cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Celtis australis
Hábitat
Habita en ribayos, fasteres y nes bandes más alloñaes de riberes de ríos y regueros, siendo citáu como especie de los montes de vega mistos mediterráneos, alamees hidrófiles y llameres, siempres de climes acaldaos. Nun suel formar bosquetes, apaeciendo xeneralmente aislláu sobre suelos sueltos y frescos, inclusive cascayosos, independientemente de la so naturaleza caliar o xiliza.
Distribución
Nativu de la Cuenca Mediterránea y Europa central, hasta altes llatitúes. Naturalizáu y/o cultiváu nel restu del mundu.
Ta bien estendíu na rexón mediterránea y el suroeste d'Asia, emplegándose con frecuencia como árbol ornamental en parques y xardinos, y n'alliniación de cais pola so tolerancia a la contaminación. Usóse tradicionalmente, por cuenta de la bona rellación peso-resistencia que tien la so madera, pa faer ciertes ferramientes agropecuaries como garabatos, forques y los sos raigaños pa ellaborar pipes pa fumar.
N'España ye relativamente frecuente en tola aguada mediterránea, Andalucía y Estremadura, y menos abondosa en Castiella-La Mancha y Aragón, apaeciendo en Madrid nes vegues del sureste, y en Castiella y Lleón, en gargüelos de la cara Sur de Gredos y nos Apuertes del Duero.
Ecoloxía
Reproduzse tantu por grana como por estaquilla, y la so capacidá pa establecese sobre suelos cascayosos fai-y bien útil en trabayos de restauración y suxeción de terrenes degradaos. D'él alimenten les canesbes del lepidópteru Hestina persimilis. Ye una especie de gran llonxevidá, pudiendo vivir hasta 600 años.
Propiedad
Principio activos: contién taníns, mucílagos.
Indicaciones: úsense les fueyes como astrinxente, antidiarreico y antihemorrágico. El fervinchu de los sos frutos verdes y de les sos fueyes utilízase tamién como remediu de la disentería y como regulador del fluxu menstrual de les muyeres. Recoyer en xunu cuando los frutos tán inda inmaduros.
Otros usos: Los frutos, comestibles, pueden usase pa preparar mermelaes. La madera, apreciada pa trabayos de torniamientu, usar pa faer fustes y llátigos. La corteza y los raigaños tienen una esencia, usada como colorante mariellu pa tintar la seda.
Castellón de la Plana
La Mare de Deu del Lledó (lodón) ye la patrona de Castellón de la Plana, onde hai una basílica col so nome, una y bones la virxe que nella mora foi atopada (según cuenta la tradición) ente unos "Lledoners" (Denom. en valencianu de lodón) pol "Llaurador" (Denom. en valencianu de Llabrador) Perot de Granyana.
Madrid
La llocalidá de Torrelodones recibe'l so nome de la Torre de los almeces o de los lodones, figurando esti árbol nel so escudu. Dellos autores apunten a que l'árbol del escudu de Madrid podría ser tamién un lodón, y non un yérbadu. Nel Catálago d'Árboles Singulares de la Comunidá de Madrid alcuéntrase incluyíu un lodón de 25 m d'altor, otros tantos de diámetru de copa, y cuasi 4 m de perímetru de tueru, asitiáu nel Paséu del Prado de la capital.
Lotófagos
Mientres el so regresu de Troya, les naves de Odiseo y los sos homes fueron esviaes pol vientu, que les llevó hasta la tierra de los lotófagos o comedores de lotu. Dellos estudiosos piensen que'l lotu podría ser la almecina, el frutu del lodón.
Taxonomía
Celtis australis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1043. 1753. Númberu de cromosomes de Celtis australis (Fam. Ulmaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=20
Celtis: nome xenéricu que deriva de céltis f. – lat. celt(h)is = en Pliniu'l Vieyu, ye'l nome que recibía n'África el "lotus", que pa dellos glosadores ye'l azufaifo (Ziziphus jujuba Mill., ramnacees) y p'otros el lodón (Celtis australis L.)
australis: epítetu llatín que significa "del sur".
Parentescu
El parentescu ye'l venceyu qu'esiste ente dos persones por consanguinidá, afinidá, adopción, matrimoniu o otra rellación estable d'afectividá análoga a ésta.
Conceutu
En sentíu estrictu, ye'l venceyu que xune a les persones que baxen unes d'otres o que tienen un ascendiente común, esto ye, que se topen xuníes por una comunidá de sangre. En sentíu ampliu, parentescu ye la rellación o unión de delles persones por virtú de la naturaleza o la llei. En particular, puede señalase que'l parentescu común
Formes de parentescu
El parentescu ente dos persones puede producise de trés formes distintos:
Parentescu de consanguinidá
El parentescu de consanguinidá ye la rellación qu'esiste ente les persones xuníes por un venceyu de sangre, esto ye, que tienen siquier un ancestru de mancomún. La proximidá nel parentescu por consanguinidá determinar pol númberu de xeneraciones que dixebren a los dos parientes, y mídese en grado, correspondiendo cada grau a la separación ente una persona y les sos padres o fíos.
Estos venceyos de parentescu consanguíneu entamar en linia de parentescu, formaes por una serie consecutiva de graos, ente les que pueden estremase: Llinia recta descendente: lliga al ancestru colos que baxen socesivamente d'él de manera direuta: fíos, nietos, bisnietos, tataranietos, * Llinia colateral: la serie de graos esistente ente persones que tienen un ascendiente común, ensin baxar una de la otra: hermanos, tíos, primos...
Esto alcuéntrase reguláu nos artículos 915 a 918 del Códigu civil español, nel artículu 27 del Códigu civil chilenu, nos artículos 190 a 198 del Códigu civil guatemalianu y nos artículos 37 a 39 del Códigu Civil venezolanu.
Parentescu d'afinidá
L'afinidá ye'l venceyu que s'establez ente un cónyuge y los parientes consanguíneos del otru, o bien, recíprocamente, ente una persona y los cónyuges de los sos parientes consanguíneos. El grau y la llinia de l'afinidá determinar según el grau y la llinia de la consanguinidá. Esto ye, una persona ye pariente por afinidá de tolos parientes consanguíneos del so cónyuge na mesma llinia y grau qu'esti lo ye d'ellos por consanguinidá. Recíprocamente, los cónyuges de los parientes consanguíneos d'una persona son parientes por afinidá d'esta na mesma llinia y grau que'l pariente consanguíneu del que son cónyuges.
La rellación esistente ente un grupu de parientes consanguíneos y los parientes consanguíneos del cónyuge d'unu d'ellos, que podría denominase «doble afinidá» (por casu, la rellación esistente ente los consuegros o los concuñaos o concuños, nun xenera parentescu nel Derechu hispanu. Esto ye, el matrimoniu nun crea parentescu ente los consanguíneos d'unu de los cónyuges y los del otru.
Tamién esiste'l términu «contrapariente», que significa "pariente de parientes": 'Nun ye primu direutu mio; ye un contrapariente porque ye primu del mio cuñáu.'
Parentescu civil
Ente los romanos conocíase como agnatio al venceyu puramente civil esistente ente persones suxetes a una mesma patria potestá, fueren o non descendientes de quien la ostentaba. La naturaleza d'esti venceyu nun moraba nel sangre, sinón nel poder.
L'adopción tamién crea un tipu especial de parentescu, llamáu «parentescu civil» o «parentescu per adopción», ente l'adoptáu y el adoptante, según ente l'adoptáu y la familia del adoptante. Polo xeneral, el parentescu ente un adoptáu y la so familia adoptante considérase esautamente igual que'l d'un miembru familiar d'orixe consanguíneu.
Graos de parentescu
Estos son los grado de parentescu: cónyuges suegros cuñaos
Efeutos de parentescu
Sirve p'ampliar la esfera de derechos ente parientes.
Derechos que deriven del parentescu
Los principales derechos que deriven del parentescu son: la pensión alimenticia, la patria potestá y la heriedu.
Obligaciones que nacen del parentescu
La pensión alimenticia, nel so aspeutu pasivu; el respetu y la considerancia que los descendientes deben a los sos ascendientes, y la tutela lexítima.
Incapacidaes que deriven del parentescu
La incapacidá pa contraer matrimoniu ente parientes cercanos; la prohibición qu'impon la llei, en determinaos casos, pa sirvir como testigos, en xuiciu, a un pariente, y l'incapacidá pa ocupar determinaos cargos de l'alministración pública, cuando un aspirante a dichos cargos yá ocupa otros dientro de la mesma alministración.
La obligación alimenticia. Ente les obligaciones derivaes del parentescu figura, de manera preeminente, la obligación alimenticia, que ye recíproca, pos el que la cumple tien, de la mesma, el derechu d'esixila (Artículu 301 del Códigu Civil). En virtú d'esta obligación, el deldor tien de procurar al acreedor tolos medios necesarios por que ésti nun escareza d'alimentos, habitación, medicines, educación, etcétera, esto ye, lo necesario pa vivir decorosamente.
Bioloxía evolutiva
N'evolución, parentescu significa parentescu evolutivu, esto ye, dos taxones rellacionaos filoxenéticamente.
Saint-Martin-en-Vercors
Saint-Martin-en-Vercors ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Troisfontaines
Troisfontaines ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Base Aérea de Beja
La Base Aérea de Beja Base Aérea de Beja, ye una base aéra asitiada a pocos quilómetros del conceyu de Beja, nel distritu de Beja (Alentejo, Portugal). Recibe la denominación oficial de Base Aérea Nᵘ1 (Base Aérea Nᵘ11, BA11) siendo una de les más importantes bases aérees de la Fuercia Aérea Portuguesa. Esta base creóse'l 21 d'ochobre de 1964, orixinalmente como una instalación d'entrenamientu pa la Luftwaffe, por cuenta de les llimitaciones del espaciu aereu en Alemaña Occidental.
Platalea regia
Platalea regia ye una especie d'ave pelecaniforme de la familia Threskiornithidae que s'atopa en diverses zones de Nueva Guinea, Australia ya Indonesia. Nun se reconocen subespecies.
Tamién se rexistró como vagamundu en Nueva Caledonia. La Platalea regia vive en güelgues y aliméntase de crustáceos, pexes y pequeños inseutos barriendo'l so picu de llau a llau. Siempres vuela cola cabeza estendida. Llargamente distribuyida na so amplia gama, la espátula real evalúase como Esmolición menor na Llista Colorada d'Especies Amenaciaes de la UICN.
Lamborghini Gallardo
El Lamborghini Gallardo ye un modelu superdeportivu del fabricante italianu d'autos de luxu Lamborghini, tien un bastidor d'aluminiu del mesmu estilu de los Audi A2 y Audi A8. El pesu averáu, tomando'l depósitu llenu y con un conductor de 80 kg dientro, ye de 1546 kg. Fabricose nes instalaciones de Lamborghini en Sant'Agata Bolognese (Italia), y el so nome provién d'una ganadería de toros del sieglu XIII. Fabricose ente 2003 a 2013, siendo'l modelu más vendíu de la firma italiana con 14 022 unidaes. El 25 de payares de 2013 salió'l postreru gayardu producíu, pa dar empiezu nel 2014 al so socesor, el Lamborghini Huracán.
Carrocería
El diseñu d'esti deportivu empezó nel añu 2000 con una propuesta de Italdesign Giugiaro desenvuelta pel Centru d'Estilu de Lamborghini. La forma estrecha del Gallardo ye una carauterística cada vez más común na marca y la carrocería ta fecha d'aluminiu. Vien con un alerón traseru que se llevanta al algamar una alta velocidá, pero nun tien tomes d'aire dinámicu como l'Esperteyu. Tomes d'aire delanteru son para'l radiador, y una de les llaterales pa l'aceite. Tien espeyos retrovisores plegables por cuenta del anchor. Les sos plantes tienen cinco furos circulares combinaos con cinco brazos rectos.
Per dientro tien calefaición, retrovisor d'escurecimientu interior, airbags fronteros y llaterales y barres de proteición nes puertes.
Motor
Tien un motor de diez cilindros fabricáu n'aluminiu, con un ángulu de V de 90º. El cigoñal ta descentráu en 18º, quedando a 72º, pa ameyorar l'orde d'encendíu. Amás al ser más pronunciáu'l motor ye más baxu, amás de baxar tamién el centru de gravedá. Mide 4961 cm³, polo que la velocidá media del pistón llega a casi 25 m/s a 2800 rpm. La culata tien doble árbol de lleves movíos por cadena y cuatro válvules per cilindru. L'encendíu ye de tipu direutu, con una bobina pa cada cilindru. La distribución ye variable continua na almisión y l'escape; mientres mayor ye'l réxime, el momentu d'apertura de l'almisión ye más avanzáu. Númberu de marches 6.
Amás cunta con un colector d'almisión de llargor variable, llargu en réxime baxu y curtiu en réxime altu. L'escape ye de tipu 5 en 1. La lubricación ye al traviés d'un cárter secu, un radiador pal llubrificante del motor y otru pal cambéu. Precisa 2,5 llitros de llubrificante pal motor y 2 llitros de refrigerante.
Algama una potencia de 500 CV (368 kW) a 2800 rpm. El par máximu ye 510 Nm a 2500 rpm, un réxime baxu teniendo en cuenta que ye un motor que pue algamar los 2800 rpm en primer ye dicir pue algamar los 15 quilómetros en solo'l primer cambéu. Da 408 Nm a 1500 rpm y conserva 449 Nm a réxime de potencia máxima. Algama 1291 kPa de presión media efectiva.
Tresmisión
El Gallardo nun tien control electrónicu de la tracción nes dos exes, pero delantre lleva un dispositivu electrónicu que reemplaza al autoblocante por aciu frenáu selectivu de les ruedes delanteres, integráu nel control d'estabilidá. Sicasí detrás vien con autoblocante mecánicu de discu con una rellación de par de 4,5 a 1. Tien caxa de cambeos manual de seis velocidaes, pero vien con una variante automatizada denominada y-gear, con mandos secuenciales integraos nel volante. Tien dellos programes de control: sport, normal, automáticu y de baxa adherencia.
La rellación ente rixidez (cimera a 23.000 Nm/grau) y pesu ye bastante bona. El depósitu dexa un máximu de 90 llitros, polo que podría pesar alredor de 68 kg tando llenu, pesu que recayería sobro la exa trasera, lo que daría un pesu d'alredor de 1500 kg tomando como conductor mediu una persona que pese 75 kg. Les suspensiones son de paralelogramu deformable nes dos exes. Tien muelles helicoidales y amortiguadores variables Koni del tipu Frequency Selective Damping.
Los discos delanteros son de 365 mm con pinces Brembo d'ocho pistones, y los traseros de 335, con pinces de cuatro pistones. Les sos ruedes son Pirelli Pzero. Los neumáticos delanteros son 235/35 ZR con plantes de 8,5 x 19 pulgaes, y los traseros lleven 295/30 ZR en 11 x 19".
Futuru
L'añu 2013, Lamborghini saca del mercáu al Gallardo, pa empezar a fabricar un socesor. Especulose col nome "Cabrera", pero'l 20 d'avientu presento col nome Huracán.
Amás, la marca aseguró que va dexar de fabricar definitivamente autos con tresmisión mecánica o manual, al igual que munchos de los sos competidores, como Ferrari.
Hidetoshi Wakui
Hidetoshi Wakui (和久井 秀俊; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Ríu Aras
El ríu Aras (en turcu:Aras; en kurdu:Aras o Araz ), tamién trescritu como Araks (Արաքս), Yeraskh (n'armeniu clásicu, Երասխ), Rakhsi (en vieyu xeorxanu, რახსი), Arax, Araxi, Araxes (Αράξης), o Araz (Araz), ye un llargu ríu asiáticu de los montes del Altiplanu Armeniu (conocíu tamién como'l Pandu Armenia), el principal afluente del Kurá, que desagua nel mar Caspiu. Escurre nel so cursu altu por Turquía, depués ye frontera ente Turquía, Armenia, Irán y Azerbaixán, onde finalmente s'enfusa.
Tien una llargor de —que lo asitien ente los 90 ríos más llargos d'Asia— y drena una amplia cuenca del Cáucasu Menor de, mayor que países como Corea del Sur, Hungría o Portugal.
El ríu nun pasa per importantes ciudaes, siendo les más poblaes les turques de Horasan y Kağızman, l'armenia Artashat , les azeríes Najicheván  y Julfa , la iranina Parsabad  y nuevamente les azeríes İla mioşli  y Sabirabad. Sicasí, nel so valle y non lloñe del ríu ta la capital azerí y la capital provincial turca, Iğdır.
El valle del ríu ye una de les históriques víes d'accesu a Armenia y tuvo ocupáu dende tiempos prehistóricos. Agora'l ríu traviesa zones de conflictos políticos recién —Guerra de Nagorno Karabaj (1988-1994)—, y les fronteres ente Armenia y Turquía y Azerbaixán permanecen zarraes.
Gran parte del so cursu medio ta protexíu, tanto n'Armenia como Azerbaixán ya Irán.
Historia
Na tradición armenia, el ríu lleva'l nome d'Arast, un bisnietu del llexendariu patriarca armeniu Haik. (ver Erasx pa la etimoloxía.) El nome foi más tarde helenizado a Araxes y foi aplicáu a la cultura Kurá-Araxes, un pueblu prehistóricu que la so civilización florió nos valles del Kurá y del Aras.
L'historiador griegu Heródoto (484-425 e.C.) paez confundir trés ríos Araxes:
El ríu tamién se menta nel últimu capítulu VIII de la Eneida de Virgilio, como «enoxáu cola ponte», una y bones los romanos construyeron una ponte sobro él, pol que depués conquistaron.
Saint-Martin-le-Colonel
Saint-Martin-le-Colonel ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Ríu Aras
Historia
Tamién dalgunos acomuñaron el ríu Aras colos ensin identificar Gihon (Guijón) y Pisón, ríos mentaos nel segundu capítulu del Xénesis bíblicu.
Na historia moderna, l'Aras ganó importancia como frontera políticu-xeográfica. Nos trataos de Gulistán (1813) y de Turkmenchay (1828) que siguieron a les dos guerres rusu-perses del sieglu XIX, el cursu del Aras foi escoyíu como llende territorial ente l'Imperiu persa y l'Imperiu Rusu, cuando'l primeru viose obligáu a vencer irrevocablemente tolos territorios caucásicos a Rusia. Irán y la Xunión Soviética construyeron en 1964-1971 una presa conxuntamente sobro'l ríu na zona enagües embaxo de la ciudá iranina de Poldasht, creando'l banzáu d'Aras (güei de Najicheván).
La rexón de Najicheván formaba parte de la República d'Armenia, anque tenía una importante población turcófona. Los turcos ocupar a mediaos de 1918. El beneficiáu de la midida foi'l gobiernu d'Azerbaixán en Gandja, aliáu a los turcos, pos gracies a la so influencia sobro los sos compatriotes el territoriu entraba sol so control. Tres la retirada turca, los azerís proclamaron na rexón de Najicheván la República d'Araks», so la direición de Jafarkuli-Khan. La república usó la bandera del Musavat. Pero en xunu de 1919 los británicos esplegar na zona y los armenios repunxeron la rexón.
Mientres la Guerra Fría, dellos comunistes iraninos escaparon a la URSS usando esti ríu. Tamién Samad Behrangi, un autor iranín de llibros pa neños, afogar nel ríu Aras.
Saint-Martin-le-Colonel
Tien una población de y una superficie de  km².
Ríu Aras
Cursu en Turquía
left|thumb|200px|Vista del [[monte Palandöken, en que la so vertiente noroeste naz l'Aras.]]
Márcio Melo
thumb|180px|Márcio de Sousa Melo ente Aurélio Llira y Augusto Rademaker, en 1969.
Márcio de Sousa Melo foi un militar brasilanu, qu'algamó la xerarquía de Mariscal perteneciendo a la Fuercia Aérea Brasilana.
Ríu Aras
Cursu en Turquía
El ríu Aras naz na parte oriental de Turquía, na provincia d'Erzurum, al sur de la mesma capital provincial Erzurum ( en 2012), na aguada noroeste del monte Palandöken, un monte de na qu'hai una estación d'esquí na que se celebró la Universiada d'Iviernu 2011.
L'Aras como tal, naz na pequeña llocalidá de Kayaboğaz, a unes d'altitú, de la confluencia de los regueros Tavsan y Kayaboğaz, que nacen a más de. Empónse de volao en direición noroeste hasta llegar a otra pequeña llocalidá, Toptepe, onde vira escontra l'este, pasando por Abonunkomu, onde recibe al so primer afluente, el pequeñu regueru de Kaplica, de daqué más de 20 km. Sigue depués por Erence y recibe dempués, pela esquierda, al Kızılgeçit Deresi. Sigue escontra l'este pasando cerca de Çevirme, onde'l valle enánchase y el ríu tien un cursu d'llanura, con meandros amplios, pequeñes islles arenoses y brazos abandonaos. Depués vuélvese más al norte, hasta llegar a Yáğan y, al poco, a la capital de distritu Köprüköy ( en 2010), onde recibe pela esquierda al Hasankale Çayı. Equí'l ríu vira escontra l'este y va dir acompañáu per una importante vía rodada, la E-80 y pela vía de ferrocarril que llega dende Erzurum y va a Kars. Pasa frente a Horasan ( en 2012) (onde'l tren abandona'l valle pa siguir escontra'l noroeste) y en recibiendo al pequeñu regueru de Saat Deresi, entra na provincia de Kars, onde algama aína la pequeña llocalidá de Karakurt Bucağı. En siendo la llende septentrional d'un área protexida provincial, sigue pela pequeñu ciudá de Kağızman ( en 2010), alcontrada na cola del banzáu de Karakurt Bucağı. Vuelve depués a atopar otra zona embalsada, de bien poco profundindad, la de Tomruktaş Köyü.
Márcio Melo
Biografía
Foi unu de los miembros da xunta militar que presidió Brasil por 60 díes, del 31 d'agostu al 30 d'ochobre de 1969.
Ríu Aras
Cursu en Turquía
En Gül Dinlenme Tesisi, na confluencia col pequeñu regueru Beruj Deresi, el so cursu pasa a ser límiteadministrativo, condición límitrofe que nun va perder hasta'l so tramu final. Va Ser nesti primer tramu la llende provincial ente la provincia de Kars (Norte) y la provincia d'Iğdır (Sur). Sigue la so meyora hasta recibir pela esquierda, llegando del norte, al ríu Akhurian, nel puntu en que'l ríu convertir en llende internacional, frente a dos pequeñes llocalidaes armenies, Bagaran ( en 2009) y Yervandashat ( en 2009).
Márcio Melo
Biografía
Siguió como ministru d'Aeronáutica, como miembru de la xunta militar, del 31 d'agostu al 30 d'ochobre de 1969, calteniendo'l cargu na presidencia d'Emílio Garrastazu Médici, del 30 d'ochobre de 1969 al 29 de payares de 1971.
El so invistidura nun foi asitiada na acta institucional, escareciendo d'un rexistru nella.
Ríu Aras
Frontera armeniu-turca
left|thumb|200px|El ríu frente a la moderna llocalidá armenia de Yervandashat. right|thumb|250px|Les cuenques hidrográfiques armenies, más de la metá al traviés del Aras. left|thumb|200px|El [[monte Ararat y el Pequeñu Ararat vistos dende Yereván, apoderando'l valle del Aras.]] A partir d'equí'l ríu marca la frontera ente Armenia —provincia d'Armavir—, al norte, y Turquía —provincia d'Iğdır—, al sur. El ríu sigue agües embaxo en direición este y sale llueu de la zona montascosa, entrando nun ampliu valle, apoderáu pola pimpana y alloñada presencia del gran monte Ararat. Ye una vega alcontrada a una altitú más baxa que la mayoría de les provincies del este de Turquía, con un clima continental fríu semiárido, con branos calorosos y secos ya iviernos fríos y nevaos. Ta cultivada a entrambos llaos de la frontera y produz mazanes, tomates, pepinos, duraznos, peres, remolacha azucrera, sandíes y melones, anque los sos productos más afamaos son l'algodón y los albaricoques. L'Aras pasa cerca de les llocalidaes armenies de Janfida ( en 2009 ), Pshatavan, Margara , Vardanashen ( en 2009), y depués les ximielgues Araks, frente a la turca Koçkıran ( en 2000). Nesti tramu l'Aras pasa a menos de 10 km de la capital provincial turca Iğdır ( en 2012). Pel llau armeniu'l ríu enfusar na provincia d'Ararat y sigue la so meyora pasando frente a delles ciudaes emplazadas a entrambos llaos del so cursu: l'armenia Ranchpar y les turques Kerimbeyli y Yukarıçiftlik. Nel llau armeniu, l'Aras recibe pela esquierda trés ríos casi nel mesmu sitiu: al Metsamor-Kasakh (más de ); al Hrazdan —que llega dende la cercana (a menos de 20 km) capital nacional, Yereván ( en 2011) y que naz nel llagu Sevan—; y al pequeñu Azat.
Márcio Melo
Biografía
Como ministru d'Aeronáutica asumió la xefatura del gobiernu amparáu pol Acta institucional nᵘ12/1969, debíu a la torga temporal del presidente brasilanu.
Historial de serviciu
Ingresó a encomalo aérea'l 31 de marzu de 1925; xubió a Aspirante a oficial el 20 de xineru de 1928; a Segundu Teniente el 9 d'agostu de 1928; a Primer Teniente el 14 d'agostu de 1930; a Capitán el 16 de xunu de 1933; a Mayor el 7 de setiembre de 1938; a Teniente Coronel el 20 d'avientu de 1941; a Coronel el 1 de payares de 1946; a Brigadier el 10 d'abril de 1954; a Brigadier Mayor el 22 d'abril de 1961.
Ríu Aras
Frontera armeniu-turca
L'Aras volver escontra'l sureste y empieza nel llau armeniu una llarga vega altamente cultivada, d'unos 60 km de llargor, presidida al fondu pol Ararat y el pequeñu Ararat. Nesti tramu asocédense casi ensin discontinuidá un rosariu de llocalidaes: Mkhchyan, Azatavan , Baghramyan , Dalar , Mrgavan , la capital provincial Artashat ( en 2011), Taperakan Pokr Vedi  —onde recibe al curtiu ríu Vedi —, Aralez , Vosketap , les dos Ararat (pueblu)  y Ararat (ciudá) , Surenavan  y Armash.
Frontera azerí-turca y azerí-iranina
left|thumb|200px|La capital de [[Najicheván, y al fondu'l banzáu homónimu.]] right|thumb|250px|Mapa de Najicheván en dómina soviética. left|thumb|200px|Vista del ríu Aras, cerca de Julfa-Iran (izqda: Irán - derecha: Nakhichevan) (marzu 2006). De siguío el ríu ye frontera, de volao (menos de 20 km), ente la República d'Azerbaixán —el exclave de la República Autónoma de Najicheván— (NE) y Turquía —entá la provincia d'Iğdır— (SO). N'Azerbaixán, tola zona próxima al ríu ta incluyida en Santuariu Natural Estatal Arazboyu, un área establecida en 1993 que salvaguarda
Dempués, en recibiendo pela derecha al pequeñu regueru Karasu Çayı, el so cursu pasa a señalar la frontera ente Azerbaixán —sigue na república Autónoma de Najicheván, pasando socesivamente por seis de los sos siete raiones: Sadarak, Sharur, Kangarli, Babek, Julfa y Ordubad— (NE) y Van Dir —provincia d'Azerbaixán Occidental— (NON).
Entra l'Aras nuna zona semidesértica y sigue escontra'l sureste, algamando aína la pequeña llocalidá azerí de Ərəbyenigicə —onde recibe, pela esquierda y llegando dende Armenia, al ríu Arpa — y depués a la iranina Poldasht ), onde recibe al ríu Zangmar.
Depués llega a lo cabero del banzáu de Najicheván (antes conocíu como banzáu d'Araxes), con más de de llargor y un área de. El banzáu foi construyíu na dómina soviética (1964-1971), levántándose una presa de 40 m qu'alluga una casa de máquines con una potencia instalada de solu 44 MW. Na ribera esquierda del banzáu recibe al ríu que-y da nome, el ríu Najicheván, en que la so confluencia ta la pequeña ciudá de Babək ( en 2010 ), la capital del homónimu raión. Casi al llau de Babək ta Najicheván, la capital de la república homónima, una histórica capital del Kanato de Najicheván (1747-1828) de qu'agora se convirtió na ciudá más poblada d'esta zona greba.
Dexada tras la presa'l ríu sigue escontra'l sureste y vuelve entrar n'otra zona montascosa, escurriendo por un valle más zarráu y tropezosu, con munches árees protexíes, nel que na so meyora va dir acompañáu a entrambos llaos de la frontera per víes rodaes y pol ferrocarril na marxe esquierda, parte de la llinia inaugurada en 1908, Erevan-Julfa que conectaba con Irán y qu'agora nun ta en serviciu.
Nel llau iranín, el ríu ye la llende del Área protexida de Marakan —un área establecida en 1967 que protexe — y en metá del área, pel llau iranín, entra na provincia d'Azerbaixán Oriental. Depués el ríu va ser la llende del abellugu de vida selvaxe Kiamaky, otra área establecida en 1975 con De la mesma, un curtiu tramu azerí ye la llende meridional del Santuariu Natural Estatal Ordubad, un área designada en 1969 que salvaguarda. El ríu llega llueu a les pequeñes llocalidaes azerís de Gülüstan ( en 2000)—onde recibe al ríu Əlincəçay— y Julfa, frente a la iranina Jolfa , coneutaes dambes por dos pontes y con una conexón ferroviariu agora ensin serviciu. Sigue l'Aras pel llau iranín siendo la llende del parque nacional Kantal, nun tramu nel que nel llau azerí algama Yaycı —onde recibe al ríu Karadere—, Azadkənd  —onde recibe al ríu Gilanchay—, Dəstə  —onde recibe al ríu Vanadchay— y Kotam.
Frontera armeniu-iranina y azerí-iranina
left|thumb|200px|Meghri, una ciudá armenia na frontera armeniu-iranina left|thumb|200px|Les [[pontes de Khodaafarin|pontes de piedra de Khodaafarin delantre de la presa de Khoda Afarin.]] El ríu pasa a ser frontera nuevamente d'Armenia, esta vegada na provincia de Syunik' con Irán. Na parte armenia'l ríu ye en parte llende de dos parques nacionales: primero, nun curtiu tramu, el azerí parque nacional de Zangezur, establecíu en 2003 y ampliáu en 2009, con, que protexe los montes Zangezur, onde podría vivir dalgún exemplar del casi estinguíu lleopardu d'Anatolia (Panthera pardus tulliana), amás de munches especies en peligru d'estinción; depués el parque nacional d'Arevik, un parque nacional armeniu establecíu en 2009 (el más recién del país), con , que protexe la otra aguada del mesmu cordal y toles fasteres qu'arramen al ríu Aras nesti tramu fronterizu. El parque quier caltener l'área na que vive'l lleopardu de Persia (Panthera pardus saxicolor), y cuenta con una amplia variedá de redolaes, incluyendo montes d'enebru, praos alpinos, ambientes de monte y semidesiertos. Tamién viven na zona animales vertebraos típicos del Cáucasu, como'l bezoar (Capra aegagrus), el muflón armeniu (Ovis orientalis gmelini), el osu pardu siriu (Ursus arctos syriacus) y aves como'l tetraogallo del Caspiu (Tetraogallus caspius) y el gallo lira caucasianu (Tetrao mlokosiewiczi).
Nestes fasteres l'Aras pasa por delles pequeñu llocalidá aisllaes, como Agarak, Meghri —onde recibe al ríu Meghri—, conocida como la puerta Sur d'Armenia, Alvank  —onde recibe al ríu Malev—, Shvanidzor  —onde recibe al ríu Shvanidzor— y Nrnadzor. Agarak ye'l puntu más meridional del cursu y a partir d'ende'l ríu dirixir escontra l'este, y dende Nrnadzor yá escurre claramente escontra'l nordés, una direición que va caltener hasta'l final.
Depués l'Aras marca la frontera nuevamente d'Azerbaixán, ta vegada con Irán. Nel llau iranín el ríu ye la llende septentrional del Área protexida de Dizmar y depués siguíu, ensin discontinuidá, del Área protexida Qara-Dagh.
N'Azerbaixán entra na zona declarada independiente, non reconocida, de la República de Nagorno Karabaj. Pasa polos raiones de Zəngilan, Cəbrayıl (raión), Füzuli (controlaos por Nagorno Karabaj) y Beyləqan (raión), el primeru yá so control azerí.
L'este entamo fronterizu azerí, el ríu Aras sigue por Bartaz y depués recibe, pela derecha, al ríu Kaleybar y pela esquierda, dos pequeños afluentes casi nel mesmu sitiu, el ríu Tsobiget y el ríu Tsav. Depués llega a la ciudá de Mincivan, na confluencia col principal afluente d'esti tramu, el ríu Voghdji. Depués recibe, pela derecha, al ríu Zangilan y llega dempués a lo cabero del banzáu de Khoda Afarin, onde recibe al ríu Vorotán. Equí entá queden los restos d'una antigua ponte de piedra del sieglu XI-XII y mui cerca, una segunda ponte d'arcos múltiples de piedra del sieglu XIII, conocíos como pontes de Khodaafarin. Sigue dempués pola pequeñu llocalidá azerí de Horadiz, asitiada frente a la iranina Aslan Duz , xuníes ambes por una presa que forma'l pequeñu banzáu de Mil-Mughan, nel que se diversifiquen agua de manera casi simétrica pa canales de regación a entrambos llaos de la frontera. Cerca d'Aslan Duz celebrar en 1812 la batalla d'Aslanduz (na guerra rusu-persa (1804–1813)), ente l'Imperiu persa y l'Imperiu Rusu, que ganaron los rusos magar decuplicarlos los perses en númberu.
Depués, en recibiendo l'Aras pela derecha al pequeñu Qarah El so y pasar pola pequeña Oltan, llega a la ciudá iranina de Parsabad, la ciudá más septentrional del país y capital del condáu homónimu de la provincia d'Ardebil, y la ciudá más poblada de tol so cursu. Equí dexa finalmente'l so cursu de ser frontera pa enfusase n'Azerbaixán.
Cursu baxu n'Azerbaixán
Yá n'Azerbaixán, entra na llanura de Kur-Araz y pasa ente les pequeñes ciudaes de Bəhrəmtəpə y Çaxırlı, separaes ambes por otra pequeña presa que embalsa el ríu y de la que se deriva agua p'alimentar dellos llagos artificiales próximos. Nesta parte final, el ríu escurre por una llanura na que, próximos al calce actual, hai munchos antiguos meandros abandonaos. Depués l'Aras llega a la capital de raión İla mioşli y dempués enllaza pela derecha cola canal Mughan Salyan, que lleva direutamente al mar Caspiu, a daqué más de 100 km al sureste. Dempués el ríu algama otra capital de raión, Sabirabad ( en 2008), onde desagua pela marxe derecha nel ríu Kurá, que de la mesma depués desaguará nel mar Caspiu.
Afluentes
Los principales afluentes del ríu Aras son los siguientes:
Paraísu de les aves nel valle del Aras n'Iğdır
En 2006, KuzeyDoğa, una organización non gubernamental turca pal caltenimientu de la naturaleza, estableció un centru d'investigación y educación d'aves nel valle d'Aras na aldega de Yukarı Çıyrıklı nel distritu turcu de Tuzluca de la provincia d'Iğdır. Ye una de les dos estaciones d'anielláu d'aves actives tol añu de Turquía. Ente 2006 y 2014, más de 60.000 aves de 198 especies fueron anilladas y reparáronse 258 especies d'aves nesa estación. El 55% de les 471 especies d'aves atopaes en Turquía rexistrar nesta güelga, siendo la güelga más rica n'aves nel este de Turquía. El númberu de 258 especies d'aves anilladas y reparaes entiende'l 85% de les 303 especies d'aves onbservadas na provincia d'Iğdır. Nel periodu d'anielláu de 2012, reparáronse siete nueves especies d'aves, incluyendo'l rapaz Shikra o l'azor pocu bandiáu (''Accipiter badius, que yera nuevu na avifauna de Turquía.
Çağan Şekercioğlu, presidente de la Sociedá KuzeyDoğa y profesor de bioloxía de la Universidá d'Utah, apeló al Ministeriu de Montes y Xestión de l'Agua p'abandonar el proyeutu de la presa de Tuzluca, que destruyiría les güelgues qu'alluguen la vida montesa d'aves en valle del Aras. En 2013, el ministeriu decidió que'l llugar merecía'l más altu nivel de caltenimientu (Área de Caltenimientu de la Naturaleza), pero'l mesmu ministeriu entá nun atayó los sos planes de construyir la presa que destruyiría esi sitiu reserva natural. KuzeyDoga empezó una campaña (www.savearas.org) qu'axuntó más de 61.500 firmes.
Referencies culturales
El ríu Aras ye tamién aludíu nel cantar Holy Mountains (del álbum Hypnotize) de la banda System of a Down: «Back to the River Aras», n'alusión al Xenocidiu Armeniu.
Koji Matsuura
Koji Matsuura (松浦 宏治, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Team TotalEnergies
Direct Énergie ye un equipu ciclista profesional de Francia de categoría Profesional Continental.
Enantes denominóse Bonjour, Brioches La Boulangère, Bbox Bouygues Telecom y Europcar. L'equipu foi de primera categoría, (dende 2005 UCI ProTeam) hasta la temporada 2009. En 2010 baxó a la categoría Continental Profesional y participó de les carreres del UCI WorldTour a les que foi convidáu. Pa 2014 xubió nuevamente la categoría UCI ProTeam, pero tres problemes financieros baxó nuevamente en 2015.
Historia
L'equipu fundir en 1984 sol nome « Système U ». L'equipu sume en 1985 pero vuelve en 1986 con una nueva estructura. Cyrille Guimard convertir nel direutor deportivu. En 1990 l'equipu camuda de sponsor principal y pásase a llamar « Castorama ». En 1992, Cyrille Guimard pasa de direutor deportivu a mánager; Quilfen toma'l relevu de Guimard. En 1995, Jean-René Bernaudeau convertir nel direutor del equipu. De 1996 a 1999, l'equipu cesa les sos actividaes d'élite y Jean-René Bernaudeau se consacra a poner en funcionamientu una estructura de formación en Vendée : « Vendée O », qu'evoluciona en Nationale 1 française (élite amateurs).
En 2000, l'equipu volvió a la élite profesional y tomó el nome de « Bonjour », entá con Jean-René Bernaudeau como direutor deportivu. En 2003, l'equipu convertir en « Brioches La Boulangère », y depués « Bouygues Télécom » en 2005. L'equipu amateur « Vendée O », que forma a nuevos corredores, sigue de pies y sirve de filial del equipu profesional.
En 2007 llogró 12 victories, destacando sobre toos elles la llograda por Thomas Voeckler nel GP Plouay. El restu de victories y la so actuación y presencia en carrera foi discreta mientres tola temporada, a diferencia de les anteriores.
En 2008 consiguió un total de 12 victories, destacando sobre toos elles la victoria nel GP Plouay de Pierrick Fédrigo, amás de la victoria d'etapa na Volta a Catalunya de Pierrick Fédrigo y la victoria d'etapa na Dauphiné Libéré de Yury Trofimov. Otres victories a destacar son la victoria d'etapa y la Xeneral nel Etoile de Besseges de Yury Trofimov, la Xeneral nel Circuitu de la Sarthe de Thomas Voeckler o la etapa de los Cuatro díes de Dunkerque de Pierrick Fédrigo.
En 2010. Na parte final de la temporada aprucieron les duldes sobre la continuidá del equipu de resultes de les dificultaes p'atopar un nuevu patrocinador. Dábase coles mesmes la circunstancia de que la so principal estrella, Voeckler, terminaba contratu y podía fichar por otru equipu, anque'l corredor decidió caltenese a la espera y nun roblar per otra escuadra col enfotu de forfugar les sos opciones de poder siguir na mesma formación. Ante'l pasu de les selmanes ensin que llegara un anunciu confirmáu la llegada de dalgún patrocinador Voeckler robló un preacuerdo col Cofidis según el cual ficharía pol equipu coloráu si la estructura de Bernardeau sumía, que quedó finalmente en nada al anovar Voeckler la so rellación contractual. Poco dempués confirmóse la llegada d'Europcar como nuevu patrocinador principal del equipu pa los trés próximes temporaes.
Material ciclista
thumb|Vehículu del equipu.|250px Anguaño l'equipu utiliza bicicletes Wilier Triestina.Enantes utilizó bicicletes BH, Time y Colnago.
See
L'equipu tien la so sede en Les Essarts (C/ -y Manoir Saint-Michel / 19, rue Arsène Mignen / BP 17 85140), nel departamentu de Vendée.
Clasificaciones UCI
La Xunión Ciclista Internacional ellaboraba'l Ranking UCI de clasificación de los ciclistes y equipos profesionales.
Hasta l'añu 1998, la clasificación del equipu y del so ciclista más destacáu foi la siguiente:
A partir de 1999 y hasta 2004 la UCI estableció una clasificación por equipos estremaos en tres categoríes (primer, segunda y tercer). La clasificación del equipu foi la siguiente:
A partir de 2005 la UCI instauró'l circuitu profesional de máxima categoría, el UCI ProTour, onde nesa la dómina'l Bouygues Telecom tuvo desque se creó dicha categoría hasta'l 2010. Depués de baxar volvió a la máxima categoría en 2014 (como Team Europcar) cuando ésta sufriera cambeos y denominábase UCI WorldTour. En dicha categoría permaneció solo un añu y volvió baxar. Les clasificaciones del equipu son les siguientes: Tres discrepancies ente la UCI y les Grandes Vueltes, en 2009 túvose que refundar el UCI ProTour nuna nueva estructura llamada UCI World Ranking, formada por carreres del UCI World Calendar; l'equipu siguió siendo de categoría UCI ProTour nel 2009. A partir de 2005 la UCI instauró los Circuitos Continentales UCI, onde l'equipu pasó desque baxó a categoría Profesional Continental nel 2009, rexistráu dientro del UCI Europe Tour. Tando nes clasificaciones del UCI Europe Tour Ranking, UCI Africa Tour Ranking y UCI Asia Tour Ranking y UCI America Tour Ranking. Les clasificaciones del equipu y del so ciclista más destacáu son les siguientes:
Palmarés
P'años anteriores, vease Palmarés del Direct Energie Team
Plantía 2018
Stagiares Dende'l 1 d'agostu, los siguientes corredores pasaron a formar parte del equipu como stagiaires (aprendices a prueba).
Tromborn
Tromborn ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Seleición masculina de fútbol de Perú
La seleición de fútbol de Perú ye l'equipu representativu d'esi país nes competiciones oficiales de fútbol. La so organización ta al cargu de la Federación Peruana de Fútbol, que ye miembru de la Confederación Suramericana de Fútbol. El so debú produció'l 1 de payares de 1927 ante la seleición d'Uruguái nel Campeonatu Suramericanu d'aquel añu.
Hasta la fecha llogró clasificase a cinco ediciones de la Copa del Mundu (1930, 1970, 1978, 1982 y 2018), siendo los sos meyores resultaos los cuartos de final algamaos en 1970 (onde ganó'l premiu al xuegu llimpiu) y la segunda fase en 1978, ente que, a nivel rexonal, foi campeona de la Copa América en 1939 y 1975,  ganando a les seleiciones d'Uruguái y Colombia respeutivamente. Na Copa América de Chile 2015 ganó'l premiu al xuegu llimpiu per primer vegada nesta competición, algamando tamién per octava vegada'l tercer llugar. Anguaño, la seleición peruana ocupa'l 11° llugar nel ranking mundial FIFA dende'l mes de payares de 2017.
Tocantes a les categoríes xuveniles, la seleición sub-23 llogró'l segundu llugar nel Tornéu Preolímpicu Suramericanu Sub-23 de 1960, el tercer llugar en 1964 y 1980 y el cuartu llugar en 1972. La seleición sub-20 llogró la medaya d'oru nos Xuegos Suramericanos de 1990 y la medaya de bronce nos de 1994. La seleición sub-17, pela so parte, participó en dos Copes del Mundu de la categoría, primero na Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 2005 y depués na de 2007, avanzando nesta postrera hasta los cuartos de final. Na categoría sub 15 la seleición consiguió'l Campeonatu Suramericanu de dicha categoría l'añu 2013  y a nivel internacional llogró la medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos de la mocedá en 2014.
La xeneración más destacada de xugadores foi la que ganó una Copa América y participó en 3 mundiales nel periodu 1970 - 1982, conformada por Alberto Gallardo, Héctor Chumpitaz, Julio Meléndez, Roberto Chale, Ramón Mifflin, Teófilo Cubillas, Julio César Uribe, Hugo Sotil, César Cueto, Juan Carlos Oblitas, José Velásquez, Percy Rojas, Gerónimo Barbadillo y Franco Navarro. Años antes, cuando'l fútbol suramericano entá se consolidaba, rellumaron cola seleición ganando una Copa América, futbolistes como: Alejandro Villanueva, Teodoro Fernández Meyzán, el porteru Juan Valdivieso, Alberto Terry, Valeriano López, Miguel Loayza, Juan Seminario y Juan Joya.
Turquestein-Blancrupt
Turquestein-Blancrupt ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Seleición masculina de fútbol de Perú
Nos dos últimes décades resaltaron cola seleición xugadores como Nolberto Solano, Roberto Palacios, Paolo Guerrero, Jefferson Farfán, Alberto Rodríguez, Christian Cueva, Edison Flores, Yoshimar Yotún, André Carrillo, Pedro Gallese y Renato Tapia. . Estos postreros fueron artífices de la clasificación mundialista depués de 36 años.
Introducción del fútbol y establecimientu de la seleición de Perú
200px|miniaturadeimagen|left|Escoyíos de Perú y Uruguái nel [[Campeonatu Suramericanu 1927|Campeonatu Suramericanu de 1927 realizáu nel Perú.]] 200px|miniaturadeimagen|Escoyíu peruanu que participó nel [[Campeonatu Suramericanu 1929.]]
El fútbol foi introducíu nel Perú a finales del sieglu XIX por marinos ingleses mientres les sos frecuentes visites al puertu del Callao, consideráu nesi tiempu unu de los más importantes puertos pal comerciu nel océanu Pacíficu. El fútbol creció gracies a la so práutica polos residentes británicos nel Perú y a la so adopción per parte de los peruanos que tornaben d'Inglaterra.
Llueu, la rivalidá deportiva que se desenvolvió ente los visitantes estranxeros y los locales empezó a ganar l'atención de los peruanos residentes n'otres ciudaes, anque nun principiu el deporte apostóse fora de la organización formal, tales como clubes deportivos o lligues. Los primeros clubes fueron fundaos a empiezos del sieglu XX col fin de siguir cola práutica del deporte.
La falta d'una organización centralizada de cutiu condució a conflictos ente los equipos, polo qu'en 1922 tuvo llugar la creación de la Federación Peruana de Fútbol xunto con una nueva Lliga Peruana de Fútbol nel marcu del reglamentu de dicha organización en 1926.
La Federación Peruana de Fútbol afiliar a la Confederación Suramericana de Fútbol en 1925, pero les llimitaciones internes y los problemes económicos torgaron la creación d'una seleición nacional qu'oficialmente representara al país internacionalmente. En 1927, la seleición de fútbol de Perú foi creada oficialmente, y foi la anfitriona del Campeonatu Suramericanu d'esi mesmu añu, onde ocupó'l tercer llugar dempués d'una victoria (3:2 ante Bolivia) y dos ganes (0:4 ante Uruguái y 1:5 ante Arxentina).
El debú nel mundial y el títulu del Campeonatu Suramericanu (1930-1939)
220px|miniaturadeimagen|left|Seleición peruana que participó nos [[Fútbol nos Xuegos Olímpicos de Berlín 1936|Xuegos Olímpicos de Berlín de 1936 estrenando la clásica banda colorada que perduró hasta los nuesos díes. Alantre: Magallanes, Alcalde, Fernández, Morales y Villanueva. Tras: Tovar, Lavalle, Valdivieso, Arturo Fernández, Castillo, Xordán y el téunicu Alberto Denegri.]] derecha|miniaturadeimagen|200px|El [[túnel Punta Olímpica, allugáu en Áncash, foi nomáu asina n'honor a la victoria de Perú sobre la seleición d'Austria mientres les olimpiaes de 1936.]] En 1930, la blanquirroja foi convidada a participar na primera Copa Mundial de Fútbol, Perú integró'l grupu C xunto coles seleiciones de Rumanía y Uruguái, siendo ganada nos dos alcuentros qu'apostó, 1:0 contra'l anfitrión y 3:1 contra los rumanos, este foi l'alcuentru en que se marcó'l primer gol de Perú na historia de los mundiales, marcáu por Luis de Souza nel minutu 75. Depués d'un receso de seis años llevar a cabu nuevamente'l Campeonatu Suramericanu de Seleiciones y per segunda ocasión realizar nel Perú. Fueron solu cuatro seleiciones les que participaron: Arxentina, Uruguái, Chile y el Perú como sede.
La seleición peruana empecipió la so participación el 13 de xineru con una gana ante los charrúas. Siete díes más tarde foi ganada nuevamente, esta vegada a manes d'Arxentina, y el 26 de xineru consiguió la so única victoria del tornéu, ante Chile por 1:0, y terminó na tercer posición. Nos Xuegos Olímpicos de Berlín 1936, la seleición peruana algamó les semifinales depués de vencer a la seleición de Finlandia por marcador de 7:3 y a la seleición d'Austria por 4:2, depués de dir perdiendo por 2:0 y empatando nos últimos quince minutos del tiempu reglamentariu.
Esto provocó una supuesta invasión del campu de xuegu per parte de los siguidores peruanos que s'atopaben nel estadiu. Yá nel tiempu extra Perú llogró anotar dos goles más, llogrando la victoria. Sicasí, Austria protestó ante la FIFA y ordenóse apostar un alcuentru de revancha ensin espectadores, situación ante la cual el gobierno peruanu decidió que tola delegación peruana abandonara los Xuegos Olímpicos, dando como ganadores del alcuentru a los austriacos.