cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cristianismu
Ilesies cristianes
thumb|300px|right Equí namás s'alcuentren les ilesies cristianes mayores:
Dinastía Konbaung
La dinastía Konbaung, delles vegaes nomada como dinastía Alaungpaya, foi la última familia que reinó en Birmania, ente 1752 y 1885, estableciendo'l tercer imperiu birmanu, el segundu mayor de la hestoria birmana.
En vista de la fragmentación de la dinastía Toungoo, Alaungpaya (1714-1760), xefe d'un pobláu cercanu a Mandalay, formó un exércitu, col que ganó al reinu mon de Hanthawaddy, al sur de Birmania y dempués conquistó al nordeste l'estáu Shan, axuntando escontra 1759 toa Birmania (y Manipur) a pesar del sofitu francés y británicu a Hanthawaddy.
Alaungpaya atacó la capital siamés d'Ayutthaya, pero foi forzáu a entamar la retirada. El so fíu Hsinbyushin, el tercer rei de la dinastía (1763-1776), unvió tropes al interior de los reinos vecinos y repelió triunfalmente cuatro invasiones vengatibles de la China.
El sestu rei de la dinastía, Bodawpaya (1782-1819), atropó delles campañes fallíes en contra de los siamés y treslladó la capital escontra Amarapura. Él tamién conquistó'l reinu d'Arakan. Les sos incursiones al interior d'Assam, espertaron la roxura de los británicos y sol mandu de Bagyidaw (1819-1837), Birmania foi ganada na Primer Guerra Anglu-Birmana. A partir d'entós les posesiones de Birmania fueron tornando gradualmente, pa terminar cola total anexón per parte de los ingleses en 1885 tres la Tercer Guerra Anglu-Birmana.
Mientres la dinastía Konbaung, la capital foi movida delles vegaes por razones relixoses, polítiques y estratéxiques: Shwebo (1752–1760), Sagaing (1760–1765), Ava (1765–1783, 1821–1842), Amarapura (1783–1821, 1842–1859), Mandalay (1859–1885).
Torres d'Alcanadre
Torres d'Alcanadre, n'aragonés, o Torres de Alcanadre, n'español, ye un conceyu d'España, na provincia d'Huesca, Comunidá Autónoma d'Aragón asitiáu na vera esquierda del ríu Alcanadre, a 389 m d'altitú. Tien un área de 17,63 km² con una población de 103 habitantes (INE 2014) y una densidá de 6,41 hab/km².
Cosmogonía
Cosmogonía (del griegu κοσμογονία, kosmogonía o κοσμογενία, kosmogenía, deriváu de κόσμος, kosmos ‘mundu' y el raigañu γί(γ)νομαι, gígnomai / γέγονα, gégona, ‘nacer') ye una narración mítica que pretende dar respuesta al orixe del Universu y de la mesma humanidá.
Xeneralmente, nella remóntasenos a un momentu de preesistencia o de caos orixinariu, nel cual el mundu nun taba formáu, pos los elementos qu'habíen de constituyilo topar en desorde; nesti sentíu, el rellatu míticu cosmogónicu presenta l'agrupamientu paulatín o repentín— d'estos elementos, nun llinguaxe altamente simbólicu, cola participación d'elementos divinos que pueden tener o non atributos antropomorfos.
La cosmogonía pretende establecer una realidá, ayudando a construyir viviegamente la perceición del universu (espaciu) y del orixe de dioses, la humanidá y elementos naturales. De la mesma, dexa apreciar la necesidá del ser humanu de concebir un orde físicu y metafísicu que dexe esconxurar el caos y l'incertidume.
Descripción
Los mitos ufiertaron a les distintes cultures una visión integradora del mundu, al facilitar la so perceición de los fenómenos que-y paecíen estraños a una creencia coleutiva que dio orixe a los que los acompañaron y apurrieron la seguridá psicolóxica pa la construcción d'una identidá pa la vida en comunidá.
Nos mitos, dellos investigadores señalaron que los dioses suelen representar les fuercies elementales de la naturaleza, que pueden percibir, de los cualos derívense los fenómenos naturales que condicionaron les sos vides. Sicasí, esti postuláu simplayo y etnocéntrico foi quedando progresivamente superáu pa dar cuenta del mitu como un especial espaciu simbólicu a partir del cual el ser humanu puede atribuyir significaos (conscientes ya inconscientes) a deidaes, héroes y aiciones mítiques n'estrecha rellación cola vida psíquica, intersubjetiva, social y cultural. Esto quier dicir qu'un determináu mitu puede tener rellación col procesu de maduror internu de determinada persona, pero tamién puede sirvir pa xenerar cohesión social nuna comunidá, o pa legitimar determinaes estructures de poder; nun esiste una esplicación unívoca.
Etimoloxía de la pallabra «mitu»
La pallabra «mitu» deriva del griegu mythos, que significa ‘pallabra' o ‘hestoria'. Un mitu va tener un significáu distintu pal creyente, pal antropólogu y pal filólogu. Esa ye precisamente una de les funciones del mitu: consagrar l'ambigüedá y la contradicción. Un mitu nun tien por qué tresmitir un mensaxe únicu, claro y coherente.
La mitoloxía nun ye sinón una alternativa d'esplicación frente al mundu que recurre a la metáfora como ferramienta creativo. Entós, los rellatos afáense y tresfórmense d'alcuerdu a quien les cuenta y el contestu nel que son tresmitíos. Los mitos nun son dogmáticos ya inmutables sinón que son fluyíos y interpretables.
Cosmogoníes
Polo xeneral, les narraciones cosmogóniques non solo representen una configuración del universu, dende'l puntu de vista d'estudiar lo que ye en cuantes que ye y esiste como sustancia de los fenómenos (visión ontolóxica), sinón que d'elles tamién se deriven ciertes necesidaes étiques pa la preservación na unidá del mesmu.
Cosmogoníes griegues
Les cosmogoníes griegues narren l'orixe del mundu que parte del caos, por qu'en un actu de creación divina impóngase l'orde. Esta aición va marcar el principiu del ser y del bien pal pensamientu griegu, onde'l ser nun puede ser lo informao porque'l mal averar a la falta de llende. Esta visión recoyer Hesíodo nel so Teogonía y tamién Platón nel rellatu del demiurgu presente nel Timeo. Hai de solliñar que nes cosmogoníes griegues l'orde va imponiéndose d'una manera violenta, poles lluches ente los dioses, ente que na cosmogonía xudeocristiana l'orde surde pol poder de la Pallabra de Dios.
Cosmogonía xudeocristiana
Na cosmogonía xudeocristiana, l'orixe del mundu ta presente nel Xénesis (el primer llibru de la Biblia), que rellata cómo Dios empezó a crear el mundu «nun principiu». La teoloxía cristiana utiliza'l términu ex nihilo pa sofitar y referise a la creación universal partiendo de la nada. Xénesis 1 Reina-Valera 1960 (RVR1960) -La creación: 1. Nel principiu creó Dios los cielos y la tierra. 2 Y la tierra taba desordenada y vacida, y les tiniebles taben sobre la cara del abismu, y l'Espíritu de Dios movía sobre la cara de les agües. 3 Y dixo Dios: Sía la lluz; y foi la lluz. 4 Y vio Dios que la lluz yera bona; y dixebró Dios la lluz de les tiniebles. 5 Y llamó Dios a la lluz Día, y a les tiniebles llamó Nueche. Y foi la tarde y la mañana un día. La creación ye un procesu que tien llugar con un principiu: 'Fáigase la lluz', y depués separación de: la tierra de los cielos, la tierra de les agües, la lluz de la escuridá. Esto ye, procédese por separación de componentes partiendo del caos primixeniu. San Ignacio de Loyola, nel so: 'Rellatu del pelegrín', dictáu a Luis Gonçalves de Cámara, dixo: 'Una vegada presentóse-y nel entendimientu con grande allegría espiritual la manera con que Dios creara'l mundu, que-y paecía ver una cosa blanca, de la cual salíen munchos rayos, y que d'ella faía Dios lumbre'. ('El rellatu del pelegrín'; Ed Labor, 1973, Cap III, páx.40, ISBN 84-335-9807-4)
Otros interpretar como: Una vegada más el mal taría acomuñáu cola falta de forma, con desapaición de la llende. El mal dende esta óptica afecta a la unidá del cosmos. La idea de mal va tar consecuentemente acomuñada colo qu'encruz, colo que ruempe o s'opón a la llende de diches categoríes.
El pensamientu científicu y la cosmogonía contemporánea
El pensador Teilhard de Chardin propón una reconciliación ente'l puntu de vista científicu y el de la relixón cristiana, interpretando la xénesis como un tresformamientu entamáu de la materia al traviés del tiempu, dende niveles simples como los átomos hasta niveles muncho más complexos, como la especie humana. Sicasí, nun considera al home como la culminación de la evolución sinón como un pasu entemediu escontra lo que denomina'l Punto Omega d'unidá final con Dios presistente. Anque les idees de Teilhard de Chardin fueron refugaes primeramente per parte de la doctrina católica, el papa Benedicto XVI almitió que'l xesuita francés foi un gran visionariu a esti respectu
Dientro del ámbitu de les ciencies naturales, Richard Dawkins (1941–), nel so testu El xen egoísta (1976), narra la descripción científica del orixe de la vida como'l momentu nel cual apaez sobre la Tierra una molécula, formada por fuercia, que tenía la propiedá de crear copies de sigo mesma (un protobionte). Depués, a partir del ancestru común universal, Dawkins va esplicar el desenvolvimientu de la vida (evolución biolóxica), describiendo les diverses ramificaciones n'especies no qu'él denominó «errores na replicación». Más allá de les pretensiones evolucionistes del discursu dawkinsiano, la idea d'una molécula que se forma por accidente nun puntu imprecisu y que a partir de la mesma anicia la cadena vital, tien munches resonancies col mitu demiúrgico. El demiurgu arrexunta'l material esvalixao en forma molecular, d'onde s'anicien toles formes vitales sobre la cara de la Tierra, pero'l demiurgu nun ta suxetu a la so propia creación, polo que resulta lo que señala Dawkins, que non tou ta determináu polos nuesos xenes.
Raza de perru
thumb|380px|Esta imaxe amuesa la diferencia de tamaños, colores, pelames, constituciones físiques ente delles de les más de 300 races de perros rexistraes. Una raza de perru o raza canina ye un grupu de perros que tienen carauterístiques bien similares o casi idéntiques nel so aspeutu o comportamientu o xeneralmente en dambos, sobremanera porque vienen d'un sistema selectu d'antepasaos que teníen les mesmes carauterístiques. Los perros fueron apariaos selectivamente pa consiguir carauterístiques específiques per miles d'años.
Introducción
Les races de perros nun son científicamente definíes como una clasificación biolóxica, sinón que son grupos definíos por clubes d'aficionaos llamaos club de la raza. Una raza de perru ta representada por un númberu abondu d'individuos que tresfieren de manera estable les sos carauterístiques específiques al traviés de xeneraciones. Los perros de la mesma raza tienen carauterístiques similares n'apariencia y comportamientu, sobremanera porque vienen d'un sistema selectu d'antepasaos que teníen les mesmes carauterístiques. Los perros d'una raza específica o raza verdadera, producen animales bien similares a los padres. Un perru noma miembru d'una raza al traviés de pruebes d'ascendencia, por aciu l'analís xenéticu (DNA) o rexistros escritos de la so ascendencia (pedigree). Ensin eses pruebes, la identificación d'una raza específica nun ye confiable. Estos rexistros, llamáu rexistro de raza, pueden tar en manes de particulares, clubes o otres organizaciones.
Munches races tradicionales de perros reconocíes poles principales asociaciones de rexistros caninos denominar “races pures”. Solamente individuos que los sos padres y ancestros son de pura raza considérense pertenecientes a dicha raza. Esti conceutu causó discutiniu por cuenta de la dificultá de regulación y por cuenta de les posibles consecuencies xenétiques d'una población llindada (endogamia). Realizáronse trabayos recién pa clasificar les distintes races, con delles resultancies que sosprendíen con al respective de les estimaciones d'edá de la raza y les sos interrellaciones con otres castes.
Xeneralmente, primero que un tipu de perru reconózase como de verdadera raza, tien de demostrase que l'acoplamientu d'un par d'esi tipu produz siempres perros que tienen les mesmes carauterístiques que los padres, tantu n'aspeutu como en comportamientu. Esto conozse como resultancia positiva de raza. Esisten munchos interrogantes rellacionaos colo que se considera resultancia positiva de raza.
La Federación Cinológica Internacional (FCI) reconoz 337 races y caúna ye propiedá d'un país específicu. Los países propietarios de diches races establecen l'estándar de raza (descripción detallada del tipu ideal de la raza) - en collaboración coles Comisiones d'Estándares y Científica de la FCI - que la so traducción y actualización ye efectuada pola FCI. Estos estándares son la referencia na cual básense tolos xueces al esaminar los perros mientres les esposiciones llevaes a cabu nos países miembros de la FCI. Anguaño les races son bien estenses y populares gracies a les esposiciones canines, les carreres de galgos, y más apocayá, gracies a deportes como'l Schutzhund y el Agility.
Desenvolvimientu de les races de perros
thumb|right|Esta imaxe d'un [[Chihuahua (perru)|chihuahua y un dogo alemán amuesa la gran diferencia de tamañu ente distintes races de perros.]] Les primeres seleiciones centraríense primeramente na doma y comportamientu útil del perru, como la lladrida faía les criatures desconocíes o les persones, la proteición del ganáu o la caza —como nel casu del grupu de los Terriers. Los perros fueron criaos selectivamente pa consiguir carauterístiques específiques mientres miles d'años. La seleición centraríase primeramente na doma y en comportamientos útiles como por casu habilitaos pa la caza. Más palantre, los perros tamién fueron escoyíos pa llograr morfoloxíes curioses y distintives, dando como resultáu una gran variedá de tipu. Como perru de trabayu el perru tuvo munches utilidaes distintes como por casu como perru de caza, perru de muestra, perru d'agua, perru cobrador, llebreles, perru pregueru, perru boyero, perru policía, perru de trinéu, etc. Dando llugar a formes bien diverses como por casu el moloso, el mastín, el dogo, y como animal de compañía creando grupos de races como los bracos, spitz, terriers, retrievers, spaniels, schnauzers, pinschers, etc.
Delles races de perru como'l Saluki fueron criaos mientres miles d'años. Otres races de perru de trabayu como'l Pastor Alemán o Llabrador Retriever establecer nos últimos sieglos. Más palantre, los perros tamién fueron escoyíos pa llograr morfoloxíes curioses y distintives, dando por resultancia una variedá estensa de tipos.
Hai muncha especulación, pero poca evidencia, alrodiu de por qué los cánidos vinieron vivir con o cerca de los seres humanos, posiblemente dende hai más de 100 000 años. Nos empiezos de l'agricultura hai unos 12 000 años, los seres humanos empezaron a faer usu de perros de diverses maneres, dando llugar a diferencies físiques ente los perros y el so antepasáu'l llobu. En dómines anteriores, poco s'escribió alrodiu de los perros, anque se conocen perros criollos —como'l Africanis—, que se desenvolvieron mientres el tiempu cola mínima intervención humana pa encaxar col mediu ambiente —incluyendo la cultura humana— nel que los perros vivíen o viven. Les races de perros en sentíu modernu fechen solo a partir de la precisa documentación de los pedigríes que s'establecen nel Kennel Club Inglés en 1873, como una imitación d'otros rexistros xenealóxicos pa ganáu y caballos.
Munches races de perros anguaño tienen los nomes de los tipos de races natives orixinales, como'l Border Collie. Otros tipos de variedaes criollas, como los retrievers, fixéronse con una apariencia más uniforme al traviés de la cría selectiva, lo que dio llugar a un desenvolvimientu d'una gran variedá de races distintes. Les variedaes de perros de raza nos círculos de trabayu puede variar n'apariencia de los mesmos perros de raza pura que se presenten nes esposiciones canines o son mascotes.
Fueron documentaos tipos semi-selvaxes y variedaes locales, como'l "Perru Cantor de Nueva Guinea" o Canis lupus hallstromi que se rexistró como raza con fines de preservación. Nun hai constancia de la so avistamiento dende 1976 polo que se cree que podría habese escastáu. En 1970, l'ecoloxista I. Lehr Brisbin afayó una raza de perru montés denominada como "Perru de Carolina".
Mientres los últimos años tamién se ta dando un nuevu movimientu no relativo a nueves races de perros "híbrides o de diseñu". Magar estes races nun son reconocíes oficialmente, tán en constante crecedera. Ente delles de les races híbrides, que vien ser l'encruz de dos races reconocíes, tenemos al Cockapoo (un encruz ente'l Cocker Spaniel y el Caniche) o'l Puggle (surdíu del amiestu del Pug y el Beagle)
Santa Rosa (Llugo)
Santa Rosa ye un llugar de la parroquia de Llugo nel conceyu asturianu de Llanera.
República Irlandesa
La República Irlandesa (n'irlandés Poblacht na hÉireann o Saorstát Éireann) foi l'estáu independiente d'Irlanda declaráu unilateralmente, como foi proclamáu nel Llevantamientu de Pascua en 1916 y establecíu en 1919 pol Dáil Éireann. Esti Dáil foi l'asamblea parllamentaria compuesta por una gran mayoría de los MPs Irlandeses siendo escoyíos na eleición xeneral irlandesa de 1918. El Dáil asertó que tenía'l derechu de declarar la independencia irlandesa del Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda. La declaración pol Dáil coincidió col entamu de la Guerra Irlandesa d'Independencia, que s'enllargaría ente 1919 y 1922 y enfrentaría a les fuercies britániques destacaes n'Irlanda col IRA.
Nome
N'inglés, l'Estáu revolucionariu sería conocíu como "Irish Republic" (República Irlandesa) y, dacuando, como "Republic of Ireland" (República d'Irlanda). Dos títulos distintos n'irlandés fueron usaos: Poblacht na hÉireann y Saorstát Éireann, basaos en dos traducciones Irlandeses de la pallabra república: Poblacht y Saorstát. Poblacht ye una derivación de pobail (xente) y del Llatín Res Publica. Saorstát, per otru llau, yera una pallabra compuesta basada en dos pallabres gaéliques: saor (significáu "llibre") y stát (un préstamu d'una pallabra derivada de la pallabra inglesa "state", "estáu"). La so traducción lliteral y direuto yera "Estáu Llibre". Una llixera variante del títulu Saorstát, yera usada delles vegaes nos últimos díes, según el llatín Respublica Hibernica.
El términu Poblacht na hÉireann ye l'usáu na Proclamación de Pascua de 1916. Amás, la Declaración d'Independencia y otros documentos adoptaos en 1919 escoyeron ésti títulu en favor de Saorstát Éireann.
Cuando'l Estáu Llibre Irlandés foi establecíu a la fin de la Guerra Anglu-Irlandesa, Saorstát Éireann foi adoptáu como'l títulu oficial irlandés. Sicasí ésti Estáu Llibre nun yera una república sinón una forma de monarquía constitucional dientro del Imperiu Británicu. Por ésta razón, y de magar, la pallabra saorstát entró en desusu como traducción de república. Cuando l'estáu Irlandés convertir na República d'Irlanda en 1949, por casu, la so descripción oficial Irlandesa foi Poblacht na hÉireann.
Establecimientu
En 1916 los rebeldes nacionalistes participantes nel Llevantamientu de Pascua publicaron la Proclamación de la República. Por aciu ésta declaración ellos declaraben l'establecimientu d'un estáu independiente llamáu la "República Irlandesa" y proclamaron que los líderes de la rebelión sirviríen como "Gobiernu Provisional de la República Irlandesa" hasta que se volviera posible escoyer un parllamentu nacional. El Llevantamientu de Pascua foi de curtia duración, principalmente llindáu a Dublín y, na so dómina, tuvo poco sofitu del públicu Irlandés polo xeneral.
Los líderes del Llevantamientu de Pascua proclamaren una república. La organización Sinn Féin d'Arthur Griffith, que favorecía l'establecimientu d'una forma de monarquía dual ente Irlanda y el Reinu Xuníu, nun participara nel Llevantamientu. En 1917, Sinn Féin de Griffith y los republicanos baxu Éamon de Valera, xuntar pa formar un nuevu Partíu Sinn Féin. Un compromisu foi algamáu na Ard Fheis (conferencia del partíu) de 1917, onde s'alcordó que'l partíu buscaría l'establecimientu d'una república independiente nel curtiu plazu, hasta qu'a la xente irlandés diérase-y la oportunidá de decidir la forma de gobiernu que prefirieren. Ésti alcuerdu taba suxetu a la condición de que si'l pueblu escoyía la monarquía, nengún miembru de la casa real Británica sería convidáu a sirvir de monarca.
Na eleición xeneral irlandesa de 1918, los candidatos radicales del partíu Sinn Féin, incluyendo munchos que participaren na rebelión de 1916, defendieron un manifiestu que comprometía al partíu a boicotiar el Parllamentu del Reinu Xuníu y a unilateralmente establecer una nueva asamblea irlandesa en Dublín. Los candidatos de Sinn Féin ganaron una gran mayoría de curules, munchos ensin competencia, y en xineru de 1919 axuntar en Mansion House en Dublín pa la primer xunta del Dáil Éireann. Nesta xunta'l Dáil adoptó la Declaración Irlandesa d'Independencia. Por cuenta de la Proclamación de Pascua adoptada yá en 1916, el Dáil retrospecticamente ratificó l'establecimientu de la República Irlandesa.
La decisión d'establecer una república en 1919, en cuenta de cualesquier otra forma de gobiernu, foi significativa porque respondía a un total refugo de toa rellación constitucional con Gran Bretaña, y ponía al partíu contra cualquier compromisu que pudiera perxudicar l'autu-gobierno inicial so la Llei de Gobiernu Llocal o la continua membresía al Imperiu Británicu. La volátil cuestión de los Unionistes del nordés, habiendo indicáu qu'ellos nun participaríen en cualquier forma de república, foi dexada ensin resolver y los seis condaos del nordés permanecieron parte del Reinu Xuníu sol Acta de Gobiernu d'Irlanda, 1920 y dempués nel Tratáu Anglo-Irlandés.
Instituciones de gobiernu
La institución central de la república foi'l Dáil Éireann, que se configuró como un parllamentu unicameral. Ente que el Primer Dáil consistió de miembros electos en 1918, dos eleiciones xenerales conducíes pol gobiernu Británicu n'Irlanda fueron tamién trataes polos nacionalistes como eleiciones pal Dáil. El Segundu Dáil consistió en miembros escoyíos nes eleiciones de 1921 pal Parllamentu d'Irlanda del Norte y l'envernada Parllamentu d'Irlanda del Sur; el Tercer Dáil foi electu en 1922 como'l "parllamentu provisional" de "Irlanda del Sur", como foi provistu pol Tratáu Anglo-Irlandés.
Na so primer xunta'l Dáil adoptó una constitución curtio y provisional conocida como la Constitución del Dáil. Ésta envestía d'autoridá executiva a un gabinete llamáu'l "Aireacht" o "Ministros". El Aireacht yera cuestionable pol Dáil (que tamién escoyó al so xefe), conocíu primeramente como'l "Príomh Aire", lliteralmente primer ministru. Más tarde el títulu Presidente del Dáil Éireann (n'español) tamién s'usó pal mesmu puestu, especialmente mientres la xira del Presidente de Valera polos Estaos Xuníos.
Primeramente, por cuenta de la división ente republicanos y monarquistas, la República Irlandesa nun tenía un xefe d'estáu esplícitu. N'agostu de 1921, de Valera, postulándose pa re-eleición como Presidente de Dáil Éireann, fixo que'l Dáil renombrara al puestu como "Presidente de la República", asina que él sería referíu como xefe d'estáu.
El brazu militar de la República Irlandesa yeren los Voluntarios Irlandeses quien, pocu dempués del entamu de la Guerra d'Independencia, fueron renombraos como'l "Exércitu Republicanu Irlandés" pa reflexar el so estatus d'exércitu nacional de la declarada república. A pesar de tar teóricamente so les órdenes del Ministru del Dáil, na práutica delles columnes individuales del IRA esfrutaron d'un altu nivel d'autonomía.
El brazu xudicial de la República Irlandesa consistió nuna rede de Cortes del Dáil alministrada por oficiales del IRA, quien de primeres operaron en paralelu col sistema xudicial Británicu, y gradualmente abandonar mientres la opinión pública volver contra los Británicos. Estos fueron establecíos de primeres en xunu de 1919.
El cumplimientu de lleis y decretos de les Cortes del Dáil taben al cargu de la Policía Republicana Irlandesa.
Hypsipetes olivaceus
'''Hypsipetes olivaceus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Pycnonotidae endémica de la islla Mauriciu.
República Irlandesa
Reconocencia
Los esfuercios del Presidente de Valera nos Estaos Xuníos, y del "embaxador" de la república na Conferencia de Paz de París, Seán T. O'Kelly, pa ganar reconocencia internacional fallaron. O'Kelly yá estableciera la "embaxada" de la República en París n'abril de 1919, y el Dr. Patrick MacCartan instaló una en Washington DC coles mesmes. A pesar de l'amplia promoción por importantes Irlandeses-Americanos, el Presidente Woodrow Wilson negar a llevar el casu Irlandés a la conferencia. La única reconocencia estranxera ganáu pola República Irlandesa asocedió cuando la República Socialista Federativa Soviética de Rusia, baxu Vladimir Lenin, llogró dineru del Ministru de Finances de Michael Collins y pagar de regresu con xoyes de la corona Zarista. Ésti foi un pequeñu impulsu escontra una postura más socialista del movimientu republicanu.
La República Irlandesa nun foi reconocida pol Gobiernu Británicu. En 1921 y acordies coles demandes Unionistes del Ulster el gobiernu Británicu pasó una Acta de partición d'Irlanda en dos rexones, llamaes 'Irlanda del Sur' y Irlanda del Norte (el Acta de Gobiernu d'Irlanda, 1920), colos sos propios parllamentos que s'axuntaron en xunu. Los Nacionalistes negar a reconocer l'autoridá de los Británicos pa faer esto.
Hypsipetes olivaceus
Puede algamar un tamañu d'hasta 24 cm. Carauterízase polos sos güeyos d'intensu color mariellu-marrón, pates rosadas, y un picu naranxa con tonos mariellu. El so plumaxe ye polo xeneral abuxáu y oldea col so pileu de color negru. El plumaxe de los mozos ye de color marrón maciu. El so picu ye coritu.
República Irlandesa
Reconocencia
Cuando, n'avientu de 1921, la república unvió representantes a axustar una tregua col gobiernu de David Lloyd George el Dáil los comisionó como "unviaos plenipotenciarios", actuando so l'autoridá del Presidente de la República. Sicasí Lloyd George negar a considerar les negociaciones como conversaciones ente dos estaos soberanos, sinón con delegaos que representaben al pueblu Irlandés. Entá más, cuando'l Tratáu Anglo-Irlandés foi concluyíu'l gobiernu Británicu aportunó en que fuera unviáu a la Cámara de los Comunes d'Irlanda del Sur pa ratificación irlandesa, en cuenta de al Dáil. Anque esto foi en parte una midida pa salvar la reputación del Reinu Xuníu, tamién foi al fechu de que nun sería reconocíu poles lleis britániques a menos de que tuviera ratificáu por una institución reconocida pol Reinu Xuníu.
Finalmente, nel periodu transicional llevando al establecimientu del Estáu Llibre Irlandés, Gran Bretaña tresfirió'l gobiernu sobre Irlanda del Sur a un órganu llamáu'l 'Gobierno Provisional', en cuenta de al Ministeriu de la República Irlandesa. Otra vegada, esto foi diseñáu pa salvar la reputación Británica y nun faía diferencies práutiques, pos los cuerpos yeren unu y el mesmu.
Hypsipetes olivaceus
Ecoloxía y estáu de caltenimientu
La so dieta consiste d'inseutos, granes y frutos, especialmente les bagues madures del arbustu denomináu bandera española Lantana camara (especie non nativa)). Mientres el branu austral la fema pon dos güevos arrosaos nun nial que consiste en paya y raigaños. La incubación dura ente 14 y 16 díes.
República Irlandesa
Disolución
left|thumb|El Tratáu Anglo-Irlandés. Aprobando'l Tratáu Anglo-Irlandés n'avientu de 1921 y la Constitución del Estáu llibre Irlandés n'ochobre de 1922 el Dáil temporalmente aportó a la disolución de la República Irlandesa y el so reemplazu col sistema de monarquía constitucional del Estáu Llibre Irlandés.
En 1922 el Gobiernu Provisional vinu n'existencia pero la República Irlandesa nun foi desmantelada, les sos instituciones siguieron operando en paralelu con aquelles de l'autoridá provisional. Anque, por un tiempu, l'estáu interín tuvo (nominalmente) dos xefes de gobiernu. Michael Collins foi designáu como Presidente del Gobiernu Provisional, en teoría cuestionable pola Cámara de los Comunes d'Irlanda del Sur y designáu pol Lord Liutenant. En contraste'l Aireach de la república siguió con Arthur Griffith como Presidente de la República dempués del arrenunciu de Valera. Sicasí los dos alministraciones fueron progresivamente entemecíes hasta que n'agostu, siguiendo les muertes de Griffith y Collins, William T. Cosgrove asumió dambos lideralgos simultáneamente y asina los dos oficines más importantes efeutivamente volviéronse una, produciendo un híbridu constitucional únicu; un primer ministru asignáu pola corona y un presidente de la república. Dambos parllamentos, el Segundu Dáil y la Cámara de los Comunes, fueron reemplazaos por un parllamentu conxuntu conocíu como'l Tercer Dáil o'l Parllamentu Provisional que, como una asamblea constituyente, promulgó una nueva constitución col pasó de l'Acta de la Constitución del Estáu Llibre Irlandés.
El 6 d'avientu de 1922 la Constitución del Estáu Llibre Irlandés entró n'efeutu y les instituciones de dambos, la República Irlandesa y el Gobiernu Provisional, dexaron d'esistir.
Mandáu
La meta d'aquellos qu'establecieron la República Irlandesa yera crear una república independiente de facto qu'incluyera la totalidá de la islla d'Irlanda. Ellos fallaron nel so oxetivu, pero la República Irlandesa pavimentó el camín pa la creación del Estáu Llibre Irlandés, un dominiu de la Mancomunidá Británica con autu-gobierno, y un territoriu que s'estendía a los 26 condaos orixinalmente previstos na Llei de Gobiernu Llocal (1914). Pa 1949 l'Estáu Llibre convertir nuna república totalmente independiente, la 'República d'Irlanda'.
Falando nel Dáil el 29 d'abril de 1997 Bertie Ahern, el líder del partíu Fianna Fáil, que ye'l socesor de la parte anti-tratáu de Sinn Féin, y l'entós Taoiseach John Bruton, líder del partíu Fine Gael, socesor de partir pro-tratáu de Sinn Féin, aportó a que como base d'una conmemoración inclusiva, la fecha en que la independencia irlandesa tenía de ser midida nun yera la formación de la República Irlandesa en 1919, pero l'establecimientu en 1922 del Estáu Llibre Irlandés, el primer estáu modernu Irlandés en llograr independencia de facto y reconocencia internacional.
La República Irlandesa na tradición dempués del Tratáu Republicanu
Dende la Guerra Civil de 1922-1923 la República Irlandesa foi un símbolu importante pa los radicales republicanos. La Guerra Civil empezó en xunu de 1922 cuando dambos el Sinn Féin y l'IRA dixebrar ente los pragmatistas, que sofitaben el Tratáu, y aquellos repúblicanos de llinia dura que s'oponíen a los compromisos que contenía. En particular la facción Anti-Tratáu oxetaba'l continuu rol na constitución Irlandesa que-y sería dau al monarca Británicu sol Estáu Llibre Irlandés. Cuando'l Dáil ratificó'l Tratáu los sos oponentes salieron, argumentando que'l Dáil intentaba 'destruyir' la República Irlandesa, y que los sos miembros nun teníen derechu a faelo. Dempués de que l'electoráu Irlandés votó nuna mayoría de candidatos pro-Tratáu al Dáil, Éamon de Valera declaró que "la xente nun tien derechu a faer lo erróneo."
Los oponentes al Tratáu negar a reconocer tantu al Gobiernu Provisional o, cuando s'estableció, al Estáu Llibre Irlandés, aportunando en que la República Irlandesa siguía esistiendo como una entidá de iure. La facción anti-tratáu tamién se negó a reconocer al Tercer Dáil, una y bones el Segundu Dáil nunca s'axuntó pa eslleise. Estos republicanos por tantu consideraben al Tercer Dáil, y toles instituciones que surdieren d'él, como illegales.
El llau anti-tratáu foi ganáu na Guerra Civil. La mayoría de la oposición militante al Estáu Llibre tuvo fin el 24 de mayu de 1923 cuando Frank Aiken, xefe de personal del IRA publicó una orde de "baxar armes" y Eamon de Valera publicó'l so discursu "Lexón de la Retaguardia". Éamon de Valera siguió como presidente del partíu políticu de Sinn Féin. En marzu de 1926, Éamon de Valera, xunto cola mayoría de los políticos anti-Tratáu, fundaron un nuevu partíu llamáu 'Fianna Fáil' y terminaron el so boicó de les instituciones del Estáu Llibre.
Sicasí una pequeña minoría de llinia dura siguió refugando la llexitimidá del Estáu Llibre y el so socesor, la República d'Irlanda. Más importantemente, l'IRA Provisional (PIRA), que condució una campaña de bombardeos y tiroteos n'Irlanda del Norte dende finales de los 60 hasta 1998, y el so brazu políticu, el modernu partíu Sinn Féin, solía aportunar en que la República Irlandesa siguía llegalmente en existenca, cola IRA como'l so exércitu nacional, y el Conseyu Armáu del IRA como l'únicu gobiernu lexítimu. Estos puntos de vista fueron calteníos por otros grupos radicales tales como'l CIRA y el RIRA. Hasta'l 2006, l'IRA Provisional sigui usando'l títulu Oglaigh na hÉireann (lliteralmente Voluntarios d'Irlanda), el títulu oficial Irlandés pa les fuercies armaes de la República d'Irlanda.
Slave
Llocalización
Vivíen nes veres del Gran Llagu del Esclavu, nes llanures del ríu Mackenzie y del Liard y n'otres tierres estremeres. Bistchonigottine y Krayiragottine yeren dos divisiones.
República Irlandesa
La República Irlandesa na tradición dempués del Tratáu Republicanu
Darréu Gerry Adams, presidente de Sinn Féin, reprodució la doctrina d'estáu de que nun hai gobiernu lexítimu n'Irlanda, pero'l so partíu reconoció'l fechu llegal de la partición roblando'l Alcuerdu de Vienres Santu y aceptó la llexitimidá del gobiernu de la República d'Irlanda por aciu la especulación abierta sobre'l tomar puestos nun gobiernu de coalición.
Slave
Demografía
En 1980 yeren unos 10.000 con chipewyan y yellowknife. Según el censu canadiense de 2000, taben partíos en reserves de la siguiente manera:
Costumes
El nome de slaves (esclavos) foi-yos dau polos cree, yá que esclavizaron a munchos, y tamién foi emplegáu por ingleses y franceses porque los consideraben una tribu cobarde y pacífico, anque asina nun fuera. Como munches tribus atabascanes, taben dixebraes en numberoses bandes independientes pocu entamaes y con xefes nominales, acomuñaos a ciertos territorios de caza. Un informal Conseyu de Cazadores resolvía les disputes.
Les muyeres yeren trataes con un respetu y estimación atípicos ente los na-dené, y los vieyos y desvalíos yeren bien trataos, y non abandonaos como faíen los chipewyan.
Vivíen nos montes y veres de los ríos, cazaba caribúes y otros mamíferos, y amás pescaben. La piel de los animales usar pa fabricar mantos, faldes, polainas, mocasinos y otres prendes. Los flecos y otros accesorios facer con cornamenta de venáu, escayos de puercuspín y otros materiales naturales.
Pel branu habitaben en tipis cubiertos d'estopa y pel hibiernu en cases de palos y cañes d'abetu, de forma rectangular. Nun teníen una relixón o ceremonial definíu. Namái se sabe que creíen n'espíritos guardianes, nel poder de los xamanes y n'otra vida indefinida. Una práutica común yera la confesión de faltes nel llechu de muerte, pa intentar d'esa manera retrasar el fallecimientu.
Historia
Alexander Mackenzie visitó'l territoriu en 1789, y fundó Fort Providence, pero hacia 1820 los británicos abandonaron el territoriu. El padre Grandin estableció una misión católica en 1861, de la que la Compañía de la Badea de Hudson construyía un campamentu comercial. En 1899 roblaron el Tratáu Ocho col gobiernu canadiense.
Hasta los años 1960, cuando se construyó l'autopista en Yellowknife, nun tuvieron apenes contactos col gobiernu.
Ronchamp
Ronchamp ye una ciudá y comuña francesa allugada na rexón de Francu Condáu, departamentu d'Altu Saona, nel distritu de Lure y cantón de Champagney. Ye conocida sobremanera pola capiya que construyó ellí Le Corbusier.
Notre Dame du Haut
La capiya de Notre Dame du Haut, construyida por Le Corbusier, ta allugada en Ronchamp, ye la base de la Ilesia Católica nesta ciudá y foi terminada en 1954. L'edificiu en sí mesmu ye una estructura comparativamente pequeña, con parés grueses, l'azotea vuelta escontra riba sofitada nes columnes encaxaes dientro de les parés. Na superficie, los espacios dexaos ente la paré y azotea, son como pozos con lluz asimétrico. Les abertures de la paré son pa reforzar la naturaleza del espaciu y la rellación del edificiu cola so contorna.
La Chaux-du-Dombief
La Chaux-du-Dombief ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Icterus bonana
Icterus bonana ye una especie d'ave paseriforme de la familia Icteridae endémica de Martinica.
El so hábitat natural son les viesques seques, manglares y plantaciones. Ta amenazáu debíu al parasitismu de puesta y clasifícase como vulnerable na llista colorada de la IUCN.
Ducula lacernulata
La dúcula dorsioscura (Ducula lacernulata) ye una ave de la familia Columbidae.
Distribución xeográfica
Ye endémica de les islles de la Sonda (Indonesia). El so hábitat natural son los montes tropicales o subtropicales lluviosos.
Subespecies
Reconócense les 3 siguientes:
Estáu de caltenimientu
Ta amenazada pola perda d'hábitat y pol so caza.
Koji Miyata
Koji Miyata (宮田 孝治; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Balista
La balista (llatín vulgar balista –del llatín clásicu ballista–, de la mesma deriváu del griegu βαλλιστής, de βάλλω ‘refundiar') ye una antigua arma d'asediu d'aspeutu y mecanismu similares a los d'una ballesta, pero d'un tamañu enforma mayor. Disparaba grandes dardos o xavalines por separáu o en pequeños grupos, según el tamañu y estructura del modelu. Por cuenta del so tamañu, tenía de sostenese sobre un trébedes y yera remanada por dellos homes encargaos de poner los proyeutiles, enterriar la máquina por un mecanismu de torsión y lliberar finalmente'l proyeutil. Si la maniobra faíase correutamente, el proyeutil salía disparáu a grandes distancies y clavábase n'unu o más enemigos. Usábase principalmente nos asedios, yá que una vegada montada yera malo d'apuntar con ella a oxetivos móviles. Sicasí, en ciertes ocasiones incorporáronse ruedes al soporte de la balista pa poder camudala de sitiu ensin tener que desmontala.
El modelu orixinal grecorromanu disparaba grandes piedres esfériques en llugar de dardos, qu'empezaron a adoptase más tarde.
Polo xeneral, la balista construyir en madera, anque podía tener partes feches o siquier revistíes de metal, y usaba cuerdes o tendones d'animales como tensores. Nel sieglu XV, la llegada del cañón al escenariu européu fizo que la balista y munches otres armes d'asediu, como les catapultes, fueren apostraes al olvidu.
Silvota (Llugo)
Silvota ye una aldea de la parroquia de Llugo nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 5,00 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 156 msnm y tien una población de.
Francisco Bernabé Madero
Francisco Bernabé Madero foi un políticu, abogáu y empresariu arxentín, Vicepresidente de la Nación ente 1880 y 1886. Foi fundador de la ciudá de Maipú, provincia de Buenos Aires.
Biografía
Francisco foi fíu de María del Carmen Viana y Juan Bernabé Madero, un noble español que la so familia yera orixinal d'Alicante.
De mozu participó na revuelta de los Llibres del Sur escontra'l gobernador Juan Manuel de Rosas. Tres la derrota exilióse en Montevidéu ya incorporóse al exércitu de Juan Lavalle, siguiendo al cual participó na llarga campaña escontra Rosas; combatió nes batalles de Don Cristóbal, Sauce Grande y Quebracho Herrado. Al llegar a San Miguel de Tucumán, foi unviáu por Lavalle a Bolivia, a pidir ayuda al gobiernu d'esi país escontra Rosas. Foi l'encargáu de recibir en Bolivia los restos del exércitu unitariu dempués de la Batalla de Famaillá, y los restos mortales del propiu Lavalle, muertu en Jujuy.
Dempués de la Batalla de Caseros tornó a Buenos Aires; en participando na revolución del 11 de setiembre de 1852 acompañó al xeneral José María Paz a San Nicolás de los Arroyos, dende onde ésti planiaba invadir Santa Fe y Córdoba.
Ente 1857 y 1861 foi Xuez de Paz del partíu de Monsalvo, na provincia de Buenos Aires. En 1862 foi escoyíu diputáu provincial, y el presidente Bartolomé Mitre nomar miembru de la Comisión de Creitu Públicu. Poco más tarde tomó partíu por Adolfo Alsina escontra Mitre.
Foi senador provincial en 1872, y aína el gobernador Mariano Acosta nomólu el so ministru de facienda. Cuando'l gobernador pasó a ser vicepresidente de la Nación, foi presidente del Bancu Hipotecariu provincial, del Ferrocarril Oeste y de la Sociedad Rural Arxentina. Sofitó la política de conciliación de los partíos en 1875 y foi unu de los xefes de pesu dientro del Partíu Autonomista Nacional na provincia de Buenos Aires como miembru de la nala disidente, aliáu de Dardo Rocha. thumb|left|La residencia de Madero, en [[Paséu de Julio y Corrientes. (ca.1847)]] En 1878 fundó la ciudá de Maipú. La so estancia foi considerada un modelu de meyoramientu de les races bovín y equín.
Foi vicepresidente de la Nación mientres la primer presidencia de Julio Argentino Roca, ente 1880 y 1886. El so papel políticu foi bien menor, opacáu pola brillosa figura de Roca y les de los sos aliaos, como'l gobernadores Rocha y Miguel Juárez Celman, o los ministros Bernardo de Irigoyen, Carlos Pellegrini, Benjamín Victorica o Eduardo Wilde.
Nos sos últimos años foi miembru de los direutorios de los bancos de la Nación, Municipal de Buenos Aires y Hipotecario Nacional. Tamién nesa dómina foi presidente del Ferrocarril Oeste, que fuera privatizáu.
Finó en Buenos Aires en setiembre de 1896.
Taba casáu con Marta Ramos Mexía y Segurola, propietaria de les tierres que güei conformen la llocalidá de Villa Madero, que lleva'l so nome nel so honor. Yera tíu d'Eduardo Madero, un comerciante que dedicó la so vida al desenvolvimientu d'un proyeutu portuariu y que depués llogró'l contratu de remodelación del puertu de Buenos Aires, llamáu munchos años "Puertu de Buenos Aires" y güei «Puerto Madero».
Los sos restos y los de la so muyer reposen na ilesia de La nuesa Señora del Rosario, en Maipú.
Palm Pixi
El Palm Pixi ye un smartphone multimedia diseñáu y comercializáu por Palm. Esti smartphone ye vistu como socesor del smartphone Centru y ye el segundu dispositivu qu'incorpora'l sistema operativu webOS, dempués del Pre. Esti dispositivu foi oficialmente presentáu'l 8 de setiembre de 2009 y foi llanzáu al mercáu'l 15 de payares de 2009 n'Estaos Xuníos.
Ducula luctuosa
La dúcula luctuosa (Ducula luctuosa) ye una especie d'ave columbiforme de la familia Columbidae. Consideróse n'ocasiones una subespecie de la Dúcula imperial pero tien un picu con punta amarellentada, un llurdiu negru cerca de les fueses nasales y rémixes d'un gris plateado.
Distribución xeográfica
Ye endémica de les selves y manglares de Célebes y Sula.
La Chaux-en-Bresse
La Chaux-en-Bresse ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ko Arima
Ko Arima (有馬 洪, ), foi un futbolista xaponés.
Incaspiza ortizi
El incaspiza aligrís (Incaspiza ortizi) ye una especie d'ave paseriforme usualmente allugáu na familia Emberizidae, anque guarda bien cercanu parentescu cola familia Thraupidae. Anguaño'l so allugamientu taxonómicu ye señalada como incertae sedis.
Relixón del Antiguu Exiptu
thumb|Estatua de bronce con incrustaciones d'[[oru (nielado) de Karomama: la divina adoratriz d'Amón (sacerdotesa), topada en Karnak. Dinastía XXVI d'Exiptu. Muséu del Louvre.]]
La Relixón Exipcia yera un complexu sistema de creencies politeístes y rituales que formaben parte integral de la sociedá exipcia antigua. Centrar na interaición de los exipcios con delles deidad quien se creíen en control de les fuercies y elementos de la naturaleza. Les práutiques de la relixón exipcia yeren esfuercios p'aprovir a los dioses y ganar el so favor. La práutica formal relixosa centrar nel faraón, rei d'Exiptu, quien se creía tenía un poder divino por virtú de la so posición. Ésti actuaba como intermediariu ente la so xente y los dioses y taba obligáu a sostener a los dioses al traviés de rituales y ufriendes por que caltuvieren l'orde universal. L'Estáu dedicaba gran cantidá de recursos pa los rituales y la construcción de templos.
Los individuos podíen interactuar colos dioses pa los sos propios propósitos, apelando pola so ayuda al traviés del rezu o faelos actuar al traviés de la maxa. Estes práutiques yeren distintes, pero cercanamente rellacionaes con, los rituales ya instituciones formales. La tradición popular relixosa creció de manera prominente nel cursu de la hestoria exipcia mientres l'estatus del faraón tornaba. Otru aspeutu importante yera la creencia nel más allá y les práutiques funeraries. Los exipcios realizaron grandes esfuercios p'asegurar la sobrevivencia de l'alma dempués de la muerte, aproviendo tumbes, dotes, y ufriendes pa caltener los cuerpos y espíritos de los finaos.
La relixón tuvo los sos raigaños na prehistoria exipcia y duró más de 3.000 años. Los detalles de la creencia relixosa camudaron col tiempu mientres la importancia de dioses particulares xubía y tornaba, y les sos entrevesgaes rellaciones camudaben. Delles vegaes, ciertos dioses volviéronse preeminentes sobre otros, incluyendo'l dios del sol Ra, el dios creador Amón, y la diosa madre Isis. Por un curtiu periodu, na teoloxía promulgada pol faraón Akenatón, un namái dios, Atón, reemplazó al tradicional panteón. La mitoloxía y relixón del Antiguu Exiptu dexó tras munchos escritos y monumentos, xunto con influencies significatives sobre cultures antigües y modernes.
Teoloxía
Les creencies y rituales agora etiquetaes como "relixón del Antiguu Exiptu", fueron integrales con cada aspeutu de la cultura exipcia. El so llinguaxe nun tener nengún términu correspondiente al conceutu modernu européu de relixón. La relixón del Antiguu Exiptu nun yera una institución monolítica, consistía nun vastu y variáu conxuntu de creencies y práutiques, enllazaes pol so enfoque común na interaición ente'l mundu de los humanos y el mundu de lo divino. Les carauterístiques de los dioses que poblaben el reinu divín taben inexplicablemente rellacionaes col entendimientu exipciu de les propiedaes del mundu nel que vivíen.