cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Llaboratoriu d'Investigación Naval de los Estaos Xuníos
Direición de Ciencia y Teunoloxía del Océanu y l'Atmósfera
La direición de Ocean and Atmospheric Science and Technology (al español "Direición de Ciencia y Teunoloxía del Océanu y l'Atmósfera") con sede en Washington D. C. y con instalaciones en Chesapeake Beach, Maryland y Monterey, California, investiga nos campos de l'Acústica, Muestreo Remotu, Oceanografía, Geociencias Marines, Meteorología Marina y ciencia especial. Cuenta con seis divisiones d'investigación: Acústica, Muestreo Remotu, Oceanografía, Geociencias Marines, Meteorología Marina y Ciencia Espacial. Amás, la división d'Oceanógrafa opera nel Stennis Space Center de la NASA en Mississippi, según les instalaciones de Calibración de rayos X y ultravioleta estrema nel Brookhaven National Laboratory  en Nueva York.
Centru Naval pa Teunoloxía Espacial
La misión del Center for Space Technology (al español “Centru Naval pa Teunoloxía Espacial”), con sede en Washington D. C. ya instalaciones adicionales en Pomonkey (Maryland), Blossom Point (Maryland) y el Midway Research Center, en Virxinia, sirve pa caltener y reforzar una importante base teunolóxica espacial, y p'aprovir ayuda esperta nel desenvolvimientu y adquisición de sistemes espaciales pa misiones navales. Cuenta con dos divisiones d'investigación: Desenvolvimientu de Sistemes Espaciales ya Inxeniería de Naves Espaciales.
Public Garden (Boston)
thumb|275px|right|Lletreru del Public Garden col añu fundación y la estatua de George Washington a lo lloñe. El Public Garden (n'inglés Xardín Públicu), tamién conocíu como'l Boston Public Garden, ye un gran parque nel centru Boston, Massachusetts, al llau del Boston Common. Ye parte del garapiellu de parques públicos de Boston nomáu Collar d'Esmeraldes, llendando cola cai Charles y el Boston Common pel este, cai Beacon pel norte, cais Arlington y Back Bay pel oeste, y la cai Boylston pel sur. El Public Garden foi'l primer xardín botánicu públicu de los Estaos Xuníos.
thumb|250px|right|Mapa del [[Boston Common y el Public Garden nel añu 1890.]]
Fabal (Ouria)
Fabal ye una aldea de la parroquia d'Ouria nel conceyu asturianu de Taramundi.
Chaudeleiras
Chaudeleiras ye una casería de la parroquia d'Ouria nel conceyu asturianu de Taramundi.
Fabal (Ouria)
Alcuéntrase a 9 km de Taramundi, la capital del conceyu, a un altor mediu de 342 msnm y tien una población de.
Chaudeleiras
Alcuéntrase a 7,5 km de Taramundi, la capital del conceyu, a un altor mediu de 398 msnm y tien una población de.
Ríu Caine
El ríu Caine ye un ríu amazónicu bolivianu, un afluente que forma parte del cursu altu del ríu Grande. El ríu escurre pel departamentu de Cochabamba y departamentu de Potosí.
Xeografía
El ríu Caine naz cerca a la población de Capinota (provincia Capinota, nel suroeste de Cochabamba), de les confluencias del ríu Rocha y el ríu Arque nes coordenaes (-17.43639°N, -65.87278°W). Muévese escontra'l departamentu de Potosí, percorriendo les provincies Bilbao y Charcas, que parten coles provincies Esteban Arce y Mizque de Cochabamba. Finalmente xúntase col ríu San Pedro (-18.4175°N, -65.34528°W) p'asina formar el ríu Grande al ingresar nel departamentu de Chuquisaca.
Tekken
Tekken ye un nome usáu pa referise a munches publicaciones audiovisuales, que pueden ser:
1995: Tekken - Windermere: The Jungle Mixes
Euphaedra (Euphaedrana) viridicaerulea
Euphaedra (Euphaedrana) viridicaerulea, ye una especie de Lepidoptera, de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Euphaedrana).
Llocalización
Esta especie de Lepidoptera y les subespecies, atópense en Camerún, Gabón, República Democrática d'El Congu], Uganda y nel oeste del Llagu Victoria, (África).
Plottes
Plottes ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ácidu fosfórico
El ácidu fosfórico (dacuando llamáu ácidu ortofosfórico) ye un compuestu químicu ácidu (más precisamente un compuestu ternariu que pertenez a la categoría de los oxácidos) de fórmula H3PO4. Ye un ortofosfatu que'l so códigu nel Sistema Internacional de Numberación ye E-338. Nun hai d'usar agua pa desaniciar esti químicu, yá qu'esta produz la so activación.
Propiedaes químiques
El anión acomuñáu al ácidu fosfórico llámase ion fosfatu, bien importante na bioloxía, especialmente nos compuestos derivaos de los azucres fosforilaos, como'l ADN, el ARN y l'adenosina trifosfato (ATP).
Esti ácidu tien un aspeutu líquidu tresparente, llixeramente amarellentáu. De normal, l'ácidu fosfórico almacénase y distribúise en disolución. Llógrase per aciu'l tratamientu de roques de fosfatu de calciu con ácidu sulfúrico, penerando darréu'l llíquidu resultante pa estrayer el sulfatu de calciu. Otra manera de llogru consiste n'amburar vapores de fósforu y tratar el óxidu resultante con vapor d'agua.
L'ácidu fosfórico ye un ácidu tripróticu. Esto significa que pue disociase n'agua hasta tres vegaes, lliberando cada vegada un protón a l'agua como s'amuesa nes siguientes reacciones:
Usos
L'ácidu nun ye bien útil nel llaboratoriu por cuenta de la so resistencia a la oxidación, a l'amenorgamientu y a la evaporación. Ente otres aplicaciones, l'ácidu fosfórico emplégase como ingrediente de bébores non alcohóliques como por casu de les gaseoses (aditivu alimenticiu E-338); como elementu acondicionador de la superficie del esmalte dental, pos al desmineralizar la superficie del mesmu crea microretenciones na so estructura lo que facilita l'adhesión de los materiales de restauración dental ; como catalizador, en metales inoxidables y pa fosfatos que s'usen como ablandadores d'agua, fertilizantes y deterxentes. Bien usáu en llaboratorios químicos na preparación de disoluciones tampón o reguladores del pH.
La neutralización del ácidu fosfórico col amoniacu produz Fosfatu Monoamónico (MAP), un fertilizante complexu altamente concentráu que contién nitróxenu y fósforu aprovechable. Tamién s'usa pa entemecer con aceite urea, brea, betume, piedrilla con sable pa crear asfaltu pa pavimentu en suelos de carreteres y arreglos de frayatos en suelu con namái amestar agua p'activar, dilir l'asfaltu y amacerar con una achapladora.
Euphaedra (Euphaedrana) francina
Euphaedra (Euphaedrana) francina, ye una especie de Lepidoptera, de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Euphaedrana). (Godart, 1824).
Ryo Miyaichi
Ryo Miyaichi (宮市 亮, ), ye un futbolista xaponés.
Seleición de fútbol d'Aruba
Col nome de seleición de fútbol d'Aruba podemos referinos a:
A Lamisqueira
Alcuéntrase a 9,2 km de Taramundi, la capital del conceyu, a un altor mediu de 273 msnm y tien una población de.
Villalar de los Comuneros
Villalar de los Comuneros —hasta 1932, a cencielles Villalar— ye un conceyu y llocalidá d'España perteneciente a la provincia de Valladolid, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Ye célebre porque na so contorna tuvo llugar la batalla que supunxo la derrota de los Comuñeros de Castiella el 23 d'abril de 1521.
Cada 23 d'abril celebrar en Villalar de los Comuneros la fiesta de Castiella y Llión.
Símbolos
left|120px|Representación heráldica del blasón aprobáu L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos el 30 de mayu de 1997. El blasón del escudu ye'l siguiente:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Allugamientu y accesos
Tordesillas ye'l centru de servicios pa esta población. Los servicios básicos de tresporte emprestar dende ellí ente que pa los más específicos, tantu de carretera como de ferrocarril tien d'allegar a la capital provincial, Valladolid de la que falta 42 km.
Economía
La economía de Villalar ta basada dende siempres, na agricultura. Los cultivos son de secanu completándose con daqué de regadío procedente de pozos. Produzse trigu, alfalfa, maíz, cebada, remolacha y pataca, según llegumes y otros cultivos de güerta. Los llabores agrícoles completar cola ganadería de les qu'hai recielles d'oveyes y una vaquería. D'antiguo criábense palombos, inda son visibles restos de palombares circulares fechos d'adobe pola contorna.
La industria y los servicios son bien escasos. Hai una planta seleccionadora de cebera, otra que funciona como secaderu de maíz y d'alfalfa, y dos distribuidores d'abonos el restu de los servicios queden amenorgaos a cubrir les necesidaes básiques de los habitantes de Villalar, hai dellos chigres y dos panaderíes. Tordesillas y Valladolid son les poblaciones que dan serviciu especializáu a Villalar.
La hestoria y los fechos comuñeros
El fechu más relevante, y al que debe parte del so nome, foi la batalla de Villalar, que se llibró na paraxa conocida como Ponte de Fierros, pela rodiada de la llocalidá, el 23 d'abril de 1521 y que punxo fin a la Guerra de les Comunidaes de Castiella qu'enfrentaba al rei Carlos V colos Comuñeros, llabradores sublevaos pola escesiva presión fiscal impuesta pol monarca y la probe participación de Castiella na política imperial.
Los sublevaos constituyeron una "Xunta Comuñera" (el so nome foi Santa Xunta) n'Ávila que poco dempués s'instauró en Tordesillas, onde taba zarrada la madre de Carlos V, Xuana I de Castiella, llamada La Lloca quien fuera inhabilitada pal tronu pola so supuesta llocura. Los Comuñeros dicíen tener l'aprobación de Juana pa la constitución de Cortes.
Les tropes comuñeres, comandadas pol capitán xeneral Juan de Padilla, retirar hasta Torrelobatón y dellí teníen la decisión de llegar a Toro pero al altor de Villalar, na paraxa conocida anguaño como Ponte del Fierro son algamaes pol exércitu real y derrotaes, siendo deteníos los sos líderes, Juan de Padilla, Juan Bravo y Francisco Maldonado. Estos son axusticiaos a otru día na plaza del pueblu y les sos cabeces espuestes nel rollu o picota del mesmu.
Los fechos fueron recordaos por dos monolitos, unu allugáu na plaza del pueblu y otru nel llugar de la batalla. Villalar empezó a denominase "de los comuñeros" y a considerase como trubiecu del nacionalismu castellano y símbolu de la llucha de los pueblos pola llibertá. A finales del sieglu XIX empezar a desenvolver un sentimientu nacionalista que remata cola primer Fiesta de los Comuneros celebrada'l 23 d'abril de 1889.
En 1920, el conceyu de Santander propunxo que les corporaciones castellanes celebraren l'IV Centenariu de los Comuneros de Castiella. Coles mesmes, la Casa de Palencia alcordó en 1923 «que'l 23 d'abril próximu vaigan toles representaciones de Castiella a los campos de Villalar, a xurar el Santu Grial castellanu, ante l'escenariu de la rota Villalar (…)».
Nel añu 1932 adopta oficialmente'l "de los Comuneros".
En 1976 entamáu pol Institutu Rexonal de Castiella y Llión recupérase la mesma (anque naquella ocasión foi un 25 d'abril) que se convierte nel "Día de la Comunidá" tornándose en calter oficial. Cuando se decide que la celebración del "Día de la Comunidá" pasa a celebrase, con calter rotatoriu, nes diverses capitales provinciales, la "Fiesta de los Comuneros" vuelve tomar calter reivindicativu.
El romance de Villalar de los comuñeros
Yá apunta nel horizonte, yá apaez Villalar. Los soldaos comuñeros salieron del agüeriu. Van corriendo poles era, hasta a les cases llegar, ya instalando ellí les pieces empiecen a disparar.
Yá lleguen los imperiales, enriba tiénen-yos yá. Yá prinden los Maldonado. Yá empiecen a avanzar.
Padilla picando espueles, llanza al aire ¡LLIBERTÁ! Adulces cayen los sos homes, mancaos o muertos yá. A Juan Bravo, espada en puñu, acábenlu por prindar. Adulces cayen los sos homes, mancaos o muertos yá.
Anuecha yá nos campos, solo oise'l glayar de comuñeros mancaos qu'acaben de rematar.
Nun tarden enforma los nobles en pronunciar la so sentencia: Juan de Padilla y Juan Bravo que paguen coles sos cabeces, y Francisco Maldonado por vida quede na celda, mas les tropes reclámen-y d'un Maldonado cabeza, y a Francisco Maldonado
arrincarán-y n'ufierta. --
Alministración y política
L'alcaldía del conceyu de Villalar de los Comuneros foi dirixida mientres 52 años (1955-2007) por Félix Calvo Casasola, perteneciente en dómina franquista al partíu FET y de les JONS, mientres la Transición a la UCD y darréu al PP. Pasando darréu a formar parte de la oposición como conceyal. Nes eleiciones de 2007 les eleiciones fueron ganaes pol candidatu del PSOE Pablo Villar Conde; na actualidá l'alcaldía mora nes manes de Luis Alonso Llaguna (PSOE).
Monumentos
Villalar de los Comuneros consta de dos ilesies, una d'elles yá en desusu, y de delles cases relevantes.
thumb|250px|Ilesia de San Juan Bautista.
thumb|250px|L'antigua ilesia de Santa María, actual casa de cultura.
Na plaza puede reparase una interesada torre del reló apocayá restaurada a la cual ye posible xubir pa ver, dende la so terraza, el pueblu y los campos que lu arrodien. Na cai del Coru hai dos cases relevantes, una de piedra de los sieglos XVI y XVII que tien tres escudos d'armes y otra de lladriyu del sieglu XVII con interesaos ventanales conopiales y cúpula.
La materia primo más utilizada pa la construcción foi l'adobe. Como amuesa d'arquiteutura rural pueden reparase los palombares circulares construyíos n'adobe. Consten de dos pared concéntriques, una esterior y otra interna onde s'han escavaos los nichos por que los palombos alluguen el so nial. Nel patiu que se forma nel centru de la construcción solíase poner agua y comida pa les aves pel hibiernu.
Fiestes
thumb|Celebración del Día de los Comuneros. La celebración del Día de los Comuneros (tamién llamáu Día Nacional de Castiella pol castellanismu políticu) ye la mayor celebración que se realiza nel pueblu. Esta fiesta tien llugar el 23 d'abril, y conmemora la derrota de los comuñeros tres la batalla de Villalar, en 1521.
Villalar celebra les sos fiestes grandes n'honor a la Virxe y de San Roque cada 15 d'agostu. Nos actos festivos tienen gran relevancia los toros.
Celébrense tamién les fiestes de San Isidro, el 15 de mayu, nes que se bendicen los campos llevando en procesión al santu hasta la llamada yera del flaire onde se realiza la bendición. Son importantes tamién los antroxos y el día de Santa Águeda.
John Magufuli
John Pombe Joseph Magufuli foi un políticu, químicu, matemáticu y profesor tanzanu. El 5 de payares de 2015 foi nomáu como'l 5ᵘ Presidente de Tanzania, cargu qu'ocupó hasta'l día que morrió.
Inicio y formación
Nacíu na población tanzana de Chatu, el día 29 d'ochobre de 1959 mientres la dómina de la Colonia Británica "Tanganica" (actual Tanzania). Nel añu 1994 llogró'l so títulu de grau Bachelor of Science, en grau d'especialización en Química y Matemátiques y tamién se tituló en Maxisteriu pola Universidá de Dar es Salaam. A los pocos años tamién llogró una maestría y un doctoráu en Ciencies químiques pola mesma universidá.
Carrera política
En 1977 xunir al partíu políticu Chama Cha Mapinduzi (CCM), en siendo fundáu nel mes de febreru d'esi mesmu añu.
Darréu'l 5 de payares d'este mesmu añu foi investido como 5ᵘ Presidente de Tanzania. Los sos primeros nomamientos como presidente nel so gabinete, fueron a Mizengo Pinda como Primer Ministru y a Samia Suluhu como Vicepresidenta.
Amenorga'l so salariu presidencial de 15 000 a 4 000 dólares al mes. El so mandatu carauterizar por una llucha enérxica contra la corrupción.
In vitro
In vitro (llatín: dientro del vidriu) referir a una téunica pa realizar un determináu esperimentu nun tubu d'ensayu, o xeneralmente nun ambiente controláu fora d'un organismu vivu. La fecundación in vitro ye un exemplu llargamente conocíu.
Hospital de Órbigo
Hospital de Órbigo ye un conceyu y llocalidá asitiada na provincia de Lleón, comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España. La so población yera de 995 habitantes en 2015 y la superficie del conceyu ye de 4,58 km². Allúgase nuna altitú de 823 m. y les sos coordenaes xeográfiques son: llatitú N 42º 27' 46"; llonxitú W 5º 52' 56".
In vitro
Investigación in vitro
Munchos esperimentos en bioloxía celular son llevaos a cabu fuera del organismu, nes célules. Porque les condiciones pueden dacuando nun corresponder a les condiciones dientro del organismu, los esperimentos in vitro pueden producir resultaos pocu exactos. Consecuentemente, tales resultaos esperimentales son de cutiu denominaos in vitro, pa estremalos de los esperimentos in vivo, nos que los texíos estudiaos permanecen dientro del organismu nel que de normal s'atopen.
Hospital de Órbigo
Nel conceyu atópase la llocalidá de Puente de Órbigo.
Investidura presidencial de George W. Bush en 2001
La investidura presidencial de George W. Bush de 2001, como'l cuarentenu tercer presidente de los Estaos Xuníos tuvo llugar el 20 de xineru de 2001; el Presidente de la Corte Suprema William Rehnquist alministró'l xuramentu de la oficina a les 12:01 PM.
Na viéspora de la investidura hubo una celebración pa los autores d'América entamada por Laura Bush nes Fíes de la Revolución Americana nel Constitution Hall. Wayne Newton, Brooks & Dunn y Ricky Martin formaron parte de la investidura como entretenimientu.
Miles de manifestantes asistieron a la ceremonia inaugural en Washington, DC pa protestar poles polítiques de Bush y les resultaos de la eleición presidencial de los EE.XX. 2000. Cuatro protestantes fueron arrestaos y la limusina de Bush viose afeutada por una pelota de tenis y un güevu tiráu del ensame mientres el desfile inaugural. Calcúlase que 300 000 persones asistieron a la ceremonia de toma de xuramentu.
Ouria (Taramundi)
Ouria ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Taramundi.
Estadiu Central d'Ekaterimburgu
L'Estadiu Central (Центра́льный стадио́н) ye un estadiu de fútbol n'Ekaterimburgu, Rusia. El club de fútbol Ural disputa nesti estadiu los sos partíos como llocal. La cortil foi inauguráu en 1957 y disponía d'una capacidá total de 27 000 espectadores sentaos y depués de les remodelaciones para'l Mundial de 2018, l'estadiu agora tien una capacidá de 35 000 espectadores.
L'estadiu Central va ser una de les sedes que va allugar el Mundial de fútbol de 2018
Hospital de Órbigo
Historia
Na Edá Media esistía un pequeñu pobláu na vera izquierda del ríu Órbigu que se foi formando alredor de la ilesia de Santa María. Llámase Ponte del Órbigu. A finales del sieglu XVI entamóse otru pobláu xunto al antiguu hospital de pelegrinos, na vera drecha del ríu. L'hospital foi fundáu pola orde de Caballeros de San Xuan de Xerusalén. Esti pobláu tomó'l nome d'Hospital d'Órbigu.
Hospital d'Órbigu foi testigu y protagonista a lo llargo de la historia de dellos fechos importantes: ellí llibróse una batalla nel añu 456 ente los partidarios de Teodorico y los de Requiario. Créese que Almanzor pasó por esta llocalidá y travesó la vieya ponte cuando tresportaba les campanes requisaes en Santiago de Compostela, de camín escontra Córdoba. Nel sieglu XIX, los habitantes d'Hospital destruyeron los dos estremos de la ponte pa torgar el pasu a les tropes de Napoleón.
Esti pueblu tien gran tradición en productos agrarios. Nel añu 1890 don Francisco y don Pedro Blanco de Sierra Pambley fundaron la Escuela d'Ampliación d'Instrucción Primaria y d'Agricultura. Gran parte de los habitantes trabayen en fábriques de piensos y lleche. El sector de servicios ta progresando, asina como'l sector de turismu.
Monumentos y llugares d'interés
Ye una ponte medieval del sieglu XIII, construyíu sobre'l ríu Órbigu. Paez demasiao grande para lo que ye'l ríu pero enantes de la construcción del banzáu de Barrios de Lluna, esti ríu llevaba un gran caudal. Tien 19 arcos y ta  bien conserváu. Fixéronse restauraciones en distintes dómines. Ye monumentu nacional dende 1939.
Ta enclaváu na antigua calzada romana que diba dende Lleón (Legio Séptima Gemina) hasta Estorga, que yera en tiempos de los romanos la capital de la provincia Asturica Augusta.
El so nome provién d'un famosu tornéu que tuvo llugar nel Añu xacobéu de 1434. Dende 1997, el primer fin de selmana de xunu, Hospital d'Órbigu celebra les sos xustes medievales del pasu honrosu, n'alcordanza d'aquella fazaña y como atraición turística declarada Fiesta d'interés turísticu rexonal.
Demografía
El conceyu amosó, na última década, un lentu pero sosteníu enclín al amenorgamientu de la so población. Nel añu 2015, según l'INE, los habitantes d'Hospital d'Órbigu llegaben a los 995 (491 homes y 504 muyeres).
Carretera
Atópase xusto nel estratéxicu encruz de la carretera LE-420, (que xune La Bañeza (Lleón) cola autopista A-66 que se dirixe a la cornisa cantábrica), y la N-120 que la xunen cola capital provincial, Lleón y con Estorga.
Ferrocarril
Pol conceyu trescurre'l ferrocarril Lleón - Monforte de Lemos.
Gastronomía
La trucha del ríu Órbigu ye la estrella de la gastronomía na ribera.
In vitro
Investigación in vitro
Esti tipu d'investigación apunta a describir los efeutos d'una variable esperimental nun subconxuntu de les partes constitutives d'un organismu. Tiende a enfocase n'órganos, texíos, célules, componentes celulares, proteínes y/o biomoléculas. Sobremanera, ye más apropiada pa deducir un mecanismu d'aición. Con menos variables y reaiciones amplificaes, les resultaos son xeneralmente más discernibles.
Ouria (Taramundi)
Alcuéntrase a 8,2 km de Taramundi, la capital del conceyu, a un altor mediu de 260 msnm y tien una población de.
San Román de la Vega
San Román de la Vega ye una llocalidá del conceyu de San Xusto de la Vega, na provincia de Llión, comunidá autónoma de Castiella y Llión, (España).
Allugamientu
Atópase al NE d'Estorga, al N de San Xusto de la Vega, al E de Carneros y al S de La Carrera. Tien dos barrios con accesu per carretera, el barriu de riba que llenda con Sopeña de Carneros y el barriu de baxo con San Xusto de la Vega. Tien una gran estensión de monte, propiedá de los vecinos del pueblu, llendando con Sopeña, Antoñán del Valle, Santibáñez de Valdeiglesias, Estébanez de la Calzada y San Xusto de la Vega. Tamién cunta con una amplia y rica zona de regadío a veres del ríu Tuertu, llendando con San Xusto de la Vega, Estorga y Carneros.
Historia
Asitiáu a la vera del Camín de Santiago y de la ciudá d'Estorga, participa de la hestoria de dambos, anque les primeres referencies escrites sían de dómines anteriores. Por esti motivu, paez lóxicu qu'esistieren nestes vegues asentamientos prehistóricos de tribus denominaes amacos (rama Ástur). La primer constancia escrita data de 1415, añu nel que s'establez qu'esta llocalidá formaba parte de los nomaos "cuartos" d'Estorga, ye dicir les sos tierres y población taben sometíes a la xurisdicción estorgana, y por esti motivu tenía'l deber de curiar les puertes de la muralla, al igual qu'otros pueblos de l'alfoz. La Puerta del Rei ye velada per San Xusto y San Román. Na dómina romana esistía una villa, llamada Villa de la Ollas, el so allugamientu asítiase nes finques en frente de prau redondu, anguaño hai un palombar.
El pueblu taba allugáu primeramente nes proximidaes del ríu, a un quilómetru del allugamientu actual. Nel primer terciu del sieglu XVIII, una riada destrúi la mayoría del pueblu y la ilesia, y reconstrúyense nel llugar actual. Caltiénse'l retablu de la primitiva ilesia (S.XVI) y delles tables que la componen, reformaes darréu n'estilu barrocu.
Esiste un pendón, lo mesmo que na mayoría de les llocalidaes, representativu de les batalles nas que se lluchó.
El monte, yera propiedá d'un noble o de l'obispáu. Nel sieglu XVIII el so propietariu vendiólo y tolos vecinos de la llocalidá punxeron la parte proporcional pa la compra. Fíxose'l repartu por valles, de tal manera que toos tuvieron un quiñón en caúna de les partes de la división del monte; yá que cada valle tien una orografría singular.
El llibru de la pelleya de piel de cabritilla, onde se narren les hestories del pueblu y costumes, data de va dellos sieglos, guardase nun arca con otros oxetos, ésta tien tres llaves y pa abrila tienen qu'axuntase les tres persones que tengan les llaves.
Tradiciones
"Empataderas", xuegu autóctonu.
"Bendición de campos", per San Isidro.
Carrera del Bollu, nes Xornaes Culturales y n'otres fiestes.
Fiestes
San Vicente: 22 de Febreru.
San Isidro: 15 de Mayu.
Romería de Castrotierra: Cada siete años, o antes si la seca ye intensa, los "procuradores de la tierra", representantes de conceyos del territoriu, deciden el momentu nel que la Virxe va de pelegrina escontra Estorga, pa recibir cultu nuna Novena na catedral. Darréu empecípiase otra pelegrinación hasta'l castru nel que s'alluga la capiya de la Virxe de Castrotierra.
Fiesta Mayor: La so celebración orixinal yera diez díes dempués de corpus, agora nun tien fecha fixa.
Fiesta de la Cabra: N'honor a la virxe, el 8 de setiembre. Desque esti día dexó de ser fiesta nacional el so festexu faise'l primer fin de selmana de setiembre.
San Román: 18 de Payares.
Investidura presidencial de George W. Bush en 2005
La investidura presidencial de George W. Bush de 2005, foi'l so segundu mandatu como cuarentenu tercer presidente de los Estaos Xuníos tuvo llugar el 20 de xineru de 2005. Presidente de la Corte Suprema William Rehnquist alministró'l xuramentu del cargu. L'asistencia a la investidura informóse que foi alredor de 100.000, 300,000, or 400,000.
Poisson (Saona y Loira)
Poisson ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Boogie-woogie
El boogie-woogie ye un estilu de blues basáu nel pianu, xeneralmente rápido y bailladeru. Carauterízase pola execución cola manzorga de determinaes figures. Esta figures que constrúi la manzorga tán escrites en corchees, en compases de 4/4, constituyendo asina'l denomináu eight-to-the-bar. Usualmente emplegábense dos tipos de figures: la denomada "octava galopante" (inspiradora de los "baxos galopantes" o walking bass que van carauterizar dempués el rock and roll), según los acordes rápidos conocíos como rocks.
Los oríxenes
A diferencia del ragtime, el boogie-woogie nun sufrió nunca la influyencia del repertoriu pianístico européu. Los músicos qu'empezaron a forxalo nel sur d'Estaos Xuníos, escontra finales del sieglu XIX y empiezos del XX, probablemente nunca escucharen a un pianista de formación clásica. Nun se conoz con precisión el so orixe, pero supónse qu'ésti tuvo llugar na zona del delta del Mississippi o en Texas, nos chigres conocíos como barrelhouses (denominación cola que tamién se conoció'l nuevu estilu), onde los pianistes que polo xeneral llindar a acompañar a los cantantes desenvolvieron una manera rápida y puramente instrumental del blues coles mires de faelo bailladeru.
Les facultaes percutivas del pianu nunca fueren tan aprovechaes na música pop hasta qu'esti inventores anónimos del boogie-woogie llograron imponer la so música en mediu del bullicio de los taburdios y crear efeutos hipnóticos al traviés de los sos ritmos rápidos, melodíes repetitives en contrapuntu con baxos tamién repetitivos y una harmonía que nunca se dixebraba de la tonalidá orixinal. La básica funcionalidad del estilu y la so cencellez provocó-y el despreciu de los más refinaos músicos de jazz, como Jelly Roll Morton, de quien se diz que se sentía ofendíu si solicitábase-y la interpretación d'un boogie-woogie.
Ente los primeres qu'atestiguaron la so nacencia atópense W.C. Handy, el yá mentáu Jelly Roll Morton y Clarence Williams, quien yá escucharen la execución al pianu d'esti estilu nos años diez o inclusive antes. Williams añede, amás, el nome de quien para él foi'l primera ejecutante, George W. Thomas, a quien escuchara tocando en Houston en 1911. N'efeutu, les composiciones de Thomas contienen yá elementos propios del boogie-woogie: "New Orleans Hop Scop Blues" (compuesta y publicada en 1916), "The Five's" (grabada en 1923 pola Tampa Blue Jazz Band) y "The Rocks" (grabada por el mesmu autor en 1923) cuntar ente les primeres pieces que contienen octaves galopantes.
Los pianistes pioneros de Chicago
Mientres los años que mediaron ente los dos guerres mundiales, cola intensificación de les migraciones de xente de color del sur, escontra les ciudaes del norte en busca de menores prexuicios raciales y meyores trabayos, tres ciudaes tuvieron el privilexu d'acoyer la mayor cantidá de pianistes (y de músicos polo xeneral), lo suficiente como por que se conformaren nelles les principales escueles del boogie-woogie. Asina, Chicago, de primeres, y depués Kansas City y St. Louis, concentraron nos sos chigres y estudios de grabación bona parte d'estos pianistes veníos del sur.
A Chicago llega, procedente de Texas, el yá mentáu George W. Thomas, quien col pseudónimu de Clay Custer graba nesta ciudá, en febreru de 1923, la so tema "The Rocks", híbridu de ragtime y boogie-woogie consideráu como'l más antiguu rexistru fonográficu d'una octava galopante. D'Alabama, pela so parte, provenía Jimmy Blythe, quien n'abril de 1924 graba'l so "Chicago Stomp", pieza ante la cual yá podemos dicir qu'atopamos frente a un verdaderu boogie-woogie.
Sicasí, dende 1915, Jimmy Yancey, nativu de la ciudá pero ensin la oportunidá de grabar hasta finales de la década del trenta, convirtiérase n'unu de los más populares animadores de les llamaes house-parties (fiestes entamaes polos negros de los guetos nes sos propies cases cola cuenta de recaldar fondos pal pagu del arriendu). Una de los sos más tempranes composiciones, "The Fives" (non rexistrada en discu hasta 1939), ayudara a sentar los cimientos del estilu.
Ríu Rocha
El ríu Rocha ye un ríu amazónicu bolivianu, un afluente que forma parte del cursu altu del ríu Grande.
Boogie-woogie
Los pianistes pioneros de Chicago
De tola primer xeneración de pianistes que trabayaron en Chicago, el más reconocíu ye, ensin dulda, Pinetop Smith, discípulu de Yancey que viniera a la ciudá, al igual que Davenport, procedente d'Alabama. Pinetop tien el méritu de componer escontra empiezos de los años venti, y grabáu darréu'l 29 d'avientu de 1928, la tema más versionado na hestoria del boogie-woogie y el que-y daría nome al estilu, el "Pinetop's Boogie-Woogie". Alrodiu de la combinación de les pallabres boogie y 'woogie, Smith diría que nun significaba nada; cenciellamente escuchar xuntes dalguna vegada mientres una fiesta. Na grabación, mientres toca'l pianu, Smith dicta les instrucciones pa baillar esti tipu de música (…when I say stop, don't move, and when I say get it, everybody mess around…), y emplega el términu (to boogie-woogie) ensin distinción ente otros tradicionalmente acomuñaos al baille popular (to mess around, to shake). Estes frases pronunciaes sobre la música convirtiéronse, ente los pianistes de boogie-woogie, nuna tradición llargamente siguida.
Chicago, Kansas City y los entamos de la segunda xeneración
Pinetop Smith representó en Chicago l'enllaz ente la so xeneración y la siguiente. Nesta ciudá, onde llegó en 1928, instalar xunto a los mozos pianistes locales Meade Lux Lewis y Albert Ammons nel apartamentu qu'esti postreru ocupaba nel South Side. Ammons yera l'únicu que tenía un pianu propiu, y na so habitación los trés pianistes axuntar pa tocar. Fueron meses de granible intercambiu que quedaron atayaos cuando, en marzu de 1929, Smith morría asesináu por una bala perdida nun salón de fiesta de la ciudá. L'acontecimientu señaló'l fin d'una etapa na hestoria del boogie-woogie, y media década habría de trescurrir primero que ésti llograra abrir nuevamente pasu na escena musical. Afortunadamente, poco primero de morrer, Smith enseñara a Ammons a tocar el so "Pinetop's Boogie-Woogie". A lo postrero, los dos nuevos discípulos de Smith convertir nos más grandes intérpretes de la escuela de Chicago, según n'abanderaos de la renacencia qu'esperimentó l'estilu na segunda metá de los años trenta.
Meade Lux Lewis, en realidá, empezara les sos andances un pocu antes, mas la mala fortuna signaba (y siguiría faciéndolo mientres un tiempu más) la so carrera. En 1927 grabara'l so futuru clásicu "Honky Tonk Train Blues", pero'l discu nun pudo ser editáu sinón hasta dieciocho meses más tarde, en 1929, ensin repercusión comercial dalguna; el zarru de Paramount Records, pocu dempués, terminó de dexar la grabación fuera del mercáu. Corríen los tiempos de la Gran Depresión, que bien pocos pianistes de la primer xeneración llograron superar, ya inclusive los más nuevos como Lewis y el so compañeru Albert Ammons tuvieron que dedicase a actividaes alloñaes a la música, necesidá que, sicasí, nun llogró soterrar los naturales enclinos de dambos. Cúntase que mientres el tiempu que compartieron trabayando nuna compañía de taxis, solíen abandonar la sede de la empresa pa dise a tocar el pianu; cuando'l dueñu de la compañía afayó'l motivu de les sos ausencies, adquirió un pianu y asítiase na oficina pa tener a los dos taxistes disponibles cada vegada que precisara los sos servicios.
Por que la suerte empezara a favorece-y, Meade Lux Lewis tuvo d'esperar hasta que John Hammond, visionariu productor y promotor del jazz, el blues y el folk, afayara la grabación de "Honky Tonk Train Blues" y empecipiara una busca del so intérprete que tardaría dellos años y mientres la cual tamién atopar con Albert Ammons. Asina narró Hammond el so rastrexu del pianista:
Ello asocedía en payares de 1935, y antes de rematar l'añu, yá Lewis reiniciara la so carrera discográfica cola grabación d'una versión madurecida de "Honky Tonk Train Blues". La pieza, l'exemplu más famosu de la temática ferroviaria y de la variedá de baxos denomada rocks en tol repertoriu del boogie-woogie, taba inspirada nun tren que pasaba mui cerca d'una de les cases onde Lewis viviera, na cai South Sallar de Chicago, faciéndola respigase delles vegaes al día; el so títulu foi idea d'un invitáu a una de les tantes house-parties que'l pianista animó.
Pela so parte, a entamos de 1936, Albert Ammons grabó acompañáu pol so grupu, los Rhythm Kings, una enérxica versión de la tema de Pinetop Smith, a la que denominó "Boogie-Woogie Stomp". Ammons añedió al estilu mayor rapidez y entá más fortaleza rítmica al averalo a la pequeña formación de jazz (pocos intentar con anterioridá: Will Ezell, un pianista daquella cayíu nel olvidu, nos años venti, y Cleo Brown malapenes un añu antes), cola particularidá nesti casu de la gran preponderancia de la seición rítmica (pianu, guitarra, contrabaxu y batería) digna de les grandes orquestes de jazz.
Por esa mesma dómina, John Hammond tamién afayaba na escena de Kansas City a un dúu conformáu pol pianista Pete Johnson y el cantante Big Joe Turner, quien dende'l Sunset Cristal Palace, una de les tantes tabiernes de la ciudá (conocida entós como la "capital del pecáu") que gracies a la permisividad del polémicu gobiernu de Tom Pendergast ufiertaba facilidaes pa llograr bébores alcohóliques y mariguana na dómina de la prohibición, empezaben a desenvolver un híbridu de boogie-woogie y blues vocal. Cantar un boogie-woogie nun yera en realidá daqué nuevu (a empiezos de la década de los trenta yá lu faíen Speckled Rede y Little Brother Montgomery), pero ellos fueron los primeres en basar el so estilu particular nesta modalidá. Turner, qu'escorriera siempres (nes sos propies pallabres) "el vértigu y la sensualidá de la escena nos clubes de los suburbios", dende los catorce años dibuxaba bigotes na so cara pretendiendo burllar a los vixilantes d'estos llugares, y llueu llogró non yá entrar, sinón desempeñase nellos como barman, porteru o cantante. Foi trabayando nel Sunset Cristal Palace como barman qu'una nueche na que Johnson presentábase ellí, xunir a ésti cantando dende la barra nuna actuación improvisada. La so carismática figura y la so poderosa voz, na tradición de los shouters (prauticantes d'una téunica vocal mesma del blues, previa a la invención del micrófonu, qu'imprimía gran volume al cantar) convencieron a Johnson por que a partir d'esi momentu empezaren a trabayar xuntos. L'impautu producíu pola enerxía del dúu y la variedá vocal de boogie-woogie que practicaben convirtió al Sunset Cristal Palace n'unu de los locales preferíos de la ciudá, inclusive pa los músicos de la zona, que cada nueche, dempués de les sos propies presentaciones, diben ellí a escuchalos.
La era del Carnegie Hall
P'avientu de 1938, l'incansable John Hammond entamó un gran conciertu nel Carnegie Hall de Nueva York col que quería dar una muestra al públicu blancu de la evolución de la música negra americana, los sos principales enclinos y la so rellación cola música africana. Un proyeutu de tal valumbu y qu'al empar implicaba tanto riesgu comercial nun atopó más patrocinante que'l selmanariu New Masses, órganu d'espardimientu cultural del partíu comunista pal cual Hammond solía escribir. L'ésitu del eventu diba representar una reblagada alantre na batalla pola integración racial y Hammond demostraría con ello la so creencia de que la música negra yera la "forma de protesta social más efeutiva y constructiva". Gracies a esti conciertu, tanto Lewis y Ammons como Johnson y Turner tuvieron la oportunidá d'amosar el so arte ante l'ensame qu'enllenó'l más importante teatru de Nueva York, y de compartir el cartelu con figures de la talla de Count Basie, Sydney Bechet, James P. Johnson y Big Bill Broonzy, ente otros. Les temes que los cuatro músicos interpretaron, especialmente los del tríu de pianos de Lewis, Ammons y Johnson (que se dio a conocer como'l Boogie-Woogie Trio) según los del dúu d'esti postreru y Turner, producieron los aplausos más numberosos de la nueche y aguiyaron la moda del boogie-woogie en tol país. L'estilu dexaba de ser asina, como dixera William Russell entós daquella, "la música más anti-comercial del mundu, nel meyor y el peor de los sentíos", y superaba en demasía los sos díes más brillosos antes de la Gran Depresión.
Pa Lewis, Ammons, Johnson y Turner los compromisos empezaron a asocedese dende los díes que siguieron al conciertu. Ente la última selmana de 1938 y la primera de 1939, Hammond entamó pa ellos delles sesiones de grabación con distintes disqueras de Nueva York, que dieron como resultáu munchos de los discos más celebraos de la edá d'oru del boogie-woogie. Foi nestos dos selmanes que se rexistró n'estudiu per primer vegada la variedá de boogie-woogie vocal que Johnson y Turner realizaben dende los sos díes nel Sunset Cristal Palace de Kansas City. "Roll 'em Pete", el cantar escoyíu pa la ocasión, debía'l so nome al berru con que l'audiencia del citáu local animaba al pianista mientres les sos presentaciones. Cabo preguntar por qué la hibridación del blues vocal y el boogie-woogie, nun llograra antes un ensamblaxe tan perfectu, a pesar de cuntar con dellos antecedentes; pero al definise dende los sos entamos como una forma instrumental de gran potencia rítmica y sonora, el boogie-woogie dexaría tras la posibilidá de ser acompañáu pola voz humana hasta qu'apaeciera un cantante capaz de llevar lo más lloñe posible l'estilu de los antiguos shouters, y esti cantante apaeció finalmente na figura de Big Joe Turner.
Coles mesmes, tres el conciertu y otra vegada gracies a Hammond, el Cafe Society Downtown acoyó per espaciu d'unos dos años a Lewis, Ammons, Johnson y Turner, qu'empezaben a ser conocíos como los Boogie-Woogie Boys. Esti acabante inaugurar club allugáu nel Greenwich Village neoyorquín empezaba a esperimentar, al igual que'l boogie-woogie, un gran momentu. El so dueñu, l'abogáu y comerciante Barney Josephson, miembru del partíu comunista y amigo de Hammond, fundar cola cuenta de recaldar fondos pa esta organización política. Foi'l primer club que tuvo nos sos espacios una audiencia racialmente integrada. El públicu que solía visitar el llocal tuvo la oportunidá de ver nél, arrodiáu de murales diseñaos por Adolf Dehn, James Hoff y otru pintores de la dómina, a artistes de la talla de Billie Holiday y James P. Johnson, ente otros, lo mesmo que de asistir a los meyores díes del boogie-woogie. Ye ellí onde se supón que foi filmado, a mediaos de 1941, el curtiumetraxe Boogie-Woogie Dream, dirixíu por Hans Burger y que nun pudo ser editáu sinón hasta 1944; nél apaecen Ammons y Johnson interpretando la tema que-y daba títulu al filme.
L'algame del boogie-woogie
La moda del boogie-woogie apoderó'l panorama de la música negra americana (que cada vez ganaba más terrenal ente los oyentes blancos) con gran fuercia hasta 1942, y depués, en menor midida, hasta mediaos d'esa década. Mientres esos años invadió práuticamente cada club, cada estación de radio y cada jukebox del país; enfusó'l repertoriu d'otros preseos (pa la guitarra, Blind Blake sentara un precedente una década tras) ya inclusive nel d'otros estilos como'l country, la música académica de vanguardia (recordar les composiciones pa pianu de Conlon Nancarrow) y, sobremanera, el jazz. Finalmente sentó les bases del jump blues y de bona parte del rhythm and blues y el rock and roll.
Dos grabaciones d'Albert Ammons dan cuenta de les meyores del boogie-woogie nos años finales del so reináu. La primera d'elles, "The Boogie Rocks" (1944) ye una de les pieces más poderoses grabaes por esti pianista; el so elocuente títulu paez faer ecu de la evolución que l'estilu taba sufriendo y que nun se comprobaría hasta unos diez años más palantre, pero los nuesos oyíos yá reconocen nella'l soníu que tiempu dempués va carauterizar a pianistes como Jerry Lee Lewis y Little Richard, los más fieles herederos d'esta tradición nel terrén del rock and roll. La segunda, "Doin' the Boogie-Woogie" (1946) sintetiza, nun cantar, aquella idea del boogie-woogie orquestal na que'l mesmu Ammons empezara a esplorar diez años antes con aquella otra del boogie-woogie vocal que trabayaren los sos amigos Johnson y Turner tamién una década tras. Instrumentalmente, la guitarra ganó terrén y a la de los solos comparte a medies el papel col pianu. N'esencia, yá atopamos ante uno de los tantos estilos que col tiempu van ser etiquetaos como rhythm and blues.
Sara González Lolo
Sara González Lolo ye una xugadora española de ḥoquei sobre patinos que xuega de defensa nel Hostelcur Xixón HC, equipu del que ye capitana.
Chikashi Masuda
Chikashi Masuda (増田 誓志, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Seleición de fútbol d'España
Col nome de Seleición de fútbol d'España podemos referinos a:
Luis Menéndez Alonso
Luis Menéndez Alonso, conocíu como Lumen, foi un escritor y bibliotecariu español, d'ideoloxía krausista, fundador de dellos proyeutos d'espardimientu cultural, ente ellos la Biblioteca Popular Circulante d'Avilés (depués Biblioteca Pública Municipal “Bárganos Candamo”).
Biografía
Nació n'Avilés el 12 de payares de 1892, fíu de Bernardo Menéndez Díaz y Manuela Alonso Álvarez. Aficionáu a la lliteratura dende neñu, publicó la so primer collaboración periodística en El Diariu d'Avilés en 1911. En 1912 casóse con María del Carmen Díaz Gutiérrez y frutu d'esti matrimoniu nacieron seis fíos.
Mientres trabayaba como oficial de peluquería, siguió publicando contribuciones en distintos periódicos y revistes locales y provinciales, algamando ciertu prestíu como escritor. Tamién publicó artículos en revistes hispanoamericanes y llogró un premiu nos Xuegos Florales de Xàtiva.
En 1918, xunto con un grupu d'amigos, escurrió crear una biblioteca que dexara'l préstamu a casa. Naz asina la Biblioteca Popular Circulante, qu'empezó a funcionar en 1920 cola cesión d'un local per parte del Conceyu, una subvención de 500 pesetes añales y el nomamientu de Lumen como bibliotecariu.
Aportó a direutor de les revistes La Batelera en 1923 y El Bollu en 1924, lo mesmo que de Avilés Gráficu, publicación fundada por él y qu'apaeció per primer vegada en 1925. En 1926 gana per oposición una plaza na Secretaría del Conceyu d'Avilés.
Siguiendo los ideales krausistes, participó en múltiples actividaes rellacionaes cola estensión de la enseñanza, la cultura y l'arte al pueblu, convencíu de qu'asina se contribuyía a la modernización y progresu de la sociedá.
Interesáu tamién poles artes plástiques, collaboró viviegamente na so dinamización n'Avilés, entamando numberoses esposiciones de mozos artistes avilesinos y participando na creación de la Sociedá d'Amigos del Arte d'Avilés, que'l so fin yera fomentar l'arte, ayudar a los artistes y crear un muséu local.
Foi militante d'Izquierda Republicana, partíu políticu fundáu por Manuel Azaña en 1934. Mientres la Guerra Civil Española, foi encausáu por rebelión” y, tres la celebración d'un xuiciu sumarísimu, condergáu a muerte. El 12 de payares de 1937, precisamente'l día que cumplía 45 años, foi fusiláu por fuercies del exércitu subleváu, y como n'otros munchos casos borrada temporalmente la so memoria.
Reconocencies
miniaturadeimagen|Pasio de Luis Menéndez Alonso "Lumen" nel Parque de La Ferrera, Avilés. En 1925, la intelectualidá avilesina tributó-y un homenaxe presidíu por José Francés y José Manuel Pedregal. En 1980, el Conceyu en plenu alcordó por unanimidá poner el so nome a unu de los principales paseos del Parque de La Ferrera, que va dende la cai Rivero hasta l'edificiu de La Noria. El 21 d'abril de 2006, sol títulu Lumen vuelve a casa, instalóse, na Casa Municipal de Cultura d'Avilés, un bustu de bronce del escritor donáu pola so familia, obra del escultor avilesín Ramón Caso de los Cobos.
Villanueva de los Caballeros
Villanueva de los Caballeros ye una población española de la provincia de Valladolid na comunidá de Castiella y Llión.
Xeografía
El conceyu asítiase a veres del ríu Sequillo, en Tierra de Campos.
Coordenaes: 41º45´31" N 5º 14´48" O
Alministración
thumb|Casa consistorial
Demografía
Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1842 y 1981 según datos del INE.