cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fotosíntesis
Les plantes CAM
La sigla CAM ye emplegada como abreviación de la equívoca espresión inglesa Crassulacean Acidic Metabolism, que puede ser traducida al español como metabolismu acedu de les Crasulácees. Esta denominación acuñóse yá que nun principiu esti mecanismu namái foi atribuyíu a les plantes pertenecientes a esta familia, esto ye, a les Crasulácees. Sicasí, na actualidá conocer a delles especies de plantes CAM, que pertenecen a distintes families de plantes grueses o ensundioses (Crassulaceae, Cactaceae, Euphorbiaceae, Aizoaceae son tan solo dellos exemplos). Por norma xeneral, les plantes CAM son vexetales orixinarios de zones con unes condiciones climátiques desérticas o subdesérticas, que s'atopen sometíes a un intensu llume, a altes temperatures y a un déficit hídricu permanente. Pueden ser numberaes munches peculiaridaes d'estes plantes, como que'l texíu fotosintético ye homoxéneu, siendo apreciable amás la inesistencia de vaina estremada y de clorénquima en empalizada. thumb|350px|Fotografia de [[Mesembryanthemum crystallinum, en Lanzarote.]] Como foi mentáu, les plantes CAM alcuéntrase perfectamente afeches a les condiciones de aridez estremes, polo que resulta lóxicu que los sos estomas abrir mientres la nueche, pa evitar na midida de lo posible la perda d'agua per trespiración, afitando dióxidu de carbonu n'escuridá por una reacción de carboxilación de PEP catalizada por PEP carboxilasa nel citosol. Como resultancia produz la formación de oxalacetato y malato que ye almacenáu na vacuola, sobreviniéndose una acidificación nocherniega de la fueya. El malato almacenáu na vacuola ye lliberáu mientres el día mientres los estomas permanecen zarraos, siendo lleváu al cloroplastu. Una vegada nel orgánulo mentáu, el malato ye descarboxilado pola enzima málico NADP dependiente y el dióxidu de carbonu que s'esprende ye afitáu nel ciclu de Calvin. L'ácidu pirúvico conviértese nuevamente n'azucres, pa finalmente convertise n'almidón. La fixación y amenorgamientu del carbonu nes plantes CAM presenta unos requerimientos enerxéticos, en términos de ATP, mayores que nes plantes C3 y C4; el so rendimientu fotosintéticu por unidá de tiempu ye menor y la so crecedera ye más lentu. De resultes de l'adaptación d'estes plantes a les sos hábitats estremos, los mecanismos que regulen l'equilibriu ente trespiración y fotosíntesis tán empuestos fuertemente escontra la minimización de les perdes d'agua, asegurando asina la sobrevivencia nel mediu desértico, anque a cuenta de una menor productividá.
Tamién se tien constancia de la esistencia de plantes que tienen la capacidá d'afaer el so metabolismu a les condiciones ambientales de cuenta que pueden presentar un ciclu CAM de calter adaptativu, esto ye, anque se porten como C3 pueden inducir el ciclu CAM cuando tán sometíes a ciertes circunstancies. Son les denominaes CAM facultatives, siendo exemplu representativu d'elles la Mesembryanthemum crystallinum, que realiza ciclu C3 en condiciones normales de non estrés, pero camuda a ciclu CAM en respuesta a situaciones de estrés.
Los fotosistemas
Los pigmentos fotosintéticos s'hayan agospiaos nunes proteínes transmembranales que formen unos conxuntos denominaos fotosistemas, nos que s'estremen dos xuníes distintos: l'antena y el centru de reacción.
Nel centru de reacción, mentáu en delles ocasiones como CC (abreviatura del inglés Core Complex), les proteínes predominen sobre los pigmentos. Nel centru de reacción ye onde ta'l pigmentu diana, el primer aceptor d'electrones y el primer dador d'electrones. En términu xenerales, puede dicise qu'esiste una molécula de pigmento diana, unes cuantes de pigmentos non diana, una de primer dador d'electrones y una de primer aceptor. Mientres esisten ente dos y cuatro proteínes de membrana.
Los pigmentos fotosintéticos y l'absorción de la lluz
Los pigmentos fotosintéticos son lípidos que s'hayan xuníos a proteínes presentes en delles membranes plasmátiques, y que se caractericen por presentar alternanza d'enllaces senciellos con enllaces dobles. Esto rellaciónase cola so capacidá d'aprovechamientu de la lluz pa empecipiar reacciones químiques, y con tener color propiu. Nes plantes atopen les clorofiles y los carotenoides; nes cianobacteries y les algues coloraes tamién esiste ficocianina y ficoeritrina; y finalmente, nes bacteries fotosintétiques ta la bacterioclorofila.
La clorofila ta formada por un aniellu porfirínico con un átomu de magnesiu nel centru, acomuñáu a un metanol y a un fitol (monoalcohol de compuestu de venti carbonos). De resultes, confórmase una molécula de calter anfipático, onde la porfirina actúa como polu hidrófilo y el fitol como polu lipófilo. Estrémense dos variedaes de clorofila: la clorofila a, qu'alluga un grupu metilu nel tercer carbonu porfirínico y qu'absuerbe lluz de llonxitú d'onda cercana a 630 nm, y la clorofila b, que contién un grupu formilo y qu'absuerbe a 660 nm.
Los carotenoides son isoprenoides y absuerben lluz de 440 nm, pudiendo ser de dos clases: los carotenos, que son de color coloráu, y les xantófiles, derivaos osixenaos de los nomaos enantes, que son de color amarellentáu. Les ficocianinas y les ficoeritrinas, de color azul y coloráu respeutivamente, son lípidos que s'hayan acomuñar a proteínes aniciando les ficobiliproteínas.
Como los pigmentos fotosintéticos tienen enllaces covalentes senciellos que s'alternen con enllaces covalentes dobles, favorezse la esistencia d'electrones llibres que nun pueden atribuyise a un átomu concretu.
Cuando incide un fotón sobre un electrón d'un pigmentu fotosintéticu d'antena, l'electrón capta la enerxía del fotón y xube a posiciones más alloñaes del nucleu atómicu. Nel supuestu casu de que'l pigmentu tuviera aislláu, al baxar al nivel inicial, la enerxía captada lliberar en forma de calor o de radiación de mayor llonxitú d'onda (fluorescencia). Sicasí, al esistir diversos tipos de pigmentos bien próximos, la enerxía d'escitación captada por un determináu pigmentu puede tresferise a otru al que s'induz l'estáu d'escitación. Esti fenómenu produzse gracies a un estáu de resonancia ente la molécula dadora relaxada y la aceptora. Pa ello precísase que l'espectru d'emisión del primeru coincida, siquier en parte, col d'absorción del segundu. Los excitones tresfiérense siempres escontra los pigmentos qu'absuerben a mayor llonxitú d'onda, siguiendo'l procesu hasta algamar el pigmentu fotosintéticu diana.
Factores esternos qu'inflúin nel procesu
Por aciu la comprobación esperimental, los científicos llegaron a la conclusión de que la temperatura, la concentración de determinaos gases nel aire (tales como dióxidu de carbonu y osíxenu), la intensidá lluminosa y la escasez d'agua son aquellos factores qu'intervienen aumentando o menguando'l rendimientu fotosintéticu d'un vexetal.
thumb|325px|Imaxe al [[microscopiu electrónicu d'un estoma.]]
Fotosíntesis anoxigénica o bacteriana
Les bacteries namái son posesores de fotosistemas I, de manera que al escarecer de fotosistemas II nun tán capacitaes pa usar a l'agua como dador d'electrones (nun hai fotólisis de l'agua), y arriendes d'ello, nun producen osíxenu al realizar la fotosíntesis. En función de la molécula qu'empleguen como dador d'electrones y el llugar nel qu'atropen los sos productos, ye posible estremar tres tipos de bacteries fotosintétiques: les sulfobacterias purpúreas caracterizar por emplegar sulfuru d'hidróxenu (H2S) como dador d'electrones y por atropar l'azufre en gránulos d'azufre nel so interior; les sulfobacterias verdes tamién utilicen al sulfuru d'hidróxenu, pero a diferencia de les purpúreas nun atropen azufre nel so interior; y finalmente, les bacteries verdes carentes d'azufre usen materia orgánico, tal como acedu láctico, como apurridora d'electrones.
Nes bacteries purpúreas, los fotosistemas I tán presentes na membrana plasmática, ente que nes bacteries verdes, estos atópense na membrana de ciertos orgánulos especiales. Los pigmentos fotosintéticos tán constituyíos poles bacterioclorofiles a, b, c, d y e, según tamién polos carotenos; per otra parte, lo más frecuente ye que la molécula diana seya la denominada P890.
Al igual qu'asocede na fotosíntesis oxigénica, esiste tantu una fase dependiente de lluz como una independiente de lluz, estremándose na primera un tresporte d'electrones acíclico y otru cíclicu. Mientres nel cíclicu namái llógrase ATP, nel acíclico amenórgase'l NAD+ a NADH, que darréu ye emplegáu pal amenorgamientu del CO2 ,NON3-, ente otros. El NADH tamién puede ser llográu en ausenca de lluz, gracies al ATP procedente del procesu cíclicu.
Fotosíntesis artificial
Anguaño, esiste un gran númberu de proyeutos químicos destinaos a la reproducción artificial de la fotosíntesis, col enfotu de poder prindar enerxía solar a gran escala nun futuru non bien alloñáu. A pesar de qu'inda non se consiguió sintetizar una molécula artificial capaz de perdurar polarizada mientres el tiempu necesariu pa reaccionar de forma útil con otra molécules, les perspectives son prometedores y los científicos son optimistes.
Intentos d'imitación de les estructura fotosintétiques
Dende va cuatro décades, nel ambiente científico estendióse l'interés pola creación de sistemes artificiales qu'asonsañen a la fotosíntesis. Con frecuencia, lo que se fai ye reemplazar a la clorofila por una axuntadura de compuestos químicos, yá sían orgánicos o inorgánicos, que tienen la capacidá de captar la lluz. Sicasí, desconozse lo que se debe de faer colos electrones lliberaos nel procesu fotosintéticu. thumb|250px|[[Molécula de fullereno C60, con forma igual a la d'una pelota de fútbol.]] Nel añu 1981 foi fabricáu'l primer cloroplastu de calter artificial, que s'atopaba constituyíu por un amiestu de compuestos orgánicos sintéticos rellacionaos cola clorofila y que, al allumase, tenía la capacidá de llevar a cabu la reacción de fotólisis de l'agua, xenerando hidróxenu y osíxenu en tao gas. El tamañu físicu del cloroplastu artificial yera enforma mayor en comparanza col de los cloroplastos naturales, y amás, la so eficacia de conversión d'enerxía llumínica en química yera notablemente inferior. Esti primer esperimentu foi tou un finxu y supunxo el primer pasu escontra la construcción d'un dispositivu fotosintéticu llográu artificialmente que funcionara.
En 1998, l'equipu de Thomas Moore, profesor de química del Centru de Bioenergía y Fotosíntesis de la Universidá Estatal d'Arizona, decidió incorporar al cloroplastu artificial desenvueltu años antes, una vesícula arrodiada d'una cubierta asemeyada a les membranes de los cloroplastos naturales. Nella topaben les clorofiles trataes sintéticamente, xunto con otros compuestos que s'añedir col enfotu de xenerar una acumuladura d'iones H+ na parte interna de la membrana. Pero'l fechu más destacable del esperimentu foi la incorporación de la enzima ATP-sintetasa, principal responsable del aprovechamientu del desequilibriu na concentración de H+ pa producir ATP. Con estos cambeos, Moore consiguió un comportamientu similar al de los cloroplastos reales, sintetizando ATP a partir d'enerxía solar, pero con un númberu más amenorgáu de componentes que la cadena fotosintética natural. Tal foi la repercusión del esperimentu, que na actualidá siguen esplorándose les sos aplicaciones práutiques.
En 1999, científicos norteamericanos xunieron químicamente cuatro molécules de clorofila, dando llugar a una cadena pola que podíen circular los electrones y en que'l so remate, atopábase una bola de fullereno C60. N'incidiendo la lluz nel sistema, los electrones emitíos yeren tresportaos hasta la bola de buckminsterfullereno que se quedaba cargada llétricamente y caltenía estable la so carga. Pero'l principal defectu d'esti imaxinativu proyeutu ye que los científicos que lu lideraben desconocíen la posible aplicación del fullereno cargáu que se llograra per mediu del procesu mentáu.
Célula de Grätzel
Les célules de Grätzel son dispositivos fotovoltaicos de dióxidu de titaniu nanoestructurado sensitivizado con colorante, que los sos mecanismos pa la tresferencia electrónica caracterizar por ser paecíos a los que se producen na planta mientres el procesu fotosintéticu. Ello ye que el colorante, que puede ser de naturaleza sintética o natural, dexa l'empléu de la clorofila pa esti tipu de dispositivos.
A pesar de que yá en 1972, l'alemán Helmunt Tributsch creara célules solares fotoelectroquímicas sensitivizadas con colorante, con capacidá pa producir lletricidá, usando electrodos trupos convencionales. Los desarrollos con electrodos d'óxidos sensitivizados xeneraron eficiencies próximes al 2,5% llindaes pola amenorgada superficie fotoactiva d'estos electrodos.
La principal torga d'esti proyeutu ye'l so eficiencia, que s'asitia en redol al 11% nun llaboratoriu, pero si se extrapola a un nivel industrial mengua de forma bultable. Ye por ello polo qu'investigadores de tol mundu (dellos exemplos son el grupu de trabayu encabezáu pol Michael Grätzel en Lausanne o los científicos de la Universidá Pablo de Olavide) trabayen p'amontar la eficiencia, según p'afayar configuraciones alternatives y más práutiques.
A pesar de que la so introducción nel mercáu ye inda bien llindada, yá esisten empreses como l'australiana Sustainable Technologies International que nel añu 2001, y tres un programa de desenvolvimientu qu'algamó'l costu de doce millones de dólares, enllantó de forma pionera una planta de producción a gran escala de célules solares de titaniu sensitivizado.
Disoluciones homoxénees
El 31 d'agostu del 2001 publicóse'l la revista Science, un artículu nel que se recoyía la resultancia d'un esperimentu realizáu por unos investigadores del Institutu Teunolóxicu de Massachussets, consistente en llograr hidróxenu per mediu de disoluciones d'ácidu clorhídrico, usando como catalizador un compuestu orgánicu de naturaleza sintética contenedor d'átomos de rodio como centru activu.
El fechu de que la rexeneración del catalizador de rodio nun seya perfecta, obliga a tener que reabastecerlo cada ciertu periodu pa caltener la reacción, polo que na actualidá sigue investigándose pa llograr el catalizador que meyor se adecue.
Flemington
Flemington ye un borough del condáu de Hunterdon, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Vauconcourt-Nervezain
Vauconcourt-Nervezain ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Naoemon Shimizu
Naoemon Shimizu (清水 直右衛門, ), foi un futbolista xaponés.
Vauvillers (Altu Saona)
Vauvillers ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Giro d'Italia 1991
La 74ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 26 de mayu y el 16 de xunu de 1991, con un percorríu de 21 etapes y 3715 km, que se percorrieron a una velocidá media de 37,303 km/h.
La participación española nesti Giro d'Italia foi bastante bona. L'equipu ONCE consiguió dos trunfos d'etapa, al traviés de Marino Lejarreta y Eduardo Chozas, según asitiar a estos dos mesmu corredores ente los diez primeros. Per otru llau, el CLAS-Cajastur llogró los trunfos finales nes clasificaciones del monte, con Iñaki Gastón (23º na xeneral), y del intergiro, con Alberto Leanizbarrutia. Amás, Federico Echave acabó 13º na xeneral y Pedro Delgado, del equipu Banesto, 15º.
Manuel Lisandro Barillas
Manuel Lisandro Barillas Bercián foi un militar y políticu guatemalianu, nacíu na ciudá de Quetzaltenango. Nos sos años xuveniles fuera carpinteru. Los sos padres fueron el Xeneral José Onofre Barillas y Ponciana Bercián. Fungió como Presidente interín del 6 d'abril de 1885 hasta'l 15 de marzu de 1886 y Presidente de la República de Guatemala dende'l 16 de marzu de 1886 al 15 de marzu de 1892.
Tres la so presidencia dedicar a los sos negocios, pero tuvo que partir pal exiliu a Méxicu mientres el gobiernu del llicenciáu Manuel Estrada Cabrera; dende Méxicu, Barillas dirixó una revuelta contra Estrada Cabrera en 1906, y ésti mandar a asesinar en 1907.
Sirviella
Alcuéntrase a 1,40 km de Benia, la capital del conceyu, a un altor mediu de 205 msnm y tien una población de.
Manuel Lisandro Barillas
Depués d'apurrir el poder al so socesor, el xeneral José María Reina Barrios en 1892, desempeñóse como Alcalde Municipal de Quetzaltenango, puestu nel cual promovió l'adquisición de terrenes, tales como'l del Barriu «la Democracia» —zona 3 de la moderna ciudá de Quetzaltenango— y les finques «Concepción» y «Morazán», distribuyéndolos na so totalidá a families d'escasos recursos.
Biografía
Nació en Quetzaltenango, el 18 de xineru de 1845, fíu del Xeneral José Onofre Barillas y de Ponciana Bercián. Dende mozu tuvo l'enclín de siguir la tradición familiar xuniéndose col so padre que yera Comandante d'Armes de Mazatenango, Suchitepequez y el so hermanu Isidoro al Movimientu Lliberal de 1871, nel cual llogró'l grau de Capitán, con órdenes d'entamar un Batallón de Voluntarios. Darréu, el xeneral Barrios nomar correxidor de les Fuercies d'Occidente, xefe políticu y comandante d'Armes de Quetzaltenango.
Autogolpe d'estáu de 1887
Lo enmarcao dientro de la llei yera la obligación que tenía Barillas, yá como provisorio, de convocar a eleiciones nun tiempu posterior, aspeutu que resalvó pa quedase nel poder imponiendo un gobiernu dictatorial. Según los sos biógrafos, el so gobiernu foi un desastre total qu'afecto la economía del país. Finalmente convocó a eleiciones, que ganó fácilmente. Pa perpetuase nel poder camudó la constitución de la República al so sabor y antoxu y enllargó el mandatu constitucional per espaciu de seis años. Mientres aquel gobiernu fusilar a numberosos enemigos del réxime y espulsóse del país a muncha xente que nun compartía'l pensamientu políticu de Barillas. Dientro de les rebeliones qu'encaloró a sangre y fueu anótase históricamente la de Huehuetenango nel añu de 1887, que-y dio oportunidá de suspender les garantíes constitucionales y eslleir l'Asamblea Llexislativa. El 26 de xunu de 1887 suspendió les garantíes constitucionales y se instituyó en dictador, reconocíu pola Asamblea Nacional Llexislativa, aición que foi comunicada a los otros gobiernos de Centroamérica y al de Méxicu, indicándo-yos que la media yera transitoria.
Polos cambeos a la constitución de payares de 1887, la suspensión del réxime constitucional decretada'l ventiséis de xunu de 1887, nun atayara'l periodu presidencial del xeneral Barillas; d'esa forma, terminó dichu periodu presidencial el 15 de marzu de 1892.
Hampton
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Manuel Lisandro Barillas
Espulsión del arzobispu Ricardo Casanova y Estrada
Mientres tuvieron suspendíes les garantíes constitucionales, y amparáu na so poder dictatorial, y nel artículu 92 del Códigu Penal vixente nesi entós y que castigaba con arrestu o multa a tou aquel qu'ensin permisu de la república emitiera decretos de la Curia Romana, espulsó al arzobispu, llicenciáu Ricardo Casanova y Estrada, quien taba arrexuntando disposiciones de la Curia Romana y publicar como sos n'edictu impresos fora de Guatemala. Casanova negar a aceptar l'arrestu y el 2 de setiembre de 1887 publicó una protesta pretextando un atentáu a la propiedá o a la llibertá personal y como un abusu de fuercia. En virtú d'esto, Barillas emitió un decretu'l 3 de setiembre de 1887 pol qu'espulsó al arzobispu por tol tiempu que l'Executivu considerara conveniente, pos consideró que nun podía dexar que s'afalara a la rebelión alegando que solo se dependía del Papa.
El 17 d'ochobre de 1888, foi fundáu nel so honor el conceyu de Barillas n'Huehuetenango. El propósitu de la maniobra, amás de da-y el so nome, foi'l de llegalizar, en favor de propietarios individuales ladinos, l'axudicación de doscientes caballeríes espropiaes a los indíxenes de Santolaya.
Per aquellos díes yá'l xeneral José María Reina Barrios mover nel tingláu políticu promoviendo la so campaña presidencial, gracies al so parentescu col xeneral Justo Rufino Barrios y al prestíu militar del que se revistió tres el so valiente y efectiva participación na retirada tres la derrota del exércitu guatemalianu na Batalla de Chalchuapa en 1885. Al enterase Barillas d'aquella promoción urdió otra de les sos tretas pa salir de Reina Bario: unviar a Alemaña con un cargu diplomáticu, pero al llegar, aquel nomamientu nun esistía y el xeneral Reina Barrios viose obligáu a tornar pola so cuenta, pasando un tiempu nos Estaos Xuníos.
El so gabinete tuvo conformáu por Ángel María Arroyo nel despachu d'Instrucción Pública y Rellaciones Esteriores, Carlos Mendizábal na secretaría de la Guerra, y Francisco Anguiano nel despachu de Gobernación.
Alzamientu de Mataquescuintla de 1889
En 1889, Mataquescuintla foi escenariu del alzamientu del coronel Hipólito Ruano contra'l gobiernu del xeneral Barillas; opuestu a les polítiques de Barillas, Ruano y dalgunos otros militares retiraos alzar n'armes, pero fueron rápido neutralizaos pol gobiernu. Ruano foi prindáu y fusiláu na plaza de Mataquescuintla.
Primer guerra del Totoposte 1890
Tres el derrocamientu del presidente salvadoreñu por Carlos Ezeta n'El Salvador, el designáu a la presidencia salvadoriana, Camilo Álvarez, y numberosos enemigos del nuevu réxime abellugar en Guatemala y solicitaron ayuda al presidente Barillas por que detuviera a los exércitos de Ezeta, que pretendía invadir a Guatemala; la verdadera intención yera recuperar el gobiernu nel so país valiéndose del exércitu guatemalianu. Convencíu polos rumor, Barillas dictó'l siguiente decretu:
Les tropes movilizar hasta la frontera, con Camilo Álvarez ente ellos, quien inclusive nomara a los sos ministros. Les tropes guatemalianes yá nun siguieron avanzando. Inclusive, l'exércitu de Ezeta diose'l luxu de tornar a la capital salvadoriana a encalorar un llevantamientu. Yá de regresu a la frontera, Guatemala siguió ensin mover les sos tropes; y l'asuntu terminó cola intervención de los miembros del Cuerpu Diplomáticu, que roblaron un arreglu de paz, el 21 d'agostu de 1890.
Con ironía, los guatemalianos llamaron a esta la guerra del totoposte», yá que namái sirvió pa movilizar granu de maíz molíu (totoposte) p'alimentar tropes que nunca combatieron, lo qu'estropió gravemente la economía del país.
Educación y cultura
Dio beques pa realizar estudios n'Europa a los más sobresalientes estudiantes de medicina de la Universidá Nacional, y tamién a los lliteratos, como Enrique Gómez Carrillo, a quien-y dio una beca pa estudiar en Madrid, a instancies del poeta nicaragüense Rubén Darío, quien dirixía'l periódicu onde collaboraba Gómez Carrillo.
Amás, fundó la Facultá de Medicina d'Occidente y el 28 de xunu de 1888, creó la Escuela Normal de Señorites (actual Institutu Normal Central pa Señorites Belén, pero'l so inauguración retrasóse dellos años, pos foi hasta 1893 cuando empecipió los sos llabores so la direición de la maestra Rafaela del Águila.
L'Academia Guatemaliana de la Llingua constituyir mientres el réxime del xeneral Barillas en 1887, anque la so reconocencia xurídica data de 1888. Los miembros fundadores fueron Fernando Cruz, primer direutor, Ángel María Arroyo, el poeta Juan Fermín de Aycinena, Agustín Gómez Carrillo, Antonio Batres Jáuregui, José Matías Quiñónez, Antonio Machado Palombu y Guillermo Francisco Hall Avilés.
Ferrocarril del Norte
En 1889, el gobiernu del xeneral Barillas estableció un contratu con Henry Louis Félix Cottu, de París, Francia pa la construcción del ferrocarril del norte coles siguientes condiciones:
Cottu tomó al 80 % netu oru un emprestu que'l Gobiernu de Guatemala emitiría por valor de $21.312,500 oru, equivalentes a 106.562,500 francos en bonos de $20.00 oru o 100 francos cada unu; los que devengarían l'interés de 6% al añu y seríen amortizados nun términu de 45 años a razón del 0.5% añal. El productu líquidu del préstamu equivalente a $17.050.000 oru diba ser invertíu de la siguiente forma:
Cottu tamién se comprometió a construyir, por cuenta del estáu a construyir el ferrocarril del Norte y a trespasar al estáu de Guatemala el contratu que suscribiera con Huntington en Nueva York p'adquirir el ferrocarril central de Guatemala.
El gobiernu, pela so parte otorgaría toles seguridaes necesaries -ensin perxuiciu pa la Nación, á fin de que los contratos fueren efectivos. D'alcuerdu a Barillas, les condiciones axustaes yeren favorables: el Gobiernu disponía, de $2.000.000 oru p'ameyorar la situación económica y financiera del país; sicasí, d'alcuerdu al escritor Adrián Vidaurre, quien yera Auditor de Guerra del presidente Manuel Estrada Cabrera —enemigu personal de Barillas—, na so obra Paralelu ente dos alministraciones escrita en 1907, Barillas dexó abandonaes les obres del Ferrocarril del Norte qu'empecipiara Justo Rufino Barrios y pa les qu'esti postreru dexaría abondos fondos. Según Vidaurre, Barillas en llugar del ferrocarril dedicar a la canalización del ríu Motagua, obra na qu'asocedería una altu nivel de corrupción y que nun dexó que se fixeren víes de comunicación fayadiza mientres esi gobiernu.
Ferrocarril de Escuintla
Concluyó la construcción formal de les pontes del Ferrocarril de Escuintla, que fuera completada'l 15 de setiembre de 1884, pero con pontes de madera en cuenta de pontes de metal, como se contratara orixinalmente, pol baramentu del gobiernu del xeneral Barrios n'apurrir la obra lo antes posible.
Remodelación del Teatru Colón
thumb|200px|Teatru Colón en 1884. 200px|miniaturadeimagen|Vista del edificiu Recinos y de la Catedral dende'l teyáu del Teatru a principios del sieglu.
Gran aficionáu a la ópera y a instancies del so amante Josefa Silva -que yera actriz y cantante profesional- el Capitán Xeneral Rafael Carrera mandó a construyir un maxestosu Teatru Nacional que foi nomáu nel so honor como «Teatro Carrera», allugáu na Plaza Vieya. Dicha Plaza Vieya yera un sitiu allugáu escontra'l nororiente de la Ciudá de Guatemala y qu'en 1776 abrigara la piedra fundadora de la Nueva Guatemala de la Asunción depués de celebráu'l primer cabildru y roblada l'acta d'asentamientu, el 2 de xineru d'aquel añu. Escoyérase esti llugar por que fuera la Plaza Mayor de la nueva ciudá, acutar xunto a ella espacios pa la construcción del Palaciu Arzobispal y la Catedral, según pa la edificación, pela redolada, de les cortiles pa les families del Clan Aycinena, yá que don Fermín de Aycinena, primer patriarca del clan, collaborara sobremanera colos gastos del treslláu.
miniaturadeimagen|150px|left|Escudu de Guatemala a partir de 1858. Atopar nel frontispiciu del Teatru Carrera. 200px|miniaturadeimagen|Teatru Colón tres la so remodelación en 1892.
En 1852 cuando Juan Matheu y Manuel Francisco Pavón Aycinena, miembros del conservador Clan Aycinena y conseyeros del presidente- presentaron a Rafael Carrera un nuevu plan. Yá aprobáu'l proyeutu, Carrera comisionó al propiu Matheu y a Miguel Ruiz de Santisteban pa construyir el teatru. Cuando la obra poner en marcha, tuvo a cargu del inxenieru Miguel Rivera Maestre, pero ésti arrenunció pocu dempués, siendo sustituyíu por José Beckers, profesional especializáu n'Alemaña, quien construyó les fachaes de marcáu helenismu y amestó un antepar. La edificación d'esti teatru foi'l primer proyeutu monumental de la era republicana del país, aprovechando que finalmente ésti vivía una dómina de paz y prosperidá.
Na Guía Appleton de Méxicu y Guatemala de 1884, el teatru foi descritu asina: «Nel centru de la plaza ta'l Teatru, igual en tamañu y elegancia a cualesquier de l'América española. Fileres de naranxales y otros árboles de flores brilloses y arumes deliciosos arrodien al edificiu ente qu'estatues y fontes asitiaes a ciertos intervalos enguapecen entá más el paséu.
Tres la Reforma Lliberal de 1871, el teatru llamóse a cencielles Teatru Nacional. En 1892, alzóse un frontón triangular en dos o tres metros, pa da-y más elegancia sustituyéndose l'escudu de la República de Guatemala del gobiernu conservador de Rafael Carrera por una alegoría n'alto relieve. Removieron les naranxales que crecíen a la vera de la banqueta les estatues mitolóxiques y les fontes que remataben les esquines de la octava y novena cais, na parte oriental de la plazoleta y enguapecióse el paséu con modernos xardinos y artísticos covarones y alzóse el bustu de José Batres Montúfar, nel ángulu noroeste del parque.
Cuando s'averaba la conmemoración del cuartu centenariu del Descubrimientu d'América en 1892, se remozó el teatru pa dar cabida a una compañía d'ópera italiana, contratada pol gobiernu pa la temporada 1892-1893, y qu'incluyía una primadona dramática y una llixera, un contraltu y una mediosoprano, una contraprimaria, y seis dames de coru, con maestru direutor d'orquesta y unu, direutor del coru, seis cantantes varones y seis baillarinos. Por que el teatru pudiera ser dignu de los festexos, tamién s'aprobó una erogación de fondos especial pal efeutu, pos adicionalmente, la colonia italiana ordenara llevantar nuna plazoleta al frente del edificiu, un monumentu al descubridor, como agasayo pa la tierra que los había acoyíu. La construcción de la plazoleta pa una estatua de Colón que donó la colonia italiana foi realizada pol gobiernu del xeneral Reina Barrios, pos Barillas apurrió-y el poder en marzu de 1892.
El Teatru Colón foi estropiáu polos terremotos de 1917-18 y permaneció en ruines hasta 1923; nun foi baltáu antes, primero pola incapacidá del gobiernu del llicenciáu Manuel Estrada Cabrera pa realizar los llabores de descombramiento y depués pola revolución de 1920 pa derrocar al presidente Estrada Cabrera, y el golpe d'estáu de 1921 del xeneral José María Orellana que derrocó al presidente Carlos Herrera y Luna. Nel so llugar instalóse un mercáu cantonal.
Remodelación del Palaciu d'Antigua Guatemala
L'antiguu Palaciu de los Capitanes Xenerales empezar a reconstruyir na segunda metá del sieglu pol correxidor J. Ignacio Irigoyen, ente que la fachada reconstruyir mientres el gobiernu del xeneral Barillas Bercián. Pa la reconstrucción de la fachada utilizaron les columnes de piedra que permanecieren mientres casi cien años nunos tendeyones improvisaos frente al Palaciu, nel llau sur de la Plaza Mayor. Cola reconstrucción rehabilitáronse los sectores menos estropiaos del edificiu: la cárcel y la gobernación, la cual empezó a funcionar nel establecimientu en 1896.
Eletricidá
Pa 1898, en que s'efectúa'l trespasu del poder a Reina Barrio, el parque central de Guatemala yá cuntaba con allumáu públicu.
Eleiciones de 1892
Nesti procesu eleutoral foi la primer vegada que los partíos fixeron propaganda nos periódicos de la dómina. Barillas Bercián foi un casu únicu ente tolos presidentes lliberales que tuvo Guatemala ente 1871 y 1944: él apurrió'l poder al so socesor en forma pacífica. Cuando'l periodu d'eleiciones averábase, mandó a llamar a los trés candidatos lliberales pa preguntar cuál sería'l so plan de gobiernu. Aquel día, Reina Barrios tornara a Guatemala y llanzárase como unu de los candidatos. La siguiente anéudota rellata meyor lo qu'asocedió entós:
Al llegar el periodu eleccionario, los primeros dos díes de votación favorecíen a Lainfiesta. Pero al mediar el tercer día, una inmensa columna d'indíxenes de Quetzaltenango y Totonicapán baxa de los montes pa votar pol xeneral Reina Barrios. Los axentes oficiales fixeron el so trabayu: resultó electu'l xeneral Reina Barrios.
Pa non desairar a los candidatos perdedores, Barillas apurrió-yos cheques pa cubrir los gastos de les sos campañes presidenciales. Reina Barrios nun recibió nada, pero a él Barillas apurrió-y el mandu'l 15 de marzu de 1892.
Depués d'apurrir el poder, Barillas retirar a la vida privada, dedicándose al cuidu de les sos finques na mariña sur, onde tenía bien bonos cultivos.
Al momentu d'apurrir la Presidencia, el xeneral Barillas llevaba atropada una fortuna d'aproximao 8 millones de dólares, dineru que foi gastando ensin enforma orde. Barillas quería escaecese de los entueyos del poder públicu y somorguiase na vida bucólica del campu. El mesmu gobernante espresara que deseyaba «volver al senu de la familia, que mientres los años de la so xestión presidencial probablemente desoyera; compartir les esperances y sufrimientos de los llabradores y mozos de les sos finques, pos a lo último él tamién yera home de campu».
Dempués del gobiernu y exiliu en Méxicu
Barillas siguió viviendo en Guatemala, y foi alcalde de Quetzaltenango mientres el gobiernu de Reina Barrio. Mientres la so xestión adquirió terrenes que donó a families d'escasos recursos na so totalidá. Sicasí, cuando llegó al poder el llicenciáu Manuel Estrada Cabrera tres l'asesinatu de Reina Barrio en febreru de 1898, tuvo que salir del país por cuenta de les presiones y constante vixilancia per parte de la policía secreta. Al llegar a Méxicu onde foi bien recibíu na so calidá d'enemigu del regmien guatemalianu, pero dedicar a haber vida social y a cortexar dames, y nunca fixo bon usu del sofitu del presidente Porfirio Díaz nin del fervor de los enemigos del réxime d'Estrada Cabrera que taben exiliaos en Méxicu.
Intentu d'Invasión de 1906
En 1906, a pesar del so escasu involucramiento cola causa opositora guatemaliana, foi llamáu polos emigraos políticos en Méxicu y en El Salvador pa dirixir una invasión a Guatemala, xunto con José León Castillo, un eternu aspirante a la presidencia guatemaliana y quien yá perdiera unes eleiciones contra Estrada Cabrera. Un amigu de Barillas que vivía nos Estaos Xuníos, apurrió-yos l'oru pa la revuelta, y tantu el presidente de Méxicu, Porfirio Díaz, como'l xeneral Tomás Regalado d'El Salvador, ufiertáron-yos fronteres abiertes pa los sos soldaos. Coles mesmes, teníen el sofitu d'un barcu del vapor «Imperiu» que taba fondiáu en San Francisco, California, Estaos Xuníos. Magar tol sofitu, Barillas, qu'amás escarecía d'habilidá militar, se enemistó con Castiellu pocu dempués d'empecipiase les hostilidaes, y esta falta de lideralgu llevó a la incursión al fracasu.
Asesinatu
Tres el fracasu de 1906, Barillas paso los últimos díes de la so vida na ciudá de Méxicu, onde foi asesináu la nueche del 7 d'abril de 1907. Foi un secretu a voces qu'aquel asesinatu fuera ordenáu por Estrada Cabrera, quien unvió a dos asesinos guatemalianos a sueldu pa cumplir col encargu, siendo estos Florencio Reyes y Bernardo Mora quien fueron prindaos y fusilaos na capital mexicana. Estos confesaron el so delitu y denunciaron a dos altos militares qu'apaecíen como autores intelectuales d'aquel fechu de sangre. Naturalmente que los militares yeren guatemalianos y collaboraben estrechamente col réxime de Estrada Cabrera. Al momentu de la so muerte, Barillas atopábase práuticamente na miseria.
Reaición
El gobiernu mexicanu nun protestó por aquel fechu. Dizse que foi'l Ministru de Rellaciones Esteriores mexicanu Mariscal, quien convenció al presidente Porfirio Díaz de nun invadir a Guatemala en represalia pol asesinatu de Barillas diciéndo-y: «Fácilmente vencer [a Guatemala]; pero d'ellí va tornar un xeneral victoriosu y con él - yá lo sabe usté como bon mexicanu - un aspirante a la presidencia».
Treslláu de los sos restos
Los sos restos fueron expatriados darréu a la ciudá de Quetzaltenango, onde fuelguen nel Campusantu Municipal.
Xira al embalse de Tresona
La Xira al embalse de Tresona cellébrase na contorna al embalse de Tresona nel conceyu de Corvera, n'Asturies.
Trátase d'una folixa que se celebra anguaño el 1 de mayu (día del trabayador) y cuya tradición entamó cola folixa del trabayador d'Ensidesa, güei Arcelor-Mittal.
Cellébrase durante tol día una xinta campestre cola actuación de grupos folclóricos, bandes de gaites y fina con una verbena. Los xóvenes tamién s'aconceyen durante tola tarde pa beber sidra y tar de folixa. Ente los mozos ye nomada popularmente "Folixa del pantanu".
Vaux-le-Moncelot
Vaux-le-Moncelot ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cyornis caerulatus
Cyornis caerulatus ye una especie d'ave paseriforme na familia Muscicapidae.
Distribución y hábitat
Ye endémica de les selves de Sumatra y Borneo.
Subespecies
Reconócense les siguientes: C. c. caerulatus (Bonaparte, 1857) - norte, este y sur de Borneo
Estáu de caltenimientu
Alcuéntrase amenazada pola perda del so hábitat natural.
High Bridge
High Bridge ye un borough del condáu de Hunterdon, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Aracaju
Aracaju ye un conceyu brasilanu capital del estáu de Sergipe. Allúgase nes márxenes del Océanu Atlánticu, al llau de los ríos Sergipe y Poxim. Acordies col IBGE, la ciudá tien una población de.
Velesmes-Échevanne
Velesmes-Échevanne ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jéssica Augusto
Jéssica Augusto ye una atleta portuguesa d'orixe portugués especialista na prueba de 10000 m, na que aportó a subcampeona europea en 2010.
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Européu d'Atletismu de 2010 ganó la medaya de plata nos 10000 metros, con un tiempu de 31:25.77 segundos, llegando a meta tres la turca Elvan Abeylegesse y per delantre de la neerlandesa Hilda Kibet (bronce).
Talaveru
Talaveru ye un llugar de la parroquia de Santolaya, nel conceyu asturianu d'Onís.
Alcuéntrase a 0,60 km de Benia, la capital del conceyu, a un altor mediu de 220 msnm y tien una población de.
Maiara Walsh
Maiara Nicole Walsh (nacida'l 18 de febreru de 1988 en Seattle) ye una actriz y cantante d'Estaos Xuníos ye conocíu por interpretar a Ana Solis na sesta temporada de la esitosa serie d'ABC, Desperate Housewives y como Meena Paroom na Serie Orixinal de Disney Channel, Cory in the House.
Vida personal
Walsh nació en Seattle, fía de madre brasilana y padre d'Estaos Xuníos d'ascendencia irlandesa, alemana y sueca. Ella fala con fluidez el portugués y apodera l'español. A los dos años camudar a São Paulo, Brasil. A los 11 años camudar a Simi Valley, California pa escorrer la so carrera d'actriz. Walsh ye una activista de derechos humanos, y pasa enforma del so tiempu como voluntariu y montaxe de proyeutos de la comunidá. Tamién-y gusta viaxar, lleer, pasar tiempu al campu, y l'estudiu de la Psicoloxía, Bioloxía y Neurociencia nel so propiu tiempu. Maiara tamién escribe un blogue personal nel so.
El so nome pronúnciase como "MY-Ah-Da" (La R nel so nome pronúnciase como D).
A diferencia del so personaxe en Mean Girls 2, foi amedranada na escuela. El matones dio-y el llamatu de "My Twigga", una toma nel so nome Maiara (pronunciáu "MY-Ah-Da"), una y bones ella yera oxetu de burlles por ser pequeña y delgada.
Carrera
Na seronda de 2010, ella actuó como convidada en The Vampire Diaries de CW como Sarah. En Atlanta, Walsh filmó Mean Girls 2 como Mandi Weatherly, una neña de la llista A camarilla.
Walsh taba nel Dr. Phil Show. Nel segmentu que revela les alcordances dolioses del so tiempu na escuela primaria y daba conseyos a los adolescentes sobre la meyor forma empoderarse a sigo mesmes. Esi mesmu día, Walsh compartió dellos conseyos mientres una tresmisión en vivu, patrocináu pol Dr. Phil Show.
Reading
Reading ye un pueblu y autoridá unitaria nel condáu de Berkshire, n'Inglaterra, Reinu Xuníu. Asitiada na confluencia de los ríos Támesis y Kennet, la ciudá ta a mediu camín ente Londres y Oxford, en cantu de l'autopista M4. La pronunciación inglesa d'esti nome ye (na notación del Alfabetu Fonéticu Internacional). Reparar la diferencia cola forma verbal homógrafa reading ("lleendo"), que la so pronunciación ye.
Reading ye probablemente'l centru de negocios más importante del sureste d'Inglaterra, aparte del Gran Londres. La mayoría de les compañíes importantes de Gran Bretaña tienen la so sede na ciudá, que tamién alluga numberoses multinacionales. El ECMWF (Centru Européu de Predicción Meteorolóxica a Plazu Mediu) tien la so sede equí. Ye amás una ciudá universitaria con una importante comunidá estudiantil.
El centru de la ciudá ta asitiáu cerca de les confluencias del Támesis y el ríu Kennet, lo que reflexa la historia de la ciudá como puertu fluvial. Antes de la confluencia, el Kennet estender por una estrecha abertura pa formar la planicie fluvial del Támesis. Reading ta a 64 quilómetros al oeste del centru de Londres y a 40 quilómetros al sureste d'Oxford.
Historia
thumbnail|left|Vista de la ilesia de Santa María de Reading. L'asentamientu orixinal foi fundáu nel sieglu VIII y recibió el nome de Readingum. El nome provién probablemte del términu anglosaxón pa "llugar de la xente de Readda". Tuvo ocupada polos viquingos nel añu 871. Nel añu 1086 la ciudá tenía unos 600 habitantes. L'abadía de Reading foi un centru de pelegrinaxe mientres la dómina medieval.
A finales del sieglu XVI, Reading yera la mayor ciudá nel condáu de Berkshire, con una población de 3.000 habitantes. La ciudá desempeñó un importante papel mientres la guerra civil; camudó de manes numberoses vegaes. Foi tamién el llugar nel que se llibraron diverses batalles mientres la revolución gloriosa de 1688.
En 1801, la población yera de 9.400 persones. Mientres el sieglu XIX Reading desenvolvióse como un importante centru manufacturero. Dende 1832 la ciudá tien dos miembros que lu representen nel parllamentu. El conceyu municipal introducir nel añu 1839.
Reading na actualidá
La Universidá de Reading mientres tol branu ufierta al campus principal como campamentu d'idioma inglés, pa mozos estranxeros, cientos d'adolescentes de más de 10 distintes nacionalidaes participen nestos cursos.Lo que vuelve a Reading mientres tol branu nun llugar llenu d'enerxía y compres.
La segunda universidá de Reading ye la Thames Valley University (TVU), que llegó a la ciudá en 2004, al fundise la TVU (d'Ealing y Slough) col Reading College and School of Arts & Design. Con campus nestos trés ciudaes, la universidá atrai a estudiantes de too l'oeste de Londres y del valle del Támesis. La TVU ye una universidá fora de lo común pos, de los sos 53.000 estudiantes, namái'l 40% lo son a tiempu completu y ufierta múltiples estudios téunicos que nun s'atopen en nenguna otra institución.
L'equipu de fútbol llocal, el Reading Football Club, fundar en 1871. Xugó per primer vegada na so historia na Premier League na temporada 2006-07, acabando en 8ª posición na clasificación. Xuega nel estadiu Madejski que, con capacidá pa 24.500 espectadores, comparte col equipu de rugby London Irish.
Ye'l llugar de nacencia de Catalina de Cambridge, duquesa de Cambridge y esposa del príncipe Guillermo de Cambridge, fíu del príncipe Carlos de Gales y, por tanto, segundu na llinia socesoria al tronu del Reinu Xuníu.
Louis Armstrong
Louis Armstrong (Nueva Orleans, 4 d'agostu de 1901 -Nueva York, 6 de xunetu de 1971), tamién conocíu como Satchmo o Pops, foi un trompetista y cantante d'Estaos Xuníos de jazz.
Trátase d'una de les figures más carismátiques ya innovadores de la historia del jazz y, probablemente, el so músicu más popular. Gracies a les sos habilidaes musicales y a la so brillosa personalidá, tresformó'l jazz dende la so condición inicial de música de baille, nuna forma d'arte popular. Anque nel arranque de la so carrera encimentó la so fama sobremanera como cornetista y trompetista, más palantre sería la so condición de vocalista la que-y consagraría como una figura internacionalmente reconocida y d'enorme influencia pal cantar jazzístico.
Primeros años
Louis Armstrong nació nel senu d'una familia bien probe y n'unu de los barrios marxinales de Nueva Orleans. La miseria apinóse cuando'l so padre, William Armstrong, abandonar. Louis yera entós un neñu y pasaría la so mocedá nun difícil vecinderu de les contornes de la ciudá. Siquier dende 1910, cuando foi deteníu per primer vegada, veríase esporádicamente arreyáu n'asuntu delictivos. La so madre, Mary «Mayann» Albert (1886-1942), dexaba a Louis y a la so hermana menor Beatrice Armstrong Collins (1903-1987) sol cuidu de la so güela, Josephine Armstrong, que naciera esclava y foi lliberada dempués de la Guerra Civil y dacuando, del so tíu Isaac.
La otra parte de la so educación infantil llograr vagabundeando peles cais y trabayando de chatarreru. Siendo entá bien neñu pudo ser consciente del tarrecible odiu racial que bañaba Estaos Xuníos nes primeres décades del sieglu XX. Per primer vegada notó que yera tratáu distinta y como él mesmu cuntaba, finalmente acabó «entendiendo que yera pol color de la so piel».
Nun esistíen antecedentes musicales na so familia, polo que'l so interés por esti arte surdió a partir de la escucha de les célebres bandes de Nueva Orleans, que desfilaben davezu peles aveníes de la ciudá. Esta familia foi la que fizo posible que se dedicara a la música y non a ser un rapazu problemáticu más de les cais de Nueva Orleans. Cuando la música llamólu y nun tenía un centavu pa mercar la so primer trompeta, el señor Karnofsky mercar. Eternamente estimosu y a pesar de ser de fe baptista, Louis Armstrong llevó'l restu de la so vida una estrella de David colgando del so pescuezu n'honor al so mecenes. Güei día esiste en Nueva Orleans una organización ensin ánimu d'arriquecimientu llamada The Karnofsky Project que s'encarga d'apurrir preseos musicales a neños ensin posibilidaes económiques.
Aprendió, de primeres, a tocar la corneta na banda de la Nueva Orleans Home for Colored Waifs, un reformatoriu para neños negros abandonaos a onde fuera unviáu en delles ocasiones por delitos menores, como por casu l'haber disparáu al aire mientres una Nuechevieya. Ellí, aconseyáu pol direutor del reformatoriu, Joseph Jones, y el profesor Peter Davis, optó pola trompeta ente otros preseos.