cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vimianzo
Sector primariu
Nel sector de l'avicultura, hai una granxa de pites na parroquia de Baiñas, per otru llau, na década de los noventa asitiáronse delles granxes d'avestruces, de les cualos sigue una en funcionamientu con ésitu cerca de la villa de Vimianzo.
Ludvig Holberg
Vida
De vuelta a Copenhague, en 1709, escomenzó a dar clases de metafísica na universidá con ciertu ésitu d'asistencia, pero con ganacies insuficientes. D'esta miente, aceuta acompañar a un caballeru ricu nun viaxe al norte d'Alemaña; ellí impartirá clases nes ciudaes de Leipzig, Halle y Hamburgu.
En 1710, toma un puestu de profesor na Escuela Borch. Esti momentu d'estabilidá va ser importante porque-y permitirá escribir la so primer obra Introduction til de fornemste Europæiske Rigers Historier (Una introducción a la historia de las naciones de Europa), espublizada l'añu siguiente. La repercusión de la obra fizo que tuviera la oportunidá de conseguir una audiencia col rei Frederick IV, a quien-y fizo entrega de dos ensayos sobre los reis Christian IV y Frederick III. Quedó'l rei tan entusiasmáu que-y lo agradeció ufiertándo-y el títulu de profesor de retórica y llatín y una beca de 100 táleros pa que viaxare. Énte esta nueva oportunidá, Holberg inició en 1714 un viaxe a Italia al traviés de los Países Baxos y Francia, que duró dos años.
Los siguientes dos años fueron mui duros, porque vivió n'estrema probitú, mientres trataba d'espublizar Morals Kierne eller Introduction til Naturens og Folke-Rettens Kundskab (El noyu de la moral o Introducción al Drechu Natural y Popular). Esta obra valdrá-y p'algamar la cátedra de metafísica na universidá de Copenhague. En 1720 será promocionáu a la "siella lucrativa de la elocuencia pública", cargu que-y daba accesu a un puestu nel consistoriu. Equí terminen los problemes económicos de Holberg.
Vimianzo
Sector primariu
Tamién hai un 14 esplotaciones d'apicultura con unes 200 truébanos, sicasí tola producción ye pa autoconsumo.
Ludvig Holberg
Vida
En 1721, Holberg tomó la direición del primer teatru danés, construyíu esi añu en Grönnegade, Copenhague. En setiembre del añu siguiente, programó L'Avaru, de Moliere, nuna versión tornada al danés, lo que rompía cola costume de representar les obres teatrales en francés o n'alemán. Viendo l'aceutación del públicu y de la crítica, Holberg decidió dedicase a la creación d'una comedia danesa. La primera d'eses pieces fue Den Politiske Kandestøber (El caldereru convertíu en políticu), que triunfó. Ente 1721 y 1727, Holberg estrenaría ná menos que 25 comedies, dalgunes d'elles consideraes obres maestres, como, por exemplu, Den Vægelsindede (L'indecisu), Henrich og Pernille (Henrik y Pernille), Jeppe paa Bjerget eller den forvandlede Bonde (Jeppe el Montañés o'l campesinu trasformáu), El politicastro, Erasmus Montanus eller Rasmus Berg (Erasmu Montanus o Rasmus Berg) y Barselstuen (Sala de maternidá). Pesie al xeniu dramáticu y al ésitu de públicu, el teatru tuvo que zarrar por problemas económicos. Nun últimu intentu pa salir del problema, y viendo que nun recibía ayudes de naide, compuso la satírica Den Danske Comoedies Liigbegængelse (Funeral pola comedia danesa).
Vimianzo
Sector primariu
Nel sector mineru destaquen les mines de CAVISA (Caolinos de Vimianzo, S.A.) na parroquia de Castrelo que se dedica a la estracción del caolín.
Ludvig Holberg
Vida
En 1728 prodúzse un gran fueu na ciudá de Copenhague, que dirá siguíu por un aumentu de la probtú del país y d'un clima de puritanismu promovíu pol nuevu rei Christian VI, que chocaba escontra l'humor de les comedies de Holberg. Esti, entós, decide poner fin a la so obra teatral pa centrase en temes más científicos.
Héroes del Silencio
Simbología
Con El espíritu del vino, amás d'un xiru musical, aprecióse tamién un xiru na so imaxe y la del discu. L'estudiu de diseñu afixo les idees del grupu al cuadernín del álbum. Creóse un monograma pa cada tema, rellacionáu col mesmu pero resalvando'l so significáu, y un símbolu representativu de cada miembru del grupu (anque éstos yá fueren utilizaos en Sienda 91). La principal novedá foi la imaxe representativa de la banda, consistente nuna "H" y una "S" superpuestes que se convertiría nel so logotipu definitivu. N'Avalancha utilizóse este mesmu símbolu retocáu, y en posteriores trabayos foi utilizáu como imaxe xenérica d'Héroes del Silencio.
Ludvig Holberg
Vida
Ensin embargu, el rei muerre en 1747 y el so socesor, Frederick V reabrió'l teatru, nomando a Holberg direutor del mesmu y otorgándo-y el títiu de Barón de Holberg. L'autor volvió a escribir comedies, amás d'espublizar cinco volúmenes d'escritos espistolares, pero denguna d'estes obres algamó'l valir de les anteriores.
Holberg morría ricu, noble y cola reputación no más alto. La muerte alcontrólu encamáu na so casa de Copenhague, dende agostu de 1753, el 28 de xineru de 1754. Nunca nun se casó y nun tuvo fíos, polo que donó tolos sos bienes a la Universidá de Sorö, en Zelanda, llocalidá onde s'alcuentra enterráu.
Héroes del Silencio
Rellación cola prensa
La carrera d'Héroes del Silencio carauterizar por una complicada rellación cola prensa española, atribuyida en munchos casos a la so arrogancia. Les crítiques contra la banda arreciaron dende los sos primeros años d'esistencia, y fueron respondíes con contundencia pol grupu, con mensaxes del estilu de: "Cuanto más nos cabrien, meyores cantares vamos faer". El maltratu que, según ellos, sufrieron per parte d'un sector de la prensa, llevó-yos a un distanciamientu entá mayor, que contribuyó a reforzar la so imaxe trascendente, fría y distante. Yá nos sos entamos, Les contrarió particularmente un artículu na revista musical Ruta 66, que dicía: "Agora quieren comenos el tarru con qu'Héroes del Silencio -una babosísima banda local, sofitada hasta la llocura- son la gran esperanza maña. Y tou porque ficharon por EMI, señal de verdá, pallabra del cielu"; fueron tachaos de "banales" y "pretenciosos", amás de ser consideraos copies de grupos como The Doors o U2, a lo que'l grupu respondió con acedes declaraciones o irónicamente, como cuando incluyeron nel llibretu del álbum Sienda '91 una escoyeta de delles de les crítiques más dures que recibieren.
Sicasí, hubo quien salió nel so defensa, como l'escritor Ray Loriga, que llegó a declarar: "Ser Héroes del Silencio nesti país trai una enorme arrogancia, y por tantu un méritu enorme". Esta difícil rellación normalizar cola torna del grupu en 2007.
Fenómenu fan
thumb|160px|La [[discografía d'Héroes del Silencio na vitrina d'un fan.]] El fenómenu fan qu'espertó Héroes del Silencio dende los sos primeros años tamién foi dignu de mención. Los sos siguidores, carauterizaos pola so fidelidá, constituyeron un importante númberu a lo llargo, especialmente, d'Europa ya Hispanoamérica. El so club oficial de fans, formáu en 1994, llegó a cuntar con 3.000 socios y 10.000 simpatizantes. Inclusive dempués de la disolución, la so popularidá caltúvose, creciendo inclusive'l númberu de páxines n'Internet dedicaes a la banda. Esta fidelidá traxo dellos problemes a Bunbury cuando empecipió la so carrera en solitariu, al nun aceptar un sector de siguidores la so continuidá como solista y la desapaición del grupu. El fenómenu quedó especialmente patente mientres la xira de realcuentru, al resultar la demanda d'entraes bien cimera a la ufierta y escosase les esistentes al poco tiempu de ponese a la venta. Precisamente la insistencia y fidelidá de los fans dempués de la separación del grupu foi una de les razones argumentaes pal efímeru regresu de la banda.
Esti fechu favoreció la esistencia alredor d'Héroes del Silencio d'una importante corriente de coleicionismu, compuestu por artículos rellacionaos con Héroes qu'inclúin discografía oficial, discografía pirata, merchandising y tou tipu d'oxetos rellacionaos cola banda. La discografía pirata constituyó en sí tou un auténticu fenómenu, reconocíu inclusive por EMI: calcúlase que llegaron a circular hasta 44 discos pirates (non oficiales), dalgunos d'ellos de gran calidá, que dieron llugar inclusive a una páxina web dedicada puramente a esti tipu de grabaciones.
Influencia exercida
El principal discu d'homenaxe a Héroes del Silencio editar en 2010, cuando 22 temes de la banda y d'Enrique Bunbury fueron versionados polos artistes Andrés Calamaro, Ximena Sariñana, Ariel Rot, Galbana, Jaime Urrutia, Zoé, Catupecu Machu, Depedro, Aterciopelaos, Adanowsky, San Pascualito Rey, Sôber, Macaco, Iván Ferreiro, Bebi, Quique González, Loquillo, Phil Manzanera, Saúl Hernández, Shinoflow, Danza Invisible y Raphael nel álbum Conxuru, publicáu en payares d'esi añu.
Vimianzo
Sector primariu
Tien tamién una gran importancia'l sector forestal, pos Vimianzo cuenta con una gran superficie arbolada, pa la esplotación d'esti recursu hai empreses dedicaes a baltar y tresporte de la madera, amás de dellos aserraderos, concentraos principalmente en Pasarela (Calo). Esisten otres empreses rellacionaes col sector y tamién con relativa importancia, como son: les de llimpieza de montes y reforestación.
Sector secundariu
El conceyu cunta con un treme industrial non sobresaliente, pero si de cierta relevancia. Destaquen les empreses dedicaes a la carpintería del aluminiu y el PVC.
Na capital del conceyu tamién ta asitiada una empresa dedicada al procesáu del cueru, que'l so oxetivu principal son artículos pa la hípica, destacando les sielles pa montar.
Ralph Waite
Ralph Waite foi un prolíficu actor d'Estaos Xuníos.
Vimianzo
Sector secundariu
Tamién tien una especial relevancia'l sector de los suelos apolazaos de formigón, pos numberoses empreses tienen base en Vimianzo.
Nel 2007 empecipióse la construcción d'un parque industrial de 330.000 m² pa facilitar suelu industrial a les empreses yá establecíes amás intentar atraer nueves industries pa dinamizar el conceyu.
Nel conceyu tán asitiaes delles empreses dedicaes a la xeneración llétrica. La enerxía llógrase principalmente de parques eólicos y de un saltu d'agua na parroquia de Visaxe.
Amás delles empreses de la zona dedicar a la instalación de sistemes pal aprovechamientu de les enerxíes anovables, puede apreciase en delles viviendes la instalación de paneles solares pa la captación de la radiación solar.
Héroes del Silencio
Influencia exercida
El boom musical aniciáu pol fenómenu Héroes en Zaragoza facilitó la nacencia de nueves bandes, dalgunes direutamente rellacionaes con ellos, como Les Novies y Neños de Brasil. Tamién, a lo llargo de la so carrera, fueron portada de too tipu de revistes, como El Gran Musical, Rolling Stone, Efe Eme, Primera Línea, Popular 1, El País de les tentaciones, Heavy Rock o Kerrang!. En 2009, nuna macroencuesta realizada pola revista musical Rolling Stone, Senderos de traición foi escoyíu'l segundu meyor álbum de la historia del rock español, namái por detrás de Enemigos de lo ayeno d'El Último de la Fila. Pela so parte, En cantu, incluyó los cuatro álbumes d'estudiu d'Héroes ente los 250 meyores de tolos tiempos del rock iberoamericanu. En 2014, la llista de REIS apostrar al puestu 39 ente los meyores músicos del país, basada puramente nes llistes de los meyores álbumes y cantares españoles iguaes por Rolling Stone, Efe Eme y Rockdelux.
Como presentación del llibru "Héroes del Silencio. Un fenómenu contáu en primer persona", dedicáu precisamente a esti fenómenu, el so autor, Raúl Minchinela, escribió: "Cualquier persona mínimamente comenenciuda na cultura popular española tendría de mirar con detalle'l fenómenu d'Héroes del Silencio". En 2009 el Conceyu de Zaragoza alcordó, como homenaxe al grupu, renombrar una de les cais del centru de la ciudá como "calle Héroes del Silencio".
Vimianzo
Sector terciariu
Con al respective de los servicios de consumu'l conceyu cunta con dellos supermercaos de conocíes marques nos nucleos urbanos, amás de delles tiendes d'ultramarinos chiscaes pola so xeografía. Con respectu al restu de tiendes (ropa, calzáu, peluquería,…) tamién s'atopen focalizadas nos nucleos urbanos.
Héroes del Silencio
Xires
200px|thumb|En color coloráu, los 32 países nos qu'actuó [[conciertu|en direutu Héroes del Silencio a lo llargo de la so historia.]] thumb|200px|Un momentu de l'actuación d'Héroes del Silencio nel [[Estadiu Olímpicu de la Cartuxa de Sevilla, el 20 d'ochobre de 2007.]] Les actuaciones en direutu son un aspeutu fundamental na carrera d'Héroes del Silencio, que va xuníu consustancialmente a la historia de la banda; a lo llargo de la so trayeutoria ufiertaron más de 1.000 actuaciones en direutu en 16 países d'Europa y 16 d'América. Esta facilidá pal direutu tuvo una importante influencia na so evolución, y ellos mesmos llegaron a afirmar que tamién resultó perxudicial pa la estabilidá del grupu. A lo llargo de la so carrera, participaron tamién en festivales de la talla del Rock am Ring, Monsters of Rock y Pepsi Music. Mientres estes actuaciones compartieron escenariu con artistes como Leonard Cohen, Aerosmith, Iron Maiden, Bryan Adams y Robert Plant.
A pesar de que yá teníen cierta esperiencia nel panorama nacional, les sos xires promocionaes por EMI empezaron arriendes de la grabación del so primer LP, El mar no cesa. Los siguientes títulos son nomes xenéricos que n'ocasiones se subdividieron en mini-xires:
Vimianzo
Sector terciariu
El conceyu cunta, coles mesmes, con delles cases de turismu rural.
Vincent Auriol
Vincent Auriol foi un políticu socialista francés, miembru de la SFIO, primer Presidente de la Cuarta República ente'l 16 de xineru de 1947 y el 16 de xineru de 1954.
Vimianzo
Sector terciariu
Tolos xueves realiza un mercáu nes principales cais del centru urbanu de la villa de Vimianzo.
Vincent Auriol
Los sos empiezos
Fíu d'un panaderu, llicenciáu en Derechu en 1905, depués doctor en Derechu, exerció l'oficiu d'abogáu en Toulouse, militó na Seición Francesa de la Internacional Obrera (SFIO) dende la so fundación y creó en 1908 un periódicu, -y Midi socialiste. Diputáu por Muret ente 1914 y 1940, depués alcalde d'esa mesma llocalidá en 1925, secretariu del grupu socialista na Cámara de Diputaos a partir de 1928, tresfórmase progresivamente nel espertu financieru del Partíu Socialista y depués n'unu de los sos principales dirixentes. Fai adoptar pola SFIO en 1921 y depués pol conxuntu de los partíos socialistes europeos en 1922 un plan de recuperación que prevía la creación d'una oficina central que s'encargaría de toles regiobnes siniestradas y que sería financiada por préstamu al llargu plazu daos pol gobiernu. Alemaña pagaría, pela vía d'esti organismu, los sos arreglos, por aciu deducciones sobre los dividendos de los sos bancos ya industries. Pero los socialistes nun teníen daquella la fuercia abondo pa imponer un proyeutu asemeyáu.
Vimianzo
Megalitismo
miniaturadeimagen|Dolmen de Pedra da Arca Vimianzo presenta una gran riqueza n'elementos arqueolóxicos del Megalitismu. Destaca como unu de los llugares con mayor concentración de dólmenes y túmulo en toa Galicia, amás nel so territoriu pueden reparase dalgunos de los más singulares y carauterísticos, como Pedra Cuberta onde Georg Leisner alcontró les primeres pintures rupestres nun dolmen del noroeste peninsular. Una ruta turística desenvolver por tol territoriu municipal pa poder visitar distintos monumentos prehistóricos:
Vincent Auriol
Los sos empiezos
Ente 1924 y 1926, sol gobiernu del Cártel de la esquierda”, Vincent Auriol preside la comisión de finances de la Cámara de Diputaos.
Vimianzo
Dómina prerromana y romana
miniaturadeimagen|Torques d'O Orbellido (Baíñas), a la derecha. Anguaño espuestu nel Muséu Arqueolóxicu provincial. Na última década afayáronse dellos grabaos d'arte rupestre, los más conocíos na parroquia de Berdoias: los petroglifos de Boallo y O Pedrouzo.
Vincent Auriol
Los sos empiezos
Ministru socesivamente de Finances, de Xusticia y de coordinación de servicios ministeriales de la presidencia del Conseyu mientres el gobiernu del Frente Popular, contrariu a los Alcuerdos de Múnich, foi unu de los ochenta parllamentarios que votó en contra d'otorgar plenos poderes al mariscal Philippe Pétain, el 10 de xunetu de 1940.
Vimianzo
Dómina prerromana y romana
Tocantes a la cultura galaica prerromana esisten distintes castros nes llombes y valles vimianceses, anque cabo destacar pol so monumentalidad y curiáu el castru d'As Barreiras, na capital municipal. Sobresalen pol so altor les muralles que-y dan nome, qu'en dalgún puntu supera los ocho metros. En 2010 empecipiáronse trabayos d'escavación arqueolóxica que revelaron que ye del sieglu I o II e. C.
Vincent Auriol
Segunda Guerra Mundial
En setiembre d'esi añu, el gobiernu de Vichy facer detener. Vincent Auriol ye encarceláu de primeres en Pellevoisin (Indre), dempués en Valse-les-Bains (Ardèche) y entabla una correspondencia con Léon Blum, onde s'amuesa totalmente optimista sobre la victoria de les democracies frente al nazismu y el fascismu. Vichy facer investigar, pero'l tribunal civil de Muret absolver. Ye lliberáu por razones de salú y asitiáu so arrestu domiciliariu n'agostu de 1941. Dende la so casa, aconseya a los socialistes resistentes. En 1942, pasa a la clandestinidá y entra na Resistencia. Escribe “Ayeri y mañana”, que va ser publicáu en 1944 en Arxel, y nel cual inaugura una reflexón sobre les instituciones que, a la so entender, tendríen de reemplazar a les de la IIIª República. En 1943, consigue algamar Londres n'avión. Al añu siguiente, ye presidente de la Comisión de finances de l'Asamblea Consultiva d'Arxel. El xeneral Charles De Gaulle apela de cutiu a los sos conseyos.
Vimianzo
Dómina prerromana y romana
La romanización traxo consigo l'establecimientu de distintes villes d'esplotación agrícola, como la descubierta en Tines, onde tamién se topó una interesante necrópolis. Amás de distintes tumbes romanes y de dómina altomedieval, destaca'l cercu funerariu de Victorinus (anguaño espuesta nel muséu arqueolóxicu y históricu d'A Coruña –nel Castillo de San Antón-). Trátase d'unu de los primeros testimonios de la cristianización en Gallaecia.
Edá Media y Moderna
miniaturadeimagen|Castillo de Vimianzo De la edá Media destaca'l Castiellu de Vimianzo tamién llamáu Torres de Martelo, n'honor a los sos postreros propietarios. Desconozse la fecha de construcción, pero hai rexistru de les sos esistencia dende'l sieglu XIII por cuenta de deldes los sos propietarios d'entós, los Mariño de Lobeira, pa pasar a manes de los Moscosos, primeru señores de Altamira y dempués Condes. Nesta dómina'l castiellu foi'l centru rector de la zona.
Vincent Auriol
Tres la guerra
En 1945 ye nomáu ministru d'Estáu ensin cartera por De Gaulle. En 1946 convertir en presidente de la primera, y depués de la segunda Asamblea constituyente.
Héroes del Silencio
Discografía
{| cellpadding="3" cellspacing="0" align="right" width="250px" style="border-collapse: collapse; margin: 0 0 0 0.5em" border="1"
Vimianzo
Edá Media y Moderna
Nel 1467 les llamaes revueltes irmandiñas, compuestes por llabradores que s'alzaron contra'l poder feudal, atacaron el castiellu y baltar. Una vegada aselada la revuelta obligar a los mesmos llabradores a volver edificar el castiellu, y de esta fecha data la construcción que s'alza anguaño. Nesa mesma década tuvo presu nel castiellu'l arzobispu Alonso de Fonseca y Acevedo de Santiago de Compostela.
Vincent Auriol
Dempués de la presidencia
En desalcuerdu con Guy Mollet, dexa la SFIO en 1958 y aprovecha la so estatus de ex-presidente y de líder históricu del socialismu francés pa recoyer fondos ente los partíos miembros de la Internacional socialista en beneficiu del nuevu Partíu Socialista Autónomu.
Vimianzo
Fagía de Carnés
Una tradicional fiesta celebrada en redol a la ilesia parroquial de Carnés, el día 9 de xunetu, viéspora del so patrón San Cristóbal (10 de xunetu). Amás de cuntar colos elementos típicos d'una verbena, celébrase una especial fiesta gastronómicu-relixosa. Recordando l'antigua costume de que'l día de San Cristóbal dar de comer a los probes que s'averaren al llugar. Cada 9 de xunetu nun llugar llamáu la Cerca pártense, a baxu preciu, raciones de dureces (garbanzu, carne de gochu y tenral) al públicu asistente. Hai testimonios d'esta fiesta dende mediaos del sieglu XIX, anque lo más posible ye que date de mediaos del sieglu XVIII. Ye una fiesta bien popular y de gran asistencia de públicu.
Héroes del Silencio
Videografía
Los videoclips promocionales grabaos por Héroes del Silencio fueron los siguientes: thumb|220px|L'escenariu del [[Teatru Principal de Zaragoza foi'l plató onde se rodó'l videoclip de "La herida", en 1993. La so realización foi llevada a cabu por Videu Inferno, y el clip foi codirixíu por Jorge Ortiz y Pite Piñes.]]
Llingües indoeuropees
Les llingües indoeuropees (tamién nomaes, sobretoo n'alemán, llingües indoxermániques) son una triba idiomes con un númberu averáu a los 443 (estimaciones del SIL) falaes por unes 3.000 millones de persones, incluyendo la mayor parte de los idiomes falaos n'Europa y Asia occidental. thumb|300px|Llingües indoeuropeesLes llingües indoeuropees (tamién nomaes, sobretoo n'alemán, llingües indoxermániques) son una triba idiomes con un númberu averáu a los 443 (estimaciones del SIL) falaes por unes 3.000 millones de persones, incluyendo la mayor parte de los idiomes falaos n'Europa y Asia occidental.
Historia
La posibilidá d'un orixe común del llatín, griegu, persa y sánscritu, cuatro de les llingües más vieyes conocíes daquella, foi teorizada por Sir William Jones, alcontrando similitúes como la pallabra Deva que significa divín en llatín y sánscritu. Trabayos posteriores de Franz Bopp afitaron la teoría. Nel sieglu XIX, los profesores nomaben al grupu llingües indoxermániques o aries. Sicasí, al vese que'l grupu abarcaba la mayor parte d'idiomes europeos el grupu pasó a nomase indoeuropéu. Una de les descubriciones más importantes foi'l semeyu ente dialeutos del lituanu y el sánscritu.
La hipotética llingua común ancestral ye'l protoindoeuropéu. L'orixe xeográficu d'esti idioma ta en disputa: l'allugamientu orixinal, o Urheimat, paez tar ente Armenia, el norte del Mar Negru o Turquía.
Llingües anatóliques
Los primeros documentos alcontrámoslos al rodiu del 1900 e.C. nos que se noten raigaños indoeuropeos. Desconozse si cola llegada de los indoeuropeos a Anatolia yá falaben llingües estremaes o non.
Hitita
Los primeros documentos alcontrámoslos al rodiu del 1900 e.C. nos que se noten raigaños indoeuropeos. Desconozse si cola llegada de los indoeuropeos a Anatolia yá falaben llingües estremaes o non. L'hitita ye la llingua más importante ente les anatolies, falada nel centru d'Anatolia. Los hitites consideraben que'l so orixe taba na céntrica ciudá de Nesa.
Del hitita conservamos unes 25.000 tables nes que distinguimos dos niveles de llingua: hitita antiguu del antiguu imperiu al rodiu de los sieglos XVII-XV e.C. y l'hitita reciente hasta'l sieglu XII e.C., cayida de l'imperiu.
Vimianzo
Rapa das bestas
Unu de los principales acontecimientos de la zona y de los que más públicu rexunta, realizar a mediaos de xunetu nel Campu de la Areosa (A Valiña – Vimianzo) entamáu pola Asociación Cabalar y Cultural Monte Faru. Tosquilar consiste en cortar les clines a los caballos nuevos y marcalos cola seña de cada propietariu. Sigue faciéndose a la manera tradicional, baxando tolos caballos selvaxes del monte a un curru, y dempués los aloitadores (mozos que se van enfrentar a los caballos) por cuadrielles, entren nel curru balten al caballu corten la clina y marcar. Una vegada acabada la xera fai una comida multitudinaria, amás mientres tol día faen exhibición equines, produciéndose una de les mayores concentraciones ecuestres de la zona.
Llingües indoeuropees
Hitita
Tenemos el llamáu Glossenkeilwörter, llistáu de pallabres marcaes con cuños que tienen un raigañu hitita pero desinencies del luvita, probablemente porque la primera fora sustituyida pol luvita.
Vimianzo
Fiestes del branu
Son les fiestes principales de la villa, desenvuélvense'l primera o segunda fin de selmana d'agostu nes cais del centru de Vimianzo.
Vincent Auriol
Dempués de la presidencia
En 1959 tresformar en miembru de plenu derechu del Conseyu Constitucional, pero dexa d'allegar a les sos xuntes a partir de 1960, pa protestar contra la interpretación ofensivamente restrictiva de les competencies del Conseyu y del Parllamentu sofitada pol xeneral De Gaulle: delles lleis, ente elles la llei Debré sobre la enseñanza escolar, fueron votaes ensin que'l Conseyu constitucional fuera consultáu. “Esta atrevencia al respective de la soberanía nacional y a la nuesa carta fundamental empobina al réxime constitucional de 1958 escontra un sistema de poder personal y arbitrariu n'oposición a los principios y regles esenciales de la democracia”. Vincent Auriol va retornar al Conseyu'l 6 de payares de 1962 pa votar sobre la constitucionalidá de la llei plebiscitaria que modificaba la manera d'elección del presidente de la República. El so últimu actu políticu foi'l llamáu a votar por François Mitterrand nes eleiciones presidenciales d'avientu de 1965.
Vimianzo
Fray Diego de Cádiz
Celebrar en Trasouteiro (Vimianzo) la tercer fin de selmana de marzu, el más cercanu al día del Beatu Frai Diego de Cádiz (24 de marzu), consiste nuna verbena en redol a la capiya del Beatu. Amás el sábadu realiza la baxada de carrilanas, que consiste en baxar dende lo alto del monte de Trasouterio hasta les cercaníes de la capiya en vehículos artesanales ensin motor, fechos principalmente de madera (les ruedes y les exes tienen de ser obligatoriamente de madera). Na competición faen trés baxaes:
Llingües indoeuropees
Luvita y liciu
El luvita ye una llingua falada en rexones del sur y suroeste d'Anatolia. Consérvense testos cuneiformes en luvita d'ente 1400 y 1200 e.C., xeneralmente fórmules máxiques dientro rituales hitites.
Vimianzo
Otres
Amás cada parroquia cunta coles sos propies fiestes y verbenes, los díes de los patrones y santos parroquiales.
Más información na web oficial del Conceyu de Vimianzo seición Turismo y Ociu estremáu de fiestes y actividaes.
Vincent Auriol
Dempués de la presidencia
Casáu con Michelle Aucouturier en 1912, foi suegru de l'aviadora Jacqueline Auriol.
Llingües indoeuropees
Luvita y liciu
Tamién como parte del grupu luvita caltenemos testos del liciu escritos n'escritura alfabética. Dientro'l liciu distinguimos el liciu A o termílicu y el liciu B o miliu, que pue ser una variedá arcaica del liciu A o bien otra llingua más averada al luvita.
El palaíta y el lidiu
L'hitita ye la llingua más importante ente les anatolies, falada nel centru d'Anatolia. Los hitites consideraben que'l so orixe taba na céntrica ciudá de Nesa. El palaíta foi faláu en Pala, al noroeste d'Anatolia. Consérvense unes doscientes pallabres en fragmentos rituales y testos cuneiformes. Probablemente esta llingua namái s'utilizara nel cultu del panteón local.
Havernas
Havernas ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llingües indoeuropees
El palaíta y el lidiu
El lidiu ye la llingua de Lidia, rexón occidental d'Anatolia. Ta documentau en testos sepulcrales con escritura alfabética y dellos testos poéticos procedentes de Sardis, Pérgamu y otres llocalidaes menores del sieglu VIII e.C. al IV e.C., asina como otres gloses.
Indo-iranies
Tamién como parte del grupu luvita caltenemos testos del liciu escritos n'escritura alfabética. Dientro'l liciu distinguimos el liciu A o termílicu y el liciu B o miliu, que pue ser una variedá arcaica del liciu A o bien otra llingua más averada al luvita.
Indiu
Podemos xebralu en tres fases temporales, la del indiu antiguu, mediu y modernu. De la variante más antigua documentada, l'indiu védicu, conservamos los testos del Rig-Veda, d'una fecha al rodiu del 1000 e.C. Tenemos otros tres Vedas nos que notamos influencies del sánscritu na llingua.
Nel sieglu V e.C. el gramáticu Panini distinguía dos llingües, el chanda (védicu) y el bhasa (sánscritu), llingua falada que se codificó y convirtió en llingua literaria y relixosa, como'l llatín n'Europa. El sánscritu tendrá una gran producción lliteraria dende'l sieglu III e.C.
En cuanto a l'actualidá fálase un gran númberu de dialeutos d'orixe indiu na India, Ceilán y Paquistán. Destacamos l'hindi, con munchos préstamos del sánscritu y oficial na India, y l'urdu, escritu con caracteres árabes y préstamos del persa, oficial en Paquistán. El caló o romanín, la llingua de los xitanos, tamién deriva d'esti grupu.
Iraniu
El palaíta foi faláu en Pala, al noroeste d'Anatolia. Consérvense unes doscientes pallabres en fragmentos rituales y testos cuneiformes. Probablemente esta llingua namái s'utilizara nel cultu del panteón local.
El lidiu ye la llingua de Lidia, rexón occidental d'Anatolia. Ta documentau en testos sepulcrales con escritura alfabética y dellos testos poéticos procedentes de Sardis, Pérgamu y otres llocalidaes menores del sieglu VIII e.C. al IV e.C., asina como otres gloses. thumb|left|300px|Llingües iranies n'actualidá Esti grupu llingüísticu espardióse pel antiguu Irán, güei nuna gran rexón d'Asia sudoriental hasta'l Turquestán chinu. Les tres dómines nes que xebramos la llingua son iranianu antiguu, mediu y modernu.
Avésticu
Ye'l dialeutu en que s'escribió'l llibru sagráu de la relixón mazdeísta, l'Avesta. Tenemos una idea mui imprecisa de la naturaleza llingüística del avésticu a causa de que ye una llingua docta que los sos usuarios nun dominaben a la perfeición y que foi trescrita d'un alfabetu a otru.
Medu y escita
Conservamos d'elles namás dellos nomes propios en testos griegos, polo que son desconocíes abondo pa nós.
Iraniu occidental
Podemos xebralu en tres fases temporales, la del indiu antiguu, mediu y modernu. De la variante más antigua documentada, l'indiu védicu, conservamos los testos del Rig-Veda, d'una fecha al rodiu del 1000 e.C. Tenemos otros tres Vedas nos que notamos influencies del sánscritu na llingua.
N'indiu mediu conservamos les inscripciones d'Asoka del s. III e.C., utilizábase una llingua vulgar evolucionada del antiguu indiu.
En cuanto a l'actualidá fálase un gran númberu de dialeutos d'orixe indiu na India, Ceilán y Paquistán. Destacamos l'hindi, con munchos préstamos del sánscritu y oficial na India, y l'urdu, escritu con caracteres árabes y préstamos del persa, oficial en Paquistán. El caló o romanín, la llingua de los xitanos, tamién deriva d'esti grupu D'esti grupu formen parte'l pehlevi, llingua de los sasánides (226-642 d.C.)y el partu, atestiguáu en monedes dende'l sieglu I e.C.
Iraniu oriental
D'esti grupu formen parte'l corasmiu, estintu al rodiu del sieglu XIV d.C., el sogdianu, que sirvió de llingua franca n'Asia Central ente los sieglos VI y IX d.C. y güei entá ye falada en Taxiquistán y el kotanés, llingua de les tribus que ocuparon el Turquestán chinu nel sieglu II d.C. y nel que hai munchos testos budistes ente los sieglos VIII y X.
Iraniu modernu
Esti grupu llingüísticu espardióse pel antiguu Irán, güei nuna gran rexón d'Asia sudoriental hasta'l Turquestán chinu. Les tres dómines nes que xebramos la llingua son iranianu antiguu, mediu y modernu. Güei fálase en diverses variedaes dialeutales nuna estensa zona qu'inclúi Irán, Afganistán y delles repúbliques de l'antigua Xunión Soviética.
Griegu
Ye'l dialeutu en que s'escribió'l llibru sagráu de la relixón mazdeísta, l'Avesta. Tenemos una idea mui imprecisa de la naturaleza llingüística del avésticu a causa de que ye una llingua docta que los sos usuarios nun dominaben a la perfeición y que foi trescrita d'un alfabetu a otru. thumb|right|300px|Dialeutos del griegu clásicu. La llingua griega o llingües griegues faláronse y fálense nel actual territoriu de Grecia, islles del Exéu, costes d'Asia Menor y el sur d'Italia.
Los testos más antiguos que conservamos en griegu son tables micéniques atopaes nel palaciu de Cnosos, Pilu, Micenes y Tebes d'entre los sieglos XV e.C. y XII e.C. Estes tables son principalmente rexistros d'actividá económica y burocrática de palacios.
Variedaes del griegu
Ya dende'l sieglu VIII e.C. conservamos testos escritos en delles variantes griegues. Ente los sos dialeutos distinguimos como principales grupos l'arcado-xipriota, eoliu, doriu, griegu del noroeste y xónico-áticu, amás de variedaes propies de la llingua escrita como'l griegu homéricu.
Los dialeutos van perdiéndose col tiempu, yá nel sieglu V e.C. l'áticu como llingua de la escritura ta mui espardíu y na dómina d'Alexandru'l Grande espárdese l'usu del griegu koiné a mou de llingua franca, qu'enterrará los dialeutos falaos hasta entoncies.
Llingües itáliques
La denominación llingües itáliques nun fai referencia a toles llingües falaes antiguamente n'Italia, yá qu'ellí fueron falaes munches otres llingües d'otros grupos llingüísticos indoeuropeos o non. Ente les itáliques atopamos:
Llatín
El llatín foi orixinalmente la llingua del Lazio que se convierte en llingua de cultura y "civilización" colo que s'espardió per tol imperiu romanu y quedando afitada como llingua d'usu habitual y derivando en delles variedaes qu'anguaño conocemos como llingües romániques.
Xebramos el llatín n'arcaicu (hasta'l s. II e.C.) y clásicu (dende'l I e.C.), posteriormente la diferencia ente la llingua lliteraria y popular (sermo vulgaris) medra y vemos como la primera se caltién nos testos alministrativos, eclesiásticos y de cultura mientres que la última va xebrándose en diverses variedaes romances que se falen inda güei.
Faliscu
Emparentáu col llatín ta'l faliscu, faláu polos falerios nes zones averaes al monte Soractus y que foi sustituyíu pol llatín nel sieglu II e.C.
Oscu
L'oscu ye una llingua que se faló na Italia central por samnites, na zona vecina al Lazio, na Campania. Pesie a ser sometíos a Roma al rodiu del añu 290 e.C. el so usu oficial caltúvose hasta'l 90-89 e.C. D'ella queden nomes propios y delles gloses ya inscripciones.
Umbru
L'umbru ye la llingua de los umbros, asitiaos na antigua Umbría, na oriella occidental del Tíber. Conocémoslu principalmente gracies a les Tables Iguvines, un reglamentu d'una cofradía sacerdotal d'al rodiu del 200 e.C., anque tamién tenemos otres pequeñes inscripciones del sieglu I e.C.
Llingües xermániques
thumb|left|300px|Llingües xermániques n'Europa. Antiguamente los xermanos poblaron l'área del sur d'Escandinavia y Dinamarca que posteriormente fueron espardiéndose per Europa a partir del sieglu II e.C.
Los primeros testimonios de llingües xermániques son nomes propios y étnicos citaos por autores clásicos. Dende'l s. II d.C. tenemos testimonios d'estes llingües en forma de runes o inscripciones rúniques pa usos máxicos.
Xermánicu oriental: góticu
Ye la llingua orixinaria de los godos, procedentes d'una islla del centru del Bálticu y que s'espardieron pela desaguada del Vístula y Ucraína. Darréu aportaron tamién a occidente: ostrogodos a Italia y visigodos a la Galia ya Hispania.
Xermánicu nórdicu
Tenemos inscripciones rúniques del xermanu nórdicu dende'l sieglu II/III d.C., etapa del antiguu nórdicu púnicu. L'antiguu nórdicu ye la etapa d'ente l'añu 800 y el s. XI de la que conservamos unes 4000 inscripciones.
D'esta llingua deriven posteriormente'l noruegu, islandés, suecu y danés que conocemos dende'l sieglu XIII.
Xermánicu occidental
Tenemos testimonios más modernos d'esti grupu, compuestu pol altoalemán, baxoalemán, antiguu inglés y frisón
Altoalemán
Lléguennos gloses dende'l sieglu VIII, ye'l conxuntu de variedaes llingüístiques del sur marcaes y diferenciaes de les nortices (baxoalemán) pola segunda rotación consonántica que namás afectó a esti conxuntu de variantes. D'esti grupu surdirá la llingua escrita que modernamente conocemos simplemente como alemán.
Baxoalemán
El baxoalemán ye'l conxuntu de variedaes llingüístiques del norte nun afeutaes pola segunda rotación consonántica. Tenemos testimonios dende'l sieglu IX. D'ésti forma parte'l neerlandés (llamáu tamién holandés o flamencu) del que tenemos documentación dende'l sieglu XII y l'antiguu saxón, que produxo testos lliterarios como'l poema de Heliand (s. IX). D'él deriven güei el neerlandés modernu y los dialeutos alemanes nomaos Plattdeutsch.
Frisón ya inglés
D'estes llingües conservamos testos dende'l sieglu IX. Una obra representativa de la lliteratura inglesa d'aquella dómina ye Beowulf. L'inglés convirtióse nuna de les llingües más espardíes pel mundu.
Llingües celtes
thumb|right|300px|Llingües celtes n'actualidá Enantes del 500 e.C. los celtes yá ocupaben Francia, Bélxica, España y les Islles Britániques y dende'l 400 e.C. el norte d'Italia. Los de Francia y el norte d'Italia fueron nomaos galos polos romanos. Tamién hubo nel sur de Xermania, como na zona d'Austria o nos Balcanes y Anatolia, conocíos como gálates polos griegos.
Celta continental: galu y celtíberu
Los primeros testimonios son inscripciones gales n'alfabetu llatín de les Galies y alfabetu ibéricu d'Hispania, d'ente los años 200 e.C. y 200 d.C. Los galos habitaben la Galia (más o menos l'actual Francia) y los celtíberos la zona ibérica non ocupada por íberos, yá que éstos nun teníen nenguna rellación con ellos. Estes llingües desaniciaron cola espansión de l'imperiu romanu y los movimientos de les tribus xermániques.
Celta insular
Dende los documentos continentales nun volvemos a atopar testos celtes hasta la tradición manuscrita medieval, que provién mayoritariamente de les Islles Britániques, dientro d'él distinguimos dos grupos: el gaélicu y el britónicu.
Gaélicu
D'él formen parte l'irlandés, escocés y manés. La más importante ye l'irlandés, conocida dende'l sieglu V d.C. por 300 inscripciones funeraries. Los testos más importantes son una serie d'estenses gloses y testos relixosos d'ente los años 700 y 900. Del s. XI al XVII hubo una importante producción lliteraria n'irlandés mediu, del que deriva l'irlandés modernu faláu tovía güei y oficial n'Irlanda.
L'escocés truxéronlu los inmigrantes gaélicos a Escocia (antes poblada por pictos, otra etnia celta) Hai recopilada literatura popular oral de la dómina moderna. Esta llingua fálase entá güei n'Escocia.
El manés ye'l gaélicu de la islla de Man (ente Irlanda y Gran Bretaña), conocíu dende'l sieglu XVII que más alantre desanició y actualmente pretende recuperase.
Britónicu
El britónicu ye la llingua de los celtes que habitaben Gran Bretaña, al rodiu del sieglu V d.C. xebró en galés, córnicu y bretón.
El galés (o címricu) conocémoslu dende'l sieglu VIII por gloses y breves pasaxes, pero tenemos abondos testos dende'l sieglu XVI hasta los nuesos díes, qu'entá ye faláu.
El córnicu ye la llingua de Cornualles, conocida dende'l sieglu IX y especialmente XVI pero que nunca consiguió ser llingua escrita oficial. Tres la so muerte téntase de volver a recuperala con ésitu na rexón, al igual que'l manés.
El bretón ye una llingua d'orixe insular, pesie a falase nel continente. Esto ye pola migración de la dómina medieval. Tenemos testimonios del s. XIV y fálase tovía güei en Bretaña (especialmente n'árees rurales), pero enxamás produció una gran lliteratura.
Armeniu
Los primeros testimonios d'armeniu tenémoslos a partir del sieglu IX fundamentalmente tornes de testos griegos cristianos. Fálase y ye oficial nel actual estáu d'Armenia y parte d'Azerbaixán (cordelera d'El Cáucasu), amás de polos armenios na diáspora. Tien grandes influxos de les llingües iranies y anatolies.
Distinguimos ente l'armeniu clásicu, dende'l sieglu IX d.C., al que se tornó l'Evanxeliu y otres obres relixoses del obispu Eznik de Kolb. Del 1000 al 1500 d.C. esiste una forma evolucionada que nomamos armeniu mediu, llingua de cancillería y tamién con lliteratura profana. Darréu tenemos armeniu modernu, nel que distinguimos armeniu occidental o de Turquía (tamién utilizáu nes colonies d'Asia Menor y Constaninopla) y armeniu oriental, falau n'Armenia ya Irán.
Albanés
Conocemos l'albanés n'época mui tardía y yá mui influyida por otres llingües como'l llatín, griegu, eslavu y turcu.
Los albaneses son mentaos per primer vegada en testos bizantinos del sieglu XI y los primeros testos que conservamos nesta llingua daten del XV d.C. Nel sieglu XVII apaez yá un diccionariu llatín-albanés y un catecismu. Del sieglu XIX tenemos tornes relixoses y cuentos populares escritos en diveros alfabetos. Nel añu 1909 adoptóse definitivamente'l llatín.
Actualmente ye faláu n'Albania, Kosovu y zones fronterices de Macedonia y Grecia. Distínguese nél dos dialeutos: el tosko al sur y el guego al norte.
Llingües báltiques
Bálticos son los pueblos que s'asentaron nes costes del mar Bálticu, estos son los letones, curonios, lituanos y prusianos (bálticos). Podemos xebrar el grupu nel bálticu occidental (prusianu principalmente) y oriental (lituanu y letón). El curoniu pudo ser una especie de transición ente'l lituanu y letón, d'él queden rasgos nel letón faláu güei nesa rexón.
Lituanu
Tenemos documentación del lituanu, faláu en Lituania, dende'l sieglu XVI gracies a obres relixoses y lírica oral. Desendolcóse una gran lliteratura nacional nos sieglos XVIII y XIX. Tien dos variedaes dialeutales: el baxu lituanu o zemaíticu y l'altu lituanu o aukstaíticu, del que deriva'l lituanu contemporaneu.
Letón
El letón ye'l conxuntu de fales de curonios, latgalos, zemgalos y selonios que marcaron los actuales dialeutos de la llingua, pesie a tener algamáu cierta unidá. Los primeros testos de letón que tenemos son de 1585. Más alantre hai una lliteratura importante nel sieglu XIX col surdimientu de los nacionalismos. Nun ye tan conservador como'l lituanu y allóñase más de la protollingua.
Llingües eslaves
300px|thumbnail|right|Llingües eslaves n'actualidá Nel sieglu IX d. C. col envís d'evanxelizar a los eslavos Cirilu y Metdoiu, griegos de Tesalónica, tornaron l'evanxeliu y otros testos cristianos al eslavu. Conservamos manuscritos del sieglu X al XI redactaos en Bulgaria, Macedonia y Moravia nuna llingua basada nel eslavu del sur que llamamos eslavu eclesiásticu-.
Más alantre surdieron otres llingües lliteraries como'n Bulgaria oriental nel sieglu X (antiguu búlgaru) y otra en Bulgaria occidental (antiguu macedoniu). L'eslavu eclesiásticu tien variedaes, tantes como ilesies ortodoxes eslaves hai. Esta llingua utilizó dos alfabetos: el glagolíticu, basáu nel griegu en minúscules, y el cirílicu, adautación del glagolíticu pero sustituyendo dellos signos.
El restu variedaes eslaves documentáronse más tarde y podemos clasificales de la siguiente manera:
Eslavu meridional
Principalmente'l búlgaru, anque tamién otres llingües como'l macedoniu, serbiu, croata y eslovenu
Eslavu occidental
Compuesto pol checu, con testos que se remonten al sieglu XII, l'eslovacu (XIII), el polacu (XIV), el sórabu (XVI), que se fala nel estáu alemán de Saxonia, y el cachubu (Gdynia, Polonia). Estes llingües inda siguen vives y podemos amesta-y otres como'l polabu, falau al oeste del Elba y l'eslovinciu, en Pomerania.
Eslavu oriental
Compuestu pol rusu, testimoniáu dende'l sieglu XI, el bielorrusu y l'ucraín (conocíu dende la dómina medieval)
Tocariu
Entró en conflictu cola división tradicional centum y satem, yá que pesie a tar rodiáu de llingües satem (esta llingua foi falada nel Turquestán chinu) ye una llingua centum. Los testos que tenemos del tocariu son del sieglu VII-VIII D.C. de carácter budista, máxicu o relativu a la medicina, mayormente tornes del sánscritu. Esta llingua tenía dos variantes, una d'elles yá taba estinta na dómina na que fueron tornaos los testos y la otra nun tardó abondo en desaniciar.
Lliteratura
Equí delles de les obres más espardíes ente los estudiosos del indoeuropéu:
Hautvillers-Ouville
Hautvillers-Ouville ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Los Altos (país)
Los Altos foi un país d'América Central que foi creáu como'l sestu estáu de les Provincies Xuníes del Centru d'América nos años 1830. La so capital yera Quetzaltenango y ocupaba lo qu'anguaño ye l'oeste de Guatemala y partes de Chiapas.
El país creóse por diferencies polítiques y tensiones ente la Ciudá de Guatemala per un llau y Quetzaltango y otros territorios occidentales de Centroamérica per otra. L'alderique tocante a la so separtación de guatemala vien de poco depués de la independencia d'España en 1821. La independencia de Guatemala foi garantizada pola Asamblea constitucional federal en payares de 1824, pero hebo una gran oposición a la separtación en Ciudá de Guatemala.
En 1844, 1848 y 1849 produciéronse delles revueltes fallíes escontra la dictadura de Carrera que proclamaron brevemente la independencia de Los Altos.
La rexón inda tien calter propiu na actualidá, y "Los Altos" sigue siendo una denomación común pa la rexón de Quetzaltenango. De forma asemeyada, la parte mexicana de Los Altos suel recibir el nome de "Los Altos de Chiapas".
Mandy Patinkin
Mandel Bruce "Mandy" Patinkin ye un prolíficu actor d'Estaos Xuníos.
Noriko Shitaya
Noriko Shitaya (下屋 則子) ye una seiyu xaponesa nacida na prefeutura de Chiba. Trabaya pal grupu 81 Produce.
Albert Lebrun
Albert Lebrun Presidente de Francia ente 1932 y 1940, el postreru de la Tercer República francesa.
Fíu d'un llabrador, alcalde del so pequeñu pueblu, Albert Lebrun, destacáu pol so profesor, pudo realizar parte de los sos estudios nel institutu de Nancy. Alumnu brillosu, recibe numberosos premios y entra na École Polytechnique (Promoción de 1890), antes de salir igualmente de la Escuela de Mines col númberu unu de la so promoción en 1896.
Inxenieru de mines en Vesoul, y depués en Nancy, contrái matrimoniu con Marguerite Nivoit, fía del futuru direutor de la Escuela de Mines, en 1902, teniendo con ella dos fíos. En 1898 ye escoyíu conseyeru xeneral d'Audun-le-Roman, más tarde diputáu por Briey en 1900, siendo'l más nuevu de Francia. Ganando a François de Wendel, convertir en 1906 en presidente del Conseyu Xeneral de Meurthe-et-Moselle hasta 1932. Diputáu por Briey de 1900 à 1920 (con una interrupción pa incorporase al frente en Verdún como comandante d'artillería n'agostu de 1914), depués senador de 1920 a 1932, preside en dambes cámares delles comisiones.