cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lucrezia Buti
Biografía
Los dos vivieron xuntos nuna casa na Plaza de la Catedral, cerca d'onde él se dedicaba a la construcción de los frescos na capiya. La cara de Lucrezia ye idealizáu n'otres obres maestres, como'l famosu Lippini de los Uffizi.
Carlos III d'España
Carlos III d'España, llamáu «el Políticu» o «el Meyor Alcalde de Madrid», foi duque de Parma y Plasencia —como Carlos I— ente 1731 y 1735, rei de Nápoles —como Carlos VII— y rei de Sicilia —como Carlos V— de 1734 a 1759 y d'España dende 1759 hasta la so muerte en 1788.
Carlos yera'l tercer fíu varón de Felipe V que llegó a la vida adulta y el primeru que tuvo cola so segunda muyer, Isabel Farnesio, polo que fueron los sos mediu hermanos Luis I y Fernando VI quien asocedieron al so padre nun primer momentu. La muerte ensin descendencia d'estos llevaría a Carlos a ocupar el tronu español.
Carlos sirvió a la política familiar como una pieza na llucha por recuperar la influencia española n'Italia: heredó primeramente de la so madre los ducaos de Parma y Plasencia en 1731; pero más tarde, al reconquistar Felipe V el Reinu de Nápoles y Sicilia nel cursu de la Guerra de Sucesión de Polonia (1733-1738), pasó a ser rei d'aquellos territorios col nome de Carlos VII. Contraxo matrimoniu en 1738 con María Amalia de Sajonia, fía de Federico Augusto II, duque de Sajonia y de Lituania y rei de Polonia.
Rei d'España
Tres los fallecimientos de Luis I y de Fernando VI ensin descendencia, el tronu d'España pasó a Carlos III, tercer fíu varón de Felipe V y primero del so matrimoniu con Isabel Farnesio, con gran esperiencia de gobiernu como rei de Nápoles. Tornó a Madrid el 9 d'avientu de 1759 ya introdució, per primer vegada n'España, el Derechu divín como fonte y xustificación de la so soberanía regia. Fray Sebastián de Jesús de neñu agoró-y que diba ser rei. Carlos III al so fallecimientu promovió'l procesu de beatificación, por aciu una carta empobinada en mayu de 1771 al cardenal arzobispu de Sevilla, Francisco de Solís.
Política esterior
El primer asuntu que'l rei trató foi la Guerra de los Siete Años. El monarca español viose obligáu a tomar parte na guerra tres la ocupación británica d'Honduras y la perda de la colonia francesa de Quebec, lo que riquió la intervención española nel conflictu pa frenar l'expansionismo británicu per América.
En 1761 roblóse'l Tercer Pactu de Familia y España entró nel conflictu bélicu. El monarca equivocóse tocantes a l'ayuda real que podía emprestar Francia y l'estáu de les sos tropes. Una escuadra inglesa de 53 buques con un exércitu de 14 000 homes consiguió tomar L'Habana pola falta d'entrenamientu de les milicies, en númberu bien inferior a los ingleses, y l'incompetencia del gobernador de la plaza, Juan de Prau. Pocu dempués una escuadra procedente de la India bombardeó y tomó Manila. Los ingleses nun pudieron estender el so dominiu poles Filipines gracies a la resistencia de les guerrilles entamaes por Simón d'Anda. La guerra terminó cola Paz de París de 1763. España dexó a Gran Bretaña la Florida y territorios del golfu de México, en cuenta de la devolución de L'Habana y Manila. La Luisiana francesa pasó a manos d'España, más preparada para defendela. Portugal, aliáu de los británicos, recuperó la colonia del Sacramento.
Política interior: despotismu ilustráu
En política interior, intentó modernizar la sociedá utilizando'l poder absoluto del Monarca so un programa ilustráu.
Na llinia de la Ilustración propia de la so dómina, Carlos III realizó importantes cambeos —ensin quebrar l'orde social, políticu y económicu básicu, despotismu ilustráu— con ayuda d'un equipu de ministros y collaboradores ilustraos, como'l Marqués de Esquilache, Aranda, Xovellanos, Campumanes, Floridablanca, Wall y Grimaldi.
Gourgeon
Gourgeon ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Petaluridae
325px|miniaturadeimagen|Petaluridae Los petalúridos (Petaluridae) son una familia de odonatos anisópteros. Inclúi les especies evolutivamente más antigües de cortanarices verdaderos (Anisoptera), con miembros fósiles de tiempos tan primitivos como'l Xurásicu (alredor de 150 millones d'años d'antigüedá).
Los petalúridos modernos incluen namái 11 especies, una de les cuales, l'australiana Petalura ingentissima, presenta los mayores exemplares de cortanarices vivos, con un valumbu de nales d'hasta 160 mm y un llargor corporal d'alredor de 100 mm.
Ente otres especies australianes, alcuéntrase Petalura gigantea (comúnmente conocida como cortanarices xigante). Nos Estaos Xuníos esisten dos especies, una en cada mariña. Les canesbes viven principalmente na ribera de los regueros, frecuentemente en llurigues, pero les de la especie del sur de los Estaos Xuníos Tachopteryx thoreyi aparentemente viven en depresiones so les fueyes húmedes. L'hábitat semiacuáticu de los bárabos fai qu'esti grupu sía únicu ente los cortanarices modernos.
Taxonomía
Reconócense los siguientes xéneros:
Llista d'obispos d'Uviéu
L'arzobispu d'Uviéu ye un miembru del orde episcopal católicu d'España, xefe del arzobispáu d'Uviéu.
La llista d'obispos ye la siguiente:
Anthemis tinctoria
Anthemis tinctoria, o camomila mariella, ye una especie del xéneru Anthemis de la familia de los xirasoles (Asteraceae). thumb|Detalle de la flor.
Descripción
Ye una planta viviega bienal, que se presenta nel área mediterránea y nel oeste d'Asia. Tien un porte de xamasca plumosa de fueyes verdes brilloses arumoses. Les fueyes son ferruchaes y bi-pinnatífidas y nidies nel viesu. Les plantes algamen un altor de 60 cm.
Tienen flores marielles asemeyaes a les margarites, que se disponen terminalmente en llargos tarmos angulares. Florien con mapa mientres el branu.
Usos
Nun tien usos culinarios o comerciales, los sos usos son de tipu llindáu melecinal. Sicasí produz un escelente tinte de color mariellu ante, y matices anaranxaos que s'usaba nel pasáu na industria.
Taxonomía
Anthemis tinctoria describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 896. 1753. Anthemis: nome xenéricu que vien de la pallabra griega: «Anthemon» (= flor) depués tresformóse en «Anthemis» (= pequeña flor) y refierse a les inflorescencies de les plantes. Esti nome foi utilizáu polos antiguos griegos pa indicar una de les munches especies de manzanilla. El nome científicu aceptáu anguaño (Anthemis) foi asignáu a esti xéneru por Carlos Linneo (1707-1778), biólogu y escritor suecu, consideráu'l padre de la moderna clasificación científica de los organismos vivos, na publicación de Species Plantarum de 1753. En realidá, foi'l botánicu toscanu Pier Antonio Micheli (1679-1737) quien propunxo orixinalmente el nome d'esti xéneru na so obra Nova plantarum xenera: iuxta Tournefortii methodum disposita (1729).
var. australis R.Fern.
Nome común
Esta planta bien popular, tien dellos nomes comunes, como manzanilla de tintes, manzanilla lloca, güeyu de güe, pampillos.
Iría
Iría ye un llugar de la parroquia de Fresnéu, nel conceyu asturianu de Cabranes.
Alcuéntrase a 8 km de la capital del conceyu, a un altor de 317 m sobre'l nivel de la mar. Tien una población de
Giro d'Italia 1978
El  61º Giro d'Italia apostar ente'l 7 y el 28 de mayu de 1978 con un percorríu de 3612,5 km estremáu nun prólogu y 20 etapes con entamu en Saint-Vincent y final en Milán.
Participaron 130 ciclistes partíos en 13 equipos de 10 corredores cada unu de los que namái llograron rematar la prueba 90 ciclistes.
El vencedor absolutu foi'l belxicanu Johan De Muynck que cubrió la prueba en 101h 31’ 22’’ a una velocidá media de 35,563 km/h.
Rafael Anes
Rafael Anes Álvarez de Castrillón ye un economista y catedráticu asturianu. Ye l'hermanu del tamién economista ya historiador Gonzalo Anes.
Desendolcó la primer parte de la so vida profesional en Madrid, como miembru del serviciu d'estudios del Bancu d'España y como docente de la Universidá Autónoma de Madrid. A mediaos de la década de 1970 participó na puesta en marcha de la Facultá de Ciencies Económiques na Universidá d'Uviéu, permaneciendo n'Asturies dende entós.
La Grande-Résie
La Grande-Résie ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Laguna de las Verdes
miniaturadeimagen|325x325px|Laguna de las Verdes n'abril La Laguna de las Verdes ye una llaguna d'orixe glaciar asitiada a 5 km al norte de la llocalidá de Torre de Babia nel conceyu de Cabrillanes de la contorna lleonesa de Babia.
La Laguna de las Verdes ye un concu d'agua cristalino que s'upa a 1750 m y recueye les agües del destemple de los cumes qu'ente sigo constrúin un perfectu circu glaciar y del regueru Torre que la alimenta, constituyendo un paisaxe emblemático del monte occidental lleonesa.
Carauterístiques
Ye una llaguna pocu fonda, a diferencia de la mayoría de les llagunes glaciares por cuenta de qu'en esi gran conu de deyección atrópense ingentes cantidaes de nieve que fueron abasnando materiales que terminen depositaos na llaguna, sobremanera el pedregal que cai pela  falda del picu Montihuero. Ta arrodiada de grandes moles caliares, picu Montihuero (2187 m.), l'Aguya de les Rojas (2006 m), peña Los Años (2157 m), peña Chana (2068 m).
Llamada de Las Verdes pola abondosu vexetación d'algues verdes que la anubre. La so cubierta vexetal solo caltiénse unos meses pel branu, yá que pol so allugamientu nun sobrevive al duru iviernu.
Ruta de monte Laguna de las Verdes
Ye una ruta de monte conocíu polos aficionaos al montañismo. Empecipiase na llocalidá de Torre de Babia y trescurre per una pista siguiendo'l valle de Treméu hasta algamar dempués de 5 km la mayada de les verdes, se continua per una zona de meandros y darréu alcuéntrase la llaguna al pie de los canchales de la Espadaña del Montihuero (2187 m).
Camás
Camás ye un llugar de la parroquia de Fresnéu, nel conceyu asturianu de Cabranes.
Alcuéntrase a 8 km de la capital del conceyu, a un altor de 317 m sobre'l nivel de la mar. Tien una población de
Esplús
Esplús ye un conceyu y población d'España, perteneciente a la contorna de La Llitera, al este de la provincia d'Huesca, comunidá autónoma d'Aragón, a 82,6 km de Huesca. Tien un área de 73 km² con una población de 719 habitantes (INE 2008) y una densidá de 9,85 hab/km². El códigu postal ye 22535.
Nucleos del conceyu
Anguaño, lo que se conoz como conceyu de Esplús entiende los siguientes nucleos:
Grandecourt
Grandecourt ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
AK Pictoris
AK Pictoris (AK Pic / GJ 3400) ye un sistema estelar na constelación de Pictor de magnitú aparente +6,18. Alcuéntrase a 69 años lluz del Sistema Solar y ye miembru de la nueva Asociación estelar d'AB Doradus.
La componente principal del sistema, GJ 3400 A, ye una nana mariella de tipu espectral G2V con una temperatura superficial de 5740 - 5768 K. Relluma con una lluminosidá cimera nun 45% a la lluminosidá solar. El so radiu ye un 30% más grande que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de 17,6 km/s. El so periodu de rotación ye de 2,60 díes, equivalente a 1/10 del que tien el Sol. Tien una masa igual a la masa solar y ye una estrella bien nueva; una fonte otorgar una edá de 26 millones d'años —1/180 parte de la edá del nuesu Sol—, ente qu'otra, tomando como referencia la so pertenencia a l'Asociación estelar AB Doradus, alza esta cifra hasta los 75 millones d'años. Presenta una metalicidá inferior a la solar nun 40% pero la so bayura de litiu ye notablemente cimeru a la solar (logє[Li] = 3,16). Detectóse escesu na emisión infrarroxa a 24 μm procedente de la estrella, lo que suxure la presencia d'un discu circumestelar de polvu.
La componente secundaria del sistema, GJ 3400 B, ta separada visualmente de la primaria 0,30 segundos d'arcu. Ye una nana naranxa de tipu inciertu ente K3 y K7 que orbita a 6,4 UA de la so compañera.
Amás, la estrella primaria pue ser, de la mesma, una binaria espectroscópica. Ye brillosu na rexón de rayos X, tando incluyida ente los cien estrelles más brilloses en dicha rexón del espectru distantes menos de 50 pársecs del Sistema Solar. Catalogada como variable de tipu BY Draconis, el so rellumu fluctúa 0,05 magnitúes nun periodu igual al so periodu de rotación.
Eduardo Riedel
Eduardo Riedel ye un políticu y empresariu brasilanu, afiliáu al Partíu de la Socialdemocracia Brasilana, foi escoyíu gobernador de Mato Grosso do Sul nes elecciones de 2022 en Brasil. Ye'l Secretariu d'Infraestructura de Mato Grosso do Sul dende'l 22 de febreru de 2022 hasta'l 1 de xineru de 2023.
En 2022, presentóse a les elecciones estatales en Mato Grosso do Sul pa gobernador con Barbosinha como vice-gobernador. El 2 d'ochobre de 2022, tuvo 361.981 votos (25,16%) y foi a la segunda vuelta col candidatu Renan Contar.
Póvoa de Varzim
Póvoa de Varzim (AFI ) ye un conceyu portugués del distritu d'Oporto, Rexón estadística del Norte (NUTS II) y comunidá intermunicipal del Gran Área Metropolitana d'Oporto (NUTS III).
Grandvelle-et-le-Perrenot
Grandvelle-et-le-Perrenot ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carbonu-14
El carbonu-14 (14C, masa atómica = 14,003241 uma) ye un radioisótopu del carbonu y foi descubiertu el 27 de febreru de 1940 por Martin Kamen y Sam Ruben. So nucleu contién 6 protones y 8 neutrones. Willard Libby determinó un valor pal periodu de semidesintegración o semivida d'estin isótopu: 5568 años. Determinaciones posteriores en Cambridge produxeron un valor de 5730 años. Debío a la so presencia en tolos materiales orgánicos, el carbonu-14 emplégase na datación d'especímenes orgánicos.
El métodu de datación por radiocarbonu ye la téunica basada n'isótopos más fiable pa conocer la edá de muestres orgániques de menos de 60.000 años. Está basau na llei de decayimientu esponencial de los isótopos radiactivos. L'isótopu carbonu-14 (14C) ye producíu de forma continua n'atmósfera comu consecuencia del bombardeu d'átomos de nitróxenu por neutrones cósmicos. Esti isótopu creau ye inestable, polo que, pue camudase en nitróxenu-14 (14N). Estos procesos de xeneración-degradación de 14C alcuentrense práuticamente equilibraos, de manera que l'isótopu alcuéntrase homoxéneamente mezclau colos átomos non radiactivos nel dióxidu de carbonu de l'atmósfera. El procesu de fotosíntesis incorpora l'átomu radiactivu nes plantes, de mou que la proporción 14C/12C n'éstes ye paecía a l'atmosférica. Los animales incorporen, por inxestión, el carbonu de les plantes. Agora bien, tres la muerte d'un organismu vivu nun s'incorporen nuevos átomos de 14C a los texíos, y la concentración de l'isótopu decrez según va tresformándose en 14N por decayimientu radiactivu.
El Rellán
El Rellán ye una casería de la parroquia de La Mata, nel conceyu de Grau. Ye'l llugar de nacencia de Pepín Fernández, fundador de Galerías Preciados.
10 Hygiea
10 Hygiea (nome en llatín; n'asturianu Hixea ) ye'l cuartu mayor asteroide del cinturón d'asteroides, con un diámetru de 407 km. La sp superficie de color escuru fai que se-y vea más tenue de lo que correspondería al so tamañu.
Hygiea ta compuestu d'un material carbonatáu primitivu asemeyáu al de los meteoritos condritos.
Ye'l mayor miembru de la familia Hygiea.
Foi descubiertu pol astrónomu italianu Annibale de Gasparis el 12 d'abril de 1849 dende Nápoles. Foi'l so primer asteroide descubiertu. M. Capocci, direutor del Observatoriu de Nápoles, nomó a esti asteroide Hixía pola diosa griega de la salú, fía d'Esculapio.
El telescopiu espacial Hubble foi capaz de determinar la forma esférica de Hygiea.
Hasta agora tienense observaes 5 ocultaciones estelares por Hygiea.
Granges-la-Ville
Granges-la-Ville ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Euchloe ausonia
Euchloe ausonia, ye una caparina de la familia Pieridae.(Hubner, 1803 - 1804).
El valumbu ye 36 a 48 mm, les canesbes alimentense nes flores y frutos nuevos de Sinapis arvensis, Isatis tinctoria, Isatis glauca, Aethionema saxatile, Iberis sempervirens, Biscutella mollis, Biscutella laevigata, Bunias erucago y Saxatilis aurinia. Distribúise por Europa y Asia Menor.
Taxonímia
250px|miniaturadeimagen|Euchloe ausonia
Cervera
Cervera ye un llugar de la parroquia de Torazu, nel conceyu asturianu de Cabranes.
Alcuéntrase a 5,5 km de la capital del conceyu, a un altor de 405 m sobre'l nivel de la mar. Tien una población de
Corollos
Corollos ye un llugar de la parroquia de Faéu, nel conceyu asturianu de Cuideiru.
Nanjing
Nanjing (, pronunciáu, lliteralmente: la capital del sur) ye una ciudá-subprovincia y la capital de la provincia de Jiangsu na República Popular China, asitiada cerca del ríu Yangtsé. Ye la segunda ciudá más grande de la rexón, dempués de Shanghai.
Granges-le-Bourg
Granges-le-Bourg ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Nanjing
Nanjing, tamién ye conocida como la "Capital de la Educación, la Ciencia, la Cultura, l'Arte y el Turismu". D'antiguo yera conocida como "La capital del cielu". Ye una de les Cuatro capitales antigües de China y foi la capital pa diez dinastíes o reinos. Foi'l centru económicu y políticu del sureste de China mientres más de 1000 años. Na actualidá, ye un importante centru turísticu. El so población en 2012 yera más d'ocho millones d'habitantes.
Granges-le-Bourg
Tien una población de y una superficie de  km².
Nanjing
Alministración
La ciudá subprovincial de Nanjing estremar en 11 distritos.
Historia
La ciudá foi fundada nel añu 495 e. C. por unu de los reis del estáu Wu y convirtióse nun puertu fortificáu. Ganó importancia al convertise en capital del reinu Wu mientres el periodu de los Tres Reinos. Nanjing convertir nel llar de numberosos intelectuales y foi la capital de les Seis Dinastíes hasta la reunificación de China. En 1368 convertir en capital de la Dinastía Ming.
En 1842 roblar na ciudá'l tratáu de Nanjing, que ponía fin a la Primer Guerra del Opiu, provocada pol Reinu Xuníu pa poder traficar con opiu, llograr materies primes de China y vende-yos manufactures. Esti tratáu dexó a los británicu la islla de Ḥong Kong. Nanjing foi la capital del movimientu revolucionariu del Reinu Celestial de los Taiping dende 1853 hasta 1864. Nesta dómina foi destruyida la famosa Torre de porzolana, que yera considerada una de les maravíes del mundu. Cuando les tropes imperiales recuperaron la ciudá, Nanjing sufrió una auténtica devastación.
Dende esta ciudá, el 1 de xineru de 1912 Sun Yat-sen proclamó la República de China. En 1928, el Kuomintang estableció de nuevu la capital del país en Nanjing. En 1937, dempués de que les tropes xaponeses atacaren y ocuparen la ciudá, producióse la Masacre de Nanjing. Según estimaciones, morrieron más de 300.000 persones. Mientres los siguientes años la capital de China treslladar a Chongqing, y Nanjing quedó so control xaponés. A partir de 1940 convertir na sede del collaboracionista Gobiernu nacionalista de Nanjing, situación que se caltuvo hasta 1945.
Al términu de la Segunda Guerra Mundial, Nanjing convertir de nuevu na capital del país hasta qu'en 1949, tres la victoria comunista na guerra civil, la ciudá foi ocupada poles tropes de Mao Zedong y la capitalidad del país treslladar a Beixín. Oficialmente, el gobiernu del Kuomintang establecíu en Taipéi (Taiwán) siguió considerando a Nanjing como capital de la República de China, ente que Taipéi yera solamente capital provisional.
Economía
La industria actual de la ciudá, básicamente, heredó les carauterístiques de la década de 1960, cola electrónica, automóviles, petroquímica, fierro y aceru. Delles representatives grandes empreses de propiedá estatal son Panda Electronics, motores Jincheng y Aceros de Nanjing. El sector terciariu tamién se recuperó'l protagonismu, lo que representa'l 44 per cientu del PIB de la ciudá. La ciudá tamién ta compitiendo pola inversión estranxera en contra de les ciudaes vecines nel delta del ríu Yangtsé, y hasta el momentu una serie de famoses empreses multinacionales, tales como'l Grupu Volkswagen, Iveco, AO Smith y Sharp, establecieron les sos llinies ellí.
Nos últimos años la economía de la ciudá foi, el comerciu, la industria, según la construcción. En 2010 el PIB de la ciudá yera 501 mil millones de yuanes, y el PIB per cápita foi de 65.490 de yuanes, un aumentu del 13 per cientu a partir de 2009.
Tresporte
La ciudá coneutar ente sigo y coles sos vecines per mediu de tolos medios de tresporte:
Aire: a 30 quilómetros al norte del centru de la ciudá atopa'l aeropuertu internacional Nanjing Lukou (南京禄口国际机场) inauguráu'l 1 de xunetu de 1997, mueve 12 millones de pasaxeros y 234.000 tonelaes de carga aérea, ocupando'l puestu 13 de los más traficados nel país. Entámase una segunda fase del aeropuertu p'aumentar la capacidá a 30 millones de pasaxeros pa 2020.
Enagua: el Puertu de Nanjing ye'l puertu islla más grande de China. Tien una llarga historia que se remonta al 229, dende esi momentu convertir nun impulsu de la economía mercantil. Abriéronse seis puertos públicos y tres puertos industriales. Nel sieglu XXI, el puertu de Nanjing va tener un papel más importante que coneuta a China col mundu. El gobiernu executó una serie de polítiques pa sofitar el so desenvolvimientu y cada vez más empreses axúntense ellí. Güei mueve más de 35 mil tonelaes al añu.
Tierra: dellos trenes pasen pela ciudá, cola cual coneutar con toa China d'una forma rápido y barato. la vía ferrial Beijing–Shanghai (京沪铁路) de 1.5 mil quilómetros de llargu, inauguráu en 1968. Delles autopistes nacional tamién la conecten. El metro de Nanjing foi inauguráu en 2005.
Deportes
Nanjing foi sede de los Xuegos Olímpicos de la Mocedá 2014
Xeografía
Nanjing tien una área total de 6.598 quilómetros cuadros y ta sobre una de les zones económiques más grandes del país, como ye'l delta del rió Yangtse que ye un gran emburrie pa la zona. El rió Yangtse cuerre pelos llaos de la ciudá y da suministru d'agua potable.
thumb|center|1000px| Vista panorámica de la ciudá.
Clima
Nakín tien un Clima subtropical húmedu y ta so la influencia del monzón del este d'Asia. Les cuatro estaciones tán bien estremaes, branos calientes ya iviernos fríos. La temperatura añal ye d'alredor de 16°C. Los rangos mensuales van dende los 0°C a 31°C. Les temperatures récor son de 43°C y −20°C. L'agua añal ye de 1062 mm..
Turismu
Nanjing ye una de les ciudaes más visitaes polos turistes estranxeros que percuerren China yá que tien un gran númberu de monumentos. Dalgunes de les atraiciones turístiques más conocíes son:
Ciudaes hermanaes
Agora Nanjing tien catorce ciudaes hermanes.
Referencies
, Nanjing, Mauricio Percara (2015)
Elviro Martínez
Elviro Martínez Fernández ye un escritor y xesuita asturianu.
Trayeutoria profesional
Tres un entamu como profesor de Derechu Natural na Facultá de Derechu del ICADE, treslladar a mediaos de la década de 1970 a Xixón, onde siguió'l so llabor docente como profesor d'historia nel Colexu de la Inmaculada. Ellí fundó Monumenta Histórica Asturiensia en 1976, al amparu de la Biblioteca Asturiana del Padre José Mª Patac, S.J., una coleición que tien por finalidá recuperar les fontes documentales más importantes sobre Asturies. El so llabor como direutor de coleiciones editoriales tamién se desenvolvió nel marcu de la Editorial Everest.
Coles mesmes foi collaborador habitual y articulista en diversos diarios rexonales (La Nueva España, L'Oriente de Llanes, etc.). Col primeru d'ellos desenvolvería una páxina selmanal sobre la heráldica de los apellíos asturianos ente 1997 y 2001, en collaboración col ilustrador asturianu -y especialista n'ilustración heráldica- Juan Hernaz. En collaboración con esti ilustrador publicaría, amás, diversos llibros dende 1993, ente los que destaquen especialmente los de temática heráldica
Cargos
Ye escoyíu miembru de númberu del Real Institutu d'Estudios Asturianos el 6 de payares de 1980. El so discursu d'ingresu trató sobre El Monesteriu de Celoriu, obra editada por dichu institutu al añu siguiente.
Tamién ye miembru de l'Academia Asturiana d'Heráldica y Xenealoxía, de l'Academia Asturiana de Gastronomía, de l'Asociación Española d'Etnoloxía y Folclor, y de l'Asociación Asturiana de Periodistes y Escritores de Turismu.
Bibliografía
Ente les sos más de 40 llibros publicaos, cabo destacar los siguientes:
Amás de los llibros referenciaos, desenvolvió artículos y collaboraciones en capítulos d'otros llibros (El Gran Llibru de la Sidra, en collaboración con José Antonio Fidalgo), según prólogos (por casu, Diccionariu topográficu d'Asturies, Xixón, 1994) y diverses ponencies y discursos.
Justine Bateman
Justine Tanya Bateman ye una actriz, escritora, productora y direutora de cine d'Estaos Xuníos. Ye conocida por haber interpretáu a Mallory Keaton na serie Family Ties.
Coua caerulea
Coua caerulea ye una especie d'ave cuculiforme de la familia Cuculidae.
Ye endémica de Madagascar, islla na que se distribúi poles selves del noroeste y del este. Nun tien descrites subespecies.
José Antonio Olivar
José Antonio Olivar Cubiella foi un poeta, periodista y compositor d'himnos y cantares asturianu.
Biografía
Fíu de una familia marinera, los sos pás y los sos cuatro hermanos morrieron de tuberculosis. Fízose cargu d'él la so güela. De mozu, a los 13 años, ingresó al Seminariu de Cuadonga. Darréu pasó al Seminariu d'Uviéu, onde s'aficionó a la poesía. Después d'exercer el sacerdociu 4 años en Villaviciosa, abandonó l'actividá eclesiástica.
Trabayó pa l'Axencia EFE. Años depués, pasó a la prensa rosa, aportando a subdireutor de la revista ¡Hola! en 1984. Fizo bonas rellaciones con personalidaes como Tita Cervera, el barón Thyssen, Sophia Loren, Olivia Newton-John o Mia Farrow.
Ganó dellos premios nacionales de poesía y compunxo lletres pa cantares relixoses y profanes.
Arriondu
Arriondu ye un llugar de la parroquia de Santolaya, nel conceyu asturianu de Cabranes.
Alcuéntrase a 1,5 km de la capital del conceyu, a un altor de 295 m sobre'l nivel de la mar. Tien una población de
Península d'Avalon
La península d'Avalon ye una gran península (10.360 km² ) que s'atopa nel sureste de la isla de Terranova. Ta habitada por 242.875 persones, aproximao'l 49% de tola población de Terranova.
La península d'Avalon tien aproximao la forma d'una estrella de cinco puntes, yá que se compón de cuatro penínsules y ta xunida al restu pol ismu d'Avalon, de namái 5 km d'anchu. Nel nordeste de la península atópase San Xuan de Terranova, capital de la provincia canadiense de Terranova y Llabrador. Cuenta con cuatro bahía, la badea de la Trinidá, la badea de Concepción, la badea de Santa María y la badea de Placentia.
Dende'l puntu de vista xeolóxicu, la península d'Avalon ta formada por roques volcániques y roques sedimentaries del Tiempu Precambrianu. L'océanu Atlánticu abiertu güei día, 150 millones d'años tras, arriendes de la antigua cadena Caledoniana, que l'antiguu sistema montascosu de la Yera Paleozoica surdió de la interacción de los antiguos continentes Laurentia (la base d'América del Norte) y Báltica (la base de les rexones del norte d'Europa). L'apertura, sicasí, nun coincide esautamente cola antigua sutura. Un analís de los fósiles, demuestra que la península d'Avalon, en realidá ye xeolóxicamente similar a Gales, a España y al norte d'África. N'otres pallabres, la península d'Avalon ye distinta del restu del Terranova y similar a los territorios de llugares de la Xunión Europea. Ello ye que la península d'Avalon tamién ye xeolóxicamente distinta de les tierres derivaos de paleocontinente Báltica y da per sentáu que perteneció a un pequeñu autu-continente, llamáu Avalonia. Richard Fortey suxurió que, mientres el primer Ordovícicu, Avalonia foi dixebrándose per un océanu Bálticu bautizáu como Tornquist.
Manuel Enrique Mejuto González
Manuel Enrique Mejuto González ye un ex-árbitru de fútbol asturianu
Al Kalb al Rai
Al Kalb al Rai (ρ Cephei / ρ2 Cephei / 29 Cephei) ye una estrella de magnitú aparente +5,45 asitiada na constelación boreal de Cepheus.
Asitiada a una distancia de 237 años lluz del Sistema Solar, Al Kalb al Rai ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A3V. Asemeyáu a munches otres d'esti tipu visibles nel cielu nocherniegu —tales como Denébola (β Leonis), Megrez (δ Ursae Majoris) o Heze (ζ Virginis)— tien una temperatura superficial averada de 8400 K. Anque, al igual que'l Sol, ye una estrella de la secuencia principal —la so enerxía provién de la fusión d'hidróxenu en heliu—, relluma con una lluminosidá 34 vegaes superior al de la nuesa estrella. La so velocidá de rotación, igual o superior a 133 km/s, ye unes 66 vegaes más alta que la del Sol pero comparable a la d'otres estrelles de carauterístiques allegaes.
Grattery
Tien una población de y una superficie de  km².
Conseyeru de Sanidá d'Asturies
El Conseyeru de Sanidá d'Asturies ye'l cargu que tien como responsabilidaes la direición de la Conseyería de Sanidá del Gobiernu del Principáu d'Asturies. Ye escoyíu pol Presidente.
Coturnicops noveboracensis
La pituca amarellentada (Coturnicops noveboracensis), tamién denomada pituca mariella y burrín amarellentáu, ye una especie d'ave gruiforme de la familia Rallidae que vive n'América del Norte.
Descripción
Los adultos tienen les partes cimeres marrones veteadas en negru, col pechu y garganta ocre amarellentáu, el banduyu claru y los lladrales llistaos. Les plumes del so llombu tienen los cantos ablancazaos. Tienen una llista superciliar ancha y difusa amarellentada y un picu curtio y escuro que se vuelve mariellu nos machos mientres la estación de cría. Les sos pates son de color mariellu buxu.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Canadá, Estaos Xuníos y Méxicu. Los sos hábitats reproductivos son les praderíes húmedes y les marismas pocu fondes de Canadá al este de les Predreses, y el nordés d'Estaos Xuníos. Esiste una pequeña población reproductora nel Norte de Méxicu. Les pituques amarellentaes pel hibiernu migren a la mariña sureste d'Estaos Xuníos. El tamañu de les sos poblaciones ta menguando por causa de la perda d'hábitat.
Comportamientu
La pituca amarellentada ye una ave evasivo y difícil de ver, yá que cuando daquién ta cerca d'ella ye más probable que se quede camuflada inmóvil que llevante'l vuelu. Les sos llamaes xeneralmente prodúcense de nueche y aseméyense al ruiu de dos piedres que se cuten una contra otra.
El so nial consiste nun concu pocu fondu construyíu con vexetación acuática qu'alluga so los arbustos secos.
Al Kaphrah
Al Kaphrah, El Kophrah o Al Kafzah son distintos nomes polos que ye conocida la estrella Ji Ursae Majoris o Chi Ursae Majoris (χ UMa / 63 Ursae Majoris). Asitiada na constelación del sietestrellu —nel pie delanteru derechu de la osa—, tien magnitú aparente +3,71 y alcuéntrase a 196 años lluz del Sistema Solar.
Ye Al Kaphrah una xigante naranxa de tipu espectral K0.5IIIb con una temperatura superficial de 4415 K. Relluma con una lluminosidá 172 vegaes mayor que la lluminosidá solar y el so radiu, calculáu a partir de la midida del so diámetru angular per aciu interferometría, ye 22,2 vegaes más grande que'l del Sol. Como tantes otres xigantes, ye una estrella de lenta rotación, xirando a una velocidá de 1,15 km/s. Esta cifra tien de ser considerada como una llende inferior —el valor real depende del enclín del so exa de rotación, que nun se conoz—, implicando un periodu de rotación de cuasi 1000 díes.
La masa d'Al Kaphrah ye'l doble de la masa solar y, con una edá de siquier 1000 millones d'años, empezó la so andadura na secuencia principal como una estrella caliente de tipu B. Nun se sabe con certidume'l puntu exautu nel que s'atopa a lo llargo del so evolución; sicasí, a diferencia de la mayor parte de les xigantes de tipu K —como Dubhe (α Ursae Majoris), tamién na sietestrellu—, nun ye una estrella que funda heliu nel so interior. La so baxa metalicidá —tien una bayura relativa de fierro equivalente al 37% del valor solar— según la so alta velocidá relativa respectu al Sol —44 km/s, unos trés vegaes superior al valor normal—, suxuren que ye una visitante d'otra rexón de la Vía Lláctea.
Eduardo Alonso González
Eduardo Alonso González ye un escritor d'Asturies.
Biografía
Llicencióse en filosofía y lletres pola Universidá d'Uviéu en 1967. Foi caderalgu d'enseñanza media nel institutu Benlliure, de Valencia. Con Chuso Tornos, peso pluma (Xixón, 1967), llogró'l primer premiu Ateneo Xovellanos de Xixón, de novela curtia. Foi finalista del XII Concursu Nacional de cuentos de La Felguera, en 1967, con Rumboses nueches con Nora. Publicó una parte de la so tesis de llicenciatura sol títulu de Montaxe, tipos y formes de La casa verde, de Mario Vargas Llosa, en Archivum, Revista de la Universidá d'Uviéu, en 1969. En 1980 publica la novela La enredadera, cola que llogra'l Premiu de la Crítica del País Valencianu. Nesi mesmu añu llogra'l Premiu Villa de Bilbao de novela con El mar inmóvil (Bilbao, 1980), como l'anterior de llocalización asturiana. Llogró tamién el Premiu San Sebastián de cuentos. Con La velea d'una nueche d'iviernu (Barcelona, 1986), llogra'l Premiu Azorín de novela, que nel espaciu temporal d'unes hores reconstrúi un retablu de la España de Felipe IV, presentando en contrapuntu les figures d'Olivares y de Quevedo; Los xardinos d'Aranjuez (Barcelona, 1986), finalista del Premiu Nacional de Lliteratura, ambientada, tamién, na España de los Austrias; Les quimeras del gatu (Valencia, 1990), Flor de jacarandá (Barcelona, 1991), etc.
Ye autor d'estudios de crítica lliteraria y coautor de Poesía y Novela (Valencia, 1982). La crítica destacó nes sos noveles la fidelidá a la pallabra lliteraria y un mesmu impulsu temáticu: los suaños d'amor y les endrómines de la poesía, el cine y la música pa sobrollevar les decepciones cotidianes. Asina asocede en Flor de jacarandá ente'l insomne Quevedo y la misteriosa Lisi, ente un nanu y una actriz inalcanzable, ente Leonor de Molina y el caponcillo. Siempres un personaxe tullíu o abatíu pol rigor del tiempu, pero cola lucidez que dan les fantasíes imposibles. Esta novela foi saludada pola crítica de La Vanguardia como "la confirmación d'un talentu". En 1992 publicó La semeya del Schifanoia, Villahermosa en 1993, El gatu de Troya (1996), Una en clavu y otra na ferradura (1997). En 1996 llogró'l Premiu Gabriel Miró de cuentos con Los Estorninos. Ye collaborador habitual de La Nueva España y de Levante.
Bospolín
Bospolín ye una aldea de la parroquia de Santolaya, nel conceyu asturianu de Cabranes.
Alcuéntrase a 1,8 km de la capital del conceyu, a un altor de 274 m sobre'l nivel de la mar. Tien una población de
Troms
Troms ye un condáu de Noruega, con 25.848 km² d'área y 152.741 habitantes. Esti condáu tien fronteres colos condaos Finnmark y Nordland. La so capital ye Tromsø.
Conceyos
Troms tien 25 conceyos: 450px
Anthoxanthum odoratum
Anthoxanthum odoratum ye una planta ornamental de la familia de les gramínees.
Distribución
endémica d'Europa, Asia templada y Norte d'África. Fízose subcosmopolita nes rexones templaes.
Reconócense siquier dos subespecies: A. odoratum odoratum y A. odoratum alpinum (Á. Löve & D. Löve)Tzvelev
Propiedaes melecinales
Tola planta contién cumarina una vegada ensugada, lo que-y da'l golor a vainilla, poro, utilízase pa sazonar los tés. Contién dicumarol, un antagonista de la vitamina K que puede causar hemorraxes graves.
Tola planta ye sedante y antiinflamatoria. Tamién ye utilizada pa resolver los problemes rellacionaos cola insuficiencia venosa y los edemes na circulación capilar.
Principios activos: Cumarina
Indicaciones: Emoliente, nutritivu.
Taxonomía
Anthoxanthum odoratum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 28. 1753.
Anthoxanthum: nome xenéricu que provién del griegu "anthos": "flor" y "xantho": "mariellu", n'alusión a les sos flores marielles dempués del floriamientu.
Eva Suárez
María Evangelina Suárez García, más conocida como Eva Suárez, ye una tiradora asturiana retirada. Compitió nos Xuegos Olímpicos de 1988, quedando nel puestu 10 na prueba femenina de pistola d'aire comprimíu, y nos Xuegos Olímpicos de 1992.
Voivodatu de Varmia y Masuria
El voivodatu de Varmia y Masuria (o Warmia y Mazuria) ye una de les 16 provincies (voivodatos) que conformen la República de Polonia, según la división alministrativa del añu 1998.
Jesús Suárez Valgrande
Jesús Suárez Valgrande foi un deportista olímpicu asturianu.
Meteoritu
thumb|Meteoritu. Un meteoritu ye un cuerpu celeste relativamente pequeñu (diámetru inferior a 50 m) perteneciente al Sistema Solar, que llogra sobrevivir al so pasu pela atmósfera terrestre y algama la superficie, produciendo un astroblema.
Nel espaciu, estos cuerpos reciben el nome de meteoroides ("pequeños" asteroides, aproximadamente del tamañu d'una piedra o de menor tamaño, que xeneralmente son resultes de la colisión de dos o más asteroides). Al entrar en contautu cola atmósfera, l'esfriega col aire causa que'l cuerpu se caleza, entre n'ignición emitiendo lluz y formando un meteoru, bola de fueu o estrella fugaz.
8 de xunu de 2006 en Troms (Noruega)
Anque nún entamu l'impautu evaluóse polos espertos como equivalente a la bomba atómica d'Hiroshima, a lo postrero esculpiáronse pola descomanada estimación y amenorgáronla a ente 0,1 y 0,5 kilotones. Lo que supón 1/100 del poder esplosivu de la bomba atómica d'Hiroshima. .
Wayne Edwards y Peter Brown de la Universidá de Western Ontario en Canadá estimen que'l meteoroide entró na atmósfera a unos 20 km/s y una masa ente 2 y 10 t. La mayor parte d'esta masa desintegróse na atmósfera, polo que los meteoritos qu'impautaron teníen una masa en conxuntu d' unos centeneres de kilogramos.
L'impautu foi rexistráu pola Norsar (Sociedá de xeofísica y sismoloxía de Noruega).
Incredulidá
La esistencia de meteoritos foi refugada polos científicos demientres munchu tiempu; nel sieglu XIX l'Academia de Ciencies francesa declaró que los meteoritos nun esistíen, catalogándolos de "fantasía". El ñaturista francés Georges Cuvier, fundador de la rama de la ciencia conocida como "anatomía comparada", sumóse a la declaración, diciendo que: "les piedres nun pueden cayer del Cielu, por que nel Cielu nun hai piedres".
San Martín de Valderaduey
Historia
La presencia humana nestes tierres tuvo de ser bien temprana, según dellos afayos, como'l d'un xacimientu megalíticu (Tesu del Oru). Ocuparon esta zona más tarde los vacceos, celtíberos que cultivaben ceberes.
Nel sieglu XIV San Martín pasó a manes de los Fernández de Velasco, duques de Frías, pasando por esti fechu a depender de Burgos nel votu en Cortes dende'l sieglu XV, al integrar la denomada Provincia de les Tierres del Condestable, magar n'otros ámbitos siguió dependiendo del Notariu Mayor del Reinu de Llión.
Tres la perda de la condestabilía de los Velasco en 1711, San Martín, xunto al restu de la Tierra de Villalpando, dexó de pertenecer a la Provincia de les Tierres del Condestable, pasando a faelo de Llión, en que la so provincia apaez integráu en 1786 nel mapa de Tomás López tituláu ‘Mapa xeográficu d'una parte de la provincia de Llión’.
A empiezos del XIX, mientres la Guerra d'Independencia, les tropes españoles prindaron en San Martín de Valderaduey a ocho soldaos galos de la guarnición de Villalpando, siendo fusiláu unu d'ellos. El xeneral francés Jouniers ordenó una contundente represalia, amburando'l pueblu y aforcando a cuantos homes fueron prindaos, catorce en total, nes cañes d'un mesmu árbol. Los sos restos recibieron sepultura na ilesia parroquial en 1824. Mientres enforma tiempu, a la entrada del pueblu, onde se dicía que taba aquel árbol, los naturales rezaben una oración na so alcordanza.
Finalmente, cola creación de les actuales provincies en 1833, San Martín de Valderaduey quedó adscritu primeramente nel partíu xudicial de Medina de Rioseco, na provincia de Valladolid, magar tres les reclamaciones de los conceyos del área villalpandina, quedó dafechu integráu a partir de 1858 de la provincia de Zamora, dientro ésta de la Rexón Lleonesa.
Mancomunidá del Rasu de Villalpando
San Martín forma parte de la Mancomunidá Intermunicipal del Rasu de Villalpando xunto con otros dolce conceyos de la Tierra de Campos de la provincia de Zamora. Esti consorciu de conceyos, a pesar de que se autodenomina mancomunidá, nun tien tal naturaleza, consistiendo la so finalidá na esplotación del monte públicu denomináu'l "Rasu de Villalpando", esti postreru declaráu nel añu 2000 d'utilidá pública.
El monte del "Rasu de Villalpando" asítiase nel términu municipal de Villalpando y tien una superficie total de 1.654 hectárees de les cualos 90 pertenecen a enclavaos. Tien calter patrimonial y aprovechamientu comunal, tando consorciado col númberu d'Repartu 3028. Les bases del Consorciu, ente'l Patrimoniu Forestal del Estáu y la Mancomunidá de Rasu de Villalpando fueron aprobaes con fecha 13 de febreru de 1948, anque los sos oríxenes remontar a finales del sieglu X o principios del sieglu XI por donación de los Reyes lleoneses, posiblemente Alfonsu V, a Villalpando, por aquella dómina cabeza de l'Alfoz, y a les aldegues del mesmu.
Dende un puntu de vista botánicu, tratar d'un monte pobláu por especies como'l pinus pinea y pinus pinaster, anque tamién esisten rodales de pinus nigra. Tópase presente'l quercus rotundifolia y de manera bien aisllada crataegus monogyna, cistus ladaniferus y populifolius según chamaespartium tridentatum.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 23,94 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.
Refraneru al respective de la llocalidá
La so proximidá con Villárdiga fai que los dos pueblos paezan unu, y como diz un refrán popular "San Martín y Villárdiga dos llugares son, que dende lloñe paecen la lluna y el sol".
Gray-la-Ville
Gray-la-Ville ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Emilio Blanco
José Emilio Blanco Cabezón foi un futbolista asturianu que xugaba de mediocampista.
Gray-la-Ville
Tien una población de y una superficie de  km².
Gray (Altu Saona)
Tien una población de y una superficie de  km².
Partíu Comunista de los Trabayadores d'España
El Partíu Comunista de los Trabayadores d'España (en castellán, Partido Comunista de los Trabajadores de España) (PCTE) ye un partíu políticu español d'ideoloxía marxista-leninista. Surde'l 3 de marzu de 2019 tres una dixebra nel Partíu Comunista de los Pueblos d'España. El so presidente ye Ástor García.
Dixebra nel PCPE y fundación
N'abril de 2017, tres la V Sesión Plenaria del Comité Central del Partíu Comunista de los Pueblos d'España, lluches internes provocaron la dixebra del partíu. Una parte del Comité Central proclamó a Ástor García como'l nuevu secretario xeneral del PCPE, sustituyendo a Carmelo Suárez, nel cargo dende 2002, que foi apoyáu na so posición de secretario xeneral pola mayoría del Comité Central. El sector d'Ástor García creó una nueva páxina web coles sigles del PCPE desplicando esti nomamientu, mientres que na web del otru sector denunció la designación de García como un "actu afraccionario". A partir d'esi momentu, los dos seutores actuaron de facto como dos partíos diferentes, pero utilizando dambos el mesmu nome.
A nivel internacional, el Partíu Comunista de Méxicu, el Partíu Comunista de Grecia (KKE), el Partíu del Trabayu d'Austria y el Partíu Comunista de'Italia sofitaron a Ástor García como secretariu xeneral del PCPE. Tamién realizaron eventos conxuntos nos que participó'l Partíu Comunista de Turquía. Del mesmu xeito, la direición y la mayoría de los militantes y los Coleutivos de la Mocedá Comunista (CJC) sofitaron a Ástor García. Nesti sen, 220 militantes del PCPE y CMC amosaron un documentu qu'apoyaba les decisiones feches pola direición liderada por García, subscribiendo un alcuerdu de cinco puntos en defensa'l partíu, mientres que delles organizacións territoriales emitieron declaraciones en defensa de la nueva direición, incluyendo les d'Euskadi, d'Asturies, de Cantabria, de Galicia, de Madrid, de les Islles Baleares, de Canaries, de Castiella y Llión y parte de Cataluña. Mediante la convocatoria d'una Conferencia Central se decidió celebrar un XI Congresu Extraordinariu que se celebró en payares de 2017 sol lema "Por un país pa la clas obrera, fortalezamos el PCPE".
Finalmente, el 3 de marzu de 2019 de resolvió pola vía llegal la duplicidá de sigles. El sector encabezáu por Ástor García adoptó un nuevu nome, el Partíu Comunista de los Trabaydores d'España (PCTE), según lo dispuesto nel so XI Congresu extraordinariu.
ELEICIONES DE 2019
EL PCTE participó nes Eleiciones xenerales d'España d'abril de 2019, presentando candidatures en 26 provincias y algamando 14.189 votos (un 0,05%) y nes Eleiciones al Parllamentu Européu de 2019 con Ástor García como cabezaleru, algamando 19.081 votos (un 0,09%). Nel mesmu día de les eleiciones al Parllamentu Européu, el PCTE participó en cinco eleicones autonómiques y en dieciséis conceyos. Llograron dos conceyales nel antiguu conceyu mineru de Degaña nel sur d'Asturies. Tamién sofitó la loista llocal Asamblea Ciudadana Por Torrelavega (ACPT) la cual tamién algamara dos conceyales.
Mocedá
Les mocedaes del partíu s'organicen nos Coleutivos de Jóvenes Comunistas. El muérganu d'expresión del partíu ye la revista Nuevo Rumbo.
Stubby Kaye
Stubby Kaye foi un actor risible d'Estaos Xuníos.