cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mieres
Gastronomía
Nel conceyu ellabórase'l quesu d'Urbiés, conocíu por ser ún de los quesos más fuertes de toa Asturies. Cabe mencionar que, como nel restu'l país, la sidra ye un elementu fundamental de la so variada gastronomía.
Economía
Basada tradicionalmente na esplotación del carbón, actividá en retrocesu.
Actualmente l'actividá minera queda namás nel pozu Nicolasa y nel llavaeru del Batán.
Una de les obres fecha con fondos mineros ye el Campus Universitariu onde s'imparten Inxeniería Téunica Minera, Topográfica y Forestal.
Accesos
thumb|250px|right|Pel conceyu Mieres discurren les principales víes de comunicación d'Asturies cola Meseta
Ferrocarril
El conceyu de Mieres ye trevesáu pola llinia Xixón - Madrid de RENFE, con parada n'Uxo, Santuyano, Mieres del Camín, Ablaña y La Pereda, correspondientes a la llinia C-1 de Cercaníes, que xune Xixón con Ponte de los Fierros.
Pasa tamién per esti conceyu la llinia F8 de FEVE (Trubia - Collanzu), con parada nes llocalidaes de Santa Cruz, Uxo, Figareo, Mieres del Camín, Ablaña, La Pereda y Baíña.
En Mieres realicen paradas los trenes de llargu percorríu (RENFE Grandes Llinies) con destín o procedentes de Madrid, Barcelona, Alicante y Llión. Anguaño s'encomiencen a suprimir paraes como dalgunes de les qu'había en conexón con Barcelona.
Carretera
Los principales accesos per carretera son pela autopista A-66 dende Uviéu o Lleón y l'autovía AS-1 (más conocida como Autovía Minera) dende Xixón, La Pola Siero o Llangréu.
Ye posible acceder a Mieres n'autobús interurbanu dende les llocalidades d'Uviéu, Xixón, Llangréu, y dende Madrid y Sevilla n'autobuses de llargu percorríu.
Gliese 552
Gliese 552 (GJ 552 / HIP 70865) ye una estrella na constelación de Boötes que s'alcuentra 2º50' al oeste de π Bootis. De magnitú aparente +10,68, nun ye observable a simple vista.
Gliese 552 alcuéntrase a 46 años lluz del Sistema Solar y, al igual que la mayor parte de les estrelles de la nuesa redolada más cercana, ye una nana colorada. De tipu espectral M2.5V, tien una temperatura efectivo de 3407 ± 50 K. La so lluminosidá bolométrica —en toles llonxitúes d'onda— equival al 3,8% de la lluminosidá solar. Tien un diámetru igual al 58% del que tien el Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 1,6 km/s, siendo el so periodu de rotación de 35,9 díes. Tocantes a la so composición, presenta una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— práuticamente igual a la del Sol ([Fe/H] = -0,01). La so masa ye de 0,52 mases solares. La estrella conocida más cercana a Gliese 552 ye GJ 3856, a 2,2 años lluz.
Gliese 552 mover a una velocidá de 113 km/s en rellación al Sistema Solar, valor inusitadamente eleváu. Coles mesmes, la so órbita galáutica ye notablemente escéntrica (y = 0,64), lo que favorez que nel apoastru llegue a tar a más de 29 kilopársecs del centru galácticu, casi tres veces la distancia del máximu alloñamientu del Sol.
Phoenicopterus
Los flamencos mayores (Phoenicopterus) son un xéneru d'aves neognatas de la familia Phoenicopteridae. Son aves que se distribúin tantu pol hemisferiu occidental como pol hemisferiu oriental: esisten 2 especies n'América y una nel Vieyu Mundu. Tienen craniu desmognato holorrino, con 16 a 20 vértebres cervicales y pies anisodáctilos. thumb|250px|left|[[Phoenicopterus roseus|Flamencu européu en vuelu.]]
Morfoloxía
200px|thumb|right|[[Phoenicopterus chilensis|Flamencu austral o chilenu.]] 200px|thumb|right|[[Phoenicopterus roseus|Flamencu européu alimentándose.]] 200px|right|thumb|Craniu d'un [[Phoenicopterus ruber|flamencu del Caribe amosando l'especializáu picu.]] thumb|200px|right|Cabeza d'un [[Phoenicopterus ruber|flamencu del Caribe xunto a un pichón.]] 200px|thumb|right|[[Phoenicopterus chilensis|Flamencu austral o chilenu con nial y güevu.]] Trátase d'aves bien espodaes, d'ente 80 cm y 1,40 m de llargu, con pates perllarges y pescuezu llargu. El picu ye bien carauterísticu, y perfectamente afechu pa xurgar na folla. El quexal cimeru, de menor tamañu que la inferior, ye la única móvil. El picu tien una pronunciada combadura escontra baxo y ta dotáu d'unes laminuques internes pa retener les sustances alimenticies al penerar el llimu. Los pies tienen cuatro dedos, los trés delanteros xuníos per una membrana y el posterior bien pequeñu.
Mientres vuelen caltienen el pescuezu y les pates dafechu espurríos.
Ecoloxía
Precisa grandes estensiones d'agua poco fonda, de normal salina, salobre o alcalina, dende'l nivel del mar hasta los 5000 msnm. Atópase en tolos continentes, sacante Oceanía.
Faen los niales de folla, con forma de tueru de conu, col visu cóncavu, onde ponen un únicu güevu blancu (dacuando dos) que guaren mientres unos trenta díes. Los flamencos alimenten a les sos críes con una lleche similar a la de los palombos, pero con más grasa y menos proteínes, que ye producida por glándules allugaes na zona cimera del tracto dixestivu. Les críes son alimentaes con esti productu mientres unos dos meses, hasta que'l so picu ta abondo desenvueltu pa penerar l'alimentu.
Alimentación
Los flamencos aliméntense, por aciu filtración, de crustáceos y algues. Los sos picos, extrañamente formaos, afacer pa dixebrar la folla de la comida que peracaben, y usar sobromanera al aviesu. La filtración de comida sofitar n'estructures filamentosas llamaes lamelas, pequeñes llámines que tán nos quexales, y una llingua aspro y grande.
Color
Les críes de flamencu salen del cascarón col plumaxe blancu, pero les plumes del adultu son de color rosa lluminosu a colloráu, por cuenta de carotenoides llograos del so alimentu. Un flamencu que s'alimenta bien y ye saludable ye de color rosa lluminosu a colloráu. El flamencu más rosado ye'l más deseable como compañeru. Un flamencu blancu o maciu ta xeneralmente enfermu o sufiertu de falta de comida.
Taxonomía
thumb|Flamencu andín, en San Pedro de Atacama
El xéneru Phoenicopterus tien tres especies vivientes:
Amás de les especies vivientes, fueron descrites numberoses especies solo en base al rexistru fósil:
Phoenicopterus dixebrar de Phoenicoparrus, ente otres carauterístiques, por presentar una estructura del picu bastante distintu, yá que ye más primitiva, solo afecha pa prindar preses más grandes, como moluscos y crustáceos. Amás, tien hallux, unu de les dedes. La estructura del picu en Phoenicoparrus ye fondamente aquillada con un aparatu filtrador más especializáu, con bulbu en seición tresversal aptu pa la prindar de preses bien pequeñes, como algues verde-azules y diatomees.
Como la importancia d'estes carauterístiques na designación d'un xéneru propiu fuera puesta en dulda, y sofitándose no determinao por un analís d'hibridación ADN-ADN publicáu nel añu 1990 el cual había atopáu pequeñes distancies xenétiques ente tolos representantes de la familia, Phoenicoparrus pasó a la sinonimia de Phoenicopterus.
Esta considerancia foi la utilizada hasta que nuevos y más completos estudios xenéticos de tolos taxones de la familia emplegando amueses de dolce loci nucleares y dos loci mitocondriales, xeneraron un robezu árbol filoxenéticu con un altu nivel de soporte por aciu el métodu Bootstrap de cachaza y máxima verosimilitud. Atoparon una fonda separación ente los flamencos mayor y menor, lo que xustificó que sían nuevamente estremaos en siquier dos xéneros, al fundir al monotípico xéneru Phoeniconaias (cola so única especie: Phoeniconaias minor) en Phoenicoparrus, al ser apenes diferenciable por presentar el faltante deda de les parinas suramericanes, magar el so tamañu ye amenorgáu. ta última especie, al igual que les parinas suramericanes yeren incluyíes nel xéneru Phoenicopterus.
Los clados de Phoenicoparrus y Phoenicopterus diverxeron nel Pliocenu o nel Pleistocenu tempranu (1,7 a 3,9 millones d'años tras).
Herbert Yost
Herbert Yost foi un actor d'Estaos Xuníos de la etapa del cine mudu. Apaeció en 91 películes ente 1908 y 1934.
Saint-Germain-des-Fossés
Saint-Germain-des-Fossés ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Boesenbergia rotunda
Descripción
Ye una planta yerbácea qu'algama un tamañu d'aproximao 50 cm d'altor. El so rizoma ye de color mariellu brillante, oval, bien sabrosu, y emite raigaños fuertes. Les fueyes, 4 o 5, tienen una nervadura colorada, lígula con 2 ranuras d'aproximao 5 mm, pecíolus 7-16 cm de llargu, que formen una canal, la llámina eliptica, ye de color verde en dambes superficies, de 25 -50 × 12.7 cm. La flor remanez dende l'interior de la espata. Les flores son fragantes.
Propiedaes
Na cocina tailandesa ye llamáu krachai (thai|กระชาย). Alcuéntrase xeneralmente en vinagre o conxeláu. Dacuando confundir con galangal menor (Alpinia officinarum), que tamién ta na familia Zingiberaceae. En Manipuri, llámase Yai-macha y el raigañu utilizar nel tratamientu de l'amigdalitis y problemes gástricos. El polvu del raigañu utilizar en casu de disentería.
Taxonomía
Boesenbergia rotunda describióse por (L.) Mansf. y espublizóse en Kulturpflanze 6: 239. 1958. Boesenbergia: nome xenéricu que foi dau por Carl Ernst Otto Kuntze n'honor de la so hermana Clara y el so home Walter Boesenberg.
Islles Marianes
Xeografía
Conformen la parte meridional d'un cordal somorguiáu que s'estiende a lo llargo de 2519 km dende Guam hasta mui cerca de Xapón. Les Marianes son les islles más septentrionales de Micronesia. La superficie de les Marianes ye de 1026 km². Asitiar al este de Filipines y al sur de Xapón. El nome del archipiélagu provién del nome de la reina consorte d'España, Mariana d'Austria, que vivió nel sieglu XVII, dómina na que llegó la colonización española a la so mayor estensión («onde nun se pon el sol»).
Al sureste d'estes islla atopa la fuexa de les Marianes, la fuexa oceánica más fonda del mundu.
El xentiliciu ye marianu. Pa les islles Marianes del Norte, el xentiliciu ye normariano. Los sos habitantes orixinarios y la so llingua reciben el nome de chamorru (idioma chamorru).
Xeoloxía
Les islles Marianes formen parte del Cinturón de Fueu del Pacíficu, siendo d'orixe volcánicu. Asitiar nel marxe oriental de la Placa Filipina, na zona de contautu cola Placa del Pacíficu, que se mueve escontra l'oeste y subduce so la Placa Filipina formando la Fuexa de les Marianes, onde se topa'l puntu más fondu de los océanos, el Abismu de Challenger, con 10 923 metros.
L'archipiélagu forma parte del Arcu Izu-Bonin-Mariana, un llende converxente que s'estiende más de 2 800 km, dende'l sur de Tokiu (Xapón) hasta más allá de la islla de Guam; la so edá bazcuya dende los 5 millones d'años nel norte hasta los 30 millones nel sur (Guam).
Historia
El primer européu que vio l'archipiélagu foi Fernando de Magallanes en 1521, que desembarcó na islla de Guam y reclamó les islles pal rei Carlos I d'España, bautizándoles como Islles de los Lladrones.
thumb|left|Antiguu grabáu del llibru Naturgeschichte und Abbildung des Menschen, de H. R. Schinz (Zúrich, 1845).
Cuando Magallanes desembarcó en Guam, los nativos nunca vieren enantes europeos, pero yá practicaben el comerciu colos habitantes de les islles vecines, asina qu'asumieron que los europeos tamién faíen lo mesmo. Utilizando pequeñes barques, encetaron los navíos de la espedición de Magallanes y ufiertáron-yos comida y agua, llogrando a cambéu fierro. Sicasí, un grupu de isleños robó a Magallanes un bote que taba ensobiáu a una de les naves. A otru día, Magallanes enfurecido baxó a tierra colos sos homes pa recuperar el bote. Los isleños empezaron a refundia-yos llances, frente a lo cual, Magallanes decidió amburar toles viviendes y executar a los siete nativos que llograron prindar. Finalmente, la espedición dexó les islles y siguió el so periplu alredor del mundu.
En 1667, España reclamar efeutivamente, y púnxo-yos el nome de la reina Mariana d'Austria, esposa del rei español Felipe IV. El 15 de xunu de 1668 llegó a la islla de Guam una espedición de xesuites unviaos pola mesma reina, la so misión yera predicar l'evanxeliu nes nueves posesiones. Los misioneros establecer en Agaña, y nun principiu fueron bien acoyíos pol cacique indíxena Quipuha, quien se convirtió al catolicismu. Pero les revueltes nun tardaron n'españar, y mientres una d'elles dalgunos isleños asesinaron a gran parte de la comitiva. Los indíxenes paganos llevantáronse delles vegaes contra la ocupación española, hasta que'l capitán Damián d'Explana llogró amenorga-yos. En 1690 nueves insurrecciones surdieron nes islles, pero esta vegada fueron rotundamente encaloraes, quedando establecida definitivamente la soberanía española en tola rexón.
En 1815 establecer na islla d'Agrigán una colonia inglesa compuesta por norteamericanos y habitantes de Ḥawai, pero la llegada de tropes fizo que los intrusos tuvieren que partir nuevamente a les sos tierres.
Grupos de Resistencia Antifascista Primeru d'Ochobre
Los Grupos de Resistencia Antifascista Primer d'Ochobre (GRAPO) son una organización armada española clandestina, antifascista y revolucionaria, fundada en 1975 a partir del Congresu Reconstituyíu del Partíu Comunista d'España (reconstituyíu) (PCE-r), coles mires de valtar el réxime franquista y espulsar l'exércitu americanu del Estáu Español pa establecer un gobiernu socialista. A pesar de que ideolóxicamente defínese como marxista-leninista, nes sos files militaron comunistes, anarquistes, antifascistes ya independentistes.
La primer aición armada que tolos medios tán d'alcuerdu n'atribuir a los GRAPO tuvo llugar el 2 d'agostu de 1975, nel canódromu de Madrid, cuando Enrique Cerdán Calixto, Abelardo Collazo Araújo y José Luis González Zazo, alias "Caballo", atentaron escontra dos axentes de la Guardia Civil nun Simca 1000 de color blanco, resultando muertu Casimiro Sánchez García, y el so compañeru, firíu de gravedá. Sicasí, según la páxina "Testimonios Víctimas del Terrorismo", el primer muertu atribuible a GRAPO sería Juan Antonio Alba Escalera, asesináu en Barcelona el 8 d'ochobre de 1975. Unos díes dempués del atentáu del 2 d'agostu perpetróse otra aición terrorista, esta vegada en Barcelona, acabando cola vida del axente de la Policía Armada Diego del Río Martín, el 29 de setiembre de 1975.
Dende'l 1975, los GRAPO fixeron más de 1.000 aiciones armaes, nes que morrieron 84 persones (57 oficiales de policía, 20 civiles y 7 militares). L'añu más activu foi 1979, nel que morrieron 21 persones. 21 militantes de la organización morrieron asesinaos, cayíos en combate, por tortures o por desatención nes prisiones.
A pesar de que les Fuercies de Seguridá del Estáu español proclamaron la so desarticulación diverses vegaes, la organización sigue cola llucha armada hasta l'actualidá, anque con una intensidá mínima.
Islles Marianes
Historia
thumb|190px|Moneda española d'Alfonso XIII con resello conmemorativo de la ocupación alemana en 1899.
A manera de testimoniu históricu de la ocupación alemana de les islles Marianes, utilizar nel añu 1899 un punzón circular que se estampó sobre monedes de 5 marcos, pesos filipinos del rei Alfonso XIII y talers de María Teresa d'Austria. Felicidá contramarca contenía una lleenda que faía referencia al rei Guillermo II d'Alemaña: “W.II.KAISER.KRLNS” y fecha 1899.
N'ochobre de 1914 los trés archipiélagos fueron ocupaos polos xaponeses, quien nun atoparon la menor resistencia. Pol Tratáu de Versalles, Xapón recibió les islles en mandatu de 1919 a 1947, sacante Guam, que fuera vencida enantes per España a Estaos Xuníos.
L'archipiélagu foi escenariu de sangrientos combates ente tropes estauxunidenses y xaponeses en 1944, mientres la Segunda Guerra Mundial.
Organización políticu-alministrativa
Les islles Marianes tán constituyíes na actualidá básicamente por 2 territorios dependientes d'Estaos Xuníos:
Saint-Hilaire (Allier)
Saint-Hilaire ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Islles Marianes
Llingües
thumb|500px|Carta d'España de Bachiller con toles sos posesiones d'ultramar ya islles axacentes 1858, fragmentu.
Aeropuertu de Madurai
L'Aeropuertu de Madurai ye un aeropuertu que sirve a la ciudá de Madurai, Tamil Nadu, India. Atópase aproximao 12 km al sur de la ciudá. Tien dambos destinos nacionales ya internacionales.
Saint-Hilaire (Allier)
Tien una población de y una superficie de  km².
Islles Marianes
Llingües
En dambos territorios de les islles Marianes, l'inglés ye la llingua oficial. Amás, na islla de Guam, ye tamién oficial un idioma austronesiu con muncho léxicu d'orixe español, denomináu chamorru; y nes islles Marianes del Norte, son cooficiales el chamorru y el carolinio.
Pola inmigración de les últimes décades, numberoses families falen llingües filipines (especialmente'l tagalu), les d'otros oríxenes asiáticos (xaponés, chinu) y les micronesies. Ente los habitantes más vieyos naturales de les islles y orixinarios de Filipines, pueden atopase persones con ciertu nivel de competencia n'español como tercer, cuartu o quintu idioma.
Aeropuertu de Madurai
Historia
L'aeropuertu foi usáu pela primer vegada pola Fuérza Aérea Real India nel añu 1942, mientres la Segunda Guerra Mundial. La Fuérza Aérea Real India usó l'aeropuertu hasta 1948. En 1956 vuelos comerciales empezaron nel aeropuertu de Madurai.
En setiembre de 2010 abrióse una nueva terminal integrada, que puede sirvir a dambos vuelu de cabotaxe ya internacionales. Dos años dempués l'aereollinia SpiceJet empezó vuelos direutos de Madurai a Colombu, los primeros vuelos internacionales dende Madurai. N'ochobre de 2013 SpiceJet empecipió vuelos a un segundu destín internacional, Dubái.
Vieux-Condé
Vieux-Condé ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sófocles
Les sos obres más conocíes son Ἀντιγόνη ("Antigónē") y Oι̉δίπoυς τύραννoς ("Oidípous týrannos").
Vieux-Berquin
Vieux-Berquin ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu de Malatya Erhaç
En 2006, l'aeropuertu de Malatya Erhaç atendió 3.878 aviones y 406.425 pasaxeros. Ente les instalaciones cunta una terminal de 1.065 m² y un aparcamientu pa 97 coches.
Boerhavia diffusa
Boerhavia diffusa ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia Nyctaginaceae. Ye usada como planta melecinal poles sos propiedaes diurétiques. B. diffusa ta bien esvalixada, yá que se producen a lo llargo de la India, el Pacíficu y el sur d'Estaos Xuníos. Esta amplia gama esplicar pol so frutu pequeñu, que son bien pegañosos y crecen unos centímetros del suelu, nuna posición ideal pa enferronase a les pequeñes aves migratories que pasen pellí. thumb|240px|En Puni, India. thumb|240px|Un mozu [[charrán aveséu adquirió daqué de fruta pegañoso de B. diffusa dempués de caminar al traviés d'elles.]]
Descripción
Ye una planta que mide 1 m d'altor, los tarmos siéntense pegañosos y aspros. Les fueyes son más o menos arrondaes y nel aviesu vense pálides. Les flores son de color moráu, tán asitiaes en cabezueles y atópense nes puntes de la planta.
Distribución y hábitat
Planta cosmopolita tropical, habita en clima templáu ente los 200 y los 650 metros, acomuñada a vexetación alteriada de monte tropical caducifoliu, sabana y manglar.
Propiedaes
En Morelos emplégase esta planta pa les úlceras y mancaes de la piel. Asina, pa curales prepárase tola planta en fervinchu con alcohol, onde se dexa tola nueche y colla llava l'área afeutada. Darréu úntase una pomada ellaborada cola planta macerada entemecida con mantega, aceite de ricino y aceite rosáu. En Oaxaca, sicasí, tómase'l fervinchu de les fueyes como purgante.
Boerhaavia diffusa demostró actividá antibacteriana, principalmente contra bacteries Gram negatives, Los estractos de les fueyes de Boerhaavia diffusa amosaron propiedaes antioxidantes y hepatoprotectoras en modelos farmacolóxicos. Punarnavine, un alcaloide aislláu de Boerhaavia diffusa demostróse in vitro anticanceroso, antiestrogénico, antiamebiano y con actividá inmunolóxica.
Taxonomía
Boerhavia diffusa describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 3. 1753.
Enllaces esternos
ibiblio * Contains a detailed monograph on Boerhavia diffusa (Punarnava) as well as a discussion of health benefits and usage in clinical practice. Available online at http://www.toddcaldecott.com/index.php/herbs/learning-herbs/323-punarnava
Vieux-Mesnil
Vieux-Mesnil ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Antofagasta
Antofagasta ye una ciudá en Chile. La ciudá tenía una población de y la comuna tien una superficie de 30.718,1 km².
Festival Internacional de Cine de Venecia
El Festival de Venecia (Mostra Internazionale d'Arte Cinematografica di Venezia) ye un festival cinematográficu italianu que se lleva a cabu cada añu nel Palazzo del Cinema de Venecia. Ye unu de los festivales de cine más prestixosos del mundu.
Anque'l festival ye añal, ta enmarcáu dientro de lo que se conoz como la Bienal de Venecia. Dende hai más d'un sieglu una de les instituciones culturales más importantes del mundu (fundada en 1895).
El máximu gallardón del Festival ye'l Lleón d'Oru (Leone d'Oru), que'l xuráu concede a la meyor película a concursu. El xuráu tamién concede'l Lleón de Plata (Leone d'Argento) al meyor direutor y el Lleón de Plata Gran Premiu del Xuráu Gran Premiu del Xuráu. Nel apartáu d'interpretación, el xuráu da la Copa Volpi al meyor actor y a la meyor actriz. En cuatro ediciones, concretamente ente 1993 y 1996, diose la Copa Volpi tantu al meyor actor de repartu como a la meyor actriz de repartu (nesti últimu casu, solo diose hasta 1995). Finalmente, la organización del Festival da cada añu unu o dellos Lleones d'Oru especiales a distintes personalidaes del mundu del cine, reconociendo la so aportación al mundu cinematográficu.
La sede principal del Festival atopar nel Palazzo del Cinema, al sur del lungomare Marconi, nel Lido de Venecia, onde se presenten les películes en competición. Nel so interior atopen la "Sala Grande", con capacidá pa 1078 persones, y la "Sala Volpi", con capacidá pa 171 persones. Otres llocalizaciones del Festival son el Palazzo del Casinò, onde s'atopa la "Sala Perlla" con capacidá pa 450 persones; la "Sala Darsena", con capacidá pa 1409 persones, y que suel ser usáu pa los pases de películes pa la prensa; el Palabiennale, que ye la cortil con mayor capacidá (1768 llocalidaes) y que se monta puramente pal festival; y la "Sala Astra", que ta acutada pa visitantes acreditaos y con capacidá pa 225 persones. El festival de Venecia ye un festival de categoría "A" acreditáu pola Federación Internacional d'Asociaciones de Productores Cinematográficos (FIAPF) xunto colos festivales de Berlín, Cannes y San Sebastián, ente otros. Amás ye'l festival de cine más antiguu del mundu (primer edición en 1932).
Copiapó
Copiapó ye una ciudá en Chile. La ciudá tenía una población de 155.208 habitantes y la comuna tien una superficie de 16.681 km² (INE 2002).
Saint-Léon (Allier)
Saint-Léon ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Danielle Arciniegas
Danielle Arciniegas Martínez ye una actriz, modelu y cantante colombiana.
Ye conocida internacionalmente pola so participación nes producciones de televisión colombianes Esmeraldes y Filos de Sangre Azul, y na serie de Nickelodeon Llatinoamérica Yo soi Franky, onde interpreta'l papel de Tamara Franco. ''
En 2016 Arciniegas ganó'l premiu de Chica Trendy na tercer entrega de los Kids Choice Awards Colombia. Nel añu 2017 desempeñó'l papel de María Mónica Sánchez "La Barby's" na serie de televisión colombiana Francisco'l Matemáticu: Clase 2017.
Primeros años
Danielle nació en Pereira, Colombia el 22 de mayu de 1992, fía adoptiva de Germán Ossa, críticu de cine, y Margarita Martínez. Tien dos hermanos, Alejandro y Xuliana. Arciniegas creció nun ambiente familiar artísticu, pos el so padre yera'l direutor del Alcuentru de Críticos de Cine de Pereira. Realizó parte de la primaria y tola secundaria nel colexu La Enseñanza.
1997-2008: Primeros trabayos
Con solamente cuatro años Danielle tuvo la so primer apaición na televisión colombiana na serie Los neños invisibles, dirixida por Lisandro Duque. Darréu tuvo la so primer esperiencia cinematográfica na película Los postreros malos díes de Guillermino, dirixida por Gloria Nancy Monsalve nel añu 2002. Tamién participó como protagonista nel curtiumetraxe El pactu nel añu 2008.
2009-2014: Estudios y despegue actoral
Arciniegas estudió Derechu na Universidá Llibre de Pereira, onde trabayó como presentadora nos noticieros de dicha universidá. Mientres un tiempu trabayó nos tribunales en Bogotá. Sicasí decidió siguir una carrera na actuación, pa lo cual sería clave l'entamu del so novialgu col actor colombianu Sebastián Vega. Arciniegas treslladóse a Bogotá p'acompañar a Sebastián na so carrera actoral. Ellí foi onde-y empezaron a llegar les oportunidaes llaborales. La so primer oportunidá foi una apaición na serie La to voz estéreo en 2014. Darréu realizó papeles na segunda temporada de Cumbia Ninja y na producción internacional de RTI ¿Quién mató a Patricia Soler?. Danielle tamién protagonizó'l papel de Verónica Guerrero na serie de Caracol Televisión Esmeraldes, una moza rebalba fía del alcalde del pueblu. ''
2015: Filos de Sangre Azul
Danielle desempeñó'l papel de Lola Garcés na telenovela de RCN Televisión Filos de Sangre Azul. Lola ye una adolescente traviesa, pero qu'escuende un pasáu llenu d'abusos y violencia. Descritu pola mesma Arciniegas como «un personaxe bien ventureru, traviesu, apasionáu y que siempres cumple lo que se propón», el papel de Lola marcó a Danielle, pos ella considera que ye'l reflexu de munches muyeres colombianes.
2017: Francisco'l Matemáticu
Arciniegas protagonizo'l papel de María Mónica Sánchez "interesar de la barbys ¨ na serie de televisión colombiana Francisco'l Matemáticu: Clase 2017. Danielle encarna a "La Barby's", la neña llinda del colexu, con una cara llinda y un cuerpu perfectu: odia la probeza y ama con llocura'l dineru y les xoyes, y nun duldar en sirvise de la so guapura pa consiguir lo que quier. Ye calculadora, comenenciuda y superficial, pero tamién daqué inocente.
Aeropuertu de Madeira
L'Aeropuertu Internacional de Madeira (en portugués: Aeroporto da Madeira), enantes conocíu como Aeropuertu de Funchal y como Aeropuertu de Santa Catarina ye'l principal aeropuertu de Madeira (Portugal), alcontráu na islla del mesmu nome. Dientro de la Rexón Autónoma de Madeira esiste tamién l'aeropuertu de Porto Santo allugáu na islla de Porto Santo.
La so pista ye una de les más difíciles y peligroses del mundu a la de realizar aproximamientos y aterrizaxes, por cuenta de les altes turbulencies causaes cuando la velocidá del vientu ye cimeru a 15 nuedos. Por tou esto, los pilotos precisen una llicencia especial pa realizar operaciones nesti aeropuertu, y namái pilotos con esperiencia n'operaciones diurnes pueden realizar operaciones nocherniegues.
El 29 de marzu de 2017 l'aeropuertu paso a llamase Aeropuertu Internacional de Madeira Cristiano Ronaldo n'honor al futbolista local Cristiano Ronaldo.
Situación
L'aeropuertu de Madeira ta asitiáu 13,2 km al este de la capital rexonal, Funchal. Nel aeropuertu operen vuelos tantu nacionales como internacionales, teniendo llugar la mayoría de vuelos mientres la campaña de branu.
Terminal
miniaturadeimagen|Vista parcial del edificiu terminal. L'aeropuertu tien una única terminal construyida en 1973. La terminal tien 40 mostradores, 16 puertes d'embarque y 7 cintes de recoyida d'equipaxes. La conexón ente la terminal y los aviones faise a cuerpu o en bus yá que nun tener fingers. La mayor parte de la terminal ta so tierra. miniaturadeimagen|Vista xeneral del aeropuertu cola torre de control. miniaturadeimagen|Videu del aterrizaxe d'un Airbus A321 de [[TAP Portugal|TAP metanes una fuerte turbulencia.]]
Ampliación
L'aeropuertu foi modernizáu nos últimos años, realizándose una ampliación de la pista gracies a la construcción d'un viaductu sobre'l mar. L'aeropuertu ta capacitáu pa recibir aviones Boeing 747 y cuasi cualquier tipu d'avión civil, siendo la principal puerta d'entrada de turistes de la rexón, lo mesmo que de servicios de corréu postal, encargos urxentes y otros servicios esenciales. miniaturadeimagen|Distintos aviones aparcaos nun día de tráficu aereu. miniaturadeimagen|Boeing 737 aterrizando na pista.
Aereollinies y destinos
Destinos del aeropuertu de Madeira:
Saint-Léopardin-d'Augy
Saint-Léopardin-d'Augy ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dick York
Richard Allen York, más conocíu como Dick York foi un actor de teatru, radio, televisión y cine d'Estaos Xuníos. Recordáu pol so papel de Darrin Stephens na serie de televisión Abruxada.
Comienzo
Creció en Chicago, onde una monxa católica foi la primer persona que reconoció la so prometedora voz. Empezó la so carrera a la edá de 15 años, como la estrella de programa de radio de CBS That Brewster Boy. Apaeció en cientos de programes de radio y en películes, enantes de dirixise a Nueva York, onde actuó nes obres de Broadway, Té y simpatía y Bus Stop.
York siguió protagonizando con Gene Kelly programes dramáticos y comedies na televisión, participando en docenes d'episodios, anguaño convertíos en clásicos de la televisión, tales como Alfred Hitchcock Presents,  The Untouchables Los Intocables, Wagon Train, Dimensión desconocida, y Ruta 66''.
Abruxada y l'ésitu
thumb|izquierda|York coles sos co-estrelles en [[Bewitched, Elizabeth Montgomery y Agnes Moorehead.]] El so papel protagonista, xunto a Elizabeth Montgomery, na serie pa televisión de la década de 1960, Bewitched interpretando al publicista Darrin Stephens, llevar a la popularidá en tolos países onde se tresmitió esta serie. El programa tuvo un enorme ésitu, llogrando Dick York una nominación al premiu Emmy en 1968.
Enfermedá y muerte
En 1969 sobreviniéron-y problemes cola so salú, derivaos d'entueyos col so llombu resultáu d'una mancadura sufierta cuando se cayó d'un caballu mientres la filmación de Llegaron a Cordura en 1959. Yera tantu'l dolor que sufría que lo llevó a l'adicción a los analxésicos. Mientres la quinta temporada de la comedia Bewitched, sufrió un aneurisma y tuvo que ser lleváu d'urxencia a un hospital. Dende la so cama nel hospital, York arrenunció al programa pa dedicase a la so recuperación. Pa la sesta temporada de 1969-1970 foi sustituyíu na serie de TV pol actor Dick Sargent, quien siguió interpretando'l papel de Darrin Stephens hasta la octava y última temporada en 1972.
Mientres combatía la so mancadura nel llombu, engordó 68 quilos y perdió la mayor parte de los sos dientes. Él, xunto a la so esposa Joan, subsistieron alministrando un edificiu d'apartamentos que teníen, hasta que cayeron en quiebra perdiendo l'edificiu.
Pasó los sos años finales combatiendo un enfisema. Nuna última entrevista, postráu en cama nuna pequeña casa en Rockford, Michigan, cuenta que fundó Acting for Life, un fondu priváu pa axenciar ayuda pa los ensin llar. York motivó a políticos, xente de negocios, y celebridaes pa contribuyir con alimentos y dineru.
Morrió'l 20 de febreru de 1992 por causa de un enfisema pulmonar pola so adicción al tabacu. Ta soterráu nel Campusantu de Plainfield en Rockford, Michigan.
Aeropuertu de Mali Lošinj
L'Aeropuertu de Mali Lošinj (Zračnon pristanište Mali Lošinj) ye un aeropuertu asitiáu na islla de Lošinj, en Croacia. L'aeropuertu opera tantu vuelu de cabotaxe como internacionales. La so pista tien 900 m de llargu y 30 d'anchu.
La pista ta pavimentada con asfaltu, al igual que les cais de rodaxe. Dos d'estes cais tán allugaes a 45° de la pista pa satisfaer al tráficu actual, que consiste principalmente en pequeñes aeronaves.
thumb|left|200px|Mapa qu'amuesa l'allugamientu de los [[Aeropuertos de Croacia.]]
Saint-Léger-sur-Vouzance
Saint-Léger-sur-Vouzance ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Vieux-Reng
Vieux-Reng ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Festival Internacional de Cine de Venecia de 1935
La 3ᵉʳ Mostra de Venecia tuvo llugar ente los díes 10 d'agostu y 1 de setiembre de 1935. Nesta edición introducieron los premios Volpi, llamaos Coppa Volpi, nel apartáu d'interpretación, tantu masculina como femenina.
Bellamy Young
Bellamy Young ye una actriz d'Estaos Xuníos meyor conocida por interpretar a Primer dama de los Estaos Xuníos Mellie Grant na serie Scandal.
Alan Young
Alan Young (nacíu Angus Young, ) foi un actor de cine, teatru, televisión, voz y actor de radio anglo-americanu. Ye bien conocíu pol so papel de Wilbur Post en Mister Ed, y como la voz de Scrooge McDuck en munchos programes de televisión o películes animaes de Disney. Ganó un Premiu Emmy en 1950. Young nació'l 19 de payares de 1919 en North Shields, Northumberland, Inglaterra. Crióse n'Edimburgu, Escocia.
Taba casáu con Mary Anne Grimes dende 1941 hasta que se divorciaron en 1947. Depués casóse con Virginia McCurdy dende 1948 hasta la so muerte en 2011. Con Grimes tenía dos fíos y con McCurdy tenía dos.
Villereau (Nord)
Villereau ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gliese 588
Gliese 588 o GJ 588 (LHS 397 / CD-40 9712 / HIP 76074) ye una estrella na constelación de Lupus, el llobu, alcontrada visualmente a 34 minutos d'arcu al oeste de la brillosa γ Lupi. Asitiada a 19,36 años lluz de distancia, ye la estrella más próxima al Sol nesta constelación.
Gliese 588 ye una nana colorada de tipu espectral M3.0V y magnitú aparente +9,31. Tien una masa igual al 46% de la masa solar y un radiu equivalente al 48% del que tien el Sol. La so lluminosidá namái supón el 4% de la lluminosidá solar y la so temperatura efectivo ye de 3440 K. Como posible estrella variable, recibe la denominación NSV 7119 nel New Catalogue of Suspected Variable Stars. En concretu, la midida del so índiz d'actividá magnética per aciu el doblete de la llinia NaI de la so espectru, punxo de manifiestu que dicha actividá varia nuna escala de tiempu llarga; amás, esiste una correllación significativa ente l'actividá de la estrella y les variaciones de la so velocidá radial.
La estrelles conocíes más cercanes a Gliese 588 son GJ 3877, nana colorada a 5,4 años lluz, y Gliese 570, sistema estelar a 7,1 años lluz.
La Voz de Avilés
300px|thumb|Sede de La Voz de Avilés La Voz de Avilés ye un diariu fundáu en 1908 n'Avilés. En 1996 integrose nel Grupo Correo de prensa (anguaño Vocento) a traviés de la cabecera xixonesa El Comercio. Dende entós, asoléyase na comarca avilesina como edición del diariu de Xixón. El so direutor ye Juan Manuel Wes López.
Historia
El diariu La Voz de Avilés entamó a emprentase'l 26 de xineru de 1908, tres de la so fundación por Manuel González Wes. Les sos instalaciones taben afitaes na cai del Marques de Pinar del Río (anguaño La Ferrería). El periódicu caltuvo la so presencia nes cais de la ciudá de forma ininterrumpida hasta 1936, cuando l'españíu de la Guerra Civil española llevó primero al decomisu del diariu, primero pol PSOE (que caltuvo la cabecera), y depués de la Falange Española, que editó el diariu embaxo la cabecera de Boletín de Avilés, periódicu qu'empecipió a emprentase en 1937. En 1942 La Voz de Avilés recuperó la so cabecera embaxo la direición del fíu del fundador, Juan González Wes Dinten, nel mesmu edificiu de la cai Marqués de Pinar del Rio.
Llista d'asteroides/48301–48400
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Ungernia oligostroma
Ungernia oligostroma ye un especie de planta yerbácea, perenne y bulbosa perteneciente a la familia Amaryllidaceae. Ye orixinaria del centru d'Asia onde se distribúi por Uzbequistán, Kirguistán, Taxiquistán.
Propiedaes
Los bulbos de Ungernia minor contienen un inhibidor de la acetilcolinesterasa, llamáu ungeremina que puede ser afechu como tratamientu pa la enfermedá d'Alzheimer. Ungeremina tamién s'aislló de Nerine bowdenii, Ungernia spiralis, Zephyranthes flava, Crinum asiaticum, Crinum augustum, Pancratium maritimum y Hippeastrum solandriflorum.
Taxonomía
Ungernia oligostroma describióse por Popov & Vved. en M.G.Popov & N.V.Androsov y espublizóse en Rast. Zapovedn. Guralash i Zaaminsk. Lesnich. 6. 1936.
Chiroxiphia lanceolata
El saltarín llanceoláu, saltarín coludo, saltarín cola de llanza, benítaro o toledo (Chiroxiphia lanceolata) ye una especie d'ave de la familia Pipridae, que s'atopa en Colombia, Costa Rica, Panamá y Venezuela.
Reproducción
Los machos realicen exhibiciones en grupu p'atraer a les femes y dos machos cooperen ente sigo al danzar frente a la fema que los mira.
Constrúi un nial en forma de copa nun árbol. La fema pon dos güevos color crema con motes color marrón y guáralos mientres 20 díes.
Gliese 615
Gliese 615 (GJ 615) ye una estrella de magnitú aparente +7,54. Ta encuadrada na constelación de Norma, la regla, y alcuéntrase a 45,3 años lluz del Sistema Solar. Gliese 613 alcuéntrase a 2,3 años lluz d'ella.
Gliese 615 ye una nana naranxa de tipu espectral K3V. Más fría que'l Sol —la so temperatura superficial ye de 4916 ± 46 K—, relluma con una lluminosidá bolométrica equivalente al 19% de la lluminosidá solar. Tien el 60% de la masa solar y el so diámetru, evaluáu a partir de la midida del so diámetru angular (0,41 milisegundos d'arcu), correspuende al 61% del que tien el Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 5,0 km/s.
Villers-au-Tertre
Villers-au-Tertre ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Farlete
Farlete ye una llocalidá y conceyu d'España, na provincia de Zaragoza, comarca de los Monegros y Comunidá Autónoma d'Aragón.
Premier de Corea del Norte
El Premier de la República Democrática Popular de Corea ye'l Premier o xefe de gobiernu de la República Democrática Popular de Corea (Corea del Norte). L'actual primer ministru ye Pak Pong-ju, quien exerz dende'l 1 d'abril de 2013.
Historia
Según la Constitución norcoreana de 1948, el primer ministru del Gabinete exercía amplios poderes. El primer políticu n'exercer foi'l líder del país, Kim Il-sung, quien sirvió dende 1948 hasta 1972. Este mesmu añu la constitución de 1972 estableció la figura del presidente de la República, siendo nomáu Kim Il-sung, qu'asumió munchos de los poderes del primer ministru, esti caltúvose como cargu, denomináu entós como presidente del Conseyu d'Alministración.
En 1998 Kim Jong-il, socesor del so padre Kim Il-sung, reorganizó la estructura estatal. Como resultancia, la figura del primer ministru recupérase como xefe del gabinete de ministru pero sigue tando llindáu en funciones y poderes.
Dexabolu
El dexabolu ye una modalidá del xuegu de los bolos qu'anguaño sólo se practica nel pueblu de Trubia, na parroquia de Cenero (Xixón, Asturies).
El dexabolu tien la particularidá de ser la única modalidá na que nun se tiren los bolos con una bola, sinon con otru bolu, dalgo más pequeñu y llixeru que los otros. Ye tamién la modalidá na que menos bolos s'armen, seis.
Los seis bolos colóquense en dos fileres de tres caúna y el xuegu consiste en tiralos toos menos ún, qu'ha de quedar en pie pa que la puntuación nun seya nula.
Saint-Loup (Allier)
Saint-Loup ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gerardo Ruiz Alonso
José Gerardo Ruiz Alonso ye un profesor d'Educación Física, estudiosu de los deportes tradicionales asturianos.
José Gerardo Ruiz Alonso nació en Xixón en 1956 y llicencióse n'Educación Física nel INEF de Madrid. Escribió la so tesina de fin de carrera sobre los bolos asturianos.
Coliidae
Los cólidos o colíidos (Coliidae) son una familia d'aves, la única del orde Coliiformes, que los sos miembros son denominaos comúnmente páxaros mure. Son un grupu pequeñu ensin afinidaes cercanes con otros grupos. Esti grupu habita solo nel África subsaḥariana, y ye l'únicu orde d'aves confináu dafechu a esi continente, anque nel pasáu tenía una distribución más amplia nel pasáu y distribuyíase hasta n'Europa, onde s'atoparon fósiles del Eocenu. Anguaño contién solu seis especies.
Gerardo Ruiz Alonso
Tamién collaboró colos diarios El Comercio de Xixón y El Segre de Lleida publicando un manual práuticu d'entrenamientu tituláu En forma.
Coliidae
Carauterístiques
Son aves abuxaes o castañes con nidiu plumaxe, el cuerpu delgáu y la cola delgada y bien llarga. Son arborícoles y muévense ente les fueyes como'l royedores en busca de bayes, fruta y biltos. Esti vezu, y les sos pates, da llugar al nome inglés del grupu "páxaros mure".
Son acrobátiques y pueden alimentase al aviesu. Toles especies tienen garres fuertes y los deos esteriores de los pies reversibles. Tamién tienen crestes y los picos cerdosos.
Sylvia Paz Díaz Camacho
Sylvia Páz Díaz Camacho (Mocorito, Sinaloa, Méxicu, 7 de xunu) Investigadora y Funcionaria Pública Mexicana, miembru de la Unidá d'Investigadores en Salú Pública, foi escoyida nel 2016 como miembru d'El Colexu de Sinaloa y en xineru del 2017 asumió'l cargu de Rectora de la Universidá d'Occidente.
Coliidae
Comportamientu
Son gregarios, viven en llugares llixeramente arbolaos. Estos páxaros constrúin los niales de ramines en arbustos baxos. Ponen típicamente de dos a cuatro huevos, naciendo rápido un pichón bien precoz, qué llueu dexa'l nial y adquier capacidá de volar.
Taxonomía y evolución
Los páxaros mure pueden considerase fósiles vivientes una y bones los seis especies que queden anguaño son los sobrevivientes d'un llinaxe muncho más diversu de finales del Paleogeno y el Miocenu. Hai un rexistru fósil relativamente abondosu de Coliiformes, pero nun foi fácil encadenar el so filoxenia. Haise documentáu la esistencia del orde dende los entamos del Eocenu. A finales del Eocenu o antes, conozse la esistencia de dos families, l'actual Coliidae y la estinguida en tiempos prehistóricos Sandcoleidae, que los sos miembros teníen el picu llargu. Esta postrera se emplazó enantes nun orde separáu, pero finalmente afayóse que dambos veníen de un grupu parafiléticu formáu polos ancestros de los coraciformes, los loros y formes como Neanis. Inclusive asina se supón que los sandcoléidos podríen ser un grupu monofilético lo qu'implicaría que sería sacáu del taxón, pero entós munches especies nun podríen ser asignaes con certidume a una familia o otra. Por casu el xéneru Selmes, probablemente ye un cólido, pero relativamente distante del xéneru modernu.
Sylvia Paz Díaz Camacho
Carrera
Pertenez al Sistema Nacional d'Investigadores de Méxicu, Nivel II.
Coliidae
Sistemática
Anguaño hai dos subfamilies, cada unu con un solu xéneru. Esisten fósiles pertenecientes a la familia: Primocolius sigei, Primocolius minor, Limnatornis paludicola, Limnatornis archiaci y Colius palustris.
Sylvia Paz Díaz Camacho
Carrera
Foi profesora Investigador titular C de tiempu completu na Facultá de Ciencies Químicu Biolóxiques (FCQB) de la UAS y xubilada anguaño d'esa posición. Tien perfil PROMEP dau pola Secretaría d'Educación Pública (SEP).
Na FCQB, ye fundadora de la Unidá d'Investigaciones en Salú Pública (UISP) “Dra. Kaethe Willms” asumiendo la so xefatura dende 1992 hasta xineru de 2017, onde cultivó llinies d'investigación sobre enfermedaes gastrointestinales, taeniosis-cisticercosis, gnathostomosis y busca d'alternatives terapéutiques pa enfermedaes infeicioses y crónicu dexeneratives usando recursos fitoquímicos de frutos y plantes natives de Sinaloa.
Foi direutora de la FCQB nel periodu 2002-2005 y Secretaria Académica de Rectoría de la UAS de 2005 a 2009 onde coordinó los trabayos pa la acreditación de 45 programes de llicenciatura, la instauración de los programes de tutoríes, centros d'atención estudiantil, actualización y formación docente, programa d'entamadores y d'incubadores d'empreses de base teunolóxica, ente otros.
Hai fungido como evaluadora de proyeutos d'investigación ya innovación del CONACYT y de proyeutos institucionales del Programa Integral de Fomentu Institucional (PIFI) de la SEP.
Ye fundadora y coordinó la Maestría en Ciencies Biomédicas de la FCQB, UAS dende'l so entamu en 2008 hasta xineru de 2017 y a partir del 2014 participó na creación y coordinó el Doctoráu en Ciencies Biomédicas hasta xineru de 2017. Coles mesmes, pertenez al Nucleu Académicu Básicu de los programes de Maestría y Doctoráu en Bioteunoloxía.
Ye líder del Cuerpu Académicu Consolidáu de Salú Pública UAS-CA 103, integráu por 11 profesores investigadores.
Nel so desempeñu profesional la doctora Díaz Camacho, impartió 123 cursos, talleres y diplomaos nos niveles de llicenciatura, maestría, doctoráu y d'educación continua.
Dirixó, codirixíu y/o collaboráu en 64 proyeutos d'investigación que xeneraron la presentación de 215 trabayos en congresos nacionales ya internacionales.
Tamién dirixó y/o collaboráu en 14 proyeutos de xestión académica.
Publicó 64 artículos en revistes científiques arbitraes y indizadas nacionales ya internacionales y 20 capítulos de llibros n'editoriales de reconocíu prestíu y como resultáu de los sos trabayos d'investigación llogró dos patentes.
Anguaño ye revisora d'artículos de les revistes internacionales Esperimental Parasitology, Acta Tropica, International Parasitology, International Journal of Environmental Health Research, American Journal of Tropical Medicine and Hygiene y de la Revista Peruana de Medicina Esperimental y Salú Pública.
Anguaño funge como direutora de tesis d'alumnos de llicenciatura (3), Maestría (3) y Doctoráu (3).
Entamó 55 eventos académicos nacionales ya internacionales y la so calidá na docencia y l'investigación foi reconocida por organismos ya instituciones como la UAS, CONACyT, UNAM, Gobiernu del Estáu de Sinaloa, Conceyos de los conceyos de Culiacán y Mocorito, Club Rotario de Culiacán, Sociedá Mexicana de Bioquímica Clínica, Sociedá Mexicana de Parasitoloxía, ente otros;
Recibió en total 111 reconocencies, ente ellos reconocencia “Xeneral Rafael Buelna Tenorio” y reconocencia “Premiu a la Trayeutoria Académica FCQB 2015”