cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James Montgomery Flagg
El so cartel más famosu foi creáu en 1917 p'afalar el reclutamientu al exércitu d'Estaos Xuníos mientres la Primer Guerra Mundial. Representaba al Tíu Sam señalando al espeutador (inspiráu nel cartel de Lord Kitchener pal exércitu británicu en pose asemeyada) cola frase "I Want YOU for U.S. Army".
James Montgomery Flagg morrió en Nueva York y foi enterráu nel Cementeriu Woodlawn.
Laureano Gómez
Trayeutoria política
Nesa década foi diputáu de delles asamblees departamentales (Santander, Antioquia) y Senador ente 1931 y 1935 y ente 1939 y 1945, convirtiéndose nel máximu xefe del Partíu Conservador, y en presidente del Senáu ente 1934 y 1935. Nesi añu publicó "El Cuadriláteru". En 1936 fundó'l periódicu El Sieglu, fuerte críticu de les polítiques lliberales, sobremanera les d'Alfonso López Pumarejo. Foi opositor de los gobiernos del Partíu Lliberal, cuantimás del gobiernu de López.
So la égida de Gómez mientres la república lliberal, el Partíu Conservador abstener de participar nes eleiciones presidenciales de 1934 y 1938, en 1942 sofitó al disidente lliberal Carlos Arango Vélez, y ante la división del lliberalismu pa les eleiciones de 1946, postular a Mariano Ospina Pérez, depués de que Gómez tornó la posibilidá d'encabezar la candidatura a sabiendes de que provocaría la unión inmediata de lliberales y conservadores.
La plataforma de Gómez mientres estos años foi d'un tinte marcadamente racista. Dende'l so periódicu El Sieglu solmenó duros comentarios contra los inmigrantes xudíos en Colombia. El so antisemitismu siguiría exacerbándose, en 1942 lideró un plebiscitu pa espulsar a estos xudíos; tou llegaría al so puntu más álgido en 1946 cuando'l Partíu Conservador Colombianu, encabezáu por Laureano Gómez y Gilberto Alzate Avendaño, afalaron a los sos copartidarios a qu'apedriaren los negocios de comerciantes xudíos, en forma similar a la nueche de los Cristales Rotos. Sicasí incidente pudo aselase ensin pasar a mayores.
Gómez tamién llanzaría discursos racistes en contra de les poblaciones indíxenes y afrodescendientes declarando n'en 1930 que «la nuesa raza provién del amiestu d'españoles, los indios y los negros. Los dos últimos caudales d'heriedu son estigmes de completa inferioridá». A les negritudes acusar de ser mentiroses ya infantiles:
A les poblaciones indíxenes atribúyelu malicia, consolancia y derrotismu:
En 1944, mientres yera senador, foi acusáu d'entamar el golpe d'Estáu contra'l presidente López Pumarejo. Por esta razón tuvo qu'abandonar el país y asilarse en Brasil.
Nel gobiernu de Mariano Ospina foi ministru de rellaciones esteriores. En 1948 presidió la IX Conferencia Panamericana en Bogotá.
Criticó'l votu universal que considera « contradictoriu cola naturaleza xerárquica de la sociedá ».
Presidente de Colombia (1950-1951)
En 1948, Laureano Gómez foi nomáu Ministru de Rellaciones Esteriores, pero retirar a España prontamente tres l'asesinatu de Jorge Eliécer Gaitán al nun esistir garantíes na representación internacional que víen a los conservadores como responsables del magnicidiu. A pesar de que Gaitán escribía p'aldericar nel periódicu conservador El Sieglu. La so casa en Fontibón y les instalaciones del periódicu El Sieglu fueron amburaes mientres el Bogotazo.
Tornó al país, por Medellín, el 25 de xunu de 1949. Na Plaza de Berrío foi recibíu por millares de ciudadanos. Ellí llanzó'l so famosu discursu "El basiliscu".
N'avientu de 1949 foi l'únicu candidatu a la Presidencia de la República, pos el candidatu del lliberalismu, Darío Echandía, decidió arrenunciar a la candidatura argumentando que nun había garantíes de seguridá pal so partíu o la so persona dempués d'una fola d'asesinatos (como'l del propiu Gaitán) qu'acabaríen cola vida del so propiu hermanu, Vicente Echandía y pola crecedera esaxeráu del desorde públicu. Gómez, al nun tener un oponente nes eleiciones, llogró per primer vegada na historia de Colombia, más d'un millón de votos y foi electu pal periodu 1950-1954. Tomó posesión de la suprema maxistratura'l 7 d'agostu de 1950 siendo l'únicu presidente (hasta la fecha) en tomar posesión ante la Corte Suprema de Xusticia tres el zarru del congresu nel gobiernu anterior.
Gómez, so la xustificación de caltener la garantía del orde, realizó una suspensión de les Cortes y amenorgó les llibertaes civiles. La oposición acusar d'utilizar midíes autoritaries y d'implementar un esquema de represión contra miembros y simpatizantes del Partíu Lliberal Colombianu y el Partíu Comunista de Colombia, y contra los protestantes.
Al so réxime vencéyase-y a la responsabilidá polos crímenes de la policía política, moteyada nes árees rurales como "Chulavitas", quien escorríen a los lliberales más progresistes, a los dirixentes populares, y a los dirixentes o militantes d'esquierda y a los militantes comunistes. Quien de la mesma s'entamen y son denominaos despectivamente pola derecha conservadora colombiana como "Bandoleros" y polo xeneral a los partidarios de la esquierda, mientres destruyíen faciendes y finques y prindaben bienes y terrenes a los escorríos.
A esta fuercia secreto del réxime atribúyese-y les brutales asesinatos, tortures y desapaiciones de lliberales y opositores asocedíes mientres el gobiernu de Gómez. El gobiernu de Laureano foi acusáu de repitida violación de los derechos humanos mientres la so presidencia. Sicasí, pa la mayoría del oficialismo conservador y pa un sector integrista de fieles católicos de la dómina, Laureano actuó como figura caudillista que promovió una identidá cultural ya ideolóxica nacionalista, inclusive se fala de ciertu nacionalismu económico, materializáu na creación d'empreses estatales, y la creación d'Ecopetrol.
Gómez promovió una Asamblea Nacional Constituyente, al traviés de la cual quixo adoptar un réxime corporativu similar al modelu filu-fascista (Nacional-Corporativista) imperante na España de la dictadura del xeneral Francisco Franco. Esti modelu tomáu de los réximes fascistes europeos de los que Gómez yera abiertamente simpatizante, averaría a Colombia a los parámetros definíos pola estrema derecha política. A lo llargo del procesu constituyente, que finalmente foi atayáu pol golpe d'Estáu del 13 de xunu de 1953, tuvo una activa participación intelectual Álvaro Gómez Hurtado, fíu del presidente de la República quien depués se convirtió nel so socesor natural nel partíu.
El 5 de payares de 1951, Gómez sufrió un ataque cardiacu y nel so reemplazu asumió'l designáu Roberto Urdaneta Arbeláez. A pesar del so delicáu estáu de salú, Gómez siguió exerciendo influencia nel gobiernu al traviés de Urdaneta.
Ante'l colapsu continuu del orde públicu poles constantes denuncies de la oposición sobre los abusos y brutales masacres cometíos pol oficialismo en zones rurales o urbanes, y la medrana a un golpe militar, Roberto Urdaneta Arbeláez, l'encargáu de la Presidencia, intentó ensin ésitu evitalo, pero nun siguió dafechu les sos instrucciones al nun destituyir al xeneral Gustavo Rojas Pinilla del so cargu. Los mieos del presidente concretaron el 13 de xunu de 1953 cuando'l Xeneral Rojas Pinilla ocupó la presidencia no que foi llamáu un golpe d'opinión por cuenta de que Laureano Gómez yera refugáu por dellos sectores de la sociedá colombiana y la socesión pudo dase de forma casi pacífica.
Anque Gómez nun terminó'l so periodu de gobiernu, llogró crear el Banco Popular, entamar Ecopetrol y construyir el Ferrocarril del Madalena. Creó'l Ministeriu de Mines y Petroleos y el Ministeriu del Fomentu, suprimiendo de la mesma el Ministeriu de Comerciu ya Industria. Tamién empezó la construcción de los oleoductos ente Puerto Berrío y Medellín, y ente Bogotá y Puertu Salar. Amplió en 3.000 quilómetros les carreteres del país. El so discursu nacionalista anque d'estilu populista, nunca foi d'orientación antimperalista, sinón anticomunista, siendo qu'en términos concretos foi un aliáu d'Estaos Xuníos, inclusive y arriendes d'ello, unvió un batallón a la guerra de Corea en 1951
El Frente Nacional
thumb|Expresidentes Laureano Gómez y [[Alberto Lleras nel capitoliu nacional a una banda del mural de Bolívar y Santander.]]
Nel so exiliu n'España, Laureano Gómez siguió liderando'l conservadores y en calidá de xefe d'esta agrupación robló en 1956 el Pactu de Benidorm col xefe del lliberalismu Alberto Lleras Camargo, en contra del réxime militar. Al siguiente añu, y tres la cayida del gobiernu del xeneral Gustavo Rojas Pinilla, robló con Lleras el Pactu de Sitges que definiría la política colombiana polos próximos 17 años, estremando l'autoridá ente los dos partíos tradicionales hasta 1974, no que se conoció como'l Frente Nacional.
Gómez tornó a Colombia onde siguió al frente del Partíu Conservador hasta la so muerte. Nos sos ratos llibres ufiertó charres a los grupos de mocedaes conservadores de la Universidá Llibre de Bogotá, que'l so presidente, Álvaro Atencia Carcamo, yera'l mayor prospeutu pa siguir el so legáu.
Según la base de datos de la Registraduría Nacional del Estáu Civil, el señor Laureano Gómez Castro ye'l dueñu de la cédula de ciudadanía Non. 1
Muerte y funeral
thumb|Tumba de Laureano Gómez nel [[Campusantu Central de Bogotá.]] A les 2:10 de la tarde del 13 de xunetu de 1965, na so residencia de la carrera 15 Non. 38-00 de Bogotá, fina Laureano Gómez, a la edá de 76 años. Acompañar la so esposa, la dama payanesa doña María Hurtado, y los sos fíos Cecilia, Álvaro y Enrique, nueres, nietos y los sos médicos de cabecera.
Sobre dase'l so fallecimientu, Gómez escribió:
"Encamientos pa la mio familia y los mios amigos nel casu del mio fallecimientu.
''Los avisos de fallecimientu tienen d'incluyir la solicitú de que nun s'unvie nenguna clase de corones. Los servicios relixosos van ser na ilesia parroquial o na capiya del campusantu. Tienen De llindase a lo puramente llitúrxico, ensin música nin cantar. Nun se van tolerar cámares encesos, nin n'edificios públicos nin en privaos. Nun se van tolerar funerales costeados pol erariu. Nun va haber discursos. El Sieglu va llindar a un rellatu periodísticu ensin nenguna clase de xuicios nin aponderamientos. El cadabre tien de depositase nuna bóveda común''.
Bogotá, 1 d'avientu de 1960".
Los sos funerales nun dexaron de ser un acontecimientu. Amás de les autoridaes nacionales, ente los munchos colombianos qu'allegaron a rindir tributu póstumu, atopábense dalgunos de los personaxes que protagonizaríen la hestoria de los siguientes años: Darío Echandía, Guillermo León Valencia, Belisario Betancur, María Eugenia Rojas, Alfonso López Michelsen, Julio César Turbay Ayala y los sos fíos Álvaro y Enrique.
1937
Abreviatures
° : fecha de nacencia
Llingües oceániques remotes
El grupu oceánicu remotu foi un grupu dientro de les llingües oceániques formáu por 200 llingües. Sicasí foi abandonáu como grupu dende'l 2002. Estes llingües arrexuntar anguaño dientro de les llingües oceániques meridionales, micronesies y fiyiano-polinesies.
1937
† : fecha de la muerte
Llingües oceániques remotes
.
Kentaro Nakata
Kentaro Nakata (中田 健太郎, ) ye un futbolista xaponés.
Marols
Marols ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cathy O'Donnell
Cathy O'Donnell, nacida Ann Steely, foi una actriz d'Estaos Xuníos.
Biografía
Asistió a la Oklahoma City University y estudió arte dramático nel American Academy of Dramatic Arts, depués fixo carrera en teatru y películes. Robló un contratu con Samuel Goldwyn pa participar na so primer película The Best Years of Our Lives(1946) onde interpretó a Wilma Cameron. Depués en RKO trabayó nel filme They Live by Night (1947) con Farley Granger. Granger y O'Donnell xuntar pa la película Anthony Mann. A los 23 años casóse con Robert Wyler, de 48 años entós daquella, hermanu mayor del direutor William Wyler. O'Donnell tamién formó parte del repartu de Ben-Hur (1959) como Tirzah, la hermana menor de Judah Ben Hur (Charlton Heston). Cathy O'Donnell morrió d'una hemorraxa cerebral causada por un cáncer a la edá de 46 años, el día del 22ᵘ aniversariu de la so boda.
Filmografía
Cine:
Televisión:
Gran Premiu de Singapur
El Gran Premiu de Singapur ye una competición d'automovilismu de velocidá de Singapur, que la so primer edición apostar en 1966, y siguióse apostando hasta 1973, nel Circuitu Thomson Road. Estes carreres nun formaben parte del calendariu de la Fórmula 1, sinón que formaben parte del calendariu de Fórmula Llibre. A partir de la so edición de 2008, ye una fecha puntuable pal campeonatu mundial de Fórmula 1.
El 25 d'ochobre de 2007, la FIA confirmó que l'eventu en Singapur sería una carrera nocherniega, la primera d'estes carauterístiques na historia de la Fórmula 1, y que sería asina por un periodu de 5 años, prorrogables 5 más dependiendo de condiciones económiques y de les resultaos mientres esos primeros años.
La edición de 2008 apostar del 26 al 28 de setiembre de 2008, nun circuitu urbanu en redol a la céntrica zona de Marina Bay y con un llargor de 5.067 metros. El circuitu urbanu tien 24 curves (10 al dereches y 14 a izquierdes) les cualos hai que percorreles a lo llargo de 61 vueltes, en sentíu contrariu a les aguyes del reló.
La carrera ye nocherniega por que los telespectadores d'Europa puedan vela de día, n'horariu más accesible, en cuenta de madrugada.
El pilotu español Fernando Alonso convertir nel primer pilotu en llograr la victoria nel Gran Premiu de Singapur, y facer al volante d'un Renault, nuna carrera tiempu dempués revesosa. Con ello convirtióse tamién nel primer pilotu en ganar una carrera nocherniega nel Mundial de Fórmula 1 y la so primer victoria naquella temporada, tamién el so primer podiu.
Ganadores del Gran Premiu de Singapur
Les ediciones que nun formaron parte del Campeonatu Mundial de Fórmula 1 tán indicaes por un fondu rosa.
Entierru
thumb|275px|Escultura Entierru de [[José Gómez Ortega (toreru)|Joselito “El Gallu”, obra de Mariano Benlliure, dedicada en Sevilla al matador español.]] thumb|275px|[[Anne-Louis Girodet de Roussy-Trioson L'entierru de Atala (1808), Muséu del Louvre.]] Un entierru, exequias o sepelio, faen referencia al conxuntu de ceremonies y actos qu'acompañen al procesu de soterrar, dar sepultura (o inclusive incinerar) un cadabre. Primer acepción del términu
Evolución histórica
thumb|left|Entierru cruciando'l ríu Nilo, pintáu por Frederick Arthur Bridgman, hacia 1870 Los rituales de despidida del difuntu fueron variando y estremándose en función de les creencies relixoses, el clima, la xeografía y el rangu social. L'enterramientu, acomuñáu siempres al cultu de los antepasaos y a les creencies na otra vida, puede considerase como unu de los principales elementos d'estudiu claves na evolución cultural de la raza humana y una fonte importante de motivos iconográficos rellacionaos cola muerte.
Resulta esclaradora la rica cultura qu'arrodia a los enterramientos n'estadios anteriores a la Prehistoria y por tantu anteriores a la práutica del cultivu. Un simbolismu cuasi universal –determináu por principios como la Tierra como madre fecunda y les nociones de renacencia y 'postvida'– favorez la idea de que toos aquellos que los sos restos sían apurríos a la tierra van poder recibir d'ella una nueva esperiencia vital, como un elementu más del ciclu agrariu.
Ritos de inhumación
La inhumación (del llatín «inhumāre», procedente de «humus», tierra) ye'l términu téunicu que define l'aición de soterrar un cadabre. D'ente los numberosos y variaos ritos o ceremonies qu'arrodien esti procesu nes distintes cultures humanes, y n'atención al pesu cuantitativu de delles relixones na vida y les sociedaes, cabría describir de forma somera dellos ritos de inhumación nel ámbitu del cristianismu, l'islam y el xudaísmu.
Esisten sustanciales diferencies rituales ente les ilesies cristianes, sían ortodoxes, católiques y otres confesiones allegaes. Nel casu de la Ilesia Católica prauticar de forma tradicional n'enterramientu (o inhumación), y dende 1963 autorízase la incineración. El ritu cristianu, tres el sacramentu de la estremaunción y el veloriu dempués del decesu, materializar nel cortexu aciagu y entierru del difuntu, y la posterior celebración de les sos funerales. Si'l cuerpu ye encenráu, el ritu católicu, polo xeneral, encamienta que la urna coles cenices del muertu, seya depositada nun llugar d'acoyida definitivu.
La relixón islámica, nun acepta la incineración del cadabre nin l'usu de bóvedes, mezquites-baltes, o tumbes monumentales, como tampoco l'empléu de ataúdes nin de dote funeraria. L'entierru llindar –salvu en casos comparables a los funerales d'estáu n'otres cultures– al treslláu del cadabre amortayáu hasta la tumba, considerada como una morada que protexe al cadabre agresiones esternes.
Entierru civil
Esisten ritos funerarios ensin creencies relixoses. En llinia cola corriente ideolóxica del llaicismu, les exequias llaiques (o civiles) abonden como alternativa al entierru relixosu. Conceyos como'l de Vitoria yá lo ufierten como unu más de los sos servicios. Un modelu d'entierru civil inclúi unes pallabres de bienvenida a los asistentes, una reflexón sobre la vida y la muerte, unes pallabres sobre'l difuntu, la llectura d'un poema y una despidida.
L'entierru d'un personaxe
A pesar de que José Ortega y Gasset denunció públicamente l'olvidu oficial, institucional y políticu, de Benito Pérez Galdós, nuna encendida necrolóxica publicada nel diariu El Sol el 5 de xineru de 1920, Pela so parte, Unamuno n'idéntica fecha escribía que, lleendo la so obra, «daremos cuenta de la chorna que pesa sobre la España en qu'él morrió». lo cierto ye que, según la prensa del momentu, unu de los primeres en presentase na casa mortuoria foi, efeutivamente, Natalio Rivas, ministru d'Instrucción Pública, amás de políticos como Alejandro Lerroux (siempres sollerte a la simboloxía de lo público) o la condesa y amiga íntima del fináu Emilia Pardo Bazán. Poco dempués llegó'l toreru Machaquito y una interminable procesión d'amigos, conocíos y personalidaes varies. El desfile aumentaría en forma progresiva cuando dende los once de la nueche del mesmu día de la so muerte quedó instalada'l veloriu nel Patiu de Cristales del Conceyu de Madrid. Ellí allegaron el xefe del Gobiernu y cinco de los sos miembros xunto con «cientos de miles de ciudadanos». Tamién esi mesmu día 4, el ministru Rivas punxo a la firma del rei un Decretu «estableciendo honores y distinciones», ente les que s'incluyíen que l'entierru fora costeado pol Estáu y l'asistencia de les Reales Academies, Universidaes, Atenéu y Centros d'Enseñanza y Cultura, amás d'otros funcionarios ministeriales. El Senáu, pela so parte, celebró una sesión p'alcordar el pésame de la institución y la so asistencia oficial al sepelio. Publicóse una esquela mortuoria dándo-yos el pésame a los familiares (la fía de Galdós y el so home, la so hermana Manuela, ausente en Les Palmes de Gran Canaria, el albacea Alcaín...).
En señal de duelu, esa nueche del 4 de xineru cerraron tolos teatros de Madrid col cartelu de Nun hai función. Na prensa madrilano y nacional, dellos diarios como'l conservador La Dómina publicaron númberos estraordinarios glosando la imaxe del escritor canariu fináu.
Un poema d'Antonio Machado
En 1907, Antonio Machado incluyó nel so llibru Soledaes esti poema tituláu “Nel entierru d'un amigu”.
Nel folclor tradicional
180px|left|Entierru de la Sardina, vistu por Goya hacia 1812-14 (Real Academia de Belles Artes de San Fernando). D'ente'l conxuntu de falsos entierros o simulacros d'esta ceremonia, puede destacar nel folclor español el entierru de la Sardina, ritu o festexu d'aire profano celebráu'l 'miércoles de ceniza', últimu día del Antroxu. Dellos estudios proponen el so orixe nel episodiu asocedíu nel Madrid de Carlos III d'España, cuando'l rei ordenó soterrar tou un cargamentu de sardines llegaes a la Villa en tan mala traza que se fixo indispensable la midida sanitaria. Los estudiosos sorrayen el calter contradictoriu de la fiesta popular que precisamente'l día qu'acaba'l ayunu, sotierra una sardina; y proponen que se trata d'un actu simbólicu col que se sotierra precisamente lo que s'odia de la Cuaresma».
Ritos y supersticiones
Na tradición española, l'entierru puramente dichu empieza cola ceremonia de sacar el ataúd de la casa del difuntu, curiando de que'l difuntu “sala colos pies per delantre”, como encamienten dichos, sentencies y refranes. La tradición dictaba que'l féretro tenía de ser lleváu puramente polos homes de la familia o bien allegaos al difuntu (llegando a asoceder que si yeren desconocíos quien lo faíen les muyeres y vecines de la familia sometíen-yos a tou tipu d'insultos, dende la puerta o ventanes de la casa del muertu, pos hasta'l sieglu yera preceptivu que, salvo les plañideres profesionales, el sexu femenín nun acompañaren de facto al difuntu hasta'l llugar del so sepultura, anque sí pudieren tar apostaes a lo llargo de la carrera siguida pol féretro y el so comitiva. Esi percorríu, como antes el veloriu, tenía de gociar de la presencia de les mentaes lloramicadores (pos «les llárimes apurren el sal necesario nel tránsitu a la otra vida»), quedando acomuñada la cantidá y l'esgarriu del so lloru a la categoría social y el rangu del muertu. Tamién teníen d'acompañar al muertu nel so últimu viaxe les flores (los tradicionales ramos y corones de difuntos), como símbolu del amor.
Ente les supersticiones d'orixe relixosu ta la d'evitar celebrar l'entierru los vienres. Otra superstición bien popular, anque practicamente sumida nel sieglu, yera que cruciase con un entierru yera signu o señal de mal badagüeyu, lo qu'obligaba a afayase la cabeza (quitar el sombreru, gorra, etc.) pa compensar el «fatum». Queda l'anécdota de que'l gran matador Rafael Gómez Ortega 'el Gallu' arrenunció a torear en delles ocasiones por habese atopáu con un entierru cuando se movía él hasta la plaza.
Doncourt-aux-Templiers
Doncourt-aux-Templiers ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
William Demarest
William Demarest foi un actor d'Estaos Xuníos de calter, especializáu na interpretación de personaxes duros pero de bon corazón.
Biografía
El so nome completu yera Carl William Demarest, y nació en Saint Paul (Minnesota), anque la so familia camudar a New Bridge, una pequeña población del Condáu de Bergen, Nueva Jersey, cuando él yera neñu.
Foi un prolíficu actor cinematográficu y televisivu, actuando a lo llargo de la so carrera en más de 140 filmes. Empecipiar nel mundu del espectáculu trabayando nel vodevil, pasando más palantre al ambiente teatral de Broadway. La so carrera nel cine empezó en 1926 y llegó hasta la década de 1970. Demarest trabayó de manera regular col direutor cinematográficu Preston Sturges, llegando a formar parte del repartu estable que Sturges utilizaba de manera repitida nes sos producciones. Asina, participó en diez películes escrites por Sturges, ocho de les cualos dirixó él, ente elles The Lady Eve, Sullivan's Travels, y The Miracle of Morgan's Creek.
William Demarest tamién coincidió en delles películes con Fred MacMurray: Hands Across the Table (1935), "Pardon My Past" (1945), y The Far Horizons (1955).
Demarest foi nomáu al Óscar al meyor actor de repartu pol so trabayu na película The Jolson Story, na cual encarnaba al ficticiu mentor d'Al Jolson. Primeramente trabayara col real Al Jolson en The jazz singer.
De la so actividá televisiva destaca'l so papel ente 1965 y 1972 na sitcom de l'ABC, y darréu de la CBS, My Three Sons, interpretando al Tíu Charley. Demarest reemplazó a William Frawley, que hubo d'abandonar el show por problemes de salú.
Antes de My Three Sons, Demarest actuó cola veterana estrella del cine western Roscoe Ates en 1958, nel episodiu "And the Desert Shall Blossom" del programa de la CBS Alfred Hitchcock Presents. En 1959, Demarest foi l'actor protagonista de la sitcom de la NBC Love and Marriage. Nesta serie Demarest actuaba xunto a Jeanne Bal, Murray Hamilton, y Stubby Kaye.
William Demarest finó en Palm Springs, California, en 1983, por causa de un cáncer de próstata. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale (California).
Historia de la radio
thumb|Radio RCA Radiola 20, nel Muséu de Trelew, Arxentina
La historia de la radio describe los pasos importantes na evolución de la radiocomunicación y el mediu de comunicación llamáu radio dende'l descubrimientu de les ondes de radio hasta l'actualidá.
thumb|Detalle radio RCA Radiola 20, nel Muséu de Trelew, Arxentina
Descubrimientu de les ondes electromagnétiques de la radio
Les bases teóriques del espardimientu d'ondes electromagnétiques fueron descrites per primer vegada por James Clerk Maxwell nun documentu empobináu a la Royal Society (1873) tituláu Una teoría dinámica del campu electromagnético, que describía los sos trabayos ente los años 1861 y 1865. La so teoría, básicamente, yera que los campos llétricos variables crean campos magnéticos variables, y viceversa, colo qu'unos o otros van crear de la mesma nuevos campos llétricos o magnéticos variables que se van arrobinar pel espaciu en forma de campos electromagnéticos variables socesivos, que van alloñase en forma d'ondes electromagnétiques de la fonte onde s'aniciaron.
Heinrich Rudolf Hertz, en 1888, foi'l primeru en demostrar la teoría de Maxwell, al escurrir como «crear» artificialmente tales ondes electromagnétiques y como detectales y, de siguío, llevando a la práutica emisiones y receiciones d'estes ondes y analizando les sos carauterístiques físiques demostrando que les ondes creaes artificialmente teníen toles propiedaes de les ondes electromagnétiques «teóriques» y afayando que les ecuaciones de les ondes electromagnétiques podíen ser reformulaes nuna ecuación diferencial parcial denomada ecuación d'onda.
El dispositivu que diseñó pa producir ondes electromagnétiques consistía en dos barras metáliques del mesmu tamañu alliniaes y bien próximes por unu de los sos estremos y que terminaben nuna bola metálica pol otru; sobre una d'estes barres yeren inyectaos «paquetes d'electrones» a bien alta tensión que de la mesma yeren estrayíos de la otra barra; los intensos cambeos nel númberu d'electrones qu'esto provocaba nes barres daba orixe a descargues d'electrones d'una a otra barra en forma de chispes al traviés del estrechu espaciu que les dixebraba, descargues que se producíen d'una forma que podría calificase d'elástica o trémbole yá que tres una inyeición» d'electrones nuna barra producíen descargues alternaes d'electrones d'una a otra barra cada vez de menor intensidá hasta sumir a la fin poles resistencies llétriques.
Estos cambeos alternantes nel númberu d'electrones que tenía cada barra faía qu'a lo llargo d'elles arrobinárense variaciones de la carga llétrica, lo qu'aniciaba campos llétricos variables de signu opuestu en redol d'elles. Tales campos llétricos variables daben orixe a campos magnéticos variables y estos, a nuevos campos llétricos variables, colo que se producíen ondes electromagnétiques que s'espublizaben dende eses barres.
Les inyeiciones» y «sustracciones» de «paquetes d'electrones» consiguir por aciu intensos impulsos llétricos provocaos por una bobina d'un gran númberu de espiras que tenía los sos estremos xuníos cada unu a una de los dos barras y que tenía otra bobina d'un pequeñu númberu de espiras concéntrica a ella. Esta segunda bobina recibía curtios impulsos llétricos en baxa tensión qu'inducía a la bobina de gran númberu de espiras la cual tresformar n'impulsos de bien alta tensión.
El receptor yera una barra metálica de forma circular y colos sos dos estremos bien próximos unu d'otru; el llargor d'esta barra taba calculada por que fuera resonante a los campos magnéticos variables aniciaos nes barres emisores; les corrientes d'electrones provocaes en tal barra receptora pelos campos magnéticos variables que captaba causaben pequeñes descargues d'electrones ente los sos estremos, descargues que yeren visibles en forma de chispes.
Hertz dio un pasu de xigante al afirmar y probar que les ondes electromagnétiques arrobinar a una velocidá similar a la velocidá de la lluz y que teníen les mesmes carauterístiques físiques que les ondes de lluz, como les de reflexase en superficies metáliques, esviase por prismes, tar polarizaes, etc., sentando asina les bases pa la unviada de señales de radio.
Como homenaxe a Hertz por esti descubrimientu, les ondes electromagnétiques pasaron a denominase ondes hercianes.
Primeres tresmisiones radiofóniques
La Nuechebona de 1906, utilizando'l principiu heterodino, Reginald Aubrey Fessenden tresmitió dende Brant Rock Station (Massachusetts) la primer radiodifusión d'audiu de la historia. Asina, buques nel mar pudieron oyer una radiodifusión qu'incluyía a Fessenden tocando al violín el cantar O Holy Night y lleendo un pasaxe de la Biblia.
Les primeres tresmisiones pa entretenimientu regulares empezaron en 1920 n'Arxentina. El día 27 d'agostu dende l'azotea del Teatru Coliséu de Buenos Aires, la Sociedá Radio Arxentina tresmitió la ópera de Richard Wagner Parsifal, empezando asina cola programación de la primer emisora de radiodifusión nel mundu. El so creador, organizador y primer llocutor del mundu foi'l Dr. Enrique Telémaco Susini. Pa 1925 yá había dolce estaciones de radio nesa ciudá y otros diez nel interior del país. Los horarios yeren curtios y munches vegaes entecortaos, dende l'atapecer hasta la medianueche.
La primer emisora de calter regular ya informativu ye la estación 8MK (güei día WWJ) de Detroit, Michigan (Estaos Xuníos), perteneciente al diariu The Detroit News, qu'empezó a operar el 20 d'agostu de 1920 na frecuencia de 1500 kHz., anque munchu autores cunten que ye la KDKA de Pittsburg, qu'empezó a emitir en payares de 1920, porque llogró una llicencia comercial primero que aquella.
En 1922, n'Inglaterra, la estación de Chelmsford, perteneciente a la Marconi Wireless, emitía dos programes diarios, unu sobre música y otru sobre información. El 4 de payares de 1922 fundar en Londres la British Broadcasting Corporation (BBC) que llogró atropar les ondes ingleses.
Esi mesmu añu, la radio llega a Chile, cola Primer Tresmisión Radial que la Universidá de Chile realizó dende'l Diariu El Mercurio de Santiago.
Desenvolvimientos mientres el sieglu XIX y XX
Nikola Tesla llogró tresmitir enerxía electromagnética ensin cables, construyendo'l primer radiotresmisor. Presentó la patente correspondiente en 1897 y dos años dempués Guillermo Marconi llograría la so primer tresmisión de radio. Marconi rexistró la so patente'l 10 de payares de 1900 y foi-y refugada por ser considerada una copia de la patente de Tesla. Empecipióse entós un pleitu ente la compañía de Marconi y Tesla. En recibiendo'l testimoniu de numberosos científicos destacaos, la Corte Suprema de los Estaos Xuníos d'América concluyó en 1943 a favor de Nikola Tesla.
En 1906, Alexander Lee de Forest modificó'l diodu inventáu en 1904 por John Fleming añedir un tercer electrodu, col enfotu de que detectara les ondes de radio ensin violar la patente del diodu, creando asina'l triodu. Darréu atopóse que'l triodu tenía la capacidá d'amplificar les señales radioeléctriques y tamién xenerales, especialmente cuando se-y faía trabayar n'alto vacíu, daqué que foi descubiertu, analizáu y perfeccionáu por téunicos de AT&T y de General Electric, lo que dexó la proliferación de les emisiones de radio. El científicu austriacu Von Lieben nun procesu totalmente independiente pero paralelu al siguíu n'Estaos Xuníos tamién inventó'l triodu.
En 1907, inventaba la válvula que modula les ondes de radio que s'emiten y de esta manera creó ondes d'alta potencia na tresmisión.
En 1909 Marconi, con Karl Ferdinand Braun, foi tamién premiáu col Premiu Nobel de Física poles sos "contribuciones al desenvolvimientu de la telegrafía ensin filos".
La nueva gran invención foi la válvula termoiónica detectora, inventada por un equipu d'inxenieros de Westinghouse.
Una reblagada na calidá de los receptor de radio receptores, producir en 1918 cuando Edwin Armstrong inventa'l superheterodino.
Nos primeros tiempos de la radio tola potencia xenerada pol tresmisor pasaba al traviés d'un micrófonu de carbón. Nos años 1920 l'amplificación por aciu válvula termoiónica revolucionó tantu los radiorreceutores como los radiotresmisores. Philips, Bell, Radiola y Telefunken consiguieron, al traviés de la comercialización de receptores de válvules que se conectaben a la rede llétrica, l'audición coleutiva de la radio en 1928. Sicasí, fueron los llaboratorios Bell los responsables del transistor y, con ello, del aumentu de la comunicación radiofónica.
Nos años cincuenta la teunoloxía radiofónica esperimentó un gran númberu de meyores que se traducieron na xeneralización del usu del transistor.
De normal, les aeronaves utilizaben les estaciones comerciales de radio de modulación d'amplitú (AM) pa la navegación. Esto siguió asina hasta principios de los años sesenta en que finalmente s'estendió l'usu de los sistemes VOR.
Yuta Nakano
Yuta Nakano (中野 裕太, ), ye un futbolista xaponés.
Historia de la radio
Desenvolvimientos mientres el sieglu XIX y XX
A principios de los años trenta radio-operadores aficionaos inventaron la tresmisión en banda llateral única (BLU).
En 1948, la radio faise visible: desenvuélvese abiertamente la televisión.
En 1952, tresmítese televisión comercial en color sistema NTSC, n'EE.XX. El primer programa en ser tresmitíu en color foi Meet the Press (Alcuentru cola Prensa) de la cadena NBC, un ciclu periodísticu que sigue emitiéndose hasta los nuesos díes.
En 1956 desenvuélvese'l primer sistema de televisión européu, que basándose nél ameyora'l NTSC d'Estaos Xuníos. El sistema ye'l llamáu SECAM. N'España mientres dellos meses TVE tresmitió en pruebes en SECAM, anque finalmente la norma qu'adoptó foi PAL (ver 1963).
En 1957, la firma Regency introduz el primer receptor transistorizado, lo suficientemente pequeñu pa ser lleváu nun bolsu y alimentáu por una pequeña batería. Yera fiable porque al nun tener válvules nun se calecer. Mientres los siguientes venti años los transistores movieron a les válvules casi por completu, sacante para bien altes potencies o frecuencies.
Monographie de la Famille des Cactées
Monographie de la Famille des Cactées (embrivíu Monogr. Cact.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y hortalaneru francés J. Labouret y espublizáu nel añu 1853.
Historia de la radio
Desenvolvimientos mientres el sieglu XIX y XX
A la fin de los años sesenta la rede telefónica de llarga distancia n'EE.XX. empieza la so conversión a rede dixital, emplegando radio dixital pa munchos de los sos enllaces.
Nos años setenta empieza a utilizase'l LORAN, primer sistema de radionavegación. Llueu, la Marina d'EE.XX. esperimentó col navegación satélite, rematando cola invención y llanzamientu de la constelación de satélites GPS en 1987.
Ente les décades de los años 1960 y 1980 la radio entra nuna dómina de cayente por cuenta de la competencia de la televisión y el fechu que'l emisores dexaron d'emitir n'onda curtia (d'algame global) por VHF (el cual solo tien un algame de cientos de quilómetros)
Nos años 1990 les nueves teunoloxíes dixitales empiecen a aplicase al mundu de la radio. Aumenta la calidá del soníu y fáense pruebes cola radio satelital (tamién llamada radio HD), esta teunoloxía dexa'l resurdimientu nel interés pela radio.
A finales del sieglu XX, esperimentadores radioaficionaos empiecen a utilizar ordenador personales pa procesar señales de radio por aciu distintes interfaces (Radio Packet).
Historia recién
Na historia recién de la radio, apaecieron les radios de baxa potencia, constituyíes so la idea de radio llibre o radio comuñal, cola idea d'oponese a la imposición d'un monólogu comercial de mensaxes y que dexen una mayor cercanía de la radio cola comunidá.
Anguaño la radio al traviés d'Internet avanza con celeridad y eficacia. Por eso, munches de les grandes emisores de radio empiecen a esperimentar con emisiones por Internet, la primera y más senciella ye una emisión en llinia, que llega a un públicu global, de fechu el so rápidu desenvolvimientu supunxo una rivalidá cola televisión, lo que va dir apareyáu col desenvolvimientu de la banda ancha n'Internet.
Primeres estaciones de radio
Esta ye una llista d'estaciones de radio. Les primeres fueron simples sistemes de radiotelegrafía que nun tresportaben audiu, y non se listan. Inclúyense tantu estaciones AM como FM; comerciales, públiques y de les ensin fines d'arriquecimientu. Charles Herrold empieza la radiodifusión en California en 1909 y tresporta audiu en 1910. Dalguna feches nun son segures. La siguiente llista amuesa los países, col añu d'entamu radiofónicu.
* Feches ensin confirmar
Llingües oficiales de la ONX
Estes llingües son usaes en xuntes de dellos órganos de la ONX, particularmente l'Asamblea Xeneral (Artículu 51 de les sos Regles de Procedimientu) y el Conseyu de Seguridá (Artículu 41 de les sos Regles de Procedimientu). Cada representante d'un país puede falar en cualesquier d'estos seis llingües, o puede falar en cualquier llingua y apurrir interpretación n'unu de los seis llinguaxes oficiales. La ONX aprove interpretación simultánea de la llingua oficial a les otres cinco llingües oficiales.
Otres llingües
Hubo dellos intentos d'incorporar otres llingües, como bengalí, portugués, hindi o indonesiu. Nengún d'esos intentos fructificó. Sicasí, na UNESCO hai 9 llingües oficiales, incorporando tamién italianu, portugués ya hindi. El Serviciu de Radiu de Naciones Xuníes emite, amás de los seis idiomes oficiales, en portugués, suaḥili y bengalí.
Icteria virens
Icteria virens, tamién conocida como buscabreña, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Parulidae. Ye una ave migratoria propiu d'América del Norte, América Central y el Caribe. Ye la única especie del xéneru monotípicu Icteria.
Icterus abeillei
El bolseru dorsioscuro (Icterus abeillei) tamién conocíu como turpial dorsinegro, bolseru llombu negru, ictérido anaranxáu o turpial escuru, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Icteridae.
Icteria virens
Distribución y hábitat
Ye una ave migratoria qu'añera en Canadá, Estaos Xuníos y Méxicu y envierna nel sur de Méxicu, América Central (Guatemala, Belice, El Salvador, Hondures, Nicaragua, Costa Rica, Panamá) y el Caribe (Antigua y Barbuda, Les Bahames, Barbados, Cuba, Dominica, El Salvador, Guadalupe, Martinica, Montserrat, Saint Kitts y Nevis, Santa Llucía, San Vicente y Les Granadines, Islles Turques y Caicos). Asocede incidentalmente nes Islles Caimán, República Dominicana, Saint Pierre y Miquelon y Groenlandia. El so hábitat compónse de monte templáu, subtropical y tropical, carbes, y monte bien degradáu.
Icterus abeillei
Llocalización y hábitat
Ye endémica de Méxicu. El so hábitat natural son les viesques húmedes y montiegos.
Icteria virens
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
Llingües kimbundu
Les llingües kimbundu o mbundu septentrionales son un grupu de llingües bantús, codificadas como H.20 na clasifación de Guthrie. Acordies con Nurse y Philippson (2003), probablemente formen una unidá filoxenética válida, anque esti puntu precisa clarifiación adicional. Les llingües del grupu son:
el songo considérase frecuenteetne un dialeutu del kimbundu, pero paez que podría ser más bien una de les llingües teke.
Canal de Chacao
La canal de Chacao ye una canal allugada na rexón sur de Chile que dixebra la mariña suroeste del continente americanu de la mariña norte de la islla Grande de Chiloé xuniendo'l golfu Coronaos col golfu de Ancud. Mide 14 nmi de llongura en direición media NO-S'ente les puntes Chocoi y Coronel.
Alministrativamente pertenez a la Rexón de Los Lagos, provincia de Llanquihue, comuña de Maullín.
La comunicación vial ente dambes veres efectuar por aciu un serviciu de tresbordadores que xunen les llocalidaes de Pargua nel continente y Chacao na Islla Grande.
El marín español Francisco de Ulloa, en 1553, foi'l primer européu en reconocer esta canal.
Percorríu
Mapa de la canal
Cuerre ente la mariña suroeste de la provincia de Llanquihue y la mariña norte de la islla Grande de Chiloé, comunicando'l golfu Coronaos col sector NO del golfu de Ancud. Mide 14 nmi de llongura en direición xeneral NO-S'ente les puntes Chocoi y Coronel.
El so entrada oeste ta ente la punta Chocoi pel llau norte y la punta Guapacho pel sur. El so entrada este ta ente la punta Coronel pel llau norte y la punta Tres Crucies pel llau sur. El so anchu varia ente pocu más de 1 nmi na zona de les roques Remolino hasta 2½ nmi ente les puntes Lenqui y Pugueñún.
Pola so fondura puede ser saleáu por naves de gran porte y caláu. El practicaje ye obligatoriu pa toles naves estranxeres. Nel sector oeste de la canal atopen el baxu Campana, formáu por conchuela y sable gruesu qu'afaya en baxamar, el baxu Colo-Colo con solu 2,7 metros d'agua en baxamar señalizáu por un faru automáticu y el baxu España de sable, piedra y piedrecilla nel que se sondan 7 metros d'agua en baxamar de sicigias. El so nome foi dau pol acorazáu español qu'en 1920 tocó fondu nél.
Nel llau sur del track de navegación encamentáu y nel sector oeste de la canal atopen los siguientes peligros: so Young con 6 metros d'agua enriba, roca Topacio, se sonda 4 metros sobre ella, roques Amazones, con 5 metros d'agua, so Knoll y les roques Guillermo y Müller, so Zenteno con 10 metros d'agua enriba, bancu Inglés con fondures de 5 y 8 metros d'agua.
Xeoloxía y orografía
Formáu dempués de la retirada de los xelos na postrera glaciación (Glaciación Llanquihue) y posterior irrupción del Océanu Pacíficu, l'aspeutu de la ribera norte difier fondamente de la ribera sur. Les tierres de la mariña norte o continental son altes y serrapatoses. Les de la islla Grande de Chiloé son d'altor moderáu, altor que xube d'oriente a poniente. El so aspeutu varia ente'l monte aveséu y los predivos cultivaos. Acolúmbrense dellos villorios, caseríos y viviendes.
La canal ye fondu y pueden navegar naves de gran porte y caláu. Nos meses de febreru, marzu y abril suelen atopase trupos bancos de borrina. Dientro de la canal hai tres islles, d'oeste a este son Doña Sebastiana, Cochinos y Lacao.
Oceanografía
Les marees y corrientes son la mayor esmolición del navegante pola so estrema intensidá. Mientres les sicigias presenten l'aspeutu d'un ríu correntoso con violentos remolinos y escarceos. Varien ente los 3 y 9 nuedos nel petón Remolinos.
Flora y fauna
Ente los árboles más importantes pueden citase'l carbayu, l'ulmo, el lloréu, el ciruelillo y l'avellano; estos dos últimos apropiaos pa la construcción de muebles finos. L'alerce, aptu pa la construcción d'edificios y bien apreciáu pola so propiedá de resistencia al mugor. El mañío, el tepú, el tique, el pelú y la luma, esta postrera notable pola so durez.
Nes zones habitaes hai especies frutales introducíos dende Europa, tales como: el pumar, la zrezal, la peral, la cirolar y el bruselar que s'estendió en forma notable.
Tocantes a ceberes y hortolices introducíes, cultívase daqué de trigu, centenu, nabu, cenahoria y beterraga. A lo último, ta la papa, nativa d'estes canales y que'l so cultivu ta bien estendíu por constituyir la base de l'alimentación del pueblu chilote.
La fauna montesa tien pocos representantes ente los mamíferos: el pudú, el foín y diversos rucadores semjantes a mures. Ente los animales domésticos destaquen los corderos, cabres y los gochos. Les aves de corrolada son variaes: pavu, gansu y coríu.
Los pexes y mariscos son abondosos. Ente los primeres vamos citar: la corvina, el róbalo, el pejerrey, el cóngaru, la sierra y el llinguáu.
La introducción del salmón, gracies a les escelentes condiciones qu'apurre la zona y a la gran calidá del productu llográu, convirtió a Chile n'unu de los principales productores de salmones a nivel mundial. Les primeres ovas de salmón llegaron en 1921, pero la producción adquirió carauterístiques industriales dende 1985 con una crecedera constante lo qu'allugó a Chile, a empiezos del sieglu XXI, como unu de los dos principales productores de salmón a nivel mundial, xunto a Noruega.
El mariscu ye bien variáu y calidable sobresaliente: la ostra, los choros, cholgues, llocus, picorocos, corcuspinos, maches, taques, llámparas, piures, navajueles, quilmahues y cascoxues.
Historia
La rexón créese que tuvo habitada dende hai unos 6.000 años por indíxenes que llegaron per vía terrestre dende'l centru de Chile y que por aciu embarcaciones pasaron a la islla Grande de Chiloé. Hai otros que postulen que l'apuerto producir dende'l sur al traviés del ismu d'Ofqui.