cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Capparis salicifolia
Taxonomía
Capparis salicifolia foi descritu por August Heinrich Rudolf Grisebach y espublizóse en Abhandlungen der Königlichen Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen 24: 17. 1879. Capparis: nome xenéricu que procede del griegu: kapparis que ye'l nome de l'alcaparra.
salicifolia: epítetu llatín que significa "coles fueyes col sauce".
Valdés
Valdés ye ún de los conceyos más grandes del Occidente asturianu. Tien una población de 12,421 habitantes y una densidá de población de 37,82 hab. por km². La so capital ye Ḷḷuarca y llenda colos conceyos de Navia, Villayón, Tinéu, Cuideiru y Salas.
Xeografía
thumb|250px|right Llenda al norte col mar Cantábricu, al este con Cuideiru y Salas, al oeste con Navia y Villayón y al sur con Tinéu y Salas. Ye un conceyu costeru con un gran númberu de sableres y cantiles, y xunto a ellos un paisaxe montañosu pal interior con grandes como'l de Paredes o Muñas y sierres montañoses como Las Palancas, Estoupo o Belén de la Montaña. El so puntu de mayor altor ye la Peña Cezures con 1.010 ms.n.m.
Hidrografía
Dientro la so rede hidrográfica, dos son los ríos más importantes, l'Esva y el ríu Negru, que desemboca na capital del conceyu. L'Esva entra nel conceyu pela parroquia de Paredes, traviesa'l conceyu de sur a norte percorriendo un total de 29 km, recibiendo'l nome de ríu Canero al entrar na vega del so mesmu nome. El ríu Negru porvien de la montaña na llende col conceyu de Villayón, percuerre un total de 19 km. hasta llegar a la capital, partiéndola en dos. Dambos ríos tuvieron siempre abondes truches, siendo l'Esva amás ún de los salmoneros d'Asturies.
Historia
Los primeros restos materiales nel conceyu Valdés atópense nel cabu de Busto y pertenecíen a cazadores-recolectores, fechaos va más de 300.000 años. Xunto a ellos atópense necrópolis tumulares en La Granda, San Pelayo, La Ronda, Piedrafita y Vil.luir y restos de la cultura castreña nel Cercu de los Mouros, Paredes y El Castiel.lu d'Otur.
Tamién hai restos d'industria romana d'estracción d'oru na cuenca del ríu Esva.
El Conceyu de Valdés afítase'n 1270 al traviés la carta fundacional de la Pola de Valdés por fueru d'Alfonsu X el Sabiu. De magar entós Ḷḷuarca convertiríase nel nucleu económicu, políticu y alministrativu del conceyu.
Asina, na Edá Media, l'actividá económica principal del conceyu ye la esplotación de bienes marítimos, que non solo alimentó a la so población sinón que dio llugar a una producción excedentaria que crearía un mercáu llocal y llevaría a la esportación a mercaos asturianos y estranxeros, sobremanera a tierres castellano-lleoneses.
Llingua
La fala del conceyu de Valdés encuadrase dientru del Asturianu occidental, concretamente dientru de la subvariedá nomada comu Asturianu occidental C, conocíu popularmente en Valdés comu "La falieḷḷa".
Evolución demográfica
Delles son les etapes nes que podemos estremar la evolución de la población nel conceyu de Valdés nel sieglu XX y principios del sieglu XXI. Desque a principios del sieglu XX, Valdés presenta una cifra de unos 26.000 habitantes, ésta mantúvose ensin cambeos hasta la década de los sesenta, fecha na cual esta tendencia rompióse de manera sópita, produciéndose nel siguiente censu un descensu de casi 6.000 persones, deriváu sobremanera d'una fuerte emigración. La década de los 70 y 80 déxanos una leve variación positiva nel fluxu poblacional, recuperándose un pocu la cifra, situación esta pasaxera, pos a partir d'esti momentu, la evolución vuelve tornase negativa, durando esta etapa hasta los nuesos díes na que tenemos una cifra de
El fenómenu migratoriu siempres tuvo bien presente na vida de Valdés, siendo los destinos ultramarinos los escoyíos pola población nueva de Valdés nos empiezos del sieglu XX, destín que cambió a mediaos de sieglu, onde les árees centrales asturianes, españoles y europees llevaron munchos d'estos movimientos. Del mesmu xeitu, la población medra enforma en branu.
La demografía amuésanos un avieyamientu de la población, sobremanera nes zones del interior, que cunten con una población más reducida que nes zones costeres. Los llugares costeros con más población son Ḷḷuarca, Trevías, Almuña, Cadavéu y Barcia.
Fiestes llocales
En branu celébrase'l Festival Vaqueiru y de la Vaqueirada na Braña d'Aristebano, y l'últimu domingu de xunetu una boda vaqueira. Les fiestes más populares son la del Rosariu (15 d'agostu) y San Timoteo (22 d'agostu) en Ḷḷuarca o el de La Regalina en Cadavéu l'últimu domingu d'agostu.
Erching
Erching ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Chamant (Cantal)
Saint-Chamant ye una comuña francesa del departamentu de Cantal, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
HD 81040
HD 81040 ye una nana mariella, una análoga solar de similares carauterístiques al Sol. De tipu espectral G0V na base de datos SIMBAD, la so magnitú absoluta nel catálogu Hipparcos (+5,17) ye más consistente con una estrella de tipu G2-3. Tien una temperatura efectivo de 5700 K, siendo'l so metalicidá el 69% de la del Sol; ésti valor ye bien próximu a la media de les estrelles nes cercaníes del Sistema Solar, pero inferior a la distribución de metalicidá pa les estrelles qu'alluguen planetes. El so radiu ye'l 86% del radiu solar y la so masa'l 96% de la masa solar.
Nun esiste unanimidá tocantes a la edá de HD 81040. En base al so movimientu galácticu, HD 81040 primeramente foi clasificada como una nueva estrella de discu, que la so edá, suxurida pol espectrógrafu ELODIE, podría ser de namái 800 millones d'años. Sicasí, midíes posteriores d'actividá cromosférica aumentaron la so edá hasta 4180 millones d'años. Los últimos estudios consideren una edá de 2500 millones d'años pa HD 81040.
Sistema planetariu
En 2005 dar a conocer la esistencia d'un planeta xigante (HD 81040 b) con una masa mínimo de 6,86 vegaes la masa de Xúpiter. A una distancia de 1,94 UA de la estrella, mover nuna órbita bien escéntrica, completando una vuelta cada 1001,7 díes.
Islla Robben
La islla Robben (n'inglés: Robben Island, n'afrikáans: Robbeneiland) ye una islla en Table Bay, a 12 km de la mariña de Ciudá del Cabu, la provincia Occidental del Cabu, Sudáfrica. El nome n'holandés significa ‘islla de les foques’. La islla ye práuticamente redonda con un diámetru d'aproximao 1 km; ye plana y álzase unos pocos metros sobre'l nivel del mar, tien una superficie de 5,07 km² (507 hectárees).
Dende finales del sieglu XVII, la islla Robben foi utilizada p'aisllar a ciertos grupos de persones, na mayoría de los casos prisioneros; nun principiu losl so primeres habitantes de forma permanente fueron líderes nativos de les colonies holandeses; sobremanera d'Indonesia. Tres una fallida rebelión de Grahamstown en 1819, mientres la quinta Guerra Xhosa, el gobiernu colonial británicu sentenció al líder africanu Makanda Nxele a cumplir cadena perpetua nesta islla, morriendo nes veres de Table Bay al intentar escapar.
La islla foi utilizada como colonia de malatos ente 1836 y 1931. Sicasí, la so fama recién vien-y por ser mientres parte sieglu del XX una prisión onde tuvieron deteníos prisioneros políticos del réxime del apartheid. Ente esos prisioneros destáquense Nelson Mandela, Walter Sisulu, Govan Mbeki, Robert Sobukwe y Kgalema Motlanthe.
Denny Miller
Denny Miller foi un actor d'Estaos Xuníos.
Biografía
Nacíu Bloomington (Indiana, EE. XX.). Miller foi una estrella de baloncestu de la UCLA, onde'l so padre yera un instructor d'educación física. Nel so últimu añu, mientres trabayaba con una compañía de mudances pa pagar la escuela, afayóse en Sunset Boulevard por un axente de Hollywood. Ye conocíu por interpretar a Tarzan na película Tarzan, the Ape Man 1959. Tamién co-protagonizó los films: The Party 1968 con Peter Sellers, Buck and the Preacher 1972, The Norseman 1978, Caboblanco 1980 con Charles Bronson. La so última actuación foi nel western, "Hell to Pay" 2005.
Islla Robben
La islla nun tien recursos propios d'agua; por esti motivu en 1965 instalóse sobre'l llechu marín una tubería que la conectó al sistema d'agües blanques de Ciudá del Cabu.
Na actualidá, cola prisión clausurada, y siendo declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco, la islla convirtióse nun popular destín turísticu al cual llégase por ferry dende Ciudá del Cabu.
Denny Miller
Televisión
Miller interpretó ente 1961-64, el papel de Duke Shannon na serie de televisión: Wagon Train. Tamién protagonizó la serie: Mona McCluskey, nel papel de Mike McCluskey. Como actor invitáu pasó por The Fugitive, Gilligan's Island, Mission: Impossible, Wonder Woman, Battlestar Galactica, The Rockford Files, The Incredible Hulk, The Misadventures of Sheriff Lobo, Dallas, Magnum, P.I., y munches más.
San Mateo de Gállego
<o>San Mateo de Gállego</o> ye un conceyu español de la provincia de Zaragoza. Cubre una superficie de 35,9 km². Ta a una distancia de 24 km de Zaragoza y asitiáu a una altitú de 281 m, xunto al Ríu Gállego, afluente del Ríu Ebro. Atópase llindáu al norte col conceyu de Zuera, al sur col barriu zaragozanu de Peñaflor, al este con Leciñena y al oeste con el mesmu ríu. Inclúi nel so términu 3 polígonos industriales y el barriu del Saso. A esta población puede aportase bien por aciu l'Autovía d'Huesca, salida de Villanueva de Gállego (norte) o bien por aciu la carretera A-123. miniaturadeimagen El xentiliciu del conceyu ye sanmateano.
Denny Miller
Filmografía
Mona McCluskey -tv serie *1968: Off to See the Wizard -tv Doomsday Machine Dr. Scorpion -tv filme *1978: The Norseman Lonesome Dove: The Series -tv
San Mateo de Gállego
Ilesia
La Ilesia parroquial mudéxar data del sieglu XVI y el so realza cola so Torre. Dientro de la parroquia hai talles y retablos con valor tantu entrañable como material.
Destaca la so Pila Bautismal y un trípticu recuperáu pa la parroquia.
Torre de la Ilesia
La Ilesia de San Mateo y la so Torre, alzar nun estremu del cascu antiguu de la Villa, onde una fonda espelunca sobre'l calce del ríu Gállego, llinda y constriñe el caserío, al empar que sirve de mirador natural sobre l'ampliu valle.
L'anómala situación de la Torre, tres la cabecera de la Ilesia, y el calter prismáticu del so cuerpu inferior, ensin decoración, apareyada en porcaces aljezones y ensin más abertures que los ventanales próximos al so remate, fai suponer la so preesistencia como torre defensiva integrante del Castillo, qu'entá da nome a la Plaza en que s'asitia, y que, según los téunicos, podría datar del sieglu XII.
Árees industriales
Inclúi nel so términu 3 polígonos industriales (Ríu Gállego I, II, III) que s'estienden a lo llargo de les carreteres A-123 y CV-852.
Servicios Municipales
Equipu de voluntarios de Proteición Civil, Fundación Municipal San Mateo y Organismu Autónomu de Servicios Sociales
Fiestes
Virxe del Rosario – Festividá: 15 d'agostu, * San Mateo Apóstol – Festividá: 21 de setiembre.
Islla Robben
Un fechu interesáu rellacionáu cola islla ye que n'ocasiones s'atoparon a lo llargo de los sieglos monedes d'oru nes sos mariñes. Esto debe a qu'a finales del sieglu XVII un barcu cargáu de monedes d'oru destináu al pagu de salarios en Batavia (Yakarta) naufragó nes mariñes de Robben Island, perdiéndose tola so carga. Esta ayalga, que tendría un bien altu valor anguaño, inda permanez nes agües alredor de la islla.
El Moturu Kramat, llugar sagráu pa los pelegrinos musulmanes de Robben Island, foi construyíu en 1969 pa conmemorar al Príncipe de Madura Sayed Abdurahman Moturu, unu de los primeros imanes de Ciudá del Cabu, exiliáu na islla a mediaos de 1740.
Wes Anderson
Wesley Mortimer Wales Anderson conocíu como Wes Anderson  ye un direutor de cine, guionista, actor y productor de cine d'Estaos Xuníos. Conocíu principalmente por dirixir la película n'animación Stop-motion: Fantastic Mr. Fox, amás de les películes The Royal Tenenbaums, The Darjeeling Limited, Hotel Chevalier, Moonrise Kingdom y The Grand Budapest Hotel, ente otres. En 2015 diseñó'l Prada Cafè Chigre Lluz pa la compañía de luxu italiana Prada, yá que foi nuna película de los años cincuenta pa recordar el diseñu icónico de los palacios de diseñu de Milán d'esa dómina.
Biografía
El cineasta nació y creció na ciudá de Houston, onde'l mozu Anderson yá suañaba col mundu del celuloide, grabando en super-8 ya inclusive faciendo los sos galanes nos pequeños teatros de la escuela. Estudió filosofía na universidá de Texas n'Austin onde conoció a Owen Wilson , xunto al qu'escribió Bottle Rocket, el so primer llargumetraxe.
Tamién s'alió con Owen pal siguiente llargumetraxe, Rushmore (Rushmore, 1998), la hestoria de Max Fisher y The Royal Tenenbaums (The Royal Tenenbaums, 2001). Gracies a esta postrera en 2002 fueron nomaos al Oscar como ameyores guionistes.
Una de les sos frases más conocíes foi: “Quiero tratar de nun repitime. Pero al paecer facer de cutio nes mios películes. Nun ye daqué que m'esforcie por faer. Yo namái quiero faer películes que sían personales, pero interesantes pa una audiencia. Siento que recibo crítiques por asitiar l'estilu enriba de la sustancia, y polos detalles que se traviesen nel camín de los personaxes. Pero cada decisión que tomu ye la manera de sacar alantre a esos personaxes.”
Cerveza Caleya
Cerveza Caleya ye una cervecera de tipu artesanal que tien el so centru de producción en La Felguera (Asturies).
Historia
En 2010 ñaz la fábrica de Cerveza Caleya, que llevanta les sos instalaciones nel conceyu Sobrescobiu, nel llugar de Rusecu, nel Parque Natural de Redes. En 2017 tresllada la so producción unos quilómetros más embaxo nel valle, en La Felguera (conceyu de Llangréu), anque sigui utilizando l'agua de los manantiales de la zona alta del Valle del Nalón. La cerveza de tipu artesanal realízase con malta de cebada y trigu, lúpulu y lleldu. El logotipu de la cerveza Caleya ye un faisán, animal en peligru d'estinción y presente na zona, delantre d'un sol naciente.
Vestia foetida
Vestia ye un xéneru monotípicu de plantes de la familia Solanaceae. La so única especie, V. foetida, endémica de Chile, onde la conoz colos nomes vulgares de huévil, chuplín o palqui. thumb|Vista de la planta
Distribución
Crez dende la rexón de Valparaíso hasta la isla de Chiloé, tantu na mariña como na precordillera andina. Prefier sitios húmedos y nun ye bien común.
Propiedaes
A pesar de la so toxicidá, usar en medicina popular pa tratar la disentería.
Taxonomía
Vestia foetida describióse por Johann Centurius Hoffmannsegg y espublizóse en Verz. Pfl. 119. 1824.
Capparis retusa
Capparis retusa, comúnmente llamada sacha alcaparro, poroto guaicurú, ye una especie orixinaria del sur de Suramérica.
Descripción
Ye un arbolín d'ente 2-8 m d'altor, cañes trabancoses, xamasca trupu. Fueyes simples, perennes, alternes, verde escures, elíptiques, grandes, de 2-6 x 1-4 cm; marxes simples, nervadura central prominente na cara inferior, y munches fueyes con escotadura nel estremu; crocantes, y gustu a repollu. Les cañes son fines, bien ramificaes, presenta lenticelas, corteza llisa, verde, ensin escayos.
Inflorescencia con flores perfectes, completes, solitaries, grandes, de 3–5 cm de llargu; 4-sépalos llibres, carnosos, verdes; 4-pétalos llibres, amarellentaos. 40-80-estames bien llargos, vistosos, ovariu súperu, cilíndricu, dixebráu de los demás ciclos florales por un pedicelo llargu (ginóforo). Frutu cápsula (asemeya una chaucha), 4–11 cm de llargu, con notables estrangulaciones. Abre sola al maduror, granes castañes, llises, como porotos, 8 x 4 mm; suelen granar na planta.
Propiedaes
D'esti arbustu utiliza el raigañu, la corteza y los brotos florales. Anque nun ye una planta melecinal en sí mesma, tien delles propiedaes terapéutiques.
Distribución y hábitat
Distribúise per delles rexones d'Arxentina y Bolivia.
Taxonomía
Capparis retusa foi descritu por August Heinrich Rudolf Grisebach y espublizóse en Abhandlungen der Königlichen Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen 24: 18. 1879. Capparis: nome xenéricu que procede del griegu: kapparis que ye'l nome de l'alcaparra.
retusa: epítetu llatín que significa "romu, ensin punta''".
Llingües beboides
Les llingües beboides son un grupu de les llingües bantoides meridionales falaes nel suroeste de Camerún, anque dos de les llingües (bukwen y mashi) fálense sobre la frontera con Nixeria. Les llingües beboides orientales podríen de fechu tar más rellacionaes coles llingües tivoides y llingües momo, anque'l beboide occidental, si ye que ye un grupu filoxenéticu, podríen tar más rellacionaes coles llingües ekoides y les llingües bantús.
Investigaciones
La investigación previa inclúi un estudiu de les clases nominales nes llingües beboides de Jean-Marie Hombert (1980), Larry Hyman (1980, 1981), una disertación de Richards (1991) sobre la fonoloxía de los trés llingües beboides orientales (Noni, Ncane y Nsari), Lux (2003) un léxicu del y Cox (2005) una fonoloxía del Kemezung.
Llingües del grupu
Los informes sobre encuestes del SIL International han prporcionado más detalles del beboide oriental y occidental (Brye & Brye 2002, 2004; Hamm et al. 2002). Hamm (2002) ye una curtiu compendiu del grupu completu. El beboide oriental ye una unidá filoxenética claramente válida, los sos falantes reconocen la rellación ente les sos llingües y la so distribución actual ye la resultancia de movimientos de población recién, reflexáu na cercanía llingüística. Per otra parte, el grupu beboide occidental como unidá filoxenética ye más dudosu, ye posible que tea más estrechamente emparentáu coles llingües de los pacionales que col beboide oriental, ya inclusive el grupu beboide occidental podría nun constituyir un grupu, anque dicha asunción caltiénse entá como hipótesis de trabayu (Good, 2009). Blench (2011) clasifica a les llingües beboides orientales y occidentales como cañes distintes dientro del bantoide meridional.
Bikya (Furu) ye seique una llingua beboide, anque la so clasificación como beboide ye incierta.
Comparanza léxica
Pa les variedaes beboides occidentales o yemne-kimbi los numberales son: ! GLOSA ! Abar !! Missong ! Ajumbu ! Mundabli ! PROTO- BEB. OCC.
Corvus ossifragus
El Corvus ossifragus ye una especie d'ave na familia Corvidae. La mesma suel habitar en hábitats con terrenes húmedos nel este y sureste d'Estaos Xuníos.
Descripción
thumb|Grupu de Corvus ossifragus. thumb|left|Corvus ossifragus pescador xintando un güevu. Esti cuervu tien ciertes semeyances col cuervu americanu pero ye más pequeñu midiendo de 36–41 cm de llargu y el so plumaxe ye más nidiu y sedosu. Les sos partes inferiores tienen un rellumu azul o azul-verdoso. Los güeyos son un color pardu escuru. Les diferencies solo nótense cuando dambes especies asítiense llau a llau o al escuchar el so llamáu. El so picu ye un pocu más delgáu que'l del cuervu americanu.
La diferenciación visual con respeutu al cuervu americanu ye bien difícil y de cutiu pocu exauta. Sicasí esisten otres diferencies amás del tamañu. Los cuervos pescadores tienen picos y pates más delgaos. Amás pueden tener un pequeñu bultu a la fin del segmentu cimeru del picu. Los cuervos pescadores tamién paez como si tuvieren pates más curties al caminar. Amás un elementu de diferenciación importante ye que al llamar el cuervu pescador agáchase y eriza les plumes del gargüelu.
Distribución y hábitat
Esta especie habita na zona marina este d'Estaos Xuníos dende l'estáu de Rhode Island pel sur hasta Key West, y al oeste a lo llargo de la llinia costera norte del Golfu de Méxicu y numberosos sistemes fluviales tierra adientro. Frecuenta les marismes y sableres costeres, al igual que ríos, llagos y banzaos interiores, y mariñes de ríos.
Naoki Sugai
Naoki Sugai (菅井 直樹, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Doñinos de Salamanca
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes d'Argentina, Doñinos de Salamanca, El Pegollo, San Julián de Valmuza y Santibáñez del Río. Ocupa una superficie total de 14,05 km² y según los datos demográficos pol INE nel añu, cuenta con habitantes.
Historia
Fundáu na Edá Moderna, el términu de Doñinos, nel que yá taben poblaos Santibáñez del Río y San Julián de Valmuza, quedó integráu na Edá Media nel cuartu de Baños de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Lleón. A empiezos del sieglu XVII Doñinos nun pasaba de ser un amenorgáu nucleu agrariu, una finca, de non más de 6 vecinos que dependía no eclesiástico de Carrascal de Barregas.
Nucleos de población
miniaturadeimagen|Conceyu ya Ilesia El conceyu estremar en dellos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Comunicaciones
Al ser una llocalidá del área metropolitana de Salamanca, dispón d'una llinia propia d'autobús, operada pola empresa Arribas Bus S.L. que la xunen cola capital provincial. Amás tamién pasen otres llinies operaes por esta mesma empresa que la xunen con diversos puntos de la provincia.
Llingües bicolanas
miniaturadeimagen|300x300px|Distribución xeográfica d'importante Bikol llingües y dialeutos al traviés de [[Bicolandia|Bicol rexón; la clasificación basada en Lobel (2013)]] Les Llingües bicolanas o Llingües Bikol son un grupu de llingües falaes mayoritariamente na Península de Bicol, na islla de Luzon, na provincies de Catanduanes y la Islla Burias de Masbate.
Grupos
derecha|miniaturadeimagen|Un ensayu escritu nun Bikol dialeutu. Les llingües de Bikol arrexuntaos según Ethnologue ye:
Lobel (2000)
Mientres McFarland (1974) parte Bikol a 11 dialeutos, Lobel (2000) parte Bikol a 12 dialeutos distintos (incluyendo Partíu Bikol, que McFarland nun estrema) y 4 cañes principales.
Naga Variante d'área de la ciudá ## Estándar oriental Bikol @– Faláu en y alredor Ciudá de Legazpi, Catanduanes ciudá del sur y del norte de San Andres y Caramoran y De'l norte Sorsogon Bato Variante d'área ## Baras Variante d'área Variante de San Miguel (transitional a Del norte Catanduanes)
Caramoran Variante d'área (transitional a Del sur Catanduanes) Panganiban Variante d'área ## Viga Variante d'área
Del sur Sorsogon tamién sabíu como Gubat llingua @– Faláu en Gubat; Barcelona; Bulusan; Santa Madalena; Matnog; Irosin; y Bulan, Sorsogon.
Dellos dialeutos de Del sur Bikol tener el cercanu central unrounded vocal /ɨ/ como reflex de Proto-Austronesian *y. Aun así, Proto-Austronesian *y ta dau cuenta como /o/ en Libon. Dos Bikol los dialeutos tienen consonantes adicionales úniques, concretamente Del sur Catanduanes, que tien un interdental consonante llateral /l̟/ (tamién transcrito como l̪͆ ), y Buhi-non, que tien el voiced velar fricative /ɣ/.
Enllaces esternos
Un Bikol base de datos de llingua
Club de Fútbol Asturias
thumb|right|250px|Equipu Asturies F.C. que xugó escontra'l [[Colo-Colo de Chile nel añu 1927.]] El Club de Fútbol Asturias foi un equipu de fútbol que xugó na Lliga Mayor de Fútbol y que tuvo como sede la Ciudá de Méxicu. Al coronase na temporada 1943-1944, l'Asturias convertióse nel primer campeón del fútbol mexicanu na so era profesional. Superaría al poderosu Real Club España nel que xugó n'aquella dómina'l míticu delanteru Lángara enantes de tornar al Real Uviéu. En temporada regular dambos equipos quedaríen empataos na tabla xeneral polo que se tuvo que xugar un desempate que dio como resultáu un trunfu de 4-1 del Asturies sobro l'España, dando asina al primer campeón del fútbol mexicanu profesional. L'equipu yera dirixíu pol austriacu Ernesto Pauler. Amás de ostentar l'honor de ser el primer campeón profesional de Méxicu, l'Asturies guarda un record nes sos vitrines, y ye'l de ser el mayor ganador de torneos de Copa hasta anguaño, con 8 títulos.
Historia
El Centru Asturianu de Méxicu naz el 7 de febreru de 1918, cuando un grupu d'asturianos, encabezaos por José Menéndez Aleu, Ángel H. Díaz y Antonio Martínez Cuétara axuntárase pa fundar el club na Ciudá de Méxicu.
La idea principal pa la creación del Club, foi faer un equipu de fútbol qu'unificara a tolos asturianos qu'emigraren d'Asturies a Méxicu, ye asina que l'equipu empecipia la so participación n'actividaes deportives nel mesmu añu de la so fundación en 1918. Nos últimos años de la década de los 30 l'Asturies FC representaría'l sentimientu antifascista de la mayoría de los exiliaos del estáu español en Méxicu.
A mediaos de xunetu de 1918, l'equipu intenta entrar a la Lliga Amateur que nesi entós yera xugada namái por equipos de la Ciudá de Méxicu y conocíase-y como "Lliga Mexicana Amateur d'Asociación Foot-Ball". La lliga pidió-y xugar trés partíos contra rivales pertenecientes a l'Asociación; pa ello l'Asturies xugó escontra'l Germania, l'América y el Tigres de Méxicu. Llograría vencer al Germania 3-0 y al Tigres 1-0, ente que col América empató a 3, sicasí la so solicitú foi refugada, polo que'l club decide formar la so propia lliga llamada "Unión Nacional de Association Foot-Ball".
La lliga xuégase nel campu Asturies construyíu en Paséu de la Reforma, na Ciudá de Méxicu. Dexábase'l pasu de baldre p'asistir a los partíos lo qu'afectó a los partíos de la Lliga Mexicana, polo que decidieron finalmente l'aceptar al club na temporada 1919. En 1920 contrátase como direutor téunicu al escocés Gerald Brown, y l'equipu llogra ganar la so primer copa, la Copa Cuadonga. Pa 1921, l'equipu de fútbol de lliga profesional queda como seición deportiva del Centru Asturianu.
Esti equipu llogró trunfos tan importantes como la Copa Centenariu de 1921, y sería Campeón de Lliga y de Copa en bien de veces, lo mesmo a nivel Amateur como a nivel Profesional. Al Asturies conocióse-y como l'equipu de "La Casona"; foi bautizáu asina porque la so sede, que s'atopaba na esquina de Orizaba y Puebla na Colonia Roma, yera una casona pimpana.
Estadiu
El 1 de marzu de 1936, siendo presidente José Díaz Bernardo, inaugúrase'l Campu Asturies, depués "Parque Asturies". Con un partíu ente l'Asturies y el Botafogo de Brasil. Esti estadiu, con capacidá pa 25,000 espectadores, marcó toa una dómina nel deporte en Méxicu. Construyóse na güei llamada Calzada de Chabacano.
El Parque Asturies yera un complexu deportivu que cuntaba con trés campos de fútbol, seis canches de voleibol, trés con forga de madera y trés con tarmac, banzáu olímpicu y fuesa de clavaos, cuatro boleres, doce meses de tenis (10 de magre y 2 sintétiques), seis frontones, cuatro canches de squash, tres gimnasio, tres canches de basquetbol, trés restoranes, meses de boliche, sales tipu cine y estenses árees verdes. Celebraba delles fiestes al añu, ente elles les conocíes como Romeríes, de Cuadonga, en setiembre, del Sociu (la más grande), n'ochobre y la Jira Asturiana n'abril.
El 29 de marzu de 1939, nun alcuentru bien importante ente'l Necaxa y el llocal Asturies, les graes de madera del inmueble fueron amburaes por aficionaos necaxistes por cuenta del son enfadu énte un error arbitral en contra de l'equipu roxiblancu; les llapaes arrobináronse, dexando al estadiu en povisa.
Inauguración del Parque Asturies
Data: Domingu 1 de marzu de 1936 Árbitru: A. Fernández Resultáu: Asturies FC 4 - Botafogo 2 Goles: Ruiz 30', 79'; Frade 67', Argüelles 86' (Asturies) / Leite 49' y 59' (Botafogo)
Alliniaciones
ASTURIES FC: Alfonso Riestra; Benjamín Alonso y José Ramón Ballina; Baca, Sergio Alonso y Justo Sansebastián; Fernando García Frade, Francisco Argüelles, Efraín Ruiz, Donato Alonso y Antonio Huitt. BOTAFOGO: Aymoré Morera; Otacilio y A. López Concado "Ñariz"; Alphonso de Silva "Alfonsinho", Zeccone "Martim" Silveira y Heitor Canale; Russo, Leónidas da Silva, Carvalho Leite, Alvaro y Rodolfo Barteczko "Patesko".
Conspectus sectionum specierumque generis Serjaniae
Conspectus sectionum specierumque generis Serjaniae (embrivíu Consp. Sect. Sp. Serjan.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol taxónomu, micólogu, algólogu alemán Ludwig Adolph Timotheus Radlkofer y espublizáu en Munich nel añu 1874. Foi pre impresu col nome de ''Monogr. Serjania''.
Zaire (dixebra)
El nome Zaire puede referise a:
Dean Miller
Dean Miller foi un actor y presentador estauxunidense, quiciabes más conocíu pol so papel de xenru na sitcom de la CBS December Bride (1954–1959). Amás, Miller foi co-presentador del programa d'entrevistes de la NBC Here's Hollywood.
Biografía
El so verdaderu nome yera Dean C. Stuhlmueller, nació en Hamilton, Ohio, y graduóse na Universidá Estatal d'Ohio en Columbus (Ohio). Nos sos entamos trabayó nuna emisora radiofónica d'Albany, Nueva York.
Más palantre viaxó a Hollywood, California, debutando nel cine col papel de Archie O'Conovan nel filme de 1952 Skirts Ahoy!. Esi mesmu añu foi Ben Jones en Because You're Mine y Monty Dunstan en Everything I Have Is Yours. En 1953 interpretó a Mac en Small Town Girl y a George en Dream Wife, película de Cary Grant y Deborah Kerr.
En 1954 Miller foi escoyíu pa trabayar na serie televisiva December Bride, na cual encarnaba a Matt Henshaw, un arquiteutu. Nel show participaben Spring Byington (1886–1971), como la so suegra, y Frances Rafferty (1922–2004), como la so esposa. Verna Felton y Harry Morgan tamién tuvieron papeles recurrentes de repartu na serie. December Bride caltener a lo llargo de 111 episodios, y el so ésitu favoreció una serie spin-off, Pete and Gladys (1960–1962), protagonizada por Harry Morgan y Cara Williams.
Tres December Bride, Miller actuó namái n'otros dos causes en series televisives: en 1959 intervieno nun capítulu de la serie de la CBS The Millionaire, encarnando a Harry Brown, y en 1960 foi George Manville nel episodiu tituláu "Happily Unmarried" de la sitcom de la NBC The Tab Hunter Show.
Darréu entró a trabayar nel programa Here's Hollywood, onde de cutiu entrevistaba a estrelles del cine y a cantantes na so propia casa, ente ellos a Cary Grant, Paul Newman y Elizabeth Taylor. En 1963 Miller foi convidáu del concursu de la NBC Your First Impression, presentáu por Bill Leyden y Dennis James.
En 1965 Miller adquirió la emisora radiofónica WMVR-FM (105.5) de Sidney, Ohio. Más palantre Miller trabayó como presentador de noticies na emisora televisiva WDIV-TV de Detroit.
Dean Miller finó en 2004 por causa de un cáncer en Grosse Pointe Woods, Michigan, cerca de Detroit. Tenía 79 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu Graceland de Sidney, Ohio.
Capparis speciosa
Capparis speciosa, llamada comúnmente sacha bola verde, sacha naranxa, ye una especie del xéneru Capparis orixinaria del sur de Suramérica.
Descripción
Ye un árbol d'ente 2-8 m d'altor, copa trupa, cañes trabancoses, xamasca trupu. Fueyes simples, perennes, alternes, verde escures intenses, elíptiques, grandes, de 3-8 x 2-4 cm; marxes simples, nervadura central prominente na cara inferior, y munches fueyes con escotadura nel estremu, con un pequeñu escayu o mucrón; crocantes, y gustu a repollu. Cañes fines, bien ramificaes, presenta lenticelas, corteza llisa, verde escura, ensin escayos.
D'esti arbustu utiliza el raigañu, la corteza y los brotos florales. Anque nun ye una planta melecinal en sí mesma, tien delles propiedaes terapéutiques.
Distribución y hábitat
Distribúise per Bolivia: rexón de Chuquisaca, Cochabamba y Santa Cruz. Arxentina: rexón de Catamarca, Chaco, Corrientes, Formosa, Jujuy, Salta, Santa Fe, Santiago del Estero, Tucumán. Paraguái: rexón de Boqueron, Presidente Hayes.
Ye parte del estratu arbóreo baxu y arbustivo del monte. Abonda n'ambientes degradaos. Prefier sitios secos, soleyeros, salobres como los peladares.
Taxonomía
Capparis speciosa describióse por Griseb. y espublizóse en Abhandlungen der Königlichen Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen 24: 18. 1879.
Amezketa
Amezketa ye un conceyu de la provincia vasca de Gipuzkoa (España).
Pardirallus sanguinolentus
Pardirallus sanguinolentus ye una especie d'ave gruiforme de la familia Rallidae mesma de Suramérica; habita los güelgues esistentes dende'l Perú a les Malvines y de Chile a Brasil.
Subespecies
Conócense seis subespecies de Pardirallus sanguinolentus :
HD 82943
HD 82943 (HIP 47007 / SAO 155312 / BD-11 2670) ye una estrella na constelación d'Hidra de magnitú aparente +6,54. Alcuéntrase a 90 años lluz de distancia del Sistema Solar. Conócense dos planetes estrasolares confirmaos n'órbita alredor d'esta estrella.
Carauterístiques físiques
HD 82943 ye una nana mariella de tipu espectral G0 —na base de datos SIMBAD apaez como F9V— con una temperatura efectivo de 5874 K. Tien un diámetru un 12% más grande que'l del Sol y relluma con una lluminosidá un 58% superior a la lluminosidá solar. La so masa envalórase un 18% mayor que la masa solar, teniendo una edá averada de 3080 millones d'años. Ta más arriquecida en metales que'l Sol; el so conteníu relativo de fierro ye un 86% mayor que'l de la nuesa estrella, ente que el de magnesiu ye casi tres veces mayor.
Presencia de litiu-6
HD 82943 contién una cantidá escepcionalmente alta de litiu-6. De forma natural, les estrelles nun contienen esti isótopu, yá que, a diferencia d'otros elementos más llixeros que'l fierro, los nucleos llixeros de litiu tantu'l litiu-6 como'l litiu-7—, beriliu y boru nun son producíos en cantidaes significatives nes estrelles. Ello ye que el litiu-6 ye bien "fráxil", siendo fácilmente destruyíu por choques ente protones a una temperatura de "namái" 1.500.000 K; en comparanza, la fusión nuclear d'hidróxenu en heliu asocede aproximao a 10.000.000 K. N'estrelles asemeyaes al Sol —como HD 82943—, los posibles átomos de litiu-6 presentes na estrella recién nacida seríen "quemaos" mientres les primeres fases de la evolución estelar, sumiendo dafechu en namái unos millones d'años. Sicasí, en posteriores etapes evolutives, les capes esternes de la estrella permanecen relativamente aisllaes del caliente interior. Por ello, si esistiera una posterior contaminación de litiu-6 procedente del esterior, ésti podría ser calteníu nes "fríes" capes esteriores posiblemente mientres miles de millones d'años.
A diferencia de les estrelles, los planetes nunca algamen abonda temperatura pa quemar el so conteníu inicial de litiu-6, reteniendo'l conteníu d'esti isótopu. La respuesta más simple y convincente pa esplicar la presencia de litiu-6 en HD 82943 ye qu'unu o dellos planetes, o siquier material planetariu, cayeron na estrella. Esti eventu tendría llugar una vegada superaes les primeres fases de la evolución estelar.
Sistema planetariu
El primer planeta descubiertu, HD 82943 b, orbita a una distancia media de 1,19 UA de la estrella, emplegando 441 díes en completar la órbita. El segundu planeta, HD 82943 c, mover nuna órbita más cercana, a una distancia media de 0,75 UA, emplegando 219 díes pa completar la so órbita. Dambos planetes son más masivos que Xúpiter.
Postulóse la presencia d'un tercer planeta, con un periodu de 900 díes y una masa del 35% de la masa de Xúpiter, que la so esistencia nun foi confirmada.
Takayuki Nakahara
Takayuki Nakahara (中原 貴之, ) ye un ex-futbolista xaponés.
René Higuita
José René Higuita Zapata  ye un ex-futbolista y entrenador colombianu quien se desempeñaba como arqueru. Ye consideráu como unu de los meyores porteros na historia del fútbol. Anguaño ye l'entrenador d'arqueros d'Atlético Nacional.
El so particular estilu de xuegu, de porteru xugador, na llinia de José Eusebio Soriano, Hugo Gatti y la so peculiar personalidá, convertir nun ídolu nel so país mientres les décades de los ochenta y noventa. Foi escoyíu pola IFFHS como l'octavu meyor golero suramericanu del sieglu XX en 2004.
El coraxosu estilu de xuegu de Higuita foi fundamental pa un cambéu clave nes regles del fútbol, pos depués de la so actuación nel Mundial d'Italia 1990; con ventureres y espectaculares xugaes per fora del área bien escasamente vistes en partíos de fútbol per parte del porteru y nunca antes vistes nel máximu eventu orbital de fútbol, llevaron a que nun congresu téunicu en Coverciano en 1990 empezar a falar del arqueru-líbero y llegóse a la conclusión que yera necesariu impulsar l'usu de los pies nos arqueros. Esto determinó que la FIFA estableciera la norma pola que, si un futbolista devuelve al so compañeru porteru'l balón colos pies, ésti nun puede recibilo o tocalo coles manes, de lo contrario sanciónase un tiru llibre indireutu, que tamién ye conocida como la Llei Higuita.
Higuita ye reconocíu como unu de los meyores porteros de la historia del fútbol suramericano y una figura clave nel ascensu de Colombia dientro del panorama futbolísticu internacional, siendo parte d'una gran xeneración al llau de Carlos Valderrama, Freddy Rincón, Adolfo "el Tren" Valencia, Faustino Asprilla, Leonel Álvarez, ente otros.
Amás, ocupa'l quintu puestu nel escalafón de los arqueros más goliadores na historia del fútbol (ocupó'l primer llugar per dellos años) con 41 tantos en xuegos oficiales, por detrás de Rogério Ceni, José Luis Chilavert, Dimitar Ivankov y Jorge Campos.
Biografía
Nació en Castiella, un barriu de clase media-baxa de la ciudá de Medellín. Fíu d'una madre soltera, María Dioselina Higuita, quien morrería pocos años dempués de la so nacencia, polo que'l pequeñu René foi criáu pola so güela Ana Felisa. La so infancia trescurrió metanes grandes dificultaes económiques, polo que trabayó como vendedor de periódicos y realizó diversos oficios pa ganase la vida.
L'actual esposa de René Higuita llámase Magnolia y colla tien dos fíos, Andrés y Pamela. Amás ye padre de Cindy Carolina, fía de la so primer esposa finada. Nel presente tamién ye un feliz güelu de dos neñes y un neñu.
El so ingresu como porteru foi bien anecdóticu. Nun tornéu d'el so escuela entamó un partíu nel que se diben a escoyer a los meyores xugadores pal Independiente Medellín; René yera'l goliador del equipu, pero mancóse'l porteru y nel so llugar poner a él, volviéndose dende entós el dueñu indiscutible del pórticu.
Entamos
En 1981 foi parte de la Seleición d'Antioquia sub-16 dirixida por Luis Alfonso Marroquín, qu'a lo postrero saldría campeona de Colombia. Foi convocáu años dempués a la seleición nacional xuvenil sub-19, que participó nel Suramericanu de Paraguay en 1985, que esllumó pol so fútbol-espectáculu siendo l'empiezu de la nueva yera del balompié colombianu, y cola que clasificaría pal Mundial Xuvenil na Xunión Soviética d'esi mesmu añu. Sicasí, en dichu tornéu Higuita nun pudo xugar yá que tenía una mancadura na manzorga, aun así foi incluyíu na nómina que viaxó a representar a Colombia, asistió como suplente d'Eduardo Neñu; de casualidá, foi la única ocasión en que'l antioqueño yera l'emerxente del bogotanu, pos nes seleiciones de mayores asocedió dafechu al contrariu.
Millonarios
A nivel profesional la so carrera deportiva empecipiar en 1985 en Millonarios.
Higuita, dempués de la brillosa figuración cola seleición colombiana nel Suramericanu Xuvenil d'Asunción, llegó al cuadru tricolor y algamó a apostar seis partíos como titular.
Dizse que l'estilu de xuegu qu'adoptó y que desenvolvió n'años posteriores, d'abandonar l'arcu col balón apoderáu y amagando rivales, foi una emulación del que fixera nel so momentu l'arqueru arxentín Alberto Vivalda, moteyáu 'El Llocu', quien por esi entós cumplía la so última temporada como portera de Millonarios, y con quien Higuita compartiera tamién dellos entrenamientos.
Atlético Nacional
En 1986 volvió a la so ciudá natal a xugar col Nacional, qu'empezaba a ser dirixíu por Francisco Maturana y so la so batuta llograría dellos de les sos más importantes trunfos. El 31 de mayu de 1989 l'Atlético Nacional coronóse campeón de la Copa Libertadores d'América, el primer trunfu nesti tornéu d'un equipu colombianu. La final, xugada contra'l Club Olimpia de Paraguái en Bogotá, definir por aciu tiros penales y Higuita atayó cuatro y anotó unu na serie inicial. N'avientu d'esi añu xugó la final de la Copa Intercontinental contra'l AC Milan d'Italia, teniendo una destacada presentación y perdiendo nel últimu minutu del tiempu de prórroga. Tamién ganó la Copa Interamericana en 1990 con una memorable actuación.
Regresu al Nacional
Tornó otra vegada al Nacional col que se coronó campeón de Colombia en 1994. En 1995 algamó de nuevu la final de la Copa Libertadores d'América, perdiendo ante'l Grêmio de Portoalegre de Brasil. Nesi tornéu recuérdase que nes semifinales contra River Plate, nel partíu d'ida en Medellín, Higuita cobró y anotó un gol de tiru llibre col que-y daba la ventaya transitoria al equipu colombianu en dicha serie. La cual definióse nel partíu de vuelta en Buenos Aires ónde magar la derrota de 1x0 René Higuita tuvo una bien destacada actuación. Empatada la serie entós, tuvo de definise por aciu tiros de penal onde nuevamente Higuita atayó'l cobru decisivu. Según el llibru Histories insólites de la Copa Libertadores de Luciano Wernicke, esa foi l'actuación más espectacular d'un arqueru na historia de la competición.
Veracruz y Aucas
Xugó dempués nel Club Tiburones Rojos de Veracruz de Méxicu y darréu tornó a Colombia. Depués foi a xugar al club Aucas d'Ecuador.
Retiru
Higuita tamién ye recordáu por ser el pioneru de los arqueros goliadores, pos mientres la so carrera profesional llegó a marcar 44 goles en partíos oficiales, 37 pela vía del penalti y otros 7 pola del tiru llibre. El récor ostentar Rogério Ceni.
El 24 de xineru de 2010 realizó'l so partíu de despidida nel Estadiu Atanasio Girardot, con una asistencia de 21.307 espectadores.
Como Entrenador
Higuita llegó a mediaos del 2011 a territoriu árabe pa ser l'entrenador d'arqueros del Al-Nassr. Ellí foi asistente de Pacho Maturana, Poliya da Silva y Raúl Caneda. Hasta qu'en febreru del 2016 asume en propiedá como entrenador del club árabe.
Seleición de Colombia
Amás de la seleición xuvenil de Marroquín que clasificó a la Copa Mundial de l'antigua Xunión Soviética en 1985, René Higuita fixo parte de la seleición sub-23 qu'en 1987 participó nel tornéu preolímpicu de Bolivia, qu'apurría dos cupos pa los Xuegos Olímpicos de Seúl en 1988. Colombia remató cuarta pero yá daba amueses d'una renovación nel so fútbol; destácase que nesta competición el cuadru cafeteru venció 2-0 a Brasil (per primer vegada nun preolímpicu) y el mesmu Higuita detúvo-y un tiru penal al delanteru brasilero Bebeto. El téunicu yera Francisco Maturana.
Nesi mesmu añu foi convocáu per primer vegada a la Seleición de Colombia de mayores, tamién dirixida por Maturana pa la Copa América de 1987 celebrada n'Arxentina, cumpliendo una destacada actuación y ocupando el tercer llugar del tornéu por cuenta de la dueña de casa, que cayó 1-2 inclusive teniendo nes sos files a Diego Armando Maradona.
En 1989 xuega la Copa América en Brasil, pero l'equipu queda esaniciáu en primer ronda. Esi mesmu añu la seleición colombiana llogra clasificase al Mundial de fútbol d'Italia 1990 en repechaje contra Israel, tres 28 años d'ausencia del máximu certame balompédico.
Nel campeonatu orbital de 1990 que se llevó a cabu n'Italia, Higuita atayó una pena máxima contra Yugoslavia y tuvo una importante actuación contra l'equipu alemán, a lo postrero vencedor del certame. Con ventureres xugaes, escelentes atayaes y un estilu de xuegu únicu (que s'acoplaba al 'llíricu' estilu d'esa seleición colombiana), Higuita taba convirtiéndose nuna de les figures del certame, realizando ventureres aiciones que nunca se vieron nun campeonatu d'esti tipu.
Asina, Colombia clasificó a los octavos de final del tornéu per primer vegada na so historia y tuvo d'enfrentar a Camerún. Nesi partíu hubo una aición nel segundu tiempu suplementariu, cuando los africanos vencíen 1-0, en que'l defensa cafeteru Luis Carlos Perea devuélve-y el balón a Higuita, ésti recibir y quixo amagar al delanteru Roger Milla, sicasí l'atacante robó-y l'esféricu y por cuenta de esto anotó'l segundu gol col qu'a lo postrero Camerún sacó a Colombia del tornéu orbital. Depués d'esto l'arqueru antioqueño foi señaláu por dellos sectores de l'afición y de la prensa como'l direutu culpable de la eliminación mundialista, pos ensin la so xugada temeraria la resultancia pudo ser distintu.
Xugó la Copa América 1991 onde la seleición colombiana terminó cuarta.
Otru momentu amargosu pal arqueru antioqueño asocedió na Copa América de 1995 llevada a cabu n'Uruguái. Nel partíu contra Brasil, el volante brasilero Juninho cobró un tiru d'esquina y Higuita, intentando refugar, introdució'l balón nel arcu colombianu. Foi un autogol insólitu na so carrera. Magar ello, Colombia clasificó a cuartos de final y ellí dexó nel camín a Paraguay nuna serie de penales, onde'l cancerbero anotó unu de los disparos y amás tapó'l cobru decisivu. En semifinales l'equipu anfitrión sacó de carrera al conxuntu cafeteru, xugando entós el partíu col tercer puestu contra la seleición estauxunidense, que ganó l'equipu colombianu por 4 a 1.
Con tou y los discutinios, Higuita yera un ídolu nel so país y perdayuri ufiertábense productos cola so imaxe, dende camisetes hasta cuadiernos.
Como porteru na seleición Colombia xugó en 68 partíos internacionales, recibió 54 goles y anotó 3; la so última convocatoria a la seleición nacional foi pa la Copa América de 1999, el téunicu yera Javier Álvarez y ellí foi suplente del fináu Miguel Ángel Calero Rodríguez.
Los Escorpiones
El 8 de setiembre de 1995 algamaría mayor fama internacional en realizando una llexendaria xugada nel estadiu de Wembley. Mientres un partíu qu'apostaba la seleición Colombia contra Inglaterra, Higuita refugó un disparu de Jamie Redknapp por aciu L'Escorpión, una acrobática y venturera maniobra que yá fai parte de la historia del fútbol. Nésta'l porteru llanza'l so cuerpu escontra alantre y tando nel aire cute'l balón con soler de los botinos, alzando primeramente dambos pies percima del so llombu.
El segundu escorpión fízolo contra Alemaña.
L'orixe de l'acrobática aición foi mientres la grabación d'un anunciu de televisión de Refrescos Frutiño, emitíu en Colombia mientres 1990, nel que Higuita apaez como porteru; el antioqueño aseguró que la escurrió mientres la realización pa da-y mayor protagonismu al xuegu que practica colos neños actores del comercial, por tratase d'una xugada 'imposible' de ver na vida real. Minutos dempués de terminar el partíu contra Inglaterra, Higuita afirmó: "Yá que la xente de Frutiño alcordar de la oportunidá que me dio pa faer esa xugada nun anunciu. Ye una xugada que sirve pal espectáculu y seique pa motivar l'equipu. Oxalá, Dios siempres tea con unu. Solo quiero dici-y gracies a los que siempres confiaron en mi"