cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pizza
Ye un platu d'ellaboración artesanal na mayoría de los casos, magar que la industria alimentaria foi presentando, dende los años 1950, versiones como un alimentu confort nos supermercaos. Na actualidá, delles empreses distribúinla a casa.
Historia
Los antiguos griegos cubríen el pan plano con aceite, yerbes arumoses y quesos. Los romanos desenvolvieron la llibradura, un pan plano untáu con quesu y miel saborizáu con fueyes de lloréu.
La pizza moderna desenvolvióse haza'l sieglu na ciudá de Nápoles, llugar onde esisten les primeres referencies documentales alrodiu de los oríxenes d'una especie de tarta con tomate. En 1889 amestóse-y el quesu.
Dizse que na dómina del rei Fernandu I (1751-1825), la reina prohibiera la pizza na corte. Pero Fernandu, a quien-y estelaba, burllaba la orde amarutándose de plebeyu pa visitar a les escondidielles un barriu probe de Nápoles onde se preparar esta comida. Col tiempu confesó'l so gustu y la pizza convirtióse nun gran ésitu en toa Italia.
Etimoloxía
thumb|Pizza margarita thumb|Fornu de pizza
Según el Nuovo Dizionario Etimologico della Lingua Italiana, de Manlio Cortelazzo y Paolo Zolli, la pallabra pizza, que s'utilizaba nel añu 997 en llatín medieval de la ciudá de Gaeta y darréu foi topada nel pueblu Penne D'Abrazu en 1195, vien d'Alemaña. Nel antiguu alemán bizzopizzo significaba mordigañu y cachu de pan. Nel sieglu XII pizzo convirtióse en pizza ya indica "un pequeñu pan redondu y tienru", típicu de los pueblos lombardos.
Sicasí, los panes planos son una tradición per tol Mediterraneu. Quiciabes esti pan que tenía un antiguu orixe persa, fora introducíu na Magna Grecia (Italia meridional) polos primeros colonos griegos. Nel sieglu III e.C., la primer historia de Roma, escrita por Catón el Vieyu, menta una masa redondo tresnada con aceite d'oliva, yerbes y miel, enfornada sobre piedres». Atopáronse evidencies posteriores que daten del 79 d.C. nos restos de Pompeya. Les escavaciones arqueolóxiques sacaron a la lluz tiendes con una gran semeyanza a una pizzería moderna.
Carauterístiques
thumb|Pizza conxelada
Preparación
Pueden amestase ingredientes frescos a les pizzes preellaboraes y conxelaes, como un estra de mozzarella, tomate frescu, pimientos o condimentala con albahaca, oriéganu, ayu o pimienta y aceite d'oliva.
La masa de la pizza fresca pue caltenese mientres unes hores nun llugar frescu y non descomanadamente secu. Nes pizzeríes ye común tener delles bases de pizza yá conformaes llistes pa poner el restu d'ingredientes y enfornar. Los ingredientes, especialmente'l mueyu de tomate, al tener eleváu mugor allandiaríen la masa si nun se punxeren xustu nel momentu d'enfornar la pizza.
Enfornáu
En función del tipu de pizza (pizza fresca o conxelada; de masa fino o gruesa; según los ingredientes de cobertoria) y el tipu de fornu utilizáu na cocción (de lleña, eléctricu de piedra, eléctricu domésticu, etc) van ser necesarios tiempos más o menos llargos. Dende los 60 a 90 segundos que marca la tradición de les pizzes napolitanes clásiques hasta los aproximao 15 minutos que puede tardar n'enfornase una pizza ultraconxelada. En práuticamente toles pizzes ellaboraes apaez nel envase los tiempos encamentaos de cocción.
El calor tien de provenir tantu de la parte cimera como de la inferior del fornu. En fornos eléctricos vamos coneutar les resistencies inferiores y cimeres. En fornos de lleña la cúpula de los mesmos va dar calor por reflexón y por irradiación del calor absorbíu. En fornos con ventilación asistida (ventilador que mueve y parte l'aire caliente dientro del fornu) ye conveniente desconeutar esta función pos nun ameyora la cocción y pue resecar por demás la pizza y especialmente los ingredientes cimeros.
Cortar, sirvir y comer
Pa estazar la pizza y faer porciones pue utilizase un cortapizzes, un discu afiláu suxetu a un mangu y suspendíu pel centru de forma que puede xirar cortando la pizza por presión ensin abasnar los ingredientes nin esgañar la masa.
N'establecimientos tipu fast food lo común ye adquirir y consumir porciones de pizza. Tamién cuando'l formatu de la pizza ye grande y vase a compartir.
La forma tradicional de sirvir les pizzes redondes ye en porciones triangulares, les porciones son xeneralmente d'un sestu o un octavu del tamañu de la pizza completa.
Les pizzes rectangulares, típiques de la "pizza al taglio" (pizza a la corte) suelen cortase en formes regulares (cuadraos o rectángulos).
Gastronomía
thumb|Hai variantes de pizza en delles partes del mundu, qu'empleguen distintos ingredientes. thumb|Pizza al estilu americanu
La pizza convirtióse nuna comida rápida internacional, una y bones los ingredientes pueden afaese a los gustos llocales. Les pizzes con ingredientes «non tradicionales» conócense n'Estaos Xuníos como «pizza de gourmet» o estilu California. La pizza ḥawaiana ye un inventu alemán, y consiste nuna base de quesu y tomate con xamón (dacuando tocín) cubierta de rodaxes de piña.
Na ciudá de Buenos Aires esiste una variante conocida como "pizza de cancha" o "pizza popular" que consiste na masa cubierta de mueyu de tomate, ensin quesu, y fuertemente condimentada. Esti tipu de pizza véndenla vendedores ambulantes a la salida de los partíos de fútbol, magar que col tiempu la so ellaboración y comercialización foise estendiendo a toles pizzeríes porteñes.
Tyranomon
Tyranomon ye un personaxe ficticiu de los mangues, animes y videoxuegos de Digimon.
Tyranomon pretende paecese a un tiranosauriu rex, pero esisten delles diferencies. Les garres de los sos brazos y piernes son bien poderoses, ente que la fuercia d'un tiranosauriu basar nel so quexal. Amás, sacante'l banduyu blancu y una ristra d'escames verdes que va de la cabeza a la punta de la cola, el so color ye coloráu chillón.
Actuación na serie Digimon Adventure
Apaez xunto colos Monochromon como'l gruesu del exércitu d'Etemon, siendo controlaos por él contra los neños escoyíos. Probablemente fueron lliberaos tres la derrota del so amu.
Nota: Esiste tamién el digimon DarkTyranomon, que se supón ye la unión de Tyranomon con un virus, similar al ADN digievolución.
Gaspar Polanco
Gaspar Polanco Borbón foi un militar y políticu dominicanu.
Foi unu de los más notables xenios militares de la historia de la República Dominicana y exerció como la so 10º presidente. Dellos historiadores catalogar como "la primer espada" de la Guerra de la Restauración.
N'agostu de 1863 yá ostentaba'l rangu de xeneral, y asumió como Comandante en xefe Comandante en Xefe la conducción de la guerra restauradora pola so intelixencia natural, la so estraordinaria capacidá militar y sobremanera por ser l'únicu xeneral de l'antigua República.
Guerra de la Independencia
En 1844, participó na Guerra de la Independencia Dominicana, col rangu de coronel, destacar na Batalla de Talanquera y la Batalla del 30 de Marzu. Destacar nes campañes militares de la Llinia Noroeste con tropes de zones rurales. En 1848 foi xubíu a capitán y destináu a les unidaes de Caballería de la Llinia Noroeste, participando mientres esi añu y el de 1849, n'aiciones d'asediu, hostilización y ataques de les fuercies haitianes acantonaes na contorna a lo llargo del ríu Maguaca.
Aquel día Polanco ganara fama como soldáu de vanguardia, espertu conocedor del terrén de la contorna y yera utilizáu, y ser siempres como xefe d'esploradores y de vanguardia. Col rangu de teniente coronel y xefe de vanguardia destacar nes Batalles de Sabana Llarga y de Jácuba, polo que pola mesma dómina foi xubíu a xeneral de brigada. En 1858, ocupaba yá la xefatura militar de la Seición de La Peñuela.
Revolución de 1857
Bonaventura Báez yera consideráu por Gaspar Polanco y los sos homes como un enemigu de los intereses del Cibao yá que este causó la ruina de los tabaqueros y una grave crisis económica. En xunetu de 1857, el xeneral Gaspar Polanco encabezó una revolución xunto colos xenerales Domingo Mallol y Juan Luis Franco Bido qu'estableció un gobiernu paralelu con Jose Desiderio Valverde como presidente y con sede en Santiago. La capital, Santu Domingu, foi sitiada dende'l 31 de xunetu de 1857 hasta'l 13 de xunu de 1858
Periodu Anexón d'España
Como Xeneral de Brigada xefe de la Caballería y les Acutes Militares na Llinia Noroeste quedó Gaspar Polanco primeramente al serviciu d'España al peracabase l'Anexón, que sofitó convencíu por Pedro Santana. Neses funciones, so les órdenes del Xeneral José Antonio Hungría, Llugar teniente Gobernador na rexón norte, encabezó les fuercies españoles qu'escorrieron a los patriotes restauradores, ente los que s'atopaba'l so hermanu mayor Juan Antonio Polanco, qu'en febreru de 1863 intentaron empecipiar la guerra contra España
Guerra de la Restauración
A partir del 16 d'agostu'l brigadier español Manuel Buceta y los españoles son escorríos dende Capotillo al traviés de tola Llinia Noroeste por Pedro Pimentel, el so hermanu Juan Antonio Polanco, y Benito Monción. El coraxosu y esperimentáu guerreru asitiar al el so llau y llega con ellos pela rodiada de la ciudá de Santiago, que empezó a ser sitiada per miles d'homes.
Foi proclamáu Comandante en Xefe de les fuercies restauradores, por tolos caudiellos revolucionarios de la rexón. Foi aceptáu poles sos condiciones de valerosu y competente guerreru, por ser l'únicu xeneral de les campañes de la Independencia que tomaba parte hasta esi momentu nel movimientu, pol so pesu social, el so prestíu y la so autoridá.
La Batalla de Santiago
El 31 d'agostu de 1863 el Xeneral Gaspar Polanco llevantar dende Quinigua y dirixióse a tomar de Santiago. Lideró l'ataque a la ciudá de Santiago'l 6 de setiembre de 1863, que propúnxose prindar a sangre y fueu. Tomó la decisión d'amburar parte del pueblu de Santiago, arrodiando a la Fortaleza de San Luis nuna riega de llapaes y fumu.
La estratexa surtió l'efectu esperáu, yá que cuando la ciudá quedó en cenices, perdió valor estratéxicu pa los españoles que nun teníen d'onde abastecese, nin onde guarecer. Cuando los sitiaos na Fortaleza San Luis decidieron salir escontra Puerto Plata, escorriólos aprofiantemente, emboscándoles n'El Carril, y El Limón, provocando numberoses perdíes pa los españoles. En Gurabito venció a Hungría, Alfau y Buceta. En Puerto Plata, tamién venció a los españoles. Llibró otres batalles importantes pa la xesta restauradora.
Polanco algamó'l grau de Xeneralísimu pola so eficiencia y valor na Batalla de Santiago.
Presidencia de la República
La entrega de Polanco a la causa restauradora yera incuestionable. Nun aprobó l'actitú duldosa frente a les autoridaes españoles del gobiernu encabezáu por José Antonio Salcedo (Pepillo), quien s'había autoproclamado presidente de la República ensin l'aprobación de la mayoría de los restauradores. La revolución restauradora había pérdido dinamismu por causa d'actitúes desdexosu y movimientos sospechosos del presidente Salcedo. Influyíu pol so hermanu Juan Antonio, que yera ilustráu, encabezó la rebelión contra Salcedo y favoreció el so derrocamientu'l 10 d'ochobre de 1864..
En derrocando a Salcedo de la presidencia foi presidente de la República n'armes dende'l día 10 d'ochobre de 1864 hasta'l 24 de xineru de 1865. Mientres el so Gobiernu, Polanco tomó delles midíes bien positives pal país tantu en términos económicos como educativos. Ulises Espaillat foi'l so vice presidente,y el so gabinete incluia a los restauradores Máximu Grullón Salcedo y Silverio Delmonte na Comisión d'Interior y Policía; y al restaurador y poeta Manuel Rodríguez Objío na Comisión de Rellaciones Esteriores,
Ordenó a Gregorio Luperón a exiliar al ex-presidente Salcedo escontra Haití, pero les autoridaes haitianes nun la aceptaron. Pa nun arriesgar l'ésitu de la restauración y por cuenta de les intenciones de Salcedo de auspiciar la torna del caudiellu anexonista Bonaventura Báez, Polanco, cola aprobación de los demás restauradores, ordenó'l fusilamiento de Salcedo. A pesar del ésitu contundente de la xesta restauradora, la so aición contra Salcedo opacó la gloria de Polanco Borbón en ciertos círculos dirixentes.
Derrocamientu y muerte
Foi derrocáu de la presidencia por un movimientu que'l so hermanu Juan Antonio sofitó encabezáu por Pimentel, Monción y García, quien consideraben el so intentu de monopolizar el tabacu colos sos amigos y rellacionaos como una decisión arbitrario y dictatorial, y pasó a dedicase a les sos hatos y actividaes agropecuaries onde moraba n'Esperanza, Valverde.
Depués de restaurada la República, Polanco participó en dellos movimientos revolucionarios, como tolos de la so dómina, pa una simple sustitución del Gobiernu. Nuna aición armada en 1867 en defensa del gobiernu del Xeneral José María Cabral, primer presidente escoyíu por sufraxu universal, foi mancáu nun pie. Foi lleváu a recibir atenciones médiques a Santiago y depués treslladáu a la ciudá de La Vega, onde morrió aquexáu de tétanos, productu de la ferida recibida. El so hermanu mayor Juan Antonio siguió la llucha antianexionista contra Bonaventura Baez, lidereando a finales de 1873 una rebelión militar en Monte Cristi xunto con Ulises Heureaux que, anque foi encalorada, marcó l'empiezu del fin del so gobiernu de los seis años.
Los sos restos reposen nel Panteón Nacional.
Todiramphus saurophagus
Todiramphus saurophagus ye una especie d'ave coraciforme de la familia Halcyonidae que vive n'Indonesia, Papúa Nueva Guinea, y les islles Salomón.
Distribución y hábitat
Atópase nos manglares de les Moluques septentrionales, Nueva Guinea ya islles circundantes, como les islles Bismarck y les Salomón.
Les Roches-de-Condrieu
Les Roches-de-Condrieu ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vitamina C
La vitamina C, enantiómero L del acedu ascórbico o antiescorbútica, ye un nutriente esencialsobremanera pa los mamíferos. La presencia d'esta vitamina ye riquida pa un ciertu númberu de reacciones metabóliques en tolos animales y plantes y ye creada internamente por casi tolos organismos, siendo los humanos una notable esceición. El so defectu causa escorbutu n'humanos,  d'ende'l nome de ascórbico que se-y da al ácidu, y ye llargamente usada como aditivu alimenticiu pa prevenir esti postreru.
El farmacóforo de la vitamina C ye'l ion ascorbato. N'organismos vivos, el ascorbato ye un antioxidante, pos protexe'l cuerpu contra la oxidación, y ye un cofactor en delles reacciones enzimáticas vitales.
Los usos y requisitos diarios d'esta vitamina son orixe d'alderique. Afirmóse que les persones que peracaben dietes riques n'acedu ascórbico de fontes naturales, como frutes y vexetales son más saludables y tienen menor mortalidá y menor númberu d'enfermedaes cróniques. Sicasí, un metanálisis de 68 esperimentos confiables nos que s'utilizó la suplementación con vitamina C, y qu'arreya 232 606 persones, concluyeron que'l consumu adicional de ascorbato al traviés de suplementos puede nun resultar tan beneficiosu como se pensaba.
Historia
En 1937, el Premiu Nobel de Química foi concedíu a Walter Norman Haworth pol so trabayu na determinación de la estructura del ácidu ascórbico, compartíu con Paul Karrer, pol so trabayu sobre les vitamines y el premiu Nobel de medicina otorgar a Albert Szent-Györgyi polos sos estudios alrodiu de les funciones biolóxiques del ácidu ascórbico.
Biosíntesis
Una gran mayoría d'animales y plantes son capaces de sintetizar vitamina C, al traviés d'una secuencia de pasos enzimáticos (D-glucuronato, L-gulonato, L-gulonolactona, 2-ceto-L-gulonolactona y L-ascorbato), que converten la glucosa en vitamina C. La glucosa necesaria pa producir ascorbato nel fégadu (en mamíferos) ye estrayida del glucóxenu, por esto la síntesis de ascorbato ye un procesu glicólisis-dependiente(9). En reptiles y páxaros la biosíntesis ye llevada a cabu nos reñones.
Los humanos nun tener la capacidá enzimática de producir vitamina C. La causa d'esti fenómenu ye que la enzima del procesu de síntesis, la L-gulonolactona oxidasa ta ausente por cuenta de que'l xen pa esta enzima (pseudogén ΨGULO) ye defectuosu. La mutación nun ye letal pal organismu, por cuenta de que la vitamina C ye abondosa nes fontes alimentarias. Detectóse que les especies con esta mutación (incluyendo humanos) afixeron un mecanismu de reciclaje pa compensala.
La vitamina C puede absorbese como acedu ascórbico y como acedu dehidroascórbico a nivel de mucosa bucal, estómagu y yeyuno (intestín delgáu), depués ye tresportada vía vena porta escontra'l fégadu pa depués ser conducida a los texíos que lo rican. Escretar por vía renal (na orina), so la forma d'ácidu oxálico principalmente, por fieces esaníciase namái la vitamina ensin absorber.
Reparóse que la perda de l'habilidá pa sintetizar ascorbato ye sosprendentemente paralela a la perda evolutiva de l'habilidá pa menguar ácidu úrico. Ácidu úrico y ascorbato son fuertes axentes reductores. Esto condució a la suxerencia qu'en primates cimeros, l'ácidu úrico asumiera delles funciones del ascorbato. L'ácidu ascórbico pue ser aferruñáu nel cuerpu humanu pola enzima acidoascorbico-oxidasa.
Significancia biolóxica
La vitamina C ye un ácidu, igual que'l L-enantiómero del ascorbato, l'opuestu D-enantiómero nun tien significancia biolóxica. Dambes formes, tienen la mesma molécula estructural. Cuando'l L-ascorbato, (que ye un fuerte axente reductor), aplica la so función reductora ye convertíu a la so forma ferruñosa, L-dehidroascorbato, que puede ser amenorgáu de nuevu a la so forma activa L-ascorbato por aición enzimática del glutatión.
El L-ascorbato ye un azucre acedo débil, estructuralmente rellacionáu a la glucosa, lo cual asocede naturalmente yá que cada unu ta xuníu al ion hidróxenu, formando l'ácidu ascórbico o un ion metálicu formando entós el mineral ascorbato.
N'humanos, la vitamina C ye un potente antioxidante, actuando pa menguar el estrés oxidativo; un sustratu pa la ascorbato-peroxidasa, según un cofactor enzimáticu pa la biosíntesis d'importantes bioquímicos. Esta vitamina actúa como axente apurridor d'electrones pa 8 distintes enzimes:
Los texíos biolóxicos qu'atropen más de 100 vegaes el nivel sanguineu de vitamina C, son les glándules adrenales, pituitaria, timu, cuerpu lúteo, y la retina. Aquelles con 10 a 50 vegaes la concentración presente nel plasma inclúin el cerebru, bazu, pulmón, testículos, nódulos linfáticos, mucosa del intestín delgáu, leucocitos, páncrees, reñón y glándules salivares. Los Glóbulos blancos contienen 20 a 80 vegaes más vitamina C que'l plasma sanguineu, y la mesma fortalez la capacidá citotóxica de los neutrófilos (glóbulos blancos).
La vitamina C sirvi para:
Efeutos
La vitamina C ayuda al desenvolvimientu de l'absorción del fierro, a la crecedera y arreglu del texíu conectivo normal (piel más nidio, pola unión de les célules que precisen esta vitamina pa xunise), a la producción de coláxenu (actuando como cofactor na hidroxilación de los aminoácidos lisina y prolina), metabolización de grases, la cicatrización de feríes. La so falta causa'l escorbutu, tamién resulta esta vitamina un factor potenciador pal sistema inmune anque dellos estudios ponen en dulda esta última actividá de la vitamina C.
Pa persones con cálculos renales nun s'encamienta'l consumu de suplementos de vitamina C o n'altes dosis yá que pueden agravase los síntomes de la dolencia; esto asocede porque la vitamina C tresformar en oxalato nel cuerpu humanu, fomentando neses persones propenses la litiasis renal por cálculos de oxalato.
Indicaciones
La vitamina C ye esencial pal desenvolvimientu y caltenimientu del organismu, polo que'l so consumu ye obligatoriu pa caltener una bona salú.
Usos terapéuticos
Quien defenden el suministru d'altes dosis de vitamina C sostienen que la causa primaria de les enfermedaes vasculares ye'l defectu d'esta vitamina, lo que debilita la paré arterial de coláxenu. Secundariamente nes fisuras resultantes d'esi debilitamientu forma la placa arterial de lipoproteína(a) como mecanismu d'arreglu. El engrosamiento de les plaques causa al llargu plazu un estrechamientu arterial y trombosis.
Esta teoría basa la so credibilidá nel fechu de que los animales que sinteticen vitamina C nun presenten lipoproteína(a) en sangre nin tampoco sufren la enfermedá coronaria. Namái les poques especies que nun producen vitamina C, ente elles dellos primates y l'home, presenten estos trestornos. Esti importante fechu nun ye teníu en cuenta polos detractores de suministrar altes dosis de vitamina C pa prevenir les enfermedaes cardiovasculares.
En modelos animales intoxicaos con plomu, la vitamina C demostró “efeutos proteutores” sobre les anormalidaes muscular y nerviosu inducíes pola intoxicación con plomu. En fumadores, los niveles sanguíneos de plomu mengüen un 81 % en permediu, cuando son suplementados con 1000 mg de vitamina C, ente que 200 mg son inefectivos, suxuriendo que la vitamina C en suplementos puede ser una económica y conveniente ventaya p'amenorgar niveles de plomu en sangre. La revista de l'Asociación Americana Médica publicó un estudiu nel que concluyó, basáu nel analís de los niveles de plomu sanguineu en suxetos del estudiu NHANES III (Third National Health Examination Survey), que la rellación independiente ya inversa ente los niveles de plomu y vitamina C en plasma, de ser causal, podría tener implicaciones públiques en salú pal control de la intoxicación por plomu.
La vitamina C llindó la so popularidá como tratamientu pa los síntomes xeneraos por al autismu. Un estudiu en 1993, de 18 neños con autismu atopó l'amenorgamientu de dellos síntomes posterior al tratamientu con vitamina C.
Ensayos clínicos pequeños atoparon que la vitamina C podría ameyorar la cuenta, motilidad y morfoloxía de la espelma n'homes infértiles. Según ameyorar les funciones inmunes rellacionaes a la prevención y tratamientu d'enfermedaes acomuñaes a la edá.
Un estudiu preliminar publicáu nos Añales de Ciruxía de los EE. UU. atopó que l'alministración y suplementación con antioxidante usando α-tocoferol y acedu ascórbico amenorga la incidencia de falla orgánica y encurtia la estadía en UCI nesta cohorte de pacientes quirúrxicos críticamente enfermos.
L'ácidu dehidroascórbico, la principal forma de la vitamina C aferruñada nel cuerpu, demostró amenorgar los déficit neurolóxicos y mortalidá siguíes a accidentes cerebrovasculares, por cuenta de la so habilidá pa cruciar la barrera hematoencefálica, ente que la vitamina C o'l L-ascorbato nun llogra travesar esta barrera. Nun estudiu publicáu pol Proceedings of the National Academy of Sciences nel 2001, los autores concluyeron que “una estratexa farmacolóxica d'amontar los niveles cerebrales de ascorbato n'accidentes cerebrovasculares tien el potencial enorme pa representar la traducción oportuna d'investigación básica nuna terapia relevante p'accidentes cerebrovasculares n'humanos.
En xineru del 2007, la Food and Drug Administration (FDA) aprobó un ensayu de toxicidá fase I pa determinar dosis segures de vitamina C intravenosa, como posible tratamientu pal cáncer en quien s'escosaron otros tratamientos y opciones convencionales.
En febreru de 2007, un estudiu ensin controlar de 39 pacientes con cáncer terminal, amosó que sobre cuestionarios suxetivos, los pacientes reportaron un ameyoramientu en salú, síntomes del cáncer y funciones diaries dempués de l'alministración d'altes dosis de vitamina C intravenosa. El autores concluyeron que «anque esiste inda'l discutiniu en rellación a los efeutos anticancerosos de la vitamina C, l'usu de la mesma ye consideráu una terapia seguro y efeutivo p'ameyorar la calidá de vida de pacientes con cáncer terminal».
Década del 410 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu V e.C. ( Sieglu VI e.C. - Sieglu V e.C. - Sieglu IV e.C.)
Vitamina C
Usos terapéuticos
N'agostu del 2008, un artículu publicáu en Proceedings of the National Academy of Sciences por Mark Levine y collaboradores del Institutu Nacional de Diabetes y enfermedaes del Reñón, atoparon que la inyeición direuta d'altes dosis de vitamina C amenorga'l pesu y crecedera del tumor en 50 % en modelos de mures con cáncer d'ovariu, celebru y pancreáticu.
Otra indicación non menos importante ye'l consumu percima de la normalidá a efeutu de la so escreción na orina y acedala, pol calter acedu d'esta vitamina. Con ello preténdese facilitar la eliminación na orina y urea de compuestos más solubles en soluciones acedes.
Requisitos diarios
El ser humanu paez ser desaxeradamente eficiente na reutilización de la vitamina C, polo que los sos requisitos son 50 vegaes menores que nel restu de los primates. Al ser una vitamina hidrosoluble, la so eliminación pol reñón por diuresis ye desaxeradamente eficaz, polo que los escesos pueden esaniciase en menos de cuatro hores. Sicasí, hai una ciertu tresformamientu d'acedu ascórbico a acedu oxálico y el so sal oxalato de calciu, que ye bastante insoluble y puede crear cálculos renales. Asina 3 g de ascorbato inxeríos apaecen na orina como ascorbato (90 %), dehidroascorbato (6 %) y metabolitos diversos como 31 mg de oxalato. Tou ello fai qu'haya bien pocu consensu en cuál ye la cantidá mínima y la cantidá máxima. Prueba d'ello damos les siguientes referencies:
Anécdotes
Anque ye bien habitual creer qu'ayuda a recuperase meyor d'un resfriáu o una gripe, un estudiu realizáu por científicos italianos refutó esta afirmación, pero munchos otros estudios, otra manera, afirmaron qu'ameyora la capacidá del sistema inmunitariu. Lo que sí se sabe ye que'l déficit (como'l d'otres vitamines y compuestos esenciales) puede empiorar los síntomes y traer otros entueyos. De toes formes la vitamina C ye una de les vitamines qu'intervienen nel funcionamientu del sistema inmunitariu, como lo faen la vitamina A y la tiamina. Tamién ye bien importante como vitamina antioxidante, lo que d'una o otra manera protexe al nuesu organismu de radicales llibres o otres sustances tóxiques. Per otru llau, al ser hidrosoluble, el so escesu ye fácilmente esaniciáu na orina.
Como interés, puede señalase que la vitamina C namái ye esencial en dellos animales: los monos antropoides, l'humanu, que perdió la capacidá de sintetizala naturalmente nel so cuerpu; el ruiseñor chinu, una especie de trucha, les cobayas (conejitos d'indies o cuyes) y los esperteyos frugívoros.
Según el Centru Médicu Langone de la Universidá de Nueva York (Estaos Xuníos), los principales alimentos que contienen vitamina C son les freses (95 mg/taza), la papaya (85 mg/taza), el quivi (70 mg/pieza), la naranxa (70 mg/pieza) y el mangu (45 mg/taza), si comparen esos valores cola vitamina C del artuganciu va dase cuenta que los de Langone tienen intereses alimenticios. Tocantes a verdures, el pimientu crudu —colloráu o verde—, el brócoli y la col rizada tamién son ricos nesta vitamina. Daqué más lloñe queden l'aguacate (24 mg/pieza) y l'alcachofa (30 mg/pieza).
Llogru de vitamina C
left|150px|thumb|Procesu Reichstein. La vitamina C puede llograse de forma natural y sintética.
Les fontes naturales son el mesmu acedu ascórbico levógiro (isómero L-) y ascorbato de sodiu levógiro, presentes nos distintos alimentos.
De forma sintética puede llograse per mediu del procesu Reichstein, modificáu darréu por Kurt Heyns. Sicasí la mayor parte de la producción industrial mundial llograr por mediu d'otru cambéu más modernu del procesu, desenvuelta en China. Dambos procesos utilicen la fermentadura con microorganismos, polo que se llogra ensin problemes el isómero L-.
Fuentes de vitamina C
right|thumb|Anque esisten otros alimentos, más ricos en vitamina C (vease la tabla amiesta), los cítricos son una importante fonte natural d'esta vitamina. Toles frutes y verdures contienen dalguna cantidá de vitamina C. Nel siguiente llistáu apaecen aquellos con mayor concentración de vitamina C.
Concentración de Vitamina C (mg/100 g)
Sao Shwe Thaik
Biografía
Shwe Thaik foi educáu na Escuela d'Estáu Mayor Shan en Taunggyi. Depués ingresó al serviciu militar británicu mientres la Primer Guerra Mundial, y tamién sirvió nel Serviciu de Fronteres del Nordeste dende 1920 hasta 1923. En 1927, foi escoyíu como socesor del so tíu como Saopha de Yawnghwe pol Conseyu de Ministros de los Estaos Federaos Shan Xuníos. Trabayó nel serviciu militar dende 1939 hasta 1942.
Casóse cinco veces, la so esposa más conocida foi Sao Hearn Hkam, hermana del Saopha de Hsenwi (Theinni). Tuvo un total de trés fíos.
Rochetoirin
Rochetoirin ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Elton Divino Celio
Elton Divino Celio ye un futbolista brasilanu.
La Loge-aux-Chèvres
La Loge-aux-Chèvres ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Pablo Suárez García
Pablo Suárez García ye investigador, traductor al asturianu y académicu de la llingua asturiana, conocíu poles sos traducciones d'obres como Tirán el Blancu, coeditáu cola Acadèmia Valenciana de la Llengua, Proses profanes y la Tragèdia de Caldesa de Joan Roís de Corella. Tamién ye l'autor de la versión n'asturianu de Don Quixote de la Mancha. Enantes de ser nomáu académicu, tuvo participáu cola institución nes sos Xornaes Internacionales d'Estudiu y premiáu en delles ocasiones nos sos Concursos d'Investigación. D'otra banda, la so formación ye peramplia: Llicenciáu n'Inxeniería Superior de Telecomunicaciones, en Matemátiques y en Filoloxía Hispánica, amás de Doctor en Filoloxía pola Universidá d'Uviéu y Especialista en Filoloxía Asturiana.
En 2016, el Centru Asturianu de Madrid concedió-y el Premiu Urogallo na estaya d'asturianu.
Hospital académicu Nelson Mandela
L'Hospital académicu Nelson Mandela (n'inglés: Nelson Mandela Academic Hospital) ye un gran hospital provincial financiáu pol gobiernu que s'atopa nel centru de Mthatha en Sudáfrica. Ye un hospital de tercer nivel y forma parte del Complexu Hospitalariu Mthatha. Tá asociáu a la Universidá de ciencia y teunoloxía Walter Sisulu.
Los servicios hospitalarios inclúin serviciu d'urxencies, sala de Pediatría, Maternidá, Obstetricia / Xinecoloxía, Servicios Quirúrxicos, Servicios Médicos, Central d'Esterilización y Farmacia ente munchos otros,
Hemispingus calophrys
Hemispingus calophrys, ye una especie d'ave paseriforme, perteneciente al xéneru Hemispingus qu'integra la familia Thraupidae. Ye nativu de los Andes n'América del Sur.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos faldeos orientales de los Andes nel sur de Perú (sur de Puno) escontra'l sur hasta l'oeste y centru de Bolivia (La Paz y Cochabamba).
Habita nel sotobosque y nos cantos de viesques montiegues húmedes d'altitú, principalmente ente los 2900 y los 3500 msnm.
Chevron Corporation
Chevron Corporation ye una empresa petrolero d'Estaos Xuníos constituyida en 1911 en California, tres la disolución del trust Standard Oil, sol nome de Standard Oil of California. Nun periodu de más de cuarenta años, John D. Rockefeller llevó la Standard Oil a ser la compañía más grande del mundu mientres enforma tiempu.
Dispón d'importantes xacimientos petrolíferos y de gas natural, refineríes de petroleu y buques petroleros. Pol so volume de ventes (27.342 millones de dólares) ocupó en 1983 l'oncenu llugar ente les mayores empreses industriales del mundu d'economía de mercáu. En dichu añu llogró unos beneficios de 1.590 millones de dólares y emplegó a 40.000 trabayadores.
A empiezos de 1984 adquirió la propiedá de la Gulf Oil Corporation por un importe de 13.400 millones de dólares y camudó el so nome pol de Chevron, robla qu'en 1987 ocupó, pol so volume de ventes (26.015 millones de dólares), el 23º llugar ente les mayores empreses industriales del mundu d'economía de mercáu. En 2009 foi clasificada pola revista Fortune como la quinta empresa con mayor caudal monetariu del mundu.
Villamena
thumb|250px|[[Términu municipal de Villamena al respective de la provincia de Granada.]] 250px|thumb|Vista xeneral de Cónchar.
Villamena ye un conceyu español de la provincia de Granada, na comunidá autónoma d'Andalucía. En 2.016 cuntaba con 989 habitantes censaos. Pertenez a la contorna del Valle de Lecrín, a veres del ríu Dúrcal. Ta formáu pola fusión en 1974 de los nucleos de población de Cozvíjar y Cónchar. El conceyu ta allugáu nel nucleu de Cozvíjar.
Centros educativos
formáu por dos centros escolares, unu en Cozvíjar y otru en Cónchar. Cada centru tien dellos profesores fixos y los d'especialidaes compartir ente los dos centros.
ta na Casa de la Cultura de Villamena, en Cozvíjar. accesu a internet y formación básica totalmente gratuitu.
ta nel Colexu Rural de Villamena, n'horariu de tardes, unu en Cozvíjar y otru en Cónchar. La secretaría del Centru ta nel Conceyu. Les especialidaes que s'ufierten mientres el cursu 2010-2011 son: Música y Movimientu, Llinguaxe Musical, Guitarra, Pianu, Clarinete, Saxofón, Percusión y Flauta.
Converxencia Socialista de Madrid
Converxencia Socialista de Madrid foi un partíu políticu español d'ámbitu rexonal activu mientres la transición. Formáu a partir de Reconstrucción Socialista de Madrid, creáu en 1974, formó parte de la Federación de Partíos Socialistes, pero terminó decidiendo la so integración na Federación Socialista Madrilana del PSOE el 15 de mayu de 1977, poco primero de la celebración de les eleiciones xenerales de 1977, les primeres de la democracia. Taba lideráu por Enrique Barón y José Mariano Benítez.
Miembros de dichu partíu tuvieron darréu gran relevancia na política madrilano y español, como militantes del PSOE: Juan Barranco, alcalde de Madrid, Joaquín Leguina, presidente de la Comunidá de Madrid o José Barrionuevo, Ministru d'Interior. Tamién militaron en Converxencia Miguel Ángel Fernández Ordóñez o Emilio Llambo d'Espinosa.
Garry Marshall
Garry Kent Masciarelli foi un actor y cómicu d'Estaos Xuníos.
Roissard
Roissard ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Herbarium vivae eicones
Herbarium vivae eicones ye una obra escrita pol botánicu Otto Brunfels (1489-1535) y publicada en Estrasburgu en 1530. Foi'l primeru d'una serie de trataos sobre plantes que s'escribieron n'Europa naquel periodu nos que, magar s'utilizaba como base la indiscutible autoridá científica de De Materia Medica de Dioscórides, fuéronse añediendo en forma progresiva descripciones de nueves plantes de la rexones nes que los autores vivíen. thumb|right|Una de les llámines del yerbariu. [[Nymphaea alba.]] Esti yerbariu ye un llibru alrodiu de plantes melecinales, nel que se numberen les sustances producíes por estes y, en menor midida, de los animales y minerales con valor terapéuticu. Yera un llibru de "simples", entendiendo por esta pallabra una melecina que ta integráu por un únicu componente, procedente de la naturaleza, especialmente de les plantes.
A pesar de que namái Otto Brunfels figura como autor d'esti yerbariu como redactor de los testos, na publicación intervinieron Johann Schott, quien foi l'editor intelectual y financieru y Hans Weiditz, dibuxante de les ilustraciones que diversos grabadores trespasaron a xilografíes. La conexón ente l'editor y l'autor venía de dellos años enantes, y paez que foi Schott quien animó a Brunfels a empecipiar esti proyeutu. Como precedente del Herbarium puede considerase la edición en 1529 d'una traducción llatina de De Materia Medica, editada por Brunfels y realizada nes prenses de Schott. El proyeutu del yerbariu tuvo qu'empecipiase bastante enantes de la publicación d'esta obra, una y bones el dibuxante y los grabadores precisaron ensin dulda más d'un añu pa la creación de les xilografíes; si considérase amás que Brunfels aprovechó'l testu de Dioscórides pa redactar los comentarios a cada planta, ye probable que dambos llibros formaren parte d'un mesmu proyeutu.
Ello ye que los estudiosos qu'afondaron nel testu d'esti yerbariu coinciden n'afirmar que presenta poca orixinalidá frente al so modelu griegu (De Materia Medica). Hai casos inclusive en que Brunfels equivocar na identificación de delles plantes, y n'otros casos nun pudo incorporar nengún datu, yá que nun ta descrita nel de Dioscórides. Por ello aportuna en que foi Schott el principal responsable del proyeutu, y quien encargó direutamente les ilustraciones, teniendo Brunfels qu'afaese a la seleición yá fecha. Los dos primeros tomos de la obra publicar n'Estrasburgu en 1530 y 1532, el terceru en 1536, cuando yá Brunfels finara. Foi traducíu al alemán a partir de 1532.
Percima del testu compiláu por Brunfels, ye de valorar la calidá de los dibuxos de Hans Weiditz, unu de los grabadores más importantes d'aquel momentu, de la Escuela de Durero, qu'afitó nueves fórmules de veracidá y guapura pa los herbarios impresos, y que fixeron del Herbarium vivae eicones una obra de referencia básica nel mundu de la ilustración botánica. Caltuviéronse dibuxos pintaos a l'acuarela de les ilustraciones de la obra, posiblemente fechos por Weiditz, por que sirvieren de modelu pal coloriáu posterior de los grabaos nel mesmu taller. Nun hai qu'escaecer que'l color ye un elementu identificador importante nuna planta, polo que, el fechu de que los exemplares fueren coloriaos nun tenía una connotación de luxu, sinón de descripción científica. Pero l'eleváu costu de los exemplares coloriaos fizo que parte d'ellos vendiérense ensin allumar. Weidetz nun collaboró yá na edición del tercer tomu de la obra, cuando yá Brunfels finara, polo que l'imprentador tuvo qu'allegar pa la ilustración d'esti tomu a grabaos tradicionales de los herbarios del sieglu XV.
Bonfoh Abass
El-Hadj Bonfoh Abass (lliteralmente ahb-ASS-BOHN-foh)  foi un políticu de Togu, que foi'l presidente interín d'esi país del 25 de febreru de 2005 hasta'l 4 de mayu de 2005. Foi'l presidente de l'Asamblea Nacional de Togu dende 2005 hasta 2013.
Herbarz: Ginak Bylinar
Herbarz: Ginak Bylinar, ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu y naturalista nacíu en Siena Pietro Andrea Gregorio Mattioli y espublizáu nel añu 1562.
Década del 420 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu V e.C. ( Sieglu VI e.C. - Sieglu V e.C. - Sieglu IV e.C.)
La Loge-Pomblin
La Loge-Pomblin ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Romagnieu
Romagnieu ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Masakazu Tashiro
Masakazu Tashiro (田代 真一; ) ye un futbolista xaponés.
Década del 430 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal del sieglu V e.C. ( Sieglu VI e.C. - Sieglu V e.C. - Sieglu IV e.C.)
Australian Blonde
Biografía
Col primer single estrayíu del so álbume debú, “Chup Chup”, algamen l'estrellatu, camudando ser l'himnu de la xeneración indie d'entamos los 90 n'España, el so son pop mecíu con distorsiones de guitarra (riffs) caltriaren fondo. El tema nun tardó n'asoleyar al públicu gracies a que yera parte de la banda sonora de la película Historias de Kronen, y llueu d'un anunciu de Pepsi. Asina, ceo empezaren a fichar grupos asemeyaos en muchos sellos independientes, empezándose a falar del Xixón Sound ("son Xixón") y, nési paralelismu, Xixón camudó a ser el Seattle español, pues l'indie nel nuesu país tuvo una repercusión asemeyada al grunge nos Estados Xuníos ente una mocedá farta del son mainstream.
Col amiestu en 1995 del batería avilesín Paco Martínez, la banda permanéz estable hasta 2003, siempre contando cola collaboración na escuridá del “cuartu blonde”, Paco Loco, guitarrista y productor mexicanu, afincáu n'España. Dende esi tiempu Australian Blonde ficha pola discográfica RCA y publiquen tres discos que los afiten como una de les bandes más importantes del panorama rock nacional. Pasen tola década de xira y per grandes festivales como'l FIB, el “Doctor Music” o el “Festimad”, amás de componer les bandes sonores de los cortometraxes Rondadores Nocturnos 3 (1998) y Rondadores Nocturnos 2 (1999), dambos dirixíos por Aure Roces.
Tres un conciertu en Nueva York conocen a Steve Wynn, col que publiquen un álbum compartíu en 2000. Dende entós publicaren dellos discos y EP con éxitu más moderáu, pero aínda patente, pues siguen apaeciendo n'esbilles, llenando sales en festivales importantes como'l de Benicàssim, etc. En 2004 reeditóse l'álbum Pizza Pop, al que se-y sumaren nuevos cantares que daquella fueren descartaos.
En marzo de 2012 sal un tema de so na película de [•Rec]3. Nel 2003 Tito Valdés dexa la banda, siendo sustituyíu por Pablo Errea, músicu navarru viniente de grupos como “Ritual de lo Habitual”, “Greenhouse Effect” o “Edwin Moses”.
Grupos rellacionaos
Fran Fernández tien otros proyeutos musicales paralelos: La Costa Brava y Francisco Nixon.
Convolvulus prostratus
Convolvulus prostratus ye una planta herbal perteneciente a la familia Convolvulaceae.
Distribución
Shankapushpi, en ayurveda ye una bona yerba contra estos trestornos, tien, según la mayoría de les fontes, ye  Convolvulus pluricaulis, pero dalgunos dicen que l'auténtica Shankapushpi ye Clitoria ternatea.
Taxonomía
Convolvulus prostratus foi descritu por Jacques Denys Choisy y espublizóse en Species Plantarum 1: 153. 1753. Convolvulus: nome xenéricu que procede del llatín convolvere, que significa "enredar". prostratus: epítetu llatín que significa "prostada".
Roussillon (Isère)
Roussillon ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cacatuidae
Les cacatúes son les 21 especies d'aves psitaciformes que pertenecen a la familia Cacatuidae, la única familia de la superfamilia Cacatuoidea. Al pie de les superfamilies Psittacoidea (loros verdaderos) y Strigopoidea (loros de Nueva Zelanda) formen l'orde de les Psittaciformes. L'allugamientu de les cacatúes nuna familia separada ye un fechu que nun s'alderica, anque munchos otros aspeutos de los llinaxes de los psitaciformes vivos nun tán resueltos. La familia ta distribuyida principalmente por Australasia, estendiéndose dende les Filipines y les islles d'Indonesia oriental que pertenecen a la Wallacea hasta Nueva Guinea, Australia y les islles Salomón. El so nome provién de la pallabra malaya pa designar a estes aves: kaka(k)tua, que de la mesma, según distintes versiones, pue ser que venga de kaka, «loru», y tuwah, que ye una voz imitativa del so cantar; o bien, de kakak, «hermana», y tua, «vieya», significando daqué según «hermana mayor».
Les cacatúes suelen alimentase de granes, tubérculos, bulbos, frutos, flores y inseutos. Con frecuencia alimentar en grandes bandaes, principalmente cuando lo faen nel suelu. Les cacatúes son monógames y añeren en buecos de los árboles. Delles especies de cacatúes viéronse afeutaes adversamente pola perda d'hábitat, particularmente pol amenorgamientu de llugares de anidamiento cuando los árboles de gran tamañu son valtaos. Sicasí otres especies afixéronse bien a los cambeos realizaos por humanos y son consideraes plagues pa l'agricultura.
Son mascotes populares, al igual que los loros, a pesar de ser difíciles de curiar, ser ruidoses y tender a ser menos manses qu'estos. La cacatúa ninfa ye por enforma la especie de cacatúa más frecuente en cautividá y tamién la de cuidos más fáciles. Les cacatúes blanques son más comunes en cautividá que les negres. Delles especies tán amenaciaes por sufrir el tráficu d'especies y ser prindaes na naturaleza con destín a ser mascotes.
Taxonomía
right|thumb|[[Calyptorhynchus latirostris|Cacatúa aciaga piquicorta nel zoo de Taronga, Sydney, Australia.]] right|thumb|[[Lophochroa leadbeateri|Cacatúa abanderada en vuelu.]] left|thumb|Les [[Probosciger aterrimus|cacatúes enllutaes tienen un picu fuerte y les mexelles coloraes. Son les cacatúes de mayor tamañu yá que miden ente 55–60 cm de llargu y 910–1200 g. ]] El grupu de les cacatúes foi primeramente definíu como una subfamilia, Cacatuinae, dientro de la familia de los loros, Psittacidae, pol naturalista inglés George Robert Gray en 1840, con Cacatua como xéneru tipu. Esti grupu foi alternativamente consideráu como una familia o una subfamilia por diversu autoridaes. L'ornitólogu estauxunidense James Lee Peters na so obra de 1937 Check-list of Birds of the World, y Sibley y Monroe en 1990 caltener como una subfamilia, ente que l'espertu en loros Joseph Forshaw clasificar como familia en 1973. Estudios d'ADN posteriores indicaron que la primer caña en dixebrase de los loros ancestrales foi la superfamilia de los loros de Nueva Zelanda, Strigopoidea, siguíos poles cacatúes (superfamilia Cacatuoidea), agora un grupu bien definíu o clado, dixebráu de los loros verdaderos, la superfamilia Psittacoidea, qu'entós se diversificaron en toles especies de loros, papagayos, cotorres y periquitos estendíes pol hemisferiu sur.
Les rellaciones ente caúna de les especies de cacatúes nun tán dafechu desvelaes, y los datos disponibles nun sofiten la división de la familia en subfamilies. Fueron especialmente difíciles los allugamientos de la cacatúa gang gang (Callocephalon fimbriatum) y la cacatúa ninfa (Nymphicus hollandicus). El llabrador y ornitólogu aficionáu John Courtney reparó en 1996, qu'a diferencia de les demás cacatúes, los xuveniles d'estos dos especies banciaben les sos cabeces cuando mendigueaban comida como los loros. Los investigadores estauxunidenses David M. Brown y Catherine A. Toft secuenciaron y compararon el so ADN mitocondrial en 1999, y atoparon que dambes especies taben emparentaes más cercanamente col xéneru de cacatúes negres que coles cacatúes blanques. Esto oldeaba col allugamientu propuestu por y ornitólogu australianu Richard Schodde de la cacatúa gang gang nuna subfamilia Cacatuinae xunto a les cacatúes blanques, y colos analises realizaos pol investigador Dwi Astuti d'un segmentu de β-fibrinogenes de les cacatúes, que tamién asitiaba a la cacatúa gang gang ellí.
Los xéneros Eolophus, Lophochroa y Cacatua formen un clado estremáu. Les especies d'esti clado presenten hipomelanismo y nun amuesen dimorfismu sexual. Les rellaciones dientro del clado tán bien establecíes, col xéneru Eolophus (cacatúa galah) como una caña basal de los otor dos xéneros Lophochroa y Cacatua que seríen los más estrechamente emparentaos ente sigo. El xéneru Cacatua ye de la mesma estremáu en dos subxéneros Licmetis y Cacatua, esti postreru denomináu de cutiu como cacatúes blanques, anque'l términu cacatúes blanques tamién s'aplica al xéneru completu, ya inclusive a tol clado.