les sos fazañes en combate y, sobremanera, de la manera en qu'avergoñaba a los homes compitiendo con ellos en torneos de puntería que ganaba indefectiblemente.
L'epitafiu de la tumba de Clara que ta nel Panteón Civil de la ciudá de Culiacán diz textualmente: CLARA DE LA ROCHA. CORONELA REVOLUCIONARIA DE 1910 CON TOL AMOR DE LOS SOS FÍOS ENRIQUE Y ROSA. FUELGUE EN PAZ. CULIACAN ENSIN. XUNU 1 DE 1970. (Fonte: Rosendo Romero Guzmán)
Tener por continuadora de la tradición empecipiada poles muyeres tenochcas, Pupualtzin, Catalina de Erauso, María Paula de Los Santos, Josefa Ortiz de Domínguez, Manuela Medina y Leona Vicario, les muyeres del Mercáu de La Mercé y les de Juchitán.
Carpinus betulus
El ye un Carpinus nativu del oeste, centru y sur d'Europa, estendiéndose tan al oriente como l'oeste de Rusia y Ucraína. Rique un clima templáu pa bon crecedera, solo a elevaciones percima de los 600 msnm. Crez entemecíu con quercus, y en delles árees con Fagus, y ye un árbol común en montes degradaos.
Descripción
Ye un pequeñu a medianu árbol algamando 15-25 m, raramente 30 m, con un tueru tropezosu. La corteza ye gruesa, verdosa abuxada, entá nos vieyos (vease semeya): paecer a la del haya, pero tien de cutiu costielles. Los biltos, a diferencia de Fagus, tienen non más de 1 cm de llargor, y primíos escontra les nales. Les fueyes son alternes, de 4-9 cm long., con prominentes venes dando un corrugáu distintivu, y marxes serraos y paécense a les del llamera, pero son simétriques (vease semeya). Les yemes son alternes y ahusaes (vease semeya), pero menos que les del haya. Los amentos apaecen en mayu dempués de les fueyes. El frutu ye una pequeña y llarga nuez de 7-8 mm llargor, parcialmente envolubrada por trifoliolos, el arreyo de 3-4 cm llargor; maurez en seronda. Les granes frecuentemente nun granen hasta la primavera del segundu añu dempués de la llantadera. Ye un prolíficu pebidal y tien una brengosa rexeneración natural. thumb|Frutu|250px thumb|250px|La corteza ye gris y llisa, paecida a la del [[Fagus sylvestris|haya, pero puede tener costielles]] thumb|250px|Les fueyes paecer a les del [[Ulmus minor|llamera, pero son simétriques. Les yemes son alternes y ahusaes, pero menos que les del haya.]]
La madera ye pesada y dura, ye usada pa ferramientes y material de construcción.
Ecoloxía
Ama l'avisiegu, y prefier moderada fertilidá de suelu y de mugor. Tien un sistema radicular escasu en profundidad pero bien espandíu superficialmente, y produz munches estaques cuando-y lo balta baxu. Tien trupa xamasca.
Hai un númberu de notables montes onde esta especie ye la dominante:
Propiedaes
Principios activos: Tanín, sales, resina.
Indicaciones: Estíptico, astrinxente, vulnerario, pectoral, expectorante, antitusivu. L'agua destilada, preparada a partir de les fueyes, úsase como coliriu.
Úsense sobremanera les fueyes y la corteza. Recoyer n'agostu. Decocción de corteza (expectorante): 10-15 g. por taza.
Na terapia floral de Bach: Cola rutina del día ente día y la fatiga, apaecen les duldes y el cansanciu. Esta planta apurre enerxía ya ilusión pa siguir alantre. Otros usos: Ornamental. La madera, blanca, trupa, usóse pa la fabricación de pasta de papel, pieces de pianos, parqués, tacos de billar, etc.
Taxonomía
Carpinus betulus describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 998. 1753. Carpinus: nome xenéricu que ye'l nome orixinal en llatín pa la especie europea.
betulus: epítetu llatín que significa "abeduriu".
Charols
Charols ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cyanistes cyanus
Cyanistes cyanus, tamién conocíu como herrerillo ciáneo o herrerillo común, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Paridae. Ta bien estendíu y reproduzse a lo llargo de Rusia y Asia central.
Hábitat
Habita en montes caducifolios o mistos en climes templaos y subárticos, carbes y banzaos. Ye residente permanente, la mayoría de les aves non migren. Añera nel buecu d'un árbol, nel que pon alredor de 10 güevos. Aliméntase d'inseutos y granes.
Descripción
Mide ente 12–13 cm de llargor. La cabeza, les esquines de la cola, barrer alares y les partes inferiores son blanques. Tien una llinia escura al traviés del güeyu, y la partes cimeres son de color azul.
Este ye l'equivalente oriental del herrerillo común. Hibrídase con dicha especie, pero los descendientes suelen amosar una corona azul, en llugar de blanca como'l herrerillo azul.
Taxonomía
La mayoría de les autoridaes caltienen a Cyanistes como subxéneru de Parus, pero l'American Ornithologists' Union trata a Cyanistes como un xéneru distintu. Esto ye sofitáu por analís de les secuencies mtDNA del citocromo b (Gill et al., 2005).
Nun ye raru que s'hibride col herrerillo común nel oeste de Rusia, les aves resultantes denominense (Cyanistes × pleskei) y fueron una vegada consideraos una especie distinta.
Subespecies
Reconócense 8 subespecies:
Partíu Comunista Alemán
El Partíu Comunista Alemán (n'alemán: Deutsche Kommunistische Partei, embrivíu DKP) ye un partíu comunista fundáu n'Alemaña Occidental en 1968, como sustitutu del Partíu Comunista d'Alemaña (KPD), ilegalizado pol Tribunal Federal en 1956. N'eleiciones federales nunca llogró más del 0,3% de votos.
Zornia latifolia
Zornia latifolia Sm., ye una especie fanerógama perteneciente a la familia de les fabacees. thumb|Vista de la planta
Partíu Comunista Alemán
Historia
El DKP foi fundáu n'Alemaña Occidental (RFA) en 1968, col fin d'ocupar l'espaciu políticu dexáu pol Partíu Comunista d'Alemaña (KPD) dempués de la so illegalización pol Tribunal Constitucional Federal en 1956. Antes de la fundación del partíu tuvieron llugar delles conversaciones ente ex funcionarios del KPD y el ministru de xusticia, Gustav Heinemann, que suxurió a los comunistes la posibilidá de formar un nuevu partíu políticu dada la imposibilidá de refundar un partíu prohibíu. Mientres la Guerra Fría, el DKP recibía parte de los sos fondos del Partíu Socialista Unificáu d'Alemaña (SEI), qu'ostentaba'l poder na República Democrática Alemana (RDA) dende'l final de la Segunda Guerra Mundial. Tres la reunificación, el DKP entró nuna dómina de decadencia, perdiendo sofitu popular y militantes hasta llegar a la décima parte de los que tenía na dómina anterior a la unificación.
Zornia latifolia
Distribución
Ye una especie nativa de la restinga de Brasil.
Partíu Comunista Alemán
El DKP na actualidá
Na actualidá, el DKP ye un partíu minoritariu. Tocantes a la so afiliación internacional, formaba parte, en calidá d'observador, del Partíu de la Izquierda Europea hasta febreru de 2016. Caltién un selmanariu allegáu, denomináu Unsere Zeit. Nel so XX Congresu, celebráu'l 2 y 3 de marzu de 2013 na ciudá de Mörfelden (Hesse), los delegaos escoyeron a Patrik Köbele como nuevu líder Presidente del DKP.
Zornia latifolia
Descripción
Ye una yerba perenne colos tarmos de 20 a 50 cm de llargu, glabros o pubescentes, con un vezu de crecedera postrada ya intensa ramificación.
Propiedaes
Sábese que tienen efeutos psicoactivos.
Taxonomía
Zornia latifolia describióse por James Edward Smith y espublizóse en The Cyclopaedia; or, universial dictionary of arts,. . . 39: non. 4. 1819.
Lachambre
Lachambre ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carpotroche grandiflora
Carpotroche grandiflora, nome común: ''' “tablón – Achotillo crespo – Chaulmugra”''' (García Barriga, H. 1992)
Descripción
Ye un arbustu de más o menos 4 m d'altu, con tarmos ablancazaos. Presenta fueyes simples, de peciolu curtiu, cartacees, de cantu dentáu, ápiz acumináu y presenta estípula.
Les flores masculines presentar en recímanos axilares y les flores femenines son solitaries y axilares. Los frutos son en cápsula dehiscente. (García Barriga, H. 1992)
Usos
Del frutu estrayi'l aceite de chaulmugra emplegáu nes llagues y afecciones epidérmiques. L'aceite usar pal tratamientu de la llepra. (García Barriga, H. 1992)
Taxonomía
Carpotroche grandiflora describióse por Spruce ex Benth. y espublizóse en Journal of the Proceedings of the Linnean Society 5(Suppl. 2): 81. 1861.
Phaenicophaeus viridirostris
Phaenicophaeus viridirostris ye una especie d'ave cuculiforme de la familia Cuculidae que vive nel sur d'Asia.
Descripción
thumb|left|Exemplar na India. Mide una media de 39 cm de llargor, de los cualos casi la metá correspuenden a lo cabero. El plumaxe de les sos partes cimeros son de color verde escuru colos cantos de la cola blancos. El so pechu y banduyu son de color verde claru. El so picu tamién ye de verde claru y presenta amplios aniellos perioculares de color azul celeste, carauterística que-y da nome. Dambos sexos son similares, y los individuos xuveniles son de colores más apagaos y con llistes nes partes cimeres.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase na India y Sri Lanka. Los sos hábitat naturales son los montes abiertos y les xungles de carba.
Comportamientu
El malchoha cariazul alimentar d'una gran variedá d'inseutos, guxanos y pequeños vertebraos. Dacuando consume bayes.
Añeren nos espinos y les sos puestes les sos puestes típiques consten de dos güevos, dacuando trés.
Dictionnaire d'Horticulture
Dictionnaire d'Horticulture (embrivíu Dict. Hort.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol botánicu, hortalaneru, y agrónomu francés, Désiré Georges Jean Marie Bois. Espublizóse en París en dos volúmenes con 40 fascículos nos años 1893-1899, col nome de Dictionnaire d'Horticulture: illustré de 959 figures dans le texte, dont 403 en couleurs et de 6 plans colories hors texte par D. Bois.
Iota Capricorni
Iota Capricorni (ι Cap / 32 Capricorni / HD 203387) ye una estrella asitiada a pocu más d'un grau al sur de la eclíptica na constelación de Capricorniu. Ensin nome propiu habitual, en China yera conocida como Tae, un antiguu estáu feudal d'esti país. De magnitú aparente +4,30, alcuéntrase a 216 años lluz del Sistema Solar.
Iota Capricorni ye una xigante mariella de tipu espectral G8III con una temperatura efectivo ente 5107 K y 5244 K. Práuticamente idéntica a la componente más brillosa de Capella (α Aurigae) —pero cinco vegaes más alloñada qu'ella—, la so lluminosidá ye 87 vegaes superior a la del Sol. Tien un diámetru 13 vegaes más grande que'l diámetru solar, xirando sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 5,67 km/s. Diversos estudios señalen una metalicidá bien similar a la del Sol. Con una masa 2,8 vegaes mayor que la masa solar, la so edá envalorada cifrar ente 425 y 540 millones d'años.
Iota Capricorni ye llixeramente variable, fluctuando el so rellumu 0,06 magnitúes. Ta catalogada como variable BY Draconis, una clase de variables que les sos fluctuaciones débese a diferencies nel rellumu de la superficie de la estrella evidenciaes pola rotación estelar.
Charpey
Charpey ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Caledonia
Caledonia (del galu y britónicu caled, que dio kalet, «duru», en bretón) ye l'antiguu nome llatín d'Escocia. Designaba la parte de Britania al norte del muriu d'Adriano, y dempués del de Antonino. Nunca foi conquistada polos romanos, nin siquier la espedición militar de Cneo Julio Agrícola consiguió someter el país. Poro, nunca formó parte del Imperiu romanu. Según Tácito, una flota romana la circunnavegó, verificando asina'l calter insular de Britania. Na actualidá designa a una comarca septentrional del Reinu Xuníu, n'Escocia, al norte del ismu entendíu ente los estuarios del ríu Clyde y del Forth.
Los pictos o caledones, qu'habitaron esti país hasta'l sieglu VII d. C. yeren, con toa probabilidá, un pueblu aborixe preindoeuropeo.
Arriendes de ser conquistada polos escotos, el nome aportó en Scotia, que dio al español el topónimu Escocia.
Lagarde (Moselle)
Tien una población de y una superficie de  km².
Pluvialis apricaria
thumb|Plumaxe d'iviernu. thumb|right|220px|Pluvialis apricaria n'[[Islandia.]]
Descripción
Los pollos tordos miden una media de llargor de 26 a 29 cm. y pesen ente 150 y 220 g. El valumbu de les sos ales ye de 67 ó 76 cm. Mientres la dómina de cría los adultos tienen plumes doraes y negres na cabeza, el llombu y les ales. La cara y el pescuezu son negros y bordiaos de blancu, col pechu negru y la zona caudal escura. Les pates son negres. Pel hibiernu pierden el plumaxe negro y los pollos tordos amuesen una cara amarellentada y el pechu y el banduyu blancos.
Alimentación
Estes aves aliméntense nes tundres, campos, sableres y marismes, de normal atrapando'l so alimentu por aciu la vista. Aliméntense principalmente de pequeños inseutos, crustáceos y otros invertebraos, anque tamién comen bagues.
Proteición
El pollu tordu ye una de les especies a les que s'aplica l'Alcuerdu de Caltenimientu d'Aves Acuátiques Migratories d'África y Europa.
Puffinus griseus
Puffinus griseus ye una ave de la familia de los petreles o patinos (Procellariidae). Tien un ampliu rangu de distribución, siendo una de les aves más comunes na mariña pacífica de Suramérica. Gran migradora, la pardela aveseda llega a volar hasta 910 km per día. Por ello, magar cría en na parte sur de los océanos, puede vese n'Europa pel branu y seronda. D'esta miente, alcuéntrase n'Irlanda, Gran Bretaña y na mariña atlántica ibérica, de setiembre a avientu. Tien un llargor d'unos 45 cm y un valumbu de pocu más d'un metro. Sacante'l tiempu que pasa nel nial guarando y criando a los sos pitucos, esta ave migratoria permanez tol tiempu volando.
Lafrimbolle
Lafrimbolle ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mireille Enos
Mireille Enos ye una actriz d'Estaos Xuníos conocida pol so papel de les ximielgues Kathy y Jodeen Marquart na serie de la HBO Big Love (2007-2010) y de Sarah Linden na serie de l'AMC The Killing (2011).
Vida personal
Enos nació en Kansas City, Missouri. Asistió a la High School for the Performing and Visual Arts de Houston, Texas. Estudió na Brigham Young University. Foi educada en La Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes, anque se declara non prauticante. Según una entrevista con The Daily Record, los sos antepasaos vienen d'Escocia.
Enos casóse col actor Alan Ruck en xineru de 2008. La so fía Vesper Vivianne Ruch nació'l 23 de setiembre de 2010. El 12 de febreru de 2014 la pareya anunció qu'esperen el so segundu fíu.
Carrera
Enos foi nomada a un Tony Award (Meyor actriz) en 2005 pola so actuación na obra ¿Quién tarrez a Virginia Wolf? representada en Broadway
Enos interpretó a la esposa de Brad Pitt, Karin Lane, na película de suspense zombie World War Z en 2013 y va apaecer na película basada en fechos reales Devil's Knot. En 2014, va apaecer na película d'Atom Egoyan The Captive y na de RJ Cutler If I Stay.
Dictionnaire de Botanique
Dictionnaire de Botanique (embrivíu Dict. Bot.) foi un llibru ilustráu con descripciones botániques editáu pol botánicu francés, Henri Ernest Baillon. Espublizóse en cuatro tomos nos años 1876 hasta 1892.
Reinu de Northumbria
Northumbria (n'antiguu saxón: Norþanhymbra; en nórdicu antiguu: Norðimbraland, nome que reflexa'l so allugamientu al norte del ríu Humber) foi unu de los reinos de los anglos, mentáu nel sieglu XII por Enrique de Huntingdon como parte de la Heptarquía Anglosaxona-Juta, los dominios establecíos polos pueblos xermánicos qu'empezaron a invadir Gran Bretaña a finales del sieglu V, cuando yá faía casi 70 años que fuera abandonada poles lexón romanes.
Fundada por anglos sol mandu d'Etelfrido (Ethelfrith) no que güei ye'l nordés inglés nel añu 593 a partir de la unión d'otros dos reinos menores, Bernicia y Deira, florió nel sieglu VII, llegando a estendese poles Tierres Altes escoceses y Gales, dende'l Humber hasta'l Forth. Tuvo la so capital en Whitby, sede del célebre sínodu homónimu que decidió en favor del ritu cristianu romanu frente al irlandés pa ser enllantáu en tierres britániques.
El territoriu northumbrio foi ocupáu polos daneses nel sieglu IX ya integróse al reinu d'Inglaterra en 829, de la mano de les conquistes d'Egberto de Wessex.
Anguaño, Northumbria ye la rexón Nordeste d'Inglaterra. El nome usar nos títulos de la Policía de Northumbria (la cual alministra Northumberland y Tyne y Wear) y la Universidá de Northumbria (allugada en Newcastle), y tamién foi adoptáu pola Xunta de Turismu d'Inglaterra pa referise al nordeste d'Inglaterra.
Historia
Northumbria orixinalmente taba compuesta pola unión de dos reinos dependientes, Bernicia y Deira. Bernicia cubría'l territoriu norte del ríu Tees, mientres Deira correspondía a lo qu'anguaño ye aproximao Yorkshire. Bernicia y Deira fueron xuníos per primer vegada por Etelfrido, un rei de Bernicia que conquistó Deira alredor del añu 604. Foi derrotáu y morrió en 616 nuna batalla cerca del ríu Idle a manes de Raedwald, rei d'Anglia Oriental, quien instaló a Edwin, el fíu d'Aella, un antiguu rei de Deira, como'l nuevu rei de Northumbria. Edwin de Northumbria, qu'aceptó'l cristianismu en 627, llueu se convirtió nel rei más poderosu d'Inglaterra: foi reconocíu como Bretwalda y conquistó la Islla de Man y el Reinu de Gwynedd, nel norte de Gales. Sicasí, foi ganáu por una alianza ente'l rei exiliáu de Gwynedd, Cadwallon ap Cadfan, y Penda, rei de Mercia, na batalla de Hatfield Chase en 633.
Reináu de Oswaldo
thumb|Vidrera del rei Oswaldo de Northumbria na catedral de San Oswaldo en Glousceter. Al morrer Edwin, Northumbria estremóse otra vegada ente Bernicia, onde Eanfrido, un fíu d'Etelfrido, facer col poder, y Deira, onde gobernaba un primu de Edwin, Osric. Cumbria tendió a permanecer una tierra fronteriza colos britanos. Los dos monarques reconvertir al paganismu y dambos morrieron en combate un añu dempués, mientres Cadwallon siguía'l so devastadora invasión de Northumbria. Dempués de la muerte d'Eanfrido, el so hermanu, Oswaldo, sofitáu por guerreros unviaos por Domnall Brecc de Dalriada, ganó y dio muerte a Cadwallon na Batalla de Heavenfield en 634.
A partir d'entós, Oswaldo espandió considerablemente'l so reinu. Incorporó tierres de Gododdin al norte del Fiordu de Forth y gradualmente estendió'l so dominiu escontra l'oeste, arrodiando los reinos de Rheged y Strathclyde. Por tanto, Northumbria non solo formó parte de lo qu'anguaño ye'l norte d'Inglaterra, sinón que tamién cubrió abondo del sureste d'Escocia.
El Rei Oswaldo reintrodució'l cristianismu nel reinu, pero esta vegada facer encargándo-y a San Aidan, un monxu irlandés de la islla escocesa d'Iona, la xera de convertir el so pueblu al cristianismu. Esto llevó a la introducción del cristianismu celta, distintu del catolicismu romanu. Fundóse un monesteriu en Lindisfarne, probablemente n'honor al so par isleño de Iona.
Sicasí, la guerra con Mercia siguió. En 642, Oswaldo morrió a manes de Penda na Batalla de Maserfield. En 655, Penda llanzó una invasión contra Northumbria cola ayuda d'Ethelwaldo de Deira, pero sufrió una devastadora derrota a manes d'Oswiu, el socesor de Oswaldo, na Batalla de Winwaed. La batalla marcó una etapa importante nel destín de Northumbria: Penda morrió nella y Oswiu consiguió la supremacía sobre Mercia, convirtiéndose nel rei más poderosu d'Inglaterra. La Batalla de Winwaed llibrar en 702.
Relixón
thumb||right|Cruz celta. thumb|Una de les páxines de los Evanxelios de Lindisfarne Nel añu 664 un gran sínodu tuvo llugar en Whitby p'aldericar el discutiniu de la fecha de les fiestes de Pascua. Munchos conflictos manifestárense ente les práutiques de la Ilesia Celta en Northumbria y les creencies de la Ilesia Católica. Finalmente, Northumbria foi persuadida de retomar les creencies de la fe católica, y l'obispu celta, Apinen de Lindisfarne, volvió a Iona.
thumb|Llibru de Kells, Foliu 292r, introducción al [[Evanxeliu de Xuan («In principiu erat verbum»).]]
El reinu foi afamáu como centru relixosu y artísticu. Primeramente Northumbria foi cristianizada por monxos de la Ilesia Celta, y esto llevó al florecimientu de la vida monástica, con un estilu d'arte relixoso únicu que combinaba estilos anglosaxones y celtes. Dempués del Sínodu de Whitby en 664 la Ilesia Celta y la Romana xuniéronse. Sicasí, l'estilu únicu d'arte relixoso foi calteníu y promovíu, que'l so exemplu más famosu son los Evanxelios de Lindisfarne.
Apoxéu y decadencia
Northumbria perdió'l control de Mercia a finales de los años 650, dempués d'una revuelta esitosa comandada pol fíu de Penda, Wulfhere, pero recuperó la supremacía hasta sufrir una desastrosa derrota polos pictos na Batalla de Nechtansmere en 685. El rei de Northumbria, Egfrido (fíu de Oswiu), foi derrotáu, y el so poder nel norte foi gravemente amenaciáu. El reináu pacifista d'Aldfrido, el mediu hermanu y socesor de Egfrido, llogró llindar el dañu fechu, pero foi dende esi puntu que'l poder de Northumbria empezó a aparrar, y l'inestabilidá siguió dempués de la muerte de Aldfrido, asocedida en 704.
Invasión normanda y partición del reinu
thumb|right|Parte d'un mapa, por William Shepherd, de les Islles Britániques c. 802, onde s'amuesa'l reinu de Northumbria. Guillermo'l Conquistador convertir en rei d'Inglaterra en 1066. Llueu se dio cuenta de que yera necesariu controlar Northumbria, que permaneciera virtualmente independiente de los reis d'Inglaterra, pa protexer el so reinu de la invasión escocesa. Pa reconocer la remota independencia de Northumbria y asegurase qu'Inglaterra tuviera afechiscamente defendida de los escoceses, Guillermo ganó l'alianza del Obispu de Durham y del duque, confirmando los sos poderes y privilexos. Sicasí, esto causó rebeliones antinormandes. Polo tanto Guillermo intentó instalar a Robert Comine, un noble normandu, como Duque de Northumbria, pero primero que Comine pudiera ocupar el cargu, él y 700 de los sos homes fueron masacrados na ciudá de Durham. En vengación, Guillermo empunxo al so exércitu contra Northumbria nuna sangrienta campaña, un eventu que se conoz como la Masacre del Norte. Ethelwino, l'obispu anglosaxón de Durham, intentó escapar de Northumbria nel momentu de la matanza con ayalgues de Northumbria, pero foi prindáu y encarceláu, morriendo na cárcel; la so sede quedó vacante.
P'aselar les revueltes y protestes, el fíu de Guillermo, Guillermo Rufus, decidió estremar Northumbria. William de St. Carilef foi nomáu Obispu de Durham, y tamién se-y foi otorgando poderes de Duque pa la rexón meridional de los ríos Tyne y Derwent, que formó'l Condáu de Durham. El restu, la rexón septentrional de los ríos, convertir en Northumberland, onde los poderes políticos del Obispu de Durham llindar a solo ciertos distritos, y el duque siguió rixendo como súbditu del tronu inglés.
La ciudá de Newcastle foi fundada polos normandos en 1080 col fin d'apoderar la rexón y l'importante puntu estratéxicu del ríu Tyne.
Edá Media
La rexón tuvo una llarga historia de disturbios y revueltes en contra del poder establecíu, como se vio na Pelegrinación de Gracia y el Llevantamientu del Norte nos tiempos de la Casa de Tudor. La mayor razón foi la fuercia del catolicismu nel área dempués de la Reforma relixosa qu'instauró'l anglicanismu. Ello llevó a un fervorosu sentimientu jacobita tres la Restauración Inglesa. La rexón cobró la fama de ser un condáu selvaxe, onde fuxitivos y separatistes esconder de la llei, yá que yera mayoritariamente rural y pocu poblada. Sicasí, dempués de la unión d'Escocia ya Inglaterra, en 1603, la paz volvió ser instaurada.
Chastel-Arnaud
Chastel-Arnaud ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Violencia de xéneru
La violencia de xéneru ye un tipu de violencia física o psicolóxica exercida contra cualquier persona o grupu de persones sobre la base del so sexu o xéneru qu'impacta de manera negativa na so identidá y bienestar social, físicu, psicolóxicu o económicu. Acordies cola Organización de les Naciones Xuníes, el términu utilizar pa estremar la violencia común d'aquella que se dirixe a individuos o grupos sobre la base del so xéneru», constituyéndose nuna violación de los derechos humanos; tal enfoque ye compartíu por Human Rights Watch en diversos estudios realizaos mientres los últimos años.
La violencia de xéneru presenta distintes manifestaciones, como actos que causen sufrimientu o dañu, amenaces, coerción o otra privación de llibertaes. Estos actos manifestar en tolos ámbitos de la vida social y político, ente los que s'atopen la mesma familia, l'Estáu, la educación, los medios de comunicación, les relixones, el mundu del trabayu, la sexualidá, les organizaciones sociales, la convivencia n'espacios públicos, la cultura, etc.
Esiste consensu al respeutive de que la mayoría de les víctimes de la violencia de xéneru son muyeres y neñes, ente qu'históricamente los varones taríen subrepresentados nes estadístiques; otros estudios afirmen que la población LGBT tamién taría subrepresentada ya inclusive, dellos grupos amosaríen mayor prevalencia a nivel comparáu. ONX Muyeres alvierte sobre l'erru habitual de considerar la espresión «violencia de xéneru» como sinónima de la espresión «violencia contra la muyer», señalando que'l conceutu de violencia de xéneru ye más ampliu y tien como fin destacar la dimensión de xéneru na subordinación de la muyer na sociedá y la so vulnerabilidá frente a la violencia, que ye dirixida contra cualquier persona que nun respete los roles qu'una sociedá determinada impon-y a homes y muyeres, razón pola cual tamién homes y neños pueden ser víctimes de la violencia de xéneru, especialmente de la violencia sexual.
Dientro de la noción de violencia de xéneru inclúyense actos como asalto o violaciones sexuales, prostitución forzada, discriminación llaboral, el albuertu selectivu por sexu, violencia física y sexual contra persones qu'exercen la prostitución, infanticidiu en base al xéneru, capadura parcial o total, ablación de clítoris, tráfico de persones, violaciones sexuales en guerres o situaciones de represión estatal, acoso y hostigamiento sexual —ente ellos el acoso caleyeru—, patrones d'acoso o hostigamiento n'organizaciones masculines, ataques homofóbicos y transfóbicos escontra persones o grupos LGBT, l'encubrimiento y la impunidá de los delitos de xéneru, la violencia simbólica espublizada pelos medios de comunicación de mases, ente otros.
Carauterístiques específiques
La violencia de xéneru presenta diverses carauterístiques distintes a otros tipos de violencia interpersonal, y de normal acomuñar a la violencia contra la muyer, anque nun son sinónimos por cuenta de la amplitú que tomen les distintes formes de violencia y a que non tolos estudios enfocar nes definiciones, identidaes y rellaciones de xéneru; asina, non tola violencia contra la muyer puede identificase como violencia de xéneru, una y bones el términu fai referencia a aquel tipu de violencia que tien los sos raigaños nes rellaciones de xéneru dominantes esistentes nuna sociedá, polo que ye habitual qu'esista ciertu tracamundiu al respeutu   y poro, esiste cierta falta de consensu.
Per otra parte, dellos autores fornir cola violencia de pareya, términu más acutáu que la violencia de xéneru: esti postreru «ye un problema bien ampliu y que non solo toma les rellaciones de pareya», y tal equivalencia d'estos conceutos traería consecuencies negatives pa les muyeres que riquen recursos institucionales de sofitu. Nel casu de les rellaciones ente persones del mesmu sexu, la violencia de xéneru —nel contestu de la violencia de pareya— podría despintase «sol mantu de la heteronormatividad».
Amás, tamién tiende a confundise cola violencia doméstica,   términu más acutáu que, anque ta íntimamente rellacionáu, inclúi la violencia «nel terrén de la convivencia familiar o asimilada, per parte d'unu de los miembros contra otros, contra dalgún de los demás o contra toos ellos», y onde s'inclúin amás de les muyeres, a neños, vieyos y inclusive varones. Pa dellos xuristes dambos términos son «confuso utilizaos en gran parte de los estudios xurídicos ya inclusive de les lleis o normes que s'encargaron de la so regulación». Delles investigaciones utilicen «violencia de xéneru nel espaciu familiar» col fin d'estremala.
Xéneru
Resulta complexu determinar la evolución teórica del términu «xéneru» nes ciencies sociales, espresión derivada del anglicismu gender. La categoría de xéneru tendría los sos raigaños nos alderiques antropolóxicos y sociolóxicos de la primer metá del sieglu XX qu'indicaben que la conducta humana yera aprendida y nun s'atopaba predefinida polos xenes, ente que l'insertamientu del conceutu dientro del campu de les ciencies sociales sería posterior. Tales alderiques precedieron a la «medicalización del sexu» asocedíu aproximao ente 1885-1910, fase onde apaeció «una nueva forma d'entender y falar sobre la sexualidá humana», perspeutiva nueva que s'alloñar de los xuicios puramente práuticos de los actos sexuales —descendencia, prestar, lo socialmente aceptable—, y que nacía conjuntamente cola psicoloxía y psiquiatría, polo que les voces autorizaes pa falar de sexualidá proveníen del mundu médicu. Foi nesta dómina onde s'empezó a utilizar términos tales como «homosexual» y «heterosexual».
La distinción ente'l medicalizado «sexu» y la categoría psicolóxica «xéneru» apaeció a partir de la segunda metá del sieglu XX. Unu de los primeros autores qu'utilizaría tal términu nun sentíu distintu al gramatical foi John Money en 1955 pa referise a los comportamientos acomuñaos a la identidá masculino y femenino de les persones, onde intervendríen factores sociobiológicos; años más tarde —en 1963— Robert Stoller sería quien introduciría la distinción sexu/xéneru nel 23º Congresu Psicoanalíticu Internacional d'Estocolmu en buscando «una pallabra pa poder diagnosticar aquelles persones que, anque teníen un cuerpu d'home, sentíense muyeres», constituyéndose nel primer autor qu'oldeó explícitamente dambos términos col fin de precisar el conceutu d'identidá de xéneru con respectu al términu identidá sexual, que na so opinión yera más ambiguu. Parte de la visión de Ralph Greenson influyiría la concepción Stolleriana.
La puxanza de los estudios feministes na década de 1970 apoderar de la visión que Stoller desenvolvió, y empezó a impulsar nel mundu anglosaxón el términu gender dende un puntu de vista específicu de les diferencies social y cultural, n'oposición a les biolóxiques esistentes ente homes y muyeres; equí pueden atopase los trabayos de Kate Millett, Germaine Greer, Ann Oakley y Nancy Chodorow, ente otres. L'usu del términu «xéneru» tamién se xeneralizó a mediaos de dicha década nel mundu feminista español, especialmente con un sentíu social y cultural.
Depués, al falar de xéneru ta unviándose a una categoría relacional y non d'una simple clasificación de los suxetos en grupos identitarios, polo qu'ésti «guarda rellación coles diferencies sociales ente homes y muyeres en cualquier sociedá».
N'español, pa dellos autores por una mera tracamundiu idiomática de la traducción de gender —debíu al doble significáu n'español: «xéneru» y «sexu»—, el términu «xéneru» pasó a ser tamién una acepción distinta a les connotaciones gramaticales na llingua española, y que foi criticada pola Real Academia Española por faer un mal usu de la pallabra «xéneru» como meru calcu del inglés gender que nun tien traducción n'español, anque nel Diccionario panhispánico de dudas indica qu'esti términu —tocantes a «categoría sociocultural»— sería aceptable, siempres que s'utilice con un sentíu téunicu. Real Academia Española.
Violencia
La violencia ye un conceutu de múltiples dimensiones y connotaciones, que d'alcuerdu a la Organización Mundial de la Salú inclúi «l'usu intencional de fuercia, poder físicu, o amenaces, en contra d'unu mesmu, otra persona, o en contra d'un grupu o comunidá, que'l so resultancia desagua con alta probabilidá en mancadures, muerte, remortines psicolóxiques, o mal comportamientu». Los estudios qu'enceten a esta tema utilicen diversos términos pa faer alusión a ella, tales como agresión, conflictu, delincuencia, desordes de conducta, comportamientu criminal, comportamientu antisocial, violencia o otros; amás, unvien a variaes teoríes multidisciplinares, qu'intentaron definir dende la so óptica, si'l comportamientu violentu ye constitutivu del ser humanu o naz de la influencia de la cultura.
L'Asociación Estauxunidense de Psicoloxía señala que la diversa evidencia esistente suxure que la violencia ye un comportamientu aprendíu, lo que nun significa que factores psicolóxicos o temperamentales nun tean rellacionaos cola manifestación d'un comportamientu agresivu o violentu, sinón que, pa munchos individuos, la violencia ta subordinada a un conxuntu de normes socioculturales y mires de roles que tien de tener una persona na sociedá.
Definición
Tal declaración nun definió específicamente'l conceutu «violencia de xéneru», nin tampoco'l documentu emanado de la Cuarta Conferencia sobre la Muyer celebrada en Beijing en 1995 qu'utilizó a la violencia «dende la perspeutiva de xéneru» como elementu estratéxicu pa promover la igualdá ente muyeres y homes.
Nel informe del Secretariu Xeneral n'adelantu del periodu de sesiones n'aplicación de los resultaos de la Cuarta Conferencia Mundial sobre la Muyer y del ventenu tercer periodu estraordinariu de sesiones de l'Asamblea Xeneral, tituláu La muyer nel añu 2000: igualdá ente los xéneros, desenvolvimientu y paz pal sieglu XXI, reconozse la importancia de l'aclaración del conceutu «violencia por motivos de xéneru» escontra les muyeres, siguiendo la lóxica del encamientu xeneral Non. 19 (1992) del Comité pa la Eliminación de la Discriminación contra la Muyer:
A principios de la década de 2000, el Altu Comisionado de les Naciones Xuníes pa los Refuxaos señaló que la violencia de xéneru podía catalogase como una violación de los derechos humanos, ya indicó qu'esti flaxelu afectaba a muyeres, homes, neños y neñes, anque son elles les que predominantemente son víctimes. Esti organismu indica que ye un tipu de violencia «que se dirixe en contra d'una persona sobre la base del so xéneru o sexu», definición que ye compartida por diversu organizaciones internacionales, ente elles la UNICEF, l'axencia europea EIGE —qu'asesora a la Comunidá Europea y los sos estaos miembros en materies d'igualdá de xéneru—, The Women's Health Council y el Departamentu de Xusticia ya Igualdá d'Irlanda, la Corte Penal Internacional, el Conseyu Internacional d'Organizaciones Voluntaries o Human Rights Watch.
Respectu al Estatutu de Roma, cuando fai referencia a la violencia de xéneru nos artículos 42(9), 54(1a) y 68(1), el términu «xéneru» tien d'entendese puramente como un términu que se refier a los dos sexos, masculín y femenín, nel contestu de la sociedá» según lo que señala l'artículu 7(3); asina, la violencia de xéneru:
Arxentina
La Fiscalía de la Ciudá de Buenos Aires lleva rexistros oficiales de violencia de xéneru dende 2010. Dende esi añu, l'aumentu de les denuncies foi esponencial, pasando de 2801 casos en 2010, a 16.883 en 2016. Los datos parciales de 2017 amosaben un nuevu aumentu, con 8982 denuncies de violencia de xéneru, solamente nos primeros cinco meses. Les muyeres fueron la gran mayoría de les víctimes de dicha violencia, algamando'l 88% en 2016 y el 89% en 2017.
Ecuador
Acordies cola Encuesta Nacional de Rellaciones Familiares y Violencia de Xéneru contra les Muyeres, n'Ecuador 6 de cada 10 muyeres vivieron dalgún tipu de violencia de xéneru. Les muyeres que más sufren d'esta violencia de xéneru son les divorciaes, siendo un 85,4% les muyeres divorciaes que sufrieron de violencia de xéneru a manes de les sos ex pareyes que tuvieron fíos nes sos anteriores rellaciones. Sicasí, nun se debe refugar a les muyeres solteres, una y bones un 47,1% d'elles sufren de violencia de xéneru yá sía per parte de la so familia o de la so pareya. .
N'Ecuador, la forma más recurrente de violencia ye la psicolóxica col 53,9% dientro de les estadístiques, pero munches de les muyeres nun piensen o nun quieren dixebrase de la so pareya yá sía porque los quieren o precisen a pesar d'estos maltratos.
Per otru llau, les investigaciones de violencia intrafamiliar escontra los homes ye bien escasa, siquier un 50% son víctimes reales de violencia. Sicasí, esta cifra nun puede ser confirmada na so totalidá pola vergüenza, posible humildación o burlla que los homes pueden llegar a tener al momentu de faer la denuncia contra esti problema. Xeneralmente, les repercusiones nos homes tienden a ser baxa autoestima, culpa por asoceder, empezar a desvalorizar a sigo mesmos, apaez l'ansiedá y estrés.
Méxicu
D'alcuerdu a una muestra tomada del añu 2007 al añu 2012, el Programa de prevención y atención de la violencia de xéneru» (SEPAVIGES) de la Secretaría de Salú del Distritu Federal, Méxicu rexistró 6174 casos de violencia familiar. De los casos reportaos, el 69% de les víctimes de violencia fueron muyeres y el 31% homes.
De los casos reportaos en muyeres, el 54% atopar ente los 16 y 28 años d'edá, 15% fueron neñes menores de 5 años, un 8% tuvo de 6 a 9 años y un 22% reportaron tener ente 10 a 15 años.
Nel casu de los homes esta rellación foi inversa. La mayor proporción de casos atendíos correspondió a menores de 5 años, representando'l 37%, siguíos por quien tuvieron ente 10 y 15 años, 28%; de 6 a 9 años, 19%; y de 16 a 28 años, 17%.
El sitiu onde asocedió l'eventu de violencia con mayor frecuencia foi la vivienda tantu pa muyeres como homes, 87% y 89% respeutivamente.
Les árees anatómiques mancaes con mayor frecuencia pa tolos grupos d'edá y dambos sexos fueron: estremidaes inferiores, 18% muyeres y 18% homes; les estremidaes cimeres, 16% en muyeres y 17% n'homes; y la cara, 15% muyeres y 14% n'homes.
Perú
Siquier el 62,4 % de les muyeres de Perú fueron dalguna vegada esforciaes. N'agostu de 2018 los casos de feminicidio yeren 62 convirtiéndolo nel segundu país d'América Llatina. De xineru a abril de 2018 amontáronse un 26,4% con respectu al mesmu periodu del añu anterior.
A fines de mayu de 2018 el Poder Xudicial, la fiscalía y el Ministeriu de la Muyer y Poblaciones Vulnerables (Mimp) alcordaron impulsar protocolos qu'arreyen a estes instituciones y dexen una atención oportuno y eficaz pa les denuncies de feminicidio y violencia contra la muyer ya integrantes del grupu familiar. Tamién coincidieron n'impulsar el Rexistru d'Agresores de Violencia Familiar y Sexual en tol país.
Llexislación
A esti respectu, el Manual de llexislación sobre la violencia contra la muyer (ONX 2010) alvierte:
Ciprofloxacino
Ciprofloxacino o ciprofloxacina ye un antibióticu del grupu de les fluoroquinolonas con efeutos bactericides. La so manera d'aición consiste en paralizar la replicación bacterial del ADN al xunise con una enzima llamada ADN girasa, que queda bloquiada. La función del ADN girasa ye desfaer el superenrollamiento de la doble cadena d'ADN, dexando qu'otres enzimes puedan dar en la replicación puramente dicha. La bacteria queda incapacitada pa estremase y finalmente muerre ensin abondar.
Actividá
Ye un antibióticu d'ampliu espectru, activu contra les bacteries Gram-positivu y Gram-negativu. Funciona tornando l'ADN girasa, un tipu IV de topoisomerasa, que ye una enzima necesaria pa dixebrar l'ADN retrucáu, tornando la división celular. Ye efeutivu contra:
Probe actividá contra:
Nenguna actividá contra:
Los mayores efeutos adversos vistos col so usu ye irritación gastrointestinal, común con munchos antibióticos. Por cuenta de la so seguridá xeneral, potencia y actividá d'ampliu espectru, el ciprofloxacino yera primeramente reserváu como un fármacu d'últimu recursu, pal so usu con dificultaes y resistencia antibiótica de les infeiciones. Como con cualesquier antibióticu, el so tiempu d'usu llevó a la medría d'infeiciones resistentes al ciprofloxacino, principalmente les intra-hospitalaries. Tamién tán implicaos nel aumentu de bacteries resistentes l'usu de fluoroquinolones, que son de baxu costo y menor potencia, y l'usu masivu de ciprofloxacino y otros antibióticos na suplementación de l'alimentación animal, que lleva a una mayor y más rápida ganancia de pesu, por causes non esclariaes.
Información d'etiquetes
thumb|Comprimíos de ciprofloxacina 500 mg, comercializaos como Cipro®.
Ta contraindicada en neños, embarazaes y pacientes con epilepsia. L'axuste de dosis o discontinuación puede ser necesariu con fallo hepática o renal.
El ciprofloxacino puede provocar reaiciones de fotosensibilidad y puede alzar los niveles de teofilina hasta faelos tóxicos. Puede provocar estriñimientu y hipersensibilidad a la cafeína. El ciprofloxacino tamién puede provocar inflamación d'articulaciones y cartílagos.
El ciprofloxacino puede provocar baturiciu nel adultu nuevu sanu.
Efeutos secundarios
La incidencia d'efeutos adversos pa ciprofloxacino ye aceptable y relativamente segura. Aproximao 9% de los paciente a los que s'alministra dende la melecina esperimenten efeutos indeseables de nidios a moderaos, con una mayoría rellacionaos a problemes metabólicu-nutricionales y del sistema nerviosu central. Comparada a otres fluoroquinolonas la incidencia y gravedá de los efeutos de ciprofloxacino ye baxu. Sicasí, hanse documentáu casos de pacientes que desenvolvieron síndrome de Stevens-Johnson.
Referencies
Guía de terapéutica antimicrobiana 2008. Mensa J, Gatell J Mª, Azanza J R, et al. Elsevier Doyma. 2008. ISBN 978-84-458-1813-8.
Vierlas
Vierlas ye un conceyu d'España, na provincia de Zaragoza, Comunidá Autónoma d'Aragón, dientro de la Contorna de Tarazona y el Moncayo. Tien un área de 2,71 km² km² con una población de 96 habitantes (INE 2015) y una densidá de 38,75 hab./km².
Xeografía
Vierlas asitiar nel estremu noroeste d'Aragón, na contorna de Tarazona y el Moncayo, nel marxe derechu del ríu Queiles a 456 metros d'altitú, El so términu municipal tien una estensión de 276,818 hectárees, lindante colos términos de Tarazona, Novallas y Malón.
La llocalidá ta asitiada a 5 Km. de Tarazona, 20 Km. de Tudela, 91 Km. de Zaragoza, 73 Km. de Soria y 293 Km de Madrid.
Clima
Tien un clima mediterraneu continental, fríu pel hibiernu y calorosu pel branu, ye frecuentáu pol " cerciu", vientu del noroeste, desagradable pel hibiernu y prestosu pel branu. Con una temperatura medio añal de 13,8º y 390 m.m. de precipitación añal.
Etimoloxía
Hai distintes versiones sobre l'orixe del nome de Vierlas.
Según Manuel Gargallo Sanjoaquin, el diptongu de la primera sílaba (Vier) fai pensar nuna posible base inicial “Ver” análoga a los topónimos Vera y Veruela, que significa ‘vera, regueru’. La so incorporación al mancomún románicu fai qu'esperimente'l mesmu tratamientu qu'unay llatina. La sílaba final (les) lleva a considerar la posibilidá de que s'añedir al supuestu “Ver” un sufixu “foles” que significa ‘pequeñu’. Con ello, en dalgún momentu quiciabes pudo formase una pallabra esdrúxula, Verola.
A entender d'Eduardo Aznar Martínez, vendría de la pallabra“uher-lats” que significa “regueru de folles”. Fonéticamente nun habría grandes problemes p'aceptar la evolución del nome actual de Vierlas a partir de uher-lats > Werlas > Veles > Vierlas (diptongación romance Y > IE).
Finalmente según la Cátedra d'Emblemática “Barón de Valdeolivos” de la Institución “Fernando'l Católicu dependiente de la Diputación Provincial de Zaragoza, queriendo faer una representación del nome de Vierlas, disponer nel escudu un “birlo” o “bierlo”, pieza que forma parte del popular xuegu de los bolos, bien estendíu por tol antiguu Reinu d'Aragón. L'escudu foi aprobáu por Decretu del Gobiernu d'Aragón de fecha 17 de payares de 1999.
Historia
La fertilidá de la cuenca del Queiles, la bayura de caza y la llocalización de xil (pedreñal) n'estáu natural por tola cuenca, favorecieron asentamientos estables yá dende la dómina del Neolíticu, Fierro y Bronce, que s'asitiaron nel valle y en zones relativamente altes como en Muñegre.
A partir de la estabilización celtíbera, la zona tuvo centrada pola capitalidad de Turiaso y tres la dominación romana na contorna instaláronse numberoses villes ó fundus dedicaes a la esplotación agrícola y ganadero, en que los sos xacimientos atopar cerámica sigillata alternando con otres indíxenes de tradición celtíbera, como asocede nel xacimientu de “Texer”, nel camín de Vierlas a Malón.
Na zona hai gran mapa de xacimientos arqueolóxicos como'l poblamientu prehistóricu documentáu de la Cañada Madre, los asentamientos celtibéricos y romanos de la marxe derecha del Queiles, según la paraxa conocida como “El Molín”, na Lombana de Vierlas, que los sos restos tán calteníos na actualidá nes instalaciones d'una bodega vitivinícola y otros topónimos como “Puentepiedra”, na interseición ente'l camín de Tarazona a Vierlas y la “Acequia del Orbo”, d'orixe romanu.
Nel Muséu del Centru d'Estudios Turiasonentes de Tarazona caltiénse un diploma militar de llicenciamientu d'un lexonariu tresmanáu, al paecer, de camín escontra la so futura residencia (34 mm. x 36 mm. x 1 mm., ente los años 140-154 D.C.) atopáu na paraxa de La Lombana de Vierlas.
Ye un testimoniu escepcional, dada la so escasez y la gran cantidá d'información qu'apurre nos sos dos cares escrites. Los diplomes militares yeren un documentu que se concedía a les tropes auxiliares de les lexones, dempués de cumplir les sos 25 años de serviciu. Asina mesmu, los soldaos víen reconocíu oficialmente'l so matrimoniu y otorgábase-yos la ciudadanía en casu de nun tenela.
El diploma taría formáu por dos tablillas de bronce xuníes qu'apurren cuatro cares de testu escritu. Una copia idéntica quedaba depositada nos archivos oficiales de Roma.