cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sweet November
Historia
Entós él conviértese nel so "mozu de payares", y Sara camúda-y el mundu pa siempres. Sara impon-y regles como que nun hai que pone-y atención al reló, nun usar teléfonu móvil, nun mirar tv, nin internet, nin usar ropa de luxu... a desapegase de la vida rutinaria de cualesquier ser humanu. De primeres Nelson nun entendía los motivos qu'impulsaben a Sara a ser asina, y hasta la trata un pocu mal, porque creía que taba lloca, y nun se daba cuenta que tou lo faía impulsada pol so corazón. Nelson empieza a conocer el mundu templáu de Sara, y a camudar la so visión del mundu, tantu que refuga una propuesta de trabayu. Nelson prestar con Sara como nunca n'el so vida haber fechu. Él tamién conoz a los amigos de Sara, a un neñu ensin padre, a un vagamundu, y a un par d'homes que mientres el día tienen una apariencia qu'a la nueche camuda cuando se visten de muyeres.
César Montaña
Esposiciones coleutives y Premios
"Esposición Nacional de Belles Artes", Palaciu de Montjuïc, Barcelona.
"Christmas exhibition", O'Hara Gallery, Londres.
"Esposición de los pensionados en Roma", Academia Española de Belles Artes, Roma.
"Esposición de los pensionado de l'Academia d'España en Roma. Pintores y escultores", Real Colexu d'España, Bolonia, Italia.
"Esposición de les obres de los pensionados españoles en Roma. Promoción 1955-1960. Bronce", Institutu de Cultura Hispánica, Madrid.
Recibe'l Premiu Nacional d'Escultura con obrar Composición.
"Esposición d'escultura al campu", Fundación Rodríguez Acosta, Granada.
Arte Español en Méxicu.
Primer Premiu del Concursu Alhambra, d'Escultura al campu, en Granada.
Quinta Bienal d'Alexandría, Exiptu.
"Participación española na Bienal d'Alexandría", Academia de Belles Artes de Roma, Roma.
"Seis escultor", Sales de la Direición Xeneral de Belles Artes, Madrid.
"Escultura española contemporánea", Feria Mundial, Nueva York, EE.XX.
"Seis escultor", Galería Libro, Zaragoza.
"Seis escultor", Galería Kreisler, Madrid.
"Escultura al campu", Casa Americana, Madrid.
"Seis escultor españoles", Galería NIN, L'Haya, Países Baxos.
"Siete escultor", Galería Theo, Madrid.
"Esposición antolóxica del Muséu d'Arte Contemporáneo de Madrid, Colexu d'Arquiteutos de Cataluña, Barcelona.
"Cuatro escultor españoles", Galería Kunstnerforbundet, Oslo, Noruega.
X Biennale de Middelheim, Amberes, Bélxica.
II Bienal Internacional del Deporte nes Belles Artes, Palaciu de Velázquez, Madrid.
III Esposición Internacional del pequeñu bronce. Escultores europeos, Muséu d'Arte Contemporáneo, Madrid.
Muséu d'Arte Contemporáneo, Madrid (Fundación Rodríguez Acosta).
II Esposición Nacional d'Escultura en metal, Valencia.
III Esposición española d'arte en metal, Valencia.
"Escultura al campu", Nuevu Club de Golf, Madrid.
Galería Ponce, Madrid.
Galería Saskia Sothebys, Madrid.
"Maestros asturianos", Galería De Luis, Madrid.
"Escultura pequeñu forma y obra gráfica", Galería Ponce, Madrid.
"Pequeñes escultures de grandes escultores", Bancu de Granada, Granada.
"Escultores españoles", Galería Ruiz Castillo, Madrid.
"75 años d'escultura", Galería Biosca, Madrid.
Galería Tantra, Xixón.
"Seis escultor españoles", Palaciu d'Esposiciones y Congresos, Torremolinos, Málaga.
"Esposición antolóxica de l'Academia Española de Belles Artes en Roma 1873-1979", Palaciu Velázquez, Madrid.
"Centenariu Círculu de Belles Artes", Círculu de Belles Artes, Madrid.
"Esposición Premiu Cáceres d'Escultura", Diputación Provincial de Cáceres.
"Panorama 81 del Arte Asturiano", Círculu de Belles Artes, Madrid.
"Exposición-homenaje escultura española contemporánea n'homenaxe a Henry Moore, Facultá de Belles Artes; Madrid.
"Premiu Cáceres d'escultura", Diputación Provincial de Cáceres.
"Grabadores franceses y españoles", Muséu Español d'Arte Contemporáneo, Madrid.
"Amuesa de pintores y escultores asturianos", Museo Xovellanos, Xixón.
"Esposición d'escultura contemporánea", Fundación Bartolomé March, La Rula, Palma de Mallorca.
"Homenaxe a les Artes Plástiques", Posada del Podro, Córdoba.
"La muyer nel arte", Muséu Español d'Arte Contemporáneo, Madrid.
"Cinco escultor", Caxa d'Aforros de Salamanca, Palencia.
"Escultura de los 80", V Bienal Nacional del Muséu de Belles Artes d'Asturies, Uviéu.
"Exposición homenaje a Rafael Rubio", Escuela d'Artes Aplicaes, Madrid.
"25 artistes con Cruz Roja", Granada.
"Arte de los 60", Sala d'esposiciones de la Comunidá de Madrid.
Homenaxáu nel XXI Certame Nacional de Pintura de Ḷḷuarca.
Póstuma. "Occidente próximu", itinerante per Uviéu, Avilés, Mieres y A Caridá.
Póstuma. "Confluencias 2002", Edificiu Históricu de la Universidá d'Uviéu, Uviéu.
Póstuma. "César Montaña. Enerxía y sensibilidá nel espaciu", Sala d'Esposiciones del Bancu Herrero, Uviéu.
Obres Públiques, en Museos y otres Instalaciones
Destaquen les sos obres de gran formatu, al campu, ente les que figuren: Conciertu en do mayor, nel Muséu Español d'Arte Contemporáneo, Madrid; Mineru, Muséu Estrada Saladich, de Barcelona; Ícaro, Ciudá Universitaria d'Uviéu; Gravidez, Muséu d'Escultura al campu Bartolomé March, Palma de Mallorca; Diálogu, Biblioteca Conde de Toreno, n'Uviéu; Isabel la Católica, patiu del Muséu d'Arte de Ponce, Puertu Ricu; ente otres. En 1979 realiza una nueva versión de La filandera, obra realizada en Roma en 1956. En 1980, pal Bancu Urquijo de Madrid, realizó la obra Pareya. Tamién son de destacar: Monumentu a los reis Pirenaicos, 1976, Parque Miguel Servet (entrada de la cai Juan XXIII), Huesca.
Llapada Olímpica, 1977, frente al Palaciu de los Deportes, Uviéu.
Venus Algálica, 1979/1983, Parque del Medal, A Veiga, Asturies.
Monumentu a Pepín Fernández, s/f, Plaza del Carmen, Madrid.
Herrero, 1973, xardinos de la Escuela de Formación Profesional, A Veiga.
Per otru llau, César Montaña tien obres nel Muséu d'Arte Contemporáneo de Madrid, na Unión Panamericana de Washington o l'Academia de Belles Artes de Roma. Amás tien obres nel Muséu Tiflológico del ONCE rellacionaes cola música, arte que tuvo un gran significáu na vida de César Montaña, pos la consideró fonte d'inspiración. Podemos destacar seya comoquier la so obra:
Ícaro, 1970, bronce, stand Caxa d'Aforros d'Asturies na Feria Internacional de Muestres de Xixón.
AD Persei
AD Persei (AD Per) ye una estrella variable na constelación de Perséu. De magnitú aparente media +7,99, ye miembru del cúmulu abiertu NGC 884, al que tamién pertenecen RS Persei y FZ Persei. Ye una estrella alloñada que la so distancia respectu al Sistema Solar ye incierta: un estudiu indica una distancia de 1690 pársecs (5510 años lluz) ente qu'otru asitia a AD Persei a 1905 pársecs (6215 años lluz).
Carauterístiques físiques
AD Persei ye una superxigante colorada de tipu espectral M2.5Iab con una temperatura efectivo de 3720 K. Ye una superxigante de gran tamañu, con un diámetru 457 vegaes más grande que'l diámetru solar. Ello implica que'l so radiu equival a 2,1 UA, polo que si se topara nel llugar del Sol, les órbites de los cuatro primeros planetes —la Tierra inclusive— quedaríen englobaes nel interior de la estrella. Con una masa d'aproximao 12 mases solares, envalórase que la so perda de masa estelar —en forma de polvu, una y bones el gas atómico y molecular nun pudo ser evaluáu— ye de 0,8 × 10-9 mases solares per añu.
Composición química
Adoptando'l valor de [Fe/H] = -0,35 como índiz de metalicidá pa NGC 884, reparóse que toles superxigantes del cúmulu tienen un sustancial escesu de sodiu. Dichu escesu puede provenir de procesos internos, como la captura protónica en 22Ne, o d'un arriquecimientu del cúmulu anterior a la formación estelar. Tamién se constató que la rellación 12C/13C ye aproximao igual a 13.
Otra manera, el conteníu de litiu ye bien variable nes distintes superxigantes del cúmulu, siendo'l valor de [Li/Fe] pa AD Persei igual a -1,70, el más baxu ente toles estrelles estudiaes.
Variabilidá
Catalogada como estrella variable semirregular SRC, el rellumu d'AD Persei varia ente magnitú fotográfica +9,70 y +11,20, siendo'l so periodu de 362,5 díes.
Christian Kane
Christian Kane ye un actor y cantante/compositor d'Estaos Xuníos. Protagonizó la serie de TNT Leverage como Eliot Spencer. Ye conocíu polos sos papeles nel programa Angel y Into the West, y les películes Just Married y Secondhand Lions.
Ye'l cantante de la banda country Kane; el so álbum, The House Rules, foi llanzáu'l 7 d'avientu de 2010. El primer senciellu del álbum, tamién tituláu "The House Rules", debutó nel númberu 54 en Country Songs.
Biografía
Kane nació en Dallas, Texas. Ye d'orixe nativu americanu, y ye primu del cantante de música country Hart Branden. La familia treslladar al Sur y Centro-Oeste, por cuenta que'l so padre taba nel negociu del petroleu, y finalmente establecióse en Norman, Oklahoma, cuando Kane taba en 8º grau. Mientres crecía en Texas y Oklahoma, Kane practicaba llucha llibre y fútbol americanu. Estudió Historia del Arte na Universidá d'Oklahoma, pero decidió que quería ser actor y dirixióse a Los Angeles enantes de terminar la carrera. En Los Angeles, trabayó nuna empresa de formación de talentos, onde escribía guiones en cuenta de participar n'audiciones.
Debú profesional
Namái llegar a Los Angeles y nun teniendo nengún tipu d'estudios d'interpretación, consiguió la oportunidá de la so vida na so segunda audición, protagonizando nel 1997 Fame LA. En 1999 debutó nel cine con EdTV. A pesar del los sos principios como protagonista de Fame LA, mientres el so primera y única temporada, como Riley, o'l so curtiu rol en Rescue 77, atayada mui a tiempu, el so verdaderu saltu a la fama foi cuando dio vida a Lindsey McDonald, n'Ángel. Interpretó a Eliot Spencer en Leverage, dempués d'otru papel escelente, el de Jack Chase a Close to Home, na actualidá interpreta a Jake Stone na serie The Librarians.
Dampierre-sur-Salon
Dampierre-sur-Salon ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Diego Lainez Leyva
Diego Lainez Leyva, o mas conocíu col so famosu llamatu "la chuparosa" , ye un futbolista mexicanu, xuega como estremu y el so actual equipu ye'l Club América de la Lliga MX.
A menos d'un mes del so debú, el diariu The Sun publicó un llistáu de la empresa de consulta NxGn, onde se-y incluyía dientro de les 50 mayores promeses a nivel mundial xunto a xugadores de la talla de Kylian Mbappé o Gianluigi Donnarumma. El 4 d'ochobre de 2017, esta vegada'l tamién diariu británicu The Guardian, foi'l que lo incluyó na so llista de los 60 mayores prospeutos del balompié nacíos nel añu 2000.
Club América
Mediocampista o delanteru de perfil maniegu. Formó parte de les fuercies inferiores del América dende la categoría Sub-13 hasta la Sub-17, dando'l saltu direutamente al primer equipu na Lliga MX, d'esta postrera.
L'entrenador Ricardo La Volpe debutar nel primer equipu'l miércoles 1 de marzu de 2017, en xuegu de la Copa MX contra'l Santos Laguna nel estadiu TSM Corona, convirtiéndose nel tercer xugador más nuevu na historia del club en xugar un partíu, con 16 años y 8 meses. El so primer alcuentru na Lliga MX ye solo trés díes depués, el sábadu 4 de marzu nun partíu contra'l Lleón, siendo América visitante.
El 5 de xunetu de 2017, anota'l so primer gol col equipu nun duelu de preparación apostáu n'Estaos Xuníos frente al Santos Laguna.
El 4 d'agostu de 2018 nel Estadiu Hidalgo, anota'l so primer gol en xuegu oficial, esa nueche llogró un doblete ante'l Pachuca, na xornada 3 de l'Apertura 2018.
Categoríes inferiores
Diego empecipió'l so procesu cola Seleición Mexicana Sub-17 dende la primer convocatoria del añu 2016, sol mandu del téunicu Mario Arteaga. La tarde del 29 de febreru de 2016, debuta nuna xira de preparación en Doḥa, Qatar frente al equipu Aspire d'esi país, partíu onde Méxicu saldría triunfante. Caltuvo regularidá formando parte de les 9 convocatories d'esi añu y apostó torneos de calter amistosu como la Generation Adidas Cup, Tornéu de Niigata y el Tornéu Cuatro Naciones amás de participar en xires del conxuntu mexicanu por Suramérica.
Sub-21
El 22 de mayu de 2018; Lainez foi incluyíu na llista definitiva de los 20 xugadores qué xugaríen el Tornéu Esperances de Toulon 2018, con sede en Francia.
Debutó'l 26 de mayu de 2018 nel Tornéu Esperances de Toulon de 2018 con gol al minutu 2' y saliendo de cambéu al minutu 65' por José Juan Macías na victoria 4-1 ante Qatar.
El 11 de xunu de 2018; Diego Lainez foi incluyíu na llista definitiva de los 20 xugadores qué xugaríen el Xuegos Centroamericanos y del Caribe 2018, con sede en Barranquilla, Colombia.
El 21 de xunetu de 2018; Diego Lainez debutó nos Xuegos Centroamericanos y del Caribe 2018 entrando al minutu 46' por Salvador Reyes na derrota 2-1 ante Venezuela.
Estadístiques
20px Actualizáu d'alcuerdu al postreru partíu xugáu'l 4 d'agostu de 2018.
El Pumar
Col nome d'El Pumar podemos referinos a:
David Feito
David Feito Rodríguez, foi'l guitarrista acústicu y segunda voz de la banda pop española El sueño de Morfeo.
En 2013, El Sueño de Morfeo, foi representante d'España na edición d'Eurovisión d'esi añu con non bien bones resultaos.
N'ochobre de 2015, publicar "Nel otru llau", el primer discu en solitariu de David Feito, tres la disolución definitiva del grupu El Sueño de Morfeo.
Discografía
En solitariu, como WhyNot publicó un single:
Astúricu
L'astúricu foi una llingua paleohispánica del tueru indoeuropéu falada por los antigos astures nel so territoriu, y conocida poles inscripciones epigráfiques, y topónimos y teónimos tresmitíos poles fontes clásiques.
Rellación con otres llingües
Ún de los mayores problemes nel momentu d'asignar l'astúricu a una familia llingüística dala, ye'l so asitiamientu ellí onde confluin los ámbitos de les dos úniques llingües indoeuropées de la Península Ibérica, de les que nos llegáren testus escritos. Esto ye, el lusitanu y el celtíberu. Asina, les sos carauterístiques dirixen dacuandu nún u otru sen, ensiendo el caltenimientu o perda del fonema /P/ la principal isoglosa pa xebrar dambes llingües. Con tou, la mayoría de los autores afiten pal astúricu un aniciu célticu, y darreú dello, lu encuadren xunta les llingües vecines de los Vettones, Cántabros, Galaicos y Vacceos, nel nomáu subgrupu Hispanu-celta occidental. Endientro d'élli, l'astúricu nun dexa de presentar trazos orixinales que-y dan el so fustaxe propiu.
Desendolcos consonánticos secundarios
Trátase dun fenómenu que espárdese pel norte cantábricu y que pierde puxu nes rexones más meridionales, xenerando una riestra diptóngos que mesmu que acontez en Galu nun pueen consideráse etimolóxicos.
Vocales indoeuropées
De Bernardo sin embargu, camienta que esti diptongu ae / ai tien aniciu nun fenómenu d'asimilación anticipatoria, dende sufixos de mena ak-y-a, de miente que Brigaeka / Brigayka = *bʰr̥gʰ-ak-y-a.
Morfoloxía
No que cinca a la morfoloxía o cadarma de les pallabres, malpenes conocemos dellos casos de los nomes en tema -o.
Les xentilidaes de la mena ablaidacorum, cilurnigorum, viromenigorum, son xenitivos plurales llatinos igüaos sobre anteriores xenitivos astures *Cilurnigom, *Viromenigom, etc. D'estamiente Medugeno nun yera de la xente de los Cilurnigos sinón de la xente de los Cilurnos.
Fascismu
Fascismu (del italianu fascio, faz, fasces, al empar del llatín fasces, pl. de fascis) ye una ideoloxía y un movimientu políticu totalitariu que surdió na Europa d'enteguerres (1918-1939) n'oposición a la democracia lliberal y al proyeutu d'estáu socialista, frente a los que se presentaba como una tercera vía.
Les razones d'esta postura encuéntrense en que la democracia lliberal representaba los valores de los vencedores de la Primer Guerra Mundial y per otru llau el movimientu obreru tenía como referente a la recién revolución bolxevique.
Empondera la idea de nación frente a la d'individuu o clase; desanicia la discrepancia política en beneficiu d'un partíu únicu y los llocalismos en pro del centralismu. Remana arteramente los medios de comunicación y el carisma de un líder nel que se concentra tol poder. Aprovezse de los sentimientos de medrana y frustración coleutiva pa exaltalos per aciu de la violencia, la represión política y la propaganda, y desplázalos escontra un enemigu común (real o imaxinariu, interior o esterior), que fai de chivu espiatoriu frente al qu'empobinar tola atomía de mena irreflexivo, llogrando la unidá (voluntaria o per duana de la fuercia) de la población. Ye espansionista y militarista.
Vermú
El vermú (del alemán wermut) ye una bebida alcohólico compuesto de vinu blanco, axenxu y otres sustancies amargues.
Dampvalley-lès-Colombe
Dampvalley-lès-Colombe ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Allan Persson
Allan Persson pue referise a:
Feminismu
El feminismu ye un conxuntu de teoríes sociales y polítiques n'abierta crítica de rellaciones sociales hestóriques, pasaes y presentes, motivaes principalmente pola esperiencia femenina. En xeneral, los feminismos faen una crítica a la desigualdá social ente muyeres y homes, y proclamen la promoción de los derechos de les muyeres. Les teoríes feministes, custionen la rellación ente sexu, sexualidá y el poder social, políticu y económicu.
Pesie a que munches persones llíderes feministes foren muyeres, non toles muyeres son feministes y non toles persones feministes son muyeres. Dalgunes feministes consideren que los homes nun tendríen d'algamar posiciones dientru del movimientu, pero la mayoría aceuten el sofitu de los varones.
El feminismu como movimientu social foi vistu como un movimientu de les sociedaes occidentales nel sieglu XX. Nun s'alcuentra asociáu a nengún grupu, práutica o eventu históricu en particular. Créase a partir de la conciencia acerque de les desigualdaes causaes polos sexos y de la gueta de la xusticia social. Esisten delles menes de feminismu, como teoría, como práutica, como conciencia, como movimientu social internacional, nacional, y llocal.
En xeneral, los grandes llogros de los feminismos foren visibilizar a les muyeres como seres humanos.
Dampvalley-Saint-Pancras
Dampvalley-Saint-Pancras ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fundamentalismu relixosu
Denómase fundamentalismu a les distintes corrientes relixoses que promueven la interpretación lliteral d'un testu «fundamental» (como por exemplu el Corán o la Biblia) como autoridá máxima, ente la que nenguna otra autoridá pue invocase, y que tendría d'imponese sobro les lleis de les sociedaes democrátiques Nun sen ampliu, tamién s'asemeya coles corrientes anti-modernistes de desemeyaes relixones. A vegaes trafúlcase col milenarismu o el mesianismu, o asociase col fanatismu o estremismu, magar qu'esti caberu términu suel reservase p'actitúes específicamente polítiques. El términu integrismu, que ye'l que s'usa davezu n'asturianu pa referise a esti fenómenu, tá semánticamente muy averáu.
Les bases del fundamentalismu son:
Robleda-Cervantes
Pertenez a la histórica y tradicional contorna de Sanabria y a la xurisdicción de Puebla de Sanabria. El conceyu de Robreda-Cervantes atópase formáu en 2013 poles llocalidaes de Barriu de la Gafa, Barriu Llagareyos, Cervantes, Ferreirus, Paramiu, Robreda, Sampil, San Xuan, Triufé y Valdespinu. Hasta principios del sieglu XIX, esistió tamién la llocalidá de Chaguaceda, anguaño un despoblado perteneciente al términu de Robleda. Hasta 1973 tamién pertenecía a esti conceyu la llocalidá de Castellanos, fecha na que se desanexonó y pasó a formar parte del conceyu de Puebla de Sanabria.
Allugamientu
El conceyu de Robleda-Cervantes atiesta coles siguientes llocalidaes:
Xeoloxía
El relieve vien marcáu pola altitú de delles de los sos anexos, asitiando la media en 960 m nel casu de Sampil y Triufe o nos 1140 m de media en Cervantes y San Juan de les Cuesta. Al respective de la so xeomorfoloxía, esisten tres tipos distintes de formaciones de naturaleza paleozoica:
Canesba
miniaturadeimagen|250x250px|Canesba de "crustaceu", Malacostraca. miniaturadeimagen|250x250px|Canesba de Polychaeta, un Anélidu. miniaturadeimagen|250x250px|Cucharapes: canesbes d'anfibios anuros. miniaturadeimagen|290x290px|Gata de la caparina [[Aglais urticae (camparina)|Aglais urticae.]] Les canesbes son les fases xuveniles de los animales con desenvolvimientu indireutu (con metamorfosis) y que tienen una anatomía, fisioloxía y ecoloxía distinta del adultu. Na llingua común les canesbes reciben frecuentemente nomes distintos a los adultos; ési ye'l llugar qu'ocupen pallabres como gata (caparines), caresa o belesa (mosques), o cucharapa (xaronques y sapos) Les canesbes difieren siempres bien significativamente de los adultos, n'aspeutos como tamañu, forma esterna, ya inclusive anatomía interna y fisioloxía (desenvolvimientu de les sos funciones). Les diferencies guarden rellación coles diferencies ecolóxiques, tantu tocantes a hábitat como tocantes a los recursos.
Robleda-Cervantes
Xeoloxía
El territoriu pertenez a la conca del Duero, siendo'l ríu Tera el qu'establez el llende oeste del conceyu. Esti últimu ríu define una banda d'espaciu protexíu (LIC).
Canesba
Considerancies xenerales
Ye habitual que les canesbes ocupen un nichu ecolóxicu y moren nun hábitat distintu al de los adultos. Por casu, los caballinos del diañu, los mosquitos o les xaronques pasen la so vida adulta nel mediu aereu, pero les sos canesbes son acuátiques. Nestos casos ye normal que les canesbes presenten branquies y los adultos sistemes aéreos d'intercambiu de gases, como los pulmones nos anfibios o'l sistema traqueal nos inseutos. La caresa de la moscarda aliméntase de cadabres, ente que l'adultu busca flores de les que toma'l néctar; esto ye lo que xustifica que plantes como l'Amorphophallus titanum o la estapelia, sían a consiguir los sos servicios como polinizadores. Na formiga lleón (un neurópteru, a pesar del so nome) la canesba ye depredadora, mientres l'adultu busca alimentos vexetales. Munchos invertebraos marinos bentónicos producen canesbes planctóniques que son abasnaes poles corrientes y asina pueden colonizar substratos nuevos.
Robleda-Cervantes
Xeoloxía
Los regueros más significativos na zona son los regueros Manzanal, Barrolino y Piñero.
Canesba
Considerancies xenerales
En cualesquier animal, el desenvolvimientu de les gónaes ye la principal diferencia ente un individuu xuvenil y un adultu, pero la evolución ruempe dacuando la sincronización ente los desarrollos de los diversos sistemes orgánicos (heterocronía), adelantrándose'l maduror sexual. El casu más notable ye'l que se repara en munchos anfibios caudaos, como'l conocíu «ajolote», onde los individuos neoténicos algamen el maduror reproductivu ensin metamorfosiase.
Robleda-Cervantes
Clima
El clima d'esti conceyu ye definíu como Mediterraneu templáu, con temperatures medies añales de 11,5 °C, siendo la media de mínimes del mes más fríu de 1,1 °C y la media de máximes del mes más templáu de 29,9 °C. Tocantes a les precipitaciones la media añal asítiase nos 781 mm, con una pluviometría media máxima n'avientu de 125 mm y una pluviometría media mínima n'agostu de 14 mm.
Canesba
Inseutos
Nos inseutos con metamorfosis completa (holometabolismu) esisten dellos estadios de desenvolvimientu: güevu, canesba, pupa ya imagu (adultu) netamente estremaos. Nun siguen creciendo dempués de la metamorfosis (nun camuden), como ye'l casu de los inseutos holometábolos, les canesbes algamen un tamañu mayor que los adultos, invirtiéndose la diferencia de masa nel esfuerciu fisiolóxicu qu'acompaña al tresformamientu.
Robleda-Cervantes
Historia
Mientres la Edá Media'l términu quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometieron una repoblación de la contorna de Sanabria. Tres la independencia de Portugal del reinu lleonés en 1143 les llocalidaes del términu de Robleda-Cervantes sufriríen pola so situación xeográfica los conflictos ente los reinos lleonés y portugués pol control de la frontera, quedando estabilizada la situación a entamos del sieglu XIII.
Canesba
Inseutos
N'otros casos les diferencies son discretes como asocede nos inseutos hemimetábolos, onde namái falten les ales y el desenvolvimientu de los xenitales nos estadios xuveniles, a los que se llama entós ninfes.
Robleda-Cervantes
Historia
Darréu, na Edá Moderna, tanto Robleda como Cervantes y el restu de llocalidaes del conceyu integrar na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na receptoría de Sanabria. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, les llocalidaes del actual términu pasaron a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integraes en 1834 nel partíu xudicial de Puebla de Sanabria.
Canesba
Inseutos
El tresformamientu n'adultu, denomáu metamorfosis, rique una reorganización más o menos intensa de l'anatomía esterna ya interna, de manera que pa llevar a cabu la mesma deben frecuentemente dixerise texíos, con apoptosis, y formase órganos nuevos. En particular la metamorfosis suel producise mientres una fase de reposu, que ye'l casu que representen les pupes de les mosques, políes, etc. o les crisálides de les caparines. Pa entrar nesa fase, la canesba puede buscar abellugu o ellaboralo, como faen les caparines de la seda.
Robleda-Cervantes
Historia
Per otru llau, en redol a 1850, el conceyu de Robleda tomó práuticamente la so actual estensión territorial, al integrar nel so términu les llocalidaes de Castellanos, Cervantes, Ferreros, Paramio, Sampil, San Juan de la Cuesta, Triufé y Valdespino, camudando la so denominación por Robleda-Cervantes na década de 1910. La estensión del actual términu, sicasí, débese a la desanexón de Castellanos del términu en 1973 p'amestase al de Puebla de Sanabria.
Canesba
Canesbes
miniaturadeimagen|250x250px|Canesbes de [[Mosquitu|mosquitos del xéneru Culex. Como puede vese na semeya, les canesbes formen grupos compactos n'agües enllancaes. Un cambéu nel comportamientu alimenticiu d'estos mosquitos dexa esplicar l'aumentu de la prevalencia del virus del Nilu Occidental n'América del Norte.]] miniaturadeimagen|250x250px|Canesba parasítica d'Eurytoma gigantea n'agalla de (Solidago sp.). miniaturadeimagen|250x250px|Canesba de mosca Syrphidae alimentándose de pulgones. Llista alfabética de les canesbes de los invertebraos: Canesbes de los vertebraos:
Robleda-Cervantes
Vexetación
Trátase d'una zona aparente pa los rebollares húmedos (Holco-mollis-Querceto pyrenaicae sigmetum). Sicasí l'actividá humana tresformó'l paisaxe vexetal dende antiguu, estremándose na actualidá les siguientes unidaes estremaes:
Fauna
Al disponer d'una notable diversidá y riqueza vexetal, tamién dispón d'una gran riqueza faunística, siendo dalgunos de los vertebraos más representativos:
Espacios protexíos
Nel llende oeste del conceyu atopa'l LIC de les Riberes del ríu Tera y afluentes, nos que son fácilmente detectables bones poblaciones de distintes especies de peces continentales, como la Lutra lutra y la Galemys pyrenaicus.
D'especial interés ye la presencia de poblaciones bivalvos como'l Unio crassus y de Margaritifera margaritifera, principalmente en tramos del ríu Negru, al atopase cercana a la llende de la so distribución europea y ser una de les mayores poblaciones de la Rexón Mediterránea.
Demografía
El conceyu presenta un amenorgamientu progresivu de población, principalmente a partir de 1950 de resultes del éxodu rural, y n'especial de los estratos de población más nueves, lo que trai de resultes l'acusáu avieyamientu y el drásticu descensu de la natalidá.
Nucleos de población
El conceyu estremar n'ocho nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2016 según l'INE.
Economía
Esisten pequeñes esplotaciones agrícoles atendíes por llabradores y ganaderos del conceyu, dedicaos al cultivu de pequeñes superficies de terrén y al caltenimientu de les poques unidaes ganaderes esistentes, ensin que les mesmes puedan considerase como grandes esplotaciones.
El sector secundariu cuenta cola so pequeña presencia cola esistencia unes poques empreses y autónomos dedicaes a actividaes propies de la construcción.
El sector terciariu cuenta con dos chigres y trés cases de turismu rural pal aprovechamientu de les posibilidaes qu'ufierta'l curiosu turísticos d'esti conceyu.
Patrimoniu
L'Inventariu Arqueolóxicu de la provincia de Zamora contempla dellos xacimientos nel conceyu. Detectáronse restos arqueolóxicos nel Altu de Santu Toribio (Ferreros), nel Sierro de San Juan de la Cuesta y Cervantes, Ermita de San Pelayo.
Por esti territoriu pasa'l cordel de la Mesta que xunía Puebla de Sanabria a la Ponte de Sanabria, amás de siendes y tendalaes. Ente ellos el cordel Sanabrés, la sienda de Vidoleo, la sienda de Remesal a La Ponte y la tendalada de Rozas a Valdespino.
Periodu orbital
El periodu orbital o tresllación ye'l tiempu que tarda un planeta o un satélite (u otru oxetu) en completar la so órbita.
Cuando se trata d'oxetos qu'orbiten alredor del Sol esisten dos tipos de periodos orbitales:
El periodu sinódicu y el periodu sidéreu difieren yá que la Tierra, a la so vegada, da vueltes alredor del Sol.
Broto
Broto ye un conceyu d'España na provincia d'Uesca, Comunidá Autónoma d'Aragón. Tien un área de 128,50 km² con una población de 550 habitantes (INE 2008) y una densidá de 4,28 hab/km².
Periodu orbital
Rellación ente'l periodu sidéreu y el periodu sinódicu
Copérnico desendolcó una fórmula matemática pa rellacionar los periodos sidéreu y sinódicu d'un planeta.
Broto
Xeografía
Formen parte del términu municipal de Broto los nucleos d'Ayerbe de Broto, Asín de Broto, Van Basar, Bergua, Buesa, Escartín, Otal, Oto, Sarvisé y Yosa.
Periodu orbital
Rellación ente'l periodu sidéreu y el periodu sinódicu
A lo llargo del tiempu S, la Tierra percuerre un ángulu de (360°/T)S (supóngase una órbita completamente circular) y el planeta muevese (360°/P)S.
Consideremos el caso d'un planeta interior, ye dicir, un planeta que tarda menos que la Tierra en dar una vuelta al Sol.
Usando l'álxebra obtenemos
Broto
Demografía
Ente 1930 y 1940, crez el términu del conceyu porque incorpora a Oto y Sarvisé.
Ente 1960 y 1970, crez el términu del conceyu porque incorpora a Bergua y Van Basar.
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
La villa y la so redolada
thumb|200px|left|El carauterísticu campanariu de la ilesia de Broto, que tenía funciones defensives. miniaturadeimagen|Ilesia de San Saturnino, Oto, Uesca, España. La villa de Broto ye la cabecera natural del Valle de Broto, y tradicionalmente foi'l llugar de xunta del Conzello de Broto, una institución del valle que d'antiguo faía les vegaes de parllamentu y diputación de tolos pueblos del mesmu, onde se debíen tomar toles decisiones qu'implicaren a los vecinos d'ésti; concesiones d'esplotaciones forestales y agropecuaries, regulaciones económiques y arrendamientos, faceríes (especialmente importantes nesti llugar les que lo xuníen col valle francés de Barèges), tribunal, etc. La institución inda ye funcional anguaño, anque nun grau mayor de como lo taba d'antiguo, anguaño ye gobernada sobremanera polos nucleos de Broto y la vecina Torla-Ordesa. Les sos funciones tán güei bien menguaes respectu al grau d'autonomía de que gociaba colos antiguos fueros, yá que cuntaba con auspicio de la casa real aragonesa, siendo per primer vegada reguláu'l so funcionamientu nel sieglu XIII.
El nucleu de Broto s'estructura en redol a la carretera nacional, llamada Avenida de Ordesa al so pasu pola villa, con tolos comercios abiertos a ella. La ilesia atópase na parte más elevada del pueblu, al mesmu llau de la carretera que la cárcel, anque ésta segunda atópase más cerca del ríu. Pel llau sur de la carretera cabo buscar la Plaza de les Ferreríes (tamién llamada "de la Santa Cruz" o "de les Antoxanes") que constitúi una de les visiones más formoses de la población.
thumb|left|200px|El [[ríu Llabra al so pasu por Broto.]] Los dos barrios que componen Broto tán separaos unu a cada vera del Ara, col barriu de la Santa Cruz nel norte, y nel sur el llamáu Barriu de les Antoxanes. Ye una costume bien enraigonada nos pueblos del Alto Aragón considerar y nomar como barrios distintos simples agrupaciones de cases que, como nesti casu, tán dixebraes namái por un cursu d'agua sobre'l cual llevántase una ponte. D'antiguo dambos barrios taben xuníos por un únicu ponte medieval que foi desgraciadamente destruyíu nel intre de la Guerra Civil (cabo destacar la crudeza qu'algamó dichu conflictu nesta zona d'Aragón, llegando al so puntu cume col fenómenu llamáu la Bolsa de Bielsa). Anguaño ente dambos barrios la carretera circula por una ponte de formigón.
Anguaño, ponte románica namái se caltién el que crucia percima del ríu Sorrosal xunto a la llamada Cascada del Sorrosal, un saltu d'agua que se bastia d'una parea hasta cayer per debaxo de la villa de Broto. La ponte del Sorrosal ta anguaño zarráu al tránsitu de persones que tienen que pasar por una ponte paralelu habilitáu a pocos metros y que, asina mesmu, conduz al vecín llugar d'Oto.thumb|Ponte de Oto sobre'l Ribayu del Sorrosal
Candarenas
Candarenas, n'aragonés, o Caldearenas, n'español, ye un conceyu español, perteneciente a la contorna d'Alto Gállego, nel norte de la provincia d'Uesca, comunidá autónoma d'Aragón.
Broto
La villa y la so redolada
Históricamente, la villa de Broto apaez nos documentos nel añu 1076, anque la primer referencia clara al númberu de los sos habitantes ye de 1488, cuando se cuntaron 41 fueos. La ilesia orixinal, onde se llevaben a cabu los eventos relixosos, yera del sieglu XI, d'estilu románicu pirenaicu, pero dende'l sieglu XVI los oficios relixosos llevar a cabu na más grande Ilesia de San Pedro. L'antigua ilesia románica conozse anguaño como La ermita de la Piedá.
Candarenas
El términu municipal tien una estensión de 192,62 km² con una población de 230 habitantes (INE 2008) y una densidá de 1,19 hab/km².
Broto
La ilesia de San Pedro
La portalada tien cinco arquivoltes que, superpuestes, dexen les fueyes de la puerta cubiertes de los elementos. Anguaño, pa torgar la entrada cuando'l templu ta zarráu, dispunxéronse unes rexes de fierro de forxa, con motivos ornamentales. La portalada tien tamién pequeñes figures de santos esculpíes na piedra, con una d'elles ónde se llee claramente "S. IOAN" (San Xuan en llingua aragonesa y según la grafía del sieglu XVI) como nome del santu que representa. Tamién se llee nella la fecha de construcción, que correspuende col añu 1578.
Barbechu
Barbechu pue referise a:
Broto
La ilesia de San Pedro
Cerca de la villa de Broto atópense tamién les ermites de San Blas (qu'en tiempos tuvo un retablu perantiguu, anguaño espuestu en Zaragoza) y de San Clemente, dambes del sieglu XVI.
Afeliu
Afeliu. Del griegu απο = lloñe de, y ηλιοσ = el Sol. Afeliu.Teniendo en cuenta que les órbitas de los cuerpos celestes tienen normalmente forma d'elipse, l'afeliu ye'l puntu más alloñáu de la órbita d'un planeta alredor del Sol. Ye l'opuestu al Periheliu, el puntu más cercanu al Sol. Nos elementos orbitales, representase por Q. Si a ye la distancia media y e la escentricidá, entós Q=a (1+e).
Tala comu establez la segunda de les lleis de Kepler, la velocidá de tresllación del planeta ye mínima nel afeliu, polo que ye máxima nel periheliu.
A entamos del mes de xunetu (xeneralmente, el día 4), nel afeliu, la Tierra dista 152.6 millones de quilómetros del Sol, demientres qu'a entamos de xineru (tamién el día 4), nel periheliu o puntu de la so órbita más cercanu al Sol, la Tierra alcuéntrase a 147.5 millones de quilómetros del Sol.
Broto
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Enllaces esternos
Esti artículu ye una traducción a partir del artículu homónimu en Wikipedia n'aragonés
Candarenas
Parte del so términu municipal ta ocupáu pol Parque natural de la Sierra y los Cañones de Guara y el Paisaxe protexíu de San Juan de la Peña y Monte Oroel.
Nucleos del conceyu
Anguaño, lo que se conoz como conceyu de Caldearenas entiende los siguientes nucleos: Candarenas, Artaso, Escusaguas, Serué, Xabierrelatre, Españo, Aquilué, Sieso de Jaca, Latre, San Bizién y Anzanigo.
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Historia
El pueblu de Caldearenas nació nos años 1900 por cuenta de la llegada del ferrocarril y la creación d'una estación de la llinia Zaragoza-Canfranc nesti enclave. Los años 40 y 50 fueron los de más rellumanza de la llocalidá debíu al gran aumentu demográficu que sufrió gracies a la llegada masiva de trabayadores, dende Andalucía sobremanera, pa llevar a cabu la construcción de la canal d'Llétriques Aconceyaes de Zaragoza, proyeutáu pa la xeneración d'enerxía hidráulica. Nes décades posteriores, hasta llegar a los nuesos díes, Caldearenas y la so redolada vieron como la población foi sumiendo pasu ente pasu por cuenta de la emigración a la ciudá y a la bajísima tasa de natalidá, llegando nestos momentos a cuntar con una población d'unos 10 habitantes (censaos 42). La principal actividá económica foi tradicionalmente l'agricultura minifundista y la ganadería, anque nos últimos años la contorna ta xirando la mirada ante un incipiente y anecdótica crecedera del turismu amestáu a la eclosión del turismu na exa pirenaica (valles de Tena y Aragón) y a la so cercanía a Sabiñánigo y Jaca. El futuru d'esta llocalidá, nun siendo que naide remediar, ye convertise nun pueblu residencial de fin de selmana, depoblado mientres el restu del añu. Estos datos referir a la llocalidá de Caldearenas, ensin tener en cuenta al restu de pedaníes del so conceyu.
Fábrica de farines
miniaturadeimagen|Fábrica de farines La Dolores. miniaturadeimagen|Interior de la fábrica. L'antigua Fábrica de Farines "La Dolores", fundada en 1925 por D. Fermín Martínez y zarrada en 1968, foi vencida pola familia propietaria pa la so rehabilitación. Conserva nel so interior tou la so maquinaria en perfectu estáu, faciéndola d'especial interés tocantes a arqueoloxía industrial refierse. La fábrica en sí ye un edificiu de dos plantes, adosada a los so derecha atopa la entrada d'agües, con una gran turbina que ye la que movía toles correes y engranajes que la faíen funcionar. De la mesma xeneraba enerxía llétrica que sirvía p'abastecer de lluz a tola contorna.
Na so dómina supunxo tou una meyora pasar del molín de piedra tradicional a la molturación del granu de trigu per esfregadura de cilindros, dexando asina consiguir un meyor aprovechamientu del granu y mayor calidá nes farines. Aprovechando la enerxía producida pola turbina hidráulica dexaba llevar a cabu tol procesu granible y amás suministrar enerxía llétrica per mediu d'un dinamo a los pueblos colindantes pela nueche.
Tamién hai una Sala de Proyeición onde se ven tolos llabores qu'acarreta'l tresformamientu del trigu.
Torín
Torín ye un llugar de la parroquia de Villamayor, nel conceyu asturianu de Piloña.
Alcuéntrase a 5,6 km de L'Infiestu, la capital del conceyu, a un altor de 216 m sobre'l nivel de la mar. Tien una población de
Leonardo López Luján
Leonardo Náuhmitl López Luján ye un arqueólogu mexicanu. Ye llicenciáu pola Escuela Nacional d'Antropoloxía ya Historia.
Saturniidae
325px|miniaturadeimagen|Saturnia pavonia Los satúrnidos o saturniidos (Saturniidae) son una familia de lepidópteros ditrisios de la superfamilia Bombycoidea qu'arrexunta ente 1.300 y 1.500 especies. Inclúi dalgunes de les caparines más grandes y espectaculares del mundu, como la caparina atles y la graellsia.
Los imagos carauterícense pol so tamañu bien grande, cuerpos pesaos cubiertos por escames piloses, ales con lóbulos, cabeces pequeñes. Estes polioles a menudu tienen colores brillosos y tienen ocelos nes sos nales. De normal los machos estremar de les femes poles sos llargues y anches antenes. Munchos adultos tienen un valumbu alar d'ente 2,5 a 15 cm, pero la especie tropical Attacus atles llega a tener de 30 cm.
Cabo destacar que los imagos tienen l'aparatu bucal atrofiáu, polo tanto son incapaces d'alimentase. Esto fai que namái dispongan d'unos pocos díes de vida pa reproducise y poner los güevos. esti escasu marxe de vida ye más complicau si viven en zones con altos índices de contaminación llumínica, una y bones la lluz artificial atraer y desorienta..
275px|miniaturadeimagen|izq|Graellsia isabellae
Delain (Altu Saona)
Delain ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pablo Fernández Muñiz
Pablo Ignacio Fernández Muñiz ye un médicu y políticu asturianu, actual conseyeru de sanidá d'Asturies.
Biografía
Estudió la llicenciatura de medicina na Universidá d'Uviéu, especializándose en ciruxía. Les sos primeres ocupaciones fueron como médicu d'accidentes na mina de Tormaleo y nel serviciu d'Urxencies d'Atención Primaria d'Avilés. En cursando'l MIR na especialidá de Ciruxía xeneral y del aparatu dixestivu, incorporóse al Hospital Universitariu Central d'Asturies, onde trabayó dende 1992 hasta 1996 y onde llogró una beca de l'Asociación Española de Ciruxanos pa formación específica en Ciruxía hepato-bilio-pancreática. Tamién exerció como ciruxanu nel Hospital Valle del Nalón (1997-2010) y nel Hospital San Agustín hasta 2016.
Ocupó tamién el cargu de direutor dela Área IV del Serviciu de Salú del Principáu d'Asturies (SESPA), qu'inclúi la xestión del Hospital Monte Naranco y l'Hospital Universitariu Central d'Asturies (HUCA). Ye miembru del Comité de Bioética d'España y del Comité Científicu de la Sociedá Internacional de Bioética (SIBI) y Máster d'Especialización en patoloxía mamaria de la Universidá Autónoma de Madrid. Ye espertu en ciruxía oncoplástica y reconstructiva de la mama, especialista n'ecografía mamaria, máster en Bioética poles Universidaes del País Vascu, Zaragoza, La Laguna, Les Palmes de Gran Canaria y Rovira i Virgili, máster en Direición y Alministración d'Empreses pola Universidá Camilo José Cela, y máster en Direición y Alministración d'Empreses (MBA) y especialidá en Xestión Sanitaria por IMF Business School.
Mozárabe (llingua)
Llámase llingua mozárabe al conxuntu de fales romances que se falaron na Península Ibérica na Edá Media nes rexones so dominiu musulmán. Conocemos esta llingua poles carxes que rematen les muaxahes compuestes en llingua árabe o hebrea polos poetes andalusíes; y tamién por diferentes elementos conteníos nos trataos andalusíes escritos n'árabe, polos llibres de repartiment de los conquistadores catalanes, asina como polos elementos lexicales y toponímicos dexaos nos romances hispánicos que substituyeron el mozárabe nos sos territorios primitivos.
Muséu del Xibión Xigante
El Muséu del Xibión Xigante, tamién conocíu como Centru del Xibión Xigante o Centru d'Interpretación del Xibión Xigante, ye un muséu d'historia natural asitiáu en Ḷḷuarca, Asturies.
El muséu orixinal, inauguráu en 2010, foi alministráu pol grupu de conservación marina Coordinadora para el Estudio y la Protección de las Especies Marinas (CEPESMA) y tenía les coleiciones de cefalópodos de l'asociación xunto con otres esposiciones marines. Foi descritu como l'únicu muséu del mundu dedicáu al xibión xigante (Architeuthis dux) y tenía una de les coleiciones más importantes del mundu de grandes cefalópodos, incluyendo la mayor coleición de xibiones xigantes n'esposición pública.
Inauguráu n'agostu de 2010, el muséu foi gravemente estropiáu por una tormenta en payares del mesmu añu y en gran parte destruyíu por otra tormenta en febreru de 2014. Como'l muséu fuera una importante atraición turística y un importante contribuyente a la economía de Ḷḷuarca, hebo un fuerte sofitu local pa la so reconstrucción o reubicación. Dempués de dellos años ensin progresu, dos propuestes pa la reubicación, primero a un almacén axacente y más tarde a un antiguu cine, foron presentaes y depués abandonaes, primero de que'l gobiernu local fixera un plan pa treslladar el muséu a un antiguu club nocherniegu. Reabrió'l 15 de xunetu de 2022.