cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Domhnall Gleeson
Carrera
En 2008, Gleeson protagonizó un actu del show de comedia de RTÉ Your Bad Self, que foi emitíu'l 26 d'avientu d'esi añu. Otres apaiciones en 2008 fueron en A Dog Year y Paddyville.
En marzu de 2009, confirmóse que fuera escoyíu pa formar parte del repartu de la película Harry Potter and the Deathly Hallows, personificando a Bill Weasley. El so padre, Brendan, personifica a Alastor Moody na serie. Nun principiu, Gleeson fuera ronciegu a tar al pie del so padre nuna mesma película pero más tarde camudó de paecer.
Na película de 2009 Sensations, Gleeson interpreta a un mozu granxeru pa quien un "alcuentru" con una prostituta tresformar en "una hestoria d'amor agriduz".
En 2010 tuvo'l so gran añu actuando en Harry Potter and the Deathly Hallows., protagonizandi xunto a Keira Knightley, Andrew Garfield y Carey Mulligan la película Never Let Me Go, y con Jeff Bridges y Matt Damon la nomada a un Academy Award True Grit de los hermanos Coen.
Gleeson ganó un premiu Ifta en 2011 como Meyor Actor pola so interpretación de Bob Geldof na aclamada película biográfica When Harvey Met Bob.
Dohmnall personificó a Konstantin Levin na adautación de la novela clásica de Lev Tolstói Anna Karenina, empobinada por Joe Wright. Tamién protagonizó la cinta About Time, una comedia romántica escrita y empobinada por Richard Curtis. La hestoria sigue a un mozu, interpretáu por Gleeson, a quién a la edá debida ye-y concedida l'habilidá de tolos homes de la so familia, de viaxar nel tiempu, y conoz a "la moza de los sos suaños", interpretada por Rachel McAdams. El rodaxe foi en Londres, Inglaterra, en xunu de 2012. Protagonizó tamién Frank, drama-comedia británica de 2013, cola participación especial de Michael Fassbender como'l personaxe del títulu, y el filme futurista de ciencia-ficción y drama Ex Machina, con Oscar Isaac; dambos con bona acoyida de la crítica y el públicu. En 2013, participó nun capítulu de la serie británica Black Mirror y, en 2014, tuvo un papel secundariu en Unbroken (película), el primer llargumetraxe empobináu por Angelina Jolie. Coles mesmes, Gleeson ingresó a la saga Star Wars na primera de la nueva triloxía: Episodiu VII "The Force Awakens", estrenada n'avientu de 2015.
Nicki Minaj
Onika Tanya Maraj, más conocida como Nicki Minaj, ye una rapera, cantante, compositora, y modelu de Trinidá y Tobagu. Nació nel distritu de Saint James, na ciudá de Puertu España (Trinidá y Tobagu), y crióse nel sur del barriu de Xamaica, en Queens (Nueva York). Minaj empezó a ganar l'atención del pública depués de llanzar trés mixtapes ente 2007 y 2009, añu nel cual la rapera robló un contratu col sellu discográficu Young Money Entertainment so la distribución d'Universal Motown y pocu dempués empezó a apaecer en senciellos d'artistes como Mariah Carey, David Guetta, Will.i.am, Usher, ente otros.
El so primer álbum d'estudiu, Pink Friday, foi llanzáu nel añu 2010. N'Estaos Xuníos debutó nel númberu 2 del Billboard 200 y convirtióse na segunda artista femenina de hip hop de mayores ventes na so primer selmana, detrás del álbum de Lauryn Hill, The Miseducation of Lauryn Hill en 1998. Pa 2016 l'álbum yá vendiera 5.000.000 copies en tol mundu convirtiéndose nel segundu álbum de rap femenín más vendíu mundialmente. Del álbum esprendiéronse senciellos como «Super Bass» el cual foi un ésitu comercial. El so segundu álbum, Pink Friday: Roman Reloaded, foi llanzáu en 2012 debutando na primer posición n'Estaos Xuníos, Canadá, Escocia y Reinu Xuníu, siendo asina Minaj la primer intérprete de hip hop femenín en debutar na máxima posición de los respeutivos llistaos. El primer senciellu foi «Starships» que tuvo un gran impautu comercial y hasta mayu de 2016 rexistraba 13 millones de copies vendíes nel mundu siendo'l senciellu más vendíu por una rapera femenina. Nel mesmu añu Minaj llanzó la reedición del so segundu álbum sol títulu Pink Friday: Roman Reloaded – The Re-Up, n'este incluyía un DVD esclusivu de tres bastidores del Pink Friday Tour y siete pistes nueves adicionales. El so tercer álbum d'estudiu The Pinkprint foi llanzáu en 2014. Debutó na segunda posición del Billboard 200 y como anticipación del mesmu Minaj llanzó'l senciellu «Pills n Potions» el cual tuvo una receición moderada.
En 2010, Minaj #convertir na primer artista solista femenina en tener siete canciones simultáneamente nel Billboard Hot 100. Nicki debutó en cine na película animada Ice Age: Continental Drift en 2012 como actriz de voz, siguíu por papeles secundarios na película The Other Woman en 2014 y Barbershop: The Next Cut en 2016. En 2013, participó nel xuráu de la docena temporada de American Idol, tamién participó pa la serie Steven Universe siendo la voz de la fusión Sugilite. Nicki ye la primer muyer en ser incluyida na llista añal MTV's Annual Hottest MC List, siendo considerada pol periódicu The New York Times como «la rapera con más influencia de tolos tiempos». En 2016, Minaj #incluyir na llista añal de Time 100 de les persones más influyentes del mundu. Collaboró con Adidas, MAC Cosmetics y Pepsi. Nicki Minaj recibió diez nominaciones a los premios Grammy a lo llargo de la so carrera, y ganó ganáu once BET Awards, seis American Music Awards,, trés MTV Video Music Awards y recibió el premiu Estrella n'ascensu nos Billboard's Women in Music del añu 2011. Minaj ye la rapera femenina con mayores ventes de la hestoria amestando ventes de 20 millones de senciellos como artista líder, 60 millones de senciellos como artista colaborativa y más de 11 millones d'álbumes.
Luis Hierro López
Luis Antonio Hierro López ye un políticu y empresariu uruguayu y vicepresidente de la República ente 2000 y 2005.
Biografía
Nació en Montevideo, fíu del políticu y escritor Luis Fierro Gambardella.
Exerció la docencia y l'investigación histórica.
Empecipia la so militancia política en plena dictadura cívicu-militar, acompañando al Dr. Enrique Tarigo, siendo fundador y subdireutor del selmanariu Opinar. De mozu foi Redactor Responsable del diariu Aición y Secretariu de Redaición del diariu El Día.
Como integrante del Partíu Coloráu, en 1984 foi electu diputáu pola Llista 85, sector Llibertá y Cambéu, siendo reelecto en 1989. Ente 1989 y 1990 desempeñóse como Presidente de la Cámara de Representantes. En 1994 pasó a ser electu senador, aportando a la banca en 1995.
Statcoulomb
El statcoulomb o statcolomb (statC), tamién llamáu Franklin o unidá electrostática de carga, ye la unidá física de la carga llétrica utilizada nel sistema d'unidaes centímetru-gramu-segundu (CGS). El sistema SI d'unidaes usa'l culombiu (C) nel so llugar.
Luis Hierro López
Biografía
Nesi entós foi Presidente de la Delegación Uruguaya ante la Comisión Parllamentaria del Mercosur y exerció en delles oportunidaes la presidencia d'esi cuerpu.
En 1998 ocupó mientres dellos meses el Ministeriu del Interior. Esi mesmu añu, foi escoyíu precandidato presidencial pol Foru Batllista pa les eleiciones internes a celebrase n'abril de 1999.
Khonvoum
Khonvoum ye un dios de la mitoloxía pigmea, del pueblu Bambuti n'Árica central.
Luis Hierro López
Biografía
Nelles, foi ganáu por Jorge Batlle, de la Llista 15, dempués de lo que foi compañeru de fórmula del propiu Batlle pa les eleiciones presidenciales d'esi añu, na que foi electu Vicepresidente de la República.
Ocupó, poro, la Vicepresidencia ente marzu de 2000 y febreru de 2005. Dende entós hasta 2009 foi Prosecretario Xeneral del Partíu Coloráu.
Foi proclamáu como precandidato presidencial coloriáu nes eleiciones internes de 2009, nes que llogró apenes 15 mil voto. Integra la Comisión Alministradora del Ríu Uruguái, que tien, ente otros cometíos, el monitoreo de la planta de celulosa de UPM en Frai Bentos.
Publicó tres llibros: Batlle, Democracia y Reforma del Estáu, Banda Oriental, 1976; Estragales y candaos, un ensayu sobre l'Uruguái, ediciones Trilce, 1993; y El Pueblu dixo NON, una crónica sobre'l plebiscitu de 1980, Ediciones El País, 2005.
Khonvoum
Lleenda
Khonvoum ye'l creador del pueblu pigméu Bambuti. Él gobierna los cielos y cuando el sol pon, él recueye cachos de les estrelles y les tira al sol por que pueda xubir el próximu día na so máxima rellumanza. Él ye tamién descritu como'l 'el gran cazador', dios de la caza, y lleva un arcu fechu de dos serpiente qu'apaez a los mortales como un arcu iris.
Dizse que Khonvoum contauta a les persones per mediu del elefante míticu llamáu Gor (el thunderer) o al traviés d'un camaleón.
Khonvoum crearía a les persones blanques y negres a partir de les magres blanca y negra respeutivamente, y a los Pigmeos del magre coloráu. Pa ellos él creó tamién la selva cola so vexetación y vida animal.
Statcoulomb
Equivalencia
thumb|El statcoloum mide la [[carga llétrica.]] Pa convertir culombios a statcoulombs utilízase'l factor de conversión ≈ 3.3364×10-10, que ye igual a 10 estremáu pol valor numéricu de la velocidá de la lluz, c, espresáu en cm/s.
Marina Squerciati
Marina Teresa Squerciati (nacida'l 30 d'abril de 1984 en Nueva York, Estaos Xuníos) ye una actriz americana d'orixe italianu. Na actualidá forma parte del repartu principal de la serie de la cadena NBC, Chicago P.D. nella interpreta a la detective Kim Burgess.
Vida personal
Squerciati creció en Nueva York. Na actualidá mora en Chicago.
Graduar de la Universidá de Northwestern en 2003 con una llicenciatura en teatru.
Trabayu en teatru
Pol so trabayu en teatru, Squerciati ganó'l prestixosu Premiu Agnes Moorehead pola so interpretación de Judy Holliday na obra Just in Time: The Judy Holliday history nel Lortel Lucille Theatre. Squerciati fixo'l so debú en Broadway nuna adautación de Ernst Lubitsch de la obra To Be or Not to Be, dirixida pol ganador del Premiu Tony, Casey Nicholaw. Nel Off-Broadway, protagonizó obres como Manipulation, Beauty of the Father ente otres. Squerciati creó'l papel de "Kerri Taylor" na comedia musical a capella Perfect Harmony, y foi miembru de The Essentials.
Paredes de Escalona
Paredes de Escalona ye un conceyu español de la provincia de Toledo, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha.
Marina Squerciati
Cine y televisión
En 1993, Squerciati apaeció en El Cascanueces, dirixida por Emile Ardolino. Ella fixo'l so debú cinematográficu en It's Complicated en 2009. En 2012, ella apaeció nes películes Alter Egos y Frances Ha. Tamién protagonizó la película independiente Sparks basada nos cómics aclamaos pola crítica CHISPES por William Katt.
Paredes de Escalona
Xeografía
El conceyu asítiase na contorna de Torrijos y llinda colos términos municipales de Cenicientos na provincia de Madrid y Almorox, Escalona y Aldea en Cabo na de Toledo.
Historia
Formó parte de la Comunidá de Villa y Tierra de Escalona, siendo alministráu pola villa d'esi nome. La so ilesia dedicar a San Vicente Mártir, de la que yera aneja, a finales del sieglu XVIII, la ilesia de L'Aldea (en Cabu).
Marina Squerciati
Cine y televisión
El so debú en televisión foi en La Llei y l'Orde: Intentu Criminal en 2009. Dempués d'apaecer en papeles como convidáu en The Good Wife, Damages, Blue Bloods y Law & Order: Special Victims Unit en 2010 y 2011, ella destacó en 2011 nes sos apaiciones en 8 episodios de la quinta temporada de Gossip Girl. En 2013 formó parte de la serie de FX, The Americans nel papel d'una espía rusa.
Paredes de Escalona
Alministración
.
Marina Squerciati
Cine y televisión
N'agostu de 2013, anuncióse que Squerciati fuera convocada pa formar parte del repartu principal del spin-off Chicago Fire, Chicago P.D. La serie estrenó'l 8 de xineru de 2014. Squerciati participó nos cuatro temporaes de la serie.
Paredes de Escalona
Demografía
NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru.
Fiestes
Referencies ==
Picu Castiellu
El xacimientu arqueolóxicu de Picu Castiellu ye un antiguu castru allugáu en Ciañu, nel conceyu asturianu de Llangréu (España), anque ésti inclínase más escontra les construcciones defensives por aciu torres y muralles qu'a la cultura de castros.
El xacimientu atopar a unos 300 metros d'altitú, una cota yá alzada pa los allugamientos ordinarios d'esti tipu d'infraestructures. Dende'l so allugamientu tiense un bon control visual del Valle del Nalón. El so diámetru averar a los 80 metros y la so superficie, aproximao, a los 4.200 metros cuadraos. Foi certificáu por José Manuel González y Fernández-Vallés en 1954. Por cuenta de que escarez d'un estudiu arqueolóxicu detalláu, el so datación abarca dende la dómina romana a la medieval. Probablemente tratárase principalmente d'una torre y la so cortil cercada, atopándose dellos instrumentos p'animales, insculturas y un llenzu d'unos 15 metros de llargor. Nel llugar cunten lleendes d'ayalgues rellacionaes col xacimientu.
Estaos postsoviéticos
thumb|right|Llocalización xeográfica de les antigües repúbliques soviétiques.
Los estaos postsoviéticos son les antigües repúbliques que conformaben la Unión de Repúbliques Socialistes Soviétiques y que tres la disolución de la Xunión Soviética en 1991 pasaron a ser países independientes. L'antigua unión estremar en 15 nuevos países independientes, dalgunos de los cualos fueren nel pasáu fundadores de la Xunión Soviética n'avientu de 1922, por aciu el Tratáu de Creación de la URSS, que supunxo la fusión de la República Socialista Federativa Soviética de Rusia, República Federal Socialista Soviética de Transcaucasia (actuales Xeorxa, Armenia y Azerbaiján), República Socialista Soviética d'Ucraína (actual Ucraína) y la República Socialista Soviética de Bielorrusia (actual Bielorrusia).
Cada unu d'estos países tien la so propia cultura y llingua, anque se caltienen llazos culturales ente los países independizaos, ente otros l'usu del rusu como llingua vehicular (sicasí, Letonia rique que los sos habitantes aprueben un exame en letón pa poder adquirir los derechos de la ciudadanía de la Xunión Europea y en Bielorrusia úsase'l rusu en cuasi tolos asuntos oficiales).
Dalgunes d'eses nueves repúbliques formen parte de la Comunidá d'Estaos Independientes.
Categorización
[[Ficheru:PostSoviet Regions Map.png|350px|thumb|right|Agrupación de les distintes antigües repúbliques soviétiques:
]]
Los estaos postsoviéticos suelen clasificase nos siguientes cinco grupos. Cada rexón tien carauterístiques culturales, polítiques y xeográfiques de mancomún y tamién factores na so rellación cola historia de Rusia, la Xunión Soviética y la Xunión Europea.
[[Ficheru:USSR Republics Numbered Alphabetically.png|350px|thumb|right|Mapa de la URSS coles 15 repúbliques esistentes en 1991. 1. República Socialista Soviética d'Armenia
2. República Socialista Soviética d'Azerbaixán
3. República Socialista Soviética de Bielorrusia
4. República Socialista Soviética d'Estonia
5. República Socialista Soviética de Xeorxa
8. República Socialista Soviética de Letonia
9. República Socialista Soviética de Lituania
10. República Socialista Soviética de Moldavia
11. República Socialista Federativa Soviética de Rusia
12. República Socialista Soviética de Taxiquistán
14. República Socialista Soviética d'Ucraína
15. República Socialista Soviética d'Uzbequistán ]]
Década del 1090 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XII e.C. - Sieglu XI e.C. - Sieglu X e.C.)
Escarlatina
La escarlatina o fiebre escarlata ye una enfermedá infeiciosa, aguda y febril producida pol Streptococcus pyogenes del serogrupo A. El so periodu d'incubación ye de 2-4 díes.
Epidemioloxía
Ye una enfermedá tresmitida por andada, xeneralmente per vía respiratoria, que se presenta con mayor frecuencia en neños n'edá escolar de 2 a 10 años d'edá (inclusive hasta 12), pero raramente n'adultos.
Dacuando puede apaecer tres una farinxitis estreptocócica y tamién puede apaecer tres otres enfermedaes estreptocócicas como infeición d'una ferida o sepsis puerperal. En ciertos casos escepcionales, la escarlatina puede surdir d'una infeición cutanea denomada «impétigo», que tamién ye causada pola bacteria Streptococcus. Nestos casos, ye posible que'l neñu non presente dolor de gargüelu.
Un individuu puede tener delles vegaes la escarlatina por cuenta de la formación d'anticuerpos específicos contra les exotoxinas pirógenas. Los pacientes con inmunidá antibacteriana específica contra un tipu d'estreptococu (con o ensin inmunidá antitóxica), van poder nun contraer la enfermedá al esponese a esi tipu. Los pacientes ensin inmunidá bacteriana específica (pero con inmunidá antitóxica) van poder contraer farinxitis y los pacientes ensin nengún de los 2 tipos d'inmunidá van poder contraer farinxitis y escarlatina.
Cuadru clínicu: síntomes y signos
El cuadru empieza con fiebre alta d'apaición abrupta, superior a los 38°C, inflamación de les amígdalas o la farinxe, adenopatías (inflamación de los ganglios del pescuezu), y otros síntomes como respigos, dolores articulares en tol cuerpu, estomagaes, vultures, perda de mambís, dolores bien fuertes d'estómagu y dolor ya inflamación de gargüelu.
El exantema, que ye'l síntoma más evidente de la escarlatina, apaez d'unu a cinco díes dempués del empiezu de la fiebre. Al empiezu, suel tener l'aspeutu d'una quemadura solar con pequeños puntos sobreelevados que pueden producir picazón. La erupción empieza primero nel pescuezu y la cara; polo xeneral, nun afecta l'área alredor de la boca (triángulu de Filatov). Estender al tórax y la llombu y dempués xeneralízase nel restu del cuerpu. Nes plegues de la piel, especialmente nes axiles y los coldos, la erupción ye d'un colloráu más intensu que se dispón de manera llinial (llinies de Pastia). Les zones de la piel que presenten la erupción tórnense blanques al primiles y son aspres al tactu, describiéndose como "piel de lija" o "piel de pita". Al sestu día de la infeición, la erupción empieza la so involución, pero la piel afeutada puede empezar a descamarse, lo que puede durar hasta 3 selmanes. Pueden apaecer n'abdome y tórax manques vesiculares en cabeza d'anfiler (sudamina miliar). Na so máxima espresión el exantema presenta un aspeutu difusu, color escarlata brillante. Les mancadures suelen apaecer bonalmente nos sitios de rascaos, o al tomar la midida de la presión col baumanómetro van apaecer les mancadures nel sitiu onde s'asitió'l brazalete (Signu de Rumpell-Leede)
Acompáñase tamién de enantema (erupción de les mucoses), con encarnizamientu de la farinxe y amígdalas, o puntos blancu-amarellentaos d'aguadía, y la llingua cubrir d'una capa ablancazada, con papiles coloraes ("llingua en fresa blanca") que depués sume al quintu día, quedando colorada ("llingua en fresa o artimora"). .
Tratamientu
Como esta enfermedá ye producida por un estreptococu, el so tratamientu ye con antibióticos. L'antibióticu de primera eleición ye la penicilina, que puede ser oral como la penicilina V o l'amoxicilina, o intramuscular como la penicilina benzatínica. Una alternativa pa pacientes alérxicos a la penicilina ye la eritromicina o l'azitromicina. El tratamientu tien de durar siquier diez díes, yá que un tratamientu non aparente puede causar entueyos.
Entueyos
Puede tener entueyos infeiciosos como abscesos faríngeos, otitis, y non infeicioses y tardíes: glomerulonefritis posestreptocócica, fiebre reumático, anque na actualidá reparar cuasi puramente formes leves.
Seringes-et-Nesles
Tien una población de y una superficie de  km².
Kileken
Nel mitu masái, el planeta Venus llámase Kileken, y visita la tierra so la forma de rapazu pequeñu. Dizse que'l rapazu favorecería a les persones y curiaría-y el so ganaos, si l'home al qu'ayuda guardar la única cosa qu'él tien: el secretu del so orixe. Cuando l'home traiciona al so enfotu y espía a Kileken, el rapazu sumiría nuna lluz brilloso y volvería a los cielos.
Alberto Abdala
Alberto Abdala foi un abogáu, políticu, pintor y profesor uruguayu, vicepresidente de la República ente 1967 y 1972; perteneciente al Partíu Colorado.
Carrera
Llogró'l Títulu d'abogáu en 1946, foi profesor universitariu de Derechu Romanu na Facultá de Derechu de la Universidá de la República. Nes eleiciones de 1950 foi electu diputáu, banca que reconquistó cuatro años más tarde. En 1956 foi designáu pol segundu Conseyu Nacional de Gobiernu con mayoría colorada Ministru del Interior, cargu qu'ocupó mientres un añu. Nos comicios de 1958, nos que trunfó'l Partíu Nacional, foi electu senador, banca qu'ocupó hasta 1963. Ente esi añu y 1967 integró'l últimu Conseyu Nacional de Gobiernu en representación de la minoría colorada.
Nes eleiciones de 1966 encabezó la llista al Senáu de la llista colorada más votada, la Llista 15. Cuando n'avientu de 1967 Oscar Diego Gestido finó y el vicepresidente Jorge Pacheco Areco pasó a desempeñar la primer maxistratura, Abdala convertir en Vicepresidente, ocupando'l cargu mientres el restu d'aquel aturbolináu periodu, hasta febreru de 1972.
Retiráu de l'actividá política depués d'aspirar en 1971 a la Presidencia de la República cola so llista 1.000.000 y ser la so candidatura apostrada pol Presidente Pacheco en favor de la de Juan María Bordaberry, Alberto Abdala finó nel añu 1986.
Alberto Abdala integra amás el grupu d'artistes uruguayos que tamién axunta a Cyp Cristiali, Magalí Herrera, Llucho Maurente y Salustiano Pintos, surdíos nes décades del 60 y 70, al marxe de los circuitos y estudios tradicionales: los singulares del arte.
Khami
Khami yera la capital del estáu de los torwa, el Reinu de Butua, ente los sieglos XV y XVII, formáu por abellugaos tres la cayida del Primer Estáu de Zimbabue. El mambo (rei) ocupaba la parte más alta de la ciudá, una ciudadela bien protexía y arrodiada poles residencies de los aristócrates, ente que les clases trabayadores vivíen fora de la zona cercada. Les cases de los ricos taben construyíes sobre plataformes formaes por parés macices de piedra, rellenes de tierra y afataes con hematita y grafitu.
Les ruines del sur de Khami contienen delles estructures interesantes: terraces de tierra que se piensa que sirviríen como corrolades; mui cerca, el mujejeje, una piedra resonante que toca como una campana; y la formosamente decorada muralla con seis metros d'altor y 60 de llargor de la Plataforma del Derribadoriu, con un diseñu axedrezáu a lo llargo de tola so estensión.
Ánxela de Brescia
Ánxela de Brescia (Angela Merici; ) foi una relixosa italiana, fundadora de la congregación relixosa de la Orde de les Ursulines en 1535, la primer congregación relixosa femenina dafechu dedicada a la educación de les neñes y moces probes. Ye venerada pola Ilesia católica como santa.
Foi beatuficada en 1768 por Clemente XII y canonizada en 1807 por Pío VII. La Ilesia Católica celebra'l so día'l 27 de xineru.
Matances de Paracuellos
miniaturadeimagen|300x300px|Vista del campusantu de Paracuellos cercanu al ríu Jarama, unu de los llugares onde asocedieron estos episodios de represión de la [[Guerra Civil Española|guerra civil española, alzáu n'alcordanza y memoria de los executaos. Al fondu de la imaxe, una cruz blanca de grandes dimensiones, na fastera del "cuetu de San Miguel", ye visible dende la proximidá del Aeropuertu de Madrid-Barajas.]] Les llamaes matances de Paracuellos fueron una serie d'episodios d'asesinatos masivos entamaos na retaguardia mientres la batalla de Madrid, nel intre de la guerra civil española, que llevaron a la muerte a un mínimu de dos mil quinientos presos consideraos opuestos al bandu republicanu. Los fechos desenvolvieronse en dos llugares cercanos a la ciudá de Madrid: les paraxes del regueru de San José, en Paracuellos de Jarama, y nel sotu de Aldovea, nel términu municipal de Torrejón de Ardoz.
Les execuciones realizáronse aprovechando los tresllaos de presos de diverses cárceles madrilanes, conocíos popularmente como saques, llevaos a cabu ente'l 7 de payares y el 4 d'avientu de 1936, mientres s'enfrentaben les tropes gubernamentales y sublevaes pol control de la ciudá. Del total de 33 saques de presos que tuvieron llugar nes feches citaes, 23 d'elles terminaron n'asesinatos: les de los díes 7, 8, 9, 18, 24, 25, 26, 27, 28, 29 y 30 de payares y les del 1 y el 3 d'avientu. Ente'l 10 y el 17 de payares nun hubo estracción dalguna, y dende el 4 d'avientu cesaron.
Los convóis mentaos fueron esviaos escontra los llugares del regueru San José, na vega del ríu Jarama, y a un calce o canal de riegu fora d'usu, na vega del ríu del Henares, onde miles de prisioneros fueron asesinaos. Ente ellos taben militares que participaren na sublevación o que nun s'incorporaron a la defensa de la República, falanxistes, relixosos, aristócrates, militantes de la derecha, burgueses y otres persones que na so inmensa mayoría fueren deteníes por ser consideraes partidaries de la sublevación y encarcelaes ensin amparu llegal nin acusación formal.
Los presos estrayíos de les prisiones dieronlo con llistes ellaboraes y notificaciones de treslláu o llibertá con membrete de la Dirección Xeneral de Seguridá y, n'ocasiones, roblaes por Segundu Serrano Poncela, el delegáu d'Orde Públicu de la Conseyería d'Orde Públicu de la Xunta de Defensa de Madrid. La Presidencia de la Xunta de Defensa ocupábala'l xeneral José Miaja Menant, y la Conseyería d'Orde Públicu taba encabezada por Santiago Carrillo Solares. Darréu, como se dixo, los presos que figuraben nes 23 saques citaes fueron fusilaos de manera sumaria por milicies pertenecientes a les organizaciones obreres.
Dale Raoul
Dale Raoul, nacida como Karen Dale Raoul, ye una actriz d'Estaos Xuníos de cine y televisión conocida pol so papel como Maxine Fortenberry, madre d'Hoyt Fortenberry, na serie de televisión de HBO True Blood.
Carrera
Dale Raoul nació en Missoula, Montana el 16 d'agostu de 1956. Empiezó la so carrera interpretativa nel Old Globe Theatre en San Diego (California), onde apaeció en Hamlet y The Taming of the Shrew. Actuó en munchos teatros rexonales antes de camudase a Los Angeles.
Raoul ganó'l so primera acreditación d'escena por un episodiu de Murder, She Wrote en 186. De magar, apaeció en cuasi cincuenta películes y producciones televisives. Apaeció nun arcu de dos episodios como Ronnie, la secretaria sustituta de Pam en Dunder Mifflin, na serie televisiva The Office. Apaeció como convidada nel sitcom esitosu de televisión Friends como una inquilina nel edificiu de Ross. Raoul tamién apaeció en The Middle, Six Feet Under, NYPD Blue, The Drew Carey Show, Designing Women, Nash Bridges, Party of Five, Sabrina the Teenage Withc y Knots Landing, ente munchos otros.
De 2008-14, Raoul interpretó a Maxine Fortenberry na serie de HBO True Blood. De 2013-14, tuvo un papel recurrente na serie de la CBS Under The Dome, interpretando Andrea Grinnell. En 2015 apaeció en The Bronze, que estrenóse nel Festival de Cine de Sundance. Esi mesmu añu, protagonizó'l curtiumetraxe de comedia "Open 24 Hours", que emitióse na competición del Festival Internacional de Curtiumetraxes de Palm Springs, el Festival de Cine de Raindance y el Festival Internacional de Cine de Rhode Island.
Raoul tamién trabayó como actriz de voz.
Vida personal
Raoul tuvo casada con Ray Thompson dende'l 16 de xunu de 1986. Thompson ye ganó seis veces el premiu Emmy como meyor diseñador de llume pol so trabayu en The Young and the Restless.Son vidueños siguidores de la Ópera de Los Angeles y de dellos abellugos d'animales y caridaes d'adopción. Raoul y Thompson anguaño moren en Los Angeles, California.
Worthing
Worthing ye un pueblu y un distritu non metropolitanu col estatus de conceyu, allugáu nel condáu de Sussex Occidental (Inglaterra). Tien una superficie de 32,48 km². Según el censu de 2001, Worthing taba habitáu por 97 568 persones y la so densidá de población yera de 3003,94 hab/km².
Sermoise
Sermoise ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Schefflera morototoni
Schefflera morototoni, llamáu comúnmente cacheta, yagrumo machu, amba'y guazú o anolillo, ye un árbol de la familia de les araliacees, bien abondosa en delles rexones tropicales d'América del Sur y América Central. thumb|Nel so hábitat thumb|Vista de la planta thumb|Vista de la planta thumb|Fueyes thumb|Inflorescencia
Descripción
Ye un árbol de tamañu medianu, algamando los 30 m d'altor, con un fuste cilíndricu y llixeramente trabancosu d'hasta 1 m de diámetru. La copa tien forma de sombriella, ramificándose pocu y namái cerca del visu. Los repulgos marquen la corteza de color ablancazáu, llisa y de tactu nidio.
Les fueyes son llargues, d'hasta 40 cm, compuestes, digitaes y alternes, al cabu de llargos pecíolos con estípules bien marcaes, que s'enserten diagonalmente nel tarmu. Tienen 10 o 11 foliolos elípticos y acuminaos, de marxes tropezosos, llixeramente coriáceos, col fexe verde y el viesu brillosu, acoloratáu ya intensamente pubescente.
Floria a lo llargo del añu, produciendo ramilletes en forma de umbelas paniculaes llaterales, de 20 a 60 cm de llargor. Los floros son numberosos, allugaos al cabu de talluelos florales, pardogrisáceos y pentámeros, con un diminutu hipantio nel que s'agospia l'ovariu inferior; son pentámeras, de pétalos blancos, d'un par de milímetros de llargu, con cinco estámenes y dos estilos. El frutu ye una baga carnosa, de color abuxáu, d'unos 5 a 10 mm de llargu y un pocu más d'anchu, que contién dos granes planes y oblongues, de dispersión zoocórica.
En Venezuela y otros países dáse-y el nome de yagrumo a la Cecropia peltata que, anque d'aspeutu similar, constitúi una especie distinta.
Cultivu
Frecuente na vexetación secundaria de la selva, apaez tamién nos marxes de les llanures y en montes d'altitú escontra los Andes; anque soporta daqué de solombra cuando xuvenil, ye fuertemente heliófita, y los plantíos tienen de faese espaciaes y a plenu sol, creciendo meyor en grupos qu'en llinies. Prefier suelos llixeros, magrizos o arenosos, fondos y bien drenaos, semihúmedos a húmedos.
Uso
La madera, de color pardu claro llixeramente arrosada, emplégase para carpintería y ebanistería; ye pocu pesada, de testura media, superficie llisa y trabajable con facilidá. Utilizar pa obra civil, guarniciones, tables de resistencia media, como sustitutu de la madera balsa de más pesu o para fósforos y otros productos similares. La de meyor calidá emplegar en preseos musicales y laminaos decorativos. La magaya ye escelente pa la ellaboración de papel.
Les fueyes utilizar en fervinchu y emplastos como melecinales
Taxonomía
Schefflera morototoni describióse por (Aubl.) Maguire, Steyerm. & Frodin y espublizóse en Species Plantarum 2: 652. 1753. Schefflera nome xenéricu que foi nomáu n'honor del botánicu alemán del sieglu XIX Jacob Christian Scheffler, qu'escribió sobre'l xéneru Asarum.
morototoni: epítetu
Pantherfibel
El Pantherfibel foi'l manual d'instrucciones apurríu a los tripulantes de los tanques alemanes Panther mientres la Segunda Guerra Mundial. Foi aprobáu por Heinz Guderian, al igual que'l Tigerfibel -que s'apurría a los tripulantes de los tanques Tiger-.
Al igual qu'otros manuales similares cómo el yá mentáu Tigerfibel taben pensaos p'atraer el interés de la tripulación y detalla-yos lo que tenían que saber pal caltenimientu y usu diariu de los sos tanques. Están escritos en bona parte nun tonu poético, con muncho sentíu del humor y bastantes ilustraciones, tou lo cual oldea col típicu manual de tanque alemán de la époco'l cual describe la maquinaria y manera d'operar éste de manera enforma más aburrida y detallada.
Matthew de Westminster
Matthew de Westminster foi consideráu mientres enforma tiempu como l'autor de la Flores Historiarum, agora créese que nunca existió y que la atribución se debió probablemente al error d'un copista. Esti error foi afayáu per vegada primera por Francis Turner Palgrave en 1826, quien dixo que Matthew foi «una pantasma que nunca existió», más tarde la verdá d'esta afirmación foi demostrada totalmente por Henry Richards Luard. El nome paez ser tomáu de Mateo de París (n'inglés: Matthew of Paris), de que la so obra, Chronica majora, foi copiada principalmente la primer parte del trabayu, y de l'abáía de Westminster, onde la obra foi escrita parcialmente.
Fluvisol
thumb|right|300px| Zones de fluvisol. Fluvisol son suelos formaos a partir de depósitos aluviales recién, sacante los marinos, ensin horizontes diagnósticos, o ningún otru (nun siendo que estén soterraos a mas de 50 centímetros de la superficie) qu'un horizonte A ócrico, un horizonte O, un gléyico a mas de 50 centímetros de fondura o un tiónico.
Década del 1120 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XIII e.C. - Sieglu XII e.C. - Sieglu XI e.C.)
Década del 1110 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XIII e.C. - Sieglu XII e.C. - Sieglu XI e.C.)
Xosé de Calasanz
Xosé de Calasanz foi una relixosu español, fundador de la Escuela Pía. Ye veneráu pola Ilesia católica como santu.
Dalene Matthee
Dalene Matthee escritora sudafricana n'afrikáans.
Yera descendiente de Sir Walter Scott, y estudió nel conservatoriu d'Oudtshoorn y nel conventu de la Cruz Sacra de Graaff-Reinet. Como escritora, la so serie de noveles del monte tuvo enforma ésitu. Llogró dellos premios lliterarios y finó por causa de un fallu cardiacu. Foi sobrevivida polos sos trés fíes y el so home.
Servais
Servais ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ereleuva Eusebia
Ereleuva Eusebia (440-500 ) foi la madre de Teodoricu'l Grande, rei de los ostrogodos.
Historia
Anque'l historiadores refiérense de cutiu a ella como la concubina de Teodomiru, el padre de Teodoricu, hai otros que señalen que
Gelasio referir a ella como "regina" (reina) y eso suxure que caltenía una posición social relevante, independientemente de la informalidá na so rellación con Teodomiru.
Ereleuva, posiblemente arriano na so nacencia, foi convertida al catolicismu y bautizada col nome de Eusebia. Al paecer tomó la so conversión seriamente, como lo indica la correspondencia caltenida col Papa Gelasio y la mención que d'ella se fai nel Panexíricu de Teodoricu realizáu por Enodio de Pavía.
El so nome ye escritu por historiadores de l'antigüedá de diverses maneres: Ereriliva (pol Anónimu Valesiano), Erelieva (por Jordanes) pero ye más conocida por Ereleuva y por Eusebia, el so nome católicu.
Ente los sos descendientes, llindando la descripción a la 7ª xeneración, atopamos con que ye madre, güela, bisagüela, tatarabuela y trastatarabuela de reis de distintes dinastíes.
Marina Stepanova
Marina Stepanova ye una atleta soviética retirada especializada na prueba de 400 m valles, na que consiguió ser campeona europea en 1986.
Carrera deportiva
La so meyor marca personal nos 400 m valles, consiguir en Tashkent el 17 de setiembre de 1986 y foi de 52.94 segundos; y el so meyor tiempu nos 400 metros, ye de 54.78 segundos, llográu'l 6 de marzu de 1987 n'Indianapolis, Estaos Xuníos.
Día de la Cobertoria Universal de Salú
La Organización Panamericana de la Salú/Organización Mundial de la Salú (OPS/OMS) sumar a una coalición de más de 500 organizaciones de más d'un centenar de países pa celebrar el Día de la Cobertoria Universal de Salú el 12 d'avientu.
Celebración
La Organización Panamericana de la Salú/Organización Mundial de la Salú (OPS/OMS) sumar a una coalición de más de 500 organizaciones de más d'un centenar de países pa celebrar el Día de la Cobertoria Universal de Salú el 12 d'avientu.
Marina Stavenhagen
Marina Stavenhagen ye una guionista, escritora y direutora de cine mexicana nacida'l 16 de xunetu de 1962. Ye fía de los antropólogos Rodolfo Stavenhagen y María Eugenia Vargas. La so familia llegó a Méxicu fuxendo de l'Alemaña Nazi.
Estudió Ciencies de la Comunicación na Universidá Autónoma Metropolitana y guionismo nel Centru de Capacitación Cinematográfica, mesmu llugar nel qu'exerció como profesora.
El so trabayu enfocóse nes temes sociales de Méxicu, tales como la guerrilla o los movimientos armaos o estudiantiles, y tamién se dedicó a fomentar la exhibición d'una "identidá nacional" nel cine mexicanu. Stavehagen señaló la dificultá y la crisis pola falta de sofitu na que viven los cineastes mexicanos.
Participó na ellaboración de guión pa los llargumetraxes "Metanes la nada", d'Hugo Rodríguez (1992) y "De la cai" de Gerardo Tort (2000), película cola que llogró un Ariel al Meyor Guión, el premiu a la Meyor Ópera Prima del Festival de San Sebastián y la Diosa de Plata 2002. Volvió trabayar con Tort nel documental "La guerrilla y l'esperanza. Lucio Cabañas" nel 2005.
Cargos
Nel 2007, foi nomada direutora del Institutu Mexicanu de Cinematografía (IMCINE), onde tamién foi direutora d'Espardimientu y Promoción. Tamién fundó y dirixó les primeres trés ediciones del Festival Internacional d'Escueles de Cine, y coordinó el Festival Internacional de Video y Artes Electróniques Vid@rte.
Foi miembru del Sistema Nacional de Creadores, de la xunta directiva del Festival de Cine pa Neños y presidenta de l'Asociación de Muyeres nel Cine y la Televisión en Méxicu.
IMCINE
Na so xestión como direutora de IMCINE, Stavenhagen optó por caltener un presupuestu modestu.Sicasí, la Secretaría de la Función Pública sancionar ya inhabilitó pa ocupar cualquier cargu públicu mientres diez años. L'ex-secretariu téunicu del Fondu d'Inversión y Estímulos al Cine (Fidecine) foi multáu cola mesma inhabilitación.
Nel 2013, dempués de ser direutora del IMCINE, retomó la so carrera como guionista y escritora, retomando'l guión de Lucio Cabañas.
Premios
El gobiernu francés dio-y la Condecoración de les Artes y les Lletres, pol so llabor como promotora de la cultura francesa al traviés del so trabayu en elFestival de Cine Francés en Acapulco.
Sport Club Corinthians Paulista
El Sport Club Corinthians Paulista ye un club brasilanu de fútbol, fundaú'l 1 de setiembre del añu 1910.
Historia
El conxuntu "corintianu" viste de color blancu y negru, polo que se los conoz col nomatu de "alvinegros". La segunda equipación ye de color negru con pequeños bordaos blancos. El Corinthians ye conocíu popularmente como "Timão" o "Coringão" y posee la segunda mayor hinchada de Brasil con cerca de un 13,2% de la preferencia nacional - o 33 millones d'hinches.
Xueguen nel estadiu Paulo Machado de Carvalho, tamién llamaú Pacaembu, que tien capacidá pa 37.500 persones. El so presidente actual ye Andres Sanches y el so entrenador Mano Menezes.
El 14 de xineru de 2000 ganen la primera edición de Copa Mundial de Fifa xugada nel Estadiu Maracanã (brasil). Ganen al Vasco da Gama en penales.
Palmarés
Nel historial futbolísticu cunta con:
Kerkouane
El llugar de Kerkouane (Karkouan كركوان) ta asitiáu sobre la mariña oriental de Tunicia, na península del Cabu Bon, 12 quilómetros al norte de Kélibia, na gobernación de Nabeul.
El sitiu foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 1985. La declaración protexe una ciudá y una necrópolis púnica. Son los únicos exemplos d'arquiteutura púnica que nun sufrieron cambeos per parte de civilizaciones posteriores. La ciudá foi, probablemente, destruyida y abandonada mientres la primer guerra púnica, na metá del sieglu III e. C. y nun foi reconstruyida polos romanos.
Kerkouane ye una de les ciudaes púniques más importantes xunto con Cartago, Hadrumetum y Útica y pervivió mientres cerca de 400 años.
Escavaciones
El descubrimientu del allugamientu foi debíu al azar; ye atribuyíu a Pierre Cintes y Charles Saumagne nel añu 1952.
La primer escavación sistemática foi empecipiada en 1953 so la direición de Cintes (entós inspeutor de les antigüedaes púniques en Túnez). L'ausencia de cerámica romana dexa optar pola hipótesis d'un sitiu prerromanu (nesti casu púnicu). El descubrimientu d'una copa xónica dexa fechar la fundación averada del llugar escontra'l sieglu VI e. C.
Mientres el periodu de 1957 a 1961, tres la independencia de Túnez, la organización y el control de los trabayos son confiaos a los téunicos del Institutu Nacional d'Arqueoloxía y d'Arte. Magar el númberu de operarios ye considerable, la salida de científicos tres el fin del Protectoráu Francés en Túnez provocó que les escavaciones llindar a sacar a la lluz diversu restos y a la recoyida del material. El conxuntu de los oxetos atopaos esponer nel muséu instaláu nes cercaníes.
De xunetu de 1965 al 1966, les escavaciones son efectuaes nel marcu d'un seminariu internacional entamáu pol Centru de la Busca Arqueolóxica ya Histórica. En xunetu de 1976, M'hamed Hassine Fantar volvió efectuar escavaciones, que dexaron sacar a la lluz el santuariu púnicu más grande de tol Mediterraneu occidental. Nel intre del seminariu internacional de 2001, les muertes d'una capiya que depende del gran templu vienen arriquecer les conocencies sobre l'arquiteutura relixosa de Kerkouane y de la población púnica.
Estes escavaciones son la única fonte d'estudiu, n'ausencia d'informaciones escrites. Dexen pensar que los líbicos habitaron el llugar antes de la instalación de la cultura púnica. Magar el topónimu Kerkouane ye utilizáu pol usu, el verdaderu nome de la ciudá nun puede ser determináu.
Ciudá
La ciudá cubre una superficie d'aproximao ocho hectárees y calcúlase-y una población averada de 2000 habitantes. Anque asitiada na vera del mar Mediterraneu, nun dispón de puertu: los barcos y los pescadores debíen d'abelugase en dos caletas asitiaes cerca de la ciudá mientres los barcos mayores podíen atracar nel puertu de Aspis, actual Kélibia.
Los barrios residenciales y los edificios públicos, civiles y relixosos tán dispuestos según un planu d'urbanismu ellaboráu dientro de la muralla constituyida por dos recintos separaos por una cai entemedia. Les cais crúciense ortogonalmente ya imponen una cuadrícula a la ciudá. L'arquiteutura estremar pola diversidá de los materiales y les téuniques de construcción utilizaos.
El sistema hidráulicu urbanu ye notable: disponía de drenaxe d'agües puerques, la cisterna, les canalizaciones esculpíes pa les agües d'agua, etc. Cada casa tenía la so cuartu de bañu que taba asitiáu cerca del antepar d'entrada, y non de les habitaciones, y que'l so pavimentu yera de mosaicos.
Dos grandes santuarios púnicos tán asitiaos nel corazón de la ciudá y non na periferia como xeneralmente ye'l casu pa les ciudaes romanes. Más allá del perímetru de la ciudá pudiéronse escavar cuatro necrópolis, ente les que dos tán bien próximes a los cantiles. La del norte paez ser acutada a neños que fueron soterraos en jarras depués depositaes en fuexos, mientres la del sur foi acutada pa la inhumación d'adultos que fueron direutamente soterraos en fuexos. Les otres dos necrópolis tienen bóvédas clásiques con una escalera, un dromos y una cámara funeraria ellaborada con piedra arenisca y que'l so moblame funerariu ye importante y asemeyáu al de Cartago.
Bibliografía
right|270px|thumb|Aséu en Kerkouane.
Flavia Serena
Flavia Sele yera miembru de la dinastía teodosiana y sobrina y fía adoptiva de Teodosio I.
Poco primero de la muerte del so tíu en 395, él alcordó'l so matrimoniu col so magister militum, Flavio Estilicón. Moró na corte del so primu, Honorio. Ellí escoyó una esposa pal poeta de la corte, Claudiano, y fíxose cargu de la media hermana de Honorio, la so prima Gala Placidia. Ella y Estilicón tuvieron un fíu, Euquerio, y dos fíos, María y Termancia, coles cualos casóse Honorio de manera socesiva.
Accipiter novaehollandiae
Accipiter novaehollandiae ye una especie d'ave Ave de presa rapaz diurna de la familia Accipitridae nativa d'Australasia.
Descripción
left|thumb|Morfo blancu
Ye una especie polimórfica, el morfo gris tien la cabeza y el llombu de color gris maciu, les puntes de les ales escures, el pechu y la cola de gris barrado, y les partes inferiores blanques. La forma blanca ye la única ave rapaz nel mundu que ye dafechu blanca.
Distribución y hábitat
Los sos hábitats preferíos son los montes nos montes altos y cerca de los cursos d'agua nes costes norte, este y sureste d'Australia, Tasmania y escasamente n'Australia Occidental, les islles menores de la Sonda, les Moluques, Nueva Guinea y les Islles Salomón.
Alimentación y reproducción
Xeneralmente aliméntense de mamíferos como coneyos, zarigüeyas y esperteyos. Tamién pueden comer aves, pequeños reptiles y inseutos. Les femes, por cuenta del so tamañu, pueden atrapar preses más grandes que los machos.
Formen pareyes pa tola vida, reproducir de xunetu a avientu. Añeren n'árboles altos nuna plataforma de palos y cañes con una depresión central forrada con fueyes verdes. La fema fai una puesta de 2 ó 3 güevos, que son guariaos mientres aproximao 35 díes. Los pitucos abandonen el nial 35-40 díes dempués de la eclosión. La fema ye xeneralmente responsable de la incubación de los güevos y l'alimentación de los mozos. El machu fai la mayor parte de la caza.
Tosantos
Tosantos ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de Montes de Oca, partíu xudicial de Briviesca.
Xeografía
A 42 quilómetros de la ciudá de Burgos, toma una estensión d'unos 5,74 km² y cuenta con una población de 56 habitantes (2007).
Ye una de les poblaciones que s'atopen nel Camín de Santiago.
Heráldica
Los Tosantos traen por arma: N'oru, un espín, arrincáu de sinople, frutado de gules y acompañáu de cinco palas, de sinople.
L'estudiu del escudu heráldicu familiar nos "fala" de quien formaron l'orixe de la familia T., pos esa yera la so función, la de manifestar a los demás los sos elementos diferenciales. Los esmaltes de l'arma de los T. apregonen los siguientes Valores: l'Oru ye símbolu del Sol, orixe de la vida, les sos carauterístiques espirituales correspuenden a la fe, clemencia, templanza, caridá y xusticia, per otra parte dichu esmalte señala a la familia cola felicidá, l'amor, la nobleza y la rellumanza, esto ye, ye'l más noble de los metales.
Década del 1130 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XIII e.C. - Sieglu XII e.C. - Sieglu XI e.C.)
Bamiyan (ciudá)
Bamiyan (Persa: باميان) ye una ciudá d'Afganistán, capital de la provincia del mesmu nome, Bamiyan. Ta asitiada nel centru'l país. Ye afamada pola so ciudá vieya, onde los Budes de Bamiyan tuvieron por dos milenios hasta la llegada los talibanes.