cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
AWK
Hello World
Esti ye un programa "Hola mundu" bien simple escritu en AWK:
Imprimir llinies mayores a 80 calteres
Imprime toles llinies con más de 80 calteres. Nótese que l'aición por defectu ye imprimir la llinia actual.
Contador de pallabres
Cunta les pallabres na entrada y amuesa la cantidá de llinies, pallabres y calteres.
Total de la primer columna
Suma los valores de la primer columna de los datos ingresaos.
Frecuencia de pallabres
Esti programa usa llistes enllazaes pa determinar la cantidá de vegaes que cada pallabra apaez nel testu.
Programes autocontenidos
Como cualesquier otru llinguaxe de programación, pueden escribise programes AWK autocontenidos usando la sintaxis de llinies de Shebang.
Por casu, un comandu UNIX llamáu <tt>holamundo.awk</tt> qu'imprima'l testu "Hola mundu!" podría ser escritu de la siguiente manera:
AWK, versiones y implementaciones
AWK foi escritu orixinalmente en 1977 con UNIX.
En 1985 los autores empiecen la espansión del llinguaxe, añediendo funciones definíes pol usuariu. El llinguaxe ye descritu nel llibru The AWK Programming Language, publicáu en 1988. Pa evitar tracamundios cola versión anterior, a la que yera incompatible, esta versión conozse, dacuando, como "nuevu AWK" o "nawk". Esta implementación foi publicada so una llicencia de software llibre en 1996, sigue siendo caltenida por Brian Wilson Kernighan.
GNU awk, o gawk, ye otra implementación llibre. Foi escrita primero que la implementación orixinal fuera publicada, y ye llargamente utilizada. Cuasi toles distribución linux inclúin una versión actualizada de gawk y gawk ye reconocíu como la implementación estándar nel mundu linux. La versión 30 de GAWK foi incluyida como awk na versión 5.0 de FreeBSD. Les versiones posteriores de BSD incluyeron nawk pa evitar l'usu de les GPL, unes llicencies de software llibre más restrictives que les BSD nel sentíu de qu'un programa publicáu so la llicencia GPL nun puede ser modificáu pa convertise en propietariu protexendo d'esta forma la llibertá del códigu fonte.
Páxina d'un proyeutu llibre basáu en gawk. Este estiende les funcionalidades de gawk pa dexa-y l'usu de llibreríes dinámiques.
Pierreville (Meurthe-et-Moselle)
Pierreville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dōgen
Eihei Dōgen (永平道元) también Dōgen Zenji (道元禅師) o Dōgen Kigen (道元希玄) o Koso Joyo Daishi (lliteralmente Gran Maestru) foi un maestru budista xaponés fundador de la escuela Sōtō del Zen nesti país.
Biografía
Nacíu en Kioto nel senu d'una familia noble, quedó güérfanu de padre y madre a bien temprana edá, siendo adoptáu por unu de los sos tíos. A los 13 años, entró como noviciu nel Monte Hiei, centru de la Escuela Budista del Tiantai. Na primavera de 1223 partió escontra China, tornando a Xapón en 1227 en siendo reconocíu pol maestru Rujing como maestru de la escuela Cáodòng (曹洞宗, pronunciáu Sōtō-shū en Xaponés). Tres el so regresu, desarrolló la so actividá relixosa en templos cercanos a Kioto, axuntando al so alredor una comunidá de siguidores de la nueva escuela del Budismu Zen. En 1243, treslladóse con ellos a la provincia d'Echizen, na actual prefeutura de Fukui. Nesta rexón, fundó'l templu Eihei-ji (永平寺), que se caltién hasta l'actualidá como uno de los dos templos principales de la escuela Sōtō.
El Zen de Dōgen
Nel corazón de la variedá de Zen qu'enseñó Dōxen hai una serie de conceutos clave, que son señalaos de forma repitida nos sos escritos. Toos estos conceutos, sicasí, tán íntimamente interrellacionaos unos con otros nel grau nel que toos tán direutamente coneutaos con zazen, o la meditación sentada, que consideraba Dōxen que ye idéntica al Zen, como s'espresa claramente na primer frase del manual d'enseñanza de 1243 "Zazen-gi" (坐禪儀; "Principios de zazen"):
Legáu
La so obra maestra, Shōbōgenzō (正法眼蔵), ye una de los cumes de la lliteratura Zen. Escrita a lo llargo de más de venti años, ta compuesta nes sos ediciones canóniques de 92 llibros o fascículos.
Dōxen trató nellos una gran variedá de temes, dende indicaciones práutiques para la organización de la vida monacal o la correuta práutica del zazen, a alcordances del so viaxe a China o reflexones filosófiques, ente les cualos destaca la so concepción del tiempu.
Gran Furacán de 1780
thumb|Arees afeutaes pol Furacán en 1780 El Gran Furacán de 1780 considérase como'l furacán que dexara más víctimes mortales na historia. Alrodiu de 22.000 persones morrieron cuando la tormenta azotó sobre Martinica, Sint Eustatius y Barbados ente'l 10 d'ochobre y el 16 d'ochobre de 1780. Hebo tamién miles de muertes pente les fasteres costeres de la redolada.
La tormenta
El furacán atacó'l Mar Caribe en plena Revolución Americana y dexó gran númberu de víctimes pente les flotes navales británices y franceses que lluchaben pol control del área. La flota comandada pol almirante británicu George Rodney, que zarpara de Nueva York a les Indies Occidentales, foi xebrada y dañada demientres la tormenta. Al llegar a Barbados, l'almirante Rodney sólo llogró reunir ocho de les 12 naves coles que viaxaba, seique'l restu yera llaceria total y la mayoría de la so tripulación afogárase.
Un esplorador británicu, que foi unviáu pa calibrar los daños, informó que la tormenta caltuviérase cerca de Barbados pente dos díes. El desanicie foi tan espectacular que l'esplorador creyó erróneamente qu'un terremotu acompañara a la tormenta. La islla foi esborriada cásique completamente. Dolcenes de pesqueros nun retornaron de los sos viaxes. Cuasi toles families que vivíen na islla perdieron a dalgún de los sos miembros na tormenta.
Escudu (heráldica)
derecha|426x426px L'escudu o blasón, en cimera el soporte físicu del blasón, asitiáu nel centru de les armeríes.
El blasón, tamién puede entendese como la descripción heráldica d'un escudu d'armes o armeríes. Esta descripción puede estendese a los ornamientos esteriores, elementos paraheráldicos qu'acompañen al escudu. L'escudu representa l'escudu que portaben los homes d'armes, como unu de los elementos del so panoplia de combate.
Les armes (o cargues) preséntense xeneralmente sobre un escudu, pero ye posible representales sobre otros soportes: una vistimienta como'l del heraldu, un elementu d'arquiteutura como un anunciu mural, un oxetu domésticu, una bandera... Nesti casu, la forma de la contorna ye aquella del soporte.
L'escudu #carauterizar pola so forma xeométrica y les sos potenciales divisiones, o mesa d'espera, na que tán representaes les armes. L'escudu puede tomar distintes formes acordies con l'orixe de la so representación.
Mesa d'espera
La mesa d'espera ye la forma xeométrica del escudu, d'una de los sos partes o, eventualmente, d'una pieza honorable, en cuantes que la superficie qu'espera les sos armes (el campu, les pieces y muebles eventuales). La mesa d'espera puede ser l'oxetu d'una partición prevista nel casu d'armes compuestes.
La mesa d'espera designa igualmente l'escudu del aspirante que vien de recibir el so panoplia de combate, pero qu'entá nun tien compuestes les sos armes. El so escudu ta entá n'espera de ser armáu. Esta situación puede ser simbolizada por un escudu de plata (siendo equí'l blancu una ausencia, simbolizando l'espaciu a enllenar) o meyor entá por un escudu d'aceru que simboliza al empar la superficie de metal entá non pintada y la so capacidá pa sirvir d'espeyu metálicu llistu pa reflexar la imaxe del que s'avere.
Nes grandes armes la mesa d'espera puede corresponder tamién a un allugamientu reserváu pa los ancestros que les sos armes nun se conocen. Nesti casu, l'espaciu dexáu en los color del fondu (papel non coloriáu) o n'aceru.
La ellaboración d'un escudu armáu empieza simbólicamente pol trazáu de la mesa d'espera.
Tipos d'escudos
miniaturadeimagen|270x270px|Escudos de los países d'[[Unasur.]] miniaturadeimagen|200x200px|Escudos de los países de la [[Xunión Europea.]] Partiendo de la base fundada na representación que tienen los escudos heráldicos, pueden estremase éstos en distintes clases según sían les entidaes por ellos representaes. La clasificación primera y más xeneral que tien de faese so esti conceutu consiste n'estremalos de dos clases: simples y compuestos. Pero atendiendo más a la categoría de les persones físiques o morales significaes polos escudos, #formar d'éstos los tipos siguientes: Llámase encoláu l'escudu familiar propiu d'una muyer casada o viuda, cuando se pon xunto al del so home y so un mesmu timbre (corona o yelmu) resultando un doble escudo y, por estensión, cualesquier otru escudu xuníu d'igual manera.
Divisiones y rexones
miniaturadeimagen|t El trazáu de les figures xeométriques pue ser efectuáu seya como quier la forma del escudu (o más xeneralmente, pa toa forma que sirva de mesa d'espera). La posición de les sos llinies tien de tar afecha a la forma de la mesa d'espera, de manera que les nueve rexones llograes tean equilibraes. Les principales llinies de partición dexen trazar les pieces honorables del escudu y asitiar los muebles.
Organización del escudu
miniaturadeimagen|Organización del Escudu Heráldicu.Descríbense los principales puntos y seiciones del escudu. P'asitiase nel escudu, ésti estrémase en 9 zones llamaes puntos del escudu. Estos puntos son identificaos polos sos nomes, que varien según los autores, a esceición del puntu del centru" (5) llamáu tamién "corazón" o "abismu" (ver la espresión "Mise en abyme").
Otros dos puntos, citaos por toos, son el puntu d'honor" (A) y l'embelicu" (Ω). Pero si pa dalgunos trátase d'una superficie equivalente a les primeres, montaes sobre dos zones (ver diseñu), pa otros trátase de puntos con un sentíu xeométricu, asitiaos ente les fronteres 2-5 y 5-8.
Ensin importar los autores, hai una simetría de denominación ente 1 y 3, 4 y 6, 7 y 9 onde diestra correspuende a 1, 4 y 7, y siniestra a 3, 6 y 9. - N'heráldica, izquierda (siniestra) y derecha (diestra) son les del escudu, non les del espectador. Estes diferencies de vocabulariu o de definiciones nun tienen consecuencies práutiques pal blasonado - lo que probablemente esplica por qué estes diferencies subsisten.
Esmaltes y figures de los escudos
500x500px Les figures son de dos tipos, pieces heráldiques y naturales. D'ente les primeres destaquen les pieces honorables que son xefe, palu, faxa, cruz, banda, barra, sotuer, cabrio, bordura, orla, perlla o paliu, campaña o punta, baldrayu, quila, trechor, francu-cuartel, cantón, escusón y lambel. Hai amás pieces honorables menguaes, como comble, vergeta, divisa, xefe en divisa, trangle, trangle onduláu, burelas, ximielgues, ximielgues en banda, tercies, trés tercies, tercies en sotuer, cruz estrecha, filete n'orla, filete en cruz, filetes cimblaos, filiera, flanquis, estaye, cotiza, contracotiza, cayáu, traversa y cayáu Pery. Les principales variedaes de figures naturales son astros, cuadrúpedos (lleón), aves (águila), peces, inseutos, figures humanes (o partes del cuerpu), figures artificiales (castiellos, cadenes, etc.), y figures quimériques (dragón, grifu, águila bicéfala, unicorniu, anfisbena, etc.)
Historia
La heráldica tal como-y la entiende na actualidá, foi desconocida na Antigüedá. Sicasí, dende la Edá del Bronce esistieron emblemes qu'identificaben a dioses, naciones ya individuos. L'usu del escudu, blasón o señal distintivu y hereditariu de cada casa noble, más o menos cargáu de figures según l'antigüedá y/o fazañes de la familia, remóntase o debe'l so orixe a los torneos qu'Enrique I d'Alemaña llamáu'l Pajarero instituyó pa entretener a la nobleza nel exerciciu de les armes en tiempu de paz en Göttingen l'añu 934 [cita riquida]. Gattroi de Previlli, intoduno esti usu en Francia alredor del añu 1036 [cita, y que se xeneralizó a fines del sieglu XI por cuenta de les Cruzaes, estendiéndose muncho depués al restu d'Europa. Con cuenta de que los varios xefes y/o señores de que se componíen aquelles espediciones fueren conocíos polos sos súbditos o vasallos, introducióse l'usu de pintar o bordar cada unu nel so estandarte les armes qu'escoyera. Estes insinies nun pasaben polo regular de padre a fíu hasta l'añu 1260 sol reináu de san Luis de Francia en que quedaron fixes y hereditaries nes families [cita  Llamáronse escudos d'armes porque se llevaben enriba de les armes y nes insinies militares.
Nos reinos d'España, el rei Alfonso VII de Lleón empezó a sustituyir la cruz que s'utilizaba en sellos y escudos, por dos castiellos y dos lleones a cuarteles, aludiendo al nome de los sos dos principales reinos; Castiella y Lleón [cita ; calteniendo les mesmes armes tolos sos socesores hasta los Reis católicos que cola unión de les corones d'Aragón a les de Castiella y la nueva conquista del reinu de Granada, #aumentar de manera que recayendo toes na Casa d'Austria #añedir a elles les más principales de los estaos que tenía.
Nel sieglu XIX estes yeren dalgunes de les armes de les cases reinantes y los estaos europeos y americanos:
Entomoloxía
La entomoloxía (del griegu éntomos, «inseutu», y logos, «ciencia») dedicase l'estudiu científicu de los inseutos. De cerca de les 1,3 millones d'especies descrites, los inseutos constitúin más de los dos tercios de tolos seres vivos conocíos y, amás, tienen una llarga historia fósil, yá que la so apaición remontase al Devónicu, hai unos 400 millones d'años. Tienen munches formes d'interacción colos humanos y con otres formes de vida na Tierra; ye asina que la entomoloxía constitúyese una especialidá importante dientro de la zooloxía. La entomoloxía inclúi, con frecuencia, l'estudiu d'otros artrópodos, como arácnidos, crustáceos y miriápodos, anque esta estensión seya téunicamente incorreuta.
Historia de la entomoloxía
La entomoloxía tien los sos raigaños en cuasi toles cultures dende tiempos prehistóricos, principalmente dende l'apaición de l'agricultura, (l'estudiu de plagues y la cría d'abeyes, etc.). L'estudiu científicu empezó nel sieglu XVI.
L'entomólogu William Kirby ye consideráu'l padre de la entomoloxía. En collaboración con William Spence publicó una enciclopedia d'entomoloxía "Introduction to Entomology", considerada como'l testu fundamental. Tamién contribuyó a la fundación de la Royal Entomological Society en Londres en 1833, una de les primeres sociedaes del so tipu nel mundu. Enantes a ésta, la Sociedá Aureliana foi fundada na década de 1740.
La entomoloxía desenvolvióse rápido nos sieglos XIX y XX y foi estudiada por un gran númberu de distinguíos científicos. Ente ellos tán Charles Darwin, Jean Henri Fabre, Vladimir Nabokov, Karl von Frisch (ganador del Premiu Nobel en Fisioloxía en 1973), y el ganador del Premiu Pulitzer, Y. O. Wilson.
Entomoloxía aplicada o económica
La entomoloxía aplicada ye l'estudiu de los inseutos d'interés pal ser humanu, yá seya polos productos qu'apurren, como pol impautu que causen nos bienes del home. Son d'especial interés los inseutos:
Entomoloxía forense
La entomoloxía forense basase na socesión ecolóxica de los artrópodos que s'instalen nun cadabre pa determinar la fecha de la muerte. Ye especialmente útil en cadabres con dellos díes, selmanes o meses d'antigüedá.
Revilla de Collazos
thumb|Ayyntamiento de Revilla de Collazos. thumb|Ilesia de San Andrés.
Revilla de Collazos ye un conceyu d'España, na provincia de Palencia, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión. Tien un área de 20,56 km² con una población de 77 habitantes (INE 2007) y una densidá de 3,75 hab/km².
O Pegasi
O Pegasi (O Peg / HIP 118149 / SAO 108933) ye una estrella variable de magnitú aparente +9,23. Encuadrada na constelación de Pegasu, visualmente alcontrar a pocu más de 3º al sur de φ Pegasi. Ta a 454 años lluz del Sistema Solar.
O Pegasi ye una binaria de contautu, lo qu'implica que los sos dos componentes comparten la so capa esterior de gas, siendo'l tipu espectral conxuntu G2. La componente más masiva —con una masa de 1,15 mases solares— tien una temperatura efectivo de 5515 K y un radiu un 20% más grande que'l del Sol. La componente secundaria tien un terciu de la masa de la so compañera, siendo la so temperatura de 5800 K. El so radiu equival al 73% del radiu solar. Dambes estrelles tán dixebraes ente sigo namái 0,012 UA o 2,52 radios solares.
El periodu orbital del sistema ye de 9 hores (0,3748 díes) y mengua col tiempu. Como la práutica totalidá de binaries de contautu, O Pegasi constitúi tamién una binaria eclipsante —del tipu W Ursae Majoris—, que'l so rellumu aparra 0,53 magnitúes nel eclís principal y 0,50 magnitúes nel secundariu.
Arkys
Distribución
Alcuéntrase n'Indonesia y Oceanía.
Parnasu
thumb|right|250px|Dibuxu de [[Nicolas Poussin de Apolo y les Muses nel Parnasu]]
Na mitoloxía griega, Parnasu foi fíu de Poseidón y de la ninfa Cleodora, héroe epónimu de la cadena montascosa que s'estiende ente los territorios de los dorios y los focenses.
Atribúyese-y la fundación del oráculu de Delfos, que depués habría d'ocupar Apolo, na fastera del denomináu monte Parnasu, nel que teníen la so morada les Muses, qu'allegaron llamaes por esti dios procedentes del monte Helicón. Por esa razón considerar al Parnasu como la patria simbólica de los poetes, y, por estensión, viénose usando para titular escoyetes d'autores de les más prestixoses obres artístiques y lliteraries.
Etimoloxía
El nome Parnasu (en griegu antiguu,΄Ορος Παρνασσός, Παρνασσός, Parnassós) paez tener el so etimoloxía nel sustratu del pre-griegu (tamién llamada pelasgu o pelásgico), al tener como sufixu *-ssos, frecuente nos topónimos (ej. Knossos, Korinthos, Zakynthos). D'otru llau, pa *Parna- propúnxose'l mesmu raigañu que la pallabra que significa "casa" n'hitita.
Villard-Léger
Villard-Léger ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Prefeutura de Kyoto
La Prefeutura Urbana de Kioto (京都府) alcuéntrase na rexón de Kinki (tamién conocida como Área de Kansai), al centru-oeste de la islla Honshū, en Xapón. La capital de la prefeutura ye la Ciudá de Kioto (Kyōtō - shi. 京都市).
Sylvia Plath
Sylvia Plath foi una escritora d'Estaos Xuníos especialmente conocida como poeta. Tamién foi autora d'obres en prosa, la novela semiautobiográfica La campana de cristal (sol seudónimu de «Victoria Lucas»), rellatos y ensayos.
Xunto con Anne Sexton, Plath ye reconocida como una de les principales cultivadores del xéneru de la poesía confesional empecipiáu por Robert Lowell y W. D. Snodgrass.
Tuvo casada col escritor Ted Hughes, quien tres la so muerte encargar de la edición de la so poesía completa.
Biografía
thumb|250px|Sepultura de Sylvia Plath. Nacida nel barriu de Xamaica Plain de Boston, Plath amosó gran talentu a una edá temprana, al publicar el so primer poema con 8 años. El so padre, Otto, que yera profesor d'universidá y una autoridá nel campu del estudiu de la entomoloxía, morrió nesa dómina, el 5 d'ochobre de 1940, a los 55 años, tres una diabetes que nun quixo tratase, la convalecencia, la amputación de la pierna y un fulminante embolia pulmonar. La madre, Aurelia, que sacrificara la so propia carrera pola del so maríu, despintó los sos sentimientos y nun lloró, daqué que-y reprocharía siempres la so fía, por demás perfeccionista, qu'escribía, pintaba, sacaba matrícules d'honor, tocaba'l pianu ya intentaba siguir publicando poemes y cuentos en revistes estauxunidenses, consiguiendo ciertu ésitu. Daquella empecipia unos diarios que va escribir ininterrumpidamente hasta la so muerte y ruempe col so primer noviu, Dick Norton, que-y foi infiel. Siente la condición femenina como una cárcel: "La mio gran traxedia ye nacer muyer", escribió, banciar# ente la muyer sumisa como la so madre que la sociedá esperaba que fuera y la radical feminista que se sentía y quería ser.
Nel so primer añu na universidá nel Smith College, Plath realizó'l primeru de los sos intentos de suicidiu. Esto detallar más tarde nel so novela semiautobiográfica La campana de cristal (The Bell Jar). Foi tratada nuna institución psiquiátrica (Hospital McLean) con electrochoques y paeció recuperase aceptablemente, tres los que se graduó con honores, en 1955.
Plath llogró una beca Fulbright (que dexa estudiar o collaborar n'universidaes estranxeres), polo que foi a la Universidá de Cambridge, onde siguió escribiendo poesía y dacuando publicaba'l so trabayu nel periódicu universitariu Varsity. Foi en Cambridge onde conoció al poeta inglés Ted Hughes. Casáronse'l 16 de xunu de 1956. Plath y Hughes vivieron y trabayaron n'Estaos Xuníos dende xunetu de 1957 hasta ochobre de 1959, periodu mientres el cual Plath daba clases en Smith College. Ellí afayó al so apuestu home nel campus, a los dos años de casaos, coqueteando, entusiasmáu, con una estudiante, y el so fráxil mundu viénose embaxo. Darréu camudáronse a Boston, onde Plath asistió a seminarios con Robert Lowell. Esti cursu tuvo una gran influencia nes sos obres. Tamién participaba nos seminarios Anne Sexton. Foi nesti periodu cuando Plath y Hughes conocieron, per primer vegada, a W. S. Merwin, quien almiraba'l so trabayu y aportó a un gran amigu. Al enterase de que Plath taba embarazada, volvieron al Reinu Xuníu. 250px|thumb|23 Fitzroy Road, [[Londres : La casa onde Sylvia Plath suicidóse.]] Vivió xunto con Hughes en Londres mientres un tiempu, y dempués asitiáronse en North Tawton, un pequeñu pueblu en Devon. Publicó la so primer escoyeta de poesía, El colosu (The Colossus), n'Inglaterra en 1960. En febreru de 1961 sufrió un albuertu. Dalgunos de los sos poemes faen referencia a esti fechu. Plath someter a un perduru psicoanálisis que-y fixo alicar la conflictiva rellación cola so madre. Anováronse los problemes del so matrimoniu y dixebráronse menos de dos años dempués de la nacencia del so primer fíu. Esta separación debióse sobremanera a l'aventura amorosa que Hughes caltenía cola poeta Assia Wevill, pero hai quien especulen que Olwyn Hughes, hermana del poeta, interfirió de manera decisiva na so rellación.
Plath retornó a Londres colos sos fíos, Frieda y Nicholas. Arrendó un pisu onde viviera W. B. Yeats; esto encantábalu a Plath y considerar un bon presaxu cuando empezaba'l procesu de la so separación. L'iviernu de 1962/1963 foi bien duru. El 11 de febreru de 1963, enferma y con poco dineru, Plath suicidóse afogándose con gas. Ta soterrada nel campusantu de Heptonstall, West Yorkshire.
Anque mientres enforma tiempu consideróse que les sos repitíes depresiones ya intentos de suicidiu deber a la muerte del so padre cuando ella cuntaba con nueve años, perda que nunca llogró superar, güei créese que carecía trestornu bipolar, trestornu psicolóxicu qu'anguaño se trata con medicación.
El so fíu Nicholas Hughes Plath foi un home solitariu; abellugar na privacidá d'Alaska como profesor de Ciencies del Mar na Universidá d'Alaska Fairbanks. Maniacu depresivu y solitariu, nunca se casó nin tuvo fíos, y el 16 de marzu de 2009 suicidóse aforcándose na so casa d'Alaska. La so otra fía, Frieda, escelente escritora y columnista de la prensa británica, subsiste a pesar de los sos trestornos depresivos, anorexa ya inclusive esclerosis múltiple.
Obres
El so vilbu, Hughes, convertir nel editor del legáu personal y lliterario de Plath. Supervisó y editó la publicación de les sos manuscritos. Tamién destruyó l'últimu volume del diariu de Plath, que trataba del tiempu que pasaron xuntos. En 1982, Plath foi la primer poeta en ganar un premiu Pulitzer póstumu (por Poemes completos -The Collected Poems)
Munchos críticos, sobremanera del ámbitu feminista, acusaron a Hughes d'intentar controlar les publicaciones pal so propiu beneficiu. Pela so parte, Hughes negar enérxicamente, anque llegó a un alcuerdu cola madre de Plath, Aurelia, cuando ésta intentó evitar la publicación de les obres más revesoses de la so fía n'Estaos Xuníos, lo cual pa munchos foi bien egoísta per parte d'Hughes. Na so última escoyeta, Cartes de cumpleaños (Birthday Letters), Hughes rompió'l so silenciu alrodiu de Plath. Nesta obra ye desaxeradamente francu, anque nun pidir# esculpes. El diseñu de la tapa del llibru foi fechu por Frieda.
Los primeres poemes de Plath fueron arrexuntaos nel so primer llibru, El colosu (The Colossus); anque bien recibíu pola crítica, foi de cutiu descritu como convencional y carente del drama de les sos obres posteriores. Hubo enforma alderica sobre cuántu se vio Sylvia Plath influyida pol trabayu d'Hughes. La mesma poeta almite, nos sos diarios de vida, los sos propios intentos por esplorar la animalidad y xabacismu qu'estremen la obra de Hughes. Ello ye que el poema Pursuit foi escritu poco tiempu dempués de conocer a Hughes, y ta dedicáu a él. Bien de artículos, ensayos y llibros surdieron alrodiu de esta tema. Sía comoquier ta claro, polos sos diarios y cartes, qu'almiraba enforma'l talentu d'Hughes y amosó-y respetu inclusive tres el so divorciu.
A pesar d'esto les sos obres son xenuines y les semeyances ente dambos poetes son mínimes. Tenemos De recordar tamién que toa creación artística cuenta con influencies visibles, n'ocasiones inclusive esplícites, y la presencia d'éstes nun determina o niega la orixinalidá d'una obra d'arte.
En Tres muyeres, poema narráu pa la BBC en 1962, Sylvia dota d'una nueva visión a la so poesía. A partir d'esi momentu concibe los poemes pa ser lleíos en voz alta. Amás, plantégase como un poema feminista y antibelicista, que narra la maternidá dende'l puntu de vista de tres muyeres. Trátase d'unu de los sos postreros escritos xunto colos recoyíos en Ariel.
Los poemes n'Ariel marquen el puntu d'inflexón de les sos primeres obres escontra una área de poesía más confesional. Ye probable que les enseñances de Lowell, quien enfatizaba lo confesional, tuvieren muncha importancia nesti cambéu. L'impautu de la publicación d'Ariel foi bien dramáticu, coles sos franques descripciones del descensu escontra la llocura. Les obres de Plath tamién fueron acomuñaes con Sexton. Dambes sufrieron d'enfermedaes mentales y suicidáronse, polo que les comparances son, quiciabes, inevitables.
A pesar de les numberoses crítiques y biografíes tres la so muerte, l'alderique alrodiu de les obres de Plath de cutiu dexa ver la llucha ente aquellos que tán del so parte y aquellos que tán del llau d'Hughes. Una prueba del nivel de crispadura son les repitíes aiciones contra la pallabra Hughes cincelada sobre la llábana de la tumba de Plath.
Mientres los años 70 predominaben les interpretaciones biográficu-psicoanalítiques de la obra de Plath, ente que yá nos 80 y 90 prefierse un estudiu críticu feminista y de xéneru. Esta diferencia percíbese sobremanera na comparanza ente les biografíes de Plath que tuvo llugar de magar, según na obra crítica que se dedicó a esta autora.
La publicación casi completa (escluyendo los exemplares destruyíos) de los sos diarios de vida, tres la muerte de Hughes en 1998, sirvió pa esclariar munchos puntos d'especulación, y pa dirixir l'interés de los llectores escontra una comprensión más fonda del métodu y la sensibilidá nel xeniu creativu de Plath.
La campana de cristal
La so obra más representativa y novela semiautobiográfica - reflexu de les carauterístiques psicolóxiques de l'autora - narra la vida de la moza Esther Greenwood, alter ego de Sylvia Plath. Al traviés del monólogu interior asistimos a la inestabilidá emocional siempres colindando cola depresión de la protagonista, que va caltener una llucha continua nel so intentu por afaese. Visión non exenta de cinismu y calidá estilística, con ritmu propiu de la poesía.
Hornos
Hornos ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Xaén, na comunidá autónoma d'Andalucía, perteneciente a la Contorna de Segura. Tien una estensión superficial de 118,4 km². Según fontes del INE, en 2016 cuntaba con una población de 649 habitantes.
thumb|263px|Vista de Fornos dende'l Castiellu El so términu municipal pertenez íntegramente al Parque Natural de la Sierra de Cazorla, Segura y Les Villes, incluyendo'l exclave de Cabeza de la Viña enclaváu dientro del términu de Santiago-Pontones.
Símbolos
Xeografía física ==
Historia y arte
El Castiellu de Fornos de Segura, sieglos XII al XIV, apodera la Villa dende la so talaya predresa, y ye la referencia principal del conxuntu históricu-artística xunto cola Ilesia de Ntra. Señora. de l'Asunción (S. XVI), La Puerta de la Villa y El Fuerte (d'orixe romanu).
thumb|200px|Castillo
thumb|200px|Otra vista del castiellu
La Torre del Homenaxe ye una construcción con esquines arrondaes y mampostería menuda a base de materiales propios de la zona, ente los que sobresal la “toba”. Presenta cómo peculiaridá una sola entrada a mediu altor a la que s'aportaba por parapetos, posiblemente de madera, que yeren retiraos en casu de peligru quedando la Torre aisllada. Nel so interior destaquen dos sales abovedaes comunicaes por una escalera llabrada nel gruesu del muriu, pola que tamién s'apuerta a una terraza que pudo ser antaño “almenada”.
El Conxuntu defensivu ye xunto col castiellu de Segura de la Sierra, una de les fortaleces más recies y fuertes de tola Sierra de Segura. Anguaño atópase en rehabilitación y adecuación p'allugar el Taller d'Astronomía de Fornos de Segura, que va incluyir observatoriu astronómicu, planetariu, cámara escura y sala d'esposiciones ente otres dependencies.
thumb|200px|Interior de la Ilesia La Ilesia parroquial de Nª Sª de l'Asunción ye construcción gótica de la primer metá del sieglu XVI. Equí trabayó ente 1523 y 1549 el canteru Juan de Múgica. Sigue l'estilu propiu de les ilesies de la Orde de Caballería de Santiago.
La so planta entámase en redol a una nave central, con capiyes a los llaos. Les cubiertes son gótiques, destacando la estrellada que cubre'l Presbiteriu o altar mayor. El retablu ye de fines del XVI según consta inscritu nel mesmu.
thumb|200px|Portada renacentista
La torre destaca poles gárgoles de la cornisa y la crestería gótica del remate.
Fiestes
En Fornos de Segura como na mayoría de pueblos de la Sierra de Segura, la fiesta más importante ye la Fiesta Mayor, n'honor al patrón, San Roque. Mientres el periodu d'una selmana nel mes d'agostu celebren bailles, campeonatos de bolos serranos, cine de branu y lo más importante y conocíu son les "VAQUILLAS". Nesti actu sacar mientres tres díes pela mañana y pela tarde tres toros peles cais del pueblu y los habitantes más atrevíos meter a la cortil p'asina toreales, a esti actu asisten munches persones de la contorna ya inclusive de toa España yá que munchos horneños son emigrantes a otres ciudaes del país.
Gastronomía
La gastronomía típica de Fornos ye la predominante na zona, esto ye, en Cortixos Nuevos, Cazorla y Peal de Magüetu
Deportes
Un deporte bien carauterístico d'ellí son los bolos serranos que consiste en llanzar una bola ensin pasase d'una llinia y da-y al mingo de madera o de fibra y mandalo lo más lloñe posible. Suélense faer campeonatos y allega xente de Cortixos Nuevos, La Capellanía, Segura de la Sierra, Pontones, La Puerta de Segura, etc.
Personaxes pernomaos
Leo Rubio, cantautor.
Monte Logan
El Monte Logan (Mount Logan) ye'l monte más altu de Canadá y el segundu más altu de toa América del Norte dempués del monte Denali, n'Alaska. Ta asitiáu nel sector suroccidental del Territoriu del Yukón, nel ámbitu de los montes San Elías, xunto a la frontera col estáu d'Alaska. Foi llamáu asina n'honor de Sir William Edmond Logan, un xeólogu canadianu fundador de la Comisión Xeolóxica de Canadá (CGC). El monte Logan atópase dientro del Parque y Reserva Nacional Kluane nel suroeste del Yukón. Equí nacen los glaciares d'Hubbard y Logan. Créese que'l monte Logan tien la circunferencia de base más grande de cualesquier monte non volcánicu de la Tierra (un gran númberu de volcanes d'escudu son muncho más grandes en tamañu y masa), formando un macizu que contién once picos percima de los 5.000 msnm.
Picos del macizu
Considérase que'l macizu del Monte Logan contién tolos picos de la contorna con menos de 500 m de prominencia relativa, acordies cola llista siguiente:
Primer ascensu
El Monte Logan dende'l nordés, tal como se ve dende'l campu de xelu Kluane|thumb|295px En 1922, un xeólogu dirixir al Club Alpín de Canadá cola suxerencia de que'l club unviara un equipu al monte p'algamar el cume per vegada primera. Un equipu internacional d'escaladores británicos, canadienses y estauxunidenses axuntóse y primeramente entamaren el so intentu pal añu 1924, pero axuntar los fondos y los retrasos nos preparativos retardaron el viaxe hasta 1925. L'equipu internacional d'escaladores empezó'l so viaxe a principios de mayu, cruciando'l continente dende la mariña del Pacíficu en tren. Los espedicionarios caminaron los 200 km restantes hasta enfusase 10 km nel glaciar Logan, onde establecieron el campamentu base. A principios de la tarde del 23 de xunu de 1925, Albert H. MacCarthy (líder), H.F. Lambart, Allen Carpé, W. W. Foster, N. Read y Andy Taylor fixeron cume per primer vegada. La espedición duró un total de 65 díes, incluyendo l'acercamientu al monte dende la ciudá más cercana, McCarthy, el cume y el regresu; y remató con tolos escaladores en perfectes condiciones.
Propuesta de cambéu de nome
Dempués de la muerte del antiguu primer ministru canadiense Pierre Trudeau, l'entós primer ministru y amigu de Trudeau Jean Chrétien sopesó la opción de renombrar el monte como Mont Trudeau; pero ante la oposición de la xente del Yukón, d'alpinistes, de xeólogos, d'adversarios políticos de Trudeau y de munchos otros canadienses viose forzáu a abandonar el plan. Un monte na cordal Premier de la Columbia Británica recibió en llugar d'ello'l nome de Monte Pierre Elliott Trudeau.
Rescate en mayu de 2005
Mientres los últimos díes de mayu de 2005, tres montañeros del equipu de rescate North Shore Search and Rescue de North Vancouver quedar con problemes en metá del monte. Una operación conxunta de fuercies canadienses y estauxunidenses rescató a los trés escaladores por aciu helicópteros, y llevar a Anchorage, Alaska pa tratamientu de conxelación. Los trés montañeros sufrieron mancadures de diversa considerancia por cuenta de les temperatures estremes, pero gracies a la rapidez del rescate toos ellos pudieron ser sacupaos con vida.
Makoto Mimura
Makoto Mimura (三村 真, ) ye un futbolista xaponés.
Pompey
Pompey ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Melithreptus affinis
Melithreptus affinis, ye una especie d'ave Passeriformes, perteneciente a la familia Meliphagidae, del xéneru Melithreptus.
Llocalización
Ye una especie d'ave endémica de Tasmania.
The palms of Madagascar
The Palms of Madagascar (embrivíu Palms Madagascar) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por John Dransfield & Henk Jaap Beentje y con ilustraciones de Margaret Tebbs y Rosemary Wise. Espublizóse nel añu 1995 editáu pol Royal Botanic Gardens, Kew.
Xeografía de Camerún
Camerún asítiase nel golfu de Guinea.
Llenda al norte y al oeste con Nixeria; al sur con Gabón, Guinea Ecuatorial y la Congo Brazzaville; al este cola República Centroafricana y Chad; al oeste llenda col océanu Atlánticu.
Nel país estremen delles rexones. Una d'elles ye la rexón mariniega que va dende la mariña fronteriza con Nixeria hasta la fronteriza con Guinea Ecuatorial. La ciudá más importante de la mariña de Camerún ye Buea. Darréu l'altor del país va alzándose gradualmente: asina, Douala atópase casi al nivel del mar, nel estuariu del ríu Wouri y Yaundé asítiase yá a unos 700 metros sobre'l nivel del mar. Pasáu Yaundé atópase un macizu montascosu que dixebra esta zona del país de la del norte. La ciudá más importante d'esta zona montascosa ye Tibesti. El norte'l territoriu ye más llanu. Les ciudaes más importantes del norte de Camerún son Garoua y Maroua. Nel estremu norte del país atopa una porción del llagu Chad. Nel sur y el sureste'l territoriu convertir en selva, que vase faciendo más trupa a midida que averamos a la frontera col Congo Brazzaville. Nel pandu oeste (cordal de Camerún), na frontera con Nixeria, atópase la zona anglófona del país, que la so ciudá más importante ye Bamenda.
Clima
Camerún tien dos zones climátiques:
La zona ecuatorial
Carauterizar por abondoses precipitaciones, altes temperatures y constante amplitú térmica, dando llugar a una vexetación baxa y degrada según vase alloñando del ecuador. Hai dos variantes
Reina nuna parte de la mariña y nel pandu del sur de Camerún; cuenta con 4 estaciones bien definíes. Una temporada d'agües, una llarga estación seca, una curtia estación seca y una curtia temporada d'agües..
Reina nes proximidaes del monte Camerún y estiéndese hasta la desaguada del Sanaga tomando les tierres altes del oeste. La so carauterística ye la superabundancia d'agua que cayen nuna estación añal de 9 meses.
La zona tropical
Tien 2 variantes:
Les altes temperatures, les agües son pocu abondosos, cuenta con 2 estaciones: una lluviosa de 7 meses (bien templada de mayu a xunu y de xunetu a ochobre fresca y bien húmeda) y una seca de 5 meses (de payares a xineru)
Les temperatures son altes, pero con gran irregularidá nes agües, tamién tien 2 estaciones: una seca d'avientu a xineru y otra lluviosa.
Cuenques hidrográfiques y ríos
Los principales ríos de Camerún son los siguientes:
El Sanaga ye'l ríu más llargu de los qu'escurre íntegramente en Camerún (918 km).
Llagos
Los principales llagos de Camerún son, según el tipu, los siguientes:
Hidrología - balance hídricu del país
Les precipitaciones que cayen nel país son abondo abondosos, en permediu, alimentando ríos que de cutiu tienen abondo caudal.
Según Aquastat, el nivel de precipitación añal permediu ye de 1604 milímetros pa una área de 475.440 quilómetros cuadraos, un volume de precipitación añal de 762,61 quilómetros cúbicos.
D'esti volume de precipitación, la evapo-trespiración y l'infiltración peracaben 494,61 km³. Queden 268 quilómetros cúbicos d'agua superficial producíos nel país (interior). Amás cada añu produz una cantidá d'agua soterraño anovable de 5 quilómetros cúbicos, tamién nel interior del país. Tou fai un volume total de 273 quilómetros cúbicos d'agua producida internamente.
Los recursos hídricos del país, poro, xuben a un total de 285,5 quilómetros cúbicos. Pa una población d'unos 18 millones de persones, la cantidá añal d'agua disponible por habitante y añu ye, pos, más o menos de 15.800 metros³, que ye bien alta.
Cabo amestar qu'una parte del volume d'agua producida nel país, que xube a 40 km³ al añu, abandona'l territoriu, y llega a los siguientes países:
Canis latrans
.
thumb|217px|Coyote nos montes de California. El ye una especie de mamíferu carnívoru de la familia Canidae. Los coyotes solo atópense n'América del Norte, América Central y apocayá América del Sur; dende Canadá hasta Colombia. El so nome vien de la pallabra náhuatl cóyotl (AFI /ˈkojo:tɬ/). Anque dacuando axúntense en menaes, son polo xeneral solitarios. Viven en permediu unos 6 años.
A pesar de ser intensamente cazados, los coyotes son unos de los pocos animales grandes qu'ampliaron el so hábitat dende la conquista d'América polos europeos. Ocuparon árees en Norteamérica primeramente habitaes polos llobos, y afixéronse al consumu de basura y animales domésticos.
El coyote mide menos de 60 cm d'altor, y el so color varia dende'l gris hasta la canela, dacuando con un tinte acoloratáu. Les oreyes y el focicu del coyote paecen llongures en rellación al tamañu del so cabeza. Pesa ente 10 y 25 kg, permediando 15. Puede ser identificáu pola so cola trupa y ancha que, de cutiu, lleva cerca del suelu. Pol so aspeutu espodáu puede estremase del so pariente mayor, el llobu gris, que puede pesar de 35 a 70 kg. El coyote ye un animal bien flacu, y puede paecer desnutrido a la primer vista entá si gocia de bona salú.
Comportamientu
thumb|Coyote (izquierda) y llobu (derecha). Los coyotes son bien adaptables en diversos llugares. El so comportamientu puede variar enforma según el so hábitat, pero polo xeneral viven y cacen solos o en pareyes monógames, buscando mamíferos pequeños, especialmente musarañes, campañoles y coneyus; según pequeños inseutos. Ye omnívoru, y afai la so dieta a les fontes disponibles, incluyendo frutes, yerbes y otros vexetales.
Los coyotes empareyar pa tola vida. L'apareyamientu tien llugar alredor del mes de febreru, y nacen camaes de 4 a 6 cachorros sobre fines d'abril o empiezos de mayu. Dambos padres —y n'ocasiones los exemplares xuveniles, nacíos l'añu anterior, qu'entá nun abandonaron el xoril paternu— ayuden a alimentar a los cachorros. A los trés selmanes d'edá estos salen del xoril so la vixilancia de los sos padres; cuando algamen ocho a doce selmanes d'edá los sos padres enséñenlos a cazar. Les families permanecen xuntes a lo llargo del branu, pero los mozos parten a buscar los sos propios territorios escontra la seronda. Suelen treslladase a unos diez milles de distancia. Los mozos maurecen sexualmente al añu d'edá.
Ye muncho más común oyer un coyote que velo. Les llamaes que los coyotes faen son agudes; describir como aullides, gritíos, gañidos y lladrides. Estes llamaes pueden ser una nota llarga que xube y que cai (una aullida) o una serie de notes curties (un gritíu»). Estes llamaes oyer polo xeneral al tapecer o pola nueche, y con menos frecuencia mientres el día.
Anque les llamaes realicen tol añu, son más comunes mientres la estación d'acoplamientu de la primavera y mientres la seronda, cuando los cachorros salen de les sos families pa establecer territorios nuevos. L'aullida ye engañosu; por cuenta de les carauterístiques del soníu a la distancia, puede paecer que'l coyote ta nun llugar, cuando realmente atópase n'otra parte.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
Pont-à-Mousson
Pont-à-Mousson ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
The Piperaceae of northern South America
The Piperaceae of northern South America (embrivíu Piperac. N. South Amer.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Trel. & Yunck. y espublizáu nel añu 1950.
Orthonops
Distribución
Alcuéntrase n'Estaos Xuníos y Méxicu.
Llista d'especies
Según "The World Spider Catalog 12.0":
Takayoshi Ishihara
Takayoshi Ishihara (石原 崇兆, ) ye un futbolista xaponés.
Ailuropoda melanoleuca
thumb|Panda xigante en [[Ocean Park, Ḥong Kong.]] El ye una especie de mamíferu del orde de los carnívoros y anque hai un gran discutiniu al respeutu, los últimos estudios del so ADN lo engloban ente los miembros de la familia de los osos (Ursidae), siendo l'osu d'antioyos el so pariente más cercanu, magar esti pertenez a la subfamilia de los tremarctinos. Per otru llau, el panda coloráu pertenez a una familia propia ya independiente; Ailuridae. La especie ta bien alcontrada. Nativu de China central, el panda xigante habita en rexones montascoses, principalmente les de Sichuan, hasta un altor de 3500 Altitú
Pa 2017 envalórase que la población total supera los 2000 exemplares, de los cualos 1864 viven en llibertá, demostrando que la cifra de pandes viviendo en llibertá va n'aumentu. L'osu panda ye'l símbolu de WWF (Fondu Mundial pa la Naturaleza) dende 1961.
El principal alimentu del panda ye'l bambú (en redol al 99 % de la so dieta), anque tamién s'alimenta de frutos, pequeños mamíferos, peces, y inseutos. Ye un bon esguilador, anque escasamente vése-y nos árboles. Afacer a la cautividá y gracies a la so pelame soporta fácilmente les condiciones ivernices del so hábitat.
Anatomía
thumb|Estremidá anterior d'un panda xigante nel [[Muséu Nacional de Ciencia de Xapón, Tokiu, Xapón. Nótese'l «sestu deu», formáu pol güesu sesamoideo.]] Exteriormente, el panda asemeyar a un osu de coloración contrastante. El panda de Sichuan presenta la reconocida pelame negra y blancu, mientres la subespecie de Qingling tien una pelame de dos tonos contrastantes de marrón.
Les críes de panda al nacer pesen de 90 a 130 gramos, y ye cuasi peláu, pero d'adultos, pueden pesar ente 70 y 125 kg.
Distribución
El primer rexistru evolutivu del panda data d'ente'l final del Pliocenu y l'empiezu del Pleistocenu. Dellos restos fósiles fueron atopaos en Birmania, Vietnam y na porción oriental de China, llegando hasta Beixín al norte. Anguaño les poblaciones de pandes atópense solamente nel suroeste de China.
El panda habita nes sierres de Minshan, Qinling, Qionglai, Liangshan, Daxiangling y Xiaoxiangling. Son montes cubiertos por floresta húmeda de coníferes, hábitat ideal pa la especie de bambú (la caña que constitúi'l so principal alimentu). Son consideraos unu de los más ricos ecosistemes de clima templáu del planeta. Los altores nes que s'alluguen los territorios na qu'habiten los pandes van de los 1200 a los 3400
Alimentación
thumb|200px|Panda comiendo en Chengdu. A pesar de pertenecer al orde de los carnívoros, el panda ye un animal mayormente herbívoru, alimentándose cuasi puramente de cerca de 30 especies de caña de bambú (el 99% de la so dieta consiste en bambú). Sábese que'l panda tamién utiliza inseutos y güevos como fonte de proteínes. Ye posible qu'incluya, amás royedores y críes de venáu musk.
Como heriedu de los sos antepasaos carnívoros el so sistema dixestivu nun ta dafechu afechu p'asimilar les molécules de celulosa, conteníes nel bambú, por eso precisen consumir ente 12 y 38 kg de bambú per día, xera que puede ocupa-y hasta 14 hores. Los sos fuertes dientes y quexals tán afechos pa esmagayar los tueros del bambú y llegar a la so magaya.
A pesar de qu'un gran consumu de bambú representa un gran consumu d'agua (el 40 % del pesu del bambú correspuende a agua, cifra que llega a 90 % nos biltos), el panda bebe frecuentemente enagua de riachos o nieve dilío.
En cautiverio el so dieta consiste en bambú, caña d'azucre, papiella d'arroz, galletes especiales con altu conteníu de fibres, cenahoria, mazana y batata.
Apocayá según un estudiu realizáu nel Centru Shaanxi de China mientres seis meses demostró que los pandes tienen debilidá pol azucre. Ufiertóse-yos un recipiente con agua, y otru con agua y azucres naturales; onde prefirieron el recipiente coles soluciones azucaradas.