cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giro d'Italia 1997
El 80º Giro d'Italia apostar ente'l 17 de mayu y el 8 de xunu de 1997 con un percorríu de 3912 km estremáu en 22 etapes, con entamu en Venecia y final en Milán.
Participaron 180 ciclistes partíos en 18 equipos de 10 corredores cada unu, de los que llograron rematar la prueba 110 ciclistes.
El vencedor absolutu foi'l italianu Ivan Gotti, que cubrió la prueba en 102h 53’ 58’’ a una velocidá media de 38,018 km/h.
Equipos participantes
Los 18 equipos que tomaron parte na carrera fueron:
Henriu
thumb|150px|Un [[inductor.]] El henriu ye una unidad derivada del SI, unidá d'inductancia, que'l so símbolu ye H.
El henriu ye la inductancia d'un circuitu nel qu'una corriente que cimbla a razón de 1 amperiu por segundu da como resultáu una fuercia lletromotriz autoinducía de 1 voltiu.
Tien como dimensión V·A-1·s = m²·kg·s-2·A-2 unidaes SI.
Apeldoorn
Apeldoorn ye una ciudá y conceyu de los Países Baxos, asitiáu na provincia de Gelderland, a unos 100 km al sureste d'Ámsterdam, nel centru del país. La so población total, incluyendo les numberoses entidaes llocales menores, ye de.
Xeografía
El conceyu ocupa una área de 341,13 km², de los cualos 1,21 km² correspuenden a agua. La metá occidental del conceyu estender poles llombes montiegues de Veluwe, mientres la metá oriental correspuende al valle del ríu IJssel. La llomba más alta del conceyu ye la de Torenberg, que s'alza al altor (relevante nel país) de 107 m s.n.m. Los sos conceyos estremeros son: al noroeste, Ermelo y Nunspeet; al norte, Epe; al este, Voorst; al sureste Brummen; al sur Arnhem y Rozendaal; al suroeste Ede y al oeste, Barneveld.
Historia
La referencia más antigua conocida a Apeldoorn, entós llamada Appoldro, data del sieglu VIII. La ciudá desenvolver nel encruz de l'antigua carretera d'Amersfoort a Deventer cola que xunía Arnhem y Zwolle.
Cerca de la ciudá, l'estatúder Guillermo III d'Inglaterra llevantó en 1685-1686, a partir d'un antiguu abellugu de caza de los duques de Gelderland, el palaciu de Het Loo ("Palaciu del monte"), que se convirtió na residencia campestre favorita de la familia real de los Países Baxos mientres cuasi tres sieglos.
Apeldoorn foi, sicasí, una ciudá relativamente insignificante hasta los grandes proyeutos d'edificación del sieglu XIX y los posteriores a la Segunda Guerra Mundial. Güei ye un importante centru comercial y alluga industries papeleres y numberoses oficines, ente elles la sede nacional d'una empresa de seguros y del Kadaster, el catastru holandés.
N'abril de 2009 Apeldoorn saltó a los titulares de los medios de comunicación de tol mundu, cuando un home llanzó'l so automóvil contra la caravana real mientres se celebraba'l Día de la Reina, causando la muerte d'ocho persones (vease Atentáu a la Familia Real Neerlandesa de 2009).
Raritan
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Biarne
Biarne ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Céleo Arias
Carlos Céleo Arias Lope foi'l presidente de la república d'Hondures qu'exerció mientres venti meses (12 de mayu 1872 al 13 de xineru 1874).
Biografía
Carlos Céleo Arias Lope, nació'l 2 de febreru de 1835 na llocalidá de Goascorán, Valle, Estáu d'Hondures y finó na ciudá de Comayagua el 28 de mayu de 1890, a la edá de 55 años. Foi fíu del ex Xefe d'Estáu Interín Juan Ángel Arias asesináu en 1842 y la señora Juana Lope.
Casóse cola dama comayaguense, Francisca Boquín Boquín, el 10 de marzu de 1857, con quien procreó los siguientes fíos: María del Carmén (1/ochobre/1868-¿?), Dolores, Águeda, Rosa y Juan Ángel Arias Boquín. Arias llegó al poder de resultes de la guerra qu'españó en marzu de 1872 ente Hondures, gobernada pol xeneral José María Medina, y l'alianza de Guatemala y El Salvador, que taben rexíos por gobiernos lliberales y anticlericales. Les tropes d'estos dos países ganaron a les fuercies de Medina ya impunxeron como gobernante a Céleo Arias el 12 de mayu de 1872 en Candelaria. Medina se replego y atacó Comayagua de nuevu, siendo refugáu poles fuercies comandadas pol Teniente coronel Lóngino Sánchez, Medina dempués foi deteníu en Omoa y conducíu a Comayagua, onde tuvo en prisión hasta 1874.
A fines de 1873, los Presidentes de Guatemala Rufino Barrios y de El Salvador Santiago González, axuntaos en Chingo, alcordaron atacar Honduras y derrocar a Arias. En xineru de 1874, fuercies d'esos dos países al mandu del xeneral Enrique Palacios colaron sobre Comayagua, ganaron a les tropes d'Arias, quien capítulu'l 13 de xineru y el invasores impunxeron como nuevu Presidente d'Hondures al Xeneral Ponciano Leiva. Arias foi fechu prisioneru y dempués desterráu a El Salvador y pa conducir al doctor Arias a la frontera se comisionó al Coronel Luis Bográn.
salió d'Hondures con camín de Guatemala n'exiliu, del cual tornaría en 1876 xunto a Marco Aurelio Soto.
Filosofía lliberal
Carlos Céleo Arias Lope, ta consideráu un baluarte dientro de la filosofía lliberal hondureña, los sos entamos en crear un partíu coincidieron coles ideoloxíes de Marco Aurelio Soto y Policarpo Bonilla. Nel so casu, Arias foi candidatu pol so propiu partíu Lliga Lliberal d'Hondures colos cualos sostuvo candidatures oficiales nes Eleiciones xenerales d'Hondures de 1881, onde ganó'l doctor Marco Aurelio Soto candidatu del Partíu Lliberal, darréu nes Eleiciones xenerales d'Hondures de 1883 ganaría'l xeneral conservador Luis Bográn y nel so últimu intentu nes Eleiciones xenerales d'Hondures de 1887 volvería perder con Bográn, que foi reelecto como presidente d'Hondures. A la muerte d'Arias en 1890, Policarpo Bonilla atraería al Partíu Lliberal la filosofía de la Lliga Lliberal, fundándose asina l'actual Partíu Lliberal d'Hondures.
Descendencia
Del matrimoniu habíu ente Carlos Céleo Arias Lope, cola señora Francisca Boquín Boquín, nacieron: Dolores Arias Boquín, casada con Francisco Pineda Múñoz. Rosa Arias Boquín, y * Doctor Juan Ángel Arias Boquín tamién foi presidente d'Hondures en 1903.
Samartín de Forcaḷḷáu
Samartín de Forcaḷḷáu ye una aldea de la parroquia de Bárzana nel conceyu asturianu de Tinéu.
Philip Leder
Philip Leder ye un norteamericanu qu'estudió xenética. Estudió na Universidá de Harvard y graduándose en 1956. Graduóse na Escuela de Medicina de Harvard en 1960.
Historia
Philip leder (n. 19 de payares de 1934) ye un norteamericanu xenetista. Nació en washington, D.C. y estudió na Universidá de Harvard, graduándose en 1956. En 1960, graduóse na Escuela de medicina de Harvard.
Ye conocíu pol so trabayu con Marshall Nirenberg na elucidación del códigu xenéticu y l'esperimenten de Nirenberg y Leder. Dende esi esperimentu de finxu, fixo munches contribuciones seminales nos campos de la xenética molecular, inmunoloxía y la base xenética del cáncer. En 1988, Leder y Timothy Stewart recibieron la primer patente nun animal modificáu xenéticamente, el "oncoratón", un mure con xenes inyectaos nel so embrión p'amontar la susceptibilidá al cáncer, que foi utilizáu nel estudiu de llaboratoriu de terapia contra'l cáncer. Foi'l Presidente fundador del Departamentu de Xenética na Escuela de Medicina de Harvard.
Ichiji Otani
Ichiji Otani (大谷 一二, ), foi un futbolista xaponés.
Bief-des-Maisons
Bief-des-Maisons ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Grallaria alleni
Grallaria alleni ye una especie d'ave de la familia Grallariidae, enantes incluyida na familia Formicariidae, que s'atopa en Colombia y Ecuador.
Hábitat
Vive nel monte de borrina, monte húmedu y el monte secundariu maduru nes estribaciones de los Andes, ente los 1.800 y 2.500 m d'altitú.
Descripción
Mide 16 a 17 cm de llargor. Presenta corona y nuca grises; region loral y bigote gruesu blancucios, col bigote bordiáu, a cada llau, por una franxa fina escura. Tien llurdios blancos nel gargüelu en forma d'estríes o estrelles. Envés pardu oliváceo, partes inferiores ocracees, col pechu enllordiáu; el banduyu de color más claru.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos, como saltapraos (Tettigoniidae), d'otros artrópodos, como Diplopoda y de merucos de tierra, como Oligochaeta. Tamién caza xaronques.
Reproducción
En cañes o marayos de vexetación a daqué más d'un m d'altor del suelu, constrúi con fueyes seques, raicilles o fragmentos de caña, un nial avolumáu, en forma de copa abierta, arrondada y daqué fonda. la fema pon dos güevos de color aguamarina. Dambos padres participen na incubación. Los pichones permanecen nel nial 15 a 17 díes dempués de nacer.
Grallaria bangsi
Grallaria bangsi ye una especie d'ave de la familia Grallariidae, enantes incluyida na familia Formicariidae, endémica de la Sierra Nevada de Santa Marta, en Colombia.
Hábitat
Vive nel nivel inferior del monte húmedu de monte, ente los 1.200 y 2.400 m d'altitú.
Descripción
Mide 18 cm de llargor. El plumaxe de les partes cimeres en marrón olivaceu a oliva abuxáu, con aniellu ocular y lores blancos; el gargüelu ye de color ante ocráceo y les partes inferiores con estríes blanques y marrón oliváceo, el centru del banduyu blancu, lladrales marrón y color ante acaneláu so les coberteres alares y.
Lieinix
Lieinix, ye un xéneru de caparines de la familia Pieridae, subfamilia Dismorphiinae. Les especies d'esti xéneru y les sos subespecies distribúise per dellos países d'América del Sur y América Central (Méxicu, Brasil, El Salvador, Ecuador, Venezuela, Perú, Guatemala, Panamá y Costa Rica).
Ríu Aboño
El Ríu Aboño ye un ríu del centru d'Asturies. L'orixe del so nome, coincidente col d'una población del conceyu de Xixón, taría, según Xosé Lluis García Arias, na axetivación del nome de persona APONIUS pa referise a una propiedá.
South Bound Brook
South Bound Brook ye un borough del condáu de Somerset, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Acá
thumb|350px|Estensión del Imperiu acadiu en tiempos de Sargón d'Acá Acá yera una rexón del norte de Caldea, esto ye, la Baxa Mesopotamia, ente Asiria al noroeste y Sumeria al sur, mientres el periodu de la historia antigua anterior a Babilonia, onde s'anició la llingua acadia. Tierra (n'acadiu, mat) ye un términu qu'equival a dicir país: asina, la tierra d'Israel, la tierra de Hatti, la tierra d'Exiptu, pa referise a los paises d'Israel, Hatti o Exiptu, por casu. Tamién se llamó Akkad a una ciudá (ver, Agadé), bien importante na rexón mientres esi periodu, y de la que toa esta área o rexón, la tierra d'Acadia, el país de los acadios, derivó'l so nome. La Acadia Mesopotámica nun tien de confundise coles antigües colonies franceses de la mariña este del Canadá que llámense tamién Acadia.
Babilonia, como rexón, anicióse partiendo de los territorios combinaos d'Acadia y Sumeria. La llingua acadia evolucionó pa formar la llingua babilónica, ente que la llingua sumeria sumió. Los acadios, anque utilizaron la escritura cuneiforme, al igual que los sumerios, traduxéronla a la so llingua.
Nun se conocen documentos escritos na llingua acadia anteriores a la dómina de Sargón I el Grande o Sargón d'Acá. Sargón ye tradicionalmente descritu como el primer gobernante d'un imperiu unificáu d'Acadia y Sumeria. Antes d'él, Sumeria empezó a espandise sol gobiernu d'un rei llamáu Lugalzagesi d'Umma (la Erech de la Biblia). Sicasí, Sargón llevó'l procesu más allá de tolos intentos de los reis sumerios que-y antecedieron y conquistó munches de les rexones de la contorna pa crear un imperiu que llegó hasta'l mar Mediterraneu y Anatolia.
Los acadios yeren nómades semites, pueblos orixinarios de la península arábiga, qu'empezaron a movese escontra'l Creciente Fértil coincidiendo cola prosperidá de les primeres ciudaes-estáu mesopotámiques.
Aporia
Aporia, ye un xéneru de caparines perteneciente a la familia Pieridae. Atópase na rexón del Paleárticu.
Geositta poeciloptera
Geositta poeciloptera, tamién denomináu andarín (Paraguái), caminera de campu, caminera brasilana o andarilho (en portugués, Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Geositta qu'integra la familia Furnariidae. Vive nel centru y este de Suramérica.
thumb|left|180px|Patrón de coloración de la parte inferior de la so nala.
Descripción
Mide 12,5 cm. Ye pardu penriba con una fina llista superciliar blanca; nales escures, con ablondu nes plumes de vuelu (visibles en vuelu); la cola, curtia, ye ablonda con una ancha faxa subterminal negra. Gargüelu blancu, pardu pembaxo col pechu enllordiáu.
Distribución y hábitat
Distribuyir nos estaos del centro sur del Brasil,dende'l centru de Mato Grosso, Goiás, hasta'l centru de Minas Gerais; en São Paulo considérase-y estinguíu. Tamién caltién poblaciones alcontraes nel estremu este de Bolivia (nordeste de Santa Cruz na Serranía de Huanchaca), y un espécime foi colectado nel estremu norte del Paraguái en 1938.
Ye una especie carauterística del ecosistema del zarráu. Los sos hábitats naturales son les sabanes d'llanura, con camperes ralos, abiertes o chiscaes con escasos árboles y arbustos, principalmente ente los 500 y los 1200 msnm. Ye más numberosu en terrenes apocayá quemaos, hasta cuando'l suelu ta inda fumiando y sumió de delles árees (São Paulo, por casu) de zarráu por cuenta de la falta de quemaes.
Estáu de caltenimientu
Esta especie foi calificada como “vulnerable” pol IUCN debíu al rápidu declinio de la so población como resultáu de la destrucción y conversión del so hábitat de zarráu pa usu humanu.
Amenaces
Asocedió una estensa conversión de los hábitats de zarráu p'agricultura mecanizada, creación de ganáu y plantíos d'árboles non nativos. Considerábase que dos tercios del zarráu fueren moderada o extensivamente alteriaos escontra 1993, cola mayor destrucción asocediendo dende 1950. La supresión de les quemaes naturales nel zarráu causaron la desapaición d'esta especie de delles árees del estáu de São Paulo. Zarraos abiertos en terrenes planos (tales como alto de pandos) son sitios preferíos pa conversión, de forma que esta especie puede sufrir de la peor forma. Nun s'afai a camperes artificiales y nun ye atopada en sabanes quemaes frecuentemente.
Aiciones de caltenimientu
Foi rexistráu n'árees protexíes de Brasil, como los parques nacionales de Serra da Canastra, Chapada dos Veadeiros, Emas y en Brasilia.
Comportamientu
Vive en pareya, ye terrícola y discretu, despintar nes camperes y, si amenaciáu, parte de sópitu nun llargu vuelu. Esíbese sobre montículos elevaos abriendo les nales y executa vuelos d'exhibición batiendo les nales sincronizadamente.
Los vezos d'esta ave son pocu conocíos, y hai una serie de cuestiones ensin respuesta en rellación a la so historia natural. Por exemplu, ye esta especie capaz de faer movimientos comparativamente de llarga distancia ente fragmentos d'hábitat conveniente, yá que paez cuasi sumir d'árees favorables dempués de la reproducción? y más allá, como ye capaz de ‘recolonizar' árees apocayá quemaes tan rápido, si esta especie nun ye, ello ye que residente?
Reproducción
Nidifica en cueves d'armadíos nos campos, onde constrúi'l so nial con materia vexetal seca.
Vocalización
El cantar ye un “tlitlitlip!” simple y repitíu, dau mientres el vuelu d'exhibición que'l so timbre recuerda al forneru común (Furnarius rufus).
Descripción orixinal
La especie G. poeciloptera describióse orixinalmente pol naturalista alemán Maximilian zu Wied-Neuwied nel añu 1830, sol nome científicu de Anthus poecilopterus. La so llocalidá tipu ye: «“Inner Campos Geraës of Brazil” = Llende ente Minas Gerais y Badea».
Taxonomía
Enantes yera clasificáu formando un xéneru monotípicu: Geobates. Estudios moleculares de Cheviron et al. (2005) y Derryberry et al. (2011) demostraron que ten de ser arrexuntáu dientro del xéneru Geositta, lo que foi aprobáu na Propuesta N° 172 al South American Classification Committee (SACC). Les carauterístiques del plumaxe y la distribución en tierres baxes suxuren un parentescu con Geositta cunicularia. Ye monotípica.
Dellos autores y clasificaciones, como Ridgely y Tudor (2009) y el Comité Brasilanu de Rexistros Ornitolóxicos (CBRO), consideren a esti xéneru dientro de la familia Scleruridae Swainson, 1827 xunto al xéneru Sclerurus y separáu de Furnariidae.
San Vicente
San Vicente ye una casería de la parroquia de Bárzana nel conceyu asturianu de Tinéu.
Bief-du-Fourg
Bief-du-Fourg ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
San Pedru (Bárzana)
San Pedru ye una casería de la parroquia de Bárzana nel conceyu asturianu de Tinéu.
Eusebio Ayala
Vida
Nació en Barrero Guasú (Barrero Grande), güei llamáu Eusebio Ayala, Paraguái, el 14 d'agostu de 1875. Los sos padres fueron Abdón Bordenave y Casimira Ayala, una humilde adolescente de 19 años, analfabeta, que de neña soportara les penuries de les muyeres mientres la guerra de la Triple Alianza. Yera hermanu, per parte del padre, de Juana Concepción, Enrique, Rosa, Elena y María Bordenave. Casóse cola francesa Marcelle Durand, cola que tuvo un fíu al que llamó Roger Ayala Durand.
La escolaridá primaria realizar nel so pueblu natal, cola so tida Benita. Depués treslladóse a Asunción, onde trabayó de cadete nuna tienda. Sobre la base del so propiu esfuerciu pudo ingresar al Colexu Nacional de la Capital onde se recibió de bachiller en 1896.
Una vegada concluyida la so formación universitaria, realizó dellos viaxes a Europa. Nel primeru d'ellos foi como secretariu d'embaxada a Gran Bretaña por trés años, tiempu nel que llegó a apoderar perfectamente l'inglés y el francés, perfeccionando, amás, la so formación filosófico y cultural.
En París conoció a la so futura esposa, Emilia Marcela Eugenia Durand. Ella naciera en Tours, Francia, el 16 de xineru de 1889 y bien nuevu contraxera matrimoniu con un xoyeru parisín que se suicidó por problemes mentales ensin tener descendencia. Casar en Buenos Aires por civil y cuando volvieron al Paraguái, yá con un fíu d'ocho años, por razones sociales tuvieron que casase por ilesia no que se conocía como "matrimoniu secretu". El casoriu realizar en forma confidencial el 27 d'avientu de 1922 y tuvo al cargu de Monseñor Bogarín. Emilia Durand vivió hasta los sos últimos díes nel Paraguái demostrando'l gran amor y respetu que tuvo escontra él. Finó en Asunción el 20 d'abril de 1954. Los sos años xunto al estadista quedaron afiguraos nel so llibru “Alcordances".
La so trayeutoria
Al so regresu al Paraguái, dictó cátedra de Derechu Penal y Derechu Constitucional na Facultá de Derechu y foi Rector de la Universidá d'Asunción.
Como periodista trabayó n'El Diariu y en El Lliberal, y más tarde foi direutor de la Revista de Derechu y Ciencies Sociales. José P. Guggiari nomar embaxador nos Estaos Xuníos. Recordar, amás, como l'únicu paraguayu d'esa dómina que dictó una conferencia en La Sorbona, de París, sobre'l uti possidetis, figura xurídica que sería utilizada pol Paraguái nel so pleitu con Bolivia sobre'l Chaco Boreal. Facer nun claru y correutu francés. Frutu de les sos investigaciones en materia de finances, escribió un llibru al que llamó “Temes monetaries y allegaes”, en 1917.
Morrió en Buenos Aires el 4 de xunu de 1942 y en conmemoración, el 17 de xunu de 1942, la vieya cai San Llorienzo foi bautizada col so nome, al igual que'l so pueblu natal.
Gobiernu
Arriendes de l'arrenunciu del presidente Manuel Gondra, de resultes d'una crisis política y l'imposibilidá de que'l vicepresidente Félix Paiva forme un gobiernu, el Congresu Nacional nomar presidente provisional, el 7 de payares de 1921, cargu qu'exerció hasta'l so arrenunciu'l 12 d'abril de 1923, en momentos por demás difíciles pal país pos tuvo que gobernar nos anárquicos díes de la revolución de los años 1921 y 1922.
Asumió'l so segundu gobierno'l 15 d'agostu de 1932, díes primero que s'empecipiara la guerra del Chaco (1932-1935). Mientres la mesma visitó delles vegaes el frente de batalla y ganóse el títulu de “Presidente de la Victoria”.
Trayeutoria política
Na so llarga carrera política foi asesor xurídicu d'importantes empreses, diputáu, senador, ministru de Facienda, Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública y Rellaciones Esteriores.
Afiliar al Partíu Lliberal en 1908 y militó nel sector radical”. Mientres la presidencia d'Emiliano González Navero, en 1909, foi designáu canciller, cargu qu'ocupó tamién n'otros gobiernos posteriores. Tamién foi unu de los fundadores de la Sociedá Paraguaya del Derechu Internacional y foi nomáu delegáu de la Conferencia Internacional Financiera, realizada en Buenos Aires en 1916.
El destierru y los sos últimos años
Acompañáu pol xeneral Estigarribia, Eusebio Ayala, dexó'l Paraguái el 5 de setiembre de 1936, camín de Buenos Aires, onde lo esperaben la so esposa y un recibimientu con tolos honores.
Afirmar nes sos actividaes pal añu 1938. Integrar a un importante estudiu d'abogaos de Buenos Aires, dirixó la Cámara Arxentín–Paraguaya y escribió pal diariu local La Razón. Ayala volvió faer dellos viaxes a Asunción por cuestiones de trabayu, circunstancies qu'aprovechó pa visitar a la so hermana.
El 28 de setiembre de 1992, los restos d'Eusebio Ayala llegaron nun vuelu especial al aeropuertu internacional Silvio Pettirossi dende Buenos Aires. Un vehículu de les Fuercies Armaes tresportó la urna hasta'l Palaciu de López, al saludu de les banderes paraguayas. A otru día fueron asitiaos nel Panteón Nacional de los Héroes d'Asunción.
Biefmorin
Biefmorin ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Walia
Walia o Wallia (¿?-418) foi rei de los visigodos ente 415 y 418, adquiriendo reputación de bravu guerreru y gobernante prudente. De la dinastía baltinga, fíu d'Atanaricu, y hermanu d'Ataúlfu (según Baroniu, yera fíu, pero sábese que tolos fíos d'Ataúlfu yeren nuevos y toos foron asesinaos por Sixericu), foi escoyíu al tronu tres los asesinatos d'ésti y del so socesor Sixericu.
Accesu al tronu
Tres l'asesinatu d'Ataúlfu en 415 xeneróse una llucha pol tronu ente Sixericu y Walia. Nun principiu aportó al poder Sixericu, que nos sos siete díes de gobiernu dio pruebes inequívoques de les sos intenciones: mandó matar a los seis fíos d'Ataúlfu, pa evitar futuros descendientes, y atacó ensin piedá a Gala Placidia, vilba d'Ataúlfu. Esta situación causó un gran malestar ente los partidarios de Walia, qu'asesinaron a Sixericu'l séptimu día del so reináu.
Reináu
Intentó afitase nel norte d'África pero una torbonada dio al traste coles sos mires, y faltu de cebera robló la paz col emperador romanu Honoriu y un tratáu (foedus) col que Walia comprometióse a apurrir a Gala Placidia (hermana d'Honoriu raptada por Alaricu I y que fora esposa d'Ataúlfu) y a espulsar de la península Ibérica a los pueblos bárbaros qu'enfusaren nella nel añu 409.
Grallaria escelsa
Grallaria escelsa ye una especie d'ave na familia Grallariidae. Ye endémica de Venezuela. El so natural hábitat ye húmedos subtropicales o tropicales los montes montanos. Ta amenazada por perda d'hábitat.
Walia
Reináu
Pela so parte, l'emperador Honoriu apurriría 600.000 modios de trigu a los visigodos. En pocu más de dos años los visigodos aniquilen a los vándalos silingos que taben asitiaos na Bética y práuticamente a tolos alanos de la Lusitania. De los cuatro pueblos bárbaros (vándalos asdingos, vándalos silingos, suevos y alanos) que s'asitiaron na Península namái quedaben dos, pero cuando paecía que tamién seríen entartallaos por Walia, Honorio decidió camudar el so plan y apurrió a los visigodos l'Aquitania pa que s'establecieren ellí. Afitó entós la capital del reinu visigodu en Tolosa (l'actual ciudá de Toulouse, en Francia).
Casóse con una fía de Ricomeru, rei de los Francos, y de la so muyer Ascyla. La so fía casóse con Requila, rei de los Suevos.
Asocediólu Teodoricu I, xenru d'Alaricu I.
Somerville
Somerville ye un borough del condáu de Somerset, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Francisco de Borja Canella Secades
Francisco de Borja Canella y Secades (Uviéu, 10 d'ochobre de 1847-Córdoba, 8 de febreru de 1906 ) foi un militar español.
Nacimiento ya infancia
Fíu de Benito Canella Meana y Carlota Secades Fernández. El so padre, llicenciáu en Derechu na Universidá d'Uviéu, foi profesor y Secretariu d'esta Facultá. Dempués de ser Comandante de la Milicia Nacional d'Uviéu (1843), militó nel grupu lliberal de Posada Herrera. Foi diputáu provincial y Gobernador civil de Baleares, Guipúzcoa y Santander.
Francisco de Borja tuvo dos hermanos: César (nacíu en 1844) y Fermín (en 1849). En cursando los estudios nel Institutu d'Uviéu y nel seminariu de Vergara, ingresó nel Colexu d'Infantería de Toledo, onde salió destináu como sarxentu, nel Reximientu d'Infantería de Mallorca.
Carrera militar y aiciones béliques
En 1868 xubió a Alférez, y participó na batalla de la Ponte de Alcolea, so les órdenes del marqués de Novaliches, que sofitando a Sabela II, trataba de contener al xeneral Serrano na so marcha sobre Madrid. Magar ser derrotáu, concedióse-y el grau de Teniente, al lluchar heroicamente.
Mientres tenía lugar el trunfu de la Gloriosa, empezó en Cuba la Guerra de la independencia. En solicitando'l so treslláu a Cuba n'agostu de 1869, foi destináu al batallón espedicionariu Hernán Cortés, desembarcando en Cienfuegos el 17 d'ochobre. En Cuba participó en diverses batalles: San Llorienzo, Guisa, San Diego, Candelaria, Cubitas ente otros. En xunetu de 1871 ye xubíu a Capitán, destinándo-y como xefe de la fuercia montada del batallón del Orde. Polos sos méritos consiguíos na batalla del Potreru de santa Clara, xúbese-y a Comandante. Tando al mandu de la columna de Cartaxena, formada por setecientos homes distribuyíos en dos escuadrones de la Guardia Civil y cuatro compañíes montaes, derrota a los cubanos en diverses batalles (Cabeza de Toro, Cañada del Pexe, Lequeitio, Redonda y Rincón), ente setiembre y payares de 1973. Por diches aiciones ye xubíu a Teniente Coronel. En xunu de 1876, trabayu a les órdenes del Capitán Xeneral Joaquín Jovellar, como ayudante de campu en L'Habana. Dende ellí collabora unviando artículos pa ser publicaos nel diariu El Faru Asturianu d'Uviéu.
Una enfermedá oblíga-y a tornar a España. N'Uviéu ye nomáu comandante de la Caxa de reclutes y publica nos diarios El Carbayón, y La Ilustración Gallega y Asturiana. En 1883 viaxa a Filipines, onde se pon al frente del Gobiernu llocal en Joló mientres un añu. De nuevu n'España, n'ochobre de 1884, ye unviáu al batallón de Villanueva de la Serena, y darréu a Granada. Ye reclamáu dende Filipines, y en xunetu de 1888 llega al reximientu de Mindanao, onde ye xubíu a Coronel. Y tres dos años ellí treslládase a Manila. Ellí funda'l diariu L'Exércitu de Filipines.
En 1893 torna a España, onde va tar al mandu de diversos reximientos. Pero en menos de dos años, en febreru de 1895, al españar la guerra de la independencia en Cuba, solicita la so incorporación al Exércitu destináu ellí. Embarcáu en Santander, el 20 de marzu nel vapor Ciudá de Santander, llega a Cuba onde ye destináu a Sagua de Tánamo. Dende ellí va consiguir diverses victories nes batalles de Bijarú, Dos Bocas, Quemáu, Monte Verde, Río Filipines, Ríu Jaibo y Ríu Mayari.
El 31 d'agostu de 1895, al mandu d'ochocientos cincuenta soldaos d'infantería, y una pieza d'artillería consigue la victoria na batalla de Sao del Indiu (Santiago de Cuba). La batalla duró ocho hores. El balance del exércitu insurrectu, con cuntaba con trés mil quinientos homes al mandu de los hermanos, dambos xenerales Antonio y José Macio ye de trenta y seis muertos y ochenta mancaos. Por esta victoria ye compensáu col so ascensu a Xeneral de brigada Xeneral de Brigada, el 6 d'ochobre.
Últimos años: homenaxes
Les batalles victorioses siguen: destrucción del campamentu insurxente de La Piedra (16 de setiembre); batalla d'El Palmito (13 d'avientu), gracies a la cual recibe la Cruz Gallardoniada de San Fernando; Batalles de Candelaría y Pozu Fondu (febreru de 1896). Por tou ello ye xubíu a Xeneral de División.
En marzu de 1896 yá n'España -onde va permanecer definitivamente-, recibe dellos homenaxes: el Conceyu d'Uviéu agasáya-y con una espada de puñu d'oru, plata y otres piedres precioses; y el poeta José Quevedo publicó un poema cuntando les proezas del Xeneral Canella.
N'España, dempués de ser xefe de brigada en dos divisiones del primer Cuerpu del Exércitu (hasta abril 1898), y vocal de la Xunta Consultiva de Guerra (hasta febreru de 1899), treslladar a Córdoba, onde fina en febreru de 1906.
Fluorescencia
thumb|250px|Coleición de 47 minerales allumaos con lluz ultravioleta, emitiendo lluz visible de diversos colores por aciu el procesu de fluorescencia. thumb|250px|Pexes marinos fluorescentes La fluorescencia ye un tipu particular de luminiscencia, que caracteriza a les sustances que son capaces d'absorber enerxía en forma de radiaciones electromagnétiques y depués emitir parte d'esa enerxía en forma de radiación electromagnético de llonxitú d'onda distinta.
La enerxía total emitida en forma de lluz ye siempres menor a la enerxía total absorbida y la diferencia ente dambes ye estenada en forma de calor. Na mayoría de los casos el llonxitú d'onda emitida ye mayor -y polo tanto de menor enerxía- que l'absorbida, sicasí, si la radiación d'escitación ye intensa, ye posible pa un electrón absorber dos fotones; nesta absorción bifotónica, el llonxitú d'onda emitida ye más curtia que l'absorbida, sicasí en dambos casos la enerxía total emitida ye menor que la enerxía total absorbida.
El mecanismu de fluorescencia típicu implica tres pasos secuenciales, llamaos respeutivamente absorción (1), disipación non radiativa (2) y emisión (3).
Les sustances que son capaces d'emitir lluz al ser escitaes por distintos tipos de radiación denominar fluoróforos. Ye posible llograr una amplia variedá de colores per fluorescencia, dependiendo del llonxitú d'onda qu'emita'l compuestu fluorescente.
El fenómenu de fluorescencia tien numberoses aplicaciones práutiques, ente les que s'atopen por casu analises en mineraloxía, xemoloxía, sensores químicos (espectroscopia fluorescente), pigmentos y tintes, detectores biolóxicos y llámpares fluorescentes.
Historia
thumb|left|Matlalina, la sustancia fluorescente na madera del árbol Eysenhardtia polystachya thumb|200px|Copa de [[Lignum nephriticum fecha de la madera del árbol de narra (Pterocarpus indicus), y un frascu que contién les sos soluciones fluorescentes]]
En 1819, Edward D. Clarke y en 1822 René Just Haüy describieron fluorescencia nes fluorites, en 1833 sir David Brewster describió'l fenómenu na clorofila y en 1845 sir John Herschel fixo lo mesmo cola quinina.
Nun artículu de 1852 sobre la "refrangibilidad " (cambéu de llonxitú d'onda) de la lluz, George Gabriel Stokes describió la facultá del fluorspar y del cristal d'uraniu pa camudar la lluz invisible más allá del estremu violeta del espectru visible en lluz azul. Llamó a esti fenómenu fluorescencia (fluorescence): «Cuasi inclino a acuñar una pallabra, y llamo l'apariencia fluorescencia, de fluor-spar [esto ye, la fluorita], como'l términu análogu opalescencia derivar del nome d'un mineral». El nome foi deriváu del mineral fluorita (difluoruro de calciu), qu'en delles amueses tien rastros d'europiu bivalente, que sirve como activador fluorescente emitiendo lluz azul. Nun esperimentu clave utilizó un prisma p'aisllar la radiación ultravioleta de la lluz solar y reparó la lluz azul emitida por una solución de etanol de quinina espuestu por ella.
Consideración previes
Los electrones nun átomu entámense ocupando distintos orbitales, esto ye, rexones nel espaciu en redol al nucleu onde esiste una cierta probabilidá d'atopalos. Esisten orbitales de baxa enerxía y orbitales d'alta enerxía. Los electrones prefieren ocupar primero, y siempres que seya posible, los orbitales de menor enerxía que s'atopen sacupaos. Sicasí esto nun significa que nun puedan ocupar transitoriamente orbitales de mayor enerxía.
Transiciones electróniques
Pa mover un electrón d'un orbital de baxa enerxía a un orbital de mayor enerxía ye necesariu cubrir esa diferencia d'enerxía con un apurra esternu (ye cuasi como llevar un cuerpu d'un llugar baxu a un llugar con ciertu altor, cola diferencia de qu'a escala atómica la diferencia d'enerxía ente orbitales atópase cuantizada). Pa cada tipu d'átomu la diferencia d'enerxía ente dos orbitales daos ye constante y los electrones pueden movese ente esos orbitales namái ganando o perdiendo esa cantidá fixa d'enerxía. Esti procesu conozse como transición electrónica. Nel casu de tratase d'átomos únicos esto provoca que cada tipu d'átomu tenga llinia d'absorción y llinies d'emisión bien carauterístiques, ye dicir que seya capaz d'absorber o emitir enerxía en forma de cuantos de lluz a determinaos llonxitúes d'onda correspondientes a cada unu de los procesos de saltu de los electrones ente orbitales de distinta enerxía. Nel casu d'átomos únicos les llinies espectrales son bien precises y definíes porque les transiciones ente distintes orbitales tienen diferencies d'enerxía bien marcaes y precises.
Espectros moleculares
Cuando los átomos combinar pa formar molécules, los sos orbitales atómicos sumen, combinándose pa formar orbitales moleculares. Los electrones agora pueden ocupar rexones de probabilidá en redol a dellos nucleos. La combinación d'orbitales atómicos producir en forma llinial, esto significa por casu que si se combinen dos átomos, cada unu de los cualos tien cuatro orbitales atómicos, la molécula va tener como resultáu ocho orbitales moleculares. Estos orbitales moleculares van tener enerxíes entemedies a les de los orbitales atómicos que se combinaron pa formalos. La situación va tornándose más complexa cuantos más átomos tenga una molécula. De resultes molécules relativamente simples tienen un númberu bien alzáu d'orbitales moleculares ente los cualos pueden producise transiciones electróniques. Ye por eso que les molécules tienen bandes d'emisión y absorción y non llinies. Estes bandes atópense formaes pola superposición d'una gran cantidá de llinies correspondientes a caúna de les transiciones posibles ente distintes orbitales dientro de la molécula. Y pa complicar entá más la situación, hai que considerar que les molécules nun son ríxides, sinón que se trata d'estructures dinámiques que tán sometíes a deformaciones estructurales, debíes por casu a vibraciones térmiques o a rotaciones de determinaes partes de la molécula. Cuando s'alteria la forma d'una molécula, tamién s'alteria la forma de los orbitales moleculares que la formen y de resultes altériase la enerxía de los mesmos. Les deformaciones estructurales provoquen llixeres diferencies ente les enerxíes de distintes orbitales que faen que se modificar les enerxíes de transición electrónica ente elles. Finalmente cabo considerar que nuna molécula n'estáu basal, munchos de los electrones atópase en estáu singlete, esto ye, atópense complementaos por otru electrón dientro del mesmu orbital con un espín antiparalelo. Una transición electrónica típica, implica qu'un electrón n'estáu singlete, salta a un orbital de mayor enerxía adquiriendo un tao doblete onde'l so espín nun s'atopa complementáu por otru antiparalelo. Pero pueden asoceder otru tipu de transiciones, na cual dos electrones en tao doblete, pueden ser promovíos a dos orbitales dexeneraos (d'igual enerxía) adquiriendo un tao triplete nel cual los sos espines son paralelos. Les transiciones de espín, tamién pueden absorber y emitir enerxía en forma de lluz.
Mecanismu básicu y diagrama de Jablonski
Un diagrama de Jablonski ye básicamente una representación simplificada de los niveles electrónicos (orbitales) d'una molécula y de les posibles transiciones electróniques que pueden dase ente estos niveles. Nuna diagrama de Jablonski arrexuntar verticalmente los estaos electrónicos d'alcuerdu a la so enerxía y horizontalmente d'alcuerdu a la so multiplicidá de espín. Les transiciones radiativas representar con llinies rectes y les non radiativas con llinies ondulaes. De siguío preséntase una diagrama de Jablonski modificáu pa representar una molécula hipotética que tien un nivel electrónicu basal (S0) dos niveles electrónicos d'alta enerxía (S1 y S2) y un nivel de dos orbitales dexeneraos con espines paralelos (triplete T1) cada unu d'estos niveles con dellos subniveles vibracionales debíos a les deformaciones térmiques de la molécula (Vb). Na exa vertical allúgase la enerxía relativa de cada nivel electrónicu, y na exa horizontal consideremos al tiempu y non a la multiplicidá de espín. Les fleches verticales representen absorciones y emisiones d'enerxía en forma de fotones y les fleches diagonales impliquen disipación d'enerxía por medios non radiativos (en forma de calor).
right|400px
Takashi Kawanishi
Takashi Kawanishi (川西 隆, ), foi un futbolista xaponés.
Globu
Cola pallabra «globu» podemos referinos a:
Fluorescencia
Mecanismu básicu y diagrama de Jablonski
L'electrón puede dir cayendo como nuna escalera ente distintos estaos vibracionales venciendo en cada pasu parte de la so enerxía en forma de calor, qu'aumenta les vibraciones de la molécula. Tamién puede faelo dexando toa'l so enerxía de golpe, cayendo a un nivel inferior y emitiendo gran parte de la enerxía en forma d'un únicu cuanto de lluz (situación representada pola primer flecha verde vertical).
Anque en teoría sería posible que l'electrón cayera dende l'estáu vibracional alto al estáu basal S0, na práutica esto nun asocede, pos la molécula rápido tresfier parte de la enerxía absorbida a otros orbitales per mediu d'un mecanismu de reconversión enerxética interna, un procesu qu'asocede usualmente en tiempos bien curtios del orde de 10-15 segundos, polo que resulta virtualmente imposible pal electrón vencer nuevamente'l total de la enerxía que recibió y de resultes la lluz emitida ye siempres de menor enerxía y mayor llonxitú d'onda que la recibida. A midida que el tiempu enllargar, mayor ye la cantidá d'enerxía que se pierde por procesos non radiativos y mayor ye'l llonxitú d'onda de la lluz emitida. Eventualmente tolos electrones n'estaos escitaos cayen hasta l'estáu basal yá seya emitiendo lluz (FE) o perdiendo enerxía por procesos non radiativos (NR) estos procesos producir na fluorescencia en tiempos d'hasta 10-9 segundos.
La relaxación d'un estáu S1 tamién puede asoceder al traviés d'una interacción con una segunda molécula por aciu lo que se conoz como desactivación (quenching fluorescente) de la fluorescencia, nesti casu la molécula escitada dexa'l so enerxía a otra y esta postrera estenar en forma de calor. El osíxenu molecular (O2), por casu, ye bien eficiente desactivando la fluorescencia d'otres molécules por cuenta de la so inusual tao triplete fundamental.
Dicrurus caerulescens
El drongo ventriblanco o drongo de banduyu blancu (Dicrurus caerulescens) ye una especie d'ave paseriforme de la familia Dicruridae nativa del subcontinente indiu, específicamente na India, Nepal, Bangladex y Sri Lanka.
Fluorescencia
Mecanismu básicu y diagrama de Jablonski
Finalmente delles molécules que s'esciten al traviés de l'absorción de lluz o per mediu d'un procesu distintu (P. ex. por causa de una reacción química) pueden tresferir esta enerxía a una segunda molécula 'sensibilizada' por un mecanismu de camín intersistema ente molécules. Al traviés d'esti mecanismu la segunda molécula ye conducida a un estáu d'escitación electrónica y ye finalmente esta postrera la que va emitir fluorescencia. Nestos casos les diferencies d'enerxía ente la radiación excitadora y l'emitida son escepcionalmente grandes. Esti mecanismu utilízase por casu nos contadores de centelleo líquidos pa producir lluz visible a partir de radiaciones nucleares d'alta enerxía.
Dicrurus caerulescens
Descripción
La especie ye negra ensin nengún parte cimeru brillante y gris nel gargüelu y el pechu ente que'l banduyu y la cloaca son totalmente blancos na variedá india, que ye la subespecie nominal. La bifurcación de la cola ye de color menos fondu que nel drongo real (Dicrurus macrocercus) que son frecuentemente reparaos nos mesmos hábitats. Los mozos drongos reales pueden tener un gran llurdiu blancu na parte inferior, pero polo xeneral ye d'apariencia escamosa. La variedaes cingaleses insularis de la zona greba del norte y leucopygialis de la zona húmeda del sur tienen amenorgada la parte blanca de la cloaca. Les aves que tienen menos d'un añu d'edá escarecen de la parte blanca na parte inferior, pero son más marrón enriba y buxu embaxo.
Fluorescencia
Fotoquímica
En resume la fluorescencia asocede cuando una molécula, átomu o nanoestructura vuelve al so estáu fundamental dempués de ser escitada electrónicamente.
Escitación:
Fluorescencia (emisión) :
Equí, h \nu ye un términu xenéricu pa la enerxía del fotón con h = constante de Planck y onde \nu = frecuencia de la lluz. (Les frecuencies específiques de la lluz excitadora y emitida son dependientes en cada sistema en particular.)
Dicrurus caerulescens
Comportamientu y ecoloxía
thumb|D. c. leucopygialis ([[Colombu, Sri Lanka).]]Con frecuencia les aves son vistes individualmente o en grupos d'hasta trés especímenes, N'ocasiones, xunir a bandaes d'alimentación d'especies mistes. Pósense de pies cerca de les copes de los árboles y prinden inseutos nel aire con agudez acrobática. Prinda inseutos más grandes utilizando les sos garres. El canto d'esti drongo ye una serie staccatos entemecíos con notes clares y pueden incluyir la imitación de cantares d'otros páxaros.
Fluorescencia
Fotoquímica
L'estáu S0 llámase estáu fundamental de la molécula fluorescente y S1 ye'l so primer estáu electrónicu escitáu.
Amás d'estos estaos electrónicos, que correspuenden al allugamientu de los electrones d'enllaz de la molécula en distintes orbitales moleculares, esisten distintos estaos vibracionales pa estos orbitales moleculares, estos estaos vibracionales correspuenden a les oscilaciones qu'esperimenten los átomos que formen la molécula en redol a los enllaces.
Dicrurus caerulescens
Comportamientu y ecoloxía
La temporada de reproducción ye de febreru a xunetu. El nial en forma de tazón ye similar al del drongo real pero, polo xeneral, ta fechu de más ramines y ta bien forráu con yerba. La fema pon dos a cuatro güevos, de color salmón pálidu con llurdios acolorataos nel estremu anchu, son depositaos nel nial que puede tar a 20 a 30 pies d'altor na bifurcación d'un árbol. Son agresivos nel nial y puede ser una amenaza potencial muncho más grande qu'ellos mesmos. Reparóse cuando se xunta en bandaes, asonsaña los llamaos d'alerta d'esguiles o la miaguida d'un gatu y ye conocíu por xunir se a bandaes d'alimentación d'especies mistes.
Anque son principalmente insectívoros, tamién son comenenciosos y sábese que s'alimenten de pequeños páxaros. Como otros drongos, utilicen los sos pies al manipoliar les sos preses. Fueron conocíos por atraer inseutos a lluces artificiales tarde al anochecer. Tamién visiten grandes flores pol néctar, particularmente Salmalia y Erythrina.
La Binada
La Binada ye una casería de la parroquia de Bárzana nel conceyu asturianu de Tinéu.
Fluorescencia
Fotoquímica
Los estaos vibracionales altos pueden estenar enerxía en forma de calor, aumentando les vibraciones de les molécules vecines.
Rendimientu cuánticu
El rendimientu cuánticu d'un procesu de fluorescencia ye una manera d'interpretar la eficacia del mecanismu. (Vease eficiencia cuántica)
Defínese como la proporción ente'l númberu de fotones emitíos y el de fotones absorbíos.
El máximu rendimientu cuánticu de fluorescencia ye polo tanto 1 (100%); esto significa que cada fotón absorbíu resulta nun fotón emitíu. Sicasí compuestos con rendimientos cuánticos de 0,10 considérense entá abondo fluorescentes.
Otra forma de definir el rendimientu cuánticu d'un mecanismu de fluorescencia ye por aciu les tases a les cualos aparra l'estáu d'escitación:
onde { k}_{ f} ye la tasa d'emisión bonal de radiación y ye la suma de toles tases d'escayencia.
Otres tases d'escayencia del estáu d'escitación deber a mecanismos distintos a la emisión de fotones y con frecuencia llámense, poro, “tases non-radiativas”.
El rendimientu cuánticu de fluorescencia mídese comparéndolo con un patrón; el sal sulfatu de quinina eslleida n'ácidu sulfúrico ye un patrón común pa la midida de fluorescencia.
Tiempu de vida
El tiempu de vida de la fluorescencia depende básicamente del tiempu permediu que permanez la molécula nel so estáu d'excitación antes d'emitir un fotón.
La fluorescencia típicamente sigue una cinética de primer orde:
onde ye la concentración de molécules n'estáu d'escitación nel tiempu t,  ye la concentración inicial y \Gamma ye la tasa d'escayencia o l'inversu del tiempu de vida de la fluorescencia.
onde ye la tasa d'escayencia global,  ye la tasa d'escayencia radiativo y  la tasa d'escayencia non radiativo.
La ecuación ye bien similar a una reacción química de primer orde na cual la tasa constante de primer orde ye la suma de toles tases (un modelu cinéticu paralelu). Si la tasa d'emisión bonal, o cualesquier de les otres tases, son rápides el tiempu de vida ye curtiu.
Pa compuestos fluorescentes qu'emitan fotones con enerxíes dende'l UV hasta l'infrarroxu cercanu, los tiempos típicos d'escayencia del estáu escitáu atopar ente 0.5 a 20 nanosegundos. El tiempu de vida d'un fluoróforo ye un parámetru importante pa les aplicaciones práutiques de la fluorescencia tales como la tresferencia d'enerxía de resonancia.
Regles
Esto nun ye siempres ciertu y contradizse de cutiu en munches molécules simples. Una declaración un tanto más confiable, anque entá con esceiciones, podría ser que l'espectru de fluorescencia amuesa bien poca dependencia col llonxitú d'onda de la radiación.
El diagrama de Jablonski describe la mayor parte del mecanismu de relaxación pa les molécules en estáu escitáu.
Aplicaciones
Esisten munchos compuestos naturales y sintéticos qu'exhiben fluorescencia, y tienen una tremera d'aplicaciones práutiques, dende la simple decoración fluorescente hasta aplicaciones en química analítica tales como FPIA. Na naturaleza hai múltiples exemplos d'organismos qu'utilicen la fluorescencia y n'especial la quimioluminiscencia p'atraer alimentu o pareya, o bien p'axorizar a los depredadores.