cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glaucidium parkeri
El miagón de Parker (Glaucidium parkeri) ye una especie d'uxu de la familia Strigidae. La especie ye nativa de Bolivia, Ecuador y Perú onde habita los montes húmedos tropicales y subtropicales. Nun tien subespecies reconocíes.
Ernst Gottlieb von Steudel
Biografía
En 1801, Steudel estudió Medicina y Ciencies naturales qu'empezaben na Universidá de Tubinga, onde llogró un doctoráu en 1805. Dempués d'una estancia en Suiza, vuelve en 1806 a Esslingen, onde exerció como médicu. Llogró pocu dempués una plaza como ciruxanu veterinariu de la Oficina cimera. Amás de la so actividá vocacional, dedicóse tamién a la botánica y publicó ente 1821 a 1824 el so trabayu Nomenclator botanicus. Na segunda edición, qu'apaeció venti años más tarde, numbera 6.722 xéneros y 78.005 especies.
N'otru trabayu, posterior "Glumacearum plantarum sinopsis", que fueron entamaos n'once volumen, en 1855 apaecen dos cuadiernos de Cyperaceae, Gramineae y Juncaceae.
María de Médici
right|thumb|250px|Escudu de la [[Médici|familia Médici.]] right|thumb|250px|María de Médici, escontra 1595. 250px|thumb|Nupcias de María de Médici con [[Enrique IV de Francia (1600, Jacopo Chimenti).]] thumb|250px|El Desembarcu de María de Médici en Marsella, por [[Pedru Pablo Rubens.]] thumb|250px|Coronación de María de Médici en Saint Denis (detalle), por [[Pedru Pablo Rubens, 1622-1625.]] María de Médici foi reina consorte de Francia, como la segunda esposa del rei Enrique IV de Francia —de 1600 a 1610— y Reina Rexente de Francia hasta la mayoría d'edá del so fíu, el futuru rei Lluis XIII de Francia —de 1610 a 1617—. Tuvo una actuación destacada como coleicionista y mecenes de les artes.
Nacimiento
María de Médici nació'l 26 d'abril de 1575, en Florencia, en Gran Ducáu de Toscana. Foi miembru de la de la rica y poderosa Casa de Medici y la sesta fía de Franciscu I de Médici (1541-1587), gran duque de Toscana, y de Xuana d'Habsburgu-Jagellón (1547-1578), archiduquesa d'Austria.
Cercana a los artistes del so Florencia natal, foi educada por Jacobo Ligozzi. Tamién foi baillarina de balé.
Reina de Francia
El matrimoniu de María de Médici col rei Enrique IV de Francia foi debíu, principalmente, a les esmoliciones dinástiques y financieres del primer monarca francés de la Casa de Borbón. Pal rei de Francia foi'l so segundu matrimoniu por cuenta de qu'enantes había estáu casáu, dende'l 18 d'agostu de 1572, con Margarita de Valois con quien nun foi nunca feliz y de quien se dixebró antes de la so ascensión al tronu francés, en 1589, ensin tener fíos. El matrimoniu foi anuláu en 1599.
María de Médici casóse'l 17 d'avientu de 1600. Los Médici, banqueros acreedores del rei de Francia, prometieron una dote de 600.000 escudos d'oru, lo que fizo que María fuera moteyada como la “Gran banquera”.
La so llegada a Francia dende Marsella, tres el so matrimoniu por poderes en Florencia antes de perfacese la so confirmación en Lyon, tuvo gran repercusión. Dos mil persones formaben el so cortexu. Antoinette de Pons, marquesa de Guercheville y dama d'honor de la futura reina, foi la encargada de recoyela en Marsella. Dempués de desembarcar, María de Médici axuntar col so maríu en Lyon, onde pasaron la nueche de bodes.
María de Médici quedó embarazada nel intre, y el 27 de setiembre de 1601 nació'l primer fíu, el delfín Lluis, causando gran allegría tanto al rei como a tol reinu, yá que dende diba cuarenta años esperábase la nacencia d'un Delfín. María de Médici siguió col so papel d'esposa y dio-y al so home varios fíos.
María de Médici nun s'entendía con Enrique IV. Por demás celosa, nun soportaba les aventures femenines del so home, nin los sos aventatos; él obligar a rellacionase colos sos amantes y amás remacariába-y el dineru que precisaba pa cubrir toles necesidaes que la so condición real esixía-y. Los discutinios ente dambos yeren frecuentes, siguíes por una relativa tranquilidá.
María tuvo que soportar los amoríos del rei con Catalina Enriqueta de Balzac d'Entragues, marquesa de Verneuil, con quien tuvo dos fíos: Gastón Enrique, duque de Verneuil, nacíu en 1601 y legitimado en 1603 y Gabriela Anxélica, conocida como mademoiselle de Verneuil, quien nació en 1603.
Más tarde, María toleró a una nueva amante d'Enrique IV. Con Jacqueline de Bueil, condesa de Moret, con quien el rei tuvo un fíu: Antoniu, conde de Moret, nacíu en 1607 y legitimado en 1608.
A les infidelidaes del so maríu sumóse-y otru amoríu con Carlota des Essarts, condesa de Romorantin, con quien tuvo dos fíos: Xuana Bautista, nacida y legitimada en 1608 y María Enriqueta, que nació en 1609.
María de Médici quería faese coronar oficialmente como Reina de Francia, pero Enrique IV, por diverses razones polítiques, diba retardando la ceremonia. Foi necesariu esperar al 13 de mayu de 1610, fecha na que s'esperaba una llarga ausencia del rei —Enrique partió pa conducir una visita armada” con cuenta de solucionar un problema políticu ente los príncipes del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, y el casu de Kleve y Juliers—, por que la reina fuera coronada en Saint-Denis y fixera la so entrada oficial en París. A otru día el rei foi asesináu.
Rexente de Francia
Tres el regicidio d'Enrique IV de Francia'l 14 de mayu de 1610, la reina consorte María de Médici asumió la rexencia en nome del so fíu Lluis XIII qu'entá nun tenía 9 años, demasiao mozu pa poder reinar.
La posición insegura de la so rexencia ante la nobleza del reinu y los sos vecinos d'Europa obligar a romper cola política d'Enrique IV. Destituyó a los conseyeros del rei, pero nun consiguió faese obedecer polos Grandes.
Pa recuperar el poderíu de Francia, nun atopó meyor solución qu'apautar la paz con España. En 1615 esti acercamientu concretar por mediu d'un matrimoniu que xunió a les dinastíes de Francia y d'España. La so fía Sabela de Borbón casóse col infante Felipe -fíu del rei Felipe III d'España y futuru Felipe IV d'España-. Un segundu matrimoniu enllazó nuevamente a dambes dinatías reales cuando'l so fíu, el rei Lluis XIII de Francia casóse cola infanta Ana d'Habsburgu —tamién fía del rei Felipe III d'España—.
La política de la reina provocó, sicasí, un gran descontentu. Per una parte, los protestantes vieron con molición esi acercamientu de María con La so Maxestá Católica, el rei d'España Felipe III; por otra, María de Médici intentaba reforzar el poder de la monarquía col sofitu de persones como Concino Concini, maríu de la so hermana de lleche y dama de compañía Lleonora Dori, que nun yera apreciada por dellos nobles franceses. Éstos, llevaos pola xenofobia, acusaben a los inmigrantes italianus qu'arrodiaben a María de Médici d'arriquecese en perxuiciu de la nobleza francesa. Aprovechándose de la debilitación causada pola rexencia, los nobles de les grandes families, col príncipe Lluis II de Borbón-Condé a la cabeza, alzar contra María de Médici pa consiguir asina unes compensaciones financieres.
Primer exiliu
Per otru llau, la reina espollete, María de Médici nun tenía bones rellaciones col so fíu, el rei Lluis XIII de Francia. Sintiéndose humildáu pola conducta de la so proxenitora, Lluis XIII entamó en 1617 un golpe d'estáu nel que foi asesináu Concino Concini. Al tomar el poder, exilió a la so madre nel Castiellu de Blois.
Cuando María de Médici foi exiliada pol so fíu, empezó a cuayase la so lleenda negra: acusar de procurar la riqueza y el poder de los sos favoritos italianos, del espilfarru financieru causáu por esbardiar de la reina y la so redolada y de la torpeza y la corrupción de la so política que s'amontara mientres el so gobiernu.
Glaucidium ngamiense
Glaucidium ngamiense ye una especie d'ave na familia Strigidae. Esta especie de miagón mide unos 20 cm de llargu y pesa ente 80 a 140 gr.
María de Médici
Los dos guerres de la madre y del fíu y la so torna a la corte
right|thumb|250px|María de Médici, por Frans Pourbus, c. 1606, [[Muséu de Belles Artes de Bilbao.]] En 1619, reinar madre, María de Médici, escapar de la so prisión y provocó una sulevación contra'l so fíu, el rei Lluis XIII de Francia. A esti llevantamientu conocer como la guerra de la madre y del fíu”. El tratáu d'Angoulême, axustáu pol Cardenal Richelieu, solucionó'l conflictu. Pero reinar madre nun se sintió satisfecha y volvió llevantase n'armes contra'l so fíu cola ayuda de los Grandes del reinu. A esti segundu llevantamientu denominar como la “segunda guerra de la madre y del fíu”. La coalición nobiliaria foi rápido ganada na batalla des Points-de-Cé pol rei, que perdonó a la so madre y a los príncipes. Consciente de que nun podía evitar la formación d'intrigues en cuantes que María de Médici tuviera nel exiliu, el rei aceptó la so torna a la corte.
Glaucidium ngamiense
Distribución y hábitat
Alcuéntrase ente l'este de la República Democrática d'El Congu hasta Tanzania (incluyendo la islla Mafia, sur d'Angola, norte de Namibia, norte de Botsuana, Zimbabue, y Mozambique. Habita nos montes húmedos en zones montanas tropicales y tierres baxes hasta altores de 1200 m.
María de Médici
Los dos guerres de la madre y del fíu y la so torna a la corte
María de Médici volvió a París] onde se dedicó a la construcción de la so Palaciu de Luxemburgu. Tres la muerte de Carlos d'Albert, duque de Luynes, en 1622, foise introduciendo de manera subrepticia na política. Richelieu xugó, nesos momentos, un papel importante na reconciliación ente madre y fíu, suxuriendo qu'ella pudiera incorporase al Conseyu del rei.
Mecenes
María de Médici, mecenes reconocida na vida parisina, dio trabayu a Nicolas Poussin y Philippe de Champaigne na decoración del Palaciu de Luxemburgu, y encargó numberoses pintures a Guido Reni y especialmente a Rubens, al que fizo dir a Amberes pa la execución d'una galería de pintures dedicaes a la so vida. Anguaño queden 22 cuadros calteníos nel Muséu del Louvre.
Cayida y exiliu definitivu
María de Médici siguió asistiendo a los Conseyos del rei Lluis XIII de Francia, según los asesoramientos del cardenal Richelieu a quien introdució como ministru del rei. Mientres unos años, nun se decató del poder ya importancia que'l so veceru y protexíu diba adquiriendo. Cuando se dio cuenta d'ello, intentó derroca-y por tolos medios. Ensin entender entá'l calter del rei, creyó que-y sería fácil llograr la destitución de Richelieu pero, dempués del famosu Día de los Engañaos, el 12 de payares de 1630, Richelieu pasó a ser el primer ministru y María de Médici viose obligada a reconciliase con él.
Finalmente, María decidió retirase de la corte. El rei, sabiendo lo intrigante que podía aportar# a, unviar al castiellu de Compiègne, dende onde trató de fuxir a Bruxeles en 1631, onde pensaba atopar ayuda pa la so causa. Abellugada colos enemigos de Francia, María foi privada de la so condición de reina de Francia y, poro, de les sos pensiones.
El fin de María de Médici foi patéticu. Mientres años vivió al amparu de les cortes europees n'Alemaña, dempués n'Inglaterra, intentando crear enemigos contra'l cardenal y ensin poder tornar nunca a Francia. Abellugada na casa natal de Rubens, morrió'l 3 de xunetu de 1642, a los 67 años d'edá, en Colonia, nel Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, unos meses primero que Richelieu.
El so cuerpu atópase soterráu na Catedral de Colonia.
Legáu dinásticu
Al traviés de María de Médici llegaron al tronu de Francia los descendientes de los Reis Católicos, al igual como n'España, Austria, El Sacru Imperiu Romanu, Inglaterra, Escocia, Suecia, Noruega, Dinamarca, Portugal, Croacia y los tronos italianos.
Descendencia
María de Médici casóse col rei Enrique IV de Francia'l 16 d'avientu de 1600 en Lyon y tuvieron 6 fíos:
Na ficción
El rol de María de Médici foi interpretáu por:
York
York ye una histórica ciudá fortaleza del norte de Yorkshire (Inglaterra), condáu del que ye capital. Nesta ciudá conflúin los ríos Ouse y Foss. La ciudá xugó un importante papel nos sos 2000 años d'historia.
La ciudá foi fundada como Eboracum nel añu 71 d. C. polos romanos y convertir nuna de los dos capitales de la Britania romana. Mientres esi periodu, grandes figures tuvieron acomuñaes a esta ciudá, como Constantín el Grande. Tol Imperiu romanu foi gobernáu dende York por Septimio Severu mientres un periodu de dos años.
Más tarde llegaríen los anglos. La ciudá foi llamada Eoferwic y convirtióse na capital del Reinu de Northumbria. Los viquingos tomaron la ciudá nel 866, renombrándola Jórvic (d'onde procede l'actual nome). Mientres esti periodu de dominiu normandu foi la capital del reinu del mesmu nome, apoderando muncho más que'l norte d'Inglaterra. Alredor del añu 1000 pasó a llamase definitivamente York.
Ricardu II deseyó convertir a York na capital d'Inglaterra, pero foi depuestu antes. Tres la guerra de les Dos Roses, York agospió al conseyu del norte, y foi considerada la capital del norte. Tan solo duraría una década, la de 1660, pol cayente de la ciudá. Sicasí, York foi la ciudá condáu de Yorkshire, del cual emprestó'l so nome. La provincia de York ye una de les dos provincies de la ilesia anglicana, xunto cola de Canterbury.
Dende 1996, el términu de la ciudá de York describe una autoridá unitaria qu'inclúi les zones rurales más allá de les antigües llendes de la ciudá. La zona urbana cuenta con una población de 137.505 habitantes, ente que'l conxuntu entiende a unes 184.900 persones. Anguaño, el cascu vieyu de la ciudá ye un importante destín turísticu, qu'atrai a visitantes de tol mundu.
Etimoloxía
El nome 'York' n'última instancia deriva del nome llatín de la ciudá, en diversos nomes emprestaos como Eboracum, Eburacum o Eburaci. La primer mención conocida de York rexistrada por esti nome ye d'alredor de 95-104 d. C.
La etimoloxía de Eboracum ye incierta. L'idioma de los brigantes nun foi rexistráu, créese que yera un idioma célticu emparentáu col galés. Asina, hai delles teoríes: que deriva de la pallabra proto-britona Eborakon, que puede significar ‘llugar de los árboles de texu" (en galés Efrog, Eabhrac en gaélicu irlandés, Iorc en gaélicu escocés, al que se sustituyó'l final “-akon” por “-acum”) o "el campu de Eburos". Otra teoría propón que quiciabes na zona falárase una llingua xermánica y polo tanto deriva de *eburaz, que significa ‘xabalín’.
Los anglosaxones qu'habitaben York nel conocer como Eoferwic. Dos sieglos más tarde, cola función de centru comercial viquingu, la ciudá foi conocida como Jórvík, que, según Régis Boyer, "ensin dulda significa 'badea del semental'".
Esti nome amenorgar a York nos sieglos posteriores de la conquista normanda d'Inglaterra, pasando del nome Yerk a Yourke inglés nel sieglu XI, llamáu tamién Yourke nel sieglu XI y depués Yarke nel sieglu XII. Sicasí, apaeció como York per primer vegada yá nel sieglu XIII.
Llocalización
right|thumb|"The Shambles", una cai de la ciudá de York. thumb|Puertu fluvial de York.
York atópase dientro del valle de York, una zona llana de tierres de cultivu, bordiada pelos montes Pennines (montes que van dende Dervyshire a Escocia y dixebren les tierra del norte n'este y oeste), los North York Moors y los Wolds, na confluencia de los ríos Ouse y Foss a la fin de la morrena na marxe esquierda de la postrera Edad Glaciar.
La ciudá ye propensa a les crecíes del ríu Ouse. N'ochobre y payares de 2000, York sufrió'l peor hinchente de los postreros 375 años, con más de 300 cases anubiertes. Por tou ello, cuenta con una estensa y eficaz rede proteutora contra hinchentes: murios a lo llargo del Ouse, una liftable y una barrera al traviés del ríu Foss nel que se xune a la del Ouse.
Muncha parte del territoriu dientro y fora de la ciudá tuvo siempres bien anubiertu mientres delles dómines por que la ciudá desenvolviérase. Ello ye que mientres la hexemonía de Roma, les tierres cercanes a los ríos Ouse y Foss yeren bien pantanoses, lo que facilitaba la defensa de la zona.
Demografía
En términos de clase social, York tamién tien poca variación cola mayoría d'otres ciudaes, nun esisten munches zones que puedan arrexuntase en distintes zones de trabayu o clase social. York tien un númberu llixeramente mayor de población de la tercer edá que la media nacional.
Les zones de la ciudá y nucleos de población de la contorna
Los ings son praderíes d'hinchente a lo llargo del ríu Ouse, en cuantes que les esviaciones tán esvalixaes por tola ciudá en llugares pantanosos de baxa altitú.
Historia
thumb|Micklegate Chigre. thumb|Ruines de l'abadía de Santa María. thumb|Ponte de Skeldergate. thumb|York Minster.
Prehistoria y Edá Antigua
Esisten pruebes arqueolóxiques d'asentamientos nel mesolíticu del 8000-7000 e. C., anque nun se sabe con certeza si yeren asentamientos permanentes o temporales. Nel valle de York, nes faldes baxes de los Pennines llegar círculos de piedres megalíticos o crónlech, lo qu'indica que dende la prehistoria yera una zona habitada.
En tiempos de la conquista romana de Britania, l'área foi ocupada poles tribus conocíes polos romanos como los brigantes y los parisii. De primeres, los brigantes fueron veceros de Roma, pero más tarde volviéronse contrarios escontra'l poder romano. De resultes, la Lexón IXª romana foi unviada al norte de Humber: conquistó esa zona a los brigantes y construyó una fortaleza o castrum con empalizada de madera nun pequeñu pandu, na confluencia de los ríos Ouse y Foss, que les sos zones pantanoses exercíen de defensa, llamar Eboracum. Yera l'añu 71 d. C.
Paez ser que d'esi nome derivaron los siguientes que tomó la ciudá y el que finalmente conocemos.
La fortaleza foi más tarde reconstruyida en piedra, cubría una área de 50 acres. y allugaba una guarnición d'unos 6.000 soldaos. Gran parte d'esa fortaleza romana ta soterrada so los cimientos de la catedral o York Minster, y les escavaciones revelaron parte de l'antigua muralla.
Los emperadores Adriano, Septimio Severu y Constancio I caltuvieron la corte en York mientres delles de les sos campañes. Mientres la so estancia, l'emperador Severu proclamó a York como capital de la provincia de la Britannia Inferior y ye probable que se concedieren a York los privilexos de colonia o ciudá. Constancio I morrió mientres la so estancia en York, y el so fíu Constantín I el Grande foi proclamáu emperador poles tropes establecíes na fortaleza.
Los romanos esplotaron mines y la ganadería na zona.
Yá pa fines del sieglu II esistía una pequeña comunidá cristiana y el so obispu allegó al concilio de Arles nel 314.
Edá Media
Na Edá Media la zona de York convertir en zona de batalla ente les tribus del norte y los reinos del sur, llevando con ello la devastación al llugar en munches ocasiones. Más tarde, coles invasiones bárbares del sieglu VI, llegaríen los anglos y saxones y sumió la diócesis (créese que Britania se descristianizó na so totalidá).
La ciudá foi llamada Eoferwic nel sieglu VII y convirtióse na capital del Reinu de Northumbria, sol reináu d'Edwin, qu'edificó la primer ilesia en madera pal so bautismu nel añu 627 (tres la restauración de la diócesis col obispu San Paulino nel 625, so la influencia del Papa Gregorio Magno, que yá lo intentó cola misión gregoriana encabezada por San Agustin en 597, pero dende Londres nun s'impulsó). El mesmu rei mandó reconstruyir esa ilesia en piedra, pero foi asesináu nel 633 y tuvo qu'acabala'l so socesor Oswaldo. Esta diócesis convirtió la ciudá en llugar d'estudiu, cola escuela catedralicia benedictina (llamada Escuela de San Pedro, una auténtica “pre-universidá” saxona fundada tamién nel 627 y que aportó a dirixida por sabios bien importantes, ente ellos Alcuino de York, que nel añu 782 foi llamáu a la escuela real d'Aquisgrán por Carlomagno.
Cola segunda folada d'invasiones bárbares, los viquingos tomaron la ciudá nel 866, renombrándola Jorvik. Mientres esti periodu de dominiu danés, foi la capital del reinu del mesmu nome, apoderando muncho más que'l norte d'Inglaterra, amás d'un centru comercial bien importante, col so puertu fluvial que s'integró nes rutes viquingues del norte d'Europa. La mesma ciudá camudó enforma. Remembrando esta dómina construyóse un muséu llamáu El Jorvik Viking Centre. L'últimu rei viquingu independiente de Jorvik Eric "Hachu sangrientu" foi espulsáu pol rei Edred en 965, completando la unificación de los reinos ingleses so los anglosaxones.
La segunda metá del sieglu X y el sieglu XI fueron años de munchos cambeos ente viquingos y saxones y alredor del añu 1000 la ciudá pasó a llamase definitivamente York (en dalguna de les sos variantes gráfiques). Nel 1012, toa Northumbria cayó en manes de los daneses so la corona de Canutu "el Grande", qu'estableció la Danelaw hasta l'añu 1035. Tres la so muerte y la de los sos socesores, Eduardo'l Confesor convertir en rei. Sicasí, la muerte ensin socesor d'Eduardo el Confesor dexó trés aspirantes que s'apostaron la isla: (Haroldo II d'Inglaterra "el Saxón", Guillermo "el Conquistador" y Harald III de Noruega ). Asina, el 20 de setiembre de 1066 Harald III de Noruega conquistó la ciudá, pero cinco díes más tarde foi asesináu por Harold II d'Inglaterra na batalla de Stamford Bridge. Sicasí, toa Inglaterra quedó definitivamente en manes normandes, tres la batalla de Hastings (1066), na que Guillermo'l Conquistador ganó y mató a Harold II.
Nesi mesmu añu, York foi Masacre del Norte afaráu y amburáu por Guillermo el Conquistador tres una revuelta anglosaxona. Como la vieya ilesia o minster anglosaxona quedó bien estropiada pol fueu, los normandos decidieron construyir la nueva n'otru sitiu. Finalmente, alredor del añu 1080, l'arzobispu Thomas empezó a construyir una catedral nel llugar de la orixinal, que col tiempu convertir nel actual York Minster. La catedral gótica que nos llegó tardó en construyise dos sieglos y mediu (ente'l sieglu XIII y el XV) y considérase la más formosa d'Inglaterra. Son bien famoses les sos vidreres gótiques. Na so cripta guarda restos de la ciudá romana y de la construcción del sieglu XII. Tien una casa del capítulu de segunda metá del sieglu XIII, con una bóveda espectacular, ensin soporte de columnes internu.
York empezó a espolletar de nuevu nel sieglu XII, convirtiéndose nun puertu rentable y centru de comerciu, particularmente de llana (que tamién producía).
El rei Enrique I concedió a la ciudá per primer vegada'l charter o capitulado de derechos (fueru) en 1155-1162, confirmándo-y derechos de comerciu n'Inglaterra y Europa.
Asina, foi creciendo y fíxose cinco veces más grande que la ciudá fortificada romana orixinal. Por ello, construyóse una nueva muralla ente 1250 y 1300 qu'arredolaba unos 263 acres nos que la población en crecedera apertábase. El territoriu de la ciudá cuntaba en total con 40 ilesies, 9 capiyes, 4 monesterios, 4 conventos, 16 hospitales y 9 cases de guildas o oficios pal comerciu y la confraternidad. La muralla caltién los sos cuatro puertes: Micklegate ("Cai Grande" en nórdicu antiguu) que cubre'l camín escontra'l sur, Bootham escontra'l norte, Monk escontra Scarborough y Walmgate escontra Hull. Toes elles tienen les carauterístiques típiques d'una puerta medieval (barbacana, garabatu, ponte levadizo, sala de guardia y torre de vixilancia).
En 1190 tuvo llugar en York una revuelta o pogrom contra los xudíos. Los xudíos buscaron abellugu na torre de Cliffords, una de les fortificaciones de la ciudá. Los antisemites aisllaron a los xudíos mientres díes hasta preparar l'ataque. Declaróse una quema, nun se sabe con certeza si de los sos persiguidores antisemites o de los mesmos xudíos. Finalmente 150 xudíos perdieron la vida.
Ricardu II (1377-1399) deseyó convertir a York na capital d'Inglaterra, pero foi depuestu antes.
D'esta Edá Media amás de les muralles y les puertes de la ciudá, caltiénense les cases de madera, especialmente nel barriu de Shambles (ente la catedral y el castiellu).
Edá Moderna
La ciudá sufrió un periodu de decadencia mientres la dómina Tudor. Sol reináu d'Enrique VIII, la disolución de los monesterios dio llugar a la fin de les cases monástiques de York. La mayoría de los católicos taben cafiantes con esta midida, y remontáronse na conocida como Pelegrinación de Gracia. Enrique VIII, finalmente, restableció'l Conseyu del Norte o Northern Convocation en York (la provincia de York ye una de les dos provincies de la ilesia anglicana, xunto cola de Canterbury) y esta tuvo entá mayor importancia nel reináu de Sabela I y recuperó la influencia de la ciudá.
En 1664, mientres la Guerra Civil, los parllamentarios asediaron York y estrozaron la so muralla, pero cola llegada del príncipe Ruperto con un exércitu de 15.000 homes llevantó l'asediu. Los parllamentarios replegar a seis milles de York col príncipe a la zaga, quien dempués sufrió una devastadora derrota na batalla de Marston Moor. De los 15.000 homes de Ruperto, 4.000 morrieron y 1.500 fueron fechos prisioneros. Por ello, l'asediu volver# a entamar, pero la ciudá yá nun aguantaría por muncho más tiempu, y el 15 de xunetu rindir a Sir Thomas Fairfax.
Paez ser que la ciudá tuvo siempres una gran coleición de plata que se perdió en gran parte na Guerra Civil pa consiguir dineru, y mientres el sieglu XVIII recuperóse y anguaño puede visitase na Casona House, la que yera la casa del alcalde (lord mayor). Tres ella ta la casa de la confrería construyida en 1448 y que tres el bombardéu de 1942, volvió reconstruyise en 1960.
Tres la restauración de la monarquía en 1660 y la retirada de la guarnición de York en 1688, la ciudá foi adulces apoderada pola aristocracia local y la nobleza. La competencia de les ciudaes cercanes de Leeds y York Hull dio llugar a la perda de la so posición preeminente como centru de comerciu. Sicasí, el so papel como'l centru social y cultural pa los ricos del norte foi n'aumentu.
Ye poro, nel sieglu XVIII cuando empieza a recuperase la ciudá, cuando munches de les sos cases medievales fueron derruidas y construyéronse les nueves viviendes xeorxanes. Aun así, caltiénse gran parte de la muralla medieval, de la que la Torre Multiangular de principios del sieglu IV (que ta nos xardinos del muséu de Yorkshire), ye exemplu del trabayu en piedra romanu.
Del sieglu XVIII ye'l palaciu Beningborough Hall, xusto pela rodiada de York, qu'anguaño s'atopa en manes del Nacional Trust (institución que curia de munchos monumentos ingleses), con 162 hectárees de terrén y qu'alluga nel so interior una coleición de pintures interesante de la National Portrait Gallery.
Otru elementu destacable pela redolada y tamién construyíu nel sieglu XVIII ye'l Castle Howard, empezáu en 1702 por Vanbrugh por orde del tercer conde de Carlisle y que s'acabó 38 años más tarde, cuando yá nengunu de dambos vivía. Coles mesmes, les Assembly Rooms construyíes en 1731-1732 con una coleuta privao y diseñar pol conde de Burlington, convertir nel centru sociedá que taba de moda cola so gran sala central sofitada por columnes corinties. D'esti periodu son, de la mesma, el Teatru Real y la pista de carreres.
Edá Contemporánea
200px|thumb|El Teatru Real Mientres la Revolución industrial desenvolvióse una industria de paños qu'usaba la llana llocal de los Pennines y los Wolds. L'abondosu carbón y fierro de la zona, tamién contribuyó al desenvolvimientu de la industria del fierro, la química y otres industries pesaes.
Ello ye que el verdaderu despegue de York volvió ser nel sieglu XIX, gracies al ferrocarril. George Hudson encargar de construyir un ferrocarril en York, en 1839. Anque la empresa de Hudson quebró, York convertir nun importante centru ferroviariu, qu'impulsó les industries de teles y chocolate locales. Col cambéu de sieglu, el ferrocarril agospió les obres de la sede y los emplegos del North Eastern Railway (Ferrocarril del Noroeste), qu'emplega a más de 5.500 persones en York. El ferrocarril sirvió tamién pa la espansión de Rowntree's Cocoa Works y Terry's Confectionery Works, que fueron los principales emplegadores de la ciudá y el rápidu y frecuente serviciu ferroviariu dende York a Londres dio llugar al asentamientu d'una serie d'empreses y apertura d'oficines na ciudá.
Sieglu XX
Col surdimientu del turismu modernu nel sieglu XX, el nucleu históricu de York convertir n'unu de los principales curiosos de la ciudá y en 1968 foi designada un "Área de Caltenimientu".
Patrimoniu
250px|thumb|La torre Clifford.
L'apertura de la Universidá de York en 1963 traxo entá más prosperidá a la ciudá.
Economía
thumb|Oficines de la Norwich Union en York.
La economía de York basar na industria de servicios, con un 87,1% en 2006 d'emplegu na ciudá. Esta industria inclúi al sector públicu, sanidá, educación, finances, IT y turismu, que cunta col 10,9% d'emplegu. El desemplegu en York ye un 1,9% más baxu al respective de la media del Reinu Xuníu (3%). Los trés grandes centros d'emplegu nesta ciudá son el Conseyu de la ciudá de York, con unos 6500 emplegaos, la Norwich Union Life y Selby y l'educación primaria de York, que tienen ente 3.000 a 5.000 emplegaos. Otros son Card Protection Plan, Nestlé, Shepherd Building Group y British Telecom, amás de les distintes compañíes de ferrocarriles.
Alredor de los años 50, la economía de York taba basada na industria del chocolate y los ferrocarriles. Situación que duraría hasta'l principiu de los 80, cuando'l 30% de los trabayadores taben emplegaos en cinco centros d'emplegu y el 75% los trabayos de fábrica taben en cuatro compañíes. La mayoría de la industria del ferrocarril taba acabándose, incluyendo'l tresporte qu'emplegaba a más de 5.500 persones, acabándose finalmente nos 90. York ye la sede de la fabricación de Nestlé Rowntree y de KitKat, Smarties, Yorkie... La fábrica de chocolate de Terry fai chocolate con naranxa, que taba tamién alcontráu na ciudá, pero cerró'l 30 de setiembre del 2005, cuando la producción foi treslladada polos propietarios, Kraft Foods, a Polonia. Sicasí, la histórica fábrica puede trate, asitiada xunto a la pista de carreres Knavesmire.
El 20 de setiembre de 2006 anuncióse que Nestlé diba retayar la so plantía, suprimiendo 645 emplegos de la fábrica de Rowntree. This came after a number of other job losses in the city at Norwich Union, British Sugar and Terry's chocolate factory. A pesar d'eso, la situación d'emplegu en York sigue boyante, cuntando siquier col mayor centru d'emplegu (NU) qu'entá emplega a más xente na ciudá que cinco años tras. La economía de York desenvolvióse nos campos de la ciencia, teunoloxía ya innovación cola creación del parque científicu xunto a la Universidá de York, y la ciudá ta convirtiéndose nel centru nacional de la ciencia. Ente 1998 y 2008 York recibió'l asentamiendo de 80 nueves empreses de teunoloxía punta, creándose 2800 nuevos emplegos nesti sector.
Variación rexonal del productu interior brutu en llibres esterlines:
Ciudaes hermanaes
La ciudá de York ta hermanada con: Tamién tien alcuerdos de cooperación con:
Yoshiaki Maruyama
Yoshiaki Maruyama (丸山 良明, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Eleiciones a les Cortes de Castiella y Llión de 2022
Les eleiciones a les Cortes de Castiella y Llión van ser un procesu eleutoral nel que van elexise a 81 procuradores pa la XI llexislatura autonómica.
Repartu d'escaños por circunscripción
== Calendariu electoral ==
Candidatures
El 18 de xineru publicáronse nel Boletín Oficial de Castiella y Lleón (BOCYL) les llistes de les candidatures proclamaes en cada circunscripción eleutoral :
Cacicus oseryi
Cacicus oseryi ye una especie d'ave paseriforme de la familia Icteridae mesma d'América del sur. Foi clasificáu nel xéneru monotípicu Clypicterus anque los analís xenéticos haber asitiáu nel xéneru Cacicus.
Alcuéntrase n'Ecuador, Bolivia, Brasil y Perú. El so hábitat natural son los montes húmedos de tierres baxes tropicales o subtropicales.
La Cabián
La Cabián ye una casería de la parroquia de Valliniello nel conceyu asturianu d'Avilés.
Christina Dodwell
Christina Dodwell ye una esploradora, escritora de viaxes y conferenciante británica. Ye Presidenta del Dodwell Trust y foi premiada cola Medaya Mungo Park en 1989.
Dodwell viaxó pola subrexón del África Occidental y la Rodesia anterior, Papúa Nueva Guinea, Turquía, China, Afganistán, Madagascar, Siberia, y Curdistán, en caballu, canoa, elefante, camellu y ultrallixeru. Publicó numberosos llibros y artículos sobre la mayoría de los sos viaxes.
Vida
Dodwell nació en 1951 en Nixeria. Los sos padres, d'orixe británicu, fueron Christopher Bradford Dodwell, distinguíu pilotu condecoráu cola DFC y Evelyn Dodwell. Los sos padres casar n'Inglaterra el 11 de mayu de 1946, el so padre convertir n'Oficial de Distritu en Oyo, Nixeria, onde tamién foi un escritor sobre temes nixerianes. Pel llau maternu, tantu la so madre como la so güela crecieron en China, polo qu'en 1966 Dodwell dixo "nun sé a ónde pertenezo. La mio familia pensó que yera dafechu normal que yo tuviera una amplia visión del mundu".
A la edá de seis, la so familia tornó pa vivir de nuevu en Londres, Inglaterra. Dodwell foi educada en Southover Manor Escuela, Lewes, y en Beechlawn Universidá, Oxford.
El so primer trabayu foi como diseñadora d'interiores. En 1975, foi de vacaciones a África cola so novia y acompañada de dos homes más. Los homes robaron el jeep nel que viaxaben, dexando a les muyeres ensin forma de treslladase hasta qu'éstes llograron atopar dos caballos selvaxes colos que poder siguir el viaxe. La so amiga tornó a casa, pero Dodwell quedar n'África mientres trés años más, viaxando tantu en caballu, como n'elefante y camellu. Nesi periodu de tiempu, gastó siete selmanes baxando'l Ríu Congo en canoa. Dempués de viaxar venti mil milles nel continente africanu ente 1975 y 1978, Dodwell tornó a Inglaterra y escribió un llibru sobre les sos esperiencies africanes tituláu Viaxes con Fortuna. Sicasí, atopó la so vida n'Inglaterra aburrida, polo que siguió con nueves esploraciones. La so segunda espedición importante foi a Papúa Nueva Guinea, na que viaxó de nuevu en caballu y canoa, de 1980 a 1981. Otros viaxes posteriores incluyeron Turquía, China, Madagascar y Siberia, y un vuelu de siete mil milles n'ultrallixeru travesando África Occidental. Foi arrestada en Gonbad y Curdistán.
Los sos viaxes per China y Tíbet llevar a Kashgar, Karakol en Llagu Issyk Kul, Xinjiang, al monesteriu de Taer'si, Chengdu y Shilin. Ye posible que fuera la primer occidental en ver Pueda ser el primer Westerner pa ver la regata del dragón nel Llagu Er Hai.
Hai bien poques coses que Dodwell refugue comer. Más allá del tueru d'elefante, la cola de cocodrilu o la gorrumba d'un rinoceronte, "cuando unu comió gusano tres o cuatro veces dexa de ser delicáu, y si daquién te brinda un bol llenu d'ellos y gastó un día enteru recoyer, ye de bocayones dicir 'argh'. Paezo capaz de comer cualquier cosa ensin cayer enferma, anque tuvi un mal día acabante comer un cachu de carne de camellu que taba podrecida."
Dennis Hackett, al escribir una crítica televisiva en The Times n'ochobre de 1984, dixo – En total, pa 1997 visitara cerca d'ochenta países. Xunto con Delia Akeley, Mary Kingsley, Florence Panadero, y Alexine Tinne, Dodwell foi una de los cinco viaxeres protagonistes del llibru de Margo McLoone, Muyeres esploradores n'África (1997).
Dende 1990 trabayó como Diplomática nel Consuláu de Londres de la República de Madagascar, fundando en 1995 la organización caritativu Dodwell Trust, p'ayudar a les persones de Madagascar, principalmente nes árees d'educación, salú familiar, y desenvolvimientu sostenible.
Los nueve llibros que Dodwell escribió fueron traducíos a otros cinco idiomes. Realizó tamién tres películes pa televisión y más de cuarenta documentales radiofónicos para BBC Radio 4, foi conferenciante na Royal Geographical Society de Londres, la Royal Geographical Society Escocesa d'Edimburgu, el Institutu Smithsoniano de Washington D.C., y el Club d'Esploradores de la Ciudá de Nueva York. Los sos trés películes televisives pa la BBC son River Journey – Waghi (1984, premiu BAFTA), Les Perlles Negres de Polynesia (1991) y Pasos Africanos – Madagascar (1996).
Casóse con Stephen Hobbs en 1991 y anque agora vive una granxa, sigui emplegando enforma del so tiempu n'África. En 1994, foi-y propuestu tener un pisu en Londres y una granxa pequeña en Oxfordshire, pero dixo que la so casa ideal yera una cabaña de madera ensin lletricidá nel Valle de los Géiseres, en Kamchatka, que pertenecía a un cazador d'osos que conoció en 1992. El so trabayu recién inclúi un documental pa Radiu de BBC 4 sobre la cultura indíxena n'Etiopía.
Kazunari Okayama
Kazunari Okayama (岡山 一成, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Campovega
Campovega ye un llugar de la parroquia de Valliniello nel conceyu asturianu d'Avilés.
Alcuéntrase a 3,7 km d'Avilés, la capital del conceyu, a un altor mediu de 15 msnm y tien una población de.
Curt Polycarp Joachim Sprengel
Curt Polycarp Joachim Sprengel (o Kurt Sprengel) foi un botánicu y médicu alemán.
Biografía
El so tíu yera'l botánicu Christian K. Sprengel (1750-1816), famosu polos sos trabayos sobre la fecundación de los vexetales por inseutos. El so padre yera clérigu, da a los sos fíos una rica formaciónsobremanera, en llingua, Kurt Sprengel faló asina bien llueu en llatín, en griegu y n'árabe.
A los 14 años, publica la so obra Anleitung zur Botanik für Frauenzimmer(o Guía de botánica pa les muyeres) (1780). En 1784, empieza a estudiar teoloxía y medicina na Universidá de Halle. Llicenciáu en Medicina en 1787, empieza a enseñar esta materia dos años más tarde y nómase-y, en 1795, profesor ordinariu.
Sprengel dedica entós el so tiempu a la investigación en medicina y en botánica, conságrase tamién a la historia médica. Amás d'importantes trabayos basaos n'observaciones col microscopiu de los texíos vexetales, ameyora la clasificación del xenial Carlos Linneo (1707-1778).
Cacicus sclateri
Cacicus sclateri ye una especie d'ave paseriforme de la familia Icteridae mesma del noroeste de Suramérica.
Distribución
Alcuéntrase n'Ecuador, Colombia y Perú.
Hábitat
El so hábitat natural son los montes húmedos tropicales de tierres baxes.
DT Piscium
DT Piscium (DT Psc / HD 7351 / HR 363 / HIP 5772) ye una estrella variable na constelación de Piscis, visualmente alcontrada ente υ Piscium y τ Piscium. De magnitú aparente media +6,33, alcuéntrase aproximao a 1000 años lluz del Sistema Solar.
DT Piscium ye una xigante colorada de tipu espectral M2S, esto ye, amuesa carauterístiques tantu d'una estrella M como d'una estrella S. Ye una estrella fría que la so temperatura efectivo ye de 3600 K. Con una magnitú bolométrica absoluta de -3,02, la so lluminosidá ye 1380 ~ vegaes superior a la lluminosidá solar. Tien una metalicidá bien asemeyada a la del Sol, siendo la so bayura relativa de fierro un 5% mayor que la de la nuesa estrella.
DT Piscium ye una variable pulsante semirregular SR que'l so rellumu bazcuya 0,08 magnitúes; éstes son xigantes o superxigantes con una periodicidá apreciable, acompañada o atayada por fases irregulares. Per otra parte, DT Piscium tien una compañera estelar, constituyendo una binaria espectroscópica con un periodu orbital de 4592,7 díes.
Steven Williams
Williams tamién fixo'l papel del teniente Burnett na serie dramática The Equalizer (de CBS) en 1999. En 1996 fixo del detective August Brooks na serie de TV L. A. Heat (de TNT). Tamién tuvo un papel recurrente como'l Sr. X na serie televisiva de ciencia ficción The X-Files (por Fox). Más tarde fixo'l papel de Russel A. Lincoln en Linc's.
Steven Williams ye tíu del dibuxante de cómics Aaron Williams.
Ríu Piles
El Piles ye un ríu que discuerre dientro del conceyu de Xixón, na estaya central d'Asturies, nel norte d'España.
Xosé Lluis García Arias cuida, nel so llibru Pueblos asturianos: el porqué de sus nombres, que "l'orixe del so nome afáyase nel términu d'orixe llatín PILAM 'morón, columna' o 'pila, pilón', en referimientu a construcciones precises pa trespasalu."
DT Canum Venaticorum
DT Canum Venaticorum (DT CVn / HD 111604 / HR 4875) ye una estrella na constelación del Canes Venatici de magnitú aparente +5,89. Alcuéntrase a 388 años lluz del Sistema Solar.
DT Canum Venaticorum ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A3V que la so temperatura efectivo ye de 7600 K. Relluma con una lluminosidá bolométrica 74 vegaes mayor que la del Sol, siendo'l so diámetru angular —envaloráu a partir del so fluxu bolométrico— de 0,274 milisegundos d'arcu, lo que trai un diámetru unes 3,5 vegaes más grande que'l diámetru solar. La so velocidá de rotación proyeutada ye de 196 km/s. Tien una masa 2,6 vegaes mayor que la del Sol.
DT Canum Venaticorum ye una estrella Lambda Bootis; esti heteroxeneu grupu ta formáu por estrelles con llinies metáliques débiles qu'amuesen una falta d'elementos pesaos —particularmente del grupu del fierro— cola clara esceición de carbonu, nitróxenu, oxíxenu y azufre. La bayura relativa de fierro en DT Canum Venaticorum ye namái'l 8% de la esistente nel Sol ([Fe/H] = -1,08 ± 0,04) ya igual comportamientu amuesen cromu, magnesiu y siliciu. Otra manera, esiste arriquecimientu de sodiu en rellación al valor solar ([Na/H] = +0,45).
Detectáronse en DT Canum Venaticorum pulsaciones non radiales con una manera d'oscilación alto (m ≈ 20). Les carauterístiques d'estes pulsaciones circunnavegan la estrella cada 0,71 díes. La esistencia de pulsaciones supón que l'orixe de les anomalíes químiques na so superficie nun puede provenir de los mesmos procesos d'espardimientu que tienen llugar nes estrelles Am, que nun son estrelles pulsantes. DT Canum Venaticorum ta catalogada como estrella variable Delta Scuti con una pequeña variación nel so rellumu de 0,03 magnitúes.
Antipasto
miniaturadeimagen|260x260px|Mesa con diversos tipos de antipasti. El antipasto (n'italianu 'antes del platu principal'; plural: antipasti) ye un tipu d'entrante propiu de la gastronomía italiana. L'antipasto consiste nun aperitivo sirvíu antes de comer los demás platos (primo piatto, secondo piatto y dolce), que puede tomase fríu, como caponata, pero otros, como cacio imperiu, frico, o supplì, que se tomen calientes. Puede incluyir dende les especialidaes más ellaboraes del chef hasta tan sencielles como aceitunes, affettati (rodajas de salami), mariscu diversu, alcachofes, cuñas de frittata, etc. L'oxetivu del antipasto ye abrir el mambís antes de la comida, ensin encher los sentíos.
Etimoloxía
El nome acomuñase a la pallabra italiana campera, «comida» y el prefixu llatín ante, «previu». Del llatín pastus = «comida» (nel sentíu de «alimentu»), del verbu pascere = «alimentar».
Historia
La tradición de sirvir alimentos antes de les llacuaes coles mires d'escitar, en llugar de quitar la sede remontase a la Renacencia italiana. Onde s'emplegaben los credenza, o especialidaes de la cocina xeneralmente profusamente afataos. Nesta fase de la llacuada solíase ufiertar a los comensales unos 'aguamanos' con agua arumada con flores. Esta disposición yá apaecía na obra del cocineru italianu Bartolomeo Scappi (c. 1500-1577), onde estremaba ente antipasti y postpasti. Los antipasti descritos por Scappi inclúin tantu elementos duces como: los mazapanes, los mostaccioli de Nápoles. O salaos como: rodajas de llingua de xata cocíes en vinu, prosciutto acompañáu con alcaparras y pases. Los médicos renacentistes alvertíen que los antipasti «abríen l'estómagu» y yeren aconseyaos. derecha|miniaturadeimagen|Antipasto con bruschette.
El Campo la Iglesia
El Campo la Iglesia ye un llugar de la parroquia de Valliniello nel conceyu asturianu d'Avilés.
Antipasto
Variantes
Esta segunda modalidá con verdures encurtidas ye la más frecuente n'Arxentina, Venezuela y Colombia.[cita  Tamién como entrada o antipasto, dalgunos a base d'atún y mueyu de tomate ente otros vexetales como cebolla, pimentón, apio España, cenahoria, coliflor, etc. (tolos vexetales mentaos prepararen en salmoria o a la vinagreta). Suelen consumise acompañáu de galletes salaes o pan. Anque'l nome antipasto queda reserváu[cita  a los vexetales macerados qu'en munches ocasiones son bien asemeyaes a los pepinillos en salmoria.
El Campo la Iglesia
Alcuéntrase a 3 km d'Avilés, la capital del conceyu, a un altor mediu de 71 msnm y tien una población de.
Stachytarpheta jamaicensis
Stachytarpheta jamaicensis (Fueya de fana) ye una especie perteneciente a la familia de les verbenacees. thumb|Flores thumb|Vista de la planta thumb|Flor
Descripción
Son yerbes o arbustos baxos, qu'algamen un tamañu de menos de 1 m d'altu, tarmos glabros o con pocos tricomes esvalixaos, más concentraos nos nuedos. Fueyes oblanceolaes o espatulaes, 4–14.5 cm de llargu (incluyendo al peciolu) y 1–6 cm d'anchu, ápiz agudu-arrondáu, base atenuada, marxe serráu, glabres o'l fexe con pocos tricomas esvalixaos y el viesu con tricomas acutaos a los nervios. Inflorescencia de 10–45 cm de llargu y 3–4.5 mm d'anchu, glabra, bráctees llanceolaes o ovaes, 4.5–7 (–8) mm de llargu y 1.5–2.5 mm d'anchu, ápiz acumináu o aristado; mota 6–8.5 mm de llargu, ápiz con 4 dientes agudos observables; corola morada o azul (raramente blanca). Frutu 4–5 mm de llargu.
Propiedaes
Esta planta úsase popularmente na mariña del Golfu de Méxicu (Tabasco y Veracruz) p'atender afecciones de los reñones. Tamién s'aprovecha en problemes qu'afecten a la piel, como granos, erisipela, y nacíos..
Les fueyes son la parte más emplegada de la planta. P'aselar el dolor de mueles aplícase direutamente sobre la pieza afeutada, y pa solliviar el dolor d'estómagu o barriga bebe'l so fervinchu. Otres partes de la planta como'l raigañu, el tarmu y la flor, emplegar pa namorar. D'igual forma intervién nel tratamientu de la fiel, mancaes, dolores de partu, inflamaciones intestinales, diabetes y utilízase como antinflamatorio.
Nel sieglu XVI, Francisco Hernández rellatar como antidiarreico.
Pal sieglu XX, Maximino Martínez reporta los usos siguientes: amenorrea, antigonorréico, antísifilítico, diaforético, fiebre mariello, tónicu y analxésicu.
Taxonomía
Stachytarpheta jamaicensis describióse por (Carlos Linneo) Vahl y espublizóse en Enumeratio Plantarum. . . 1: 206–207. 1804.
Xuacu Amieva
Luis Joaquín Amieva Celorio, más conocíu como Xuacu Amieva, ye un gaiteru asturianu nacíu n'El Mazucu, Llanes. Maestru de gaiteros, distínguese pol so llabor de recobramientu del patrimoniu cultural y musical asturianu, siendo fundador d'abondos grupos folklóricos y bandes de gaites. Tamién destaca la so creación musical, que ye reconocía a nivel mundial con premios de prestixu como'l Troféu Macallan del Festival Intercélticu de Lorient o'l Grammy.