cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James Monroe
Primeros años
Sirvió con distinción na Batalla de Trenton, onde foi mancáu de bala nel so costazu esquierdu. Dempués del so serviciu d'armes na guerra, exerció l'abogacía na ciudá de Fredericksburg, una de les principales del estáu de Virxinia. Foi mientres aquel periodu cuando casóse cola moza Elizabeth Kortright el 16 de febreru de 1786 en Nueva York.
La so etapa de gobiernu
Un periódicu de Boston denominó la so etapa de gobiernu como la era de los bonos sentimientos, onde tol mundu taba en paz y los esfuercios centrar nel progresu económicu. Nun duraría demasiáu una y bones la espansión escontra l'oeste reabrió'l bancia ente estaos esclavistes y abolicionistes. Tamién la revolución industrial provocaría, sobremanera nes ciudaes de la Mariña Este, nueves tensiones sociales de clases, producíes pol rápidu crecedera de los barrios de clase obrera. En tola so etapa de gobiernu, Monroe, rompiendo col enclín federalista, trató de defender un país onde l'estáu yera lo menos intervencionista posible.
La esclavitú nel sur
La esclavitú, mesma de los estaos del sur, foi una institución bien amestada a la producción d'algodón. Hasta los más moralistes del norte dulcificaban los sos discursos por ser conscientes de la importancia del algodón nes esportaciones del estáu. L'algodón abastecía a los mercaos europeos y cubrió el buecu que dexó'l tabacu. Eli Whitney desenvolvió un nuevu inxeniu agrariu denomináu la desmotadora.
El compromisu con España
El Compromisu de Missouri en 1820 delimitó la llinia xeográfica qu'estremaba los estaos esclavistes de los abolicionistes. El problema surdió cola incorporación de nuevos estaos nel Oeste, que la so determinación en redol a l'adopción de la esclavitú podía alteriar l'equilibriu políticu na Unión. Missouri foi aceptáu como estáu esclavista, en cuenta de crear l'estáu de Maine pa caltener la igualdá nel senáu. Pero afitábase'l paralelu 36º 30´al Norte del cual quedaba prohibida la esclavitú.
La invasión y anexón de Florida
Ente 1817 y 1818 Andrew Jackson, pretextando los ataques de los seminolas contra Xeorxa invadió la Florida; España, envolubrada nel procesu d'emancipación americana, foi incapaz de defender la so posesión y en 1819 prefirió vencer dichu territoriu en cuenta de atayar les deldes que ciudadanos españoles teníen con comerciantes estauxunidenses por un valor de cinco millones de dólares. L'adquisición de la Florida terminaba de cerrar la fachada atlántica de la Unión.
La Doctrina Monroe
La Doctrina Monroe sintetizada na frase “América pa los americanos”, foi ellaborada por John Quincy Adams y foi atribuyida a Monroe. James Monroe propunxo la "doctrina" onde se dirixía a los européos en cuenta de que nengunu de los países d'esi continente interfiriera n'América. "América pa los americanos", significaba qu'Europa nun podía invadir nin tener colonies nel continente. Como se taba dando'l procesu d'Imperialismu, la doctrina deducía que les potencies europees ocupar d'Asia y África pero que América pertenecía-yos a los americanos, anque dada l'ambigüedá d'esti xentiliciu, podría ser una defensa a les independencies de Hispanoamérica por que pudieren tener gobiernu propiu, o la exclusividad del dominiu del Continente Americanu a los nacientes Estaos Xuníos d'América.
Esta doctrina nun foi en realidá bien efectiva por cuenta de les múltiples intervenciones europees posteriores en suelu americanu, como por casu tomar en 1833 de les Islles Malvines polos ingleses, la ocupación española de la República Dominicana ente 1861 y 1865, el bloquéu de barcos franceses a los puertos arxentinos ente 1839 y 1850, l'establecimientu d'Inglaterra na mariña de la Mosquitia (Nicaragua), la invasión de Méxicu poles tropes franceses y l'imposición de Maximiliano d'Austria como emperador, la ocupación de la Guayana Esequiba polos ingleses y el bloquéu naval de Venezuela per Alemaña, Inglaterra ya Italia ente 1902 y 1903, amás de les diverses colonies nel Caribe qu'entá caltienen los gobiernos europeos tales como les Islles Vírxenes Britániques, les Islles Turques y Caicos, les islles d'Aruba, Bonaire, Curaçao, San Martín, Saba y San Eustaquio so la corona holandesa, la Guayana Francesa y Guadalupe que son departamentos franceses d'ultramar qu'inclúin otres islles menores y castros de posesión francesa como lo son Martinica y Saint Pierre y Miquelon. Igualmente hai que mentar el casu de Groenlandia, tercer país más grande d'América del Norte, qu'entá permanez como colonia de Dinamarca.
Hai de solliñar nesti mesmu orde d'idees qu'entá esisten países de la Commonwealth que ye un remanente colonial del Imperiu Británicu como lu son Canadá y les diverses islles caribeñes que son conocíes como les Indies Occidentales Britániques (British West Indies n'inglés) qu'inclúin amás a otres rexones continentales como Belice y Guyana.
Seboncourt
Seboncourt ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Elia Eudocia
Elia Eudocia, nome completu en llatín, Aelia Eudocia Augusta foi una emperatriz romana consorte, esposa del emperador romanu d'Oriente, Teodosio II.
Yera la fía del sofista Leoncio, de quien recibió una gran formación lliteraria y retórica. La historia tradicional, tal como la narren Juan Malalas y otros, ye que fuera privada del so pequeñu patrimoniu pola rapacidad de los sos hermanos, y buscó arreglu na corte de Constantinopla. Les sos dotes llamaron l'atención de la hermana de Teodosio, Pulqueria, quien fixo d'ella una dama de compañía y preparar pa ser esposa del emperador.
Nos años 438-439 fixo una pelegrinación a Xerusalén y llevóse consigo varies reliquies precioses; mientres la so estancia en Antioquía dirixir al senáu d'esa ciudá n'estilu helénicu y distribuyó fondos pal arreglu de los sos edificios. Al so regresu la so posición viose amenazada polos celu de Pulqueria y el barruntu infundáu d'una intriga col so protexíu Paulino, el señor de los oficios. Tres la execución d'esti postreru (440) ella retiróse a Xerusalén, onde foi acusada d'asesinar a un oficial unviáu a matar a dos de los sos siguidores, actu pol cual ella sufrió la perda de parte del so personal imperial. Sicasí, caltuvo gran influencia; anque se vio arreyada na rebelión de los monofisitas sirios (453), a la fin reconcilióse con Pulqueria y foi almitida de nuevu nel senu de la ilesia ortodoxa. Morrió en Xerusalén el 20 d'ochobre de 460, dedicando los sos últimos años a la lliteratura.
Ente les sos obres tán una paráfrasis del Octateuco n'hexámetros, una paráfrasis de los llibros de Daniel y Zacarías, un poema sobre la Vida de san Cipriano y sobre les victories perses del so maríu. Una Historia de la Pasión compilada en versos homéricos (un centón) que completaba la redaición del obispu Patriciu y de la que se fai ecu Juan Zonaras.
Descendencia
Eudocia y Teodosio II tuvieron que se sepa trés fíos:
Tus
Tus pue referise a:
Dale Christine Cargill
Dale Christine Pike de Cargill ye una botánica, taxónoma, curadora, y brióloga australiana.
Biografía
Mientres los sos años escolares, tuvo de camudase frecuentemente, cola so familia, pos el so padre taba na RAAF. Vivió principalmente en Victoria, pero tamién pasó un tiempu en Nueva Gales del Sur y en Malasia.
En 1978, llogró la llicenciatura, con honores, en botánica na Universidá de Monash. Namorar de les briófitas nel so tercer añu de la Universidá al completar un proyeutu sobre mofos del Parque nacional Wyperfeld nel noroeste de Victoria. Sigue estudios en briofitas per años, trabayando nel espectacular mofu Hypnodendron nel Dandenong Ranges cerca de Melbourne. Dempués de completar la educación terciaria, trabayó como ayudante de llaboratoriu nun colexu secundariu Melbourne, dempués convirtióse en téunica y asistente d'investigación del briólogo australianu bien conocíu Dr. George AM Scott na Universidá de Monash. Empezó a trabayar con George n'unu de los grupos d'hepátiques, Fossombronia, camudando la so direición de mofos a les hepátiques. Siguiendo'l movimientu de George Scott, a la Universidá de Melbourne, ella tomó una posición como téunica nos llaboratorios de bioloxía de primer añu na Universidá de Monash, teniendo finalmente na posición de supervisora principal per un añu y depués supervisora del llaboratoriu. Mientres esti tiempu inda siguió'l so trabayu d'investigación sobre les hepátiques, más tarde la diversificación nes antocerotes dempués de recibir una subvención ABRS revisó esi grupu d'Australia.
En 1997, camudar cola so familia a EE. XX. pa completar un doctoráu na Universidá de Southern Illinois en Carbondale, Illinois. En 2001, completó los sos estudios de posgráu, pa concentrase nuna revisión del suborde Fossombroniineae d'África, suroeste d'Asia y el subcontinente indiu. Tomó'l cargu de curadora del herbario de Criptógames pal Herbario Nacional australianu, asitiáu nel Xardín Botánicu Nacional d'Australia en Canberra en tornando de EE. XX. en 2001. Siguiendo colos sos estudios nos antocerotes de la rexón de Australasia nun proyeutu de collaboración con colegues d'Estaos Xuníos, según la continuación de los trabayos en grupos particulares dientro de les hepátiques.
Honores
--
Coordenaes ecuatoriales
Les coordenaes ecuatoriales son un tipu de coordenaes celestes que determinen l'allugamientu d'un oxetu na esfera celeste respeutu al ecuador celeste y al equinocciu vernal. Denómense Declinación y Ascensión reuta y son equivalentes a la llatitú y llonxitú xeográfiques.
El Sol, per aciu del movimientu real de la Tierra describe una trayeutoria aparente sobro l'esfera celeste denomada, lo mesmo que'l planu que la caltién, eclíptica. A la llinia perpendicular a esti planu denómase-y Exe de la eclíptica, metantu que Oblicuidá de la Eclíptica ye l'ángulu que forma la eclíptica col ecuador celeste. Anguaño val: 23º 26'.
La Llinia d'equinoccios ye l'interseición del Ecuador cola Eclíptica. L'interseición d'esta llinia cola esfera celeste son los puntos equinocciales. Se noma puntu vernal o puntu Aries, al puntu au se proyeuta'l Sol al pasar del hemisferiu Sur al Norte.
Orixe de les coordenaes y unidaes
thumb|350px|Les coordenaes ecuatoriales sollíñense en roxo. L'eclíptica, en mariellu. El [[Sol -non representáu- muévese aparentemente pela eclíptica en sen antihorariu, y nel Primer puntu d'Aries pasa al Norte del ecuador celeste, n'azul. Ye la Primavera del hemisferiu Norte. Cuando seis meses dempués aporta al Puntu Llibra asocede lo contrario. Aporta la Seronda nel Norte. Pal hemisferiu Sur, a l'inversa.]] Les referencies fundamentales son:
L'equinocciu vernal ye'l puntu d'interseición de la eclíptica col planu ecuatorial celeste, per onde'l Sol pasa de Sur a Norte de talu planu, nel so movimientu aparente pela eclíptica.
L'ecuador celeste ye'l círculu que resulta de la interseición del planu ecuatorial terrestre cola esfera celeste. Ésta y la Tierra, son concéntriques. Mindando l'exe de rotación de la Tierra tenemos l'Exe del mundu, o exe de rotación del movimientu diurnu.
La llinia d'equinoccios (exe x), el diámetru ecuatorial perpendicular (exe y) y l'exe del mundu (exe z), formen el triedru au se representen les coordenaes reutillinies ecuatoriales. A desemeyanza de les coordenaes horizontales, que tán lligaes a cada llugar d'observación en particular, ye dicir, son coordenaes llocales, les coordenaes ecuatoriales non, darréu que tán referíes a l'esfera celeste. Son una referencia independiente del puntu d'observación. L'equinocciu vernal y l'ecuador celeste nun cimblen, se tea onde se tea. Pol contrariu, l'horizonte llocal y el puntu Sur de les coordenaes horizontales, son distintes pa cada observador. Arriendes, les coordenaes horizontales y horaries cambeen aína, l'ángulu horariu camuda 15º per hora, por efeutu de la rotación de la Tierra, metantu que les coordenaes ecuatoriales, afeutaes pola precesión y nutación, tán práuticamente inmóviles n'intervalos non mui grandes de tiempu. De toes toes, en midides abondo precises hai de considerar talos movimientos pa efeutuar les correiciones afayaízes.
L'ascensión reuta, abreviadamente AR, y denotada por α ("alfa"), ye l'ángulu, midíu sobro l'ecuador celeste, abarcáu ente'l Puntu Aries (equinocciu vernal) y el círculu horariu o meridianu que pasa pel oxetu allupáu. Equival a la llonxitú xeográfica. El so sen positivu ye'l direutu o antihorariu, el mesmu de la rotación terrestre vista dende'l polu Norte. Les sos unidaes son les angulares, espresaes n'hores: 24 hores correspuenden a 360°, 1 hora a 15º, etcétera.
Círculu horariu o meridianu celeste d'un astru ye'l círculu máximu que pasa pel astru y los polos celestes.
La declinación ye l'ángulu que formen l'ecuador celeste y l'oxetu. Pa oxetos allugaos ente l'ecuador y el polu norte, la declinación ye positiva y, en casu contrariu, ñegativa. La declinación denótase con δ ("delta"). Equival a la llatitú xeográfica.
Selens
Selens ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tus (Irán)
Tus (طوس) ye una antigua ciudá-rexón d'Irán, na provincia de Razavi Khorasan.
NCAA Basketball 10
NCAA Basketball 10 ye un xuegu de baloncestu de la universidá que foi publicáu por EA Sports. El xuegu foi llanzáu 18 de payares de 2009 pa la Xbox 360 y PlayStation 3 consoles de videoxuegos. L'atleta de portada pal xuegu foi Blake Griffin.
Rafael Casanova
Rafael Casanova i Comes foi un xurista español, partidariu del archiduque Carlos d'Austria como rei d'España mientres la Guerra de Socesión Española, Conseller en Cap de la ciudá de Barcelona y máxima autoridá militar y política de Cataluña mientres el sitiu borbónicu de Barcelona.
Mancáu na batalla final del 11 de setiembre de 1714, Casanova foi exonerado de los sos cargos políticos y militares en virtú del perdón real qu'algamó a la mayoría de dirixentes políticos catalanes, y volvió exercer l'abogacía hasta poco primero de la so muerte. Caltuvo'l contautu con dellos de los que fueren dirixentes de la ciudá mientres el sitiu, según colos exiliaos nel imperiu austriacu, y atribúyese-y l'autoría d'un opúsculo austracista publicáu en 1736.
La so figura convirtióse nun iconu del catalanismu, que-y rinde tributu como a unu de los sos grandes patriotes. Esta instrumentalización ye duramente criticada por quien lo consideren un pixín austracista. La ciudá de Barcelona dedicólu en 1863 una cai, y en 1888 alzó una estatua na so memoria. Convertíu en referente catalanista, los homenaxes nel so honor fueron prohibíos mientres les dictadures del Miguel Primo de Rivera y Francisco Franco, cuando la estatua foi coles mesmes retirada. Dende la so restitución en 1977, el monumentu a Casanova ye escenariu de los homenaxes florales de les principales instituciones y asociaciones catalanes mientres la Diada de Cataluña.
Primeros años
Fíu de Rafael Casanova i Solá, natural de Collsuspina, nel valle de Moià, y de María Comes i Sors, nel momentu de la so nacencia, los Casanova gociaben d'una sólida posición económica. Propietarios de finques y tierres, dedicar al comerciu del granu y la llana. La familia tenía una llarga tradición de participación nos asuntos públicos. Francesc Casanova (güelu) foi Capitán de la Santa Unión y lluchó contra los bandoleros, y Rafael Casanova (padre) foi xefe del somatén del Moyanés (1650), conseyeru de la población (1652), subveguer de Moyá y el Moyanés (1659) y, poco primero de la so muerte (1682), alcalde real de la villa. Rafael Casanova cursó Derechu nel Estudiu Xeneral de Barcelona, oficiu qu'exerció mientres tola so vida. El 22 de xunetu de 1696 casárase con Maria Bosch i Barba, con quien tuvo cuatro fíos, anque namái unu, tamién llamáu Rafael, sobrevivió a la edá adulta.
La Guerra de Socesión
[[Ficheru:Anales-cataluña-3.jpg|thumb|left|Añales de Cataluña ([[1709]]) obra del austracista Narciso Feliu de la Peña. Dedicó'l tercer tomu de la obra a Dios, al Rei y a la Patria, Cataluña: «Y como soi Catalan, por natural de Barcelona, y el Principáu de Cataluña sía Patria xeneral de toos el Catalanes» ]] El 25 de xineru de 1706, por muerte del conseyeru terceru de Barcelona Jacinto Lloreda, Rafael Casanova foi sorteáu pa ocupar dichu cargu. La ciudá de Barcelona gobernar a sigo mesma y yera rexida por seis maxistraos, los Consellers de Barcelona, que teníen un mandatu llindáu a un añu; dichos seis maxistraos yeren escoyíos por sortéu por aciu el sistema de insaculación, consistente en depositar nun sacu papeles colos nomes de tolos ciudadanos y del cual la mano d'un neñu estrayía nun sortéu añal los ciudadanos escoyíos pa gobernar la ciudá. Aquellos escoyíos podíen arrenunciar al cargo si nun se consideraben aptos, anque una vegada nomaos maxistraos yeren asesoraos y supervisaos pol Conseyu de los 100, una asamblea de ciudadanos. Pal cargu de Conseller en Cap namái figuraben nel sacu correspondiente los nomes d'aquellos que teníen el títulu de Ciutadans Honrats (Ciudadanos Honraos), una distinción que namái s'otorgaba a aquellos ciudadanos que s'habíen distinguíu sobremanera nel serviciu públicu a Barcelona. El cargu de Conseller Segon (conseyeru segundu) taba acutáu a los mercaderes de Barcelona, el Conseller Terç (conseyeru terceru) a los xuristes y abogaos, y el Conseller Sisè (conseyeru sestu) a los menestrales y llabradores.
Como conseyeru terceru desenvolvió'l so cargu Rafael Casanova hasta que tres meses dempués, n'abril de 1706, les tropes de Felipe V, col rei a la cabeza, arrodiaron la ciudá y empecipiaron el Sitiu de Barcelona (1706) pa reconquistala. Dempués de bloquiada Barcelona les tropes borbóniques empezaron les operaciones empuestes a la conquista de la fortaleza de Montjuïc, dende la cual una vegada tomada, rindiríen la ciudá. En 21 d'abril les tropes de Felipe V yá tomaren posiciones cerca de la fortaleza y empezaron a hostigarla. Entós suplió un rumor ente los barceloneses según el cual les tropes austracistas apautaren coles borbóniques la rindición de la fortaleza, rumor que desaguó nun amotinamientu xeneral de los barceloneses por tola ciudá. Mientres los disturbios morrió asesináu'l Conseller en Cap de 1705-1706 Francisco Nicolás de Sanjuan. Quedaron al mandu de la ciudá'l conseyeru segundu, el mercader Francisco Gallart, y el conseyeru terceru, el xurista Rafael Casanova, quien consiguieron finalmente reconducir la situación y el gobiernu de la ciudá. El 8 de mayu se albiró nel horizonte a la flota inglesa sol comandu del almirante John Leake, provocando'l llevantamientu del sitiu y la caótica fuxida de les tropes borbóniques que dexaron abandonaos nel campu delantre de Barcelona a los mancaos, los suministros y tol tren d'artillería. Un añu más tarde, el 6 de febreru de 1707, l'archiduque Carlos dio-y a Rafael Casanova el títulu de Ciutadà Honrat (ciudadanu honráu) pola so actuación al mandu de gobiernu de la ciudá mientres el sitiu borbónicu de Barcelona de 1706.
thumb|right|370px|La [[Tratáu d'Utrecht|Paz xeneral d'Utrecht (1713) Grabáu que reproduz la proclamación de la paz en L'Haya el 22 de mayu y los fueos artificiales de celebración el 14 de xunu de 1713.]] Les tropes austracistas conquistaron Madrid a los pocos meses, pero retirar d'ella pa ser ganaes finalmente na Batalla de Almansa en 1707. Tres un fallíu tratáu de paz en 1709 les tropes austracistas llanzaron una nueva ofensiva que remató en 1710 con tomar nuevamente de Madrid. Forzaos a abandonar la ciudá tres la llegada de refuerzos franceses, en 1711 la posición militar de los austracistas yera yá bien comprometida. En setiembre d'esi añu l'archiduque Carlos dexó la Península camín de Viena pa faese cargu del Sacru Imperiu Romanu, dexando en Barcelona a la so esposa Isabel Cristina de Brunswick-Wolfenbüttel. Nes primeres negociaciones de paz el embaxadores del yá emperador Carlos VI aportunaron que'l Principáu de Cataluña fora alzáu a la categoría de república independiente. Sicasí, tres l'arrenunciu de Felipe V al tronu de Francia (artículu 2º), la entrega del peñón de Xibraltar (artículu 10º) y de la isla de Menorca (artículu 11º), y les concesiones comerciales n'América (artículu 12º), los ingleses dexaron ante Felipe V el 13 de xunetu de 1713. Esti comprometer nel artículu 13º del Tratáu d'Utrecht a aministiar a los catalanes y a concede-yos namái los mesmos derechos y privilexos que los habitantes de los dos Castillas, "que de tolos pueblos d'España son los más amaos pol Rei Católicu". En 1713 Isabel de Brunswick abandonó Barcelona, y pocu dempués les naves ingleses sacupaben a les últimes tropes aliaes de Cataluña.
Cataluña nun se rinde
Ante les noticies del abandonu inglés, convocar en Barcelona'l 30 de xunu de 1713 una Xunta de Brazos (Xunta de Braços) pa deliberar si Cataluña tenía de sometese a Felipe V o prosiguir la guerra en solitariu. Nes primeres sesiones el Brazu Eclesiásticu tornar por tar arreyada la efusión de sangre, dexando'l resolución final en manes de los otros dos Brazos. En virtú del so nomamientu como ciudadanu honráu de Barcelona, Rafael Casanova foi miembru de les sesiones del Brazu Real (Braç Reial). El 5 de xunu el Brazu Real emitió'l so veredictu proponiendo que se siguiera la guerra. Nuna tensión creciente, los votos del Brazu militar estremar en tres grupos, nun llegándose a un resolución unánime. El parllamentu decisivu tuvo llugar na sesión del Brazu Militar y corrió al cargu de Manuel de Ferrer y Sitges. Tomada la decisión de siguir la guerra en solitariu, los comisionados de los brazos xeneral apurrir a los diputaos de la Xeneralidá de Cataluña, por que la publicar y declarara l'estáu de guerra. Los diputaos de la Xeneralidá, contrarios a la proclamación, dilataron la entrada a valir llegal del edictu tres díes. Na sesta instancia presentada pelos brazos xenerales ante los diputaos de la Xeneralidá, recordábase-yos que yera la so deber el caltenimientu de les llibertaes, privilexos y prerrogativas de los catalanes, que los nuesos antecesores a cuenta de sangre gloriosamente arramada algamaron, y nós debemos asina mesmu caltener». Finalmente, la proclamación pública de guerra tuvo llugar a los seis de la mañana del 9 de xunetu de 1713:
thumb|left|Proposición presentada polos diputaos de la Xeneralidá de Cataluña'l [[30 de xunu de 1713 ante la Xunta de Brazos, y que remataría'l 9 de xunetu cola publicación del edictu pol cual Cataluña siguía la guerra pa «defender la so Llibertá».]]
thumb|right|Crisol de Fidelidá (1713) Por aciu opúsculos como Espertador de Catalunya, Crisol de Fidelidá, Llealtá Cathalana y otros tantos, [[Cataluña llibró tamién la guerra propagandística, rebatiendo les acusaciones de tar lluchando tan solo pola so llibertá y los sos privilexos, y tratando d'argumentar que la so llucha tamién yera pola Corona d'Aragón y la llibertá de tola Monarquía d'España.]] Tres esi día varios ciudadanos de Barcelona abandonaron la capital en desalcuerdu cola declaración de guerra; non yá tratábase de los pocos partidarios de Felipe V qu'aguantaren hasta entós na ciudá, sinón tamién y mayoritariamente de partidarios del Archiduque Carlos d'Austria que públicamente amosaren el so desalcuerdu cola decisión d'aguantar a estazón mientres la Xunta de Brazos; ente ellos l'antiguu teniente coronel Antonio Meca y de Cardona de les fanátiques Reales Guardias Catalanes, les tropes de elite que formara la guardia de corps del Archiduque Carlos d'Austria y que se retiró a una residencia so en Sabadell, o'l coronel de la guardia de caballería de la mesma unidá, Antonio de Clariana y de Gualbes. Pela contra, Rafael Casanova, que tamién disponía d'otra residencia en Sant Boi de Llobregat, caltúvose dientro de Barcelona. El 22 de xunetu, tal que yera de preceptu, dar# en la renovación de los diputaos de la Xeneralidá de Cataluña pal trieniu 1713-1716, resultando sorteaos los más gustantes a la guerra. Asina mesmu procedióse al nomamientu de los embaxadores de Cataluña: Francisco de Berardo, marqués de Montnegre, foi nomáu embaxador en Viena, Pablo Ignacio de Dalmases, l'embaxador que fuera arrestáu namás llegar a la corte de Madrid en 1705 y fuera lliberáu tres tomar de Madrid poles fuercies austracistas en 1706, foi nomáu embaxador en Londres, y Felipe de Ferrán y de Sacirera embaxador en L'Haya.
La formación del Exércitu de Cataluña
thumb|right|Habiendo [[Cataluña proclamáu la defensa en nome del Rei y de la Patria, los Consellers de Barcelona unviaron cartes a distintes poblaciones apelando a llucha por que «pueda la Nación Catalana llograr gloriosu desempeñu en tan xusta empresa.» ]] Proclamada públicamente la declaración de guerra'l 9 de xunetu de 1713, a otru día publicóse un bandu pa levar efeutivos pal reximientu d'infantería de la Xeneralidá, mientres la Ciudá venía de la mesma forma p'aumentar los efeutivos del reximientu d'infantería de Barcelona. Pal cargu de xeneral comandante cubicáronse dos opciones: el teniente mariscal Antonio Colón de Portugal y Cabrera, conde de Poblar, y el tamién teniente mariscal Antonio de Villarroel y Peláez, siendo escoyíu esti postreru por nacer en Barcelona. Ésti aceptó'l nomamientu'l 12 de xunetu señalando qu'aportaba a ello como bon militar profesional, pol fechu de tar arreyada la defensa d'una plaza a puntu de ser sitiada, y so les condición de llograr patente oficial del Rei Carlos III y disponer d'abondu númberu de tropes pa la defensa de la plaza. La Xunta de Gobiernu aportó a les sos condiciones y a otru día foi oficializáu'l nomamientu. A finales de xunetu la lleva xubía a cerca de 4000 combatientes a sueldu de los Trés Comunes de Cataluña, siendo coles mesmes nomaos el oficiales y apurríes les patentes en nome de los Trés Comunes de Cataluña, non del rei Carlos III. El xeneral Juan Bautista Basset foi nomáu xeneral comandante de l'artillería, el xeneral Miguel de Ramon y Tord foi nomáu xeneral comandante de la caballería, y el xeneral Bartolomé Ortega de la infantería, mientres Ramon de Rodolat yera nomáu inspector xeneral del exércitu y el xeneral José Antonio Martí yera xubíu a brigadier.
thumb|left|La [[Gazeta de Barcelona recoyó'l xuramentu que realizaron los soldaos de Cataluña el 30 d'ochobre de 1713: «hasta la última gota de sangre, en defensa de la C. y C. Magestad del Emperador, y Rei el nuesu Señor, (que Dios guarde) y del Fidelísimo Principáu de Cataluña.» ]] Con cuenta de movilizar a los centenares de refuxaos austriacistas de los reinos d'España que s'atacaben en Barcelona, los Trés Comunes de Cataluña concibieron la idea d'entamar los reximientos del Exércitu de Cataluña en función de les naciones pertinentes; según dichu plan, de los ocho reximientos d'infantería que s'alzaron, el reximientu de la Xeneralidá, el reximientu de Barcelona, el reximientu de La nuesa Señora del Rosario y el reximientu del coronel Busquets seríen acutaos a los catalanes, el reximientu de San Narciso pa los alemanes, el reximientu de La nuesa Señora de los Desamparaos pa los valencianos, el reximientu de la Santolaya pa los navarros, y el reximientu de la Inmaculada, sol comandu teóricu del xeneral comandante Villarroel pero efeutivu del coronel Gregorio de Saavedra, pa los castellanos. Asina mesmu, de los seis reximientos de caballería que s'alzaron, el reximientu de coraceros de San Miguel foi acutáu pa los aragoneses. A pesar de les intenciones de los Trés Comunes de Cataluña, la mayor parte de la lleva tuvo que completase con tropes catalanes. En cuánto a los antiguos miquelets (migueletes), fueron reorganizaos y encuadraos nos llamaos reximientos de fusileros de monte; el reximientu del coronel Amill foi bautizáu reximientu San Raimundo de Peñafort, el del coronel Rau foi llamáu del Ángel Custodio, ente que el del coronel Vilar y Ferrer caltuvo'l so nome y el reximientu del coronel Ortiz tuvo acutáu a los migueletes valencianos. Tocantes a l'armada naval, movilizáronse cincuenta tartanas de guerra, nueve bergantinos y seis fragates, mientres se fornieron con ente venti y cuarenta cañones cuatro navíos: el San José, la Santa Madrona, el Santolaya y el San Francisco de Paula. La Coronela de Barcelona, la milicia formáu polos cofrade de los gremios barceloneses, foi reorganizada como un solu reximientu de seis batallones: el Santísima Trinidá, l'Inmaculada Concepción, el Santolaya, el San Severu, la Santa Madrona y el Nuesa Señora de la Mercé. Los miembros de la Coronela de Barcelona taba sometíos a la xurisdicción militar cuando entraben de guardia y taben a sueldu de la Ciudá; coles mesmes taben dafechu uniformados y forníos con fusiles de primera calidá dende 1707, siendo'l so coronel el Conseller en Cap de Barcelona. Pa caltener l'orde públicu dientro de la Ciudá se levó la Compañía de l'Apaciguadura, y pa aquellos inhábiles pal serviciu d'armes entamaron los batallones de cuartos, formaos por ciudadanos qu'ensin recibir paga teníen el cometíu de sirvir de fuercia de trabayu, desescombro y reconstrucción en casu de bombardéu. Finalmente se levaron les compañíes de voluntarios, formaes por barceloneses que nun taben a sueldu pero que sirvíen voluntariamente con armes propies, ensin patente oficial y ensin uniforme.
Conseller en Cap
thumb|250px|right|Llealtá Cathalana (1714) En [[1714 la radicalización política catalana acentuó unos planteamientos que Josep Fontana considera "netamente republicanos. El opúsculo Lealthad Catalana, publicáu esi añu, sostenía qu'a la Nación solo representar les cortes, soles, como xunta de los trés brazos, ensin la necesaria presencia del rei: «Sólas los resolvimientos que se tomen en cortes d'un reyno o provincia son les que se atribuyena la nación [...], que namái se representa nos sos braços uni dos. Tola Nación cathalana, xunta nes sos braços, resolvió'l defendese por el rei en que'l so dominiu estava...», añediendo que non yá pola llibertá de «Cathaluña engarra Barcelona, pero entá pola de la Corona de Aragon (...) pero entá toa España», defendiéndose de les acusaciones de rebeldía, xustificando la defensa de los sos privilexos y resaltando la heroicidá de la llucha de «la Provincia» contra «dos Poderosos, y Capitales Enemigos, como son Francia y Castiella (...) los que más contribuyeron pa tiranizarla y faela esclava».]]
El 25 de xunetu de 1713 les tropes borbóniques al mandu del duque de Pópoli llegaron ante les muralles de Barcelona; darréu Pópoli esixó la rindición de la ciudá, que foi refugada'l mesmu día. Ante la resistencia barcelonesa, les tropes de Felipe V empecipiaron el bloquéu de la ciudá. La estratexa del duque de Pópoli foi la que secularmente siguiérase nos sitios a los que se sometiera a Barcelona, bloquiando per tierra la ciudá p'afogala y centrando el restu del so efeutivos na conquista de la fortaleza de Montjuïc, dende la cual, una vegada tomada, obligar a la rindición de la ciudá. Trátase d'una estratexa al llargu plazu dictada poles faltes téuniques de les tropes de Felipe V y qu'aniciaba el so ésitu na corte de suministros, tanto bélicos como de comida, que tendríen de desaguar nel debilitamientu progresivu de la resistencia per parte de la ciudá.
Nel interior de Barcelona les tensiones polítiques fueron n'aumentu. Les disensiones ente'l Conseller en Cap de Barcelona de 1712-1713, Manuel Flix, quien votara en contra de la guerra pero permaneciera nel cargu por llealtá institucional, y los partidarios de la resistencia a estazón agravárense. Asina mesmu, la espedición del nuevu diputáu militar de la Xeneralidá de Cataluña, empuesta a llevantar n'armes al restu del Principáu, resultara infructuosa, nun pudiendo nin torgar la cayida de les fortaleces de Hostalric y Castellciutat. Tou ello bastió cuando, ante la proximidá del día de la renovación consistorial, el Conseyu de Cientu falló qu'a pesar del estáu de guerra daba en escoyer nuevos Consellers de Barcelona. Siguiendo'l ritual de los sieglos anteriores, el día de San Andrés Apóstol, 30 de payares de 1713, producióse la estraición de los nuevos seis maxistraos municipales pal periodu de 1713-1714, siendo Rafael Casanova nomáu Conseller en Cap de Barcelona, la máxima autoridá de la ciudá. El cargu llevaba añedíu'l grau de coronel de los Reximientos de la Coronela», la milicia ciudadana, que yera'l componente más numberosu de la guarnición que defendía la ciudá, según el títulu de cabeza militar de la plaza. Historiadores como Miquel Sanpere (1905) especularon cola posibilidá de que la estraición de Rafael Casanova nun fuera pa nada aleatoria sentenciando «!Siempres intelixentes y patriótiques les bolses insaculatorias!», ente que'l biógrafu Carles Serret y Bernús ye de la opinión que nun hai prueba documental dalguna que demuestre qu'esistió amañu pa la eleición de Rafael Casanova como Conseller en Cap.
El gobiernu de Rafael Casanova marcó un cambéu total col anterior gobiernu. Si hasta entós el teniente mariscal Villarroel tuviera plena autonomía militar como xeneral comandante del exércitu, y plantegara una estratexa defensiva conservadora que buscaba ganar tiempu, basándose nel principiu que solo una ayuda esterna podía lliberar la ciudá, el nuevu Conseller en Cap Rafael Casanova esixólu que darréu ordenara llanzar ataques continuos cada nueche contra'l gordón de bloquéu pa foliar a les tropes borbóniques, aportando a ello'l xeneral comandante. A los pocos díes desamarróse un nuevu conflictu pola supremacía militar; ante la negativa del gobernador de Montjuïc a obedecer les órdenes del Conseller en Cap, alegando qu'él namái tenía d'obedecer al xeneral comandante Villarroel, Casanova ordenó que'l coronel Pablo Tohar, gobernador de la fortaleza, fora arrestáu y encarceláu, mandando asina mesmu órdenes a tolos portales de la ciudá que nun teníen d'executar orde militar dalguna que nun fuera expedida por él en persona. L'enfrentamientu ente'l gobiernu de Casanova y el xeneral comandante yera yá total; finalmente'l Conseyu de Cientu aconceyáu en plenariu falló salomónicamente resolviendo que, efeutivamente, Rafael Casanova yera'l gobernador de la plaza y armes de Barcelona, y tamién de la fortaleza de Montjuïc, mas aceptábase que les atribuciones de gobernador de Montjuïc fueren delegaes nel xeneral comandante, debiendo ésti rindir cuntes ante'l Conseller en Cap.
thumb|250px|left|El Caso de los Catalanes [[Cataluña llibró la guerra tantu nel campu de batalla com nes cancilleríes europees. El embaxadores catalanes en Londres, Viena y L'Haya xugaron un papel crucial na guerra diplomática. Los manifiestos Deplorable History of the Catalans y The Case of the Catalans recordaben a Inglaterra'l so tratáu d'alianza militar con Cataluña y la traición d'Utrecht. ]] Afitando totalmente el so poder militar na plaza, el gobiernu de Rafael Casanova centrar nel frente esterior. A finales d'avientu ordenar al coronel Antonio Desvalls, marqués del Poal, qu'entamara una espedición al esterior col cometíu de llevantar el país n'armes, hostilizar les rutes de suministru que suministraben a les tropes borbóniques que bloquiaben Barcelona, y provocar qu'éstes tuvieren qu'esviar efeutivos del gordón de bloquéu pa escorrer a les tropes esteriores. La operación resultó un ésitu del gobiernu de Rafael Casanova, que se vio facilitáu cuando'l país llevantar n'armes a principios de xineru de 1714. El motivu del alzamientu deber al cobru de les quintes, cuando l'intendente del exércitu borbónicu José Patiño y Rosales recibió órdenes de la corte de Madrid de cobrar a cualquier preciu impuestos en Cataluña pa evitar la inminente bancarrota qu'amenaciaba les arques de Felipe V.
Si mientres los primeros dos meses del so gobiernu les noticies paecíen favorables, en febreru de 1714 el gobiernu de Casanova tuvo que faer frente al intentu de golpe d'estáu perpetáu pol inspector xeneral del exércitu Ramon de Rodolat. Ésti pretendía derrocar al executivu de Casanova con efeutivos de la Coronela de Barcelona, pero alvertíu de los planes d'aquel foi deteníu primero que pudiera llevalo a cabu; al cabu d'unos díes Jacinto Oliver foi nomáu nuevu inspector xeneral del exércitu. La contrapartida nun se fixo esperar y el 26 de febreru la Xeneralidá de Cataluña dexó toes el so competencies militares a los Consellers de Barcelona. Esti procesu ye lo que l'historiador Salvador Sanpere y Miquel (1905) llamó «golpe d'estáu conceyil», interpretando que los Consellers realizaren un contragolpe d'estáu contra la Xeneralidá de Cataluña. L'historiador Martí y Fraga (2010) negó dicha interpretación, aseverando que la interpretación de Sanpere basar na impresión que de dichos sucesos tuvo'l coetaneu Francisco de Castellví, quien nun tuvo accesu a los dietarios nin de la Xeneralidá, nin del Conseyu de Cientu, del estudiu de los cualos esprender que dichu golpe d'estáu nun tuvo llugar, tratándose tan solo d'una tresferencia de competencies militares.
Sía como fora, el 27 de febreru anovóse dafechu la composición de la Xunta Vint-i-Quatrena de Guerra, la xunta de gobiernu, y Rafael Casanova foi nomada presidente de la Xunta Novena de Guerra, encargada de dirixir les operaciones militares y na que recayeren toles competencies tresferíes pola Xeneralidá. D'esta manera remataba'l procesu pol cual el Conseller en Cap concentrara tol poder militar, tantu dientro de Barcelona como nel esterior; a partir d'entós tolos comandantes militares que combatíen nel Principáu, el xeneral Josep Moragues, el coronel Antonio Desvalls marqués del Poal, el coronel Amill y el coronel Vilar, pasaron a reportar direutamente a los Consellers de Barcelona, con Rafael Casanova al so frente.
thumb|300px|right|Rafael Casanova, conseller en cap, coronel y gobernador. (Signatura del 10 d'agostu de 1714). Trescurríu casi un añu de bloquéu la estratexa del duque de Pópoli fracasara. La coxuntura internacional taba evolucionando rápido, y si na negociación del Tratáu de Rastatt nun se diera por atayáu'l Caso de los Catalanes, el debilitamientu progresivu del poder de los Tories, favorables a la paz, nel parllamentu d'Inglaterra abarruntaba una nueva toma del poder de los Whigs, partidarios de volver a entamar la guerra. Na corte de Felipe V nun s'entendía como'l duque de Pópoli nun consiguiera rindir Barcelona a pesar de la so superioridá en númberu d'homes y primióse enconadamente al duque pa consiguir resultancies. En realidá los cuatro galeres de la débil armada española enxamás consiguieren bloquiar el puertu de Barcelona, onde dacuando se recibíen convóis procedentes del reinu de Mallorca y del reinu de Cerdeña, territorios controlaos pol Emperador Carlos d'Austria. Ante les presiones de la corte, en mayu de 1714, Pópoli camudó la so estratexa; dexó de llau les operaciones empuestes a tomar de Montjuïc y ordenó la conquista del conventu de los Capuchinos asitiáu nel campu delantre de Barcelona. Tomada la posición, instaló una batería de morteros dende la que se bombardeó indiscriminadamente Barcelona día y nueche mientres tol mes cola esperanza de forzar la rindición de la ciudá. Finalmente, tres 11 meses de bloquéu, el 6 de xunetu de 1714, el duque de Pópoli foi informáu de que fuera destituyíu, siendo releváu nel xeneral comandu pol mariscal de Francia duque de Berwick, quien empecipió'l sitiu de 61 díes que remataría con tomar de la capital catalana.
El gobiernu de Casanova mientres el sitiu de Barcelona
right|thumb|400px|Bombardéu de Barcelona sitiada pol mariscal de Francia duque de Berwick A la izquierda el sistema de trincheres paraleles onde s'instaló'l tren d'artillería francés que batió la muralla de Llevant hasta abrir siete brecha. A la derecha batería de morteros instalada nel conventu de capuchinos del monte Calvariu. Al fondu l'armada francesa del almirante Ducasse bloquiando la bocana del puertu de Barcelona. Magar l'executivu de Rafael Casanova algamara un poder político y militar indiscutido na direición de la guerra, mientres la primavera de 1714 españó una fisura nel so interior. L'enfrentamientu desamarrar ente'l Conseller en Cap Rafael Casanova y el so segundu, el Conseller Segon y mercader Salvador Feliu de la Peña; este tenía sol so cargu la responsabilidá de suministrar a la ciudá, pero dichu cometíu nun se taba desenvolviendo satisfactoriamente. La calidá del pan deteriorárase, los precios na ciudá taben xubiendo y la carestía de pertrechos taba estendiéndose. Finalmente Rafael Casanova españó y acusó a Salvador Feliu de la Peña, y al restu de mercaderes del so enfotu, de tar entemeciendo los sos intereses personales colos de la ciudá. El Conseller en Cap ordenó afitar por decretu los precios de los suministros básicos y destituyó a dellos de los homes d'enfotu de Feliu de la Peña. El capitán d'una de les compañíes de la Coronela de Barcelona y coetaneu so, Francisco de Castellví, describió a Rafael Casanova de la siguiente manera: «Yera'l Conseller celante nel serviciu, pero encesu na esplicación».
left|thumb|300px|«Planu de Barcelona sitiada per mar y Tierra pol Duque de Populi col Exercito de Castiella, y el duque de vervich[sic] col de Francia añu 1714» El relevu nel xeneral comandu borbónicu producir a les diez de la mañana del 6 de xunetu de 1714. El mariscal de Francia duque de Berwick traía sol so mandu a 10 batallones de veteranos franceses curtidos nes batalles de Ramillies, Malplaquet, y Denain, y que veníen sumase a los llegaos en 26 de xunu, totalizando cuarenta batallones d'infantería francesa nel campu de Barcelona. La suma conxunta coles tropes españoles de Felipe V sumaba 39 000 homes, qu'había que sumar a los 40 000 que controlaben el restu del Principáu de Cataluña. La plana mayor qu'acompañaba al duque formar ente otros los tenientes xenerales Dillon, Geofreville, Cilly, De la Croix y Guerchy; el mariscales de campu Maulevrier, Gavaret, de Bourg, de Broglie, Crevecoer, Rochchouart y Dames, según los brigadieres Courten, Sauneboeuf, Sanzay, Jousse, Balincourt, Espourch, Rubercy, Nonant, Roussy i Valliere. Ente los reximientos destinaos al sitiu de Barcelona destacaben el Normandie, Vielle-Marine, Anjou, Reinar, Orleans, La Couronne, Colar, Ile de France, Ponthieu, Courten o Castelart. L'imprescindible cuerpu d'inxenieros franceses taba so la direición del teniente xeneral Dupuy-Vauban, primu del famosu Vauban, secundáu por Lozières-Dastier y los brigadieres Desroces, Duverger, de Biancolelly, de Chelays y Thibergean. El tren d'artillería traíu polos franceses sumaba 87 cañones y 33 morteros. Finalmente la flota francesa del almirante Ducasse cerró la bocana del puertu de Barcelona empecipiando la rápida afuega de la ciudá. El panorama qu'ufiertaba l'esplegue de les tropes franceses pel campu de Barcelona ante la mirada del Conseller en Cap Rafael Casanova y el so gobiernu dende les muralles fíxo-yos entender que tres un añu de resistencia, averábase'l fin. La desesperación suplió ente los 40 000 civiles recluyíos en Barcelona.
[[Ficheru:Rafael-casanova-deidad-armada-mas-que-alejandro-cesar-jano-en-juntas-marte-en-campaña.jpg|right|thumb|250px|El romance N'Aponderamientu de la Insigne, y Valerosa Coronela de la excelentissima ciudá de Barcelona, y demás defensores de felicidá plaça nun remacaria n'aponderamientos a la glorificación del Conseller en Cap Rafael Casanova:
«''Tal valor les infunde al pechu noble, Aquel Numen Marcial, Deidá armada, El so Coronel Magnanimo, Guerrero, Emplegu pernomáu de la eterna fama.» «Aquel mas, qu'Alexandro poderosu, Cesar, ora na Pluma, ora nes Armes, Nes Xuntes pola so prudencia Jano, Y poderosu Marte na Campaña.''»
«''Perseverad: que los vuesos nobles brios Admiracion à tol Orbe causen.» «Non temais al morrer: que ganais tantu, Rindiendo la vuesa vida pola Patria, Que quantas boques hazen les feríes, Tantes nel vuesu honor abre la fama.» «Van Quedar los vuesos nomes entallaos D'eternu bronze en duraderes Planches, Y la Posteridá con relevante Cultu venerarà vueses fazañes.» «De la Imortalidad ireis al senu Victoriosos, volando ente les nales D'eterna Fama, que yà con mil Trompes Và publicando vueses alabanças.''» 243px|leftMonumentu a los cayíos. Pevetero de la llapada eterna alzáu sobre'l Fossar de les Moreres, la fuesa común de la basílica de Santa María del Mar onde fueron soterraos los muertos de 1713-1714 en defensa de les Llibertaes y Constituciones de Cataluña. ]] Con cuenta de caltener la moral de la población amontáronse los ritos relixosos por tola ciudá. Rogativas pública, rezos del rosariu coleutivu, novenarios, procesiones y deprecaciones yeren dirixíes pol vicariu xeneral Rifós. Recordábase como'l conseyu de teólogos, formáu con esi envís, concluyera que la guerra yera xusta y taba sol amparu de Dios, y que gracies a la intercesión de los santos patronos de la Patria, la divina Providencia obraría un milagru final que llibraría a la ciudá del sitiu. La rematando dichos ritos católicos producir nel 2 d'agostu de 1714, cuando Rafael Casanova y el restu de los sos Consellers, colos otros dos Comunes, realizaron actu públicu de comulgación, confesión y contrición, manifestando'l so arrepentimientu por confiar nos ingleses y «xentes contraries a la santa fe i relixón católica». Fixeron votu de faer reparar la regulación nos traxes de les muyeres, clausurar les cases de xuegos, y nun dexar dende entós les comedies en teatros nin los bailles en carnestoltes; formar una xunta que s'esmolecería pola decencia y extirparía los pecaos públicos; fechos los votos, esperaben que la Divina Misericordia obrara un milagru final. El fanatismu relixosu que gobernaba la ciudá foi descito por historiador y filósofu Voltaire: «''Los sitiaos defender con un coraxe fortificáu pol fanatismu. Los sacerdotes, los capellanes, corríen coles armes y escontra les fiendes, como si tratar d'una guerra de relixón''». Asina mesmu la Gazeta de Barcelona, sofitada polos Consellers, narraba los milagros que protexíen a les tropes mientres los combates, prueba del amparu de Dios a la causa de los catalanes, mientres daba detalles d'un inmensu convói que'l rei taba preparando en Nápoles, y qu'en curtiu zarparía camín de Barcelona pa salvala.
El 28 de xunetu Casanova decretó por aciu bandu la militarización total de la población civil masculina que se topaba en Barcelona. El 31 de xunetu les tropes del mariscal de Francia coronaben el camín tapáu y a partir d'entós los combates empezar a desenvolver xunto a la muralla, mientres los inxenieros franceses empezaron a cavar mines soterrañes per debaxo de la muralla pa minala. A principios d'agostu decretó l'agregamientu de los batallones de cuartos, formaos por civiles, a la Coronela, tando a partir d'entós sometíos a xurisdicción militar. El 9 d'agostu'l Conseller en Cap Rafael Casanova reconocía nuevamente la primer llinia de combates na muralla; sollertáu polos oficiales qu'un númberu creciente de milicianos faltaba a les guardias decretó qu'aquellos que faltaren al serviciu seríen tomaos y destinaos a les paraxes más espuestes al fueu borbónico. Aprestado pola corte de Madrid, ante'l cambéu nel escenariu internacional qu'abarruntaba la próxima muerte de la reina Ana d'Inglaterra -el 1 d'agostu (calendariu gregorianu) quedara ensin fala-, el mariscal duque de Berwick llanzó'l primer asaltu xeneral contra Barcelona'l 12 d'agostu.