cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aix-en-Provence
Aix-en-Provence, o Aix en Provenza (, Ais de Provença y Ais de Prouvènço en grafía mistraliana), ye una ciudá francesa, antigua capital de la rexón histórica de Provenza. Pertenez al área urbana de Marsella, que ye la tercera del país. Ye una de les subprefeutures del departamentu de Boques del Ródano, na rexón de Provenza-Alpes-Costa Azul.
Ciudá termal, Aix-en-Provence ye una ciudá turística, conocida pola so autenticidá, el so patrimoniu arquiteutural ricu y los sos festivales d'arte llírico.
Xeografía
Aix-en-Provence ta asitiada a un altor de 173 m sobre'l nivel del mar, del cual falta unos 30 km. La superficie total de la comuña de Aix-en-Provence ye de 18608 hectárees siendo, d'esta forma, la decimoquinta comuña más estensa de la Francia continental.
Llocalización
Ta enclavada nuna depresión formada pol ríu Arc y el regueru de la Torse, a unos 15 km al oeste del monte Sainte-Victoire y a unos 30 km al norte de Marsella, formando, xunto a ésta, una vasta aglomeración demográfica de más d'un millón d'habitantes.
Clima
Aix-en-Provence tien un clima mediterraneu: branos templaos y soleyeros, iviernos frescos y temperatures nidies en primavera y seronda. Les temperatures bazcuyen ente los 5 °C en xineru y en redol a los 22 °C en xunetu, anque s'algamaron cifres negatives pel iviernu: (-8,5 °C y -12 °C en febreru de 2005) y desaxeradamente elevaes (más de 40 °C) pel branu.
El permediu añal de díes de sol ye de 300, ente que la media de díes lluviosos ye d'unos 91.
Una y bones la ciudá ta enclavada nuna cuenca formada pel ríu Arc, a una altitú menor que les contornes aledañas, l'aire caliente queda conteníu ensin apenes posibilidá de circulación. La influyencia del Mistral produz dacuando raches de vientos y umbaes.
Historia
thumb|250px|right|-y cours Mirabeau Aix-en-Provence foi fundada'l 123 e.C. pol cónsul romanu Cayo Sextio Calvino, que-y punxo'l nome de Aquae Sextiae. En 102 e.C. tuvo llugar la batalla de Aquae Sextae ente tropes romanes al mandu de Cayo Mario contra les tribus invasores de los ambrones y teutones, na que'l xeneral romanu impúnxose espectacularmente con tan solo 37 000 homes a más de 100 000 xermanos.
Nel sieglu IV foi nomada capital de la Narbonensis Secunda. Más tarde, en 477, foi ocupada polos visigodos. En 731 foi afarada polos árabes. Finalmente, en 1487 pasó a la Corona de Francia.
Tamién foi sede del Parllamentu de 1501 a 1793.
Edificios relixosos
thumb|220px|Catedral de Saint-Sauveur.
Foi construyida ente los sieglos V y XVIII, lo cual manifiéstase na ausencia d'homoxeneidá estética na fachada principal, influyida poles corrientes arquiteutóniques de los sieglos XII a XVI. Presenta un pimpanu campanariu octogonal construyíu en dos cuerpos ahusados, que data de 1323. L'interior presenta tres naves: una románica, una barroca y una gótica.
La obra artística más importante de la catedral ye'l Triptyque du Buisson ardent (Trípticu de los artos encesos) de Nicolas Froment. Importantes tapices como Vie de la Vierge et de Jesus, de finales del sieglu XV; del mesmu periodu data'l Retable de la Légende Saint Mitre. Destaca la falsa caxa d'órganu pintada en relieve frente a l'auténtica. Significativu bautisteriu prerrománicu. El claustru de la catedral ta consideráu una de les xoyes del Románicu en Provenza.
Otres construcciones
Asitiada na confluencia de les cais rue du 4 Septembre y rue Cardinale. Destaca pola so fonte decorada con cuatro escultures de delfines coles aletes llevantaes. Ta arrodiada de casones, como la de Boisgelin, que data del sieglu XVII. thumb|200px|Plaza de los cuatro delfines.
Cais
Aix-en-Provence ye, amás, sede d'un arzobispáu, en que'l so patiu celebrar añalmente'l reconocíu Festival Internacional d'arte llírico de Aix-en-Provence.
Deporte
El principal equipu deportivu de la ciudá ye Pays d'Aix, que compite na Lliga de Francia de Balonmano.
Grandes escueles
Una de les más vieyes escueles de la ciudá ye Arts et Métiers ParisTech (ENSAM), una gran escuela d'inxeniería. Ta asitiada nel centru dende 1843.
Bob Joles
Robert Joles, más conocíu como Bob Joles, ye un actor de voz d'Estaos Xuníos de series animaes y videoxuegos.
37 Librae
37 Librae (37 Lib / HD 138716 / HR 5777) ye una estrella na constelación de Llibra. De magnitú aparente +4,61, ye la décima estrella más brillosa de la constelación. Alcuéntrase a 94 años lluz del Sistema Solar.
37 Librae ye una subxigante naranxa de tipu espectral K1IV con una temperatura efectivo que varia según la fonte consultada ente 4745 y 4830 K. La so lluminosidá ye 14 vegaes mayor que la lluminosidá solar y la midida indireuta del so diámetru angular, 1,76 milisegundos d'arcu, dexa evaluar el so diámetru real. Ésti ye 5,5 vegaes mayor que'l del Sol, acotando'l so estatus d'estrella subxigante. Xira amodo sobre sigo mesma, con una velocidá de rotación proyeutada nel rangu de 3,1 - 4,5 km/s.
37 Librae tien un conteníu metálico comparable al del Sol, siendo'l so índiz de metalicidá [Fe/H] = 0,00. Presenta una bayura relativa d'oxíxenu unes 2,5 vegaes más elevada que la del Sol. La so masa envalorada ye un 44% mayor que la masa solar y tien una edá averada de 3200 millones d'años. Magar ser menos antigua que'l Sol, ta más avanzada na evolución estelar que la nuesa estrella por cuenta de la so mayor masa.
Hefei
Hefei lléase Je-Féi Ye la ciudá-prefeutura, más grande y capital de la provincia d'Anhui, República Popular China. Ta allugada a 15 km al norte del llagu Chao que ye unu de los mayores llagos d'agua duce en toa China sicasí, por desgracia, el llagu foi contamináu con nitróxenu y fósforu nes últimes décades.y a unos 130 quilómetros al oeste de Nankín. El so área ye de 7000 km² y la so población total ye de 7.4 millones, la mayor parte de la población ye d'etnia han con una minoría hui. La ciudá dispón de siete universidaes y la so capital ye'l distritu de Luyang (庐阳区) que s'estrema en 12 subdistritos.
Alministración
La ciudá-prefeutura de Hefei estremar en 4 distritos, 1 conceyu y 4 condaos.
Historia
Ente de sieglos VI y VIII Hefei foi'l sitiu de munchos estaos pequeñu, más tarde parte de reinu Chu. Munchos descubrimientos arqueolóxicos d'esta dómina fuéronse descubiertos. El nome de Hefei foi dau mientres dinastía Han en sieglu II e.C. Mientres los sieglos IV y VI d. C., esta rexón convertir na frontera d'estado norte y sur, foise apostáu y foi sede de munches batalles. Como tal el nome y l'estáu alministrativu camudaba enforma mientres esos años. En dómina de Sui (561-618) y Tang (618-907), convertir na sede de prefeutura Lu, el nome que caltenía hasta sieglu XV. Mientres les dinastíes Ming y Qing la ciudá lo amplióse y recibió el nome de Luzhou.
Pela redolada de la ciudá llibró la batalla del Vau Xiaoyao ente la dinastía Wei y la Wu mientres los Tres Reinos. El llugar nel que se llibró la batalla convirtióse en parque públicu. El xeneral Zhang Liao del reinu Wei con 800 caballeros ganó un exércitu de 200 000 homes del reinu Wu. Décades de guerra siguíu.
La ciudá actual dató de dinastía Song. La ciudá antigua foi al norte. Mientres sieglu X, foi la capital del reinu independiente Wu (902-937), y una ciudá importante de Tang sur (937-975).
Dempués de 1127, convertir pol centru militar de dinastía Song sur contra los Jin invasores, y tamién se convirtió'l centru de comerciales ente de los dos estaos. Cuando l'establecimientu de la República de China en 1991, la prefeutura cimera foi abolida, y la ciudá tomó'l nome de Hefei. Hefei foi la capital temporal d'Anhui de 1852 hasta 1862. Y dempués de la victoria de segunda guerra sino-xaponesa en 1945, volvió faer la capital d'Anhui.
Clima
La temperatura medio ye de 15 ºC y la media de precipitaciones ye de 1000 mm. Pel hibiernu son habituales les nevaes.
Nuars
Nuars ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Allence (Villazón)
Allence ye una aldea de la parroquia de Villazón nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 5 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 107 msnm y tien una población de.
Gavin Glinton
Gavin Glinton ye un ex-futbolista d'islles Turques y Caicos que xugaba na posición de delanteru. El so primer equipu foi Los Angeles Galaxy y l'últimu'l Nam Dinh F.C. na V.League 1 de Vietnam.
Seleición nacional
Foi internacional cola Seleición masculina de fútbol de les Islles Turques y Caicos, xugó 4 partíos y anotó 3 goles.
Provincia de Kabul
Kabul o Cabul ye una provincia d'Afganistán. Alcuéntrase nel oriente'l país y la capital de la provincia ye la mesma capital d'Afganistán, Kabul. Nel so día xulgada una les más cultes y guapes ciudaes del mundu (a entamos del sieglu XIII) dende entós foi esboroñada por delles guerres. Kabul alcuéntrase a unos 1.800 m d'altor, faciéndola una de les capitales más altes del mundu. El gobernador d'anguaño ye Haji Din Mohammad.
Sheberghan
Sheberghan (persa: شبرغان) ye una ciudá d'Afganistán, capital de la provincia de Jowzjan. Ta asitiada nel norte'l país y cunta con 59.576 habitantes (2007).
Ann Bannon
Ann Bannon (seudónimu de Ann Weldy; ) ye una escritora d'Estaos Xuníos. Escribió una serie de seis llibros de pulp fiction lésbica de 1957 a 1962 conocíos como The Beebo Brinker Chronicles. Los llibros fueron bien populares cuando salieron a la venta per primer vegada, y tuvieron un ésitu extraordinariamente llonxevu (especialmente pa un xéneru como'l de la pulp fiction), siendo reimpresos en tres ediciones separaes y traducíos a dellos idiomes. Esta emblemática llonxevidá, los personaxes de la obra y los llibros mesmos fixeron que Bannon ganárase'l títulu de la "Reina de la Pulp Fiction Lésbica". Nun tiempu nel que les representaciones de les lesbianes na lliteratura yeren infrecuentes, y cuando les había yeren tráxiques y deprimentes, el so llibros destacar d'otru autores qu'escribíen sobre'l lesbianismu. Foi descrita como "la meyor representadora de la vida lésbica estauxunidense nos cincuenta y sesenta", al par que se dixo de los sos llibros que "tienen un llugar na biblioteca de cuasi toles lesbianes, incluyíes les vagamente interesaes na lliteratura".
El primer llibru de la saga, Odd Girl Out, foi'l segundu llibru más vendíu de 1957, lo qu'ella nun supo hasta 30 años más tarde, cuando les referencies a los sos personaxes empezaron a surdir en poemes y otros trabayos lliterarios. Bannon tuvo casada mientres 27 años, y de primeres yera una nueva ama de casa qu'escribía nun relativu anonimatu. Los llibros qu'escribía yera una proyeición d'una vida qu'ella nun pensaba que sería capaz de vivir. Consideró mientres munchos años que la parte d'ella mesma que redactaba los llibros namái esistía na so cabeza, hasta que los llibros empezaron a resurdir pa ser incluyíos retrospectivamente na lliteratura pionera gai y lésbica. Los sos llibros frecuentemente empléguense en clases d'estudios de xéneru y estudios LGBT.
Primeros años
Ann Bannon nació como Ann Weldy en Joliet, Illinois en 1932. Creció na cercana Hinsdale cola so madre y el so padrastru, y la responsabilidá de curiar de cuatro hermanos por cuenta de los problemes económicos de la familia. La so rica vida imaxinativa llegó a convertise nun consuelu pa ella mientres esti tiempu, al par qu'atopaba un abellugu na escritura. Creció nuna casa llena de música, especialmente jazz. La so familia acoyía de cutiu a músicos que realizaben pequeños recitales p'amigos y vecinos. Unu d'estos músicos convertir en personaxe de los sos llibros: un perenne solteru llamáu Jack que soltaba chistes y escurrimientos al públicu.
Na Universidá d'Illinois n'Urbana-Champaign perteneció a una fraternidá. Ellí tuvo la oportunidá de conocer a una formosa compañera mayor, "la más bella qu'enxamás había vistu", bien popular ente homes y muyeres, y de guardar el encaprichamiento d'una compañera más nueva pola mayor. Recordar como una situación estraña, a pesar de que la compañera mayor foi "perfectamente cortés" cola menor, y, al ver los curiosos d'esta postrera, empezó a tener duldes alrodiu de la so propia sexualidá. Según ella: "Vi cómo asocedía enforma de too esto y nun sabía cómo interpretalo. Nin siquier sé cómo espresalo - Taba dafechu encegolada con eso, foi daqué estraordinariu". Otra compañera de la fraternidá yera físicamente llamativa, bien alta (cuasi 1,80 m), con voz grave y un llamatu masculín que Bannon pensó yera un amiestu de Johnny Weissmüller y Ingrid Bergman. Recuerda entrar el cuartu de bañu comuñal y ver a la compañera, "dambes en ropa interior, y esperimenta (ndo) una especie de shock llétricu", tratando d'evitar mirala fijamente. En 1954 graduar con un títulu en francés y pocu dempués casóse con un inxenieru que'l so trabayu riquía que se camudaren de casa frecuentemente.
Bannon tenía 22 años cuando empezó a escribir la so primer novela pulp. Taba influyida poles dos úniques noveles lésbiques que lleera, The Well of Loneliness de Radclyffe Hall (1928) y Spring Fire de Vin Packer (1952), anque de distintes maneres: yera incapaz d'identificase colos tonos tráxicos de la novela de Hall, pero como chica de fraternidá atopaba más familiar l'argumentu y les circunstancies de Spring Fire. Según les sos pallabres: "Dambos llibros encegoláronme mientres bona parte de dos años". A pesar de tar acabante casar y en camín de tener dos fíos, atopó que los llibros resonaben dientro d'ella y na so vida, y reconoció na so interior emociones sobre les que se sintió empuxada a escribir. De primeres del so matrimoniu pasaba enforma tiempu sola, polo que "taba daqué desesperada por poner por escritu dalgunes de les coses que me tuvieren encegolando mientres tanto tiempu".
Antecedentes
En 1950, Gold Medal Books publicó un rellatu ficticiu de la esperiencia d'una francesa nel exércitu llamáu Women's Barracks. Esti llibru contenía descripciones d'una rellación lésbica que l'autora guardara, y que terminaba col suicidiu d'una de les muyeres. Vendió 4.5 millones de copies, y los editores de Gold Medal Books se "entusiasmaron". El so ésitu dio-y una mención nel House Select Committee on Current Pornographic Materials en 1952. Gold Medal Books yera una división de Fawcett Publications que se concentraba nos llibros de bolsu (paperback). Naquella dómina, estos llibros imprimir nun papel bien baratu, que nun taba diseñáu pa durar más d'un añu, y vendíense por 25 centavos nes drogueríes, estaciones de tren y autobús y quioscos de too Estaos Xuníos. Estos llibros facilitaben una llectura senciella y podíen tirase a la fin del trayeutu con bien pocu costu pal consumidor. Por cuenta de la baxa calidá de la producción, ganáronse'l nome de pulp fiction.
Gold Medal Books rápido siguió a Women's Barracks con Spring Fire, intentando aprovechar les ventes ensin precedentes, y vendió cuasi 1,5 millones de copies en 1952. Vin Packer, que'l so nome real ye Marijane Meaker, y Gold Medal Books fueron enchíos cola correspondencia de muyeres que s'identificaben colos personaxes lésbicos.
Una d'estes cartes yera de Ann Bannon, solicitando ayuda profesional pa poder publicar el so trabayu. Sobre escribir a Meaker dixo que "Hasta güei nun tengo nin idea de por qué me contestó a la mio d'ente los miles de cartes que recibió naquella dómina. Gracies a Dios que lu fixo. Entusiasmo y aterró al empar". Bannon visitó a Meaker y conoció Greenwich Village, que tuvo una poderosa impresión en Bannon, que lo llamó "Ciudá Esmeralda, País de les Maravíes y Brigadoon combinaos — un llugar onde les persones homosexuales podíen dir pela cai coyíes de la mano". Meaker preparó una entrevista col editor de Gold Medal Books, Dick Carroll, quién lleó'l manuscritu inicial de 600 páxines de Bannon (una historia de les muyeres de la so fraternidá qu'ella almiraba, con un sub-argumentu nel que dos compañeres de la mesma namorábense) y díxo-y que lo coyer de nuevu y concentrárase nos dos personaxes que tienen el affair. Bannon declara que volvió a elles y cuntó la so historia, apurrió la versión de prueba a Carroll y que foi publicáu ensin camudar una sola lletra. Mientres educaba y curiaba a los sos dos fíos, Bannon vivía en Filadelfia y viaxaba a Nueva York pa visitar Greenwich Village, quedándose con amigos. Sobre les muyeres que vio en Greenwich Village dixo que "Quería ser una d'elles, falar con otra muyeres, anque namái fora por escritu. Asina que fixi un empiezu - y esi empiezu foi la historia que se convirtió en Odd Girl Out".
The Beebo Brinker Chronicles
200px|thumb|Ann Bannon en 1955, antes de publicar la primer entrega de The Beebo Brinker Chronicles.
The Beebo Brinker Chronicles (Les cróniques de Beebo Brinker) ye una serie de seis llibros que se publicar per primer vegada ente 1957 y 1962. Tán protagonizaos por cuatro personaxes (qu'apaecen a lo menos en trés de los llibros), y constitúin una saga cronolóxica sobre cómo aceptar la mesma homosexualidá y remanase en rellacionar gais y lésbiques. El primer llibru de la serie, Odd Girl Out, foi publicáu por Gold Medal Books en 1957. Basáu nes esperiencies de Bannon, l'argumentu inclúi la rellación ente dos compañeres de fraternidá nuna universidá ficticia. Como yera costume coles noveles de pulp fiction, nin el diseñu de la portada nin el títulu taben sol control del autor. Dambos fueron aprobaos pola empresa que lo publicar col enfotu de que fueren lo más suxerentes y atrayentes posible. La historia rellátase principalmente dende'l puntu de vista de Laura, que toma conciencia de que ta namorada de la so compañera de cuartu, mayor y más esperimentada, y una de les líderes de la fraternidá.
La representación de lesbianes na lliteratura yera bien pocu frecuente na década de 1950, yera política de les editoriales qu'en cualquier novela qu'incluyera'l lesbianismu les protagonistes nunca llograren prestu de la so rellación. Una (o dambes) xeneralmente acababa suicidándose, volviéndose lloca, o abandonando la rellación. Marijane Meaker comenta esto nel prólogu de la edición de 2004 de Spring Fire: l'editor Dick Carroll díxo-y que los inspeutores postales devolveríen el llibru a la editorial si la homosexualidá representar de manera positiva. El Serviciu Postal relaxó'l so censura tres el xuiciu por obscenidad en 1956 de la coleición de poemes Howl d'Allen Ginsberg, lo qu'dio a Bannon un asomu de llibertá pa los sos argumentos. Anque'l final de Odd Girl Out nun s'alloñar demasiáu de la fórmula de resolución insatisfactoriu de Spring Fire, Women's Barracks y The Well of Loneliness, esaminaba'l conflictu interior de Laura al dase cuenta de qu'a pesar de la so feminidad taba bien namorada d'otra muyer, y finalmente aceptar colos brazos abiertos, lo que yera raru na ficción lésbica.
Los personaxes y les sos hestories sirvíen como una estensión de la vida imaxinaria que Bannon desenvolvió como neña. Convertir nos sos "amigos imaxinarios", que los sos amores y vides ella guardaba y al traviés de los cualos vivía la so propia vida, lo que lu ayudar mientres un matrimoniu difícil y el deséu d'una vida que nun creía que sería capaz de vivir. "Di cuenta bien llueu de que nun tendría de casar me, pero diba faer lo posible d'una mala situación, y dir a tresformar en daqué bonu", recuerda. Al nun tener nenguna esperiencia práctica nuna rellación lésbica mientres escribía Odd Girl Out, llanzar a llograr lo qu'ella denominó "esperiencia de campu" nos sos viaxes a Greenwich Village, y tuvo abondo ésitu al introducir eses esperiencies nel siguiente llibru de seriar antes de camudase una vegada más al sur de California. Pero fala de los sos mieos a quedase en Greenwich Village: "Sentaríame ellí [nun chigre gai] peles tardes pensando: '¿Qué voi faer si (una redada policial) asocede esta nueche y llévenme a la cárcel con toes estes otres muyeres?' Caltuviera un perfil bien baxu, bien correutu y victoriano como esposa. Sé qu'eso suena estrañu nos sesenta, pero yo fui educada pola mio madre y la mio güela, xente que realmente venía de aquella dómina, ¡mira si foi una audiencia estricta sobre la forma de portase! Nun podía imaxinar pasar por eso. A cencielles nun podía. Pensé: 'Bonu, eso sería tou. Tendría que refundiame dende la ponte de Brooklyn'. A pesar de que pueda paecer una desaxeración fácil pa una muyer nueva de la xeneración actual, nun lo yera. Yera apavoriante".
Bannon dio continuación a Odd Girl Out con I Am A Woman (In Love With A Woman Must Society Reject Me?) en 1959. I Am A Woman (el títulu emplegáu dende'l primer momentu y el más utilizáu) de nuevu presenta a Laura tres el so affair con Beth, atopándose en Greenwich Village y conociendo a un atélite home gai llamáu Jack que se va convertir nel so meyor amigu. Laura tien qu'escoyer ente una muyer heterosexual que tien una vena daqué selvaxe ya interesada, y un fascinante nuevu personaxe que llegó a convertise nel más popular de la serie, Beebo Brinker, que llegó a recrear la descripción d'una lesbiana dafechu butch. Beebo yera llista, cortés y viril. De nuevu basándose na so propia esperiencia, Beebo midía cuasi 2 metros y tenía una voz grave y un físicu estraordinariu. Sicasí, según Bannon, la so personalidá venía de la so propia ya intensa necesidá de que daquién como Beebo esistiera. En pasando bastante tiempu en Greenwich Village y nun atopar a naide como ella, Bannon crear. Según les sos alcordances: "Creé a Beebo xustu como yo querer, nel mio corazón y na mio mente... Yera, lliteralmente, la butch de los mios suaños". El final de I Am A Woman inoraba dafechu l'enclín de los miserables y tráxicos finales nes ficciones lésbiques, lo que fizo de Bannon una heroína pa les lesbianes y bisexuales de tol país.
Anque'l so home sabía qué llibros taba escribiendo la so muyer, nun amosó nengún interés na tema. Sí-y interesaba'l dineru qu'ella consiguía con ellos, sicasí, pero prohibiéralu qu'emplegara'l so apellíu de casada, al nun deseyar velo na portada artística d'un llibru de cuestionable gustu. Ella escoyó l'apellíu "Bannon" d'una llista de los veceros del so home, y gustó-y porque contenía'l so propiu nome nél. Pero siguía esperimentando problemes nel so matrimoniu, y, al dase cuenta de que "non toles lesbianes yeren bones persones," proyeutó estes frustraciones sobre los sos personaxes. Women In The Shadows tamién se publicar en 1959 y foi bien impopular ente los llectores de Bannon. El llibru esaminaba les rellaciones interraciales, l'odiu a unu mesmu en tema de raza y sexualidá, el alcoholismu, los celos, la violencia y, al casase Laura con Jack nun matrimoniu bien atípicu pa la década de 1950, tamién esploraba los detalles intrínsecos de lo que suponía faese pasar por heterosexual nun intentu de vivir cierta semeyanza colo que yera considerada una vida normal na dómina.
Estableciendo de nuevu paralelismos cola so propia vida y colos sos argumentos, col cuartu llibru de la serie Journey To A Woman en 1960, Bannon coyía a Beth de Odd Girl Out, qu'agora vivía col so home y los sos fíos nel sur de California. Beth intenta atopar a Laura nueve años dempués del so affair, y escapa d'una muyer trastornada encegolada con ella, que reflexa la rellación que tuvo Bannon con una formosa, pero "bien estraña ya inestable persona." Beth atopa a Laura, casada con Jack y con un fíu, y atopa a Beebo tamién. El quintu llibru, The Marriage, tamién publicáu en 1960, narra'l difícil matrimoniu ente Laura y Jack. Esti llibru nun volvió salir a la venta nin foi reimpreso.
Volviendo al personaxe sobre'l que fantasiara más, l'últimu llibru de la saga Beebo Brinker en 1962 foi la precuela de Bannon a Odd Girl Out. Sigue a Beebo en Greenwich Village diez años primero que s'atope con Laura en I Am A Woman, al lliteralmente baxase Beebo del autobús dende la so ciudá natal a Nueva York y atopar a un amigu en Jack, y afayase a sigo mesma. Ella empieza un affair con una famosa anque daqué cayida estrella de película, y siguir a California, namái pa volver ser más honesta sobre qué ye lo que quier na so vida.
Tres la década de 1960
Dempués d'escribir Beebo Brinker, Bannon dixo que la enerxía pa escribir sobre'l so personaxes haber abandonáu, pero que se fixo tan bona coles sos "fantasíes obsesives" qu'inclusive dempués de que los llibros tuvieren acabaos siguió viviendo de manera interna, lo cual abarruntó qu'afectó a les sos rellaciones posteriores. "Doi cuenta agora de que taba nuna especie de "manera d'espera", una forma de caltener la mio cordura mientres esperaba a que los mios fíos crecieren y que s'abrir la puerta de la llibertá", reconoz. Al volver a la universidá, Bannon completó'l so títulu de master na Sacramento State University y el so doctoráu en llingüística na Universidá de Stanford. Foi profesora d'Inglés en Sacramento State y depués convirtióse na decana adxunta de la universidá del Colexu de les Artes y les Ciencies y darréu del College de les Artes y les Lletres.
Segunda y tercer vida de los llibros
Los llibros de Ann Bannon empezaron a ser escaecíos a efeutos de publicación tres la so salida a la venta inicial, especialmente cuando Gold Medal Books quedar ensin negociu y cerró. En 1975 solicitaron a Bannon incluyir cuatro de los sos llibros na edición d'Arno Press de Homosexuality: Lesbians and Gay Men in Society, History and Literature. Darréu, en 1983, Barbara Grier, de la compañía de publicaciones lésbiques Naiad Press, buscó viviegamente a Bannon y atopar, y reimprimió los llibros con nueves cubiertes. Bannon, qu'agora yera una profesora d'Inglés divorciada, llevóse una gran sorpresa al conocer que los sos personaxes non yá yeren recordaos, sinón qu'amás yeren arquetipos na comunidá lésbica. Greenwich Village convirtiérase yá faía abondo tiempu nun llugar al que miles de lesbianes sabíen que podíen dir pa poder tar cómodes y a gustu. Una vegada los llibros tuvieron a la venta de nuevu, Bannon nun lo anunció nel so departamentu. Nun sabía cómo sería recibida esa información. Sicasí, corrióse la voz y la xente enteróse: "Salí del armariu a velocidá de jet. La xente reparábame nel campus y los estudiantes d'educación física saludábenme. El mio xefe díxome que punxera los llibros na mio ficha, y unu de los mios colegues díxome que la mio ficha yera la única interesante". Frecuentemente recibía pequeñes amueses de reconocencia per parte de los estudiantes y miembros de la facultá que fueren sosprendíos y prestaos pola situación, llegando a recibir una vegada un bouquet de flores d'una estudiante. Bannon declaró sobre'l redescubrimientu que "Taba tan preparada pa daqué nuevu y escitante na mio vida. Paeciérame, hasta esi momentu, que non yá perecieren los mios llibros y los mios personaxes, sinón que tamién lo fixo Ann Bannon".
Los llibros de Bannon fueron mentaos nel documental Before Stonewall de 1984 sobre cómo vivíen gais y lesbianes antes de los disturbios de Stonewall de 1969, cuando una muyer recuerda coyer unu de los llibros de Bannon per primer vegada: "Coyí esti llibru de bolsu y abrir...sentí un respigu por tol mio cuerpu que nunca antes esperimentara". Tamién apaeció nel documental canadiense Forbidden Love: Unashamed Stories of Lesbian Lives de 1992 sobre les hestories personales de delles muyeres que vivieren como lesbianes dende la década de 1940 hasta la de 1960. Los llibros fueron escoyíos pal Quality Paperback Book Club en 1995. Bannon tamién realizó'l prólogu de Strange Sisters: The Art of Lesbian Pulp Fiction 1949-1969 en 1999, falando sobre la so reacción al arte nos sos propios llibros y n'otros llibros de pulp fiction lésbicu que mercó y lleó.
Cinco coleiciones de The Beebo Brinker Chronicles fueron reimpresos por Cleis Press de nuevu en 2001 (quitando The Marriage) con prólogos autobiográficos que describíen les esperiencies de Bannon al escribir los llibros y la so reacción ante la popularidá que tuvieron, causando una nueva folada d'interés.
Llonxevidá
Nos Estaos Xuníos namái unos pocos llibros de temática lésbica fueron publicaos antes de la década de 1950, ya inclusive menos mientres esi periodu, y hasta 1969 nun fueron consideraos noveles pulp. Al describir lo icónicos que los llibros de Bannon convirtiérense col tiempu, un escritor dixo sobre la republicación de los llibros que "Non yá recupera'l valor históricu de los testos, recupera una idea d'autoría non bien valorada polos pulp... Imaxina al llibru y l'artefactu nel mesmu planu, y l'importancia d'estos llibros pa les llectores lesbianes en particular imaxina a estos pulps como parte de la tradición lliteraria lésbica".
Los sos llibros destaquen pola representación relativamente exacta que contienen sobre les rellaciones homosexuales. La continuidá de los personaxes na saga tamién da a los sos llibros una cualidá única, especialmente cuando la mayoría de personaxes lésbicos d'esti periodu yeren estereotipos unidimensionales que yeren castigaos polos sos deseos. Los personaxes de Bannon fueron calificaos como "accesiblemente humanos", ya inda atrayentes so estándares contemporáneos, comparáu colo "revolucionarios" que fueron la primer vegada que vieron la lluz. Les rellaciones ente los personaxes fueron principalmente positives, satisfactories y en ciertos momentos realizaben descripciones complexes de rellacionar gais y lesbianes, que Bannon atribuyó a nun perder la esperanza de que podría "salvar (el so) mesma vida". Nun estudiu retrospectivu sobre la pulp fiction lésbica señalóse qu'una de les razones poles que los llibros de Bannon en particular fueron tan populares foi porque fueron tan distintos de too lo demás que se publicar na dómina: "Bannon taba desafiando implícitamente la creencia prevalente de que la vida homosexual yera curtia, episódica, y la mayoría de vegaes terminaba en muerte... Bannon aportunó na continuidá del amor lésbico, ente que tou na so cultura falaba del so rápidu y feu porvenir".
Bannon ambientó les sos hestories nos chigres gais nes décades de 1950 y 1960. Estos yeren chigres y clubes secretos: como se describe en Beebo Brinker, unu tenía de picar y ser reconocíu primero que-y dexaren entrar. En realidá, nun se dexaba a les muyeres llevar pantalones en dellos chigres de Nueva York. La policía realizaba redaes nos chigres y detenía a tol mundu regularmente; y de fechu foi una redada nun chigre gai lo que provocó los disturbios de Stonewall en 1969. Debíu al ambiente de secretismu y vergüenza, bien pocu guardóse sobre cómo yera ser homosexual mientres esa dómina, y Bannon ensin querer rexistró Historia coles sos propies visites a Greenwich Village. En 2007, unu de los escritores qu'afixo trés de los llibros al teatru dixo del trabayu de Bannon, "Pienso que s'alza percima del pulp. Ella nun taba intentando escribir basura. Nun había nengún llugar por que una muyer escribiera esta clase de material... Pero creo que lo qu'escribió tesciende'l so tiempu y la so dómina y el so mercáu".
Los personaxes de Bannon na lliteratura
Les referencies a los personaxes de Bannon emplegar n'obres posteriores de Joan Nestle. Kate Millett recuerda cómo amaba la so coleición de llibros Ann Bannon porque, como menta en Before Stonewall, "Yeren los únicos llibros nos qu'una muyer besaba a otra". Audre Lorde tamién menta a Bannon nel so llibru de 1983 Zami: A New Spelling of My Name, cuando'l narrador analaya por Greenwich Village preguntar si va atopar con Beebo Brinker. Cheryl Crane, la fía de Lana Turner, describe na so autobiografía de 1988 Detour: A Hollywood Story les sos esperiencies como adolescente al atopar Odd Girl Out nuna tienda, y cómo s'identificó con Laura (Crane tamién consideró emplegar "Laura" como alies cuando nun deseyaba ser reconocida). La güela de Crane finalmente quemó'l llibru. L'autora lesbiana Radclyffe describe l'impautu que Beebo Brinker tuvo nella a los 12 años, "Atopé Beebo Brinker por accidente pero reconocí al mio mesma ente les sos páxines de momentu".
L'autora Katherine V. Forrest aclamó a Bannon y a los sos llibros, que "tán nuna clase especial por méritos propios," y describió cómo mercó y lleó Odd Girl Out: "Una necesidá poderosa dirixióme a caminar venciendo'l mieu escontra la caxa rexistradora. El mieu yera tan intensu que nun recuerdo namás, namái que salí dando tumbos de la tienda adquiriendo daqué que sabía que tenía de tener, un llibru necesariu pal mio como l'aire... Afayar cuando tenía 18 años. Abrió una puerta na mio alma y díxome quién yera yo". Forrest tamién da creitu de manera bien franca a Bannon por salva-y la vida.
Los llibros de Bannon atópense frecuentemente nes llistes de llectures obligatories nes clases universitaries d'estudios de xéneru y estudios LGBT. La persona más sosprendida por esto foi la mesma Bannon, quien esplicó que nun tenía nenguna aspiración d'esta clase cuando taba escribiendo Odd Girl Out, pero al falar sobre la llonxevidá del llibru declara que, "Si lo hubiera sabíu, podría realizar un trabayu más apolazáu, pero unu tan acordáu y consciente de sigo mesmu que sería fácilmente escaecederu. Nunca —creo yo— tendría la vibrante vida que tien agora".
En 2007, The Beebo Brinker Chronicles foi afecha al teatru por una compañía off-Broadway llamada The Hourglass Group. La producción tuvo en cartel mientres un mes (en siendo prorrogada nuna ocasión). Los guionistes afixeron material de I Am a Woman, Women in the Shadows y Journey to a Woman. La obra llogró polo xeneral crítiques positives.
Crítiques y reconocencia
Al haber disponible tan poca información sobre les lesbianes y el lesbianismu naquella dómina, los llibros de Bannon, gracies a la so amplia distribución y popularidá, sirvieron pa conformar un tipu d'identidá lésbica: lo que les lesbianes yeren y lo que se suponía que teníen de ser. Esta identidá sirvía non yá pa la población heterosexual nel so conxuntu, sinón pa les mesmes lesbianes, quien, atopándose aisllaes y en l'armariu, víense reflexaes nos personaxes de Bannon y, para salir del armariu, deseyaben verificar qu'otres lesbianes esistíen y que nun diben acabar de manera miserable. Los cinco llibros de The Beebo Brinker Chronicles presenten a personaxes qu'intenten afaese al ostracismu nel que los caltién la sociedá heteronormativa. Dellos críticos, retrospectivamente, señalaron que los llibros y personaxes de Bannon representen parte d'una identidá na que les muyeres nun taben segures de si yeren homosexuales o heterosexuales, homes o muyeres, avergoñaes o conformes cola so situación, y, al nun recibir respuesta clara de Bannon, estes muyeres teníen d'intentar contestar estes entrugues elles mesmes. Unu de los analises realizaos sobre'l trabayu de Bannon destaca que "[l]o que Bannon fixo foi apurrir un rangu de trayectories posibles nel lesbianismu... Bannon, al construyir biografíes ficticies pa los sos personaxes lésbicos, creó nuevos datos sobre cómo unu llega a la identidá lésbica".
Bannon recibió munches crítiques por describir a los gais y lesbianes nos sos llibros como alcohólicu, neuróticos y autodestructivos. Les sos representaciones de ríxides rellaciones butch-femme tamién fueron criticaes poles feministes. Bannon comenta estes crítiques nos nuevos prólogos de les ediciones de Cleis Press, esplicando qu'ella a cencielles rellataba lo que conocía y sentía naquella dómina. Bannon declaró que conoz les esmoliciones de les muyeres incómodes con dalgunos de les temes de los sos llibros. Según les sos pallabres: "Puedo entendelo; nun taben ellí. Pa elles una parte d'ello paez negativu y otra paez deprimente. Anque yo nun me sentía asina. Yo siempres taba emocionada al escribilos".
Les noveles pulp romántiques solíen siguir la mesma fórmula. Un escritor estableció una conexón ente'l trabayu de Bannon y el de Mills and Boon (una conocida editorial británica de noveles romántiques) na lliteratura lésbica, pero al contrariu que les noveles romántiques convencionales, les sos hestories nunca tuvieron finales perfectos y ordenaos. Los sos llibros, cola perspeutiva que da'l pasu del tiempu, fueron descritos en términos bien distintos, dende "trabayos lliterarios" ente los sos contemporáneos del pulp, a "basura libinidosa." A pesar de la variedá de formes en que se describieron los llibros de Bannon nos estudios lliterarios retrospectivos feministes y lésbicos, cuasi toles menciones faen referencia a lo significatives que fueron The Beebo Brinker Chronicles. Un escritor retrospectivu denominó a los llibros de Bannon, "basura fascinante, pero lectura indispensable pa les lesbianes de la nación."
En 1997, la obra de Bannon foi incluyida nuna coleición d'autores que más impautu tuvieren nes vides ya identidaes de gais y lesbianes, tituláu Particular Voices: Portraits of Gay and Lesbian Writers.
Bannon recibió'l premiu distinguíu al miembru de la facultá de 2005 del Sacramento State Alumni Association.
Bannon tamién recibió'l Premiu Trailblazer de la Golden Crown Literary Society en 2005, y rindióse-y homenaxe bautizando col so nome unu de los premios, el Ann Bannon GCLS Popular Choice Award.
El grupu Team Dresch de Queercore grabó na década de 1990 un tributu tituláu "Song for Ann Bannon." Un grupu de Reinu Xuníu, Venus Bogardus, toma'l so nome d'unu de los personaxes del últimu llibru de la serie, Beebo Brinker.
Xubilación
Ann Bannon retirar de la docencia, pero viaxa per Estaos Xuníos visitando convenciones de coleicionistes de llibros de bolsu ya impartiendo conferencies en colexos y universidaes sobre la so obra y les sos esperiencies. Anguaño, Bannon ye una invitada habitual nel talk show (gallardoniáu col Premiu Peabody) de la National Public Radio “Fresh Air” con Terry Gross. Tamién foi mentada nel recién llibru de Gross, All I Did Was Ask, una coleición de trescripciones del programa. Coles mesmes, intervién n'eventos d'orientación LGBT per tol país.
Roemer- und Pelizaeus-Museum Hildesheim
thumb|Edificiu del Roemer- und Pelizaeus-Museum Hildesheim El Roemer- und Pelizaeus-Museum Hildesheim surde de la unión del Muséu Roemer y el Muséu Pelizaeus, en 1911. L'antiguu edificiu foi construyíu en Hildesheim, Alemaña, na década de 1950 anque foi sustituyíu por unu nuevu nel añu 2000.
Los sos promotores
Herman Roemer (1816-1894), xunto con numberosos ciudadanos de Hildesheim, crearon una asociación coles mires d'establecer un muséu d'historia natural y etnolóxicu de la ciudá. Wilhelm Pelizaeus (1851-1930), nacíu en Hildesheim, yera un banqueru y anticuariu asitiáu n'Exiptu que dempués d'axuntase con Roemer, tuvo d'alcuerdu n'ayudar a la creación d'un muséu al que donó la so amplia coleición d'antigüedaes exipcies. thumb|La estatua de Hemiunu.
La coleición
El Roemer- und Pelizaeus-Museum Hildesheim pon la so énfasis en cuatro coleiciones: historia natural, etnoloxía, la hestoria de Hildesheim y la del Antiguu Exiptu.
Alluga una de les más importantes coleiciones d'Europa d'arte del Antiguu Exiptu y del antiguu Perú. La coleición exipcia cuenta con más de nueve mil oxetos, que tomen cerca de seis mil años d'historia exipcia. Tamién tien una coleición de porzolana china, la segunda mayor d'Europa.
Nel muséu realicen esposiciones temporales de temes contemporánees o d'interés arqueolóxicu.
La estatua de Hemiunu
L'oxetu más famosu del muséu ye la estatua de Hemiunu: una escultura tallada en piedra caliar del home que s'envalora foi responsable del diseñu de la Gran Pirámide de Guiza.
Zahi Hawass, Secretariu Xeneral del Conseyu Supremu Exipciu d'Antigüedaes, cataloga la estatua de Hemiunu nuna llista d'antigüedaes d'Exiptu, partíes per tol mundu, que tien la intención de qu'un día sían repatriaes a Exiptu.
Clermont-Ferrand
Clermont-Ferrand (n'occitanu: Clarmont-Ferrand) ye una ciudá del centru de Francia, na rexón Auvernia-Ródanu-Alpes, capital del departamentu del Puy-de-Dôme.
Situación
Clermont asitiar al centro sur de Francia, nel corazón del Macizu Central, a 410 metros d'altitú. Al oeste, la ciudá ta apoderada por un pandu basáltica (con una media de 900 m) na que s'atopa la cadena volcánica inactiva Chaîne des Puys, la más grande d'Europa, onde se topa'l Puy-de-Dôme, el so más célebre volcán. Al este de dichu conxuntu estiéndese la llanura de Limaña bañada pol Allier. La villa constitúi'l puntu de contautu ente la llanura fértil en ceberes y el monte ganaderu.
Clermont ta na interseición de les autopistes meridionales París-Béziers (A71 y A75) y tresversales Lyon/Saint-Étienne-Bordeaux (A89 y A72).
Allugamientu
Una bona parte de la ciudá ocupa una llomba volcánica llamada pandu central. Trátase, en realidá, del cantu esti d'un cráter tipu "maar" datáu en cientu cincuenta mil años (dende la plaza de Jaude hasta la interseición Europa de Chamalières). Ésti mide alredor de 1,5 km de diámetru y foi posáu polos ábanos del Tiretaine, un pequeñu regatu que traviesa la ciudá. Amás, Clermont foi construyida arrodiando'l anegable valle del ríu Allier.
La ciudá desenvolvióse alredor d'esti pandu central sobre la que s'alza la catedral, estender al este sobre la llanura y, en menor midida a los llaos escontra l'oeste.
Clima
Récor de temperatures:
Dómina galorromana
La primer mención de Clermont, según el xeógrafu griegu Estrabón, apaez sol nome de Nemessos. El términu ye galu y refierse a un monte sagráu. Foi calificada como "metrópolis de los Arvernos" y el so población asitió sobre la llomba na que s'atopa la catedral.
Aproximao (ensin que'l fechu fuera formalmente reconocíu) dende l'asediu de Gergovia, l'exércitu galu repelió a les lexones romanes. Mientres el periodu galu-romanu, la ciudá ye rebautizada col nome de Augustonemetum, llatinización del nome galu formáu a partir del nome del emperador Augusto. La so población envalórase que yera, nel sieglu II, de 15.000 a 30.000 habitantes, lo que la convertía nuna de les ciudaes más grandes de la Galia romana. La ciudá abierta del tiempu de la paz imperial ocupaba 200 hectárees.
Edá Media
thumb|left|180px|Edictu d'unión ente Clermont y Montferrand.
En 843, Clermont pasa a llamase Clairmont, faciendo referencia al castiellu-fortaleza de Clarus Mons. Nesta dómina la villa yera episcopal.
Clermont ye afarada polos normandos en 864. L'obispu Signon reconstrúi la villa que de nuevu ye atacada en 898 (o 910, la fecha nun se conoz con precisión).
En 1095, dempués del concilio de Clermont, el Papa Urbanu II proclama la Primer Cruzada.
En 1120, pa compensar el poder de los obispos, los condes d'Auvernia fundan la ciudá de Montferrand a semeyanza de les nueves ciudaes del Midi.
En 1490, la ciudá de Clermont sufrió grandes desperfectos por causa de un terremotu. Doce torres de la muralla derrumbáronse total o parcialmente, según la torre de la ilesia de La nuesa Señora del Puertu. La catedral tamién resultó afeutada. Una fisura na puerta sur puede trate inda. Los estragos causaos a los habitantes, según el númberu de víctimes, son desconocíos.
En 1551, Clermont convertir en villa real, pasando en 1610 a ser una propiedá indixebrable de la Corona.
Enrique II de Francia tresforma l'alministración de Clermont nuna regiduría el 18 d'ochobre de 1556 (cuatro regidor, trés en 1559).
En 1557 Clermont recibe'l títulu de Cabeza de ciudá capital del país de Auvergne, ente que Riom pasa a ser Cabeza del ducáu de Auvergne y país pal exerciciu de la xusticia, pasando a ser, d'esta miente, la primera pal exerciciu de les funciones xudiciales. Sicasí, la creación en 1582 d'un tribunal de diez maxistraos en Clermont restableció l'equilibriu.
Sieglu XVII
En 1623, naz en Clermont Blaise Pascal que se va instalar, definitivamente, en 1655, na abadía de Port-Royal en París.
El 15 d'abril el Edictu de Troyes (primer edictu d'Unión) xune los dos villes, Clermont y Montferrand. Esta unión ye confirmada en 1731 por Lluis XV cola proclamación del segundu Edictu d'Unión. Poro, nesta dómina Montferrand nun ye más qu'una ciudá satélite de Clermont, permaneciendo asina hasta principios del sieglu XX. Deseosa de caltener la so independencia, la villa de Montferrand va interponer trés demandes d'independencia en 1789, 1848 y 1863.
Sieglu XIX
En 1832 Aristide Barbier y Edouard Daubré fundan en Clermont-Ferrand una fábrica de pelotes de cauchu y maquinaria agrícola. Esta fábrica va ser l'orixe del grupu Michelin. La primer fábrica Michelín instalar na Plaza de les Carmelites (see actual del grupu) en 1889. Fabriquen les zapates de frenu pa les bicicletes. La primer patente queda depositada en 1891.
Construcción de la primer estación ferroviaria ente 1855 y 1857.
Sieglu XX
Tres un procesu amañáu, Pierre Mendès France, daquella llugarteniente de l'aviación francesa ye condergáu, por deserción, el 9 de mayu de 1941, pol tribunal militar de Clermont-Ferrand tres el conflictu del Massilia. Pierre safar del hospital militar pa xunise al xeneral de Gaulle en Londres.
En 1944, el 92 reximientu d'infantería de llinia instálase, definitivamente, na ciudá.
Nel sieglu XX, llevar a cabu la construcción de les fábriques y les ciudaes-xardín de Michelín, que van camudar l'aspeutu actual de Clermont-Ferrand y van axuntar, d'una vegada por toes, Clermont y Montferrand. Güei, anque les dos ciudaes tean confundíes, atópase en Clermont-Ferrand dos centros bien estremaos, y el barriu de Montferrand caltién la so propia identidá.
Arroxu (Villazón)
Arroxu ye una aldea de la parroquia de Villazón nel conceyu asturianu de Salas.
Clermont-Ferrand
Economía
Les otres actividaes importantes de la rexón clermontesa son:
Conexones esteriores
Clermont-Ferrand ta comunicada, per autopista, en cuatro direiciones: escontra l'este, a Lyon (A89), escontra l'oeste, a Burdeos (A89), escontra'l norte, a París (A71) y escontra el sur, a Béziers (A75).
Arroxu (Villazón)
Alcuéntrase a 6 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 106 msnm y tien una población de.
Clermont-Ferrand
Tresportes urbanos
La ciudá de Clermont-Ferrand tien una rede de tresporte públicu dirixida pola T2C que la so estructura principal, dende ochobre de 2006, mora nuna tranvía neumáticu de teunoloxía Translohr, que se completa con dos llinies d'autobuses.
Alministración
Clermont-Ferrand ta estremáu ente nueve cantones:
Patrimoniu
Munchos monumentos pueden asorar pol so aspeutu aveséu. El material de construcción tradicional ye, n'efeutu, la piedra de Volvic –estrayida de los covarones basáltiques de la cadena de montes, y que va dende'l gris claru al negru intensu.
Edificios relixosos
thumb|220px|Catedral.
Monumentos civiles y llugares d'interés
La estatua ecuestre de Vercinxétorix, inaugurada'l 12 d'ochobre de 1903, obra de Frédèric-Auguste Bartholdi, a quien pertenez tamién la estatua de la Llibertá.