cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ilesia de Xesucristu de los Santos de los Últimos Díes
Líderes de Quórumes del Sacerdociu
Primer Presidencia: Ye'l máximu cuerpu que gobierna la ilesia, acordies cola seición 107 de DyC. Ta integrada por trés homes, que tamién son apóstoles.
Nos Oficios del sacerdociu avánzase según la edá y dignidá, dependiendo del casu.
Lideralgu de les Organizaciones Aidares
Dientro de la unidaes locales de la Ilesia (Abarganes, Distritos, Barrios y Cañes) hai un cuerpu de líderes que s'ocupen de la obra del Evangelio dientro de les sos unidaes respeutives y so la direición de la Pcia. d'Estaca o Distritu, Barriu o Caña según correspuenda. A estos denominar líderes d'Organizaciones Aidares. Estes Organizaciones son:
Homes Nuevos, encargaos de los mozos de 12 a 17 años. Sociedá de Socorru, encargaes de les muyeres de 18 años d'equí p'arriba. Muyeres Nueves, encargaes de les moces de 12 a 17 años. Primaria, encargaes de los neños menores de 12 años. Escuela Dominical, encargaos de la enseñanza.
Cada Organización Aidar ye presidida por un presidente y dos conseyeros (Homes Nuevos y Escuela Dominical, llámase a homes; y Sociedá de Socorru, Muyeres Nueves y Primaria, llámase a muyeres). Estes organizaciones confórmense a nivel d'Estaca, con jurisdicción por tola llende d'Abargánala y a nivel de Barriu con jurisdicción dientro de les llendes del Barriu.
Homes
Los homes, a partir de 12 años d'edá y según la so dignidá, pueden recibir el Sacerdociu Arónicu o Preparatoriu (dependiendo de les sos edaes son llamaos en distintos oficios del sacerdociu, asina: diáconos, maestros, presbíteros). De la mesma a los 18 años d'edá reciben, según la so dignidá, el Sacerdociu de Melquisedec, o Mayor y dependiendo de la so fidelidá son ordenaos: élderes, sumos sacerdotes, patriarcas, setentas y apóstoles...
Muyeres
Les muyeres mayores de 18 años d'edá tán entamaes nuna organización mundial llamada la Sociedá de Socorru, conocíes internacionalmente poles sos contribuciones caritativas. Los homes y muyeres a partir de los 18 años d'edá y que tán solteros conózse-yos como adultos solteros (ellos pertenecen tamién a sociedá de socorru y a sacerdociu). Los mozos de 12 a 18 años d'edá conózse-yos como homes nuevos y pertenecen tamién al sacerdociu. A les muyeres d'ente 12 y 18 años d'edá conózse-yos como muyeres nueves y la so lema ye: «somos fíes d'un padre celestial que nos amar y nós amar a él. vamos Ser testigos de Dios en tou tiempu, en toles coses y en tou llugar, a midida que procuremos vivir acordies colos valores de les muyeres nueves que son: fe, naturaleza divina, valor individual, conocencia, eleición y responsabilidá, bones obres, integridá y virtú. creemos que al aceptar y poner en practica estos valores vamos tar preparaes pa fortalecer el llar y la familia, faer convenios sagraos y cumplilos, recibir les ordenances del templu y gociar de les bendiciones de la esaltación».
Los llamamientos conformen distintes organizaciones empobinaes escontra l'atención de grupos específicos: l'Asociación Primaria, dedicada a los neños; les asociaciones d'Homes y Muyeres Nueves, pa l'atención de la mocedá; el Quórum de Élderes y la Sociedá de Socorru, pa los homes y muyeres adultos o pa los mozos casaos; la Escuela Dominical, pa la enseñanza regular de les Escritures y el Evangelio. Tienen tamién programes de música, arte, cultura, deporte y otres actividaes de medría. Los Santos de los Últimos Díes consideren qu'estes oportunidaes d'educación y serviciu contribúin al desenvolvimientu de la so propia sensibilidá y sírvelos d'estímulu pa procurar el perfeccionamiento del so espíritu.
La Ilesia enseña que ye Dios el que tien d'emponer tolos esfuercios que los miembros realicen nos sos llamamientos, al traviés de la comunicación con caún d'ellos. A esti principiu conózse-y como'l de la «revelación continua». Dios sigue comunicándose colos líderes de La so Ilesia, tala como la Biblia rellata qu'asocedía nos tiempos del Nuevu Testamentu.
Paul Vunak
Paul Vunak ye un artista marcial, famosu por ser el creador del PFS (Progressive Fighting System).
A la edá de 7 años principia a interesase poles artes marciales. A los 10 años entrena duramente nel taekwondo, recibiendo'l cinturón negru a 14 años. Nos años siguientes entrena en munches disciplines, ente elles en kenpo, dellos estilos de Kung Fu y Escrima, hasta aportar al Jeet Kune Do (JKD) de Lee Jun Fan, baxo la guía del más famosu alumnu propiu de sifu Lee, Dan Inosanto. Nel 1988 recibe'l grau de Senior Full Instructor por sifu Inosanto, y principia a enseñar la so versión de JKD, col nome de PFS.
Angeac-Charente
Angeac-Charente ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
NGC 508
NGC 508 ye una galaxa elíptica de la constelación de Piscis.
Afayóse'l 12 de setiembre de 1784 pol astrónomu William Herschel.
Dompierre-les-Tilleuls
Dompierre-les-Tilleuls ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eliana J. Noguera-Savelli
Eliana J. Noguera-Savelli ye una botánica, orquidóloga, y taxónoma venezolana. Pertenez a la Fundación Institutu Botánicu.
Foi becaria postdoctoral d'El Colexu de la frontera Sur, de Chiapas. Llogró'l so doctoráu en Ciencies Biolóxiques pol "Centru d'Investigaciones Científiques de Yucatán". Y realizó el so llicenciatura y el M.Sc. pola Universidá Central de Venezuela.
Desenvolvió les sos actividaes d'investigación taxonómica nel Institutu y Departamentu de Botánica Sistemática de la Facultá d'Agronomía de la "Universidá Central de Venezuela", tomando l'estudiu floristico de carbes deciduos nel Sur del estáu Aragua, Venezuela y realizando l'estudiu taxonómicu de la familia Loasaceae Juss. Loasáceas en Venezuela.
Pitta versicolor
Pitta versicolor, tamién conocida como pita gritona''', ye una especie d'ave paseriforme de la familia Pittidae residente d'Australia, Indonesia y Papúa Nueva Guinea.
Descripción
La especie ye un páxaru multicolor. Tien una cabeza y base del pescuezu negres con un pileu color castañu. Les ales son verdes con un cantu fronteru turquesa y el llombu tamién ye verde. El gargüelu, el pechu y el banduyu son mariellu llimón. La cola ye de color negru y les coberteres menores de la cola son coloráu anaranxáu.
Taxonomía
Dellos autores consideren que Pitta versicolor ye conespecíficu con Pitta elegans o con Pitta iris, pero polo xeneral considérase que constitúi una superespecie con estos dos últimes y con Pitta anerythra. Esisten dos subespecies con una llinia de demarcación en Cairns.
Distribución y hábitat
thumb|izquierda|200px|Una incla» onde la pita zaragatera ruempe conches de cascoxos de tierra. La pita zaragatera alcuéntrase en hábitats forestales a lo llargo de la mariña este d'Australia. El so área de distribución estiéndese dende l'estremu norte de la península del Cabu York escontra'l sur hasta la frontera Nueva Gales del Sur/Victoria. Apaez principalmente na selva, pero tamién n'ocasiones alcuéntrase en montes secos y carbes. Fora d'Australia que pueden atopase nel sur de Nueva Guinea.
Comportamientu
La especie ye una ave terrestre de monte nel que xurga na foyarasca buscando inseutos, cochinillas, cascoxos y otros invertebraos de los que s'alimenta. Ximielga la so cabeza de riba abaxo y chasquea la so cola de llau a llau mientres s'alimenta. La so dieta inclúi un pocu de fruta y abre les conches de moluscos como Hedleyella falconeri sobre una piedra o otra superficie dura que davezu utiliza pa esti propósitu.
Añera nun llugar ocultu nel suelu, onde guara cuatro güevos a principios de branu. Ye una ave cobarde y la so llamáu distintivu escúchase frecuentemnte cuando se ve a l'ave. Repite'l llamáu dos vegaes y, polo xeneral, consiste nuna secuencia de trés notes ascendentes, n'ocasiones similar a un «walk-to-work».
Interseición de conxuntos
La interseición ye una operación ente conxuntos. Esta operación cria un conxuntu, denomáu conxuntu interseición, al que pertenecen tolos elementos que pertenecen al empar a tolos conxuntos que s'intersequen. Esprésase col símbolu \cap.
Por exemplu:
Dau A={a,e,i,s} y B={a,e,f,h}, si definimos C=A\cap B, entós C={a,e}.
C=A\cap B
lléese: "el conxuntu C ye neto a la interseición de los conxuntos A y B". Tamién se pue dicir: "C ye'l conxuntu interseición de los conxuntos A y B".
Teoría de conxuntos
Na teoría de conxuntos, la interseición ye una operación binaria nel conxuntu de tolos subconxuntos d'un U, Conxuntu universal, dau. Polo que a cada par de conxuntos A y B de U asóciase-yos otru conxuntu: (A\cap B) de U.
Si A y B son dos d'ellos entós la so interseición simbolízase y defínese como:
La interseición de A y B, ye'l conxuntu d'elementos x de U, talo que, x perteneza a A, y que, x perteneza a B.
au:
Poro, el conxuntu potencia del nuesu universu U y la operación \cap ensamen una estructura alxebraica tipu grupu abelianu.
Clark Gable
derecha|275px
William Clark Gable foi un actor d'Estaos Xuníos. Ganador d'un Óscar al meyor actor principal, ye consideráu unu de los mitos del cine clásicu.
Carrera
Nació en Cádiz, Ohio, en 1901. La so madre morrió cuando tenía namái siete meses d'edá. A los 16 años dexó'l colexu y foise a trabayar a una fábrica. Dempués d'asistir a una función teatral na que vio una obra que lu impresionó, Gable decidió convertise n'actor. Empezó a realizar xires con compañíes teatrales de segunda fila, y trabayó tamién como vendedor y en distintes industries pa ganase'l sustentu.
En 1924 foi a Hollywood cola ayuda financiera d'una axente de teatru, Josephine Dillon, que se convirtió nel so manager y tamién na so esposa, a pesar de que yera 10 años mayor qu'él. Gable pasó dellos años actuando en pequeños papeles de películes y apaeciendo tamién de nuevu n'obres teatrales. En 1930 pudo roblar finalmente un contratu cola Metro-Goldwyn-Mayer. A partir d'entós intervieno en delles películes.
Gable ganó un Óscar al meyor actor principal por It Happened One Night, película de 1934. A pesar d'ello conózse-y más pol so papel de Rhett Butler nel clásicu del cine Gone with the Wind, filme rodáu en 1939. En 1935 tamién fuera nomáu al Óscar pola so intervención en Mutiny on the Bounty (Mutiny on the Bounty).
Dende los sos primeros papeles, demostró tener un «gabitu» poco común na pantalla, que más tarde se convertiría nel so reconocíu carisma pa la interpretación de personaje tipo galán, con un llau escuru qu'allugaba ciertu cinismu.
thumb|Meyora de la película [[It Happened One Night (1934), pola que Gable llogró un Óscar al meyor actor.]] thumb|Tráiler de la película [[Gone with the Wind (película)|Gone with the Wind (1939), qu'amuesa a Clark Gable nel so papel de Rhett Butler. Foi probablemente'l que más fama -y dio na so carrera, y valió-y otra nominación al Óscar como meyor actor.]] Trabayó con dalgunos de los meyores direutores de la dómina dorada de Hollywood: Ernst Lubitsch, Frank Lloyd, Clarence Brown, Robert Z. Leonard, Sam Wood, George Cukor, King Vidor, John Ford, Raoul Walsh, W. S. Van Dyke, etc., y llegó a compartir película con actrices de la talla de Joan Crawford, Greta Garbo, Claudette Colbert, Hedy Lamarr, Vivien Leigh, Constance Bennett, Jean Harlow, Rosalind Russell, Barbara Stanwyck, Clara Bow, Lillian Gish, Doris Day, Myrna Loy, Loretta Young (cola que tuvo una fía illexítima, Judy Lewis), Jeannette MacDonald, Lana Turner, Greer Garson, Ava Gardner, Marilyn Monroe o Gene Tierney.
El so momentu de rellumanza fueron los años 30, dende les taquillaes de The Secret Six (George Hill) o A Free Soul en 1931 hasta la so consagración definitiva como gran estrella en 1939 con Gone with the Wind, y primeros 40, hasta la so participación na Segunda Guerra Mundial. Nos 50, la so estrella caltúvose gracies a dellos ésitos especialmente nel western o la comedia, ente los que se destacar Mogambo, y el mesmu actor declaraba qu'esperaba la oportunidá de poder cerrar la so carrera con una gran película. Nun la atopó hasta qu'en 1960 protagonizó'l so últimu papel nuna película mítica por munches razones: The Misfits, xunto a Marilyn Monroe y Montgomery Clift. El so rodaxe concluyó'l 4 de payares de 1960, 12 díes enantes de la muerte de Gable. La película estrenó'l 1 de febreru de 1961.
Compartió cartelu en seis causes cola primer roxa que se convirtió nun mitu de Hollywood, Jean Harlow, hasta la muerte d'ésta mientres el rodaxe de Saratoga en 1937, y formó tándem en tres películes con Spencer Tracy, hasta qu'ésti últimu decidió romper con Gable por motivos profesionales.
Vida personal
El matrimoniu de Gable cola so tercer esposa, l'actriz Carole Lombard, foi la dómina más feliz de la so vida, según numberoses fontes. La pareya casóse en 1939, pero la rellación terminó de forma tráxica, cuando Carole Lombard morrió nun accidente d'aviación en 1942. Gable quedó fondamente afeutáu y decidió ingresar nes fuercies aérees.
Cuando tornó del serviciu na Segunda Guerra Mundial volvió al cine con una película, Adventure, que nun tuvo ésitu. El Metro nun-y anovó'l contratu considerando'l so eleváu sueldu. Nos siguientes diez años Gable intervieno en películes que na so mayoría fueron mediocres.
Gable casóse dos veces más: primero con Sylvia Ashley, modelu y actriz inglesa vilba del actor Douglas Fairbanks Sr., y dempués con Kay Williams, una ex-modelu y actriz de repartu, divorciada y con dos fíos que foi la madre del so únicu fíu lexítimu, nacíu unos meses dempués de la so muerte (tenía una fía mayor, Judy Lewis, nacida de la so rellación adúltera con Loretta Young).
La so última película foi The Misfits (The Misfits), dirixida por John Huston y co-protagonizada por Montgomery Clift y Marilyn Monroe, pa la cual foi tamién la so última película; dos díes depués de rematar el rodaxe Gable sufrió una trombosis coronaria y tres una aparente recuperación, la repetición del ataque cardiacu diez díes más tarde provocó'l so fallecimientu'l 16 de payares de 1960 en Los Angeles, a la edá de 59 años. Foi soterráu xunto a la so esposa Carole Lombard nel campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale, en Los Angeles.
Turboexe
thumb|right|300px|Diagrama esquemáticu qu'amuesa'l funcionamientu d'un motor turboexe simplificáu. La [[turbina del compresor de gas compresor ye amosada en color verde y la turbina llibre que da potencia a la exa en violeta.]]
Un motor turboexe (n'inglés: turboshaft) ye un motor de turbina de gas qu'apurre la so potencia al traviés d'una exa. Ye similar al motor turbohéliz pero, a diferencia d'este, nun mueve direutamente una héliz. De normal utilízase como motor d'aviación pa propulsar helicópteros.
Diseñu
Pa la potencia que desenvuelve, comparáu con un motor de pistón equivalente, el turboexe ye desaxeradamente compactu y, por tanto, llixeru.
Usos
El motor turboexe pue ser aplicáu a los siguientes vehículos:
Historia
El primer motor turboexe construyir la empresa fabricante de motores francesa Turbomeca, fundada por Joseph Szydlowski. En 1948 construyeron el primer motor de turbina de diseñu francés, el modelu 782 de 100 CV. En 1950 el so trabayu utilizar pa desenvolver un motor mayor, l'Artouste de 280 CV, que nel intre foi instaláu nel Aérospatiale Alouette II y otros helicópteros.
Domprel
Domprel ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pontons
Pontons ye una llocalidá y conceyu asitiáu na parte noroccidental de la contorna del Alto Penedés, na provincia de Barcelona. Llenda colos conceyos barceloneses de Torrelles de Foix y La Llacuna, y colos conceyos tarraconenses de Querol, Aiguamúrcia y Montmell. Según datos del padrón municipal de 2016 del INE la so población yera de 453 habitantes.
Historia
thumb|left|250px|Vista de la llocalidá de Pontons. Apaez citáu per primer vegada en documentos de 966. En 1066, los condes de Barcelona Ramón Berenguer I y la so esposa Almodis adquirieron el llugar, nomando como señor del castiellu a Guillermo Bernardo de Òdena. En 1138 Guillermo de Òdena donó parte de les tierres a los hospitalarios con cuenta de lu ayudar na repoblación de les tierres.
En 1271 el castiellu y les tierres fueron mercaos pol abá Jenaro del monesteriu de Santes Creus, venta que quedó confirmada por Pedro'l Ceremoniosu en 1363. El cenobiu caltuvo'l dominiu de les tierres hasta'l fin de los señoríos.
Política
Les resultancies en Pontons de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Estes resultancies dexaron a Lluís Fernando Caldentey i Querol caltener l'alcaldía qu'ostenta dende 1999, quedando como l'únicu conceyu empobináu pol (PPC) en Cataluña.
Monumentos
La ilesia de Santa Madalena de Pontons ye un edificiu d'orixe románicu. Foi reconstruyíu nel sieglu XIII anque caltién una de les sos fachaes orixinales. L'antiguu castiellu de Pontons quedó integráu nuna masía nel sieglu XVII. La capiya de San Miguel pasó a exercer les funciones de corte.
La capiya de San Juan del Monte yera'l templu del castiellu nuevu, construyíu nel sieglu XI. Ye románica, de nave única y con cubierta de bóveda. Tien un ábside en semicírculu, decoráu nel so esterior per bandes y arqueríes d'estilu lombardu.
Fiestes
Pontons celebra la so fiesta mayor nel mes de xunetu, festividá de Santa Madalena. En xineru tienen llugar les fiestes de San Sebastián.
Economía
La principal actividá económica del conceyu ye l'agricultura de secanu. Destaquen los cultivos de viña y ceberes. Dada la so proximidá con Vilafranca del Penedès gran parte de la población trabaya na industria d'esta villa.
Angeduc
Angeduc ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
El Pont de Vilomara i Rocafort
El Pont de Vilomara i Rocafort ye un conceyu de la contorna del Bages, na provincia de Barcelona, comunidá autónoma de Cataluña.
Xeografía
El Pont de Vilomara ta asitiáu na parte baxa del términu municipal, a un altor de 202 msnm, ente que Rocafort ta na parte alta a un altor de 421 msnm. Ente los dos entidaes de población, hai una separación de 7 km. Hai puntos del territoriu municipal que superen los 600 msnm. La llomba del Montgròs ye consideráu como la principal referencia orográfica, tien 578 msnm.
El territoriu ta asitiáu ente rir de Mura, tamién llamada de Nespres, y el ríu Llobregat. Per una banda, rir de Mura delimita el términu colos de Mura y Talamanca y per otra parte, el ríu Llobregat, lo delimita con Manresa.
Historia
La primer referencia histórica del pueblu de Rocafort, data del añu 902, cola denominación de Palau de Vesa (Palaciu de Vesa). Hai documentos del añu 966 onde se cita a la ermita de Sant Pere d'Oristrell, anguaño en bon estáu de caltenimientu. Nel 982 atópense yá referencies al llugar de Vilomara, propiedá del castiellu de Rocafort, col nome de Villa Amara. Esisten pocos documentos históricos sobre la población de la llocalidá antes del sieglu XII, sieglu nel que la epidemia de peste afaró al país, abrasando d'una manera importante la población llocal que nun se recuperó hasta pasáu dalgún tiempu. El censu viose tamién bien afeutáu los sieglos siguientes por diversu epidemia y guerres.
A finales del sieglu XIII el llinaxe de la familia Rocafort ye movíu pola familia Sitjar, pasando a ser estos postreros los que caltienen el títulu de Señores de Rocafort. El postreru Señor de Rocafort, Pere de Sitjar, mando construyir en 1347 la ermita de Sant Romà, anque la repentina muerte del Señor l'añu siguiente, fizo que se detuvieren les obres. Esto y la llegada de la peste negro fizo que la construcción de la ermita nun se volver# a entamar hasta'l 1353.
En 1377, dempués de la muerte de la vilba del postreru Señor de Rocafort, el castiellu de Rocafort, según les sos tierres, pasa a ser de dominiu del monesteriu de San Benitu de Bages, que caltuvo'l so dominiu hasta 1835, cuando s'escastó la comunidá monástica.
Pont de Vilomara empezó a desenvolvese alredor de la ponte que se construyó mientres la Edá Media nel camín que xunía les ciudaes de Manresa y Barcelona. La población recibió un bon númberu d'inmigrantes a partir de finales del sieglu XIX, al construyise diverses fábriques testiles, hasta entós, el nucleu taba formáu por unes poques cases con una pequeña parroquia, la ermita de Santa Madalena. En 1874 constituyóse la primer sociedá destinada a llevar agua a Rocafort, pero la empresa acabó en fracasu. Poco dempués, en 1897 recompúnxose la sociedá y buscóse una mina con más agua, pero igualmente, la cantidá nun yera abonda. Naquella dómina yera impensable xubir l'agua de riéralo de Mura hasta Rocafort. A partir de 1947 Rocafort quedar ensin capellán y el númberu d'habitantes escayía por causa de una fuerte emigración, ente que nel Pont de Vilomara pasaba tou lo contrario. Adulces el Pont de Vilomara tresformar na zona residencial, ente que Rocafort aumentaben les segundes residencies, pasando a ser un llugar de veranéu.
En 1985 una quema afaró cola vexetación lindante nun espaciu de 5.400 hectárees cola llocalidá de Rocafort que llegó cuasi al Pont de Vilomara, dexando un paisaxe afarao y austero.
Toponimia
Con anterioridá a la dómina contemporánea, el nome fuera a cencielles Rocafort y más oficialmente Rocafort del Bages. Nun apaez Vilomara nel topónimu por cuenta de que yera un arrabalde pequeñu y llonxanu.
A partir de 1917 el nome camudó a Rocafort i Vilomara. Darréu, nel añu 1933, el nome camudó a Rocafort i El Pont de Vilomara. La denominación actual del conceyu foi aprobada pola Xeneralidá de Cataluña el 27 de mayu de 1982. La razón del camudó foi'l treslláu del conceyu y la crecedera demográfica y en tolos sentíos d'El Pont de Vilomara.
Vilomara ye una evolución del nome antiguu, que yera Villa Amara, un alodio dientro del términu y dominios del Castiellu de Rocafort. thumb|left|Ruines del castiellu de Rocafort Debíu al terrén nel que ta asitiáu la llocalidá de Rocafort, un macizu predresu y arrodiaos de paisaxes con muncha piedra y poca tierra, creíase qu'esi yera'l motivu del nome de Rocafort. Estudios posteriores aseguren que l'orixe de Rocafort vien dada pola esistencia del castiellu. Llamar Roc (en castellán roque) a un castiellu provién del xuegu del axedrez, nes qu'hai unes pieces equivalentes a fortaleces, antes llamaes roques y agora torres. Nel escudu de los señores de Rocafort, y darréu el de los Sitjar, que tamién fueron señores de Rocafort, vien representaos dellos roques, al igual que nel escudu municipal actual. Ye por eso que'l topónimu tien el so orixe na esistencia del so castiellu o roque (roc en catalán), que dalguna vegada foi ampliáu o fortificáu, por eso a Roc (o Roca, como n'italianu) añedióse fort, formando Rocafort.
Escudu
L'escudu del conceyu definir pol siguiente blasón:
NGC 509
NGC 509 ye una galaxa espiral barrada de la constelación de Piscis.
Afayóse'l 1 d'ochobre de 1864 pol astrónomu Albert Marth.
El Pont de Vilomara i Rocafort
Economía
D'antiguo la economía taba basada na agricultura, principalmente de la viña, pero la filoxera acabó con esti cultivu a finales del sieglu XIX. Debíu al cambéu na balanza demográfica del conceyu, l'actividá agrícola foise anulando, pasando al sector industrial, cola construcción de fábriques téxtiles nel Pont de Vilomara cerrando nos años 1980 cerraro. La principal actividá industrial na zona pasó a ser el reciclaje y recuperación de piles y electrodomésticos.
Demografía
El Pont de Vilomara i Rocafort tien un total de 3.714 habitantes, de los cualos 1.918 son homes y 1.796 muyeres, según datos del INE 2009. Según datos del censu de 2006 la so población yera de 3.310 habitantes.
Prats de Lluçanès
Prats de Lluçanès ye un conceyu de la comarca d'Osona, na provincia de Barcelona, comunidá autónoma de Cataluña. Ta asitiáu na subcomarca del Lluçanès, de la que ye consideráu capital.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 2739 habitantes, 1355 homes y 1384 muyeres.
Historia
El llugar apaez documentáu per primer vegada en 905.
Llugares d'interés
thumb|250px|Castillo de Quer.
Intereses
El conocíu villancicu catalán "Fum, fum, fum" tien el so orixe ancestral na población de Prats dende onde, modernamente, foi espublizáu por toa Cataluña.
El Pont de Vilomara i Rocafort
Nucleos de población
El Pont de Vilomara i Rocafort ta formáu por dos nucleos o entidaes de población.
Evolución demográfica
1717-1981: población de fechu; 1990- : población de derechu
Angoulême
Angoulême ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
El Pont de Vilomara i Rocafort
Evolución demográfica
Fonte: Ajuntament del Pont de Vilomara i Rocafort
Angoulême
Tien una población de y una superficie de  km².
El Pont de Vilomara i Rocafort
Alministración
{| width="100%"
Llugares d'interés
thumb| La ponte antigua d'estilu góticu. thumb| Ilesia de Santa Maria de Rocafort.
Angoulême
Ye la prefeutura del departamentu de Charente.
Trexordania
Trexordania (شرق الأردن) ye la parte del sur de Llevante al este del ríu Xordán, na so mayoría contenida na actual Xordania.
La rexón, foi controlada por numberosos poderes a lo llargo de la historia. Mientres la era moderna temprana, la rexón incluyóse so la xurisdicción de les provincies siries otomanes. Mientres la Primer Guerra Mundial, foi ocupada por Gran Bretaña, qu'incluyóse temporalmente na ATEO. Primeramente, l'área taba direutamente gobernada polos británicos, que decidieron estremar la rexón en trés distritos alministrativos: Ajlun, Balqa' y Karak, con namái Ma'an y Tabuk sol gobiernu direutu de los hachemí; sicasí, en curtiu'l gobernante hachemí Abd Allah ibn Husayn recibió'l control nominal sobre tolos distritos. Afitóse un gobiernu central en 1921, y en 1922 la rexón fíxose conocida como'l Emiratu de Tresxordania, que recibió la plena autonomía en 1929. En 1946, l'emiratu llogró la independencia de los británicos y en 1952 el país camudó'l so nome pol de «Reinu Hachemita de Xordania».
Nome
El prefixu tre- remanez del llatín y significa «al traviés» o más allá, y polo tanto «Trexordania» refierse la tierra oriental de más del ríu Xordán. El términu equivalente pal llau occidental ye Cixordania, que significa «nesti llau del [ríu] Xordán».
Rochelle Aytes
Rochelle Aytes ye una actriz d'Estaos Xuníos. Nació en Nueva York y asistió a LaGuardia High School. Graduóse con una llicenciatura en Belles Artes de la Universidá Estatal de Nueva York.
Carrera
Ye más conocida pol so papel en White Chicks como Denise Porter, y apocayá actuó na serie The Forgotten como la Detective Grace Russell quien se xune a un grupu voluntariu, incluyendo al policía detective, Christian Slater, pa resolver a víctimes ensin identificar o sumíes.
Tamién interpretó a Lisa Breaux en Madea's Family Reunion, onde Rochelle interpreta a una muyer que ye atrapada nuna rellación en que'l so prometíu (Blair Underwood) cutir y l'amenaza. En 2006, interpretó a Nicole Jamieson nel pilotu pa House of Payne. Tamién-y da la voz a Rochelle en Left 4 Dead 2. En 2007, apaeció na serie de FOX, Bones como Felicia Saroyan, la hermana del Supervisor de Llaboratoriu, Cam. Tamién interpretó a Leigh Barnthouse na serie Drive. Interpretó a Tara Kole nel programa NCIS de CBS y na película independiente Trick 'r Treat. Tamién interpretó a Eva na serie Dark Blue en 2010.
Tuvo un papel recuerrente na serie Detroit 1-8-7 como la fiscal Alice Williams, hasta que'l so personaxe foi asesináu nel episodiu "Key to the City".
Anguaño interpreta a Amber James, l'antigua novia de Keith Watson, en Desperate Housewives. Ye representada por Ryan Daly de Zero Gravity Management.
Conflictu árabe-israelín
El conflictu árabe-israelín (n'árabe: الصراع العربي الإسرائيلي Al-Sira'a A el'Arabi A'Israili; n'hebréu: הסכסוך הישראלי-ערבי Hai'Sikhsukh Hai'Yisraeli-Aravi) referir a la tensión político y los conflictos armaos ente'l Estáu d'Israel y los sos vecinos árabes sobremanera los palestinos.
La so definición, hestoria y posibles soluciones son materia de permanente alderique y los problemes qu'inclúi varien col tiempu. Al día de güei, les principales cuestiones son la soberanía de la Franxa de Gaza y Cixordania, l'estatus de la parte oriental de Xerusalén, de los Altos del Golán y de les Granxes de Shebaa, el destín de los asentamientos israelinos y de los refuxaos palestinos, la reconocencia d'Israel y Palestina y del so derechu a esistir y vivir en paz al abellugu d'amenaces y actos de fuercia, según la rellación d'Israel con Siria y El Líbanu. Anguaño Israel tien trataos de paz vixentes con Exiptu y Xordania que garanticen la so convivencia. Coles mesmes, tien trataos d'alto'l fueu roblaos con El Líbanu, Siria y Arabia Saudita que, magar nun reconocen la esistencia d'Israel, sí que supunxeron na práutica un mecanismu eficaz pal cese de les hostilidaes. Tamién esiste un complexu alcuerdu con Palestina, que supón l'establecimientu d'una especie de protectoráu israelín sobre zona palestina y un altu'l fueu parcial.
Historia
Mientres dellos sieglos, el pueblu xudíu vivió estremáu en dellos países del mundu, especialmente n'Europa, no que se conoz por Diáspora. La convivencia d'éstos col restu d'europeos non siempres foi fácil, les persecuciones y pogromos especialmente na Europa del Este a finales del sieglu XIX fueron determinantes pa l'apaición y puxanza del sionismu políticu, que reclamaba un Estáu propiu pa toles comunidaes xudíes esvalixaes pel mundu. Los sionistes culturales sorrayaben la importancia que tenía convertir a Palestina nun centru pa la crecedera espiritual y cultural del pueblu xudíu. Na dómina na que se fundó'l sionismu, Palestina formaba parte del Imperiu otomanu y taba habitada por cristianos y musulmanes na so gran mayoría, y una pequeña comunidá de xudíos relixosos que, anque minoritaria, tenía una implantación significativa especialmente en Xerusalén y contorna.
Primer Guerra Mundial
thumb|right|250px|Mapa del territoriu sol [[Mandatu Británicu de Palestina enantes de la creación del reinu de Trexordania.]] En 1914, l'Imperiu otomanu decidió entrar na Primer Guerra Mundial y el gobiernu británicu empezó a ver al movimientu sionista como un posible aliáu nuna guerra que paecía desenvolvese mal pa los aliaos. Escontra 1917, David Lloyd George y Arthur Balfour, primer ministru y secretariu d'esteriores respeutivamente, buscaben aliances que pudieren ameyorar el cursu de la guerra. Consideróse entós que los xudíos podríen ser doblemente útiles, ayudando a sostener el frente oriental y aguiyando l'esfuerciu bélicu estauxunidense. Foi según producióse'l 2 de payares de 1917 la Declaración Balfour, pola que'l Reinu Xuníu declarábase favorable a los planes sionistes de creación d'un llar nacional xudíu en Palestina. La victoria sobre los otomanos dexaría al gobiernu británicu col control de Palestina nos siguientes trenta años, en forma de Mandatu de l'apocayá creada Sociedá de Naciones.
Palestina tuvo relativamente sele ente 1922 y 1928, momentu en que se desamarró la violencia en Palestina en forma d'enfrentamientos ente árabes y xudíos y ente los mesmos árabes na Barrera Oeste de Xerusalén. N'agostu de 1929 estos enfrentamientos saldar cola matanza de Hebrón, de Safed y d'otres comunidaes xudíes palestines en 1929. La resultancia d'estos incidentes foi la muerte de 133 xudíos y 116 árabes, y una reinterpretación a la baxa de la Declaración Balfour y de les aspiraciones sionistes: dos comisiones britániques, sol mandu de Walter Shaw y John Hope-Simpson, intentaron redefinir la política británica en Palestina, identificando'l mieu de los árabes ante la inmigración y la compra de tierres per parte xudía como principal causa de les dificultaes ente dambes comunidaes. L'encamientu de Hope-Simpson de que les carauterístiques del territoriu namái almitiríen 20.000 inmigrantes xudíos más, provocó'l refugu de los sionistes. Sicasí, en febreru de 1931, el Primer Ministru británicu Ramsay MacDonald escribió a Weizmann indicándo-y que'l so gobiernu nun tener# cuenta de prohibir la inmigración xudía, debíu principalmente a que la situación en Palestina paecía aselase nuevamente. Sicasí, esti aselu relativu nun duraría enforma tiempu: el desenvolvimientu políticu européu camudaría por completu'l conflictu árabe-israelín. El 30 de xineru de 1933, Adolf Hitler llegó al poder n'Alemaña y en marzu yá asegurara la so dictadura.
Segunda Guerra Mundial
La Comisión Real Palestina, so mandu de Lord Peel, foi encamentada col llabor d'investigar les causes subxacentes de los disturbios y d'encamentar una solución pa trepar coles quexes lexítimes d'árabes y xudíos. El so máximu esponente, el profesor Reginald Coupland de la Universidá d'Oxford, llegó a la conclusión de qu'esistíen en Palestina dos cultures claramente estremaes: una árabe d'orixe asiáticu y una xudía d'orixe européu. Considerando que dos cultures tan oldeaes nun llegaríen a convivir nun únicu estáu, Coupland propunxo como única solución la partición en do Estaos distintos. Coupland consiguió convencer a los sos colegues de la Comisión ya inclusive a Weizmann, quien se convirtió nun defensor de la partición. Aun así, non tolos sionistes taben a favor de la partición y los árabes oponíense frontalmente a ella.
Escontra finales de 1937, los británicos empezaron a abandonar el so sofitu a la idea del llar xudíu y a la partición del Mandatu yá que buscaben asegurase la simpatía árabe na situación prebélica que preludiaba la Segunda Guerra Mundial. Una nueva declaración, conocíu como Libro Blanco, foi patrocináu por Malcolm MacDonald, ministru británicu de Colonies, que supunxo un xiru completu de la política británica en Palestina y el fin del so compromisu colos xudíos empecipiáu dos décades enantes por aciu la Declaración Balfour. El Llibru Blanco foi publicáu selmanes enantes del empiezu de la Segunda Guerra Mundial y establecía que nel plazu de diez años Palestina convertir nun solu Estáu independiente gobernáu de mancomún por árabes y xudíos. Según el nuevu plan, la inmigración xudía llindar a 75.000 persones nos siguientes cinco años y col previu consentimientu árabe (lo que na práutica supónía'l zarru a la inmigración llegal en víspores del entamu de la guerra), de cuenta que los xudíos caltuvieren siempres un estatus minoritariu.
A pesar que munchos árabes diéronse cunta que la nueva declaración favorecía en gran midida les sos aspiraciones, el gobiernu exipciu y dalgunos de los principales líderes palestinos como'l exiliáu Amin al-Husayni refugar por considerala insuficiente. L'alianza del líder palestín col Tercer Reich, qu'incluyó'l reclutamiento d'una división de musulmanes bosnios pa les SS, estropiaríen de manera incalculable la causa palestina, al acomuñar col réxime nazi.
L'Holocaustu
En febreru de 1944, el Irgún, dirixíu por un mozu xudíu polacu, Menahem Begin, proclamó que los británicos traicionaren al pueblu xudíu y declaró la guerra al Mandatu. El Lehi fuera creáu por otru xudíu polacu, Abraham Stern, que'l so rensía escontra los británicos fizo que simpatizara colos mesmos alemanes. El 6 de payares de 1944, los sos miembros asesinaron a Lord Moyne, el ministru británicu n'Oriente Mediu. Esti fechu provocó l'antipatía de Winston Churchill, amigu cercanu de Moyne, quien entamara desenvolver l'Estáu xudíu xusto dempués de la guerra.
La partición de Palestina y la creación d'Israel
Naquel tiempu, gran parte d'Oriente Mediu taba baxu control británicu, con intereses nel Golfu Pérsicu y con bases aérees n'Iraq. De los estaos estremeros con Palestina, El Líbanu y Siria fueren lliberaos del Mandatu francés en 1943 y 1946 respeutivamente. Exiptu caltenía rellaciones importantes colos británicos debíu al tratáu de 1936, que'l so elementu más importante yera la zona de la Canal de Suez. Trexordania independizar en 1946, pero taba estrechamente venceyada a Gran Bretaña. Nun momentu que se diba a demostrar históricu pa los árabes palestinos, éstos escarecíen de les necesaries estructures polítiques y de lideralgu, incapaces de copiar la bien entamada estructura política de los xudíos cola Axencia Xudía. D'acordies con dellos autores, el mundu árabe polo xeneral, y l'árabe palestín en particular, atopar nuna condición de desventaxa p'aguantar al desafíu sionista que s'averaba. D'acordies con otru historiadores, como Joan B. Culla, el maximalismu de la posición árabe torgó aprovechar les oportunidaes de que dispunxeron nos distintos procesos negociadores, priorizando la espulsión de los xudíos y los intereses propios de los nuevos estaos árabes vecinos de la zona (inclusive la posibilidá de anexonase la parte árabe de Palestina ), percima de los intereses de la población árabe palestina y del derechu reconocíu a estos pa disponer del so propiu estáu.
La escena internacional
thumb|left|150px|El presidente d'Estaos Xuníos (1945-1953) [[Harry S. Truman.]] El presidente d'Estaos Xuníos de vez, Harry S. Truman tenía cierta simpatía pola causa xudía    pero, na práutica, Truman solamente dirixó la so atención escontra Palestina dempués d'un intentu fallíu de persuadir al Congresu de dexar a un gran númberu de xudíos establecese nos Estaos Xuníos. El 31 d'agostu de 1946 pidió formalmente al gobiernu británicu qu'emitiera 100.000 certificaos d'inmigración, señalando que "nengún otru problema ye tan importante pa quien conocieron los horrores de los campos de concentración". La respuesta británica foi negativa, señalando que nos campos europeos había munches víctimes de Hitler y que los xudíos nun teníen de poner se a la cabeza de la llista. El tonu de la contestación británica amosaba hasta qué puntu l'actitú británica alloñárase de la simpatía pro-sionista de 1944, y abríase asina'l camín pa la llucha de los xudíos contra los británicos nel mandatu de Palestina, que'l so atentáu más famosu foi contra'l cuartel xeneral británicu, agospiáu nel Hotel Rei David de Xerusalén, que causó 91 muertos, y que a la llarga condució a los británicos fora de Palestina y allanó el camín pa la creación del Estáu xudíu.
El 29 de payares de 1947, tres múltiples disputes diplomátiques, l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes aprobó'l Plan de Partición de Palestina en do Estaos, unu árabe y otru xudíu, nin compautos nin homoxéneos, estremaos en trés respeutives porciones apenes xuníes. El proyeutu atribuyó a los árabes el 46% del territoriu (11.500 km²) y a los xudíos el 54% (14.100 km², de los cualos 11.750 km² correspondíen al desiertu del Néguev). Xerusalén y el so área circundante, incluyida Belén, conformaríen un corpus separatum de 700 km² so l'alministración del Conseyu d'Alministración Fiduciaria de les Naciones Xuníes. Amás, esti plan prevía la retirada del exércitu británicu del Mandatu enantes d'agostu de 1948 y la fixación de les fronteres ente los dos Estaos y en la mesma Xerusalén.
Los xudíos aceptaron el Plan propuestu, a pesar de nun tar acordies colos términos d'un repartu que faíen indefendible y pocu vidable'l territoriu asignáu, pero los árabes refugar de planu. L'Altu Comité Árabe (l'organismu de la dirigencia árabe-palestina) calificó de "absurdos, impracticables ya inxustos" tanto la repartida como la propuesta federal y, viendo perdíu'l terrén diplomáticu, amenaciaron cola guerra pa defender la Palestina árabe.
La guerra de 1948
thumb|150px|Ataques [[15 de mayu–10 de xunu de 1948.]] A otru día de la Declaración d'independencia del Estáu d'Israel nel territoriu asignáu pol Plan de la ONX pa la partición de Palestina de 1947, los cinco estaos árabes vecinos (El Líbanu, Siria, Trexordania, Iraq y Exiptu), inconformes con dichu Plan, declaráron-y la guerra al naciente Estáu d'Israel ya intentaron invadilo.
La guerra provocó miles de movíos en dambos sentíos: árabes de la zona israelina fueron obligaos a movese a les vecines Gaza y Cixordania, y tamién a otros países árabes más alloñaos, dando orixe al problema de los refuxaos palestinos, qu'inda güei perdura. Na zona israelina quedaron 100.000 árabes, qu'adquirieron la nacionalidá israelina y que, polo xeneral, gociaron de los derechos plenos de ciudadanía a partir de 1950, incluyendo la so incorporación al exércitu nel casu de los drusos. Según la historiografía tradicional israelina, la salida de los árabes de la so tierra deber a que la dirigencia árabe socatró a la población árabe en Palestina a abandonar los sos llares pa garantizar a les tropes árabes mayor llibertá de movimientu. Sicasí, les fontes propalestines, pero tamién dalgunos de los nuevos historiadores israelinos cuestionaron esti aspeutu.
En 1948, la ONX reconoció'l derechu a la torna de los refuxaos palestinos y creó l'Axencia de les Naciones Xuníes pa los Refuxaos Palestinos (UNRWA) cola esperanza d'una torna inmediata, daqué que sicasí nun asocedió. Al enllargase indefinidamente la so condición de "refuxaos", y quedar la so suerte en manes de la ONX, nunca llograron la nacionalidá de los países árabes que los acoyeron y permanecieron en condiciones d'esraizadura y precarización. Pela so parte, los refuxaos xudíos, que nun recibieron reconocencia nin ayuda dalguna per parte de la ONX, fueron integraos rápido n'Israel.
La Guerra de Suez
thumb|left|125px|Meyores d'[[Israel nel Sinaí.]] La guerra de 1948 anque supunxo la independencia d'Israel, nun significó'l final de les hostilidaes ente esti país y los sos vecinos árabes. Mientres tola década de 1950 asocediéronse continuos ataques per parte de grupos sofitaos principalmente por Exiptu, lo que llevó en 1956 a Israel, tres el bloquéu exipciu del estrechu de Tirán, a roblar una alianza pa un ataque conxuntu a Exiptu col Reinu Xuníu y Francia, de la mesma cafiantes con Gamal Abdel Nasser, entós presidente d'Exiptu, pola nacionalización de la Canal de Suez.
Anque militarmente los aliaos algamaron tolos sos oxetivos, la presión diplomática conxunta de la Xunión Soviética y EE. XX. forzó a éstos a retirase, no que los países árabes consideraron una victoria política. De resultes d'esta guerra, la ONX esplegó una fuercia de cascos azules ente Exiptu ya Israel.
La Guerra de los Seis Díes
Nos 6 díes que duró la guerra, Israel conquistó la Franxa de Gaza, Cixordania, Xerusalén Este, la península del Sinaí y los Altos del Golán (Siria).
La folada palestina de refuxaos foi d'unes 300.000 persones, de los que cuasi un terciu yeren abellugaos per segunda vegada. La mayoría se exilió n'El Líbanu, Xordania, Siria y los Estaos del Golfu Pérsicu.
Resoluciones claves de la ONX nel conflictu árabe-israelín
Los Resoluciones más importantes nel conflictu árabe-israelín son:
Resolución 242
En payares de 1967 Naciones Xuníes adoptó'l resolución 242 pola qu'apuraba a Israel a retirar el so exércitu de los territorios ocupaos mientres la Guerra de los Seis Díes y a los países árabes a respetar y reconocer el derechu d'Israel a vivir en paz nel interior de fronteres reconocíes internacionalmente. La OLP refugó categóricamente el Resolución por considerar que "apataya los derechos de dos millones de palestinos", y esixíen qu'Israel cumpliera'l so parte y retirárase de los territorios conquistaos, cosa que nun fixo y que marcaría'l conflictu hasta l'actualidá. Nos años siguientes a la guerra de 1967 pasar a una guerra soterrada conocida como guerra de Gastadura. Israel anexonó el conceyu de Xerusalén ya incentivó los asentamientos de xudíos nos territorios ocupaos. Exiptu multiplicó'l so hostigamiento militar contra Israel, que remataría na guerra de Yom Kippur, ya intensificó el so sofitu a los grupos armaos palestinos que, a partir de 1968 (y col sofitu de Siria al FPLP), empecipiaron una esguilada terrorista internacional ensin precedentes (secuestros, ataque y esplosión d'aviones comerciales, atentaos contra embaxaes y diplomáticos d'Israel, ataques a intereses de la comunidá xudía en tol mundu, atentaos contra instalaciones de gas y petroleres, etc. Esta esguilada remataría finalmente na masacre de Múnich).
El testu del resolución 242 ye ambiguu tocantes a si esixe a Israel una retirada de tolos territorios ocupaos na guerra (según el testu de la versión francesa: Retrait des forces armées israéliennes des territoires occupés lors du récent conflit) o de parte de los territorios (según la versión inglesa: Withdrawal of Israeli armed forces from territories occupied in the recent conflict).
El resolución tamién llama a la mutua reconocencia de los Estaos xudíu y árabe y al respetu del derechu a esistir dientro de fronteres segures y internacionalmente reconocíes, lo que foi reconocíu formalmente pola OLP en 1988, pero non por Hamás (fuercia electoralmente mayoritaria na actualidá, pero non en 1988) nin por otres organizaciones palestines, y seya que non nun foi respetáu na práutica magar los distintos alcuerdos. Israel, pela so parte, solo completó la retirada de la Franxa de Gaza, calteniéndose entá en Cixordania.
El resolución tamién declara la necesidá de garantizar el llibre navegación sobre agües internacionales na zona y el xustu resolución del problema de los refuxaos, ensin especificar el significáu del términu xustu resolución y ensin llindar la so estensión a los refuxaos palestinos solamente, anque los refuxaos xudíos nunca fueron teníos en cuenta como tales pola ONX.
Guerra de gastadura
La Guerra de gastadura foi una guerra llindada ente Exiptu ya Israel que tuvo llugar mientres los años 1968 a 1970. Foi empecipiada per Exiptu nun intentu de reponer el Sinaí, del cual Israel tenía'l control dende la Guerra de los Seis Díes. La guerra supunxo tamién un fechu importante que ye la intervención direuta de la Xunión Soviética nel conflictu árabe israelín. La guerra terminó con un altu'l fueu robláu ente los países en 1970 con fronteres nel mesmu llugar que cuando la guerra empezó.