cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vía marítima del San Llorienzo
La xestión del sistema realízase a través d'una institución binacional, nomada Great Lakes St. Lawrence Seaway System, na qu'aconceyen l'axencia federal estauxunidense Great Lakes St. Lawrence Seaway Development Corporation, dependiente del Departamentu de Tresporte d'esi país, y la entidá pública ensin ánimu de lucru Great Lakes St. Lawrence Seaway Development Corporation, que xestiona la fastera canadiense, que la propiedá de so ye del gobiernu federal de Canadá. centro|miniaturadeimagen|900x900px|Mapa de la vía marítima del San Llorienzo.
Periodu d'incubación
El periodu d'incubación ye'l tiempu comprendíu ente la esposición a un organismu patóxenu, químicu o radiación, y l'apaición de signos y síntomes per primer vegada. El periodu puede ser tan curtiu como dellos minutos.
Anque llatencia o periodu de llatencia pueden ser sinónimos, dacuando estrémase ente estos términos y el de periodu d'incubación. Periodu d'incubación ye'l que comprende'l tiempu ente la infeición y l'entamu clínicu de la enfermedá— y periodu llatente —el tiempu dende la infeición hasta que se vuelve contaxosa—, que suel ser más curtiu.
Exemplos
Los periodos d'incubación varien y usualmente espresense en términos de rangu. Cuando ye posible, ye meyor espresar el permediu y el décimu y noventenu percentil, anque esta información nun tea siempres disponible. Los valores mentaos tán afechos n'orde ascendente por númberos de variantes díes, anque en dellos casos el permediu tien de ser inferíu.
Pa munches condiciones, los periodos d'incubación son más llargos nos adultos que nos neños.
Diego Medrano
Diego Medrano Fernández ye un novelista, poeta y ensayista español.
Biografía
Diego Medrano (Uviéu, 1978) defínese como un escritor “en presente”. Siempres el presente ye'l dúcil a partir de la cual configura la so obra; siguiendo la estética de Baudelaire y Rimbaud de ser un “modernu” ensin resolución.
Al tópicu o imaxe d'una muyer mayor bebiendo sola na barra d'un chigre dedica la so novela Tapa'l sol col pulgar (Difácil, 2009), a la muerte del so maestru Francisco Estragal Una puta albina colgada del brazu de Francisco Estragal (Nowtilus, 2008), al procesu de namoramientu d'un enfermu mental, familiar alloñáu del autor y protagonista del más implacable underground, el testu El clítoris de Camille (Seix Barral, 2006).
Los sos llibros de rellatos, a diferencia de les noveles, destaquen pola so unidá. Los suaños diurnos (Cahoba, 2006), escritu tou él nes servilletas de los chigres, parte de los microgramas de Walser (aquellos testos que'l maestru de Kafka escribía nel manicomiu en cualquier tipu de soporte: recibos, papel hixénicu, etc) y busca la unión ente “alta cultura” y “cai”, ente “cátedra” y “boudoir”. La soledá nun tien edá (Septem, 2007) ye un compendiu d'estudios de xéneru, per mediu de la ficción, sobre'l yonqui, la prostituta, el notariu, etc. Sobrevivir puede ser bien risonderu (Difácil, 2009) ye un panfletu o panexíricu escontra indixentes y otra clase d'especialistes de la fuga; de la fuxida íntima” que coles mesmes lo ye “social” y “esencial”. Dexemos el pesimismu pa tiempos ameyores (Pez de Plata, 2010), la salvación per mediu de la cultura, de too asediu en tiempos de crisis, “daqué que namái Jean Genet o Cervantes podríen escribir dende la cárcel”.
Los sos llibros de poesía, toos escritos nuna nueche, diz l'autor que namái son disparos nel vacíu a ver si la lluna cai: Dacuando cuerdu (2008), L'home ente les roques (2005), El vientu muerde (2007) y Agua fáltame (2008).
Los sos ensayos: 'Diariu del artista echáu a perder (Páxines d'Espluma, 2006) ye un meru “diccionariu de pioyosos” de tolos tiempos, trataos como novela, n'interacción col so autor. Los héroes inútiles (Ellago, 2005), un intentu de salvar al poeta psicóticu y manicomial Leopoldo María Panero de sigo mesmu.
Y Historia golfa de les monarquíes hispániques (Berenice, 2013) lo que supón crear y vivir n'España, país analfabetu y nada cultu o parisín, onde tou rei o políticu faen constante apoloxía de la so “cultura cuartelaria” y nun lleer enxamás un llibru.
De la primer parte de la so obra, diz Medrano lo que la mesma Hannah Arendt sostenía alrodiu de Walter Benjamin: “La máxima ambición de Benjamin fuera producir un trabayu que namái se compunxera de cites”. De la segunda: “Na tríada clásica, salú, dineru y amor, falta lo principal, que ye humor. Humor culto. Sosteníu na conocencia, el vértigu de l'actualidá y la pasión llectora”. Poro, una lliteratura que destila, nos sos primeros años, de la lliteratura mesma, pa namái ocupase de la vida andando'l tiempu.
Dixeron del autor autoridaes de rigor: “Kafka español” (Leopoldo María Panero), “Trino del diañu” (Luis Antonio de Villena), “Marionetista coles manes nos bolsos” (Javier Tomeo”, “Maxín verbal y puxante y asoladora vitalidá creadora” (Pere Gimferrer), “Convincente terrorista” (Antonio Gamoneda), “Medrano ye una bomba envuelta en papel de seda. Bomba qu'españa n'atayante festival de pallabres, feroz llume, relixón o rasgadura de seda” (Ana María Moix), “Sol negru de la murria nervaliana, antídotu contra'l desamparu” (Luis Alberto de Cuenca).
Escribió más de mil columnes pal periódicu EL COMERCIU, ensin que caltenga nenguna d'elles, fiel a una poética atayante: “Soi lo que voi dexando pel camín”.
Komisyon sa Wikang Filipino
La Komisyon sa Wikang Filipino (castellanu: Comisión pal Idioma Filipín; inglés: Commission on the Filipín Language) ye un órganu del gobierno filipín que la so misión ye desenvolver y regular el idioma filipín y los otros idiomes filipinos.
Fontaine-lès-Luxeuil
Fontaine-lès-Luxeuil ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Diego Manuel Béjar
Diego Manuel Béjar ye un entamador altamente rellacionáu con Internet y la cultura LGTB, creador del portal Chueca.com. Anguaño ye direutor de Looping Media, empresa responsable de les redes sociales UniversoGay.com y Geomundos.com, l'espaciu cultural La salita de les lletres y los sellos editoriales Stonewall (especializada en lliteratura LGTB) y Chute. Na so faceta d'escritor, publicó rellatos en distintes antoloxíes y una novela. Ta consideráu como unu de Los 100 gais del añu 2000 (revista Zero, 2001) y unu de los 25 gais con más poder.
Trayeutoria
Nació n'Asturies en 1973, morando principalmente en Xixón, onde amás de desenvolver la so afición pola informática y conocer Internet interesar pol mundu de la comunicación, participando dende moza en proyeutos de prensa, radio, televisión ya inclusive una pequeña incursión nel mundu del cine como guionista y direutor de Susan, curtiumetraxe que sería estrenáu (fora de concursu) nel Festival Internacional de Cine de Xixón en 1996. Como programador desenvolvió delles aplicaciones de dominiu públicu, especialmente videoxuegos.
Afincar en Madrid en 1997, una selmana dempués de cumplir los 24 años, onde primero trabayó nun provisor d'Internet local y darréu, como analista/programador y al traviés d'una consultora, na Direición Xeneral d'Informática Presupuestaria del Ministeriu de Facienda. Estos trabayos yeren compaxinaos con múltiples collaboraciones en revistes, trabayos como asesor de la Cámara d'Inventores y col desenvolvimientu, dende un ordenador allugáu nel so cuartu, del so propiu proyeutu de rede de portales que sería conocíu como The Plaf! Company. Ente estos portales, que la so xestación empecipiar cuando inda vivía n'Asturies, acabó destacando especialmente Chueca.com como'l primer portal gai n'español, teniendo cierta repercusión nel añu 1999 la creación de la so propia axencia de noticies y canal de radio online, según darréu una canal de televisión online. The Plaf! Company, que tamién cuntaba con otros portales como Danzadera (el primer redireccionador de web n'español), Hispachat (rede de chat) y GenteHispana (el portal de contactos gratuitos más popular nel so momentu), foi adquirida nel añu 2000 por Ya.com.
Anguaño ye Direutor Xeneral en Looping Media S.L., de la que ye sociu mayoritariu. Looping Media xestiona les redes sociales Geomundos.com y UniversoGay.com, según les editoriales Stonewall, especializada en lliteratura LGTB, y Chute. Tamién foi fundador de les empreses de publicidá Geomail S.L. (dedicada a permission marketing con microsegmentación, con 900.000 usuarios rexistraos) y Geopromos S.L. (publicidá online basada en resultaos por aciu afiliación), formando parte de la xestión de les mesmes. Geomundos.com ye un portal d'ociu onde los usuarios pueden crease un perfil y chatear cola so propia semeya, consiguir accesu a internet gratis, publicar anuncios por pallabres y el so propiu blogue con galeríes de semeyes y direutoriu de miembros, descargar aplicaciones gratuites, xugar online, unviar postales... N'ochobre de 2006 llanzó una plataforma de fidelización por puntos, conocida como puntos Geomundos, cuntando nuna primer fase con más de 50 formes de ganar puntos, incluyendo marques piqueres del sector, que pueden trocase nun catálogu con más de 100 regalos distintos. Un añu más tarde los puntos Geomundos partieren más de 2.500 regalos.
En payares de 2007 llanza'l portal UniversoGay.com, empobináu al públicu LGTB de fala hispana. Esti proyeutu consiste nuna rede social basada en chat, contactos, foros y blogues interconectaos ente sigo por un únicu sistema de perfiles con semeyes, axenda y mensaxería interna. D'esta manera, dende chat, foros y contactos puedes alcontrar perfiles d'usuarios, dende los perfiles ves si l'usuariu ta conectáu al chat y los sos blogues. UniversoGay tamién fai un enfoque importante nos conteníos, onde un equipu propiu de periodistes y collaboradores, incluyendo destacaes personalidaes del mundu de la cultura y l'ociu, faen un trabayu importante tantu a nivel informativu (plural, críticu y reivindicativu) como a nivel d'ociu y entretenimientu (cine, música, teatru, llibros...), incluyendo reportaxes y entrevistes. Antes de llegar al primer añu de vida, el portal yá se consolidó como'l segundu mayor portal de conteníu editorial (non sexual) de temática gai n'Español, dándose la paradoxa de que'l líder actual ye Chueca.com, creáu por él mesmu en 1.997 y vendíu años dempués a Ya.com. En 2011, cuando Universu Gai cunta con más d'un millón de visites mensuales, llánzase una versión móvil que, sol eslogan de "Equí y agora", dexa a los usuarios alcontrar perfiles, locales y eventos que s'atopen cerca del so allugamientu personal.
N'ochobre de 2009 abre al públicu'l chigre Enguedeyo, empobináu a un públicu absolutamente mistu pretendiendo dar cabida a tou tipu de xente al marxe d'estereotipos y poses, retomando l'espíritu de diversión y de fiesta de los años 80. Llíu pasa a convertise na representación física d'Universu Gai, siendo llugar d'alcuentru de munchos de los sos collaboradores, según escritores, actores, músicos... Ente los sos eventos figuren proyeiciones de curtios y entregues de premios lliterarios. El chigre cierra un añu más tarde, en plenu apoxéu, nun clima marcáu pol acoso policial a establecimientos de Chueca, sumiendo coles mesmes que dellos locales míticos como La Troje y BAires. Ensin sabelo nesi momentu, esti chigre y la so combinación d'ociu y cultura sería'l xerme d'otru proyeutu: la editorial Stonewall. Anguaño Llíu ye una fiesta itinerante.
En 2011 anuncia la creación del so propiu sellu editorial: Stonewall. Trátase d'una editorial empobinada a cultura LGTB na que prima'l conteníu sobre valores económicos, de manera que nun se garantiza una frecuencia de publicación de llibros, pero sí la calidá de los que se publicar. Los trés primeros llibros apaecen nes llibreríes mientres el mes de setiembre. La editorial tamién cunta con distribución n'Arxentina, Méxicu, Colombia y Estaos Xuníos, ente otros países.
Un añu más tarde anuncia la creación del sellu editorial Chute, sol eslogan "llibros atrevíos pa llectores inquietos". De temática xeneral y buscando el nichu alternativu a la "lliteratura de consumu", el primer llibru salió a la venta en marzu de 2013.
A finales de 2013 abre La salita de les lletres, un pequeñu espaciu cultural nel céntricu Barriu de les Lletres de Madrid, empobináu a tou tipu d'actividaes culturales: presentaciones, talleres, cursos, microteatro...
Como escritor, publicó dos talos rellatos nes antoloxíes Nocturnabilia (ed. Stonewall, 2012) y Tiempu al tiempu (ed. Stonewall, 2013), según la novela Cómo seducir a un hetero (ed. Stonewall, 2014).
En 2016 crea la compañía de teatru Esa Xente, cola qu'estrena delles obres de teatru nes qu'exerz tantu d'autor como de direutor, toes d'estilu risible. Ente elles Cómo seducir a un hetero, el monólogu, que tuvo segunda temporada en 2017 (ocho meses en cartel) y pieces de microteatro como La negociación.
Amás d'apaecer en diversos medios de comunicación a cuenta de la so actividá empresarial y el so compromisu colos derechos humanos, especialmente no relativo al activismu LGTB, cuenta col honor de ser consideráu unu de Los 100 gais del añu 2000 (revista Zero, 2001) y unu de los 25 gais con más poder (diariu El Mundo, 2006 y 2009). Tamién foi nomáu a los premios TECNET pola so trayeutoria profesional (Grupu Allegría Comunicación, 2003) y participó como ponente en dellos eventos, siempres rellacionaos con internet, medios de comunicación y activismu LGTB, incluyendo foros de FITUR LGTB y l'Universidá Complutense.
Diego Suárez Corvín
Diego Suárez Corvín, conocíu como Diego Suárez Montañés o el Montañés o el Soldáu, (Urbiés, Asturies, 1552 - Valencia, p. 1623), militar y escritor español.
Fondremand
Fondremand ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Joseph Marie Jacquard
thumb|Joseph Marie Jacquard.
Joseph Marie Charles, conocíu como Joseph Marie Jacquard, foi un texedor y comerciante francés que participó nel desenvolvimientu y dio'l so nome al primer telar programable con tarxetes furaes, el telar de Jacquard. Fíu d'un obreru testil, trabayó de neñu en telares de seda, y darréu automatizó esta xera col usu de tarxetes furaes. Conforme foi creciendo y escurriendo distintes maneres de resolver unu de los principales problemes que teníen los telares d'esa dómina: empalmar los filos rotos. El so telar foi presentáu en Lyon en 1805. Anque'l so inventu revolucionó la industria testil, primeramente sufrió'l refugu de los texedores, inclusive quemaron públicamente unu de los sos telares. Darréu'l telar de Jacquard foi declaráu patrimoniu nacional y Jacquard n'honor a la medaya del telar de jacquard recibió la medaya de la Lexón d'Honor y un pagu de 50 francos per cada telar que se comercializara.
El métodu del so telar, convertir nel paradigma de la primera máquina computacional, desenvuelta por Charles Babbage.
Morrió en Oullins, onde trabayó como correxidor municipal, el 7 d'agostu de 1834.
r.ch
Justa Masías y Llosa
María Xusta Masías de la Llosa (* Arequipa, 1849 - † Lima, 1925) foi esposa de Remigio Morales Bermúdez, militar y políticu peruanu, quien ocupó la Presidencia de Perú ente'l 10 d'agostu de 1890 y el 1 d'abril de 1894.
Fontenois-la-Ville
Tien una población de y una superficie de  km².
Misión diplomática
Embaxada
A una misión diplomática permanente llámasela embaxada y quien ta'l frente la misión conózselu como embaxador. Les misiones nes Ñaciones Xuníes son conocíes cenciellamente como misiones de calter permanente y el direutor de les mesmes ye a un tiempu representante permanente y embaxador. Dellos países dan nomes estreamaos a les sos misiones y al personal de les mesmes: Asina, una misión del Vaticanu ye dirixía pol nunciu apostólicu (o nunciu papal) y llámase nunciatura apostólica; demientres que les libies denómense axencies populares y los xefes de misión, secretarios.
Históricamente, cuando una misión diplomática taba liderada por un oficial de rangu secundariu (p. ex. un unviáu o ministru residente) yera conocía col nome de delegación. Sicasí, dambos cargos tán obsoletos güei.
Nos casos nos que la situación itnerñacional seya de confliutu o de calter prebélicu, los países acostumen a retirar al xefe de la misión del estáu anfitrión p'amosar descontentu. Esto ye menos drásticu que pesllar dafechu les rellaciones diplomátiques y la misión pue siguir funcionando de xeitu regular, maga que tea liderada por un chargé d'affaires (Encargáu de Ñegocios) que tien poder llimitáu. Faise notar que, durante'l periodu de socesión ente dos xefes de misión, un chargé d'affaires a.i. (Ad Interim) pue ser nomáu cuidador con calter temporal; esto nun implica denguna hostilidá p'haza'l país anfitrión.
El consuláu ye tamién una oficina diplomática, pero'l so ámbetu d'aición estrémase del de la embaxada, yá que tien por xera la defensa de los ñacionales del so país, facer poderes, documentación al día y dellos asuntos d'interés de los ñacionales del so país, comu lu define la Convención de Viena sobro les rellaciones consulares de 1963.
Téunicamente, el tréminu "embaxada" refierse al personal que trabaya na misión, demientres que la oficina conozse como "cancillería", magar qu'esta distinción nun se suel emplegar públicamente pa nun inducir a enquívocos.
Xera
El llabor d'una misión diplomática ye'l de protexer los intereses del estáu acreditante nel estáu receutor dientro los llímites del drechu internacional; ñegociar col gobierno del estáu anfitrión lo que l'emisor quier, enterase, pela vía llegal, de les condiciones y desendolcos del estáu receutor y unvialos al gobiernu del estáu acreditante; promover les rellacioens candiales ente dambos estaos y fomentar el so espoxigue económicu, cultural y científicu.
Los derechos y esenciones (como la inmunidá diplomática) d'estes misiones tán asentaos na Convención de Viena sobro les rellaciones Diplomátiques (1961).
Rueda
La rueda ye un dispositivu de manera circular o discoidal. Ye una de les máquines elementales, o máquines cencielles.
Mecánica
Les ruedes puen sofitase nuna exa, que cuando se xune a un tercer oxetu, como'l cuerpu d'un vehículu, tresmíten-y la enerxía llinial de manera mui eficaz. La rueda tien la ventaxa respeutu a otros mecanismos, como los skis d'un trinéu o otros mecanismos asemeyaos, de tener un momentu pequeñu, amenorgando el rozamientu cola superficie. Darréu d'esto, los vehículos puen avanzar más con menos fuercia.
Historia
La rueda considérase ún de los inventos claves na Historia de la Humanidá, xunto col fueu. Inventóse de manera independiente por delles cultures. Munchos autores alluguen la primera apaición alrodiu del 4.000 e.C., nes antigües cultures mesopotámiques (Sumerios). Otres apaiciones independientes allúguense na China, nel añu 2.800 e.C.., y nes cultures azteques ya inca nel 1.500 e.C., magar qu'estes caberes, darréu de la falta d'animales de fexa, namái apaez como elementu ensamando xuguetes. Paez ser que la rueda nun yera conocía n'otres cultures como los pueblos sosah.arianos y n'Australia, hasta los contautos recién colos pueblos euroasiáticos.
Otres fontes afiten que nació n'Eslovenia au nel añu 2003 afayaren una rueda que tien ente 5.100 y 5.350 años.
Nun ye dable conocer alrodiu de qué idea surdió el primer desendolcu de la rueda, magar que ye dable teorizar que surdió de l'adicamientu direutu de la natura. Por exemplu, al mirar ententes cómo una piedra plana se desplazaba de manera abegosa comparada con otra más proporcionada, o les pelles de ñeve, o un tueru de lleña...
La rueda patentóse en 2001 pol abogáu australianu John Keogh, col nome de "Dispositivu d'aida pal tresporte circular". L'oxetu d'esta patente nun yera otru que'l d'amosar les imprecisiones ya ineficacies del sistema modernu de patentes.
Castillazuelo
Castillazuelo ye un conceyu de la contorna Somontano de Barbastro, na provincia d'Huesca. El cascu urbanu ta asitiáu nel llanu, a la derecha del ríu Vero, con cais que s'articulen regularmente en forma de cruz, a partir d'una gran plaza central. Atopar a 58 Km de Huesca y a 6,5 Km de Barbastro.
Una ponte medieval, nel ríu Vero, xune'l cascu urbanu principal con Ro Barrio, un pequeñu nucleu poblacional. Ye la primer población que s'atopa na carretera A-1232 (Exa del Vero) que xune Barbastro y Alquézar.
Abolhasán Banisadr
Abolhasán Banisadr (en persa:ابوالحسن بنی‌صدر), foi'l primer presidente d'Irán nel añu 1980. Abolhasán Banisadr foi diputáu, actuó de volao como ministru d'asuntos esteriores mientres 1979 y foi ministru de finances ente 1979 y 1980.
Primeres etapes de la vida
Banisadr participara na llucha contra'l Shah nun movimientu estudiantil mientres la década de 1960, foi encarceláu en dos causes, y foi mancáu mientres un llevantamientu en 1963. De siguío fuxó a Francia y xunióse al grupu de resistencia iranina encabezáu pol ayatolá Ruhollah Jomeini. Banisadr tornó a Irán cuando en febreru de 1979 españó la revolución. Foi diputáu, ministru d'Economía y Finances, y Ministru d'Asuntos Esteriores qu'exerció de volao mientres 1979, y ministru de Facienda de 1979 a 1980. Estudió Finances y Economía en Francia (BA y MBA).
Presidencia
Foi electu pa un mandatu de cuatro años como Presidente'l 25 de xineru de 1980, recibiendo'l 78'9 % de los votos nuna eleición competitiva contra Ahmad Madaní, Hasán Habibí, Sadegh Tabatabaí, Dariush Foruhar, Sadegh Ghotbzadé, Kazem Samí, Mohammad Makrí, Hasán Ghafurifard, y Hasán Ayat, y tomó posesión el 4 de febreru. El Ayatola Jomeini siguió siendo'l Líder Supremu d'Irán, cola autoridá constitucional pa destituyir al Presidente. La ceremonia inaugural celebrar nel hospital onde Jomeini taba recuperándose d'una dolencia del corazón.
Ilesia de Cristu (Terrén del Templu)
300px|right|thumb|Ilesia de Cristu (Terrén del Templu)
Abolhasán Banisadr
Presidencia
Banisadr nun yera un clérigu islámicu. El ayatolá Jomeiní aportunó en que los clérigos nun tienen de competir pa posiciones nel gobiernu. N'agostu y setiembre de 1980, Banisadr sobrevivió a dos accidentes d'helicópteru cerca de la frontera iranina con Iraq.
Banisadr llueu cayó en desgracia ante'l ayatolá Jomeini. Ésti acusó a Banisadr d'un débil desempeñu na conducción de les tropes iranines na guerra Irán-Iraq, Jomeini recupera'l poder de Comandante en Xefe'l 10 de xunu de 1981, qu'había delegáu en Banisadr.
Ilesia de Cristu (Terrén del Templu)
La Ilesia de Cristu ye una denominación del movimientu de los Santos de los Últimos Díes que tien la so sede n'Independence (Missouri) nel llugar conocíu como'l Terrén del Templu. Miembros d'esta ilesia, fueron comúnmente conocíos como hedrickites, por Granville Hedrick, unu de los sos primeros líderes. La ilesia yá nun tien diálogos oficiales con nenguna otra organización. L'actual númberu de miembros ye d'alredor de 5000 en dellos países.
Historia
La ilesia comparte la so historia temprana coles más grandes denominaciones de los Santos de los Últimos Díes, incluyendo a La Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes y la Comunidá de Cristu. Depués de la muerte del fundador del movimientu, Joseph Smith Jr. en 1844, dellos líderes entraron en temes pol control del movimientu y establecieron distintes organizaciones. Yá en 1860, cinco cañes (o congregaciones) de la ilesia orixinal nunca s'afiliaron a nengún grupu y atopáronse ensin afiliación a otres cañes de los Santos de los Últimos Díes. Allugaes en Bloomington, Crow Creek, Half Moon Prairie, y Eagle Creek, Illinois, y Vermillion, Indiana, estes cañes xuniéronse baxo'l lideralgu de Hedrick en mayu de 1863.La ilesia ocupa anguaño una propiedá n'Independence, Missouri, considerada polos Santos de los Últimos Díes como'l Terrén del Templu designáu por Joseph Smith Jr. pa ser el sitiu del templu de la Nueva Xerusalén, una ciudá sagrada a ser construyida como preparación de la Segunda Venida de Xesucristu. Los Hedrickites tornaron a Independence en 1867 pa comprar los terrenos pal templu nel nome de la Ilesia de Cristu y tuvieron la so sede central nesti estratéxicu llugar sagráu dende entós. Na década de 1930, la ilesia fixo escavaciones nel sitiu nun intentu de construyir un templu nesi llugar, pero los sos esfuercios viéronse enllancaos pola Gran Depresión y l'escavación foi terminada y vuelta a enllenar. Dende la década de 1920, la ilesia sufrió divisiones en polo menos cuatro facciones, incluyendo la Ilesia de Cristu col Mensaxe d'Elíes en 1929, la que se dixebró na década de 1950 y creció hasta tener alredor de 12.000 miembros. L'1 de xineru de 1990, Jordon Smith, un ex miembru de la Ilesia de Cristu (Terrén del Templu) amburó l'edificiu de la ilesia depués de ser escomulgáu por xunise a la ilesia mormona. El fueu causó daños significativos nel segundu pisu del edificiu, pero'l primer pisu que contenía los rexistros de la ilesia ya importantes documentos caltúvose intactu. L'1 de febreru de 1990, l'edificiu construyíu orixinalmente en 1905, foi baltáu y construyíu unu nuevu nel so llugar.
Doctrines
A pesar de que primeramente la Ilesia de Cristu (Terrén del Templu) aceptó'l lideralgu y doctrines del fundador del movimientu de los Santos de los Últimos Díes, Joseph Smith Jr., camudaron la so política en 1920 de cuáles de les sos revelaciones teníen de ser aceptaes, creyendo agora qu'él foi un verdaderu profeta namái hasta 1836, cuando s'estremó del so llamamientu con doctrines tales como'l matrimoniu plural. Por esta razón, a diferencia d'otres denominaciones Santos de los Últimos Díes, la ilesia nun tienen un profeta o una primer presidencia. Otra manera, la ilesia declara que ye dirixida por Xesucristu, siguíu d'un Quórum de Doce Apóstoles que nun tien un voceru. El conceyu respuende oficialmente al traviés del so secretariu. El representante misional nel centru de visitantes ye William A. Sheldon (2006).Los estándares de fe oficiales de la ilesia son la Biblia y el Llibru de Mormón
Fontenois-lès-Montbozon
Fontenois-lès-Montbozon ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Giro d'Italia 1976
El  59º Giro d'Italia apostar ente'l 20 de mayu y el 12 de xunu de 1976 con un percorríu de 4162 km estremáu en 22 etapes, dos d'elles dobles, con entamu en Catania y final en Milán.
Participaron 120 ciclistes partíos en 12 equipos de 10 corredores cada unu de los que namái llograron rematar la prueba 86 ciclistes.
El vencedor absolutu foi'l italianu Felice Gimondi que cubrió la prueba en 119h 58’ 15’’ a una velocidá media de 34,692 km/h.
El ciclista español, Juan Manuel Santisteban, del KAS finaba en Catania el 21 de mayu, na 1ᵉʳ etapa, tres una cayida pergrave que-y produció un traumatismu cranial del que nun se pudo recuperar. Ye la segunda vegada que fina un ciclista tres la perda d'Orfeo Ponsin nel Giro de 1952.
Iqaluit
Iqaluit ( en silabariu inuktitut: ᐃᖃᓗᐃᑦ) ye la denominación actual n'idioma inuktitut pa l'antigua Frobisher Bay. Ye la capital del territoriu autónomu de Nunavut, en Canadá, según la mayor llocalidá del mesmu. Asitiada na islla de Baffin, na badea Frobisher (al sureste de la isla), que-y daba nome antaño, tien una población de, el 58% de los cualos ye d'orixe inuit. Tien la población más baxa que cualesquier otra capital canadiense.
Historia
Foi una antigua base aérea importante mientres la Segunda Guerra Mundial, qu'esperimentó una medría relevante de la so población tres la instalación d'un radar perteneciente al sistema DEW (NORAD). El cambéu de denominación de Frobisher Bay a Iqaluit foi adoptáu'l 1 de xineru de 1987, siendo'l significáu lliteral de la nueva denominación inuktitut "Llugar de munchos pexes". Foi escoyida capital de Nunavut por referendu cuando esti crear en 1999 frente a la otra candidata, Rankin Inlet. Iqaluit tien un pequeñu pueblu llamáu Apex, na so redoma.
Arquiteutura típica y edificios d'interés
Gran parte de l'arquiteutura d'Iqaluit ye funcional, reflexáu esti aspeutu polos sos diseños destinaos a amenorgar al mínimu los costos de material, de la que se caltién el calor y sopórtase el clima xelizu de la zona. Los principios de l'arquiteutura van dende la década de 1950 colos cuarteles militares de la instalación de la llinia orixinal, pasando pola década de 1970 col bloque de fibra de vidriu blancu hiper-modernista de la Escuela Nakasuk y de les oficines municipales y del sable, a les llinies del complexu de formigón armáu de gran altor nel cuetu percima d'ella. Los edificios más nuevos son más coloríos y diversos, y más acordes a les normes de l'arquiteutura del sur, pero ensin entueyos en gran midida.
La principal esceición ye l'edificiu de l'Asamblea Llexislativa de Nunavut, que destaca pol so coloríu interior, afatáu con delles de les meyores pieces del arte inuit.
Otru edificiu distintivu yera l'anglicana St. Jude's Cathedral, sede de la Diócesis Anglicana del Árticu. Yera un edificiu blancu con forma d'iglú. Orixinalmente construyíu polos feligreses, so la direición de Markoosie Pedro, l'altar tenía la forma d'un tradicional trinéu inuit, y la cruz compuesta de dos caniles de narval cruciaos. Una quema afectó gravemente a la estructura de la Catedral y al interior el 5 de payares de 2005, y foi baltada'l 1 de xunu de 2006. La catedral ta siendo amodo reconstruyida y la recaldación de fondos sigue a nivel llocal ya internacional.
Clima
Iqaluit tien un clima árticu, a pesar de que ta fora del círculu polar árticu, con iviernos desaxeradamente fríos y branos tan curtios y xelizos que resulten demasiáu fríos pa dexar la crecedera de los árboles. Por tales motivos, el so aeropuertu foi escoyíu como destín pa probar la resistencia d'un prototipu del Airbus A350.
Anopyxis
Anopyxis ye un xéneru d'árboles tropicales monotípicu perteneciente a la familia Rhizophoraceae. La so única especie: Anopyxis klaineana (Pierre) Pierre ex Engl., ye orixinaria d'África.
Descripción
Ye un árbol dominante qu'algama un tamañu de 50 m d'altor, el tueru ye rectu, cilíndricu de 3 m de circunferencia, llisu 30 m enantes de la ramificación. Alcuéntrase nos montes de fueya perenne y caduca, dende Sierra Lleona hasta Nixeria, y en República Democrática d'El Congu.
Distribución
Distribúise por Camerún, la República Democrática d'El Congu, Costa de Marfil, Etiopía, Ghana, Liberia, Nixeria, Sierra Lleona y Sudán.
Usos
La madera ye de color amarellentáu y úsase como material de construcción y aplicaciones rellacionaes cola carpintería.
Aprovéchense los productos exudaos de gomes, resines, etc, y como combustible y llume. Úsase como planta melecinal pa los reñones, problemes pulmonares, estomacales y enfermedaes venérees. Son diuréticos y analxésicos.
La corteza y les fueyes usar pa la infeición parasitaria subcutánea. Contién taníns, astringentes
Taxonomía
Anopyxis klaineana describióse por (Pierre) Pierre ex Engl. y espublizóse en Die Natürlichen Pflanzenfamilien 2: 49, nel añu 1900.
Wadi Al-Hitan
Uadi Al-Hitan (n'árabe: وادي الحيتان) o Valle de les ballenes ye una rexón de la gobernación d'El Fayún, nel desiertu occidental d'Exiptu que contién importantes restos fósiles del suborde de los arqueocetos (los antepasaos de los cetáceos modernos). Foi incluyíu na llista de Patrimoniu de la Humanidá la Unesco en xunetu de 2005.
Esos restos paleontolóxicos representen unu de los principales registos de la historia de la evolución de les especies: el tresformamientu d'animal terrestre n'unu acuáticu sufiertu poles ballenes. El Valle ye'l sitiu más importante del mundu pa demostrar tal procesu evolutivu. Retratar con precisión la forma de la vida d'esos mamíferos mientres el so evolución. El númberu, la concentración y la calidá de los fósiles son únicos. Estos restos amuesa a dichos animales perdiendo los sos miembros traseros, los cuerpos hidrodinámicos (como los de les ballenes modernes), coles mesmes que presenten aspeutos primitivos d'estructura ósea. Otros materiales fósiles atopaos na llocalidá dexen reconstruyir l'ambiente y les condiciones ecolóxiques de la dómina.
Esta singular ayalga fai una apaición nel xuegu de mundu abiertu Assassin's Creed Origins, nel cual vamos poder atopar los fosiles enantes mentaos partíos pol escenariu a manera de "güevu de pascua".
Referencies
2.https://ye.m.wikipedia.org/wiki/Assassin's_Creéi:_Origins
Ahmed Albourdainy
Ahmed Albourdainy ye un ciclista qatarín, que montó per última vegada pol equipu Sharjah.
Fouchécourt (Altu Saona)
Fouchécourt ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rubín
Pertenez a la familia del corindón, xunto al zafiru, siendo una convención de nome la única diferencia ente dambes xemes. Llámase rubín a los corindones coloraos y zafiru a tolos demás colores, incluyíu'l rosáu.
Correspuénde-y la durez 9 na escala de Mohs. Ye consideráu ún de les cuatro xemes precioses xunto al zafiru, la esmeralda y el diamante.
Atópense xacimientos de rubinos en Myanmar, Sri Lanka, India, Madagascar, Tailandia, Brasil, Colombia, China y Rusia, amás d'atopase en menor cantidá en República Sudafricana, Australia, Groenlandia y Estaos Xuníos. Los de la península de Malaca y Tanzania son bien pervalibles, llegando a algamar en valor a los diamantes de mesmu tamañu.
El rubín sintéticu
Los rubinos sintéticos producieronse por primer vegada en 1923 entemeciendo allume y pigmentos de cromu. Esti métodu dexa la producción de piedres bien similares química y físicamente a les naturales. Sicasí, los rubinos sintéticos úsense más en reloxería qu'en xoyería.
Preparense de la siguiente manera:[cita
Propiedaes físiques
miniaturadeimagen|Cristal de rubín ensin apolazar. El rubín ye duru (durez en mohs: 9) y el so color varia cola concentración del cromu trivalente (Cr2O3) na mena. Por traces de fierro el color tórnase mas marrón. El so puntu de fusión ye 2000 > °C y varia namái unos graos dependiendo de la concentración d'impureces. La densidá relativa ye de 3,9 a 4,1 según los defectos cristalinos presentes. El rubín tien configuración cristalina trigonal formando de cutiu cristales hexagonales.
Propiedaes químiques
El rubín ye resistente al escomiu pos ye estable cinéticamente y térmicamente tamién. Nun puede eslleise n'ácidos halogenuros pero si n'ácidu sulfúrico pa formar col cromu acedu crómico y col óxidu d'aluminiu un sulfatu acedu d'aluminiu. Tamién lo ataca l'ácidu perclórico, el fluorhídrico y el hexafluorosilícico.
Llogru
Llógrase de les mines bauxíticas pol métodu de lixiviación y flotación. Tamién s'atopa nos ríos pocu fondos de zona mesolítica. Anguaño fabrícase artificialmente na so mayoría.
Usos
miniaturadeimagen|Un rubín soporta la exa del volante nun reló mecánicu. Los sos usos nun s'acuten a xoyería, na que'l so valor depende del so color, tamañu, densidá y pureza. Utilizáronse profusamente na fabricación de los relós mecánicos, nos que sirven de soporte o buxe de les exes sometíes a rotaciones yá que la so durez aguanta la gastadura por resfregón.
Grabáu en rubín
Los antiguos grabaron pocu en rubín y Plinio el Viejo da por razón d'ello que los sellos fechos con esta sustanza llevaben la cera. La durez escesiva del rubín, el so altu preciu, la rareza de los planos propios pal grabáu son verdaderamente les verdaderes causes que torgaron a los artistes de l'antigüedá grabar el rubín. Hai que notar, amás, que la imposibilidá en que probablemente taben los antiguos d'apolazar los cuévanos fechos con esta sustanza podíen causar el defectu de que fala Plinio.
Nel Muséu de Odescalque atópense'l diseñu d'un rubín grabáu representando a Ceres de pies con una espiga na mano. Otru grabáu en rubín presenta la cabeza d'un home de llarga barba y pelos crespos que se creyó representar a un filósofu griegu. Esti rubín taba talláu en forma corazón y formaba parte de la coleición del Duque de Orleáns.
Diego de Acuña
Diego d'Acuña foi un relixosu español qu'aportó a obispu d'Uviéu.
Fíu de Lope Vázquez d'Acuña III (II Señor d'Azañón y de Viana) y de María de Contreras, fía de Vascu de Contreras, Señor de Poblar, y de Juana de Portugal, fía del Infante don Pedro de Portugal, Señor de Colmenarejo.
El 23 d'abril de 1527 foi nomáu obispu d'Uviéu cargu qu'ocuparía hasta'l so fallecimientu en 1532.
Sistema auditivu
El sistema auditivu ye'l conxuntu d'órganos que faen posible'l sentíu del oyíu nun ser vivu, esto ye, facultar pa ser sensible a los soníos
Procesu de l'audición
El procesu de l'audición implica que se conxuguen dos tipos de procesos :
Ismu
Un ismu ye un estrechamientu o llingua de tierra que xune al traviés de la mar dos continentes o una península con un continente. Al ser la única ruta terrestre que los xune'l so control considerase de gran valor estratéxicu militar y comercial. En tiempos modernos la mayoría de los istmos son atraviesaos por canales construyíos pol home a la fin d'eliminar grandes esvíos nes rutes marítimes, abriendo pasu direutu ente los mares que'l ismu separta. El términu tamién ye utilizáu pa referise a la xunión o estrechamientu que separta 2 oxetos de cualesquier tipu. Por exemplu, n'anatomía, el ismu de les fauces.
Como istmos a destacar podemos nomar:
Vin Scully
Vincent Edward Scully, más conocíu como Vin Scully, foi un periodista y comentarista deportivu d'Estaos Xuníos. Tamién foi actor en delles películes.
Waw consecutiva
La Waw Consecutiva, ye una teoría llingüística que pretende esplicar ciertes peculiaridaes de los verbos hebreos.
Waw ye la conxunción hebrea que básicamente significa “y”. Nunca ta sola, sinón que siempres va xunida a otra pallabra (frecuentemente al verbu hebréu) pa formar una sola pallabra con ella. Alegóse, ya inda dalgunos alieguen, qu'esta rellación tien el poder de pasar al verbu d'un estáu a otru, esto ye, del imperfectu al perfectu (como se fixo en munches traducciones bíbliques, inclusive traducciones modernes, en Xénesis 2:2, 3) o del estáu perfectu al imperfectu. Esti efeutu describióse tamién cola espresión “waw conversiva”. Esta aplicación incorreuta de la forma verbal llevó a muncho tracamundiu y a la traducción errónea del testu hebréu
Al traviés de los sieglos los escriturarios ablucáronse ante la capacidá del idioma hebréu pa espresar sucesos pasaos por aciu verbos nel estáu imperfectu, y p'espresar sucesos futuros por aciu verbos nel estáu perfectu. Nun esfuerciu por esplicar esta peculiaridá, desenvolvieron la teoría de la Waw Consecutiva. Alrodiu de esta teoría, O. L. Barnes, na so obra escribió:
Tocantes a la validez d'esta teoría, O. L. Barnes escribió na p. 1 de la so obra :
Partíu Comunista d'España
El Partíu Comunista d'España (PCE) ye un partíu políticu marxista español formáu'l 14 de payares de 1921 por persones disconformes cola socialdemocracia y cuya intención d'aniciu yera sumase a la III Internacional convocada por Lenin.'''
Fundáu nos sos oríxenes pola xunión del Partíu Comunista Español y el Partíu Comunista Obreru Español (PCOE). Dende 1986 forma parte d'Izquierda Xunida.
Fundación del PCE (congresos I, II ya III)
Siguiendo les indicaciones de la Internacional Comunista, el Partíu Comunista Español y el Partíu Comunista Obreru Español celebren en Madrid, del 7 al 14 de payares de 1921, una Conferencia de fusión dando llugar al Partíu Comunista d'España.
El 15 de marzu de 1922, el Partíu Comunista d'España celebra'l so I Congresu en Madrid. El primer secretariu xeneral foi Antonio García Quejido, que plantegó la necesidá de llograr la unidá de la clase obrera en redol a la vanguardia constituyida pol nuevu Partíu, coles mires d'algamar el socialismu.
El II Congresu, celebráu'l 8 de xunetu de 1923, escoyó a César Rodríguez González, quien fuera cofundador del PCOE en 1921, como secretariu xeneral del PCE. Yá nesi momentu'l PCE tarrecía la involución y llamaba a la unidá de los trabayadores. El 13 de setiembre, el xeneral Miguel Primo de Rivera, en connivencia col rei Alfonso XIII daba un golpe d'Estáu y establecía la dictadura. Los llocales del PCE son clausuraos y les detenciones de militantes comunistes asocédense, incluyíu'l secretariu xeneral.
Con un PCE illegal, el III Congresu se celebró en París n'agostu de 1925, qu'escueye a José Bullejos como nuevu secretariu xeneral, el PCE naquellos años cai nel sectarismu. En 1927 xúntase bona parte de la CNT de Sevilla y en 1928 cai esmantelada tola direición. Tres la cayida de la dictadura en xineru de 1930 y la llegada de la dictablanda, el gobiernu del xeneral Berenguer restablez delles llibertaes y llegaliza dellos partíos políticos, ente los que nun s'atopa'l PCE. El 23 d'agostu d'esi añu apaez el primer númberu selmanal del muérganu del Partíu, Mundo Obrero, que n'avientu del añu siguiente de tresformó en diariu.
El 14 d'abril de 1931 proclamábase la II República, que'l PCE consideraba un engañu "pa la clase trabayadora". El PCE proclamó: "¡Embaxo la república burguesa! ¡Vivan los soviets!"
Lideralgu de José Díaz (IV Congresu)
Tres la proclamación de la República'l PCE volvió a la lluz nuna situación bien precaria, dempués de tar práuticamente na clandestinidá o cuasi nella dende la so fundación, pasaba a ser llegal. Ye escoyíu'l primer alcalde comunista mientres la Segunda República, Luis Cicuéndez, natural de La Villa de Don Fadrique, na provincia de Toledo, d'onde foi nomáu alcalde tres la segunda vuelta de les eleiciones municipales de 1931. El PCE pasó de tener un millar de militantes a principios de 1931 y escasa influencia social ya institucional, a 8800 a finales d'esi añu.
thumb|Sello de la [[República Democrática Alemana dedicáu a José Díaz Ramos, secretariu xeneral del PCE ente 1932 y 1942.]] El 17 de marzu de 1932 celebróse l'IV Congresu del PCE en Sevilla, qu'escueye a José Díaz Ramos como secretariu xeneral, coles mires de construyir un gran partíu comunista de mases y a finales d'esi añu yá llega a 15 000 afiliaos, abrióse a aliances con otres fuercies polítiques como'l PSOE. El 3 d'avientu de 1933, ye escoyíu'l primer diputáu comunista de la historia d'España, Cayetano Bolívar Escribano, que salió de la cárcel pa ocupar el so escañu pola provincia de Málaga. Tamién la Federación vasco-navarra del PCE, constituyóse na Federación Comunista d'Euskadi so la Plataforma Revolucionaria del Partíu Comunista pa la Lliberación Nacional y Social d'Euskadi".
Darréu, na llamada Revolución de 1934 contra la política del gobiernu radical-cedista, el PCE desempeñó un papel menor que'l del PSOE. Sicasí tuvo que volver a la clandestinidá, teniendo yá 20 000 militantes. En 1935 la Federación Comunista d'Euskadi, constituyóse en partíu nacional y de clase, Partíu Comunista d'Euskadi-Euskadiko Partidu Komunista (PCE-EPK). Nesi momentu'l PCE s'axuntó a la política de crear un Frente Popular qu'arrexunte a toles fuercies d'izquierda. Tres la victoria eleutoral del Frente Popular el 16 de febreru de 1936, el prestíu del Partíu Comunista creció rápido: en cinco meses pasa de 30 000 a 100 000 afiliaos.
Dende 1933 el PCE entamó una milicia paramilitar, les llamaes Milicies Antifascistes Obreres y Llabradores (MAOL). Les MAOL cuntaron cola instrucción d'oficiales del Exércitu como Francisco Galán o de militantes comunistes como Enrique Líster y Juan Modesto que recibieren formación militar na Xunión Soviética mientres los años 1930.
La espansión del PCE tuvo nos momentos previos a la Guerra Civil y nos darréu posteriores dos grandes finxos:
Guerra civil española
Desque españó la Guerra Nacional Revolucionaria (denominación que-y dio'l PCE a la Guerra Civil), la estratexa'l PCE foi siempre'l buscar la unidá contra la reacción golpista, formando un Frente Popular qu'apigurara a toles fuercies lleales a la República, incluyendo a la pequeña burguesía y a determinaos seutores de la media burguesía.
Asina, emprestó'l so sofitu pa entamar la llucha contra'l fascismu dende'l primer gobiernu constituyíu mientres la guerra, el presidíu por José Giral, d'Izquierda Republicana (DIR).
India francesa
Contestu históricu
miniaturadeimagen|India nel cumal de la influyencia francesa (1751).|434x434px miniaturadeimagen|300x300px|Mapa de Yanam na época colonial. Francia foi la cabera de les grandes potencies marítimes europees del sieglu XVII n'incorporase al comerciu coles Indies orientales. Seis décades dempués de la fundación de les compañíes inglesa ya holandesa de les Indies orientales (en 1600 y 1602 respeutivamente), y nún momentu nel que dambes multiplicaben les sos factoríes nes costes del socontinente indiu, los franceses inda nun teníen una compañía comercial nin un solu establecimientu comercial permanente na rexón. La esplicación pa esta entrada tardía nel comerciu coles Indies rellacionase, según dellos autores, cola circunstancia de que la capital, París, nun tuviera asitiada na costa, coles numberoses aduanes interiores del país y cola falta d'ambición de los comerciantes de la fastera atlántica francesa, poco inclinaos a facer les grandes inversiones necesaries pa poner en marcha una aventura comercial esitosa coles alloñaes Indies orientales.
Partíu Comunista d'España
Guerra civil española
En Madrid, la mayoría de los militantes del PCE collaboraron nel zarru de los caminos d'accesu a la ciudá. Coles mesmes, el partíu realizó un denodado esfuerciu pa incorporar a la llucha, encuadrando nos primeros batallones de milicies a mamplén de combatientes antifascistes. En Barcelona, en ganando a les guarniciones sublevaes, constituyíase'l Partíu Socialista Unificáu de Cataluña (PSUC).
India francesa
Los anicios de la espansión francesa na India (sieglos XVI-XVII)
Considérase que la primer operación comercial cola India asocedió na primer metá del sieglu XVI, nel reináu de Franciscu I, cuando dellos comerciantes de Rouen equiparon dos barcos y unviáronlos a comerciar nos mares orientales; colaron de Le Havre, ya enxamás volvió sabese un res d'ellos. En 1604 una compañía consiguió del rei Enrique IV cartes de patente pa comerciar cola rexón, pero'l proyectu fracasó. En 1615 volvieron a concedese cartes de patente, y dos barcos, de los que nun volvió más que ún, foron unviaos a India. La Compagnie française des Indes orientales (Compañía Francesa de les Indies orientales) foi creada, por iniciativa del cardenal Richelieu, en 1642, y reconstruyida en 1664, siendo Jean-Baptiste Colbert ministru principal; nesti caberu añu unvió la so primer espedición, a la islla de Madagascar.
Partíu Comunista d'España
Guerra civil española
Nesa llucha, que se desenvolvía d'un estremu a otru del país, tomaron parte dende'l primer momentu los dirixentes comunistes José Díaz, Dolores Ibárruri, Vicente Uribe, Pedro Checa y Antonio Mije, amás de los dirixentes de la Mocedaes Socialistes Unificaes como Santiago Carrillo, Trifón Medrano, Fernando Claudín, José Cazorla, Federico Melchor, Ignacio Gallego, Andrés Martín y Lina Odena. Los dos últimos cayeron nos primeros combates.