cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alismataceae
Ecoloxía
Los aquenios son munches vegaes tremaos per agua, llexen por cuenta de la presencia de texíu esponxoso y son resinosos na superficie esterior. Tamién son comíos y asina esvalixaos por aves acuátiques.
Filoxenia
Alismataceae (y Butomaceae) fueron dalguna vegada consideraes monocotiledónees primitives (Cronquist 1981, Hutchinson 1973 ), por cuenta de los sos estames separáu y numberosu y los sos carpelos, en flores que son superficialmente como les de Ranunculaceae. Sicasí, los estudios del desarrollu y anatómicos indicaron qu'estos numberosos estames son en realidá un aumentu secundariu.
Taxonomía
La familia foi reconocida pol APG III (2009 ), el Linear APG III (2009 ) asignó-y el númberu de familia 32. La familia yá fuera reconocida pol APG II (2003 ).
Sinónimos (según l'APWeb ): Damasoniaceae Nakai, Limnocharitaceae Cronquist
15 xéneros, 100 especies. Los xéneros más representaos son Echinodorus (45 especies), y Sagittaria (35 especies). La llista de xéneros, a xineru de 2009:
Xéneros de Limnocharitaceae, incluyíos en Alismataceae sensu lato pol APWeb:
Importancia económica
Los rizomas de Sagittaria son comestibles.
Dellos taxones d'esta familia son utilizaos como alimentu por pueblos indíxenes.
Montes d'El Cáucasu
El cordal del Cáucasu ye un gran cordal alcontráu ente'l mar Negru y el mar Caspiu, na rexón d'El Cáucasu, ente les cuenques del ríu Kubán y del ríu Terek, al norte d'Anatolia, y el ríu Irán, al sur. Munches vegaes foi consideráu la llende sureste d'Europa. El cordal ta formada por dos sistemes montascosos separaos:
Dambos sistemes tán coneutaos pola cordal Likhi, que dixebra la Cólquida de la depresión Kura (tierres baxes de Kura). Na parte suroriental tán los montes Talysh. La zona al norte del Gran Cáucasu recibe'l nome de Circasia y el sur Transcaucasia, formada pol Cáucasu Menor y el altiplanu Armeniu.
Munches de los visos d'esti cordal superen los 4.500 m, siendo la más alta'l monte Elbrus, nel Gran Cáucasu. El cordal ye una gran barrera xeográfica, casi infranquiable, con pocos pasos y collado, siendo los más importantes el Daryal y el Mamison. Tien considerables recursos hidráulicos como los del Kura y pervalibles reserves de petroleu y gas natural.
Alministrativamente, el Cáucasu pertenez a Armenia, Azerbaixán, Xeorxa y Rusia (a les repúbliques autónomes de Karacháevo-Cherkesia, Kabardino-Balkaria, Ingusetia, Osetia del Norte - Alania, Chechenia y Daguestán).
Los montes cercanos a Sochi fueron la sede de parte de los Xuegos Olímpicos d'Iviernu de 2014.
Xeoloxía
thumb|300px|Mapa físicu del Cáucasu El cordal del Cáucasu formóse hai 28,49-23,8 millones d'años, como resultáu d'una colisión teutónica ente la placa árabe, que se mueve escontra'l norte, cola placa euroasiática. Esti sistema montascosu ye una continuación del cordal del Himalaya, que tamién ta siendo primida a l'alza por un choque similar ente la placa de Eurasia y la placa de la India. Tola rexón vese sometida regularmente a fuertes terremotos por felicidaes fuercies, sobremanera por causa de la complexa estructura, colos bloques d'Anatolia-Turquía ya Irán fluyendo de banda, lo que torga la subducción del cantu adelantráu de la placa y de ende la falta d'actividá volcánica nel Gran Cáucasu (a pesar de qu'esisten dalgunos estratovolcanes, como'l monte Elbrus, el monte Kazbek y otros).
El cordal del Cáucasu Menor sí ye en gran midida d'orixe volcánicu. La volcánica pandu Javakheti, en Xeorxa, y los cordales volcánicos próximes que s'estienden hasta'l centru d'Armenia, son el reflexu más nuevu ya inestable de les carauterístiques xeolóxiques de la rexón.
Hai grandes xacimientos de granitu, gneis, petroleu (estimación de les reserves: hasta 200 millones de barriles) y numberosu gas natural na zona.
Afiliación xeográfica
Nun hai alcuerdu claro sobre si'l cordal del Cáucasu ye parte d'Europa o d'Asia. Dependiendo de la perspeutiva, el Cáucasu pertenez a Asia o a Europa, y el puntu más altu d'Europa, unes vegaes ye'l monte Elbrus (5.642 m) y otres el Mont Blanc (4.810 m), nos Alpes, na frontera italo-francesa.
La frontera foi históricamente definida pol oficial militar y xeógrafu suecu Philip Johan von Strahlenberg, que suxurió que la llende siguiera los picos de los monte Urales y, de siguío, el cursu baxu del ríu Emba y la mariña del mar Caspiu, antes de travesar la depresión Kuma-Manych, que s'atopa 300 km al norte de los montes d'El Cáucasu. En 1730, esti cursu foi aprobáu pol Zar de Rusia, y dende entós foi adoptáu por munchos científicos. Considerando esta definición, los montes d'El Cáucasu son parte d'Asia y el monte más altu d'Europa ye'l Mont Blanc.
Per otra parte, La Grande Encyclopédie francesa (1886-1902) dibuxó claramente la frontera ente Europa y Asia al sur de dambos cordales del Cáucasu: pa ellos, tantu'l monte Elbrus como'l monte Kazbek seríen montes europeos.
En términos políticos, la división continental actual unes vegaes considera que Rusia taría n'Europa, y Xeorxa, Armenia y Azerbaixán n'Asia; anque otres vegaes inclúyense Xeorxa, Armenia y Azerbaixán n'Europa.
Clima
thumb|250px|Vista del cordal del Cáucasu, dende la rexón de [[Svaneti en Xeorxa]]
El clima de la rexón del Cáucasu varia tantu verticalmente (acordies con l'altor) como horizontalmente (pola llatitú y l'allugamientu). La temperatura xeneralmente mengua a midida que aumenta l'altitú. La temperatura medio añal en Sujumi, Abḥasia al nivel del mar ye de 15 °C, ente que nes fasteres del monte Kazbek a una altitú de 3.700 m, la temperatura medio añal ye de -6,1 °C. L'aguada norte del Gran Cáucasu tien 3 °C menos que l'aguada sur. Les tierres altes del Cáucasu Menor, n'Armenia, Azerbaixán y Xeorxa, carauterizar polos fuertes contrastes de temperatura ente'l branu y los meses ivernizos, por cuenta de un clima más continental.
L'agua aumenta d'este a oeste na mayoría de les árees. La elevación desempeña un papel importante n'El Cáucasu y los montes, polo xeneral, reciben mayores cantidaes de precipitación que les zones baxes. Les rexones del nordés (Daguestán) y sur del Cáucasu Menor son les zones más seques. El mínimu absolutu de precipitación añal ye de 250 mm nel nordeste de la depresión del Caspiu. Delles partes occidentales de los montes d'El Cáucasu destaquen por grandes cantidaes de precipitación. La fastera sur del Gran Cáucasu recibe mayor cantidá de precipitación que l'aguada norte. La precipitación añal n'El Cáucasu Occidental varia ente 1.000-4.000 mm, ente que nel Oriental y el Cáucasu Norte (Chechenia, Ingusetia, Kabardino-Balkaria, Osetia, Kakheti, Kartli, etc.) la precipitación varia ente 600-1.800 mm. El máximu absolutu de precipitación añal ye 4.100 mm na zona del monte Mtirala, na cordal Meskheti, en Adjaria. La precipitación del Cáucasu Menor (sur de Xeorxa, Armenia, oeste d'Azerbaixán), ensin considerar el cordal Meskheti, varia de 300-800 mm per añu.
El cordal del Cáucasu son conocíes pola so nevadura, anque munches rexones ensin alcontrar nes fasteres de barloventu nun reciben tanta nieve. Esto ye especialmente ciertu pa los montes d'El Cáucasu Menor, que tán daqué aisllaes del mugor procedente del mar Negru y reciben considerablemente menos precipitación (en forma de nieve) que'l Gran Cáucasu. El permediu ivernizu de cubierta de nieve de los montes d'El Cáucasu Menor ye de 10–30 cm. El Gran Cáucasu (especialmente nes fasteres suroeste) ta marcáu poles fuertes nevaes, con frecuentes y fuertes ábanos de payares-abril. La cubierta de nieve en delles rexones (Svanetia, nel norte d'Abḥasia) puede algamar los 5 m. La rexón del monte Achishkho, que ye'l llugar más nevoso del Cáucasu, rexistra espesures de nieve de 7 m.
Paisaxe
thumb|300px|Paisaxe rural del cordal del Cáucasu, cerca d'[[Ushguli.]] La cordillerra del Cáucasu tien un paisaxe variáu que camuda principalmente col altor y d'alcuerdu a la distancia a les grandes mases d'agua. La rexón contién biomas que van dende tierres baxes marismas/montes subtropicales a glaciares (Cáucasu Occidental y Central), según pandos semidesértiques /estepes y pradería alpinas nel sur (principalmente Armenia y Azerbaixán).
L'aguada norte del Gran Cáucasu ta cubierta de montes de carbayu, carpe, pládanu y fresnu nes cotes más baxes, ente qu'hai montes d'abeduriu y pinu nes elevaciones más altes. Dalgunos de los llugares/fasteres más baxos de la rexón tán cubiertos por estepes y pacionales. Les fasteres del Noroeste de Gran Cáucasu (Kabardino-Balkaria, Karacháevo-Cherkesia, etc.) tamién tienen montes de picea y abetu. La zona alpina sustitúi a la parte de montes alredor de los 2.000 m sobre'l nivel del mar. El permafrost /llinia de glaciar xeneralmente empieza alredor de 2.800-3.000 m.
Les fasteres sur-orientales del cordal del Gran Cáucasu tán cubiertes por haya, carbayu, pládanu, carpe y fresnu. Los fayedales tienden a apoderar nos llugares más altos. Les fasteres sur-occidentales de los montes del Gran Cáucasu tán cubiertes polos montes colquianos (carbayu, buxus, haya, castañu, carpe, llamera) nes elevaciones más baxes, con coníferes y montes mistos (picea, abetu y haya) nes elevaciones más altes. La zona alpina nes fasteres sur puede xubir hasta los 2.800 m sobre'l nivel del mar, ente que la llinia de glaciar/nieve empieza a partir de 3.000-3.500 m.
El norte y l'oeste de les fasteres del Cáucasu Menor caracterícense tantu por montes colquianos y otros montes caducifoliua nes cotes más baxes, mientres los montes mistos y de coníferes (principalmente picea y abetu) apoderen nes cotes más altes. Los fayedales tamién son comunes n'elevaciones más altes. Les fasteres sur del Cáucasu Menor tán cubiertes en gran parte por pacionales y estepes a una altitú de 2.500 m. Les zones más altes de la rexón tienen tamién praderíes alpines.
Gran Cáucasu
thumb|360px|left|[[Ushba|Picu Ushba, unu de los más emblemáticos dada la so prominencia]], Ye'l tipu más carauterísticu de cordal barreru». A lo llargo de 1.000 km de llargor, dende'l meridianu de Sochi hasta 100 km al norte de Bakú, l'aresta montascosa nun s'atopa casi nunca per debaxo de los 2.000 m d'altitú. Na so parte central, el cordal forma un peraltu bastión (ente'l monte Elbrus al oeste y el Adai-Joj o Uilpata (4.646 m), ensin nenguna fienda inferior a los 4.000 m). Separáu d'esti bastión pola alta cuenca del Ardón, el macizu del monte Kazbek, al este, devasa los 5.000 m.
N'El Cáucasu Central hai glaciares que s'esmucen escontra valles estrechos a la solombra de los grandes montes de coníferes. Ta constituyíu por un nucleu de terrenes cristalinos y metamórficos, precedíu al norte y al sur por plegues coherentes (flysch). Unos vastos macizos volcánicos apoderen el cordal central, destacando'l Elbrus, entá n'actividá mientres el cuaternariu. Esta actividá eruptiva latente notar pola apaición de fontes termales y pola persistencia de cierta movilidad sísmica. Ye probable que los movimientos de llevantamientu del cordal produxérense hasta la dómina presente. Al oeste, el nucleu de roques antigües sume so la cobertoria sedimentaria plegada que forma unos cordales paralelos bien xuntes na aguada sur (les altitúes máximes tán entendíes ente los 3.000 y los 4.000 m). Un trupu mantu forestal anubre estos montes espuestos a los vientos húmedos que soplen del mar Negru. Al este del monte Kazbek y del pasu de Darial, pol que'l ríu Terek traviesa'l cordal, el monte vuelve reponer el so calter de barrera, pero la so altitú media ye menos importante que n'El Cáucasu Central (3.000 a 4.000 m, como al oeste).
Apodera sópito al sur la depresión de Kajetia y d'Azerbaixán; pero, na aguada norte, en Daguestán, estiéndese, otra manera, en forma de macizos d'altos pandos: ye la parte más ancha del cordal (hai casi 200 km ente Majachakalá y Kajetia, ente que n'El Cáucasu Central nun mide más de 100 km d'anchor). El Cáucasu Occidental y el Cáucasu Oriental, más estremaos y más zarraos que'l Cáucasu Central, emprestáronse fácilmente a la formación de comunidaes montañeses, bien celoses de la so peculiaridá nacional. Sicasí, el Cáucasu central reparó una viva tradición nacional, la d'Osetia.
Cáucasu Menor
thumb|250px|right|El monte [[Aragats, n'Armenia ye'l cume más altu del Cáucasu Menor]]
Picos notables
Nel cuadru que figura de siguío numbérense dalgunos de los picos más altos de la rexón del Cáucasu. Cola esceición de Shkhara, los altores tomáronse de la cartografía soviética 1:50.000. Hai munchos picos más altos y prominentes, pero ensin nome, que dalgunos de los picos incluyíos de siguío.
! Nome del picu !Elevación (m) ! Prominencia (m) ! País !
José Carlos Garcia Leal
José Carlos Garcia Leal ye un ex-futbolista brasilanu.
La Renaudie
La Renaudie ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista de sociólogos
Llista de sociólogos destacaos y autores afines a las ciencias sociales
(ver tamién Socioloxía)
David Morse
David Bowditch Morse, conocíu como David Morse, ye un actor de cine y televisión d'Estaos Xuníos, ganador d'un premiu Emmy.
Biografía
Empezó a trabayar con un grupu de teatru del so natal Nueva Inglaterra, hasta que se camudó a Nueva York pa estudiar interpretación. En 1980 fixo'l so debú nel cine col drama de Richard Donner Inside Moves, onde yera'l dependiente d'un chigre que inesperadamente fichaba pa un gran equipu de baloncestu, escaeciéndose de los sos vecinos d'antaño.
En 1982 fíxose conocíu al dar vida a un caritatible doctor que trabayaba nun hospital públicu na serie de televisión St. Elsewhere, onde tuvo hasta 1988. Tuvo un papel bien secundariu como policía na comedia dramática de Herbert Ross Max Dugan Returns, onde un delincuente de mal pelo tornaba a la so casa pa tratar de recuperar a la so muyer y fíu.
Nel thriller televisivu Six Against the Rock yera unu de los seis prisioneros que mientres ocho años preparaben la so fuxida de la prisión d'Alcatraz. Tuvo na película d'horror pa la televisión Two-Fisted Tales nel segmentu Showdown, un western con toques de Tales From The Crypt.
A partir de la década de 1990 empezó a desabrise un tanto de la televisión. En 1990 participó nel thriller Desperate Hours, de Michael Cimino, xunto a Mickey Rourke y Anthony Hopkins, onde yera unu de los trés convictos escapaos de la cárcel y que tomaben de rehén a una familia de clase alta.
Nel drama de Sean Penn The Indian Runner yera'l policía d'un pueblu que se realcontraba col so psicóticu hermanu menor tres años d'ausencies mutues. Nel thriller The Good Son yera'l padre que tenía de dexar al so fíu cola familia del so hermanu, yá que la so esposa morriera y nun se sentía en condiciones de curialo; ende'l rapazu va ser víctima d'un primu de lo más macabru. Participó nel remake de The Getaway, realizáu por Roger Donaldson, onde interpretó a unu de los tantos villanos qu'andaben tres un ex compañeru acabante escapar de la cárcel con una cantidá importante de dineru. N'otru drama de Sean Penn, The Crossing Guard, yera un home que salía de prisión tres seis años na cárcel por pillar a una pequeña, tiempu mientres el cual l'acoradáu padre de la neña entamó pasu a pasu la so vengación.
Nel drama de ciencia ficción de Terry Gilliam Twelve Monkeys yera un venáu que trabayaba nel llaboratoriu onde se taba xestando un peligrosu virus. Na cinta d'aición de Michael Bay The Rock yera un soldáu que siguía les órdenes d'un míticu militar que tomaba Alcatraz, prindaba rehenes y amenaciaba con llanzar misiles si nun faíen casu a les sos demandes. Tomó parte del thriller de Michael Apted Extreme Measures, onde interpretó a un corruptu axente del FBI investigando'l robu d'órganos nun hospital. Na película d'aición de Renny Harlin The Long Kiss Goodnight yera'l líder d'un grupu terrorista implicáu na llavadura de celebru d'una brillosa axente tresformada nuna duce profesora. Protagonizó la comedia George B., onde yera un home al que cada añu visíta-y la suerte'l día del so cumpleaños, pero esta vegada nun pasa lo mesmo, yá que se namora y nun ye del tou correspondíu.
Nel drama de ciencia ficción de Robert Zemeckis "Contact", yera'l fináu padre d'una astrónoma qu'escoyera'l so oficiu pensando na remota posibilidá de dalgún día volver atopase con él. Con Jena Malone, Jodie Foster, William Fichtner, Matthew McConaughey, Tom Skerritt, Larry King, James Woods, Angela Bassett, Geraldo Rivera, Jay Leno, Rob Lowe, Jake Busey, John Hurt y Frank Silva.
Na película d'aición "Negociador", yera'l líder d'un grupu SWAT que tenía la misión de terminar con tomar que fixera un espertu negociador de la policía de la oficina d'asuntos internos, por cuenta de que tar inculpando d'asesinatu y corrupción. Con Samuel L. Jackson, Kevin Spacey, Ron Rifkin, John Spencer, J.T. Walsh, Paul Giamatti y Nestor Serrano.
Nel drama "A.W.O.L.", yera un veteranu de guerra que nun podía acostumase a una vida normal. Con John C. McGinley.
Nel drama de fantasía de Frank Darabont The Green Mile, basáu na novela de Stephen King, yera un celador tan axatáu como de bon corazón del área de los condergaos a muerte y que guardaba estraños acontecimientos cola llegada d'un xigante acusáu d'asesinar a dos neñes. Con Tom Hanks, Bonnie Hunt, Michael Clarke Duncan, James Cromwell, Michael Jeter, Graham Greene, Doug Hutchison, Sam Rockwell, Barry Pepper, Jeffrey DeMunn, Patricia Clarkson, Harry Dean Stanton, William Sadler y Gary Sinise.
Na cinta d'aición de Antoine Fuqua "Bait", yera un axente de l'Ayalga que tenía qu'atopar 40 millones de dólares n'oru. Con Jamie Foxx, Robert Pastorelli, Doug Hutchison, Kimberly Elise, David Paymer, Mike Epps, Jamie Kennedy, Nestor Serrano, Kirk Acevedo y Jeffrey Donovan.
Nel thriller de Taylor Hackford "Proof of Life", yera un inxenieru norteamericanu que yera secuestráu por fuercies antigubernamentales d'un país bananero. Con Meg Ryan, Russell Crowe, David Caruso, Anthony Heald y Margo Martindale.
Nel drama "Diary of a City Priest", yera un dedicáu sacerdote que trabayaba nuna conflictiva parroquia.
Nel drama de misteriu de Scott Hicks "Hearts in Atlantis", yera un fotógrafu que'l so amigu d'infancia morría de secute, lo que lo retrotrayía a la so etapa adolescente, onde conoció a un especial ser. Con Anthony Hopkins, Anton Yelchin, Hope Davis, Alan Tudyk y Celia Weston.
Nel drama deportivu "The Slaughter Rule" yera un solitariu home que convencía a un rapacín por qu'integrara el so equipu de fútbol semiprofesional, d'onde nacería una rellación que bordiaría peligrosamente les llendes de l'amistá. Con Ryan Gosling, Clea DuVall, Kelly Lynch y Amy Adams.
Nel thriller "Shuang tong" yera un axente del FBI que viaxaba a Taiwán a resolver el casu d'un asesín en serie. Con Tony Leung Ka Fai.
Ente 2002 y 2004 protagonizó la serie de TV "Hack", faciendo d'un ex policía reconvertíu en taxista. Con George Dzundza y Andre Braugher.
Nel drama románticu "Down in the Valley" yera'l padre d'una mocina que s'oponía al so novialgu con un mozu enforma mayor y que se creía una especie de cowboy d'antaño. Con Edward Norton, Evan Rachel Wood, Rory Culkin, Bruce Dern, John Diehl, Geoffrey Lewis, Elizabeth Peña y Ellen Burstyn.
Nel thriller de Richard Donner "16 Blocks" yera un corruptu policía que trataba de torgar de toes toes qu'un colega llegara hasta la Corte con un testigu protexíu. Con Bruce Willis, Mos Def, David Zayas, Robert Clohessy y Tom Wlaschiha.
Nel drama "Nearing Grace" yera un home que perdía interés por tou cuando morría la so esposa. Dexábase'l pelo llargu, abandonaba'l so trabayu, bebía tol tiempu y desdexaba el cuidu de los sos fíos. Con Gregory Smith, Jordana Brewster, Ashley Johnson, David Moscow y Chad Faust.
Na serie House fai'l papel d'un detective al cual House cafiante col so sarcasmu. Enfrentar y en desquite búsca-y evidencia de supuestu tráficu de drogues (el Vicodin que House consume constantemente ye consideráu medicina controlada) con riesgu de que pierda la so llicencia de médicu y termine na cárcel ; asocede ente los capítulos 4 y 9 de la tercer temporada.
Lo último qu'hai filmado ye'l thriller de D.J. Caruso "Disturbia", onde un adolescente con arrestu domiciliariu piensa que'l so vecín (Morse) pue ser un asesín en serie. Con Matt Craven, Shia LaBeouf y Carrie-Anne Moss.
Anguaño fai de bon teniente de policía na seria americana Treme.
Nel 2015 Morse interpreta un personaxe na segunda temporada de la esitosa serie True Detective.
Mancy
Mancy ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Rhaphidura leucopygialis
Rhaphidura leucopygialis, andarón culiplata o rabitojo de llombu plateado, ye una especie d'ave apodiforme de la familia Apodidae.
Habita en Brunéi, Indonesia, Malasia, Myanmar, Singapur y Tailandia, n'enllanaes y montes tropicales y subtropicales d'hasta 1200 m d'altitú. Aliméntase d'inseutos que prinda en vuelu, mide 11 cm de llargor, les sos ales son llargues, estreches y curvadas y la so cola ye apuntiada.
Karen Bardsley
Trayeutoria
En graduándose pasó a la W-League, primero nel Ajax America (2007) y dempués nel Pali Blues (2008). Al fundase en 2009 la WPS fichó pol Sky Blue, onde pasó tres temporaes.
Cuando la WPS quebró en 2011 Bardsley dexó Estaos Xuníos y fichó pol Linköping suecu. Tres dos temporaes na Damallsvenskan pasó a la WSL: en 2013 nel Lincoln City y en 2014 nel Manchester City.
Cola selección inglesa xugó les Eurocopes de 2009 y 2013 y el Mundial 2011. Tamién xugó los Xuegos Olímpicos 2012 cola selección británica. thumb|120px|left|Bardsley en 2010, xugando col Sky Blue
Ni Phoenicis
Ni Phoenicis o Nu Phoenicis (ν Phe / HD 7570 / HR 370) ye una estrella de magnitú aparente +4,96 asitiada na constelación de Fénix. Alcuéntrase a 49,1 años lluz del Sistema Solar.
Ni Phoenicis ye una nana mariella de tipu espectral F8V con una temperatura superficial de 6016 K. Más grande que'l Sol —el so radiu aproximao ye un 22% más grande que'l radiu solar—, relluma con una lluminosidá un 87% mayor que la de la nuesa estrella. Paez tener una mayor metalicidá que'l Sol, con una bayura relativa de fierro un 34% mayor. Otros elementos como sodiu, siliciu y níquel amuesen un enclín similar. Con una masa de 1,16 mases solares, paez ser una estrella pocu más nueva que'l Sol, con una edá de 4200 millones d'años. La so velocidá de rotacion ye igual o superior a 4,3 km/s, más del doble de la que tien el Sol.
L'escesu de radiación emitida nel infrarroxu suxure que Ni Phoenicis tópase arrodiada d'un discu circumestelar de polvu asemeyao al de HN Pegasi o HD 76151. D'alcuerdu a modelos teóricos, el cantu interior del discu asitiar a 10 UA de la estrella, con un anchor de delles UA.
Llingües xudeo-italianes
Les llingües xudeo-italianes son les variedaes llingüísticas italo-romances utilizaes ente los sieglos X y XX n'Italia y Corfú. Falóse principalmente ente los sieglos X y XVII en Roma y en zones urbanes del centru y norte d'Italia, principalmente en Livorno, según na islla de Corfú, Grecia.
El términu "Xudeo-italianu"
El tipu glosónimo giudeo-italianu ye d'acuñamientu académicu y relativamente tardida. N'inglés, Judæo-Italian foi utilizáu per primer vegada por Lazaro Belleli en 1904 pal so artículu Judæo-Greek and Judæo-Italian na enciclopedia xudía (Jewish Encyclopedia) (vol. 7, 310-313), nel que describía les llingües de los xudíos de Corfú. N'italianu, Giuseppe Cammeo referir a un Gergo giudaico-italianu nel so artículu de 1909 Studj dialettali (Vessillo Israelitico 57 (1909); el términu apaez de primeres na p. 169). Esi mesmu añu, Umberto Cassuto emplegó'l términu de giudeo-italianu, como se ve nel siguiente fragmentu de la so obra:
Dialeutos
Los dialeutos rexonales del xudeo-italianu (ghettaioli giudeeschi), inclúin: Tamién
A lo menos dos variedaes xudeo-italianes, basaes nel sicilianu y el venecianu, usar en Corfú.
Carauterístiques
Toles variedaes falaes usen una combinación única (ente les llingües xudíes) de raigaños verbales hebrees con conxugaciones italianes (ej., "axlare", comer; "gannaviare", robar; "dabberare", falar; "lekhtire", dir). De forma similar hai sustantivos astractos como "tovezza", bondá.
Tamién son comunes les incorporaciones léxiques del hebréu, particularmente aquelles aplicaes a la vida cotidiana. Amás incorporáronse términos d'otres llingües xudíes como'l yiddish y el ladín.
El bagitto, un dialeutu de Livorno (Leghorn), ye especialmente ricu en préstamos llingüísticos a partir del xudeo-español el xudeo-portugués.
Cassuto sostenía que munchos dialeutos xudeo-italianos reflexen el dialeutu italianu de llugares más próximos al sur, yá que dende la espulsión de los xudíos del Reinu de Nápoles, el rumo migratoriu xudíu dirixióse en direición escontra'l norte d'Italia.
Númberu de falantes
Menos de 4000 persones tienen anguaño una conocencia básica del italkian, y dellos, namái una amenorgada cifra puede falar el llinguaxe d'una forma fluyida.
Biblioteca del Congresu/Información ISO
"Italkian" nun ye usáu pola Biblioteca del Congresu como una materia relevante, y nin siquier figura como una referencia del xudeo-italianu. La tema autorizada ye "llingua xudeo-italiana". Les encabezadures son:
La materia de referencia ye: dialeutu xudeo-italianu. LC-MARC emplega los siguientes códigos llingüísticos: Códigu coleutivu xudeo-italianu asignáu [ita] (italianu).
Esto atópase en conformidá col códigu llingüísticu de la International Organization for Standardization (Organización Internacional d'Estándares) ISO 639-2 (ruque).
Astragalus penduliflorus
Astragalus penduliflorus ye una planta de la familia de les lleguminoses.
Distribución y hábitat
Nel este y centru de los Pirineos, nos Alpes, Cárpatos; Suecia. Vive en praos y gleras.
Taxonomía
Astragalus penduliflorus describióse pol naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck y espublizóse en Flore Françoise 2: 636, nel añu 1778.
Bibliografía
Pignatti, S. (1982) Flora Itálica. Edagicole, Bolonia.
Cinchona calisaya
El quino, quinquina, quinina (Cinchona ledgeriana) ye un árbol de la familia de les rubiacees, orixinariu de los montes d'Ecuador, Perú y Bolivia.
thumb|240px|Cinchona calisaya thumb|240px|Cinchona calisaya
Carauterístiques
El tueru algama en permediu 10 m d'altor y 30 cm de diámetru. Les fueyes son ovalaes de 21 a 29 cm de llargu y 12 a 13 cm d'anchu, de color verde escuru, con peciolu de 3 a 7 cm de llargor; inflorescencia terminal, flores coloraes con corola blanca o rosada y los lóbulos internamente amarellentaos, arrexuntaes en panícules. Los frutos en cápsula, angostos cilíndricos, de 3,5 a 4 cm de llongura por 0,7 cm d'anchu, con 3 a 4 granes.
Uso
La corteza del quino contién dellos alcaloides, el principal de los cualos ye la quinina, de propiedaes melecinales llargamente reconocíes; amás quinidina, cinconina y cinconidina. La corteza arrexuntao y molío usar pa tratar el paludismu y ye denomada na farmacia como Cinchonae cortex. La medicina tradicional atribúye-y tamién propiedaes como antisépticu, preparada en fervinchu. Les corteces d'otres especies del xéneru Cinchona, como C. calisaya y C. officinalis, tamién contienen quinina y tienen similares aplicaciones.
centro|thumb|Quinina|200px
Kenjiro Ezoe
Kenjiro Ezoe (江添 建次郎; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Cinchona calisaya
Historia
Les propiedaes melecinales de la corteza de los quinos yeren conocíes polos indíxenes. En 1638 Francisca Enríquez, Condesa de Chinchón y esposa del Virréi de Perú, foi curada del paludismu con una preparación d'esta corteza lo qu'empezó a estender el so usu. Foi conocida polos europeos como "cascariella de la condesa" o como "casacarilla de los xesuites" por ser espublizada por esa comunidá relixosa y más tarde nel restu del mundu como "cascariella de Perú".
Rentières
Rentières ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Cinchona calisaya
Historia
En 1753 Linneo describió per primer vegada una especie d'esti xéneru (C. officinalis). El nome científicu cinchona refierse direutamente a la Condesa, pos Linneo trescribió'l soníu español 'chi' a la manera italiana: 'ci', lo cual yera frecuente na dómina. La expedicón de los botánicos Ruiz y Pavón que llegó al Perú en 1778 por orde de Carlos III d'España enfatizó la recueya de plantes melecinales y ente elles los quinos.
Ni Pictoris
Ni Pictoris o Nu Pictoris (ν Pic / HD 45229 / HR 2320) ye un sistema estelar de magnitú aparente +5,61 na constelación de Pictor. Alcuéntrase a 164 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Cinchona calisaya
Historia
Mientres el s. XIX la destrucción d'árboles pa la recueya de corteza de quino adquirió calteres desenfrenaos causando daños ecolóxicos y escasez de la preciada melecina. En 1852 los holandeses llevaron granes de quino a Xava y establecieron plantíos d'alta productividá y llograron llograr corteces con mayor concentración de quinina. L'actual Indonesia convertir nel mayor productor de quina del mundu. Los británicos establecieron tamién plantíos, na India y Ceilán.
Rentières
Tien una población de y una superficie de  km².
Ni Pictoris
La estrella primaria de Ni Pictoris ye una estrella Am con una temperatura efectivo de 7537 K. Les estrelles Am, llamaes tamién estrelles con llinies metáliques, amuesen espectros con llinies d'absorción intenses de ciertos metales. Siriu A o Deneb Algedi (δ Capricorni) son dos brillosos exemplos d'esta clase d'estrelles. Ni Pictoris tien un radiu un 90% más grande que'l radiu solar.
Cinchona calisaya
Historia
Mientres la fase final de la construcción de la Canal de Panamá un pequeñu grupu de médicos tradicionales indíxenes Kallawaya viaxó dende Bolivia a atender a los trabayadores, munchos de los cualos taben afeutaos pol paludismu y ente les melecines naturales que poníen a disposición de los sos pacientes. Entrín y non, l'agroindustria y la industria farmacéutico alredor de la quina algamaron dimensiones considerables nel mundu.
Ni Pictoris
Les estrelles Am como Ni Pictoris davezu formen parte d'un sistema binariu onde la rotación estelar ralentizóse por cuenta de la fuercia de marea. Coles mesmes, la elevada lluminosidá de Ni Pictoris en rayos X —42,9 × 1020 W— suxuría tamién la presencia d'una compañera estelar. Sicasí, nun foi hasta 2006 cuando s'afayó la duplicidá de Ni Pictoris. La estrella secundaria puede tener 1/4 parte de la masa de la estrella visible y el periodu orbital del sistema ye de 452 ± 16 díes.
Cinchona calisaya
Historia
Al empezar la II Guerra Mundial la producción de quina convertir n'oxetivu militar. Los xaponeses apoderar d'Indonesia, polo que los aliaos decidieron fomentar los plantíos en Suramérica, en Puertu Ricu y en llugares onde se convirtieron en problemes ecolóxicos, como les islles Galápagos. Les bonances de la quina terminaron cuando'l desenvolvimientu de melecines sintétiques sustituyó l'usu masivu de la quina nel tratamientu del paludismu, a pesar de lo cual en dellos llugares sigue siendo tratamientu d'eleición o en dellos casos, l'únicu disponible.
Taxonomía
Cinchona ledgeriana describióse por José Celestino Mutis y espublizóse en Papel Periódicu de Santa Fe 111: 465, nel añu 1793. Cinchona: nomada en 1638 por Carlos Linneo n'honor de Doña Francisca Enríquez de Rivera, faciendo referencia a la villa (güei ciudá) de Chinchón, por ser la segunda esposa del IV Conde de Chinchón, Don Luis Jerónimo Fernández de Cabrera y Bobadilla, y, según la tradición, ser ella la qu'afayó a les xentes del Vieyu Mundu les propiedaes melecinales de la corteza d'esta planta. Linneo trescribió'l soníu español 'chi' a la manera italiana: 'ci', lo cual yera frecuente na dómina.
ledgeriana: epítetu llatín que significa "con fueyes en forma de llanza".
Riom
Riom ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Valentina Cortese
Valentina Cortese ye una celebrada actriz italiana de teatru y cine; tamién ye conocida como Valentina Cortesa.
Teatru
Ye unu de los baluartes del teatru italianu; la so trayeutoria teatral inclúi recordaos trabayos nel llexendariu Piccolo Teatru di Milano con Giorgio Strehler protagonizando Maria Estuardo de Schiller y Lulu de Frank Wedekind según Santa Juana de los mataderos, Los xigantes del monte, Estrañu interludiu, Tantu Tempo Fa y El xardín de les zrezales.
Cine
En cine empezó como actriz "inocente" en distintes películes del xéneru Film noir. Depués foi con Alida Valli una de les "reines del cine de teléfonu blancu".
Debutó en cine en 1940; el so primer papel importante foi al añu siguiente en Cenar delle beffe. En 1947 causó sensación cola doble interpretación de Fantine y Cosette en Los Miserables de Victor Hugo con Marcello Mastroianni, siguida por The Glass Mountain (El monte de cristal con Tito Gobbi), Thieves' Highway de Jules Dassin y Promenade de Jean Renoir.
En 1955 filmó Adriana Lecouvreur y Fueu máxico, una biografía del compositor Richard Wagner onde interpretó a Mathilde Wesendonck. Enantes apaeció nuna producción de Hollywood: The Barefoot Contessa con Humphrey Bogart y Ava Gardner, onde interpretó'l personaxe de la "Condesa Eleanora Torlato-Favrini". Nos creitos d'esti filme apaeció sol nome Valentina Cortesa.
La so carrera cinematográfica norteamericana empezara en 1948 xunto a Orson Welles en Maxa Negro, siguida en 1951 con The house on Telegraph Hill con Richard Basehart con quien se casaría, teniendo un fíu (l'actor Jack Basehart) y divorciándose en 1960.
Mardeuil
Mardeuil ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Valentina Cortese
Cine
Con Franco Zeffirelli trabayó en teatru y cine; foi Pica, la madre de San Franciscu d'Asís, en Hermano sol, hermana lluna (1972), Herodías en Jesús de Nazaret (1977) y realizó curties apaiciones en Calles Forever y Té con Mussolini.
Flora Australiensis
thumb|right|Títulu del Volume V de Flora Australensis Flora Australiensis: a description of the plants of the Australian Territory, más comúnmente conocida como Flora Australiensis, y conocíu tamién pola so abreviatura Fl. Austral., son siete volúmenes de la flora d'Australia, publicaos ente 1863 y 1878 por George Bentham, cola ayuda de Ferdinand von Mueller. Foi una de les famoses series de flora colonial de Kew, y la primer flora de cualquier área continental que se terminara. En total, la flora inclúi descripciones de 8125 especies.
Valentina Cortese
Cine
En 1975 foi nomada al Oscar como meyor actriz de repartu por La nueche americana de Francois Truffaut onde encarnaba a Severine, una diva veterana qu'escaez la so lletra. Perdió frente a Ingrid Bergman por Asesinatu nel Espresu d'Oriente que al aceptalo dedicar a Cortese pidiéndo-y perdón por habe-y lo arrebatáu cuando ella merecer. Por esa intervención ganó'l Premiu BAFTA, el New York Film Critics Circle Awards y el National Society of Film Critics Awards.
Unu de los sos últimos trabayos nel cine foi un papel en Les aventures del barón Munchausen (1988) de Terry Gilliam. Nel añu 2001 recibió'l Premiu a la trayeutoria del Festival de Milán y nel premiu Milano Donna.
Apaez entrevistada en documentales como Michelangelo Antonioni storia di un autore; Patrice Chéreau, une autre solitude; Federico Fellini - un autoritratto ritrovato y en "Alma de diva". .
Flora Australiensis
Bentham preparó la flora dende Kew, con Mueller, el primer taxónomo con residencia permanente n'Australia, emprestando tola coleición del Herbario Nacional de Victoria a Bentham nel intre de dellos años. Mueller fuera disuadido de la preparación d'una flora d'Australia, ente que n'Australia Bentham y Joseph Dalton Hooker llevaron coleiciones históriques de les especies australianes a tolos herbarios europeos a los que Mueller nun pudo aportar dende Australia. Mueller pudo finalmente producir la so propia flora d'Australia, Systematic Census of Australian Plants que publicó en 1882 y amplió el trabayu de Bentham cola adición de nueves especies y revisiones taxonómiques.
Flora Australiensis foi la obra de referencia na flora d'Australia por más d'un sieglu. Inda en 1988, James Willis escribió que "Flora Australiensis sigue siendo la única obra definitiva sobre la vexetación vascular de tol continente." Acordies con Nancy Tyson Burbidge, "representa un esfuerciu intelectual prodixosu nunca igualáu."
Flora Australiensis acreitar cola formación de bases publicaes en flores rexonales; que nel sieglu 19 fueron publicaes en tolos estaos sacante en Australia Occidental, elles fueron na so mayor parte los estractos d'esta obra.
Mardeuil
Tien una población de y una superficie de  km².
Lucho Herrera
Luis Alberto Herrera Herrera, conocíu como Lucho Herrera y moteyáu El Jardinerito de Fusagasugá, ye un ex-ciclista colombianu, profesional ente los años 1982 y 1992, mientres los cualos consiguió 30 victories, siendo la más importante la Vuelta a España 1987.
Luis Herrera foi pioneru del ciclismu colombianu n'Europa, y el so mayor esponente mientres la década de 1980. Yera un escelente escalador, como demuestren les sos victories nes clasificaciones del monte de les tres Grandes Vueltes, amás de numberoses etapes y puestos d'honor nes mesmes. Foi, xunto col español Federico Martín Bahamontes, ganador del monte nos trés grandes vueltes europees.
Biografía
Luis Alberto Herrera Herrera nació nun llar allugáu en zona rural del conceyu de Fusagasugá, Cundinamarca, conformáu polos sos padres Rafael y Esther Herrera, y los sos hermanos Álvaro, Natividá, Rafael y Orlando. La so familia yera de baxos recursos económicos polo cual siendo adolescente tuvo d'entemecer los sos estudios de secundaria col oficiu de la xardinería, que esixía que caminara llargos percorríos, polo cual la so madre mercó-y el so primer bicicleta, cola cual empezó a cumplir el so percorríu y de camín a interesase pel mundu del ciclismu.
El 24 d'avientu de 1991 casóse cola modelu y exreina de guapura, Judith Xiques Villa; pa munchos el so matrimoniu forzó'l so retiru de l'actividá ciclística, pol deséu manifiestu d'Herrera por dedicase a la so familia.
En 2000, foi víctima d'un secuestru nel so conceyu natal, Fusagasugá, aparentemente por integrantes de la guerrilla colombiana de les FARC que s'enllargó per espaciu de 24 hores, tres les cualos foi lliberáu terminando al paecer pol intensu operativu policial que s'esplegó pa llograr el so rescate. El plaxó asocedió solu dos meses dempués que'l tamién exclicista Oliverio Rincón fuera reteníu por otru grupu al marxe de la llei en Duitama, Boyacá.
En Fusagasugá, el so pueblu natal, hai un monumentu nel so honor.
Na autobiografía del ex-ciclista Laurent Fignon, publicada en xunu de 2009, llamada Laurent Fignon: Nous étions jeunes et insouciants (Laurent Fignon: yéramos nuevos ya inconscientes), escribió ser sobornáu por colombianos pa dexar qu'Herrera ganara la Vuelta a España de 1987:
En respuesta, Herrera refugó les afirmaciones del francés y declaró que de ser ciertu mercaríen tamién el Tour de Francia y el Giro d'Italia:
Entamos (1980-1983)
Dio los sos primeros pasos en 1980 na XIII edición de la Vuelta de la Mocedá de Colombia, ocupando'l quintu caxellu, desamoráu del campeón Martín Ramírez en 2 minutos y 27 segundos, ganando dellos puertos de monte y trunfando na clasificación final de los premios de monte.
En 1981, compitió na so primer Vuelta a Colombia na cual ocupó'l 16ᵘ puestu a 46 minutos y 35 segundos del ganador Fabio Parra. Nel Clásicu RCN del mesmu añu, ganó la quinta etapa ente Ibagué y l'Altu de la llinia, con un tiempu de 2 hores, 13 minutos y 9 segundos, aventayando por 4 segundos a Fabio Parra. Este foi'l so primera trunfó d'importancia en dalguna competencia en Colombia.
Al añu siguiente, en 1982, llogró'l so primer trunfu nuna competencia importante a nivel nacional; llograr na so segunda participación nel Clásicu RCN, integrando l'equipu Freskola, superando a Fabio Parra quien ocupó'l segundu caxellu. Na competencia participó'l francés Pascal Simon, ganador del Tour de l'Avenir un añu antes y del escocés Robert Millar, gran rival de los colombianos nel monte años dempués. En setiembre d'esi mesmu añu participó col equipu colombianu nel Tour de l'Avenir. La so meyor actuación foi'l 19 de setiembre, con trunfu na décima etapa ente Divonne-les-Bains y Morzine, con un tiempu de 4 hores, 34 minutos y 30 segundos, siguíu por Israel Corredor y, de terceres, el que sería'l campeón de la prueba, el norteamericanu Greg LeMond, a casi 3 minutos. A la fin de la carrera ocuparía'l cuartu puestu na clasificación, a 12 minutos y 3 segundos de LeMond, y el segundu llugar na clasificación del monte.
L'añu 1983 impúnxose nuevamente nel Clásicu RCN. Tamién participó na Vuelta a Colombia, ganó los sos dos primeres etapes nesta prueba y quedó en segundu llugar na xeneral y conquistó el títulu del monte.
1984
Ensin faese inda profesional, en 1984 empezó ganando'l Clásicu RCN onde participaron figures como Laurent Fignon, Greg LeMond, Pascal Simon, Marc Madiot, Charly Mottet y l'escalador Robert Millar. Al cumplise la sesta etapa, Herrera asumió'l lideralgu, desallugando a Manuel Ignacio Gutiérrez. Depués de ganar la penúltima etapa, consagróse campeón per tercer vegada nesta prueba, imponiéndose tamién nel monte. Adicionalmente, algamó la so primer victoria na Vuelta a Colombia, colo cual Herrera taba en bona forma pa competir nel ciclismu profesional d'Europa.
La carta de presentación d'Herrera a nivel profesional fueron les sos victories d'etapa nel Tour de Francia. El llunes 16 de xunetu ganó la so primer etapa nel Tour con llegada nel Alpe d'Huez, con un tiempu de 4 hores, 39 minutos y 24 segundos, a un permediu de 32,4 km per hora, dexando tras a Bernard Hinault, quien llegó a 3 minutos y 24 segundos y a Laurent Fignon, que llegó en segundu llugar a 49 s, depués d'un intensu duelu. Esta foi la primer vegada qu'un ciclista amateur ganó una etapa nel Tour.
1985
thumb|200px|Luis Herrera baxando cola so cara ensangrecida, dempués d'una cayida na 14ª etapa del Tour de 1985 ente [[Autrans y Saint-Étienne.]] Dempués de competir nel Clásicu RCN de 1985, fíxose presente per primer vegada na Vuelta a España del mesmu añu. L'equipu taba so la orientación de Raúl Meza y el patrociniu de piles Varta. La competencia ganar Pedro Delgado y Herrera viose obligáu a abandonar por una tendinitis. Esi mesmu añu, yá recuperáu, axudicóse'l títulu y el monte de la Vuelta a Colombia, amuesa del bon nivel que caltenía, lo que lu sirvió pa la bona campaña del Tour de Francia de 1985.
Na 14ª etapa volvió trunfar nun percorríu ente Autrans y Saint-Étienne, a pesar de sufrir una espaxarada cayida al baxar el premiu de monte allugáu en Croix de Chaubouret. Nesa mesma etapa tamién sufrió una cayida a 100 metros de la meta'l líder Hinault. Con al respective de esa etapa Herrera comentó:
A la fin, na clasificación xeneral del Tour, Herrera allugóse séptimu, a una distancia de 12 minutos y 53 segundos del vencedor final. Foi ganador del monte con 440 puntos, siguíu por Pedro Delgado. Un añu dempués, magar quebrantos de salú llogró'l subtítulu del monte, por detrás de Hinault.
1986
Nun tomó la salida la Vuelta a España d'esi añu, acutar pal Clásicu RCN, que tomó nivel internacional cola participación del múltiple campeón francés Bernard Hinault. Herrera algamó'l so cuartu títulu y tamién el monte. Hinault ocupó un puestu secundariu a 34 minutos y 58 segundos d'Herrera. Foi'l cuartu y últimu trunfu so na competencia radial. Dos meses dempués de la so victoria nel Clásicu ganó per tercer vegada consecutiva la Vuelta a Colombia. Nesta prueba participó'l español Álvaro Pino, quien un mes antes ganara la Vuelta a España. Allugóse 20ᵘ a 27 minutos y 27 segundos d'Herrera.
1987
En 1987 consiguió unu de los sos mayores trunfos como ciclista profesional, al imponese na Vuelta a España, na que yera la so segunda participación na ronda española, en combatiendo con Sean Kelly (que tuvo que retirase por causa de un forúnculo cuando yera líder de la prueba), Raymund Dietzen y Laurent Fignon.
Herrera nun llegó como favoritu, nin siquier yera'l líder del so equipu, Café de Colombia, que-y apurriera la responsabilidá de liderar al equipu a Martín Ramírez, quien ganara'l Dauphiné Libéré de 1984. Pedro Delgado, Fignon y Kelly yeren los favoritos a la victoria final.
La primer selmana de la prueba tuvo dos etapes contrarreló, el prólogu y la tercer etapa, y a pesar de qu'Herrera nun yera bon contrarrelojista, nun perdió enforma tiempu y permanecía a menos de tres minutos del líder Kelly.
Los dos equipos colombianos, Ryalcao Postobón y Café de Colombia, empezaron los ataques al llegar les etapes de monte. Na sesta etapa, la competencia llegó a los Pirineos y Herrera terminó terceru, retayando la distancia del líder. A otru día, llega segundu na etapa, quedando a 49 segundos del nuevu líder, Dietzen. Kelly ye segundu.
A partir d'esi momentu asumió'l lideralgu de la prueba por ralu de seis etapes siguíes, hasta perdelo transitoriamente frente a Sean Kelly, dempués de la contrarreló de 24 quilómetros en Valladolid. Kelly pasó a ser líder por 42 s de ventaya sobre Herrera.
Pero a otru día, nel quilómetru 14 nel trayeutu escontra Ávila, na 19ª etapa, el téunicu Faustino Rupérez del equipu Kas, onde actuaba Kelly, informó del retiru del ciclista irlandés, afeutáu por una furunculosis. En plena carrera, Herrera asumió nuevamente'l lideralgu, ensin dexar de reconocer l'amenaza del alemán Dietzen a pocos segundos. Herrera llegó a Ávila, restando tres etapes, como escolta del ganador, Laurent Fignon y aumentó la ventaya sobre Dietzen, que yera de 64 segundos, que caltuvo hasta'l final de la prueba.
Llogró'l títulu con un tiempu de 105 hores, 34 minutos y 25 segundos. Nel monte sumó 174 puntos.
Depués d'esti trunfu, Herrera consagróse nacional y internacionalmente. Al so regresu, el presidente d'esi entós, Virgilio Barcu, dio-y la Cruz de Boyacá, nel grau d'oficial.
Dempués de la Vuelta a España foi subcampeón na Vuelta a Colombia, a 27 segundos de Pablo Wilches. Coronóse campeón del monte del Tour de Francia y quintu na clasificación xeneral.