Antixudaísmu_cristianu
La Plena Edá Media (sieglos XI-XIV): el fin de la "tolerancia"
El pasu decisivu escontra una postura muncho más intransixente escontra los xudíos producir nel IV Conciliu de Letrán convocáu pol papa Inocencio III y celebráu en 1215. En repitiendo la condena escontra los xudíos como pueblu deicida, alcordáronse ellí una serie de midíes discriminatories p'aisllalos de la población cristiana: la obligación de vivir en barrios separaos y de portar una señal pa poder ser reconocíos darréu; la prohibición absoluta de caltener rellaciones sexuales ente xudíos y cristianos; la prohibición de que pudieren tener criaos o emplegaos cristianos, según la d'exercer determinaos oficios —como la de médicu d'un cristianu— o ocupar puestos que-yos dieren autoridá sobre cristianos; la prohibición de construyir nueves sinagogues. "L'oxetivu yera acabar cuanto antes cola perfidia de los xudíos que s'empeñaben en negar lo evidente: que Xesucristu yera'l Mesíes anunciáu. Unu de los papeles asignaos a les órdenes mendicantes [acabante fundar] foi precisamente la predicación pa convencer y convertir a los xudíos", afirma Joseph Pérez. thumb|left|150px|Dos xudíos alemanes de la baxa Edá Media, cada unu portando'l Judenhut, sombreru que los identificaba, segregaba y yera d'usu obligatoriu n'[[Sacru Imperiu Romanu Xermánicu|Alemaña dende 1267.]] L'aplicación d'estes midíes nun se fixo esperar. San Luis, rei de Francia, obligó a los xudíos a llevar una rodela mariella nel vistíu y en 1254 espulsar de los sos dominios, anque más tarde volver a almitir en cuenta de una fuerte suma de dineru. Nel sieglu siguiente, volvieron ser espulsaos y readmitidos, hasta qu'en 1394 fueron espulsaos definitivamente de los territorios so soberanía del monarca francés. Nel Sacru Imperiu Romanu Xermánic u'l Conciliu de Viena de 1267 repitió lo alcordao nel Conciliu de Letrán y obligó a los xudíos a que llevaren un sombreru carauterísticu, el Judenhut. En 1290 yeren espulsaos del reinu d'Inglaterra. Sicasí, los encamientos de Letrán nun fueron dafechu aplicaes nos reinos cristianos ibéricos porque los monarques precisaben la collaboración de la población xudía pa la repoblación y el desarrollu de los territorios conquistaos a los musulmanes d'Al-Ándalus. Sicasí, en Castiella fueron recoyíes nes Partíes d'Alfonsu X el Sabiu, nes que se xustificaba la presencia de los xudíos «por que ellos vivieren como en cautiverio pa siempres y fueren alcordanza a los homes qu'ellos vienen del llinaxe d'aquellos que crucificaron a El nuesu Señor Xesucristu». thumb|[[Grabáu en madera de Johann von Armssheim (1483) ilustrando una disputa doctrinaria ente xudíos y cristianos.]] Un episodiu que tuvo una gran trescendencia foi promovíu pola afirmación d'un xudíu recién convertíu, Nicolás Donin, de que'l Talmud contenía inxuries y blasfemies contra la relixón cristiana. Asina s'entamó en París una disputa ente cuatro prelados católicos que fadríen d'acusadores y cuatro rabinos xudíos que defenderíen el Talmud. La resultancia foi favorable a l'acusación, y el rei San Luis ordenó en 1242 executar la sentencia y dellos miles de llibros y manuscritos hebreos fueron quemaos na foguera. Venti años dempués tuvo llugar una disputa similar en Barcelona presidida pol rei d'Aragón y conde de Barcelona Xaime I d'Aragón, na que participaron un xudíu convertíu, el dominicu Pablo Cristianu y el rabín de Girona y gran filósofu Moisés Ben Nahmán, tamién conocíu como Nahmánides. La tema central del alderique celebráu en xunetu de 1263 foi la cuestión del Mesíes y de la Trinidá, y tres la celebración del mesmu Nahmánides foi acusáu polos dominicos de blasfemu, polo que tuvo qu'emigrar a Palestina pa evitar la condena.