cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miguel García Granados
Biografía
Tornó a Guatemala, onde foi siguió prisioneru hasta que foi lliberáu pocos díes dempués; sicasí, cola derrota del gobiernu conservador de Mariano de Aycinena y Piñol a manes del xeneral lliberal hondureñu Francisco Morazán en 1829, el conservador Clan Aycinena del que yera miembru la familia García Granados foi espulsáu de Centroamérica, los sos bienes confiscados y munchos tuvieron que devolver los sueldos qu'habíen devengado mientres el gobiernu conservador ente 1825 y 1829. La familia de García Granados práuticamente pasó de la opulencia a la miseria nesi tiempu; acusaos de participar nuna supuesta rebelión contra'l gobiernu del doctor Pedro Molina, foi lleváu a unos cuartones infestaos de formigues venenoses xunto col so hermanu Manuel, onde tuvieron prisioneros hasta que la causa foi tornada, el 24 d'avientu de 1829.
El so hermanu mayor se exilió en Méxicu, dende onde llamó a la so familia por que se treslladara a Chiapas; sicasí, la familia escarecía de recursos y tuvo que quedase en Guatemala, na facienda de la familia Alvarado en Bárcenas. A dicha facienda llegó a vivir tamién la so hermana María Josefa, quien yá tenía doce años de casada.
Depués de que les fuercies del xeneral Rafael Carrera retomaron el control de Guatemala en 1840, mientres el curtiu exiliu d'este a Méxicu ente 1848 y 1849, García Granados tuvo encargáu d'escorrer al caudiellu conservador cuando ésti ingresó de nuevu a Guatemala; les tropes de García Granados escorrieron a Carrera na rexón de Los Altos, pero Carrera rehuyó el combate por non tener suficientes efectivos nin pertrechos de guerra.
Exiliu a Europa
García Granados yera primu hermanu de José Víctor Zavala y cuñáu de Luis Batres Juarros, y siempres foi un brillante diputáu opositor al réxime de Carrera. Nuna oportunidá en qu'atacó al gobiernu, aseguró «que prevalecía'l militarismu más escandalosu con quinientos soldaos na capital y otros mil nos departamentos, ganándose dos reales diarios cada unu, en cuenta de trabayar na agricultura y que la culpa de too esto tener Carrera que gustaba de tanta tropa». D'alcuerdu al historiador guatemalianu Antonio Batres Jáuregui na so obra América Central ante la Historia, Carrera resolvió l'asuntu de la siguiente forma:
Dos selmanes dempués yá taba García Granados, xunto cola so esposa, en camín escontra París.
Exiliu n'El Salvador y ayuda a Gerardo Barrios
Escontra'l final del gobiernu de Carrera, se exilió n'El Salvador onde foi asesor del presidente lliberal Gerardo Barrios -acérrimo enemigu de Carrera y convencer de que pa llevar el progresu a Guatemala teníen que derrocar a Carrera y esaniciar les polítiques d'ésti que protexíen les tierres ejidales de los nativos guatemalianos. García Granados consideraba que'l progresu pa Guatemala consistía en confiscar les tierres d'indios pa convertiles en finques privaes pal cultivu de café y nel usu de la mano d'obra indíxena pa dichu cultivo.
Foi diputáu de l'Asamblea Llexislativa de Guatemala; depués de la muerte del presidente vitaliciu conservador xeneral Rafael Carrera en 1865, convertir nel principal dirixente del partíu lliberal, que s'oponía al gobiernu conservador del mariscal Vicente Cerna y Cerna; tuvo que colase al exiliu en Méxicu tres el movimientu revolucionariu que fracasó en Palencia, nel añu de 1870, cola muerte del Mariscal Serapio Cruz.
Aniciáu en Méxicu, aliar con Justo Rufino Barrios, dando asina entamu a la fase militar del movimientu lliberal de 1871, cola compra d'armamentu nos Estaos Xuníos. Entamó una fuercia invasor na Facienda «La Ponte» ya ingresó a Guatemala el 28 de marzu del mesmu añu. Pal 3 de xunu depués d'allugase en Patzicía, emitióse l'acta en que, a nome de la nación, desconoció al Mariscal Vicente Cerna como gobernante y proclamóse Presidente Provisorio. Depués d'una serie d'aiciones el Movimientu Lliberal trunfó ya ingresó a la Ciudá de Guatemala el 30 de xunu de 1871.
Ascensu al poder y gobiernu
miniaturadeimagen|200px|[[Fuerte de San José Buena Vista. Construyíu por Rafael Carrera y Turcios, sirvió como cárcel de presos políticos mientres el so gobiernu y el del mariscal Vicente Cerna y Cerna. García Granados tuvo prisioneru nes bartolinas d'esti fuerte.]]
El 30 de xunu de 1871, l'exércitu lliberal entró na Ciudá de Guatemala y García Granados convertir en presidente provisional, gobernando hasta'l 4 de xunu de 1873. Los sos ministros d'estáu fueron: José Víctor Zavala —nel ministeriu de la Guerra—, Felipe Gálvez —nel ministeriu de Rellaciones Esteriores y nel d'Instrucción Públca—, J.M. Samayoa —nel ministeriu de Fomentu—, y Francisco Alburez —nel de Gobernación, Xusticia y Asuntos Eclesiásticos.
Dende los primeros díes del so gobiernu, empecipiáronse los decretos que modificaron radicalmente la política económica y diplomática del réxime guatemalianu. Por casu, el ministeriu de Fomentu foi creáu por García Granados el 25 d'agostu de 1871, según el decretu N.°14 del gobiernu lliberal, en sustitución del Consuláu de Comerciu que funcionara mientres los gobiernos conservadores; esti nuevu ministeriu quedó encargáu de promover y ameyorar el comerciu, l'agricultura, ganadería, artes, industries, obres públiques, llinies telegráfiques y demás medios de comunicación.
Tamién hubo otros decretos, destinaos a esaniciar cualquier muerte conservadora de los emblemes nacionales; el decretu N.°12 del gobiernu lliberal instituyó la nueva bandera nacional de Guatemala el 17 d'agostu de 1871, revirtiendo a los colores aprobaos el 21 d'agostu de 1823 y esaniciando les franxes coloráu y mariellu que fueren instituyíes pol gobiernu de Rafael Carrera como referencies a España.
El 8 de mayu de 1872 españó la guerra contra Honduras, y el capitán xeneral García Granados foi en persona a encargase de les tropes guatemalianes; tolos guatemalianos entendíos ente los 18 y los 50 años d'edá tenía la obigación de enlistarse. Namái los emplegaos municipales, los bequistas del Colegio San José de los Infantes y los alumnos del Colexu de San Vicente de Paul, y les persones con mires d'aniciase nos puertos de San José, Champerico y Livingston, rexones que los lliberales queríen poblar pola so importancia estratéxica na esportación del café. Nel so llugar quedó como presidente provisorio interín el teniente xeneral Justo Rufino Barrios, quien aprovechó los díes d'ausencia de García Granados pa implementar los cambeos qu'él quixo:
Agora bien, García Granados magar la so educación esmerada, nun foi capaz de gobernar al pueblu guatemalianu, conformáu na so mayoría por indíxenes analfabetos que nun teníen trabayu pos el añil yá nun se producía por cuenta de la invención de los tintes sintéticos. Mientres la so casa yera un cenáculo nel que s'axuntaben los lliteratos más famosos d'aquella dómina en Guatemala y entreteníense lleendo les sos creaciones o xugando a la ruleta, los dados o los naipes, los indíxenes taben alzándose en Mataquescuintla y otros llugares del occiones guatemalianu. García Granados, víctima de los desvelos yá nin se presentaba a la Casa Presidencial nin tanto al so despachu.
Por cuenta de que la vida disipada de García Granados punxo en peligru la xestión lliberal en Guatemala, foi forzáu a convocar a eleiciones presidenciales nes que resultó electu'l xeneral Justo Rufino Barrios; al apurrir el poder, l'Asamblea Nacional Llexislativa, per mediu d'un decretu robláu pol Xeneral Barrios y tolos diputaos, declaró «Beneméritu de la Patria» a García Granados.
Dempués del gobiernu
miniaturadeimagen|200px|[[José Martí en 1875. En 1877 llegó a Guatemala y cortexó a María García Granandos, fía del xeneral, a quien eventualmente inmortalizó nel so poema La Neña de Guatemala.]] miniaturadeimagen|200px|[[María García Granados y Saborío, fía del xeneral Miguel García Granados y sobrina/nieta de la hermana del xeneral, la periodista y poeta María Josefa García Granados Namorar de Martí cuando ésti llegó a Guatemala, y la so temprana muerte dio orixe a la lleenda de La Neña de Guatemala.]]
N'apurriendo'l poder, García Granados retirar de la vida pública dedicándose a escribir numberosos artículos sobre temes diverses en periódicos y revistes; un álbum de pensamientos políticos; delles proclames de la dómina na cual figuró como caudiellu revolucionariu y gobernante de Guatemala; un folletu sobre cuestión monetaria; dos tomos que contienen les sos Memories, chiscaes d'agudu inxeniu y llenes d'interesantes datos históricos. Tamién siguió coles sos conxustes nocturas a les qu'allegaben los intelectuales guatemalianos.
miniaturadeimagen|200px|Monumentu al xeneral García Granados. Ta na Avenida La Reforma, frente a l'antigua [[Escuela Politéunica (Guatemala)|Escuela Politéunica. Foi inauguráu'l 30 de xunu de 1896, pol gobiernu del xeneral José María Reyna Barrios.]]
En 1877 llegó a Guatemala l'insigne poeta José Martí, quien empezó a dar clases nos acabante fundar Institutu Nacional Central pa Varones y Escuela Normal pa Varones. Nesi tiempu, tolos catedráticos d'estes instituciones yeren intelectuales d'altos quilates, incluyendo al español Valero Pujol, l'alemán Edwin Rockstroh y el poeta cubanu José Joaquín Palma, quien s'axuntaben en conxustes intelectuales peles nueches. Nuna d'eses conxustes, Martí conoció a María García Granados y Saborío, fía del xeneral García Granados y, a pesar de tar yá comprometíu con una dama Cubana, empezó a visitala a la so residencia, onde xugaba frecuentemente al axedrez col xeneral. María namorar de Martí, pero esti nun pudo corresponde-y y tres un viaxe a Méxicu a principios de 1878, tornó yá casáu con Carmen. Distintes hestories esisten de lo que pasó dempués, pero lo cierto ye que pocos meses dempués finaron María y el xeneral García Granados. Años más tarde, en 1891, Martí escribió'l formosu poema homenaxe La Neña de Guatemala, onde dexa entever que María morrió de murnia pol so abandonu.
Muerte
García Granados finó'l 8 de setiembre de 1878, a la edá de 69 años. Al so cortexu aciagu asistieron miembros del Gobiernu, Exércitu, Asamblea Nacional, Municipalidá y persones particulares que lo acompañaron al Campusantu San Juan de Dios; la so oración aciaga foi pronunciada'l Doctor Lorenzo Montúfar, reconocíu ministru del gabinete, catedráticu ya historiador lliberal.
Treslláu de los sos restos al Campusantu Xeneral
El 30 de xunu de 1894, los sos restos fueron treslladaos del so antiguu y senciellu mausoléu nel campusantu de San Juan de Dios a un monumentu conmemorativo nel nuevu Campusantu Xeneral, treslláu que se verificó con tolos honores d'ordenanza correspondiente; el renombráu orador y diputáu Rafael Spínola tuvo a cargu del discursu d'honor pronunciáu primero que se dar# en la solemne inhumación de los restos.
Marine Vacth
Marine Vacth ye una actriz y modelu francesa, nacida en París, el 9 d'abril de 1991.
Miguel García Granados
Segundu treslláu de los sos restos por llavuquies nel campusantu
Los restos de García Granados fueron desaterraos el 10 de xunetu de 2015 una y bones la so tumba y monumentu taben nuna parte del área considerada de riesgu nel Campusantu Xeneral de la Ciudá de Guatemala, onde se tuvieren rexistrando llavuquies dende marzu. Pa les xeres de exhumación fueron unviaos elementos del Exércitu de Guatemala, quien removieron les pieces de llosa, lladriyu y tierra; nos trabayos tamién participó personal del Institutu d'Antropoloxía y Historia (IDAEH). Los restos del ex-presidente guatemalianu fueron depositaos temporalmente nel nichu de párvulos N.° 630 de dichu campusantu temporalmente.
Marine Vacth
Vida y carrera
thumb|left|200px|Vacth en 2013 Vacth nació'l 9 d'abril de 1991 nel Distritu XII de París. Creció nes contornes de París, en Maisons-Alfort, siendo la fía d'un camioneru y una contable. El so apellíu vien de la rexón de Lorena.
Estudió nel Llicéu Eugène Delacroix de Maisons-Alfort, pero treslladar a París antes de terminar los sos estudios d'enseñanza media. N'efeutu, Vacth empezó la so carrera como modelu con apenes 15 años, cuando un cazatalentos fichar pa la marca H&M, ente que la so carrera como actriz empezó a los 20 años, cuando interpretó'l papel de "Tessa" na película Ma part du gâteau, de Cédric Klapisch. En 2011, asocedió a Kate Moss como la cara de los arumes de Yves Saint Laurent y de Chloé.
Na actualidá vive en París cola so pareya, el fotógrafu Paul Schmidt, y col fíu de dambos, Henri, nacíu na primavera de 2014.
Década del 2560 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XXVII e.C. - Sieglu XXVI e.C. - Sieglu XXV e.C.)
Ambricourt
Ambricourt ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Recímanu
thumb|150px|Esquema d'un recímanu. El recímanu ye un tipu d'inflorescencia indefinida, racimosa o racemosa, carauterizáu por presentar una exa o raquis que crez indefinidamente ente que a los bandes producen les yemes florales pediceladas que s'abrir a midida que aquel desenvuélvese. El floriamientu producir en sentíu acrópeto, esto ye, ábrense antes les flores inferiores de la exa y la maduración progresa escontra'l ápice de la inflorescencia. thumb|left|200px|Recímanu en [[Barbaraea vulgaris]]
El restu de los tipos d'inflorescencies racemosas simples (espiga, amento, umbela, etc.) pueden derivase fácilmente d'esta estructura. La inflorescencia compuesta formada por un recímanu de recímanos (recímanu compuestu) recibe'l nome de panícula, como na vide.
Referencies
Blomställning
Alectroenas pulcherrimus
La palombu azul de Seixeles (Alectroenas pulcherrimus) ye una especie d'ave columbiforme de la familia Columbidae.
Distribución xeográfica
Ye endémica de les selves de les islles interiores de les Seixeles.
Estáu de caltenimientu
Ta amenazada pola perda d'hábitat.
Amettes
Amettes ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tarachomantis
Tarachomantis, ye un xéneru de les mantis, de la familia Mantidae, del orde Mantodea. Ye orixinaria d'África.
Ames (Pas-de-Calais)
Ames ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Palaciu de San Calixto
En 1990, el Palaciu foi asitiáu nel rexistru de Patrimonios de la Humanidá de la UNESCO.
Sablera de La Conchiquina
La sablera de La Conchiquina atopar nel conceyu asturianu de Cuideiru y pertenez a la llocalidá española d'Aroncés. La sablera tien forma de concha, un llargor d'unos 100 m y un anchor medio d'unos 20 m. Los sos accesos son bien difíciles teniendo qu'esmucise polos cantiles, abondo verticales.
P'aportar a esta sablera hai qu'alcontrar primeramente los nucleos unbanos principales d'onde salen los accesos. Los nucleos de población más cercanos son Cuideiru y Villademar. Pa llegar hai dos accesos: el primeru, más alcontradizu y fácil y parte d'un camín que va a Aguilar dende'l pueblu de «Aroncés» y que s'empecipia antes de la primer curva del camín de baxada escontra'l mirador. Dempués de travesar un bosquecillo y unos praos llegar a un saliente en voladizu que ye'l llugar onde empieza la gran baxada a la sablera, camín que ta totalmente llenu de maleza.
Hai otru accesu que, si l'anterior yera pocu recomendable, esti lo ye menos entá. Empieza dende la zona denominada «La Talaya» y hai qu'esviase a la derecha entrando en Cuideiru onde hai que preguntar. Esiste un camping próximu na zona de «El Pitu». La sablera nun tien nengún serviciu y aportunar en que nun ye recomendable empecipiar la baxada polo peligroses que son y lo tupia que ye la vexetación qu'hai na baxada práuticamente tol añu.
Ben Mendelsohn
Paul Benjamin "Ben" Mendelsohn ye un actor Australianu más conocíu poles sos numberoses participaciones na televisión y cine.
Biografía
Ben ye fíu de Carole Ann Ferguson, una enfermera y de Frederick Arthur Oscar Mendelsohn, un prominente médicu. Tien dos hermanos, Tom y David Mendelsohn.
Década del 2570 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XXVII e.C. - Sieglu XXVI e.C. - Sieglu XXV e.C.)
Ben Mendelsohn
Biografía
Asistió al "Heidelberg Primary School" y al "Banyule High School".
Ben ye padre d'una fía frutu d'una rellación anterior.
En xunu del 2012 casóse cola so novia l'autora inglesa Emma Forrest, la pareya tien una fía xuntos.
Carrera
En 1986 xunir al repartu recurrente de la popular serie australiana Neighbours onde interpretó al estudiante Warren Murphy, el fíu de Ray Murphy (Norman Yemm) hasta 1987.
En 1987 apaeció na serie médica The Flying Doctors onde interpretó a Brian nel episodiu "Realms of Gold", dos años dempués tornó a la serie agora interpretando a Brad Harris nel episodiu "Blues for Judy".
En 1989 apaeció per primer vegada na serie G.P. onde interpretó a Phillip Barton mientres l'episodiu "Chances", más tarde apaeció de nuevu na serie en 1994 onde interpretó a Max Fisher nel episodiu "Making Mischief".
En 1996 apaeció na película Cosi onde interpretó a Lewis Riley, un nuevu home desemplegáu que solicita trabayu como direutor y profesor de teatru d'un hospital mental.
En 2000 interpretó al alpinista Malcolm Bench na película Vertical Limit quien se xune al equipu de rescate d'otros alpinistes que queden atrapaos so la nieve.
En 2009 xunir al repartu principal de la serie Tangle onde interpretó al constructor Vincent "Vince" Kovac hasta'l final de la primer temporada depués de que'l so personaxe morriera al ser atropelláu. Esi mesmu añu n'ochobre apaeció nun episodiu del programa Who Do You Think You Are? y apaeció nes películes Beautiful Kate onde interpretó al escritor Ned Kendall y en Knowing onde dio vida al profesor Phil Beckman.
En 2010 apaeció na película Animal Kingdom onde interpretó a Andrew "Pope" Cody, un criminal que fuxe de la llei. Na película compartió creitos colos actores Joel Edgerton y Guy Pearce. Esi mesmu añu interpretó al detective Meares nel thriller Needle.
En 2011 apaeció na película Killer Elite onde dio vida a Martin, xunto a Jason Statham, Dominic Purcell, Aden Young y Lachy Hulme. Esi mesmu añu apaeció na película Trespass'' onde dio vida a Elias.
En 2012 apaeció na película The Dark Knight Rises onde dio vida a John Dagget, quien contrata a Bane y Selina Kyle por que lleven a la quiebra a Wayne Enterprises por que él pueda faese cargu de la empresa. Na película tamién apaecieron los actores Christian Bale, Gary Oldman, Tom Hardy y Michael Caine.
Esi mesmu añu apaeció en Killing Them Softly onde interpretó a Russell.
Nel 2015 xunir al repartu principal de la nueva serie Bloodline onde da vida a Danny Rayburn, el fíu mayor y la "oveya negra" de la familia.
Nel 2016 va xunir al repartu principal de la película Rogue One: A Star Wars Story onde va dar vida a al direutor y almirante imperial Orson Krennic.
Richard Thomas
Richard Earl Thomas ye un actor d'Estaos Xuníos, que llegó a algamar la fama con The Waltons, onde interpretó a John-Boy Walton, xunto a Ralph Waite, Michael Learned, Will Geer y Ellen Corby.
Vida personal
Thomas casó con Alma Gonzales el 14 de febreru de 1975. Tuvieron un fíu, Richard Francisco, nacíu en 1976, y les trillices Barbara Ayala, Gweneth Gonzales y Pilar Alma, nacíes el 26 d'agostu de 1981. La pareya divorcióse en 1993.
Filmografía
thumb|200px|Richard Thomas xunto a [[Ralph Waite y Michael Learned en 1972.]]
Alben W. Barkley
Nació en Graves County, Kentucky, fíu de granxeros ultrarreligiosos. Graduóse en 1900 pol Emory College, onde destacó poles sos aptitúes pal alderique y l'oratoria. Dempués estudió Lleis na Universidá de Virxinia.
Empezó a exercer l'abogacía en Kentucky. Foi fiscal del condáu de McCracken ente 1905 y 1909, y xuez ente 1909 y 1913. Siempres foi consideráu un progresista y el so dominiu de la oratoria llueu la convirtió nuna prominente figura del Partíu Demócrata local.
Congresista y Senador por Kentucky (1913-1959)
En 1912 foi escoyíu pa la Cámara de Representantes de EE. XX. representando'l 1º distritu de Kentucky. Foi reelixíu seis veces, ocupando'l so escañu hasta 1927. Nesti periodu destacó pola so posición en contra del xuegu, sofitáu por pastores protestantes.
Foi escoyíu senador por Kentucky en 1926, siendo reelixíu en 1932, 1938 y 1944. En 1937 foi escoyíu Líder de la Mayoría nel Senáu, cargu qu'ocuparía mientres 10 años. Nel Senáu defendió con pasión el New Deal del presidente Franklin Delano Roosevelt, lo que-y otorgó'l votu de los granxeros y los trabayadores nes sos distintes campañes pa ser reelixíu.
Pero en 1944 enfrentar al presidente Roosevelt na tema de los impuestos. Cuando Roosevelt vetó un proyeutu de llei del Senáu sobre impuestos porque consideraba que les tases yeren demasiáu baxes, Barkley anunció la so dimisión como Líder de la Mayoría y pidió a los sos colegues que revocaren el vetu presidencial. El Senáu revocó'l vetu y Barkley volvió al so cargu de líder senatorial de los demócrates. Esto dexó-y al senador Barkley demostrar que yera él, y non el presidente, quien controlaba'l Senáu.
Vicepresidente de EE. XX. (1949-1953)
En 1952 el presidente Truman decidió nun presentase a la reeleición. Esto fixo que'l vicepresidente Barkley presentara la so candidatura a la presidencia. Anque pocos creíen nes sos posibilidaes yá que tenía yá 75 años d'edá. Amás Truman terminaba'l so mandatu con unos desastrosos índices de popularidá por cuenta de la non resuelta Guerra de Corea.
El senador por Tennessee, Ernest Kefauver, trunfó na mayoría de les primaries sobre'l vicepresidente Barkley y el gobernador de Nueva York, Averel Harriman (la opción de Truman). Pero naquella dómina entá munchos de los delegaos en xuegu yeren escoyíos polos barones del partíu en cada Estáu. El gobernador d'Illinois, Adlai Stevenson, foi quien se fixo cola mayoría de delegaos non electos.
Barkley quedó na tercer votación con 67 delegaos. Pero magar el so intentu atayáu por algamar la presidencia, volvió a la política siendo de nuevu escoyíu senador por Kentucky en 1954. La so segunda etapa na Cámara Alta nun duraría enforma. El 30 d'abril de 1956 morrió d'un ataque al corazón mientres pronunciaba un discursu nel Washington and Lee University en Lexington, Virxinia.
Ta soterráu en Lone Oak Road, Kentucky. Nel so honor, la sociedá d'alderique de la Emory University llámase'l Alben Barkley Forum.
Lobi
Los lobi son un grupu étnicu que viven nes rexones de Gaoua y Diebougou de Burkina Fasu y en Costa de Marfil, onde orixinalmente habitaben l'área ente los ríos Volta Negru y Blanco. Agora tán tremaos pola rexón.
Los lobi nunca tuvieron una organización política centralizada. Anque'l so territoriu foi colonizáu polos franceses en 1901, viéronse pocu afeutaos pola colonización. En Costa de Marfil tán consideraos ente los grupos étnicos más probes del país. Los tusia (tusyan), que viven al este de Banfora, y los dorosie (dorobe), que viven alredor de Lakosso, (dambos en Burkina Fasu, son subgrupos de los lobi.
Premios Óscar de 1934
La séptima entrega de los Premiu Óscar de l'Academia de les Artes y les Ciencies Cinematográfiques de Hollywood sirvió pa premiar les películes estrenaes en 1934. Inauguráronse delles categoríes de premios nueves: los Óscar al meyor cantar, a la meyor banda sonora, y al al meyor montaxe. La ceremonia d'entrega realizó'l 27 de febreru de 1935 nel Biltmore Hotel de Los Angeles y foi conducida por Irvin S. Cobb.
Senecio brasiliensis
Senecio brasiliensis ye una especie botánica de yerbácea perenne de senecio, perteneciente a la familia de les asteracees. thumb|Vista de la planta
Distribución
Ye endémica d'América del Sur: Arxentina [n.], Brasil, Paraguái, Uruguái.
Descripción
Con tarmos erectos, glabros, estriaos, ramosos na so parte cimera, densamente foliosos, algama 1-2,5 m d'altor, con fueyes alternaes.
Ta principalmente na rexón centro-sur de Brasil, conocida como: malmequer-amarelo, Maria-mole, flor-das-almes..
Taxonomía
Senecio brasiliensis describióse por (Spreng.) Less. y espublizóse en Linnaea 6: 249. 1831. Senecio: nome xenéricu que remanez del Llatín sĕnĕcĭo, ōnis = "vieyu", polos capítulos maduros que recuerden a les sos cabeces de pelo y barba blanques.
brasiliensis: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización en Brasil.
Amplier
Amplier ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Luminiţa Dinu-Huţupan
Luminiţa Dinu-Huţupan ye una ex-xugadora rumana de balonmano femenín. Ye considerada una lleenda del balonmano femenín mundial.
En xineru del 2011, Dinu foi votada polos aficionaos como'l meyor porteru de la hestoria del balonmano femenín, nuna encuesta online entamada pola Federación Internacional de Balonmano. Foi votada por más de 7000 persones, lo que significa casi 94% del númberu total de votos.
Alectroenas sganzini
La palombu azul de les Comores (Alectroenas sganzini) ye una especie d'ave columbiforme de la familia Columbidae.
Estáu de caltenimientu
Ta amenazada pola perda d'hábitat.
Subespecies
Reconócense les siguientes:
Andres
Andres ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tres Reinos de Corea
Los Tres Reinos de Corea yeren, y , qu'apoderaben la península coreana y partes de Manchuria mientres gran parte del primer mileniu de la nuesa era. El periodu de los Trés Reinos suelse considerar qu'empieza nel sieglu IV y termina col trunfu de Siella sobre Koguryŏ nel añu 668.
El nome coreanu|"Samguk"|hangul=삼국|hanja=三國}}, o "Tres Reinos", foi utilizáu nos títulos coreanos de los testos clásicos Samguk Sagi y Samguk Yusa, escritos dambos nel sieglu XII.
Cróniques hestóriques
Según rellaten les cróniques coreanes, los primeros raigaños de los Trés Reinos pueden atopase nel añu 57 e. C., cuando'l reinu de Saro (darréu Siella) del sureste de la península llogró autonomía de la China de la dinastía Han. Koguryŏ, mentanto, remaneció nes riberes norte y sur del ríu Yalu (Ríu Amnok en coreanu). La primer referencia al nome "Koguryŏ" nes cróniques chines provién del añu 75 e. C., como distritu local. Independizar de China nel añu 37 e. C. según les fontes coreanes.
Les cróniques coreanes rexistraron l'añu 18 e. C. como l'añu del establecimientu de Baekje. La capital atopóse de primeres cerca de lo que güei ye Seúl, darréu treslladóse al sur a Ungjin (anguaño Gongju) y darréu entá más al sur en Sabi (anguaño Buyeo). Les cróniques chines suxuren, sicasí, que Baekje foi establecíu nel sieglu IV por un xeneral de Koguryŏ.
Como los oríxenes de los trés reinos pueden fechase nel sieglu I e. C., dacuando considérase que'l periodu de los Trés Reinos cubre'l periodu enteru entendíu ente'l sieglu I e. C. y el sieglu VII de la nuesa era. Sicasí, les evidencies históricu y arqueolóxicu amuesen un cambéu fondu na naturaleza de la vida na península alredor del sieglu IV, razón pola cual la mayoría de los estudiosos como Best (2000) y Lee (1984) consideren que'l periodu de los Trés Reinos puramente dichu empezó en redol al añu 300. Antes d'entós, hai poca evidencia qu'indique una organización política sistemática percima del nivel de la ciudá estáu cercada nel sur de la península. La evidencia historiográfica indica qu'entidaes como Mahan y Jinhan teníen más poder que los entá bien primitivos reinos de Siella y Baekje, que solo apaecen como estaos menores nel San guo zhi del sieglu III. Nel sieglu IV, los trés reinos empiecen a apaecer con regularidá nes cróniques chines de la dómina.
Mientres la dinastía Han, estableciéronse comandancies pa gobernar gran parte del norte de la península coreana. Tres el final de la dinastía Han, de primeres del sieglu III, estes comandancies siguieron esistiendo mientres ciertu tiempu como estaos cuasi-independientes. La postrera en cayer, la comandancia de Lelang, foi absorbida por Koguryŏ en 313. Asina, el principiu del periodu de los Trés Reinos carauterizar pola eliminación de la influencia china y un reaxuste nes rellaciones de poder na península.
Los trés reinos compartíen un heriedu cultural similar. Créese que les sos relixones orixinales fueron de tipu chamanista, pero fueron incorporando pasu ente pasu influencies chines (en particular del confucianismu y el taoísmu). Nel sieglu IV, el budismu foi introducíu na península y espandióse con rapidez, convirtiéndose na relixón oficial de los trés reinos nun tiempu relativamente curtiu. Na (2003) argumenta que'l budismu desempeñó un papel importante al apurrir respuestes a la sociedá nuna dómina en que se taba desmoronando l'estilu de vida comunal tradicional.
Tres Reinos
Antes y mientres esti periodu, esistieron otros reinos y estaos tribales de menor tamañu, como Dongye, Gaya, Okchŏ, Puyŏ, Usen y Tamna.
Unificación
Aliada con China so la dinastía Tang, Siella conquistó Koguryŏ en 668, en conquistando Baekje en 660, entrando asina nel periodu de Siella Unificada y poniendo fin al periodu de los Trés Reinos.
Avión supersónicu
Historia
Nesti puntu la información dada a los soviéticos foi falsa, incluyendo una fórmula química pa los neumáticos que tien la consistencia de la goma de mazcar. El diseñadores del Concorde inda rin al pensar que reacción tuvieren los científicos soviéticos cuando s'enteraron del usu de goma de mazcar nos neumáticos d'un avión supersónicu. El primeru de febreru de 1965 los espíes soviéticos fueron prindaos y deportaos. Sergei Fabiew, el xefe de Aeroflot en París que siguía'l trabayu de los espíes, foi prindáu en 1977 cuando yá yera demasiáu tarde. En 1968 los soviéticos poner al día nel desarrollu del avión supersónicu de pasaxeros. El prototipu taba tempranamente llistu pa volar y foi rápido estrenáu debíu al trabayo contrarreló que fixeron los soviéticos de manera de volar primero que'l Concorde. El 31 d'avientu de 1968 foi'l so primer vuelu.
Non realizaos/proyeutos
thumb|right|Lockheed L-2000
Década del 2580 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XXVII e.C. - Sieglu XXVI e.C. - Sieglu XXV e.C.)
Omer Nishani
Omer Nishani foi un políticu albanés, presidente del so país de 1946 a 1953.
Mientres la Segunda Guerra Mundial Nishani foi un teóricu antifascista. Formó parte del Lufta Nacional Çlimtare (Llucha de Lliberación Nacional, LNC), formáu por Enver Hoxha y Abas Kupi, creáu'l 16 de setiembre de 1942 con cuenta de xunir fuercies contra los italianos, pero que yera apoderáu polos comunistes.
En mayu de 1944 Omer Nishani foi nomáu Xefe del Presidium del Conseyu de Lliberación Nacional (del cual yera presidente de facto) y Ministru d'Asuntos Esteriores. Dempués de la proclamación de la República d'Albania'l 12 de xineru de 1946, Nishani foi xefe del presidium hasta 1953. Representó a Albania mientres les negociaciones de París (1947).
Uesca
Uesca (Huesca n'español) ye una ciudá española capital de la provincia de Huesca, perteneciente a la comunidad autónoma d'Aragón. Ye capital de la comarca de la Hoya de Huesca.
Senecio filaginoides
Senecio filaginoides ye una especie de la familia de les Asteraceae
Uesca
Tien 51.117 habitantes (INE 2008), colo que ye una de les capitales de provincia con menor población n'España.
Senecio filaginoides
Carauterístiques
Esta especie, como otros integrantes del xéneru, presenta un fuerte arume productu de la presencia d'aceites esenciales. L'arumosidá ye un calter que collabora pa la so reconocencia nel campu.
Uesca
Prehistoria
Los primeros asentamientos de la ciudá daten del 4000 a. C., atopóse cerámica y xil de cronoloxía neolítica. Dempués de la revolución neolítica asitiáronse pela redolada pequeños grupos humanos. Ta documentada la esistencia d'un pobláu o campamentu, quiciabes yá de calter estable, perteneciente a la Edá del Bronce, ente'l 1800 y el 1500 a. C. Taba formáu por dellos fondos de cabañes de planta ovalada, feches de folla, madera y paya, con abondoses y variaos restos de cerámica.
Tamién tán documentades cases de piedra de planta rectangular y restos cerámicos del 400 a. C. aproximao.
Senecio filaginoides
Usos
Melecinales
Uesca
Prehistoria
thumb|230px|El nome de l'aldega Bolskan escritu en [[idioma íberu.]]
Senecio filaginoides
Observaciones
Ye una planta que coloniza rápido los suelos deterioraos pol sobrepastoréu o polos procesos eólicos.
Uesca
Prehistoria
Bolskan foi una ciudá celtíbera allugada en territoriu de los ilerxetes rellacionaos colos habitantes d'Ilerda (l'actual Lleida), nel mesmu solar qu'ocupa anguaño la ciudá. El territoriu foi ocupáu polos suessetanos primero que los romanos. Acuñó abondosa moneda, en que'l so anversu apaez el nome de la ciudá en llingua íbera y un caballeru. Ente'l sieglu II y l'I a.  C. foi la ceca que más moneda emitió de toa Hispania.
Senecio filaginoides
Taxonomía
Senecio filaginoides describióse por Augustin Pyrame de Candolle y espublizóse en Prodromus systematis naturalis regni vegetabilis 6: 413. 1837[1838]. Senecio: nome xenéricu que remanez del Llatín sĕnĕcĭo, ōnis = "vieyu", polos capítulos maduros que recuerden a les sos cabeces de pelo y barba blanques.
Uesca
Prehistoria
Dellos historiadores creen que'l pueblu ibéricu qu'ocupaba la rexón yera'l de los ilerxetes, ente qu'otros afirmen que yera'l de los suesetanos. L'idioma que falaben pue ser l'íberu o'l eusquera (el vascu ye un idioma non indoeuropéu bien distintu del llatín).
Alministración
Ayuntamientu
Senecio filaginoides
Taxonomía
filaginoides: epítetu llatín ;Sinonimia:
Sablera de La Corbera
La sablera de La Corbera atopar nel conceyu asturianu de Cuideiru y pertenez a la llocalidá española de Villademar.
Descripción
La sablera tien forma llinial, un llargor d'unos 200 m y un anchor medio d'unos 20 m. Los sos accesos son bien difíciles teniendo qu'esmucise polos cantiles, abondo verticales.
La sablera, que forma parte de la Mariña Occidental d'Asturies, ta catalogada como Paisaxe protexíu, y amás ye ZEPA y LIC.
P'aportar a esta sablera hai qu'alcontrar los pueblos más próximos que son Villademar y Cuideiru. Los accesos pueden ser per mar o a pié. Nesti últimu casu hai que travesar el pedreru del Regueru de la Cerezal» que sale del mesmu puertu de Cuideiru. Tamién puede reparase, pero de lloñe, dende un mirador qu'hai na carretera de salida de Cuideiru escontra'l oeste, xusto nel cambéu de rasante. Hai que faer el mesmu encamientu que cola so sablera vecina pel oeste, de Les Roxes. La sablera nun tien nengún serviciu y la única actividá encamentada ye la pesca submarina. Puede aprovechase esta visita pa ver el preciosu puertu marineru de Cuideiru y el Faro Punta Rebollera. Como datu peculiar hai que dicir que'l 8 de febreru de 2007 pescóse una llubina de casi 18 kg con apareyu de enmalle.
Marion Lennox
Marion Lennox ye una popular escritora de más de 60 noveles romántiques de médicos. Ella empezó a publicar en 1990. Tamién escribió noveles romántiques so otru seudónimu, Trisha David.
Abies sibirica
Descripción
Ye un árbol perenne qu'algama 30-35 m d'altor y un tueru de 0,5-1 m de diámetru con una corona cónica. La corteza ye verde-gris y nidiu con resina. Les fueyes en forma d'aguyes son de 2-3 cm de llargor y 1,5 cm d'anchu. Son de color verde claro penriba y con dos bandes gris-blanca d'estomes per debaxo. Les piñes son cilíndriques de 5-9,5 cm de llargor y 25-35 mm anchu. Les granes de 7 mm de llargor son llanzaes al disgregase el conu dempués de maurecer.
Distribución y hábitat
Ye nativa de la taiga al este del ríu Volga y en llatitú 67°40' Norte al traviés de Turkestán, nordeste Xinjiang, Mongolia y Heilongjiang. Vive en clima fríu boreal, en suelos húmedos de montes o ríos a altores de 1900-2400 msnm. Ye bien tolerante a la solombra, a les xelaes y duru, sobreviviendo a temperatures per debaxo de -50 °C. Raramente vive percima de los 200 años.
Propiedaes
Estráise aceite esencial de les sos fueyes y son usaes n'aromaterapia y n'arumes. La madera ye nidia y llixera, usándose na construcción de muebles.
Principios activos: Aceite esencial que contién: Acetatu de bornilu (25-35%), alfa-pineno (10-22%), delta3-careno (5-15%), canfeno (15-26%), pequeñes cantidaes de cineol (1-5%), limoneno (4-8%), beta-pineno (1-3%), alfa-terpineol (1-5%), y borneol (1-5%).
Taxonomía
Abies sibirica describióse por Carl Friedrich von Ledebour y espublizóse en Flora Altaica 4: 202. 1833. Abies: nome xenéricu que vien del nome llatín d'Abies alba.
sibirica: epítetu xeográficu qu'alude la so llocalización en Siberia. Hai dos variedaes:
Angres
Angres ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jeanne Lanvin
Jeanne-Marie Lanvin foi una estilista y diseñadora de moda francesa. Fundó la más antigua casa de moda parisina inda n'activu, la casa Lanvin.
Biografía
Jeanne Lanvin empezó a trabayar a la edá de 13 años na tienda de sombreros de “Madame Félix” en París. De siguío entró na sombrerería “Cordeau” que la unvió a Barcelona, pero en 1885 tornó a París, onde abrió'l so primer taller de moda na Rue du Fauborg, pa darréu abrir los so primera boutique na Rue Boissy d‘Angles en 1889. Ellí vendió les sos primeres coleiciones, qu'entá consistíen en sombreros.
Inspirada na so única fía Marquerite, Jeanne diseñó una coleición infantil. El so talentu foi reconocíu y en 1909 llanzó una coleición pa muyer. A partir d'esi momentu Lanvin ye reconocida polos sos vistíos. La so insistencia nel aséu contribuyó a la so fama. Lanvin apreciaba descomanadamente los colores, la so coleición fetiche yera l'azul Lanvin, el rosa Polignac n'honor a la so fía y el verde Velasquez. Pa caltener la exclusividad de los sos colores, fundó'l so propiu taller de tintados en Nanterre en 1923. A pesar del so amor polos colores, Jeanne aficionóse particularmente nel negru, que consideraba como color representante del “chic peracabe” y que ella usó mientres tola so vida.
La década de 1920 vivió un considerable desenvolvimientu de la casa Lanvín y en 1924 amplióse'l so ámbitu a los arumes. El primeru, My Ensin, #llanzar en 1925. Nesa fecha foi cuando Jeanne empezó a collaborar col collaborador Armand-Albert Rateau, quien se dedicó a la decoración de la so casona nel 16, rue Barber-de-Jouy, lo mesmo que de los sos boutiques. A partir d'esta collaboración, creóse la llinia de decoración d'interiores Lanvin. Rematando, vale recordar que nel añu 1926 la firma llanzó una coleición de moda pa homes. miniaturadeimagen|297x297px|Modelu de Jeanne Lanvin na Gazette du Bon Ton ([[1922).]]
Historia de la empresa
Tres la muerte de Jeanne en 1946, numberosos diseñadores siguieron desenvolviendo mientres años artículos de moda pa la casa Lanvin, Giorgio Armani (1989) y Claude Montana (1990) ente otros. Maryll Lanvin foi l'últimu miembru de la familia en diseñar pa la casa hasta l'añu 1989.
Hasta finales de los años 1980, la compañía foi propiedá de la familia. A principios de 1989, les necesidaes económiques obligaron a vender el 34% de les aiciones al Midland Bank londinense. A mediaos d'esi añu, el bancu aumentó la so participación hasta'l 40%, retirando del so cargu de diseñadora a Maryll Lanvin. El so socesor foi Claude Montana, anque tuvo menos ésitu entá. A partir del añu 1990, el fabricante de cosméticos L’Oréal empezó a mercar aiciones de la firma hasta adquirila na so totalidá. En 1993 #arrenunciar a l'alta cordura y la casa Lanvin #llindar principalmente a les llicencies comerciales y los arumes.
Uropoda similiargasiformis
Uropoda similiargasiformis ye una especie d'arácnidu del orde Mesostigmata de la familia Uropodidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase la República Democrática d'El Congu.
Suecia-Finlandia
Suecia-Finlandia (Ruotsi-Suomi, Sverige-Finland) ye un antiguu términu historiográficu finlandés que se refier al Reinu de Suecia nel periodu que va dende la Unión de Kalmar a les guerres napoleóniques, qu'abarca los sieglos XIV al sieglu XVIII. En 1809 el reinu estremóse y la metá oriental llegó a constituyir el Gran Ducáu de Finlandia, n'unión personal col Imperiu rusu. El términu foi acuñáu polos historiadores nacionalistes finlandeses mientres la década de 1920, pero dende entós foi esaniciáu de la historiografía profesional por cuenta de la so imprecisión. Dacuando inda s'utiliza na fala cotidiana finlandesa.
Anque'l términu ye bastante didácticu, por casu cuando s'utiliza xunto colos términos de Dinamarca-Noruega o Suecia-Noruega, ye un error porque a partir de la Edá Media hasta 1809 lo que güei ye Finlandia yera parte integrante del reinu suecu. Mientres esi periodu Finlandia foi considerada como una de les cuatro tierres sueques, llamándose entós Österland. Estremar de Götaland y Svealand, yá que neses rexones el suecu yera la llingua mayoritaria, pero non de Norrland pos nesta parte del reinu'l suecu nun yera la llingua más falada, sacante delles árees a lo llargo de la mariña y ente la nobleza y les clases altes urbanes. Mientres el periodu imperial, Suecia-Finlandia foi idéntica a la Suecia verdadera, mientres les posesiones d'ultramar constituyíen los dominios de Suecia. Sicasí, la distinción conceptual ente Suecia y Finlandia faíase dacuando yá mientres el gobiernu de Suecia. Por casu, en dellos documentos del sieglu XVI, Gustavo Vasa de xemes en cuando utilizaba les frases les ciudaes de Suecia y Finlandia y les ciudaes de Finlandia y les ciudaes de Suecia, lo qu'implica que los dos entidaes nun yeren idéntiques. Nesti contestu, "Finlandia", sicasí xeneralmente refierse a les provincies históriques de Finlandia xenuina y Satakunta, non a Häme o Carelia.
San Salvador (dixebra)
Col nome de San Salvador podemos referinos a:
Annay (Pas-de-Calais)
Annay ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Década del 2590 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XXVII e.C. - Sieglu XXVI e.C. - Sieglu XXV e.C.)
Loropéni
Loropéni ye una villa del sur de Burkina Fasu, ye la capital de departamentu homónimu, al oeste de la provincia de Poni, y la ciudá de Gaoua.
Patrimoniu de la Humanidá
Trátase de la meyor caltenida de los diez fortaleces que cunta la rexón, asitiaes na rexón fonteriza con Togu y Ghana. Construyíes hai más de mil años, abandonaes y reocupadas polos Lohron o Koulango que controlaba la estracción y el tresformamientu del oru na rexón, nel so apoxéu, de los sieglos XIV al XVI. Fueron abandonaes nel sieglu XIX.
Trátase d'unes parés de bloques de piedra colorada, ensin talla, y de morrillos de laterita que s'alcen hasta seis metros d'altor. Nun esiste nenguna certidume tocantes al so constructor.
Vivienne Westwood
Vivienne Isabel Swire, conocida como Vivienne Westwood, foi una diseñadora de moda británica considerada como la principal responsable de la estética acomuñada col punk y el New Wave.
Westwood, como compañera de Malcolm McLaren y dueña de la boutique SEX, tuvo direutamente arreyada cola banda Sex Pistols y el surdimientu del movimientu punk nel Reinu Xuníu.
Biografía
Mientres la so adolescencia Westwood estudió nel Harrow School of Art y el Trent Park College y dio clases nuna escuela primaria del norte de Londres. Col tiempu, #casar con Derek Westwood y tuvo un fíu, Ben, perdurando'l matrimoniu hasta que Vivienne conoció a Malcolm McLaren, futuru mánager de los Sex Pistols. La pareya tuvo un fíu, Joseph, ya inauguró en 1971 el llocal de ropa Let it Rock (depués renombráu SEX) onde la diseñadora empezó a exhibir los sos diseños estravagantes.
La estética punk empezó depués del primer recital de los Sex Pistols onde la banda usó diseños de la pareya qu'incluyíen, o incluyeron depués, elementos fetichistes, anfileres de gabitu (tomaos de la estética de Richard Hell, una personalidá importante na escena punk neoyorquina), cadenes, navayes d'afaitar y el característicu pelo en punta, ente otros. La inclusión d'elementos del diseñu tradicional británicu contribuyó a formar la imaxe chocante, polémica y antisocial del punk.
Haxhi Lleshi
Haxhi Lleshi foi un militar y políticu albanés, Presidente d'Albania de 1953 a 1982.
Al acabar la guerra foi ministru d'interior de 1944 a 1946, hasta qu'en 1953 foi nomáu Presidente d'Albania en sustitución d'Omer Nishani. A pesar de que yera consideráu unu de los trés homes más poderosos d'Albania, el so cargu yera protocolariu y, ello ye que yera una marioneta en manes d'Enver Hoxha, quien-y destituyó en 1982.
Lluisa Fernanda de Borbón
María Lluisa Fernanda de Borbón y Borbón foi infanta d'España dende la so nacencia y duquesa de Montpensier por matrimoniu.
Familia
miniaturadeimagen|Luisa Fernanda de Borbón, por Federico de Madrazo y Küntz La infanta Luisa Fernanda yera la segunda y última fía del rei Fernandu VII y de la so esposa, la reina María Cristina. Nació nel Palaciu Real de Madrid. Yera nieta per vía paterna de Carlos IV d'España y María Lluisa de Parma, y per vía materna del rei Francisco I de les Dos Sicilies y la so esposa, María Isabel de Borbón, tamién infanta d'España.
Matrimoniu
La hermana mayor de la infanta Luisa Fernanda, Isabel II d'España, foi comprometida col so primu'l duque de Cádiz. Pensando que la reina nun tendría herederos, el rei Lluis Felipe I de Francia entamó que los sos nietos fueren reis d'España, por ello la infanta casóse en Madrid el 10 d'ochobre de 1846 con Antonio d'Orleans (1824-1890), duque de Montpensier y fíu del rei Lluis Felipe, nuna boda doble ónde tamién se casaron los reis. Isabel II, concedió al so cuñáu'l títulu d'infante d'España. Los duques de Montepensier treslladáronse primero a París y más tarde estableciéronse en Sevilla.