cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hälsingland
Parte coles provincies históriques de Gästrikland, Dalarna, Härjedalen y Medelpad, y col mar nel golfu de Botnia.
Históricamente'l territoriu taba subdividíu en trés partes, correspondientes a los trés poblaciones dotaes d'estatutu de ciudá (Hudiksvall que lo llogró en 1582; Söderhamn, 1620; y Bollnäs, 1942) y en nueve partíos xudiciales (tingslag). Estos partíos yeren: Arbrå, Bergsjö, Delsbo, Enånger, Forsa, Hälsingland Sudoriental, Hälsingland Sudoccidental, Järvsö y Ljusdal.
Emplegu
Emplegu asalariáu ye'l rol ocupacional social (trabayu) realizáu en virtú d'un contratu formal o ello ye que Contratu individual de trabayu individual o Contratu coleutivu de trabayu coleutivu, pol que se recibe una remuneración o salariu. Al trabayador contratáu denominar emplegáu y a la persona contratante emplegador. Laurelin Nun sentíu ampliu, el términu emplego utilízase como antónimu de desemplegu y designa tou trabayu pol cual xenérase un ingresu monetariu o genéricamente, renta. Ye dicir qu'inclúi amás del trabayu asalariáu, trabayu autónomu y polo xeneral el realizáu pola población ocupada, ye dicir pela parte de la población activa que efeutivamente ta trabayando pa llograr un beneficiu económicu. Na mayoría de les estadístiques incluyir na población activa ocupada a integrantes de les unidaes económiques familiares que participen na producción. L'alderique d'estos conceutos y categoríes lleva a sostener que'l trabayu domésticu tamién fai parte del emplegu y tien de reconocese'l valor que xenera.
La tasa d'emplegu representa a les persones con emplegu (en sentíu ampliu) como porcentaxe de la población n'edá de trabayar (de 15 a 64 años).
Emplegu formal ya informal
Denominar emplegu formal al cual atópase formalizáu por aciu una celebración d'un contratu de trabayu ente'l trabayador y el emplegador, y afaise a los requerimientos de la llei. La presencia d'esti tipu d'emplegu fundamentalmente puede vese nos países del mundu subdesendolcáu, que la so estructura económica nun llogra ocupar a estensos segmentos de la población n'aptitú de trabayar y llanza a la mano d'obra redundante, que ye la menos calificada , a realizar una serie de pequeñes actividaes económiques nel área de los servicios, l'artesanía, la construcción, el comerciu ambulante y otres zones de l'actividá granible.
Natalia Podólskaya
Natalia Yúrievna Podólskaya –en rusu, Наталья Юрьевна Подольская– (Vólogda, 14 d'ochobre de 1993) ye una deportista rusa que compite en piragüismu na modalidá d'agües seles.
Ganó dos medayes nel Campeonatu Mundial de Piragüismu, plata en 2014 y bronce en 2013, dambes na prueba de K1 4x200 m, y dos medayes de plata nel Campeonatu Européu de Piragüismu, nos años 2015 y 2018. Nos Xuegos Europeos de Bakú 2015 consiguió una medaya de plata na prueba de K1 200 m.
Gästrikland
La provincia de Gästrikland o Gestricia ye una provincia histórica (landskap) centru-oriental de Suecia. Yera la provincia más meridional de la rexón de Norrland. Na actual organización territorial de Suecia ocupa partir sur del condáu de Gävleborg. La so superficie ye de 4.215 km² y la so población envalorar en 146.377 persones en 2006.
Partía coles provincies d'Uppland, Västmanland, Dalarna y Hälsingland, y col al mar nel golfu de Botnia.
Históricamente'l territoriu tuvo subdividida en dos partes, correspondientes a los dos poblaciones dotaes d'estatutu de ciudá de la provincia, Gävle que lo llogró en 1400 y Sandviken en 1943; y en dos distritos de corte (tingslag). Estos distritos yeren: Gestricia Oriental y Gestricia Occidental.
Praslin (Aube)
Praslin ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Placodermi
Los placodermos (Placodermi, del griegu, πλάξ=placa, δέρμα=piel, "piel de plaques") son una clase estinguida de peces primitivos. Fueron los primeros gnatostomados, esto ye, los primeros vertebraos con quexals. Apaecieron a finales del Silúricu (hai unos 416 millones d'años) y casi de xuru sumieron a finales del Devónicu (hai unos 359 millones d'años), anque pudieron perdurar hasta'l Carboníferu inferior.
Los placodermos yeren peces acorazaos, y el so orixe al igual que la so rellación cola evolución de los condrictios (el grupu de pexes cartilaxinosos al que pertenecen los tiburones, les rayes y les quimeras) son un enigma pa los científicos. Habitaben una gran diversidá d'ambientes: marinos, deltaicos, d'albufera y d'agua duce. Nel xacimientu paleontolóxicu de Gogo, n'Australia, que data del Devónicu Cimeru, ye onde s'atopa la mayor diversidá d'estos organismos, yá que se toparon restos de más de 20 especies, la mayoría d'elles pertenecientes a xéneros monoespecíficos.
Carauterístiques anatómiques
thumb|Plaques craniales de [[Dunkleosteus (Arthrodira). Pueden apreciase les carauterístiques de los dientes, y la plaques qu'arrodien al güeyu.]] thumb|Fósil de [[Bothriolepis, un placodermo del orde Antiarchi. Puede apreciase la fuesa central.]] thumb|Fósil de [[Lunaspis broili, un placodermo del orde Petalichthyida.]] thumb|Reconstrucción de [[Phyllolepis, un placodermo del orde Phyllolepida, soterrándose nel sedimentu.]] Los placodermos carauterizar pola presencia de plaques ósees na parte anterior del so cuerpu, amás de tener un númberu par d'estremidaes y de tener quexales, que teníen el so orixe nel primer arcu branquial modificáu. El restu del cuerpu atopábase recubiertu d'escames, o inclusive podía escarecer d'elles. Les plaques podíen apaecer fundíes, o bien tar articulaes, presentando xuntes. Los dientes (dos o trés pares) nun se paecíen a los de los vertebraos actuales, sinón que yeren proyeiciones de les plaques ósees que formaben el quexal, anque hai científicos qu'afirmen que placodermos más evolucionaos del orde Arthrodira podríen desenvolver dientes con dentina y cuévanos p'agospiar la magaya dentaria. Esti fechu podría implicar que los dientes apaecieron dos veces a lo llargo de la evolución biolóxica de los vertebraos, produciéndose un fenómenu de converxencia.
Les apomorfies carauterístiques de los placodermos que faen que sían consideraos un grupu monofilético son:
Taxonomía
Hai dellos órdenes de placodermos, y nun hai consensu na comunidá científica avera del númberu, pudiendo ser nueve o más. El más importante ye l'orde Arthrodira, que representa'l 60% de los afayos de placodermos. Los más estudiaos son Antiarchi, Arthrodira, Petalichthyida, Phyllolepida, Ptyctodontida, Rhenanida y Acanthothoraci. De cutio afayar xacimientos paleontolóxicos, con xéneros y especies nuevos, que dexen realizar revisiones taxonómiques de los órdenes de placodermos.
Antiarchi
El rexistru d'estos placodermos empezó nel Silúricu inferior y terminó nel Devónicu cimeru. Teníen la cabeza curtia, colos güeyos, el sistema olfativu y el güeyu parietal agospiaos nuna fuesa central na parte dorsal. Davezu midíen ente 20 y 30 centímetros de llargor, llegando a algamar 1 metru a lo más. Les aletes pectorales taben cubiertes de güesu.
Taben afechos pa vivir nos fondos marinos, alimentándose de la materia orgánico presente na folla. El xéneru más esitosu dientro d'esti grupu foi Bothriolepis, con distribución mundial y más de 100 especies, probablemente capaces d'alendar aire n'agües enllancaes, llevando vida semiterrestre.
Arthrodira
Los artrodiros, que'l so nome significa "pescuezu articuláu", ye un orde de placodermos, que'l so rangu de distribución toma dende'l Devónicu inferior hasta'l Devónicu cimeru, y que se caracterizaben por tener una división ente la placa cefálica y la placa torácica. Les formes más primitives teníen escames na cola, que fueron perdiendo les formes más modernes. Solíen midir unos 20-30 centímetros, pero'l xéneru Dunkleosteus podía algamar los 9 metros. Paez ser que mayoría d'ellos yeren depredadores de los medios marinos, habiéndose atopáu pequeños placodermos nes cuévanos abdominales de los restos fósiles de artrodiros de mayor tamañu del xacimientu de Gogo.
Petalichthyida
Al igual que l'orde Antiarchi, los integrantes d'esti orde alimentar de la materia orgánico presente nos fondos oceánicos. El xéneru meyor estudiáu ye Lunaspis. Esplanaos dorsoventralmente, les plaques taben afataes con tubérculos. Apaecieron y sumieron nel Devónicu.
Phyllolepida
El nome significa "escama fueya", y yeren formes esplanaes de placodermos qu'algamaben los 60 centímetros de llargor. Apaecieron nel rexistru nel Devónicu mediu, y escastáronse nel Devónicu cimeru. Teníen güeyos pocu desenvueltos (quiciabes ausentes), y sacante el xéneru Yurammia, les plaques taben afataes con aniellos concéntricos. El xéneru Phyllolepis tenía unes aletes que paecíen afeches pa facilitar que l'animal soterrárase no fondero. Solo conócense formes d'agua duce. Delles clasificaciones inclúin a esti grupu dientro del orde Arthrodira. thumb|right|[[Homostius y Pterichthys.]] thumbnail|[[Diandongpetalichthys.]]
Ptyctodontida
Estos placodermos, qu'habitaben de normal en medios marinos, nun superaben los 20 centímetros de llargor. Nesti grupu produció una amenorgamientu de les plaques ósees. Delles formes presentaben claspers, que son elementos anatómicos allargaos, que s'atopen acomuñaos a les aletes coxales, y que tienen como función la fecundación interna. El so rexistru toma dende'l Devónicu mediu hasta'l Devónicu cimeru.
Rhenanida
Estes formes del Devónicu, que probablemente habitaben medios marinos, teníen un aspeutu similar al de les rayes. Les aletes pectorales yeren bien anches y la cola bien estrecha, como puede comprobase nos exemplares fósiles del xéneru Gemuendina.
Acanthothoraci
Les plaques de la cabeza yeren similares a la de los exemplares más primitivos del orde Arthrodira. Unu de les sos traces más carauterístiques ye que los exemplares xuveniles teníen les plaques separaes, y estes xuníense cuando l'exemplar yera adultu. Hai rexistru d'estes formes nel Devónicu inferior (Lochkoviense).
Filoxenia
Nun tán bien clares les rellaciones filoxenétiques de los placodermos dientro de los gnatostomados. Les hipótesis más aceptaes son:
Nel pasáu tamién s'establecieron rellaciones filoxenétiques ente los placodermos y los dipnoos, o los acipenséridos.
Cladograma
El siguiente cladograma amuesa la interrellación de los placodermos según Carr et al. (2009):
Reproducción
Los placodermos son los primeros organismos vivíparos qu'apaecen nel rexistru fósil. Nel xacimientu australianu de Gogo topáronse restos fósiles de hai 380 millones d'años pertenecientes a dos especies de ptyctodontidos (Materpiscis attenboroughi y Austroptyctodus gardineri), con embriones nel so interior. Un añu más tarde, publicóse'l descubrimientu d'embriones dientro d'exemplares fósiles de la especie Incisoscutum ritchiei (Arthrodira) nel mesmu xacimientu, y amás atopáronse evidencies qu'indicaben qu'usaben l'aleta coxal pa la cópula, al igual que los Chondrichthyes. Otros placodermos qu'usaben l'aleta coxal pa copular yeren los del xéneru Austrophyllolepis. Enantes pensábase que los placodermos yeren ovíparos, fertilizándose les güeves fora del cuerpu de la madre. thumb|Fósil de [[Materpiscis attenboroughi col embrión dientro. Pueden apreciase el sacu vitelín, el gordón umbilical y los güesos y quexales del embrión.]]
thumb|[[Louis Agassiz (1807-1873) foi'l primera naturalista n'estudiar los placodermos.]]
Estinción
A finales del Devónicu, na llende Frasniense-Fameniense, producióse una estinción masiva, na cual sumieron el 75% de les families de pexes y el 70% de los invertebraos marinos. Nun se conocen cualos son les causes que la provocaron, magar se formularon delles hipótesis: glaciación, volcanismo, cambeos na química de l'agua, descensu de la cantidá d'osíxenu y impacto meteorítico. Producióse un amenorgamientu de la circulación d'agua ente les cuenques oceániques, lo que xeneró un estáu d'anoxia nos mares costeros. Tamién se vieron afeutaos por esti eventu les especies d'agua duce.
Desparecieron en gran cantidá los organismos constituyentes de los petones de la dómina: estromatopóridos y corales rugosos. Tamién sumieron munches especies de trilobites y braquiópodos. Dientro de los vertebraos, los conodontos y los agnatos casi sumen por completu, y de la clase Placodermi nun sobrevivió nenguna especie. Llama l'atención que nin les plantes nin los animales terrestres viéronse afeutaos por esti episodiu.
Historia del estudiu de los placodermos
El primer naturalista en publicar estudios sobre placodermos foi Louis Agassiz, na so obra de cinco volúmenes sobre fósiles de peces (1833-1843). Sicasí, foi'l paleontólogu suecu Erik Stensiö el primeru qu'estudió la so anatomía en fondura. A principios del s. XX diose cuenta de que pa determinar les rellaciones ente los pexes fósiles tenía de centrase na anatomía interna de tales organismos. En 1969 propunxo que ciertos tiburones escastaos, les rayes y les quimeras taben emparentaes con tres grupos distintos de placodermos: Arthrodira, Rhenanida y Ptyctodontida. L'orde Stensioellida, un grupu que d'antiguo se consideraba perteneciente a la clase Placodermi, pero qu'agora s'inclúi dientro de los holocéfalos, lleva esi nome nel so honor.
Na década de 1930, D. M. S. Watson, un anatomista escocés, reparó unos apéndices cartilaxinosos cubiertos de plaques que surdíen de la cintura ósea en dellos exemplares machos de pictodóntidos, pero nun los rellacionó cola fecundación. El descubrimientu d'embriones en fósiles de pictodóntidos y artródiros na primer década confirmaron que ciertes especies de placodermos reproducir por aciu cópula, siendo probablemente nesta clase de pexes onde s'anició esta forma de reproducción.
Icones Bogorienses
Icones Bogorienses (embrivíu Icon. Bogor.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol botánicu y esplorador neerlandés, Jacob Gijsbert Boerlage. Espublizóse en Leiden en cuatro volúmenes nos años 1897-1914.
Takuya Sonoda
Takuya Sonoda (園田 拓也, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Corymbia aparrerinja
Corymbia aparrerinja (syn. Eucalyptus papuana var. aparrerinja) comúnmente conocida como'l gomero pantasma, ye un árbol siempreverde nativu d'Australia Central. thumb|240px|Vista de la planta thumb|240px|Nel so hábitat
Propiedaes
Partes del árbol fueron usaos polos aboríxenes pa tratar resfriaos.
Cañes
Esti árbol tien l'enclín a perder cañes enteres y bien grandes pa guardar agua mientres les seques. Dexa ensugar les cañes en momentos de estrés, esto ye, mientres la seca o'l fríu estremo. Dacuando llamar "El Fabricante de Viudes", por cuenta de la gran cantidá de lleñadores que morrieron pola cayida de cañes.
Por esta razón nun puede ser utilizáu nes banquinas de les rutes, nin en cais y siendes (ceres).
Cuando la caña caise, el cachu de la caña que queda nel árbol y que queda espuestu albentestate ye cubiertu rápido pola corteza blanca. Esto ye pa evitar que páxaros ya inseutos furen la madera seco.
Taxonomía
Eugenia salamensis describióse por K.D.Hill & L.A.S.Johnson y espublizóse en Telopea 6: 453. 1995.
Précy-Saint-Martin
Précy-Saint-Martin ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Précy-Notre-Dame
Précy-Notre-Dame ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Natalia Pohrebniak
Nataliya Pohrebnyak ye una atleta ucraína, especialista na prueba de los relevos 4x100 m, cola que aportó a medayista de bronce mundial en 2011.
Clementina Otero
Clementina Otero de Barrios foi una actriz mexicana que formó parte de los pioneros de teatru de teatru mexicanu de vanguardia. Foi la última sobreviviente del grupu Los Contemporáneos.
Otero foi fía d'Antonio Otero Moreno y de Clementina Mena Cantón. Tiense conocencia de que, cuando Clementina tenía 17 años, Celestino Gorostiza, quien taba rellacionáu cola so hermana mayor, Araceli, pidió-y permisu a la madre d'elles pa faer de Clementina una actriz. Fixo'l so debú nel Teatru Ulises, onde aportó a reconocida. Mientres esti tiempu, el poeta Gilberto Owen, quien tamién yera parte del grupu de teatru, namorar d'ella y escribió-y una serie de cartes d'amor. Tuvo una amistá intensa con Xavier Villaurrutia, quien la fixo particípe de les sos ardigoses aventures teatrales. Más tarde, Otero tamién foi actriz del Teatru Orientación.
Darréu, Clementina Otero foi direutora de la Escuela d'Arte Teatral del Institutu Nacional de Belles Artes y Lliteratura (INBA). Tuvo casada con Carlos Barrios Castelazo con quien procreó una fía llamada Marinela.
Sainte-Anne-sur-Gervonde
Sainte-Anne-sur-Gervonde ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Filadelfia
Filadelfia (n'inglés Philadelphia, pronunciáu /ˌfɪləˈdɛlfiə/) ye la ciudá más grande del estáu de Pennsylvania. Ye la segunda mayor ciudá de la costa este de los Estaos Xuníos, y la quinta mayor del país. Asítiase na fastera nororiental d'elli, a la vera los ríos Delaware y Schuylkill, y tenía una población (U.S. Census Bureau, 2010) de 1.526.006 habitantes. La ciudá ye'l centru cultural y económicu del valle de Delaware, séptima mayor área metropolitana de los Estaos Xuníos con más de seis millones d'habitantes. D'ellos, cuatro corresponden alministrativamente a la metrópolis de Filadelfia, que compriende cinco condaos con un total de 4.008.994 habitantes. La ciudá ye nomada tamién coloquialmente Philly. right|thumb|250px|La ciudá de Filadelfia La ciudá fundola en 1682 William Penn, col envís de que fora la capital de la colonia de Pennsylvania. Pa la década del 1750 la ciudá yá medrara tanto que yera, perriba de Boston, la ciudá más grande y el mayor puertu de les colonies britániques d'América, y el segundu puertu del Imperiu dempués del de Londres. La ciudá foi, demientres la Revolución d'Estaos Xuníos, llugar d'alcuentru de los Padres Fundadores de los Estaos Xuníos, que roblaron nella la declaración d'independencia en 1776 y la constitución del nuevu país en 1787. Filadelfia foi, demientres la guerra d'independencia d'Estaos Xuníos, una de les capitales del país, y tamién después, mentanto que se construyía la nueva capital federal, Washington. Nel sieglu XIX la ciudá convirtióse nun importante centru industrial y nún ñudu de comunicaciones, y medró enforma gracies a la llegada de bien d'inmigrantes europeos y africanos.
La ciudá camudó'l so calter de ciudá industrial pol de ciudá venceyada a les empreses de servicios basaes nel desarrollu de les teunoloxíes de la información. Asina, les actividaes financieres son ún de los principales pilares de la economía de la metrópolis, que ye tamién ún de los centros principales d'investigación y enseñanza de ciencies sanitaries de tol país. Amás d'eso, la historia de la ciudá atrái a bien de turistes a visitala: la Liberty Bell recibió dos millones de visitantes en 2010. Tamién acueye la sé de cuatro de les mayores empreses del mundu (según la llista Fortune 500), y con too ello axunta un productu internu brutu de 388.000 millones de dólares, el cuartu mayor de les ciudaes del país y el novenu del mundu.
Arriendes d'ello, la ciudá ye perconocida pola bayura d'actividaes artístiques y culturales que se celebren nella. Ta adornada por más murales y escultures que denguna otra ciudá del país, y tien el parque urbanu mayor del mundu, el Fairmount Park. right|thumb|250px|El [[panorama urbanu|skyline de Filadelfia en 2008]]
Prémierfait
Prémierfait ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rho Virginis
Rho Virginis (ρ Vir / 30 Virginis / HD 110411 / HR 4828) ye una estrella na constelación de Virgu de magnitú aparente +4,87. Anque anguaño nun tien nome tradicional, en China recibía'l títulu de Kew Heang, «los nueve oficiales del estáu», nel cual incluyíense delles estrelles menores. Alcuéntrase a 120 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Rho Virginis ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A0V. El so radiu ye un 55% más grande que'l radiu solar y ye 23 vegaes más lluminosa que'l Sol. Tien una velocidá de rotación de siquier 154 km/s. Ye una estrella químicamente peculiar que la so temperatura superficial ye incierta, variando según la fonte consultada ente 8800 y 9506 K. Estrella variable del tipu Delta Scuti, amuesa una variación nel so rellumu de 0,02 magnitúes. Ye muncho más nuevu que'l Sol, con una antigüedá que puede ser de namái 10 millones d'años. Coles mesmes, forma parte del amenorgáu grupu de les llamaes estrelles Lambda Bootis, que la so naturaleza inda güei nun ye bien conocida.
Observaciones llevaes a cabu en banda submilimétrica y infrarroxu cercanu punxeron de manifiestu la esistencia d'un discu circumestelar de polvu en redol a Rho Virginis. El discu, de 37 UA de radiu, tien una temperatura averada de 90 K.
Helio Fallas Venegas
Helio Fallas Venegas ye un economista, profesor y políticu costarricanu.
Llingües atabascanes d'Alaska central-Yukón
Les llingües atabascanes d'Alaska central y la cuenca del Yukón constitúin una agrupación xeográfica, posiblemente tamién filoxenética, de les llingües atabascanes septentrionales, falaes nun territoriu continuu que va dende Alaska y a la cuenca del Ríu Yukón.
Helio Fallas Venegas
Fallas llicencióse en economía pola Universidá de Costa Rica y llogró la so maestría na Universidá de los Andes. Foi ministru de Vivienda na alministración d'Abel Pacheco (2002-2006), consultor del programa Estáu de la Nación y docente na Universidá de Costa Rica. Dexó les files del Partíu Unidá Social Cristiana ya ingresó al Partíu Aición Ciudadana. Foi electu candidatu a vicepresidente pa les eleiciones del 2014 xunto al candidatu presidencial Luis Guillermo Solís fórmula que resultó ganadora. Amás del cargu de Vicepresidente, Solís asignólu tamién como xerarca de Facienda.
Proverville
Tien una población de y una superficie de  km².
Arroyomolinos de León
Arroyomolinos de León ye un conceyu español de la provincia d'Huelva, Andalucía. Nel añu 2016 cuntaba con 983 habitantes. La so estensión superficial ye de 86,95 km² y tien una densidá de 11,6 hab/km². Asítiase a una altitú de 609 metros y a 135 quilómetros de la capital de provincia, Huelva.
Demografía
Número d'habitantes nos últimos diez años.
Historia
Nel sieglu XIII la Reconquista Cristiana llegó a esta zona y el Gran Maestre Pelay Pérez Correa, perteneciente a la Orde de Santiago, lidera la llamada Batalla de la Calera, nel monte de Tentudía. Años más tarde, el llugar foi repobláu por lleoneses que veníen pola Ruta de la Plata. Formóse la Encomienda Mayor de León con cinco villes en plena frontera colos árabes, y la Orde de Santiago adquirió un gran dominiu económicu na zona. Los pueblos que formaron parte de la Encomienda fueron: Fontes de León, Segura de León, Calera de León, Cañaveral de León y Arroyomolinos de León.
Nun principiu, Arroyomolinos perteneció al partíu de Llerena, anque años más tarde, en 1274 foi concedíu al Fueru de Segura de León. En 1485, la Orde de Santiago sumió y Arroyomolinos pasó a pertenecer a la Corona Española, concretamente a la Tierra Realenga de Sevilla y dependiente de la Casa de los Marqueses de Aracena hasta'l sieglu XIX.
La villa foi perteneciendo darréu a otres demarcaciones, llegando a quedar encuadráu inclusive n'Estremadura (qu'entós yera solo una provincia), dependiendo de la prefeutura de Mérida. En 1833, pol Decretu Llei del 30 de payares, sol reináu de Sabela II, Arroyomolinos de León queda enmarcáu definitivamente na acabante crear provincia d'Huelva. Los arroyencos manifiestaron el so descontentu porque'l sentimientu y tradición estremeña taba bien enraigonáu na llocalidá. Nun escritu del so Conceyu en 1835, el pueblu serranu quexar de los perxuicios que suponía la so nueva dependencia, que traía la rotura cola so tradicional provincia de Badayoz. Les sos quexes fueron sicasí desoyíes, alegándose tan solo les dificultadotes alministratives que suponía pa eses feches tal pidimientu.
En cuanto al aspeutu demográficu esisten datos de qu'en 1498 había unos 170 “vecinos” (entendiendo por vecín la unidá familiar compuesta de normal por unes cuatro o cinco persones): seríen por tantu unos 700 habitantes.
Paez qu'en Arroyomolinos esistió una morería a finales de la Edá Media, anque esto namái ye una hipótesis que nun podemos constatar por cuenta de que nun esisten datos de salida masiva de musulmanes de los territorios conquistaos pola Orde de Santiago, por cuenta de la conversión forzosa impuesta en 1501.
Hasta 1873 perteneció a la diócesis del Prioratu de San Marcos de León. A partir d'esi añu foi anexonada la diócesis de Sevilla.
En 1920, el censu algama un máximu históricu con 2600 habitantes, pudiendo debese a la cercanía coles Mines de Cala o más probablemente pola creciente actividá de balta na redoma de la llocalidá.
La economía d'esti pueblu sofítase, güei, na olivar de secanu, na sufrera y na ganadería, siendo un pueblu típicamente serranu, con tradiciones y costumes estremeñes y los sos habitantes son un claru exemplu de dedicación al trabayu del campu.
Llugares d'interés
Ilesia Parroquial de Santiago'l Mayor: Al contrariu qu'otres ilesies de la zona, la Ilesia de Santiago de Arroyomolinos nun cunta con torre, sinón con una espadaña, qu'al pie de la so gran fachada, fai que la ilesia recuerde a los conventos coloniales de Méxicu. La portada de los pies ye mudéxar y atópase enmarcada por un alfiz, oldeando cola portada neoclásica qu'apaez nun llateral y que ye en realidá la puerta d'entrada, n'usu, al templu. Nel interior, de corte clásicu, foi reformáu delles vegaes, y l'estructura actual ye datada como perteneciente al sieglu XVII; consta de tres naves separaes por unes pilastres que sostienen arcos semicirculares rebaxaos, la cabecera ye cuadrangular y tien una cúpula. Ye destacable una pila bautismal realizada con mármol local, amás d'un capitel de dómina tardorromana o visigótica, convertida güei día en pila d'agua bendito, con interesantes grabaos.
Molinos: Los recursos hídricos de la Sierra fixeron que se fomentara una cultura en rellación a los mesmos con elementos constructivos como les fontes, bebederos, llavaderos y de forma bien acusada en Arroyomolinos de León, los Molinos d'Agua, que s'enllantaron a mediaos del sieglu XV y tuvieron el so principal desarrollu dende mediaos del sieglu XVIII. Los documentos identifiquen unos doscientos molinos partíos por tola contorna, y especialmente en Arroyomolinos apaecíen más de trenta. Anguaño esisten 32 restos de molinos nes riberes de los Regueros Abismu-Morica y Valdelamadera (más conocíu esti últimu conu “La Xitana”), anque dalgunos d'ellos atópense en bien mala traza de caltenimientu, siendo dalgunu d'estos restos a cencielles una parte del cubu.
Esisten dos rutes nes que pueden apreciase los restos d'estos molinos. La primera ye la Ruta de Valdelamadera, na que s'atopen los molinos de La Llave, de la Virxe y de la Molineta, ente otros. La segunda ye la Ruta Abismo-Morica, nos que podemos atopar los molinos de Tíu Donato, de Fulgencio, del Chorrero y otros más. Ente ellos atopa'l Molín de Atanasio, que nel so interior caltién la maquinaria de la so estructura y los conteníos del so funcionamientu y hestoria. El molín ye propiedá del Conceyu y puede visitase, previu permisu municipal.
Ermita de la Virxe de los Remedios: L'actual edificiu puede tratase d'una reconstrucción fecha alredor de 1700 d'un edificiu más antiguu, al que se-y añedir el camarín de la cabecera, dalgún momentu dempués. La imaxe titular de la ermita, foi realizada por Agustín Sánchez Cid en 1939 y restaurada en 1968 por Antonio León Ortega.
Ponte de la Xitana: Asitiáu a la salida del pueblu, en direición a Sevilla, a unos cinco quilómetros de la llocalidá, trátase una antigua ponte güei en desusu pero totalmente visible dende la carretera, xunto al que se creó una área de descansu.
El Monte Bonales, máxima elevación de la provincia d'Huelva.
Fiestes tradicionales
Esisten delles festividaes nel pueblu:
La romería, en mayu, dedicada a la Virxe de los Remedios.
Les fiestes de San Antonio, en xunu, na que se salten les candeles na nueche de la viéspora de la festividá del patrón del pueblu.
La feria llocal, n'agostu, na que s'entemecen celebraciones relixoses con otres tradiciones, como'l "toru de fueu", que ye una atraición pirotécnica.
Prugny
Prugny ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Akainu
Almirante de la flota Sakazuki (赤犬元帥), enantes conocíu como Almirante Akainu (赤犬大将) de la Marina (One Piece), ye'l nuevu Almirante de la flota según lo dicho por Jimbei nel Palaciu de Ryuuguu dempués de que los sombreru de paya, vencieren a los nuevos pirates Gyojin. Nel mundu d'One Piece, ye'l rangu más altu que puede llograse dientro de la marina. El so predecesor ye "Sengoku el Buddha". Ye unu de los antagonistes principales de la serie. En Castellán, el so nome dizse "Perru Colorado". Ye conocíu tamién pol únicu marine capaz d'acabar con Portgas D. Ace, y collo, cola descendencia de Roger.
Apariencia
Akainu tien una cara en forma cuadrada coles mexelles acovanaes. Él tien una capa marina colgando de los sos costazos, y lleva una gorra estándar marina, despintando la so cara en toles sos apaiciones antes de la Batalla de Marineford. Él lluz un traxe de color carmesí, cruciáu, decoráu colo que paez ser una rosa nel ojal esquierdu. A diferencia de munchos Marinos d'altu rangu, nun lleva corbata, en llugar de dexa la so camisa con estampáu de flores esgobetada p'amosar el so pescuezu musculosu y un tatuaxe negru (de color azul claro nel anime) que s'atopa nel llau derechu del so pechu, qu'a partir de lo que se ve, paez contener numberoses imáxenes de flores integraes nel so diseñu. Na portada del capítulu 592, revelóse que'l tatuaxe tien cantos en forma de llapaes y estiéndese dende'l costazu esquierdu del Almirante escontra'l so cadril, cubriendo una parte del so llombu y costielles. Tien otru, tatuaxe más pequeñu en forma d'una espada nel so bíceps derechos cerca del costazu. Él tamién tien l'altor de los sos compañeros d'Almirantes, Aokiji y Kizaru.
Va venti años, nel incidente de Ohara, llevaba un gorru blancu senciellu de la Marina so una capa de color gris escuru, que paecía ser parte d'un mantu que llevaba debaxo del so traxe, o una capa marina.
Personalidá
Akainu ye un firme creyente de la Xusticia Absoluta, y ye implacable nel so caltenimientu de la mesma. De los trés almirantes, él ye l'únicu que tuvo un calter severu, y una disposición seria a matar. Él ye ensin emociones, ensin espresión, y tamién ye'l más cruel de los trés.
El so creencia llevar a dir tan lloñe como pa destruyir un barcu de refuxaos, a cencielles por cuenta de la minúscula posibilidá de qu'unu de los eruditos podría tar escondíu a bordu. La so lóxica ye que si unu de los eruditos de Ohara escapárase nél, la misión sería un fracasu, pa consternación de Aokiji, quien lo llamó tontu por esaxerar les coses. Akainu toma la so actitú estremista tan lloñe como pa matar a cualesquier que nun comparta'l so puntu de vista, como se vio cuando trató de matar a Coby por alegar en detener la guerra. Amás, nun tien tolerancia polos marinos que desiertan los sos puestos ya inclusive recurren de querer tornar a les sos families en llugar de morrer nun-y causen simpatía, l'únicu consuelu que-yos ufierta ye que nun deben deshonrar a les sos families por aciu l'escape. Pa Akainu, cualquier marín que nun ta dispuestu a lluchar pola "Xusticia" nun ye dignu de ser llamáu un marín.
A pesar de la so condición d'Almirante, Akainu tamién ye conocíu por utilizar táctiques puerques y ta dispuestu a mentir o desorientar a los sos enemigos col fin de llograr les sos resultaos. Hasta'l momentu les manipulaciones de Akainu fueron un ésitu increíble una y bones-y les iguar pa engañar a Squard al traviés d'un plan maestru de Sengoku, o faltar a Barbablanca pa faer qu'Ace enoxárase lo suficiente pa detener el so intentu d'escapar. Atopa que les persones que traten d'interferir con él nun son namás que irritantes torgues. Per otra parte, paez en munchos aspeutos ensin l'amenaza de mayores lleendes y comentarios al respeutu cuando Barbablanca afirma a los sos homes que nun se dexen amedranar por Garp, ente qu'Akainu diz qu'él y Garp son de la mesma xeneración y con prontitud atacar.
Primero que Sengoku facer públicu, Akainu ye unu de los pocos que sabía que Luffy yera fíu de Dragón. Desconozse si tien dalguna rellación pasada con Dragón o si tratábase a cencielles de conocencia común ente los marinos d'altu rangu que Dragón ye'l fíu de Garp. Como tal Akainu considera que la mera esistencia, por causa de Luffy de ser fíu del dragón, ye abondu pa ser una amenaza pal mundu, y tienen de ser esaniciaes. Ello ye que les creencies de Akainu de los heriedos fondos son bastantes acredites que, anque otru pirata escape, él personalmente nun dexaría qu'Ace o Luffy salgan de la guerra con vida por cuenta de les sos llinies de sangre, hasta'l puntu de cazar a Luffy de forma activa por sigo mesmu, anque Barbanegra taba destruyendo Marineford. Esti tipu de personalidá calificar como un marine altamente corruptu
Marinos
Como un oficial d'altu rangu de la Marina, amás de ser unu de los trés principales combatientes de la organización, Akainu que'l so mandu atopar a los subordinaos de rangu inferior, que lo respeten lo suficiente como pa llamalo "Almirante Sakazuki" la mayor parte del tiempu, a diferencia del so alies.
Sicasí, les sos creencies despiadaes na "Xusticia Absoluta" fixeron que'l so colegues tarrecer y despreciar, especialmente Aokiji, quien lo llamó un tontu por llevar les coses demasiáu lloñe. De la mesma, Akainu fácilmente mata a cualquier marín que contradiz les sos creencies, yá qu'asesinó a un soldáu por abandonar el so puestu debíu al mieu, y trató d'acabar cola vida de Coby por espresar les sos oxeciones de que la guerra había alloriáu demasiáu lloñe.
Akainu nun amosó nengún respetu a Monkey D. Garp, a pesar de que'l Vicealmirante yera un vieyu "héroe" que yera elegible pal cargu d'almirante, por cuenta de ser de la xeneración anterior y de la llinia de sangre compartida con Dragón y Luffy. Garp, de la mesma, trató de matar a Sakazuki por matar a Ace y tuvo que ser suxetáu por Sengoku.
Pirates de Barbablanca
Como Akainu alentosamente insultu a Barbablanca, ganóse la roxura de Portgas D. Ace, que vía al capitán como una figura paterna. Esto fixo qu'Ace perdiera la so oportunidá de retirase nun intentu de baltar a Akainu en vengación, solo pa fallar y, finalmente, perder la vida a manes del Almirante. Akainu, de la mesma, ve a Ace como una de los dos formes de vida más peligroses del mundu, por cuenta del so padre Gol D. Roger.
Akainu asonsañó simpatía escontra Squard pa face-y traicionar a Barbablanca, depués mató a Ace, que fizo que'l restu de los Pirates de Barbablanca dirixieren el so odiu contra él, y los comandantes restantes intentaron lluchar nel so contra, inclusive si teníen que morrer. El mesmu Barbablanca brutalmente mancó a Akainu en vengación pola muerte de Ace. Akainu, sicasí, ve a tolos pirates como criminales que nun se-yos debe dexar la so esistencia, y que los Pirates de Barbablanca nun son distintos.
Monkey D. Luffy
Akainu caltuvo refiriéndose Luffy como "fíu del dragón, como asina piensa en Luffy, y la razón de que tien de ser esaniciáu.
Icones et Descriptiones Plantarum
Icones et Descriptiones Plantarum (embrivíu Icon. o Icon. (Cavanilles)) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques editáu pol botánicu y naturalista español, Antonio José de Cavanilles. Espublizóse en seis volúmenes nos años 1791-1806.
Akainu
Habilidaes y Poderes
Como un almirante, Akainu ye capaz de remanar gran númberu de tropes de la marina que s'atopen nel so rangu. Percima de too, él tien l'habilidá d'ordenar una Buster Call en cualquier isla.
Siendo unu de los más fuertes ente los personaxes de One Piece, l'almirante Akainu ye capaz d'enfrentar a Barbablanca por sigo mesmu y tien de tener una cantidá increíble de duración pol fechu de que nin siquier un terremotu de Barbablanca foi capaz de mataro (unu foi abondu pa incapacitar a los xigantes). El so durabilidá estiéndese tamién a los ataques de Haki desque asumió que'l Haki de Barbablanca realmente afectar. Él tamién tien una cierta conocencia de Haki.
Tamién demostró la so capacidá (xunto colos sos otros dos compañeros Almirantes) pa reflexar ondes de choque, como se ve cuando él, Kuzan y Borsalino contraataquen una onda de choque de Barbablanca, que taba a puntu de destruyir la plataforma d'execución onde ellos y Sengoku taben de pies. La naturaleza d'esta capacidá entá nun s'esplicó.
Fruta del Diañu
Akainu tien el poder d'una Fruta del Diañu del tipu Loxa que-y dexa controlar l'elementu del magma, la llava y les roques volcániques. Amás al ser d'esti tipu, el mesmu Akainu esta fechu de magma, siendo un ser intanxible y invulnerable a daños físicos (que nun tean cargaos con Haki). Otru datu a destacar ye que'l so magma ye tan caliente que ye capaz de quemar el fueu mesmu, gracies a esto pudo acabar fácilmente cola vida de Portgas D. Ace.
Natalia Pokas
Natalia Pokas ye una nadadora soviética retirada especializada en pruebes d'estilu mariposa, onde consiguió ser medayista de bronce mundial en 1982 nos 4x100 metros estilos.
Icones et descriptiones Graminum austriacorum
Icones et descriptiones Graminum austriacorum (embrivíu Icon. Descr. Gram. Austriac.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y médicu austriacu Nicolaus Thomas Host y espublizáu en cuatro volúmenes (magnífica obra sobre les Poaceae d'Europa Central, ilustrada pol artista Johann Ibmayer.
Natalia Pokas
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Mundial de Natación de 1982 celebráu en Guayaquil (Ecuador), ganó la medaya de bronce nos relevos de 4x100 metros estilos, nadando la llongura de camparina, con un tiempu de 4:12.36 segundos, tres Alemaña del Este (oru con 4:05.88 segundos que foi récor del mundu) y Estaos Xuníos (plata con 4:08.12 segundos).
Akainu
Haki
Por cuenta de que los tolos marinos de la clase vicealmirante usen Haki deduzse qu'Akainu al ser almirante y pasar por esi rangu, tien dichu poder. Amás confírmase cuando él, Kizaru y Aokiji protexen la plataforma d'execución de Ace col Busou-shoku Haki (color de l'armadura) de los terremotos de Barbablanca.
Sainte-Luce (Isère)
Sainte-Luce ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Trogon mexicanus
Trogon mexicanus, ye una especie d'ave perteneciente a la familia Trogonidae..
Akainu
Marineford
Akainu apaez sentáu xunto a los otros dos Almirantes de la Marina (Aokiji y Kizaru) na execución de Portgas D. Ace.
En redol a la batalla contra Barbablanca, foi'l postreru Almirante en reaccionar. Facer creando un xigantescu puñu de llava pa detener el colosal iceber llanzáu por Jozu (Comandante de la 3ª División de Barbablanca).
Sainte-Luce (Isère)
Tien una población de y una superficie de  km².
Trogon mexicanus
Distribución y hábitat
El so hábitat natural son los montes húmedos de monte subtropicales o tropicales. Prefier el pinu (árbol de fueya perenne) y los montes de de pinu-encino a un altor d'ente 1200 y 3500 metros. A diferencia d'otros más raros trogones, esta especie amuesa dalguna adaptabilidá a los llugares utilizaos pa usu humanu y viéronse nos plantíos de café con árboles de solombra afechos como carbayos.
Akainu
Marineford
Akainu dempués detien a dellos marines que trataben d'escapar al ver la fuercia de Barbablanca, detener y amenácialos con matalos. Dempués, xunto con Sengoku, Akainu entama adelantrar la execución de Ace. Xusto nesi momentu, Luffy cai del cielu y prepárase pa salvar a Ace. Al velo, Akainu reconoz que ye'l nietu del gran héroe de la marina, y menta que-y gustaría matar lo.
Trogon mexicanus
Subespecies
Estrémense les siguientes subespecies:
Akainu
Marineford
Nun momentu importante de la batalla, Akainu llanza un poderosu ataque de meteoritos de llava, creáu colos sos puños. Dichu ataque nun acabó con Barbablanca, nin cola so tripulación, pero estrozó'l Moby Dick, el barcu de Barbablanca.
Akainu, nun momentu crucial de la batalla, engaña a Squard, un capitán aliáu de Barbablanca, diciéndo-y qu'esti solu deseyaba rescatar a Ace, en cuenta de la vida de los capitanes del nuevu mundu. Esto acabaría dempués con una traición de Squard a Barbablanca.
Dempués, nun actu desesperáu, Luffy consigue travesar el muriu que punxeren los marines pa evitar que Barbablanca llegara al patíbulu d'execución. Luffy consigue esto con ayuda de Jinbe y la so habilidá cola agua. Una vegada cerca del patíbulu, Luffy atopar colos trés almirantes y empieza a engarrar contra ellos. Akainu nun puede creer entá que Luffy ye fíu de Dragón, y xunto a Kizaru y Aokiji, sálen-y al frente. Luffy llánza-yos una viga, qu'Aokiji conxela de momentu. Luffy, consciente de la reacción de Aokiji, ataca a los trés almirantes con un Gomu Gomu non stamp gatling gun. Los trés deféndense, Kizaru evita que Luffy llegue al patíbulu y Aokiji encargar de manca-y cola so espada. Marcu llograría salvar a Luffy ensin problemes
Con esta distracción llograda por Luffy, Barbablanca, Jozu y Marcu preparar p'averase al patíbulu. Barbablanca usa una enorme solmenada cola so bisento, que dexa parte de Marine Ford estrozáu. Cuando se preparar pa una segunda turniada, Akainu sále-y al pasu, empezando una curtia llucha. Nesta, Barbablanca llogra desfacer de Akainu, pero antes de llogralo, Akainu llogra travesa-y un pocu'l pechu, dexándo-y una ferida bien grande.
Cuando Ace y Luffy entamen la fuxida, Akainu sále-yos al frente. Akainu, astutamente, burllar de Barbablanca, lo que causa qu'Ace se enfurezca y atacar. Sicasí, la fruta de Akainu ye muncho más fuerte que la de Ace, una y bones la llava consume les llapaes,y termina quemar. Akainu alviértelu a Ace que nun baxe la guardia, yá que nun va dexar que los fíos de Roger y de Dragón escapar ensin más. Akainu ta a puntu de cutir a un exhausto Luffy, pero Ace interponer nel so camín, y Akainu termina travesándolo y matándolo.
Dempués d'eso, el comandante Curiel dispára-y pero ensin nengún efeutu, darréu akainu intenta da-y el golpe final a Ace pero Jimbei interponer ente ellos y diz-y qu'él s'enfrentara a él, a lo qu'Akainu respuénde-y que como ex shichibukai el tendría de conocer el so poder y Jimbei diz-y que nun lu importa, darréu de que Vista y Marcu atacaren a Akainu con haki y Akainu diz-yos que ye una molestia qu'agora ataquen usuarios de haki.
Akainu desfacer de los ataques de Marcu y de Vista, y entós, yá solo frente a Luffy, quien nun puede faer nada al tar n'estáu de Shock, decide que tamién tien de ser aniquiláu al ser fíu de Dragón. Marcu detien-y y ordena a Jinbe llevar a Luffy, yá que ye la única esperanza de que la voluntá de Ace siga con vida. Akainu estropia a Marcu, y prepárase nuevamente a acabar con Luffy, pero entós, apaez un dafechu furiosu Barbablanca al frente. Akainu trata de defendese, col so ataque meigou, que quema parte de la cara del Yonkou. Sicasí, Barbablanca ta por demás furiosu pola muerte de Ace, y acomete con roxura contra l'almirante, quien nun puede faer nada contra los poderes de la gura-gura, y termina siendo masacrado.
A pesar d'esta contundente paliza, Akainu nun se daría por vencíu, y trata d'algamar a Jinbe, pos ta determináu a acabar con Luffy, y la descendencia de Dragón. Ivankov y Inazuma intenten detenelo pero son fácilmente derrotaos. Jimbei trata de fuxir per mar a sabiendes de qu'Akainu nun va poder siguilos, pero pa la so sorpresa, Aokiji volviera conxelalo.
A pesar de los intentos de protexer a Luffy y sufrir la peor parte, Akainu llogra mancar a Luffy de gravedá y cuando se disponía a dar el golpe de gracia, Akainu ye cortáu pola metá por Cocodrile, quien alloña a Jimbei y a Luffy del peligru llanzándolos pel aire y siendo rescatáu por Buggy. Akainu llanza un xigantescu puñu de Magma p'algamar pero Buggy llogra escapar. Tres esto, Cocodrile xunto a tola tripulación de Barbablanca interponer nel camín del almirante.
En vista de los sos intentos fallíos por tamién acabar col fíu de Dragón, Akainu empieza a glayar, fora de si, qu'acabara col mal que representen los pirates, atacando tamién a los marinos al so alredor. Mientres Coby llevantar de la puñada que-y diera Luffy y contempla xunto con Helmeppo los muertos y mancaos al so alredor, entrando en desesperación al ver que la marina esmolezse más por matar a los pirates que por ayudar a los sos mancaos, entós, con llárimes nos güeyos, alza la voz con unes emotives pallabres que solo enfurecen más a Akainu, quien se dispón a matalo argumentando que nun precisa marinos que nun sepan guardase les sos emociones, pero ye deteníu d'últimu momentu por Shanks, quien non solo salva a Coby, si non que llega asegurando que va poner fin a la guerra. Akainu ponse furiosu cola intervención de Shanks yá que causo que Luffy pudiera escapar, dempués de que Sengoku declara'l fin de la guerra vése-y bien atayáu.
Dempués de la Guerra
Cuando la balsa de los Pirates Barbanegra ye estropiada pola mor del gran tamañu de Sanjuan Wolf, Marshall D. Teach toma a Jewerly Bonney y la so tripulación como rehenes pa intercambialos col Gobiernu por un nuevu buque de guerra. Los Marinos seya comoquier nun paecen aceptar l'intercambiu, yá qu'Akainu ye unviáu a la isla. Barbanegra y la so tripulación escapen, dexando detrás a Bonney. Akainu enfrentar a Bonney, diciendo que'l Gobiernu Mundial tuvo esmolecíu pola so desapaición, con Bonney respondiendo qu'ella odia al Gobiernu y a la Marina ==Diferencies ente la manga y anime==
Sainte-Blandine (Isère)
Sainte-Blandine ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
7 d'ochobre
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Rho1 Sagittarii
Rho1 Sagittarii (ρ1 Sgr / 44 Sagittarii / HD 181577) ye una estrella na constelación de Saxitariu de magnitú aparente +3,93. Comparte la denominación de Bayer «Rho» con Rho2 Sagittarii, de la que ta dixebrada visualmente 27 minutos d'arcu, pero nun esiste rellación física ente dambes estrelles. Al tar cerca del la eclíptica, Rho1 Sagittarii ye dacuando despintada por planetes; la so próxima tapecimientu por un planeta va tener llugar en febreru de 2046, cuando va ser despintada por Venus.
Rho1 Sagittarii ye una subxigante de tipu espectral A9IV, enantes catalogada como F8IV-V. Con una temperatura efectivo ente 7562 y 7586 K, el so radiu ye 3,2 vegaes más grande que'l del Sol y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 82 - 94 km/s;  esta cifra ye namái una llende inferior, yá que depende del enclín del so exa de rotación respectu al observador terrestre. Presenta una metalicidá netamente cimera a la solar ([M/H] = +0,16).