cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Senu Baker
Islla Merín Jarpa
El centru de la islla ye baxu y fórmense delles llagunes que desaguan nes canales Martínez y Baker. L'estremu oriental ye altu; nesti sector alcen cuetos de 878 metros y 1093 metros. Escontra'l llau sur hai cumes de 733, 744 y 1.047 metros d'altor.
Islla Irene
Mapa de la islla
Allugada frente a la mariña nordeste de la islla Merín Jarpa, estrema la canal Martínez en dos rama, la del norte caltién el nome de canal Martínez y la del sur denominar esteru González. Tien forma triangular con una llongura de 4¾ nmi.
Mandu y control
El Mandu y Control (n'ingl. Command & Control o, abreviadamente, C2) ye, na redolada militar, l'exerciciu de l'autoridá y la conducción y siguimientu pol mandu operativu espresamente designáu, sobre les fuercies asignaes pal cumplimientu de la misión. El Mandu desenvuelve les funciones de mandu y control al traviés d'un Sistema de Mandu y Control. Esta definición implica delles conclusiones: L'oxetivu del Mandu y Control ye'l cumplimientu de la misión. El principal criteriu d'ésitu del Mandu y Control ye como contribúi p'algamar l'oxetivu. Otros criterios pueden incluyir l'allugamientu de la fuercia pa futures operaciones y l'usu de los recursos d'una forma más efectiva.
Senu Baker
Islla Irene
Nel sector occidental de la islla abre'l pasu Termópilas de 1½ cables d'anchu, fondu y ensin peligros pa la navegación, pero de cuidu pola fuerte corriente que tira hasta 4 nuedos. L'esteru González comunicar cola canal Martínez por aciu el pasu Orompello qu'abre al SE de la islla Irene. Esti pasu ye navegable solo por naves menores pos tien un anchu máximu de 45 metros.
Puertu Merín Jarpa
Mapa del puertu
Les sos coordenaes según el Carreru son: L:47°48'00” S. G:74°04'00” W. Asitiáu na ribera norte de la canal Martínez, formáu por dos ensenaes. La so boca tien 5 cables d'anchu y nella el fondu ye de 40 metros que mengua hasta 18 y 15 metros na primer ensenada y hasta 13 y 11 metros na segunda.
Ye consideráu'l meyor fondeadero del senu Baker; el surgidero ye abrigáu y el tenedero bonu. Puede fondiase en cualesquier de les dos ensenaes que tienen 900 metros de llongura por 800 metros d'anchu la primera y la segunda 800 de llongura por 450 d'anchu.
Nel puertu hai agua y lleña a esgaya. Tamién hai pesca. Al oriente del llugar hai un cume de 701 metros d'altu.
Esteru Steffen
Mapa del esteru
Asitiáu na ribera norte de la canal Martínez, ente les puntes Steffen y Lucía separaes 1¼ nmi. Tien 11 nmi de llargu; internándose nel continente primeramente en direición N y depués escontra'l NE.
Islla Teresa
Mapa de la islla
Asitiada nel estremu este de la canal Martínez onde esti enánchase y frente a les desaguaes de los ríos Huemules y Baker. Tien una llongura de 5 nmi. La islla estrema la canal Martínez en dos rama, el norte que s'estiende escontra l'este por 5 nmi hasta la boca del ríu Baker y la caña sur que s'enllarga por 9 nmi hasta la entrada occidental del esteru Mitchell. Ta arrodiada pel norte pol castru Vigía, pel este y sur poles islla Morgan, Briceño y Carlos y pel oeste poles islla Gastón y Merín Jarpa.
El ríu Baker ye'l más caudalosu de la zona y desagua los llagos Xeneral Carrera y Cochrane. Ye bien correntoso, especialmente nos meses de xineru y febreru polos destemples. Puede remontase hasta 70 quilómetros de la so desaguada hasta un llugar llamáu El Saltón. Na redoma del ríu hai una numberosa población.
Caleta Tortel
Les sos coordenaes según el Carreru son: L:47°51'00” S. G:73°35'00” W. Allugada al este de la desaguada del ríu Baker. Tien una boca de ½ nmi y un sacu de ½ nmi. Ye fonda y nun tien peligru pa la navegación. La caleta abrir al norte de la ensenada con una boca de 300 metros y un sacu de 500 metros. Bien bon tenedero de fango. Protexía de los vientos de tolos cuadrantes menos del 4°.
Tien un muelle de madera de 10 metros da anchu por 5 de llargu por que les barcaces puedan sofitar la so rampla. Esisten trés rejeras por que los buques puedan acoderase a tierra. Esiste un puestu de vigía y señales de l'Armada de Chile y una posta de primeros auxilios.
Islla Barrio
El so estremu norte ta allugáu a 4 cables de la islla Morgan y nel accesu a la ensenada Tortel. Mide 4¼ nmi de llongura en direición NO-SE y 1½ nmi d'anchu. Pel so llau norte cuerre'l brazu norte de la canal Martínez que la dixebra del continente, pel este la canal Montalva dixebrar del continente, pel sur y l'oeste el brazu sur de la canal Martínez dixebrar de la península Videau y de les islles Morgan y Briceño.
Canal Montalva
Mapa de la canal
Cuerre ente la mariña NE y E de la islla Barrio y el continente. Tien 5 nmi de llargu. Ye de fondu moderáu nel que puede fondiar cualquier nave. El so accesu norte ye más estrechu pero'l navegación nun ufierta dificultaes.
Puertu Valenzuela
Mapa del puertu
Abre na mariña continental ente les puntes San Pedro y Quillota, onde termina la canal Martínez y empieza l'esteru Mitchell. La boca del puertu mide 8 cables d'anchu y el so sacu 9 cables. Les fondures na boca varien ente 31 y 43 metros les que mengüen escontra l'interior llegando a los 10 metros. El fondeadero ta na entrada del puertu a 2 cables de la mariña sur con fondu de fango, polo xeneral ye bonu sacante cuando soplen vientos del W y NO en que ye preferible buscar otru tenedero na canal Montalva.
Los cuetos de partir sur son altos y cantiles; los de partir norte son más baxos con un cuetu cónicu de 120 metros d'altu allugáu al oriente de la punta San Pedro. Escontra l'interior del continente alza un gordón de cuetos bien altos. No fondero del puertu hai dos llagunes, una vacida nel puertu y la otra nel esteru Mitchell.
Esteru Mitchell
Mapa del esteru
Allugáu na mariña continental abre ente les puntes Quillota y Llenderos. La so boca mide 7 cables d'anchu y tien un llargu total de 14 nmi. Primeramente diríxese escontra'l SSO por 1½ nmi y depués escontra'l SE y Y.
Nel so estremu oriental desagua'l río Bravo que tien el so orixe'l monte Cochrane. Nes riberes del ríu hai una pequeña población. Na desaguada atopa'l surgidero Freddie que'l so tenedero ye d'escelente calidá.
Tien delles caletas pequeñes nes que pueden fondiar namái buques d'amenorgáu tonelaxe. Estes son les caletas San Miguel, Laguera, Yungay, Adriana y Urrutia.
Descripción de la canal Baker
Mapa de la canal
Ye fondu y llimpiu en casi tol so percorríu. Hai delles islles que dan orixe a otres canales menores. Atópense dellos puertos y fondeaderos.
Esteru Nef
Mapa del esteru
Allugáu na ribera sur de la canal Baker. Tien una llongura de 11 nmi en direición al SSE, el so anchu ye de 1 nmi. Casi al rematar el so percorríu estremar en dos brazos: Coldu y Términus. Ye fondu y llimpiu.
Nel esteru atopa la Ensenada Swett y los puertos Tres Meses y Queltehue.
Puertu Trés Meses
Mapa del puertu
Abre na mariña oeste del esteru Neff, casi al llegar onde esti encruciar en dos brazos. La fondures no fondero del so sacu son de 34 a 36 metros. El fondeadero encamentáu ta al centru del puertu en 35 metros de fondura con fondu de fango y piedres. Ta abrigáu de tolos vientos. Xunto con puertu Cueri Cueri son consideraos los meyores puertos de la canal Baker.
Puertu Cueri Cueri
Mapa del puertu
Allugáu na mariña sur de la canal Baker, 2 nmi al este de la entrada al esteru Neff. Ye un esteru de 1¾ nmi de llongura que cuerre en direición S y al SE. La so boca tien 400 metros d'anchu ente dos altes montes. El fondeadero atopar al fondu del sacu, ye abrigáu a tolos vientos y xunto con puertu Trés Meses ye consideráu'l meyor fondeadero de la canal Baker.
Islla Alberto Vargas
Mapa de la islla
Asitiada 1 nmi al ESE de la mariña oriental de la islla Merín Jarpa. Mide 7½ nmi de llongura en direición NNO por 5 nmi de mayor anchu a 90°. Pel norte cuerre'l brazu sur de la canal Martínez que la dixebra de les islles Carlos y Teresa; pel este la canal Plaza dixebrar del continente, pel sur la canal Baker dixebrar del continente y pel oeste la canal Troya dixebrar de la islla Merín Jarpa.
Ye montascosa, tien un cuetu de 802 metros d'altu na so parte NO y otru de 793 metros nel sector SE. Na so mariña oeste atopa l'esteru Morgan que casi la estrema en dos. Dixebra'l brazu sur de la canal Martínez de la canal Baker.
Canal Troya
Cuerre en direición xeneral NNE-SSO ente la islla Merín Jarpa pola so ribera oeste y la islla Alberto Vargas pola so mariña este. Tien una llongura de 4 nmi y un anchu mediu de 1½ nmi. Ye fondu y llimpiu. La corriente vaciante tira escontra'l sur con una fuercia de 3 nuedos y mientres esi ralu l'agua de la canal ye casi duce porque pol pasa la mayor parte de les agües del ríu Baker.
Canal Plaza
Mapa de la canal
Puertu Contreras
Mapa del puertu
Abre na metá de la ribera oeste de la canal Plaza nun esteru que s'enfusa 1½ nmi na islla Alberto Vargas. El puertu ta frente a una cascada bien notable que cai na península Videau del continente. El fondeadero encamentáu tien 18 a 20 metros de fondura. Ye abrigáu a tolos vientos.
Islla Francisco
Mapa de la islla
Atópase allugada 3 nmi al SE de la mariña sur de la islla Alberto Vargas. Mide 6 nmi de llongura en direición NO-SE y 1½ nmi de mayor anchu a 90°. Estrema esti sector de la canal Baker en dos partes; la canal norte ye'l recomendable pa la navegación. 9 nmi al SE del so estremu sur atópase la entrada al esteru Steel.
Ventisquero Jorge Montt
Mapa del aventexu
Atopar al oriente del esteru Aventexu. Ye de gran porte. Estender dende'l mar en direición SE y S hasta onde algama la vista. La paré escontra la canal Baker tien 1½ nmi de llargu, d'ella cayen grandes cachos de xelu. Retiróse escontra l'interior pudiéndose ver la tierra firme.
Caleta Buzeta
Mapa de la caleta
Atopar nel interior del esteru Steel. Ye dafechu abrigada y la so tenedero ye'l meyor d'esti sector. Tien 900 metros de boca por 700 de sacu. Protexíu del vientu norte por un cuetu de 1200 metros d'altu. El so llechu ye de fango y la so fondura pareya ente 8 y 12 metros. Tien dos fondeaderos encamentaos.
Anna de Diesbach
Anne Marie Lucie Hedwige de Diesbach-Belleroche foi una botánica, rosalista hibridadora de roses suiza.
Biografía
Anne Marie Lucie Hedwige de Diesbach-Belleroche nacida en Fribourg, Suiza yera la fía del conde Louis Alexandre Ladislas de Diesbach-Belleroche y de Caroline Constance de Maillardoz de Rue.
El so padre yera chambelán del rei de Württemberg y de la Orde de Comendador de la Orde de Saint-Grégoire-le-Grand. Foi'l vicepresidente en 1860 y miembru fundador de la "Société Centrale d'Agriculture, d'Horticulture et d'Acclimatation" en Niza.
La familia tamién tenía la rosaleda "Villa Diesbach" onde'l rosalista François Lacharme taba a cargu. Anna de Diesbach taba interesada na creación de nueves roses y en 1859 nomó a un cultivar de rosa col so nome.
Anne casar en 1872 con 'Amédée' Marie Ignace Anaclet Cardón de Garsignies y tienen trés fíos.
Morrió'l 10 de payares de 1929, poco primero del so 85 cumpleaños, nel castiellu de Beaufort, en Rouvroy Santerre.
Malasia Oriental
thumb|350px|Mapa de Malasia. Reparar la Malasia Oriental a la derecha y [[Malasia Peninsular a la izquierda.]] thumb|250px|La isla de Borneo, con Malasia Oriental en naranxa.
Malasia Oriental o Malasia del Este o Borneo Malayu ye'l territoriu insular perteneciente al reinu de Malasia alcontráu al norte de la islla de Borneo, nel mar de China. Malasia Oriental consta de los estaos de Sabah y Sarawak. Anque Malasia Oriental atópase relativamente menos poblada y menos desenvuelta que la Malasia Peninsular, la so estensión ye mayor y tien un mayor grau de recursos naturales, que son principalmente reserves de petroleu y gas.
Xeografía
Nesi sentíu, l'estáu de Sarawak contién les Cueves de Mulu emplazadas dientro del Parque Nacional Gunung Mulu (declaráu Patrimoniu de la Humanidá en 2001). Destaca ente elles la cueva de piedra caliar cola cámara más grande del mundu, la cámara de Sarawak. Pela so parte Sabah cuenta col Monte Kinabalu, tamién declaráu Patrimoniu de la Humanidá y la islla de Sipadan importante polos sos recursos marinos.
Historia
Tantu l'estáu de Sarawak como'l de Sabah fueron, enantes a la so anexón a Malasia en 1957, colonies britániques. El respaldu ciudadanu a la unión de dambos estaos a Malasia, nun se produció sicasí sinón hasta 1963, afalaos en parte pola inclusión de Singapur al reinu, anque darréu Singapur sería espulsada en 1965. Amás esistieron intentos d'anexonar Brunéi xunto a estos dos estados pero la iniciativa non fructificó de la mano de la denomada Rebelión de Brunéi.
Los estaos de Sabah y Sarawak caltuvieron históricamente un mayor grau de gobiernu llocal y autonomía llexislativa en comparanza con otros estaos de Malasia Occidental. Por casu, los dos estaos dixebraron los controles d'inmigración, esto supón la esixencia a los ciudadanos de la parte continental de Malasia de llevar pasaportes o documentos d'identidá cuando se visita a Malasia Oriental. Amás, los habitantes de Malasia Oriental amuésense ronciegos a perder les sos llingües natives en favor del malayu, la llingua nacional, y siguen calteniendo les sos distintes traces culturales.
La islla de Labuan foi parte de Sabah hasta 1984, cuando foi incluyida nun territoriu federal, alministráu pol gobiernu federal. Anguaño na islla de Labuan establezse un centru de servicios financieros estraterritoriales, col so propiu sistema fiscal y d'aduanes.
Oenanthe leucopyga
Oenanthe leucopyga, Collalba yebélica, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Muscicapidae que vive'l norte d'África y Arabia.
Descripción
thumb|left|Exemplar n'Israel. La collalba yebélica mide ente 17–18 cm de llargu. Anque na mayoría d'especies de les collalbas los machos y les femes tienen plumaxes distintos, los adultos de dambos sexos d'esta especie tienen el mesmu plumaxe, negru na so totalidá, con esceición del pileu y la zona entendida ente los llaterales y baxos de la cola y la zona perianal. Los xuveniles escarecen del pileu blancu.
Estrémase de la collalba negra (Oenanthe leucura), cola que coincide na parte occidental del so área de distribución, porque la collalba negra nunca tien el pileu blancu. Amás la collalba yebélica tien una T invertida negra na parte cimera de la so cola, ente que la collalba negra tien solo tien una llista negra nel centru de la so cola.
Distribución y hábitat
Estiéndese poles zones desérticas predreses d'El Sáḥara y Arabia, llegando hasta Xordania ya Israel. N'Europa apaez namái como divagante raru.
Comportamientu
Ye una ave principalmente sedentaria que s'alimenta principalmente d'inseutos. Añera nos resquiebros de les roques o murios, onde pon ente 3 y 5 güevos.
Emite un cantar altu y más variáu que'l de la mayoría de los sos parientes, ya inclúi imitaciones del cantar d'otres aves.
Unidá militar
La unidá militar ye un elementu d'organización permanente dientro d'unes Fuercies Armaes; sol mandu d'un xefe; con capacidaes y carauterístiques estremaes; y que la so estructura, efectivos y material fueron determinaos pola autoridá competente. Exércitos, armaes y fuercies aérees entámense xerárquicamente n'unidaes de distintos tamaños siguiendo criterios operativos, organizativos y alministrativos.
La unión de delles unidaes de menor entidá, xunto con un elementu de mandu y control, forma una unidá de mayor entidá (por casu, les compañíes suelen tar formaes por dos a cuatro seiciones, y una plana mayor de compañía). Conozse como pequeñes unidaes a les organizaciones más homoxénees y de menor tamañu (del equipu al reximientu), ente que les organizaciones de mayor tamañu (brigada y cimeres) –de normal compuestes por unidaes menores de distintos armes y cuerpos– son llamaes grandes unidaes. Dientro de les grandes unidaes, la brigada y la división considérense grandes unidaes elementales, y les formaciones mayores, grandes unidaes cimeres.
La composición específica d'una organización militar nun momentu determináu conocer col nome d'orde de batalla.
Xerarquía de la organización de les fuercies terrestres
Estos son dalgunos de los términos más comunes pa describir unidaes militares nos exércitos de tierra. El rangu concretu del militar al mandu puede variar de país a país, o puede depender de si la unidá ye independiente o ye parte d'una unidá mayor del mesma arma o cuerpu.
Non toles fuercies armaes cunten coles organizaciones nos niveles cimeros, solamente son necesaries si l'exércitu cunta con dos o más unidaes del nivel darréu inferior. Dalgunos de los términos espuestos correspuenden a los nomes más comúnmente utilizaos, pero'l so usu puede variar de país a país. Por casu, nel Exércitu Arxentín los reximientos tienen el tamañu d'un batallón, ente que los reximientos de caballería del Exércitu de los Estaos Xuníos, como'l 2º Reximientu de Caballería, tienen un tamañu y composición similar al d'una brigada. El númberu d'efectivos indicáu na tabla corresponder a los típicos nel Exércitu de los Estaos Xuníos nel día de güei, pero puede ser mayor o menor n'otros países o n'otres dómines.
Nueva Delhi
Nueva Delhi (n'hindi: नई दिल्ली, panyabí: ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, urdu: نئی دلی, inglés: New Delhi) ye la capital de la República de la India y sede del poder executivu, llexislativu y xudicial del Gobiernu de la India. Ta asitiada na metrópolis de Delhi y ye unu de los sos nueve distritos.
La ciudá foi establecida'l 15 d'avientu de 1911, foi entamada por dos de los principales arquiteutos británicos del sieglu XX, Edwin Lutyens y Herbert Baker. La nueva capital foi bautizada New Delhi en 1927 y darréu inaugurada'l 13 de febreru de 1931 por lord Irwin, virréi del Raj británicu. Nueva Delhi cuenta con dos sitios declaraos Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO: la tumba de Humayun y el complexu de Qutb.
La metrópolis ye la ciudá más poblada de la India y la quinta más poblada del mundu. La mesma, cuenta cola mayor estensión urbana del país, con una área total de 1482 quilómetros cuadraos.
La ciudá de Nueva Delhi tamién ye conocida poles sos amplies y arbolaes aveníes y ye el llar de numberoses instituciones nacionales, museos y monumentos.
Historia
Nueva Delhi foi establecida al sur de la ciudá vieya, que foi construyida pol emperador mogol Shah Jahan. Sicasí Nueva Delhi anubre'l sitiu de siete ciudaes antigües y polo tanto inclúi munchos monumentos históricos como'l Jantar Mantar, la Tumba de Humayun, Qila Rai Pithora y los Xardinos Lodhi.
Calcuta foi la capital de la India hasta avientu de 1911. Sicasí Delhi sirviera como'l centru políticu y financieru de dellos imperios de l'antigüedá y del sultanatu de Delhi, cuantimás del Imperiu mogol dende 1649 hasta 1857. Mientres l'añu 1900 fíxose una propuesta a l'alministración británica pa mover la capital dende Calcuta a Deli. A diferencia de Calcuta, que s'atopa na mariña oriental, Nueva Delhi atopar nel norte y el gobiernu de la India británica consideró que sería más bono d'alministrar el país dende ella.
El 12 d'avientu de 1911, mientres el Durbar de Delhi, Jorge V l'entós emperador de la India, xunto cola reina María, la so consorte, fixo l'anunciu que la capital del Raj diba ser movida de Calcuta a Delhi, de la que sienta la primer piedra de la residencia del virréi nel Coronation Park.
Gran parte de la ciudá foi entamada y construyida por Edwin Lutyens y Herbert Baker, los dos principales arquiteutos británicos del sieglu XX. Lutyens visitó Delhi per primer vegada en 1912 y la construcción empecipióse realmente dempués de la Primer Guerra Mundial y terminóse en 1931, foi inaugurada'l 13 de febreru de 1931 por lord Irwin. Lutyens espunxo l'área alministrativa central de la ciudá como un testimoniu de les aspiraciones imperiales de Gran Bretaña.
Llugares d'interés
thumb|left|Edificiu cola [[tumba de Humayun.]] Nueva Delhi ye una de les capitales del mundu con más historia y dos de los sos monumentos, el Qutab Minar y la tumba de Humayun, fueron declaraos Patrimoniu de la Humanidá. La ciudá ufierta múltiples llugares d'interés qu'inclúin el Rashtrapati Bhavan, antigua residencia de los virréis británicu y actual palaciu presidencial; la Puerta de la India, memorial escoyíu n'honor de los soldaos finaos mientres diverses guerres; la tumba de Humayun, de la que se diz que ye la precursora del conocíu Taj Mahal d'Agra; el Raj Ghat o memorial de Mahatma Gandhi; o los restos de l'antigua ciudá de Purana Quila.
Xeografía
El 'Territoriu Capital Nacional' de Nueva Delhi tien una área total de 1483 km². Ta asitiáu ente la llanura Indo-Gangética y los montes Aravalis. La mayor parte del territoriu ta asitiáu n'orellar oeste del ríu Yamuna. La ciudá ta asitiada a una altitú ente los 213 y los 305 metros sobre'l nivel del mar. Ta asitiada na zona norte del país y parte colos estaos d'Uttar Pradesh y Haryana.
Clima
El clima ye monzónicu característicu del sureste asiáticu anque daqué más secu. Tien una estación húmeda, el branu, dende finales de xunu hasta finales de setiembre y una seca más llarga que dura'l restu del añu. Los meses más lluviosos son xunetu y agostu, el restu del añu les agües son escases y ocasionales con abondosos díes de sol con borrines y fumos procedentes de la contaminación atmosférica. Les nevaes son escases y bien rares. Les temperatures son nidies en iviernu anque oldeaes ente'l día y la nueche al nun haber malapenes nubosidad. Les temperatures más altes dar nos meses de primavera, al nun haber apenes precipitaciones (abril, mayu y xunu) superando casi tolos díes los 37 °C pudiendo raspiar los 45 °C. El branu ye templáu anque non tanto como la primavera, la seronda como l'iviernu ye más nidiu.
Demografía
Acordies col censu de 2011 Nueva Delhi tien una población de 249 998 habitantes. El mesmu censu da pal Territoriu Nacional Capitalín de Delhi, del cual Nueva Delhi forma parte, una población de 14,1 millones convirtiéndola na segunda área metropolitana más grande de la India dempués de Bombay. Naquel momentu había una media de 821 muyeres per cada mil homes y un alfabetismo ye de 81,82 %.
Relixón
El hinduismu ye la relixón del 86,8% de la población de Nueva Delhi. Tamién hai grandes comunidaes de musulmanes (6,3%), sijs (2,4%), jainistas (1,1%) y cristianos (0,9%) en Delhi. Otres minoríes inclúin los parsis, budistes y los xudíos. Los principales idiomes falaos en Nueva Delhi son l'hindi y el panyabí.
Cultura
La condición de capital de Nueva Delhi amplió la importancia d'acontecimientos y festividaes nacionales. Acontecimientos como'l Día de la República, Día de la Independencia y Gandhi Jayanti (cumpleaños de Gandhi) celebrar con gran entusiasmu en Nueva Delhi y el restu de la India. Nel día de la independencia d'India (el 15 d'agostu) el primer ministru d'India dirixir a la nación dende la Fortaleza Colorada. La mayoría de ciudadanos de Nueva Delhi celebren el día volando cometes, que son consideraes un símbolu de llibertá. El Desfile del día de la República ye un gran desfile cultural y militar qu'amuesa la diversidá cultural y militar d'India.
Ente los festivales relixosos inclúyese'l Diwali (Festival de les Lluces), Durga puya, Holi, Lohri, Maha Shivaratri, Eid ul-Fitr, Eid ul-Adha y Buddha Jayanti. El Festival Qutub ye un eventu cultural nocherniegu mientres el cual actúen músicos y baillarinos de toa India, col Qutub Minar como fondu. Otros eventos como'l Festival de cometes voladores, el International Mango Festival y Vasant Panchami (Festival de la primavera) tienen llugar de forma añal en Deli.
Deportes
Dende 2005 celébrase añalmente una mediu maratón.
Les principales instalaciones deportives de la ciudá son l'Estadiu Jawaharlal Nehru, el cuartu estadiu con mayor capacidá del país; l'Estadiu Ambedkar, el Indira Gandhi Arena, l'Estadiu Nacional Dhyan Chand, sede de los primeros Xuegos Asiáticos en 1951, y el Siri Fort Sports Complex.
Economía
Connaught Place, unu de los más grandes centros comerciales y financieros del norte de la India atópase en partir norte de Nueva Delhi. El gobiernu y sector cuasi gubernamental son los principales emplegadores na ciudá. El sector de servicios na ciudá amplióse debíu en parte a la gran cantidá de personal cualificáu de fala inglesa, qu'atraxo a munches empreses multinacionales. Les industries clave de servicios inclúin teunoloxía de la información, telecomunicaciones, hoteles, bancos, medios de comunicación y el turismu.
L'informe mundial de la riqueza en 2011 clasifica l'actividá económica de la ciudá nel puestu 39, pero polo xeneral la capital allugar nel 37, percima de ciudaes como Xakarta y Johannesburgu.
El gobiernu de la capital nacional nun da nenguna cifra económica específicamente pa Nueva Delhi, pero publica un informe oficial económicu añal sobre la metrópolis de Delhi. Según el Economic Survey of Delhi, la metrópolis cunta con un productu internu (SDP) de 83 085 millones de rupies (pal añu 2004-05) y un ingresu per cápita de 53 976 rupies ($ 1 200). Nel añu 2008-09 Nueva Delhi tenía un ingresu per cápita de ₹ 16 886 ($ 2 595). Creció un 16,2 % hasta algamar los ₹ 35 814 ($ 3 018) en 2009-10. L'ingresu per capita de Nueva Deli (en PPA) nel añu fiscal 2009-10 yera de 6 860 dólares, convirtiéndose nuna de les ciudaes más riques de la India. El sector terciariu apurre'l 78,4 % del productu internu brutu de Delhi, siguíu de los sectores secundariu y primariu con un 20,2 % y un 1,4 % respeutivamente. El productu estatal brutu (GSDP) de Deli a precios corrientes pal añu 2011-12 envaloróse en 3,13 millones de rupies, que supón una medría del 18,7 per cientu con respectu al exerciciu anterior.
Gobiernu
thumb|250px| La capital nacional d'India, Nueva Delhi ta alministráu conxuntamente pol gobiernu federal de la India y el Gobiernu llocal de Delhi, ye tamién la capital de la NCT de Delhi. A partir de 2005, la estructura de gobiernu de la Nueva Delhi el Conceyu inclúi un presidente, tres miembros de l'Asamblea Llexislativa de Nueva Delhi, dos miembros designaos pol Ministru Principal del Territoriu de la Capital Nacional de Deli (NCT) y cinco miembros designaos pol gobiernu central. El xefe d'Estáu de Delhi ye'l Teniente Gobernador del Union Territory of Delhi, nomáu pol presidente de la India col asesoramientu de l'Alministración central y el puestu ye en gran parte ceremonial, como'l Primer Ministru del Union Territory of Delhi ye'l xefe de gobiernu y ta investido de la mayor parte de los poderes executivos. Acordies cola Constitución de la India, si una llei aprobada pola asamblea llexislativa de Nueva Delhi ye incompatible con cualquier llei aprobada pol Parllamentu de la India, la llei promulgada pol parllamentu prevalez sobre la llei aprobada pola asamblea. Nueva Delhi ta rexíu por un gobiernu municipal, conocíu como'l Conseyu Municipal de Nueva Delhi (NDMC). Otres árees urbanes de la metrópolis de Delhi son alministraes pola Corporación Municipal de Delhi (MCD). Sicasí, tola metrópolis de Deli conozse comúnmente como Nueva Delhi, en contraste cola vieya Delhi.
Turismu
thumb | 250px|El [[Templu del lotu, ye unu de los mayores recintos relixosos Bahá'í en La India.]] Como una de les ciudaes más antigües del mundu, Nueva Delhi caltién cientos de monumentos. La zona histórica de Old Delhi tien delles mezquites y fortaleces, siendo arrodiada por una antigua muralla. Amás de los monumentos históricos, Delhi tamién ye sede de los edificios del gobiernu de la India.
Los principales curiosos turísticos son:
Ciudaes hermanes
La ciudá ta hermanada con seis ciudaes.
Hartford (Connecticut)
Hartford ye la capital del estáu norteamericanu de Connecticut. Yera, tamién, la sé alministrativa del conceyu de Hartford hasta que'l estáu abolió la división del territoriu, no que cinca a la xestión de los servicios públicos, en condaos en 1960. En 2010 tenía una población de 124.775 habitantes, que facíen d'ella la cuarta ciudá mayor del estáu tres de les de Bridgeport, New Haven y Stamford. right|thumb|250px|Main Street, la cai principal de Hartford. La ciudá tien el alcuñu de "Capital mundial del seguru", una y bones nella tienen la so sé munches compañíes aseguradores, que convierten a esti sector na principal industria de la rexón. Fundada en 1637, Hartford ye una de les ciudaes más vieyes del país. Nelli s'alcuentren: el muséu d'arte más antiguu del país, el Wadsworth Ateneum; el parque más antiguu del país fechu con dineru públicu, el parque Bushnell; el periódicu diariu que más tiempu lleva editándose ensin interrupción, The Hartford Courant; la segunda escuela secundaria más antigua del país, la Hartford Public; una escuela d'humanidaes privada y elitista, el Trinity College; y la Mark Twain House, la casa na qu'esti autor escribió les sos obres más famoses y na que sacó alantre a la so familia. Elli dixo de la ciudá, en 1868, que yera la más principal d'ente toles ciudaes fermoses del mundu.
Enllaces esternos
Páxina oficial
Vítebsk
Vítebsk o tamién Vítsiebsk (Віцебск; Витебск) ye una ciudá de nordeste de Bielorrusia, centru alministrativu de la provincia de Vítebsk y de Raión de Vítebsk, 359.000 habitantes (1995). La ciudá foi fundada nel añu 974 pola Duque Olga de Kiev.
Unu de los asentamientos más antiguos d'Europa. Les primeres menciones sobre la ciudá apaecen nes cróniques del añu 1021. La Vítebsk apaeció nel famosu camín "de varegos a griegos" y vivió bastantes acontecimientos gloriosos. El Vítebsk de güei ye un potente centru industrial, científicu y cultural de la república de Bielorrusia.
Mientres sieglos la ciudá llograba caltener unu de los edificios más vieyos del país, la Ilesia d'Anunciación. Aquel edificiu sosteníu por seis pilastres magnífiques llega del periodu de la Rus de Kiev. Foi construyíu en 1140, reconstruyíu nos sieglos XIV y XVII, anováu en 1883 y destruyíu pol gobiernu comunista en 1961.
Idioma maguindanaense
thumb|250px|Llugares de fala maguindanaense Maguindanaense ye una llingua austronesia d'escritura llatino falada pola mayoría de la población de la provincia filipina de Maguindanao.
left|250px|thumb|Mapa llingüísticu de Filipines Tamién se fala por minoríes en distintos partes de Mindanao, como son les ciudaes de Zamboanga, Dávao y Xeneral Santos, según nes provincies de Cotabato del Norte, Sultan Kudarat, Cotabato del Sur, Sarangani, Zamboanga del Sur, Zamboanga Sibugay, según en Gran Manila.
Los maguindanaenses, que'l so nome significa "pueblu de la llanura", formen parte de la nación mora en Filipines.
Bolsa de Valores de Quitu
La Bolsa de Valores de Quitu (o BVQ como-y la denomina poles sos sigles n'español) ye una corporación civil, ensin fines d'arriquecimientu, que tien por oxetu brindar a los sos miembros, les cases de valores, el llugar de xunta, los servicios y mecanismos riquíos pa la negociación de los valores inscritos nel so Rexistru.
Son miembros de la corporación les cases de valores autorizaes pola Superintendencia de Compañíes, que fueren almitíes como tales pola corporación n'observancia de lo dispuesto poles sos normes de autorregulación.
Ente les funciones y actividaes más representatives que desenvuelve la "BVQ" destácase:
Historia
La esistencia de les bolses de valores en realidá tien un orixe bien remotu. Podría dicise que surden cuando los antiguos mercaderes axuntar en dalgún llugar conocíu col propósitu de mercar o vender los sos productos primarios. A midida que pasó'l tiempu foi ampliándose l'espectru de los bienes oxeto d'intercambiu, hasta llegar finalmente a la producción y negociación de productos más sofisticaos y complexos como son los VALORES representativos de derechos económicos, sían patrimoniales o creiticios.
Les Bolses de Valores fueron precisamente les instituciones qu'aproven la infraestructura necesaria pa facilitar l'aproximamientu de los emisores a los inversionistas, al traviés de mercar – venta de valores.
L'establecimientu de les Bolses de Valores nel Ecuador, non solamente que constituyó un proyeutu largamente esperáu, sinón que tamién respondió a la evolución y naturaleza de los procesos económicu y comercial que se vienen dando nel nuesu país al traviés del tiempu. El puntu fundamental foi la necesidá d'aprovir a los comerciantes, d'un mediu aparente y moderno pa distribuyir la riqueza, promover l'aforru interno ya impulsar la so canalización escontra les actividaes granibles.
Nesi procesu, de siguío detállense los fechos y feches más relevantes que conformen la historia xurídica del sistema bursátil nacional:
En resume la vida xurídica de la Bolsa de Valores de Quitu tuvo dos momentos d'especial relevancia. El primeru correspuende a la so primer fundación, la mesma que tuvo llugar en 1969 en calidá de Compañía Anónima, como iniciativa de la llamada entós Comisión de Valores – Corporación Financiera Nacional.
Venti y cuatro años dempués, en 1993; el mercáu bursátil ecuatorianu viose reestructuráu pola Llei de Mercáu de Valores, na que s'estableció la disposición de que les Bolses tresformar en Corporaciones Civiles ensin fines d'arriquecimientu. Asina entós en mayu de 1994 la institución tresformar na Corporación Civil Bolsa de Valores de Quitu, conociéndose esti fechu como la segunda fundación d'esta importante entidá.
Noemí Zaritzky
Noemí Elisabet Zaritzky ye una inxeniera química de la Facultá d'Inxeniería de la Universidá Nacional de La Plata (1971) y Doctora en Ciencies Químiques de la Universidá de Buenos Aires (UBA), Arxentina. Amás ye doctora en Ciencies Químiques de la Universidá Nacional de Buenos Aires y Profesora Titular con dedicación esclusiva de la Facultá d'Inxeniería de la UNLP y ye Direutora del CIDCA.
Benquerencia
Benquerencia ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura. Asitiar na contorna de Montánchez, al sureste de la capital provincial, nun rincón al norte del llugar onde se crucien les carreteres EX-206 y EX-381. Ye unu de los conceyos con menos población de la provincia.
Símbolos
120px|left|Escudu de Benquerencia
L'escudu y la bandera de Benquerencia fueron aprobaos por aciu la "Orde de 5 d'avientu de 1991, de la Conseyería de Presidencia y Trabayu, pola que s'aprueba l'Escudu Heráldicu y Bandera Municipal, pal Conceyu de Benquerencia (Cáceres)", publicada nel Diariu Oficial d'Estremadura el 24 d'avientu de 1991 y aprobada pol Conseyeru de Presidencia y Trabayu Manuel Amigu, depués d'aprobar l'escudu'l conceyu'l 16 de marzu de 1990 y emitir informe favorable'l Conseyu Asesor d'Honores y Distinciones de la Xunta d'Estremadura el 15 d'ochobre de 1991. L'escudu defínese asina:
Xeografía física
El términu municipal de Benquerencia parte con:
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu Xudicial de Montánchez. Nel censu de 1842 cuntaba con 70 llares y 283 vecinos.
Demografía
Benquerencia tuvo la siguiente evolución demográfica dende 1900:
Patrimoniu
Ilesia parroquial católica so la advocación de San Pedro Apóstol, a cargu del párrocu de Valdefuentes, na diócesis de Coria. Cuenta cola Ermita del Santu Cristu del Amparu.
Festividad
En Benquerencia celébrense les siguientes fiestes llocales:
Gastronomía
En Benquerencia destaquen duces como la rosca piñonate, la rosca del candil, les flores y el escaldaillo; según guisos como la caldereta.
Oenanthe leucura
'''Oenanthe leucura ye una ave passeriforme de la familia Muscicapidae. Estremar por el color negru brillante del machu (pardu escuru na fema), con un obispillo blancu y por ser la collalba de mayor tamañu, siquier na Península Ibérica, algamando los 18 cm.
El so voz de cantar territorial ye d'estrofa curtia, asemeyaes a xiblíos y entemecida con soníos chirriantes. Mientres el cortexu pueden asonsañar el cantar de pegues y abeyerucos.
El so hábitat ye montascosu: cortaos, zones serrapatoses y predreses desprovistes de vexetación; tamién en rambles.
Aliméntase de pequeños inseutos, como formigues, amás d'animales de mayor tamañu como escolopendres ya inclusive llagarteses; tamién de bayes y frutos en seronda y iviernu. Les captures realicen sobre'l suelu; dacuando, tres un vuelu curtiu.
Suel realizar dos puestes añales d'ente 3 y 6 güevos (media de 4) ente marzu y xunetu, anque delles pareyes lleguen a criar hasta tres niaraes consecutives.
Ye importante nesta especie'l so comportamientu reproductor, pos una vegada formada la pareya'l machu acarreta piedres, en cantidaes apreciables y ensin función útil, al nial y la so contorna. La fema realiza una evaluación del so esfuerciu reproductivu y pon munchos más güevos con aquellos machos que más piedres tresporten
Menxevique
thumb|350px|Los menxeviques [[Pável Axelrod, Yuli Mártov y Alexandr Martýnov, Estocolmu, mayu de 1917.]] Los menxeviques (en rusu меньшевики, menshevikí, «miembru de la minoría») yeren la fraición moderada del Partíu Obreru Socialdemócrata de Rusia (POSDR) que remaneció del so segundu congresu nel branu de 1903 tres la disputa ente Vladímir Lenin y Yuli Mártov. Corriente estremada dientro del marxismu rusu, en 1912 convertir nun partíu separáu. Tuvo un destacáu papel nel periodu interrevolucionario de 1917, tantu pol so control del Sóviet de Petrográu y del Comité Executivu Central Panruso (VTsIK) como pola so participación nel Gobiernu provisional derrocáu na Revolución d'Ochobre.
Bien activos na organización de los sóviets mientres la Revolución de 1905, tres el fracasu d'ésta abandonaron la idea de la llucha armada, centrar en tratar de formar un partíu llegal y abogaron por una lliquidación progresiva del zarismu por aciu una revolución burguesa, na que'l tercer estáu compartiera'l poder. La so separación del partíu fíxose definitiva en 1912.
Tres la Revolución d'Ochobre y hasta la disolución forzosa de l'Asamblea Constituyente, los menxeviques trataron de mediar ente'l nuevu Gobiernu bolxevique y los socialrevolucionarios y de llegar a un alcuerdu pacíficu ente los partíos políticos socialistes. Tres la disolución, intentaron arrampuñar el poder a los bolxeviques non por aciu insurrecciones, sinón al traviés de victories eleutorales que-yos devolvieren la influencia perdida en 1917. La so popularidá aumentó na primavera de 1918, tantu pola crisis económica como poles sos propuestes polítiques y económiques. Como reaición a les victories eleutorales de la oposición, el Gobiernu eslleió los sóviets nos que perdiera'l control, lo que condució a protestes que provocaron la represión gubernamental. La prensa de la oposición foi clausurada, dalgunos de los sos dirixentes fueron arrestaos y espulsóse a menxeviques y socialrevolucionarios del Comité Executivu Central Panruso. Tres diversos periodos de represión y cierta tolerancia mientres la guerra civil, el partíu foi finalmente prohibíu en 1921. Dalgunos de los sos miembros partieron al exiliu, ente qu'otros cooperaron col Gobiernu bolxevique.
Formación: l'II Congresu del Partíu Obreru Socialdemócrata de Rusia
Los menxeviques surdieron nel branu de 1903, cuando se celebró'l Segundu Congresu del Partíu Obreru Socialdemócrata Rusu, qu'axuntó a ventiséis organizaciones obreres col fin d'unificales y acabar coles frecuentes disputes internes. Lo qu'empezó como un intentu d'unión convertir nuna agria apuesta'l día ventenu segundu del congresu al aldericase quién tenía de ser consideráu miembru del partíu.
Los menxeviques, encabezaos por Yuli Mártov, sosteníen que nun había qu'esixir la pertenencia a una de les organizaciones de base del partíu como condición pa ser reconocíu como miembru d'él; pensaben que yera preferible cuntar con una base partidaria amplia, a diferencia del modelu de partíu únicu de «vanguardia del proletariáu» que proponía Lenin. Consideraben qu'en Rusia tenía de cumplise en primer llugar una revolución burguesa mientres la cual al partíu obreru correspondería-y ser l'actor principal, dada la debilidá de la burguesía rusa. Nuna llinia socialdemócrata, plantegaben la instauración d'una democracia representativa calteniendo la estructura de producción capitalista; na so opinión, el nivel de desenvolvimientu de Rusia torgaba la implantación del socialismu, solo posible según la teoría marxista nun país con avanzáu desenvolvimientu capitalista. El modelu de partíu defendíu por Mártov yera'l Partíu Socialdemócrata d'Alemaña, d'amplia base obrera, frente a la organización conspirativa profesional que Lenin prefería.
Lenin, pela so parte, sostenía que la direición del partíu había de corresponder a la intelectualidá revolucionaria, formada nel marxismu, que, por aciu una organización xerárquica tenía de dirixir a los trabayadores, evitando que cayeren nel sindicalismu y l'economicismu. El partíu teníen de formalo revolucionarios profesionales dedicaos íntegramente a preparar la revolución, sostenía. Les organizaciones de mases como los sindicatos podíen sofitar l'aición del partíu, pero la mayoría de los sos miembros nun podríen pertenecer a él.
Abarruntando un cambéu de doctrina y ambiciones personales per parte de Lenin, tolos editores de Iskra (qu'entamaren el congresu), menos Plejánov y el mesmu Lenin, oponer a la propuesta d'este. Magar la posición organizativa de Mártov sobre'l partíu cuntó col sofitu mayoritariu de los delegaos presentes nel congresu (28 votos frente a los 23 a favor de la propuesta de Lenin ), darréu topóse en minoría a la d'escoyer el comité direutivu, por cuenta de que dellos delegaos retiráronse del congresu porque ésti nun aceptó ciertes propuestes del so interés; el llamatu menxeviques, «la minoría», provién d'ello. El congresu, axuntáu pa forxar la unidá del movimientu, namái lo llogró n'apariencia, creando en realidad dos corrientes rivales que s'apostaron el poder nel partíu.
Les desavenencies tamién se debieron a que los adversarios de Lenin culpar d'estremar a los principales dirixentes pola esclusión de parte d'estos de la direición del partíu aprobada nel congresu —omitieron llueu les crítiques similares a Plejánov—. Pa los menxeviques, la unidá del partíu basar en dos principios: les decisiones adoptaes nos sos congresos —difícilmente democrátiques nuna formación clandestina— y la xunión de los sos principales dirixentes, que dende'l so puntu de vista Lenin destruyera nel congresu y que deseyaben recuperar reconstituyendo l'antigua xunta editorial de Iskra.
Disputes internes nel Partíu Socialdemócrata
Nos meses que siguieron al congresu, empezaron les disputes internes ente los partidarios de Lenin y los sos opositores. Na xunta de la Lliga Estranxera a finales d'ochobre de 1903, que representaba al partíu nel esterior, Mártov llogró una escasa mayoría frente a los bolxeviques y la condena de la postura de Lenin. A empiezos de payares, Plejánov, entá'l principal esponente del marxismu rusu, abandonó a Lenin, acusándolo de «Robespierre» y xunióse a los menxeviques, devolviéndolos a la xunta editorial de Iskra. Aislláu ente la direición, Lenin hubo de dexar el control de Iskra a los menxeviques. Los duros ataques que-y dirixeron los menxeviques —qu'incluyeron crítiques personales más allá de la disensión política—, sicasí, realzaron la so figura, ente que les disputes desorganizaron el partíu. Los dirixentes menxeviques consideraben que Lenin taba torgando qu'una direición formada por personaxes de más autoridá que la surdida del congresu tomara les riendes del partíu, y esperaben que les sos dures crítiques arrampuñáren-y el so control.
Hasta la publicación de dos ensayos per parte de Axelrod a finales de 1903 y empiezos de 1904, la disputa paecía a cencielles una llucha pol poder de dirixentes ambiciosos y egocéntricos. Axelrod, otra manera, afirmó que la disputa creara dos fraiciones que sosteníen concepciones dafechu opuestes sobre la forma del partíu: una xerárquica cola organización controlada pol cumal y otra con un partíu de mases controláu poles bases. La tesis de Axelrod de que'l partíu tenía de convertise nuna organización de mases controláu poles bases y formáu por trabayadores políticamente maduros convertir n'unu de los elementos claves del menxevismu. Ente que los adversarios de Lenin recibieron como una revelación los artículos de Axelrod, el mesmu Lenin reaccionó con roxura, refugando la so teoría. Inclusive tres los escritos de Axelrod, sicasí, los menxeviques nun llograron formar un movimientu xuníu, sinón que caltuvieron grandes disensiones y cambeos de postura. La unidá aparente de los adversarios de Lenin empezó a sedase yá a finales de 1904. Pela so parte, Lenin cuntaba con notable sofitu ente los activistes del partíu en Rusia —de cutiu más nuevos y menos cosmopolites que los emigraos—, a los que los dirixentes menxeviques incluyeron llueu nes sos crítiques. L'usu sectariu de Iskra, el que se fixeren col so control a pesar de les decisiones del congresu y les crítiques a los activistes rusos como midida d'ataque indireutu a Lenin perxudicaron coles mesmes a los menxeviques.
Carauterístiques de los menxeviques
Dambes fraiciones del partíu taben controlaes por intelectuales. Los menxeviques, sicasí, teníen mayor númberu de siguidores ente les minoríes del Imperiu rusu y tantu los xeorxanos como los xudíos desempeñaron un papel d'especial importancia na corriente. De los cincuenta y siete delegaos al II Congresu, venticinco fueren xudíos: seis miembros del Bund, cuatro bolxeviques y quince menxeviques (d'un total de diecisiete delegaos menxeviques).
Los menxeviques yeren amás más cercanos a la tradición socialista d'Europa occidental, y almiraben les organizaciones de mases d'estos partíos, especialmente del alemán y la so tolerancia de les corrientes internes. Munchos menxeviques víen a estos partíos como'l modelu pal partíu rusu, lo qu'en parte -yos torgar apreciar les diferencies de les condiciones ente Europa occidental y Rusia: a diferencia de los bolxeviques, los menxeviques nunca presentaron un programa curiosu a los llabradores, la gran mayoría de la población del país. La fraición yera fundamentalmente urbana y, polo xeneral, escéptica sobre'l posible papel revolucionariu de los llabradores.