cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra d'El Líbanu de 2006
Incumplimientu del altu'l fueu
Pela so parte, el primer ministru libanés, Fuad Siniora, afirmó que «la incursión llevada a cabu poles fuercies d'ocupación israelines güei en Bekaa ye una flagrante violación del cese d'hostilidaes anunciáu pol Conseyu de Seguridá de la ONX», y pidió a la delegación de la ONX encabezada por Larsen que preguntara «a Israel cómo piensa aplicar el resolución 1701 del Conseyu de Seguridá, que tien de velar pol cumplimientu del altu'l fueu ente Israel y Hezbolá». «Si les violaciones siguen, la responsabilidá va recayer sobre'l Conseyu de Seguridá de la ONX, que va tener qu'esixir a Israel que pare les sos agresiones» añedió Sallukh.
De la mesma, el Ministeriu del Esterior d'Israel aseguró nun comunicáu que la operación militar israelina nel este d'El Líbanu foi «una respuesta a una clara violación del altu'l fueu», una y bones el resolución 1701 del Conseyu de Seguridá de la ONX prohibe la tresferencia d'armes de Siria ya Irán a Hezbolá.
L'Exércitu Israelín afirmó que la so incursión nel valle del Bekaa pretendía torgar la entrega d'armes a Hezbolá por estos dos países, ensin demostrar a la comunidá internacional que tal tresferencia d'armes produxérase o se tuviera produciendo, y ensin que reclamara l'actuación del Conseyu de Seguridá de Naciones Xuníes.
Boubiers
Tien una población de y una superficie de  km².
Guerra d'El Líbanu de 2006
Incumplimientu del altu'l fueu
El voceru del Ministeriu del Esterior d'Israel, Mark Regev, dixo que "l'altu'l fueu basar nel resolución 1701 la cual llama a una fuercia militar internacional na rexón. N'ausencia d'esa presencia, la unviada d'armes a Hezbolá ye una violación clara del resolución 1701 ya Israel tien derechu a responder. Cuando les fuercies internacionales y l'exércitu libanés tean faciendo cumplir l'altu'l fueu, l'aición israelina nun va ser necesaria."
UNIFIL constató cuatro violaciones del espaciu aereu libanés per parte de les Fuercies Aérees d'Israel el 20 d'agostu y otros dos violaciones similares a otru día, según enfrentamientos ente Hezbolá y la Fuercies Armaes Israelines al este de Shamaha.
Según unu de los informes de la ONX, el 29 d'agostu el Secretariu Xeneral de les Naciones Xuníes, Kofi Annan, axuntar col Ministru de Defensa Israelín, Amir Péretz, en Xerusalén, y fíxo-y saber qu'Israel violó'l cese'l fueu más cantidá de vegaes que Hezbolla.
Consecuencies del conflictu
El Gobiernu Libanés a fecha 27 d'agostu de 2006 envaloraba que los daños causaos pola guerra nel so país alzar a 1187 nacionales muertos, 4060 mancaos, 256 000 movíos y 15 000 viviendes destruyíes, munchos de los muertos y mancaos yeren miembros de Hizbollá. Per parte d'Israel, les cifres ufiertaes pelos medios de comunicación, citando como fonte les Fuercies Armaes Israelines, cifraben en 116 los soldaos muertos y 450 los mancaos. Ente los civiles, 41 muertos y 604 mancaos.
Según un informe publicáu por Amnistía Internacional el 14 de setiembre, la milicia xiina libanesa Hezbolah cometió "graves violaciones" de los derechos humanos al atacar "deliberadamente" a la población civil israelina mientres el conflictu. Amnistía Internacional asegura que Hezbolah llanzó cerca de 4000 cohetes contra'l norte d'Israel, causando la muerte de civiles y mancaos graves y obligando a miles de civiles a acovecese n'abellugos o fuxir. Aproximao, una cuarta parte de los cohetes disparáronse direutamente contra zones urbanes, especifica'l documentu. Según la Secretaria Xeneral de AI, Irene Khan, "la escala de los ataques de Hezbolah contra ciudaes y pueblos israelinos, el calter indiscrimináu de les armes utilizaes, y les declaraciones de los dirixentes del grupu confirmando la so intención d'atacar a civiles dexen perfectamente claro que Hezbolah violó les lleis de la guerra".
L'informe d'Amnistía Internacional inclúi datos qu'indiquen claramente que:
Daños ambientales a El Líbanu y a Israel
Nun informe publicáu pola ONX, conclúyese que'l dañu ambiental provocáu polos intensos bombardeos israelinos sobre'l El Líbanu, contra blancos civiles ayenos al conflictu, provocaron un impautu ambiental negativu pa la rexón. Nuna parte l'informe señala: "Munchos de los sitios bombardeados, les fábriques quemaes y los complexos industriales tán contaminaos con una variedá de tóxicos y sustances dañibles pa la salú".
A ello súmase'l derrame de petroleu provocáu pol bombardéu contra los depósitos de la planta enerxética de la ciudá de Djubayl o Biblos, n'El Líbanu.
Según Paul Ginsberg que dirixe'l Departamentu Forestal del Fondu Nacional Xudíu, Israel tamién sufrió graves daños ambientales, espresó que "Va retrasar 50 años, dos generación enteres, por que los nuesos montes vuelvan ser como yeren antes de la guerra". En total, según l'informe espublizáu pola citada organización, quemáronse 750 000 árboles y 6680 hectárees poles quemes provocaos polos cohetes del movimientu islamista.
Gidon Bromberg, direutor d'Amigos de la tierra d'oriente mediu espresó qu'Israel foi emburriáu 50 años tras y que se precisa urxentemente un plan de reforestación pal norte d'Israel.
Fin del bloquéu aéreo y marítimo
El 6 de setiembre Israel anunció de forma oficial, en recibiendo una fuerte presión internacional, el llevantamientu del bloquéu marítimu d'El Líbanu pal día 7, lo que se consideró en dellos medios como una "marcha tras" del Gobiernu de Olmert dempués d'afirmar que tamién va llevantar por completu'l bloquéu aereu. Esa posibilidá de llevantar el bloquéu foi negada'l 3 de setiembre. La decisión foi tomada n'anunciando una empresa dependiente de British Airways, y col consentimientu del gobiernu británicu, la so intención de volar a Beirut ensin solicitar el permisu d'Israel, amás de les xestiones del secretariu xeneral de la ONX y les amenaces del Ministru d'Asuntos Esteriores Libanes el día 6, Fauzi Salluj, "Vamos Esperar a les 48 hores daes por (el secretariu xeneral de la ONX, Kofi) Annan, y si la situación resuélvese, darémos-y les gracies. Si non, el Gobiernu libanés va tomar les midíes necesaries y va romper el bloquéu" si nun yera llevantáu unilateralmente per Israel.
A pesar de les declaraciones amenazantes, Israel caltién entá'l bloquéu marítimu, «El bloquéu aereu acabó. En coordinación coles Naciones Xuníes, el bloquéu naval va siguir hasta que la fuercia naval internacional tea nel llugar», dixo Miri Eisin, voceru del primer ministru israelín, Ehud Ólmert.
Llandellena
Llandellena de Baxo ye una casería de la parroquia de Lluniego nel conceyu d'Uviéu.
Guerra d'El Líbanu de 2006
Fin del bloquéu aéreo y marítimo
Al preguntar por qué se retrasara'l fin del embargu naval. Siniora declaró: «Hubo un problema en Naciones Xuníes que ta siendo resueltu. Tean seguros de que l'embargu va ser llevantáu (...) Hai un pequeñu problema pela nueche, y pienso que pela mañana, si Dios quier, esto va tar llevantáu», amestó.
Llandellena
Situación
Allúgase a 15 km d'Uviéu y a un altor de 300 m.
Guerra d'El Líbanu de 2006
Retirada d'Israel
El 20 de setiembre, el Ministru de Defensa d'Israel, Amir Péretz, declaro que «Israel pretende completar la retirada de tropes d'El Líbanu esta fin de selmana. Esa ye la nuesa intención, definitivamente queremos completalo». L'Exércitu dixo que se retirara de más del 80% del territoriu conquistáu mientres la guerra, venciéndolo a los cascos azules de la ONX, so la misión de pacificación FPNUL II, una versión ampliada de la esistente nel área.
Francisco Martínez de la Rosa
Francisco Martínez de la Rosa foi un escritor y periodista español y un de los más importantes exponentes del romanticismu español.
Llandellena
Población
Tien una población de 6 habitantes (INE 2016) de los cuales 4 son muyeres y 2 son homes.
Guerra d'El Líbanu de 2006
Retirada d'Israel
El 1 d'ochobre, la ONX confirmó que l'Exércitu israelín abandonó les últimes posiciones qu'ocupara mientres más de dos meses nel sur d'El Líbanu, cola esceición d'un sector fronterizu estratéxicu del que «podría retirase la próxima selmana». Israel anunció que caltendría la so última posición nel sector de Ghajar hasta que s'algamar un alcuerdu sobre seguridá colos cascos azules y l'Exércitu libanés, que se taben esplegando nel sur d'El Líbanu. Sicasí, tres la so retirada casi total, Israel llanzó una nueva alvertencia a Hezbollah, resueltu a nun desarmase: «Si Hezbollah averar a la frontera con armes y trata de reconstruyir les infraestructures que destruyimos, vamos utilizar tolos medios de que disponemos pa torgar», aseguró Dan Halutz.
Aiciones polítiques
Fauzi Salluj alvirtió, según el Diariu La Crónica y otros medios, que'l movimientu xiín libanés Hezbolá nun va apurrir a los soldaos prindaos hasta qu'haya negociaciones pa lliberar a los árabes presos en cárceles israelines y declaró que «Nengún de los dos soldaos israelinos va ser lliberáu nun siendo qu'haya negociaciones sobre l'intercambiu de prisioneros libaneses ya israelinos».
Dende'l gobiernu
Pa Olmert la guerra foi un ésitu que dexó qu'Israel tenga mayor seguridá al norte. «Tuvimos grandes llogros nesta guerra» aseguró y magar reconoció qu'esistieron defectos na campaña militar, manifestó que les mesmes tánse corrixendo, colo cual Israel, según él, ta muncho más seguro qu'antes.
Dende la oposición
Un informe de Micha Lindenstrauss, Supervisor del Estáu israelín, considera que la guerra foi un fracasu y culpa a Olmert y Halutz de tal derrota. A Lindenstrauss súmase'l Obussman d'Israel, quien nel so informe espresa que "...tou coló mal. Los abellugos antiaéreos yeren insuficientes y nun taben preparaos pa protexer a los ciudadanos contra los ataques de misiles. Munchos llugares escarecíen d'un sistema d'alerta p'ataques con misiles, y, en diversos casos, nin los bomberos nin la policía entamaron aición y, sicasí, funcionarios públicos abandonaron los sos puestos de trabayu, y dexaron a la población abandonada a la so suerte. Magar ser por llei obligatoriu, los hospitales escarecíen de la proteición especial contra ataques de misiles". Tou esto suma a les crítiques de la comisión Winograd.
Margaretha Kirch
Margaretha Kirch foi una astrónoma alemana.
Mario Victorino
Caius Marius Victorinus, conocíu tamién Victorino l'Africanu foi un filósofu neoplatónicu, retóricu y polemista cristianu. Foi un estudiosu de la llingua llatina y, enantes de la so conversión al cristianismu, algamó fama en tol Imperiu romanu como maestru de retórica, polo que-y foi alzada una estatua nel Foru de Traxanu (de la que falaría san Agustín nes sos Confesiones), en tiempos del emperador Constancio Cloru.
Margaretha Kirch
Foi la fía de los astrónomos Gottfried Kirch y Maria Margarethe Kirch. Ella y la so hermana Christine Kirch foron educaes n'astronomía dende los 10 años y trabayaron como ayudantes del so hermanu.
Bornel
Bornel ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Mario Victorino
Tocantes al so pensamientu filosóficu, ta bien mediatizado polos sos estudios de gramática y retórica, adscritu per una parte a la lóxica aristotélica y, por otra, al pensamientu neoplatónicu (ello ye que realizó diverses traducciones al llatín d'obres de Platón, Plotino y Porfirio). Estos planteamientos va aplicar tamién nes sos obres de teodicea y de discutiniu cristianu, una vegada bautizárase, de les que caltenemos:
Ye consideráu'l máximu representante de la escuela retórica africana (dominante nel Baxu Imperiu) y principal precursor de la teoloxía agustiniana.
Herón d'Alexandría
thumb|[[Eolípila d'Herón]] Herón d'Alexandría (añu 10 dC. - alrodiu de los años 70), foi un inxenieru griegu, qu'algamó prestixu n'Alexandría, dablemente nel sieglu I.
Populus tremuloides
Populus tremuloides ye un árbol caducifoliu perteneciente a la familia de les salicacees. thumb|Ilustración thumb|Vista d'un exemplar adultu thumb|Nel so hábitat pel hibiernu thumb|Nel so hábitat
Herón d'Alexandría
Dempués qu'esapaeció l'Imperiu Alexandrín y con él la ciencia griega, entá hebo dalgunos rellumos de xenialidá. Ún d'estos xenios foi Herón, qu'amosó un facer cuasi modernu na Mecánica, descubriendo de mena arcaica la "Llei d'aición y reaición", per aciu d'esperimentos con vapor d'agua. Describió un gran númberu de máquines cencielles, y xeneralizó'l "principiu de la lleva" d'Arquímedes. Ensin escaecer que fizo grandes trabayos, y munches innovaciones na estaya de los autómates.
En matemátiques, paso a la historia sobro too, pola fórmula que lleva'l so nome, y que permite calcular l'área d'un triángulu conocíos los tres llaos; fórmula qu'asoleyó na so obra "La Metrica". Nesti trabayu, tamién alcontramos exemplos numbéricos de midida de llonxitúes, árees, y volúmenes, asina como dalguna demostración.
Populus tremuloides
Distribución y hábitat
Ye nativu de les árees menos templaes d'América del Norte, cola llende nortizu determináu pola so intolerancia al permafrost. En Canadá puede atopase en toles provincies y territorios, cola posible esceición de Nunavut. En EE. XX. apaez a baxes altitúes en rexones tan al sur como'l norte de Nebraska ya Indiana central. Más al oeste, crez a altitúes más elevaes en llatitúes tan al sur como Guanajuato, Mexico. Nel oeste d'EE. XX., esti árbol raramente sobrevive a altitúes inferiores a 350 metros sobre'l nivel del mar (msnm), por cuenta d'iviernos medios esperimentaos per debaxo de dicha altitú. Xeneralmente atopar ente 1250 y 3000 msnm.
L'apellativu tremuloides fai referencia al estremecimientu o temblón de les sos fueyes, entá cola más leve oral, por cuenta de los esnachaos peciolos. Otres especies de Populus tienen peciolos esnachaos parcialmente a lo llargo del so llargor, mientres l'álamu temblón tener esnacháu de llau a llau a lo llargo de toa'l llargor de los peciolos. Esi temblón de les fueyes produz un soníu nidiu, que munchos consideren un sellu d'identidá d'esta especie.
Descripción
Esisten clones arbustivos nanos n'ambientes marxinales demasiáu fríos y secos p'allugar a los árboles grandes; por casu, a elevaciones cimeres limitantes nos Montes Blancos (California).
Arrobínase tantu por granes como biltos de raigaños, y l'usu estensivu de colonies clonales ye común. Cada colonia provién d'una madre, llográndose que tolos sos árboles tengan idéntiques carauterístiques, y compartan la estructura radicular. Un clon puede tener un color que toma más tempranu o más tarde nel branu que los sos vecinos distintos clones. Los tonos del branu usualmente bazcuyen nos amarellentaos brillantes; en delles árees, los acolorataos fuertes vense dacuando.
Como tolos fustes d'una colonia clonal son parte d'un mesmu organismu, la colonia clonal Pando, ye considerada la más xigantesca y más vieyu organismu viviente de 6.000 t y aproximao 80.000 años d'antigüedá.
Les fueyes del álamu temblón son alimentu de viermes de delles especies de lepidópteros. Vease Llistáu de lepidópteros que s'alimenten d'álamos (n'inglés).
Decesos
Escontra 1996, espertos estauxunidenses notaron una medría nel númberu d'exemplares muertos o agonizantes d'esta especie. Yá que dichu medría foise acelerando, l'alderique sobre les sos causes siguía entá en 2004. Nun apaecíen inseutos, enfermedaes o condiciones ambientales qu'específicamente identificaren la(s) causa(s). Yá toparon árboles vivos axacentes a unu muertu, o arbolees enteres o parciales muertes.
Munches árees del oeste d'EE.XX. esperimentaron una medría na mortalidá, frecuentemente atribuyíu a campera escesiva per parte del ganáu. En terrenes altos, onde les camperes pueden ser escasos y raros, el ganáu taramia los nuevos biltos d'álamu temblón, torgando que lleguen al maduror. Nesos casos, el ganáu pon en serio peligru la salú del plantíu. Como resultancia, delles alamees asitiaes na proximidá de la zona de llendo vense invadíes por coníferes, que'l ganáu nun pruyir. A la fin, los árboles de coníferes compiten colos álamos por cuenta de que éstos nun pueden reproducise pola falta de nuevos biltos. Tamién les yerbes colonicen dichos terrenales.
Resulta oportunu destacar la resistencia del álamu temblón al fueu. He equí la so estratexa. Los sos raigaños producen biltos d'árboles nuevos hasta a 80 m. de distancia. Si'l fueu asocede pel hibiernu, la capa xelada caltién a los raigaños que vuelven brotar. Y facer bien rápido pos parten d'un respaldu radicular yá establecíu. Lo mesmo asocede en primavera yá que el suelu ta encharcáu. Por tantu'l fueu favorez la preeminencia d'esta especie frente a les coníferes. Sicasí si la quema produzse pel branu, toos perecen.
.
Taxonomía
Populus tremuloides describióse por André Michaux y espublizóse en Flora Boreali-Americana 2: 243. 1803.
Malpica (Lluniegu)
Malpica ye una casería de la parroquia de Lluniego nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 11 km d'Uviéu y a un altor d'110 m.
Población
Tien una población de 13 habitantes (INE 2016) de los cuales 7 son muyeres y 6 son homes.
Nicolás Bravo
Primeros años y estudios
Nació en Chichihualco, na Intendencia de Méxicu (actual Guerrero), el 10 de setiembre de 1786. Siendo'l so padre'l militar Leonardo Bravo y la so madre Gertrudis Rueda de Bravo, siendo l'únicu fíu d'esa pareya.
La rotura del sitiu de San Juan Coscomatepec en Veracruz
33 Díes de llucha constante y sangrienta sostuviera l'exercito realista pretendiendo apoderase del pueblu de San Juan Coscomatepec na provincia de Veracruz cumpliendo les órdenes del Virréi Calleja. Pela so parte, el nuevu Brigadier don Nicolás Bravo, al mandu de la so pequeña división sostenía l'apartaz insurxente acatando les órdenes de José María Morelos dende Chilpancingo. Empecipiábase Ochobre de 1813. pa los realistes yera precisu tomar la posición de San Juan Coscomatepec allugada estratéxicamente, por cuenta de que dende ende intercambiábense los caminos reales, de Veracruz al altiplanu de la ponte del rei a Xalapa, el de Chiquihute a Acultzingo amás de que la so cercanía con Cordoba y Orizaba, podría caltenese el control d'estos llugares onde s'almacenaba la producción agrícola tabaquera, principal sostén de gobiernu económicu de la nueva España. Per otra parte, yera urxente destruír esti puntu pa inmovilizar l'exercito del sur, que tenía destináu apoderase d'Oaxaca, pa cerrar con ello'l cercu que pretendía imponer José Maria Morelos quien entamaba yá un gobiernu Nacional en Chilpancingo.
Al coronel d'inxenieros del estáu mayor Luís del Águila encamentárense-y les operaciones del sitiu militar de Coscomatepec empecipiáu pol teniente Coronel Juan de Cándano.
Crítica tornárase la situación realista nel so intentu de someter a Coscomatepec, este surdía como un puntu fuerte defendible pola so posición xeográfica, la so topografía de fondes fuécares y la vecindá de la abrupta serranía del "Citlaltepetl", (Picu de Orizaba) amás les guerrilles insurxentes, al mandu del Coronel Pascual Machorru, veníes del altiplanu y de poblaos vecinos, convertíen alentosamente a los sitiadores en sitiaos.
La posición insurxente concretar a la plaza esistente en Coscomatepec arrodiaes de cal y cantar y la ilesia parroquial allugada al oriente, tou arredoláu por terremplénes pa protexese del ataque enemigu. Llueu la pólvora escaceó, el Teniente Coronel Leyva que yera l'encargáu de traela del estáu de Puebla, nun apaecía, el peligru faíase inminente. Sicasí dábense sangrientos combates como'l 16 de setiembre, fecha en que fueron humildaos el invasores cubrir de gloria los independientes y honrando asina'l día de la patria.
Cola comida y la pólvora arraleciendo y con alimentu a base de chayotes, don Nicolás Bravo convocó al pueblo frente al so cuartel a les 11 de la nueche del 4 d'ochobre y n'arenga, patrióticamente informó qu'en dos hores mas tarde, abandonaría'l pobláu, quedando en llibertá pa siguilo o pidir perdón a los realistes al mandu del coronel del Águila. Si heróica fuera la defensa de Coscomatepec hasta esi momentu, fechu sublime constituyó la patria realizada, onde los coscomatepecanos d'entós demostraron una actitú valiente a favor de la independencia.
Primero que llegara Nicolás Bravo y el pueblu de Coscomatepec a Tlacoapa, el guerrilleru Bibiano sosprendió y acallantó a una partida realista qu'ende s'atopaba folgando. Fechu esto, Bibiano siguió'l camín escontra Huatusco, crució la fuécara de Jamapa, y del llau opuestu a onde diba pasar el pueblu, encendió una gran foguera pa llamar l'atención del enemigu escontra esi camín, per otru llau el Coronel Machorru, dirixíase camín de Orizaba con cientos de mules de los llanos cercanos asorando asina entá mas al enemigu. miniaturadeimagen|423x423px miniaturadeimagen|425x425px Mentanto en Coscomatepec, dellos insurxentes pa despistar, habíense quedáu cantando'l Talayote, melodía costeña con un estribillu que dicía: “Vas Coyer la xaula pero los páxaros non”, que les nueches de los últimos díes, acostumaben entonar, y cuando consideraron que'l pueblu taba a salvo yá distancia, ensobiaron unos perros a les campanes de la ilesia, quien na so molición por lliberar facer repiquetear. Asina rompieron el sitiu.
A otru día de la lladrida de los perros y el sonar de les campanes, cesaron pol cansanciu, les fogatas consumiéronse y cola claridá del día los sitiadores notaron aselu absolutu nel pueblu, estrañaos, una columna d'infantes averar con precuru a los parapetos. El pueblu taba vacíu, solo un prisioneru español que quixera quedase, atopar nel llugar. Los realistes despechados y sintiéndose burllaos, fusilaron al so compatriota y destruyeron y quemaron el pueblu. Ensin dala dulda el sitiu militar de San Juan Coscomatepec, realizáu pol Xeneral Brigadier Nicolás Bravo, constitúi unu de los fechos d'armes mas importantes lleváu acabo na provincia veracruzana mientres la guerra d'independencia, presentando carauterístiques úniques na nuesa hestoria.
Tulancingo
Mientres el movimientu Insurxente, Tulancingo foi atacáu delles vegaes con resultancies casi siempres adversos, pos les fuercies realista defendiéronlo con enerxía, hasta que don Nicolás Bravo y don Fernando Félix (Guadalupe Victoria) apoderar de la ciudá, Nicolás Bravo establecer nesti llugar por dalgún tiempu y fundó un periódicu que llamó "El Mosquitu de Tulancingo", construyó una fábrica de pólvora y ganóse el respetu y l'estimación de tolos habitantes.
Política
El so gran y reconocida reputación de nada valió-y nel campu de la política. Cuando Agustín de Iturbide foi destronáu, Bravo alministró al país, nun triunviratu con Guadalupe Victoria y Pedro Celestino Negrete. Tiempu dempués, participó como candidatu a la presidencia nes eleiciones federales de Méxicu de 1824, les primeres eleiciones que se celebraben nel país, pero foi ganáu por Guadalupe Victoria; sicasí, por llograr el segundu llugar na eleición, correspondió-y asumir la Vicepresidencia de la República.
Nicolás Bravo oponer al Imperiu, formó parte del Supremu poder executivu de la Nación y foi'l primer vicepresidente de la República. Foi tamién el primeru en dar el pésimu exemplu de llevantase n'armes contra'l gobiernu llegalmente constituyíu de Guadalupe Victoria.
1840 - 1847
Como presidente, los trés vegaes qu'exerció como tal, intentó ensin ésitu anular les disposiciones de Santa Anna. En 1842 el presidente Bravo eslleió'l Congresu, que pretendía aldericar una nueva constitución qu'a les clares atentaba contra los intereses personales de Santa Anna. Sicasí, Nicolás Bravo ordenó a la policía que aprehendiera a los diputaos y encarcelar. Retiráu yá de la vida militar empuñó una vegada más les armes pa protexer la so nación, esta vegada na guerra con Estaos Xuníos, a don Nicolás Bravo foi-y encamentáu'l mandatu del exércitu del centru, nel asediu al Castiellu de Chapultepec decidió él mesmu dirixir la defensa na Batalla de Chapultepec
Últimos años y muerte
Morrió de forma repentina na Facienda de Chichihualco, Guerrero el 22 d'abril de 1854 coles mesmes que la so esposa, lo cual fixo circular un rumor de que fueren envelenaos. Foi declaráu Beneméritu de la Patria y el so nome foi inscritu con lletres d'oru na Cámara de Diputaos. En 1925 los sos restos folgaron na Columna de la Independencia, del Paséu de la Reforma, na Ciudá de Méxicu y el 30 de mayu de 2010, treslladaos al Castiellu de Chapultepec (Muséu Nacional d'Historia) pal so caltenimientu, analís, autentificación y exhibición mientres los festexos del bicentenariu de la independencia, a la fin del cual tornaron al monumentu yá mentáu.
Honores
thumb|right|500px|Estatua en bronce del xeneral Nicolás Bravo, allugada na alamea central de [[Chichihualco, el so pueblu natal.]] La capital del estáu de Guerrero, Chilpancingo, lleva'l representativu apellíu d'esti home reconociéndolo, non solo a él si non a tola so familia, pol so sofitu al movimientu independentista. Tamién les ciudaes de Valle de Bravo nel Estáu de Méxicu y Tulancingo de Bravo nel estáu d'Hidalgo, Palmar de Bravo nel Estáu de Puebla y, nel Veracruz de Ignacio de la Llave Estáu de Veracruz, la Heroica Ciudá de Coscomatepec de Bravo y Medellín de Bravo tán dedicaes a la so memoria y como reconocencia a les sos altes virtúes y patriotismu.
Como datu interesáu cada nueche del 15 de setiembre'l Presidente de Méxicu recibe la bandera de Méxicu d'una escolta de cadetes en Palaciu Nacional, sol cuadru de Nicolás Bravo perdonando a los españoles condergaos, obra de Natal Pesáu.
Aphodius quadrimaculatus
Aphodius quadrimaculatus ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Margareth Ferreira de Sales
Margareth Ferreira de Sales ye una botánica, agrónoma, y profesora brasilana.
En 1978, se diplomó d'inxeniera agrónoma, pola Universidá Federal Rural de Pernambuco; pa llograr la maestría en Bioloxía Vexetal, na mesma casa d'altos estudios, defendió la tesis Crecedera foliar d'ocho gramíneo natives de Pernambuco, en 1981; y, el doctoráu pola Universidá Estatal de Campinas, en 1993.
Na actualidá ye profesora acomuñada de la Universidá Federal Rural de Pernambuco (UFRPE) xunto al Posgráu en Botánica y Ecoloxía. Trabaya en taxonomía de Fanerógames, actuando sobre la taxonomía y diversidá de la flora nordestina, Euphorbiaceae del nordés, especialmente en Pernambuco y la flora de la Caatinga. En 2007, realizó un postdoctorado pola Universidá de Michigan, siendo becaria de la Coordinación de Perfeccionamiento de Personal d'Educación Cimera, CAPES, Brasil.
Ángel de Saavedra
Ángel de Saavedra foi un poeta y narrador español, perteneciente al movimientu del Romanticismu.
Primera Rexonal d'Asturies
La Primera Rexonal d'Asturies' ye'l séptimu nivel de competición del fútbol federáu n'Asturies. La organizadora del tornéu ye la Real Federación Asturiana de Fútbol. La competición ta dividida en 2 grupos de 18 equipos, fechos por criterios xeográficos.
Bouconvillers
Bouconvillers ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Emilio Gancedo
Emilio Gancedo ye un periodista, estudiosu y escritor n'asturianullionés. Llicenciáu en Periodismu y Comunicación pola Universidá de Navarra, trabaya nel periódicu llionés El Diario de León. Gancedo sobresal na so faceta de divulgador de los diversos elementos tradicionales y etnográficos de la provincia de Lleón.
Nel 2008 foi xunto al zamoranu Alfredo Hernández, el mirandés António Bárbolo Alves y l'académicu asturianu Xosé Antón González Riaño ún de los pegoyos del marcu de trabayu conxuntu en materia llingüística ente Zamora, Lleón, Miranda do Douro y Asturies.
Premios
A lo llargo de la so entá curtia trayeutoria como peridista lleva algamada una bona riestra premios, pol so bon facer periodísticu. Ente ellos:
Mingachevir
Mingachevir (Mingəçevir) ye una importante ciudá d'Azerbaixán, la cuarta más poblada del país con una población de. Ye conocida como ciudá de les lluces pola so central hidroeléctrica nel ríu Kurá, que estrema la ciudá pola metá. El Kurá ye'l ríu más grande d'Azerbaixán y el banzáu artificial detrás de la presa de Mingachevir, ye'l mayor banzáu del país.
L'área poblóse fai miles d'años, pero la ciudá fundóse en 1948, parcialmente por soldaos alemanes que fueron prindaos mientres la Segunda Guerra Mundial.
Aphodius reyi
Aphodius reyi ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel paleárticu: Europa y Oriente Próximu.
El Monegro
El Monegro ye una casería de la parroquia de Lluniego nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 12 km d'Uviéu y a un altor de 400 m.
Población
Tien una población d'11 habitantes (INE 2016) de los cuales 5 son muyeres y 6 son homes.
Sandiás
Sandiás ye un conceyu del sureste de la provincia d'Ourense en Galicia (España). Forma parte de la contorna natural d'A Limia, ocupando en gran parte les tierres de la desecada llaguna de Antela. Llenda al norte colos conceyos d'Allariz y Xunqueira de Ambía, pel sur col de Xinzo de Limia, pel este col de Xinzo de Limia y Sarreaus, y pel oeste con Vilar de Santos.
La so población ta distribuyida en 17 nucleos de población que s'arrexunten en tres parroquies: Couso de Lima, Piñeira de Arcos y Sandiás. Destaca ente los nucleos de población Vilariño das Poldras.
Socioeconomía
Ye un conceyu que se caracteriza por ser esencialmente agrícola, siendo'l principal cultivu la pataca. Nesti conceyu da una clara contraposición ente la parte noroccidental, montascosa, dedicada a la producción forestal, y les restantes, llanes, dedicaes a cultivos agrícoles. Prueba de la so orientación escontra cultivos agrícoles ye l'aprovechamientu del 50% de les tierres de llabrantíu. El conceyu de Sandiás xunto col de Xinzo de Limia, toma'l 88% del total de la superficie comarcal dedicada al cultivu por llabradores a títulu principal. Les sos esplotaciones tienen mayor tamañu que les que son habituales en Galicia por cuenta de les grandes esquiñones productu del desecamiento de la llaguna de Antela y a la concentración parcelaria posterior. El nivel de mecanización ye unu de los más altos de Galicia.
Nos últimos años destaca la so orientación escontra la ganadería intensiva cola construcción de numberoses granxes pertenecientes al grupu empresarial Coren. Ye tamién conocíu pola industria extractiva de grebos, una y bones la práutica totalidá de les sableres d'A Limia asitiar nesti conceyu. Esti sable ye bien apreciada pa la construcción y surten a toa Galicia y al norte de Portugal.
Historia
Más tarde, en plena Edá del Fierro, los poblaos (castrexos) asítiase nos montes de Castro, cerca de Sandiás, nel monte Pendón de Santa Mariña, cerca de Piñeira de Arcos, nel Montiño, cerca de Santa Ana, y na Coroa, cerca d'Arcos. Na romanización travesaba'l conceyu la Vía XVIII o Vía Nova, una de les víes romanes de más importancia del noroeste de la península que xunía les ciudaes de Bracara (Braga) y Asturica (Astorga), les ciudaes más populoses del noroeste de Hispania.
Del pasu d'esta vía queden los miliarios de Vilariño das Poldras y de Zadagós. El Itinerariu de Antonino del sieglu III fai mención de la casona Geminas, parada de postas y agospéu, que s'asitiaría nel actual Sandiás.
La prueba de la gran romanización de la contorna sería la canalización de la llaguna de Antela, al traviés d'un emisariu principal y de una tupia rede de pequeñes canalizaciones de les qu'inda se pueden reparar los restos en forma d'O nel área recreativa de la canal de la llaguna de Antela.
De la invasión de los suevos y de los pueblos xermánicos solamente quédennos alcordances nos topónimos como nel casu de Sandiás, un topónimu deriváu de los invasores –vien del xermánicu Sánd-ila– que significa ‘verdaderu’.
Mientres la Edá Media son continues les lluches ente Alfonsu VII de Castiella y Llión y Alfonsu I de Portugal pola posesión del condáu de Limia. Va Ser de xuru nel contestu de les lluches fronterices del sieglu XII cuando se construya'l Castillo de Sandiás sobre'l predio del antiguu castru. Esti castiellu participó nes lluches pola separación de Portugal, nes continues lluches nobiliaries, y nel llevantamientu Irmandiño (S. XV). Bona parte de la so función referir al control de los viaxeros y mercancíes de la encruciada de caminos que yera A Limia.
Travesaba'l conceyu la Vía de la Plata emplegada polos pelegrinos del sur d'España y los procedentes del Camín Portugués de Chaves y Vilareal.
Na Edá Moderna sufrió, coma tola zona fronteriza, les consecuencies de les guerres con Portugal, teniendo que soportar les lleves forzoses d'homes pa la guerra y contribuyir al caltenimientu de les tropes na frontera.
A finales do sieglu XVII y sobremanera nel sieglu XVIII la fidalguía empieza a construyir y a remocicar, la mayoría de los palacios y casa grandes (O Penedo, O Telleiro, O Espido,..). Los fidalgos, xunto col cleru, desempeñaron un papel fundamental na sociedá llabradora gallega dende empiezos del sieglu XVI hasta'l sieglu XIX.
Nel sieglu XVIII, la economía de la zona basar na agricultura. Teniendo una gran importancia'l cultivu del llinu que constitúi la base d'una importante industria testil artesana, formada por 54 texedores y 7 xastres según el Catastru d'Ensenada, que-yos reportaba importantes ingresos a les families llabradores, sicasí, la introducción de los nuevos texíos d'algodón motivo qu'esta producción se reduciese al autoconsumo.
El señoríu de Sandiás tuvo numberoses trasmisiones destacando como posesión del conde de Benavente, avanzadura de la nobleza castellana en Galicia. Piñeira de Arcos taba sometida a la xurisdicción del conde de Maceda y Zadagós yera xurisdicción del obispu de Valladolid. Nel primer terciu del sieglu XX, tuvieron una fuerte implantación nel conceyu'l agrarismo y les idees republicanes.
Yá na dictadura'l fechu más salientable foi la desecación de la llaguna de Antela a partir de la Llei de 27 d'avientu de 1956, que supunxo una de les poques actuaciones d'ordenamientu agrícola del franquismu en Galicia, amás d'un tresformamientu radical na fisonomía del territoriu y nes sos condiciones ambientales.
Bouillancy
Bouillancy ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Gaylord Nelson
Gaylord Nelson foi un senador d'Estaos Xuníos que'impulsó el día de la tierra, que se celebra tolos años el 22 d'abril.
Bouillancy
Tien una población de y una superficie de  km².
Ekaterimburgu
Ekaterimburgu ( en rusu: Екатеринбург, Yekaterinburg) ye una ciudá allugada nel centru-oeste de Rusia, capital del óblast de Sverdlovsk y del distritu federal del Ural. Ye la cuarta ciudá más poblada del país, dempués de Moscú, San Petersburgu y Novosibirsk. Asítiase na parte oriental del cordal de los Urales, poro, nel sector asiáticu de Rusia. Na Casa Ipátiev d'esta ciudá fueron asesinaos el 17 de xunetu de 1918 l'últimu zar rusu Nicolás II y la so familia.
Historia
thumb|left|La ciudá en 1874 thumb|left|Ekaterimburgu so la nieve, cola estatua de [[Yákov Sverdlov en primer planu]] La ciudá foi fundada'l 7 de payares de 1723 por Vasili Tatíschev y el so nome alude a Catalina I de Rusia, la segunda esposa del emperador Pedro'l Grande y por Santa Catalina d'Alexandría.
Na década de 1920 Ekaterinburgu tresformóse nun importante centru industrial de Rusia. Nesta ciudá foi construyida la fábrica de maquinaria pesada más grande d'Europa, la Uralmash (Уралмаш, que ye un acrónimu de Уральский Машиностроительный Завод, que la so treslliteración ye Uralski Mashinostroítelny Zavod, lliteralmente "Planta de Construcción de Maquinaria de los Urales").
A partir de 1924 y hasta 1991, la ciudá utilizó'l nome de Sverdlovsk n'honor al políticu soviéticu Yákov Sverdlov.
Segunda Guerra Mundial
Mientres la Segunda Guerra Mundial, munches instituciones téuniques gubernamentales, según fábriques enteres, fueron sacupaes a Ekaterimburgu de les árees afeutaes pola guerra (sobremanera Moscú) y munchos permanecieron n'Ekaterimburgu dempués de termináu'l conflictu bélicu.
Na década de 1960, mientres el réxime de Nikita Khrushchov, construyéronse munchos edificios d'apartamentos de cinco plantes de diseñu homoxéneu pela redolada de la ciudá. La mayor parte d'ellos inda permanez güei en Kírovski, Chkálovski, y otres árees residenciales d'Ekaterimburgu.
Posguerra
El 1 de mayu de 1960, un avión espía U-2 estauxunidense, pilotáu por Francis Gary Powers (emplegáu de la CIA), foi baltáu sobre'l óblast de Sverdlovsk. El pilotu foi prindáu, enxuiciáu, y declaráu culpable d'espionaxe. Foi condergáu a siete años de trabayos forzaos, pero namái cumplió un añu por cuenta de que foi intercambiáu por Rudolf Abel, un espía de la KGB d'altu rangu, que detuvieren nos Estaos Xuníos en 1957. Los dos espíes fueron camudaos na Ponte de Glienicke en Potsdam, na daquella estremada Alemaña, el 10 de febreru de 1962.
En 1991, la ciudá recuperó'l so nome tradicional, anque la so rexón o provincia (óblast) siguió calteniendo'l vieyu nome de Sverdlovsk.
Bólidu de Cheliábinsk
El 15 de febreru de 2013 a les 09:31 Un meteoritu o bólidu de más de 30 tonelaes crució Ekaterimburgu y cayó en Cheliábinsk, nel llagu Chebarkul, que causando 1200 mancaos por cuenta de la onda de choque. Repercutiendo nes ciudaes de Kundravy, Miass, Chebarkul, Turgoyak, Zlatoust, Varlámovo, Magnitka, Argajasch y pocu menos n'Ufá y Kusa.
Xeografía
Ekaterimburgu ta asitiada na parte central d'Eurasia, a 1667 quilómetros al este de Moscú, y na aguada oriental de los monte Urales a veres del ríu Iset. Dientro de les llendes de la ciudá esisten cuatro embalse y cuatro lagos naturales. Nel área forestal del distritu Verj-Isetsky ta la frontera ente Europa y Asia. El finxu divisoriu intercontinental atopar a dos quilómetros de la ciudá de Pervouralsk allugada a 38 quilómetros al oeste d'Ekaterimburgu.
L'allugamientu xeográficu d'Ekaterimburgu foi bien rentable a lo llargo de la historia de Rusia y provocó un impautu positivu nel desenvolvimientu de la ciudá. La ciudá ta asitiada nos Urales Medios, onde los montes son pocu elevaes, lo que sirvió como condición favorable pa la construcción de rutes de tresporte dende Ekaterimburgu a les principales ciudaes de Rusia central y Siberia (gracies principalmente al Transiberianu).
Ekaterimburgu, al igual que'l restu de la rexón de Sverdlovsk, ta na estaya horaria d'Ekaterimburgu (YEKT). El desplazamientu de UTC ye +6:00 y caltién dos hores de diferencia cola capital Moscú.
Clima
El clima de la rexón y la ciudá d'Ekaterimburgu ye continental, carauterizáu per iviernu bien fríos que duren aproximao siete meses —finales d'ochobre hasta mediaos d'abril— y temperatures que puede baxar hasta cuasi los -50 °C. El branu sobre la cadena de los Urales ye bien curtiu y dura un permediu de 50 a 64 díes con una temperatura permediu de 14 °C a 22 °C. Pola so situación nos Urales Medios, la ciudá ta abierta a la fluctuación d'aire ártico fríu proveniente del Norte de Siberia.
Economía
Dada'l so allugamientu, ye un importante nuedu ferroviariu yá que ye una de les paraes principales del ferrocarril transiberianu.
La ciudá destacar por ser, ente les que pertenecieron a l'antigua Xunión Soviética, la que cunta con mayor densidá de centros comerciales: esti fechu puede dar una idea del floreciente desenvolvimientu que tuvo esperimentando mientres los últimos años. Amás produz maquinaria pesada, aceru, sustances químiques, neumáticos, y petroleu. El talláu de xemes ye una industria llixero bien desenvuelta.
Educación
250px|thumb|Universidá Téunica Estatal de los Urales. El 16 de xunetu de 1914 establecióse la primer universidá de la ciudá, l'Institutu de Minería de los Urales, fundáu pol emperador Nicolás II, lo que na actualidá ye la Universidá Estatal de Minería de los Urales. El 5 de marzu de 1930, acordies cola decisión de la Xunta del Comisariado del Pueblu de Correos y Telecomunicaciones fundóse'l primer centru pa la formación d'especialistes de la ciudá nel campu de les comunicaciones: la Facultá de Comunicaciones y Enerxía de Sverdlovsk (anguaño Institutu de Comunicaciones ya Informática de los Urales). La primer universidá apaeció n'Ekaterimburgu dempués del decretu gubernamental de la República Socialista Federativa Soviética de Rusia robláu por Vladímir Lenin el 19 d'ochobre de 1920 no que güei ye la Universidá Estatal de los Urales M. Gorki.
Tocantes a los títulos expedíos por universidaes d'Ekaterimburgu, la ciudá atopar ente les piqueres del país, una y bones el númberu de graduaos n'universidaes d'Ekaterimburgu namái ye superáu pol de les universidaes de Moscú y San Petersburgu. Na actualidá, la ciudá cunta con 20 universidaes estatales propies, onde tán matriculaos más de 140 000 estudiantes. Amás, la ciudá abrió 14 universidaes privaes, ente elles una axencia del gobiernu llocal, l'Academia d'Arte Contemporáneo d'Ekaterimburgu, y una eclesiástica, el Seminariu d'Ekaterimburgu.
Colos sos 16 universidaes públiques y academies educatives, según pol númberu d'instituciones d'enseñanza cimera privaes (2005), Ekaterimburgu ye considerada'l centru principal educativu y científicu de los Urales.
Ciencia
Ekaterimburgu ye'l cuartu mayor centru d'investigación del país dempués de Moscú, San Petersburgu y Novosibirsk. L'Academia Rusa de Ciencies, al traviés del so Campus de los Urales (UB RAS), tien numberosos institutos d'investigación científica asitiaos n'Ekaterimburgu. En total hai 45 institutos d'investigación y cerca de cien organizaciones de diseñu ya inxeniería na ciudá. En 2007, sobre la base de la Universidá Estatal de los Urales abrió les sos puertes un modernu centru de nanoteunoloxía que yá introdució una serie de los sos desarrollos n'esposiciones a nivel rexonal y nacional, y recibió, en marzu de 2009, el certificáu de competencia de la Corporación Estatal Rusnano (Corporación Rusa de Nanoteunoloxía).
Tresporte
thumb|Tranvía n'Ekaterimburgu. Ekaterimburgu ye'l tercer mayor centru de tresporte de Rusia dempués de Moscú y San Petersburgu. En Ekaterimburgu conflúin seis carreteres federales, siete llinies de ferrocarril —forma parte, ente otros, de la ruta de los ferrocarriles Transiberianu, Transmongoliano y Transmanchuriano— que salen dende la Estación de ferrocarril d'Ekaterimburgu, y cuenta col Aeropuertu d'Ekaterimburgu-Koltsovo, el tercer aeropuertu más transitáu del país. La formación d'Ekaterimburgu como un importante centru de tresporte rexonal débese, en gran parte, al favorable allugamientu xeográficu de la ciudá nuna pequeña zona de los Monte Urales, al traviés de la cual pasen les rutes que conecten la Rusia europea con Siberia. left|thumb|[[Aeropuertu d'Ekaterimburgu-Koltsovo.]] Na ciudá danse práuticamente tolos tipos de tresporte públicu. Dende 1991 los ekaterimburgueses disponen del Metro d'Ekaterimburgu, que cunta con nueve estaciones partíes pela ciudá nuna sola llinia. Cada añu, aumenta'l volume de pasaxeros nel suburbano y en 2007, rexistráronse 46,4 millones de pasaxeros. Na actualidá ye'l tercer metropolitanu más grande de Rusia dempués del Metro de Moscú y el de San Petersburgu. El tranvía na ciudá apaeció en 1929 y anguaño xuega un importante papel nel sistema de tresporte urbanu. El volume de pasaxeros tresportaos al añu ye de 188,2 millones de persones, pero cada añu que pasa la so tasa amenórgase y en 2003 yeren 245 millones de pasaxeros. A partir de 2009 operen 29 rutes con 457 vehículos. El llargor total de les rutes ye de 183,2 milles.
En Ekaterimburgu, hai 45 llinies urbanes d'autobuses y son más de diez les rutes comerciales. En 2007 les comunicaciones interurbanes d'autobuses municipales llevaron a 114,5 millones de pasaxeros (dende 2006 hasta 124,6 millones de pasaxeros). L'amenorgamientu esplicar pol creciente papel de los taxis nel tresporte de la ciudá d'Ekaterimburgu. El trolebús esiste n'Ekaterimburgu dende 1943, dispón de 19 rutes y de 266 trolebuses. El llargor total de llinies de tranvía ye de 160 km. El númberu de pasaxeros tresportaos en 2007 foi de 78,4 millones, cifres inferiores a les llograes en 2006 cuando'l total foi de 84,3 millones de pasaxeros.
Deportes
Ekaterimburgu va ser una de les sedes de la Copa Mundial de Fútbol de 2018. Unu de los meyores equipos de baloncestu femenín d'Europa, el UMMC Ekaterimburgu, ye'l principal equipu de la ciudá. La Final Four de 2011 apostar nel DIVS Sport Hall d'Ekaterimburgu del 8 al 10 d'abril, edición na que participaron el Spartak Moscow Region (Rusia), la Ros Casares Valencia (España) y el Ferre Avenida Salamanca (España).
Enllaces esternos
Guía turísticu - Wikiviajes.
Van Heflin
thumb|right|200px| Semeya publicitaria de 1964. Emmett Evan Heflin Jr. foi un actor de cine y teatru d'Estaos Xuníos.
Trayeutoria
Estudió interpretación na Universidá de Yale, y derechu na Universidá d'Oklahoma. Apasionáu del mar, participó en delles espediciones oceanográfiques na so mocedá. A finales de la década de 1920 empezó a trabayar en Broadway en pequeños papeles, hasta qu'a mediaos de la década de 1930, la nueva actriz Katharine Hepburn vio-y actuar y quedó tan sosprendida del so trabayu, que-y propunxo trabayar nel cine. Robló entós un contratu cola RKO. Debutó en 1936, na película Una muyer rebalba (1936) de Mark Sandrich. Mientres, en teatru protagonizó obres tan importantes como The Philadelphia Story.
Nel cine l'ésitu acompañólu, y en 1942 ganó'l Premiu Óscar al meyor actor secundariu pol so papel en Johnny Eager de Mervyn LeRoy. Les décades de 1940 y 1950 fueron les más importantes na so carrera cinematográfica, protagonizando títulos tan importantes como L'estrañu amor de Marta Ivers, de Lewis Milestone, onde compartió protagonismu con Barbara Stanwyck y onde Kirk Douglas fixo una de les sos primeres interpretaciones destacaes.
Tamién trabayó con King Vidor en Cenices d'amor y con Vincente Minnelli en Madame Bovary, adautación de la novela homónima de Gustave Flaubert. Tamién destacó la so interpretación del murniu Athos na adautación de la novela d'Alexandre Dumas, Los trés mosqueteros, dirixida por George Sidney. Na década de 1950, siguió cola so bona estrella, destacando la so interpretación n'importantes westerns como Shane, de George Stevens, El tren de les 3:10, de Delmer Davis, y El salariu de la violencia, de Phil Karlson.
Mientres tola so vida Heflin nunca dexó de trabayar nel teatru, onde siguió collechando importantes ésitos, como tampoco dexó d'amar el mar que tanto -y apasionó na so mocedá.
Finó d'un ataque al corazón, a los 60 años d'edá, mientres nadaba na piscina de la so residencia.
Tien dos estrelles nel Paséu de la Fama de Hollywood.