cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cecilia Mattos
Trayeutoria
La so obra atopar nel Muséu d'Arte Weisman de Minneapolis, na Coleición de Llibros d'Artista del Institutu d'Arte de Chicago, nel Muséu Arte de les Amériques en Washington D. C., na sede de la Unesco en París y na Universidá de San Diego nos Estaos Xuníos, ente otres coleiciones públicu y priváu.
Bolbocerodema apicatum
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel Tibet y Yunnan, na (China).
Murraya paniculata
Murraya paniculata ye una planta tropical de fueyes perennes pequeñes, flores blanques y arumaes, que se cultiva como un árbol ornamental o de cobertoria, orixinaria del Sureste d'Asia dende China a Xapón y Malasia. La Murraya ta estrechamente rellacionada colos cítricos.
Descripción
thumb|[[Flor blanca de la Murraya paniculata]] thumb|Detalle de les flores Ye un pequeñu árbol tropical, de fueya perenne o arbustu que crez hasta 7 m d'altor. La planta floria mientres tol añu. Les sos fueyes son glabres y brillantes, produz fueyes pinaes que curiosamente son elíptiques a obovaes, cuneaes a rómbicu. Les flores son terminales, corimboses, poques flores, trupes y con arume a xazmín. Los pétalos son 12-18 mm de llargu, recurvaes y blanques (o de coloración crema). El frutu de Murraya paniculata ye carnosu, oblongo ovoides, de color coloráu a naranxa, y crez hasta 1 pulgada de llargu.
Usos
thumb|Murraya paniculata en tiestos Tradicionalmente, la Murraya paniculata utilízase tantu na medicina tradicional como analxésicu. Les sos fueyes, corteza y frutos son melecinales.
N'Occidente, la Murraya paniculata ye cultiváu como árbol ornamental o de cobertoria por cuenta de la so resistencia, amplia gama de la tolerancia del suelu (M. paniculata pueden crecer en suelu alcalinos, magrizos, arenosos, ácidos y los suelos francos), y ye afechu pa grandes cobertories. La planta floria mientres tol añu y produz recímanos pequeños, de flores golioses qu'atraen a les abeyes, ente que los frutos atraer pequeñes aves frugívoras.
Mayormente Emplegar en xardinos, a lo llargo de víes en barrios, pa conformar sebes
Taxonomía
paniculada: epítetu llatín que significa "con panícula". Connarus santaloides Blanco
Dalgunos de los nomes comunes inclúin
d'azahar xazmín
Puebla de Zaragoza
Puebla de Zaragoza ye la capital del estáu mexicanu de Puebla. Ta situada nel centru del estáu, a 184 km al oriente de Ciudá de Méxicu. En 2005 tenía una población de 1.663.667 habitantes y l'área metropolitana de la ciudá, qu'incluyía otros conceyos, tien una población total de 952.529.
Noam Mills
Noam Mills –n'hebréu, נעם מילס– (Hod HaSharon, 27 de mayu de 1986) ye una deportista israelita que compitió n'esgrima, especialista na modalidá d'espada. Ganó una medaya de bronce nel Campeonatu Européu d'Esgrima de 2010, na prueba individual.
Reo Yasunaga
Reo Yasunaga (安永 玲央, ), ye un futbolista xaponés.
Drake Bell
Jared Drake Bell, conocíu artísticamente como Drake Bell, ye un actor, cantautor y músicu d'Estaos Xuníos meyor conocíu por protagonizar la serie orixinal de Nickelodeon Drake & Josh nel so papel de Drake Parker. Empezó la so carrera como actor na década de 1990, apaeciendo na sitcom Home Improvement, y en dellos comerciales pa televisión. Fízose bien conocíu ente'l públicu xuvenil pol so papel como Drake Parker na serie de televisión Drake & Josh de la canal Nickelodeon, nel cual ye protagonista xunto a Josh Peck, con quien yá trabayara enantes en El show d'Amanda. Ganó un total de siete premios Kids Choice Awards pola so participación en Drake & Josh, y un Teen Choice Awards como "Meyor actor revelación nuna película" pola película Superhero Movie. Bell tamién protagonizó pa Nickelodeon una triloxía de películes basaes na serie animada The Fairly OddParents, A Fairly Odd Movie: Grow Up, Timmy Turner! (2011), A Fairly Odd Christmas (2012) y A Fairy Odd Summer (2014).
Amás de l'actuación, Bell tamién se dedicó a la música. Co-escribió ya interpretó la tema principal de Drake & Josh, tituláu "I Found a Way", y nel 2005, llanzó'l so primer álbum independiente, Telegraph. El so segundu álbum, It's Only Time, foi llanzáu en 2006 dempués de roblar cola discográfica Universal Motown Records, y debutó nel númberu 81 del Billboard 200, vendiendo más de 23.000 copies na so primer selmana de llanzamientu. En 2014, Bell llanzó'l so tercer álbum, Ready, Steady, Go! sol sellu indie Surfdog Records. L'álbum debutó nel númberu 182 del Billboard 200. El so cantar "Bull", convertir nun ésitu en Méxicu algamando'l puestu númberu 8.
Primeros años
Bell nació'l 27 de xunu de 1986 en Santa Ana, California. Los sos padres son Robin Dodson, una xugadora profesional de billar, y Joe Bell. Tien tres hermanos mayores, Joey (nacíu en 1972), Robert (nacíu en 1974) y Travis (nacíu en 1980), y una hermana mayor, Kellie (nacida en 1969). El so primu ye l'ex-xugador de los Tampa Bay Rays Heath Bell.
Carrera actoral
Drake empezó a actuar a la edá de cinco años. Nel 2000, foi nomáu a los Premios Artista Mozu pola "Meyor actuación nuna película pa televisión", pol so papel de Cage Redding en The Jack Bull. A John Cusack gustó-y tanto l'actuación de Drake, qu'él mesmu lo escoyó pa la versión nueva del so papel na película Alta fidelidá, que s'estrenó'l mesmu añu.
Mientres la filmación de la serie de televisión del 2001 Chasing Destiny, la co-estrella y cantante del grupu The Who, Roger Daltrey, dio-y a Bell clases privaes de guitarra. Ente 2004 y 2008, Drake protagonizó la serie de televisión de Nickelodeon, Drake & Josh personificando a Drake Parker, xunto al actor Josh Peck, quien representen a dos nuevos que se converten n'hermanascos dempués de que la madre de Drake casóse col padre de Josh. Na mesma, comparten creitos con Miranda Cosgrove quien fai de la so hermana menor Megan, que fai-yos la vida imposible.
Carrera musical
250px|thumb|Drake Bell nun conciertu en [[2007.]] Drake aprendió a tocar el pianu a los trelce años y a los quince a tocar la guitarra. Nel 2002 presentó'l programa de televisión El show d'Amanda, el so primer cantar orixinal, «Lost a lover». Tamién presentó una parte d'esti cantar nun episodiu de les series The Nightmare Room y So Little Time. Otra de los sos cantares, «I Found a Way», foi presentada en Drake & Josh. El cantar ta incluyida na banda sonora de la serie (2005), xunto con dos composiciones qu'él escribió y presentó y que tuvieron nel so álbum debú Telegraph, que foi llanzáu independientemente el 27 de setiembre del mesmu añu.
Ente 2004 y 2008, Bell y los sos compañeros de banda Backhouse Mike y C.J. Abraham (The Super Chris), trabayaron en cantares pa les series Drake & Josh, Zoey 101, y iCarly. En 2005, apaeció nel videu del cantar «Bring 'Em Out» de la banda canadiense Hawk Nelson, que foi presentáu na película Yours, Mine and Ours. En 2006 Bell robló contratu con Universal Records y llanzó'l so primer senciellu, «I Know», el 17 d'ochobre de 2006. El videu musical del mesmu foi filmado nesi mes.
El segundu álbum de Bell llamáu It's only time, foi llanzáu'l 5 d'avientu de 2006, llegando al puestu ochenta y uno na llista d'ésitos Billboard 200. Bell presentar en direuto na serie de televisión Total Request Live de la canal MTV, el día posterior del so llanzamientu. Nel branu del 2007, Drake fixo una xira per Estaos Xuníos promocionando'l discu. El 16 d'ochobre de 2007, Radio Disney llanzó una versión del so cantar «Makes me happy», al traviés d'iTunes. Este foi'l segundu senciellu del álbum It's only time. Esi añu escribió con Backhouse Mike y C.J. Abraham (The Super Chris) la tema principal de la serie iCarly, «Leave It All to Me», que canta a dúu con Miranda Cosgrove. El videu musical del cantar foi premiáu'l 24 de mayu de 2008. En 2008 Bell grabó un cantar con Sara Paxton pa la película Superhero Movie, llamada «Superhero! Song». Tamién presentó dellos cantares de Navidá na película del mesmu añu,Merry Christmas, Drake & Josh. Un DVD tituláu In Concert In Auditoriu Nacional, foi llanzáu'l 18 d'avientu de 2008 mientres la so primer xira por Méxicu. El DVD amuesa a la so banda en direuto mientres da un conciertu nel Auditoriu Nacional de Méxicu, D. F., n'ochobre de 2008. Tamién presenta dos nueves cantares y cinco covers.
En xunu de 2010, Drake Bell realizó una segunda xira per Méxicu visitando Monterrey, Puebla, Guadalajara y la Ciudá de Méxicu. En 2011 realizó un show íntimu nel Lunario del Auditoriu Nacional (Méxicu). Amás, algamó'l puestu ochenta y tres de la llista de los "100 meyores artistes de la historia" según la revista Rolling Stones. En 2014, Drake llanzó'l so nuevu álbum tituláu Ready, Steady, Go! del cual esprender el senciellu "Bitchcraft" que s'asitió nel puestu 46 de los billboard nel so primer día d'estrenu.
Vida personal
El 29 d'avientu de 2005, Bell tuvo arreyáu nun accidente automovilísticu na ciudá de Los Angeles. Diba conduciendo nel so coche con un amigu, cuando un camión pasó una lluz colorao, y provocó un choque. El so coche, un Ford Mustang del 66, nun tenía bolses d'aire, polo que Bell impactó la so cara contra'l volante. Sufrió una quebra de pescuezu, rompióse'l quexal en tres lugar, y perdió siete dientes, amás de delles cortes na cara. Bell someter a ciruxía plástica pa reparar la so cara.
El 5 de xineru de 2015, Bell anuncia que por cuenta de un accidente, sufrió una mancadura na muñeca y nun va poder volver tocar la guitarra pero va poder siguir cola so carrera actoral.
Monterrey
Monterrey ye la capital del estáu mexicanu de Nuevo León. Ta situada nel centru del estáu al norte del país. En 2005 tenía una población de 1.663.667 habitantes y l'área metropolitana de la ciudá, qu'incluyía otros conceyos, tien una población total de 952.529.
Bolbocerodema garritor
Bolbocerodema garritor ye una especie de coleópteru de la familia Geotrupidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán, Sichuan y Gansú na (China).
Novés
Novés puede referise a delles llocalidaes d'España:
Mathias Numsen Blytt
Mathias Numsen Blytt foi un botánicu y briólogu y padre del tamién botánicu Axel G. Blytt (1843-1898)
Primero estudia derechu,pa más tarde especializase en Botánica y aportar a profesor de la universidá de Christiana. Realiza importantes espediciones botániques pel centru y sur d'Europa.
El so más importante obra, Norges Flora (La flora de Noruega), parte de la cual yá fuera publicada en 1861, queda incompleta al so decesu. Pero, retomar el so fíu, publicar nos años 1870 como ''Ensayo sobre la migración de la flora noruega mientres los periodos alternantes lluviosos y secos. thumb|230px|Balta de la Familia Blytt n'Oslu. El Muséu botánicu d'Oslu foi fundáu en 1863, gracies al so considerable yerbariu. Ser topa soterráu nel Campusantu d'El nuesu Salvador, d'Oslu.
Maconge
Maconge ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Magnien
Magnien ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bolbocerodema kiyoyamai
Bolbocerodema kiyoyamai ye una especie de coleópteru de la familia Geotrupidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Taiwán (China).
Nicéphore Soglo
Nicéphore Dieudonné Soglo (n. 29 de payares de 1934), funcionariu públicu y políticu, presidente de Benín ente 1991 y 1996. Na actualidá, él ye alcalde de Cotonú.
Estudió derechu y economía na Universidá de París. Tornó en 1965 a Benín, siendo designáu inspector de Facienda pol so primu, el coronel Christopher Soglo. Ministru de Finances y Asuntos Económicos (1967-1968). Foi encargáu pol gobiernu de Mathieu Kerekou a axustar préstamos pal Estáu col Fondu Monetariu Internacional y el Bancu Mundial.
En 1990 foi escoyíu primer ministru, nel procesu d'apertura qu'empecipió la dictadura de Kerekou, y presentóse nes eleiciones presidenciales, trunfando contra Mathieu Kérékou con un 67%. Caltuvo'l lideralgu del país y del partíu Renacimientu de Benín, qu'en 1994 pasó a liderar por Rosine Soglo, la so esposa, pa esmolecese de restablecer l'afarada economía nacional. Nes eleiciones presidenciales de 1996 llogró mayor cantidá de votos en primer vuelta, pero na segunda foi vencíu por Kerekou. En 2001 llogró segundu llugar en primer vuelta, pero acusó de fraude eleutoral al Kerekou y nun participó de la segunda ronda eleutoral. Retiróse y en 2008 foi escoyíu alcalde de Porto Novo.
Yayi Boni
Thomas Yayi Boni ye un economista y políticu beninés qu'exerció como'l décimu Presidente de la República de Benín ente 2006 y 2016. En ganando la segunda vuelta de les eleiciones presidenciales celebrada'l 19 de marzu de 2006, Boni xuró'l so cargu'l 6 d'abril, asocediendo como presidente al veteranu políticu beninés Mathieu Kérékou. Llogró la so reeleición en 2011, siendo'l primer mandatariu de Benín en ganar una eleición presidencial en primer vuelta, y remató el so mandatu'l 6 d'abril de 2016. El candidatu del so partíu, Lionel Zinsou, foi ganáu por quien sería'l so socesor, Patrice Talon.
Infancia y adolescencia
Yayi Boni nació na llocalidá de Tchaourou, nel centru del país, llugar d'alcuentru ente diverses etnies que se reflexa nos sos propios oríxenes familiares. El so padre yera d'etnia Nago, una subdivisión de los yoruba, y la so madre tenía oríxenes mistos fulani (o peul en francés) y bariba.
N'estudiando na escuela de Tchaourou, Boni completó la so educación primaria na ciudá nortiza de Kandi en 1969. Ente esi añu y 1972, estudió'l bachilleratu nel llicéu Mathieu Bouke de Parakou, la principal ciudá del interior del país.
Estudios universitarios
Yayi Boni cursó estudios universitarios na Universidá Nacional de Benín, onde se llicenciaría en ciencies económiques, na especialidá de xestión d'empreses. En completando los estudios universitarios nel so país, mover a Senegal, onde llogró'l diploma d'estudios cimeros de banca (Diplôme d'Etudes Supérieures de Banque) nel Centru Africanu Occidental de Formación d'Estudios Bancarios (Centre Ouest Africain de Formation et d'Etudes Bancaires) y un diploma d'estudios especializaos en finances na Universidá de Dakar.
Los sos estudios siguiríen en Francia. En 1986, completó un doctoráu na Universidá d'Orleans con una tesis sobre los tipos de cambéu de les monedes africanes, con un analís particularizado nos casos del vencí ghanianu y la naira nixeriana. En 1991 llogró un nuevu doctoráu na Universidá de París IX Dauphine, con una tesis titulada "La moneda, los sistemes financieros y la crecedera económica nos países miembros de la Unión Monetaria d'África Occidental: La estratexa neolliberal a prueba de los fechos".
Trayeutoria profesional
Enantes a la so etapa en Francia trabayara yá pal Bancu Comercial de Benín (Banque Commerciale du Bénin), onde conociera a munches de les personalidaes más importantes de la vida financiera del so país. Ente 1977 y 1989, compaxinó les sos estancies en Francia col so trabayu pal Bancu Central de los Estaos d'África Occidental, responsable de la unión monetaria qu'arrexunta a la mayoría de los países francófonos d'África occidental. Ente 1992 y 1994 foi asesor téunicu en materies financieres del entós presidente de la República de Benín Nicéphore Soglo.
N'avientu de 1994, aportó al puestu de presidente del Bancu Africanu Occidental de Desenvolvimientu (Banque Ouest Africaine de Développement), con sede na capital togolesa Lomé, cargu que desempeñaría hasta principios del añu 2006, cuando abandonó'l puestu pa participar nes eleiciones presidenciales de Benín.
Primer gobiernu
El 6 d'abril de 2006, Yani Boni xuró'l so cargu, convirtiéndose nel tercer presidente de Benín escoyíu por sufraxu universal, tres Nicéphore Soglo y Mathieu Kérékou. La so eleición tamién marcó'l fin de la tensión político xenerada poles disputa ente Soglo y Kérékou por fraude eleutoral, yá que dambos expresidentes superaren la edá constitucional pa presentase a la presidencia nuevamente.
Nes eleiciones parllamentaries de 2007 el partíu de Boni, les Fuercies Cauris pa un Benín Emerxente, fundáu l'añu anterior, lideró una coalición que resultó vencedora, considerándose una victoria del propiu Boni, siendo'l segundu presidente depués de Kérékou que llogra una mayoría parllamentaria clara, siendo'l poder llexislativu xeneralmente estremáu. Nel periodu previu a diches eleiciones, el 15 de marzu de 2007, Boni sobrevivió a una emboscada contra'l so convói cerca del pueblu d'Ikemon mientres se dirixía a la ciudá d'Ouèssè pa realizar un actu de campaña. Los atacantes bloquiaron la carretera con árboles cayíos, y dispararon contra'l vehículu que polo xeneral lleva al Presidente; Sicasí'l presidente Boni viaxaba nun vehículu separáu. Dellos de los sos acompañantes resultaron mancaos nel tirotéu subsiguiente ente la guardia presidencial y los aspirantes a asesinos. Sicasí, esta información nun se comprobó yá que toles fontes que reclamen l'intentu d'asesinatu provienen del campu del presidente. La verificación de dicha información sigue siendo imposible hasta la fecha.
A pesar de les promeses de Boni de combatir la corrupción y asegurar un descensu progresivu de la probeza crónica que sufre'l país, Benín siguió siendo mientres la mayor parte del so mandatu unu de los países más probes del mundu, con continues crisis económiques, y bien dependiente de los precios del algodón.
A finales de 2010, la situación del so equilibriu del poder empezó a desquebrajarse depués de que la so coalición llexislativa rompiérase, dexando al so partíu con mayoría simple. Les continues acusaciones de lideralgu autocráticu y de corrupción política provocaron la formación d'una coalición opositora cada vez más fuerte, que depués de consiguir una leve mayoría parllamentaria, trató d'empecipiar un procesu d'impeachment contra él, acusándolo de participar nuna estafa piramidal que s'afectó económicamente a más de cien mil benineses. Sicasí, como la so mayoría nun superaba los dos tercios necesarios pa remover a Boni del poder, la oposición tuvo d'alcordar presentar una candidatura única liderada por Houngbédji pa les siguientes eleiciones presidenciales, previstes pal siguiente mes de marzu, en 2011.
Reeleición y segundu gobiernu
A pesar del descontentu políticu contra la so figura, Boni siguía siendo bien popular ente la población, polo qu'esti anunció que se presentaría a la reeleición nes siguientes eleiciones en 2011. La revesosa eleición, considerada entá llibre y xusta por observadores internacionales, foi una victoria pa Boni quien, contra tou pronósticu, llogró la so reeleición en primer vuelta con más del 53% de los votos, siendo'l primera mandatariu beninés en llogralo. La oposición, con Houngbédji (que recibiera'l 36%) a la cabeza, denunció los resultaos, pero la Corte Constitucional proclamó a Boni ganador de les eleiciones. La oposición realizó protestes que fueron reprimíes pola policía. Darréu, la coalición de Boni retornó a la mayoría parllamentaria, reforzando'l so gobiernu. Sicasí, volvería perdela en 2015.
Dende 2016
En setiembre de 2021, Patrice Talon y Thomas Boni Yayi, aliaos políticos que se convirtieran n'enemigos íntimos, arrexuntáronse nel Marina Palace de Cotonou. Mientres alcuentru, Thomas Boni Yayi presentó a Patrice Talon una serie de propuestes y solicitúes, rellacionaes en particular cola lliberación de "deteníos políticos".
Familia
A pesar de venir d'una familia musulmana, Yari Boni ye na actualidá cristianu evanxélicu. Ye padre de cinco fíos, y la so muyer, Chantal de Souza, natural de la ciudá costera d'Ouidah, ye sobrina del yá fináu militar beninés Paul-Émile de Souza, una de les grandes figures históriques de la política beninesa tres la independencia.
Guadalajara (Méxicu)
Guadalajara ye la capital del estáu mexicanu de Jalisco. Ta situada nel centru del estáu al occidente del país. Tien una población de.
Yusuke Matsuo
Yusuke Matsuo (松尾 佑介, ) ye un futbolista xaponés.
Isabel de Bohemia y del Palatinado
Isabel de Bohemia y del Palatináu, tamién citada nes fontes como Isabel de Herford o Isabel de Hervorden, foi una aristócrata alemana (princesa palatina), notable filósofa y relixosa calvinista (abadesa de Herford). Rellacionar con importantes intelectuales de la so dómina: Descartes, Cocceius, Labadie, Penn y Leibniz.
Formación
Berlín. Leiden, L'Haya. Yera la fía mayor de Federico V del Palatináu y d'Isabel Estuardo, que fueron por curtiu tiempu reis de Bohemia (1619-1620).
Tres la deposición del so padre (unu de los líderes del bandu protestante na guerra de los Trenta Años) como eleutor palatín (1623), pasó la so infancia en Berlín cola so güela Luisa Xuliana d'Orange-Nassau, fía de Guillermu I d'Orange-Nassau; que la introdució nel pietismo. Con nueve o diez años foi unviada colos sos hermanos y hermanes a Leiden, nos Países Baxos, onde estudió llingües y lliteratures antigües y modernes, ganándose'l llamátigu de "la griega" pol so dominiu d'elles. Amosó un especial interés pola filosofía. Tres los sos estudios, axuntar colos sos padres en L'Haya, onde establecieren la so corte nel exiliu. Entamóse'l so matrimoniu col rei de Polonia Vladislao IV Vasa, pero ella refugó casase con un católicu.
Rellación con Descartes
La so rellación intelectual y personal foi bien estimulante pa dambos, y ye oxetu d'interpretación, tantu pola diferencia de rangu social como pola so condición d'home y muyer, que fizo que dellos autores vieren nella dalgún tipu de namoramientu más allá de la simple amistá y almiración mutua.
Mientres años Descartes ya Isabel de Bohemia caltuvieron unu de los intercambios epistolares más granibles de la historia de la ciencia y la filosofía (Correspondance avec Élisabeth -"Correspondencia con Isabel"-). Nesa correspondencia Isabel plantegó a Descartes la cuestión del dualismu tocantes a la rellación ente alma y cuerpu, que consideraba como dos entidaes distintes, y a la que'l filósofu nun pudo dar respuesta satisfactoria.
El contautu caltúvose inclusive tres la partida de Descartes a Estocolmo, onde moró l'últimu añu de la so vida por invitación de la reina Cristina de Suecia (1649-1650). Interpretóse que l'últimu llibru publicáu por Descartes, Les Passions de l'âme ("Tratáu de les pasiones", 1649), foi la resultancia del so esfuerciu científico y filosófico por sistematizar una respuesta plausible a les cuestiones plantegaes por Isabel, al traviés de la interaición ente la res cogitans y la res estensu.
Heidelberg. Brandeburgo. Kassel. Krosno. Rellación con Cocceius
Por esa dómina Isabel volvió a la so corte natal de Heidelberg, onde se realcontró col so hermanu Carlos Luis I del Palatináu, a quien el Tratáu de Westfalia devolviera'l tronu del so padre. El prestíu intelectual que-y diera'l so rellación con Descartes fizo que-y la riquir pa enseñar filosofía cartesiana nesa prestixosa Universidá. Los problemes conxugales del so hermanu provocaron la so salida de Heidelberg.
Pasó un tiempu na corte del so primu, el príncipe eleutor Federico Guillermu I de Brandeburgo, y depués en Kassel cola so prima Hedwig Sophie. En visitando a una de les sos tíes en Krosno, Isabel conoció a Johannes Cocceius, col que nos años siguientes caltuvo correspondencia. Cocceius dedicará-y el so comentariu al Cantar de los Cantares, y encamentó-y l'estudiu de la Biblia.
Abadesa de Herford. Rellación con Labadie, Penn y Leibniz
En 1667 Isabel establecer nel monesteriu imperial o abadía de Herford o Hervorden (Reichsabtei Herford), que va rexir como una especie d'abadesa protestante, so principios pietistas.
El cargu d'abadesa traía dende la Edá Media la dignidá de príncipe imperial, y dende 1533 yera exercíu por nobles protestantes: luteranes ente 1533 y 1649 y calvinistes dende entós (que sicasí, nun alteriaron la confesionalidad luterana de la so xurisdicción). Asocedía nel cargu d'abadesa a la so hermana menor, que nueve años antes había dexáu Herford y treslladárase a Francia.
Como abadesa estremar pol rigor nel cumplimientu de los sos deberes, la so modestia y la so filantropía, qu'exercía especialmente protexendo a los disidentes relixosos escorríos que llegaron ellí procedentes de toa Europa. En 1670 acoyó a Jean de Labadie y la so comunidá de labadianos, tamién d'enclín pietista. La rellación ente dambos foi problemática, y en 1672 Labadie dexó Herford, dexando atristayada a Isabel, que caltuvo a un pequeñu grupu de labadianos so la so proteición.
En 1677 la proteición d'Isabel benefició a los cuáqueros de William Penn y Robert Barclay, que pasaron tres díes nel monesteriu, dexando una fuerte impresión na princesa. La so amistá con Penn duró hasta la so muerte, y ésti va recordar na segunda edición de Non Cross, Non Crown ("Ensin cruz, nun hai corona", 1682), con una lloa a la so piedá y virtúes.
Nobuko Miyamoto
Nobuko Miyamoto宮本信子; ) ye una actriz xaponesa. Nació n'Otaru, Hokkaidō, y crióse en Nagoya, Aichi. Tuvo casada col direutor de cine Juzo Itami dende 1969 hasta l'aparente suicidiu d'ésti en 1997, y participó con avezamientu nes sos películes.
Setophaga petechia
Setophaga petechia, tamién denomada reinita mariella, reinita dorada, chipe mariellu y canariu de manglar''', ye una especie d'ave paseriforme de la familia Parulidae. Ye la especie más llargamente distribuyida del xéneru Setophaga, yá que cría en toa América del Norte y migra escontra'l sur hasta'l norte de Suramérica. Tien 43 subespecies reconocíes, estremaes en tres grupos principales.
San Martín de Boniches
San Martín de Boniches ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na Comunidá Autónoma de Castiella-La Mancha. Tien un área de 69,77 km² con una población de 48 habitantes (INE 2015) y una densidá de 0,66 hab/km². La llocalidá ta asitiada a una altitú de 1208 msnm.
Setophaga petechia
El plumaxe de les femes ye esencialmente verdosu percima y amarellentáu per debaxo, los mozos machos adquieren rápido les rayes nel pechu, y dacuando coloración na cabeza.
El grupu aestiva pon de 3 a 6 güevos, y los otros dos grupos, que nidifican en manglares, suelen poner menos güevos.
El reclamu varia enforma ente subespecies; el más típicu ye un nidiu o fuerte yíp.
Esta especie ye un güéspede regular de Molothrus bonariensis, un parásitu de niales.
Magny-la-Ville
Magny-la-Ville ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Paul Émile de Souza
Paul Émile de Souza (Ouidah, Dahomey, 1930-Porto Novo, Benín, 17 de xunu de 1999). Estudió n'escueles locales ya ingresó al exércitu francés en 1948, participando en delles maniobres en Marruecos.
Al llograr Benín la so independencia (1960), pasó a ser capitán d'exércitu, llegando a coronel en 1966. En 1967, el presidente Emile Derlin Henri Zinsou nomó-y Direutor d'Asuntos Militares, intentando siempres caltenese al marxe de la política, pero nun pudo.
En 1969, el xeneral Maurice Kouandété derrocó a Zinsou, pero al nun topar sofitu políticu nin militar pa sofitar un gobiernu, designó a De Souza como presidente provisional. De momentu debió allanar el camín a la democracia, pos yera un home pocu comenenciudu nel poder. Convocó a eleiciones pa 1970 que nun fueron del tou clares.
Tornó a ser Xefe d'Estáu Mayor del Exércitu de Benín. En 1972, Kouandété, qu'intentó un nuevu golpe, entamó un atentáu contra la vida del coronel De Souza, el que falló. Foi exonerado del exércitu por Mathieu Kérékou y nomáu comisionado nacional al Bancu de Creitu Agrícola.
Finó'l 17 de xunu de 1999, en Porto Novo.
Salvacañete
Salvacañete ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 120,28 km² con una población de 316 habitantes (INE 2015) y una densidá de 2,64 hab/km².
Comunicaciones
La principal vía de comunicación del pueblu ye la carretera nacional N-420 (Tarragona-Córdoba), qu'enllaza'l pueblu con Cuenca y Teruel. Pola población pasa una llinia d'autobuses (Autocares Sial), que puede treslladar a los paisanos a les capitales antes citaes una vegada al día. Otres carreteres enllacen al pueblu con Albarracín por El Cañigral y con El Cubillo de Uceda pola CUV-5003.
Historia
Anque ye de suponer l'establecimientu o pasu d'antigües civilizaciones prerromanes (lusones, beribraces y/o olcades) nel términu de Salvacañete, los primeros restos constatables de presencia humana na zona pertenecen a la dómina romana, de los que destaca la llamada Ayalga. El so descubrimientu fixo públicu en 1934, según la so composición: catorce denarios romanos, el más modernu fecháu ente 100-95 e. C.; dos dracmes de Arse y sesenta y tres denarios íberos. La fecha del so tapecimientu xira en redol al 95 e. C., dómina que se enclava nel periodu de llevantamientu de los íberos (98-94 e. C.). Una parte d'esti afayu arqueolóxicu ta espuestu nel Muséu Históricu Provincial. Tamién en Salvacañete y xunto a la ermita de la patrona (Virxe de Valdeoña) hai restos d'una villa romana na cual esiste un mosaicu con decoración de tipu xeométricu.
Documentalmente ta probáu que taba consideráu como aldega de Moya mientres el sieglu XV (1459), anque cola constitución del marquesáu de Moya en 1475 pasa a considerase pueblu y formar parte del mesmu:
"Entendía'l Marquesáu de Moya los siguientes pueblos: Henarejos, Cardenete, Carboneres, San Martín de Boniches, Villar del Fumu, Pajaroncillo, Campillos Sierra, Güerta y Llaguna Marquesáu, Zafrilla, Tejadillos, Salinas, Salvacañete, Boniches, Alcalá de la Vega, El Cubillo, Algarra, Garcimolina, Talayuelas, Aliaguilla, Narboneta, Garaballa, Campillos de Paravientos, Santa Cruz de Moya, Campalbo, Cases de Pedro Alonso, Santu Domingu y los Güertos".
nun vuelve cobrar importancia histórica Salvacañete hasta'l sieglu XIX, cuando la Guerra de la Independencia afecta a los sos habitantes. Nes sos paraxes actúa la cuadriella del Tíu Pedro frente al invasor francés, realizando numberosos ataques sorpresa a los exércitos napoleónicos. Tres el final d'esta guerra bélica, verbenen por estes llendes cuadrielles d'antiguos guerrilleros, agora bandoleros, d'ente la que destaca la cuadriella del Viejo, que fai estragos pela zona de la sierra de Teruel, el Maestrazgo y la Serranía conquense.
A partir de 1822 se adscribe definitamente al correximientu o partíu de Cañete. Mientres les guerres carlistes, ye'l marcu de delles maniobres béliques d'importancia.
La hestoria más recién de Salvacañete inclúi los acontecimientos desenvueltos mientres el sieglu XX. Ye a principios d'esti sieglu cuando algama'l so cénit poblacional (1.641 habitantes); mientres el segundu cuartu de sieglu constituyir en territoriu aparente pa les actividaes de los maquis de l'Agrupación Guerrillera de Llevante, por cuenta de lo entrevesgao del terrén y a los numberosos caseríos y aldegues esvalixaos pol so términu.
Yá mientres la segunda metá del sieglu carez unu de los fenómenos sociolóxicos más frecuentes del desarrollismo franquista: una gran parte de los paisanos n'edá llaboral parte escontra los grandes nucleos industriales (Barcelona, Valencia, Madrid) en busca d'un porvenir. A resultes d'esti fechu, la población baxa hasta'l mediu millar d'habitantes mientres la década de 1970, asitiándose nes últimes décades ente los 325 y 400 habitantes.
Anguaño constitúi un apacible llugar, que se convierte en destín branizu de numberosos salvacañeteros que tornen mientres les vacaciones llaborales a la tierra que-yos vio nacer.
Etimoloxía
Al referise a la Virxe del Artu, patrona de Cañete, el llicenciáu D. José Julián Mayordomu comenta:
Sicasí, cita la tradición, que l'acusación de robu de la imaxe per parte de la villa valenciana de Castiel-Fabit, que pertenez al obispáu de Segorbe (Reinu de Valencia), distante de Cañete a unos cinco llegües aproximao, determinó l'acontecimientu de dellos sucesos de calter violentu, entablándose una dura batalla ente los habitantes d'una y otra población nel llugar llamáu Fuentes Claras, onde llograríen vencer los cañeteros gracies a la pervalible collaboración de los vecinos del citáu llugar, que dende entós y nel so honor a tal acontecimientu, punxeron el nome de SALVACAÑETE.
Población
El númberu d'habitantes según los últimos censos asítiase sobre los 350, dando como densidá de población 2'5 hab/quilómetru cuadráu. El pueblu viose somorguiáu nos fluxos migratorios, decantándose los emigrantes escontra dos grandes urbes: Madrid y Barcelona, anque Valencia tamién rexistra un bon númberu de nacíos en Salvacañete.
L'hábitat ye rural yá que resulta un conxuntu de formes y aiciones venceyaes a la vida del campu. La forma del pueblu ye la más aparente pa la defensa. Comparte la estructura de gran parte de los pueblos castellanos: plaza central redonda en mediu del pueblu, cases dispuestes n'orde zarráu y allegantes, según cais estreches.
Hidrografía
El principal ríu de la población ye'l Cabriel, afluente importante del Júcar. Naz na Muela de San Juan (provincia de Teruel), cerca de los ríos Tajo y Turia. A escasa distancia de la so nacencia, y nuna zona montascosa forma pequeños valles de fuerte pendiente, n'unu de los cualos ta enclavada una aldega turolense conocida como El Vallecillo. Al so pasu pola población, diendo encaxáu ente piedemontes, la so corriente ye bastante rápida.
Economía
Anque na actualidá empecipióse con relativu ésitu'l sector hosteleru, la principal fonte de recursos del pueblu siguen siendo los llabores tradicionales: agricultura y ganadería, anque tamién esiste una consolidada industria forestal (serrería).
Xacobu I d'Inglaterra y VI d'Escocia
Xacobu Carlos Estuardo (n'inglés James I of England and James VI of Scotland; Edimburgu, 19 de xunu de 1566 – Theobalds House, 27 de marzu de 1625) foi rei d'Escocia como Xacobu VI dende'l 24 de xunetu de 1567 hasta la so muerte, y rei d'Inglaterra ya Irlanda como Xacobu I dende'l 24 de marzu de 1603 hasta la so muerte.
Fíu de María Estuardo, foi proclamáu rei con un añu d'edá. Una serie de rexentes gobernaron nel so nome y llucharon pol poder mientres la so minoría d'edá, hasta qu'ésta terminó oficialmente en 1578. Sicasí, nun llogró'l verdaderu control del aparatu del Estáu hasta 1581. En 1603 asocedió nel tronu d'Inglaterra ya Irlanda a la postrera Tudor, Sabela I, que morrió ensin descendencia. Rixó conxuntamente Inglaterra, Escocia ya Irlanda per espaciu de 22 años, hasta la so muerte a los 58.
Anque gobernó con aciertu n'Escocia, atopóse con grandes dificultaes n'Inglaterra, incluyendo'l célebre Intriga de la Pólvora en 1605 y socesivos conflictos col Parllamentu, que-y yera contrariu, especialmente no referente al aumentu d'impuestos. D'alcuerdu a una tradición historiográfica empecipiada a mediaos del sieglu XVII, la política absolutista de Xacobu, la so irresponsabilidá financiera y los favores daos a favoritos impopulares sentaron les bases de la Guerra Civil Inglesa, mientres la cual foi enxuiciáu y executáu el so fíu y socesor, Carlos I. Sicasí, en vida del monarca, la situación política d'Inglaterra y d'Escocia foi relativamente estable, y los historiadores contemporáneos consideren a Xacobu un soberanu intelixente y reflexivo. Mientres el so llargu reináu caltúvose la paz con España, volviendo a entamar les hostilidaes el so fíu y socesor Carlos.
A lo llargo de la so vida Xacobu tuvo rellaciones tan estreches colos homes de la so corte, que munchos historiadores especularon y aldericaron con vagar sobre la so orientación sexual: El postreru de los sos favoritos, el Duque de Buckingham, tamién sería'l protexíu del so fíu.
Mientres el so reináu siguió la "Era Dorada" del drama y la lliteratura isabelinos, con grandes escritores como William Shakespeare, John Donne, Ben Jonson y Francis Bacon, a los que'l Rei patrocinó, contribuyendo al florecimientu cultural. Apasionáu pola teoloxía, el Rei ordenó la traducción de la Biblia que lleva'l so nome, la King James, y ye la oficial de la Ilesia Anglicana. Probablemente enxamás hubo tal concentración de talentu lliterario sol patronalgu de la Corona inglesa. El mesmu Xacobu yera un eruditu de considerable talentu, autor de poesíes, traducciones y un tratáu sobre poesía, según obres condergando la bruxería y el tabacu (Daemonologie [1597] y A Counterblaste to Tobacco [1604]), meditaciones y comentarios sobre les Sagraes Escritures, obres de teoría política (The True Law of Free Monarchies [1598] y Basilikon Doron [1599]) y, poques gracies, discursos pal Parllamentu. Sir Anthony Weldon afirmó que Xacobu fuera llamáu "el bobu más sabiu de la Cristiandá", y dende entós acomuñóse l'epítetu a esti monarca.
Nacencia
Xacobu foi l'únicu fíu de María I Estuardo, reina d'Escocia, y del so segundu home Enrique Estuardo, Lord Darnley, duque d'Albany, al que los sos contemporáneos acusaben de boborolu, cobarde y pretenciosu. Baxaba direutamente del rei Enrique VII d'Inglaterra al traviés de la so bisagüela Margarita Tudor, fía d'esti monarca y hermana d'Enrique VIII. El dominiu de María Estuardo sobre Escocia foi inseguru, tanto pa ella como pal so home, y por ser católicos atopáronse con una rebelión de los nobles protestantes. El so matrimoniu foi particularmente aturbolináu, en bona parte gracies a los celos patolóxicos de Darnley. Mientres María Estuardo taba embarazada del futuru Xacobu VI, Lord Darnley alióse de callao colos rebeldes y fixo asesinar d'una manera selvaxe, y en presencia de la so reina y esposa, al secretariu y favoritu d'ésta, l'arumáu italianu David Rizzio.
Xacobu nació'l 19 de xunu de 1566 nel Castiellu d'Edimburgu, convirtiéndose automáticamente en Duque de Rothesay y Príncipe y Altu Senescal d'Escocia, como herederu de la Corona foi bautizáu col nome de Xacobu Carlos n'honor al so padrín, el rei Carlos IX de Francia, polo que -darréu- sería'l primer monarca británicu en tener más d'un nome. Sabela I d'Inglaterra, como madrina in absentia, unvió una magnífica fonte d'oru como regalu de bautismu.
Lord Darnley y el so amante d'aquel entós fueron asesinaos el 10 de febreru de 1567 na so residencia de Kirk O'Field, la casa de los Hamilton n'Edimburgu. Paez ser que foi la vengación de la Reina por asesinar al so secretariu. El matrimoniu de María'l 15 de mayu del mesmu añu con James Hepburn, conde de Bothwell, que yera'l más evidente sospechosu del asesinatu del duque d'Albany, fixo aumentar les rocees y la so impopularidá. En xunu de 1567, los rebeldes protestantes arrestaron a María y encarcelar nel Castillo de Loch Leven; nunca volvió ver al so fíu. Foi obligada a abdicar el 24 de xunetu en favor del infante Xacobu, y a nomar al so hermanascu illexítimu, Xacobu Estuardo, conde de Moray, como rexente.
Rexencies
thumb|Xacobu VI d'Escocia (futuru I d'Inglaterra) mientres la so mocedá. El cuidu de Xacobu foi confiáu al conde y la condesa de Mar pa ser protexíu, criáu y educáu na seguridá del Castillo de Stirling. El neñu foi solemnemente coronáu a los 13 meses d'edá como Xacobu VI d'Escocia na ilesia de Holyrood, nel castiellu de Stirling, el 29 de xunetu de 1567. El sermón corrió a cargu del calvinista xinebrín John Knox. Y anque el monarca fuera bautizáu católicu, d'alcuerdu a los dictaos de la clase dirixente foi educáu na más severa disciplina calvinista, y convertíu en miembru de la Ilesia d'Escocia. La so educación foi supervisada pol historiador y poeta George Buchanan, un home provistu de la debida ciencia y erudición pa educar a un príncipe, pero, al empar, un personaxe desabríu ya intolerante, un republicanu fatigoso y tirante, llenu de vidueñes virtúes, qu'odiaba a la familia del so discípulu y, más que probablemente, al so propiu discípulu. Anque lo sometió a regulares palices, tamién-y dio una educación notable ya inspiró-y una pasión pola lliteratura y el saber que duraría tola so vida.
En 1568, María Estuardo escapó de la so prisión, lo que condució a un curtiu periodu de violencia nel país. El conde de Moray ganó a les sos tropes na Batalla de Langside, forzándola a fuxir a Inglaterra, onde foi encarcelada pola so prima la reina Sabela. El 22 de xineru de 1570 Moray foi asesináu por James Hamilton de Bothwellhaugh, siendo sustituyíu pol güelu paternu del nuevu rei Xacobu, Mateo Estuardo (IV conde de Lennox), que foi fatalmente mancáu al añu siguiente nun ataque de simpatizantes de María. El so socesor na rexencia, John Erskine (I conde de Mar), morrió'l 28 d'ochobre de 1572 por causa de una misteriosa enfermedá n'allegando a una llacuada na finca de James Douglas (IV conde de Morton), el más poderosu de los nobles escoceses. Morton, qu'asocedió a Mar, demostró ser el más eficaz de los rexentes de Xacobu en tolos aspeutos, ganando amás a les families que siguíen sofitando a María, pero fixo munchos enemigos por causa del so rapacidad.
La cayida de Morton nun foi provocada polos partidarios de María, sinón polos cortesanos más cercanos al Rei, qu'impresionaron al nuevu monarca falándo-y de la importancia de los sos deberes reales y animándo-y a que tomara'l control del reinu nes sos propies manes. Morton perdió'l favor regio cola llegada a Escocia del francés Esmé Estuardo, Sieur d'Aubigny, primu del difuntu Lord Darnley y futuru conde de Lennox, que se convirtió rápido nel primeru de los poderosos favoritos del Rei.
Los cortesanos acusaron a Morton de participar nel asesinatu de Lord Darnley, polo que foi enxuiciáu, condergáu y, finalmente, executáu'l 2 de xunu de 1581. El 8 d'agostu Xacobu fixo de Lennox l'únicu duque d'Escocia. El Rei, de 15 años d'edá, permanecería so la influencia de Lennox per espaciu d'un añu más. Otru cortesanu de gran algame yera Xacobu Estuardo, al que concedieron el condáu de Arran como compensa pol so testimoniu contra Morton.
Gobiernu personal n'Escocia
thumb|left|200px|Xacobu en 1586, a los 20 años. Anque Xacobu yá fuera mayor d'edá, el control del gobiernu siguía en manes de favoritos y nobles. Lord Arran inclinar escontra'l episcopalismu, ganándose asina l'odiu de la nobleza calvinista, ente que Lennox, anque convertíu al protestantismu, yera contempláu con rocea polos nobles, qu'alvirtieron les frecuentes demostraciones físiques de ciñu ente'l favoritu y el Rei, acusándolo de tratar de caltener comerciu carnal col soberanu. N'agostu de 1582, na Incursión de Ruthven, los condes de Gowrie y Angus secuestraron al Rei y conducir al Castillo de Ruthven, encarcelándolo, y obligándolo a desterrar a Lennox.
El Rei y el conde de Arran escaparon de Ruthven en xunu de 1583 y recuperaron el poder. Arriendes d'ello, el conde de Gowrie foi executáu, los rebeldes viéronse forzaos a fuxir a Inglaterra, y Xacobu dedicar a reforzar el so control sobre'l reinu. El Parllamentu aprobó les Actes Negres p'afirmar l'autoridá real sobre la Kirk, poniéndola amás direutamente sol so control. Estos actos fueron desaxeradamente impopulares, cuantimás ente'l cleru, pero ente 1584 y 1603 el Rei llogró establecer un gobiernu efectivu sobre'l país ya imponer una paz relativa ente los lores del reinu, hábilmente ayudáu por John Maitland de Thirlestane, que dirixó'l gobiernu hasta 1592.
En 1586, Xacobu VI robló'l Tratáu de Berwick con Inglaterra, siguíu de la implicación de María nel Intriga de Babington, un plan qu'intentó asesinar a Sabela y poner nel so llugar a la Estuardo nel tronu d'Inglaterra. Acusada de traición, María Estuardo foi degollada en Fotheringay el 8 de febreru de 1587, lo que allanó el camín de Xacobu a la socesión inglesa. Coles mesmes, mientres la crisis provocada pola Armada Invencible de 1588, aseguró a Sabela el so sofitu como "fíu y compatriota" so; y en cuantes que los años pasaben ya Sabela permanecía soltera, asegurar la socesión al tronu inglés convertir nel centru de la política de Xacobu.
Matrimoniu
thumb|Ana de Dinamarca, por [[John de Critz, c. 1605.]]
A lo llargo de la so mocedá'l rei Xacobu foi allabáu pola so castidá, yá que amosaba escasu interés poles muyeres, y tres la perda de Lennox, siguía prefiriendo la compañía masculina. Sicasí, un matrimoniu de conveniencia y un herederu siguíen siendo necesarios pa reforzar el so tronu, de cuenta que la escoyida foi Ana de Dinamarca, la fía de 14 años de Federico II de Dinamarca. En celebrándose un matrimoniu por poderes en 1589, Ana partió camín d'Escocia, pero les nubes conducieron al so barcu a les mariñes de Noruega. El 7 d'ochobre Xacobu tuvo noticia de la decisión de retardar hasta la primavera'l viaxe d'Ana hasta Escocia, y, no que Willson califica como "l'únicu episodiu románticu de la so vida", partió del puertu de Leith con un séquitu de 300 homes pa dir en busca de la so esposa personalmente. La pareya casóse formalmente nel palaciu episcopal d'Oslu el 23 de payares, y en visitando Dinamarca y agospiase en Elsinor y Copenḥague, retornaron a Escocia en mayu de 1590. Según toles fontes, nun principiu Xacobu taba esteláu con Ana, y nos sos primeros años de matrimoniu demostró una paciencia y un ciñu constantes escontra la so esposa. Pero col tiempu fuéronse alloñando, y, finalmente decidieron vivir separaos dempués de la muerte de la so última fía, Sofía, en 1606.
Bruxería
La visita del Rei a Dinamarca, un país onde les caces de bruxes yeren habituales, tuvo de favorecer el so interés pol estudiu de la bruxería, que consideraba una caña de la teoloxía. Poco dempués de volver de Dinamarca tuvo llugar el procesu contra les bruxes de North Berwick, nel cual delles persones fueron sentenciaes por haber emplegáu la bruxería pa unviar una nube contra'l barcu que tresportaba a Xacobu y Ana dende Dinamarca. Xacobu tuvo encegoláu cola amenaza de la bruxería, y en 1597 escribió una Demonoloxía, un tratáu a favor de la esistencia de la mesma; pero darréu'l so puntu de vista anidióse, tendiendo más escontra l'escepticismu na materia.
Xacobu fixo frente a una sulevación católica en 1588, y foi forzáu a reconciliase cola ilesia d'Escocia, conviniendo la derogación de les Actes Negres en 1592. Xacobu, tarreciendo de que'l tratu duru escontra los rebeldes católicos pudiera enraxonar a los católicos ingleses, alcordó perdonar a dalgunos de los sos opositores, lo que fadió a la ilesia protestante. Unu de los últimos intentos contra la persona del Rei asocedió n'agostu de 1600, cuando Xacobu foi, al paecer, afrelláu por Alexander Ruthven, hermanu menor del conde de Gowrie, en Gowrie House, sede de la casa Ruthven. Yá que Ruthven foi travesáu pol paxe del Rei, John Ramsay, y el conde de Gowrie executáu al fracasar la supuesta intriga, el rellatu de Xacobu, dada la falta de testigos presenciales y el so odiu escontra los Ruthven, nun foi creíu per tol mundu.