cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Discu ópticu
Xeneralidaes
Nel campu de la informática, y la reproducción de soníu y de videu, un discu ópticu ye un discu circular nel cual la información se codifica, guardar y almacénase, faciendo unos riegos (pits) microscópicos con un láser sobre una de les superficies planes que la componen, que suel ser d'aluminiu. El material de codificación asítiase percima d'un sustratu de mayor grosez, xeneralmente de policarbonato, que constitúi la mayor parte del discu. El patrón de codificación sigue un percorríu n'espiral continuu que cubre la superficie del discu entera, estendiéndose dende la pista más interna hasta la más esterna. L'accesu a los datos, llectura, realízase cuando esta superficie ye allumada con un fexe de láser xeneráu por un diodu láser dientro de la unidá de discu ópticu la cual fai xirar el discu a velocidaes alredor de 200 RPM a 4000 RPM o más, dependiendo del tipu d'unidá, el formatu de discu, y la distancia dende'l cabezal de llectura hasta'l centru del discu, les pistes internes son lleíes a una velocidá mayor. Los riegos na superficie modifiquen el comportamientu del fexe de láser reflexáu y dannos la información que contién el discu. D'ende que la mayoría de los discos ópticos, sacante los discos negros de la videoconsola PlayStation orixinal, tengan la so carauterística apariencia iridiscente creada poles hendiduras na capa reflectiva.
L'aviesu d'un discu ópticu xeneralmente tien impresa una etiqueta, fecha usualmente de papel pero dacuando impresa o estampada nel discu mesmu. Esti llau, ensin codificar, del discu ye típicamente cubiertu con un material tresparente, polo xeneral laca. A diferencia de los disquetes, la mayoría de los discos ópticos nun tienen integrada una carcasa proteutora y polo tanto son susceptibles a los problemes de tresferencia de datos por cuenta de rayaduras, resquiebros, buelgues, y otros problemes de la redolada. Anque les buelgues, el polvu y la suciedá en munchos casos pueden ser removíes con un pañu húmedu.
Los discos ópticos polo xeneral tienen un diámetru d'ente 7,6 y 30 centímetros, siendo 12 cm el tamañu más común. Un discu típicu tien una grosez de 1,2 milímetros, ente que la llongura de pista, la distancia dende'l centru d'una pista hasta'l centru de la siguiente, ye polo xeneral de 1.6 µm (micrones).
Un discu ópticu ta diseñáu pa soportar unu de tres tipos de grabación: solo llectura (vienen pregrabados de fábrica y non pueden borrar nin grabar de nuevu; por casu CD y CD-ROM), grabable (posibilidá d'escribir nel discu una sola vegada; por casu CD-R), o regrabable (reescribible y borrable, por casu CD-RW). Los discos grabables usualmente tienen una capa de grabación de tinte orgánicu ente'l sustratu y la capa reflexiva. Per otra parte, los discos regrabables contienen una capa de grabación d'aleación compuesta d'un material en cambéu d'estáu, la mayoría de les vegaes AgInSbTe, una aleación de plata, indiu, antimoniu y teluriu.
Según el formatu, los discos ópticos pueden ser usaos p'almacenar música (por casu, pa usar nun reproductor de CD), videu (por casu, pa usar nun reproductor de DVD), o datos y programes pa ordenador. La Optical Storage Technology Association, OSTA, promueve formatos d'almacenamientu ópticos estandarizados. Anque los discos ópticos son más duraderos que los formatos d'almacenamientu audiovisuales anteriores, son susceptibles a daños provocaos pola redolada y l'usu diariu. Les biblioteques promueven procedimientos de preservación de medios ópticos p'asegurar una usabilidad continua na unidá de discu ópticu del ordenador o'l correspondiente reproductor de discos.
Para copies de seguridá de datos d'ordenador y tresferencia de datos física, los discos ópticos como'l CD y el DVD tán siendo reemplazaos gradualmente por dispositivos d'estáu sólidu más rápidos, pequeños y fiables, especialmente la memoria USB. Espérase qu'esti enclín siga a midida que les memories USB sigan creciendo en capacidá y menguando los sos precios. De manera similar, el reproductores de CD personales portables fueron reemplazaos por reproductores MP3 d'estáu sólidu portables, y la música mercada o compartida por Internet, o per otros medios, menguó de manera importante'l númberu de CD d'audiu vendíos per añu.
El formatu discu ópticu cuenta col respaldu de la ECMA, la organización que dende 1984 ye responsable d'avanzar nel desenvolvimientu de los discos ópticos, al que pertenecen toos ellos: CD-ROM, DVD, UMD, Minidisc, Blu-Ray...
Apenes nel 2003 la capacidá máxima de les unidaes de tarxeta de memoria nun superaben los 8 o 16 mb. Tener un formatu que soportara cuasi 1 GB yera nun tener competencia.
Un discu ópticu tien calculada una vida útil de daqué más de 100 años, lo que ye daqué menos nos CD y DVD actuales y abondo menos nos Blu-ray fechos de celulosa.
Les posibilidaes multimedia del discu ópticu son variaes y utiliza procesos de fabricación bien familiares pa la industria. Dexa almacenar cualquier tipu de datos nellos. Comparaos con formatos, como los cartuchos d'otres videoconsoles o les tarxetes de memoria, el so costu de producción ye más altu, son más fráxiles pa la manipulación por neños y tarden más tiempu en cargar.
La fuerte competencia ente los distintos soportes mundialmente aceptaos como'l discu compactu o otros soportes como'l Minidisc, DVD Audio, SACD... pa evitar la competencia y beneficiase asina de les llicencies, a cuenta de los consumidores que cada pocos años teníen qu'anovar los sos equipos al ser incompatibles, perxudicó a la llarga a los nuevos formatos de discu ópticu que nun se vienden como s'esperaba.
El formatu BluRay, imponer al so competidor, el HD DVD, na guerra de formatos empecipiada pa camudar l'estándar DVD. Anque l'enclín del mercáu apunta que'l socesor del DVD nun va ser un discu ópticu sinón la tarxeta de memoria. Siendo'l competidor más duru que tien el Blu-ray. La llende de capacidá nes tarxetes de formatu SD/MMC ta yá en 128 GB en manera LBA (28-bit sector address), teniendo la ventaya de ser regrabables siquier mientres 5 años.
L'usu de cartuchus, frente a otres opciones como discos ópticos respuende a una llarga llista de factores.
El preciu de fabricación, qu'una vegada se llega a ciertu nivel d'unidaes ye bien baxu, en dellos casos, como les videoconsoles, el control sobre'l distribuidores y los fabricantes del productu, que tán obligaos a utilizar la patente, etc. Polo xeneral, los cartuchos suponen cierta garantía pa controlar el software qu'apaez pa una plataforma, siquier frente a los medios habituales como los discos CD o DVD. Amás un cartuchu nun tien pieces móviles, colo que ye menos probable qu'un programa sufra daño si recibe dalgún golpe mientres ta en plena llectura, o se bloquie por un bache mientres se viaxa en coche o a cencielles al llevantar los brazos pa folgar unos segundos. Son bien apropiaos por que los usen los neños.
thumb|Lente óptica d'una unidá de CD.
Historia
Depués en 1969, en Holanda, físicos de Philips Research empezaron los sos primeros esperimentos nun discu ópticu de videu en Eindhoven. En 1975, Philips y MCA xunieron esfuercios, y en 1978, comercialmente muncho depués, presentaron el so largamente esperáu Laserdisc n'Atlanta. MCA comerciaba los discos y Philips el reproductores. Sicasí, la presentación foi fracasu téunicu y comercial y la cooperación ente Philips y MCA eslleióse.
En Xapón y Estaos Xuníos, Pioneer trunfó col discu de videu hasta la llegada del DVD. En 1979, Philips y Sony, en consorciu, empezaron a desenvolver un nuevu discu ópticu d'almacenamientu d'audiu con teunoloxía dixital y en 1983 terminaron con ésitu'l discu compactu. Paralelamente, la compañía Pioneer tuvo ésitos nel campu de los discos de videu hasta'l desenvolvimientu del actual DVD.
A metá de los años 1990, un consorciu de fabricantes desenvolvieron la segunda xeneración de discos ópticos, el DVD.
La tercer xeneración de discos ópticos foi desenvuelta ente 2000 y 2006, y les primeres películes en discos Blu-ray fueron llanzaes en xunu de 2006. Blu-ray eventualmente prevaleció nuna guerra de formatos de discos ópticos d'alta definición sobre un formatu de la competencia, el HD DVD. Un discu estándar Blu-ray puede almacenar aproximao 25 GB de datos, un DVD aproximao 4.7 GB, y un CD alredor de 700 MB.
Cronológicamente, puede estremase la hestoria de los discos ópticos en tres generación.
Primer xeneración
Originariamente, los dispositivos ópticos utilizar p'almacenar música y software d'ordenador. El formatu Laserdisc almacenaba señales de videu analóxiques, pero, comercialmente perdió ante'l formatu de casete VHS, debíu principalmente al so altu costo ya imposibilidá de grabación; el restu de los formatos de discu de la primer xeneración tán diseñaos namái p'almacenar datos dixitales.
Nota: otros factores qu'afecten la densidá d'almacenamientu de datos son, por casu: un discu infrarroxu de múltiples capes almacenaría más datos qu'un discu de capa simple; si ye CAV, CLV o CAV per zones; como son codificados los datos; cuanto marxe vacíu nel centru y nos cantos tien.
Segunda xeneración
Los discos ópticos de segunda xeneración tán pensaos p'almacenar grandes cantidaes de datos, incluyendo videu dixital calidable de tresmisión (broadcast quality). Tales discos son davezu lleíos con un láser de lluz visible (usualmente coloráu); un llonxitú d'onda más curtia y una mayor apertura numbérica dexen un fexe de lluz más estrecho, dexando pits y lands más pequeños nel discu. Nel formatu DVD, esto dexa 4.7 GB d'almacenamientu en discu estándar de 12cm de capa simple y una cara; de manera alternativa, medios más pequeños, tales como los formatos MiniDisc y DataPlay, pueden tener una capacidá comparable a la d'un mayor discu compactu estándar de 12cm.
Tercer xeneración
Los discos ópticos de tercer xeneración atópase en desenvolvimientu, van ser usaos pa distribuyir videu d'alta definición y videoxuegos. Estos soporten mayores capacidaes d'almacenamientu de datos, llográu por aciu l'usu de láseres de llonxitú d'onda curtia de lluz visible y mayores apertures numbériques. El discu Blu-ray usa láseres violetes de gran apertura, pa usar con discos con pits y lands más pequeños, y polo tanto una mayor capacidá d'almacenamientu per capa. Na práutica, la capacidá de presentación multimedia efectiva ye ameyorada con códecs de compresión de datos de videu ameyoraos como H.264 y VC-1.
FVD (Forward Versatile Disc)
Siguiente xeneración
Los siguientes formatos van más allá de los discos de tercer xeneración actuales y tienen el potencial d'almacenar más d'un terabyte (1 TB) de datos:
Despotáu de Serbia
right|thumb|250px
El Despotado de Serbia (Srpska despotovina/Српска деспотовина) foi unu de los postreros Estaos serbios que cayeron en poder del Imperiu otomanu. Anque l'añu 1389, l'añu de la batalla de Kosovo, considérase como'l fin del Estáu medieval serbiu, el despotado, socesor del Imperiu serbiu y de la Serbia Morava, Estáu del knez Lazar, sobrevivió mientres setenta años más, esperimentando una renacencia cultural y políticu na primer metá del sieglu XV, antes de ser conquistáu definitivamente polos turcos en 1459. Sicasí, inda siguió esistiendo dientro del Reinu d'Hungría hasta mediaos del sieglu, colos sos gobernantes nel exiliu n'Hungría. Duró ente 1403 y 1540. Pavle Bakić foi'l postreru déspota serbiu en ser reconocíu polos imperios otomanu y de los Habsburgu.
Gobernantes
Dende 1471 hasta 1537 los herederos dinásticos vivieron exiliaos n'Hungría.
Rock urbanu (España)
N'España, rock urbanu, ye un términu usáu pa nomar una variante musical del rock. El fenómenu surxe nos años 70 del sieglu XX, con Asfalto, Topo o Leño, grupos que ya entamen a diferenciase del restu de los de la so época.
El términu “urbanu” ye debío a qu'esta variante del rock rellacionase cola clas obrera, cola xente de la cai, debío a les sos lletres, que traten sobre temes marxinales (alcohol, drogues, prostitución, les inxusticies y d'otros problemes de la vida cotidiana) colos que la xente d'a pie sientese identificá fácilmente.
Xeneralmente, les diferencies cola música rock tradicional vienen definies por unes bases de baxo muy marcaes y munchos punteos de guitarra llétrica. Con un soníu muy “crudu”, diferenciabase del rock más popular d'aquella época comu podía ser el de Miguel Ríos.
Grupos destacaos dientro del rock urbanu:
Güei sigue habiendo d'algunos grupos d'esti xéneru como por exemplu:Forraje, Albertucho, Mala noche, Dr. Sapo, Error Fatal, Diagnóstico Canalla,Poncho K, Benito Kamelas y Tregua.
Sanxacáu de Smederevo
El sanjacado de Smederevo (en serbiu: Smederevski sandžak o Смедеревски санџак, en turcu: Semendire Sancağı), conocíu tamién como bajalato de Belgráu dende 1521, foi un sanjacado —una división alministrativa del Imperiu otomanu—, qu'esistió ente'l sieglu XV y principios del sieglu XIX. Taba alcontráu nel territoriu actual de Serbia Central (Serbia).
Historia
El Sanjacado de Smederevo formóse dempués de la cayida del despotado de Serbia en 1459 y la so sede alministrativa taba en Smederevo. Dempués de que l'Imperiu otomanu conquistara Belgráu en 1521, la sede alministrativa del sanjacado treslladar a esta ciudá. El primer sanjaco o máximu mandatariu del sanjacado, foi Ali Beg Mihaloglu Na dómina na que tuvo llugar la batalla de Mohács, Kučuk Bali-beg, yera sanjaco de Smederevo.
El sanjacado de Smederevo foi ocupáu polos Habsburgu ente los años 1718 y 1739 pero, col Tratáu de Belgráu, la rexón foi devuelta al Imperiu otomanu. Sicasí, el centru de la rexón tuvo baxu dominiu austriacu yá que foi abandonáu polos otomanos y Smederevo (Semendire) foi'l centru alministrativu. Sicasí, Belgráu finalmente aportó a la sede d'un bajá col títulu de visir y el Sanjacado empezó a llamase Bajalato de Belgráu, anque caltuvo'l nome de Sanjacado de Smederevo en documentos oficiales.
Bonningues-lès-Ardres
Bonningues-lès-Ardres ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
5020 Asimov
5020 Asimov ye l'Asteroide númberu 5020 de la serie (1981 Ex19). Descubiertu'l 2 de marzu de 1981 dende Siding Spring (Australia) por Schelte J. Bus. Nomáu asina, a propuesta de Brian A. Skiff, n'alcordanza del prolíficu autor y divulgador científico Isaac Asimov.
Identificación adicional: 1963 UH.
América del Norte
América del Norte o Norteamérica ye un subcontinente que forma parte d'América. Estiéndese, nel hemisferiu occidental, dende l'Océanu Glacial Árticu hasta América del Sur.
Formen parte d'América del Norte Canadá, Estaos Xuníos, Méxicu, los seis países d'América Central, les islles del Caribe, les islles Bermudes, Groenlandia y Saint Pierre y Miquelon.
Xeografía
Nel sur del subcontinente allúguense los siete países d'América Central:
Nel estremu sureste alcontramos les islles del Caribe, tamién conocíes como Antilles o Indies Occidentales:
Nel Océanu Atlánticu allúguense les islles Bermudes, y, más al norte, Groenlandia, y Saint Pierre y Miquelon.
Medina de Marrakech
La Medina de Marrakech fundada polos almorávides en 1070-72 convertir na capital y nel centru económicu-políticu y cultural d'estos nómades. Mientres los siguientes dos sieglos la ciudá foise desenvolviendo dende'l trazáu orixinal almorávide. De la medina o ciudá fortificada orixinal caltiénense les muralles edificaes nel sieglu XII (1126-1127) y los palmerales del este de la ciudá.
Bonningues-lès-Calais
Bonningues-lès-Calais ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Iñaki Antón
Iñaki Antón González, "Uoho"  ye un músicu y productor de rock español, guitarrista de los grupos Platero y Tú, Extremoduro ya Inconscientes.
Bonningues-lès-Calais
Tien una población de y una superficie de  km².
Antrostomus saturatus
El chotacabras fuliginoso o chotacabras aveséu (Antrostomus saturatus) ye una especie d'ave caprimulxiforme de la familia Caprimulgidae nativa d'América Central.
Distribución y hábitat
Habita en montes húmedos y zones degradaes de Costa Rica y l'oeste de Panamá.
Medina de Susa
La Medina de Susa ye una medina tunecina, nel corazón históricu de Susa, foi inscrita nel añu 1988 nel Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco.
La ciudá de Susa ta considerada como un típicu exemplu de les primeres ciudaes de la conquista islámica del Magreb. Conserva asina la kasbah (fortificación), la Gran Mezquita, el ribat y la mezquita Bu Ftata, un edificiu militar y relixosu.
La Medina de Túnez ta tamién inscrita na llista del patrimoniu mundial.
Enllaces esternos
thumb|left|300px|Les muralles de Susa.
Tiffany Espensen
Tiffany Espensen ye una actriz de televisión y películes estauxunidense d'orixe chinu, más conocida pol so papel de Piper na serie de Nickelodeon, Bucket & Skinner's Epic Adventures y en Disney XD pol so papel en Kirby Buckets.
Secretariu xeneral
El términu Secretariu Xeneral (o Primer Secretariu) ye la designación utilizada pa identificar al principal xefe o líder de ciertes organizaciones sindicales, partíos o asociaciones nacionales o internacionales. Ye comúnmente utilizada pa designar el cargu más importante dientro d'una organización internacional multilateral.
Tiffany Espensen
Biografía
Espensen nació en Lianjiang, China el 10 de febreru de 1999. Ella fixo apaiciones especiales en Hannah Montana, True Jackson, VP y Zeke y Luther, enantes d'interpretar el so papel principal como Piper na serie de Nickelodeon, Bucket & Skinner's Epic Adventures estrenada'l 1 de xunetu de 2011. Ella interpreta a la hermana pequeña d'Ashley Argota na serie.
Secretariu xeneral
D'esta miente, pue ser emplegáu pa denomar al cargu inmediatamente inferior al presidente d'una organización.
Paa robertingeri
Paa robertingeri ye una especie d'anfibios de la familia Ranidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en China.
Estáu de conservación
Alcuéntrase amenazada d'estinción pola pérdida del so hábitat natural.
Historia de Serbia
La historia de Serbia puede considerase qu'empieza col primer estáu serbiu, Rascia, que foi fundáu nel sieglu IX pola Casa de Vlastimirovic; desenvolvióse dientro del reino y l'Imperiu serbiu so la Casa de Nemanjić. Na dómina moderna, Serbia foi un principáu autónomu (1817-1878), un principáu y reino independiente (1878-1918), parte del Reinu de los Serbios, Croates y Eslovenos (1918-1941) (renombráu a Reinu de Yugoslavia en 1929), un estáu títere ocupáu polos nazis (1941-1944), una república socialista na República Federal Socialista de Yugoslavia (1945-1992), una república na República Federal de Yugoslavia (1992-2003), y una república na Unión d'Estáu de Serbia y Montenegru (2003-2006) primero que proclamara la so independencia como la República de Serbia el 5 de xunu de 2006.
Serbia na Edá Media
El territoriu de la Serbia moderna en tiempos del [[Imperiu romanu, coles provincies imperiales nos que s'estremaba la rexón. La llinia puntiada marca la frontera moderna de Serbia.|miniatura]] miniatura|Territorio serbios nel sieglu. Los serbios entraron al so territoriu actual nel sieglu VII, estableciéndose en seis delimitaciones tribales estremaes, que formaron estaos dacuando independientes, otres vegaes xuníos:
Los primeros príncipes serbios rexistraos fueron Višeslav, Radoslav, Prosigoj y Vlastimir. Nesi tiempu, el país aceptara totalmente el cristianismu, habiendo serbios católicos y ortodoxos. En Zeta, güei Montenegro, el papa coronó al rei Mihailo en 1077, y concedió el títulu de Archidiócesis a la ciudá de Chigre, colo que los serbios algamaben autonomía relixosa. El fíu de Mihailo, Constantino Bodin, reclamó'l tronu en 1080, gobernando hasta la so muerte en 1101.
Los gobernadores siguieron camudando, y el país aceptó la proteición del Imperiu bizantín pa caltener a raya al so enemigu, el Primer Imperiu búlgaru. Serbia lliberar del Imperiu Bizantín un sieglu más tarde.
El primer estáu serbiu unificáu apaeció baxu Caslav Klonimirovic a mediaos del sieglu X en Rascia, xuniendo a les tribus de Bosnia, Herzegovina, Antigua Serbia y Montenegru, ya incorporando Pagania, Zachlumia, Travunia, Konavle, Bosnia y Rascia en Serbia, ι Σερβλια). Sicasí, la primer metá del sieglu XI vio la xubida de la familia de Vojislavljevic de Zeta. Finalmente, a mediaos del sieglu XII predominó nuevamente Rascia cola dinastía de Nemanjic, que llevaron al Reinu de Serbia a una edá d'oru que duró más de tres siglos. N'unu de los pocos estaos que nun practicaben l'orde feudal, los Nemanjic consiguieron pal reinu una reputación política, económica y cultural alzada n'Europa, y crearon un estáu balcánicu potente que tuvo'l so apoxéu sol reináu del emperador Stefan Dusan a mediaos del sieglu XIV, antes de vencer finalmente al dominiu turcu otomanu (con Zeta, como últimu baluarte, que cai finalmente en 1499).
A principios del sieglu XIV, los serbios vivíen en tres reinos independientes: Doclea, Rascia y Sirmia.
Esteban Nemanja
Dempués de lluchar pol tronu colos sos hermanos, Esteban Nemanja facer col poder en 1166 y empezó a anovar l'estáu na rexón de Rascia. Dacuando col patrociniu de Bizanciu, y dacuando nel so contra, el Veliki zupan (lliteralmente xefe de familia, equivalente a príncipe) Esteban Nemanja amplió'l so estáu conquistando territorios nel este y el sur, anexonándose el mariniega y la rexón de Zeta. Al pie de les sos xeres de gobiernu, el veliki zupan dedicó esfuercios a la construcción de monesterios, como'l de Djurdjevi Stupovi y el de Studenica na rexón de Rascia, y el de Hilandar nel monte Athos.
Esteban I Nemanjic
Esteban Nemanja foi asocedíu pol so segundu fíu Esteban I Nemanjic, ente que dio'l gobiernu de la rexón de Zeta al so primoxénitu, Vukan. El fíu menor d'Esteban Nemanja, Rastko, fíxose monxu y tomó el nome de Sava, poniendo tolos sos esfuercios n'estender la relixón ente la so xente. Puesto que la Curia yá tenía ambiciones pa estender la so influencia nos Balcanes, Esteban usó estes circunstancies aparentes pa llograr la so corona del Papa, convirtiéndose asina nel primer rei serbiu. En Bizanciu, el so hermanu Sava consiguió asegurar la posición autocéfala pa la Ilesia serbia, y convirtióse nel primer arzobispu ortodoxu serbiu. Asina los serbios adquirieron dambes formes d'independencia: envernada y relixosa.
Esteban Dragutin
La xeneración siguiente de gobernadores serbios, los fíos d'Esteban I Nemanjic: Esteban Radoslav, Esteban Vladislav I y Esteban I Uros marcaron un periodu d'estancamientu de la estructura del estáu. Los trés reis fueron más o menos dependientes de dalgún de los estaos vecinos: Bizanciu, Bulgaria o Hungría.400px|left|thumb|Reino de Srem. Nos llazos colos húngaros tuvo un papel decisivu'l fechu de qu'Esteban Uroš I foi depuestu y reemplazáu pol so fíu Esteban Dragutin, que la so esposa yera una princesa húngara. Más tarde cuando Dragutin abdicó en 1282 en favor del so hermanu más nuevu, Esteban Uroš II Milutin, el rei húngaru Ladislao IV dio-y tierres asitiaes al nordeste de Bosnia, la rexón de Mačva, y la ciudá de Belgráu, mientres él consiguía conquistar y amestar tierres nel nordeste de Serbia: asina dalgunos d'estos territorios pasaron a ser parte del estáu serbiu per primer vegada, anque como reinu independiente. Nomar al nuevu estáu como'l Reinu de Srem. Nesi tiempu'l nome Srem yera una designación pa dos territorios: Srem Altu (actual Srem) y Srem Baxu (actual Mačva). El reinu sol gobiernu de Stefan Dragutin yera'l Baxu Srem en realidá, pero delles fontes históriques dicen que Dragutin tamién gobernó Srem Altu y Eslavonia. Dempués de que morriera en 1316, el gobiernu del nuevu reinu de Srem recayó nel so fíu, el rei Vladislav II, que gobernó hasta 1325.
Esteban Milutin
Sol gobiernu del hermanu más nuevu de Dragutin, el rei Esteban Uroš II Milutin, Serbia estabilizar a pesar de tener que combatir de xemes en cuando en trés frentes distintos. Milutin inclinar al usu d'un espediente diplomáticu medieval: los matrimonios dinásticos. Tuvo casáu cinco vegaes con princeses húngares, búlgares y bizantines. Ye tamién famosu como constructor d'ilesies, dalgunes de les cualos son los exemplos más brillosos d'arquiteutura serbia medieval: el monesteriu de Gračanica en Kosovu, la catedral nel monesteriu de Hilandar nel Monte Athos, la ilesia de San Arcánxel en Xerusalén etc. Por cuenta de les sos dotaciones, el rei Milutin foi proclamáu como santu a pesar de la so vida aturbolinada. Asocedió-y nel tronu'l so fíu Esteban.
Esteban Uroš IV Dušan
Mientres el mandatu del emperador Esteban Dusan, llamáu Silni (poderosu) l'Imperiu serbiu cubría gran parte de les Yugoslavia y Grecia actuales. Dusan derrocó al so padre cola ayuda de la nobleza en 1331.
Nos primeros años del so reináu, lluchó contra l'Imperiu bizantín (1334), y la guerra siguió con interrupciones hasta la so muerte en 1355. Viose implicáu dos veces en conflictos colos húngaros, ganándolos dambes vegaes. Caltuvo la paz colos búlgaros, casándose con Helena, la hermana del so emperador, Iván Alejandro. Dusan esplotó la guerra civil bizantina, sofitando a Xuan V ente qu'Iván Alejandro facer con Xuan VI, aprovechándose dambos: Dusan conquistó tolos territorios bizantinos de los Balcanes occidentales hasta Kavala, a esceición del Peloponeso y Tesalónica. Proclamar en 1345 emperador (tsar) en Serres, y foi coronáu solemnemente en Skopie el 16 d'abril de 1346 como "emperador de los serbios, griegos, búlgaros y albaneses" pol patriarca serbiu Joanikie II, acabante nomar cola ayuda del patriarca búlgaru Simeon y del arzobispu de Ohrid, Nicolás. Primeramente alzara a la ilesia ortodoxa serbia d'un arzobispáu autónomu a patriarcáu, asumiendo'l control. Por esos actos foi escomulgáu pol patriarca ecuménicu de Constantinopla.
En 1349 aprobó'l Dusanov Zakonik (Códigu de Dusan), un llogru xurídicu únicu ente los estaos europeos de la dómina. L'emperador abrió rutes de comerciu nueves y fortaleció la economía del estáu. Serbia convertir n'unu de los países más desenvueltos d'Europa, con una cultura floreciente. Creáronse dalgunes de les mayores obres d'arte medieval mientres esti periodu, como'l nomocánon de San Sava. L'emperador Esteban Dusan dobló'l tamañu del so reinu, tomando territorios al sur, sureste y esti por cuenta de Bizanciu. Foi asocedíu pol so fíu Esteban Uroš V, llamáu el Débil, un términu que podría aplicase tamién al estáu del reinu, que sol so mandatu esmucíase amodo na anarquía feudal. Ye un periodu marcáu pol surdimientu d'una nueva amenaza: el sultanatu turcu otomanu que s'estiende d'Asia a Europa y conquista primero Bizanciu, invadiendo a los estaos balcánicos gradualmente.
Invasión turca
Dos poderosos barones serbios, los hermanos Uglješa y Vukašin Mrnjavčevič, axuntaron un gran exércitu pa refugar a los turcos. Entraron en territoriu turcu en 1371 p'atacar al enemigu, pero taben demasiáu confiaos nellos mesmos: instalaron campamentos cerca del ríu Maritza, na actual Turquía, y empezaron a celebrar la invasión embriagándose. Mientres la nueche, les fuercies turques atacaron a los bébedos caballeros serbios y conducir al ríu. Munchos d'ellos afogáronse, otros morrieron, y l'exércitu serbiu foi aniquiláu.
La Batalla de Kosovo definió'l destín de Serbia, porque tres esos nun tuvo nengún exércitu capaz d'enfrentase a los turcos. Foi un periodu inestable, marcáu pol reináu del fíu de Lazar, el déspota Stefan Lazarević, que foi un caballeru al estilu de la dómina, un líder militar ya inclusive un poeta. Al pie del so primu Đurađ Branković (fíu de Vuk Branković) que-y asocedió, treslladó la capital al norte, na apocayá construyida ciudá fortificada de Smederevo. Los turcos siguieron la so conquista hasta que tomaron finalmente tou territoriu de Serbia en 1459, cuando Smederevo cayó nes sos manes, quedando como únicos territorios serbios llibres delles zones de Bosnia y Zeta. Tres la cayida del reinu de Bosnia en 1496, l'Imperiu otomanu gobernó Serbia mientres casi cuatro siglos, estableciendo'l Sanjak de Smederevo como subdivisión alministrativa.
Conquista turca d'Hungría
Del sieglu XIV d'equí p'arriba, un númberu creciente de serbios empezó a emigrar al norte a la rexón güei conocida como Voivodina, que taba sol dominiu del Reinu d'Hungría nesi momentu. Los reis húngaros sofitaron la inmigración de serbios al reinu, y contrataron a munchos d'ellos como soldaos y guardias de frontera. Poro, la población serbia d'esta rexón aumentó bien de. Mientres la llucha ente l'Imperiu otomanu y Hungría, esta población serbia intentó la restauración del estáu serbiu, pero na Batalla de Mohács, el 29 d'agostu de 1526, la Turquía otomana destruyó al exércitu del rei húngaru checu Luis Jagellón, quien morrió nel campu de batalla. Tres esta batalla, Hungría dexó de ser estáu independiente y gran parte del so anterior territoriu pasó a formar parte del Imperiu otomanu. Poco dempués de la Batalla de Mohács, el líder de los mercenarios serbios n'Hungría, Jovan Nenad, estableció un reinu en Bačka, norte del Banato y una parte pequeña de Sirmia (Estos trés rexones son agora parte de Vojvodina.) Foi un estáu independiente efímeru cola ciudá de Subotica como capital, onde Jovan Nenad coronar a sigo mesmu como emperador serbiu. Aprovechándose de la situación militar y política por demás confusa, los nobles húngaros de la rexón xunieron fuercies contra él y ganaron a les tropes serbies nel branu de 1527. L'emperador foi asesináu y el reinu sumió.
Guerres austro-turques
Les potencies europees, Austria en particular, combatieron contra l'Imperiu otomanu, en ficies de la ayuda de los serbios que vivíen sol dominiu turcu. Mientres la Guerra Austru-Turca de 1593-1606, los serbios sulevar en 1594 en Banat, y el sultán Murad III vengóse quemando les reliquies de San Sava, l'oxetu más sagráu pa tolos serbios, respetáu inclusive polos musulmanes d'orixe serbiu. Los serbios crearon otru centru de resistencia en Herzegovina pero, cuando Turquía y Austria roblaron la paz, fueron abandonaos a la vengación turca. Esta secuencia d'acontecimientos volvióse común nos sieglos siguientes.
thumb Otru episodiu importante na historia serbia desenvolver ente 1716 y 1718, cuando los territorios étnicos serbios asitiaos dende Dalmacia, Bosnia y Herzegovina hasta Belgráu y la cuenca del Danubiu, convertir en campu de batalla pa una nueva guerra austru-otomana, llanzada pol príncipe Eugenio de Saboya, na que los serbios tomaron partíu otra vegada per Austria. Cola firma d'un tratáu de paz en Požarevac, los otomanos perdieron les sos posesiones na cuenca del Danubiu, amás del norte de Serbia y norte de Bosnia, parte de Dalmacia y el Peloponeso.
La última guerra austru-otomana foi la llamada Guerra de Dubica (1788-91), na que los austriacos riquíen que los cristianos en Bosnia remontárense.
Los imperios austriacu y turcu nun volvieron combatir hasta'l sieglu XX en que marcó la cayida de dambos.
Autonomía
thumb|left Serbia ganó'l so autonomía del Imperiu otomanu nel primer y segundu llevantamientu en 1804 y 1815, anque los turcos caltuvieron una guarnición na capital, Belgráu hasta 1867. Aquelles revoluciones alicaron l'arguyu nacional serbiu, y diéron-yos esperanza de que'l so Imperiu podría faese realidá nuevamente. En 1829 los turcos dieron la independencia completa a Grecia y a Serbia foi-y dada una autonomía, que la fixo semi-independiente.
Aprovechando les revoluciones de 1848, los serbios del Imperiu austriacu proclamaron la provincia autónoma serbia conocida como Vojvodina serbia. Por una decisión del emperador austriacu, en payares de 1849 tresformóse Vojvodina na provincia de la corona austriaca conocida como Vojvodina de Serbia y Tamiš Banat (Ducáu de Serbia y Tamiš Banat). Contra la voluntá de los serbios, abolióse la provincia en 1860, pero los serbios de la rexón llograron otra oportunidá de consiguir les sos demandes polítiques en 1918. Güei esta rexón ye conocida como Vojvodina.
La guerra anovada contra los turcos en 1877 xunto a Rusia, traxo la independencia total pa Serbia y grandes ganancies territoriales escontra'l sureste incluyendo Niš, que se convirtió na segunda mayor ciudá de Serbia (Tratáu de Berlín de 1878). Proclamóse'l reinu serbiu en 1882 sol rei Milan Obrenović IV. Nesi momentu Serbia yera unu de los estaos que tenía la so propia dinastía nel tronu, (amás del Imperiu alemán, Italia, Gran Bretaña, y Austria-Hungría.) Sicasí, millones de serbios entá vivíen fora de Serbia, nel Imperiu Austrohúngaru (Bosnia, Croacia, Vojvodina, Sandžak) y nel Imperiu otomanu (Serbia del sur, Kosovu, Macedonia del Norte).
Reinu de Serbia
El nuevu país, como la mayor parte de les tierres balcániques, dependía económicamente de l'agricultura, con pocu d'industria o infraestructura moderna. La población total algamó la cifra d'un millón a principios del sieglu XIX, y 2,5 millones en 1900, cuando Belgráu tenía a 100.000 habitantes, Niš 24.500 y media docena d'otres ciudaes ente 10.000 y 15.000 caúna.
La política interna xiró en gran parte en redol a la rivalidá dinástica ente les families Obrenović y Karađorđević, descendientes respeutivamente de Miloš Obrenović, (reconocíu como príncipe herederu en 1829) y Karađorđy Petrović, líder de la rebelión de 1804 pero muertu en 1817, según afírmase por orde de Miloš. Los Obrenović dirixeron l'estáu emerxente ente 1817 y 1842 y de nuevu ente 1858 y 1903, los Karadjordjevići ente 1842 y 1858 y dempués de 1903.
La tema dinástica entemecer en parte con divisiones diplomátiques más amplies qu'esistíen n'Europa; Milan Obrenović, allinió la so política esterior cola de la vecina Austria-Hungría a cambéu del sofitu de los Habsburgu pa la so coronación como rei. Los Karadjordjević inclináronse más escontra Rusia, consiguiendo'l tronu en xunu de 1903 tres un sangrientu golpe de mano dau por oficiales del exércitu contrarios al dominiu de los Habsburgu sobre los sos vecinos eslavos del sur.
Siguiendo la independencia de Bulgaria (ochobre de 1908) y un movimientu esitosu por oficiales del exércitu griegu (agostu de 1909) pa consiguir un gobiernu nacionalista, Serbia xunir a estos dos países y la so vecina Montenegro, poblada de serbios, pa invadir Macedonia del Norte n'ochobre de 1912, amenorgando la Turquía europea a una pequeña rexón alredor de Constantinopla (Istambul).
Bulgaria falló nel so intentu posterior (xunetu de 1913) de consiguir de los sos aliaos el territoriu que lu prometieren de primeres (vease Guerres de los Balcanes) y a l'alarma de los Habsburgu porque Serbia doblara'l so territoriu amestóse'l rensía búlgara al ser refugada'l so parte de les ganancies territoriales.
Serbia na Primer Guerra Mundial
El 28 de xunu de 1914, l'asesinatu del príncipe herederu austrohúngaru Francisco Fernando d'Austria y la so esposa Sofía Chotek en Sarayevu, sirvió como una sida pa la declaración de guerra austrohúngara a Serbia, fechu que marca'l principiu de la Primer Guerra Mundial, a pesar de l'aceptación del gobiernu serbiu (el 25 de xunetu) de casi toles demandes d'Austria-Hungría.
El 16 d'agostu la Triple Entente formada per Francia, Inglaterra y Rusia prometió a Serbia los territorios de Sirmia, Bačka, Baranja, del este de Slavonia, Bosnia y Herzegovina y Dalmacia oriental como un pagu tres la guerra: recuperándose en Corfú, l'exércitu serbiu volvió al combate nel frente de Tesalónica xunto con otres fuercies de la Entente que formaben Francia, el Reinu Xuníu, Rusia, Italia y los Estaos Xuníos. Na Primer Guerra Mundial, Serbia tuvo 1.264.000 baxes, un 28% de la so población que representaba'l 58% de los varones.
Reinu de Yugoslavia
200px|thumb|Vojvodina En 1918 nació'l Reinu de los Serbios, Croates y Eslovenos, qu'once años más tarde pasaría a llamase Yugoslavia. Trátase d'una monarquía constitucional federada, so la dinastía d'orixe serbiu de los Karagjorgjevic. Montenegro sumar al nuevu Estáu en payares de 1918, por resolución de la so Asamblea Nacional. Esta primera Yugoslavia duró hasta la Segunda Guerra Mundial, cuando la invadió l'exércitu nazi.
Serbia na República Federal Socialista de Yugoslavia
En 1944 los alemanes fueron espulsaos de Belgráu poles aiciones conxuntes de los exércitos aliaos y de los partisanos conducíos pol dirixente comunista Josip Broz, 'Tito'. El 29 de payares de 1945, l'Asamblea Constituyente nacida d'unes eleiciones nes que los comunistes y los sos aliaos del Frente d'Unión Nacional llograron el 80 per cientu de los votos, proclamó la República Popular Federal de Yugoslavia, d'orientación socialista: naciera la segunda Yugoslavia. Serbia foi una de les sos repúbliques integrantes y a lo llargo de la so historia convertir nuna de les más influyentes, siendo Belgráu —capital serbia— la capital de toa Yugoslavia.
Esta nueva formación política tuvo una vida de casi mediu sieglu, y empezó a desintegrarse a empiezos de los años noventa. En xunu de 1991 Eslovenia y Croacia declaráronse independientes. Depués siguieron les independencies de Macedonia del Norte y de Bosnia-Herzegovina. Estes rotures aniciaron una guerra rescamplu en Eslovenia, y conflictos de más llargu aliendu y con mayor númberu de víctimes en Croacia y en Bosnia.
Serbia y Montenegro
thumb thumb Al desmembrarse la Yugoslavia socialista, les repúbliques de Serbia y de Montenegro decidieron crear, el 27 d'abril de 1992, la República Federal de Yugoslavia, o tercer Yugoslavia, que sumió'l 4 de febreru de 2003 dando llugar a un nuevu país llamáu Serbia y Montenegro.
El 21 de mayu de 2006, Montenegro votó por referendu la so independencia, que se fixo efectiva'l 3 de xunu siguiente, polo que dexó d'esistir un país llamáu Serbia y Montenegro. Serbia dexó d'integrar cualquier tipu de federación o unión.
Acalypha australis
Acalypha australis ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia Euphorbiaceae, orixinaria del este d'Asia. thumb|240px|Inflorescencia
Descripción
Acalypha australis ye una planta yerbácea añal, con una crecedera de 20-50 centímetros d'altor. Les sos fueyes son oblongues a llanceolaes de 3-9 cm de llargu, 1-5 cm d'anchu y nacen en pecíolus de 2-6 cm de llargu. La flores son axilares (dacuando terminales) en panícules, formando inflorescencies de 15-50 mm de llargu. Tien 1-3 flores femenines y 5-7 flores masculines por bráctea; les flores femenines tienen trés sépalos, ente que les flores masculines tienen cuatro.
Distribución y hábitat
Na so área de distribución natural,A. acalypha crez en pacionales y cultivos a un altor de 100-1,200 m, o escepcionalmente hasta los 1.900 metros.
Propiedaes
La planta contién el principiu activu emodina.
Taxonomía
Acalypha australis foi descritu por L. y espublizóse en Species Plantarum 2: 1004. 1753. Acalypha: nome xenéricu que remanez del griegu antiguu akalephes = ("ortiga"), en referencia a que les sos fueyes son asemeyaes a ortigues.
australis: epítetu llatín que significa "del sur, austral".
Isaac Asimov
Isaac Asimov foi un escritor y bioquímicu ñacíu en Petrovichi (Rusia), fíu de Judah Asimov y Anna Rachel Berman Asimov, ye de rescamplar que la so má camudó la so data de nacencia a 4 d'ochobre de 1919, pa qu'entrare un añu enantes nel colexu. Asimov foi'l mayor de trés hermanos, tenía una hermana, Marcia, y un hermanu, Stanley.
Cuando namás que tenía trés años, la so familia decidió'l treslláu a los Estaos Xuníos, partiendo de Rusia'l 11 de xineru de 1923 rumbu Nueva York, aportando'l día 3 de febreru. Ellí afincáronse nel barriu de Brooklyn demientres una dómina, de magar 1926, na que tou xiraba al rodiu d'un negociu de venta de duces propiedá del pá d'Asimov que foi camudando d'asitiamientu. Foi xustamente gracies a la tienda polo qu'un mozu Asimov emtamó a acceder a revistes de ciencia-ficción que'l so pá vendía y qu'él lleía de tapecío, revistes qu'años más llueu llevaríen el so nome na portada.
Asimov empecipió los estudios en 1925 na escuela pública de Nueva York, siguió n'East New York Junior High School onde yá amosaba bones traces y gradúase en xunu de 1930, entrando con diez años na Boys High School, onde se gradúa en 1935. Foi daquella cuando escribió la so primer historia entitulada "Hermanos Menores" que ye un simple comentariu onde nun se pue apreciar entá la so calidá lliteraria anque sí un ciertu sentíu del humor y una referencia al so hermanu Stanley. Algamó'l graduáu en Química na Universidá de Columbia nel añu 1939.
La obra más famosa d'Asimov ye la serie de la Fundación, que forma parte de la serie del Imperiu Galáuticu y que llueu combinó cola so otra gran serie de los Robots. Tamién escribió obres de misteriu y fantasía, asina como una bayura de non ficción. En total, escribió o editó más de 500 volúmenes y unes 90.000 cartes o postales, y tien obres en cada categoría importante nel sistema decimal Dewey esceutu en filosofía.
Asimov foi reconocíu como un mayestru del xéneru de ciencia ficción y, xunto con Robert A. Heinlein y Arthur C. Clarke, foi consideráu ún de los "Trés Grandes" escritores de ciencia ficción demientres la so vida.
La más de los sos llibros de divulgación esplica los conceutos científicos siguiendo una llinia histórica, retrotrayéndose lo más posible a tiempos en que la ciencia en cuestión alcontrábase nuna etapa elemental. Davezu brinda la nacionalidá, les dates de nacencia y muerte de los científicos que menta, asina como les etimoloxíes de les pallabres téuniques.
Asimov foi miembru por munchu tiempu de Mensa, anque con galbana: describíalos como "intelectualmente combativos". Esfrutaba más de la presidencia de l'American Humanist Association.
En 1981 nomóse a un asteroide,el 5020 Asimov nel so honor.
Boubers-lès-Hesmond
Boubers-lès-Hesmond ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Antrostomus rufus
Antrostomus rufus, Chotacabras coloriáu, ye una especie d'ave de la familia Caprimulgidae que vive en Centru y Sudamérica.
Distribución
Alcuéntrase n'Arxentina, Bolivia, Brasil, Colombia, Costa Rica, Ecuador, Guayana Francesa, Guyana, Panamá, Paraguái, Perú, Santa Llucía, Surinam, Trinidá y Tobagu y Venezuela.
Ganáu
El ganáu ye'l conxuntu d'animales criaos pol home, sobre too mamíferos, pa la producción de carne y los sos derivaos que sedrán utilizaos na alimentación humana. L'actividá humana encargada del ganáu ye la ganadería.
R101
thumb|Fotografia del R101 El dirixible británicu R.101 foi'l segundu dirixible de la serie R.100 fabricáu pola Royal Airship Works polos ingleses pa realizar viaxes tresoceánicos na década de los años 30.
Historia previa
El gobiernu socialista inglés de la dómina proyeutara construyir dirixibles pa faer la ruta imperial Londres-El Cairu-Bombay-Australia-Canadá-Nueva York-Londres.
Yera un proyeutu ambiciosu que dexaba aforrar tiempu de viaxe per mar, amás competía con Alemaña y el so Graf Zeppelin pola supremacía de los dirixibles.
La serie del Dirixible británicu R.100 foi entamada en 1925 y proyeutábense 4 aeróstatos, el R.100 y el R.101 diben ser construyíos simultáneamente pa ser les cabeza de serie del proyeutu.
Carauterístiques xenerales
El dirixible construyir en Cardington ente 1929 y 1930, y tenía les estelantes dimensiones de 238 m de llargu, yera llevantáu por 155.000 m³ de gas hidróxenu y pesaba 49 t, taba impulsáu por 7 motores asitiaos en barquillas esternes de la mesma que la ponte de mandu.
La estructura emplegaba per primer vegada'l aluminiu como material de construcción de la cadarma, por tantu yera una innovación teunolóxica frente a la madera o'l fierro.
Los espacios habitables taben dientro del cuerpu del dirixible y dexaben afaer 100 persones nun ambiente luxoso similar al d'un tresatlánticu de llinia. Sicasí, a últimu momentu realizáronse cambeos que superaron les carauterístiques de diseñu iniciales en 15 t más, xunto con eso los motores Diesel que de por si yeren pesaos (nun se reemplazaron por motores Rolls Royce, más llixeros como se fixo nel R.100).
Nun esfuerciu por non perder el proyeutu'l R.101 foi allargáu de los 223 m iniciales a 238 m añedir un sacu extra de gas. El R.101 yera más pesáu de lo que se proyeutara primeramente. Esto traxo de resultes una diferencia de presión aerodinámica ente los estremos y los inxenieros tuvieron que faer que dambes partes tuvieren flexibilidá.
Cuando tuvo ensobiáu a la torre de apontaje, un rasgón de 40 m nun llateral foi descubiertu y tuvo que ser reparáu, de tar en vuelu esti fechu sería fatal.
Historia d'una traxedia anunciada
250px|thumb|left|Los restos del R101 Por cuenta de el baramentu del tiempu, los vuelos de prueba nun fueron tales, sinón verdaderos paseos bien curtios y con bon tiempu, polo que s'aprobó la so comisión so estándares bien probes de seguridá. Finalmente proyeutóse'l viaxe inaugural pal 26 de setiembre de 1930, pero les males condiciones climátiques facer esperar nel hangar hasta'l 1 d'ochobre.
Mientres los preparativos del vuelu, la cantidá d'equipaxe embarcáu superó les mires de carga del R.101 a pesar de llevar pocos pasaxeros, solo 12, 6 inxenieros de la empresa constructora y 6 del gabinete de Thomson, amás de la tripulación de 42 homes.
Sir Sefton Brancker, direutor civil d'aviación intentó convencer a Thomson de retardar el viaxe pos tenía duldes sobre la capacidá operativa del dirixible, sicasí, nun foi escucháu. El baramentu del viaxe yera precisamente Lord Thomson quien tenía de tar de vuelta en Londres pal 20 d'esi mes, amás el so nome sonaba firme como virréi de la India y que meyor que llegar nesi mediu tan fachendosu p'anunciase a los sos futuros súbditos.
Finalmente'l 4 d'ochobre de 1930, a les 18:30 diose la señal de llargada del R.101 comandado pol capitán Irwin. Mientres la llargada'l dirixible cargar a proa dellos graos d'enclín, lo que llamó l'atención de quien taben en tierra, cuantimás los inxenieros que taben xunto a más de 6.000 persones que vitoreaban la salida.
El capitán Irwin Colmore tuvo que soltar llastre d'agua pa poder nivelalo, pa cuelmu de males el mal tiempu volvió a arreciar, sicasí, el R.100 se escoró unos graos a babor. El comportamientu del R.101 yera daqué anormal, n'efeutu, taba bien pesáu.
Al cruciar mientres la nueche, la Canal de la Mancha, el R.101 nun podía remontar más altor qu'unos 150 m sobre les braves foles naquel tiempu buriu.