cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint Seiya
Censura y discutinios
Los Caballeros del Zodiacu convertir nun ésitu mundial na década de los años 90 pero tamién fueron blancu de crítiques. La crítica más importante ye d'acordies con munchos el númberu escesivu d'escenes de violencia y sangre qu'inflúi nos neños. Saint Seiya foi atacáu per parte de los padres y organismos indignaos acusando al anime de ser un conteníos pocu apropiaos pal públicu infantil al que diba dirixida la serie. Estes truñaes non yá centrábense na abondosa violencia de la serie, sinón tamién porque se dicía que "afalaba a la homosexualidá".
N'España, una asociación moralista consiguió prohibir que s'esibiera l'anime de Saint Seiya nel país. Unu de los motivos foi pola supuesta homosexualidá de personaxes. En delles ocasiones s'han calificaos a diversos personaxes de Saint Seiya como símbolos yaoi principalmente Shun d'Andrómeda, Afrodita de Piscis y Misty de Llagartu. Una de les escenes más comentaes de la serie foi aquella na que Shun usa tantu'l so calor corporal como'l del so cosmos pa descongelar al so amigu Hyoga tres la so primer batalla contra Camus. Cabo resaltar que dicha escena solo tien una páxina na manga, onde Shun a cencielles sostién el cuerpu de Hyoga por que permaneza en posición sentáu, ente que nel anime ye bien distintu, y según el mesmu direutor, foi alteriáu pa espresar esta connotación que orixinalmente nun tener.
La película Los Caballeros del Zodiacu contra Lucifer al ser estrenada per primer vegada la película nes pantalles de TV en Hispanoamérica, censuráronse dos escenes: la primera, la derrota y muerte de los Santos d'Oru a manes de los ánxeles de Lucifer y la segunda censura arreya la escena d'una Biblia amburando en llapaes cuando Hyoga esplica quién ye Lucifer.
Censura n'Estaos Xuníos
Saint Seiya llegó a Estaos Xuníos en 2003 sol títulu de Knights of the Zodiac (traducción inglesa lliteral del nome que se-y dio en Hispanoamérica, España, Francia ya Italia). La serie foi anunciada por Cartoon Network, cadena que se caracterizó por aplicar una ferrial censura a les series anime, tantu n'imáxenes como diálogos, y por presiones de la compañía DiC Entertainment, Saint Seiya nun foi la esceición. Esto por cuenta de que delles escenes nun yeren apoderaes pa públicu infantil y había qu'anidiar l'anime; asina, por casu, el sangre foi tiñida d'azul y les escenes más violentes fueron cortaes, polo que los capítulos duraben menos. Parte de la trama amás sufrió una llarga serie de cambeos ensin sentíu. Por cuenta de estos cambeos, la serie foi un fracasu dientro del públicu estauxunidense; sicasí, la mercadería foi acoyida de forma aceptable. La serie llanzar en DVD con doblaxe n'inglés y ensin censura.
Receición
325px|thumb|[[Cosplayer de los Caballeros de Bronce coles armadures divines.]] Puede dicise que la serie dio contribuciones especiales nel desenvolvimientu de la cultura de la manga y l'anime xaponés. Ye la fonte más importante y antiguu de Doujinshi con Captain Tsubasa, que terminó nuna creciente subcultura del anime y la manga periférica significativa. Los grupos Doujinshi anguaño hai un gran númberu de miembros n'Asia oriental, América del Sur y Europa Occidental. Na actualidá los famosos mangakas como'l grupu CLAMP, Tite Kubo, Yun Kōga, Kouta Hirano y Masashi Kishimoto declararon que taben bien influyíos poles obres de Masami Kurumada principalmente por Saint Seiya.
Los 28 volumes de la manga Saint Seiya orixinal de Masami Kurumada vendíos ente 1986 y 1990 en Xapón, más de 25 millones de copies, un gran ésitu.
En Xapón la serie animada clásica (1986-1990) de Saint Seiya considerar ente les 25 series animaes más populares y queríes de la hestoria. En 1987, la serie foi votáu como'l meyor anime de la concesión del añu nel Anime Grand Prix de la revista xaponesa Animage. Al añu siguiente, Saint Seiya foi votáu como'l segundu meyor Anime del añu 1988, superada pola película Tonari no Totoro.
En Brasil, el llanzamientu de la serie en 1994 foi responsable de camudar la forma de ver animar, lo que provocó una "anime-manía". N'otros países d'América Llatina (como en Méxicu y Arxentina) y especialmente en Venezuela onde l'espardimientu d'este anime traxo consigo una bastante distribución y más na parte de marketing de les Figures Vintage de Bandai de 1987 la cual tamién foi un gran ésitu, a pesar de l'animación xaponesa pudo ser espuestes nestos 3 países mientres la década anterior, con programes como Robotech y Mazinger Z. Debíu al ésitu de los países nel idioma español, la traducción brasilana del anime basar nel doblaxe n'español. Tanto l'anime y la manga comercializar en China, Hong Kong y Taiwán en 1990, a partir del ésitu de l'animación xaponesa y la manga nestos países.
En Venezuela l'espardimientu d'esti programa foi realizada na canal de Televisión Televen nos finales de la década de los 80 y empiezu y final de los 90. Por eso gran simpatía de los Venezolanos con este Anime.
La idea d'utilizar la mitoloxía como telón de fondu sirvió d'inspiración pa otros animes como, Yoroiden Samurai Troopers y Shurato.
left|thumb|320px|Cosplayers de Seiya y Hyoga dos de los protagonistes. En Canadá y Estaos Xuníos, la serie nun tuvo ésitu na so primer emisión. Namái en 2003, col nome de Knights of the Zodiac la serie empezó a ganar fans en Angloamérica, más específicamente nos estaos de Quebec (Canadá) y Wisconsin (EE.XX.). La compañía foi responsable de la concesión de llicencies de DiC Entertainment. La serie sufrió munches cortes y cambeos enormes na banda sonora y na hestoria, lo que decepcionó a munchos fans. La solución consistió en llanzar DVDS (caxes) na so totalidá (ensin censures nin cambeos). Dellos productos empezaron a ser puestu en llibertá xunto col mercáu xaponés que crez col númberu d'aficionaos que se tán formando nos Estaos Xuníos y Canadá.
Tolos demás productos derivaos, como Saint Seiya Omega o Lost Canvas, llograron tases d'ésitu permediu / baxu en Xapón.
Década del 1630
thumb|250px|Muerte del rei [[Gustavo II Adolfo de Suecia na batalla de Lützen de 1632.]]
La década del 1630 foi la que trescurrió ente'l 1 de xineru de 1630 y el 31 d'avientu de 1639.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XVI - Sieglu XVII - Sieglu XVIII)
Rougé
Rougé ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Hiroshi Tetsuto
Hiroshi Tetsuto (鐡戸 裕史, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Moras
Moras ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Épothémont
Épothémont ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hasán Rohaní
Hasan Rohaní (en persa, حسن روحانی ; trl. Ḥgarren Rowḥānin; Sorjé, 12 de payares de 1948) ye un relixosu duodecimano y políticu iranín d'ideoloxía islamista moderada. Dende'l 3 d'agostu de 2013 ye'l presidente de la República Islámica d'Irán.
Rouhaní foi miembru de l'Asamblea de los Espertos del Lideralgu iranín dende 1999, miembru del Conseyu de Discernimiento del Interés del Estáu dende 1989, miembru del Conseyu Supremu de Seguridá Nacional d'Irán (CSSNI) dende 1989 y presidente del Centru d'Investigaciones Estratéxiques dende 1992.
Coles mesmes, Rouhaní foi tamién voceru parllamentariu nes llexislatures cuarto y quinto de l'Asamblea Consultiva Islámica y secretariu del CSSNI ente 1989 y 2005, cargu que lu punxo a la cabeza del equipu iranín de negociación cola troika formada per Reinu Uníu, Francia y Alemaña en redol a los conflictos derivaos del programa nuclear d'Irán.
Foi escoyíu tres una campaña na que presentó la so propuesta como «el gobiernu de la prudencia y l'esperanza» (doulat-y tadbir va omid, دولت تدبیر و امید ), centrando la so atención na reactivación económica, la creación d'una declaración de derechos de ciudadanía» y l'adopción d'una diplomacia más efectiva nel resolución de la crisis en redol al programa nuclear iranín. Foi reelixíu'l 20 de mayu de 2017 col 57 per cientu de los votos.
Formación
Hasán Rouhaní nació en 1948 en Sorjé, pobláu de la provincia iranina de Semnán. Con 13 años, el so padre ingresar nel seminariu (howzé elmié) de la provincia por qu'empecipiara una formación relixosa y, dende 1961 treslladar a Qom, onde allegaría a les clases d'ulemas prestixosos como seyed Mohaqqeq Damad, sheij Mortezá Haerí, seyed Mohammad Reza Golpayeganí, Mohammad Fazel Lankaraní y sheij Mohammad Shahabadí. A partir de 1969 compaxinó los estudios relixosos colos universitarios na Universidá de Teḥrán, hasta llograr en 1972 una llicenciatura en Derechu. Rouhaní siguió los sos estudios xurídicos nel Reinu Uníu, con un títulu en Derechu y un doctoráu en Derechu constitucional pola Glasgow Caledonian University.
Dende la Revolución
Rouhaní asumió numberoses responsabilidaes en rellación cola guerra con Iraq, como miembru del Conseyu Cimeru de Defensa ente 1982 y 1988, secretariu de la comandancia ente 1982 y 1985 y direutor del centru militar Jatam al-Anbiá' ente 1985 y 1987. Foi amás comandante del sistema de defensa aérea de 1986 a 1991. Ente 1987 y 1988, yera miembru y presidía el comité executivu del Conseyu Cimeru de Soporte Bélicu. Ente 1988 y 1989, foi designáu como secretariu del vicecomandante en xefe de les fuercies armaes iranines.
Tres la reforma de la Constitución d'Irán en 1989 y la creación del Conseyu Cimeru de Seguridá Nacional, Rouhaní ostentó hasta l'actualidá la representación nesta institución del Líder Supremu d'Irán, el ayatolá Alí Jamenei. Rouhaní foi tamién secretariu de dichu conseyu mientres los 16 años de les presidencies d'Akbar Hashemí Rafsanyaní y Mohammad Jatamí, ente 1989 y 2005. Mientres 13 años (de 1989 a 1997 y de 2000 a 2005) foi tamién conseyeru de seguridá nacional del presidente d'Irán.
En 1991, Hasán Rouhaní foi designáu pol líder Jamenei como miembru de la Asamblea de Discernimiento del Interés del Estáu, organismu nel que sigue activu y que la so Comisión de política, seguridá y defensa preside.
En paralelu a les sos responsabilidaes executives, Rouhaní caltuvo tamién una actividá académica, con producción en persa, árabe ya inglés. Ente 1995 y 1999, Rouhaní formó parte de la Xunta de síndicos de les universidaes de Teḥrán y el norte d'Irán, y dende 1992 exerz como presidente del Centru d'Investigaciones Estratéxiques Dirixe tres publicaciones de corte académicu sobre asuntos d'estratexa y rellaciones internacionales: Iranian Review of Foreign Affairs, n'inglés y, en persa, راهبرد (Râhbord, «estratexa») y فصلنامه بین‌المللی روابط خارجی (Faslnâme-ye beynolmelalí-y ravâbet-y jâreŷí, «Revista internacional de rellaciones esteriores»).
Contestu
Rouhaní asumió la direición de les negociaciones coles potencies occidentales dempués de 14 años como secretariu del Conseyu Cimeru de Seguridá Nacional d'Irán, tres la crisis desamarrada pola revelación per círculos d'oposición iranines nel exiliu de la esistencia en Natanz y Arak d'instalaciones nucleares non declaraes primeramente al Organismu Internacional d'Enerxía Atómica (OIEA), tou ello nel contestu internacional posterior a los atentaos del 11 de setiembre de 2001 y a la subsiguiente invasión militar de dos países vecinos d'Irán polos exércitos de los Estaos Xuníos d'América y los sos aliaos, Afganistán —dende la seronda de 2001— y Iraq —dende la primavera de 2003—. En setiembre de 2003, la AIEA emitió por consensu una resolución que llamaba a Irán a acelerar la so cooperación amontando la tresparencia y concediento a los inspeutores del Organismu «accesu irrestricto» «en tolos llugares que l'Organismu considere necesarios»,, ente alderiques na opinión pública estauxunidense sobre un posible ataque militar a Irán per Washington, que la so alministración catalogara a Teḥrán dientro d'un «Exa del Mal».
A mediaos d'ochobre de 2003, nuna xunta a la qu'asistieron el presidente Seyyed Mohammad Jatamí y el xefe del estáu Seyyed Alí Jameneí, decidió confiase la xestión del espediente nuclear a Hasán Rouhaní, encargáu n'agostu de tresmitir la fetua del ayatolá Jameneí pola qu'esti declaraba prohibíu nel islam el armamentu nuclear. Dientro d'Irán, mientres ciertos sectores inclinar por suspender el programa nuclear pa evitar represalies occidentales, otros advocaben una confrontación direuta y l'abandonu del Tratáu de Non Proliferación Nuclear ante l'amenaza estauxunidense.
Estratexa
Rouhaní estableció un plan en cinco etapes: caltener la crisis so control, caltener les instalaciones nucleares esistentes, desenvolver les capacidaes adquiríes, reforzar al máximu la posición llegal iranina dientro de los estatutos del OIEA y tresformar les amenaces n'oportunidaes, basándose na alianza con Rusia y el Movimientu de Países Ensin Alliniar y na esplotación de los desalcuerdos ente los oponentes al programa nuclear iranín, aprovechando la propuesta de negociaciones de Reinu Uníu, Alemaña y Francia.
thumb|200px |right |Xunta del 21 d'ochobre de 2003 nel Palaciu de Saadabad de Teḥrán con [[Jack Straw (políticu)|Straw, Fischer y De Villepin.]]
2004-2005: De Teḥrán a París y estancamientu de les negociaciones
Tres la puesta n'entredichu de la credibilidá pol descubrimientu polos inspeutores del OIEA de nuevos esperimentos con plutoniu-210,(esperimentos realizaos na década de los '80 y de centrifugadores ensin declarar, l'equipu negociador de Rouhaní aceptó en Bruxeles añedir a les actividaes suspendíes el desenvolvimientu del centrifugado d'uraniu, ente tensiones pola duración de les negociaciones. Un resolución de condena del OIEA a los tapecimientos d'Irán, sumada a lo percibío como retrasos de la negociación motivaos per parte europea, escitó en Teḥrán a los sectores conservadores qu'echaben en cara a Rouhaní escesives concesiones a Occidente y reclamaben la denuncia per Teḥrán del TNP.
Tres el branu, ente tensiones poles acusaciones estauxunidenses de pruebes nucleares militares (desmentíes pol OIEA), amenaces d'unviada del espediente iranín al Conseyu de Seguridá, el refugu por Rouhaní de la suspensión nel arriquecimientu d'uraniu yá en cursu, los pidimientos del parllamentu de mayoría principalista de volver a entamar el programa nuclear y un resolución del OIEA qu'amenaciaba con unviar l'espediente al Conseyu de Seguridá, el 14 de payares de 2004 algamóse un nuevu alcuerdu —llamáu de París—, pol que Teḥrán suspendía –«voluntaria y temporalmente»— tou arriquecimientu y reprocesamiento de materiales nucleares y comprometíase a cooperar dafechu col OIEA con plena tresparencia, colo que llogró del OIEA, axuntáu en payares, «una de los resoluciones más positivos (dende la perspeutiva iranina) sobre'l programa hasta la fecha», por reconocer les midíes correutives d'Irán, la declaración de too material nuclear y el calter voluntariu de la suspensión del arriquecimientu d'uraniu per Irán, amás de retirar l'espediente de l'axenda provisional del Organismu, magar Rouhaní nun yera optimista cuanto a la posibilidá d'evitar sanciones, por causa de la mutua rocea ente europeos ya iraninos. La reorientación de la política d'Estaos Xuníos tres la reelección de George W. Bush, a favor del procesu de negociación al cargu de los sos aliaos europeos, llegó a finales de la presidencia del aperturista Seyyed Mohammad Jatamí, ente presiones del parllamentu iranín pola continuación del programa nuclear. Díes dempués del accesu a la presidencia iranina del populista Mahmud Ahmadineyad, Rouhaní foi releváu'l 15 d'agostu de 2005 de la secretaría del Conseyu Cimeru de Seguridá Nacional por Alí Lariyaní, trés díes depués de ponese en funcionamientu la planta d'Isfahán.
Eleiciones presidenciales d'Irán de 2013
Hasán Rouhaní, dos díes depués d'inscribir la so candidatura'l 7 de mayu, fixo declaraciones nun alcuentru con estudiantes nes que negó prometer a Jack Straw 10 años de suspensión del arriquecimientu d'uraniu como representante d'Irán nes negociaciones nucleares colos países occidentales y arguyecióse de sacar l'espediente iranín de la orde del día del Conseyu de Seguridá de la que'l númberu de centrifugadores pasaba de 150 a 3000. Rouhaní definió'l so modelu económicu como «llibre, con xusticia y basáu na relixón». Entrugáu sobre les protestes postelectorales de 2009, asitió'l raigañu de los sucesos nes acusaciones arramaes nos alderiques televisivos de campaña y na parcialidá de la radiotelevisión al nun conceder oportunidá de defendese a los ofendíos (Akbar Hashemí Rafsanyaní, Mehdí Karrubí y Mir Hosein Musaví) y alvirtió de que, en casu d'aportunar «dalgunos» n'usar el términu «fitna» pa referise a los acontecimientos, «yo tamién voi ver obligáu a falar de coses que nun creo que seya fayadizu nesti momentu, y pue que a munchos nun-yos guste», lo que provocó protestes y aurio ente parte de los asistentes. A otru día, 10 de mayu, l'ex-ministru d'Intelixencia Alí Yunesí afirmó qu'una conferencia de Rouhaní fuera atayada «por orde de l'autoridá gubernativa».
Hasán Rouhaní ganó la eleición presidencial iranina de 2013, poniendo fin a ocho años de poder executivu conservador, anunció'l sábadu 15 de xunu de 2013 el ministru del Interior d'Irán. Rouhaní, sofitáu polos sectores moderáu y reformador, llogró 18,6 millones de votos (50,68 %) na primer vuelta de los comicios apostaos el vienres frente a cinco candidatos conservadores, precisó'l ministru, Mohamad Mostafa Najjar, citando resultaos definitives.
Nes eleiciones presidenciales de 2017 foi reelixíu col 57 % de los votos, más de 23 millones de votos. El so principal rival, el clérigu conservador Ebrahim Raisí, llogró más de 15 millones, un 38,5 % de los votos.
Ervy-le-Châtel
Ervy-le-Châtel ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Hasán Rohaní
Presidencia
Rouhaní foi investido como presidente de la República Islámica d'Irán el 4 d'agostu de 2013 na sede de l'Asamblea Consultiva Islámica, a la que presentó el so gabinete, pendiente de recibir el so enfotu.
Ervy-le-Châtel
Tien una población de y una superficie de  km².
Gentes Herbarum
Gentes Herbarum (embrivíu Gentes Herb.) ye un llibru con descripciones botániques escritu por Liberty Hyde Bailey y editáu nel añu 1920 pola Universidá Cornell col nome de Gentes Herbarum; Occasional Papers on the Kinds of Plants.
Pabumon
Pabumon conocíu tamién como Bubbmon(バブモン,Babumon) ye un personaxe ficticiu del anime y manga Digimon. El so nome provién de bubble (バブル, Baburu)
Pabumon tien la forma d'una masa pastoso de color verde claro, ente la que s'estremen los güeyos y un chupu. De lo alto d'el so cabeza lliberen burbuyes de lo que quiera que tea fechu.
Actuación en Digimon Adventure
Tamién apaeció cuando'l celebru de Izzy, xunto col so interés, foi absorbíu por Vademon, faciendo recular digievolutivamente a Tentomon.
Weezer
Weezer ye un grupu de rock alternativu de los Estaos Xuníos.
Calochortaceae
Calochortaceae ye una familia de plantes monocotiledónees reconocida por dellos sistemes de clasificación de plantes, como'l Sistema de Dahlgren, nesi sistema tien un solu xéneru, Calochortus. Tradicionalmente, y d'alcuerdu amás con otros sistemes de clasificación modernos (Sistema APG II), el xéneru Calochortus allúgase dientro de la familia de les Liliacees, na subfamilia Calochortoideae Dumort., xunto colos xéneros allegaos Prosartes, Scoliopus, Streptopus y Tricyrtis.
Na clasificación de Tamura (1998) pal Families and Genera of Flowering Plants de Springer Verlag, Calochortaceae ta reconocida y entiende a los xéneros qu'anguaño se consideren como la subfamilia Calochortoideae de la familia de les Liliacees.
Kathrine Narducci
Kathrine Narducci ye una actriz d'Estaos Xuníos, mayormente conocida por interpretar a Charmaine Bucco, la esposa de Artie Bucco, na serie de HBO The Sopranos. Amás del so papel en The Sopranos, participó en películes como A Bronx Tale, Two Family House, y delles participaciones como convidada en shows de televisión como Law & Order, NYPD Blue y Third Watch.
Ye d'ascendencia italiana per dambos llaos de la so familia. La so carrera surdió inesperadamente en 1992 cuando llevó al mayor de los sos dos fíos al casting de A Bronx Tale de Chazz Palminteri. Katherine aprovechó'l momentu y fixo la prueba pa la película. Ensin tener entrenamientu formal como actriz, consiguió un papel como la esposa del personaxe interpretáu por Robert De Niro.
Qarakhánides
Los Qarajánidas o Qarajaníes o Karajánidas (túrquico Karahanlilar) fueron una dinastía de Transoxiana d'orixe túrquico que reinó ente 840 y 1212 n'Asia Central.
Historia
250px|thumb|El reinu de los Qarajánidas. 250px|thumb|Estaos d'Asia hacia 1025. 250px|thumb|Estaos d'Asia hacia 1200.
Los Qarajánidas proveníen del pueblu de los Qarluqs que, nel sieglu VIII formaron parte del kanato güigur de Mongolia ya instaláronse en Kashgar.
En 840 los Qarluq xuníos a los Qarajánidas llograron la so independencia respeuto de los güigures y, dende'l 850 tuvieron como primer príncipe a Kul-Bilge Qara-Khan que reinó dende 850 al 880.
El reinu de los Qarajánidas constituyía, según les antigües tradiciones turques, un doble janato: nel este gobernaba'l gran Jan que moraba en Kara Ordu, y nel oeste gobernaba otru Jan instaláu en Kuz Ordu. Esti reinu dirixía, formalmente, a dellos pueblos turcos que yeren fracciones d'otros pueblos turcos, como: Basmil, Tcharuk, On-Oq, Turgech, Tabghtch, y Tchigil, por casu.
En 920, los Qarajánidas empobinaos por Satuq Bughara Qara-Khan ‘Abd al-Karim (reinó 950-956) convirtiéronse, colectivamente, al Islam. Sol reináu de Harun I (982-993), los Qarajánidas tomaron Bukhará a los Samánides. Sol reináu de los sos socesores, los Qarajánidas, terminaron la conquista de Transoxiana y llograron la retirada de los Samánidas hasta 999.
La espansión del Jorasán persa foi torgada, sicasí, polos gaznávidas d'orixe esclavu turcu. Dempués de la so derrota frente a los Selyúcides (una cla Oghuz) (1040), estos postreros fueron los adversarios más peligrosos pa los Qarajánidas.
En 1041, el reinu unitariu foi definitivamente estremáu, convirtiéndose nun reinu occidental y un reinu oriental.
El reinu occidental
Nel reinu occidental (Transoxiana), que la so capital yera Bukhará, sustituyida en 1042 por Samarcanda, vivió, sol reináu d'Ibrahim I (1038-1067), y de Nasr I (1067-1080) una situación estable que fomentó'l comerciu con China al traviés de la Ruta de la seda consiguiendo una consistente economía.
Nesta dómina los ataques de los selyúcides pudieron ser repelidos pero, en 1089 los selyúcides vencieron a los qarajánidas del reinu occidental gobernáu por Áhmad I (1081-1095) y ocuparon Bukhará y Samarcanda. Áhmad I nun pudo asegurar el so poder col consentimientu de los selyúcides, nin la reconocencia de la so soberanía. Los kanes del reinu occidental fueron, dende esi momentu, entronizados o depuestos polos selyúcides. Magar esta sumisión los qarajánidas de Transoxiana pudieron desenvolver una intensa actividá arquitectónica. Sol gobiernu de Muhammad II (1102-1130), alzaron, ente otros, el Minarete de Kalyan y la ciudadela de Bukhará. En 1141, los qarajánidas tuvieron que reconocer la soberanía de los Kara-Kitai y, a partir de 1180 la de los Jorezmitas. Estos postreros depunxeron en 1212 al postreru jan de los qarajánidas Ulugh Sultan Uthman (1200-1212).
El reinu oriental
El reinu oriental Kashgar pudo, coles mesmes, afirmar la so posición magar la división producida. Al igual que nel reinu occidental, dempués d'una situación estable mientres el reináu d'Abu Chudja Arslan (1032-1057) y de Tughril I (1056-1075), Harun II (1075-1102), tuvo que reconocer la soberanía de los selyúcides, anque éstos nun pudieron exercer tanto predominiu como nel reinu occidental. Nesta dómina, Balasagun, residencia del rei oriental, foi un centru de cultura turcu-musulmana. Editáronse, ente otros, l'espeyu del príncipe turcu, el Qutadghu, de Yusuf Khass Hadjib y una enciclopedia turca, el Diwán lughât at-Turk ("Escoyeta de llingües turques") de Mahmud Kashgari.
Pero la decadencia del reinu oriental empezó en 1128 cuando los Kara-Khitans fueron riquíos pel país pa combatir a los nómades sublevaos. Estos ganaron a los Qarajánidas y ocuparon munches zones del país, el reinu oriental namái pudo caltenese alredor de Kashgar d'onde fueron espulsaos en 1211 polos jorezmitas.
Llista de los reis qarajánidas hasta 1040
A partir de 1040, formáronse tres llinies paraleles de la dinastía * Kuz Ordu y Kashgar (reinu oriental), * Bukhará y Samarcanda (reinu occidental) y * el pequeñu janato de Ferganá.
Cañamaque
Cañamaque ye un conceyu d'España, na provincia de Soria, Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón.
Historia
220px|thumb|left|Términu municipal de Cañamaque.
Década del 1640
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XVI - Sieglu XVII - Sieglu XVIII)
Cañamaque
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón de Castiella la Vieya, partíu d'Almazán que nel censu de 1842 cuntaba con 91 llares y 374 vecinos. Anguaño, pertenez a la comunidá autónoma de Castiella y Lleón
Demografía
Ye una llocalidá pequeña, asitiada nun enclave privilexáu. Tradicionalmente, la so economía taba basada na agricultura cerealista. El gran éxodu a les ciudaes que se produció de forma xeneralizada nos años cincuenta y sesenta marca un antes y un dempués na vida d'este, como de tantos otros pueblos de Soria
Peluquería
thumb|Home cortándo-y el pelo a un neñu. thumb|Barbería tradicional en Cuenca, Ecuador. Una peluquería o barbería ye un local onde s'ufierten dellos servicios estéticos, principalmente'l corte de pelo, pero tamién suelen realizase otros como afaitáu, depilado, manicura, pedicura, etc. Cuando se trata de munchos servicios distintos suel llamase salón de guapura.
La referencia más antigua que se tien sobre la esistencia de los cuidos cosméticos nel pelo únvianos a Exiptu, onde s'empezar a realizar los cambeos más significativos tocantes a la cosmética capilar. Nesa nación tan grandiosa culturalmente, el pueblu -como asocedía en munchos otros- pulgábase la cabeza, anque non asina los sacerdotes y los miembros de la elite gobernante, que se dedicaba a curiar el so pelo xugando con distintos peñaos y tonalidaes. Les peluques tamién tuvieron la so puxanza, y predominaben les tradicionales de pelo llaciu, con flequillu, cortáu bien pareyu nuna llongura que llegaba a los costazos.
Pero otru gran apurra de los exipcios foi tocantes a la coloración, yá que afayaron la utilidá de la henna, que-yos dexó llograr colores acolorataos y caobes.
Ferramientes de peluquería
thumb|right|Instrumentos antiguos peluquería
Los preseos de peluquería podemos clasificalos en cinco grupos esenciales pa la facilitación del so estudiu:
Referencies
<references group="Tratamientos pal pelo"/>
Atolón de Kwajalein
L'atolón de Kwajalein (/ˈkwɑːdʒəlɪn/; Marxalés: Kuwajleen [kʷuɒ͡æzʲ(æ)lʲɛːnʲ]) ye parte de la República de les Islles Márxal. La islla más meridional y grande del atolón llámase Kwajalein, anque les persones de fala inglesa (mayormente civiles norteamericanos) suelen referise a ella como Kwaj /kwɑːdʒ/. L'área terrestre total del atolón equival a 16,4 km². L'atolón allúgase na cadena Ralik, a 3900 km al suroeste de Ḥonolulu, Ḥawai.
L'atolón foi ocupáu continuamente poles fuercies estauxunidenses dende 1944. Anguaño, los cerca de 13 500 habitantes, que viven principalmente n'Ebeye, la segunda ciudá más grande nel sureste del atolón, son na so mayoría civiles y personal militar d'EE. XX. Kwajalein, a diferencia de los atolones vecinos de Bikini y Rongelap, nunca s'usó pa les prebes nucleares que tuvieron llugar nel archipiélagu de les Márxal demientres los años 1950 y 1960, anque sirvió como base lloxística pa la campaña de preba nuclear Crossroads de 1946.
L'actividá de la base norteamericana ta venceyada en parte cola so integración nel Sitiu de Pruebes de Defensa de Misiles Balísticos Ronald Reagan (n'inglés Ronald Reagan Ballistic Missile Defense Test Site -más conocíu como RTS Reagan Test Site-). L'atolón tamién agospia una de les cinco estaciones terrestres que controlen la rede de satélites GPS.
La infraestructura esistente atraxo a SpaceX, que comercializa'l so cohete Falcon 1 dende la islla Omelek. Realizáronse cinco llanzamientos (incluyíes dos tomes de muestra) ente'l 24 de marzu de 2006 y el 13 de xunetu de 2009.
Xeografía
Kwajalein ye ún de los atolones de coral más grandes del mundu midíu pol área d'agua qu'enzarra (2 174 km²). Comprende 97 islles ya isllotes con un altitú media sobre'l nivel del mar de 1,8 m. Amás del nome marxalés, les islles tienen otros nomes alternativos daos polos norteamericanos na Segunda Guerra Mundial. El motivu foi que'l nome orixinal resultó muncho abegosu pa los falantes d'inglés pa estremar adecuadamente les islles. Ésti nome nuevu ye tovía usáu polos falantes d'inglés anguaño.
Les islles más grandes
Ebeye
Allúgase a unos 7,2 km al norte de Kwajalein y tien una superficie terrestre d'unos 320 000 m². Nun ye parte del Sitiu de Prebes Ronald Reagan. Ye una ciudá con tiendes, restaurantes y un puertu comercial activu. Tien la población más numberosa del atolón, con más de 10 000 habitantes, convirtiéndose nun de los llugares más densamente poblaos del mundu. Ye'l centru alministrativu de la República de les islles Márxal nel atolón y ta radicalmente xebráu de les operaciones militares norteamerianes nel mesmu. Al norte d'Ebeye una calzada estiéndese hacia otres islles ufriendo un percorríu d'unos 10 km de llargu.
Roi-Namur thumb|right|Pruebes con misiles en Kwajalein
Ye la más septentrional del atolón, asitiada a cierta distancia de Kwajalein. Inicialmente yeren dos isllotes separtaos, Roi y Namur, namás contautaos por una faza estrencha de terrén. Cola Segunda Guerra Mundial axuntáronse conformando lo que güei se conoz como Roi-Namur. Tien varies instalaciones de radar y una comunidá residencial de personal d'EE.XX. Presenta escatafinos de los bunkers y edificios xaponeses de la Segunda Guerra Mundial.
Enubirr
Al sur de Roi-Namur, tien una población superior a los 500 habitantes.
Naufraxos na llaguna
Por mor de la Batalla de Kwajalein de la Segunda Guerra Mundial, la llaguna contién varios naufraxos de barcos, la mayoría mercantes, y aviones xaponeses. Dellos d'ellos foron identificaos y son usaos davezu pal merguyu turísticu.
Historia
L'atolón de Kwajalein yera un sitiu cultural importante pa los habitantes de la cadena Ralik. Na cosmoloxía de Márxal, la islla de Kwajalein yera'l sitiu d'un abondosu árbol de madera de cebra (Guettarda speciosa). D'esti valir cultural paez surdir el so nome Ri-ruk-jan-leen “la xente que collecha flores”.
Primer avistamientu d'europeos
El primer avistamientu rexistráu de Kwajalein por parte d'europeos foi na espedición española de Ruy López de Villalobos en xineru de 1543. L'atolón foi catalogáu como Los xardinos por mor del so aspeutu frescu y arboláu. Los xardinos caltuviéronse bien allugaos na mayoría de les llistes de los sieglos XVI y XVII nos 8-10 ºN, según informaron los cronistes de la espedición de Villalobos. Sicasí, en dalgún momentu a finales del sieglu XVIII, por por de dalgún error de trescripción de los vieyos mapes españoles, entamaron a apaecer cartes náutiques desplazándoles hacia'l norte dica 21 ºN. Poro, surdieron unes islles pantasma qu'anque se restolaben nunca s'atopaben. L'atolón tuvo embaxo'l control d'España.
En 1828-1829, el capitán de la marina rusa Ludwig von Hagemeister realizó la so circunnavegación final nel barcu Krotky. Demientes esi viaxe, inspeccionó l'atolón Ménshikov (Kwajalein), trazando'l mapa y especificando l'allugamientu de delles otres islles.
A principios de payares de 1875, un tifón provocó una marexada ciclónica de 2,4 me afogando tolos habitantes dela islla de Kwajalein. Depués de la Guerra Hispanoamericana en 1898, l'Alemaña imperial mercó les islles Márxal a España.
El control xaponés embaxo'l mandatu de la Lliga de les Naciones
El rexistru xaponés más antiguu conocíu de Kwajalein y les islles Márxal apaez nos escritos de Suzuki Keikun, que foi unviáu a les islles Márxal en 1885 pa investigar un naufraxu xaponés. Al españar la Primer Guerra Mundial n'Europa, Xapón xunióse a la Triple Entente y apoderóse de les islles Márxal contra una resistencia simbólica. En 1922, la islla colocóse embaxo l'alministración xaponesa como un Mandatu de la Lliga de les Naciones. Les islles del atolón, especialmente la de Kwajalein, sirvieron de puestu de trabayu de copra xestionáu por civiles xaponeses dica l'entamu de la Segunda Guerra Mundial nel Pacíficu n'avientu de 1941. Col establecimientu de la escuela pública de Kwajalein en 1935 los mayestros foron unviaos a la islla dende Xapón. La mayoría de los islleños describen esos tiempos como un momentu pacíficu d'andecha y desendolcu ente xaponeses y marxaleses.
Militarismu xaponés
A finales de 1930, Xapón entamó a centralizar el so poder militar en Micronesia en llinia cola so espansión nel sur y toa Oceanía. Esta foi una ruptura radical col Mandatu de la Lliga de les Naciones embaxo'l que les islles debíen ser alministraes pacíficamente. Los xaponeses unviaron más de 10 000 trabayadores forzaos coreanos per tol Pacíficu. En Kwajalein foron colocalos en batallones y otros grupos especializaos, a vegaes con marxaleses, pa construyir fortificaciones per tol atolón. Cá vez qu'había ataques aéreos estauxunidenses, los equipos de construcción, principalmente coreanos, teníen que trabayar día y nueche pa enllenar los fuexos que les bombes fixeran. La evidencia arqueolóxica y el testimoniu de fontes xaponeses y marxaleses indiquen qu'esti proyeutu probablemente nun comenzó dica la década de 1940 y nun taría acabáu nel intre la invasión norteamericana en 1944. Una segunda foleada de fuercies navales y terrestres xaponeses foi unviada a Kwajalein a entamos de 1943 dende'l frente de Manchuria. La mayoría d'ellos teníen ente 18 y 21 años y ensin esperiencia dala nos trópicos. Esta mocedá militar taba mal entrenao, tando na so mayoría nel exércitu y nos barcos de suministros que debíen proporciona-yos la comida cuando foron fundíos polos estauxunidenses pel camín. Poro, teníen un esistencia perdura en Kwajalein y davezu morríen d'enfermedaes como'l dengue o la disentería, como-yos tuvo fizo a munchos de los trabayadores. A midida que la presión militar aumentaba, la rocea d'éstos pa cola población nativa fízose cada vez más patente, yá que sospechaben qu'espiaben pa los norteamericanos.
Ocupación estauxunidense
El 31 de xineru de 1944, la 7ª División d'Infantería realizó un asaltu anfibiu contra Kwajalein. El 1 de febreru del mesmu añu, Kwajalein foi l'oxetivu del bombardéu más concentráu de la Guerra del Pacíficu. Los datos apunten que de 8 782 emplegaos xaponeses nel atolón 7 870 foron asesinaos, anque esti númberu debe incluyir xaponeses y coreanos. En tol atolón tamién hebo munchos indíxenes marxaleses muertos polos dos bandos. El 6 de febreru de 1944, Kwajalein foi reclamáu por Estaos Xuníos y foi designáu, xunto col restu de les Islles Márxal, como Territoriu en fideicomisu de les islles del Pacíficu de les Naciones Xuníes baxo EE. XX.
Evolución como instalación militar d'EE.XX.
Nos años darréu, l'atolón de Kwajalein foi utilizáu por Estaos Xuníos como centru de comandu principal y base de preparación en 1946 pa la Operación Crossroads, la primera de varies series de prebes nucleares (con un total de 67 esplosiones) nos atolones marxaleses de Bikini y Enewetak. Por mor de l'actividá militar y de les prebes nucleares norteamericanes, partes importantes de la población nativo viéronse obligaes a treslladase a otros llugares ente 1945 y 1965. El cruceru pesáu alemán Prinz Eugen y l'acorazáu USS Pennsylvaia foron fundíos nel atolón de Kwajalein. Ésti caberu tuvo espuestu demientres les prebes de la bomba atómica'l 10 de febreru de 1948. Na dómina de 1950, la población marxalesa foi medrando na base de Kwajalein, polo que l'alministración norteamericana resolvió una reubicación na islla d'Ebeye. Cuando en 1964 los EE. XX. entamaron el programa de prebes antibalístiques Nike-Zeus pel atolón, decidieron treslladar tamién a Ebeye a los refuxaos irradiaos peles bombes nucleares dispersos peles islles. Esto provocó movimientos de resistencia nativa. Col final de la Guerra Fría munchos programes foron encaboxaos na década de 1990.
Década del 1650
La Década del 1650 foi la que trescurrió ente'l 1 de xineru de 1650 y el 31 d'avientu de 1659.
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XVI - Sieglu XVII - Sieglu XVIII)
Atolón de Kwajalein
Sieglu XXI
En 2008, formóse un gobiernu nuevu de coalición que representaba a los terratenientes de Kwajalein. L'atolón de Kwajalein ye arrendáu por EE.XX.pa prebes de misiles y otres operaciones. Onde de les 97 islles son usaes con esi envís, como les que fizo SpaceX dende la islla Omelek pa llanzar los sos cohetes comerciales Falcon 1 o'l mesmu Sitiu de Prebes Ronald Reagan.
Demografía
Unos 13 500 marxaleses viven nel atolón, principalmente na islla d'Ebeye.
El personal norteamericanu usa principalmente les islles de Kwajalein y Roi-Namur.
Monumentos de tiempos de guerra
Estaos Xuníos designó la mayor parte de la islla de Kwajalein y tola de Roi-Namur como Monumentos Históricos Nacionales en 1985, en reconocencia del papel que desempeñaron esos llugares demientres la Segunda Guerra Mundial.
Infraestructures
El mediu de tresporte principal na islla de Kwajalein ye la bicicleta.
L'abastecimientu d'agua faise por tres métodos. El primeru ye la recoyida y almacenamientu del lloviu. La segunda fonte ye'l filtráu pel coral “skim wells”. Y el terceru la evaporación de l'agua de mar. La educación recái en 7 escueles primaries repartíes per varies islles y una d'educación secundaria na de Kwajalein.
Yu Eto
Yu Eto (衛藤 裕; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Estissac
Estissac ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Morette
Morette ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cirsium rivulare
thumb|C.rivulare, ilustración. Cirsium rivulare ye una planta fanerógama perteneciente a la familia Asteraceae que crez en llugares soleyeros y bien drenaos.
Descripción
Ye una planta de fueyes espinoses qu'algama 300 cm d'altor y 100 cm d'estensión, con flores tubulares terminales en tarmos erectos, elegantes. llongures y esfoyadures que tán remataos per una enorme cabeza de cardu de color rosa-magenta.
Taxonomía
Cirsium rivulare describióse por (Jack) All. y espublizóse en Flora Pedemontana 10. 1789 Cirsium: nome xenéricu que deriva de la pallabra griega: kirsos = varices ; d'esti raigañu deriva'l nome kirsion, una pallabra que paez sirvir pa identificar una planta que s'utiliza pal tratamientu d'esti tipu d'enfermedá. De kirsion, nos tiempos modernos, el botánicu francés Tournefort (1656 - 708) derivó'l nome Cirsium del xéneru.
rivulare: epítetu llatín que significa "xunto al regueru".
La Morte
La Morte ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Genus Conophytum : a conograph
Genus Conophytum : a conograph (embrivíu Gen. Conophytum) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, hortalaneru, y profesor d'Estaos Xuníos Steven A. Hammer y espublizáu nel añu 1993.
Essoyes
Essoyes ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Comarum palustre
thumb|Potentilla palustris thumb|Comarum palustre Comarum palustre ye una planta yerbácea perenne de la familia Rosaceae natural del norte d'Europa.
Descripción
Ye una planta herbal erecta qu'algama un metro d'altor. Les fueyes tienen 3-5 foliolos dentaos. Les flores son hermafrodites y de color coloráu. El frutu ye un aqueniu.
Taxonomía
Comarum palustre describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 502. 1753.
Cirsium tuberosum
thumb|Flor. Cirsium tuberosum ye una planta yerbácea de la familia Asteraceae nativa del centru d'Europa onde crez en zones húmedes.
Descripción
Ye una planta yerbácea con fueyes lobulaes y espinoses con flores tuberosas terminales en tarmu erecto qu'algama 40-140 cm d'altor y la inflorescencia en capítulu d'hasta 4 cm de diámetru.
Taxonomía
Cirsium tuberosum describióse por (Carlos Linneo) All. y espublizóse en Flora Pedemontana 1: 151. 1785. Cirsium: nome xenéricu que deriva de la pallabra llatina cirsĭŏn, -ĭi —del griegu χιρσός, -ον, varices— vocablu qu'usa Pliniu'l Vieyu (Naturalis Historia, 27, 61) pa identificar un cardu que s'utiliza pal tratamientu d'esti tipu de dolencia. Nos tiempos modernos, el botánicu francés Tournefort (1656 - 1708) derivó'l nome Cirsium.
tuberosum: epítetu llatín que significa "tuberoso".
Década del 1660
La Década del 1660 foi la que trescurrió ente'l 1 de xineru de 1660 y el 31 d'avientu de 1669.
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XVI - Sieglu XVII - Sieglu XVIII)
Aniellu del Pescador
thumb|140px|Aniellu del Pescador de [[Lleón XIII]] L'Aniellu del Pescador o Pescatorio (en llatín, Anulum Piscatoris) ye un aniellu usáu por l'Obispu de Roma (el Papa) que, como socesor del apóstol San Pedro, considérase la cabeza visible de la Ilesia Católica. El so nome débese al antiguu oficiu de pescador del Apóstol San Pedru, el primer papa. Cada Sumu Pontífiz porta un aniellu fechu colos restos del usáu pol anterior. Nél grabaráse un nuevu sellu.
L'Aniellu del Pescador tien la imaxe de san Pedro pescando nun bote, arrodiáu pel nome del papa qu'ocupa la sée nesi momentu en llatín.
Mary Carlisle
Mary Carlisle foi una actriz y cantante d'Estaos Xuníos.
Biografía
Criada na so ciudá natal, protagonizó delles películes de Hollywood na década de 1930, siendo una de les 15 moces escoyíes como WAMPAS Baby Stars, gallardón qu'estremaba a les moces más prometedores na industria cinematográfico, en 1932.
El so primer papel importante dar na película College Humor (1933) xunto a Bing Crosby. La pareya participó n'otros dos producciones, Double or Nothing (1937) y Doctor Rhythm (1938). Carlisle retirar de la industria cinematográfico en 1942, siendo Dead Men Walk (1943) el so creitu final nel cine.
El 8 de febreru de 1960 l'actriz recibió una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, en 6679 Hollywood Boulevard.
Tres les muertes de Dorothy Layton (2009), Gloria Stuart (2010) y Barbara Kent (2011), Carlisle foi la postrera de les WAMPAS Baby Stars en finar, rexistrándose la so muerte'l 1 d'agostu de 2018 a los 104 años.
Filmografía
derecha|miniaturadeimagen|Mary Carlisle.
Yoshihito Fujita
Yoshihito Fujita (藤田 祥史; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Genes, Plants, and People
Genes, Plants, and People («Xenes, plantes y persones») ye una escoyeta d'artículos sobre importantes y variaes cuestiones de xenética escrita por Cyril Dean Darlington y K. Mather en 1950. La mayor parte del conteníu foi espublizáu de primeres en revistes científiques d'esta especialidá, que completa y amplia la obra The Elements of Genetics de los mesmos autores.
El llibru empieza con una curtia introducción histórica, tres la cual trátense dellos aspeutos de la citoloxía en rellación colos fenómenos de heriedu biolóxicu, tales como estructura de los cromosomes y de los sos xenes, procesos d'amenorgamientu cromáticu, entrecruzamiento y poliploidía. De siguío, dedíquense otros capítulos a la xenética humana polo xeneral, tantu nel so aspeutu cromosómico como nel citoplásmico y mitocondrial, siendo particularmente interesantes les sos considerancies alrodiu de los fenómenos d'heriedu en rellación coles infeiciones, orixe y espardimientu de los virus y l'enigma del cáncer.
El testu siguir con artículos sobre dellos procesos xenéticos n'animales y en vexetales, especialmente nos fungos, y tamién de los problemes referentes a les aplicaciones práutiques al meyoramientu vexetal, a la zootecnia y a la euxenesia o posible perfeccionamiento del home. A lo último, dos capítulos dedicar al estáu de la Xenética en Rusia naquellos años: unu titúlase Genetics and the Russian Controversy («Xenética y el discutiniu rusu»), l'otru figura como apéndiz y lleva el títulu The New Soviet Genetics («La nueva Xenética soviética»).
Vrahovice
Vrahovice ye un pueblu de la República Checa, na rexón d'Olomouc.
Arthur J. Nascarella
Arthur J. Nascarella ye un actor de cine y televisión d'Estaos Xuníos. Apaeció en delles películes, más de cutiu interpretando mafiosos o policías. Los sos papeles más notables inclúin un policía corruptu en Cop Land (1997), l'hipócrita capitán d'una ambulacia en Bringing Out the Dead (1999) y el xefe d'un casino en The Cooler; tamién trabayó en Who Do I Gotta Kill? (1994), He Got Game (1998), Enemy of the State (1998), Happiness (1998) y World Trade Center (2006).
Interpretó notablemente al mafiosu Carlo Gervasi na esitosa serie The Sopranos.
Antes de dedicase a l'actuación, Nascarella foi integrante del Departamentu de Policía de Nueva York. Amás sirvió mientres ocho años nel Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos.
Los sos padres yeren estauxunidenses d'orixe italianu.
Li Yuanchao
Li Yuanchao, chinu: 李源潮, pinyin: Lǐ Yuanchao, ( Condáu de Lianshui, 1950 - ), ye un matemáticu y políticu chinu. Vicepresidente de la República Popular China.
Biografía
Li nació nel Condáu de Lianshui, Jiangsu, el 11 de payares de 1950. En 1972, ingresa a la Universidá Normal del Este de China pa estudiar matemátiques, y depués graduóse con una llicenciatura en matemátiques de la Universidá Fudan, una maestría (llograda al traviés d'estudios a tiempu parcial) en xestión económica de la Universidá de Beixín, y un doctoráu (tamién sobre una base a tiempu parcial) en Derechu pola Escuela central del Partíu. Siguió la carrera de formación na Escuela de Gobiernu Kennedy de la Universidá de Harvard en 2002.
Li ye miembru de la facción d'ex secretariu xeneral del PCCh, Hu Jintao, formada por antiguos dirixentes de la Lliga de la Mocedá Comunista de Tuanpai. Li ta a favor de la reforma política. Ye tamién un miembru del Buró Políticu del Partíu Comunista de China. Foi xefe del so Departamentu d'Organización ente 2007 y 2012. De 2002 a 2007, Li sirvió na secretaría del Partíu Comunista de China de Jiangsu, primero a cargu del área de desenvolvimientu económicu importante nos últimos años. Considérase-y una figura de la quinta xeneración de China de lideralgu.