cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfoz de Quintanadueñas
Teunoloxía
El conceyu de l'Alfoz de Quintanadueñas nel so impulsu teunolóxicu pa la zona, desenvolvió una rede mista wifi-wimax col fin de dotar a los sos ciudadanos d'accesu de banda ancha inalámbrica. Ellí onde'l operadores convencionales nun pudieron llegar, la infraestructura municipal llega. Apocayá esplegóse una rede de fibra óptica FTTH neutra y municipal.
Política
El Conceyu de l'Alfoz de Quintanadueñas ye oxetu de rivalidá ente los partíos políticos. En distintes campañes púdose ver a un diputáu nun mitin o inclusive viaxes gratuitos en globu acompañaos d'espectáculos varios. Nes eleiciones de 2015 hubo tres candidatures pa los nueve ediles a escoyer y el resultáu foi'l de reeleición de Gerardo Bilbao de la candidatura IAQ por mayoría absoluta. IAQ tamién ganó les eleiciones en toles pedaníes. Comparte Conceyu con PP y PSOE.
Coincidiendo cola festividá de San Ildefonso celébrase Conceyu Abiertu.
Enerxía eólica
thumb|350px|Parque Eólicu "El Pandorial". Vista dende la carretera de [[Páramo del Arroyo.]] Los parques eólicos previstos nel conceyu suponen un severu impautu visual sobre la Catedral de Burgos y el Monesteriu de les Fuelgues y asina lo fixo constar el conceyu de la capital. Pela otra parte, la Mesa Eólica de Burgos realizó una valoración bien positiva de la instalación d'estos dos proyeutos n'Arroyal y Páramo del Arroyo.
Phymatapoderus elongatipes
Phymatapoderus elongatipes ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Myanmar y China.
Moreuil
Moreuil ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Piper darienense
Piper darienense ye una especie botánica de planta con flor na familia de les Piperaceae.
Descripción
Son arbustos o sufrútices, qu'algamen un tamañu de 0.7–1 m de llargu, laxamente ramificaos; tarmos verde macios, con entrenudos 4–12 cm de llargu, estriaos, papilaos, glabros. Fueyes uniformes en forma y tamañu a lo llargo de toles exes, simétriques, elípticu-ovaes a llanceolaes, de 8–17 cm de llargu y 5–9 cm d'anchu, ápiz acumináu, base equillátera, obtusa o cuneada. Inflorescencies erectas en tolos estadios, blanques na antesis, verdes en frutu, pedúnculu 0.4–0.6 cm de llargu, glabro, flores laxamente arrexuntaes nel raquis ensin formar bandes alredor de la espiga, sésiles. Frutos ovoides, 2.5–3.5 mm de llargu, apiculaos y/o con un estilu curtiu, 3–4-sulcaos, papilaos, verde-cafés cuando secos.
Ameyugo
Ameyugo ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Lleón (España), contorna d'Ebro, partíu xudicial de Miranda de Ebro, conceyu del mesmu nome.
Piper darienense
Taxonomía
Piper darienense describióse por Anne Casimir Pyrame de Candolle y espublizóse en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 16(1): 374. 1869.
Piper cubeba
thumb|Inflorescencies espiciformes erectas. thumb|Granos secos de Pimienta de Java. thumb|Infrutescencia. thumb|Vista de la planta
Ameyugo
Datos xenerales
Devasaes los gargüelos de Pancorbo, la llanada fértil y ondulao de Miranda guía por nidios recuestos les carreteres qu'al cruciar l'Ebro enfusen nes Vascongadas. Na carretera de Madrid a Irún, Ameyugo, nel valle del ríu Oroncillo, remembra la prestancia alcanzada sol señoríu de Ayalas y Guevaras; torrexón señorial, ilesia con sepulcros, tables flamenques y castellanes y rica custodia.
Historia
En 1554 Raimundo de Tasis, corréu mayor del emperador Carlos I d'España y V del Sacru Imperiu Romanu, aprovía n'Isabel de Villafañe la posta de Ameyugo y Miranda:
Piper cubeba
Piper cubeba, denomada tamién cubeba y pimienta de Java, ye una planta de la familia de la pimienta (piperácea); el so fruta ye emplegada na ellaboración d'aceites esenciales. Les bagues de la planta suélense ensugar y viéndense seques o molíes, son llixeramente más grandes que los granos de pimienta, tienen una superficie engurriada, y la mayoría de los granos son buecos.
Ameyugo
Historia
Villa na Cuadriella de Quintanilla de San García, una de los siete en que s'estremaba la Merindad de Bureba perteneciente al partíu de Bureba. Xurisdicción de realengu con rexidor pedáneo.
A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyida en conceyu constitucional del mesmu nome, nel partíu de Miranda de Ebro na rexón de Castiella la Vieya.
Piper cubeba
Descripción
Según Carlos Linneo el Mozu, carauterizar polos sos fueyes oblicuu-ovalaes enteres y peciolaes, col llimbu de base asimétrica y vernación oblonga alterne; les inflorescencies espiciformes pedunculaes curties y opuestes a les fueyes y los frutos, glabros, con pedicelos persistentes.
Ameyugo
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 99 habitantes, 53 homes y 46 muyeres.
Mediu ambiente
Coto quitáu de caza BU-10.411 de los terrenes pertenecientes al términu municipal de Ameyugo y Xunta Vecinal d'Encío, con una superficie de 1.384,08 hectárees.
Piper cubeba
Melecinal
Usar n'Europa y n'América, con bastante ésitu, pal sanamientu de la blenorraxa o gonorrea, hasta bien entráu'l sieglu XX.
Culinarios
Anguaño na cocina marroquina emplégase la cubeba pa dar sabor dalgunu platos y mases como los markouts, pequeñes albóndigues de semolina con miel y dátiles. La cubeba inclúyese dacuando na llista d'ingredientes del amiestu d'especies denomada Ras el hanut, típica d'esti país.
Otros
Ye ingrediente na ellaboración de xinebres.
Taxonomía
Piper cubeba describióse por Carlos Linneo el Mozu y espublizóse en Supplementum Plantarum 90. 1781[1782].
Fontes d'Iviernu
Fontes d'Iviernu («Fuentes de Invierno» en castellán) ye un complexu d'esquí asitiáu nel conceyu d'Ayer, n'Asturies, sobre la Cordillera Cantábrica.
Inauguróse'l 1 d'abril de 2007, tien unes instalaciones formaes por trés telesielles, un telesquí y una cinta remontaora, pa 8200 persones y ocho quilómetros esquiables de pista.
La estación entá nun dispón de cañones de ñeve artificial, magar que ta prevista la so instalación. Ye la segunda estación d'esquí d'Asturies, y vecina de San Isidru en Lleón. Xuntes faen el mayor dominiu esquiable del Cordal. Fontes d'Iviernu naz pa la reautivación del conceyu d'Ayer, inmersu nuna fuerte crisis provocada pola reconversión minera.
La estación cunta con:
Cuntábase con que la estación tuviere xunida por un remonte mecánicu al sector de Riopinos de la so vecina San Isidru, pero pel momentu nun ye posible. Sí que s'ufre un forfait anual conxuntu cola estación, tamién asturiana, de Valgrande Payares, nel conceyu vecín de Ḷḷena.
Cospeito
Cospeito ye un conceyu español de la provincia de Lugo, na comunidá autónoma de Galicia, con capital na villa de Feria del Monte, na parroquia de Sistallo.
Símbolos
left|75px L'escudu heráldicu que representa al conceyu foi aprobáu oficialmente la. El blasón del escudu ye'l siguiente:
La descripción heráldica de la bandera, aprobada'l 24 de marzu de 2011, ye la siguiente:
Xeografía
Cospeito ta enclaváu na contorna de la Terra Chá, a 28 km de distancia de la capital provincial. Destaca la llaguna de Cospeito, güelga con presencia de coríos, garces y otres especies, d'interés pa los aficionaos a la ornitoloxía y amigues de la naturaleza.
Torres d'Arneiro
Amás nel llugar d'Arneiro atópense les Torres d'Arneiro, antenes instalaes pol exércitu alemán en Galicia pocu antes del entamu de la Segunda Guerra Mundial pa control del océanu Atlánticu. Magar los exércitos aliaos conocíen la esistencia y allugamientu de les torres, nun les destruyeron por cuenta de que tamién faíen usu de les mesmes.
Anguaño estes antenes yá nun esisten porque nun pudieron soportar el pasu del ciclón extratropical Klaus (2009).
Turismu
Na parroquia de Muimenta celébrase'l 1 de mayu la fiesta de la filloa de Muimenta, declarada d'interés turísticu pola Xunta de Galicia.
Morisel
Morisel ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Morlancourt
Morlancourt ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eleiciones al Parllamentu de Cantabria de 1999
Les eleiciones al Parllamentu de Cantabria de 1999 celebráronse'l 13 de xunu. Nesta llexislatura repitió'l mesmu pactu ente PRC y PP. José Joaquín Martínez Sieso volvió ser proclamáu Presidente del Gobiernu de Cantabria col sofitu de los rexonalistes. Coles mesmes el PSOE foi a les eleiciones con Izquierda Democrática Cántabra, un partíu xebráu d'Izquierda Xunida.
Brittany Snow
Brittany Anne Snow ye una actriz y modelu d'Estaos Xuníos. El so primer trabayu como modelu realizar a los trés años pa Burdines. En 2004 graduóse na secundaria Gaither High School en Tampa, Florida.
Vida personal
Snow nació en Tampa, Florida. Ye bien amiga de les actrices Vanessa Hudgens y Ashley Tisdale. Tamién caltién una sólida amistá cola actriz Sophia Bush. Graduóse en Gaither High School en Tampa, Florida, l'añu 2004. Brittany ye católica, tien un repulgu na frente, cuando tenía 2 años sufrió una cayida y foi suturada con 14 puntos. Dende l'añu 2012, Snow caltién una rellación col actor Tyler Hoechlin
La Yunta
La Yunta ye un conceyu español perteneciente a la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 55,98 km² con una población de 100 habitantes (2015) y una densidá de 1,86 hab/km².
Toponimia
El topónimu La Yunta paez provenir del verbu «xuntar», posiblemente refiriéndose —según Corominas— a la confluencia ente dos ríos.
Allugamientu
left|thumb|Estensión del términu municipal dientro de la [[provincia de Guadalaxara]] El conceyu y la llocalidá atopar nel estremu oriental de la provincia de Guadalaxara. La llocalidá ta asitiada a una altitú de 1104 msnm.
Demografía
Según l'Institutu Nacional d'Estadística en el conceyu cuntaba con una población de  habitantes empadronaos.
Lleonesismu
thumb|Manifestación a favor de l'autonomía lleonesa. El lleonesismu ye un movimientu cultural y sociopolíticu d'España, rexonalista o nacionalista, que persigue'l reconocimientu de parte de los territorios del antiguu Reinu de Llión, a los que nominen País Llionés o Rexón Llionesa (les provincies de Llión, Zamora y Salamanca), como rexón y nacionalidá histórica, y el so establecimientu en comunidá autónoma propia, separada de Castiella y Llión.
Seleición femenina de fútbol d'Ecuador
La Seleición femenina de fútbol d'Ecuador ye l'equipu representativu del país nes competiciones oficiales de fútbol femenino. La so organización ta al cargu de la Federación Ecuatoriana de Fútbol, que ye miembru de la CONMEBOL.
Les claves del equipu
"Nada nos detendrá", foi'l lema qu'utilizó como motivación Ecuador, un equipu que tuvo la personalidá y el convencimiento p'anular la presión de xugar como llocal el clasificatorio suramericanu, primero, y de llograr la plaza mundialista como visitante en repescar, dempués.
Los sos principales atributos futbolísticos son l'irrenunciable orde tácticu, el sacrificiu y l'oportunismu. Estes carauterístiques déxen-y cuntar con una columna vertebral flexible pero sólida, ensin importar qué nomes la conformen. Nun grupu de futbolistes polifuncionales pareyu, formáu casi puramente nel mediu local, sobresalen l'arquera Shirley Berruz, los defensores Nancy Aguilar y Ingrid Rodríguez, les mediocampista Dennise Pesántez y Ambar Torres, y les atacantes Giannina Lattanzio y Mónica Quiteros, autora del históricu gol.
La seleccionadora que Clasifico al mundial
thumb|Selección femenina de fútbol d'Ecuador n'agostu 2014 (Photo: Carlos Rodríguez L./Andes) Vanessa Arauz tenía 26 años mientres Canadá 2015, pero la so mocedá nun ye sinónimu d'inesperiencia. En 2011, foi la primer muyer en graduase n'Ecuador col títulu de direutora téunica de fútbol, y col segundu meyor puntaje de la so promoción. Como premiu, esti ex mediocampista de Emelec foi nomada asistente de la seleición femenina absoluta. Ocupó esi cargu hasta 2013, cuando resultó designada entrenadora principal de tolos combinaos femeninos. De gran llegada ente les sos neñines, ye reconocida por ser detallista y una motivadora nata.
La frase
"Llogróse lluchando col corazón, ¡y díxose qu'esa sería la diferencia ente ganar o perder! ¡Arguyosos d'esta seleición femenina histórica!".
Vanessa Arauz, ex-seleccionadora d'Ecuador
Copa América Femenina
El camín a Canadá victories ante Perú y Venezuela 1-0 dambes fixo qu'ecuador clasifique al cuadrangular final, magar que perdió 1 a 0 con Colombia y perder 2 a 1 con uruguay al cual esanició por diferencia de goles.yá na fase final perdió 4-0 con Brasil,2-1 con Colombia y remonto un 2 a 0 pa terminar ganando 3 a 2 a Arxentina pa xugar repechaje
Repesca
N'empatando 0-0 el duelu de día ante Trinidad y Tobago en Quito, les ecuatorianes volvieron desafiar los favoritismos, impunxéronse como visitantes 1-0 na revancha y llograron un finxu inéditu, clasificando al so país per primer vegada a la fase final d'una competición femenina de la FIFA.
Ucraína
Ucraína o Ucrania (n'ucraín Україна, treslliteráu Ukrayina) ye un país n'Europa del este que llenda col Mar Negru al sur, Rusia al este, Bielorrusia al norte y Polonia, Eslovaquia, Hungría, Rumanía y Moldavia al oeste. Sacante Crimea, la población del país ye de 42,5 millones d'habitantes, que faen d'elli el 32ᵘ máspobláu del mundu. La so capital y ciudá principal ye Kiev. La so llingua oficial ye l'ucraín, y el so alfabetu ye cirílicu. Les relixones más siguíes nel país son la ortodoxa y el catolicismu griegu. Ucraína caltién anguaño (2018) una disputa territorial con Rusia sobro la soberanía de la península de Crimea, que foi anexonada por Rusia en 2014. El país tien una estensión de 603.628 km², que faen d'elli el país completamente européu más grande, y el 46ᵘ mayor del mundu.
El territoriu de la moderna Ucraína tuvo habitáu dende'l 32.000 e.C. Demientres la Edá Media la zona foi un centru fundamental de la cultura eslava oriental, col poderosu Rus de Kiev como niciu de l'actual identidá ucraniana. tres de la so fragmentación nel sieglu XIII el territoriu foi disputáu, gobernáu y dividíu por dellos estaos foriatos, como Lituania, Polonia, Austria-Hungría, l'Imperiu otomanu y Rusia. Hebo una república cosaca demientres los sieglos XVIII y XIX, pero'l so territoriu foi repartíu ente Polonia y Rusia, y finalmente fundiose na Xunión Soviética a finales de la década de 1940 pa formar la República Socialista Soviética d'Ucraína. En 1991, tres de la disolución de la Xunión Soviética, el país algamó la independencia.
De magar Ucraína declarose neutral: algamó un alcuerdu militar parcial con Rusia y otros estaos ex-soviéticos al tiempu qu'establecía una asociación cola OTAN en 1994. En 2013, dempués de que'l gobiernu del presidente Viktor Yanukovych decidiera suspender l'Alcuerdu d'Asociación Ucraína-Xunión Europea y buscara estrechar los llazos económicos con Rusia, estalló una fola de manifestaciones y protestes de varios meses de duración, que foi conocida como Euromaidán y que derivó na Revolución Ucraína de 2014, que acabó col derrocamientu de Yanukovych y l'establecimientu d'un nuevu gobiernu. Nesti contestu producióse l'anexón de Crimea por Rusia en marzu de 2014, y l'españíu de la Guerra nel Donbáss n'abril de 2014. El 1 de xineru de 2016 entró en vigor el componente económicu del Alcuerdu de Llibre Cambiu cola Xunión Europea.
Phymatapoderus euflavimanus
Phymatapoderus euflavimanus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
John Boles
Carrera
Tres la guerra, Boles treslladóse a Nueva York, onde estudió música. Bien aína diose a conocer gracies al so talentu, siendo escoyíu pa trocar al primer actor nel musical de 1923 representáu nel circuitu de Broadway Little Jesse James. Finalmente confirmóse como una estrella de Broadway, atrayendo l'atención de productores y actores de Hollywood.
Foi contratáu por MGM p'actuar nun filme mudu en 1924, protagonizando dos títulos más pa esi estudiu enantes de volver a Nueva York y al teatru. En 1927 foi de nuevu a Hollywood pa trabayar en The Love of Sunya (1927) con Gloria Swanson, cinta que supunxo pa él un gran ésitu. Desafortunadamente, yá que les películes yeren inda mudes, foi incapaz d'amosar la so habilidá pal cantar hasta finales de la década. En 1929, Warner Brothers contratólu p'actuar nel so musical The Desert Song (1929), filme con secuencies en Technicolor y que foi un ésitu de taquilla. Poco dempués, Radio Pictures (darréu conocida como RKO Pictures) escoyólu pa faer el primer papel masculín nuna estravagante producción (la última parte del filme rodar en Technicolor) titulada Rio Rita, na qu'actuó xunto a Bebi Daniels. El públicu quedó cautiváu pola so formosa voz, y a John Boles llegó-y de sópitu la fama. RCA Records inclusive lu contrató pa grabar cantares interpretaos por él nel cine.
Una vegada completada Rio Rita, Boles volvió a Warner Brothers p'actuar como primer actor nun musical entá más estravagante, Song of the West (1930), rodáu íntegramente en Technicolor. Poco dempués, Universal Pictures ufiertó-y un contratu, que Boles aceutó. Asina, rodó delles películes pa ellos, destacando'l musical en Technicolor tituláu The King of Jazz (1930) y l'opereta histórica Captain of the Guard (1930). En 1931 actuó en One Heavenly Night (1931), que sería'l so postreru gran musical.
Na actualidá'l so papel más conocíu ye'l de Victor Moritz na versión d'Universal de Frankestein (1931). Amás, trabayó xunto a Irene Dunne nuna adautación de la 1934 film novela d'Edith Wharton rodada en 1934 The Age of Innocence, dirixida pa RKO Radio Pictures por Philip Moeller. Boles tamién interpretó a Edward Morgan nel filme de Fox Curly Top (1935), con Shirley Temple, y en 1937 trabayó con Barbara Stanwyck nel esitosu clásicu de King Vidor Stella Dallas.
Como actor teatral, en 1943 Boles fixo'l so papel más importante en Broadway, trabayando en compañía de Mary Martin y Kenny Baker en One Touch of Venus.
Boles retiróse definitivamente en 1952.
Filmografía
Llargumetraxes: Curtios:
Suicidiu ente mozos LGBT
Investigadores toparon que n'Estaos Xuníos el suicidiu ente mozos adolescentes lesbianes, gai, bisexuales, tresxéneru, y aquellos que nun tán seguros de la so sexualidá (LGBT) ye comparativamente más altu qu'ente la población xeneral, principalmente por cuenta de la cultura heterocéntrica y la homofobia institucionalizada, incluyendo l'usu de la población LGBT como una cuña política nel esfuerciu por paralizar la llegalización del matrimoniu homosexual. La depresión, el sentimientu de soledá, d'incomprensión y l'usu de drogues ente la población LGBT d'Estaos Xuníos viéronse aumentar significativamente tres l'aprobación de lleis en dellos estaos del país que discriminen a homosexuales.
Informes y estudios
Amás, «los estudiantes LGBT teníen una mayor probabilidá de plantegase seriamente abandonar la so institución [educativa] como resultancia del acoso y la discriminación.» Susan Rankin, una de los autores del informe de Miami, atopó que «de forma unívoca, el [informe] 2010 State of Higher Education for LGBT People («Estáu de la educación cimera pa persones LGBT en 2010») demuestra que los estudiantes, profesores y emplegaos LGBTQ viven un ambiente "xeláu" d'acoso nel campus y comunidaes que son muncho menos qu'atopadices.»
Un informe del gobiernu d'Estaos Xuníos, tituláu Report of the Secretary's Task Force on Youth Suicide («Informe del grupu de trabayu del Secretariu sobre'l suicidiu xuvenil»), publicáu en 1989, atopó que los mozos LGBT tienen una probabilidá cuatro veces mayor d'intentar suicidase qu'otros mozos. Esta mayor incidencia de pensamientos suicides y de problemes mentales polo xeneral ente adolescentes homosexuales en comparanza colos sos compañeros heterosexuales, foi atribuyíu al estrés producíu por ser una minoría.
A pesar de que ye imposible saber el porcentaxe de suicidios de mozos LGBT, por cuenta de que la sexualidá y el xéneru d'estes minoríes bien de cutiu ta ocultu, especialmente nestes edaes. El fenómenu ta siendo estudiáu pa esplicar les causes concretes. En 2004, 1985 adolescentes estauxunidenses menores de 20 años suicidáronse, una medría del 18% respectu al añu anterior. «Más de 34.000 persones finen pola mor del suicidiu al añu», convirtiéndola «na tercer causa de muerte ente les persones de 15 a 24 años[,] con moces lesbianes, gais y bisexuales intentando'l suicidiu cuatro veces más frecuentemente que los sos compañeros heterosexuales.»
N'España tamién se da la homofobia nes aules, col peligru de suicidiu que trai. Nun estudiu realizáu pola federación COLEGUES ente 30.000 estudiantes andaluces d'ESO y Universidá, el «81% consideren que si un integrante de la so clase definir en públicu como gai, lesbiana, bisexual o transexual, sería discrimináu». Un estudiu de COGAM (2008) amuesa que nel 31% de los agresores d'homosexuales yera un compañeru de clase.
Homofobia institucionalizada y internalizada
La homofobia institucionalizada y internalizada tamién puede llevar a los mozos LGBT a nun aceptase y tener conflictos internos fondos sobre'l so orientación sexual. Los mozos LGBT tamién son espulsaos del senu familiar con relativa frecuencia a una edá temprana, tres salir del armariu.
La homofobia, independientemente de como se llegara a ella, pue ser l'orixe del acoso escolar. Como se vio nos suicidios de nueve nuevos LGBTQ asocedíos en setiembre de 2010 n'Estaos Xuníos, l'acoso grave puede llevar al suicidiu. L'acoso nun tien porqué ser físicu, si non que pue ser emocional, viral, sexual o racial. L'acoso físicu suel consistir en pataes o puñaes, ente que el «acoso emocional» consiste n'insultos, creación de rumores y otros tipos d'abusu verbal. L'abusu viral» o «ciberacoso» inclúi la unviada de testos o mensaxes del tipu anterior en Facebook, Twitter o otres redes de comunicación social. El «acoso sexual» suel consistir en tocamientos, xestos y chistes obscenos; finalmente'l «acoso racial» ta rellacionáu colos estereotipos y la discriminación.
L'acoso escolar puede ser interpretáu como un tipu de «ritu de camín», pero diversos estudios amosaron que tien efeutos físicos y psicolóxicos negativos. «Mozos pertenecientes a minoríes sexuales o adolescentes que s'identifiquen como gais, lesbianes o bisexuales, son acosaos dos o tres veces más que los heterosexuales» y «casi tolos estudiantes tresxéneru fueron acosaos verbalmente (p.ej. faltaos o amenaciaos nel añu anterior [al estudiu] por cuenta de la so orientación sexual (89%) y a la espresión del so xéneru (89%)», d'alcuerdu al estudiu Harsh Realities, The Experiences of Transgender Youth In Our Nation's Schools («Dura realidá, les esperiencies de moces tresxéneru nes escueles de la nuesa nación») del Gai, Lesbian and Straight Education Network.
L'asuntu foi fuertemente aldericáu nos medios de comunicación nos últimos años n'Estaos Xuníos, y entá ye más en setiembre y ochobre de 2010. El presidente de los EE.XX., Barack Obama, realizó un videu na páxina web de la Casa Blanca como parte del proyeutu It Gets Better. La primer dama, Michelle Obama, atribuyó esi tipu de comportamientu acosador al exemplu que dan los padres, que na mayoría de los casos, ye siguíu polos fíos.
The Trevor Project
The Trevor Project (El proyeutu Trevor) foi fundáu pol escritor James Lecesne, la direutora de cine y productora Peggy Rajski y el productor Randy Stone, creadores del curtiu Trevor, ganador del Óscar al meyor curtiu en 1994, sobre un chicu gai de 13 años que, en siendo refugáu polos sos amigos por causa de la so homosexualidá, trata de quitar la vida. Trátase d'una ONG d'Estaos Xuníos que xestiona la única llinia telefónica especializada en moces LGBTQ suicides a nivel nacional, 24 hores al día. El proyeutu «tien como oxetivu acabar col suicidiu ente mozos LGBTQ ufiertando recursos pa salvar vides y sofitar la vida, incluyendo la nuesa llinia telefónica pa salvar vides 24 hores al día 7 díes a la selmana, una comunidá dixital y programes educativos pa crear un ambiente seguro, que sofite y positivu pa toos.»
Paolo Giovio
thumb|Tumba de Paolo Giovio por [[Francesco da Sangallo, na Basílica de San Llorienzo, Florencia.]]
Paolo Giovio foi un humanista, médicu, historiador, biógrafu y preláu italianu del Renacimientu.
Biografía
El padre yera un notariu que morrió en redol al añu 1500; Paolo cuntaba con un hermanu mayor, Benedetto Giovio, historiador y humanista, que curió de la so formación. Apasionar poles les lletres pero la so familia lo encauzó escontra los estudios de Medicina en Pavia y Padua; nesta última ciudá graduóse en 1511.
Exerció como médicu en Como, pero empezó bien llueu a viaxar per Italia y Europa. Treslladóse a Roma, onde'l papa Lleón X (fíu de Lorenzo'l Magníficu) asignó-y la cátedra de Filosofía moral y, nel intre, la de Filosofía natural na Universidá de Roma. Nel mesmu periodu empecipió la so actividá como historiador. En 1517 foi nomáu médicu del cardenal Giulio de Medici, futuru Papa Clemente VII; comenenciudu en zooloxía, publicó amás un tratáu sobre los venenos y De Romanis piscibus (Roma, 1524). Cuando Giulio de Medici foi nomáu papa foi promovíu a obispu de Nocera (1528) y unviáu a importantes misiones diplomátiques. Llevantó un palaciu na ribera del llagu de Como provistu d'un importante muséu y de frescos manieristes de Giorgio Vasari. Escribió sobre les guerres d'Italia en llatín Hestories del so tiempu (1550–1552), llueu arramaes al castellán por Gaspar de Baeza (Salamanca: Andrea de Portonariis, 1562-1563). unos Empondera virorum litteris illustrium y Aponderamientos o vides curties de los caballeros antiguu y modernu bien reimpresos, biografíes de celebridaes de la so dómina.
Piper gaudichaudianum
Piper gaudichaudianum ye una especie botánica de planta con flor na familia de les Piperaceae.
El so nome común n'Arxentina ye pariparoba grande, canía de vieya, y tamién ye endémica en Bolivia, Brasil y Paraguái.
Descripción
Ye un arbustu grande, con hasta 23 dm d'altor, cañes nudoses, ensundioses, pilosas; fueyes simples, alternes, discoloras, fai escabro, viesu piloso, y glándules tresllúcíes; con base foliar asimétrica. Inflorescencia espiga.
Usu melecinal
Tien potencial antichagásico
Taxonomía
Piper gaudichaudianum describióse por (Kunth) Kunth ex Steud. y espublizóse en Linnaea 13: 639. 1839[1840].
Billy Wilder
right|thumb|250px|Billy Wilder. Samuel Wilder, más conocíu como Billy Wilder (Sucha, Austria, 22 de xunu de 1906 - Hollywood, Estaos Xuníos, 27 de marzu de 2002) foi un direutor de cine d'Estaos Xuníos d'orixe austriacu. Ñació en Sucha, nel entóncenes Imperiu Austrohúngaru.
Wilder pasó la so infancia y la so xuventú n'Austria. El so primer trabayu foi como cronista nel periódicu austriacu Juranek. Continuó trabayando como cronista en Berlín, teniendo qu'alternar esta ocupación con otres pa sobrevivir. Ellí aficionóse al cine, tres ver delles películes que lu impresionaron fonderamente. Una d'elles foi L'acorazáu Potemkin, de Sergei Eisenstein. Entró a trabayar pa la UFA onde conoció a los grandes direutores del momentu.
Tres l'ascensu al poder de Hitler, Wilder viose obligáu a abandonar Berlín, debío a la so ascendencia xudía. So ma morrería nos campos de concentración d'Auschwitz. Tuvo en París y, dende ellí, en 1934 treslladóse a Estaos Xuníos, xunto al actor Peter Lorre. Wilder y Lorre compartieron apartamentu, fame y momentos perabegosos demientres una temporada. Ellí entamó a trabayar como guionista pa la Paramount, y tuvo la ocasión de collaborar con Ernst Lubitsch, el so gran mayestru. El día del so entierru dixo: "Quedamonos ensin Lubitsch. Peor entá, quedamonos ensin les películes de Lubitsch".
De magar llegó a Hollywood en 1933, Wilder siguió la so carrera como guionista. Convirtióse en ciudadanu d'Estaos Xuníos en 1934. El primer éxitu de Wilder foi Ninotchka, una collaboración con otru inmigrante alemán, Ernst Lubitsch. Estrenada en 1939, esta enlloquecida comedia tuvo como protagonista a Greta Garbo (xeneralmente conocida como una heroína tráxica nel cine melodramáticu), y foi aclamada pola crítica y el públicu. Nesa llinia, Garbo Laughs!, llevó la carrera de Garbo nuna nueva direición. La película tamién supuso la primera nominación de Wilder a los Premios Óscar. Durante doce años Wilder co-escribió munches de les sos películes con Charles Brackett, dende 1938 a 1950. A Ninotchka, siguióla una riestra d'éxitos de taquilla, Hold Back The Dawn, Ball of Fire, asina como la so ópera prima como direutor, The Major and the Minor.
Como guionista, Wilder escribió 60 películes. Como direutor, realizó 26 películes. Foi gallardoniáu con siete Óscar tres ser nomáu en 21 ocasiones.
En 1981 dirixó la so cabera película, Equí, un collaciu. De magar entós les compañíes aseguradores yá nun queríen asegurar películes suyes debío a la so avanzada edá. Morrió 21 años más sero a la edá de 95 años na so residencia de Beverly Hills, por mor d'una neumonía.
Nuna entrevista espublizada en 1952 Wilder enumeró les sos diez películes favorites:
Historia del Tíbet
thumb|right|410px|Imaxe del [[Potala.]] La Historia del Tíbet podría subdividise nes siguientes etapes:
Prehistoria
Según los restos arqueolóxicos atopaos nel Tíbet, supónse que los sos primeros habitantes humanos llegaron escontra'l 10000 e.C.. Sicasí, debíu al calter nómada de les tribus tibetanes, nun ye hasta'l 300 e.C. cuando empiecen a tener una clara presencia na historia d'Asia. Ye naquel puntu cuando apaez el rei Nyakhri Tsampo, qu'instaura una dinastía militar que s'espande pola altiplanicie tibetana, ente los reinos de China, India, Nepal, Birmania y Bután. La relixón chamánica llamada "bon" foi la primer relixón practicada polos tibetanos antes de la llegada del budismu.
Dinastía de los Trenta Reyes
Esta dinastía caltener hasta que, trenta rey dempués, el míticu rei Songtsen Gampo (sieglu VII d. C.) asumió'l poder. Con esti rei, el Tíbet llegó a la so máxima espansión, llogrando tener 40 millones d'habitantes y espandiendo les sos fronteres hasta entrar en China y tomar Chang'an (Xi'an) nel añu 763. El rei Songtsen Gampo casóse con dos princeses budistes, una d'orixe chinu y otra d'orixe indiu. Esto dexó-y conocer dambes civilizaciones y, tamién, el budismu majaiana. El País de les Nieves, hasta entós un estáu feudal (17 feudos), foi convertíu por esti rei nuna nación unificada y más pacífica. Unvió estudiantes a India, onde aprendieron el sánscritu y empezaron a traducir al tibetanu la vasta lliteratura budista. A finales del sieglu VIII convidar al maestru Padmasambhava (lliteralmente ‘nacíu del lotu'), tamién conocíu nel Tíbet como Gurú Rinpoché (‘maestru preciosu'), a enseñar la filosofía budista. Ye gracies a estos dos personaxes que s'introdució'l budismu nel Tíbet. Los tibetanos consideren a Gurú Rinpoché como'l segundu Buda dempués de Gautama Buda (sieglu III e.C. ). L'emperador Trisong Detsen y el maestru Padmasambhava construyeron templos como'l Jokhang o Ramoche (dambos en Lhasa, nueva capital tibetana) según numberosos monesterios.
Nel añu 821, Tíbet robla un tratáu de paz con China. El budismu ye escorríu mientres años y el rei Yeshe-Ö ye prindáu por qu'abandone les sos ideoloxíes y enseñances. Esti rei taba intentando convencer al maestru indiu Atisha por que fuera al Tíbet. El sobrín del rei, Jangchub Oe, unvió traductores y otres xentes hasta que llograron que Atisha visitara'l Tíbet. Nel Tíbet, Atisha compunxo "Una lluz nel camín", obra de gran valor espiritual de la que deriva una tradición d'enseñances bien importante. So la influencia de Atisha (que vivió nel Tíbet ente 1042 y 1055), les enseñances volvieron floriar, construyéronse más monesterios y concluyóse la traducción de testos budistes, dando pasu a la producción de testos puramente tibetanos. Gracies al pesu d'esta Política de la Non-Violencia, torgóse'l surdimientu de nueves dinastíes. Les instituciones monástiques empezaron a ganar poder ente que les families nobles que gobernaben diben perder.
La llegada del Imperiu mongol
Nel sieglu XIII el Tíbet foi apoderáu pol Imperiu mongol, fundando les dinastíes chines Yuan y Ching, xuniéndose a la dinastía autóctona Ming, fundada por Haber. Los gobernantes mongoles diéronlu gran autonomía secular a la escuela de Sa-skya del budismu tibetanu. Mientres tres siglos'l Tíbet siguió siendo gobernáu por dinastíes seculares. Nel sieglu XVI, Altan Khan, de la tribu mongol de Turnet, dio-y respaldu al gobiernu relixosu del Dalái Lama, siendo'l budismu la relixón predominante ente mongoles y tibetanos. Nel sieglu XVII el xesuita Antonio de Andrade llogró travesar los montes del Himalaya y enfusar nel Tíbet, convirtiéndose nel primer européu en consiguilo.
Tíbet sol Imperiu chinu
De primeres del sieglu XVIII China unvió un comisionado chinu a Lhasa pa faese cargu del gobiernu. Distintes faiciones tibetanes remontar contra'l comisionado, que foi asesináu. Darréu l'exércitu Qing invadió'l Tíbet y ganó a los rebeldes, reinstalando a otru comisionado. Dos mil soldaos chinos permanecieron nel Tíbet y los sos llabores defensivos fueron sofitaes por fuercies locales entamaes pol comisionado.
En 1904 los británicos unviaron un fuerte contingente militar ya invadieron Lhasa, forzando nesta forma l'apertura de la frontera ente la India (entós colonia inglesa) y el Tíbet. En 1906 los británicos roblaron un tratáu con China pol cual el Tíbet convertir nun protectoráu británicu.
En 1907 roblóse un nuevu tratáu ente Gran Bretaña, China y Rusia onde se-y daba a China la soberanía sobre'l Tíbet. En 1910 el poder central Qing exerció per primer vegada'l gobiernu direutu sobre'l Tíbet.
Tíbet independiente (1912-1950)
En 1911 proclámase la República en China lo qu'obligó a les tropes d'esti país aparcaes nel Tíbet a tornar, oportunidá qu'aprovechó'l Dalái Lama pa restablecer el so control sobre'l Tíbet. En 1913 el Tíbet y Mongolia roblaron un alcuerdu reconociendo la so mutua independencia de China.
En 1914 axustóse un tratáu ente China, Tíbet y Reinu Xuníu denomináu Convención de Simla. Mientres esta convención el invasores británicos trataron d'estremar al Tíbet en dos rexones, lo cual nun espolletó. Sicasí los representantes del Tíbet y de Gran Bretaña roblaron un alcuerdu de llombu de China, por aciu el cual el Tíbet sería una rexón autónoma de China y los británicos axudicaríense 90 000 quilómetros cuadraos de territoriu tradicionalmente tibetanu que correspuende al actual estáu d'Arunachal Pradesh. Dempués de declarada la independencia d'India, esta nación consideró esta rexón como so en función a la frontera establecida nel mentáu tratáu. China, sicasí, refugó tal posición, indicando que dichu tratáu nun tenía nenguna validez yá que nun foi robláu por ellos y el Tíbet nun yera una nación independiente, sinón un protectoráu de China. La disputa por esta rexón causó la guerra ente China ya India en 1962.
Al españar la Revolución de Xinhai y la Primer Guerra Mundial Tíbet perdió interés pa les potencies occidentales y pa China. Nesa coxuntura'l decimotercer Dalái Lama tomó'l gobiernu del Tíbet ensin interferencia dalguna d'otros países.
Tíbet invadíu pola República Popular de China
En 1950 l'exércitu chinu entró nel Tíbet, ganando fácilmente al débil exércitu tibetanu. En 1951 redactóse'l Plan pa la Lliberación Pacífica del Tíbet, que foi robláu por representantes del Dalai Lama y el Panchen Lama so la presión del gobiernu chinu. Esti plan contemplaba l'alministración conxunta del gobiernu chinu col gobiernu del Tíbet. Naquella dómina la mayoría de los tibetanos vivíen so un réxime de servidume por cuanto la mayor parte de la tierra yera tenida polos lama. El plan foi enllantando pero non sobremanera'l territoriu, por cuanto les rexones de Kham Oriental y Amdo fueron consideraes como provincies chines, llevándose a cabu una reforma radical de la tenencia de les tierres. En xunu de 1956 y por cuenta de esta reforma, españó una rebelión nestos dos rexones, que, sofitada pola CIA estauxunidense, estender hasta Lhasa.
L'exércitu chinu llogró torar la rebelión en 1959, n'aiciones militares que causaron la muerte a miles de tibetanos. El decimocuartu Dalái Lama y los sos principales collaboradores tuvieron que fuxir a la India, dende onde siguieron sofitando aiciones rebalbes contra l'exércitu chinu hasta 1969 cuando la CIA dexó d'ayudar y el restu de potencies occidentales tampoco collaboraron. Detrás d'ello ta la presión del gobiernu chinu escontra los gobiernos occidentales, grandes aliaos comerciales.
Anque'l Panchen Lama taba virtualmente prisioneru en Lhasa, los chinos amosar como'l xefe del gobiernu del Tíbet n'ausencia del Dalai Lama, quien tradicionalmente fuera'l gobernante de la rexón. En 1965 China introdució cambeos sustanciales cuando quitaron de les tierres a los lames ya introducieron la educación secular.
Mientres la Revolución Cultural en China'l Tíbet sufrió serios daños al so patrimoniu cultural, incluyendo'l so heriedu budista. Miles de templos y monesterios budistes fueron destruyíos y dellos monxos fueron asesinaos.
En 1979 restablecióse la llibertá relixosa (y miles de templos budistes volvieron abrir les sos puertes), anque los condicionantes y llimitaciones son importantes como la prohibición a los lames de que cuestionen el derechu de China a gobernar al Tíbet.
Jordanes
thumb|right|300px|El Mediterraneu na dómina de Jordanes: l'[[Imperiu romanu d'Oriente en rosa; les conquistes de Justiniano en verde.]]
Jornandes o Jordanes, tamién conocíu como Iornandes, Iordanis o Iordannes, foi un funcionariu ya historiador del Imperiu romanu d'Oriente mientres el sieglu VI d. C.
Historia del Tíbet
Tíbet invadíu pola República Popular de China
En 1989 el Panchen Lama finó, y el Dalái Lama y el gobiernu de China reconocieron distintes reencarnaciones. Respetando la relixón de los tibetanos, el gobiernu de China reconoció oficialmente la reencarnación del Panchen Lama, acordies cola tradición Vajrayāna budista. Pa ello valiéronse del procedimientu que s'utilizó na dinastía Qing por aciu el cual el Panchen Lama yera escoyíu nuna especie de llotería utilizando una urna d'oru onde'l nome de los posibles Panchen Lama taben ensertaos en boles de cebada. Pela so parte el Dalai Lama nomó a Gedhun Choeky Nyima como l'oncenu Pachen Lama, ente que'l gobiernu chinu escoyó al neñu llamáu Gyancain Norbu. Gyancain foi criáu en Beixín y apaez en públicu bien esporádicamente. Choeky y la so familia, d'alcuerdu a los exiliaos tibetanos, paecieren tar prisioneros. El gobiernu chinu afirma que ta llibre so una identidá falsa con cuenta de protexer la so privacidá.
Jordanes
Anque escribió una Historia de Roma (Romana), la so obra de mayor interés ye De origine actibusque Getarum (L'orixe y les fazañes de los Godos), o Getica, escrita en llatín (probablemente la tercer llingua de Jordanes) en Constantinopla, sobre'l 551.
La redolada política en Constantinopla
Justiniano llegara al poder como emperador acomuñáu en 527, tomando pocu más tarde el control en solitariu tres la muerte del so predecesor. Dende 523, amás, taba casáu con Teodora. Naquella dómina, Italia yera un amiestu d'antiguos romanos, pueblos italianos y godos. Les rellaciones ente estos pueblos variaben ente periodos de paz y otros de non tanta harmonía. Nel aspeutu relixosu, Italia quedaba en territoriu d'influencia de Roma, mientres Justiniano y Teodora pertenecíen a la Ilesia rexida pol Patriarca de Constantinopla.
Historia del Tíbet
Tíbet dende los Xuegos Olímpicos de Beixín 2008
La realización de los Xuegos Olímpicos en Beixín mientres el 2008 xeneró acedes protestes per parte de tibetanos y simpatizantes de la causa tibetana en tol mundu. La policía de países con gran cantidá de refuxaos tibetanos como India y Nepal tuvo que caltener l'orde ante les protestes. En Xapón realizáronse multitudinaries protestes pro-tibetanes ante la llegada del presidente chinu Hu Jintao.
Jordanes
La redolada política en Constantinopla
Justiniano foi conocíu como «l'emperador que nunca dormía». Él y Teodora (que foi una pareya escelente y d'asemeyada intelixencia a la del emperador) dedicaron casi cada momentu del so tiempu y recursos a un oxetivu: la reunificación y restauración del Imperiu romanu. Los sos métodos fueron n'ocasiones estremos, al igual que despiadaos. Llograron un ésitu parcial nesti oxetivu, y de esa manera, dambos fueron conocíos como los últimos emperadores puramente romanos.
Historia del Tíbet
Tíbet dende los Xuegos Olímpicos de Beixín 2008
Amás del sofitu amosáu polos xaponeses, l'entós candidatu presidencial Barack Obama solicitó al presidente George W. Bush que nun asistiera a los Xuegos Olímpicos de Beixín si'l gobiernu chinu nun dialogaba col Dalai Lama; el presidente de Francia Nicolas Sarkozy y el Secretariu Xeneral de les Naciones Xuníes, Ban Ki-Moon nun asistieron a l'apertura de los XX.OO. Tamién hubo un comunicáu emitíu por 12 intelectuales chinos que sofitaben l'autonomía del Tíbet y solicitaben al gobiernu de Beijing detener el conflictu étnicu.
Jordanes
La redolada política en Constantinopla
Como astutu estadista que yera, entendió la necesidá de vencer a los sos enemigos faciendo ciertes concesiones. Siguió la política de reconocer a la sede papal como suprema autoridá eclesiástica. A pesar d'ello, confiaba en controlar esi poder gracies a la so influencia personal. En 536, la so esposa llegó a un alcuerdu col representante papal, Vigilio, un nativu romanu. Nel inquiz pro quo subsiguiente (espresión qu'entá güei ye la base de los alcuerdos llegales), el inquiz yera la concesión del papáu y 700 llibres d'oru. El quo yera la cooperación de Vigilio con Justiniano.
Historia del Tíbet
Tíbet dende los Xuegos Olímpicos de Beixín 2008
Grupos de mozos tibetanos radicales como'l y l'organización d'Estudiantes por un Tíbet Llibre que busquen non solo l'absoluta independencia del Tíbet (non l'autonomía promulgada pol Gobiernu tibetanu nel exiliu lideráu pol Dalai Lama) sinón tamién la llucha armada, enfrentáronse al propiu lideralgu tradicional tibetanu y el gobiernu chinu les culpa por tar detrás de los motinos y llevantamientos populares anticomunistes en Tíbet. Sicasí, el Dalai Lama axuntar con Tsewang Rigzin, líder del Congresu de Mocedá Tibetana, y otros dirixentes radicales pa iguar les diferencies. Lhadon Tethong, direutora d'Estudiantes por un Tíbet Llibre, reconoció que naide pon en dulda l'autoridá del Dalai Llamba pero que los mozos tibetanos, al crecer en naciones democrátiques son más esixentes na so busca pola emancipación del Tíbet.
En marzu de 2010 empieza una nueva forma de protesta (quemar a lo bonzo) contra la represión que según munchos tibetanos sufre la so cultura y la so relixón tibetanes per parte de les autoridaes chines. Ente esa fecha y finales de mayu de 2012 habíense inmoláu siquier 32 persones en tres provincies de China que cunten con una población tibetana numberosa (Sichuan, Qinghai y Gansu), pero non nel mesmu Tíbet, de les cualos finaren siquier 27, según grupos de defensa de los derechos de los tibetanos. El domingu 27 de mayu de 2012 produciéronse les primeres inmolaciones nel interior del Tíbet cuando dos persones quemar a lo bonzo na capital Lhasa, cerca del templu de Johkang, lo que desamarró una folada de detenciones en Lhasa nos díes siguientes. Según Radiu Free Asia, mediu amestáu al Gobiernu d'Estaos Xuníos que tien serviciu en llingua tibetana, fueron arrestaes alredor de 600 persones ente les cualos hai dellos sospechosos de grabar les inmolaciones colos sos teléfonos móviles. Esa mesma emisora informó que'l miércoles 30 de mayu una muyer de 33 años quemar a lo bonzo cerca d'un monesteriu budista de Aba (provincia de Sichuan). Tamién hubo inmolaciones de exiliaos tibetanos fora de China como la que se produció en Nueva Delhi en marzu de 2012.
Jordanes
La redolada política en Constantinopla
Tres esti alcuerdu, el xeneral de los exércitos de Justiniano, Belisario, estableció la so guarnición na ciudá de Roma. El Papa Silverio (un guerreru godu) foi espulsáu del papáu por aciu falses acusaciones. Belisario asegurar de la eleición del nuevu Papa favoreciera a Vigilio. Justiniano, sicasí, qu'actuara so la motivación de la razón d'estáu, nun cuntaba con que Vigilio, más pendiente de la so propia conciencia, terminaría actuando en contra de la política imperial.
La crisis del papáu
La discutiniu de los Trés Capítulos foi un asuntu complexu dientro de los círculos de les ilesies cristianes. Pidir a Justiniano que tomara parte (como yá fixera Constantín I al entrar nos alderiques sobre temes relixoses), cosa que fizo en 543 o 544, con un edictu que condergaba los Trés Capítulos. Justiniano esperaba que l'edictu facilitara la reconciliación colos monofisistas. Patriarques y obispos fueron entós encamentaos a roblar l'edictu.
Vigilio negar a roblar. Sacóse-y a encomalo metanes un serviciu relixosu que celebraba la festividá de Santa Cecilia y foi escoltáu hasta un barcu que, nel ríu Tíber, esperaba pa tresportalo a Constantinopla. Tres una estancia en Sicilia, llegó a Constantinopla en 547, pasando na capital los siguientes ocho años, anque non solo pol so testaruda negativa a roblar l'edictu, sinón tamién porque Justiniano prefería caltene-y alloñáu de les guerres colos godos y de los violentos conflictos políticos que taramiaben Italia. En 555, tres la derrota de los godos, Vigilio aportó a los deseos del soberanu y dexóse-y abandonar la capital, solo pa morrer nel viaxe de regresu a Roma, onde foi soterráu a la so llegada.
Jordanes arreyar nel conflictu
El llibru sobre la historia de Roma, Romana, empezó como una forma d'allixerar la carga del arrestu y p'enllenar les llargues hores del mesmu. Esta obra sobrevivió so dellos títulos descriptivos: De summa temporum vel origine actibusque gentis romanorum, De regnorum et temporum successione, ya inclusive Liber de origine mundi et actibus romanorum ceterarumque gentium o De gestis romanorum. Trátase d'una azotada compilación, empecipiada enantes, pero publicada dempués de la Historia de los Godos de 551, cubriendo la historia del mundu dende la Creación, basada en San Jerónimo y otru escritores, pero que tien el so mayor valor en cuando trata los acontecimientos ente 450 y 550, cuando Jordanes enceta la historia recién de la so dómina.