cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kensington y Chelsea
Xeografía
L'autoridá local ye Kensington and Chelsea London Borough Council. El lema del conceyu ye Quam Bonum in Unum Habitara, que puede traducise como "Qué bien vivimos xuníos".
Puntos d'interés
thumb|left|250px|L'edificiu Derry and Toms en Kensington High street. Nel techu pueden apreciase los famosos [[Kensington Roof Gardens.]] El conceyu tien una configuración eminentemente residencial, con una redolada sele y cuayao de zones verdes. Los pequeños y coquetos parques de Londres, de fama mundial, dan calter a les places de Kensington y Chelsea. El mayor parque de Londres, Hyde Park, llinda pel norte col conceyu.
Esto nun ye óbice por qu'en el conceyu haya ensame de puntos de gran interés. Ente toos ellos destaca Harrods, los grandes almacenes de fama mundial, que fueron propiedá del millonariu exipciu Mohamed Al Fayed. El 8 de marzu de 2010, Al Fayed vendió los almacenes a la familia real de Qatar, actuales propietarios del negociu.
El Royal Albert Hall ta asitiáu en South Kensington, en cantu de Hyde Park. Próximu a esti teatru asítiase'l Albert Memorial.
thumb|right|200px|La cai [[Cromwell, una de les víes principales en South Kensington. Tol conceyu carauterizar por ser unu de los más verdes de la capital. La mayor parte de les cais tán dotaes d'un abondosu y formosu arboláu.]] Ensin ser una zona comercial, en Kensington y Chelsea pueden atopase gran cantidá de tiendes (los precios varien, anque suelen ser elevaos), destacando cais como Sloane Street, King's Road o Kensington High Street.
Congresu Nacional d'Hondures
El Congresu Nacional ye un órganu unicameral encargáu del poder llexislativu d'Hondures, ta integráu por 128 diputaos electos de manera universal y direuta por periodu de cuatro años, el númberu de diputaos determinar por representación proporcional según los departamentos. Na actualidá, hai 7 partíos políticos representaos nel hemiciclu llexislativu; amás, esiste una Bancada Independiente que se formó a partir de dellos diputaos que se biforcaron del Partíu Llibertá y Refundación por cuenta de disputes internes nesa institución política.
Historia
El 29 d'agostu de 1824 instalóse la primer Asamblea Nacional Constituyente na llocalidá de Cedros. El so primer presidente foi'l doctor Pedro Nolasco Arriaga y el secretariu foi'l llicenciáu Miguel Rafael Valladares; el congresu decretó en 1825 la primer demarcación territorial y el 11 d'avientu del mesmu añu, emitió la primera constitución del país. Hondures abolió la esclavitú en 1825, delles décades primero qu'Estaos Xuníos d'América y Rusia.
Según la Constitución de 1848, el Poder Lexislativo yera bicameral, constituyir nuna cámara de diputaos y otra de senadores. Presidíes dambes por un presidente, vicepresidente, secretariu, senadores, diputaos representantes de les villes y ciudaes principales del territoriu, mesmu que foi estremáu políticamente na primer constitución del estáu de 1825. Na Constitución d'Hondures de 1865 como nes próximes, establezse que'l Poder Lexislativo va ser exercíu por un Congresu de Diputaos, de tala forma que entiéndese yá como unicameral, sumiendo la figura del senador. En 1862 siendo'l presidente provisional del estáu Victoriano Castellanos Cortés, provisionalmente la capital d'Hondures foi la ciudá de Santa Rosa de Copán, foi ellí onde se treslladaron tantu'l Poder Executivo como'l Poder Lexislativo, naquella llocalidá del occidente d'Hondures emitióse'l Decretu nᵘ 3 onde se camuda'l títulu de la nación dexando de llamase "Estáu d'Hondures"; pol de República d'Hondures, de siguío el primer presidente de la república, recayería nel ciudadanu Capitán xeneral José María Medina.
Na alministración del contable Julio Lozano Díaz en 1956 el Congresu Nacional d'Hondures foi disueltu, les intenciones de Lozano Díaz yera la de declarase "Xefe d'Estáu", mesmu que concluyo'l 21 d'ochobre d'esi mesmu añu, por aciu un Golpe d'Estáu perpetáu por altos mandos de les Fuercies Armaes d'Hondures, que devolvieron a la ciudadanía l'alministración en 1957.
Igualdá de xéneru
El 25 de xineru de 1955 diose'l derechu a la muyer a tener la categoría de ciudadana, a votar y a ser electa nel Congresu Nacional.
Funciones
El Congresu de Diputaos ―como tamién ye llamáu― empecipia sesiones el 25 de xineru de cada añu y clausura les sos sesiones el 31 d'ochobre del mesmu añu. El Congresu funciona en sesiones en sala, que pueden ser: ordinaries y estraordinaries.
Atribuciones
Ente les sos principales atribuciones atópense:.-
Premiu del Congresu Nacional
El Congresu Nacional d'Hondures, premia al méritu a tou aquel ciudadanu que s'estrema en: arte, deporte, lliteratura, periodismu, música, ciencia, etc. El Premiu consiste en Gran Cruz Placa d'Oru, Medaya d'Oru y certificáu, ente los premiaos pol soberanu congresu tán:
Diputaos propietarios actuales del CNH
Diputaos del Congresu Nacional d'Hondures 2014-2018
== Xunta Direutiva Periodu 2014-2016  ==
Asamblea Federal de Rusia
L'Asamblea Federal de Rusia (en rusu: Федеральное Собрание, tr.: Federalnoe Sobranie) ye la institución qu'exerz el poder llexislativu de la Federación de Rusia, acordies cola Constitución federal de 1993.
L'Asamblea Federal, como órganu llexislativu bicameral, consta d'una cámara baxa, la Duma d'Estáu y una cámara alta, el Conseyu de la Federación. Ente que la Duma garantiza la representación popular direuta y encarna el principiu democráticu, el Conseyu de la Federación ye una cámara de representación territorial, na que s'atopen representaos los llamaos suxetos federales (entidaes federaes o territorios de Rusia) al traviés de delegaos nomaos por estes mesmes unidaes territoriales autónomes (correspuenden dos a cada territoriu, unu designáu pol so parllamentu y otru pol so órganu de gobiernu o pol so presidente). Coles mesmes, y anque como cañes del poder llexislativu dambes cámares exercen esta función constitucional, caúna d'elles tien asignaes determinaes funciones específiques o estremaes. Asina, la Duma ye l'órganu de control políticu del Gobiernu, y como tal ye la única llamada a conceder o refugar a ésti'l so enfotu; otra manera, namái al Conseyu de la Federación, como cámara de representación territorial, correspuende consentir en cualquier alteración de les fronteres interiores de la Federación, y ye tamién esclusiva la so capacidá pa convocar eleiciones presidenciales, destituyir al Presidente federal, nomar a los xueces del Tribunal Constitucional, autorizar l'usu de la fuercia armada, etc.
Los dos cámares del llexislativu funcionen xebradamente como órganos estremaos pero que componen una estructura institucional común -l'Asamblea-, y namái en ciertes ocasiones la Duma Estatal y el Conseyu de la Federación axuntar de manera conxunta. Los dos cámares del parllamentu tienen la so sede en Moscú, ciudá federal y capital de Rusia.
Balón d'Oru
El Balón d'Oru (Ballon d'Or) ye un premiu dau añalmente pola revista francesa especializada France Football. Apurríu ininterrumpidamente dende 1956, a partir del añu 2009 fundir col premiu homólogu del FIFA World Player pa designar al meyor futbolista hasta que dambos gallardones volvieron dixebrase en 2016.
Hasta 1995 apurrir al meyor xugador inscritu, cada añu, en dalgún campeonatu de fútbol profesional européu y que la so nacionalidá fuera d'un país de dicha zona, razón pola cual tamién foi conocíu como'l Troféu al futbolista européu del añu nel estranxeru (Trophée du footballeur européen de l'année à l'étranger) nel so instauración, anque llueu s'impunxo la denominación de Balón d'Oru pola imaxe del mesmu.
Suprimida dicha condición pudo ser condecoráu cualesquier futbolista del mundu pero tenía de siguir militando nun club européu, siendo esa mesma temporada'l vencedor liberianu George Weah, tresferíu a metá del añu del Paris Saint-Germain Football Club francés a l'Associazione Calcio Milan italianu. Doce años más tarde la inclusión de votaciones por internet de los periodistes acreditaos dio-y al premiu un algame mundial comparable col que cuntaba'l premiu al Xugador Mundial de la FIFA, lo que motivó nel 2010 que'l grupu editorial Amaury —propietariu de France Football— alcordara cola Federación Internacional de Fútbol Asociao (FIFA) la fusión de dambos premios pa dar orixe al FIFA Balón d'Oru, del que France Football ye'l principal auspiciador y donante del troféu. L'alcuerdu traxo consigo la inclusión de los seleccionadores y capitanes de les federaciones nacionales reconocíes pola FIFA como votantes d'un premiu que dende 2007 esanició toa restricción, pudiendo optar a él cualesquier futbolista independientemente del país onde xugara. Por cuenta de la repercusión y felicidá globalización, la Xunión Europea d'Asociaciones de Fútbol (UEFA) instauró en 2011 un nuevu premiu dau puramente al meyor futbolista n'Europa basáu na tradición del Balón d'Oru, dau pola publicación francesa.
Les discrepancies ente la publicación francesa y el máximu organismu futbolísico dieron cola rotura del alcuerdu en 2016, pasando a ser de nuevu y namái los corresponsales deportivos los que votaren pa dirimir al meyor futbolista mundial al traviés de la revista France Football.
France Football crea'l Balón d'Oru
El xuráu qu'escoyía al ganador taba compuestu por 16 periodistes especializaos, cada unu representando a una asociación de la UEFA pa garantizar una opinión más plural y non tan sesgada como la qu'apurriríen los d'un únicu país, qu'escoyíen los sos cinco futbolistes preferíos del panorama futbolísticu. El primer futbolista escoyíu per cada periodista recibía cinco puntos, ente que'l segundu cuatro, y asina socesivamente. Namái se concedía un troféu al primera clasificáu nel cómputu global, anque yá dende los sos oríxenes designábase extraoficialmente a los siguientes clasificaos como los balones de plata y bronce».
thumb|200px|[[Stanley Matthews (futbolista)|Stanley Matthews, primer vencedor.]]
So estes premises foi l'inglés Stanley Matthews quien el 18 d'avientu de 1956 —na publicación númberu 561 de la revista— foi designáu con 47 puntos como'l primer vencedor per delantre del hispanoargentino Alfredo Di Stéfano (44) y del francés Raymond Kopa (33) siendo los trés más votaos de los venticuatro que recibieron dalgún votu. El xugador inglés, reconocíu más a títulu póstumu pola so trayeutoria —cuntaba con 41 años— que polos sos rexistros mientres l'añu por cuenta de una actuación nun partíu frente a la, aventayó a los dos integrantes del Real Madrid Club de Fútbol, consideráu'l meyor club del momentu mercé sobremanera al so ésitu na Copa d'Europa.
Orixinalmente los periodistes namái podíen votar a favor de futbolistes europeos, y decidióse qu'un futbolista nun podía ser designáu vencedor nuevamente una vegada llograr con anterioridá, circunstancia que se modificar en 1959 cola cuarta edición del gallardón por cuenta de la superioridá qu'amosaba Di Stéfano, vencedor en 1957, y qu'en 1958 nun pudo pos ser tomáu en cuenta polos votantes. Bastante ye que, yera la gran figura non yá del meyor equipu del momentu, sinón a nivel mundial tres los sos ésitos y rexistros a nivel individual y coleutivu. Nél xugaba tamién el hispanohúngaro Ferenc Puskás, quien foi cuartu del Balón d'Oru en 1956.
thumb|200px|''[[Alfredo Di Stéfano, primer xugador en llograr el premiu dos veces y únicu gallardoniáu del Super Balón d'Oru.]]
Foi según el xugador con 80 puntos convertir nel primeru na historia del premiu en conquistalo dos veces, y recibiendo siquier un votu de 18 de los 20 periodistes qu'entós votaben pa dirimir al meyor xugador. Curiosamente, foi de nuevu'l so compañeru Kopa quien remató por detrás d'él —y quien venciera en 1958 siendo'l primer francés en llogralo—. Yera la reconocencia a un futbolista que conquistó consecutivamente trés Copes d'Europa, siendo'l gran artífiz anotando 22 goles pal so club nel tornéu, trés d'ellos partíos nos trés finales ganaes. Dichos llogros, a los que sumó dellos más, valiéron-y pa ser consideráu tiempu dempués como unu de los meyores futbolistes de tolos tiempos. Asina lo reconoció tamién France Football cuando en 1989 declaró-y vencedor del Súper Balón d'Oru en reconocencia a la so trayeutoria per delantre de Johan Cruyff y Michel Platini.
Col xugador yá en segundu planu por cuenta de la so edá, el premiu tuvo más abiertu que nunca. Foi finalmente l'español Luis Suárez quien s'alzó col gallardón superando a Ferenc Puskás por 17 puntos, y a Uwe Seeler por 21. Detrás apaecieron Di Stéfano con 22 puntos menos y Lev Yashin, 26 por detrás de Suárez. El soviéticu, porteru, foi'l primeru de la so demarcación n'apaecer nes votaciones, ya igualó el so meyor resultáu hasta la fecha de 1956, y tres les victories d'Omar Sívori y Josef Masopust, convirtiós'en 1963 nel primer y únicu porteru de la historia del gallardón en proclamase vencedor.
L'escocés Denis Law foi nomáu como meyor futbolista en 1964 per delantre de Luis Suárez y Amancio Amaro, na que foi la primera y única vegada que dos españoles consiguíen asitiase nel podiu, y cola esceición del añu siguiente col tercer puestu del mesmu Suárez, nengún otru español consiguió asitiase ente los trés primeros hasta que lo fixera Emilio Butragueño en 1986 y 1987. Esi 1965 foi l'añu nel que'l portugués Eusébio da Silva llogró un gallardón que magar nun volver vencer tuvo ente los nomaos mientres doce ediciones, sumando sí dos Balones de Plata, asitiábase pareyu a los cuatro podios de Suárez y Kopa y los trés de Di Stéfano —quien siguía siendo l'únicu en tener dos d'oru—. Ellos fueron cuatro de les grandes referencies del fútbol europeo mientres la dómina.
thumb|200px|La [[United Trinity|Trinidá del United venció un Balón d'Oru cada unu.]]
A ellos llueu se xunió l'inglés Bobby Charlton, quien venció en 1966 y remató segundu nos dos siguientes entregues. La so victoria a nivel de seleiciones nel Mundial d'Inglaterra 1966 dexó constancia que los ésitos en dicha competición celebrada cada cuatro años amosaben un notable reflexu na decisión del xuráu d'esi añu. D'igual manera asocedió colos años 1958 y 1962 con apaiciones esporádiques de xugadores: casos de Helmut Rahn, Just Fontaine, Josef Masopust o Karl-Heinz Schnellinger y qu'en definitiva yera la esencia del gallardón. Nun foi sicasí fugaz la irrupción del xugador británicu, quien conformaba la denomada «Santísima Trinidá» o «Trinidá del United» («Holy Trinity» or «United Trinity») del Manchester United Football Club. Denis Law, Charlton y George Best fueron tou vencedores del premiu tres el conquistáu pol norirlandés en 1968. Una reconocencia al resurdir del fútbol inglés de mediaos de la década de los años 1960 que vio como de ser los grandes dominadores d'un deporte inventáu por ellos viéronse superaos por numberoses rexones col pasu de les décades. La FIFA reconoció tiempu dempués a Charlton como'l meyor xugador inglés de tolos tiempos y unu de los meyores europeos del sieglu XX. Foi'l gran reconstructor xunto a Matt Busby de los diaños coloraos» tres el desastre aereu de Múnich nel qu'ocho de los sos compañeros finaron y él llogró salvar la vida.
Fervosu almirador de Di Stéfano, al igual que Best, reconoció qu'él y el so equipu fueron la so inspiración pa llevar al club inglés lo más alto del fútbol europeo, fazaña de les más significatives y resaltaes nel fútbol tres la debacle sufierta y que forxó una gran rellación ente dambos clubes. Namái l'húngaru Flórián Albert —compañeru de seleición de Puskás xunto al que formó parte del llexendariu «Equipu d'oru» (Aranycsapat) o «Maxares máxicos»— consiguió faer solombra al repartu en proclamándose Balón d'Oru en 1967. El focu taba puestu agora nel norte d'Europa, y yeren estos equipos quien recibíen les reconocencies con escases salvedaes per parte d'Italia, qu'aguantaba como únicu bastión del sur del continente.
thumb|200px|''[[Franz Beckenbauer, referente alemán de los años 1970.]]
La so primer nominación al gallardón producióse sicasí en 1966, siendo la primer vegada qu'un xugador recibía votos per parte de tolos miembros del xuráu, ente que foi premiáu col Balón d'Oru en dos causes, y col de plata n'otros dos. Si'l so dominiu nun foi mayor deber en parte al cúmulu de referentes nuna dómina que se considera como una de les que más evolución y progresu traxo al fútbol. N'ocasiones referir a esti periodu como'l que traxo la modernización al fútbol, y nun fueron los alemanes, sinón el neerlandeses los que tuvieron mayor repercusión nesi sentíu.
thumb|200px|[[Johan Cruyff, máximu esponente del «fútbol total».]]
Beckenbauer y Cruyff acopaben toa reconocencia y titulo de la dómina. Y ye que magar la so lóxica decadencia col pasu de los años, dexaron un cercu tantu nos sos clubes como seleiciones que-yos dexó siguir esa evolución, representada n'otros futbolistes. Nel casu del alemán, foi nomáu al Balón d'Oru en dolce causes, estableciendo un récor na historia del gallardón, hasta 1977, ente que'l neerlandés sumó un Balón de Bronces y tres Balones d'Oru que-y convirtieron na fecha nel futbolista non solo más gallardoniáu sinón nel primeru en llogralo en trés causes. Él tamién tuvo nomáu en dolce causes.
Dambos futbolista fueron consideraos xunto a Di Stéfano y Pelé como los cuatro grandes que dio hasta entós el fútbol a nivel individual, llegando'l mesmu Beckenbauer a manifestar la superioridá del xugador «tulipán» magar recibieron dambos ensame d'aponderamientos de compañeros y personalidaes:
pero en 1995 hubo un cambéu nes regles pa dexar que los futbolistes non europeos fueren escoyíos siempres y cuando pertenecieren a un club de dichu continente. Les normes fueron modificaes nuevamente en 2007 por que los futbolistes de cualquier nacionalidá y de cualquier club de tol mundu pudieren ser escoyíos pal premiu. Nun se celebraba nengún tipu de ceremonia pública d'entrega del troféu: el nome del ganador revelar al publicar el númberu del mes d'avientu de la revista France Football, en que la so portada apaecía los ganador posando col Balón d'Oru. Tamién nos cambeos de 2007 amplióse'l númberu de periodistes que podíen votar. Hasta esi momentu'l premiu yera designáu por 53 periodistes europeos procedentes de cada unu de los países de la UEFA, pero añedieron otros 43 non europeos procedentes de países que les sos seleiciones nacionales apostaren siquier una fase final d'un Mundial.
Parllamentu de Sudáfrica
El Parllamentu de Sudáfrica ye'l órganu llexislativu de Sudáfrica y, en virtú de l'actual Constitución del país, ta compuestu pola Asamblea Nacional y el Conseyu Nacional de les Provincies.
Sufrió munchos tresformamientos como resultáu de la tumultuosa historia del país. De 1910 a 1994, foi escoyíu principalmente pola minoría blanca sudafricana, antes de les primeres eleiciones con sufraxu universal en 1994.
Balón d'Oru
France Football crea'l Balón d'Oru
Los criterios p'axudicar el premiu veníen descritos nel artículu 9 del reglamentu del troféu. Estos son: les resultaos llograes individual y colectivamente mientres l'añu en considerancia, la clase del xugador (talentu + xuego llimpiu), la so carrera profesional y la personalidá y carisma que tien.
Parllamentu de Sudáfrica
See
thumb|left|Cámara de l'[[Asamblea Nacional de Sudáfrica|Asamblea Nacional]] El Parllamentu axuntar en Ciudá del Cabu, anque la sede del gobiernu ta en Pretoria. Tal situación remontar a la fundación de la Unión Sudafricana, yá que esistíen desalcuerdos ente los cuatro provincies tocantes a qué ciudá sería la capital nacional. Como solución de compromisu, Ciudá del Cabu foi designada capital llexislativa, Bloemfontein capital xudicial y Pretoria capital alministrativa. El gobiernu del Congresu Nacional Africanu (ANC) propunxo treslladar el Parllamentu a Pretoria, argumentando que la configuración actual ye engarrosa, una y bones los ministros, funcionarios públicos y diplomáticos tienen de dir y venir de Ciudá del Cabu a Pretoria cuando'l Parllamentu celebra les sos sesiones.
Balón d'Oru
Fusión col FIFA World Player
Ente los años 2010 y 2015 la FIFA y el grupu editorial Amaury (EPA), propietariu de la revista deportiva France Football, llegaron a un alcuerdu por aciu el cual los trofeos Xugador Mundial de la FIFA (FIFA World Player) y el Balón d'Oru pasaben a conformar un solu gallardón sol nome de FIFA Balón d'Oru (FIFA Ballon d'Or). Cola inclusión de seleccionadores nacionales y capitanes como parte del xuráu votante como gran novedá —y que yeren los que dirimían el vencedor del premiu FIFA— namái dos futbolistes mientres los seis fallos producíos fueron capaces de llograr vencelo, l'arxentín Lionel Messi y el portugués Cristiano Ronaldo.
Parllamentu de Sudáfrica
See
Sicasí, hubo acusaciones al ANC d'intentar centralizar el poder. En virtú de la Constitución, el Parllamentu ta facultáu pa sentase n'otru llugar que nun sía Ciudá del Cabu por motivos d'interés públicu, seguridá o conveniencia pública, y el Parllamentu ta facultáu pa celebrar sesiones fora de Ciudá del Cabu. L'artículu 24 del Reglamentu de l'Asamblea Nacional dexa al Presidente de l'Asamblea Nacional ordenar que la Cámara axuntar en "un llugar distintu de les Cámares del Parllamentu en Ciudá del Cabu", previa consulta col Presidente de la Cámara y el Xefe de Grupu de cada partíu representáu na Cámara. La Regla 21 de les Regles del Conseyu Nacional de Provincies dexa al Conseyu Nacional de Provincies aprobar un resolución que dispón qu'esti axuntar n'otru llugar.
Balón d'Oru
Fusión col FIFA World Player
Diversos desalcuerdos que nun trescendieron a la opinión pública llevaron a la rotura del alcuerdu tres apenes cinco años.
Desalcuerdos cola FIFA y restauración del Balón d'Oru
Tres diversos desalcuerdos ente la FIFA y France Football decidieron romper l'alcuerdu establecíu pasando nuevamente cada ente a apurrir el so propiu premiu. Asina, la publicación francesa restableció'l Balón d'Oru, ente que la federación internacional inauguró'l The Best FIFA —socesor del históricu FIFA World Player—.
El gallardón recuperó asina la so identidá, y les normatives d'eleición establecíes mientres la fusión quedaron esaniciaes. Asina fueron de nuevu y puramente los corresponsales deportivos los que formaron el xuráu. Pa la primer edición del anováu premiu fueron un total de 173 periodistes los que votaron, resultando vencedor Cristiano Ronaldo, quien sumaba la so segunda reconocencia tres el conquistáu en 2008. Significó que'l xugador fora'l novenu en llogralo en más d'una ocasión en tola historia del Balón d'Oru. Otra de les novedaes foi l'ampliación de 23 a 30 xugadores los que conformaron el llistáu de finalistes, y nos que namái 19 futbolistes consiguieron dalgún votu. Un añu dempués repitió como vencedor siendo'l futbolista más gallardoniáu na historia del premiu xunto a Michel Platini con cinco gallardones, y únicos que lo llograron vencer tres veces, cómputu que tamién llograron Franz Beckenbauer y Lionel Messi.
Historial
Nomes y banderes según la dómina.
Palmarés
Un total de 43 futbolistes distintos consiguieron proclamase vencedores, siendo nueve d'ellos los únicos que consiguieron llogralos más d'una vegada, y venticinco los que consiguieron ganalo y apaecer siquier una vegada más ente los trés meyores. Nes ediciones de 1957 y 1991 hubo cuatro xugadores gallardoniaos, yá que hubo empate a puntos ente dalgún de los trés primeros puestos finales. Les federaciones de Países Baxos y Alemaña apoderen el palmarés con siete xugadores vencedores cada unu, siendo'l teutones quien más xugadores distintos apurre con cinco.
Michel Platini, Franz Beckenbauer, Cristiano Ronaldo y Lionel Messi son los xugadores que más podios llograron con cinco cada unu ente los 104 que dalguna vegada acoparon el podiu final.
Nota: en negrina ediciones ganaes. En cursiva ediciones finalista. ''Nota *: Non incluyíu'l Súper Balón d'Oru de 1989.
La exclusividad europea
thumb|right|200px|''[[Diego Armando Maradona|Diego Maradona, gallardoniáu como Balón d'Oru Honorífico.]]
Foi unu de los motivos, por cuenta de la globalización del fútbol, polos que s'abrir el premiu primeru a cualquier xugador mientres xugara n'Europa, y dempués a cualesquier independientemente del club. Pa eses dates de 1995 y 2007, dichos xugadores taben yá nel ocaso de les sos carreres, nun xugaben n'Europa, o bien retiraos o finaos, circunstancies toes inalcanzables pa l'apertura total de 2007. Foi nesa primer fecha cuando Maradona recibió un Balón d'Oru honorífico y que más tarde recibió Pelé en señal de reconocencia poles sos carreres.
Aprovechando'l sesenta aniversariu del gallardón en 2015, la publicación llevó a cabu un estudiu sobre quién lo recibiera si nun esistieren diches normes. Asina afirmaron que'l futbolista brasilanu Pelé venciera en non menos de siete causes, nes ediciones de 1958, 1959, 1960, 1961, 1963, 1964 y 1970, Garrincha en 1962, Kempes en 1978, Maradona en 1986 y 1990, y Romário en 1994.
thumb|right|200px|''[[Pelé, gallardoniáu como Balón d'Oru Honorífico.]]
Nota: Desconócense los criterios establecíos pa dichos reconocencies, ensin dexar de ser datos puramente anecdóticos.
La fusión de premios
Cola yá suxetivu criteriu de seleición, la fusión del premiu cola FIFA amestó más polémica ya incertidume. El tradicional focu sobre los mundiales nun se vio reflexáu na edición de 2010 —primer tres la fusión— cuando s'esperaba que'l gallardón fuera parar a unu de los dos xugadores españoles finalistes, Andrés Iniesta y Xavi Hernández —vencedores de la Copa Mundial— ya integrantes del mesmu equipu que'l vencedor final, l'arxentín Lionel Messi, que la so seleición nun pasó de los cuartos de final y onde el xugador tuvo una actuación más que discreta. La prensa deportiva especializada fíxose ecu de la sorpresa qu'amenó en tolos ámbitos incluyíu'l mesmu xugador, aludiendo que nun se reflexaba xusticia colos vistu mientres l'añu fubolístico, baremu del premiu, non d'un rendimientu por trayeutoria. De la mesma, la non inclusión del neerlandés Wesley Sneijder (quien esi añu consiguió faer triplete col Inter y llegar a la final del Mundial cola seleición de Países Baxos) ente los finalistes d'esi mesmu añu amenó tamién muncho discutiniu, proclamando tamién munchos que tenía de ser el vencedor final una y bones bastante ye que foi finalista na cita mundialista, ente que foi vencedor de Lliga y Copa d'Europa col so club, dos de los mayores llogros a nivel de clubes. Sicasí, felicidá polémica nun foi vista en tal manera polos sos compañeru d'equipu.
Y ye que desque'l premiu sufrió la fusión, amontóse'l discutiniu, quiciabes amenada pol nuevu sistema de votación, onde la FIFA amestó non solo a periodistes de tol mundu, sinón a capitanes y seleccionadores, polo que s'abrir entá más el llibre albedríu a la de les votaciones xenerando más duldes y alderiques, llegando inclusive a desprestixar la imaxe histórica del premiu. La FIFA aumentó felicidá polémica camudando criterios de votación, nel so derechu al pagar polos derechos del premiu, pero alloñar de lo que foi mientres la so historia y creciendo l'ánimu de desprestixu en redol a él al empar que crecía los desconciertu sobre les pautes a tener en cuenta pa la so votación. Cabo resaltar sicasí, que munches vegaes el discutiniu provién de círculos zarraos y allegaos a según qué futbolistes, desprestixándolo públicamente con comentarios en función del presto o non de los demandantes, y posiblemente teniendo más trescendencia de la que pudiera paecer o ser en pimera instancia debíu al gran númberu de medios y cobertoria qu'esiste anguaño alredor del fútbol.
Estadístiques
thumb|200px|''[[Lev Yashin, primer y únicu porteru en vencer el premiu.]]
Namái trés futbolistes llograron vencer el premiu en trés causes cada unu, el francés Michel Platini y el neerlandeses Johan Cruyff y Marco van Basten. El xugador galu ye amás l'únicu en conquistalo tres veces consecutives, nes ediciones de 1983, 1984 y 1985, siendo'l más reconocíu ente los 103 xugadores que dalguna vegada acoparon los trés primeros puestos. Que la finalidá del xuegu seya anotar goles, faceta na que destaquen los xugadores de campu y n'especial los atacantes, fixo que'l gallardón tuviera destináu a les demarcaciones de mediocampistes y delanteros na mayoría de les ocasiones. Sicasí, un porteru foi capaz de llograr el premiu, el soviéticu Lev Yashin —na edición de 1963—; amás de trés defensores, los xermanos Franz Beckenbauer —en dos causes— y Matthias Sammer, amás del italianu Fabio Cannavaro. Namái otros cuatro porteros consiguieron apaecer na terna final del premiu.
El primer futbolista non européu en llograr dichu premiu foi'l liberianu George Weah en l'añu 1995, yá que hasta esa mesma fecha taba acutáu puramente a xugadores con nacionalidá europea, anque se caltenía la condición de que teníen de xugar n'Europa. Por ello, xugadores como Alfredo Di Stéfano o Omar Sívori, de nacencia arxentín pero nacionalizaos español ya italianu respeutivamente, pudieron optar a un premiu que finalmente llegaron a conquistar. Dicha condición torgó reconocer a grandes futbolistes mundiales como Pelé o Diego Maradona por citar dalgunos, anque precisamente ellos recibieron un Balón d'Oru especial pola so trayeutoria pa desaniciar dicha situación, siendo los dos únicos balones d'oru honoríficu apurríos na historia.
Ente los vencedores más nuevos destaca con 21 años y 3 meses el brasilanu Ronaldo Nazário en 1997, siendo amás el primer brasilanu y americanu en llogralo —salvamos los casos antes citaos—. Pela so parte el xugador más veteranu en ganar el títulu foi Stanley Matthews quien en 1956 facer con 41 años.
En cuanto al equipu de procedencia del vencedor, Juventus Football Club y l'Associazione Calcio Milan son los clubes con más títulos con ocho, siguíos polos siete llograos por Real Madrid Club de Fútbol y Futbol Club Barcelona, quien son amás los que más xugadores nel podiu asitiaron.
Balones d'Oru especial
La revista France Football apurrió dos Balones d'Oru especial a lo llargo de la so historia —trés si cuntamos el premiu honoríficu apurríu en xunto por France Football y la FIFA— coincidiendo los dos primeros con dos feches especiales.
FIFA Balón d'Oru Honorífico
L'ex-presidente de la FIFA, Joseph Blatter, destacó apurrir del brasilanu y la so enorme influyencia. Ente que François Morinière, presidente del diariu francés L'Équipe resaltó-y como un verdaderu símbolu del fútbol mundial.
Dorothy Crowfoot Hodgkin
Dorothy Mary Crowfoot Hodgkin foi una química y profesora universitaria inglesa gallardoniada col Premiu Nobel de Química del añu 1964.
Investigaciones científiques
Hodgkin foi pionera na téunica de determinación d'estructures de sustances d'interés bioquímicu por aciu rayos X.
Fixo de la insulina el so proyeutu d'investigación primaria, empecipiando les sos investigaciones en 1934 cuando Robert Robinson ufiertó-y una muestra pequeña d'insulina cristalina. La difracción de rayos X na década de 1930 inda nun taba abondo desenvuelta, polo que decidió ameyorar la téunica cristalográfica, y consiguió determinar la estructura tridimensional de les siguientes biomolécules:
En 1964 foi honrada col Premiu Nobel de Química pola determinación de la estructura de munches sustances biolóxiques por aciu los rayos X, colo que se convirtió na tercer muyer en consiguir esti gallardón dempués de Marie Curie y Irène Joliot-Curie.
Activismu social
Interesada nel intercambiu intelectual ente científicos y esmolecida polos problemes que la ciencia causaba a la población, ente 1976 y 1988 foi presidenta de les Conferencies Pugwash de Ciencia y Asuntos Mundiales. Amás foi gallardoniada col Premiu Lenin pola Paz concedíu pol Gobiernu Soviéticu en 1985-1986.
Tetyana Riabchenko
Tetyana Riabchenko ye una ciclista profesional ucraína. Debutó como profesional col Forno d'Asolo en xunu del 2009, equipu onde permaneció más años y consiguió el so mayor ésitu: el Tour de la Isla de Chongming Copa del Mundu 2013. Tres la desapaición de dichu forno en 2014 corrió como amateur col DNA Cycling p/b K4 (corriendo les pruebes profesionales d'El Salvador) y cola Selección d'Ucraína (corriendo la prueba profesional de la Gracia-Orlová) hasta qu'a mediaos de dichu añu xubió de nuevu al profesionalsimo col S.C. Michela Fanini-Rox.
Palmarés
2011
2014
2015
2016
2017
Resultaos en Grandes Vueltes y Campeonatos del Mundu
Mientres la so carrera deportiva consiguió los siguientes puestos nes Grandes Vueltes femenines y nos Campeonatu del Mundu en carretera: -: nun participa
Ab: abandonu
X: ediciones ensin celebrar
Balón d'Oru 1961
La edición de 1961 del Balón d'Oru, 6ª edición del premiu de fútbol creáu pola revista francesa France Football, foi ganada pol arxentín nacionalizáu italianu Omar Sívori (Juventus).
Sistema de votación
Cada unu de los miembros del xuráu escueye a los que al so xuiciu son los cinco meyores futbolistes europeos. El xugador escoyíu en primer llugar recibe cinco puntos, l'escoyíu en segundu llugar cuatro puntos y asina socesivamente.
D'esta forma, partiéronse 285 puntos, siendo 95 el máximu númberu de puntos que podía llograr cada xugador (en casu de que los 19 miembros del xuráu asignáren-y cinco puntos).
Álvaro del Río Torres
Álvaro del Río Torres, conocíu nel mundu del fútbol como Del Río, ye un.
Bernardo Esparza Sánchez
Bernardo Esparza Sánchez, conocíu nel mundu del fútbol como Esparza, foi un futbolista asturianu que xugaba de centrocampista. Yera hermanu del tamién futbolista Ismael Esparza Sánchez (Esparza II).
Ismael Esparza Sánchez
Ismael Esparza Sánchez, conocíu nel mundu del fútbol como Esparza II, foi un futbolista asturianu que xugaba de centrocampista. Yera hermanu del tamién futbolista Bernardo Esparza Sánchez (Esparza I).
Llista d'asteroides/45501–45600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
José Roger González Menéndez
José Roger González Menéndez, conocíu nel mundu del fútbol como Roger, ye un.
Caroline Ryan
Caroline Ryan ye una deportista irlandesa que compitió en ciclismu na modalidá de pista, especialista na prueba de puntuación.
Ganó una medaya de bronce nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista de 2012, na carrera por puntos.
Gregorio Fernández González
Gregorio Fernández González, conocíu nel mundu del fútbol como Goyo, foi un futbolista asturianu que xugaba de defensa.
Erika Salumäe
Erika Salumäe ye una deportista estonia que compitió pa la Xunión Soviética en ciclismu na modalidá de pista, especialista na prueba de velocidá individual.
Participó en trés Xuegos Olímpicos de Branu, ente los años 1988 y 1996, llogrando en total dos medayes d'oru na prueba de velocidá individual, en Seúl 1988 y Barcelona 1992.
Ganó cinco medayes nel Campeonatu Mundial de Ciclismu en Pista ente los años 1985 y 1995.
Benito Ruibal Herranz
Benito Ruibal Herranz, conocíu nel mundu del fútbol como Ruibal, foi un.
Pepsi Light
Pepsi Light (tamién conocida como Diet Pepsi) ye una bebida carbonatada de cola ensin caloríes producíu por PepsiCo, foi introducíu en 1964 como una variante de Pepsi-Cola ensin azucre. La primer prueba comercializada foi en 1963 sol nome de Patiu Diet Cola, que foi renombrada como Diet Pepsi al añu siguiente, convirtiéndose na primer cola de dieta pa ser distribuyida a escala nacional nos Estaos Xuníos. Nos años 1960s y 1970s la so competencia consistía por Tab, producida por The Coca-Cola Company, y Diet Rite Soda, producíu pol Royal Crown. Coca-Cola Light yera un participante tardíu al mercáu cola de dieta; sicasí, pocu dempués d'entrar en producción en 1982 convertir nel primariu competidor de cola dietética de Diet Pepsi.
Anque los EE.XX. representa'l mayor mercáu individual pa Diet Pepsi, poner en marcha nel O.K. en 1983 y dende entós tuvo disponible nuna escala global. La composición de la bébora, les variaciones de sabor y barafuste varia en función del país de producción. En dellos países (principalmente n'Europa del Este) el productu etiquétase y viéndese sol nome de Pepsi Light. Nel Reinu Xuníu llámase Pepsi Diet pa ponela en llinia cola versión europea, hasta 2015 cuando pasó a llamase "Diet Pepsi" una vegada más. Nel restu d'América ta baxu del nome de Pepsi Light.
Historia
Diet Pepsi foi creáu orixinalmente nos EE.XX. sol nome de Patiu en 1963. Tres la positiva acoyida atribuyida a los cambiantes vezos alimenticios y preferencies ente la xeneración de la posguerra nel momentu, la bébora foi renombrada como Diet Pepsi al añu siguiente. Convertir na primer cola de dieta pa ser distribuyida a escala nacional nos Estaos Xuníos.
La distribución estender al O.K. en 1983, nel que tamién se conoz como Diet Pepsi. una y bones la distribución espandióse a otros países de tol mundu; anque un nome alternativu ye utilizáu en dellos países. N'Italia, República Checa, América Llatina, Polonia, Grecia, España, Turquía, Rusia, Ucraína, y Brasil, a bébora conozse como Pepsi Light.
Diet Pepsi compitió principalmente con otra cola de dieta llamáu Tab nos años 1960s y 1970s; sicasí, The Coca Cola Company introdució Diet Coke (o Coca-Cola Light) en 1982 y dende entós esti productu foi'l principal productu de la competencia de Diet Pepsi.
A partir de 2010, Diet Pepsi representó una participación de 5.3 per cientu de toles ventes de refrescos carbonataos nos Estaos Xuníos, y foi clasificada como la marca de refrescos #7 en volume. Nel mesmu añu, Coca-Cola Light rexistrar con una cuota de mercáu del 9,9 per cientu.
Composición
Nos Estaos Xuníos, Diet Pepsi ponse como que tien cero caloríes, mientres directrices de la FDA clasificar los productos con menos de cinco caloríes por porción pa ser etiquetáu como "cero caloríes". Tamién s'asitia en nun tener hidratos de carbonu, como se representa na conseña principal, qu'a partir de 2011 ye "0 carbohidratos. 0 caloríes. Ye la cola de dieta".
Anque Diet Pepsi ta representáu en tol mundu como una bébora ensin caloríes o baxa, los ingredientes que componen la so distribución varien en dellos casos pel país d'orixe. Nos EE.XX., los sos ingredientes rexístrense como "agua carbonatao, color carambelu, sucralosa, ácidu fosfórico, benzoato de potasiu (caltién la frescura), cafeína, ácidu cítrico, sabor natural; fenilcetonúricos: contién fenilalanina". En Canadá, el llistáu de los ingredientes lléese:". agua carbonatao, color carambelu, ácidu fosfórico, aspartamo (124 mg / 355 ml, contién fenilalanina), benzoato de sodiu, cafeína, el sabor, el acesulfame de potasiu (32 mg / 355ml ), ácidu cítrico, dimetilpolisiloxano". Comparativamente nel Reinu Xuníu, Diet Pepsi apaez como un conxuntu de" agua carbonatao, color (carambelu Y150d), arumes (incluyendo la cafeína), ácidu fosfórico, edulcorantes (aspartamo, acesulfamo K), regulador de l'acidez ( citrato de sodiu), conservantes (benzoato de sodiu), ácidu cítrico, contién una fonte de fenilalanina".
Na composición de toles bébores de cola carbonataes ensin caloríes, un edulcorante alternativa utilizar en llugar d'azucre, yá que si utilízase resultaría que'l productu que contién caloríes.
La formulación inicial de Diet Pepsi adulzar col edulcorante artificial sacarina; pero tres les esmoliciones sobre la sacarina que surdieron na década de 1980, provocóse un cambéu escontra un edulcorante alternativu, el aspartamo, que se comercializa como la marca NutraSweet, en 1983.
El aspartamo, qu'a partir de 2011 ye'l edulcorante principal en Diet Pepsi, foi oxetu de discutiniu, más notablemente en 1996 metanes un informe de 60 minutos sobre les esmoliciones qu'alieguen que'l aspartame podría tar rellacionada col desenvolvimientu de tumores cerebrales n'humanos. Los críticos del aspartamo espresaron la so esmolición de que numberosos riesgos pa la salú pueden tar acomuñaos col so consumu; Sicasí, revisaes por pares, los artículos de revisión refecha y analises independientes de los organismos reguladores gubernamentales analizaron la investigación publicada sobre la seguridá del aspartamo y describir como seguro pal consumu nos niveles actuales. El aspartamo foi consideráu seguro pal consumu humanu poles axencies reguladores nos sos respeutivos países, incluyendo los EE.XX. cola Alministración d'Alimentos y Melecines (FDA), en Reinu Xuníu pola Food Standards Agency, l'Autoridá Europea de Seguridá Alimentaria (AESA) y la canadiense Health Canada.
N'avientu de 2012, un artículu de AP informó que Diet Pepsi taba camudando'l so edulcorante a sucralosa antes d'una importante renovación de marca del conxuntu de refrescu pa xineru de 2013. En 2015, delles persones en Facebook y Twitter espresaron el so disgustu pola nuevu fórmula.
Embalaxe y logotipu
thumb|219x219px|Diet Pepsi en carretilla de mano. Cuando s'introdució per primer vegada en 1964, Diet Pepsi se envasa en botelles de vidriu, y tamién se punxo a disposición en formatu de llata. En 1994, Diet Pepsi convertir nel primer productu faer una llista de "fecha de consumu" en cada llata individual y botella, una práutica que más tarde se convertirá nun estándar xeneralizáu na industria d'alimentos y bébores envasados. A partir de 2014, el productu distribuyir en fontes de soda en botelles de plásticu reciclable, llates y botelles de vidriu, según al traviés de les operaciones de venta al per menor, tales como restoranes y tiendes de conveniencia.
El logotipu utilizáu nel embalaxe y la publicidá de Pepsi de dieta camudó delles vegaes dende la so iteración inicial. El logotipu de vida más curtia pa Diet Pepsi foi en 2007-2008. N'ochobre de 2008, PepsiCo anunció que taría rediseñando el so logotipu y el cambéu de marca de munchos de los sos productos, tales como Diet Pepsi, anque la bébora siguió utilizando'l logotipu de 2007-2008 hasta empiezos de 2009.
Alexis Ryan
La so hermana mayor, Kendall, tamién ye ciclista profesional anque esta nunca salió d'equipos del so país y la so trayeutoria completa como profesional haber apostáu nel Team TIBCO-To The Top onde coincidieron nes temporaes 2014-2015.
Trayeutoria deportiva
Como sueli ser habitual antes de dar el saltu definitivu a la carreta destacó de moza n'otres especialidaes de ciclismu como'l cyclo-cross siendo campeona d'Estaos Xuníos en categoría cadete con 14 años.
En 2013 baxó a la categoría amateur y tres delles bones resultaos en carreres internacionales cola Seleición de los Estaos Xuníos nesi 2013, en 2014 volvió al profesionalismo. Nun destacar demasiáu nel UnitedHealthcare Professional Cycling Team mientres les temporaes 2014 y 2015, solo llogró bonos puestos n'etapes del Tour Femenín de San Luis 2014. Aun así en 2016 dio'l saltu al Canyon Sram Racing onde definitivamente empezó a destacar internacionalmente sobremanera a partir del 2018.
Palmarés
2018
Resultaos en Grandes Vueltes y Campeonatos del Mundu
Mientres la so carrera deportiva consiguió los siguientes puestos nes Grandes Vueltes femenines y nos Campeonatu del Mundu en carretera: -: nun participa
X: ediciones ensin celebrar
Schlager
thumb|El [[fonógrafu usáu nun baille; avisu publicitariu de 1907.]] thumb|El [[gramófonu dexó más tarde escuchar Schlager en casa.]]
El Schlager (de la pallabra alemana Schlag d'igual significáu que la inglesa hit, n'español: «golpe (d'ésitu)») ye un tipu de pieza musical, polo xeneral llixera y pegañosa, consistente nun cantar que'l so testu suel ser pocu esixente, con acompañamientu instrumental de música pop. Mayoritariamente, los testos de Schlager tán n'idioma alemán y munches vegaes traten de temes sentimentales. Tuvo'l so orixe nes melodíes de la opereta y dende los años 1920, cola influencia de los ritmos y harmoníes del jazz fíxose notar como xéneru estreme nel contestu de la música pop.
A partir de los años 1950 el Schlager descríbese como "un conceutu de la nueva música popular malo de definir", y tamién como "forma embrivida pa referise a música de baille y popular llixera. Trátase, polo xeneral, d'una pieza musical comercialmente esitosa. Les sos carauterístiques seríen les "estructures musicales desaxeradamente simples y testos triviales qu'apelen al deséu de felicidá y harmonía de los oyentes". Nesti contestu, "les fronteres escontra la música pop y escontra la música popular folclórica (volkstümlich) alemana son difuses“.
Distribución xeográfica
Amás d'Alemaña, el xéneru ye frecuente en tamién n'otres zones d'Europa, principalmente nel norte, na rexón d'Escandinavia, países bálticos, etc. y con menos repercusión en Francia (salvu en Alsacia) y Países Baxos. Los cantares pueden ser balaes duces, de melodía simple y pegadiza. Predomina nes temes el amor, los sentimientos y la murria. La variante nortiza, sobremanera en Finlandia, acopla elementos del folk nórdicu y eslavu.
El Schlager tomó fuercia nel Festival d'Eurovisión dende la so creación en 1956, anque en numberoses ocasiones foi reemplazáu por otru tipu d'estilos más pop. Anguaño Suecia suel llevar exemplos de música Schlager a Eurovisión anque iguada con soníos dance que la alloñar de la so esencia, polo que los puristes d'esti estilu de música nun consideren Schlager a la nueva variante. El postreru Schlager que ganó nel festival d'Eurovisión foi en 1999, de la mano de Charlotte Perrelli (actuó col nome Charlotte Nilsson) y la so tema Tusen Och En Natt (interpretáu n'inglés col títulu 'Take me to your heaven').
Na década de 1990 coyó de nuevu fuercia n'Alemaña con numberosos cantares que gociaron y gocien d'enforma ésitu, inclusive en Hamburgu celébrase añalmente un festival Schlager nel que nun falta la estética de los 70.
El Schlager contemporaneu ye de cutiu entemecíu con Volksmusik.
Marcelino del Río Viejo
Marcelino del Río Viejo, conocíu nel mundu del fútbol como Tavilo, foi un.
Congresu Nacional de Chile
El Congresu Nacional de Chile ye l'asamblea llexislativa de la República de Chile. Ye un órganu bicameral compuestu por una Cámara de Diputaos y un Senáu. Tien la so sede na ciudá de Valparaíso.
Namái mientres los periodos 1924-1925, xunu-ochobre de 1932 y 1973-1989, el Congresu Nacional foi clausuráu ensin producise una renovación inmediata de los integrantes de les sos respeutives cámares.