cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Idioma macedoniu
El macedoniu ye un dialeutu eslavu meridional mui cercanu al búlgaru eleváu a llingua oficial de Macedonia del Norte en 1945. Ye faláu como llingua materna por 1,5 millones de persones y per otru mediu millón como segunda llingua.
Polémica llingüística
La llingüística reconoz al macedoniu como una co-llingua del búlgaru. Esto quier dicir que no que cinca la historia de la llingua, la gramática y la semántica el macedoniu nun s'estrema tantu del búlgaru comu pa poder afirmase que ye un conxuntu llingüísticu aparte. Los mesmos macedonios denomábense "búlgaros" ata'l fin de la Segunda Guerra Mundial.
Alfabetu
Emplega l'alfabetu cirílicu búlgaru con delles lletres tomaes del alfabetu cirílicu serbiu.
Aconitum anthora
Aconitum anthora ye una planta de la familia de les ranunculacees.
thumb|Vista de la planta thumb|Planta con flores
Descripción
Ye una planta yerbácea perenne con tubérculos soterraños de los que broten los tarmos aéreos. Les fueyes tán fondamente estremaes en lóbulos estrechos cuasi lliniales. Nel ápiz dispónense les flores hermafrodites en curtios recímanos sobre un pedúnculu argutu. Los sépalos son de color mariellu en forma de casquete hemisféricu. El frutu con cinco folículos tien numberoses granes.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase a esgaya principalmente en montes europees, como nos Alpes o los Cárpatos, según en distintes zones del norte d'Asia. Al igual qu'asocede en toles especies de Aconitum, tien una gran variabilidá, probablemente por cuenta de la hibridación. Floria ente los meses de xunetu y setiembre.
Propiedaes
Esta planta ye desaxeradamente tóxica, dosis pequeñes pueden ser mortales, pos contién altisina que ye un principiu activu venenosu.
Indicaciones: Vermífugo, febrífugo, diuréticu, suduífico.
Taxonomía
Aconitum anthora, describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 751, nel añu 1753. Númberu de cromosomes de Aconitum anthora (Fam. Ranunculaceae) y táxones infraespecíficos : 2n=32 Aconitum: nome xenéricu que remanez del griegu antiguu akòniton (= "planta venenosa"). Ello ye que la planta ye conocida pola so alta toxicidá dende l'antigüedá homérica. Esti nome probablemente indicaba una planta venenosa endémica que'l so hábitat yera común ente les roques serrapatoses en delles zones de Grecia. Hai dos raíz que s'atribúin al so nome: akone (= "piedra"), en referencia al so hábitat; y koné (= "matar"), obviamente faciendo referencia a la so toxicidá. Tamién foi utilizáu como un símbolu negativu (maldición o vengación) na mitoloxía de los pueblos mediterráneos. Según otres fontes ( Pliniu'l Vieyu ) el nome Aconitum derivar d'un antiguu puertu nel Mar Negru, llamáu "Aconis". El nome científicu anguaño aceptáu ( Aconitum ) foi propuestu por Carl von Linne (1707-1778), biólogu y escritor suecu, consideráu'l padre de la moderna clasificación científica de los organismos vivos, na publicación de Species Plantarum de 1753.
anthora: epítetu llatín que significa "contra thora", per sur propiedaes tóxiques.
Fiennes
Fiennes ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lady Saw
Marion Hall más conocida como Lady Saw o "The first Lady of Dancehall", ye una cantante de reggae y dancehall xamaicana. Ye la primera deejay en ganar un Grammy.
Fillièvres
Fillièvres ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lady Saw
Biografía
En 2003 foi ganadora d'un Grammy a la Meyor interpretación vocal pop d'un dúu o grupu con vocalista nel cantar «Underneath It All» de Non Doubt, na que participó. Ésti senciellu llogró asitiase nel tercer allugamientu del Billboard Hot 100.
Actuó nes películes Dancehall Queen y Made in Xamaica.
Aconitum burnatii
Aconitum burnatii, ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia Ranunculaceae.
Carauterístiques
Ye una planta yerbácea glabra o sele pubescente, con pelos simples non glandulares, sacante na inflorescencia. Les fueyes caulinares palmatisectas, col lóbulu central del segmentu mediu de llargor 2/3-3/4(5/7) de la llámina; lóbulos de 3-4 mm d'anchor. Inflorescencia ramificada, más raramente simple, recubierta esclusiva y uniformemente de pelos glandulares erecto-patentes, ± mestos. Bractéolas 2-3 mm, lineares, que nun devasen el tálamu. Flores azules. Cascu 15-25 × 10-15 mm, hemisféricu, apiculáu o falciforme, paecíu al de 4a. Espolón nectarífero ganchudu o bien pocu curváu. Carpelos (2)3(5), glabros. Granes de 4 mm, negres y brillantes, alaes nos ángulos y con cares llises o rugosas transversalmente.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en güelgues, yerbazales y comunidaes megafórbicas; a una altitú de 1400-2500 msnm, nos montes del sur d'Europa. Monte Oroel y Sierra Nevada.
Taxonomía
Aconitum burnatii, describióse por Gyula Julius Gáyer y espublizóse en ''Magyar Botanikai Lapok 8: 141, nel añu 1909. Aconitum: nome xenéricu que remanez del griegu antiguu akòniton (= "planta venenosa"). Ello ye que la planta ye conocida pola so alta toxicidá dende l'antigüedá homérica. Esti nome probablemente indicaba una planta venenosa endémica que'l so hábitat yera común ente les roques serrapatoses en delles zones de Grecia. Hai dos raíz que s'atribúin al so nome: akone (= "piedra"), en referencia al so hábitat; y koné (= "matar"), obviamente faciendo referencia a la so toxicidá. Tamién foi utilizáu como un símbolu negativu (maldición o vengación) na mitoloxía de los pueblos mediterráneos. Según otres fontes ( Pliniu'l Vieyu ) el nome Aconitum derivar d'un antiguu puertu nel Mar Negru, llamáu "Aconis". El nome científicu anguaño aceptáu ( Aconitum ) foi propuestu por Carl von Linne (1707-1778), biólogu y escritor suecu, consideráu'l padre de la moderna clasificación científica de los organismos vivos, na publicación de Species Plantarum de 1753.
burnatii: epítetu dau n'honor del botánicu suizu Émile Burnat.
Asio flammeus galapagoensis
El uxu campestre de los Galápagos (Asio flammeus galapagoensis) ye una subespecie del uxu campestre (Asio flammeus), una ave perteneciente a la familia de los uxos (Strigidae) qu'habita, estacionalmente con otres subespecies, n'América del Norte, Europa, África septentrional y Siberia onde añera, y en Suramérica, China meridional, Sureste Asiáticu ya India, onde envierna. Esta subespecie en particular, ye endémica del archipiélagu de les islles Galápagos, allugáu nel océanu Pacíficu.
Día Mundial de los Refuxaos
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes decide que, a partir del añu 2001, el día 20 de xunu sía'l Día Mundial de los Refuxaos.
Marisel Tuchtfeldt
Marisel Tuchtfeldt foi una modelu y diseñadora arxentina.
Carrera
Madre de cuatro fíos (Camila, Martina, Sofía y Matías), nos últimos años dedicar a diseñar bixutería. Va unos años rellacionar con Mauricio Macri, cuando yera xefe de Gobiernu, pero los rumores puestu fueron acallantaos y tou quedó nel olvidu.
La modelu Marisel Tuchtfeldt finó nel mediudía del martes 27 d'avientu de 2016 productu d'un accidente cerebrovascular mientres s'atopaba remanando'l so vehículu na llocalidá bonaerense de San Isidro, al altor de Llibertador y España. El 7 de payares d'esi añu cumpliera 54 años d'edá. Los sos restos fuelguen nel Campusantu Memorial de la provincia de Buenos Aires.
Baxu saxón
El Baxu saxón o Baxu alemán occidental ye una parte de la llingua baxo-alemana tamién llamáu Plattdeutsch. Los falantes del baxu saxón llamen a la so llingua xeneralmente Platt.
Composición
El baxu saxón ta formáu poles siguientes variedaes llingüístiques:
Llendes
Dientro'l continuu dialeutal de les llingües xermániques occidentales continentales nun hai fronteres llingüístiques fuertes sinón transiciones fluídes ente les variedaes. Eso tamién aplícase a la zona de transición entre l'altoalemán, baxoalemán y el baxofráncicu. La llingüística estrema los tres grupos al traviés d'unes isogloses concretes que dacuando son discutíes.
Nel casu del baxu saxón nel este la isoglosa que fai de frontera col baxoalemán oriental ye la del plural del presente de los verbos en -(e)t na parte occidental y en -e(n) na oriental (mak(e)t versus make(n), faemos/faéis/faen). Esta isoglosa coincide na so mayoría cola frontera del antiguu país de Saxonia y les rexones que foron colonizaes y xermanizaes más tarde.
Nel sur estrémase del altu-alemán pela Benrather Linie, por exemplu llendando'l westfalianu col Ruhrgebiet o Hesse del norte.
Nel oeste llenda el baxu saxón col baxofráncicu. Dende un puntu de vista diacrónicu les variedaes del noroeste de los Países Baxos pertenecen al bloque llingüísticu baxu saxón. Sicasí, afáyase mayoritariamente una isoglosa como frontera llingüística que limita l'usu de la forma de plural baxu-saxona enn -(e)t. Los dialeutos falaos nos Países Baxos tienen por regla xeneral grandes asemeyances colos sos equivalentes na fastera alemana de la llende. La influyencia de dambes llingües estándar sobre los dialeutos fizo que la frontera política nel sieglu XX tamién se convirtiese en llingüística.
Kol Oud Tof Trio
Na so música, ellos entemecen poesía relixosa xudía n'hebréu, baqqashot y cantares tradicionales propios de la cultura sefardina n'haketía y n'árabe.
Arquillinos
Arquillinos ye un conceyu d'España, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón, dientro de la provincia de Zamora, asitiáu na contorna de Tierra del Pan. Tien una superficie de 17,64 km², con una población de 141 habitantes y una densidá de población de 7,99 hab/km².
Toponimia
El nome Arquillinos paez tratase d'un doble diminutivu, con morfoloxía común na toponimia lleonesa (Matillina, Fresnellino, Campellino, Castrillino, Casillina). La reiteración de sufixos puede ser puramente espresiva; o venir de una diferenciación toponímica ente'l llugar referíu y otru non alloñar. La proximidá ente Arquillinos y el estinguíu Arcello, según el común orixe del topónimu, obligaríen a la nueva sufixación diferenciadora (Arquill-inos), na que curiosamente se restaura la forma velar –rk– en cuenta de *Arçellinos. Ello deberá a la tresparencia del topónimu Arcello na conciencia de los pobladores medievales, pa quien rescamplaba'l so significáu ‘arquillo'.
Historia
Les muertes romanes topaes nos xacimientos Las Torrecillas y El Torreón, y tamién na necrópolis de Las Paredes, indíquennos l'antigüedá de los poblamientos allugaos nesti territoriu.
Sicasí, la fundación de Arquillinos nel so allugamientu actual deber a la repoblación efectuada polos reis lleoneses mientres la Edá Media. Entós, pasó a pertenecer como señoríu al Arzobispu de Santiago, quien recibía los trés cuartos de los sos diezmos granaos.
Na Edá Moderna, los aforfugos económicos de Felipe II pola so política internacional desaguaron na venta de Arquillinos, cola correspondiente autorización papal, a Francisco García de Villalpando, en 1588, señoríu que recayó na familia Guadalfajara nel sieglu XVII. El so descendiente, Melchor de Guadalfajara Eraso, rexidor de la capital zamorana, llogró'l títulu de Conde de Castroterreño nel sieglu XVIII, pagándo-y los llabradores un vasallaxe de dos fanegas de trigu, los medios llabradores una fanega y el restu una ochava, amás de 10 maravedinos cada unu y 48 pites ente toos.
Al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Arquillinos quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.
Fiestes
Les fiestes de Arquillinos empecipiar cola Alborada de los Quintos, el día de Reyes, peles cais del pueblu, entonando cantaraes y pidiendo l'aguilandu a los vecinos. La fiesta patronal celébrase la última fin de selmana de xineru, con misa solemne, procesión, aperitivo nel Conceyu y verbena nocherniega. En Selmana Santa destaquen procesiones como la del Vienres Santu o la del Alcuentru'l domingu de Resurreición. Festexar a San Isidro'l 15 de mayu, con misa, procesión y bendición de campos. El tercer sábadu de mayu Arquillinos allega en romería al santuariu de la Virxe del Templu, en Pajares de la Lampreana. En mayu, los quintos llanten el mayu nel llamáu “Prau de los Llavaderos”. El 25 de xunetu celébrase solemnemente a Santiago Apóstol.
Fléchin
Fléchin ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Conferencies Gifford
Les lleiciones o conferencies Gifford fueron establecíos por Adam Lord Gifford (1820-1887), senador de la Escuela Cimera de Xusticia d'Escocia. El propósitu del legáu de Lord Gifford pa les universidaes d'Edimburgu, Glasgow, Aberdeen y St. Andrews foi patrocinar unes conferencies pa "promover y espublizar l'estudiu de la Teoloxía Natural nel sentíu ampliu del términu —n'otres pallabres, la conocencia de Dios".
Fléchin
Tien una población de y una superficie de  km².
Conferencies Gifford
Dende la primer conferencia en 1888, los docentes Gifford fueron reconocíos como pensadores prominentes nos sos respeutivos campos. Ente los munchos profesores cúntense Hannah Arendt, Niels Bohr, Étienne Gilson, Werner Heisenberg, William James, Max Mueller, Iris Murdoch, Reinhold Niebuhr, Albert Schweitzer, Alfred North Whitehead, Charles Taylor y Robert Merrihew Adams.
Radosław Sobolewski
Radosław Sobolewski ye un futbolista profesional de Polonia que xuega na posición de mediocentru defensivu nel Górnik Zabrze.
Entamó so carrera nel Jagiellonia de Białystok. Na Ekstraklasa foi xugador del Wisła Płock y Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski. En 2004 dexo'l Dyskobolia y fichó pol Wisła. Fasta la temporada 2007/2008 xugó 165 partíos y marcó un total de 21 goles na primer división polaca.
Na seleición xugó 27 partíos y marcó un gol. Na Copa Mundial de 2006, nel partíu ante Alemaña, recibió una segunda tarxeta mariella que supuso la so espulsión (la primera espulsión d'un xugador polacu nun Mundial).
En payares de 2007 anunció que nun va xugar más partíos na seleición.
Cophixalus cheesmanae
Cophixalus cheesmanae ye una especie d'anfibiu anuru del xéneru Cophixalus de la familia Microhylidae. Orixinaria de Papúa Nueva Guinea.
Madeleine Stowe
Madeleine Stowe ye una actriz d'Estaos Xuníos con raigaños costarricanos ganadora del premiu Globu d'Oru (1993) y el premiu Volpi pola so actuación en Short Cuts dirixida por Robert Altman.
Biografía
El matrimoniu tuvo tres fíos, del que Madeleine foi la mayor. El so padre careció una esclerosis múltiple, fechu qu'atristayó la infancia y adolescencia de l'actriz, y marcóla pa tola vida.
A la edá de 10 años Stowe empezó a tomar clases de pianu, yá que quería convertise en concertista. Sicasí, abandonó les clases y el so proyeutu unos años más tarde, al finar el so profesor. Cuando llegó'l momentu d'ingresar na universidá, decidió siguir les carreres de cinematografía y periodismu. Sicasí, nun tenía enforma interés polos estudios y dexólos. Cuando actuaba como voluntaria nun teatru de Los Ángeles, un axente de cine contratáu por Richard Dreyfuss fixóse nella y consiguió-y ufiertes pa intervenir en delles películes pa la televisión y el cine.
Una de les carauterístiques sobresalientes de Stowe ye la so fráxil y sensual guapura de mirada murnia. Foi escoyida como una de les muyeres más sexies pola revista Empire.
Mientres casi quince años, Stowe interpretó papeles menores como actriz de repartu en películes de televisión y de cine.
Sicasí, dalgunes de les sos actuaciones aportaron a bien conocíes, como foi'l casu de Procedimientu illegal, con Richard Dreyfuss, y "Revenge", con Kevin Costner y Anthony Quinn como la esposa d'un gangster mexicanu y namorada d'un pilotu americanu. Anguaño ye reconocida pola so actuación como Victoria Grayson na serie estauxunidense "Revenge".
En 1992 llegó a la fin la so gran oportunidá, cuando se-y ufiertó'l papel principal femenín en The Last of the Mohicans, con Daniel Day-Lewis. Nesi filme Stowe realizó una actuación bien consistente, nun personaxe fechu práuticamente a la so midida, brindando guapura, enerxía y credibilidá, como una de les fíes del coronel inglés Munro.
A partir d'entós Stowe, actriz yá consagrada, interpretó papeles bien diversos, como la música ciega na película de suspense Blink (Sola na clarixa), con Aidan Quinn, o la moza psiquiatra en 12 monos, con Bruce Willis y Brad Pitt.
En 1993 ye nomada y ganadora, como meyor actriz de repartu, con un Globu d'Oru pola so actuación en Short Cuts.
En 1996 Stowe dexó'l so trabayu por un tiempu pa ser madre. Dos años más tarde tornó y actuó en The Proposition, primer película dempués d'esa interrupción.
Stowe ta casada col actor comediante Brian Benben, al que conoció en 1982 mientres la grabación d'una película pa televisión. El matrimoniu tien una fía, May (nacida en 1996) y un fíu, y pasa tol so tiempu llibre nel ranchu que tienen en Texas.
Dirixó Unbound Captives (2010) qu'inclúi nel repartu estrelles como Hugh Jackman, Rachel Weisz. L'argumentu representa l'esfuerzu d'una familia de pioneros, que llucha por salir alantre nun territoriu fronterizu en plenu acosu comanche.
Dientro de los sos últimos trabayos destácase la so participación na serie televisiva Revenge como Victoria Grayson, la matriarca d'una familia adinerada, con escuros secretos nel so pasáu. Foi nomada nel 2012 a los Golden Globe pol so papel nesta serie.
Filantropía
Dempués de visitar Haití tres del terremotu en 2010, y ver lo qu'ellí s'atopó, declaró: "Si yo tuviera tol dineru del mundu, sé aú diría; yo sabía exautamente aú diba."
Al traviés d'un grupu llamáu los Artistes pa la Paz y la Xusticia, Stowe ayudó a construyir la primer escuela pública n'Haití - 100 per cientu de les donaciones van a la organización del trabayu. "Ésta va llegar a tener 3.000 estudiantes." "La guapura d'esto ye que va tar compuesta por 40 hectárees, onde hai un hospital por que los neños tamién reciban atención de la salú."
Stowe viaxó a Haití inclusive enantes del terremotu de 2010 y dixo que "al tornar del viaxe siéntese un nuevu dolor de cabeza".
"Cuando vuelvo asocede siempres lo mesmo: tengo fame, pero nun puedo xintar. Siento un dolor nel mio estómadu y danme ganes de llorar". Pero la xente ta tan viva y presente que nunca lloro cuando toi ellí, avezo a faelo cuando voi de regresu al mio apartamentu."
Flers (Pas-de-Calais)
Flers ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Marek Zieńczuk
Marek Zieńczuk ye un futbolista polacu que xuega de posición de mediucampista.
La Fontanina
Col nome de La Fontanina podemos referinos a:
Distintivo de Madrid
El  Distintivo de Madrid yera una de les condecoraciones militares más importantes de la Segunda República. Yera una condecoración rellacionada cola Placa Laureada de Madrid. que foi establecida pola Segunda República pa premiar el valor. De igual xeitu que la Placa Laureada, foi nomada Madrid n'honor al valor y la defensa que la capital d'España fizo de la Segunda República mentantu la llarga Batalla de Madrid na Guerra Civil.
Historia
El Distintivo de Madrid foi concedíu per primer vegada en xineru 1938 a dellos barcos del bandu republicanu y les sos tripulaciones pol so papel na Batalla del Cabo de Palos. Per otru llau, al almirante de l'Armada Republicana, Luis González de Ubieta, se-y concedió la Placa Laureada de Madrid polos mesmos fechos.
La guerra finó n'abril del añu siguiente cola derrota republicana a manes rebeldes, poniendo fin tamién a la esistencia d'esta condecoración militar de curtia vida. A la escontra de la Placa Laureada, el Distintivo de Madrid facía usu del vieyu escudu de Madrid y non la estrella colorada un símbolu asociáu davezu a la ideoloxía comunista ideology.
Barcos
A los siguientes barcos de l'Armada de la Segunda República concedióse-yos el Distintivo de Madrid pudiendo ondiar el pendón a tal efeutu.
Persones
A tolos miembros de les tripulaciones de los barcos que participaron na Batalla del Cabu de Palos concedióse-yos el Distintivo de Madrid. Amás diose-yos un escudu de tela especial pa portar nos sos uniformes.
Cophixalus infacetus
Cophixalus infacetus (Inelegant Frog) ye una especie d'anfibiu anuru del xéneru Cophixalus, de la familia Microhylidae. Ye especie orixinaria d'Australia.
Valdeorras
La Comarca de Valdeorras (Valduerras n'asturlleonés) ye una de les 53 comarques nes que oficialmente se divide Galicia. Pertenecen a ella los siguientes conceyos: O Barco de Valdeorras, O Bolo, Carballeda de Valdeorras, Larouco, Petín, A Rúa, Rubiá, A Veiga y Vilamartín de Valdeorras. En total caltiene 969.2 km². Caracterízase pola so elevación, aquí tá la mayor cumbre de Galicia, la Pena Trevinca (2127 m).
Anguaño, les xentes d'estes comarques caltienen fondes rellaiciones cola comarca vecina d'El Bierzu y práuticamente desenrollen toles sos actividaes económiques y sanitaries na comarca llionesa.
Fleurbaix
Fleurbaix ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Temporada 2022 - 2023 del Real Sporting de Xixón
La temporada 2022-23 del Real Sporting de Xixón ye la 117ª dende la so fundación, y su 50ª temporada en Segunda División.
Resume de les competiciones
20px Actualizáu a 13 de xunu de 2022.
Segunda División
20px Actualizáu a 13 de xunu de 2022.
Lleenda: C=Casa; F=Fuera; V=Victoria; E=Empate; D=Derrota; P=Pospuestu.
Estadístiques
20px Actualizáu a 1 de setiembre de 2020.
Rusia Xunida
Rusia Xunida (Единая Россия, Yedínaya Rossíya) ye un partíu políticu rusu fundáu'l 1 d'avientu de 2001 por aciu la unión de los grupos parllamentarios Unidá (Единство), Patria (Отечество) y Toa Rusia (Вся Россия). Esti partíu identifícase como centrista, nacionalista y conservador, anque l'ampliu abanicu ideolóxicu que representa carauterizar como un partíu atrapalotodo.
Los principales líderes históricos de Rusia Xunida fueron Dmitri Medvédev y, principalmente, Vladímir Putin. Na actualidá cunta con alredor de 2 009 937 afiliaos y tien 83 departamentos rexonales, esto ye, ta representáu en tolos 83 suxetos federales de Rusia.
Eleiciones de 2003 y 2004
Un gran númberu de los ministros nel Gobiernu de Putin, según munchos gobernadores rexonales y otru gobernadores oficiales rusos, son miembros del partíu. L'actual líder de Rusia Xunida ye'l voceru de la Duma Estatal y ex-ministru del interior, Borís Gryzlov, escoyíu líder del partíu en payares de 2002.
Campañes eleutorales
thumb|250px|Personalidaes del partíu nel 9° Congresu de Rusia Xunida. En frente, d'esquierda a derecha; [[Borís Gryzlov, Vladímir Putin y Dmitri Medvédev.]]
Eleiciones llexislatives de 2007
El 1 d'ochobre de 2007 Vladímir Putin aceptó encabezar les llistes eleutorales de Rusia Xunida, pero ensin ingresar nes files del partíu como militante activu. El partíu cunta col permisu pa usar la imaxe de Putin na campaña.
Finalmente, nes eleiciones del 2 d'avientu de 2007, Rusia Xunida llogró'l 64,30% de los votos, consiguiendo 315 escaños de los 450 de la Duma Estatal.
La participación en diches eleiciones foi d'un 63,78%. Amás de Rusia Xunida, otros trés partíos superaron la barrera del 7% de los votos riquida.
Rumelia Oriental
Rumelia Oriental (en búlgaru, Източна Румелия, Iztochna Rumelia; en turcu otomanu, روم الى شرقى, Rumeli-i Şarkî; en griegu Ανατολική Ρωμυλία, Anatoliki Romylia) foi una provincia autónoma alministrativa (valiato) del Imperiu otomanu dende 1878 hasta 1908. Tuvo sol plenu control búlgaru de 1885 d'equí p'arriba, cuando voluntariamente s'unificó con el Principáu de Bulgaria, llargamente autónomu, dempués d'una revolución incruenta. Los búlgaros étnicos compunxeron la mayoría demográfica absoluta dientro de la Rumelia Oriental. La so capital foi Plovdiv (otomanu Filibe, yá conocida n'Occidente col nome griegu de Filipópolis). Güei, Rumelia Oriental (la parte mayor de la Tracia Septentrional) ye parte de Bulgaria.
Rusia Xunida
Eleiciones presidenciales de 2008
Nes eleiciones pa escoyer el nuevu Presidente de Rusia, el candidatu propuestu per Rusia Xunida, Dmitri Medvédev, ganó na primer ronda col 70,28%. Medvédev asocedió a Vladímir Putin como Presidente de la Federación Rusa dende'l 7 de mayu del 2008.
Rumelia Oriental
Historia
Rumelia Oriental foi creada como una provincia autónoma dientro del Imperiu otomanu pol Tratáu de Berlín de 1878. Tomaba'l territoriu ente los Montes Balcanes, los Montes Ródope y Strandzha, una rexón conocida pa tolos sos habitantes —búlgaros, turcos otomanos, xitanos, griegos, armenios y xudíos— como Tracia Septentrional. El nome, Rumelia Oriental, foi-y dau a la provincia pola insistencia de los delegaos Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda del Norte británicos nel Congresu de Berlín: la noción otomana de Rumelia referir a toles rexones europees del Imperiu, esto ye, aquelles que na Antigüedá tuvieron sol dominiu del Imperiu romanu. Alredor de venti pueblos pomacos (musulmanes búlgaros) nos montes Ródope refugaron reconocer l'autoridá de Rumelia Oriental y formaron la llamada República de Tamrash.
La provincia ye recordada güei polos filatélicos por emitir sellos de correos a partir de 1880.
Rusia Xunida
Eleiciones llexislatives de 2016
Con Medvédev nuevamente como cabeza de llista, el partíu consigue un 54,20% del votu popular, llogrando asina 343 escaños na Duma, recuperando la supermayoría perdida nes eleiciones anteriores.
Rumelia Oriental
Historia
A diferencia de la organización del Principáu Búlgaru, que s'encargó a Rusia n'esclusiva, toles grandes potencies participaron na redaición de los estatutos que rexiríen la provincia, aprobaos al empar que la constitución del principáu, n'abril de 1879, pero, a diferencia, constituyendo un documentu llargu (495 artículos) y fallíu, que recoyía les aportaciones individuales y descoordinadas de les potencies, ensin considerancia poles costume locales. Como gobernador xeneral de la nueva provincia les potencies aceptaron al candidatu del sultán, un cristianu, con dellos asesores de les grandes potencies. Dotar a la provincia con una asamblea de cincuenta y seis miembros, trenta y seis d'ellos electos.
Rusia Xunida
Ideoloxía
Mientres un tiempu utilizóse enforma un clixé políticu denomináu'l Plan de Putin», esto ye, el cursu de desenvolvimientu de Rusia basáu nos discursos de Vladímir Putin a l'Asamblea Federal Rusa ente 2000 y 2007. Nun se trata en realidá d'un plan, y el so autor nun ye Putin. Una encuesta realizada en setiembre de 2007 revela que, según la opinión de los ciudadanos rusos, Rusia sí precisa una estratexa xeneral similar al dichu «plan», anque según la mesma encuesta gran parte de la población nun conoz el significáu concretu d'esti proyeutu.
Rumelia Oriental
Historia
Los principales problemes a los qu'hubo d'enfrentase'l nuevu gobernador fueron el de la propiedá de la tierra y el del baturiciu a favor de la unión de la provincia col Principáu autónomu de Bulgaria. Los propietarios que fuxeren de la revuelta recibieron el conseyu de nun tornar y, los que lo fixeron, fueron gravados con un impuestu qu'en munchos casos forzó-yos a vender les sos tierres: estes pasaron en gran parte a poder de los llabradores, quedando la provincia como un territoriu de pequeños propietarios.
Rusia Xunida
Ideoloxía
Darréu esti clixé foi sustituyíu por Estratexa-2020», una estratexa de desenvolvimientu hasta l'añu 2020.
Rumelia Oriental
Historia
El movimientu unionista yera bien popular y, al empiezu, recibió'l sofitu oficiosu de Rusia. Tres l'alloñamientu ente'l zar y el príncipe búlgaru esti respaldu menguó, pero tampoco'l gobernador xeneral recibió'l beneplácito rusu y hubo de ser sustituyíu, teóricamente por otru de calter más débil y supuestamente más dispuestu a siguir les directrices ruses.
Rusia Xunida
Conservadorismu rusu
El 21 de payares de 2009 Rusia Xunida adoptó un nuevu programa, basáu nel Plan de Putin», «Estratexa-2020» y l'artículu de Dmitri Medvédev «¡Rusia, alantre!». Nesti programa, la ideoloxía del partíu defínese como conservadorismu rusu (российский консерватизм).
Rumelia Oriental
Historia
El, los dirixentes de la provincia, col sofitu de la milicia y ante la pasividá del nuevu gobernador, proclamaron el derrocamientu del gobiernu, la unión col Principáu y solicitaron al príncipe Alejandro qu'asumiera la xefatura del nuevu estáu. Este, que prometiera a Rusia un mes antes nun participar nuna aición similar y medroso d'un seguru empeoramientu de la so rellación col Imperiu rusu, viose forzáu a actuar, ante la popularidá del golpe de mano ente la población y los políticos. La provincia foi anexonada pol tributariu Principáu de Bulgaria.
Rusia Xunida
Enllaces esternos
Sitio web de la fracción de la Duma
Argujillo
Argujillo ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Los 23,09 km² d'esta llocalidá atópense asitiáu nel sureste provincial, dientro de la contorna tradicional agraria de La Guareña. La so población dedícase principalmente a l'agricultura, la ganadería y al sector servicios na ciudá de Zamora.
Edá Antigua
Nos primeros sieglos de la era cristiana apaecen los primeros asentamientos o viviendes onde agora s'atopa'l pueblu. Llugares próximos al valle regáu pol regueru Talanda. Afayáronse sepultures de piedra o de piedres con güesos convertíos cuasi en polvu les cualos poles sos formes podíen pertenecer a la dominación romana nel camín de les bodegues llamaes de Portugal. Nel Tesu de la Forca de toparon tamién piedres sepulcrales, el sepulcru antropomorfu o con buecu pa la cabeza y de piedra de granitu na llomba del Hocillo, otru sepulcru de la mesma piedra y forma pero con tapa a dos enagües, meyor calteníu y con cadarma dientro foi afayáu detrás de la ilesia.
Edá Media
Na Edá Media, Argujillo foi repobláu polos reis lleoneses dientro de los procesos repobladores que llevaron a cabu na zona, de cara a asegurar les sos posiciones nel procesu de la Reconquista. Coles mesmes, el 29 d'abril de 1211, el rei Alfonsu IX de Lleón donó Argujillo a la Orde del Temple: "Do etiam eis Aruoyxelo cum omnibus suis directuris et pertenenciis", que quedó integráu dientro de la encomienda templaria de Zamora.
Edá Moderna
Nel sieglu XVI, recuéyese la reconocencia de Argujillo como villa'l 19 de xunetu de 1558. D'esti fechu fixo ecu la obra titulada "La Provincia de Zamora" nel so tomu III (páx. 263):
Per otru llau, el primer llibru de Bautizos de la parroquia recueye la Memoria de la Venta de la Villa, describiéndolo d'esta miente:
Edá Contemporánea
Coles mesmes, na "Historia Xeneral Civil y Eclesiástica de la Provincia de Zamora", figura la noticia de que mientres la Guerra de la Independencia Argujillo contempló escaláu la so Pósito, y como Castrillo de la Guareña foi amburáu.
Cola creación de les actuales provincies na división provincial de 1833, Argujillo quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Tres la constitución de 1978, esti conceyu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón, xunto col restu de conceyos de la provincia de Zamora.
Fiestes
Les más importantes el 9 de febreru Pegar y 13, 14 y 15 d'agostu la nuesa señora. Una de los costumes típiques ye la de poner el mayu'l 30 d'abril.
Ilesia parroquial
thumb|Portada de la ilesia thumb|Detalle del campanariu
Ye l'únicu edificiu relixosu de la villa y de una sola nave, abovedada toa ella. Ye una de les más capaces del Obispáu. La so fábrica ye de sillería y guapa y espodada la so torre de 32 metros d'altor, cuadrada y con remate en forma de mediu llimón. Tien una escalera de cascoxu de 70 pasos y nos sos cuatro buecos 4 campanes de más de 500 kg los dos mayores y de 70 a 100 les pequeñes o esquiles. Les campanes fundieron l'añu 1925 en Salamanca.
La fábrica de la Ilesia ye de fines del sieglu XVI, menos la parte de baxo o cercana a la torre que como esta son de fecha posterior. La torre tien una inscipción grabada so la cornisa que diz que s'acabó de construyir nel añu de 1819. Tamién tien la torre dende 1956 un reló regaláu pol bon argujillano Eustaquio Macías Miguel.
Esistieron tres ermites nel pueblu: la de Santa Marina, nel camín de la Pedrera, la de San Telmo nel camín de Valdegomín, y la principal, la del Santu Cristu del Humilladero, xunto al pozu llamáu de la Ermita, de la cual caltiénse entá la efixe y el retablu.
Toes elles sirvieron como cantera pa construyir la ilesia parroquial.
Casa consistoral
Ta na plaza Mayor. Debió de ser edificada alredor de la seronda de 1885. La fachada ye de sillería. Foi restauráu dafechu a principios de los años 90.
Frontón
Tolos años, sobremanera na festividá de San Isidro, celebrar nél grandes partíos de pelota con cartelos de xugadores destacables a nivel nacional. Nél hanse forxáu grandes xugadores de la cantera argujillana, ente los más grandes Luis Sánchez "Luisito" (qu'en paz fuelgue) y José Luis Alonso.
Piscines municipales
Ta asitiada en partir norte del prau del Sotu, xunto al campu del fútbol. Cuenta con una gran estensión de verde pa tomar el sol y mide 35 metros de llargu. Foi construyida nel añu 1981 a prestación personal. L'alcalde yera daquella D. Armando Maniegu, que tamién asfaltó les cais, fixo los desaguadorios y metió l'agua corriente en tol pueblu, ente otres coses.
Salón del baille
Nel pisu cimeru al cual apuértase por una ancha escalera esterior, atopábense les antigües escueles de los neños, a les cualos allegamos dalgunos, yá va dellos años, agora atópase l'Asociación de Persones Mayores.
El pisu baxu ye un ampliu salón de gran capacidá que se suel utilizar nes fiesta de Pegar (9-10 de febreru) amás de la fiesta de San Isidro y otres ocasiones.
La Sobarriba
La Sobrarriba ye una comarca de Lleón. La Sobarriba y el conceyu de Valdefresnu confúndense yá qu'esti inclúi tola comarca nel so interior; por los datos d'una y d'otru son prauticamente los mesmos. El nome d'esta comarca lleonesa provién del términu llatín "supra ripam"; ye dicir, enriba'l ríu yá que s'atopa penriba del Toríu que la separta de la comarca de Alfoz de Lleón. Anque tea averada a la ciudá y a los principales conceyos de la rexón, nun ta nin desendolcada nin comunicada como estos. Ye una de les comarques más debaladas de la rexón.
Ye etnográfica y llingüísticamente una de las comarcas más peculiares de Lleón y onde, entá, consérvense tradiciones perdidas n'otros territorios. undefined
Economía
Sigue una tradición agrícola, asina entá distribúi los sos productos pelos mercaos de la capital; si bien emprincipia a tener un desendolcu de la construcción por mor de la so cercanía a la capital masque las pésimas comunicaciones seyan un frenu. Por embargo podría dicise que ye esta comarca na que s'allugan toles marcas automotrices, deviniendo d'esti mou una verdadera ciudá del motor pa Lleón y esto ye'l principal motor económicu de la comarca.
Asio otus
.
La ye una ave estrixiforme, una especie de la familia Strigidae.
Ye de gran tamañu y abondo común nel Sur y el centru d'Europa. Habita en montes de coníferes cerca de zones de cultivos, n'ocasiones nel altu monte. Pel día puede ser vistu dormiendo en grupos en pinos altos, anque se camufla perbién. Paezse un pocu al uxu campestre, esti postreru ye menos gordosu y llixeramente más grande. El uxu chicu tien grandes guedeyes sobre la cabeza que paecen oreyes, la parte ventral de color crema y bien llistada, los güeyos de color naranxa o colloráu, puntes grises nes nales, la cola con unes franxes pocu marcaes y un par de llurdios escuros sobre les "muñeques". Sale namái de nueche.
Utiliza'l nial d'un córvidu o esguil. Pon de 3 a 5 güevos nuna niarada de marzu a xunu.
Caza fundamentalmente royedores como mures, aguarones y en menor midida aves ya inseutos. Espulsa dos egagrópilas al día por permediu, una nel llugar de descansu mientres el día y la otra mientres caza
Münster
La ciudá de Münster en Westfalia (n'alemán Münster, westfalianu Mönster, llatín Monasterium ye la sede del gobiernu de la Bezirk del mesmu nome nel bundesland de Renania del Norte-Westfalia y del mesmu xeitu ye'l centru de Münsterland. Dende 1815 hasta 1946 Münster foi la capital de l'antigua provincia prusiana de Westfalia. La ciudá afáyase ente Dortmund y Osnabrück nel centru de Münsterland.
Con cerca de 49.000 estudiantes Münster ye una de les mayores ciudaes universitaries d'Alemaña
Münster ye la sede d'un obispáu católicu. Nel añu 799 fundó el Papa Lleón III nel so alcuentru con Carlomagno tanto l'obispáu de Münster como les diócesis d'Osnabrück, Minden y Paderborn. Nel añu 805 el santu Ludgerus foi declaráu na catedral de Colonia el primer obispu de Münster. Actualmente desendolca esti cargu Felix Genn.
Münster ye perconocida como la ciudá de les bicicletes y pola ciudá vieya reconstruída tres la Segunda Guerra Mundial.
Clima
Dizse en Münster davezu que "O bien llueve o bien suenen les campanes, y cuando hai les dos coses entós ye domingu". Les precipitaciones son unes 764 mm al añu (Cálculu 1981-2010 ), aproximao a la media alemana. La impresión de que Münster sía una ciudá lluviosa surde non pola cantidá absoluta de precipitaciones, sinón pola cantidá de dies al añu que llueve (190) que xeneralmente tienen un nivel baxu de precipitaciones. La temperatura media ye de 9,8 ºC con 1580 hores de sol al añu.
Historia
270px|thumb|La Paz de Westfalia en Münster ([[Gerard Terborch, 1648)]] Hai dende el sieglu VI na zona del Domplatz (la catedral) un pequeñu asentamientu saxón nomáu Mimigernaford. Nel añu 793 funda el misioneru Liudger xunto al ríu Aa un monesteriu que-y daría nome a la ciudá que se desendolcaría posteriormente. Nel añu 805 esti monesteriu foi nomáu Obispáu de Münster entamó la construcción de la catedral.
Por mor del espoxigue d'habitantes recibió Münster nel añu 1170 el drechu de ciudá. Nesta dómina fina tamién la construcción de la defensa de la ciudá. Los sos murios teníen aproximao 4 km y foron fortalecíos a mediaos del sieglu XIV. D'aquella Münster yera la ciudá con mayor estensión de Westfalia.
Ente los años 1358 y 1454 Münster foi miembru de la Lliga Hanseática y a partir de 1494 Vorort de la mesma. Nesa dómina apaecen los comercios del Prinzipalmarkt y con ellos les sos cases de comerciu que foron destruyíes na Segunda Guerra Mundial y reconstruyíes más tarde.
Nel añu 1534 entama el dramáticu episodiu de la Rebelión de Münster.
Nel añu 1648 asocede en Münster y Osnabrück un acontecimientu de rango europeu: la Paz de Westfalia ye firmada, cola que fina la Guerra de los trenta años y la Guerra de los ochenta años. Simultáneamente algamó Münster la categoría de ciudá llibre.
220px|thumb|left|Vista dende la Lambertikirche del Prinzipalmarkt en 1945 Durante'l nacionalsocialismu Münster convirtióse na sede del Gaus "Westfalia-Norte". Na segunda guerra mundial la ciudá foi una de les más destruíes d'Alemaña, al rodiu d'un 91% de la ciudá vieya y un 63% de tola ciudá foron bombardiaos polos británicos.
El 18 de xuñu de 1990 reuniéronse Hans-Dietrich Grenscher y Eduard Schewardnadse nel ayuntamientu de Münster pa preparar el tratáu Dos más cuatro que acabaría na Reunificación alemana.
Relixón
Nel añu 2000 al rodíu del 56% de los habitantes de la ciudá de Münster formaben parte de la ilesia católica romana, un 21% yera evanxélico, 2% pertenecíen a una ilesia llibre evanxélica, un 0,1% xudíos y un 22% non relixosos u otres relixones. Sicasí, nel añu 2012 el 51% de los habitantes yeren católicos romanos, un 19,3% evanxélicos, un 1,5% pertenecíen a una ilesia llibre evanxélica, un 0,1% yeren xudíos y un 27,4% non relixosos o con otra relixón.
Política
Actualmente nel ayuntamientu de Münster hai la siguiente distribución de conceyales (payares de 2014 ):
Aciana (parroquia)
Aciana ye una parroquia del conceyu asturianu de Salas.
Tien una superficie de km² y una población de.
Fleury (Pas-de-Calais)
Fleury ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Asio flammeus
La ye una de les aves de presa nocherniegues con mayor actividá diurna. Habita n'árees abiertes, zones herbales ensin trabayar, marismas, cultivos, gorbizales y, sobremanera, en marjales costeros. La so población nuna zona en concretu depende sobremanera de la disponibilidad de preses. Ye frecuente velo paráu nel aire, anque ensin llegar a acurrise, buscando royedores por ente les yerbes altes.
Ye similar al uxu chicu, pero'l uxu campestre tien les guedeyes de la parte cimera de la cabeza bien pequeños y de normal ocultos, un aniellu negru qu'enmarca cada güeyu (d'iris mariellu,) y ye más espodáu qu'ésti. Les ales tán derrotes por una franxa de color crema que parte del tueru del animal (pola cara dorsal), y tienen la punta negra. El banduyu ye blancu, con menos rayes escures que n'otros uxos allegaos.
Habita en tolos continentes sacante na Antártida y Australia, anque ye una especie rara en gran parte del so área de distribución. Ye Migración de les aves migradora, moviéndose escontra árees más templaes pel iviernu.
La so voz ye una lladrida nasal y aspro, tipu latigazu. Tamién puede producir un soníu nidiu con pitíu rápidu y zumbante, o-o-o-o. Nes zones d'ivernada suelen permanecer silenciosos.
Caza volando amodo sobre'l suelu o reparando dende una percha. Come pequeños royedores y páxaros.
Nial y reproducción
Nidifica direutamente sobre'l suelu, en yerbazales y marismas, ente la yerba. El nial ye una zona esplanada ensin revistir, anque dacuando apurre granes, yerbes o plumes. Pon de 4 a 8 güevos nuna única niarada, anque en delles rexones hasta dos. Nos años de bayura de royedores puede llegar a poner 12 ya inclusive 14 güevos nuna temporada. El güevu mide 35 ~ 45 X 29 ~33 mm y ye blancu puru, mate.
La incubación ye realizada pola fema y enllargar ente 21 y 37 díes. Pon cada 48 hores, y empieza a guarar desque pon el primer güevu, de cuenta que puede haber bastante diferencia d'edá ente los nacíos na mesma niarada. Los volantones pueden abandonar el nial con solu cuatro selmanes y vuelen a los cinco selmanes. El machu monta guardia nes proximidaes del nial y apurre l'alimentu. Como otres aves que críen nel suelu, los adultos tienden a burllar a los depredadores que s'averen al nial asemeyando mancadures nes ales que-yos torguen volar.
Algama la maduror sexual al añu d'edá. Nel Hemisferiu Norte la reproducción tien llugar ente marzu y xunu, con un máximu n'abril. Tienden a formar colonies lasas. El cortexu nupcial ye bien llamativu, una y bones los machos realicen expectaculares vuelos d'exhibición. Ye una especie xeneralmente monógama.
Alimentación
Anque como se señaló ye más diurnu que'l restu de les estrixiformes, caza sobremanera de nueche. La téunica más frecuente ye en vuelu lentu y bien baxu, dexándose cayer frecuentemente sobre les preses. Otres vegaes aguarda dende un posaderu. El so horariu de caza paez coincidir cola actividá de los topinos (Arvicolinae), la so presa preferida. Polo xeneral suel volar bien baxu, con peculiar aletéu. Ye frecuente que coincidan dellos exemplares nel mesmu cazadoriu. La so alimentación consiste principalmente en royedores (más del 90%), pero tamién otros pequeños mamíferos, reptiles y dalgunos grandes inseutos. Dacuando captura pequeñes aves.
Otros aspeutos de comportamientu
thumb|Asio flammeus flammeus
Michael Caine
Maurice Joseph Micklewhite, más conocíu como Michael Caine, ye un actor británicu. Famosu pol so particular acentu inglés d'East End, Caine apaeció en más de 115 películes a lo llargo de la so carrera y ye consideráu un iconu de la industria cinematográfico británica.
Llogró la reconocencia del públicu nos sesenta coles cintes ingleses Zulu de 1964, Archivu confidencial de 1965, Alfie de 1966, pola cual aspiró al Óscar, The Italian Job de 1969 y La batalla d'Inglaterra de 1969. Ente les sos películes más importantes mientres los setenta atópense: Asesín implacable de 1971, L'últimu valle de 1972, Sleuth, que dio-y el so segunda candidatura al Óscar, The Man Who Would Be King de 1975 y A Bridge Too Far de 1977. Llogró un ésitu mayor mientres los ochenta con películes que fueron ésitu, tantu en taquilla como en crítica con: Educating Rita de 1983, pola que consiguió'l BAFTA y un Globu d'Oru, y con Hannah and Her Sisters de 1986, pola que consiguió l'Óscar.
Pa finales de los noventa, la so carrera resurdió nuevamente coles cintes Little Voice de 1998, que-y dio'l Globu d'Oru nuevamente, y con The Cider House Rules de 1999, que premiólu con un segundu Óscar. A partir del nuevu mileniu, Caine protagonizó películes de sonadía internacional: en 2002 encarnó a Nigel Powers en Austin Powers in Goldmember y a Alfred Pennyworth na triloxía de El caballeru escuru del direutor Christopher Nolan. Esti postreru tamién lu dirixó en El gran trucu de 2006, L'orixe de 2010 y Interstellar de 2014, toes elles ésitu de taquilla y crítica. Tamién destaquen la so participación secundaria en Fíos del home de 2006 y en Cars 2 de 2011.
Biografía
Nació nel distritu londinense de Rotherhithe el 14 de marzu de 1933. Foi bautizáu como Maurice Joseph Micklewhite, pero a los 83 años camudó'l so nome pol de Michael Caine, nome artísticu qu'adoptara en 1954 cuando faía audiciones con 22 años pa trabayar nel cine.
D'orixe irlandés per parte de padre (ésti tresportaba pescáu nel mercáu de Londres), creció nel barriu obreru de Rotherhithe, onde se fala inglés con un acentu denomináu cockney, que se considera vulgar; curiosamente na so primer película como protagonista, Zulú, tuvo qu'interpretar a un oficial británicu de clase alta. Caine azorronó'l so acentu, anque nunca lo abandonó del tou y sintióse arguyosu d'él, lo mesmo que del so orixe humilde. A los 15 años Caine dexó la escuela y realizó diversos trabayos de poca importancia, hasta que foi llamáu a files y destináu a Corea, onde llegó a entrar en combate.
Al so regresu empezó a trabayar como asistente de producción nun teatru. Ellí desenvolvió la so vocación d'actor y llueu actuó en pequeños papeles, hasta que llogró abrir camín. Unu de los sos trabayos nel teatru foi'l de sustitutu de Peter O'Toole, papel qu'interpretó cuando la compañía realizó una xira. Al empezar a trabayar como actor, Caine adoptó'l nome artísticu de Michael Scott, una y bones el suyu paeció-y non aparente. Nuna ocasión tuvo falando per teléfonu col so axente dende una cabina. Tenía De empezar en curtiu una nueva obra y el so axente díxo-y que tenía que camudar darréu'l so nome artísticu por cuenta de qu'otru actor yá taba usando'l mesmu nome. Ante les prieses, Caine miró a la so alredor y vio nun cine los grandes cartelos qu'anunciaben la película que se taba proyeutando y que yera The Caine Mutiny. Gustó-y el nome y quedóse con él.