cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trirreme
Atarazanas
Nos puertos militares los edificios más peculiares yeren los tinglaos o arsenales portuarios. Na segunda metá del sieglu IV e. C., había 372. Estes estructures allargaes, dotaes de graes que conducíen a l'agua y que taben xuníes a pares pol techado, ocupaben casi por completu la llinia de la mariña de los dos puertos menores (82 en Muniquia y 196 en Zea) Apoderando los tinglaos de Muniquia había una llomba que cuntaba con una fortaleza dende la que se controlaba una amplia franxa de tierra y de mar.
La paré posterior de los tinglaos yera continua y disponía de fileres de columnes llises de piedra, qu'escurríen hasta'l mar, formando les particiones ente les graes. Cada par de columnes sofitaba un techu con gablete. Cada ciertu espaciu, un muriu sólidu estremaba los tinglaos. Esta estructura bastante abierta apurría la ventilación necesaria pa ensugar les embarcaciones. Tamién se tenía en cuenta la seguridá y la prevención de quemes. Les graes yeren plataformes baxes d'unos 3 m d'anchor cortáu nel llechu de roca, de seición plana, y completaes con albañilería, que formaben una rimada que llegaba hasta'l mar. Sobre elles arremolcábase o ensobiaba'l trirreme. Sobre les graes asitiábense tueros de madera, con un gradiente de 1 a 10. Los tinglaos tienen 40 m de llargor y unos 6 m d'anchor ente les fileres de les columnes.
Reconstrucciones modernes
thumb|left|150px|Birreme na Columna Trajana. Los monumentos figuraos son importantes, pero impónense delles observaciones preliminares sobre l'usu que se debe faer. De primeres, ye necesariu estremar curioso les dómines. Asina, nun pueden emplegase, sinón con muncho precuru y toles reserves, los birremes representaos na Columna Trajana pa la reconstrucción del trirreme. Per otra parte, los barcos antiguos que figuren n'obres modernes, fueron polo xeneral dibuxaos por artistes que nun conocíen el destín de los distintos apareyos, y que, poro, cometieron omisiones y errores.
Concepciones errónees hasta'l sieglu XIX
El autores antiguos nun dexaron una descripción precisa del trirreme, y nel presente nun hai nenguna certidume sobre la forma exacta d'esti navío. Los últimos descubrimientos dexen, sicasí, refugar dellos modelos propuestos nel pasáu.
thumb|Seición errónea d'un trirreme.
Inclusive nel sieglu XX, pudieron vese circular dibuxos erróneos de trirremes que nun tienen en cuenta toles fontes disponibles.
El Olympias
En 1988, llevar a cabu los primeros ensayos con 170 remeros voluntarios: El Olympias consiguió algamar una velocidá de nueve nuedos, pero namái mientres unes cuantes decenes de metros. En 1994 fixéronse otres pruebes. Les resultancies paecen confirmar la disposición con tres remos movíos cada unu por un remeru, la falta d'esperiencia de la tripulación y la so más grande talla media (unos 20 cm) que la de los remeros de la dómina que torgaben reproducir el rendimientu de les sos naves. En 2004, el Olympias tresportó la llapada olímpica mientres la ceremonia d'inauguración de los Xuegos Olímpicos.
Enllaces esternos
griegu antiguu Vocabulariu náuticu del griegu antiguu.
Mantry
Mantry ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
República Romana
La República romana (en llatín: Rēs pūblica Populī Rōmānī, Rōma o Senātus Populusque Rōmānus) foi un periodu de la historia de Roma carauterizáu pol réxime republicanu como forma de gobiernu, que s'estiende dende'l 509 e.C., cuando se punxo fin a la Monarquía romana cola espulsión del últimu rei, Lucio Tarquinio el Sobeyosu, hasta'l 27 e.C., fecha en que tuvo'l so entamu'l Imperiu romanu.
La República romana consolidó la so poder nel centru d'Italia mientres el sieglu V a. C. y nos sieglos IV y III a. C. impúnxose como potencia dominante de la península itálica sometiendo a los otros pueblos de la rexón y enfrentándose a les polis grieges del sur. Na segunda metá del sieglu III a. C. proyeutó'l so poder fuera d'Italia, lo que la llevó a una serie d'enfrentamientos coles otres grandes potencies del Mediterraneu, nos que ganó a Cartago y Macedonia, anexonándose los sos territorios.
Nos años siguientes, siendo yá la mayor potencia del Mediterraneu espandióse el so poder sobro les polis grieges; el reinu de Pérgamu foi incorporáu a la República y nel sieglu I a.  C. conquistó les costes d'Oriente Próximu, entós en poder del Imperiu seléucida y pirates. Mientres el periodu que toma'l final del sieglu II a.  C. y el sieglu I a.  C., Roma esperimentó grandes cambeos políticos, provocaos por una crisis consecuencia d'un sistema avezáu a dirixir namái a los romanos y non afechu pa controlar un gran imperiu. Nesti tiempu intensificóse la competencia poles maxistratures ente l'aristocracia romana, creando irreconciliables quebres polítiques que solmenaríen a la República con trés grandes guerres civiles; estes guerres terminaríen destruyendo la República, y desaguando nuna nueva etapa de la historia de Roma: l'Imperiu romanu.
Chinu hui
El idioma huī tamién conocíu como Huizhou (en chinu 徽话 ó 徽州话 pinyin Huīzhōo huà, lliteralmente la fala de Huizhou) ye una llingua sinítica falada por unos 4,2 millones de persones. La so condición aldericar ente los llingüistes, dalgunos clasificar dientro del chinu wu, como'l chinu gan, y otros que lo estremen como una caña primaria del chinu. Los sos mayores falantes son los de la etnia hui del cual el procedi'l so nome.
El Hui falar nun área pequeña en comparanza con otres variedaes del chinu: pela redolada de la rexón histórica de Huizhou, cerca d'una decena de montes al sureste d'Anhui, amás, un pocu más nes vecines Zhejiang y Jiangxi. A pesar de la so pequeña distribución xeográfica, el hui amuesa un altu grau de variación interna. Ye por esta razón que'l billingüismu y el plurillingüismu son comunes ente los falantes de hui. Al igual que toles otres variedaes del chinu, entá esiste muncho discutiniu alrodiu de si'l hui ye un idioma o un dialeutu.
Dialeutos
El hui puede estremase en cinco dialeutos:
Los dialeutos de hui pueden variar d'una aldega a otra. La xente d'aldegues distintes (inclusive nun mesmu condáu o pueblu) polo xeneral non pueden entendese.
Comparanza léxica
Los numberales en distintes variedaes de chinu hui son: ! GLOSA ! Shexian !! Xiuning !! Jixi !! Wuyuan !! PROTO- HUI
Dalian Atkinson
Dalian Robert Atkinson foi un futbolista británicu. Xugaba de delanteru y el so primer equipu foi'l Ipswich Town.
Atkinson foi un delanteru de grandes condiciones físiques. Xugó mientres la so carrera futbolística n'Inglaterra n'equipos como'l Ipswich Town, Sheffield Wednesday, Aston Villa y Manchester City. Tamién xugó en munchos equipos estranxeros: n'España na Real Sociedad, en Francia col Metz, en Turquía col Fenerbahçe, n'Arabia Saudina col Al-Ittihad, y en Corea del Sur col Daejeon Citizen y Jeonbuk Hyundai Motors.
Atkinson finó'l 15 d'agostu de 2016 en siendo amoriáu con un táser pola policía xunto a la casa del so padre en Telford.
Orixe y entamos
Dalian Atkinson nació en 1968 na llocalidá inglesa de Shrewsbury nuna familia d'orixe afrocaribeño y creció na vecina llocalidá de Telford; dambes del condáu de Shropshire.
El so primer equipu profesional foi'l Ipswich Town, al que llegó siendo un adolescente en 1985. Col Ipswich Town llogró xubir a la Primer División del fútbol inglés.
En 1989, el mánager Ron Atkinson llevar al Sheffield Wednesday por 450.000 llibres esterlina onde formó una bona dupla delantrera xunto con David Hirst mientres una única temporada. Anque ufiertó un bon rendimientu y xugar práuticamente tou en Lliga col Sheffield Wednesday llegando a marcar 10 goles nun pudo evitar el descensu del so equipu. En perdiendo la categoría'l Sheffield decidió vendelo a la Real Sociedad por 1,7 millones de llibres esterlines.
Real Sociedad
Atkinson convertir nel primer xugador de raza negra de la hestoria de la Real Sociedad. Por cuenta de esti fechu foi moteyáu como El Txipiron, pola afición de la Real. Na Real Sociedad xugó una única temporada, la 1990-91. Na Real formó la tripleta de xugadores estranxeros xunto colos sos compatriotes John Aldridge y Kevin Richardson. La Real venía de clasificase la temporada anterior pa la Copa de la UEFA, pero cuayó una temporada bien irregular, inesperada una y bones l'equipu reforzárase con al respective de la temporada anterior. Esaniciada de la Copa del Rei na primera eliminatoria y de la UEFA na segunda, na Lliga acabó nel 13º puestu en llogrando reconducir una situación inicial complicada y flirtear col descensu. Por contra l'equipu llogró delles sonaes victories a casa mientres esa temporada, ante'l Barcelona, Real Madrid y Valencia; la única vegada que llogró eso nuna mesma temporada.
El papel de Atkinson na Real foi irregular. Cuayó dellos grandes partíos dando muestres d'una velocidá endiablada y marcó goles a tolos equipos grandes de la Lliga (Barcelona, Real Madrid, Valencia, Atléticu Madrid). Sicasí tuvo otres actuaciones muncho más discretes xeneralmente ante rival de menor rellumón. En llinies xenerales cabo dicir que cumplió en demasía yá que llogró unos bonos númberos; en 30 partíos xugaos marcó 12 goles. Llogró convencer a l'afición donostiarra col so rendimientu y esta coyó-y ciñu y convertir n'unu de los sos ídolos.
Sicasí la direición de la Real Sociedad recibió una ufierta del fútbol inglés que dexaba al club práuticamente recuperar la inversión realizada un añu antes y decidió tresferilo. Nun quedaron del tou claros cuálos fueron los motivos que favorecieron la marcha de Atkinson por menos dineru del que costó, teniendo en cuenta'l potencial qu'amosara. Cabo citar que'l nuevu entrenador de la Real Sociedad, llegáu a metá de temporada, el tamién británicu John Toshack, prefería utilizar el dineru de la venta de Atkinson pa fichar una tripleta de xugadores estranxeros d'otru perfil y al so gustu. De fechu col dineru de la venta de Atkinson pagóse parte del fichaxe de los portugueses Oceano y Carlos Xavier y del bosniu Meho Kodro; trés xugadores que dieron un rendimientu bien bonu na Real mientres los siguientes años. Tamién se citaron los problemes d'adaptación de Atkinson y supuestos problemes extradeportivos del xugador, del que se comentó que foi denunciáu por dar se a la fuga en pillando a una vieya. Esta hestoria circuló per San Sebastián llargamente anque la prensa nun se fixo ecu de la mesma. El mesmu Atkinson faló sicasí años más tarde de que'l racismu que sufrió mientres la so estancia n'España foi'l principal motivu de qu'abandonara esta lliga tres solo un añu d'estancia.
Aston Villa
Atkinson xunir al Aston Villa por £1.6 millones en xunetu de 1991. Mientres la so estancia nel Aston Villa formó una recordada pareya de delanteros xunto con Dean Saunders, que llegaría un añu más tarde procedente del Liverpool. La sociedá Saunders-Atkinson romper en 1995 cuando dambos xugadores fueron vendíos a clubes turcos – Saunders al Galatasaray y Atkinson al Fenerbahçe por £1.7 millones.
Atkinson ye principalmente recordáu pol fantásticu gol que marcó al Wimbledon nuna victoria por 3:2 a casa'l 3 d'ochobre de 1992. Esti gol ganó'l concursu del gol de la temporada del programa Match of the Day mientres la temporada inaugural de la Premier League (1992-93). Esa primer edición de la Premier League, el Aston Villa foi subcampeón, nun siendo capaz d'igualar esta resultancia dende entós. Atkinson tamién consiguió la distinción de ser l'autor del primer gol del Aston Villa na Premier League, cuando marcó un tardíu gol del empate nel 1:1 contra'l Ipswich Town na xornada inaugural d'esa temporada.
L'otru finxu pol que ye recordáu Atkinson ente l'afición del Aston Villa producir na final de la Copa de la Lliga de 1994 cuando marcó'l gol de la victoria contra'l Manchester United. Con anterioridá marcara dos goles nes semifinales contra'l Tranmere Rovers (unu nala día y otra a la vuelta).
Restu de la so carrera
En 1995 Dalian Atkinson foi trespasáu al fútbol turco siendo inda un xugador con caxé y valoráu. Sicasí nun tuvo ésitu y nun consiguió asitiase nel so nuevu equipu. Empezó una etapa de clara decadencia de Atkinson que probó suerte en numberosos equipos de bien diverses lligues ensin consiguir volver al nivel qu'amosara nel Aston Villa.
Mientres la so pertenencia al Fenerbahce pasó por dos cesiones, la primera al FC Metz de la Lliga Francesa, onde nun xugó y con posterioridá al Manchester City, entós daquella na First Division (segundu nivel del fútbol inglés), onde xugó solo 8 partíos y marcó 2 goles.
En 1997 una vegada rematáu'l so contratu col Fenerbahce marcar a xugar a la exótica lliga saudina, onde militó nel Ittihad FC de Jeddah mientres dos temporaes.En permaneciendo dellos años ensin equipu acabó finalmente xugando na K League de Corea del Sur onde colgó les botes en 2001.
Seleición nacional
Foi internacional cola Seleición nacional de fútbol d'Inglaterra B en 1 ocasión. El so únicu partíu foi'l 27 de marzu de 1990 nel partíu amistosu Irlanda-Inglaterra (4:1). Atkinson foi l'autor del gol inglés en dichu atopo.
Muerte
Atkinson finó mientres la madrugada ente'l 14 y el 15 d'agostu de 2016, mientres trataba d'entrar a la casa del so padre en Telford nun aparente estáu de embriaguez. La policía foi avisada d'esti fechu por vecinos y allegó al llugar, onde en circunstancies inda non esclariaes dispararon al ex-xugador repitíes vegaes con una pistola taser pa inmovilizalo. Por cuenta de los disparos el xugador sufrió un paru cardiaco y finó camín al hospital.
Robert Noyce
Robert Norton Noyce (12 d'avientu de 1927 – 3 de xunu de 1990), moteyáu "l'Alcalde de Silicon Valley", co-fundador de Fairchild Semiconductor en 1957 y d'Intel en 1968. Reconózse-y (xunto a Jack Kilby) como l'inventor del circuitu integráu o microchip, motor de la revolución de los ordenadores personales, y por dar a Silicon Valley esti nome. Noyce escurrió métodos práuticos pa producir microprocesadores o CPU en masa y consideróse-y un modelu pa una xeneración entera d'entamadores.
Biografía
Activu mientres tola so vida, Noyce esfrutaba lleendo a Hemingway, pilotando'l so propiu aeroplanu, volando en nala delta o buciando. Creía que la microelectrónica siguiría avanzando en complexidá y sofisticación muncho más allá del so actual estáu, y plantegaba de cutiu la cuestión del usu de la teunoloxía per parte de la sociedá. Na so última entrevista, a la entruga de que fadría si fuera "emperador" de los Estaos Xuníos, Noyce contestó, ente otres coses, que "...aseguraríame de que tuviéramos preparando a la próxima xeneración pa espolletar nuna era d'alta teunoloxía. Y eso significa llevar la educación de los más desfavorecidos tanto como a un nivel d'estudios de posgráu".
Primeros años
Noyce nació'l 12 d'avientu de 1927 en Burlington, Iowa nuna familia con fondos raigaños históricos. Yera fíu del Reverendu Ralph Brewster Noyce, pastor de la Ilesia congregacional, clérigu y superintendente acomuñáu de la Conferencia d'Ilesies Congregacionistas de Iowa ente los años 1930 y 1940, siendo'l terceru de cuatro hermanos  El so padre graduóse en 1915 nel Doane College, en 1920 nel Oberlin College, y en 1923 nel Chicago Theological Seminary. La so madre, Harriet May Norton, graduada en 1921 nel Oberlin College, yera fía del reverendu Milton J. Norton, un pastor Congregational, y de Louise Hill, describióse como una muyer intelixente y enérxico.
Nel branu de 1940, cuando tenía 12 años, construyó un pequeñu aeroplanu col so hermanu, que llanzaron dende'l teyáu de los establos del Grinnell College. Más tarde construyó una radio a partir de cero y motorizó el so trinéu soldando un motor d'una vieya llavadora con una héliz na parte posterior del mesmu.
Educación
Creció en Grinnell, Iowa, asistiendo a les escueles locales. Cuando taba en secundaria paecía tener talentu en ciencies y en matemátiques, y nel últimu añu fixo'l cursu preparatorio de Física. Graduóse en 1945 y entró a la universidá nel Grinnell College na seronda d'esi mesmu añu. En 1949 llicencióse en Física y Matemátiques en dicha universidá y en 1953 doctorar en Física nel Institutu Teunolóxicu de Massachusets.
Mientres taba na universidá, Noyce asistió con fascinación a les clases de física de Grant O. Gale, amosando entá más interés pola materia cuando Gale enseñó a los sos alumnos dos de los primeros transistores inventaos nel llaboratoriu de Bell. Grant Gale suxuriólu que fixera'l doctoráu nel MIT, como de fechu asocedió. Dende los sos díes escolares los compañeros llamábenlu "Roberto'l rápidu" por cuenta de la so notable axilidá mental.
Carrera profesional
Dempués de graduase nel Institutu Teunolóxicu de Massachusetts en 1953, el so primer trabayu foi como inxenieru investigador na Philco Corporation en Filadelfia (Pennsylvania), trabayu que dexó en 1956 al xunise a William Shockley del Llaboratoriu de Semiconductores Shockley en Mountain View, California una división de Beckman Instruments. En 1957, dempués de delles diferencies respeuto la calidá de la so xestión, formaría la corporación Fairchild Semiconductor col grupu llamáu «los ocho traidores». Según Sherman Fairchild, l'apasionada forma na que Noyce espunxo la so visión foi la razón que lu llevó a crear la nueva corporación.
Noyce y Gordon E. Moore fundaron Intel en 1968 dempués d'abandonar Fairchild Semiconductor. Arthur Rock, presidente de la xunta d'Intel y principal inversor de la compañía, afirmó que l'ésitu d'Intel dependía de trés persones: Noyce, visionariu nacíu pa inspirar, Moore, virtuosu de la teunoloxía, y Andrew Grove, el téunicu reconvertíu en científicu de la xestión. Col so estilu relaxáu de xestión, Noyce apurrió a Intel el calter qu'adoptara en Fairchild Semiconductor. Ente otres coses, trataba a los emplegaos como una familia, valorando y fomentando el trabayu n'equipu, animando a los emplegaos a siguir el so instintu, lo que fizo que munches investigaciones llegaren a bon puertu. Una de les más afortunaes foi la supervisión realizada a Ted Hoff, inventor de lo que produciría la siguiente revolución: el microprocesador. Tamién evitaba los privilexos de los executivos (como coches d'empresa, aparcamientos reservaos, aviones privaos o oficines con moblame corporativu) en favor d'un ambiente de trabayu distendíu y menos ríxidu. D'esta miente llograba que tol mundu cooperara, convirtiéndose nun modelu pa les futures xeneraciones de direutores executivos d'Intel. Otra manera, Andy Grove, tamién direutor executivu d'Intel, pensaba que yera necesariu maximizar la productividá de los emplegaos y buscaba los fallos pescudando de cuenta que dacuando rayaba na intimidación. Tantu a él como a la compañía llegóse-yos a conocer pol lema "Solo los paranoicos sobreviven". Grove consideraba a Noyce como un "bon tipu" pero básicamente ineficaz y anti-competitivu. Supuestamente, esa diferencia d'estilos foi la causa de numberosos resfregones ente dambos.
Na última etapa de la so vida foi presidente y direutor executivu de Sematech Inc, una organización ensin fines d'arriquecimientu que s'entamó como un consorciu ente'l gobiernu de los Estaos Xuníos y catorce fabricantes, pa intentar poner la teunoloxía americana de fabricación de semiconductores al nivel de la xaponesa.
Vida personal
En 1953, casóse con Elizabeth "Betty" Bottomley, cola que tuvo cuatro fíos. Dempués de que se divorciaren en 1976, y recibiendo la metá de los bienes del matrimoniu, camudar al estáu de Maine, nel nordeste de los Estaos Xuníos, convirtiéndose nuna de les principales filantrópas y coleicionistes d'arte de dichu estáu.
El 27 de payares de 1974, Noyce casóse en segundes nupcies con Ann Schmeltz Bowers, la primer direutora de personal d'Intel y primer vicepresidenta de recursos humanos d'Apple. Anguaño continua'l so llabor como presidenta y conseyera al mandu de la Fundación Noyce.
Muerte
El 3 de xunu de 1990, Noyce sufrió un ataque al corazón na so casa, finando pocu dempués nel Centru Médicu de Seton, n'Austin.
Premios y legáu
En xunetu de 1959 inscribió la patente d'un tipu de circuitu integráu. Por esti trabayu independiente sobre'l circuitu integráu, rexistráu unos meses más tarde que los del so primer inventor, Jack Kilby, y pol impautu que tuvieron les sos aplicaciones nel mundu dambos recibieron la reconocencia de trés presidentes de los Estaos Xuníos.
Amás foi destinatario d'otros premios, como la Medaya Nacional de Teunoloxía dau por Ronald Reagan en 1987, y el concedíu pola Academia Nacional d'Inxeniería, apurríu por George H. W. Bush en 1989. Nel bicentenariu de la llei de patentes, celebráu en 1990, recibió la Medaya en reconocencia a la so carrera, conxuntamente con Jack Kilby y John Bardeen ente otros.
La universidá onde estudió, Grinnell College, púnxo-y el so nome al edificiu de la facultá de ciencies.
Con motivu del cumpleaños númberu 84 de Robert Noyce, Google diseñó un logotipu especial n'honor al co-fundador d'Intel.
Nel so enfotu investigador, llegó a rexistrar hasta quince patentes rellacionaes col campu de la electrónica y los microprocesadores.
La Fundación Noyce foi creada pola so familia en 1991. Esta fundación dedicar a ameyorar la educación pública en matemátiques y ciencies nos niveles de primaria y secundaria.
Psarocolius cassini
Psarocolius cassini, filomena chocoana, filomena del Baudó o conoto de mantu castañu (Psarocolius cassini) ye una especie d'ave de la familia Icteridae, endémica de les tierres baxes aledañes a les serranías del Baudó y los Saltos, nel Topetó, Colombia.
Hábitat
Vive nel monte húmedu, en planicies ente'l nivel del mar y los 365 m d'altitú, con preferencia polos montes sobre suelos arenosos.
Descripción
En permediu, el machu mide 46,5 cm de llargor, la fema 40 cm. Presenta un parche de piel desnudo rosáu en cada mexella. El plumaxe de la corona, la nuca el gargüelu, el pechu y el banduyu, ye negru. L'envés, los lladrales y les nales zarraes son de color castañu. La primaries tienen puntes corites. La cola ye de color mariellu llimón con plumes centrales negres. El picu ye cónicu, negru, con punta de color anaranxáu.
Alimentación
Aliméntase de frutos y inseutos. Busca alimentu en grupos de 2 a 10 individuos, na canopia, dacuando en bandes mistes con Psarocolius wagleri.
Zaanstad
thumb|240px|Krommenie, Wormerveer y Wormer.
Zaanstad ye un conceyu de la provincia de Holanda Septentrional, nos Países Baxos. Forma parte del área metropolitana d'Ámsterdam (pertenez a la comunidá de conceyos Stadsregio Amsterdam) y el so nucleu de población principal ye Zaandam. Otros centros urbanos son Assendelft, Koog aan de Zaan, Krommenie, Westzaan, Wormerveer y Zaandijk. La fundación de Zaanstad tuvo llugar en 1974 tres la unión de los siete ciudaes mentaes. Ye la decimoquinta ciudá del país por númberu d'habitantes.
El gobiernu municipal de Zaanstad consta de trenta y nueve escaños, gobernaos na actualidá pol PvdA.
Provincia de Ragusa
Ragusa (n'italianu Provincia di Ragusa) foi una provincia de la rexón de Sicilia, n'Italia. Desapaeció alministrativamente en 2015. La so capital yera la ciudá de Ragusa.
Tien una área de 1.614 km², y una población total de 295.246 hab. (2001). Hai 12 conceyos na provincia (fonte: ISTAT, vease esti enllaz).
Conceyos
Ragusa taba compuesta por 12 conceyos: Acate, Chiaramonte Gulfi, Comiso, Giarratana, Ispica, Modica, Monterosso Almo, Pozzallo, Ragusa, Santa Croce Camerina, Scicli y Vittoria.
Teri Weigel
Teresa "Teri" Susan Weigel ye una actriz porno y playmate d'Estaos Xuníos.
Primeros años
Weigel, nació en Fort Lauderdale, y creció en Deerfield Beach. Empezó a trabayar como modelu na so adolescencia, apaeciendo nel catálogu de Saks Fifth Avenue ente otros llugares.
Carrera
La so primer apaición na portada de Playboy de la edición de payares de 1985, y depués foi'l Playmate d'abril de 1986. Weigel tamién apaeció en dellos videos de Playboy. Darréu tuvo dellos papeles menores en cine convencional, incluyendo Predator 2 y Marked for Death, y de fechu delles apaiciones como "Jade" na serie Casaos con fíos. Tamién foi la segunda Playmate n'apaecer na revista Penthouse, dempués d'Ursula Buchfellner, en payares de 1985. Tamién trabayó mientres un tiempu nel Bunny Ranch onde terminó en setiembre de 1998.
Weigel sufrió un grave accidente de coche n'agostu de 1990, resultando mancada nel pescuezu y nel llombu que riquió de cinco intervencines quirúrxiques; Casi coles mesmes, Weigel y Playboy alloñar nos sos negocios. La resultancia llevó a Weigel a la quiebra, viose obligada a vender la so casa y camudase a un apartamentu.
Weigel decidió dedicase al cine porno como mediu pa ganar dineru, y la so entrada na industria foi asistida polos sos vecinos d'apartamentu, produciendo películes p'adultos. La so primer película foi Inferno en 1991, coprotagonizada con Marc Wallice. Como resultáu d'ello, Weigel entró na llista negra de Playboy en 2000, Playboy demandó a Weigel pol usu del logo de Playboy nel so sitiu web.
En 2005, Weigel foi una de les munches actrices porno incluyíes nel Salón de la Fama AVN nos Premios AVN, los premios más importantes de la industria que se celebren añalmente en Las Vegas.
A partir de setiembre de 2009, Weigel taba trabayando como Chica Bikini en botes d'arriendu de pesca en Fort Pierce, Florida.
Vida personal
Casóse con Murrill Maglio n'avientu de 1986.
Castrillo-Tejeriego
Castrillo-Tejeriego ye un conceyu d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 35,98 km² con una población de y una densidá de  hab/km². La mayoría de la población dedícase a l'agricultura, magar qu'entá queda dalgún pregueru d'oveyes. Ye popular la matanza del gochu pública que se fai a cabu a entamos de marzu.
Aberdâr
Aberdare (en galés Aberdâr) ye un pueblu industrial nel condáu municipal de Rhondda Cynon Taf nel distritu de Glamorgan, Gales del Sur, asitiáu na confluencia (como implica'l nome) ente los ríos Dar y Cynon. La población según el censu de 1991 yera de 31.619. Atopar a 4 milles al suroeste de Merthyr Tydfil y a 24 milles al noroeste de Cardiff. De ser, al principios del sieglu XIX, una simple villa nun distritu agrícola, el llugar creció rápido en población por cuenta de la bayura de carbón y de fierro, y la población de tola parroquia (que pa 1801 yera de tan solo 1486) amontóse diez vez mientres la primer metá del sieglu. Dende entós hai ablayáu, por cuenta de la perda de la mayor parte de la industria pesao.
Les fundiciones fueron abiertes en Llwydcoed y Abernant en 1799 y 1800 respeutivamente, siguíes por otres en Gadlys y Aberaman en 1827 y 1847. Estes dexaron de trabayar dende 1875. Dempués d'esto, la industria metalúrxico foi representada por trabayos de hojalatería, pero pa esta dómina la economía de la ciudá taba apoderada pola industria carbonífera. Hubo amás delles empreses ladrilleras y cerveceres. Mientres la segunda metá del sieglu XIX, fueron feches diverses meyores a la obra pública del pueblu, que se convirtió, a pesar de les sos vecines fábriques de carbón, nun placentero llugar pa vivir
Arenys de Lledó
Arenys de Lledó, en catalán, o Arens de Lledó, en castellán, ye un conceyu de la provincia de Teruel na contorna de Matarraña, na Comunidá Autónoma d'Aragón, España. Tien una población de 217 habitantes (INE 2008) y la so estensión ye de 34,27 km².
El pueblu de Arens de Lledó asítiase na zona más oriental de la provincia de Teruel, nuna fastera montascosa, a la ribera del ríu Algars, que marca la llende cola Tierra Alta y la comunidá autónoma de Cataluña. Nesa ribera, atópase'l Galeró, que ye un llugar de baños bien frecuentáu polos sos habitantes y los visitantes.
Destaca nel so conceyu la Ilesia de l'Asunción de La nuesa Señora, de construcción gótica de sillería (a. XIV y XV) que tien un arcu pasadizo d'orixe medieval. Nel prebisterio tópase una escultura decorativa de dos pexes, emblema d'esta villa. Esta ilesia foi declarada "Bien d'Interés Cultural el 8 de febreru de 1983".
Arens de Lledo atópase bien próxima a Horta de San Juan (Tarragona), conocida per un sitiu por ser la entrada al Parque Natural Els Ports y, por otru, porque Picasso pasó una temporada ellí y empecipió la so etapa cubista. A pocos quilómetros alcuéntrase la capital cultural del Matarraña, Calaceite, llugar frecuentáu por artistes.
Historia
En 1.785 foi estremada colos privilexos de villa.
Edá del bronce y periodu íberu
Foi'l primer asentamientu humanu al campu. Atopáronse nel términu municipal, unos túmulos funerarios íberos que s'atopen en bien bon estáu de caltenimientu y que pueden ser visitaos.
Dómina islámica
Caltiénse'l cálcer” (del ár. hisp. assúdd, y esti del ár. clás. sudd). Pallabra d'orixe árabe que significa 'barrera', siendo esta habitual p'alzar el nivel d'un caudal o ríu col fin de derivar parte d'esti caudal a les acequias.
Edá Media
Xubir a la ermita al traviés d'un senderu flanqueado por cipreses perantiguos. Nel llugar atopa un primitivu eremitorio.
Edá contemporánea
La guerra civil española de (1936 a 1939) tamién solmenó a esti pueblu y nesa dómina l'archivu municipal foi quemáu pudiéndose salvar solamente los llibros del rexistru civil. Na cercana llocalidá de Gandesa, Terra Alta, atópase'l centru d'estudios de la Batalla del Ebro. Por cuenta de la posguerra y a les grandes xelaes, producióse un movimientu emigratoriu, en busca de nueves oportunidaes de trabayu, principalmente escontra Barcelona y el so área metropolitana y Valencia.
Economía
D'antiguo, en Arens de Lledó, tola actividá agrícola ya industrial d'esta población del Matarraña, xiraba redolada al cultivu de la olivar y l'estracción del aceite. Tolos pueblos de la zona teníen dellos molinos d'aceite. Nel Valle del Matarraña en 1950 había 55 molinos, trés de los cualos en Arens de Lledó, güei yá sumíos o inservibles. L'agricultura ye la principal fonte d'ingresos. Tamién esisten pequeños fataos y granxes d'engorde. Destaquen los cultivos de la olivar, l'almendral y la vide. L'actividá empresarial basar nel turismu. Esiste una ufierta de cases rurales y hostales, según pequeños negocios y una cooperativa agrícola.
Demografía
La población del conceyu baxó notablemente, dende los 759 habitantes en 1900, pasando polos 595 en 1950 y los 232 nel 2002. Debíu al curiosu paisaxísticu d'esti conceyu, nun momentu amontóse llixeramente'l censu de población, con persones veníes dende otres comunidaes autónomes y dende l'esterior, principalmente de países europeos. Pero, anguaño'l descensu sigue y a 31 d'avientu de 2015, según l'Institutu Aragonés d'Estadística, había 206 persones censaes.
Cine
Nesti pequeñu conceyu atópase un cine que proyeuta películes pa los socios de l'Asociación Cultural El Galeró. Esti local dispón d'un escenariu recién reformáu, onde se preve realizar obres teatrales y actuaciones musicales.
Naturaleza
El ríu Algars atopar ente Cataluña y Aragón. Ye un afluente del ríu Matarraña. Marca les llendes de la Comunidá d'Aragón y Cataluña. Nél puédense atopar: llondres, cámbaros autóctonos, madrillas, tortúes y barbos culirrojos. El Algars forma nel so percorríu, resquiebros naturales qu'almacenen agua y convídennos al bañu nos díes calorosos del branu. Bien conocíes les sos piscines naturales, ente les que merez destacar: el galeró, zona de baños utilizada por habitantes y visitantes d'esti guapu conceyu.
Con suerte, vamos acolumbrar dalguna cabra hispánica y seguro que vemos esguiles. Si faemos un percorríu nocherniegu ye posible que cruciemos con dalgún gatu montés, martalena ya inclusive col foín.
Giro d'Italia 2009
El 92ᵘ Giro d'Italia apostar ente'l 9 y el 31 de mayu de 2009 sobre 3.395,5 km, dende Venecia hasta Roma.
La 1ᵉʳ etapa foi una contrarreló por equipos de 20,5 km alredor de Venecia. Esta ciudá volvió acoyer la salida del Giro dempués de que hai 12 años viera partir el Giro d'Italia 1997 y Milán, 20 años dempués, nun foi final de carrera. Remató en Roma con una contrarreló individual.
Nesta edición conmemoró'l centenariu del primer Giro d'Italia, en 1909, y pasó per otros países como Austria, Francia y Suiza.
La 9ª etapa, con entamu y final en Milán, foi percorrida a un ritmu lentu porque según dellos ciclistes el circuitu urbanu yera demasiáu peligrosu. Amás, vieno precedida de la grave cayida de Pedro Horrillo na etapa anterior colo que'l mieu nos ciclistes aumentó.
Equipos participantes
Tomaron parte na carrera 22 equipos: 16 de categoría UCI ProTour (toos sacante'l Euskaltel-Euskadi, Cofidis, Le Crédit en Ligne y Française des Jeux que tornaron la so "plaza fixa"); más 6 equipos de categoría Profesional Continental (Cervélo Test Team, Team ISD, Acqua & Sapone-Caffè Mokambo, LPR Brakes-Farnese Vini, Xacobeo Galicia y Serramenti PVC Diquigiovanni-Androni Giocattoli). Formando asina un pelotón de 198 ciclistes, con 9 corredores cada equipu (cerca de la llende de 200 establecíu pa carreres profesionales).
A poques feches del entamu l'equipu Fuji-Servetto de categoría ProTour foi'l postreru almitíu na llista de participantes antes d'esperar a la decisión del TAS (que probablemente-yos diba a obligar a convidalo como asocedió na Tirrenu-Adriáticu y Milán-Sanremo); y finalmente refugóse la idea de crear un equipu fundíu ente'l LPR Brakes-Farnese Vini y el Serramenti PVC Diquigiovanni-Androni Giocattoli, polo que definitivamente los equipos participantes fueron::
Franco Pellizotti, sanción posterior
El 8 de marzu del 2011 el TAS dio a conocer que decidiera sancionar con dos años de suspensión a Franco Pellizotti por dopaxe, sofitando asina l'usu del pasaporte biolóxicu como métodu pa la llucha antidopaxe.
El TAS ordenó coles mesmes la so esclusión de toles carreres nes que participara a partir del día de les sos resultaos anómales nel pasaporte biolóxicu. La principal consecuencia d'esa decisión sería que-y fueren anulaos les sos destacaes resultaos de 2009: el so segundu puestu nesti Giro d'Italia sería para Carlos Sastre (quien xubiría asina, tres les descalificaciones de Danilo Di Luca y el mesmu Pellizotti por dopaxe, del cuartu al segundu puestu final), la so victoria nel Blockhaus mientres esi Giro pasaría a manes de Stefano Garzelli y el maillot del monte del Tour de Francia a manes d'Egoi Martínez.
Aberaeron
Aberaeron (del galés Aberaeron, que significa boca del ríu Aeron, que deriva del galés mediu, masacre, que dio nome a Aeron, dios galés de la guerra ) ye una ciudá balneariu nel condáu de Ceredigion en Gales. Tien una mariña an la Badea de Cardigan. El pueblu foi construyíu en 1805 nel estuariu del ríu Aeron. Lleva'l nome de Aeron, una diosa antigua de guerra. Atopar ente Aberystwyth y Aberteifi (Cardigan) y anguaño la llocalidá tien una población de 1500 habitantes.
Historia
L'actual ciudá foi entamada y desenvuelta a partir de 1805 pol reverendu Alban Thomas Jones Gwynne. El puertu construyóse sofitándose na industria de la construcción naval nel sieglu. Un grupu de cases d'obreros y una escuela fueron construyíes nel llau norte de la badea. Los buques de vapor siguieron visitando'l puertu hasta la década de 1920, pero, nos últimos años, convertir nun pequeñu puertu pa les embarcaciones de recréu. L'estuariu tamién ta travesáu por una ponte piatonal de madera.
L'artesanía foi una parte importante de la vida de la llocalidá. La información rexistrada nos direutorios comerciales amuesa qu'en 1830, anque inda nun se desenvolviera dafechu como puertu, había en Aberaeron un fabricante de llana, un zapateru, un panaderu, un molín de maiz, un ferreru y fabricante de pala, dos carpinteros de ribera y un fabricante de sombreros.
A finales de la década de 1890, un teleféricu alimentáu a mano, el Aeron Express foi construyíu pa tresportar a los trabayadores al traviés del puertu cuando la ponte foi baltáu poles inundación. La estructura foi recreada na década de 1980 como una atraición turística que s'enllargó hasta'l final del branu de 1994.
L'arquiteutura de Aberaeron ye inusual nesta parte rural de Gales, ta construyíu alredor d'una plaza principal d'elegantes edificios d'estilo Regencia arrexuntaos alredor del puertu. Foi una obra de Edward Haycock, un arquiteutu de Shrewsbury. Dellos edificios d'esta zona fueron d'abondu interés como p'amosase en dalgunos de los sellos postales británicos. Castell Cadwgan
Castell Cadwgan
Castell Cadwgan foi una fortificación ringwork del sieglu alredor d'una estructura de madera. Atopar xunto a la vera en Aberaeron pero foi mientres enforma tiempu amenazada pel mar. Na actualidá queden pocos restos amás de dellos montículos de tierra, la gran parte de los restos fueron yá erosionadas.
En Gales ilustrada nuna serie de vistes de Henry Gastineau, publicáu en 1810, afírmase:
Nun diccionariu topográficu de Gales, publicáu en 1833, Samuel Lewis escribió:
Sicasí, Cadwgan ye recordáu por haber sío asesináu en 1111.
Gobiernu llocal
Aberaeron ye un relativu nuevu asentamientu y escarecía d'estáu de la ciudá al igual qu'otros pueblos de la contorna. En 1894, sicasí, la ciudá algamó'l estatus d'un distritu urbanu que se caltuvo hasta la reorganización del gobiernu llocal en 1974.
El primer representante nel Conseyu del Condáu de Cardiganshire de 1889 foi John Morgan Howell, quien se convirtió nuna figura prominente na vida política de la provincia. Tres la so eleición en xineru de 1889, encendiéronse fogueres pa celebrar la so victoria.
Situación y carauterístiques
Aberaeron ta asitiáu ente Cardigan y Aberystwyth na carretera A487, nun encruz cola A482 que conduz al sureste de la ciudá universitaria de Lampeter.
La mariña ta formáu por sableres de nube, xeneralmente serrapatoses de quixarros, a pesar de finu sable ye visible nos niveles baxos de marea. la sablera sur de Aberaeron foi gallardoniada col premiu de bandera azul en 2005. Nesta zona se enuentra l'hotel Harbourmaster.
La ciudá carauterizar pola venta del miel, xelaos de miel y, más apocayá, de mostaza y miel.
El 70% de los habitantes de Aberaeron son capaces de falar galés, según el censu de 2001.
Una estatua de tamañu natural d'un semental de la panoya galés foi donáu a la ciudá en 2005 pol Festival de Aberaeron. Foi creáu pol escultor David Mayer.
Un antroxu añal llevar a cabu un llunes festivu n'agostu. Una colorida procesión de xarrés y una reina d'antroxu mover dende'l muelle de la Plaza de Alban.
Tresporte públicu
Un serviciu regular d'autobús dende la ciudá d'Aberystwyth, Llanbedr Pont Steffan y Caerfyrddin, con dellos diarios al traviés de servicios a Abertawe (Swansea), Pen-y-bont ar Ogwr (Bridgened) y Cárdif (en galés, Caerdydd; n'inglés, Cardiff). Otru serviciu coneuta con Cei Newydd, Aberporth y Aberteifi de llunes a sábadu.
El serviciu de trenes de l'antigua estación de ferrocarril de Aberayron cerrar a los pasaxeros nel añu 1951 y de mercancíes en 1965.
Mario Vargas Llosa
Jorge Mario Pedro Vargas Llosa, marqués de Vargas Llosa, conocíu como Mario Vargas Llosa, ye un escritor peruanu. Consideráu unu de los más importantes novelistes y ensayistes contemporáneos, la so obra collechó numberosos premios, ente los que destaquen el Príncipe d'Asturies de les Lletres 1986 y el Nobel de Lliteratura 2010 —esti postreru dau «pola so cartografía de les estructures del poder y les sos imáxenes sogones de la resistencia del individuu, la so rebelión y la so derrota»—;  el Cervantes (1994), el Planeta (1993), el Biblioteca Curtia (1963), el Rómulo Gallegos (1967), ente otros. Dende 2011 recibe'l tratamientu protocolar de Ilustrísimo señor al recibir de Xuan Carlos I d'España el títulu de marqués de Vargas Llosa.
Vargas Llosa algamó la fama na década de 1960 con noveles, tales como La ciudá y los perros (1962), La casa verde (1965) y Conversación en La Catedral (1969). Sigue escribiendo prolíficamente nuna serie de xéneros lliterarios, incluyendo la crítica lliteraria y el periodismu. Ente les sos noveles cúntense comedies, noveles policiaques, históriques y polítiques. Delles d'elles, como Pantaleón y las visitadoras (1973) y La Fiesta del Chivu (1998), fueron afeches y llevaes al cine.
Munches de les obres de Vargas Llosa tán influyíes pola perceición del escritor sobre la sociedá peruana y poles sos propies esperiencies como peruanu; sicasí, de forma creciente trató temes d'otres partes del mundu. Moró n'Europa (ente España, Gran Bretaña, Suiza y Francia) la mayor parte del tiempu dende 1958, cuando empecipió la so carrera lliteraria, de cuenta que na so obra percíbese tamién una cierta influencia europea. Ye por ello qu'en 1993 llogró la nacionalidá española.
Al igual qu'otru autores hispanoamericanos, participó en política, pero él, a diferencia de los anteriores hispanos gallardoniaos pola Academia Sueca, ye defensor de les idees lliberales. Foi candidatu a la presidencia de Perú en les eleiciones de 1990 pola coalición política de centroderecha Frente Democráticu (Fredemo).
Biografía
Mario Vargas Llosa nació nel senu d'una familia de clase media na ciudá d'Arequipa, nel sur de Perú. Foi l'únicu fíu d'Ernesto Vargas Maldonado y de Dora Llosa Ureta, quien se dixebraron meses enantes de la so nacencia pa divorciase depués del mesmu, de mutuu alcuerdu. Poco dempués de que Mario naciera, el so padre reveló que tenía una rellación con una muyer alemana y, como resultáu de dicha unión, nacieron dos mediu hermanos menores del escritor: Enrique y Ernesto Vargas (el primeru finó de leucemia a los once años d'edá; el segundu ye abogáu y ciudadanu estauxunidense).
Mario vivió cola so familia materna en Arequipa hasta un añu dempués del divorciu de los sos padres, momentu en que'l so güelu Pedro J. Llosa Bustamante treslladar con tola so familia a Bolivia, onde consiguiera un contratu p'alministrar una facienda algodonera cercana a Cochabamba. En dicha ciudá pasó Mario los primeros años del so niñez, xunto cola so madre y la familia d'esta, cursando estudios primarios nel Colexu La Salle, hasta'l cuartu grau. Hasta los diez años, fíxose-y creer que'l so padre finara, yá que la so madre y la so familia nun queríen esplica-y que s'habíen separáu.
Al empecipiase'l gobiernu del presidente José Luis Bustamante y Rivero en 1945, el so güelu, que yera primu hermanu del mandatariu, llogró'l cargu de prefeutu del departamentu de Piura, polo que la familia entera tornó al Perú. Los tíos de Mario establecer en Lima, ente que Mario y la so madre siguieron al güelu a la ciudá de Piura. Ellí Mario siguió los sos estudios de primaria nel colexu salesianu Don Bosco, cursando'l quintu grau y onde fixo amistá con unu de los sos compañeros, Javier Silva Ruete, quien tiempu dempués sería ministru d'economía.
A fines de 1946 o principios de 1947, y cuando tenía diez años d'edá, Mario atopar col so padre per primer vegada en Piura. Los sos padres restablecieron la so rellación y treslladáronse a Lima, instalándose en Madalena del Mar, un distritu de clase media. Depués treslladáronse a La Perla, nel Callao, onde vivieron nuna pequeña casa aisllada. Les fines de selmana Mario solía visitar a los sos tíos y primos que vivíen nel barriu de Diego Ferré, nel distritu de Miraflores, onde fixo munchos amigos y onde tuvo los sos primeros namoramientos.
En Lima estudió nel Colexu La Salle, de la congregación Hermanos de les Escueles Cristianes, cursando'l sestu grau de primaria en 1947, y los dos primeros años de secundaria de 1948 a 1949. La rellación col so padre, siempres trabancosa, marcaría'l restu de la so vida. Per años, guardó escontra él sentimientos entemecíos, como la medrana y la rensía, por cuenta de que mientres la so niñez tuvo de soportar violentes llocaes de parte del so padre, amás d'una rensía escontra la familia Llosa y grandes celos para cola so madre; pero, sobremanera, por causa de la repulsión del so padre escontra la so vocación lliteraria, que nunca llegó a entender.
Emily Kinney
Emily Rebecca Kinney ye una actriz y cantante estauxunidense, conocida por pol so papel de Beth Greene na serie de televisión The Walking Dead, de l'AMC.
Mario Vargas Llosa
Biografía
Daquella, Vargas Llosa empezó con seriedá la so carrera lliteraria cola publicación de los sos primeros rellatos: El güelu (nel diariu El Comercio, 9 d'avientu de 1956) y El xefes (na revista Mercurio Peruano, febreru de 1957). A fines de 1957 presentar a un concursu de cuentos entamáu por La Revue Française, una importante publicación francesa dedicada al arte. El so rellatu tituláu El desafíu llogró'l primer premiu, que consistía en quince díes de visita en París, escontra onde partió en xineru de 1958. La so estadía na capital de Francia prorrogar mientres un mes, enantes de retornar a Lima. Esi mesmu añu graduóse de bachiller n'Humanidaes na Universidá Nacional Mayor de San Marcos, a méritu de la so tesis sobre les Bases pa una interpretación de Rubén Darío. Foi, amás, consideráu como l'alumnu sanmarquino más distinguíu de Lliteratura, polo que recibió la beca Javier Prado pa siguir cursos de posgráu na Universidá Complutense de Madrid, n'España. Antes de partir escontra Europa, fixo un curtiu viaxe pola amazonia peruana, esperiencia que dempués-y sirviría pa ambientar trés de les sos noveles —La casa verde, Pantaleón y las visitadoras y El falador— en dichu espaciu xeográficu.
Emily Kinney
Biografía
Kinney nació en Wayne, Nebraska fía de Jean y Vaughn Kinney. Tien dos hermanes, Sara y Katy Kinney. Tien ascendencia Inglesa, Alemana y Suiza. Ella y la so familia camudar con frecuencia mientres la so mocedá, incluyendo a Nevada, Oregon, y otres partes de Nebraska. Kinney asistió a la Universidá de Nueva York mientres un semestre y finalmente graduóse na Nebraska Wesleyan University nel 2006 con un "Bachilleratu n'Artes" en teatru. Depués treslladóse a la ciudá de Nueva York onde siguió en Broadway la so carrera como actriz.
Mario Vargas Llosa
Biografía
En 1960, depués de terminase la beca en Madrid, Vargas Llosa camudar a Francia creyendo que diba llograr una beca pa estudiar ende; sicasí, llegáu a París enteróse que la so solicitú fuera refugada. A pesar del inesperáu estáu financieru de Mario y Julia, la pareya decidió quedase en París onde Vargas Llosa empezó a escribir de forma prolífica. El so matrimoniu duró dellos años más, pero terminó en divorciu en 1964. Un añu dempués, Vargas Llosa cásase cola so prima, Patricia Llosa, con quien tuvo tres fíos: Álvaro Vargas Llosa (1966), escritor y editor; Gonzalo (1967), empresariu y representante nel Reinu Xuníu del Altu Comisionado de les Naciones Xuníes pa los Refuxaos (ACNUR); y Morgana (1974), fotógrafa. En xunu de 2015, dempués de que la revista ¡Hola! publicara unes semeyes nes que Vargas Llosa apaez con Isabel Preysler, l'escritor reconoció tar dixebráu de la so segunda esposa, y pidió respetu pola so vida privada.