cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tenis de mesa
La escuela sueca
thumb|upright|[[Jan-Ove Waldner.]] En plenu dominiu chinu d'esti deporte, pocos países pudieron competir col xigante asiáticu, sacante la llamada «escuela sueca» que, por aciu innovadores métodos d'entrenamientu consiguió faese col campeonatu del mundu por equipos en 1989, 1991, 1993 y 2000, con xugadores como Jörgen Persson o Peter Karlsson, pero sobremanera con Jan-Ove Waldner. En 1982, con menos de 17 años, Waldner foi subcampeón d'Europa absolutu, y en 1983 subcampeón del mundu por equipos, en 1989 conquistó'l so primer campeonatu del mundu individual y por equipos, y en 1992 foi campeón olímpicu individual en Barcelona. En 1997, yá superaos los 30 años, consiguió'l so segundu campeonatu del mundu individual, nel 2000 el so cuartu campeonatu del mundu por equipos y la medaya de plata individual nos Xuegos Olímpicos de Sydney 2000, y nos d'Atenes 2004, yá con 39 años, consiguió ser semifinalista n'individuales.
Con un xuegu ofensivu bien vistosu, Waldner aumentó la popularidá d'esti deporte a lo llargo d'una carrera anormalmente estensa nel tenis de mesa al más altu nivel. En 2003 foi incluyíu nel Salón de la Fama del Tenis de Mesa.
Deporte olímpico
L'alquisición del estatus olímpicu ye fundamental pal desenvolvimientu y espansión d'un deporte. Les propuestes pa la inclusión del tenis de mesa como deporte olímpico empecipiar en 1931, pero nun foi hasta 1977 cuando'l direutor téunicu del Comité Olímpicu Internacional, Harry Banks, comunicó que'l COI, nel so 79ª sesión celebrada en Praga, alcordara reconocer al tenis de mesa como deporte olímpico. Na 84ª sesión del COI, en setiembre de 1981, alcordóse la inclusión d'esti deporte nos Xuegos, sicasí, el programa de la Olimpiada de 1984 en Los Angeles non pudo alteriase y solo pudo ser deporte d'exhibición, y hubo qu'esperar hasta los Xuegos de Seúl de 1988 por qu'a la fin figurara nel programa oficial de los xuegos.
Reglamentación
La ITTF establez la reglamentación oficial del tenis de mesa a nivel mundial. Acordies con esta reglamentación indíquense, de manera resumida, dalgunes d'estes normes:
La mesa
thumb|Representación esquemática d'una mesa de xuegu, onde s'indiquen les midíes reglamentaries. Acordies coles normes establecíes pola ITTF, la superficie cimera de la mesa, conocida como superficie de xuegu, va ser rectangular, con un llargor de 2,74 m y un anchor de 1,525 m, y va tar asitiada nun planu horizontal a 76 cm del suelu.
La superficie de xuegu puede ser de cualquier material y va apurrir un bote uniforme d'unos 23 cm al dexar cayer sobre ella una pelota reglamentaria dende un altor de 30 cm. El color tien de ser escuru, uniforme y mate, con una llinia llateral blanca de 2 cm d'anchor a lo llargo de cada cantu de 2,74 m, y una llinia de fondu blanca de 2 cm d'anchor a lo llargo de cada cantu de 1,525 m. Va Tar estremada en dos campos iguales por una rede vertical paralela a les llinies de fondu y va ser continua en tola área de cada campu.
Pa dobles, cada campu va tar estremáu en dos medios campos iguales per una llinia central blanca de 3 mm d'anchor y paralela a les llinies llaterales.
La pelota
La pelota ye esférica, tien un diámetru de 40 mm y un pesu de 2,7 g. Va Ser de celuloide o d'un material plástico similar. La ITTF autoriza namái pelotes de color naranxa o blancu y de tonu mate. Los estampaos de les marques pueden variar llargamente, dependiendo del fabricante. Pal añu 2015, la ITTF aprobó 74 modelos de pelotes pal so usu en competiciones.
El reglamentu inicial de la ITTF d'avientu de 1926 establecía que la pelota tendría de tener una circunferencia d'ente 4,5 y 4,75 pulgaes (aproximao ente 36 y 38 mm de diámetru). Tres los Xuegos Olímpicos de Sydney 2000, a partir d'ochobre d'esi mesmu añu y col fin de menguar la velocidá de xuegu y faelo más curiosu pa los espectadores y les tresmisiones per televisión, la ITTF amontó'l diámetru de la pelota de 38 a 40 mm.
La raqueta
thumb|left|Una raqueta de tenis de mesa. Pa cutir la pelota emplega una raqueta, que puede ser de cualquier tamañu, forma o pesu, anque la fueya tendrá de ser plana y ríxida y, a lo menos, el 85 % de la so grosez va ser de madera natural. La fueya puede tar reforzada nel so interior con una capa adesiva d'un material fibroso como fibra de carbonu, fibra de vidriu o papel prensado, pero ensin devasar el 7,5 % de la grosez total o 0,35 mm, siempres la dimensión inferior.
El partíu
Los partíos pueden ser individuales o dobles. Dempués de cada 2 tantos anotaos, el receptor o pareya receptora va pasar a ser el servidor o pareya servidora, y asina hasta'l final del xuegu, nun siendo que dambos xugadores o pareyes anotaren 10 tantos o tea a valir la regla d'aceleración. Nestos últimos casos, l'orde del serviciu y de la receición va ser el mesmu, pero cada xugador va sirvir tan solo un tanto alternativamente.
En cada xuegu d'un partíu de dobles, la pareya que tien el derechu a sirvir en primer llugar va escoyer cuál de los dos xugador facer primero, y nel primer xuegu d'un partíu la pareya receptora va decidir cuál de los dos xugadores va recibir primeru; nos siguientes xuegos del partíu, una vegada escoyíu'l primer servidor, el primer receptor va ser el xugador que lu sirvía nel xuegu anterior; en cada cambéu de serviciu, l'anterior receptor va pasar a ser servidor, y el compañeru del anterior servidor va pasar a ser receptor.
El xugador o pareya que sirva primeru nun xuegu va recibir en primer llugar nel siguiente xuegu del partíu. Nel últimu xuegu posible d'un partíu de dobles, la pareya receptora va camudar el so orde de receición cuando la primera de les pareyes anote 5 tantos. El xugador o pareya qu'empieza un xuegu nun llau de la mesa va empezar el siguiente xuegu del partíu nel otru llau, y nel últimu xuegu posible d'un partíu, los xugadores o pareyes van camudar de llau dempués de que'l primeru de los xugadores o pareyes anote 5 tantos.
thumb|left|Nos partíos de dobles el saque va realizase cruciáu siempres dende'l llau derechu del xugador que saca escontra'l llau derechu del xugador del equipu contrariu. Nos partíos de dobles los xugadores de la pareya van tener que cutir alternativamente a la pelota (unu primeru y otru dempués). En dobles el saque va realizase cruciáu siempres dende'l llau derechu del xugador que saca escontra'l llau derechu del xugador del equipu contrariu incluyéndose'l rebote na llinia central como válidu.
Va Ganar un xuegu'l xugador o pareya que primeru algame 11 tantos, sacante cuando dambos xugadores o pareyes consigan 10 tantos; nesti casu, va ganar el xuegu'l primer xugador o pareya que darréu llogre 2 tantos de diferencia (por casu: 12-10). Un partíu va apostar al meyor de cualquier númberu impar de xuegos; el númberu de xuegos per partíu varia dependiendo de la competición.
Sacantes s'anotaren yá 18 tantos o más, si un xuegu nun remató tres 10 minutos de duración (o en cualquier momentu a pidimientu de dambos xugadores o pareyes) va entrar a valir la regla d'aceleración.
A partir d'esi momentu, cada xugador va sirvir un tanto por vez hasta'l final del xuegu, y si el xugador o pareya receptora fai 13 devoluciones correutes nuna xugada, va anotase'l tantu. Una vegada que la regla entrara a valir, va caltener hasta'l final del partíu.
El serviciu
thumb|El xugador alemán [[Christian Süß executando un serviciu nun partíu de dobles.]] El serviciu va empezar cola pelota folgando llibremente sobre la palma abierta ya inmóvil de la mano llibre del servidor. Dempués, el servidor va llanzar la pelota escontra riba lo más verticalmente posible, ensin imprimi-y efeutu, de manera que s'alce siquier 16 cm en saliendo de la palma de la mano llibre y depués caya ensin tocar nada antes de ser cutida. Cuando la pelota ta baxando, el servidor cutir de forma que toque primeru'l so campu y dempués toque direutamente'l campu del receptor; en dobles, la pelota va tocar sucesivamente'l mediu campu derecho del servidor y del receptor.
Dende l'empiezu del serviciu hasta que ye cutida, la pelota va tar percima de la superficie de xuegu y por detrás de la llinia de fondu del servidor, y nun va ser escondida al receptor pol servidor o'l so compañeru de dobles nin por nada de lo qu'ellos vistan o lleven. Asina la pelota fuera llanzada, el brazu y la mano llibres del servidor van quitar del espaciu esistente ente la pelota y la rede.
Evolución na reglamentación
Dende'l primer normativa instaurada pola ITTF en 1926, la reglamentación d'esti deporte esperimentó numberosos cambeos.
Asina, por casu, pa evitar situaciones como les socedíes nos campeonatos del mundu de 1936 en Praga, onde dos xugadores tardaron más de dos hores en rematar un solu puntu, o la d'un partíu ente'l xugador francés Michel Haguenauer y el rumanu Marin Goldberger que duró más de siete hores y media, en 1948 instaurar pa les competiciones internacionales la regla d'aceleración, y en 1963 incorporar al reglamentu.
thumb|Nel añu 2000 la ITTF amontó'l diámetru de la pelota de 38 a 40 mm. Nel añu 2000, y col fin de menguar la velocidá de xuegu y faelo más curiosu pa los espectadores y les tresmisiones per televisión, la ITTF amontó'l diámetru de la pelota de 38 a 40 mm. Al añu siguiente la ITTF menguó'l númberu de tantos necesarios pa ganar un xuegu de 21 a 11 y la rotación nel serviciu amenorgar de cinco tantos a dos. Nes competiciones de nivel nacional ye necesariu ganar tres juegos de 11 tantos pa ganar un partíu, frente a los dos xuegos de 21 tantos que s'utilizaba cola reglamentación anterior, y a nivel internacional, ye necesariu ganar cuatro juegos, en llugar de los trés de ventiún puntos anteriores. Esti cambéu fizo que tolos puntos fueren importantes, faciendo'l xuegu más emocionante yá dende'l primera tantu.
En 2003, la reglamentación del serviciu complementar cola prohibición de despintar la pelota mientres el serviciu; asina la pelota fuera llanzada, el brazu y la mano llibres del servidor van quitar del espaciu esistente ente la pelota y la rede. Enantes yera posible asitiar el brazu que nun sostién la raqueta delantre de la pelota mientres el serviciu, despintando al xugador que restaba l'impautu de la raqueta cola pelota. Esti cambéu dexa percibir con muncho más detalle los servicios, inclusive per parte de los espectadores, y promover un xuegu basáu nel intercambiu de golpes en llugar del basáu nos servicios.
Dende setiembre de 2008 prohibióse l'usu de coles con disolventes orgánicos volátiles (SOV). L'usu d'esi tipu de coles aumentaba la velocidá, pero los disolventes utilizaos pa la so producción yeren peligrosos pa la salú.
Vistimienta
La vistimienta normal de xuegu va consistir de normal nun polu de manga curtia o ensin mangues, un pantalón curtiu o una falda o vistíu deportivu d'una pieza, calcetos y playeros; mientres el xuegu nun van poder usase otres prendes, como parte o la totalidá d'un chándal, sacantes que'l xuez árbitru dexar. Nun ta dexáu utilizar prendes del mesmu color de la pelota de xuegu utilizada.
Les prendes utilizaes pueden llevar númberos o rótulos nel llombu de la camiseta pa identificar a un xugador, la so Asociación o'l so club, y publicidá. Les marques o ribetes asitiaos na parte frontera o llateral d'una prenda de xuegu, según los oxetos que lleve un xugador, como por casu xoyes, nun van ser demasiáu llamativos nin van emitir un rellumu reflectante qu'esllume al oponente, y non pueden utilizase prendes con dibuxos o rótulos que pudieren resultar ofensivos o desacreditar el xuegu.
Principales competiciones
thumb|El German Open ye una de les competiciones del [[ITTF Pro-Tour|World Tour, un conxuntu de torneos entamaos pola ITTF que se celebren en tol mundu.]] A los xugadores federaos asígnase-yos una clasificación que reflexa'l so nivel de xuegu, especialmente pa la so distribución en distintes categoríes nes competiciones o torneos. El sistema de clasificación ye distinta en cada país; pa les competiciones internacionales, la Federación Internacional publica un ranking cada mes, basáu nes resultancies de los xugadores nes competiciones oficiales.
Les principales competiciones internacionales de tenis de mesa son el campeonato del mundu individual y el campeonato del mundu por equipos que tienen llugar cada dos años, alternativamente, y los Xuegos Olímpicos, nos que s'apuesten cuatro títulos: individual masculín, individual femenín, dobles masculín y femenín hasta l'añu 2004, y por equipos dende 2008.
Amás d'estes competiciones, les más prestixoses d'esti deporte a nivel internacional, dende 1980 la copa del mundu axunta añalmente a los campeones de cada continente y a los meyores xugadores del momentu. El sistema de clasificación internacional tamién s'utiliza pa competiciones como'l World Tour, un conxuntu de torneos entamaos pola ITTF que se celebren en tol mundu onde compiten los xugadores profesionales del más altu nivel, y que se cierra cada temporada coles World Tour Grand Finals.
A nivel continental desenvuélvense competiciones como'l Campeonatu Llatinoamericanu, los Xuegos Panamericanos, el Campeonatu Norteamericanu, los Campeonatos Asiáticos o'l Campeonatu d'Europa. Tamién s'apuesten importantes lligues continentales por clubes, como la Champions League, que se vien celebrando ente clubes de toa Europa dende 1998.
IX Conciliu de Toledo
Tuvo llugar ente'l 2 de payares de 655 y el 24 de payares del 655 na Ilesia de Santa María y asistieron dieciséis o diecisiete obispos, seis abás, dos dignatarios y cuatro condes palatinos. Promulgáronse diecisiete cánones relativos a la honestidá del cleru, los bienes de la ilesia y el celibatu eclesiásticu. Alcordóse la celebración d'otru Sínodu provincial el 1 de payares del 656.
Estudió de nuevu l'apropiación de bienes de la Ilesia per parte de dellos Obispos y clérigos y la cuestión del celibatu eclesiásticu. Autorizóse a los obispos a apurrir a cualquier ilesia de la so eleición una tercer parte de les rentes d'otra ilesia de la so diócesis. Aprobóse que si un clérigu (dende obispu a subdiáconu) tuviera un fíu con una muyer llibre o esclava, esti fíu convertiríase perpetuamente n'esclavu de la ilesia na que sirvía'l padre. Nengún home o muyer llibertu eclesiásticu podría casase con un home llibre (romanu o godu); en casu de faelo los fíos del matrimoniu seríen esclavos de la Ilesia.
Coles mesmes nesi Sínodu establecióse que los xudíos bautizaos tendríen de pasar les fiestes cristianes en compañía del obispu llocal por qu'ésti diera fe de la veracidá de la so conversión. La pena por incumplimientu sería d'azotes o ayunu, según la edá.
El Castiellu (San Esteban)
El Castiellu ye una casería de la parroquia de San Esteban nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 11,8 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 91 msnm y tien una población de.
República de Salé
La República de Salé, tamién llamada República del Bu Regreg, República de los Dos Orielles o República de Rabat-Salé, foi una pequeña república marítima independiente de corsarios qu'esistió ente 1626 y 1668 alredor de les actuales ciudaes marroquines de Salé y Rabat, a les que dixebra la desaguada del ríu Bu Regreg. Los oríxenes de la república remontar al añu 1610, cola llegada de moriscos españoles procedentes de Hornachos (Badayoz), que s'asitiaron na zona tres la espulsión decretada por Felipe III. En 1626 los hornachegos declaráronse independientes del sultanatu de Marruecos hasta qu'en 1668 la república foi reintegrada al mesmu.
Los moriscos en Marruecos
Alredor de 40.000 moriscos, la mayoría procedentes de la Corona de Castiella, establecer en Marruecos tres la so espulsión de la Monarquía Hispánica en 1609. Nel momentu de la llegada Marruecos travesaba por una grave crisis política provocada pol enfrentamientu ente los fíos del sultán Ahmad al-Mansur fináu en 1602. Unu de los contendentes, Zaidán al-Nasir, reclutó a dellos miles de moriscos que participaron na llucha que caltenía contra Muley Xeque, que consiguiera'l sofitu de Felipe III d'España en cuenta de la entrega de la ciudá de Larache. Finalmente Zaidán, tamién conocíu como Muley Zaidán, venció al so hermanu pero se despreocupó de los moriscos que llucharen xunto a él, lo que-yos fixo arrenegar «la Berbería y los sos reis», «entemeciendo públicamente llástimes y allabancies del nome de Cristu».
Los moriscos que nun combatieron xunto a Zaidán instalar en Tánxer, Tetuán, Chauen, Fez y otres ciudaes marroquines, onde vivía dende'l sieglu XIII una importante comunidá andalusí, dalgunos de que los sos miembros taben al serviciu direutu del sultán. A pesar d'ello los moriscos «nun fueron bien recibíos; llegaben vistíos a la española y falando castellanu; entemecíen los sos nomes y apellíos cristianos colos arábigos; la so fe musulmana merecía-yos tan escasu enfotu que-yos llamaben los cristianos de Castiella», y anque esto fuera efeutu de la malevolencia, sí ye ciertu que dellos moriscos confesáronse ellí cristianos y sufrieron martiriu». Esto postreru ta recoyíu por dellos cronistes como Luis Cabrera de Córdoba:
La nacencia de la República
thumb|left|Ciudá de Salé enfrentada a [[Rabat, nel actual Marruecos.]] La ciudá de Rabat fuera fundada pol sultán almohade Yaqub al-Mansur tres la batalla de Alarcos (1191). Dotada d'una gran muralla y una casba o fortaleza, qu'en 1600 atopar n'estáu ruinosu, amás de la Torre Hasán, bien asemeyada a la Giralda de Sevilla, taba destinada a convertise nun nucleu de población importante, pero na práctica nunca llegó a desenvolvese como tal y acabó quedando práuticamente despoblada —hacia 1600 namái cuntaba con unos centenares d'humildes viviendes—. La vecina Salé recibiera escontra finales del sieglu XV a dellos contingentes de musulmanes y xudíos sefardinos procedentes de la Península Ibérica, que constituyeron el nucleu hexemónicu de la so población.
En 1610 aportaron a la desaguada del Bu Regreg los habitantes de Hornachos, una importante comunidá morisca que practicaba de forma relativamente abierta la so fe y cultura musulmanes, quiciabes por cuenta de que «formaren na so tierra d'orixe una comunidá mudéxar d'antecedentes nobiliarios, polo cual siempres caltuvieron el privilexu de llevar espada, que-yos foi confirmáu por Felipe II». Los hornacheros embarcaren en Sevilla y estableciérense primeramente en Tetuán. Muley Zaidán quixo aprovechar les sos cualidaes asitiándolos na frontera sur de Marruecos, nel Dráa, pero descontentos desertaron y colaron a Rabat-Salé. Yeren, en total, unos trés mil. thumb|Grabáu qu'amuesa [[Salé, a la izquierda, y Rabat a la derecha]] Anque procedentes de la Península Ibérica como gran parte de los habitantes de Rabat-Salé —hacia 1600 viviríen ellí unos diez mil moriscos andaluces—, los sieglos de aculturación dientro de la sociedá castellana faía-yos fácilmente estremables de los autóctonos:
Les diferencies culturales ente los nuevos pobladores de llingua castellana y los autóctonos provocaron el refugu d'aquellos, polo que los hornacheros instaláronse al otru llau de la desaguada del Bu Regreg, entós conocíu como Salé la Nueva (Sala al Jadida) y onde güei s'atopa la medina de Rabat (que toma'l so nome d'un ribat en ruines presistente).
La conquista de La Mamora polos castellanos convirtió a Rabat-Salé nel únicu puertu marroquín del Atlánticu, polo que'l sultán pensó utilizalo como nueva base de los corsarios qu'antes actuaben dende La Mamora. Parte d'estos corsarios yeren renegaos europeos, ente los que destacaben los holandeses porque yeren los que conocíen les téuniques de la construcción naval. Sicasí, fueron los hornacheros los qu'acabaron imponiendo la so autoridá sobre Rabat-Salé. De primeres reconocieron l'autoridá del caid nomáu pol sultán, y pagaben a ésti'l diez per cientu de les preses que llograben, pero en 1626 mataron al caid y declaráronse independientes. Asina nació la que tamién foi conocida cola denominación de "República de los Dos Orielles".
Nel momentu de mayor apoxéu cuntaba con una flota d'unos cuarenta barcos, construyíos con madera de la zona siguiendo'l modelu holandés. Les sos aiciones llegaron hasta les mariñes d'Islandia y nelles llograron prindar gran númberu de barcos, que los sos tripulantes y viaxeros yeren convertíos en cautivos y que les sos mercancíes dieron llugar a un intensu tráficu comercial. Más que les fortificaciones, lo que faía casi inexpugnable al puertu de Rabat-Salé yera la poca fondura de les agües del ríu, polo que namái los pilotos que lu conocieren perbién podíen entrar nél.
Les disensiones internes y la fracasada entrega de la república a Felipe IV
Nesi contestu d'enfrentamientu internu ye nel qu'hai asitiar la iniciativa de los hornacheros d'apurrir la república a la Monarquía Hispánica de Felipe IV. Los hornacheros fixeron llegar el proyeutu de tratáu en 1631 al duque de Medina Sidonia por que ésti treslladar al rei. Nel mesmu proponíen, «pol gran amor que tienen a España, pos desque salieron sospiren por ella», apurrir la ciudá coles siguientes condiciones:
thumb|[[Jan Janszoon (alies Murat Reis), renegáu holandés al serviciu de la República de Salé (1650). Pintura de Pier Francesco Mola.]] Se entablaron negociaciones pero éstes nun espolletaron, ente otres razones porque en 1636 volvieron les lluches internes, nes qu'intervieno'l reinu d'Inglaterra, que los sos barcos bombardearon la Casba en 1637 en sofitu de la faición indíxena de los marabutos. Dempués de 1640 la república cayó sol control de los Dilaitas, berberiscos del altu valle del Muluya, hasta qu'en 1668 el sultán de Marruecos punxo fin a la república.
Reintegración al sultanatu de Marruecos
Tres el so reintegración al sultanatu marroquín en 1668, caltúvose l'actividá corsaria, pero yá nun tuvo la puxanza anterior. Los moriscos, incluyíos los hornacheros, "esvalixar por otres ciudaes marroquines y amodo fueron perdiendo la conciencia del so orixe, anque inda atestigüen la presencia de los sos descendientes, apellíos como los de Carrasco, Palomino, Blanco, Pérez, Rodríguez, Medina, Toledano...".
Eiros (San Esteban)
Eiros ye un llugar de la parroquia de San Esteban nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 12,9 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 252 msnm y tien una población de.
República de Salé
Reintegración al sultanatu de Marruecos
Hasta bien entráu'l sieglu XX, cuando Rabat empieza a estendese y absorber población d'otres partes de Marruecos por cuenta de la so capitalidad, foi bien importante la comunidá genéricamente llamada "andalusí", y dientro d'ella la específicamente morisca, reconocible polos sos apellíos de procedencia castellana como Almodóvar, Piro (Pero o Pedro), Balafrej (Palafox), Bargash (Vargas), Mulina (Molina), Baes (Páez o Báez), Sordu, Moreno, Chiquito, etc.
República Árabe Saḥariana Democrática
La República Árabe Saḥariana Democrática (RASD; n'árabe الجمهورية العربية الصحراوية الديمقراطية Al-Ŷumhūrīyyah Al-`Arabīyyah Aṣ-Ṣaḥrāwīyyah Ad-Dīmuqrāṭīyyah, conocida tamién como El Sáḥara Occidental, magar que son conceutos distintos) ye una nación ensin estáu formada pola antigua provincia española d'El Sáḥara Español anexada en 1976 por Marruecos y Mauritania y llueu ocupada dafechu por Marruecos n'agostu de 1979, al retirase Mauritania de la zona qu'ocupaba.
La República Saḥariana ta reconocida por 84 estaos, si bien esti númberu cambia dependiendo de la fonte. Según el Parllamentu Européu la RASD taba reconocida por 54 estaos y la Xunión Africana en 2002. Según el «portal Sahara Marroquí» 27 países reconocen a la RASD nel añu 2011, pero pal Frente Polisariu son más de 80 hasta esi mesmu añu.
Mycerinus
Especies aceptaes
Darréu preséntase un llistáu de les especies del xéneru Mycerinus aceptaes hasta febreru de 2014, ordenaes alfabéticamente. Pa caúna indícase'l nome binomial siguíu del autor, embrivíu según les convenciones y usos:
Julieta XLF
Biografía
Julieta.xlf, llicenciada en Belles Artes pola Universidá de Valencia, ye especialista n'ilustración pola Academia de San Carlos.
Trayeutoria
Empieza nel mundu del grafiti con dieciséis años, faciendo dibuxos infuenciados por Escif. Más tarde, averar al postgraffiti, a principios de la década del 2000. Ye miembru de XLF dende 2003, momentu nel que'l grupu empieza a tener actividá. Bien activa na ciudá de Valencia, tien una iconografía de marcáu calter infantil, cercana al arte oriental, con influencies del kawaii xaponés y el pop sicodélicu. Los sos murales suelen tar protagonizaos por muñeques, de la que se destacaron qu'escuenden perplexidá y sensibilidá. A pesar de nun tener un mensaxe direutu, les obres de Julieta intenten tresmitir esperanza y conceutos como crecer o l'equilibriu vital, amás de reivindicar aspeutos esenciales como'l color, la naturaleza o l'allegría de les persones, utilizando formes orgániques y color. Ente les influencies o artistes con estilu asemeyáu atopamos a Muñeca, de Brasil, Güesu Gemeos y los catalanes Freaklub.
En 2011 collaboró con Miguel Hache na realización de delles falles.
La Machine (Nièvre)
La Machine ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nagelocarpus
Nagelocarpus ye un xéneru con dos especies de plantes de flores perteneciente a la familia Ericaceae.
Esta consideráu un sinónimu del xéneru Erica.
Arboldswil
Arboldswil ye una comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, que s'alluga nel distritu de Waldenburg. Llenda al oeste y noroeste cola comuña de Ziefen, al norte con Bubendorf, al este con Niederdorf, al sur con Titterten, y al suroeste con Reigoldswil.
Zdeňka Vávrová
Co-afayó'l cometa periódicu 134P/Kowal-Vávrová. Ella reparar como un asteroide, que recibió la designación provisional 1983 JG, ensin llegar a ver la coma de la cometa. Darréu, imáxenes tomaes por Charles Thomas Kowal amosaron una coma y l'asteroide convertir nuna cometa.
Ella tamién afayó 115 asteroides, y l'asteroide (3364) Zdenka recibe esi nome nel so homenaxe. (n'inglés)
Moraleja de Sayago
Moraleja de Sayago ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Topónimu
El topónimu Moral, según Riesco Chueca, respuende a un modelu tradicional del área lleonesa, consistente nun nome d'árbol en singular, femenín y con o ensin artículu. Asina ye frecuente La Moral, con o ensin artículu, según los sos diminutivos, que caltienen el xéneru femenín, de tradición llatina. Na provincia de Zamora son frecuentes los topónimos Moral, Moraleja o Moralina. L'orixe de toos ellos ye'l totémicu Morus nigra o morera negra (llatín mōrus, -i), entá denomináu moral en gran parte del dominiu llingüísticu lleonés. Este ye un árbol d'antigua tradición conceyil, frecuentemente plantáu ante munches de les ilesies rurales. Na mayor parte de los casos, la so forma diminutiva nun suel aludir a un moral pequeñu, sinón a una población llamada Moral que ye de menor rangu qu'otra llocalidá del mesmu nome.
La referencia etimolóxica a árboles y plantes ye daqué qu'asocede frecuentemente na denominación de munchos pueblos sayagueses (Carbellino del carballo o carbayu; Luelmo del llamera; Fresnu y Fresnadillo del fresnu; Salce del sauce; Almeida del álamu; Moral de Sayago, Moralina y Moraleja del moral, Figueruela de la figal, Sogo del sabugu, ...). Podría ser la seña identificativa de dalgunos de los poblamientos celtes na ribera norte del Tormes. Tal teoría podría ser discutible en dalgunos de los topónimos mentaos, al ser posible otres opciones ensin base vexetal.
Frente a esta teoría, tamién s'indica que n'orixe podría referise a persones procedentes d'África si atendemos al significáu deriváu del vocablu llatín 'maurus' (mauritanu), y esti del griegu 'mαῦρος' (maûros), con significáu d'escuru, por alusión al color de la so piel.
"De Sayago" ye, como en munches llocalidaes de la zona, la concreción xeográfica que nesti casu faise necesaria pa estremalo d'otros pueblu como Moraleja del Vino na mesma provincia de Zamora.
Historia
Los primeros nicios d'ocupación humana d'esti conceyu daten de la Prehistoria, como amuesa l'hachu de cuarzu opalizado que se topó nesta llocalidá. Darréu, les paraxes L'Oru y Val de Velasco allugaron poblamientu de dómina romana que de xuru tán rellacionaos cola calzada romana que travesaba'l términu de Moraleja pa xunir Ocellum Durii y Bletisa.
Ente los sieglos XII y XIII apaecen referencies documentales escrites de nuevos asentamientos con topónimos romances en Sayago, ente ellos ta Moraleja, que'l so topónimu ye de notable influencia lleonesa. Estos enclaves deber a un procesu de colmatación del espaciu y a l'apaición de poblamientos que s'entrepolen ente otros ancestrales, lo qu'amuesa un procesu colonizador del espaciu -posiblemente integráu dientro del procesu repoblador más ampliu qu'entamaron los reis lleoneses- pero que nunca fueron asentamientos totalmente "ex novo". Amás, llama l'atención qu'estos asentamientos nomar con topónimos descriptivos de los árboles y arbustos qu'apoderen el paisaxe de cada llugar -como ye'l casu de Moraleja- o con elementos rellacionaos cola ganadería. Nel casu de Moraleja, esiste un documentu de donación pol que'l rei Alfonsu VII de Llión dexó esta villa al obispu de Zamora, nel que se refirió a ella como "meas villas desertas nominatas las Moraleyas".
Tres la promulgación del fueru de Ledesma (1161), el sur de Sayago tuvo una estrecha rellación cola citada villa. Coles mesmes, en 1161 l'obispu de Zamora, Esteban, ordenó a los pobladores de Moraleja qu'aplicaren a los delincuentes establecer nel fueru de Ledesma. La influencia de la villa charra creció colos años, hasta'l puntu de qu'en 1185 se documenta que dellos llugares del sur de Sayago pertenecíen al conceyu de Ledesma, como foi'l casu de Santarén de los Pexes y la mesma Moraleja de Sayago. Esta situación provocó finalmente un conflictu de xurisdicción ente los obispos de Zamora y Salamanca que s'atayó en 1185 cola intermediación d'otres diócesis, estableciéndose que'l zamoranu va tener el "ius episcopalis" sobre una serie de llugares "in termino de Ledesma citra Tormes (...) Santaren (...) ecclesia de Moraleias". Estos antecedentes esplicaríen l'interés del obispu de Zamora por conceder un fueru a esa llocalidá, precisamente'l mesmu añu en que se dota de fueru a Ledesma, pretendiendo asegurar los sos derechos y afitar el poblamientu frente a posibles fenómenos d'atraición en favor de Ledesma, el nuevu nucleu conceyil. Aun así, los conflictos col conceyu de Ledesma nun debieron de terminar, en cuantes que, nel sieglu XIII, Fernandu II de Llión ordenó a dichu conceyu que nun demandara la tercia de Moraleja de Sayago, una y bones ésta correspondía al obispu de Zamora. Darréu, nel añu 1254 Moraleja viose exenta, por orde del rei Alfonsu X El Sabiu, de siguir pagando los impuestos que teníen de cotizar al obispu de Zamora.
Tres la constitución de 1978, Moraleja pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto conceyu adscritu a la provincia de Zamora. En 1983, tres la supresión del partíu xudicial de Bermillo de Sayago, Moraleja foi integrada nel actual Partíu Xudicial de Zamora.
Reserva de fauna de Dja
La Reserva de fauna de Dja ye un bien natural camerunés catalogáu pola Unesco como Patrimoniu Mundial de la Humanidá en 1987. L'orixe de los programes de proteición data de 1950 cuando'l Altu Comisionado Francés para Camerún creó la reserva. En 1982 foi designada como Reserva de la Biosfera pola UNESCO, y dende 1992 ye alministrada por ECOFAC, un programa financiáu pola Xunión Europea pal establecimientu d'una rede d'árees protexíes nel Continente Africanu.
Esti espaciu protexíu ye una de les xungles africanes meyor calteníes, con un 90% de la so superficie total dafechu virxe. El ríu Dja bordia casi dafechu l'área, creando un paraísu pa una de les más riques rexones del planeta en términos de biodiversidá. D'ente les 107 especies de mamíferos que pueblen la reserva, ye notable la gran variedá de primates. Dalgunes de les especies amenaciaes son l'elefante africanu de monte (Loxodonta ciclotys), el chimpancé (Pan troglodytes) o'l gorila d'enllanada (Gorilla gorilla).
Pa más información, véa www.dja.cm
Cambéu fonéticu f — h del castellán
El cambéu fonéticu «f → h» ye unu les traces más distintives del español ente les llingües romániques (anque tamién se da en gascón, rumanu de Moldavia y Transilvania, asturianu oriental y, esporádicamente, otres llingües romániques). El fenómenu consiste en que, en ciertes condiciones fonolóxiques, la f- inicial llatina convertirse nuna h- aspirada que depués sumió nes variedaes estándar del español, magar se caltién la so pronunciación pa delles pallabres en dellos dialeutos, sobremanera en bona parte d'Andalucía, Estremadura y Hispanoamérica (tamién se caltién y ye carauterística diferencial del dialeutu oriental del idioma asturianu, según nos sos dialeutos de transición col idioma castellanu: el cántabru y l'estremeñu). Nesti artículu preséntense dellos estudios llevaos a cabu avera del fenómenu coles sos resultaos, según dalgunes de les teoríes ya hipótesis sobro qué motivos pudieron intervenir nél.
El fonema /f/ na fonoloxía llatina
miniaturadeimagen|300x300px|Principales pueblos de la [[Península Ibérica|península ibérica prerromana que les sos llingües paleohispániques pudieron influyir nel procesu]]
El llugar de /f/ nel sistema consonánticu
Nes pallabres orixinales del llatín, la /f/ podía apaecer solamente en posición inicial, ente qu'en posición entemedia solo ta presente en préstamos d'otres llingües (p. ex., RUFUS ‘acoloratáu'). De xacíu, tamién nes pallabres prefijadas que'l so segundu elementu empezaba con una F-, esta podía tar en posición entemedia: DE-FENDERE ‘defender', CON-FUNDERE ‘confundir', etc. Al ser la única fricativa llabial ensin pareya dalguna (les otres fricatives yeren /s/ y /h/, esta postrera sumida de la fala escontra'l sieglu I), esti soníu afaíase bien inestablemente al sistema consonánticu; pero, quedaba fácilmente sometida a los cambeos de la evolución fonética.
Primeros testimonios escritos del cambéu na Castiella histórica
La documentación más temprana qu'atestigua'l cambéu /f /> /h/ o la perda completa de /f/ na Castiella histórica (incluyendo La Rioxa), ye del sieglu IX. N'unu de los documentos, de 863, el nome llatín FORTICIUS apaez na forma Ortiço; depués, n'otru de 927, como Hortiço. Dende'l sieglu XI, el númberu d'apaiciones aumenta, y non yá en Castiella, sinón tamién n'otros territorios. Como bien pue vese nos exemplos, yá que el cambéu yá apaecía esporádicamente na escritura, pudo llevase a cabu muncho primero en forma oral.
Sicasí, nun se sabe con certidume si esta innovadora realización fónica yera la xeneral en tol territoriu castellanu. Probablemente foi mesma solo de les clases sociales más baxes; ye posible que les clases cultes y más conservadores pronunciaren una [f] o [ɸ] en toles posiciones, o bien que l'aspiración [h] articulárase solo énte vocales velares. Con too y con eso, nun pueden sacase conclusiones definitives hasta qu'esta evolución fonética consolidense na escritura yá que, mientres sieglos, l'aspiración yera representada tamién pol grafema f-[cita  Esto queda claramente comprobáu nel Cantar de mio Cid, nel que la preposición d'orixe árabe hasta (< ḥatta) apaecía na forma fasta. Coles mesmes, la pallabra árabe al-ḥanbal el castellán tomense cola pronunciación alfombra. Tou ello indica que, realmente, los falantes nun podíen percibir la diferencia acústica ente les realizaciones [f] y [h], tal que considera Alarcos Llorach (1951, 39):
El contestu fonolóxicu
Como pue vese no enantes señalao, nel castellán xeneralizó l'articulación aspirada con [h] en toles posiciones prevocálicas:
Les pallabres prefijadas tamién fueron sometíes a la evolución, en cuanto los falantes percibense como baltes:
En casu contrariu, la -F- intervocálica evolucionó, de normal, escontra una [β] (representada por v o b n'escritura), por analoxía de la evolución de les oclusives sordes orixinales:
Anque tamién se producen exemplos de perda.
Nel español medieval, la secuencia -NF- dio -f (o -ff-): INFANTE > ifante o iffante, que depués se consolidó na forma etimolóxica infante nel español contemporaneu.
La F- caltúvose énte consonantes, según énte la semiconsonante [w] (sacante n'Andalucía y en delles zones dialeutales de Hispanoamérica, onde se pronuncia como una aspirada o una fricativa velar nesta posición); esto postreru esplicquense por tener la [w] una articulación llabial que podría sofitar al caltenimientu como tal l'articulación de la tamién llabial [ɸ] o [f]:
Sicasí, hai unos pocos exemplos nos que'l grupu FL- pierde la F- inicial (p. ex., FLACCIDU > llaciu) lo que suxure qu'en delles rares ocasiones podía, seique, apaecer l'aspiración [hl-]; sicasí, na mayoría de los casos la f caltenersd nesti contestu (ye probable qu'equí otros factores intervinieren, cf. cola palatalización perdiendo depués la oclusiva de los grupos iniciales CL- y PL- ).
Argumentos a favor del sustratu euskérico
Una de les esplicaciones más xenerales y aceptaes sobro les posibles causes del fenómenu atribuyiense a Ramón Menéndez Pidal, quien señaló que lo qu'empecipió'l cambéu foi'l sustratu vascu-cántabru-ibéricu. Resumiendo la so teoría, sostién que los vascos y los cántabros, y presumiblemente tamién los íberos, que les sos llingües escarecíen del soníu [f], diben sustituyiense por una aspiración en [h] que, acústicamente, yera'l soníu más cercanu. Esto concuerda col fechu de que les primeres buelgues escrites del cambéu surdieron nel norte de Castiella, que yera zona confín con árees de llingua vasca y, entá más nel otru llau de los Pirineos, en Gascuña, que tamién yera habitada orixinalmente de pueblos que falaben l'euskera o un idioma paecíu na Antigüedá.
Anque'l mesmu cambéu llevaronsd a cabu n'otres rexones de la Romania, son solamente'l castellán y el gascón les llingües nes qu'esti cambéu se consolidó y xeneralizó; esto ye, trátase de dos árees nes que se probó la presencia antigua de pueblos vascu-aquitanos en dómina anterior a les conquistes romanes.
Conclusiones
Los que punxeron el fenómenu en rellación col sustratu vascu, nun esplicaron refechamente cómo podía esti actuar y tampocu esaminaron otres circunstancies. En concencia, l'usu de la espresión «sustratu» nun resulta bien afortunáu nesti casu, una y bones esto supón que la evolución yá s'efectuara na dómina romana cuando los conquistadores llatinos asitien na Península. Sicasí, de los documentos disponibles resulta un fechu claru que'l cambéu fonéticu ten d'asoceder alredor de los sieglos VIII y X, polo tanto sería, quiciabes, más acertáu falar d'influencia de «adstratu» y non de «sustratu».
Coles mesmes, los que s'oponíen a les teoríes de sustratu refugaron la posibilidá de que'l billingüismu vascu-romance tuviera dalgún papel nel cambéu. Quien trataron d'esplicar el fenómenu con argumentos más xenerales, como que «tamién apaez n'otros llugares de la Romania», nun tuvieron en cuenta que la mesma evolución fonética pue ser provocada por distintos motivos en distintos territorios.
En resume, pue dicise que naide analizó satisfactoriamente la complexidá del fenómenu; esto ye, que tantu'l billingüismu vascu-románicu como causes estructurales internes de la llingua pudieron intervenir na realización del cambéu. Otru problema llamentable ye que, anque se realizaron apocayá y siguen realizando nueves investigaciones al respeutu, les sos resultaos fueron inoraos inclusive poles publicaciones llingüístiques más recién. Pa concluyir, merez la pena mentar que la f- qu'apaez nes pallabres del español actual foi reintroducida na llingua per mediu de cultismos y semicultismos.
XVIII Concursu de Tonada Cuenca del Caudal
Na XVIII edición del concursu de tonada Cuenca del Caudal, entamáu pola Asociación Cultural Güeria de San Xuan y la conceyalía de Cultura de Mieres, resultaron vencedores los cantadores que vienen darréu :
Canción Ayerana
El xuráu d'esta edición tuvo compuestu por: Luis Estrada, Anabel Santiago y Xaime Arias, a los que s'amestaron Celestino González, "Tino Arnizu", pa l'ayerana y Marco Castañón pa la categoría de mozos.
Temporada 2007 de Fórmula 1
La Temporada 2007 de Fórmula 1 ye la 58ª temporada del Campeonatu Mundial de Fórmula 1 de la FIA. Esta temporada ta solliñada pol fin del Pautu de la Concordia ente los equipos de constructores, la FIA y Bernie Ecclestone.
Equipos y pilotos
Los siguientes equipos y pilotos foren confirmaos pa la temporada 2007 del campeonatu mundial de la Fórmula 1 de la FIA.
Reconcu (San Esteban)
Reconcu ye una casería de la parroquia de San Esteban nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 12,5 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 217 msnm y tien una población de.
Aloe thraskii
Aloe thraskii Baker, ye una especie de planta ensundiosa perteneciente a la familia Xanthorrhoeaceae. El país d'orixe ye Sudáfrica. Crez nes dunes dende Durban al Carba de Maputaland-Pondoland. thumb|240px|Inflorescencies thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye un aloe tropical con curioses fueyes curvaes. Produz flores anaranxaes con puntos formosos de color mariellu llimón y desenvuelve un tueru arboláu ente que crez amodo.
Ye un árbol de tarmu simple, qu'algama un tamañu de l-2 (-4) m d'altor. Con munches fueyes, de 1,0-1,6 x 0,13-0,22 m, fondamente enriaes, de color verde oliva, el fexe ensin escayos, el viesu con pocos escayos na llinia media. La inflorescencia con 4-8 recímanos, de 500-800 mm d'altor; en forma de recímanos cilíndricos-cónicos, bien trupos, con bráctees ováu-aguda, 9.7 x 4.6 mm, 5-7-nervaes.Les flores de color verdosu a anaranxáu en flor, de color mariellu llimón a naranxa pálidu mientres el floriamientu, de 18-29 mm de llargu, ventricosas.
Distribución y hábitat
Ye endémicu de KwaZulu-Natal. Esta ye una de les poques especies de Aloe que nun se producen lloñe del mar. Na naturaleza namái crez nes dunes de la sablera, y nel cultivu nun va espolletar lloñe de la mariña.
Les recurvaes fueyes fondamente enriaes d'esta especie recuerden a les de Aloe alooides, pero son daqué más grandes y menos fuertemente recurvaes nesta especie. La inflorescencia de A. thraskii difier de la de A. alooides en cada detalle.
Taxonomía
Aloe thraskii describióse por Baker y espublizóse en J. Linn. Soc., Bot. 18: 180. 1880 Aloe: nome xenéricu d'orixe bien inciertu: podría ser deriváu del griegu άλς, άλός (als, alós), "sal" - dando άλόη, ης, ή (aloé, oés) que designaba tanto la planta como'l so zusmiu - por cuenta del so sabor, que recuerda l'agua del mar. D'ellí pasó al Llatín ălŏē, ēs cola mesma aceptación, y que, en sentíu figuráu, significaba tamién "amargosu". Propúnxose tamién un orixe árabe, alloeh, que significa "la sustanza amargoso brillosa"; pero ye más probablemente d'orixe complexu al traviés del hébreo: ahal (אהל), frecuentemente citáu en testos bíblicos.
thraskii: epítetu
31 Orionis
31 Orionis (31 Ori / CI Orionis) ye una estrella na constelación d'Orión de magnitú aparente +4,71. Alcuéntrase a 508 años lluz del Sistema Solar.
Magny-Cours
Magny-Cours ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
31 Orionis
31 Orionis ye una xigante naranxa de tipu espectral K5III. Tien una temperatura efectivo de 3930 K y relluma con una lluminosidá bolométrica —qu'inclúi la radiación infrarroxo emitida— 809 vegaes mayor que la lluminosidá solar. De gran tamañu, el so radiu ye 58 vegaes más grande que'l del Sol, lo que correspuende al 70% de la órbita de Mercuriu. La so masa ye 3,5 vegaes mayor que la masa solar y tien una edá envalorada de de 280 millones d'años. Terminó la fusión del so hidróxenu internu hai unos 30 millones d'años y anguaño funde heliu. La so bayura relativa de fierro ([Fe/H] = -0,30) ye la metá que la del Sol. Nel pasáu pensóse que yera una estrella variable —por ello recibe la denominación de CI Orionis—, pero güei la so variabilidá paez refugada.
31 Orionis tien una compañera visual dixebrada d'ella 12,7 segundos d'arcu. Anque práuticamente nun se reparáu movimientu orbital, dambes estrelles moviéronse de forma conxunta pel espaciu mientres 175 años, polo que se piensa que constitúin un sistema binariu. A partir del so rellumu, puede deducise que l'acompañante ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu A8. La separación angular ente dambes estrelles traducir nuna separación real de siquier 2000 UA, lo qu'implica un periodu orbital de más de 40.000 años.
Magny-Cours
Tien una población de y una superficie de  km².
El Espín
El Espín pue referise a delles localidaes del conceyu asturianu de Cuaña:
Niederdorf (Basilea)
thumb|right|250px|Niederdorf. Niederdorf ye una comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, asitiada nel distritu de Waldenburg. Llenda al norte cola comuña de Lampenberg, al noreste con Hölstein, al este con Bennwil, al sur con Oberdorf, al oeste con Titterten y Arboldswil, y al noroeste con Bubendorf.
Giro d'Italia 1920
La 8ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 23 de mayu y el 6 de xunu de 1920, con un percorríu de 8 etapes y 2632 km, que'l vencedor completó a una velocidá media de 25,639 km/h. La carrera empezó y terminó en Milán.
Tomaron la salida 49 participantes, de los cualos namái 10 llegaron a la meta final.
Gaetano Belloni, segundu'l añu anterior y ganador de tres etapes nesta edición, foi'l vencedor na clasificación xeneral, per delantre del so compatriota Angelo Gremo y del francés Jean Alavoine.
Islam Qala
Islam Qala (en persa: اسلام قلعه‎ Eslām Qalʿeh) ye una ciudá d'Afganistán, asitiada na provincia d'Herat. Cunta con 18.647 habitantes (2007).
Lampenberg
thumb|right|250px|Lampenberg. Lampenberg ye una comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, asitiada nel distritu de Waldenburg.Llenda al noroeste cola comuna de Bubendorf, al noreste y este con Hölstein, y al suroeste y oeste con Niederdorf.
Koba Koindredi
Koba Leïn Koindredi ye un.
Obe
Obe ye una ciudá d'Afganistán, na provincia d'Herat. En 2007 tenía 8.075 habitantes.
Magny-Lormes
Magny-Lormes ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Myzomela blasii
Myzomela blasii, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Meliphagidae, del xéneru Myzomela.