cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catalán medieval
L'apaición de la prosa lliteraria. Ramon Llull
Llull, sicasí, nun partió de cero. Había obres anteriores en catalán y contemporánees, pero nenguna d'elles tien la so calidá ya importancia. Ente les sos obres destaquen: El Llibre de contemplació en Déu, El Blanquerna, el Llibre d'Amic y Amat, el Llibre de l'orde de cavalleria, etc.
La historiografía. Los cuatro grandes cróniques
La traducción al catalán de De rebus Hispaniae (1268) del arzobispu de Toledo Rodrigo Ximénez de Rada de del Xesta comitum constitúin los testos históricos en catalán más antiguos que se caltienen, a pesar de ser obres ensin intención lliteraria. Paralelamente, a finales del sieglu XIII y mientres el sieglu XIV, apaez un tipu d'historia popular, en catalán, bien distintu d'estes cróniques monacales y faltes d'estilu lliterariu.
Los cuatro grandes cróniques representen el maduror definitivu de la prosa catalana empecipiada con Ramon Llull, y dende un puntu de vista ideolóxicu adicar en toes elles un sentimientu patrióticu y nacionalista desconocíu na lliteratura anterior.
La espansión peninsular y mediterráneo
thumb|La conquista de Mallorca La ellaboración de los cuatro grandes cróniques tiense que rellacionar cola espansión de la Corona d'Aragón más allá de les sos fronteres. Na Península, Xaime I el conquistador foi unu de los impulsores de la Reconquista. Destaquen la conquista de Mallorca, en 1229 (repoblada por xente del Empordà y la Cataluña Vieya), Valencia, mientres el periodu de 1233-1245 (los cascos urbanos y costeros fueron repoblaos por catalanes y les tierres del interior por aragoneses, lo qu'esplica la formación de dos árees idiomátiques na Comunidá Valenciana), Sicilia, en 1282, Cerdeña, en 1327 (sobremanera la ciudá de l'Alguer, repoblada totalmente por catalanes) y finalmente Grecia y Neopatria, a entamos del XIV. El procesu de poblamientu del Reinu de Valencia foi un procesu llargu que nun va acabar hasta'l sieglu XVII, tres la espulsión de los moriscos.
L'orixe de l'actual estensión del catalán atópase na Corona d'Aragón, onde'l romance yera la llingua dominante y más falada, faláu pol 80% de la población. En dellos territorios, como les Baleares y Valencia, onde yá se falaba romance, enraigonó'l catalán occitanu. N'otros como'l Alguer, caltúvose con dificultaes. Y en llugares como Grecia, el catalán nun consiguió enraigonar.
La llingua de la poesía
thumb|right|300px|Mapa cronolóxicu qu'amuesa la evolución territorial de les llingües del suroeste d'[[Europa ente les qu'apaez el catalán.]] Hasta que nel sieglu XV Ausiàs March (Beniarjó, 1397 - Valencia, 1459), que foi unu de los poetes más importantes del Sieglu d'Oru valenciano, empezó a escribir poesía ensin occitanismos, la llingua en que s'escribía la poesía na Corona d'Aragón yera l'occitanu, pero nun yera una forma d'occitanu de nenguna llocalización xeográfica concreta: yera una llingua koiné lliteraria, de cutiu artificial, común de toles cortes occitanes. El mundu catalán y l'occitanu, mientres los sieglos XII y XIII, taben bien rellacionaos. Si anguaño'l catalán y l'occitanu son dos llingües bien asemeyaes, naquella dómina ser muncho más y, poro, los poetes catalanes nun debíen de tener muncha dificultaes pa escribir n'occitanu.
La batalla de Muret (1213) significó l'entamu de la decadencia de la sociedá occitana y la so llingua. Aun así, dende Cataluña surdieron iniciatives qu'allargaron la vida del occitanu como llingua de la poesía. Sicasí, los poemes fechos por autores catalanes a finales del XIV empiezos del XV taben bastante llenos de catalanismos. Falar d'un procesu de catalanización y de desprovencialización de la poesía catalana d'esta dómina.
La Cancillería Real
thumb|[[Llibre dels Fets]] Pedru IV d'Aragón (1319-1387) diose cuenta qu'esistía un estrechu venceyu ente poder y llingua, y por eso propúnxose de reformar la Cancillería Real. La Cancillería fuera creada nel sieglu XIII y yera un organismu alministrativo y burocrático. Cola reforma de Pedru IV entraben a trabayar a la Cancillería xente bien preparada nos campos de la teoloxía, el derechu, la escritura, etc. La so xera yera redactar los documentos oficiales, que llueu fueron consideraos modelos de bon escribir.
Llueu'l catalán de la Cancillería convertir nun tipu de llingua académica, yá que yera la llingua de los discursos y de los documentos que roblaba'l rei, y esto la legitimaba y faía que fuera aceptada incondicionalmente en tolos territorios de la Corona. La prosa de la Cancillería foi un factor importante d'unidá de la llingua alministrativo y lliterario.
Acabó siendo un tipu de modelu supradialeutal: andamiu sobre la modalidá dialeutal del barcelonés, foi aceptada por tolos escritores como un tipu de forma estándar.
El contestu político y social. Los Trastámara
Nel añu 1410 muerre ensin descendencia'l rei Martín l'Humanu y escastar la dinastía catalana. L'herederu al tronu de la Corona d'Aragón sale del Compromisu de Caspe (1412) y nun ye nengún otru que Fernando d'Antequera, de la dinastía castellana de los Trastámara. Hai quién ve nesti cambéu de dinastía'l primer síntoma de decadencia na cultura catalana, pero lo cierto ye qu'esti sieglu XV pasó a la historia como'l más gloriosu pa la historia de la lliteratura catalana.
A pesar d'esto, mientres esti sieglu XV Barcelona y Cataluña pierden pesu específicu na confederación aragonesa en favor de Valencia, que s'alza nel motor económico y cultural de la Corona. A esti fechu ayuda la guerra civil catalana.
Los primeros intentos de rotura col occitanu
La poesía culta catalana nel XV empecipia una cobarde rotura cola poesía trovadoresca: el valencianu Jordi de Sant Jordi y el Andreu Febreru son dos exemplos d'esti cobarde abandonu de formes y fondos trovadorescos, magar utilicen un catalán llenu de occitanismo. Otros poetes qu'escriben nun catalán aprovenzalizado son Jaume y Pere March y Gilabert de Pròixita.
Ausiàs March
El primer poeta valencianu que ruempe definitivamente cola poesía trovadoresca ye'l valencianu Ausiàs March (1397-1459). La so obra poética, de más de diez mil versos, presenta namái una ventena de occitanismos, lo cual significa'l final de la influencia de los trovadores provenzales y l'empiezu d'una poesía dafechu catalana.
La narrativa
300px|right Nel sieglu XV, la novela en valencianu atópase en plena puxanza. Delles obres son anónimes, como'l Curial y Güelfa y otres d'autores conocíos como Anselm Turmeda, quién se convirtió al islam y escribió hestories anticlericales.
La mayor obra de la narrativa medieval valencianu'l Tirant lo Blanc, de Joanot Martorell. Foi almirada inclusive por Miguel de Cervantes, yá que ye la única novela de caballería que salva del fueu na quema de la biblioteca d'Alonso Quijano:
La gran obra narrativa del sieglu XV y del valencianu medieval ye, sicasí, el Tirant lo Blanc de Joanot Martorell (y acabada por Martí Joan de Galba), de la cual Cervantes diz al Quixote que se trata d'una de les meyores obres de caballeríes escrites hasta entós. Trata la historia d'un caballeru bretón que va a Constantinopla pa lluchar contra los turcos. Reparar dos estilos según el momentu narrativu: unu de cultu y solemne y otru de vivu y direutu que recueye la fala coloquial de Valencia d'esa dómina.
Otra obra importante y orixinal ye l'Espill o Llibre de les dones del valencianu Jaume Roig. Trátase d'una obra escrita en versos, con un llinguaxe rico y popular y que contién grandes dosis d'observación y de misoxinia desatamañada.
El Curial y Güelfa
thumb|right|250px|Vocabolari molt profitós per aprendre lo catalan-alamany y lo alamany-catalan (vocabulariu bien provechosu p'aprender el catalán alemán y l'alemán catalán), 1502. thumb|right|250px|Gazophylacium catalano-latinum, 1696. El Curial y Güelfa ye una novela caballeresca que nos llegó anónimamente. De xuru foi escrita ente 1435 y 1462 y a partir de la llingua emplegada suponemos que'l so autor yera de Cataluña, de la Cataluña Vieya, de xuru. Nel Curial y Güelfa atopamos bastantes influencies franceses ya italianes, tantu en cuanto al léxicu como tocantes a los ambientes.
L'Espill
L'Espill ye una novela en versu de calter misóxinu. Foi escrita pol valencianu Jaume Roig ente 1455 y 1462 y compónse de más de dieciséis mil versos tetrasílabos. El Espill consta d'un prefaciu y de cuatro libros que, de la mesma, estremar en cuatro partes. Nel prefaciu, el narrador fai una declaración de principios, éticos y estilísticos. Nel llibru primeru, "De la so mocedá", conocemos al protagonista, que fala siempres en primer persona y esplica agora como foi la so infancia. Güérfanu de padre y espulsáu de la so casa pola so madre, vese obligáu a ganase la vida en Valencia. Poco dempués entama un viaxe aventureru, primero per Cataluña y depués per Francia. Llucha na guerra de los Cien Años coles tropes franceses y en París, cuando yá ye ricu gracies a los botinos llograos, intervién na vida caballeresca. El segundu llibru, "De cuando tuvo casáu", narra los socesivos fracasos matrimoniales del protagonista, primero con una doncella qu'a la fin resultó que nun lo yera, dempués con una vilba, en tercer llugar con una novicia y, finalmente, esplica l'atayáu intentu de casase con una beguina. Nel tercer llibru, "De la lleición de Salomón", el protagonista, desesperáu por nun poder atopar una esposa fayadiza, pretende casase con una parienta so. Entós apaézse-y en suaños Salomón, el sabiu bíblicu por antonomasia, que-y suelta una llarga invectiva contra les muyeres qu'acota con exemplos bíblicos les males esperiencies rellataes nos dos llibros anteriores. Y el cuartu llibru titúlase "De enviudar".
La "valenciana prosa". Joan Roís de Corella
La figura más relevante qu'utilizó esti estilu foi Joan Roís de Corella, tamién valencianu y nacíu ente 1433 y 1443, y muertu en 1497. La so obra más conocida ye la Traxedia de Caldesa. Considérase Corella la postrera gran figura de la lliteratura valenciana medieval.
OT Geminorum
OT Geminorum (OT Gem / HD 58050) ye una estrella na constelación de Xéminis de magnitú aparente +6,45. Alcuéntrase, d'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax de Hipparcos, a unos 3000 años lluz del Sistema Solar, magar esti valor ye namái averáu, una y bones l'error na midida de la paralax ye bien alto.
OT Geminorum ye una estrella de la secuencia principal blancu-azulada de tipu espectral B2Ve. Tien una elevada temperatura superficial de 23.660 K y una lluminosidá bolométrica —qu'inclúi la radiación emitida en tol espectru electromagnéticu— 33.000 vegaes superior a la del Sol. El so radiu ye 7,1 vegaes más grande que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— ente 142 y 150 km/s.
Bien masiva, diversos estudios asígnen-y una masa de 12,5 - 13,2 mases solares, claramente percima de la llende a partir del cual les estrelles rematen la so vida españando en forma de supernova. La so edá envalorada ye de 15,4 millones d'años.
OT Geminorum ye una «estrella Be», lo que significa que la so espectru amuesa llinies d'emisión prohibíes provenientes d'un discu circumestelar formáu pola perda de masa y la rápida rotación. Otres estrelles incluyíes nesti grupu son α Arae y δ Centauri. Al igual que n'otres estrelles Be, detectóse un débil campu magnéticu (Bz = -101 ± 35 G) en OT Geminorum. Amás, ta catalogada como variable Gamma Cassiopeiae, siendo la so variación de rellumu de 0,44 magnitúes.
Satoshi Kukino
Satoshi Kukino (久木野 聡; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Claudia Zornoza
Claudia Zornoza Sánchez ye una futbolista española. Xuega como mediocampista y el so equipu actual ye la Real Sociedad de la Primer División Femenina d'España.
Yaya Touré
Yacon Toure, tamién conocíu como Yaya Touré o Touré Yaya, ye un futbolista marfileño. Xuega de mediocampista y anguaño nun tien club. Ye hermanu de Kolo Touré y del fináu Ibrahim Touré.
D'África a Europa
Touré debutó profesionalmente nel 2001 xugando nel ASEC Mimoses, un club marfileño. Namái precisó una temporada pa destacar siendo ficháu por un equipu belga del KSK Beveren. En Bélxica siguió hasta l'añu 2003, nel que decidió dise al Metalurg Donetsk de la lliga ucraniana. Tres el periplu nel este européu, en 2005 fichó pol Olympiacos F.C. griegu. La so bona temporada fíxo-y atraer l'interés de grandes clubes d'Europa. Sicasí, quien-y ficha finalmente ye'l AS Monaco del campeonatu francés.
AS Monaco
Los sos entamos nel equipu monegascu nun fueron nada positivos. El preparador László Bölöni nun cuntó con él primeramente, y Touré pasó numberosos partíos nel banquín. Por suerte pa él, la cosa camudó radicalmente cuando László Bölöni dexó'l so cargu y foi sustituyíu por Laurent Banide. Touré convirtióse asina en pieza clave del resurdir del equipu llogrando 5 goles y ufiertando muncha velocidá al equipu xugando de mediocampista ofensivu.
F. C. Barcelona
thumb|left|200px|Touré Yaya vistiendo la camiseta del [[FC Barcelona|Barcelona.]] El so bon rendimientu llamó l'atención del F. C. Barcelona, que lo fichó por 9 millones d'euros, siendo asina'l primer xugador marfileño de la hestoria del conxuntu azulgrana. El 26 de xunu de 2007 foi presentáu como nuevu fichaxe del F. C. Barcelona, onde finalmente se fixo un buecu nel equipu.
Nel Barça desenvolvió un rol más defensivu que nos sos anteriores clubes, xugando de mediocampista defensivu, per delantre de los centrales. La so adautación a esti puestu foi bien rápida, faciendo usu de la so potencia física y el so allugamientu, anque ensin escaecer el so más que correutu toque de balón.
El 9 d'abril de 2008 marcó'l gol que sentenció la eliminatoria de cuartos de final de la Champions League contra'l Schalke 04 alemán, dexando al Barça pasar a les semifinales apostaes frente al Manchester United, equipu qu'esanició al Barcelona de la Champions League 2007-2008.
A pesar de que'l Barcelona nun ganó nengún títulu esa temporada, Touré foi unu de los xugadores más destacaos del conxuntu azulgrana. Amás, arrenunció a operase d'una hernia discal p'ayudar al equipu xugando infiltrado.
La temporada siguiente, Pep Guardiola tomó les riendes del equipu. Toure nun empezar como titular indiscutible y eso xeneró rumores de posibles salíes a equipos como Juventus o Manchester City nel mercáu ivernizu. Sicasí, el marfileño volvió faese sitiu nel once y convirtióse en pieza clave por que el equipu español roblara una primer vuelta histórica, consiguiendo 50 puntos.
El 13 de mayu de 2009, el día que cumplía 26 años, proclamóse campeón de la Copa del Rei col Barcelona, partíu que'l club blaugrana venció por 1-4 enfrentándose al Athletic Club, y anotando el gol qu'asitiaba les tables nel marcador (1-1), en rematando d'un potente derechazo (Yayazo) dende fora del área al poste esquierdu una xugada na que partió del so propiu campu y dribló a trés contrarios, consiguiendo'l que sería'l vigésimoquinto títulu pal club. A pesar de desendolcase davezu como mediocentro de contención, Touré desempeñar nesti partíu como defensa central, por cuenta de les baxes que presentaba'l so equipu.
El 16 de mayu de 2009, ganó la so primer lliga española, al perder el Real Madrid por 3-2 frente al Villarreal C. F. y asina ganar matemáticamente el F. C. Barcelona el so décimonovena Lliga.
Ésa mesma temporada, el 27 de mayu de 2009 formaría parte del once titular del Barcelona qu'apostó la final de la Champions League contra'l Manchester United nel Estadiu Olímpicu de Roma. De nuevu por cuenta de les baxes en defensa, Yaya volvió xugar como defensa central, desendolcándose conducentemente. El F. C. Barcelona venció por dos goles a cero, consiguiendo'l xugador marfileño el so primera Champions League y la tercera pal club catalán.
El 26 de xunu de 2009 anuncióse la so renovación pol club azulgrana, aumentando'l so sueldu y sumando un añu más al so compromisu cola entidá de Barcelona. Mientres la temporada 2009-10, el Barça completó un "sextete" y revalidó el títulu de Lliga. Nesa mesma temporada pierde'l puestu de titular nel once siendo ocupáu pol canteranu barcelonista Sergio Busquets.
Manchester City
El 2 de xunetu de 2010, el Manchester City anunció que llegara a un alcuerdu con Touré pa les siguientes cinco campañes, a la espera de que'l xugador y el so representante cerraren la so salida del Barcelona. L'alcuerdu cerrar en 30 millones d'euros, más 0'5 adicionales si'l conxuntu de Mánchester consigue la clasificación pa la Champions League, de los cualos 24 fueron pal Barcelona y 6 pal representante del xugador.
Mientres la FA Cup 2010-11, Yaya Touré pasa a ser el "héroe de Wembley" pal Manchester City al anotar nel 1-0 frente al Manchester United en semifinales y frente al Stoke City, partíu que terminó con igual marcador, na final. Gracies a esto, el club de la ciudá de Mánchester consiguió quebrar una seca de 35 años ensin títulos.
Flora of the Ryukyus
Flora of the Ryukyus (embrivíu Fl. Ryukyus) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol profesor, botánicu y pteridólogu xaponés Sumihiko Hatusima y espublizáu en Naha nel añu 1971 col nome de ''Flora of the Ryukyus (Including Amani Islands, Okinawa Islands, and Sakishima Archipelago). Ryukyu Shokubutsu Shi''.
Yaya Touré
Seleición nacional
El 1 de xunu de 2014, depués de ser incluyíu na llista preliminar en mayu,  Touré foi ratificáu na nómina definitiva de 23 xugadores que representaron al so país na Copa Mundial de Fútbol de 2014,  faciendo d'esta la tercer ocasión na qu'apostó'l tornéu.
Clubes
Actualizáu'l 9 de mayu de 2018.
Aquifoliaceae
Aquifoliaceae, les aquifoliacees, ye una familia perteneciente al orde Aquifoliales. Contién namái dos xéneros d'árboles y arbustos perennifolios o caducifolios, pelo normal dioicos.
Somme-Suippe
Somme-Suippe ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Aquifoliaceae
Descripción
L'otru xéneru, Nemopanthus, namái contién una especie, Nemopanthus mucronatus, que difier de les de Ilex nes sos flores con un mota más amenorgáu y pétalos estrechos, amás de ser tetraploides, en llugar de diploides.
San Salvador (Alesga)
San Salvador ye un llugar de la parroquia de San Salvador d'Alesga, nel conceyu asturianu de Teberga.
Tien y alcuéntrase a 5,80 km de La Plaza, la capital del conceyu.
Vic-le-Comte
Vic-le-Comte ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tour de Francia 1947
El 34ᵘ Tour de Francia apostar ente'l 25 de xunu y el 20 de xunetu de 1947 con un percorríu de 4.640 km, estremáu en 21 etapes.
Somme-Tourbe
Somme-Tourbe ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tour de Francia 1947
Participaron 100 ciclistes partíos en 10 equipos de 10 corredores, de los que namái llegaron a París 53 ciclistes ensin que nengún equipu llograra rematar la prueba con tolos sos integrantes.
Somme-Tourbe
Tien una población de y una superficie de  km².
Tour de Francia 1947
Primer Tour tres la Segunda Guerra Mundial, cuntó con 5 díes de descansu
El vencedor, Jean Robic que nun sería líder en tola competición, cubrió la prueba a una velocidá media de 31,412 km/h.
Vichel
Vichel ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Colonia Nicolich
Colonia Nicolich, tamién conocida como General Líber Seregni, ye una ciudá y un centru industrial del departamentu de Canelones, al sur d'Uruguái. Ye tamién la capital del municipiu homónimu. Tenía una población de 9.624 habitantes nel añu 2011. Ta asitiada 21,5 km al noreste de Montevidéu, la capital del país, y forma parte del so área metropolitana.
Historia
La ciudá tien los sos oríxenes nos años 1940, cuando se construyeron delles cases. Na década de 1970 la llocalidá creció como resultáu de les nueves instalaciones de la fuercia aérea uruguaya. Una colonia menonita afitó la so residencia na zona a mediaos del sieglu XX. Anguaño ye considerada una ciudá dormitoriu de Montevidéu.
Llugares de cultu
La ciudá tien una ilesia católica, San Francisco d'Asís.
OT Serpentis
OT Serpentis ye una nana colorada de tipu espectral M1.5V. Tien una temperatura superficial de 3570 K y la so masa namái supón el 55% de la masa solar. Relluma con una lluminosidá —incluyendo una parte significativa de la so enerxía emitida como radiación infrarroxo— igual al 4,7% de la lluminosidá solar. El so radiu equival al 52% del radiu solar, y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de 6 km/s —teniendo en cuenta qu'esti ye un valor mínimu—, lo qu'implica un periodu de rotación igual o inferior a 3,4 díes. L'estudiu del so campu magnéticu punxo de manifiestu que'l so topoloxía magnética camuda significativamente nuna escala de tiempu de mediu añu. Piénsase que l'enclín de la so exa al respective de la Tierra ye de 45º.
OT Serpentis ye una estrella bien nueva con una edá entendida ente 15 y 150 millones d'años. Ye una estrella acandilante, esto ye, despide fogarales que traen sópitos ya impredicibles aumentos de rellumu en tol espectru electromagnéticu. Exemplos bien conocíos d'esti tipu d'estrelles son EV Lacertae y UV Ceti.
Campanula rotundifolia
Campanula rotundifolia ye una planta de la familia de les campanulacees. thumb|240px|Ilustración
Descripción
Campanula rotundifolia ye una especie, delgada, glabra, perenne, 10-50 cm, con fueyes basales cordiformes arrondaes dentaes y peciolaes; fueyes caulinares llanceolaes a lliniales, en dalguna ocasión dentaes, la mayoría enteres y sentaes. Flores azules o violeta, 1,2-2 cm o más, nuna inflorescencia ramosa laxa. Dientes calicinos lliniales a estrechamente triangulares. Especie bien variable. Floria dende final de primavera y hasta la seronda.
Hábitat
Habita en praos secos, brezal, terrén predresu y dunes.
Distribución
Por toa Europa salvu Albania, Portugal y Turquía. Nel centru d'España puede alcuéntrase en melojares.
Taxonomía
Campanula rotundifolia describióse por Carolus Linnaeus y espublizóse en  Species Plantarum 1: 163. 1753. Númberu de cromosomes de Campanula rotundifolia (Fam. Campanulaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=68 Campanula: nome xenéricu diminutivu del términu llatín campana, que significa "pequeña campana", aludiendo a la forma de les flores.
rotundifolia: epítetu llatín que significa "con fueyes redondes".
Lucy Desmond
Lucy Desmond foi una ximnasta artística británica, medayista de bronce olímpicu n'Ámsterdam 1928 nel concursu por equipos.
Carrera deportiva
Nes olimpiaes celebraes n'Ámsterdam en 1928 ganó la medaya de bronce nel concursu por equipos, tres les neerlandeses (oru) y les italianes (plata), siendo les sos compañeres d'equipu les ximnastes Annie Broadbent, Margaret Hartley, Amy Jagger, Isobel Judd, Jessie Kite, Marjorie Moreman, Edith Pickles, Ethel Seymour, Ada Smith, Hilda Smith y Doris Woods.
Flora of the Southeastern United States
Flora of the Southeastern United States (embrivíu Fl. S.E. U.S.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu por él foi un botánicu y taxónomu d'Estaos Xuníos, especializáu en flora d'EE. XX., John Kunkel Small. Editóse l'añu 1903 con una segunda edición nel añu 1913.
Lane Davies
Lane Davies ye un actor d'Estaos Xuníos. Fixo participaciones en series como: The Bay, The Crew y General Hospital.
Biografía
Davies nació en Dalton, Georgia, fíu de Emily y Bill Davies. Tien tres hermanos. Graduóse na Middle Tennessee State University con honores cum laude del so títulu de teatru. Anguaño, vive en Georgia cola so familia. Tien dos fíos, Nathan Hamilton y Thatcher Lee.
Filmografía
Social Studies (1997) - Mr. Wighley
OTS 44
OTS 44 (2MASS J11100934-7632178) ye una nana marrón a unos 554 años lluz de distancia del Sistema Solar na constelación de Chamaeleon. Afayóse en 2005 por un equipu empobináu por Kevin Luhman utilizando l'Observatoriu Gemini en Chile. Hasta'l descubrimientu de Cha 110913-773444 —que nun se sabe si ye un planeta con llunes o una nana marrón con planetes— yera la nana marrón conocida más pequeña.
OTS 44 tien una masa 15 vegaes mayor que la masa de Xúpiter, qu'equival al 1,5% de la masa solar. El so radiu ye una cuarta parte del radiu solar. El so bajísima lluminosidá apenes supera una milésima de la lluminosidá solar. El so tipu espectral ye M9.5V y tien una temperatura envalorada de 2300 K.
El Telescopiu espacial Spitzer detectó un discu de polvu alredor d'esti oxetu, formáu por partícules de xelu y roca. Esti discu protoplanetariu eventualmente puede acabar formando un sistema planetariu en redol a la nana marrón. Los astrónomos especulen si'l discu que orbita OTS 44 tien abonda masa pa formar un planeta xigante gaseosu según unos cuantos planetes predresos del tamañu de la Tierra. Ello conduz a la cuestión de si podría esistir un planeta habitable alredor d'un oxetu d'estes carauterístiques. D'alcuerdu a Kevin Luhman, puede esistir toa una serie de sistemes solares en miniatura nos cualos los planetes orbiten alredor de nanes marrones.
Tatsuya Suzuki (1988)
Tatsuya Suzuki (鈴木 達矢, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Claudia Zornoza Roca-Rey
Claudia Zornoza Roca Rey, ye una destacada deportista peruana de la especialidá de bádminton que foi campeona suramericana en Medellín 2010.
Xuegos Suramericanos
Foi reconocíu'l so trunfu de ser la cuarta deportista col mayor númberu de medayes de la selección de Perú nos xuegos de Medellín 2010.
Xuegos Suramericanos de Medellín 2010
El so desempeñu na novena edición de los xuegos, identificar por llograr un total de 2 medayes:
Escepticismu
L'escepticismu ye xeneralmente cualquier actitú inquisitiva escontra la conocencia, seya ésti fechos, opiniones o creencies declaraes como fechos, o de dulda respectu d'afirmaciones que son tomaes por supuestos n'otra parte.
El escepticismu filosóficu ye un acercamientu xeneral qu'esixe que tola información seya bien sofitada pola evidencia. L'escepticismu filosóficu clásicu deriva de 'Skeptikoi', una escuela que "nun afirmó nada". Adherentes del pirronismo (y más apocayá, sinónimu parcial con falibilismo), por casu, suspenden el xuiciu nes investigaciones. Los escépticos pueden inclusive duldar de la fiabilidá de los sos propios sentíos. El escepticismu relixosu, pel otru llau, ye una "dulda respectu de los principios relixosos básicos (tales como la inmortalidá, la providencia, la revelación o la esistencia de la deidá)". El escepticismu científicu consiste n'esaminar científicamente la veracidá de les creencies al someteles a una investigación sistemática al traviés del métodu científicu p'afayar les pruebes empíriques que les sofite.
Escepticismu científicu
Un escepticismu científicu (o empíricu) ye aquel que cuestiona les creencies con base a la conocencia científica. La mayoría de los científicos, siendo escépticos científicos, prueben la veracidá de ciertos tipos d'afirmaciones al someteles a una investigación sistemática al traviés del métodu científicu. Como resultancia, un númberu d'afirmaciones son consideraes pseudocientífiques si afayar qu'apliquen inadecuadamente o ignoren los aspeutos fundamentales del métodu científicu. L'escepticismu científicu puede refugar creencies pertenecientes a coses fuera de les observaciones perceptibles y polo tanto fuera del ámbitu de la falsabilidad/prueba empírica sistemática.
Escepticismu relixosu
L'escepticismu relixosu xeneralmente refierse a duldar de determinaes creencies o afirmaciones relixoses. Históricamente, l'escepticismu relixosu puede rastrexase hasta Sócrates, quien duldó de munches declaraciones relixoses de la dómina. L'escepticismu relixosu modernu típicamente pon más énfasis nos métodos científicos y históricos o na evidencia. Michael Shermer escribió que ye un procesu d'afayar la verdá en llugar d'un refugu en blancu. Por esta razón un escépticu relixosu podría creer que Xesús esistió nesi tiempu, pero cuestionar afirmaciones de que foi'l Mesíes o realizó milagros (vease historicidad de Xesús). L'escepticismu relixosu nun ye lo mesmo que ateísmu o agnosticismu, a pesar de que de cutiu implica actitúes escéptiques escontra la relixón y la teoloxía (por casu, la divina omnipotencia). Les persones relixoses son xeneralmente escéptiques escontra les afirmaciones d'otres relixones, siquier cuando dos confesiones entren en conflictu en dalguna creencia declarada. Amás, elles pueden ser escéptiques escontra les declaraciones feches por ateos.
Villeneuve (Puy-de-Dôme)
Tien una población de y una superficie de  km².
Somme-Vesle
Somme-Vesle ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
18 de febreru
El 18 de febreru ye'l 49ᵘ (cuarentenu novenu) día del añu nel calendariu gregorianu. Queden 316 días pa finar l'añu, y 317 nos años bisiestos.
Abreviatures
° : fecha de nacencia
Empalme Olmos
Empalme Olmos ye una ciudá y un centru industrial del departamentu de Canelones, al sur d'Uruguái. Ye tamién la capital del municipiu homónimu. Tenía una población de 4.199 habitantes nel añu 2011. Ta asitiada 31,67 km al noreste de Montevidéu, la capital del país, y forma parte del so área metropolitana.
Llugares de cultu
La ciudá tien una ilesia católica, la Parroquia de Santa Rosa de Lima.
Salvatierra de Tormes
Salvatierra de Tormes ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de Guijuelo y la subcomarca de Salvatierra. Pertenez al partíu xudicial de Béjar.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 34,67 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
La mayor parte del so cascu urbanu atópase espropiáu pola Confederación Hidrográfica del Duero dende los años 50 y 60 del sieglu pasáu, lo que motivó dende entós una importante perda de población. Esto debe a que orixinalmente previóse que la práutica totalidá del conceyu quedara cubiertu peles agües del banzáu de Santa Teresa. Sicasí, años más tarde, la esperiencia demostró que los cálculos fueron erróneos, nun llegándose nunca a anubrir nin una sola de les cases del pueblu, a pesar de lo cual la CHD nun devolvió les cases a los sos propietarios.
Historia
thumb|left|Mármol godo de Salvatierra, fotografiáu por Manuel Gómez-Moreno en 1903 Salvatierra tien una rica historia. Los sos oríxenes remontar a la repoblación llevada a cabu pol rei de Llión Alfonsu IX a principios del sieglu XIII, cuando esti monarca creó en 1203 el conceyu de Salvatierra o Alfoz de Salvatierra, dientro del Reinu de Llión, otorgándo-y a la llocalidá'l títulu de Villa, favorecida pola so situación estratéxica nel pasu del Tormes y fronteriza frente a los territorios castellanos d'Ávila. Asina, pa defender esta importante villa lleonesa construyóse una fortaleza y cercóse la llocalidá.
A finales del sieglu XIII la villa de Salvatierra perteneció al infante Don Pedro, que yera fíu del rei Alfonsu X "el Sabiu" y señor de Ledesma, Alba de Tormes, Miranda del Castañar, Galisteo, y Granadilla, anque tamién tenía tola ribera del Río Coa y les villes de Sabugal, Alfaiates y Castelo Rodrigo, qu'anguaño formen parte de Portugal. A la muerte del infante Pedro, n'ochobre de 1283, la mayoría de los sos señoríos, incluyendo'l de Salvatierra de Tormes, fueron heredaos pol so únicu fíu lexítimu, Sancho "el de la Paz", que finó en 1312 ensin dexar descendencia lexítima, polo qu'a'l so muerte toes los sos señoríos volvieron a la Corona.
Cola creación de les actuales provincies en 1833, Salvatierra quedó integráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, despoblándose casi totalmente na década de los cincuenta y sesenta del sieglu XX al construyise'l banzáu de Santa Teresa, que finalmente nun llegó a anubrir la llocalidá como s'había previstu.
Patrimoniu históricu
La población cunta con parte de la so cortil cercada medieval, con un castiellu conocíu como Castillo de la Mora Encantada, la ilesia parroquial y los restos de l'antigua sinagoga..
Campanula scheuchzeri
Descripción
Planta perenne, lampiña. Tarmos delgaos, erectos. Fueyes llanceolaes o lliniales de dientes romos, sentaes, na so mayor parte arrexuntaes na base de los tarmos; fueyes cimeres llanceolaes, sentads. Flores azules, de 12-20 mm, acampanaes, colgantes, solitaries o n'inflorescencies flojamente ramificaes; botones florales erectos.Floria dende la primavera hasta la seronda.
Hábitat
Montes, praos y carbes. Ente 1.500 y 2.700 msnm.
Distribución
Zones alpines d'Europa meridional y central, Pirineos, Alpes, Apeninos. N'Italia, Francia, España, Suiza, Austria. N'España tamién na Cordal Cantábricu.
Taxonomía
Campanula scheuchzeri describióse por Dominique Villars y espublizóse en Prosp. Hist. pl. Dauphiné 22. 1779 Campanula: nome xenéricu diminutivu del términu llatín campana, que significa "pequeña campana", aludiendo a la forma de les flores.
scheuchzeri: epítetu que foi nomáu n'honor de Johann Jakob Scheuchzer, un naturalista suizu y el so hermanu, Johann Kaspar Scheuchzer.
Somme-Yèvre
Somme-Yèvre ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fresnéu (Alesga)
Fresnéu ye un llugar de la parroquia de San Salvador d'Alesga, nel conceyu asturianu de Teberga.
Tien y alcuéntrase a 6,70 km de La Plaza, la capital del conceyu.
Multillateralismu
Multilateralismo ye un términu usáu en rellaciones internacionales pa referise a l'actividá conxunta de dellos países sobre una cuestión determinada.
Exemplos d'instituciones multillaterales per sé son la Comunidá d'Estaos Llatinoamericanos y del Caribe (CELAC), la Organización de les Naciones Xuníes, el Fondu Monetariu Internacional, el Bancu Mundial y la Organización Mundial de Comerciu.
Duro Felguera
Duro Felguera S.A. ye un grupu empresarial internacional con sede social nel Parque Científicu Teunolóxicu de Xixón (Asturies, España), especializáu na execución de proyeutos "llave en mano" pa los sectores enerxético ya industrial y la fabricación de bienes d'equipu. Los sos oríxenes remóntanse a la Fábrica de La Felguera, d'ehí el so nome.
La compañía ta especializada n'equipos pa refineríes, plantes químiques y petroquímiques, componentes pa parques eólicos, tuneladores y equipos pa grandes llaboratorios y centros d'investigación y encárgase de la inxeniería, suministros, construcción, montaxe, operación y caltenimientu nos proyeutos que lleva a cabu.
Ayunu intermitente
L'ayunu intermitente (más conocíu como intermittent fasting o IF n'inglés) ye un términu xeneral que describe un periodu nel que se realicen ciclos regulares d'ayunu y alimentación. L'ayunu intermitente nun ye una dieta en sí mesma, anque pue ser utilizáu xunto con una restricción calórica para la perda de pesu.
Introducción y fundamentos evolutivos
Tomando la premisa esencial de la medicina evolutiva pola cuala'l ser humanu evolucionó biolóxicamente para ser un cazador pañador nuna redolada paleolítica, tenemos de tener en cuenta que, anantes de la revolución neolítica y la creación de los primeros escedentes alimenticios, el ser humanu tenía que vivir por ciclos de bayura y escasez d'alimentu, dependiendo de los movimientos de la caza y la so fortuna nes caceríes. Mientres enforma tiempu, la evolución biolóxica (del ADN, más sele) acompañaba nel so ritmu de cambéu a la evolución social y tecnolóxico, pero ye probable que s'acelerara nos postreros 50.000 años y que, escontra finales la última glaciación (Würm), unos 20.000 o 30.000 años, los homes del final del Paleolíticu algamaren yá un estáu relativamente avanzáu de desarrollu teunolóxicu, y tamién de desarrollu social.
El problema d'esti desarrollu tecnolóxico y cultural, tan adelantráu al dafechu biolóxicu ye, principalmente, que la rotura de los ciclos naturales de caza-ayunu (esto ye, faer exerciciu pa consiguir comida) y fuelgo-alimentación probablemente tean detrás de munches de les enfermedaes cróniques y dexeneratives qu'atopamos anguaño nel mundu, yá que los nuesos xenes y ambiente nun tán en concordanza.
Sicasí, hasta agora solo ufiertóse regularmente la realización d'exerciciu y la restricción calórica, pero non la realización de daqué tan regular y común en tolos animales de la naturaleza como l'ayunu [cita
Variaciones
En dellos contestos, l'ayunu dexa'l consumu d'una cantidá escosada de bébores baxes en caloríes como'l café o té.
Una forma d'ayunu intermitente, ayunu interdiario, implica un ayunu de 24 hores siguíu por otru periodu de 24 hores d'alimentación. L'alternar la restricción de caloríes diariamente puede enllargar la vida.
L'ayunu modificáu implica llindar la ingesta calórica (p. ex., 20% de lo normal) en díes d'ayunu, más que nun comer nada n'absolutu. Un estudiu apicalba qu'esti réxime puede caltener la mayoría de los beneficios del ayunu intermitente per se. La lliteratura científica del ayunu intermitente, nes sos varies formes, revisóse estensamente en 2014. Otra forma implica xintar namái una comida al día.
Más xeneralmente, les variantes pueden especificar diverses proporciones de periodos de ayuno-alimentación. El documental d'horizontes de la BBC2 Come, Ayuna y Vive Más grabó a persones que ayunaron dos díes consecutivos per selmana. Conocida como la dieta 5:2, les persones consumieron 400–500 caloríes (muyeres) o 500–600 caloríes (homes) mientres los díes d'ayunu. Mientres los díes d'alimentu, la dieta yera regular.
Investigaciones
Una revisión de 2014 fecha por Longo y Mattson refundió lluz sobro'l rol del ayunu intermitente en respuestes adaptatives celulares qu'amenorguen el dañu oxidativo ya la inflamación, optimicen el metabolismu enerxéticu, y refuercen la producción celular. L'estudiu amosó qué, n'eucariotes inferiores, l'ayunu crónicu estiende la llonxevidá, en parte, por una reprogramación de les víes metabóliques y de resistencia al estrés (hormesis). Nos mures, l'ayunu intermitente demostró protexer contra la diabetes, cánceres, enfermedaes de corazu y neurodegeneración, mientres n'humanos ayuda a amenorgar la obesidá, hipertensión, asma, y artritis reumatoide.
Estudios animales
Un estudiu científicu d'ayunu intermitente en rates realizáu en 1943 atopó que ayunando un día de dos, trés o cuatro enllargaba la vida de les rates (por 15-20% nel casu d'un día de cada trés), comparáu con rates que podíen comer siempres que deseyaren. Nenguna de les que ayunó nel estudiu tuvo efeutu detrimental dalgún na so crecedera.
N'otru estudiu, l'ayunu intermitente demostró estender la vida y aumentar la resistencia a enfermedaes rellacionaes cola edá en mures, y ameyorar la salú d'humanos con sobrepesu. L'estudiu suxer que l'ayunu intermitente puede tener beneficios similares a los de la restricción calórica (CR). Específicamente, foi propuestu que l'ayunu intermitente ameyora los sistemes cardiovascular y neurolóxico.
Otru estudiu en mures apunta que los beneficios del ayunu intermitente paecen nun tar rellacionaos con unu amenorgamientu global na ingesta calórica. Otru estudiu n'aguarones trató los beneficios de la restricción dietética, incluyendo ayunu intermitente. Esti ayunu puede funcionar como una forma de hormesis.
Una revisión de 2007 del ayunu interdiario afirmó que "los afayos n'animales suxuren que l'ayunu interdiario puede modular conducentemente dellos factores de riesgu, torgando asina enfermedaes cróniques, y que puede modular el riesgu d'enfermedá a una estensión similar a la de la restricción calórica. Faen falta más investigaciones para establecer definitivamente les consecuencies de ADF."
L'ayunu escomencipia'l procesu de autofagia, que ruempe y recicla proteínes y orgánulos disfuncionales, y quiciabes tamién el procesu de apoptosis que fai lo mesmo coles célules.
Nuna población vulnerable concreta, l'ayunu interdiario puede traer dañu: un estudiu en mures hipercolesterolémicos amosó que la restricción alimentaria pol ayunu intermitente indució diabetes y obesidá y agrava el desarrollu bonal de la arterosclerosis. Los mures de control non hipercolesterolémicos (normales, xavazes) perdieron grasa y baxaron el colesterol tal que s'esperaba.
Salú humana
Los estudios n'humanos suxuren beneficios posibles:
Flora of the southern United States
Flora of the southern United States (embrivíu Fl. South. U.S.) ye un llibru de botánica escritu por Alvin Wentworth Chapman y editáu en New York nel añu 1860.
El so nome completu ye: ''Flora of the Southern United States; Containing Abridged Descriptions of the Flowering Plants and Ferns of Tennessee, North and South Carolina, Xeorxa, Alabama, Mississippi and Florida: Arranged According to the Natural System. New York''
Villeneuve-les-Cerfs
Villeneuve-les-Cerfs ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sommepy-Tahure
Tien una población de y una superficie de  km².
Golfu de Martaban
El golfu de Martaban o golfu de Mottama ye un brazu del mar d'Andamán asitiáu na fastera meridional de Myanmar. Recibe'l so nome de la ciudá portuaria de Mottama (anantes Martaban). Ye'l llugar de desembocadura de los ríos Sittaung, Salween y ríu Yangon.
Jimmie Johnson
Jimmie Kenneth Johnson ye un pilotu de carreres d'Estaos Xuníos. Foi campeón de la NASCAR Cup Series siete veces en 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2013 y 2016 y subcampeón en 2003 y 2004.
Golfu de Martaban
Un rasgu característicu d'esti golfu ye que tien una llinia costera dominada poles marees. Estes tienen un rangu d'ente 4 y 7 metros, siendo'l mayor el que se produz na punta del Elefante, na fastera occidental del golfu. Demientres les marees vives, nes que'l rangu de marees ye d'alredor de 6 m, la zona turbio del golfu, aquella na que l'agua camuda la so color pola tierra que traen en suspensión los ríos que desemboquen nel golfu, estiéndese per más de 45.000 km², y ye una de les más estenses del planeta. Demientres les marees muertes, con un rangu de marea de 2,98 m, la estensión d'agua marina turbio cae hasta los 15.000 km². El borde d'esta zona d'agua turbu muévese alante y atrás en sincronía colos ciclos de la marea una distancia d'alredor de 150 km.
El golfu ye l'hábitat de bien d'especies, siendo la más destacada d'elles la ballena de Bryde.
Marco Pantani
Marco Pantani, foi un ciclista profesional italianu ente los años 1992 y 2003. Ganó un Giro d'Italia, un Tour de Francia y tamién una medaya de bronce nel Mundial de ciclismu de ruta del añu 1995. Moteyáu "El Pirata", llogró los sos meyores resultaos en pruebes de ciclismu per etapa, y foi hasta 2014 (Vincenzo Nibali) el postreru italianu en ganar el Tour de Francia (nel 98, 33 años dempués de Felice Gimondi) y el postreru ciclista en ganar el Giro d'Italia y el Tour de France nel mesmu añu (enantes llograron esto Fausto Coppi en 1949 y 1952, Jacques Anquetil en 1964, Eddy Merckx en 1970, 1972 y 1974, Bernard Hinault en 1982 y 1985, Stephen Roche en 1987 y Miguel Indurain en 1992 y 1993). Ta consideráu unu de los meyores escaladores de la historia del ciclismu.
Biografía
De 1,72 metros d'altor y 57 quilos de pesu, Pantani tenía'l tipu clásicu d'escalador, como demostró nel Tour del so debú, en 1994, quedando terceru na clasificación final. Xusto cuando s'aldovinaba'l despegue de la so carrera, Pantani sufrió una tarrecible choque con un automóvil, nel intre de la Milán-Turín, que-y provocó una doble quebra nuna pierna amenaciando col prematuru fin de la so carrera profesional.
thumb|left|200px|Pantani xubiendo l'[[Alpe d'Huez nel Tour de 1997]] En 1997, recuperáu de la grave mancadura, retornó a la competición, pero mientres el Giro sufrió una cayida al cruciase un gatu nel so camín, que provocó'l so retirada de la carrera. Nel Tour d'esi añu protagonizó una intensa llucha pol maillot mariellu; anque s'amosó imbatible nel monte, Jan Ullrich, bien cimeru nes etapes contrarreló, supo llindar el tiempu perdíu nos Alpes y Pirineos llogrando la victoria final y apostrando a Pantani al tercer puestu.
L'añu siguiente (1998), Pantani llogró por fin ganar a Ullrich al llograr sobre él una ventaya de casi 9 minutos na perllarga etapa Grenoble - Les Deux Alpes, onde Pantani empecipió'l so ataque nel puertu del Galibier. Anque Ullrich trató de recuperar el tiempu perdíu na etapa posterior, que llegaba a Albertville (previu ascensu al perduru Col de la Madeleine) la remontada nun foi posible y Pantani convertir nel primer italianu, dende Felice Gimondi en 1965, en vistir el maillot mariellu en París. El so llogru foi notable, yá que mientres munchos años el Tour había estáu apoderáu por especialistes de la contrarreló como Miguel Indurain, Jan Ullrich y Bjarne Riis; dende los tiempos de Pedro Delgado, nengún escalador llograra la victoria, y el so ésitu, en ciertu mou, fixo resurdir la lleenda del especialista del monte.
El mesmu añu proclamóse vencedor d'un Giro que nun taba diseñáu a la so midida ensin ensame d'etapes de monte. La ventaya que llogró nos cumes italianas, onde ganó 2 etapes, dexó-y superar finalmente a especialistes de la contrarreló como Alex Zülle y Pável Tonkov.
Nel Giro de 1999, en venciendo en cuatro etapes y siendo líder destacáu de la carrera, foi descalificáu al reparase altos niveles de hematocrito nel so sangre, lo que suxuría un casu de dopaxe con EPO, anque esti estremu non pudo probase de forma concluyente. Nel Tour de 2000 corrió ensin posibilidaes de victoria, anque amosó rellumos de la so calidá nel monte. Nun mano a mano nel ascensu al Mont Ventoux, consiguió escapar xunto a Lance Armstrong, que resultaría vencedor final del Tour. Al algamar la meta, Armstrong venció-y la victoria d'etapa; sicasí, Pantani nun estimó'l xestu, aniciando les males rellaciones ente dambos, agravaes al referise Armstrong a Pantani como'l "Elefantino", un nomatu qu'odiaba. Esta sería la penúltima victoria de Pantani, siendo la postrera, esta vegada en solitariu, otra etapa de monte nesi mesmu Tour. A pesar d'eses 2 victories d'etapa nel Tour, El Pirata acabó retirándose, totalmente fundíu moralmente pol so presuntu dopaxe. A partir d'entós apenes volvió competir.
Cayente del ciclista y muerte
Foi consideráu por munchos el meyor escalador profesional de la so xeneración, en bona parte por cuenta del so trunfu nel Tour de Francia y el Giro d'Italia en 1998. La cinta que solía llevar na so cabeza rapada y el so estilu atacante na bicicleta valiéron-y el nomatu de El Pirata. Sicasí, a partir de 1999, la so carrera viose atayada por acusaciones de dopaxe, qu'él siempres refugó.