cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teri Hatcher
Primeros años
Fixo los sos primeros galanes nel baille, la so verdadera vocación. Empezó recibiendo clases de danza nel San Juan Girls Ballet Studio de Los Altos, California, dempués estudió interpretación nel American Conservatory Theater y en 1982 yá-y la consideraba una de les baillarines más prometedores de la so rexón. Del baille pasó a la interpretación como alumna del prestixosu Conservatoriu Americanu de Teatru. En 1984 consiguió los sos primeros minutos de fama como animadora de los San Francisco 49ers, unu de los principales equipos de fútbol americano.
Carrera
En 1985, Hatcher empezó la so carrera na televisión al consiguir, por casualidá, un pequeñu papel de doncella na última temporada de la serie de comedia The Love Boat mientres acompañaba a una amiga al casting. A paeció nun total de 22 episodios hasta la cancelación del programa en 1986.
Tres dellos años d'interpretar roles de repartu y frecuentes apaiciones en televisión como convidada, Hatcher llogró amplia reconocencia por representar el papel de Lois Lane na serie d'aición de la cadena ABC, Lois & Clark: The New Adventures of Superman (1993-1997). Ellí compartió escena con Dean Cain, quien interpretó a Superman. Coles mesmes, figuró na película de 1994 The Cool Surface, un filme de baxu presupuestu sobre una muyer víctima de la violencia doméstica, y en Tomorrow Never Dies en 1997, la décimu octava película de la serie de James Bond. Pola so actuación en Tomorrow Never Dies foi nomada al premiu Saturn por Meyor actriz de repartu».
thumb|derecha|Hatcher al pie del so colega [[Dean Cain na entrega de los premios Emmy, 19 setiembre de 1993.]] Depués de la cancelación de Lois & Clark, l'actriz realizó apaiciones especiales en delles comedies de televisión, ente elles Frasier y Seinfeld. Nel cine destacó con un papel secundariu nel filme Spy Kids, de 2003. Hatcher volvió a la televisión n'ochobre de 2004 pa protagonizar xunto con Felicity Huffman, Marcia Cross y Eva Longoria la comedia dramática de ABC Desperate Housewives (2004-2012). La serie, emitida mientres ocho temporaes, tuvo una gran aceptación per parte de los críticos y el públicu polo xeneral. Ellí representó'l papel de l'ama de casa y autora de llibros infantiles Susan Mayer. Pol so desempeñu recibió dellos premios y reconocencies, ente ellos un Globu d'Oru y trés Premios del Sindicatu d'Actores.
Vida personal
Na so vida personal tuvo dos matrimonios fallíos, la so última pareya foi'l productor Stephen Kaye, antiguu noviu de la so compañera Eva Longoria na serie que coprotagonizan, de quién dixebróse'l pasáu mes de setiembre. Anguaño, vive en Studio City,California xunto cola so única fía, Emerson Rose (10 payares de 1997), frutu del so matrimoniu col actor Jon Tenney.
Anque na actualidá Hatcher ye una de les actrices de televisión meyor pagaes de los Estaos Xuníos, nun tuvo reparos en publicar en 2006 el so primer llibru Burnt Toast: And Other Philosophies of Life, publicáu n'español como Tostaes quemaes: Y otres filosofíes de vida (Córdoba, Arcopress, 2007), nel que cola so peculiar filosofía de la vida rellata los altos y baxos d'una actriz que non siempres tuvo nel visu de la fama.
Esta actriz solidaria venció los sos derechos d'imaxe de la última campaña publicitaria de la firma de relós de luxu Baume & Mercier col fin de sofitar causes humanitaries como la llucha contra'l cáncer, la promoción de la educación infantil o'l sofitu a les muyeres más desfavorecidas.
Norbert Elias
thumb|Una placa de Norbert Elias en [[Wrocław]]
Norbert Elias foi un sociólogu alemán.
Biografía
Norbert Elias ñaz nuna familia xudía y ye llamáu a participar na Primer Guerra Mundial. Dende 1918 estudia Filosofía y Medicina nes universidaes de Breslau y Heidelberg. De la qu'aporten los nazis al poder tien que fuxir a Francia, primero de pasar pa Inglaterra, onde tuvo gran parte de la so carrera. Sicasí los sos trabayos n'alemán nun fueron mui conocíos y viose forzáu a vivir de trabayos precarios en Londres enantes de llograr, en 1954, una plaza de docente na universidá de Leicester
La so tesis sobro la sociedá cortesana, fecha en 1933 (masque enxamás lleía), y la so primer obra sobro'l "procesu de civilización", hubieron d'esperar a 1969 pa ser publicaes. N'inglés apaecieron entá más tarde. Aborden dellos temes:
Idees
Conocíu principalmente pol so trabayu sobro'l procesu de civilización n'Occidente, esti sociólogu, pioneru de la visión constructivista, intentó al traviés de la so obra superar la oposición tradicional ente individuu y sociedá. Son los individuos interdependientes quien formen la sociedá, y ésta nun ye, poro, daqué esternu a ellos: la sociedá nun ye namái la suma de les unidaes individuales (individualismu metodolóxicu), nin un coxuntu independiente d'aiciones individuales (holismu).
La noción d'interdependencia ye la bas de la teoría d'Elias
Llama a les formes específiques d'interdependencia ente individuos configuración. Estes configuraciones puen ser de tamañu variable, dende la forma de rellación más pequeña hasta les rellaciones internacionales. La complexidá y la llargura de les cadenes de rellaciones dexen diferenciar interdependencies. La noción d'interdependencia tá per otru llau lligada a la de poder: el poder ye un desequilibriu nes interdependencies, si yo soi más dependiente d'otru que esi otru de min, tien entós poder sobre min. La interdependencia de los individuos xuega asina sobre la so personalidá imponiéndo-yos redes preesistentes que dexarán la so güelga nes costumes del individuu.
Elias alviértenos del peligru de les definiciones a priori de nociones de micro y macrosocioloxía. Refuga amás la visión evolucionista de la historia: los evolucionistes entienden la historia como daqué unidireccional y unidimensional; pa Elias la historia ye la suma de los proyeutos ensin proyeutu y de les finalidaes ensin finalidá que los individuos truxeron al correr del tiempu.
Finalmente, el procesu de civilización consiste na mediación de les pulsiones, la so canalización al traviés de dispositivos (Idees non lloñe de les de Sigmund Freud en El malestar na civilización). Esti procesu básase na curialización, o lo que ye igual, la estensión de les práutiques de la corte al conxuntu de la sociedá.
Johan Frederik Gronovius
John Clayton, un pañador de flora de Virxinia únvia-y munchos especímenes escontra los 1730s, lo mesmo que de descripciones. Ensin la conocencia de Clayton, anque lo cita, Gronovius usa'l material nel so Flora Virginica, de 1739-1743, con 2ª ed. en 1762.
En 1737 Gronovius describe la dalia de Transvaal, nomándola col nome d'un amigu de Linneo "Traugott Gerber": Gerbera.
Yera fíu de Jakob Gronovius y nietu de Johann Friedrich Gronovius, dambos escolásticos clásicos.
En 1719, cásase con Margaretha Christina Trigland, que fina en 1726, y con Johanna Susanna Alensoon en 1729. El so fíu Laurens Theodoor Gronovius (1730-1777) foi tamién botánicu.
Mark Slade
Mark Van Blarcom Slade foi un actor d'Estaos Xuníos mayormente conocíu por interpretar el papel de Billy Blue Cannon na serie western The High Chaparral.
Biografía
Nació'l 1 de mayu del añu 1939 en Salem Massachusetts. De neñu foi un gran almirador del tragicómico actor Charles Chaplin, que foi una gran influencia por que Mark inclinara la so vida al trabayu televisivu. En 1956 matricular na Academia Worcester col enfotu de convertise nun dibuxante de caricatures, pero tuvo la so primer oportunidá teatral cuando unu de los sos compañeros resultó enfermu y él tuvo que reemplazalo asumiendo'l papel d'un profesor d'inglés na obra The Male Animal (L'Animal Machu), nesi momentu supo que quería ser actor. Llogró consiguir el papel de Billy Blue Cannon, fíu del patrón del ranchu The High Chaparral mientres una entrevista col productor de la serie David Dortort. Magar que el papel yera yá d'otru actor Dortort buscaba un mozu de la xeneración de Mark pal mesmu, un mozu con enerxía qe enfrentar a les adversidaes, perfil qu'acompañaba perbién el calter del personaxe, Mark tomó poles solapes al productor nuna improvisada audición cola cual Dortort quedu encantáu, tres hores dempués el papel de Billy yera so. Con esta serie consigue popularidá apaeciendo nes cubiertes (y nes páxines) de numberoses revistes, y la receición de grandes cantidaes de cartes unviaes por almiradores de tol mundu. Tamién llogró diversos premios d'interpretación (Otto, Bambi, Fabulous 201 d'espectadores belgues y Western Heritage Award). Ye miembru honorariu vitaliciu de la tribu de los indios navajos, distinción dada pol so gran interés y simpatía en cuanto tien que ver a la vida y costumes de los nativos americanos. Amás del so ésitu en The High Chaparral, sigue presente en munches series y películes de cine, sinón que tamién desenvolvió les sos habilidaes d'escritura y direición - El guión de _Cliffy (1975) _, un episodiu de la serie "The Rookies" (1972), qu'escribió y na qu'interpretó'l papel protagonista, recibió aponderamientos de la crítica xeneral, tres premios nacionales, y un aponderamientu de la Casa Blanca. Nel añu 1961 tuvo un papel secundariu nel reconocíu filme Voyage to the Bottom of the Sea del direutor Irwin Allen. Actuó nésta xunto a actores como Walter Pidgeon, Joan Fontaine, Barbara Eden, Peter Lorre, Robert Sterling, ente otros.
L'ésitu de Mark ye causa de la combinación del talentu y trabayu duru que dio llugar a actuaciones en numberoses películes y producciones de televisión, incluyendo'l papel del mar, el perpetuamente enfermu Radioman Hollis na serie, "El barcu wackiest nel Exércitu" (1965).
Na actualidá Mark sigue con vida, güei trabaya nel so estudiu d'arte propio, onde, arrodiáu d'una familia d'artistes, crea belles obres que revelen un gran sentíu del humor, la sensibilidá rara y una fonda conocencia de la naturaleza humana. Mora en California y ta casáu con Melinda Riccilli dende 1968 al presente, tien dos fíos. Puede visitase el so estudiu na páxina
Actor
1980s 1970s 1960s
Guiones
"The Rookies" (1 episodiu, 1975) - Cliffy (1975) TV episodiu "Salty" (2 episodios) - For the Love of Clancy TV episodiu - Just a Quick Snack TV episodiu
Direutor
"Salty" (1 episodiu) - For the Love of Clancy TV episodiu
Self: 1970s 1960s When the West Was Fun: A Western Reunion (1979) (TV) ....como'l mesmu "Stars in der Manege" .... Performer (1 episodiu, 1972) - Stars in der Manege 1971 (1972) TV episodiu .... Performer "The Real Tom Kennedy Show" .... Himself (1 episodiu, 1970) - Episode dated 9 September 1970 (1970) TV episodiu .... como'l mesmu
"It's Happening" .... a sigo mesmu / ... (4 episodios, 1969) ... aka "Happening '68" ... aka "Happening '69" - Edwin Hawkins Singers (1969) TV episodiu .... como'l mesmu - Band Contest Judge - Keith Allison (1969) TV episodiu.... a sí mesmu - The Grass Roots (1969) TV episodiu .... a sí mesmu - Peter Lawford (1969) TV episodiu .... a sigo mesmu
Xeneralidá de Cataluña
La Xeneralidá de Cataluña (en catalán: Generalitat de Catalunya, n'aranés: Generalitat de Catalonha) ye'l sistema institucional en que s'entama políticamente la comunidá autónoma de Cataluña n'España. Ta formada pol Parllamentu, el Conseyu Executivu o Gobierno, la Presidencia de la Xeneralidá, y poles otres instituciones que l'Estatutu d'Autonomía de Cataluña de 2006 y les lleis establecen.
La Diputación del Xeneral
thumb|Sello de la Diputación del Xeneral del [[Principáu de Cataluña de finales del sieglu XV que representa al so patrón portando'l escudu de la Cruz de San Jorge que yeren les armes de la Xeneralidá de Cataluña. En redol la lleenda: S(igillum) : CORTIUM : ET : PARLAMENTORUM : GENERALIUM : PRINCIPATUS : CATHALONIE ('Sellu de les Cortes y el Parllamentu del Xeneral del Principáu de Cataluña'). ]]
La Xeneralidá de Cataluña debe'l so orixe a les Cortes Catalanes, que mientres el reináu de Xaime I el Conquistador axuntáronse convocaes pol rei como representantes de los Brazos o estamentos: eclesiásticos, nobleza militar y el real o "de villes reales".
Sol reináu de Pedro'l Grande, les Cortes Catalanes tomaron forma institucional. El rei obligar a celebrar Corte Xeneral añalmente. Les Cortes exercíen funciones de conseyu y tamién llexislatives per mediu de los denominaos "tres brazos": l'eclesiásticu, el militar y el popular o cámara real.
El primer pasu escontra la institución de la Xeneralidá producir nes Cortes celebraes en 1289 en Monzón, al designase una Diputación del Xeneral, comisión temporal pa recaldar el "serviciu" o tributu que se concedía al rei. Esti impuestu yera conocíu popularmente como generalidad, nome que s'esportó a Francia onde se crearon les generalités o distritos fiscales. Col pasu del tiempu, el nome oficiosu de Xeneralidá terminó suplantando'l nome oficial de Diputación del Xeneral.
Nes Cortes de 1358-1359 celebraes en Barcelona, Villafranca del Panadés y Cervera, les Cortes designaron a dolce diputaos con atribuciones executives en materia fiscal, según unos "oyentes de cuentes" que controlaben l'alministración so l'autoridá del que ta consideráu como primer presidente de la Xeneralidá, Berenguer de Cruïlles.
Anque na Guerra de Socesión la Xeneralidá ocupó un llugar secundariu, foi liquidada por aciu el Decreto de Nueva Planta de 1716.
Periodu republicanu
El 17 d'abril de 1931, trés díes depués de la proclamación de la República Catalana, se restauró —solo en nome y como símbolu— la Xeneralidá de Cataluña, como órganu de gobiernu provisional pa Cataluña, hasta'l so establecimientu definitivu como órganu d'autogobiernu de la rexón autónoma pola llei de 15 de setiembre, cuando se promulgó'l Estatutu d'autonomía de 1932. Tres la fallida proclamación del Estáu Catalán n'ochobre de 1934, la Xeneralidá ye suspendida y nun foi restaurada hasta'l trunfu del Frente Popular en febreru de 1936. En 1939, tres el trunfu del bandu subleváu, encabezáu pol xeneral Franco, foi eslleida. Anque se reconstituyó nel exiliu mientres tola dictadura (1940-1977), cola vuelta a la democracia foi restaurada.
Periodu democráticu
Cola muerte de Franco, y la llegada de la democracia a España, restablecióse la Xeneralidá de forma provisional el 29 de setiembre de 1977, agora como poder executivu de Cataluña. El primer presidente de la restablecida Xeneralidá foi Josep Tarradellas, quien tamién lo yera de la Xeneralidá nel exiliu. Tres la entrada a valir de la nueva Constitución española (29 d'avientu de 1978) y la promulgación del nuevu Estatutu d'autonomía de Cataluña (18 d'avientu de 1979), la Xeneralidá quedó definitivamente asitiada.
A Tarradellas siguiríenlu como presidentes de la Xeneralidá, Jordi Pujol (24 d'abril de 1980 – 20 d'avientu de 2003), Pasqual Maragall (20 d'avientu de 2003 – 28 de payares de 2006), José Montilla (28 de payares de 2006 – 18 d'avientu de 2010), Artur Mas (18 d'avientu de 2010 – 10 de xineru de 2016) y Carles Puigdemont (dende'l 10 de xineru de 2016).
Instituciones
Les instituciones de la Xeneralidá de Cataluña tán regulaes nel Títulu II del Estatutu d'autonomía anguaño vixente.
El Parllamentu
250px|thumb|[[Palaciu de la Xeneralidá de Cataluña.]] El Parllamentu de Cataluña representa al pueblu de Cataluña. Exerz la potestá llexislativa, aprueba los presupuestos de la Xeneralidá y controla ya impulsa l'acción política y de gobiernu. Exerz coles mesmes les otres competencies que-y son atribuyíes pol ordenamientu xurídicu y n'especial pol Estatutu d'Autonomía de Cataluña.
El presidente de la Xeneralidá
El presidente de la Xeneralidá de Cataluña ostenta la más alta representación de la Xeneralidá y l'ordinaria del Estáu en Cataluña. Dirixe y coordina l'acción del Conseyu Executivu o Gobiernu. Tien see nel Palaciu de la Xeneralidá de Cataluña, na ciudá de Barcelona.
El Gobiernu
El Conseyu Executivu o Gobiernu de Cataluña ye l'órganu cimeru colexáu que dirixe la política y l'Alministración de la Xeneralidá de Cataluña. Ye coles mesmes el titular de la función executiva y de la potestá reglamentaria.
El Conseyu de Garantíes Estatutaries
El Conseyu de Garantíes Estatutaries de Cataluña ye un organismu de calter consultivu que dictamina, nos casos que la llei establez, sobre l'adecuación al Estatutu d'autonomía de los proyeutos o proposiciones de llei sometíos a alderique y aprobación del Parllamentu de Cataluña. Vela amás, na so actuación, pola observación y el cumplimientu de la Constitución y del Estatutu de Cataluña.
El Síndicu d'Agravios
El Síndicu d'Agravios tien la función de protexer y defender los derechos y les llibertaes reconocíes pola Constitución y l'Estatutu. A tal fin supervisa l'actividá de l'Alministración de la Xeneralidá, la de los organismos públicos o privaos venceyaos que dependen de la mesma, la de les empreses privaes que xestionen servicios públicos o realicen actividaes d'interés xeneral o universal o actividaes equivalentes de forma alcordada o indireuta y la de les persones con un venceyu contractual coles alministraciones públiques. Coles mesmes, supervisa l'actividá de l'Alministración llocal de Cataluña y la de los organismos públicos o privaos venceyaos que dependen de la mesma. Tamién puede estender el so control a l'Alministración del Estáu en Cataluña, nos términos qu'establezan los alcuerdos de cooperación col Defensor del Pueblu.
La Sindicatura de Cuentes
La Sindicatura de Cuentes ye l'órganu fiscalizador esternu de les cuentes, de la xestión económica y del control d'eficiencia de la Xeneralidá, de los entes llocales y del restu del sector públicu de Cataluña. Depende orgánicamente del Parllamentu, exerz les sos funciones por delegación del mesmu y con plena autonomía organizativa, funcional y presupuestaria, acordies coles lleis.
El Conseyu Audiovisual de Cataluña
El Conseyu Audiovisual de Cataluña ye l'autoridá reguladora independiente nel ámbitu de la comunicación audiovisual pública y privada. El Conseyu actúa con independencia del Gobiernu nel exerciciu de les sos funciones. Los criterios d'eleición de los sos miembros y los sos ámbitos específicos d'actuación son delimitados por una llei del Parllamentu.
Delegaciones nel esterior
Amás de cuntar con una representación en Madrid y Bruxeles, la Xeneralidá dispón, al amparu de los artículos 193 y 194 del Estatutu d'Autonomía de Cataluña de 2006, de diverses delegaciones nel estranxeru col fin de promover los intereses propios de Cataluña: Delegaciones pendientes d'apertura: Cerráronse o nun espolletaron les siguientes delegaciones:
Estándar de la cancillería
El estándar de la cancillería (Chancery Standard o CS, n'inglés) foi una forma escrita del inglés usada pola burocracia del gobiernu y p'otros propósitos especiales dende finales del sieglu XIV. Créese que contribuyó d'una forma significativa al desenvolvimientu del inglés modernu. Por causa de los distintos dialeutos del inglés falao y escrito a lo llargo del país naquella dómina, el gobiernu precisaba una forma clara y ensin ambigüedaes pal usu nos sos documentos oficiales. L'estándar de la cancillería desenvolver pa suplir esta necesidá.
Historia del estándar de la cancillería
L'estándar de la cancillería desenvolver mientres el reináu del rei Enrique V (1413 a 1422) en respuesta al so orde pa la so cancillería (oficiales del gobiernu) d'usar, como él mesmu, l'inglés más que l'anglonormando o'l llatín. Volvióse llargamente estandarizado alredor de la década de 1430.
Basóse mayormente nos dialeutos de Londres y East Midland, porque aquelles árees yeren los centros de gravedá políticos y demográficos. Sicasí, usó otres formes dialeutales, onde faía los significaos más claros; por casu, los nortizos they, their y them (derivaos de formes escandinaves) usáronse más que los londinenses hi/they, hir y hem. Esto seique yera porque les formes londinenses podríen confundise con pallabres como he, her, him. (Sicasí, la forma coloquial escrita como 'em, como en up and at 'em, bien puede representar un sobreviviente faláu de hem más qu'un acurtiamientu de la pallabra d'orixe escandinavu them.)
Nes primeres etapes del so desenvolvimientu, los clérigos qu'usaben CS debíen de tar familiarizaos col francés y el llatín. Les estrictes gramátiques d'aquellos llinguaxes influyeron na construcción del estándar. Nun foi la única influencia en formes posteriores del inglés —el so nivel d'influencia apuéstase y siguió habiendo una variedá de dialeutos falaos— pero aprovió un nucleu alredor del cual l'inglés modernu ceo pudiera cristalizar.
A mediaos del sieglu XV, CS usar pa la mayoría de propósitos oficiales, sacante na Ilesia (qu'usaba'l llatín) y dellos asuntos llegales (qu'usaben el francés y daqué de llatín). Tremóse alredor d'Inglaterra polos burócrates nos negocios oficiales, y amodo ganó prestíu.
El CS aprovió una forma llargamente intelixible del inglés pa los primeros imprentadores, dende la década de 1470 d'equí p'arriba.
Despegue
thumb|300px|Un [[Airbus A340 de Lufthansa desapegando.]] thumb|El [[tresbordador espacial Enterprise desapiega xunto al avión de tresporte de la NASA.|232x232px]]
En aeronáutica, el despegue ye la segunda fase y esencial d'un vuelo (la primera ye'l corretaje o rodaxe), que se llogra en realizando la carrera de despegue sobre una pista de despegue y aterrizaxe d'un aeropuertu o nuna superficie estensa d'agua, cola cual consíguese l'efeutu aerodinámicu de la sustentación, que ye provocáu pol fluxu a una determinada velocidá del aire sobre les nales.
Introducción
Pa consiguir un despegue, considérense tres factores: el del llau tierra, el del llau aparatu y el del llau aire.
El primeru, el factor tierra, basar en que se riquir carretar o rodar escontra la pista usando les calles de rodaxe cola autorización y guía del control del tráficu aereu (Air Traffic Controller, ATC), cuntar con una superficie apta pa desapegar, solicitar al ATC el permisu de despegue y empecipiar col factor aparatu, nel cual inflúin toles partes del avión; llibérense los frenos, caltiénse l'avión centráu na pista, y acelérase, a lo último, a máxima potencia la planta motriz de l'aeronave p'algamar mientres la carrera de despegue la velocidá riquida pa llograr sustentación.
El despegue rexir pola llei física de Daniel Bernoulli, contenida na ecuación:
onde la fuercia de sustentación, L, ye igual al productu d'un mediu de la densidá del aire, multiplicáu pol coeficiente de sustentación de la nala,CL pola superficie alar, S, y pol cuadráu de la velocidá de despegue, V².
D'esta miente, si deseyar conocer la distancia de despegue, STO y el tiempu de despegue, tTO, pal casu de despegues en tierra, ye posible faer una simplificación del despegue realizando los cálculos pa tres fases distintos: rodadura nel suelu, transición y ascensu.
center|miniaturadeimagen|730x730px|Diagrama nel que s'amuesen les principales velocidaes poles que pasa una aeronave mientres s'atopa realizando la maniobra de despegue.
Rodadura nel suelu
Na fase de rodadura, l'aeronave realiza una primer aceleración con toles ruedes sofitaes y dempués otra na que va alzar el morru preparar pal desapegase del suelu (rotación ). Como l'aeronave atópase moviéndose sobre una superficie ( el suelu ), va atopase afeutada pola fuercia d'esfregadura ente les ruedes y dicha superficie. El coeficiente d'esfregadura va variar en función del tipu de terrenal sobre'l que l'aeronave tea operando. Paez obviu que la esfregadura va ser mayor si les ruedes atópense realizando una frenada que si s'atopen en plena aceleración.
Hai que considerar qu'ente que l'aeronave atópase realizando la fase de rodadura con toles ruedes sofitaes, el tren d'aterrizaxe ta baxáu, los flaps en configuración de despegue por qu'ayuden a xenerar la sustentación necesaria p'alzase, y atópase afectando de dalguna forma'l efeutu suelo.Con toes estes considerancies podría averase el coeficiente de sustentación nesti momentu del despegue a 0.1.
Suponiendo que l'emburrie ye constante (nel despegue l'emburrie emplegáu ye'l máximu con respectu de toles demás fases del vuelu) Tiénense les ecuaciones que dexen calcular la distancia y tiempu de rodadura nel suelu.
A cencielles integrando dambes ecuaciones dende velocidá 0 hasta la velocidá de despegue de l'aeronave del vuelu, VLOF, tiénense la distancia de rodadura y el tiempu de rodadura, xg y tg.
Transición curvillinia
Mientres la transición curvillinia, l'aeronave realiza una trayeutoria que puede averase a circular con radio grande. Tomando les hipótesis de que la velocidá permanez constante nesi tramu ( por qu'asina pueda cumplise que realmente la trayeutoria ye circular) y ye igual a VLOF, amás de que l'ángulu de xubida tamién se va averar a constante, puede calculase la distanciade transición, altor de transición y tiempu emplegáu mientres esta fase de la siguiente forma.
Xubida rectillinia
L'aeronave que s'atopa realizando una xubida rectillinia remató la fase de transición y adopta una trayeutoria rectillinia n'ascensu por aciu la cual pretende algamar l'altitú necesaria pal vuelu de cruceru. Considérase que mientres esta fase l'altitú varia ente la de transición y una altitú estándar p'aeronaves comerciales qu'equival a 35 ft. La velocidá varia ente la VLOF y V2,
Distancia total y tiempu total de despegue
miniaturadeimagen|A manera d'exemplu, la pista de Matekane, onde nun ye posible qu'operen aeronaves con una distancia de despegue mayor a 500 m coles condiciones d'altitú de la pista. El cálculu de la distancia total de despegue calcúlase sumando les distancies de rodadura coles ruedes sofitaes, transición curvillinia y xubida rectillinia. Faciendo lo mesmo pa los tiempos de les distintes fases llógrase'l tiempu total que l'aeronave tardienta en desapegar. El métodu que se presenta equí ta bien simplificáu, pero'l so usu ta bien estendíu sobremanera a nivel didácticu y pa realizar primeros aproximamientos.
Importancia de la distancia de despegue
Faer cálculos sobre cuál va ser la distancia que l'aeronave precise pa desapegar d'alcuerdu a les sos carauterístiques de diseñu va ser crucial pal correutu desempeñu de la misión deseyada. Una aeronave que rica una distancia de despegue bien grande va tener más llindáu'l tipu d'aeropuertu nel que pueda operar. Hai que tener en cuenta que la distancia de despegue siempres va ser mayor que la d'aterrizaxe; una de les causes ye que la esfregadura contribúi de manera positiva nel amenorgamientu del tiempu d'aterrizaxe y por tantu na distancia necesaria pa llevalo a cabu, ente que nel despegue precísase vencer esa fuercia que xuega en contra. Amás, l'altitú xuega un papel fundamental, pos a mayor altitú, menor ye la densidá del aire y por tantu menos eficiente van ser los motores qu'a nivel del mar. N'aeronaves militares sobremanera búscase que la distancia de despegue seya la menor posible, p'aumentar la operatividad nes distintes misiones. N'ocasiones, si l'aeronave nun cumple con unos requisitos primeramente especificaos de distancia de despegue, va ser necesariu una revisión del diseñu de la mesma.
Sporophila ardesiaca
Sporophila ardesiaca, tamién denomináu papa-capim-de-mariñes-cinzas (en portugués, Brasil) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al numberosu xéneru Sporophila qu'integra la familia Thraupidae. Ye endémicu del este de Brasil.
Descripción
Mide 11 cm. El picu ye gris azuláu nel machu o morenu na fema. El machu tien corona, face, gargüelu y pechu negros, constrastando col banduyu blancu; penriba ye más o menos gris. Distintu de Sporophila nigricollis que tien banduyu mariellu maciu y envés oliváceo. La fema, pardacenta polo xeneral, ye indistinguible de les d'otres Sporophilas.
Distribución y hábitat
Estiéndese de manera endémica solamente en territoriu del sureste de Brasil, nel estremu sureste de Bahia, Espírito Santo, Minas Gerais y Rio de Janeiro. Tamién en São Paulo y Goiás. Hasta los 800 msnm.
Habita en pacionales y arbustales secos y húmedos.
Comportamientu
Ye similar al d'otros Sporophiles y al de S. nigricollis en particular, a quien dacuando acompaña en bandaes migratories nel interior del estáu de São Paulo.
Alimentación
Aliméntense principalmente recoyendo granes de tarmos de yerbes.
Descripción orixinal
La especie S. ardesiaca describióse per primer vegada pol ornitólogu francés Alphonse Joseph Charles Dubois en 1894 sol nome científicu Spermophila ardesiaca; llocalidá tipo «Brasil».
Danielle Bisutti
Danielle Nicole Bisutti ye una actriz y cantante d'Estaos Xuníos. Ye meyor conocida pol so papel d'Amanda Cantwell na serie de Nickelodeon True Jackson, VP.
Carrera como cantante
Bisutti pasa'l tiempu como compositora. Cantares escritos orixinalmente por ella, como "Venice Underground", "April Moon", y "In the Presence of" utilizáronse en películes independientes. Nel 2003 en Los Angeles Music Awards, ganó'l premiu al "Meyor cantautora femenina". Tamién nesta ceremonia, el so cantar "Glimmer" foi nomada a "AAA Album of the Year" y el so cantar, "In Passing" recibió un Unanimous Choice Recipient Award por "Independent AC Single of the Year". En setiembre de 2004, Bisutti realizó nel Temecula Valley International Film & Music Festival, na que "In Passing" foi escoyida pa "Top TVIFF Musical Artista Compilación CD" y la revista Music Connection apaez Bisutti en 2004 na llista "Hot 100 Unsigned Artists".
Vida personal
Bisutti nació y crióse en Los Angeles, California. El so padre yera un decorador de cine y televisión mientres 20 años. Na escuela secundaria, esploró delles oportunidaes pa idealizar la so devoción pel mundu del espectáculu. Ella participó nel teatru, coru, danza, oratoria y alderique, según les actividaes deportives. Depués asistió a la Universidá Estatal de California Fullerton, onde recibió una Llicenciatura n'Actuación y Teatru Musical.
Sporophila americana
Sporophila americana, tamién denomináu pebidal variable, espiguero chocoano o coleiro-do-norte (en portugués, Brasil) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al numberosu xéneru Sporophila qu'integra la familia Thraupidae. Ye nativa del norte d'América del Sur.
Descripción
Tien un llargor total d'aproximao 11 centímetros. Los machos adultos tienen un picu negru relativamente gruesu. Les partes cimeres son de color negru, sacante una grupa gris (en realidá, blancu y negru, finamente rayáu, pero que namái ye visible de cerca), y dos carcaterísticas barres blanques nes nales, la más baxa de cutiu menor. Les partes inferiores son de color blancu, sacante un ampliu collar negru pectoral, dacuando amenorgáu o incompletu, y llurdios coritos nes bandes cimeres. La fema tien un color marrón, dorso oliva pálidu y partes inferiores n'oliva-ocre. Los exemplares xuveniles asemeyar a les femes adultes.
Distribución y hábitat
El so hábitat predilectu son árees de campera abierta o semiabierto y arbustos, inclusive árees cultivaes pembaxo de los 400 msnm.
Estáu de caltenimientu
Sigue siendo abondo común en Surinam, Guayana Francesa y partes de Brasil, y polo tanto considerar "de menor esmolición" nel catálogu d'especies amenaciaes de la IUCN. Ye rara o pocu común en Venezuela y Guyana.
Amenaces
Esta especie sigue siendo atrapada pal comerciu clandestín d'aves monteses na mayor parte de la so zona.
Comportamientu
De normal vése-y en pareyes o en pequeños grupos, nun xuntándose a otros grupos de Sporophilas.
Reproducción
El nial, en forma de taza rasa, ye texíu pola fema, sobre árboles hasta a 4 m del suelu, onde guara 2 güevos verdosos enllordiaos de marrón.
Vocalización
El cantar ye variable, pero xeneralmente ye una serie rápida y abondo llarga de notes musicales revueltes.
Descripción orixinal
La especie S. americana describióse per primer vegada pol naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin en 1789 sol nome científicu Loxia americana; llocalidá tipo «Cayena, Guayana francesa».
Subespecies
Según la clasificación del Congresu Ornitolóxicu Internacional (IOC) (Versión 5.1, 2015) y Clements Checklist 6.9, reconócense 2 subespecies, cola so correspondiente distribución xeográfica:
San Zabornín (El Pieloro)
San Zabornín ye una entidá de población de la parroquia d'El Pieloro, en Carreño.
L'INE establez que San Zabornín ye un llugar de 20 habitantes (11 homes y 9 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 014 091200.
Alcuéntrase a una distancia de Candás, capital del conceyu, de 4,30 km. Tien una altitú máxima de 90 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2001 contaba con 4 viviendes principales.
Topónimu
Escribe Xosé Lluis García Arias, fala de los nomes de llugar derivaos de nomes de santos y desplica:
Casa Lluisa
Tamién nomada "Casa de los González Pola", ye una casa mariñana de piedra con portalón central, cola cocina y la habitación caúna a un llau la entrada y la corte, cola teneda enriba, al fondu. Na fachada, l'escudu de los González Pola.
L'estáu de conservación ye permalu.
Fonte la Pipera
Esta fonte y llavaderu tien una estructura en forma de "L" y el cañu nel vértiz, tando rematada por un frontón. Tien cuatro llavaderes y un pilón que, tal vez, usárase como bebederu . ===Bolera de batiente de San Zabornín === Remocicada nel añu 2002, esta bolera tien instalaciones qu'inclúin una pista tillada con madera. Cuenta con illuminación propia pa facilitar el so uso nocherniegu.
Ye la sede de la Peña Bolística de San Zabornín y alcuéntrase nesti barriu.
José de Posada Herrera
José Posada Herrera foi un xurista y políticu español, presidente del Conseyu de Ministros ente 1883 y 1884.
Biografía
Nació nel senu d'una noble familia llanisca formada por Blas Alejandro de Posada Castillo y Josefa d'Herrera Sánchez de Tagle.
Estudió Derechu y Economía y foi profesor de la mesma na Universidá d'Uviéu en 1838. Catedráticu de la Escuela especial d'Alministración (1843). Miembru de la Real Academia de Ciencies Morales y Polítiques (1857) y de Xurisprudencia y Llexislación (1864) y presidente del Atenéu de Madrid. A partir del añu 1839 empecipia una intensa actividá política que lo convierte nun testigu y protagonista escepcional de la so solmenada dómina. Mientres el periodu entendíu ente 1839-1841 foi diputáu pol Partíu Progresista y a partir de 1842 ingresó nes files del Partíu Moderáu, combatiendo con durez al so antiguu compañeru Salustiano Olózaga y collaboró cola cayida d'Espartero y de la Rexencia, destacando sicasí pola so independencia como parllamentariu.
Intervieno na redaición de les Constituciones de 1869 y 1876, aportando a escoyíu por unanimidá presidente del Congresu de los Diputaos en 1876. Ocupó otros importantes cargos políticos como miembru del Conseyu Real, presidente del Conseyu d'Estáu (1881), embaxador ante la Santa Sede en Roma (1868), ministru de Gobernación en 1858 y 1865 —en gobiernos presidíos por Francisco Javier de Istúriz y Leopoldo O'Donnell— y presidente del Conseyu de Ministros en 1883 —agora perteneciendo a Izquierda Dinástica—. Tamién foi presidente de la Real Academia de Xurisprudencia y Llexislación (1864-65) y del Atenéu de Madrid (1865-68).
Cuando yera ministru de la Gobernación foi denomináu "el gran eleutor", dada la falta d'escupulicios y habilidá por qu'en les eleición caltuviera'l control gubernamental de la resultancia, dándo-y la victoria.
Dientro de la so obra como xurista atopen los cuatro volúmenes de Lleiciones d'Alministración (1843), reeditaos los trés primeros pol Institutu Nacional d'Alministración Pública en 1978 y el cuartu —que se creía perdíu y dedicáu a la beneficencia pública— pol Serviciu de Publicaciones de la Universidá d'Uviéu en 1995, gracies a la investigación de Francisco Sosa Wagner, catedráticu de Derechu Alministrativu na Universidá de Lleón, sobre Posada, a quien considera'l padre del Derechu Públicu n'España y sobre el qu'escribió dos recién obres: Posada Herrera, actor y testigu del sieglu XIX (1995) y La construcción del Estáu y del Derechu Alministrativu: ideariu xurídicu-políticu de Posada Herrera (2001).
Stephen Bishop (músicu)
Stephen Bishop ye un cantautor, actor y guitarrista estauxunidense.
Historia
Stephen Bishop nació en San Diego, California, y foi al institutu "Will C. Crawford High School". Tuvo un primera gran ésitu nes llistes musicales de singles en 1977 col so cantar On and On, qu'algamó'l númberu 11 nos Estaos Xuníos, perteneciente al LP Careless, que llueu algamó la certificación de discu d'oru y foi nomáu al Grammy; otros ésitos del artista son "Save It for a Rainy Day" (del mesmu LP), "Everybody Needs Love", "Something New in My Life" and "It Might Be You", tema principal de la banda sonora de la película Tootsie. Realizó otres munches bandes sonores para películes, como Esmadre a l'americana, qu'amás cantó en manera falsetto, o la contribución que realizó pa la banda musical de la película "All I Want for Christmas".
El so cantar "Separate Lives", cantada por Phil Collins y Marilyn Martin, de la película White Nights, foi nomada al Óscar al meyor cantar orixinal, na 58 celebración de los Oscars de l'Academia, en 1986, perdiendo a favor de "Say You, Say Me", presente na mesma película. Bishop escribió'l cantar sobre la so rotura matrimonial cola actriz Karen Allen, quien tamién apaecía na película Esmadre a l'americana. Cuando foi preguntáu por ello, dixo: "Escribo muncho meyor cuando tengo'l corazón rotu y toi murniu o murniu".
Bishop tamién escribió la tema de la película de 1984 Unfaithfully Yours, remake del mesmu títulu de 1948, cantar que tuvo nel emisores de radio n'Estaos Xuníos por diches feches. Amás de dichu moderáu ésitu nes llistes de radiu, la banda sonora de la película nunca foi editada, anque'l cantar sí apaez nel álbum compilatorio Best of Bish. La única edición adicional conocida d'esti cantar ye una edición nun vinilu promocional de 45 rpm.
Celsa Mel Gowland
Biografía
Recibióse como llicenciada en Bioloxía na Universidá de Buenos Aires. Diploma Konex como una de les 5 meyores cantantes de rock de la década 1985-1995. Dos nominaciones a los Premios Gardel de la Música: Meyor álbum solista femenín y Artista Revelación 2007.
Stephen Bishop (músicu)
Historia
Los cantares de Bishop que saltaron a les llistes Top 100 son "It Might Be You", qu'algamó'l númberu 25 en 1983, "Save It For a Rainy Day" (puestu númberu 22 en 1977), "On and On" (puestu númberu 11 en 1977), y "Everybody Needs Love" (puestu númberu 32 en 1978).
Celsa Mel Gowland
Carrera
Dende los años 80 foi convocada p'acompañar a les bandes y solistes más importantes del país, razón pola cual el diariu Páxina/12 referir a ella definiéndola como «una voz familiar: ye la gran voz oculta de los ’80, la que cantó con cuasi toos –namái-y faltó Charly García».
Stephen Bishop (músicu)
Historia
Amás de cantar la tema principal de la banda sonora de la película Esmadre a l'americana, Bishop tuvo un caméu na mesma como aspirante a cantante de folk que la so guitarra James Belushi estroza. Bishop entá guarda dicha guitarra como una alcordanza. Tamién apaeció n'otra película, esta vegada de John Landis, Los Blues Brothers, como un "guapu militar" qu'ataya'l so guardia mientres la carrera nel centru comercial. Bishop tamién tuvo un caméu en Made in USA (1977), como buscavidas.
Celsa Mel Gowland
Carrera
Empezó cantando con Suéter, de Miguel Zabaleta, xunto a Fabiana Cantilo. Depués desempeñóse tamién como vocalista nes bandes Metrópoli (1983-1984) con Richard Coleman, Isabel de Sebastián y Ulises Furaca, y Resfregón nuevamente con Richard Coleman y Gustavo Cerati.
Ente los solistes y bandes a los qu'acompañó destáquense Soda Stereo faciendo coros nel álbum Signos (1986), Fito Páez en Religion song (Tercer Mundu, 1990), Fabiana Cantilo (1991), Zimbabwe Reggae Band (1989), mientres una década con Diego Torres (1993-2003), Luis Alberto Spinetta, Sandra Mihanovich y Celeste Carballo, Andrés Calamaro, Virus (1985), Soledad (en Onde Vaigas), Iván Noble, Deep Purple en Buenos Aires (2006), etc.
Stephen Bishop (músicu)
Historia
El 11 de marzu de 1978 foi'l músicu invitáu especial del famosu Saturday Night Live de la cadena NBC. En 1986 participó nel cantar The Heart Is So Willing pal remake realizáu en 1981 del filme Los Blanding yá tienen casa y que'l so títulu foi The Money Pit, protagonizáu por Tom Hanks y Shelley Long. Tamién cantó'l cantar "We Can Do Anything" nos creitos finales del filme Barney, la Gran Aventura: La Película. Bishop tamién participó na banda sonora de la película de Michael Douglas The China Syndrome.
Celsa Mel Gowland
Carrera
En 1989 formó'l grupu Soul Fingers, con Laura Vázquez, Sandra Baylac y Nélida Saporiti, eslleiéndose en 1993. Como solista inclinar pol acid jazz publicando'l so primer álbum, Comosinadieestuvieraescuchando (2006). Integra'l octeto Nu Jaazz, que cunta a Juan Blas Caballero como productor, y como integrantes a Gustavo Ridilenir (saxo y flauta), Osvaldo Suárez (guitarra), Sebastián Fucci (teclaos), Pablo Salzman (baxu), Jorge Pemoff (percusión), Claudio Fabricio (batería) y Loli Álvarez (coros). Sostién que «pa faer esta música faen falta ocho persones, y eso nun s'axusta».
Dende'l 24 de marzu de 2014 ye la vicepresidenta del Institutu Nacional de la Música. Dende hai más d'una década dedícase paralelamente al entrenamientu de cantantes populares y en reconocencia a la so xera foi convidada a esponer nel últimu Congresu Llatinoamericanu d'Otorrinolaringólogos, celebráu na ciudá de Buenos Aires en 2006.
Vara (unidá)
La vara ye una antigua unidá de llonxitú española qu'equivalía a 36 pulgaes. Según la llonxitú de la pulgada (en cada rexón podía tener un valor distintu) la vara podía midir ente 75 y 92 centímetros. La vara castellana midía 83,59 cm.
Sirve de base pa la midición d'área conocida como manzana (equivalente a 10.000 vares cuadraes).
Nigidius baeri
Nigidius baeri ye una especie de coleópteru de la familia Lucanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China) y Luzon nes islles (Filipines).
Campu d'Ilesia de San Xuan Bautista de Montoubu
El Campu d'Ilesia de San Xuan Bautista de Montoubu, asitiáu n'aldea de Montoubu, na parroquia del mesmu nome, nel conceyu asturianu de Miranda, ye una unidá constituyía pola ilesia parroquial y un texu, elementos ente los qu'esiste una amestanza cultural ya histórica, que xustifiquen la so calificación como Bien d'Interés Cultural.
Campu d'Ilesia
Los Campos d'Ilesia n'Asturies, son conxuntos formaos por un texu y un elementu del patrimoniu cultural material. El texu ye un árbol con gran relevancia cultural na rexón, exerciendo un papel simbólicu a lo llargo de la historia. Protagonista n'antigües creyencies precristianes, col tiempu convertirase nun iconu representativu de la comunidá parroquial, y a ser consideráu anguaño como l'alcordanza d'un pasáu míticu, d'una identidá asturiana afitada na tradición y nun conxuntu de valores ecoloxistes y ambientales.
La fonda amestanza ente estos dos elementos, faise evidente na esistencia n'Asturies de doscientos quince grupos constituyíos per un edificiu relixosu y un texu. D'ente toos estos, y poles sos especiales carauterístiques, el Principáu d'Asturies, declaró a dolce d'ellos, ente los que s'atopa'l Campu d'Ilesia de San Xuan Bautista de Montoubu, como Bien d'Interés Cultural, cola categoría de Sitiu Históricu, por Decretu 61/2017, de 20 de setiembre.
Ilesia
La primer anuncia escrita sobro la ilesia fechase en 1236 y correspuende a una donación fecha por Teresa Fernández en favor del Monesteriu de Santa María de Balmonte de tola so ración na ilesia de San Xuan de Montoubu. Darréu, esti templu apaez recoyíu na rellación de parroquies mandada faer pol obispu Gutierre de Toledo ente 1385 y 1386, onde consta “Santianes de Molenes de Montoyo; húsala apresentar l'abá de Balmonte”. Per desgracia, nun se caltién dengún niciu d'esta primitiva construcción medieval, afarada nes igües que ficiéronse na ilesia nos sieglos postreros, anque ye posible que nun afeutaren al diseñu cruciforme de la so planta. La ilesia ta cercana a los edificios más antiguos y prestixosos del pueblu, la torre (sieglos XIII-XV) y la Casa'l Terrao (sieglu XVI), formando toos ellos un conxuntu qu'entestaba'l poder llaicu y relixosu d'antaño.
miniaturadeimagen|Ilesia (llaos norte ya oeste). El nucleu central de la ilesia ta formáu per una nave rectangular con testeru reutu y dos capielles llaterales dedicaes a San Antonio de Padua ya la Virxe del Rosariu, ufiertando asina una planta cruciforme. Tiempu dempués añadióse un cabildru pequeñu na fachada, dende'l que s'apuerta al campusantu, y tamién una sacristía nel costáu nordés del ábside. Ye posible qu'estes reformes asocedieren en 1893, añu nel que llevantose la espadaña, y que, de xuru, implicaren tamién igües d'otres partes del templu. La entrada a la ilesia faise per una cenciella puerta n'arquitrabe abierta nel imafronte, na que s'encaxa un bloque de caliar rosa llabráu n'alturrelieve con una cruz sobro una llomba, xunto a una palma y un cayáu o espada nos llaterales, elementos que fadríen referencia a San Xuan Bautista, patrón de la ilesia.
El retablu mayor ufierta unes carauterístiques estilístiques bien asemeyaes a les del asitiáu na capiella de la Virxe del Rosariu (del 1790), polo que ye d'albidrar que construyose alredor d'esi añu, y tamién atribuyilo al mesmu taller escultóricu. La estructura del retablu ye de trés cais d'un solu pisu con áticu con forma semicircular pa encaxar cola bóveda que cubre l'ábside. Nos llaterales de la nave hai dos capielles, a les qu'apuertense por dos arcos apainalaos. La capiella de la epístola ta dedicada a la Virxe del Rosariu y tien un cenciellu altar de madera sobro'l que sofita un espléndidu retablu rococó de perfil semicircular adautáu a la bóveda de la capiella, con una policromía d'azules, colloraos, verdes y doraos pa crear complexes filigranes, trazar volutes y pintar motivos vexetales. La Capiella'l Evanxeliu ta dedicada a San Antonio de Padua y alluga un retablu fecháu alredor de 1709, de dimensiones bien pequeñes y arquiteutura bien simple. Consta d'una fornica central con cuatro columnes llaterales agordonaes, que caltienen un tímpanu con volutes, anque nestes la so policromía, ta abondo escolorida.
De los oxetos llitúrxicos de la ilesia, hai que mentar el sagrariu doráu qu'ocupa una de les forniques del altar mayor, ya'l cepu asitiáu nel altar de la capiella de la Virxe del Rosariu, decoráu con una pintura de Xesús y la talla de dos ánxeles.