cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aconcagua
Infraestructura rexonal
right|thumb|L'Aconcagua dende'l mirador na entrada del [[Parque provincial Aconcagua|parque provincial.]] A namái 3 quilómetros ta un caserío llamáu Ponte del Inca, onde entá esiste una fonte d'agües termales, una feria d'artesaníes, y un hostal de 2 estrelles del mesmu nome.
A la fin del Parque Aconcagua ta la Ponte confluencia», llugar onde delles pareyes realizaron el ritual de compromisu y que da entamu al ascensu al Monte Aconcagua.
Un nuevu centru d'asistencia foi inauguráu en xineru de 2011 a una altitú de 5975 msnm: el Refugio Elena, nel Aconcagua (considérase dica agora l'abellugu estable de monte más altu de la Tierra), gracies a la donación que realizaron familiares de l'andinista italiana Elena Senín, quien perdió la vida depués de llegar al cume en xineru de 2009. L'abellugu destináu a emerxencies y operativos de rescate— ta allugáu nel campamentu Plaza Cólera, na bifurcación de los dos rutes más transitaes d'ascensu al Aconcagua, el Norte y la del Glaciar de los Polacos.
Centros d'esquí más cercanos
Los centros pa la práutica d'esquí más próximos a esti monte son:
Species Muscorum Frondosorum, Supplementum Tertium
Species Muscorum Frondosorum, Supplementum Tertium, (embrivíu Sp. Musc. Frond., Suppl. 3), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques que foi escritu por ; Christian Friedrich Schwägrichen y espublizáu nel añu 1827 en Leipzig (Alemaña) ; París (Francia); Londres (Reinu Xuníu), col nome de ''Species muscorum frondosorum descriptae et tabulis aeneis coloratis illustratae opus postumun. Supplementum tertium / scriptum a Friderico Schwaegrichen prof. Lipsiensi. Volume primum. Tabulis aeneis L. illustratum''.
Aconcagua
Víes
400px|thumb|right|Ascensu pela Ruta normal. Ye un monte bien frecuentáu por alpinistes de tol mundu, con una entrada de 6000 a 7000 visitantes per temporada, que s'estiende ente avientu y marzu.
En términos d'escalada l'Aconcagua ye téunicamente senciellu dende la cara norte, al traviés de la vía normal» del noroeste, na que nun ye necesariu l'usu de téuniques d'esguilada. Los efeutos de l'altitú son bien severos (la presión atmosférica ye'l 40 % de la esistente a nivel del mar) provocando xeneralmente apunamiento nos escaladores. Les condiciones climatolóxiques pueden camudar bruscamente dende un clima sele y diáfano a, en pocos minutos, un clima tempestuoso o producise'l vientu blancu del Aconcagua.
La so ascensión nun suel riquir l'usu d'osíxenu artificial.
Na vía normal» xúbese al traviés de campamentos d'altor colos sos correspondientes díes de descansu. Los finxos más significativos de la vía son: Campo Base (Plaza de Mules) (4300 msnm), El Semáforu (4350 msnm), Piedres Conway, Plaza Canadá, Piedra de 5000, Cambéu de Pendiente, Nial de Cóndores (5250 msnm), Berlín, Piedres Blanques, Piedras Negras, Independencia, Portezuelo de los Vientos, Gran Travesía, La Canaleta y Cume del Aconcagua (siguiendo l'orde creciente de dificultá).
La segunda vía, muncho más peligrosa que l'anterior, ye la del glaciar de los Polacos. Ésta avérase al monte al traviés del valle de les Vaques, xube hasta la base del glaciar de los Polacos y crucia la vía normal hasta la xubida final al cume.
Les víes dende les crestes asitiaes al sur y suroeste son les más dures, considerándose la Pared Sur como la más difícil. Trátase d'una esguilada bien comprometida y d'alta dificultá nuna de les mayores parés del mundu (3000 m de paré aprox.) La primer ascensión de la Paré Sur foi realizada'l 25 de febreru de 1954 polos franceses Pierre Lesueuer, Adrien Dagory, Edmond Denis, Robert Paragot, Lucien Berardini y Guy Poulet. El xefe de la espedición yera René Ferlet.
Ascensiones históriques
300px|thumb|right|Vista panorámica o teoría del [[Cuetu Aconcagua|Aconcagua neváu. L'Aconcagua, allugáu na provincia de Mendoza, ye'l monte más altu de la Tierra fuera de los Himalayes y sigue alzándose.]]
La primer ascensión al Aconcagua realizar en 1897 por una espedición liderada pol británicu Edward Fitzgerald (1871-1931). El cume foi algamada pol suizu Matthias Zurbriggen el 14 de xineru y por otros dos miembros de la espedición unos díes dempués.
El primer arxentín en faer cume foi Nicolás Plantamura, perteneciente al Exércitu Arxentín, el 8 de marzu de 1934; nesta mesma espedición tamién participó l'arrieru Mariano Pastén, quien se convirtió nel primer chilenu n'algamar el cume. La primer muyer foi la francesa Adriana Bárganu, el 7 de marzu de 1940, quien xubió acompañada por miembros del Club Andinista de Mendoza.
Fritillaria meleagris
La fritillaria meleagris, comúnmente conocida como "tableru de dames", ye un pequeña planta bulbosa de la familia de les liliacees natural d'Europa.
Aconcagua
Ascensiones históriques
En 1952, los miembros del Club Alemán Andín o DAV Santiago, Eberhard Meier, Ludwig Krahl y Wolfgang Förster completaron l'ascensu pola llamada ruta chilena o de Güssfeldt. Esta ruta naz en territoriu chilenu y xube pol valle del ríu Colorado pa cruciar por dalgunos de los pasos escontra territoriu arxentín y al traviés del glaciar de Güssfeldt coneutar cola ruta normal nel so últimu tramu. Esta ruta yá fuera intentada en 1883 pol científicu alemán Paul Güssfeldt, quien debíu al mal tiempu fracasó nel so intentu de faer cume a poca distancia d'ella, algamando los 6600 msnm.
Fritillaria meleagris
Descripción
Presenta tarmos herbales d'ente 15 a 20 cm. d'altor, a la fin d'ellos surden Les flores (2 ó 3), en forma de campana colgante con un característicu dibuxu a cuadros en tonos marrón-acoloratáu, púrpura, blancu o gris. Floria ente marzu y mayu. Esta especie prefier ambientes húmedos y crez n'altitúes ente 0 y 800 m.
Aconcagua
Ascensiones históriques
En setiembre de 1953, los arxentinos Emiliano Huerta, H. Vasalla y F. Godoy llogren la primer ascensión iverniza al Aconcagua, utilizando la ruta normal. Por esta fazaña, la cai principal de la llocalidá de Ponte del Inca lleva'l nome d'Huerta.
Fritillaria meleagris
Taxonomía
Fritillaria meleagris describióse por (Schult. & Schult.f.) Sealy y espublizóse en Hooker's Icones Plantarum 39(1/2): 239. 1980 Fritillaria: nome xenéricu que remanez del términu llatín pa un cubilete (fritillus), y, probablemente, referir al patrón a cuadros de les flores de munches especies.
Aconcagua
Ascensiones históriques
La Variante Altoaragonesa»: esguilada en 1995, una serie de corredores que salen del glaciar de lo Polacos, con un enclín de 75° y pasos d'IV+; tres un llargu flanqueo a los 6500 msnm xunir de nuevu cola Direuta, abierta polos aragoneses Javier Subias, José Antonio Hidalgo, Javier Alvira y José Vilalta.
Fritillaria meleagris
Taxonomía
meleagris: epítetu
Aconcagua
Ascensiones históriques
La persona más nueva n'esguilar y llegar al visu del Aconcagua ye l'estauxunidense Tyler Armstrong a la curtia edá de 9 años el 25 d'avientu de 2013. Al pie del so padre y guíes andinistes tomaron la ruta central del Glaciar de los Polacos. Hai de solliñar que'l mozu Armstrong batió un récor mundial al faer esta fazaña.
Karl Egloff ye un deportista suizu-ecuatorianu que se desempeñó nel ciclismu y el alpinismu. El 19 de febreru de 2015 rompió'l récor mundial d'engatada en velocidá con un tiempu d'ascensu y descensu de 11 hores y 52 minutos.
So Morita
So Morita (守田 創, ) ye un futbolista xaponés.
Alberta
Alberta ye una de les provincies de Canadá. Nel añu 2005 celebró'l centenariu de la so constitución en provincia coles visites riales de la reina Sabel del Reinu Xuníu y el Príncipe Felipe.
Alberta recibe'l so nome n'honor a la Princesa Lluisa Carolina Alberta (1848-1939), la cuarta fía de la Reina Victoria. La princesa foi la muyer de Sir John Campbell, el gobernador xeneral de Canadá de 1878 a 1883. El Llagu Louise, allugáu nel Parque Nacional de Banff y Jasper, tamién foi nomáu n'honor a la princesa Lluisa (Louise n'inglés).
Alberta ta asitiada na rexón occidental de Canadá. Llenda'l sur colos Estaos Xuníos, al oeste cola Columbia Británica, al este con Saskatchewan y al norte colos Territorios del Noroeste. La capital d'Alberta ye Edmonton. La ciudá más poblada, Calgary, ye'l centru económicu d'Alberta y allúgase na rexón suriega de la provincia. Otres ciudaes importantes son Banff, Camrose, Fort McMuray, Grande Prairie, Lethbridge, Lloydminster, Medicine Hat y Red Deer. La población total de la provincia ye superior a los tres milliones; el 81% vive n'árees urbanes, y el 19% fasteres rurales.
Alberta ye'l productor más grande de petroleu y gas natural del país. Dos de les industries petroliegues más grandes América del Norte tan llocalizaes nel centru y norte de la provincia. En Red Deer y Edmonton fabríquense productos de polietilén y vinil que son esportaos per tol mundu. thumb|320px| Castiellu de Banff
Yukón
El territoriu del Yukón (n'inglés Yukon Territory) ye'l más ocidental de los territorios del norte de Canadá. El so nome quier dicir "ríu grande" na llingua llariega. Ta habitáu dende la prehistoria, por embargu algamaría della sonadía pola fiebre l'oru del sieglu XIX. Asitiada al este del estáu d'Estaos Xuníos d'Alaska, al oeste de los Territorios del Noroeste, y al norte de la Columbia Británica, tien una población d'aproximadamente 31.000 habitantes. La so capital ye Whitehorse con 23.272 habitantes.
Lletures complementaries
N'inglés:
Fréménil
Fréménil ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
SK Telecom T1
SKT T1 ye consideráu unu de los meyores equipos de League of Legends de la hestoria. Consagráronse campeones nos mundiales de 2013 (SK Telecom T1 K), 2015, y 2016 y campeones del circuitu coreanu OGN en múltiples ocasiones. La so supremacía en 2015 foi increíble. SKT ganó'l primer puestu nel split de primavera y de branu, y p'acabar d'arredondiar l'añu facer col títulu de campeón del Mundial 2015 ensin apenes atopar oposición.
Dexando tras un 2015 estelar, los múltiples cambeos de l'alliniación de SKT fixeron que l'equipu nun tuviera'l meyor de los empiezos esti 2016. Pero quedó claro lo que son capaces de faer tres el periodu d'adaptación al resultar campeones invictos del IEM Katowice. Dempués d'eso, tou foi como siempres pa SKTelecom, que recuperaron el so primer puestu nel split de primavera de 2016 y volvieron ser campeones nel MSI de 2016. Sicasí, l'equipu tuvo un contratiempu nel split de branu de la LCK 2016, cuando nun llograron llegar a la final. A pesar del so decepcionante final de temporada, consagráronse campeones mundiales esi mesmu añu con un desempeñu increíble en tolos sos partíos.
Pineo
Pineo ye una aldea de la parroquia de Piñeres nel conceyu asturianu d'Ayer.
Asitiamiemtu
Allugada nel km 2 de la carretera de Coto Beyo, a 525 m d'altitú, alcuéntrase na lladera umbría d'una de les estribaciones del Cordal de Muries y Santibanes, que parte de la Peña El Sirru Nigru y baxa pola tamién umbría del ríu Ayer ente les regueres de Pineo y Fontica.
Demografía
Algamó la so mayor población, nel entornu de 85 habitantes, na dómina de la minería. Anguaño, les sos 17 cases bien conservaes son emplegaes na so mayoría como segunda vivienda por antiguos pobladores o descendientes, que comparten l'ociu col cultivu de güertes y frutales.
Si bien l'últimu censu contempla un solu habitante con residencia permanente, la continua actividá observada confirma la presencia d'una población dafechu más acordies cola habitabilidá del llugar.
Historia
La esistencia nel costáu sur d'una vega denomada La Martiniega evidencia la consolidación de Pineo como nucleu de población estable identificáu fiscalmente nel periodu d'aplicación del tributu del mesmu nome.
La tradición oral asitia los primeros asentamientos nun llugar averáu denomáu Dornayos asignando a una cabaña, La Bodeguina, como primera morada. Zona fértil y soleyera, Dornayos, foi dedicáu a tierres de cultivu, treslladando les residencies al emplazamientu actual sobre cantera de bona piedra, pero ensin sol n'ivierno y pindiu, d'ehí'l nome de Pineo.
L'arquiteutura de les viviendes y establos, amuesa un enantamientu n'altura, lo qu'indica un momentu de salto cualitativu del hábitat. Un datu importante ye l'altu grau d'autonomía de los sos habitantes, verificáu pol diseñu de les viviendes: Suétanu compartimentáu para cría de gochos, pites y en dalgún casu oveyes; pisu baxu con disposición sobre'l llar pal curáu de la matanza; boca de fornu, que s'enllarga en forma de bóveda al esterior de los muros pa la fabricación del pan; segundu pisu dormitoriu del que s'accede al serdu de castañes fundamentalmente, asitiáu xustu enriba del colgador de la matanza y en llinia vertical del fluxu d'aire caliente y fumos; horru y cuadra anexos, asina como elementos pa la colada y llimpieza del llinu. Hai nicios del cultivu en dómines recientes d'escanda y llinu, amás de los productos comunes asturianos. Al llau de la reguera puen vese les ruines del vieyu molín.
La mina del Sierru Nigru, a la que'l nuevu Pineo debíase y de la que dependía, falta de toa capitalización, al primer atisbu de crisis de mediaos de los sesenta, zarró definitivamente, comenzando l'éxodu de los sos pobladores hasta la cuasi completa despoblación.
Collien Fernandes
Collien Fernandes el 26 de setiembre de 1981 en Hamburgu, Alemaña.
Biografía
Ye fía de padre portugués orixinariu de Goa (India) y de madre húngara. Tien una hermana menor llamada Elaine. Collien foi miembru de les bandes Yam Yam y Suco y Sol. Tamién ye presentadora de televisión pa la canal VIVA y actriz.
Carrera
En 2003 formó parte del repartu principal d'actores de la película "Autobahnraser".
En 2004, Collien Fernandes co-protagonizó la película alemana Nacht der lebenden, xunto con tientu Mewes, Manuel Cortez y Thomas Schmieder. Darréu interpretó'l personaxe principal de Sam na película "Snowfever". En 2007 actuó en dos películes más, "Ossis Eleven" y "Ausbilder Schmidt". Tamién fixo delles teleseries como "Liebesleben" (SAT.1), "SOKO 5113" (ZDF), "bis in die Spitzen" (SAT.1), "Schulmädchen" (RTL), "Paare" (SAT.1) o "Kings of Comedy" (RTL).
Trabayó pa distintes cadenes de televisión como presentadora, tales como MTV (Fashion Zone), Vox (Fit for Fun TV), Viva (Viva Live, Top 100, Straßencharts, Specialcharts, Retrocharts, Liebe Sex und Videos, Are you hot, Inside, etc), RTL 2 (Bravo TV, The Dome), DSF (Maxim TV) y Pro 7 (Wok-WM, TV Total on ice).
Collien foi escoyida como la "Muyer del Añu" en 2003 y 2006 polos llectores de la edición alemana de la revista Maxim; en cuatro causes foi portada de la edición alemana d'esta revista. Tamién apaeció nes ediciones de Maxim EE.XX., Ucraína, Rusia, España, etc.
Enantes tamién apaeció como baillarina de fondu nos videos d'artistes famosos como Shaggy, Modern Talking y Enrique Iglesias.
Tien una serie de contratos publicitarios con empreses como Ferrero, Mercedes Benz, Otto y Ticketonline.
Enllaces esternos
Miss COED, galería de semeyes
Ilesia de San Félix del Pino
La ilesia de San Félix del Pino ta asitiada na llocalidá d'El Pino, nel conceyu asturianu d'Ayer.
La ilesia construyóse nel añu 1751 y como elementos destacables son les decoraciones de la bóveda y los retablos. El retablu mayor de la ilesia ta xebráu en trés, ún central y dos llaterales. Los retablos llaterales tán construyíos por Domingo de Nava pertenecientes al barrocu asturianu, mientres que'l central ye d'autor desconocíu y estilu churriguerescu.
Brandon De Wilde
Primeros años y carrera
De Wilde nació en Brooklyn, Nueva York, nel senu d'una familia dedicada a l'actividá teatral. El so padre, Frederick A. De Wilde, yera un productor teatral de Broadway, y la so madre, Eugenia De Wilde, yera actriz a tiempu parcial en Broadway. Tres la nacencia del actor, la familia treslladóse a Baldwin, Condáu de Nassau (Nueva York).
Brandon De Wilde tuvo un aclamáu debú en Broadway a los 7 años d'edá cola obra The Member of the Wedding, y foi'l primer actor infantil en ganar el Premiu Donaldson. Tamién protagonizó la versión cinematográfica de 1952 (dirixida por Fred Zinnemann).
En 1952 De Wilde actuó nel filme Shane nel papel de Joey Starlett, y foi nomáu al Óscar al meyor actor de repartu pola so interpretación. Tamién protagonizó la so propia serie televisiva, Jamie (1953-1954), que, anque foi popular, atayóse por causa de disputes pol contratu. En 1956 trabayó xunto a Walter Brennan, Phil Harris y Sidney Poitier na película Good-bye, My Lady, adautación del llibru de James H. Street.
En 1956, con 14 años d'edá, De Wilde narró la obra musical clásica Pedro y el llobu de Sergéi Prokófiev, y la de Benjamin Britten titulada Young Person's Guide To The Orchestra, basada en música compuesta nel sieglu XVII por Henry Purcell.
De Wilde trabayó xunto a James Stewart y Audie Murphy nel western de 1957 Night Passage. Dexó'l so calquier como adolescente nel drama de 1959 Blue Denim, xunto a Carol Lynley. Tamién actuó en All Fall Down (1962), con Warren Beatty y Eva Marie Saint, y nel filme de Martin Ritt Hud (1963), xunto a Paul Newman, Patricia Neal y Melvyn Douglas. Anque foi l'únicu de los primeros actores del repartu en nun ser nomáu al Óscar, De Wilde salió a escena pa recoyer el troféu al meyor actor de repartu pal so compañeru Melvyn Douglas (que nesi momentu alcuéntrase n'Israel). Esi mesmu añu trabayó con Jack Palance nun drama circense de l'ABC, The Greatest Show on Earth.
De Wilde fixo otra aplaudida interpretación a los 22 años d'edá como Jere Torry, el fíu de John Wayne nel filme In Harm's Way (1965). Nuna carrera que tomó dende 1951 a 1972 (incluyendo seis obres en Broadway y 16 películes), la so última actuación pa la pantalla tuvo llugar con Wild In The Sky.
Fallecimientu
Brandon De Wilde sufrió un accidente de tráficu nun suburbiu de Denver, Colorado, la tarde del 6 de xunetu de 1972, mientres se treslladaba na so furgoneta p'actuar na obra Les caparines son llibres. Con cuenta de evitar el choque con otru vehículu, xiró sópito y topetó contra un trailer que s'atopaba aparcáu a un llau de la cai, quedando atrapáu nel interior del vehículu. Foi treslladáu al Hospital Xeneral de Denver, onde finaría cuatro hores más tarde. Nesi momentu De Wilde taba casáu cola so segunda esposa y dexó un fíu, Jesse.
Foi soterráu primeramente en Hollywood, pero darréu los sos padres treslladaron los restos al campusantu "Pinelawn Memorial Park" de Farmingdale, Nueva York, más cerca de la casa que teníen en Long Island.
Kohei Kuroki
Kohei Kuroki (黒木 晃平, ) ye un futbolista xaponés.
Tau Cygni
Tau Cygni (τ Cygni / 65 Cygni) ye una estrella múltiple na constelación del Cisne de magnitú aparente +3,74. Alcuéntrase a 66,3 años lluz del Sistema Solar.
Componentes del sistema estelar
Anque esisten nueve posibles estrelles que pueden formar parte del sistema estelar —nomaes con lletres dende la «A» hasta la «I»—, non toes elles son verdaderes componentes del mesmu. El movimientu relativu de les llamaes Tau Cygni C, D y E al respective de la estrella principal, Tau Cygni A, indica que nun son compañeres reales. Probablemente'l par Tau Cygni GH —de la mesma una estrella binaria compuesta por dos nanes coloraes— tampoco forme parte del sistema.
Tau Cygni A
Tau Cygni A (GJ 9728 A / GJ 822.1 A) tien magnitú aparente +3,84 y ta catalogada como una subxigante blancu-mariella de tipu espectral F2IV, anque se suxurió qu'inda s'atopa dientro de la secuencia principal. Con una temperatura efectivo bien conocida de 6660 K, la so lluminosidá ye 8,4 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Tien un radiu 2,2 vegaes más grande que'l del Sol y la so velocidá de rotación ye de siquier 96 km/s, lo que trai un periodu de rotación inferior a 1,1 díes. La so masa ye de 1,55 mases solares y tien una edá envalorada de 2500 millones d'años.
Ye una variable Delta Scuti que'l so rellumu varia 0,1 magnitúes. El periodu de variación ye inciertu, pudiendo tar entendíu ente 2 y 3 hores, y amás puede ser variable.
Tau Cygni B
Tau Cygni B (GJ 9728 B / GJ 822.1 B), la segunda estrella más brillosa del sistema, completa una órbita alredor de Tau Cygni A cada 49,62 años. La distancia ente dambes estrelles varia ente 14,1 y 19,8 UA por cuenta de la escentricidá de la órbita; el postreru periastru —distancia mínima ente los dos componentes— tuvo llugar en xineru de 1989. El planu orbital tópase inclináu 46º respectu al planu del cielu.
Tau Cygni F
La tercera componente del sistema, denomada Tau Cygni F (GJ 822.1 C / LHS 6374), tien magnitú aparente +12,0. Separada visualmente 90 segundos d'arcu de Tau Cygni A, la distancia real con ella ye de siquier 1770 UA; ello implica que'l so periodu orbital en redol al par AB supera los 43.000 años. Ye una nana colorada de tipu M2.5 que la so masa averada ye de 0,4 mases solares.
Tau Cygni I
Completa'l sistema Tau Cygni I (2MASS J21153159+3804391), visualmente a 534 segundos d'arcu de Tau Cygni A. De magnitú 16, a partir del so rellumu puede deducise que ye una nana colorada de tipu M8 de bien baxa masa. La distancia respeutu al tríu ABC ye de siquier 10.800 UA y emplega más de 650.000 años en completar una órbita.
Kumarajiva
Kumarajiva (Skt; Jpn Kumaraju) (344-413 dc.) foi un estudiosu y traductor d'escritures budistes al chinu.
Biografía
El so padre, Kumarayana, fíu d'un ministru d'unu de los reinos de la India, arrenunció al so derechu a la posición hereditaria como ministru pa faese monxu. La so madre foi Jivaka, la hermana más nueva del rei kushana n'unu de los reinos d'Asia Central. Cuando Kumarajiva tenía siete años, la so madre arrenunció a la vida secular pa entrar al sacerdociu y percorrió xunto a él India y otros países afondando nes sos conocencies sobre budismu. Primero estudió budismu Hinayana y más tarde recibió instrucción en budismu Mahāyāna teniendo como maestru a Shuryasoma. Cuando tornó a la so casa, empezó a arrobinar el budismu Mahayana, y la so reputación estender hasta China.
Nel añu 328 Fu Chien, gobernante de la dinastía Jin, ordenó al xeneral Li Kuang invadir Kushana y otros países, y que traxera nel so regresu a la capital Chang-an a Kumarajiva. Li Kuang tomó a Kumarajiva prisioneru, pero nel camín de regresu enterar de la cayida de la dinastía Jin. Li Kuang decidió permanecer en Liang-chou onde caltuvo a Kumarajiva prisioneru mientres dieciséis años. Finalmente, Kumarajiva terminó'l so camín a Chang-an nel añu 401 d. C. a invitación de Yao Hsing gobernante de la dinastía Jin tardida. Ellí ye nomáu maestru de la nación y somórguiase na traducción d'escritures budistes.
Traducciones
D'alcuerdu a la coleición de testos tocantes a los Tripitaka, tradució 35 obres en 294 volumes, llogrando esto en namái diez años. Prominentes ente les sos traducciones son aquelles del Sutra del Lotu, el Sutra Gran Sabiduría, el Sutra Pequeña Sabiduría, el Sutra Vimalikirti, el Sutra Rei Benevolente, el Sutra Amida, Les Diez Divisiones de Regles Monástiques, Los Trataos de Gran Perfeición y Sabiduría, Los Trataos del camín del Mediu, El Tratáu de Cien Verso, El Tratáu de los Venti Portones y El Tratáu d'Establecimientu de la Verdá.
Les traducciones de Kumarajiva fueron allabaes por xeneraciones posteriores, pola so excelencia y claridá. Estes influyeron fondamente'l subsiguiente desendolque del budismu en China y Xapón. Kumarajiva tamién dexó munchos discípulos, más de trescientos según delles fontes.
Denizli
Denizli ye una ciudá industrial asitiada nel estremu este del valle aluvial formáu pel ríu Büyük Menderes, onde la llanura algama un altor d'un centenar de metros, al suroeste de Turquía, na Rexón del Exéu.
La ciudá cunta con una población de 460.747 habitantes (2007) y ye la capital de la provincia de Denizli.
Denizli llogró un importante desenvolvimientu económicu nes últimes décades gracies a la producción testil y a les esportaciones. Al centrar la so producción nes esportaciones, de cutiu faise referencia a Denizli, xunto con otres ciudaes turques, como unu de los meyores exemplos de los "Tigres d'Anatolia" pol so rápidu desenvolvimientu.
Denizli cunta amás con un curiosu turísticu: les agües termales de Pamukkale y l'antigua ciudá de Hierápolis, según les ruines de la ciudá de Laodicea, antigua metrópolis de Frixa. Cerca de Honaz, a 15 km al oeste de Denizli, atópase lo que nel sieglu I e.C. yera la ciudá de Colosas.
Polo xeneral, los branos son calorosos, ente que pel hibiernu suel faer fríu y nieva nos montes qu'arrodien a la ciudá. En primavera y na seronda, lo normal ye que llueva de cutiu.
Etimoloxía
En turcu, Denizli significa "llocalidá con mar o con llagu", a pesar de que nun tenga mariña. El nome camudó col pasu del tiempu y debióse referir a la bayura d'agua soterraño o al so allugamientu cercanu a la Rexón de los Llagos.
Historia
La zona tuvo ocupada dende la prehistoria. Hubo ciudaes griegues y romanes importantes cerca de Denizli (como Hierápolis y Laodicea) que siguieron esistiendo mientres l'Imperiu bizantín.
La ciudá fundóse cuando los turcos asítiase na rexón.
Nel sieglu XVII, el viaxeru turcu Evliya Çelebi visitó Denizli y describir n'unu de los sos escritos:
La ciudá vivió en paz mientres sieglos, ensin trate arreyada en guerres de forma direuta. Tres la I Guerra Mundial, mientres la Guerra d'Independencia Turca, les tropes griegues consiguieron llegar a Sarayköy, una pequeña ciudá a 20 km al noroeste de Denizli, anque nun intentaron entrar en Denizli, yá que se preparara la resistencia.
Clima
Anque Denizli atópase na Rexón del Exéu, el clima nun ye'l mesmu de la rexón en tola provincia. Ye posible que se dea un clima interior nel centru de la provincia, una y bones la zona atopar a ente la mariña y l'interior d'Anatolia. L'interior ye más fríu que la mariña, por cuenta de estes diferencies climátiques. Por cuenta de la posición perpendicular de los montes al respective de la mariña, el vientu suel ser frecuente. Pel hibiernu suel llover ya inclusive nevar, anque polo xeneral les temperatures son nidies.
Denizli na actualidá
thumb|250px|Edificiu antiguu de Denizli.
Amás de poles atraiciones pa los visitantes, la ciudá de Denizli ye conocida pola so industria testil y les tiendes de ropa rebaxada, poles actividaes rellacionaes, como la industria de tintes, y polos famosos gallos, los cantadores de Denizli. Esiste un dichu na rexón que diz que Denizli ye conocida por kız, toz y horoz (les moces (dizse que les moces de la Rexón del Exéu son les más guapes de Turquía), el polvu y los gallos). Esisten estatues y otres representaciones de les aves en tola ciudá. Trátase d'una ciudá elegante, con árboles nes principales aveníes y vistes de los montes dende gran parte de la ciudá. Pel hibiernu, la polución ye un problema por cuenta de la calefacción de carbón.
Economía
La industria testil de Denizli creció rápido nos años ochenta y noventa, abrir buecu nel mercáu nacional y nel de les esportaciones. Ente los principales productos, destaquen les toallas y los albornoces. Gracies a esta crecedera tan notable, apaecieron homes de negocios que llograron dar a conocer les sos empreses a nivel nacional. Cuando Denizli espolletó nos años noventa, construyéronse numberoses casones nes contornes de la ciudá.
Educación
Cuenta con dellos institutos de muncha reputación. Amás, la Universidá de Pamukkale, agora en fase de desenvolvimientu académicu, inaugurar nos años 1990. Sicasí, munchos mozos dir a Esmirna, Ankara o Istambul pa dir a la universidá, quedándose ellí darréu en munchos de los casos.
Fresnois-la-Montagne
Fresnois-la-Montagne ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Denizli
Cultura y ociu
A pesar de ser una ciudá que creció apocayá y que s'atopa nel campu, esisten tiendes, chigres y cafeteríes, inclusive locales con música en direutu. La presencia de la Universidá de Pamukkale ameyoró la ufierta cultural de la ciudá. La producción d'uva y vinu mientres sieglos tuvo una influencia significativa nos habitantes de la rexón. Esiste una cultura allegre en Denizli que se combina col trabayu y la creatividá de la xente, y tou ello refléxase nun aparente conservadorismu. Por casu, suel resultar complicáu llograr una llicencia pa vender alcohol.
Per otru llau, la riqueza de Denizli aumentó más rápido que n'otros llugares de Turquía y aplicóse en desenvolver una cultura urbana. Tán abriéndose numberosos clubes privaos y asociaciones, ente los que s'atopen la Sociedá pa la Proteición del Mediu Ambiente y la Historia de Denizli, l'Asociación d'Amantes de la Poesía, el Grupu d'Amantes de la Pizza y el Llocal de Jazz-Rock. Cada añu, celébrase un festival de teatru aficionáu nel que participen distintos grupos turcos y estranxeros. Denizli ye la segunda ciudá con mayor númberu d'axedrecistes ganadores de torneos de Turquía, dempués d'Istambul. Amás, debíu al inusual númberu de noticies sobre avistamientos de ovnis na rexón, abrióse apocayá unu de los pocos museos dedicaos a la ufología en Denizli.
Gastronomía
Los vinos de la bodega Pamukkale producir con distintos tipos d'uva típicos de Turquía, como la Tokat, la Narince y la Çalkarası, y tamién empezaron a llantar la Şiraz. Tamién produz un conocíu vinu de cereza. El Denizli kebab ye cordero asáu sirvíu en pan pide. Zafer gazozu ye una llimonada con gas típico de la zona.
Tresporte
L'aeropuertu de Denizli atopar a 45 minutos en coche de la ciudá. Esiste un vuelu direutu cuasi diariu dende Istambul con Turkish Airlines.
La ciudá d'Ankara atopar a unes 7 hores en coche, ente que Esmirna ta a 3 hores (a pesar de que l'ampliación de l'autopista dende Aydın hasta Denizli entá nun se realizó).
Llugares d'interés
thumb|250px|Pamukkale.
Frémonville
Frémonville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/60001–60100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Diospyros ebenum
Descripción
Ye un árbol de la familia de les ebenacees; bien frondoso, puede algamar hasta 10 ó 12 m d'altor. Tien fueyes pequeñes y polo común ye un árbol bien espinosu; cada escayu puede llegar a midir 2 cm. de llargu. Algama la so plena crecedera en 5 a 6 años, tien tarmos bien gruesos y el so tueru usar n'ebanistería polo duro de la madera. Produz un frutu en forma de vaina comestible llamada maguacata o mahuacata. thumb|240px|Vista del árbol thumb|240px|Nel so hábitat 240px|thumb|Detalle del tueru
Distribución
Ye orixinariu d'India y de Sri Lanka. Esti árbol ta a puntu d'escastase pola balta inmoderada per parte de los llabradores que balten estos árboles.
Hai dos tipos d'especies l'asiática y l'africana llamada “mpingo” n'África Oriental, y “zebrawood” n'África del Sur: Dalbergia melanoxylon.
Madera d'ébanu
Esta madera tien una densidá averada de 1,5 t/m³ nel momentu de baltar; darréu, cuando s'ensuga, amenorgar a 1,35 t/m³, más de tres veces la densidá del pinu y más de dos veces la densidá de la teca. Ye una de les maderes más dures y más pesaes del mundu (nun llexa na agua).
L'ébanu tien un curiosu color café escuro con vetes negres, que son predominantes y el so aspeutu ye cuasi negru. Alcuéntrase en cerca de 20 países d'África, dientro del triángulu entendíu ente Sudán, Angola y el Cabu Oriental n'África del Sur. Na mayoría de los llugares crez como un arbustu. Namái crez como árbol en ciertes partes de Mozambique, Tanzania, Zambia, y la República Democrática del Congo.
Los grandes tueros pueden algamar un diámetru de 6 dm; entá un tueru curtiu pesa ente 800-1000 kg. Tueros d'esti tamañu son escasos, pos se precisen más de 200 años pa llograr diches dimensiones. Esta madera ye un estándar pa la fabricación de instrumentos de vientu (clarinetes, oboes, cornos ingleses) y pa múltiples partes de preseos de cuerda (diapasones, clavíes y cordales de violinos, cellos, contrabaxos, etc.)
La so pervalible madera tamién s'utiliza pa la fabricación de muebles finos.
El zapote negru Diospyros digyna ye un pariente cercanu del ébanu; al igual qu'ésti, la so madera cuasi negro y bien trupa.
Grana o maguacata
La grana llamada maguacata o mahuacata ye d'un color café escuro cuando ta madura. Les granes preséntense dientro d'una vaina que comúnmente tien de 6 a 12 granes por vaina. La vaina al maurecer cai del árbol y la granes salen de la vaina, lo que dexa que nazan nueves plantes.
Usos
La maguacata cómese turrada, tien un sabor paecíu al pistacho. La maguacata d'antiguo usábase como llaxante natural al consumila verde (antes de maurecer).
Ye espresión bien común nel centru de Nuevo León y Tamaulipas dicir «raza maguacatera» pa referise a cualquier persona pol fechu de qu'esta grana consúmese como botana en cualquier llugar.
Taxonomía
Diospyros ebenum describióse por J.Koenig ex Retz. y espublizóse en Physiographiska Sälskapets Handlingar 1: 176. 1776. Diospyros: nome xenéricu que provién de (διόσπυρον) del griegu Διός "de Zeus" y πυρός "granu", "trigu" polo que significa orixinalmente "granu o frutu de Zeus". Los autores de l'antigüedá usaron el vocablu con sentíos diversos: Teofrasto menta un diósp¯yros –un árbol con pequeños frutos comestibles de huesecillo duru–, el que según paez ye'l almez (Celtis australis L., ulmacees), y Pliniu'l Vieyu (27.98) y Dioscorides usar como otru nome del griegu lithóspermon, de líthos = piedra y spérma = semienta, grana, y que davezu s'identifica col Lithospermum officinale L. (boraginacees). Linneo tomó'l nome xenéricu de Dalechamps, quien llamó al Diospyros lotus "Diospyros sive Faba Graeca, latifolia".
ebenum: epítetu llatín que significa "d'ébanu".
Colombina Parra
Biografía
Colombina ye la primera de dos fíos nacíos de Nicanor Parra y de l'artista plástica catalana Nury Tuca. Ella y el so hermanu Juan de Dios tienen cuatro mediu hermanos, nacíos de dos pareyes anteriores de Nicanor. Ye, poro, media hermana de l'artista visual Catalina Parra.
Tres el fallecimientu del so padre a la edá de 103 años, en xineru de 2018, quedó como albacea de la so obra antipoética.
Saint-Marcel (Saboya)
Tien una población de y una superficie de  km².
Edirne
Edirne (tamién llamada pola so antigua denominación, Adrianópolis o Hadrianopolis) ye una ciudá de tamañu mediu asitiada al noroeste de la Turquía europea, non lloñe de les fronteres con Grecia y Bulgaria. Edirne foi dende antiguu un estratéxicu y pervalible encruz de caminos. Traviesa la ciudá'l ríu Tundzha, que conflúi col Meriç a poca distancia d'Edirne. Cuenta con una población de 136 070 habitantes (2007).
Nel añu 2008 Edirne llogró la distinción EDEN, que da la Comisión Europea, a unu de los venti Meyores destinos de turismu y el patrimoniu intanxible local».
Historia
Los raigaños d'Edirne son bien antigües. Yá na dómina clásica esistía un asentamientu traciu sol nome de Uskadama, que foi abandonáu dempués de numberoses guerres colos griegos y romanos. Nel añu 125 d. C., l'emperador romanu Adriano reconstruyir dándo-y el so propiu nome a la ciudá. Pol so altu valor estratéxicu, les zones cercanes a la ciudá d'Adrianópolis fueron l'escenariu de nada menos que quince batalles a lo llargo de la Historia, nueve d'elles dempués de la so fundación. La más famosa d'estes batalles ye la del añu 378, na que los visigodos destruyeron al exércitu del Imperiu romanu d'Oriente, mataron al emperador Valente y estendiéronse pelos Balcanes escalando tou al so pasu. Sicasí, Adrianópolis consiguió aguantar el cercu godu y bloquió asina la meyora bárbara escontra Constantinopla.
Na dómina de decadencia del Imperiu Otomanu, la ciudá foi ocupada en dos causes polos rusos (1829 y 1878). Mientres les Guerres Balcániques, volvieron asocedese violentos combates ente les fuercies turques y los exércitos de Serbia, Grecia y Bulgaria, que buscaben el camín p'atacar la capital otomana n'Istambul. A pesar de l'aportunante resistencia turca, los búlgaros consiguieron prindar la ciudá en 1912, anque, al igual que les de los rusos, esta ocupación foi tamién efímera.
De magar, la ciudá permaneció tranquila. Cada mes de xunu, dientro de la llocalidá celebra un festival de llucha tradicional n'aceite llamao Kırkpınar. Esta tradición ye la cita deportiva más antigua entá n'activu por detrás de los mesmos Xuegos Olímpicos.
Samsung Galaxy i7500
El Samsung Galaxy, conocíu como Samsung GT-I7500 en dellos países, ye un teléfonu móvil manufacturado por Samsung, siendo unu de los primeres qu'utiliza'l sistema operativu de códigu abiertu Android. Foi anunciáu'l 27 d'abril de 2009. Ye asocedíu pol Samsung i5700.
Carauterístiques
El i7500 ye un teléfonu intelixente 3,5G cuatribanda qu'ufierta GSM y anunciáu como tribanda por HSDPA (900/1700/2100) a 7,2Mbit/s (sicasí, les páxines oficiales de Samsung pa les versiones de Dinamarca, Finlandia, Noruega y Suecia mentaron que'l teléfonu yera de doble banda UMTS 900/2100).
Pantalla
El teléfonu tien una pantalla táctil AMOLED de 3,2 pulgaes.
Cámara
Una cámara de 5 megapíxeles con autofoco con flax LED.
Colleen Shannon
Colleen Shannon ye una DJ, actriz y modelu estauxunidense, conocida por ser Playmate del mes pal númberu de xineru de 2004 y Playmate del 50º aniversariu de la revista Playboy.
Vida temprana
Shannon nació n'Alaska y foi criada en Pelican, Alaska. Asistió al institutu en California. Vive en Los Angeles, California.
Samsung Galaxy i7500
Software
En cuanto al software, el i7500 ufierta dellos servicios de Google Mobile, incluyendo Google Search, Gmail, YouTube, Google Calendar, y Google Talk. El GPS del teléfonu activa les carauterístiques de Google Maps como La mio llocalización o Google Latitude. Tamién soporta MP3, AAC (incluyendo descargues d'iTunes Plus (tan solo'l códec, non el formatu .aac) y videu H.264. Una versión beta de Spotify tamién ta disponible vía Google Play.
Colleen Shannon
Carrera
Colleen Shannon foi la Playmate del 50º aniversariu de Playboy en 2004. Tamién apaeció en videos de Playboy. Shannon ye disc jockey, usando la frase "la DJ más sexy del mundu." Actuó xunto a Snoop Dogg, Paul Oakenfold, y Funkmaster Flex. Shannon trabayó como DJ nel Harrah's Atlantic City, el Seminole Hard Rock Hotel and Casino Tampa, y la LG Fashion Week. Shannon tamién trabayó internacionalmente n'El Líbanu, Abu Dhabi, Suecia, Méxicu, Sudáfrica y más llugares.
Apaeció en How I Met Your Mother y en Miss Cast Away and the Island Girls. Shannon tamién apaeció en OK!, Maxim, y Loaded.
Problemes llegales
Foi detenida n'agostu de 2012 por contrabandu xunto al so noviu canadiense, Robert Skojo, nos Estaos Xuníos. Él realizó contabando na frondera de St. Regis Mohawk Reservation en Nueva York. Shannon y Skojo fueron arrestaos en Fort Covington, Nueva York. Shannon declaróse culpable, en xunu de 2013, por "tresportar un estranxeru" illegalmente. N'ochobre de 2013 foi condergada a cuatro meses nuna prisión federal de los Estaos Xuníos y a pagar una multa de 5,000 dólares d'Estaos Xuníos.
Medayeru de los Xuegos Olímpicos de Pieonchang 2018
El Medayeru de los Xuegos Olímpicos d'Iviernu 2018 ye una llista que numbera a les distintes delegaciones participantes de los xuegos según la cantidá de medayes que llograron nos Xuegos Olímpicos de Pyeongchang 2018, qu'anguaño se tán celebrando en Corea del Sur del 9 al 25 de febreru de 2018.
Los xuegos van cuntar con 102 eventos en 15 deportes, convirtiéndose nos primeros Xuegos Olímpicos d'Iviernu en superar la entrega de 100 medayes. Cuatro nueves disciplines fueron amestaes per primer vegada a unos Xuegos Olímpicos d'Iviernu, incluyendo Snowboard Big Air, curling mistu, patinaxe de velocidá sobre xelu d'entamu masivu y esquí alpín d'equipos mistos.
Friauville
Friauville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Species Plantarum
thumb|240px|Páxina del títulu del llibru. Species Plantarum (embrivíu Sp. Pl.) foi espublizáu en 1753, como un trabayu en dos volúmenes por Carlos Linneo. La so principal importancia anicia en que ye'l puntu de partida de la nomenclatura botánica que s'usa anguaño. Esto quier dicir que nun s'acepten como «válidamente publicaos» los nomes de taxones anteriores a la fecha de publicación d'esti llibru, y los primeros taxones «válidamente publicaos» son los qu'apaecen nesti llibru.
Les sos carauterístiques son les siguientes:
El primer volume de la primer edición toma 11 páxines ensin numberar nes páxines d'introducción, del 1 al 560; ente que'l segundu volume referir a les páxines 561 a 1200, más 31 páxines ensin numberar d'índiz, amiestes y errates.
Dempués de la so primer edición, esta obra tuvo delles ediciones posteriores, siguiendo dempués de la muerte del so autor orixinal. Species Plantarum tamién marca'l puntu de partida d'una gran puxanza na popularidá de la ciencia, y podría dicise que ye una de les publicaciones más importantes de la bioloxía.
Linneo publicó la segunda y tercer edición d'esta obra. La segunda, en dos volúmenes, foi publicada ente 1762 y 1763, coles páxines de correiciones y material complementario. La tercer edición foi en realidá bien paecida a la del segundu, pero coles correiciones y material complementario integráu nel testu, y publicóse en 1764.
Dempués de la muerte de Linneo, Carl Ludwig Willdenow llevó a cabu una nueva edición, bien ampliada del trabayu. Esta edición titulóse Editio Quarto, o «cuarta edición», y foi publicada en seis volúmenes, en trelce partes, dende 1797 hasta 1830, y foi terminada dempués de la muerte de Willdenow. La sesta edición foi publicada baxu Heinrich Friedrich Link y Albert Gottfried Dietrich en dos volúmenes ente 1831 y 1833.
Tau Geminorum
Tau Geminorum (τ Gem / 46 Geminorum) ye una estrella na constelación de Xéminis de magnitú aparente +4,40 que s'atopa a 302 años lluz del Sistema Solar. Anque nun tien nome propiu, xunto a θ Geminorum, ι Geminorum, ν Geminorum y φ Geminorum, yera conocida como Woo Chow Shih o Woo Choo How, «los Siete Príncipes Feudales de China». Forma un sistema binariu con una nana marrón, afayada en 2004.
Tau Geminorum ye una xigante naranxa de tipu espectral K2III con una temperatura efectivo de 4441 ± 19 K. El so diámetru angular envaloráu, 2,68 ± 0,23 milisegundos d'arcu, dexa evaluar el so diámetru, siendo ésti 27 vegaes más grande que'l del Sol, lo qu'equival a 0,13 UA. Xira amodo sobre sigo mesma, con una velocidá de rotación proyeutada de 3,0 km/s.
Tau Geminorum relluma con una lluminosidá 224 vegaes mayor que la lluminosidá solar y, anque ye difícil determinar la so masa con exactitú, ésta pue ser d'aproximao 2 mases solares. Presenta una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— bien asemeyáu a la solar ([Fe/H] = +0,02),
Compañera subestelar
En 2004 afayóse la esistencia d'una nana marrón, denomada Tau Geminorum b, n'órbita alredor de Tau Geminorum. Tien una masa mínimo 18,1 vegaes mayor que la masa de Xúpiter y el so periodu orbital ye de 305 díes.
Tsukasa Morimoto
Tsukasa Morimoto (森本 良, ) ye un futbolista xaponés.
Tau Hydrae
Tau Hydrae (τ Hya) puede referise a dos estrelles distintes na constelación d'Hidra:
Les dos estrelles tán dixebraes 1,74º nel cielu.
Frolois
Frolois ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Luscinia svecica
El ye una pequeña especie d'ave paseriforme de la familia Muscicapidae. Bien escondidizo, el pechiazul ye bien dau a caminar pel suelu, sobremanera les femes. Ye insectívoru. El machu presenta un carauterísticu coloríu azul nel pechu.
Descripción
El pechiazul presenta un tamañu similar al del raitán, d'ente 13 a 14 cm y alredor de 20 gramos de pesu, de figura espodada. Les sos pates y el picu son bien finos, de color gisáceo ozcuro. Los güeyos son de color negru.
Nel so plumaxe, como'l so propiu nome indica la principal carauterística ye un llurdiu azul que va dende'l gargüelu hasta'l pechu, n'ocasiones presentando una manchita blanca en mediu dependiendo de la subespecie, pero terminando siempres nuna fina franxa de plumes negres y otra franxa más estendida escontra'l banduyu de color castañu anaranxáu. thumb|left|Fema.
Esti pintorescu pechu representa la gran diferencia ente los exemplares machos y femes, esistiendo por tantu un claru dimorfismu sexual, siendo les femes muncho menos llamatives y vistoses. En cuanto al restu del plumaxe, les partes más clares son primero unes franjitas ablancazaes o amarellentaes que suelen tar bien estremaes y que van dende la parte cimera del picu cruciando sobre los güeyos y siguiendo un pocu más la so trayeutoria, segundu'l banduyu y finalmente la cara que son de tonos grises y marrones ablancazaos, anque la cara ye abondo menos clara. Tocantes a la cabeza, ye marrón d'un tonu bien escuru al igual que'l llombu y les nales, tamién escures pero daqué más clares que la cabeza. Bien carauterísticu ye tamién el plumaxe de la cola, siendo les puntes de color negru, ente que les partes cimeres de la mesma son de color naranxa o colloráu anaranxáu.
Taxonomía
El pechiazul tuvo clasificáu mientres enforma tiempu dientro de la familia Turdidae pero que darréu foi movida y clasificada na familia Muscicapidae. La traducción lliteral de Luscinia svecica (llatín) ye "el ruiseñor suecu".
Ryunosuke Noda
Ryunosuke Noda (野田 隆之介, ), ye un futbolista xaponés.
Luscinia svecica
Taxonomía
Cuenta con unes 11 subespecies reconocíes nun principiu, anque los espertos non se completamente d'alcuerdu pa certificales toes. Dellos ornitólogos consideren qu'a pesar d'esistir clares diferencies nel aspeutu y plumaxe de les distintes poblaciones del pechiazul, toes elles son en realidá la mesma especie y nun ye necesariu estremala en distintes subespecies o cuantimenos non en tantes. Sicasí, nun son pocos los estudios xenéticos que según otros ornitólogos certifiquen la necesidá d'una clasificación más específica. thumb|Ilustración onde se repara la diferencia ente dos subespecies. Les subespecies a priori bautizaes, son les siguientes:
Brad Dexter
Mientres esos años foi boxeador aficionáu mientres estudiaba interpretación nel Teatru Pasadena. Mientres la segunda Guerra Mundial apuntar nel Cuerpu d'Aviación del exércitu d'Estaos Xuníos apaeciendo en filmes como Winged Victory. La so carrera en Hollywood duró más de cuatro décades. Otres películes nes qu'apaeció fueron Last Train from Gun Hill, Kings of the Sun, o Johnny Cool.
Frouard
Frouard ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Brad Dexter
Tamién foi conocida la so amistá col cantante y l'actor Frank Sinatra a partir de 1964 cuando presumiblemente salvar d'un afogamientu. Sinatra nadaba na sablera xunto a la so pareya cuando empezó a ser abasnáu pola corriente. Dexter darréu saltó na so ayuda y foi capaz de salvar la vida de dambos. A partir d'entós apaeció en delles películes con Sinatra, como Von Ryan's Express nel papel de Sarxentu Bostick o None But the Brave. La rellación esfrecióse, según Dexter, porque Sinatra nunca reconoció que Dexter salváralu enantes la vida.
Frouard
Tien una población de y una superficie de  km².