cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Autoginofilia
Carauterístiques clíniques
Sicasí, esta tipoloxía causó un gran discutiniu ente la comunidá transexual y los científicos, qu'acusaron a Bailey d'actitúes transfóbicas, racistes ya intolerantes. Julia Serrano, escribió un artículu académicu tituláu A case against autogynephilia onde refuta esta teoría que infantiliza, patologiza y niega l'amplia diversidá d'esperiencies de vida de les persones trans.
Nanterre
Nanterre ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón d'Islla de Francia, departamentu de Hauts-de-Seine. Tien 93.742 habitantes.
Ahillones
Ahillones ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz na Comunidá Autónoma d'Estremadura.
Situación
Ta asitiáu al sureste de la provincia, ente les poblaciones de Berlanga y Llerena, na contorna de la Campiña Sur, xunto a la carretera  N- 432 . Pertenez al partíu xudicial de Llerena. center|miniaturadeimagen|Ahillones vistu dende'l Cuetu del Santu.
Población
Anque llegó a tener más de 3.000 habitantes según dellos historiadores y demógrafos, sufrió una emigración nos años 1960 tan grande como l'éxodu que sufren anguaño los pueblos pequeños escontra les grandes ciudaes, polo que la so media d'edá ye bien alta, esto ye, con pirámide poblacional invertida. En 2016 yera de 934 habitantes según el INE. , lo que da bona amuesa del éxodu antes citáu.
Historia
Anque'l so orixe nun ta demasiáu claro, paez ser que se remonta a tiempos de la Mesta y que se debe a dalgún asentamientu de pastores que baxaben col so ganáu cada añu. En concretu fueron los habitantes d'Ayllón, pueblu de Segovia los primeres moradores, que pasaron a denominar esi allugamientu'l llugar de los Ayllones», d'onde vien el nome del conceyu.
En 1594 yera conocíu como Ayllones y formaba parte de la provincia de Lleón de la Orde de Santiago con categoría d'Encomienda y cuntaba con 315 vecinos pecheros.
El 18 de setiembre de 1646 el rei Felipe IV roblaba en Zaragoza, onde s'atopaba faciendo frente a los años de disturbios que vivió España con Cataluña(1640-1652), la declaración de Ahillones como Villa. Hasta entós, Ahillones yera, en realidá, el "llugar" de los Ayllones de Reina. Una pequeña población que dependía de Reina, encomienda de la Orde de Santiago, dende 1246.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Llerena. Nel censu de 1842 cuntaba con 426 llares y 1798 vecinos.
Economía
La so economía depende fundamentalmente de l'agricultura y la ganadería. Cultívase principalmente la cebera, abondando'l olivar: El ganáu predominante ye ovín y porcín.
Via Crucis
El so orixe remontar al sieglu XVII. Consta de 14 construcciones remataes con una cruz de fierro forxáu. D'elles destaquen dos: la popular «cruz redonda» que pola so forma enanchada representa a la Casa de Pilatos» y una cruz allargada con trés crucies nel so remate que representa'l Calvariu: Jesús xunto al bon y al mal lladrón. Al pie de elles atopa una escultura del Sagráu Corazón de Jesús, donada por un particular en 1943.
Le Plessis-Grohan
Le Plessis-Grohan ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Ahillones
Via Crucis
Pela redolada del pueblu predominen les pilastres y bebederos, destacando la pilastra y la fonte del Fornu y la pilastra y fonte del Llugar.
Fiestes
Tien a lo llargo del añu delles fiestes, pero les más populares son les Fiestes del Cristu del Sangre» del «13 al 16 de setiembre» díes nos que se celebra la fiesta relixosa n'honor al patrón de Ahillones. El día 13 de setiembre ye'l Día del Ramu», tradición bien antigua que trata de percorrer toles cais del pueblu montaos en tractores y remolques recoyendo regalos y donativos que la xente quier regalar a la Hermandá del Santísimu Cristu del Sangre pa sufragar les fiestes. Los regalos pueden ser de diverses maneres, dende dineru en metálicu hasta sandíes, melones, corderos,llechonos, gallos, coneyos, cuadros pintaos, vinu de la tierra, sacos de granu(trigu, cebada, avena...), garbanzos, tiestos... El Ramu va acompañáu d'un tren en -y que van xubíos los más pequeños y per una banda de música. La nueche del 13 de setiembre quemen fueos artificiales p'anunciar la solemnidá del día siguiente. Darréu hai verbenes na plaza. miniaturadeimagen|El Santísimu Cristu de Sangrar antes d'empezar la so procesión del 14 de setiembre. El 14 de setiembre, el Día del Cristu, la xornada empieza bien tempranu col toque de diana a les 8 de la mañana. Darréu realízase la solemne procesión del Santísimu Cristu del Sangre, na que tol pueblu acompaña al so patrón más queríu. La procesión va acompañada, al igual que'l Ramu, pela banda de música. Dempués de la procesión y de la misa del dia de la festividá'l Stmu. Cristu treslladar escontra la so ermita a carranquina de muyeres. Cuando termina la procesión empieza la tradicional puya pública de los donativos del Ramu(los que nun fueron en metálicu) y el xuegu del pinche de los melones y les sandíes que se recoyeron la tarde anterior. La tarde sigue cola matiné y la posterior verbena popular hasta altes hores de la nueche. Los díes 15 y 16 realícense concursos de baille nos matinés y les verbenes.
Le Plessis-Grohan
Tien una población de y una superficie de  km².
Ahillones
Fiestes
Tamién se celebra la festividá del Emigrante, escontra la segunda fin de selmana d'agostu, dómina na qu'hai mayor concentración d'emigrantes que vienen pasar les vacaciones al so pueblu natal.
Tamién destaquen les fiestes d'Antroxu, col so peculiar pasacalles y verbena el sábadu d'antroxu y el domingu siguiente hai degustación de migues, que son un platu típicu de pastores col que s'aprovechen les arrayadures de pan duru, anque esisten tamién d'otru tipu. Nestes fiestes, al empar que les migues, pártense sardines acompañaes de vinu del llugar polo que se llama'l Domingu de la sardina». left|miniaturadeimagen|Procesión de Jesús Ensobiáu a la columna na tarde del Xueves Santu en Ahillones. Otres de les fiestes que se celebren na llocalidá son la Selmana Santa, cola procesión de la Borriquita el Domingu de Ramos, l'Amarráu na tarde del Xueves Santu, los alcuentros del Nazarenu y la Doliosa na nueche del Xueves Santu, el Viacrucis a les cruces na mañana del Vienres Santu la procesión del Santu Entierru y de la Soledá na tarde-nueche del Vienres Santu y la procesión de los alcuentros del Resucitáu y la Virxe na mañana del Domingu de Resurreición. Les fiestes terminen cola popular "Jira" el llunes de Pascua, na que la xente dir al campu a celebrar la Pascua.
Tamién se celebra en Ahillones la Romería de San Isidro Llabrador na que se tresllada la imaxe del Santu a un llugar llamáu "Los arbolinos" onde-y dicen una misa estremeña y onde los pailones celebren un día de campu nel realicen xuegos populares como la tira-lluria, la cucaña, el saltu de la comba... tou ello acompañáu de la matiné y verbena.
Nel 2016 conmemorábase'l 370 aniversariu de la declaración de Ahillones como Villa. Por esi motivu'l pueblu recreó como seria la vida d'una pequeña villa nel sieglu XVII reproduciendo oficios y trabayos típicos de la dómina: ferreros, fruteres,panaderes,alfareros,queseres,carpinteros,comerciantes, posaderos, taberneros... Amás dellos vecinos y vecines de la llocalidá fixeron tres teatros que simbolizaben la vida de les persones de la dómina: muyeres que van al ríu a llavar, gañanes que falaben dempués de la so xornada llaboral, neños qu'asisten a la so sesión dominical de catecismu... Finalmente la xornada concluyó cola llectura del documentu de la declaración de Ahillones como Villa, expedíu pol rei Felipe IV nel 1646.
Emily Procter
Emily Mallory Procter Jones (tamién acreditada como Emily Proctor (Raleigh, Carolina del Norte, 8 d'ochobre de 1968), más conocida como Emily Procter, ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Asistió a la Universidá de Carolina del Este y dempués de graduase trabayó como chica del tiempu enantes de treslladase a Los Angeles, onde participó con diversos papeles menores en películes como Jerry Maguire (1996). Apaeció delles vegaes na serie de la NBC The West Wing como l'abogada Ainsley Hayes. Dempués d'eso interpretó'l papel que-y dio más fama, la detective Calleigh Duquesne na serie de la CBS CSI: Miami.
Daichi Soga
Daichi Soga (曽我 大地, ) ye un futbolista xaponés.
1685
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Quaterly Journal of the Taiwan Museum
Quaterly Journal of the Taiwan Museum (embrivíu Quart. J. Taiwan Mus.) foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques que s'espublizó en Taipéi dende 1948 hasta 1982 col nome de Quarterly Journal of the Taiwan Museum. (Ta'i wan sheng li po wu kuan shi k'an.) Foi reemplazada por ''Journal of the Taiwan Museum.
Puycelsi
Tien una población de y una superficie de  km².
Typha latifolia
Esta sp. comparte la so distribución con otres sp. emparentaes, y s'hibrida con Typha angustifolia, de fueyes más angostes, formando Typha x glauca (Typha angustifolia x T. latifolia).
Algama 1,5 a 3 m d'altor y les sos fueyes 2-4 cm d'anchu.
thumb|240px|Typha latifolia
G. W. Bailey
Anque apaeció en munchos papeles dramáticos, la so fama procede principalmente de la so carauterización de personaxes risibles tales como'l Capitán Thaddeus Harris de Police Academy (1984-1994) o'l sarxentu Luther Rizzo na serie de televisión M*A*S*H (1972-1983). Dende 2005 hasta 2012 participó na serie policiaca The Closer, interpretando al Inspector Provenza. Anguaño ta trabayando na serie Major Crimes, na cadena estauxunidense TNT. Bailey tien un aspeutu físicu bien distintivu y, siendo canoxu dende los 30 años d'edá, caltuvo prácticamente'l mesmu aspeutu dende los años 70, representando papeles de persones más mayores de lo qu'él yera na mayoría de los sos papeles de los años 80.
Biografía
Estudió nel Institutu Thomas Jefferson, en Port Arthur, con Janis Joplin. Empezó los sos estudios universitarios na Universidá de Lamar, nel vecín Beaumont, Texas, y más tarde treslladóse a la Universidá Texas Tech, en Lubbock. Dexó la universidá y mientres mediaos de los años 60 trabayó en compañíes de teatru locales, enantes de camudase a California nos años 70. Ende llevó a cabu dalgunos papeles en programes de televisión de la dómina, tales como Starsky y Hutch o Charlie's Angels.
Debutó nel cine en 1979, con un papel en A Force of One, una de les primeres películes de Chuck Norris. Depués consiguió'l papel que-y daría la fama col personaxe de Rizzo en M*A*S*H.
Volvió a la universidá en 1993 na Universidá de San Marcos, Texas. Graduóse en Belles Artes en mayu de 1994, concretamente en teatru. Mientres l'añu escolar 1999-2000 foi l'Artista Residente.
Dende 2001 Bailey trabayó como Direutor Executivu de la Fundación Sunshine Kids, que trabaya pa facilitar viaxes y otres actividaes a cientos de pacientes de cáncer. Foi voluntariu dende hai más de quince años, en conociendo la fundación por cuenta de la so afiada, que careció de leucemia.
Antínoo
thumb|250px|right|Bustu de Antínoo de la [[Villa Adriana, en Tívoli. Anguaño nel Louvre.]]
Antínoo o Antinoo (en griegu Aντίνοος, llatinizáu como Antinous; Bitinio-Claudiópolis, Bitinia, 27 de payares d'ente 110 y 115 -ríu Nilu, xunto a Besa, 30 d'ochobre de 130, o pocu antes) foi un mozu de gran guapura, favoritu y amante del emperador romanu Adriano. Tres la so muerte foi divinizáu y rindióse-y cultu. Munchos de les semeyes que se fixeron d'él hanse calteníu hasta los nuesos díes. Dende'l Renacimientu hasta l'actualidá, Antínoo foi bien representáu nel arte, especialmente na escultura, y la so enigmática figura captó l'atención de numberosos artistes.
Vida y lleenda
thumb|Bustu de mármol d'Adriano, del SIEGLU|II||s|1}}. Güei nel [[Palazzo dei Conservatori.]] Anque Antínoo ye en realidá un personaxe bien pocu conocíu, el so significáu actual nun depende tantu de los acontecimientos de la so vida como del so enaltecimientu posterior, del que llegaron numberosos testimonios hasta los nuesos díes. Yá na Antigüedá, los pocos datos auténticos alrodiu de la so vida entemecer con lleendes. La fascinación qu'hasta güei exerz Antínoo básase, fundamentalmente, na so rellación col emperador Adriano y nes numberoses obres d'arte que fueron creaes en memoria so. La personalidá que subyace a los escasos datos y les obres d'arte nun pudo ser reconstruyida por aciu la investigación histórica.
Saber con certidume que Antínoo nació en Bitinio-Claudiópolis, ciudá de la rexón de Bitinia, nel noroeste d'Asia Menor, ente los años 110 y 115. Conocíu na hestoria como «l'emperador viaxeru», Adriano quedó impresionáu pol bellu adolescente n'unu de los sos viaxes. Na actualidá nun puede precisase si'l primer alcuentru ente los dos producióse yá mientres la primer estancia d'Adriano en Bitinia, en 121, o en 123/124. Dende'l momentu del so alcuentru, y hasta la so muerte, Antínoo acompañó al emperador en tolos sos viaxes.
Sobre la naturaleza precisa de les rellaciones ente Antínoo y Adriano la información ye bien escasa. El poeta Páncrates d'Alexandría, contemporaneu d'Adriano, fai referencia a un fechu que tuvo llugar nel desiertu de Libia. Según esti autor, Adriano dio muerte a un lleón con una xavalina poco primero de que atacara a Antínoo. Nel llugar en que'l sangre del lleón pingó sobre'l sable, surdiría la flor de Antínoo», el antinóeios (flor de lotu de color coloráu). Ye imposible saber si l'acontecimientu basar nun fechu que tuvo llugar realmente o si trátase a cencielles d'un agregu posterior pa enguapecer la vida del personaxe.
Tamién les circunstancies de la temprana muerte de Antínoo tán entemecíes con lleendes. Ta firmemente establecíu que'l mozu cayó al ríu Nilu el 30 d'ochobre de 130 o pocu antes, cerca de la ciudá de Besa, nel Exiptu mediu, y afogóse ante la mirada d'Adriano. Dion Casio y Aurelio Víctor, qu'escribieron en fecha bien posterior, espliquen que les circunstancies de la so muerte nun taben clares. Según una de les versiones recoyíes polos historiadores, la muerte de Antínoo foi un accidente. Según otra versión, Antínoo sacrificaríase pol emperador, p'asegura-y, por aciu esti sacrificiu, una vida llargo y afortunao. Antínoo sabría por un astrólogu que'l so suicidiu brindaría al emperador la posibilidá de siguir viviendo dempués del plazu que-y fuera asignáu polos fados. L'autor de la biografía d'Adriano na Historia Augusta —una escoyeta de biografíes d'emperadores escrita na Antigüedá Tardida, que los sos datos tienen de ser utilizaos col mayor precuru— suxure la posibilidá de que Antínoo pudiera haber decidíu suicidase pa escapar a les proposiciones sexuales d'Adriano. Retrospectivamente, nun puede tampoco refugase la hipótesis d'una intriga palaciega. La esposa d'Adriano nun debió de quedar demasiáu aflixida pola muerte del so competidor.
Cultu relixosu y xuicios sobre Antínoo na Antigüedá
Darréu dempués de la so muerte, posiblemente inclusive dende'l mesmu día en qu'esta tuvo llugar, Adriano, fondamente dolíu, empezó l'enaltecimientu del so mozu compañeru. Nel mesmu escenariu del infortunado acontecimientu, a veres del Nilo, nel Exiptu Mediu, ordenó llevantar, según el modelu helenísticu, la ciudá d'Antinoópolis o Antínoe. La ciudá y los sos habitantes recibieron del emperador privilexos y favores dafechu inusuales. Na mesma ciudá llevantóse tamién, posiblemente, el monumentu funerariu del favoritu imperial. La construcción ye mentada nuna inscripción xeroglífica sobre un obeliscu güei emplazado en Roma. Probablemente l'obeliscu taba orixinalmente asitiáu tamién en Antinoópolis, y simbolizaba el llugar de la renacencia del fináu, según les creencies del Antiguu Exiptu. miniaturadeimagen|Antinous como Osiris. Copia d'una estatua perteneciente a la Coleición Albani, segunda parte del reináu d'Adriano, ca. 131-138 CE. L'orixinal exhibir nel Staatliche Sammlung Ägyptischer Kunst en Munich. thumb|Relieve qu'amuesa a Antínoo como [[Dioniso, güei nel Palazzo Massimo alle Terme.]] Darréu dempués de la muerte del nuevu, empezó la so adoración como divinidá o, siquier, como héroe. Los cultos a Antínoo estableciéronse sobremanera nes provincies orientales del Imperiu Romanu, de fuerte calquier griegu (nes provincies occidentales del imperiu tamién podía atopase esi tipu d'adoración, pero nunca consiguió establecese con tanta fuercia). Esto debió a delles razones. Yá dende'l periodu helenísticu esistía la tradición de divinizar a dellos homes dempués de la so muerte. Amás, delles ciudaes griegues deseyaben falagar con ello al emperador amigu de los griegos. Antínoo foi acomuñáu o identificáu con dioses como Dionisos. N'Exiptu, la so identificación con Osiris tuvo un significáu especial. Solo la muerte por afogamientu mientres la crecida sagrada del Nilo yá implicaba pa los exipcios la esaltación: tamién el dios Osiris afogárase nel Nilo, acordies cola mitoloxía exipcia, polo cual la consagración del nuevu como «Osiris-Antínoo» o «Osirantínoo» nun foi tan sorprendente. Como'l gran dios, dempués del so deificación, Antínoo podía recibir plegaries y curar a los enfermos.
En munches de les ciudaes del Imperiu empezó, pocu dempués de la muerte de Antínoo, la ereición de templos y l'institución de sacerdocios pal so cultu. Nel so honor entamaron unes competiciones musicales y deportives, similares a los Xuegos Panhelénicos, les Panateneas y los Ptolemaicos, les Antinóeia. Amás de Antinoópolis y de la ciudá natal de Antínoo, Bitinio-Claudiópolis, fueron centros del cultu de la nueva deidá les ciudaes d'Alexandría, n'Exiptu, y Mantinea, na rexón griega d'Arcadia, según Lanuvium, nel Lazio. Ellí celebrábense cada cuatro años los Grandes Xuegos de Antínoo. Por tol Imperiu afayáronse inscripciones nel so honor, amás d'en Roma, por casu en Lanuvium y en Tívoli. En numberosos llugares alzáronse estatues y acuñáronse monedes cola efixe del difuntu. El filósofu Numenio de Apamea escribió al emperador una Consolatio y los poetes Mesomedes, Atenéu y Páncrates compunxeron poemes sobre Antínoo. Amás hai constancia d'otru poema d'autor desconocíu. Probablemente'l puntu más altu na esaltación del nuevu de Bitinia llegó cuando se dio'l so nome a una constelación.
El cultu de Antínoo algamó'l so máximu desarrollu nos años trescurríos ente la so muerte (130) y la del so proteutor, Adriano (138). Nun llegó hasta nós cuál foi la opinión de los contemporáneos del emperador sobre esti cultu cuasi obsesivu a un home en realidá insignificante. Sicasí, la devoción paez ser en parte auténtica. Na parte oriental del Imperiu, Antínoo yera consideráu un héroe por causa de la so presunta muerte sacrificial en beneficiu del so amigu y proteutor. Los primeros autores cristianos, sicasí, ver de forma dafechu distinta. Nun fixeron referencia nin a la so supuesta muerte sacrificial nin a les misterioses circunstancies de la so muerte. Xulgar, sicasí, de forma bien crítica, non exenta de discutiniu. Per una parte vieron nél a un infeliz (infelix) dios míticu creáu pol home, y por otra, como a un efebu amigu del emperador, oxetu de les sos práutiques homosexuales. Antínoo, sobremanera pa los Doctores de la Ilesia del SIEGLU|IV||s|1}}, convertir nun símbolu de la corrupción moral romana y de la irracionalidá de la so politeísmu. Sicasí, dellos autores cristianos tardíos valoraron positivamente'l so sacrificiu ya inclusive lo consideraron imaxe de la muerte redentora de Xesucristu.
Representaciones nel arte antiguo
thumb|left|Antínoo como [[Aristeo, afayáu nel SIEGLU|XVII||s|1}} en Roma, güei nel Louvre.]] Anque yera abondo infrecuente que persones que nun pertenecíen a la familia imperial fueren honraes de manera tan particular, esisten inda numberoses semeyes de Antínoo. Esto ye estraordinariu sobremanera porque'l so cultu caltener nel so apoxéu solu mientres los pocos años que mediaron ente la so muerte y la d'Adriano (130-138). Nun ta claru si Antínoo foi retratáu mientres la so vida: seya que non, el fechu ye que toles semeyes calteníes son posteriores a la so muerte. Solo no que se refier a escultures exentes, caltener anguaño unos 100 semeyes de Antínoo, a los qu'hai qu'añedir unes 250 representaciones en monedes y, amás, les sos apaiciones n'obres d'arte menor (xoyes, camaféos, bronces y similares). Magar Antínoo nun desempeñaba nengún cargu públicu y polo tanto solo podía ser consideráu un particular, les sos semeyes nun tienen les carauterístiques de les semeyes privaes. Amás de pol so eleváu númberu, les obres son sorprendentes pola so variedá iconográfica. Solo pueden atopase paralelos nes semeyes imperiales romanos. Los distintos tipos de semeya, tantu na escultura como na numismática, combinen distintos aspeutos de la propaganda imperial.
Escultura
Les imáxenes de Antínoo fueron modelos a asonsañar pa la retratística de personaxes nuevos mientres el SIEGLU|II||s|1}}. Munches escultures realizaes a lo llargo de dichu sieglu tomaron como referencia les semeyes de Antínoo. Esta ye una de les razones poles cualos non siempres ye posible identificar con seguridá les semeyes de Antínoo.
Confederación Nacional del Trabayu
La Confederación Nacional del Trabayu, CNT (Confederación Nacional del Trabajo, en castellanu), ye una central sindical de cadarma confederal d'ideoloxía anarcosindicalista, fundada nel Salón de les Belles Artes de Barcelona el 30 d'ochobre de 1910. Va ser el mayor sindicatu obreru d'España y anguaño ye la principal organización anarquista del país, y la única anarcosindicalista adherida a l'Asociación Internacional de Trabayadores.
Antínoo
Escultura
Les escultures carauterizar poles sos traces nidies, un tanto arrondaos. Los llabios son gruesos, pero la boca nun ye bien grande. La ñariz ye bien recta, y les ceyes curvadas. La mirada ye xeneralmente daqué ausente y, sobremanera, murnia. Especialmente llamativos son los rizos, que cayen hasta la nuca. A la primer vista, paecen caóticos; sicasí, si reparar con atención, afayar que siguen un orde rigorosu. Según el tratamientu que se dea al pelo pueden estremase con facilidad dos estilos distintos, el denomináu tipu Mondragone, y el tipu exipciu. thumb|Antínoo como sacerdote del cultu imperial, escultura descubierta en [[Cirene a mediaos del SIEGLU|XIX||s|1}}, güei nel Louvre.]]
Magar les cares de les estatues paécense enforma ente sigo, en cuanto al restu del cuerpu esistieron grandes variaciones. Supúnxose que'l prototipu del que deriven les copies basar nuna estatua del estilu severu de la primer etapa del clasicismu griegu. Puede ser qu'esi prototipu seya la escultura conocida como Apolo del Tíber. Del modelu clásicu tomaríen delles estatues, por casu, la posición arguta, el xiru de la cabeza, y les proporciones, sobremanera del torso. Sicasí, les semeyes contienen tamién elementos que yeren habituales en dómina d'Adriano. Les formes son más anches y más arrondaes, la frontalidad ye bien acentuada y el torso ta dafechu argutu. Tocantes a lo anterior, les semeyes d'esti tipu concuerden colos enclinos más clasicistes de la escultura de la dómina d'Adriano. Rescampla nestes semeyes la fusión ente elementos del clasicismu y de la escultura de la dómina d'Adriano: inténtase conxugar l'ideal de la guapura xuvenil na semeya clasicista con detalles naturalistes. Ente que los artistes griegos del periodu clásicu nun realizaben xeneralmente verdaderes semeyes, sinón imáxenes idealizaes, equí estes imáxenes de guapura ideal acomuñar coles verdaderes traces del difuntu.
Confederación Nacional del Trabayu
Fundada en 1910 en Barcelona a partir de grupos organizaos alredor del sindicatu Solidaridad Obrera, recoyó'l testigu del espíritu del movimientu anarquista español que se traza dende la creación de la Federación de Trabayadores de la Rexón Española, organización que sucedió a la seción española de la Primera Internacional.
Antínoo
Escultura
De cutiu les estatues teníen los atributos de les divinidaes coles cualos Antínoo tenía de ser identificáu o fundíu. Amás de Dioniso y Osiris, estos fueron, por casu, Apolo, Hermes y Vertumno.
Confederación Nacional del Trabayu
Con un significativu legáu históricu y cultural, la CNT continúa güei participando nel movimientu obreru español y asturianu sofitándose nos principios de l'autoxestión, el federalismu y l'ayuda mutua.
Antínoo
Numismática
Dende 133/134 acuñar en diverses ciudaes del oriente griegu monedes cola semeya de Antínoo. De la parte occidental del Imperiu, ya inclusive de la capital, Roma, nun se conocen monedes nes qu'apaeza'l mozu bitinio. Les monedes pueden datase de forma relativamente precisa, yá que nes acuñaes n'Exiptu figura la fecha llocal. Los últimos acuñamientos tán documentaes nel añu de la muerte del emperador (138). Puede afirmase, poro, que fueron acuñaes monedes cola efixe de Antínoo mientres un periodu máximu de cinco años. Esto demuestra, una vegada más, qué grande tuvo de ser el dolor d'Adriano, o la veneración pol mozu nel Oriente, yá qu'en tan curtiu periodu acuñáronse 250 monedes distintes. Xeneralmente, los anversos taben acutaos al emperador, miembros de la familia imperial o divinidaes. Antínoo foi polo tanto una particular esceición, que taba xustificada, sicasí, pola so apoteosis.
Confederación Nacional del Trabayu
Anicios de la CNT
thumb|Francesc Ferrer i Guàrdia conducíu pola Guardia Civil a Montjuïc en [[1909]] thumb|Cabecera del diariu Solidaridad Obrera
Antínoo
Numismática
Los acuñamientos de monedes de Antínoo tuvieron diversos centros, ente los que destaquen la rexón d'Arcadia, en Grecia, Bitinia, n'Asia Menor, y Alexandría, n'Exiptu. Amás, emitiéronse monedes d'elevada calidá en Esmirna. Les monedes acuñáronse puramente en bronce. Pueden estremase tres tipos distintos. En primer llugar esistieron monedes de gran tamañu, con semeyes finamente trabayaos, que tienen cuasi l'apariencia de medayes. El segundu tipu correspuende a monedes más pequeñes y ordinaries. Nel terceru intégrense monedes de bien pequeñu tamañu y d'inferior calidá. Xeneralmente, les monedes amuesen na so anverso la cabeza o'l bustu de Antínoo. Na inscripción esti ye identificáu como héroe o como dios. Les monedes d'Alexandría y Tarsu omiten esta inscripción, y señalen la condición divina del difuntu por aciu una corona HemHem o una estrella, símbolu de la naturaleza divina del personaxe reproducíu.
thumb|[[Tesela de plomu romana acuñada n'Alexandría. Anverso: Antínoo cola corona HemHem y la lluna creciente. Aviesu: Serapis con Kalathos y cetru.]]
Confederación Nacional del Trabayu
Anicios de la CNT
El 17 de febreru de 1902 va a convocase en Barcelona la primera güelga xeneral revolucionaria. Unos meses anantes entamara a funcionar l'anarquista Escuela Moderna de Francisco Ferrer y Guardia.
El movimientu anarquista español nun tenía una organización nacional estable nos sos primeros años. Existió un consenso xeneral dientro del anarquismu a principios del sieglu XX de qu'una nueva organización llaboral nacional se necesitaba pa traer coherencia y fuercia al movimientu. Esta situación enmarcábase dientro del procesu natural de la revolución industrial. A lo llargo de la restauración borbónica, a los partíos tradicionales y dinásticos representaos por Cánovas del Castillo y Práxedes Mateo Sagasta, el movimientu obreru emerxente xunióse alredor del PSOE como fuercia política y de la UXT como sindicatu obreru. Nun faltaben tampoco los movimientos republicanos y con más acentu demócrata que parte de la nueva burguesía sofitaba.
Antínoo
Numismática
Non d'últimes, estos acuñamientos tuvieron d'atraer la benevolencia del emperador, asegurándo-y la llealtá de les ciudaes. Los fundadores de les ciudaes son de cutiu mentaos nes monedes acuñaes nelles, lo que respuende probablemente a una intención propagandística. Amás de les monedes, acuñáronse teseles de plomu.
Confederación Nacional del Trabayu
Anicios de la CNT
El pesu del sindicalismu revolucionariu de los primeros años procedía de les tesis de los redactores de Solidaridad Obrera José Prat y Ricardo Mella, procedentes del anarcosindicalismu, pero que creíen nos preceptos básicos de la llucha sindicalista revolucionaria.
Antínoo
Numismática
Yá na Antigüedá fueron bien apreciaes les monedes del primer tipu antes citáu, asemeyaos a medallones. Sábese que fueron reutilizaes na Antigüedá como reloj de sol o espeyos de mano. Tamién s'emplegaron monedes como fiches de xuegu, lo que se reconoz polos sos aviesos fuertemente foliaos. Caltuviéronse tamién impresiones de les monedes en magre. Estes aplicaciones de terracota fueron aprovechaes como tables votivas o como ornamientos pa sarcófagos de madera. Inda güei estes monedes son pieces acobiciaes polos coleicionistes. Conócense tamién falsificaciones realizaes nel Renacimientu, denominaes paduanas.
Receición posterior
Cuasi en paralelu al redescubrimientu del arte antiguo, mientres la Renacencia diose tamién un redescubrimientu de Antínoo. Al empiezu l'atención tuvo centrada solo na so representación nel arte, y non na persona o la lleenda del mozu bitinio. Pa esti redescubrimientu foi decisivu qu'esistieren numberoses obres d'arte nos dominios de la escultura y la numismática, xustamente los ámbitos en qu'empezó la investigación del arte antiguo. Amás, pescudóse tamién bien llueu que'l tipu de Antínoo representaba una muestra particularmente clásica de la escultura de l'Antigüedá. Col tiempu llegaríen inclusive a ser tomaes por semeyes de Antínoo delles estatues qu'en realidá representaben a dalguna otra divinidá. Dos de los más importantes semeyes de Antínoo, que tuvieron una gran importancia na receición posterior de la so imaxe, son los conocíos como Antínoo del Belvedere, de los Museos Vaticanos, y Antínoo Capitolino, nel Muséu Capitolino de Roma.
El Antínoo del Belvedere y el Antínoo Capitolino
thumb|left|Antínoo Capitolino (Sala del Gladiador de los [[Museos Capitolinos).]] El Antínoo del Belvedere ye mentáu per primer vegada en 1543, polo que se cree que foi afayáu solo pocu tiempu antes. Ulisse Aldrovandi escribió en 1556 que la estatua fuera afayada nel Esquilino, nes proximidaes de la ilesia de Santa Martino. Michele Mercati, otra manera, anotó na década de 1580 que la escultura fuera topada nun xardín próximu a Castel Sant'Angelo. Nicolaus de Palis, en que la so propiedá fuera atopada la estatua, foi'l primeru en mentar por escritu l'afayu, y vendió la escultura al papa Pablo III por diez mil ducáus. La obra, bien apreciada pola so guapura, foi asitiada nel Patiu del Belvedere del Vaticanu, d'onde toma'l nome pol que ye conocida. Yá en 1545 realizóse'l primer molde de la escultura. La estatua foi llueu identificada como una semeya de Antínoo; otres interpretaciones posibles, como la que la faía imaxe del xeniu de dalgún príncipe, nun llegaron a espolletar. Mientres los años siguientes, la estatua foi incorporada al canon universal del arte antiguo. Ye mentada en cuasi toles obres importantes de la Edá Moderna. Artistes como Gian Lorenzo Bernini, François Duquesnoy y Nicolas Poussin aprendieron d'ella les práutiques escultóriques de l'Antigüedá. Les cases reales d'Inglaterra, España y Francia ordenaron faer copies en bronce o en mármol. Johann Joachim Winckelmann apreció la estatua pola so guapura, anque criticó ciertes imperfecciones nes piernes y l'embelicu. Winckelmann interpretó equivocadamente la estatua como una representación de Meleagro. Sicasí, tamién la so identificación como Antínoo resultaría ser falsa, magar la estatua foi de gran importancia pal estudiu de les semeyes de Antínoo. Ennio Quirino Visconti interpretar a empiezos del SIEGLU|XIX||s|1}} como una representación de Mercuriu. Esta identificación resultó convincente, y ye la predominante hasta l'actualidá. Dempués de que s'afayara nuna tumba de la islla d'Andros una estatua asemeyada, esti tipu d'estatues ye conocíu col nome xenéricu de Hermes Andros-Farnesio.
Una importancia asemeyada tuvo'l descubrimientu del Antínoo Capitolino, tamién llamáu Antínoo Albani. Atopábase, siquier dende 1733, na coleición privada del cardenal Alessandro Albani. Nun catálogu que se caltuvo dizse que la estatua cuntar ente les más destacaes obres d'arte de l'Antigüedá. En 1750 Pierre-Jean Mariette informaba de que la estatua sería escaecida nos trenta años anteriores si nun fuera reconocida como una imaxe ideal pal estudiu de les proporciones. El Antínoo del Belvedere y el Capitolino seríen de cutiu comparaos tantu na so estética como nel so estilu. Les opiniones resultáu de la comparanza de dambes estatues fueron bien diverses. Duquesnoy y Poussin estudiaron tamién con detalle esta segunda estatua. Winckelmann opina delles vegaes y refechamente nes sos obres alrodiu de les distintes representaciones de Antínoo, pero non, sicasí, avera del Antínoo Capitolino. Solo nuna carta declara, incidentalmente, que nun envaloraba la estatua, sacante la cabeza. Al igual que'l Antínoo de Belvedere, d'esta estatua fixéronse numberoses copies. Ente otros llugares, una copia topar na corte francesa. Por toa Europa circularon, principalmente, reproducciones de menor tamañu. Sicasí, tamién del Antínoo Capitolino pudo Ennio Quirino Visconti probar que nun yera n'absolutu una representación de Antínoo, sinón que se trataba, de nuevu, d'una imaxe de Hermes.
El Antínoo-Jonás y el relieve de Villa Albani
thumb|El Antínoo Farnesio, posible inspiración del Antínoo-Jonás (Muséu Arqueolóxicu Nacional de [[Nápoles).]]Posiblemente, la imaxe más significativa de Antínoo na escultura posterior sía'l llamáu Antínoo-Jonás, de la Capiya Chigi, diseñada por Rafael a partir de 1513, y emplazada na ilesia romana de Santa María del Popolo. Lorenzo Giovanni di Ludovico realizó, siguiendo un proyeutu de Rafael, una estatua de Antínoo qu'utiliza les traces de la escultura antigua pa representar a un personaxe dafechu distintu. Rafael nun escoyó a nenguna divinidá del mundu clásicu, sinón al profeta bíblicu Jonás, colo cual cristianizó la figura de Antínoo. Jonás nun ye representáu equí como l'habitual vieyu profeta barbáu, sinón como un home nuevu, inclusive un tanto sonce, qu'acaba d'escapar de la muerte. Desnudu, solo arropáu por una túnica, ta sentáu sobre la ballena. La obra ta ensin dulda inspirada nes antigües imáxenes de Antínoo. Puesto que cuasi toles representaciones de Antínoo fueron desenterraes en dómina más tardida, lo más probable ye que tantu Rafael como l'executor de la escultura, Lorenzo Giovanni di Ludovico, s'haber inspiráu nel Antínoo Farnesio, yá conocíu daquella, que formaba parte nesa dómina de la coleición d'Agostino Chigi, y qu'anguaño s'atopa nel Muséu Nacional de Nápoles.
thumb|left|Relieve de Villa Albani, dibuxu del SIEGLU|XIX||s|1}}. En 1734 foi desenterráu nes cercaníes de la Villa Adriana un relieve conocíu como Relieve de Villa Albani. Dende pocu dempués del so descubrimientu, foi consideráu nos círculos especializaos una obra d'arte d'especial importancia.
thumb|Cabeza Mondragone de perfil ([[Muséu del Louvre).]]
Xunto cola Cabeza Mondragone, otra semeya de Antínoo, el relieve foi consideráu por Winckelmann como «la gloria y la corona del arte d'este y de tolos tiempos». El relieve amuesa con claridad rasgo individuales de Antínoo. Otra manera, la Cabeza Mondragone ye un exemplu de representación idealizada. La cabeza formaba parte probablemente d'una colosal estatua de Antínoo, destinada al so cultu. El personaxe ye amosáu equí como Dionisos-Osiris, portando una diadema, seique un uraeus. La cabeza foi topada en 1720 y espuesta nun principiu na Villa Mondragone, cerca de Frascati, razón pola que ye conocida con esti nome. Winckelmann describir como, «dempués de la del Apolo del Vaticanu y el Laoconte, la más formosa que llegó hasta nós». Winckelmann reconoció acertadamente estes dos obres como de dómina d'Adriano, y basaes en modelos griegos clásicos.
Antínoo na lliteratura
Sicasí, la influyencia de Antínoo y de la so rellación con Adriano nun s'amenorga al arte antiguo y a la so recreación y nueva interpretación. Magar l'interés espertáu pol personaxe nel mundu de la lliteratura foi bastante tardíu y solo empecipióse nes décades finales del SIEGLU|XIX||s|1}}, son dellos los autores que s'ocuparon de Antínoo, ente ellos la bien conocida escritora belga Marguerite Yourcenar, autora de la célebre novela histórica Memories d'Adriano (1951), na que, a la fin de la so vida, l'emperador rellata, ente otros munches alcordances, l'intensu amor que sintió por Antínoo y la so tráxica muerte. Otres noveles que s'ocuparon del personaxe son ''Antinous. Historischer Roman aus der römischen Kaiserzeit (1880), de George Taylor; Antinous, des Kaisers Liebling. Ein Seelengemälde aus dem Alterthume (1888), de Oscar Linkes; Der Kaiser (1890) del exiptólogu alemán Georg Ebers; Antinous oder die Reise eines Kaisers (1955), de Ernst Sommers; y Antinous, Geliebter! Ein Schicksalsjahr für Kaiser Hadrian'', de Ulrich Stöwer (1967). Ente les más recién ta Memories de Antínoo (2000), del arxentín Daniel Herrendorf.
La tráxica hestoria de Antínoo foi tamién fonte d'inspiración pa numberosos poetes, ente los que destaca sobremanera'l portugués Fernando Pessoa. El so poema Antinous, escritu n'inglés, publicar en 1918. Oscar Wilde aludió tamién a Antínoo nunos versos del so poema The Sphinx (La esfinxe):
Antínoo na televisión
A principios de mayu de 2016, la cadena italiana RAI emitió un documental sobre les estrañes circunstancies nes que finó'l preferíu del emperador. Cristoforo Gorno plantega les numberoses hipótesis sobre'l tráxicu acontecimientu de la cayida del bellu nuevu nel cruceru del Nilo: accidente, homicidiu o sacrificiu voluntariu.
Neuilly-sur-Seine
Neuilly-sur-Seine ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón d'Islla de Francia, departamentu de Hauts-de-Seine. Tien 60.910 habitantes.
Le Plessis-Hébert
Le Plessis-Hébert ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Puertu de Karachi
El Puertu de Karachi (n'urdu: کراچی بندرگاہ) ye unu de los puertos marítimos d'agües fondes más grandes y allegaos del sur d'Asia, remanando alredor del 60% de la carga de la nación (25 millones de tonelaes per añu), allugáu en Karachi, nel país asiáticu de Paquistán. Atopar ente les ciudaes de Karachi y de Kiamari Saddar, cerca del principal distritu de negocios y delles árees industriales. La posición xeográfica del puertu asitiar mui cerca de les principales rutes de navegación, tales como'l Estrechu de Ormuz. L'alministración del puertu llevar a cabu por aciu el Fideicomiso del Puertu de Karachi, que se creó nel sieglu XIX.
Redaición
El redactor ye la persona que desenvuelve un conteníu escrito productu d'un raciociniu; un escritor, un profesional d'esta tema, que toma en cuenta todos los requisitos de la escritura y de la composición correuta. En contestos periodos, ye una categoría profesional dientro de los medios de comunicación y d'espardimientu.
Amás, redaición ye l'aición d'escribir correutamente argumentando una serie d'idees o pensamientos qu'amás de tener rellación ente sí, tienen una respeutiva socesión pa llegar a una conclusión final o desenllaz.
Fundamentos de redaición
Los trés fundamentos de la redaición básicos son:
La correición asegura qu'un testu tea preparáu pa dar a entender el so oxetivu principal. Procura que al rematar tea correutamente escritu pa la comprensión del llector; esisten 4 tipos de correición:
L'adautación procura que'l testu sía fayadizu pal públicu según el mediu de comunicación a utilizar. L'oxetivu de redaición va depender del nivel socioeconómicu, edá y cultura de dichos públicos escoyíos.
La eficacia asegurase de que'l testu funcione, cumpla'l so propósitu y nel casu de la redaición publicitaria: que vienda. Esti caberu elementu ye'l más importante na redaición yá que si'l testu nun ye eficaz nun va cumplir el so cometíu.
Axel y Eigil Axgil
Axel Axgil (3 d'abril de 1915 – 29 d'ochobre de 2011) y Eigil Axgil (1922- 22 de setiembre de 1995) foi una pareya d'activistes LGBT daneses. Foi la primer pareya homosexual en realizar una unión civil en Dinamarca y, poro, nel mundu, yá que Dinamarca foi'l primer país del mundu n'introducir tal llexislación en 1989. Axel y Eigil Axgil fueron fundamentales na llucha por consiguir la llei.
Axel Axgil nació en 1915 como Axel Lundahl-Madsen; Eigil Axgil nació como Eigil Eskildsen en 1922. En xunu de 1949, inspiraos pola Declaración Universal de los Derechos Humanos de 1948, xunto con dellos amigos, fundaron F-48 o Forbundet af 1948 (Asociación de 1948), la primer organización gai de Dinamarca. Tamién llanzaron revistir gai Vennen (L'amigu). Escontra 1951, l'asociación creciera hasta los 1.339 socios y había sucursales en Suecia y Noruega. En 1950, adoptaron el mesmu apellíu, una combinación de los sos nomes, como una espresión del so compromisu mutuu.
En 1989, Dinamarca convertir na primer nación en reconocer les uniones civiles pa pareyes homosexuales. El 1 d'ochobre de 1989, los Axgil y otros diez pareyes daneses fueron casaes por Tom Ahlberg, el teniente d'alcalde de Copenḥague, nel conceyu de la ciudá, acompañaos pola atención mediática de tol mundu. Los Axgil fueren pareya mientres 40 años.
Villanueva del Pardillo
Villanueva del Pardillo, ye un conceyu español de la Comunidá de Madrid, asitiáu a 26 quilómetros de la capital d'España y enclaváu na redolada natural de la Cuenca del Guadarrama. Parte coles llocalidaes de Majadahonda, Las Rozas de Madrid, Villanueva de la Cañada, Galapagar, Colmenarejo y Valdemorillo.
Historia
thumb|right|Ilesia de Villanueva del Pardillo.
Villanueva del Pardillo foi en tiempo aldea de Galapagar, dientro de los territorios del Condáu del Real del Manzanares del Ducáu del Infantado.
Son delles les hipótesis sobre l'orixe del nome del conceyu. Según versiones populares, foi en dómines de Reconquistar cuando un pastor apellidado Pardo púnxo-y el so nome, “Pardillo”.
Esisten otros posibles oríxenes, como'l deriváu de pardal (aldeanu), “ dícese de los aldeanos porque xeneralmente visten de pardu”. Opción más prosaica sería la que s'atopen la derivación de pardu de la voz llatina “paries” (paré) d'onde se deriva “parietinas”(casa con parés ensin techu) o “pardina” (casa aisllada en monte); tamién se comenta pol tipu de páxaros “pardillo” ya inclusive por ser l'allongamientu del pardu, sía como fora, zarra mayor encanto la incógnita del so orixe real.
La historia de Villanueva del Pardillo remontar al Medievu y a la determinación de Fernando'l Católicu d'estremar el territoriu en villes o territorios menores. El 4 de payares de 1702, solicitó la so determinación como Villa y, reinar gobernadora, María de Neoburgu en nome de Felipe V, expede la carta de por cuenta de favor del llugar El Pardillo, concediéndo-y el títulu de Villa. Esta categoría consiguióse en cuenta de 687.5 ducaos de vellón que se partieron a razón de 25 ducaos per cada vecín.
Tres el pasu de la guerra civil sume la totalidá de la documentación histórica xunto con toles cases, siendo l'Edificiu de la Casona, l'únicu que permanez de pies.
Yá na posguerra creóse'l Serviciu Nacional de Rexones Afaraes y Arreglos, con que los sos planes de rehabilitación empieza a renacer el pueblu dende los escombros. Na actualidá, caltiénse entá esti tipu d'edificación de posguerra qu'entiende la mayor parte del cascu antiguu de la población. El 19 de xunu de 1997 publicar nel Boletín Oficial de la Comunidá de Madrid l'Escudu y la bandera, que fueron presentaos xunto col himnu'l 4 de payares d'esi mesmu añu a tolos vecinos. Esti día ye celebráu como día representativu y históricu.
Villanueva del Pardillo, de tradición agrícola-ganadera, sufrió una crecedera urbanística espectacular nos últimos años, tresformándose nuna ciudá residencial que procura l'equilibriu de zones habitacionales y de serviciu, viviendes y zones verdes. Enclaváu nes faldes de la sierra de Guadarrama, Villanueva del Pardillo ye anguaño unu de los conceyos de la zona nordés con mayor desenvolvimientu económicu y crecedera urbanística de la zona.
Sieglu XVIII
Nel sieglu XVIII, confrontaba per poniente col ríu Aulencia qu'estremaba esta xurisdicción cola de Villanueva de la Cañada, pel norte colos términos de les villes de Colmenarejo y Galapagar, pel sur cola xurisdicción que se nomaba de Villafranca, mesma de Gelu y Villamarina, y per llevante col ríu Guadarrama qu'estremaba esta xurisdicción cola del llugar de Majadahonda, del Partíu de Madrid.
Al respective de la estructura urbana, el caserío estender de forma irregular a entrambos llaos de la vía principal de comunicación coles villes cercanes. Esistíen 67 cases, 9 payares, 2 bodegues y 4 cortiles pertenecientes a vecinos, capellaníes y curato d'esta villa. Toles cases taben habitaes sacante una perteneciente al citáu curato que s'atopaba abondo deteriorada. En dicha villa, había una tabierna, una tienda d'abacería y una mercería. Nun había casa hospital, nin mesón, pero sí una casa, la de Felipe Rodríguez, que solía recoyer dellos caminantes por voluntá.
De 1800 hasta'l final de la Guerra Civil
Tenía 80 cases de mediana construcción. El restu d'edificios que conformaben el pueblu yeren: el Conceyu, la cárcel, la escuela de primeres lletres común a dambos sexos, dotada con 1460 reales y una Ilesia Parroquial, dedicada a San Lucas con curato d'entrada y provisión ordinaria, a la cual ye anexu'l cotu redondu de Villafranca del Castillo, que no civil pertenez al Conceyu de Villanueva de la Cañada. Nes contorna atopa la ermita de San Antón (anguaño La Ermita o La Fonte del Manchegu) el campusantu bien asitiáu y dos fuentes de bon agua.thumb|left|Ponte nel Regueru Palacios
La población nun esperimenta una notable medría llegando a finales del sieglu XIX cuando se produz tal medría. Les construcciones, al igual qu'en tolos pueblos del pandu castellanu, son de fábrica de tapial y adobe, y dacuando de tapial y lladriyu, sobre zócalo de mampostería, acutando la piedra de granitu pa los edificios más representativos. Les cubiertes son de treme de madera y texa árabe. Diches construcciones disponer según un trazáu que se desenvolvía a les llongura de la carretera.
Mientres el sieglu XX, nun se produció nengún eventu importante que va afectar de manera fonda la fisonomía del conceyu, hasta La Guerra Civil Española, en qu'ésti, quedó totalmente destruyíu, sacante un gran edificiu llamáu “ La Casa Grande” o “casona” antiguu Centru Cultural, onde s'atopa anguaño la Biblioteca Municipal. Rematada la Guerra Civil Española, esti conceyu foi decretáu pueblu adoptáu por Francisco Franco el 7 d'ochobre de 1939. Dos años más tarde empiecen los proyeutos de reconstrucción de Caserío por Rexones Afaraes.
Viviendes del Plan de Rexones Afaraes
Conxuntu de mazanes y viviendes desenvueltes tres la Guerra Civil en proyeutos socesivos que respondieron básicamente a programes bien austeros inspiraos na arquiteutura popular del calter agrícola, con viviendes d'una o dos plantes a la cai. En xunto presenta numberoses intervenciones, anque'l cascu de Rexones Afaraes de Villanueva del Pardillo ye, probablemente, el meyor calteníu de la Comunidá de Madrid.
Casa Muséu del Maestru
Atópase anguaño en fase de creación y pretende amosar la realidá d'una vivienda rural de los años 40 de les que se construyeron col Plan de Rexones Afaraes darréu a la Guerra Civil