cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moriscu
Ciudadanía española
N'ochobre de 2006, el Parllamentu Andaluz decidió esixir l'alcuerdu de los trés grupos parllamentarios mayoritarios pa sofitar una llei que consentiría l'accesu a la ciudadanía española a los descendientes de los moriscos. Espérase que la llei propuesta pase a les Cortes Xenerales.
Esti fechu ye consecuencia de delles llamaes feches por dellos historiadores y académicos españoles y marroquinos dende 1992 riquiendo pa los moriscos un tratu similar al dadu a los descendientes de los sefardinos espulsaos. En Marruecos, envalórase qu'unes 600 families morisques d'apellíu español podríen beneficiase d'una llei similar a la d'aplicación a los Sefardites.
Novela morisca y romance moriscu
Ensin responder a la definición estricta de moriscu, pos se trata d'una idealización de los enfrentamientos bélicos de la Reconquista, esistieron xéneros lliterarios propios del sieglu XVI n'España:
La novela morisca, prosa narrativa de ficción.
El romance moriscu, en poesía, nel que'l comportamientu heroicu y caballeroso d'un moru úsase como recursu pa eponderar a un caballeru cristianu.
13 d'avientu
Abreviatures
° : fecha de nacencia
Boisset-lès-Montrond
Boisset-lès-Montrond ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llingües maningrida
Les llingües maningrida (dacuando llamaes tamién burarranas) ye una pequeña familia llingüística de llingües aboríxenes australianes falada nel norte d'Australia. Esta familia inclúi cuatro llingües, que nun tán estrachamente emparentaes:
Autrécourt-sur-Aire
Autrécourt-sur-Aire ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ctenium aromaticum
Descripción
Ye una yerba perenne que forma grupos de tarmos que pueden algamar de 1 a 1,5 metros d'altor máximu. Les fueyes miden hasta 46 centímetros de llargu. La inflorescencia ye una panícula con una caña que ye d'hasta 15 centímetros de llargu y alliniada nun llau con dos fileres de espiguillas. Cada espiguilla ye más o menos d'un centímetru de llargu.
Taxonomía
Ctenium aromaticum describióse por (Walter) Alph.Wood y espublizóse en A Class-book of Botany 806. 1861. Ctenium nome xenéricu que remanez del griegu ktenion (peñe pequeñu), aludiendo a la disposición de les espiguillas.
aromaticum: epítetu llatín que significa "con arume".
S Sagittae
S Sagittae (S Sge / 10 Sagittae / HD 188727 / HR 7609) ye una estrella variable na constelación de Sagita, la flecha, asitiada mui cerca de la llende con Aquila.
Carauterístiques físiques
S Sagittae ye una de les cefeides más prominentes del cielu nocherniegu. El so rellumu varia ente magnitú aparente +5,24 y +6,04 con un periodu de 8,3821 díes. Como n'otres variables d'esti tipu, el so espectru varia ente F6Ib y G6Ib, siendo'l so radiu 56 vegaes mayor que'l radiu solar. Tien un conteníu metálico similar al del Sol, con un índiz de metalicidá [Fe/H] = +0,10. Sicasí, el so conteníu de lantanu y europiu ye significativamente mayor que nel Sol. Per otra parte, S Sagittae ye una binaria espectroscópica con un periodu orbital de 675,72 díes. La órbita del sistema ye moderadamente escéntrica, con un valor de ε = 0,238.
Llocalización
Anque midíes de paralax asitien a S Sagittae a una incierta distancia de más de 4000 años lluz respectu al Sistema Solar, otres metodoloxíes basaes na rellación ente les variaciones de color y del diámetru angular amenorguen esta distancia hasta los 2160 años lluz.
Guerra d'Afganistán (2001-2021)
La guerra d'Afganistán ye una guerra qu'enfrentó en principiu al Emiratu Islámicu d'Afganistán gobernáu polos talibanes y una vegada derrocáu este, a la so insurxencia, per un sitiu, y a una coalición internacional comandada per Estaos Xuníos, pol control del territoriu afganistanu. Empezó'l 7 d'ochobre de 2001 cola Operación Llibertá Duradera» del Exércitu d'Estaos Xuníos y l'Operación Herrick» de les tropes britániques, llanzaes pa invadir y ocupar el país asiáticu. La invasión #desamarrar en respuesta a los atentaos del 11 de setiembre de 2001 n'Estaos Xuníos, de los qu'esti país culpó a Osama bin Laden. Pa empecipiar la invasión, Estaos Xuníos #amparar nuna interpretación peculiar del artículu 51 de la Carta de les Naciones Xuníes, relativu a dereches a la lexítima defensa.
L'oxetivu declaráu de la invasión yera atopar a Osama bin Laden y otros dirixentes d'Al Qaeda pa llevalos a xuiciu, y derrocar el gobiernu del Emiratu Islámicu d'Afganistán gobernáu pol emir mulá Omar, qu'a xuiciu de les potencies occidentales sofitaba y daba abellugu y cobertoria a los miembros d'Al Qaeda. La Doctrina Bush d'Estaos Xuníos declaró que, como política, nun s'estremaría ente organizaciones terroristes y naciones o gobiernos que-yos dan abellugu.
Esisten dos operaciones militares lluchando por controlar el país. La Operación Llibertá Duradera» ye una operación de combate d'Estaos Xuníos cola participación de dellos países de la coalición y qu'anguaño se ta llevando a cabu principalmente nes rexones del sur y del este del país a lo llargo de la frontera con Paquistán. Nesta operación participen unos 28 300 militares d'Estaos Xuníos aproximao.
La segunda operación ye la Fuercia Internacional d'Asistencia pa la Seguridá (ISAF), que foi establecida pol Conseyu de Seguridá de Naciones Xuníes a finales d'avientu de 2001 p'asegurar Kabul y les árees de la so contorna. La OTAN asumió'l control de la ISAF en 2003. En xunetu de 2009, la ISAF tenía en redol a 64 500 militares de 42 países, apurriendo los miembros de la OTAN el nucleu de la fuercia. Estaos Xuníos tenía aproximao 29 950 soldaos na ISAF.
Na invasión, Estaos Xuníos y Reinu Xuníu llevaron a cabu la campaña de bombardéu aereu, con fuercies terrestres apurríes fundamentalmente pola Alianza del Norte. En 2002, foi esplegada la infantería d'Estaos Xuníos, británica y canadiense, avanzando con fuercies especiales de delles naciones aliaes como Australia. Darréu sumáronse les tropes de la OTAN.
El 28 d'avientu de 2014 el presidente de los Estaos Xuníos Barack Obama dio per rematada la misión de la ISAF-OTAN n'Afganistán y la ceremonia que se realizó en Kabul xunto al comandante de la ISAF, el xeneral d'Estaos XuníosJohn F. Campbell en representación de les fuercies de la ISAF supuestamente punxo fin a los combates. El 1 d'avientu de 2014 el secretariu xeneral de la OTAN, Jens Stoltenberg, acotó xunto al presidente d'Afganistán, Ashraf Ghani, y el xefe del Gobiernu, Abdullah Abdullah, la continuidá de la misión aliada a partir del 1 de xineru de 2015 nel país centro asiáticu denominada Operación Sofito Resueltu y dicha misión #llindar solo a entrenar y asesorar a les fuercies afganistanes hasta fines de 2016. Cerca de 13 000 soldaos de la OTAN participen nuna misión de dos años (hasta 2016) pa entrenar a les fuercies afganistanes. El 15 d'ochobre de 2015 el presidente d'Estaos Xuníos Barack Obama anunció que va caltener 5500 soldaos n'Afganistán cuando dexe'l cargu en 2017, con esta decisión, pasa'l resolución del conflictu al so socesor. En xunu de 2016 el presidente de EE. UU., Barack Obama, autorizó ampliar el papel que desempeñen les fuercies d'Estaos Xuníos esplegaes n'Afganistán. Esti movimientu va dexar al exércitu acompañar a les fuercies convencionales afganistanes (solo podíen dir al pie de les especiales) na so llucha contra los insurxentes talibán. En xunetu de 2016 Obama aumento'l númberu de soldaos d'Estaos Xuníos pa la permanencia n'Afganistán (hasta que concluya'l so mandatu en 2017) colo que se completa nun total de 8400 el númberu d'efectivos en suelu afganistanu, depués de que'l mulá Haibatulá Ajundzada declarara al igual que'l so predecesor el mulá Akhtar Mohamed Mansur que la paz llegara a Afganistán una vegada que la ocupación en dichu país por tropes estranxeres cese.
Tatsuro Inui
Tatsuro Inui (乾 達朗, ) ye un futbolista xaponés.
Boisset-Saint-Priest
Boisset-Saint-Priest ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Partido Regionalista de Cantabria
El Partido Regionalista de Cantabria (PRC) ye la segunda formación política más vieya de Cantabria (España). L'orixe del partíu alcuéntrase na Asociación para la Defensa de los Intereses de Cantabria (ADIC), fundada'l 14 de mayu de 1976, col oxetivu d'impulsar la vocación autonomista cántabra. En 1978, cuando se pesllaba'l mapa de les pre-autonomíes n'España, del que Cantabria quedó al marxe, nel senu d'ADIC propúnxose la creación d'un partíu rexonalista y independiente pa promover l'autonomía de Cantabria y concurrir a les eleiciones municipales de 1979.
Boisset-Saint-Priest
Tien una población de y una superficie de  km².
Partido Regionalista de Cantabria
El 10 de payares de 1978, ñacía'l Partido Regionalista de Cantabria, fundáu por Miguel Ángel Revilla Roiz, Manuel Izquierdo Nozal, José Luis Oria Toribio, Eduardo Obregón Barreda y Juan José García González.
Dende 2003 el secretariu xeneral del PRC, Miguel Angel Revilla, ye presidente de Cantabria gracies a una coalición col PSOE/PSC.
Natalia Streignard
Natalia Martínez Streignard ye una actriz, modelu y presentadora de televisión venezolana nacida n'España. Ye más conocida por protagonizar la telenovela Sol de tentación de 1996, La muyer de la mio vida de 1998, Mi gorda bella de 2002 y la telenovela colombiana de 2005 La nube.
Biografía
La so madre ye de nacionalidá arxentina y el so padre ye venezolanu d'orixe alemán. Cuando cumplió los 3 años d'edá, la so familia emigró a Venezuela. Antes de ser actriz, Streignard participó nel certame de guapura, Miss Venezuela 1992, quedando como 2ª finalista.
La so carrera profesional empezó pocu dempués, cola interpretación de papeles principales y secundarios en delles telenoveles producíes por cadenes venezolanes. Ente les producciones en que participó cúntense Pedacito de cielu, (Marte TV, 1993) el cual foi la so primer telenovela, depués vendría'l so primera antagónicu Duce enemiga (Venevisión, 1995), lo que-y valió'l so primer rol protagonista Sol de tentación, (Venevisión, 1996), y algamó l'ésitu internacional con La muyer de la mio vida lo que la convirtió n'estrella internacional, depués Mi destino eres tú (Televisa, 2000).
Amás de toes stas, Natalia protagonizó La neña de los mios güeyos na cadena RCTV. Al terminar el rodaxe ufiérten-y un papel na telenovela Mi gorda bella, nel añu 2003, xunto al actor colombianu Juan Pablo Raba, en RCTV protagonizando a Valentina Villanueva, la "Gorda Bella" y el so antagonista Hilda Abrahamz.
Nel 2004, Foi antagonista na novela ¡Anita, non te raxes! colos protagonistes Ivonne Montero y Jorge Enrique Abello, que foi filmada al sur de la Florida en Miami.
Nel 2005 hasta 2006, actuó na telenovela La nube protagonizando como María Teresa Montilla xunto al actor peruanu Christian Meier xunto a les villanes Natasha Klauss y Kristina Lilley, siendo un ésitu a nivel internacional.
La última participación de Natalia Streignard nuna telenovela foi en 2008 como protagonista de El xuramentu.
Vida personal
Streignard tuvo casada col actor cubanu Mario Cimarro (al que conoció mientres filmaban La muyer de la mio vida) ente 1999 y 2006. La pareya divorcióse depués de rematar les grabaciones de La nube, según ella, por motivos llaborales diversos.
En 2007 ella casóse col so actual maríu, l'empresariu Donato Calandriello, con quien tien trés fíos: Jacques (nacíu en Miami'l 13 de xineru de 2011) Gia (tamién nacida nesa mesma ciudá'l 16 de xunu de 2014). El 9 de xineru de 2017 naz el so tercer fíu llamáu Gianni.
Autréville-Saint-Lambert
Autréville-Saint-Lambert ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
14 d'avientu
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Yuhina torqueola
La yuhina indochina (Yuhina torqueola) ye una especie d'ave paseriforme de la familia Zosteropidae que vive n'en sur d'Asia.
Distribución
Estender dende l'estremu oriental del subcontinente indiu hasta l'oeste d'Indochina. Atopar nos montes de monte de les estribaciones orientales del Himalaya, la cordal Arakan, los montes Shan y demás montes aledañas al norte de la península malaya; distribuyíu por Myanmar, Bután, Tailandia, l'este de la India y Bangladex, l'estremu suroccidental de China y l'oeste de Laos.
Yasuhiro Okuyama
Yasuhiro Okuyama (奥山 泰裕, ) ye un futbolista xaponés.
Llingües lenmichíes
Les llingües lenmichíes ye una agrupación xenealóxica de llingües indíxenes del Área Entemedia. La denominación foi propuesta pol llingüista costarricense Adolfo Constenla, quien llogró probar per mediu del métodu comparativu el parentescu ente los siguientes trés grupos de llingües d'esta rexón:
Circuitu de Barcelona-Catalunya
El Circuitu de Barcelona-Cataluña (en catalán y oficialmente, Circuit de Barcelona-Catalunya), tamién conocíu como Circuitu de Montmeló o Circuitu de Barcelona, ye un autódromu asitiáu nes poblaciones de Montmeló (sectores 1 y 2) y Granollers (sector 3), na provincia de Barcelona, comunidá autónoma de Cataluña, España. Inauguráu nel añu 1991, tien un aforu de 131.000 espectadores, y acueye diverses competiciones ente les que destaquen el Gran Premiu d'España de Fórmula 1 y el Gran Premiu de Cataluña de Motociclismu del Campeonatu Mundial de Motociclismu. Tamién ye unu de los circuitos más utilizaos pa los ensayos de los distintos equipos europeos mientres el receso d'iviernu.
Llingües lenmichíes
El microfilo lenmichí tuvo d'empecipiar el so procesu de fragmentación a empiezos del octavu mileniu antes de Cristu, mientres el periodu de los cazadores pañadores. Les llingües lencas y les misumalpas dixebráronse cerca del 5000 e.C., ente que la paya esprender del tueru de les demás llingües chibchas aproximao nel 4500 e. C.
Circuitu de Barcelona-Catalunya
El Circuitu de Cataluña ye una instalación pública, que la so titularidá pertenez a un consorciu formáu pola Xeneralidá de Cataluña, el Real Automóvil Club de Cataluña (RACC), el Conceyu de Montmeló y el Conceyu de Barcelona.
Llingües lenmichíes
Historia
thumb|300px|[[Árbol filoxenéticu del microfilo lenmichí.]] La rellación ente estes llingües y otres munches de la rexón fuera propuesta por Walter Lehmann en 1920, anque ensin dar nicios convincentes. La hipótesis, sicasí, goció de popularidá, y foi siguida por llingüistes como Morris Swadesh y Joseph Greenberg, quien, per otru llau, nun apurrieron nicios llingüísticos suficientes pa probar el parentescu, en favor del so hipótesis macro-chibcha.
Circuitu de Barcelona-Catalunya
Historia
El 3 d'ochobre de 1986, el Parllamentu de Cataluña aprobó por unanimidá una proposición non de llei, encamentando al gobiernu rexonal a "coordinar los organismos pertinentes, col fin d'estudiar y xunir esfuercios pa la creación d'un nuevu circuitu permanente de velocidá".
Acisclo Muñiz Vigo
Acisclo Muñiz Vigo foi un profesor de xeografía y cervantista español. Nació'l 17 de payares de 1866 y estudió Filosofía y Lletres na Universidá de Salamanca en 1891. Doctoróse en Madrid y consiguió, por concursu de méritos, una plaza nun colexu de Reinosa, anque más tarde pasaríase al Institutu Santander. A partir de 1893 desempeña'l so llabor de docente nel Colexu de la Encarnación de Llanes. Nel 1900 treslladóse al Institutu d'Uviéu, onde permaneció cuarenta años, inclusive dempués de la so xubilación en 1936. Morrió n'Uviéu, el 11 de febreru de 1941. Perteneció a la Sociedá Xeográfica Nacional y foi designáu Caballeru de la Orde Civil d'Alfonso XII. Collaboró asiduamente cola prensa asturiana.
El 30 d'avientu de 1977, el Conceyu d'Uviéu decidió recorda-y dándo-y el so nome a una vía urbana, la Cai Acisclo Muñiz Vigo. Foi padre del músicu Ángel Muñiz Toca.
Kip Niven
Kip Niven ye un actor d'Estaos Xuníos. Participó en cine, televisión, radio, curtiumetraxes y teatru. Foi más conocíu por faer de Steve March na serie de televisión Alice (1976).
Biografía
Kip Niven foi criáu en Prairie Village, Kansas y graduóse en 1963 de la Shawnee Mission East High School. Dempués de pasar un añu na Baylor University, entró al programa de teatru en The University of Kansas, onde se-y reparó en delles obres de teatru.
Niven participó en casi 60 películes, ente estes: Magnum Force (1973), Earthquake (1974), Midway (1976). Actuó n'innumberables series de televisión, incluyendo: The Waltons (1972), Law & Order (1990) y Walker, Texas Ranger (1993). Amás, tuvo dellos papeles en Broadway, nel teatru rexonal y programes de radio episódicos. Foi más conocíu por interpretar mientres tres años a Steve Marsh na serie Alice (1976), xunto a Linda Lavin, Philp McKeon, Beth Howland, Polly Holliday y Dave Madden.
Niven y l'estrella de la serie, Linda Lavin, casóse en 1982. El matrimoniu foi aturbolináu y a entamos de la década 1990, divorciáronse.
Kip tornó a la Ciudá de Kansas, onde creció en 1995 y sigue trabayando nel teatru local y nun programa de radio de comedia.
Llingües lenmichíes
Historia
Nel 2002, Adolfo Constenla apurrió datos fidedignos que comprobaron de forma definitiva que la familia lenca taba emparentada coles llingües misumalpas. Dos años dempués, publicó los datos qu'acrediten que les llingües chibchas tán emparentaes coles anteriores. Amás, reconstruyó de forma parcial el sistema fonolóxicu del antepasáu común y realizó un cálculu lexicoestadístico de la so separación temporal.
Consonantes
Constenla (2005) reconstrúi'l siguiente grupu de consonantes:
Vocales
!Protolenmichí||*a||*y||*i||*o||*o
Consonantes
!Protolenmichí||*b||*d||*t||*k||*ʔ||*s||*h||*ts||*l||*ɾ||*w
Comparanza léxica
Los numberales del 1 al 10 nes reconstrucciones propuestes pa los principales grupos son: ! GLOSA ! PROTO- CHIBCHA ! PROTO- MISUMALPA ! PROTO- LENCA ! PROTO- LENMICHÍ
Circuitu de Barcelona-Catalunya
Historia
El 24 de febreru de 1989 constituyóse'l Consorciu del Circuitu de Cataluña ente la Xeneralidá de Cataluña, el Conceyu de Montmeló y el Real Automóvil Club de Cataluña, y roblóse un conveniu col Conseyu Cimeru de Deportes (CSD). Esi mesmu día, púnxose la primer piedra del Circuitu de Cataluña.
En setiembre de 1991 terminóse'l circuitu, el día de la inauguración los vehículos encargaos d'estrenar l'asfaltáu fueron los recién SEAT Toledo GT-16v xunto a los Audi 100 y les Fórmula 3 de Volkswagen, movíos espresamente dende Alemaña. Cinco díes dempués de la inauguración oficial el 10 de setiembre de 1991, el Circuitu de Cataluña acoyó la primer carrera oficial, el Campeonatu d'España de Turismos con victoria del ex piloto de F-1, Luis Pérez Sala. El 29 de setiembre de 1991 apostóse'l 35º Gran Premiu d'España de Fórmula 1, asocediendo al Circuitu de Xerez como sede. Faía más de 15 años que nun s'apostaba un GP de Fórmula 1 na rexón. El Mundial de motociclismu llegaría un añu más tarde cola celebración del GP d'Europa, nome que camudó pol de Gran Premiu de Cataluña de Motociclismu Gran Premiu de Cataluña a partir de 1996.
El Campeonatu de la FIA de Sport Prototipos visitó Cataluña dende 1999 hasta 2002, el Campeonatu Européu de Turismos y el Campeonatu FIA GT en 2003, la World Series by Renault dende 2002 hasta 2004 y dende 2006 hasta 2011, el Deutsche Tourenwagen Masters dende 2006 hasta 2009, la European Le Mans Series en 2008 y 2009, la Fórmula 3000 Europea dende 2006 hasta 2008, y el International GT Open a partir de 2006. Ellí compiten amás los principales campeonatos nacionales de circuitos, tales como'l Campeonatu d'España de Velocidá, el Campeonatu d'España de GT y el Campeonatu d'España de Fórmula 3.
Per otra parte, el Campeonatu Mundial de Rallycross compite dende 2015 nun circuitu mistu montáu nel tercer sector del trazáu orixinal. miniaturadeimagen|Puestu de control nel Circuit de Catalunya. Mientres los Xuegos Olímpicos de Barcelona 1992, el Circuitu foi'l puntu de partida y la meta de la prueba de 100 quilómetros contrarreló por equipos de ciclismu en ruta. Tamién s'utilizó como final de la última etapa de la Volta a Cataluña de 2009 y 2010.
En 2013, por cuenta de los problemes financieros que presentaba la organización del circuitu pa caltener les competiciones internacionales, el Conceyu de Barcelona xunir al consorciu xestor del circuitu. A cambéu, el circuitu camudó'l so nome de Circuitu de Cataluña a Circuitu de Barcelona-Cataluña.
Tennessee
L'estáu de Tennessee tien los sos raigaños na Asociación Watauga, un pactu de frontera robláu en 1772 qu'aveza a considerase como'l primer gobiernu constitucional al oeste de los Apalaches. L'actual Tennessee yera inicialmente parte de Carolina del Norte, y dempués parte del Territoriu del Suroeste. Tres de convertise n'estáu, foi almitíu na Xunión como decimosestu estáu de so el 1 de xunu de 1796. Foi, de los estaos sureños, el caberu n'abandonar la Xunión y xunise a la Confederación cuando estalló la Guerra de Secesión en 1861. Ocupáu polos xunionistes dende l'añu siguiente, foi'l primer estáu en ser realmitíu na Xunión tres de la firma de la paz.
Tennessee aportó más soldaos al exércitu confederáu que dengún estáu sacante Virxinia, y más soldaos al exércitu unionista que'l restu de los estaos confederaos xuntos. Demientres la Reconstrucción, na posguerra civil, hebo una actividá política partidista importante y percompetitiva nel estáu, pero tras la llegada al poder de los demócrates finando la década de 1880 aprobáronse delles lleis qu'escluyeron a la mayoría de la población afroamericana y a munchos blancos probes del derechu al votu. Esto fizo que la competencia política partidista amenorgara enforma hasta l'aprobación, a mediaos del sieglu XX, de la llexislación federal de derechos civiles. Nel sieglu XX Tennessee pasó de ser una economía puramente agraria a una más diversificada, axudada pola inxente inversión federal al traviés de l'Autoridá del Valle del Tennessee (Tennessee Valley Authority) y de les inversiones na ciudá d'Oak Ridge. Esta foi escoyida pa establecer les instalaciones d'arriquecimientu d'uraniu del Proyeutu Manhattan, ayudando poro a construyir les primeres bombes atómiques de la historia.
Les principales industries del estáu inclúin les agrícoles, les manufactureres y les turístiques. El cultivu de soxa y la cría d'aves de corrolada y ganáu bovín son les principales actividaes del sector primariu, mentantu que nel secundariu rescamplen la fabricación de productos químicos, equipamientos pal tresporte ya equipamientos llétricos. Al este del so territoriu asitiase'l parque nacional más visitáu de los Estaos Xuníos, el Parque nacional de los Grandes Montes Fumientos, y una parte del Senderu de los Apalaches (Appalachian Trail) percuerre la llende ente l'estáu y Carolina del Norte. Otros destinos turísticos importantes son l'acuariu de Tennessee (Tennessee Aquarium) en Chattanooga, el Muséu y Salón de la Fama de la Música Country (Country Music Hall of Fame and Museum) en Nashville, la residencia (Graceland) y la tumba d'Elvis Presley y el Muséu Nacional de los Derechos Civiles (National Civil Rights Museum) en Memphis, y la destilería de Jack Daniel's en Lynchburg.
Cryptotaenia japonica
Cryptotaenia japonica ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les apiacees, orixinaria del este d'Asia, crez montés en llugares húmedos y visiegos. thumb|Detalle de la flores thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una planta yerbácea de 20-100 cm d'altor. Les fueyes basales ya inferiores con peciolos de 5-20 cm, con vaines allargaes; la fueya triangular, amplia, ovaes, de 2-14 × 3-7 cm; con foliolos rómbicu-obovaos o cordaos.
Distribuciín y hábitat
Alcuéntrase en llugares húmedos nos montes n'altores de 200-2400 metros. Distribúise per Anhui, Fujian, Gansu, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hebei, Hubei, Hunan, Jiangsu, Jiangxi, Shaanxi, Shanxi, Sichuan, Taiwán, Xapón, Yunnan y Corea.
Propiedaes
Esta especie utilizar na medicina tradicional china como un tónicu pa fortalecer el cuerpu. Trátase d'una especie distintiva, exhibiendo una variación continua na forma de les fueyes y les inflorescencies en tola gama. Ye equí tratada como una especie (con trés formes: f. japonica, F. dissecta (Y. Yabe) Hara, y f. pinnatisecta Liou ) bien similares, anque son distintos de los d'América del Norte Cryptotaenia canadensis (Linnaeus) de Candolle.
Taxonomía
Cryptotaenia japonica describióse por Justus Carl Hasskarl y espublizóse en Retzia, sive, Observationes botanicae, quas de plantis horti botanici Bogoriensis 1: 113. 1856.
Diapensiaceae
Diapensiaceae ye una pequeña familia de plantes de flores con siete xéneros que contienen unes 20 especies. Son pequeños arbustos o plantes yerbácees que se desenvuelven en zones templaes o boreales d'América del Norte, Europa (en zones alpines) y Asia.
Descripción
Estes especies son na so mayoría de fueya perenne, plantes herbales o pequeños subarbustos. Crecen en posición vertical a rastreres. De cutiu con micorriza. Les fueyes n'espiral, y con frecuencia demasiaos xuntes y son peciolaes o sésiles. La llámina de la fueya ye simple o pinnada. Los marxes de les fueyes son llises, dentaes o serraes. Les fueyes de delles especies de Diapensia, Galax y Shortia son de color acoloratáu a púrpura poles antocianines de color naranxa-bronce.
Taxonomía
La familia describióse por John Lindley y espublizóse en An Introduction to the Natural System of Botany 233. 1836. El xéneru tipu ye: Diapensia L.
Xéneros
Nel sistema Cronquist esta familia taba incluyida nel orde Diapensiales, pero recién estudios lo emplazan en Ericales.
Socialistes per Tenerife
Socialistes per Tenerife (SxTf) ye un partíu políticu español fundáu'l 26 de febreru de 2011, formáu por antiguos militantes del PSC-PSOE descontentos coles polítiques d'ésti. La fundación de la organización recibió'l sofitu d'Izquierda Xunida y Los Verdes.
Nes eleiciones al Parllamentu Européu de 2014 presentóse xunto a Equo, Coalició Compromís, Chunta Aragonesista y otros cinco partíos dientro de la coalición Primavera Europea.
Florentino Alonso Piñón
Florentino Alonso Piñón ye un periodista asturianu.
Socialistes per Tenerife
El so II congresu celebróse'l 8 de payares de 2014 siendo proclamáu como Secretariu Xeneral Gregorio Negrín. Nel alcuentru, abiertu a los ciudadanos, decidióse amás la renovación parcial de la executiva.
Florentino Alonso Piñón
Biografía
De 1983 a 1986 trabayó nos servicios informativos d'Antena 3 Radio n'Asturies. Ente 1986 y 1989 foi xefe de la seición Llocal del diariu El Correo de Asturias y redactor de los servicios informativos de Radiocadena Española n'Asturies. Darréu dirixó y presentó en Radio Nacional de España'l programa "Asturias Cuatro Esquinas". En 1990 incorporóse al selmanariu Hoja del Lunes d'Uviéu.
Socialistes per Tenerife
De cara les eleiciones municipales y autonómiques de 2015 presentar xunto a Construyendo la Izquierda Alternativa Socialista, Demos+ y Los Verdes na coalición SxTf-Los Verdes.
Enllaces esternos
https://sxtf2congresu.wordpress.com/
S Scuti
S Scuti ye una estrella de carbonu de tipu espectral CV4 catalogada como variable semirregular SRB. Esta clase de variables son xigantes de tipos espectrales tardíos (M, C o S) qu'amuesen periodicidá pocu definida o con intervalos de cambeos irregulares lentos, tando los sos periodos entendíos nel rangu de 20 a 2300 díes; asina, el rellumu de S Scuti en banda B bazcuya ente magnitú aparente +9,63 y +10,9 a lo llargo d'un ciclu de 148 díes.
Bonson (Loira)
Bonson ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
S Scuti
S Scuti ye una estrella de carbonu, que la so atmósfera estelar —al contrariu que la mayor parte de la estrelles— contién más carbonu que oxíxenu, siendo la so rellación C/O = 1,069. Relluma con una lluminosidá 4634 vegaes mayor que la lluminosidá solar y tien un radiu aproximao 386 vegaes más grande que'l radiu solar. Si tuviera asitiada nel llugar del Sol, quedaríen englobados nel so interior los cuatro primeros planetes, incluyida la Tierra. Per otra parte, ye una estrella desaxeradamente fría, con una temperatura efectivo nel rangu de 2425 - 2755 K. Como otres estrelles análogues, S Scuti esperimenta perda de masa estelar, a razón de 5,6 × 10-6 mases solares per añu.
Florentino Alonso Piñón
Biografía
El 10 de mayu de 1996 foi nomáu pol Conseyu de Ministros direutor xeneral d'Información de la Vicepresidencia Primera del Gobiernu y del Ministeriu de la Presidencia. Ese mesmu añu foi nomáu miembru del conseyu d'alministración de Agencia EFE, puestu nel que cesó nel añu 2004.
Hylexetastes stresemanni
Hylexetastes stresemanni, tamién denomináu trepatronco de picu rayáu y trepatronco picu de barba, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Furnariidae que vive en Suramérica.
Florentino Alonso Piñón
Biografía
Ente los años 2000 y 2004 foi direutor d'Información del Ministeriu de Fomentu y vocal del conseyu d'alministración del ente públicu Red.es.
Hylexetastes stresemanni
Distribución
Alcuéntrase en montes húmedos de l'Amazonia occidental, nel norte de Bolivia, oeste de Brasil, esti de Perú, y l'estremu sur de Colombia.
Harold Foster
Harold Rudolf Foster, más conocíu como Hal Foster, foi un dibuxante canadianu conocíu sobre manera como creador de la tira de prensa El Príncipe Valiente (Prince Valiant). El so estilu como dibuxante caracterízase pol altu nivel de deliniación y atención a los detalles.
Florentino Alonso Piñón
Biografía
De xineru de 2006 a xunu de 2011 foi direutor de los departamentos de Prensa y Comunicación del Conceyu de Pozuelo de Alarcón (Comunidá de Madrid). En 2008 foi columnista del diariu económicu La Gaceta de los Negocios.
Harold Foster
Foster nació en Canadá pero treslladóse a los Estaos Xuníos en 1919. En 1929, entamó una de les premires aventures de les tires cómiques, una adautación del Tarzán d'Edgar Rice Burroughs. En 1937 creó'l Prince Valiant, una aventura fantástica que tien llugar na Edá Media.
Florentino Alonso Piñón
Biografía
Dende'l 18 de xunetu de 2011 hasta'l 28 de mayu de 2012 foi conseyeru de Presidencia del Gobiernu del Principáu d'Asturies nel gobiernu de Foru Asturies y presidente de les entidaes públiques Bomberes del Principáu d'Asturies y 112 Asturies.
Harold Foster
Biografía
Foster nació en Halifax, Nueva Escocia, y formó parte del equipu artísticu de Hudson's Bay Company en Winnipeg y treslladóse a Chicago en 1919 onde estudió na Chicago Academy of Fine Arts y pronto atopó encargos como ilustrador. L'ilustrador J. C. Leyendecker foi una influencia temprana pa Foster.
Les historietes de Tarzán, adaptaes de les noveles d'Edgar Rice Burroughs], entamaron el [[7 de xineru de 1929, continuando hasta que Rex Maxon se fizo cargu d'elles en 10 de xunu de 1929. Foster volvió a Tarzán faciendo la historieta dominical entamando esti trabayu el 27 de setiembre de 1931, continuando hasta que Burne Hogarth entamó con esi trabayu'l 9 de mayu de 1937. Pronto cansó de trabayar n'adautaciones y entamó a facelo nes sos propies creaciones.
Príncipe Valiente
William Randolph Hearst, qu'a lo llargo de munchu tiempu naguó porque Foster dibuxara una tira cómica pa los sos periódicos, que prometió a Foster un repartu 50-50 de los ingresos brutos de la tira, una ufierta bien rara n'aquella tiempu. El Príncipe Valiente estrenóse'l 13 de febreru de 1937, continuando a lo llargo de décades. En 1944, la parexa treslladóse a Topeka en Redding Ridge, Connecticut. En 1954, Foster y la so muyer Helen nel programa de televisión This Is Your Life. En 1971, los Foster retiráronse a Spring Hill, Florida. En 1967, Woody Gelman reeditó dellos de los primeros trabayos de Foster pal so Nostalgia Press.
Retiru
En 1970, Foster entamó a padecer d'artritis y entamó a planificar la so retirada. Tuvo a varios artistas dibuxando páxines dominicales anantes d'escoyer a John Cullen Murphy como'l so collaborador y que lu reemplazó dafecho en 1971. Murphy dibuxó les tires a partir de los guiones y los bocetos a llápiz de Foester. Hal dexó de dibuxar (y firmar) les páxines del Prince Valiant en 1975. A lo llargo de dellos años más, continuó escribiendo la tira y faciendo diseños bien detallaos pa Murphy, finalmente faciendo cada vez menos d'ambes coses hasta qu'una prolongada anestesia demientres una operación-y tomó la so memoria y yá nun recordó nunca'l Prince Valiant.
Foster tenía 73 años cuando fue elixíu miembru de la Royal Society of Arts británica, un honor que se dio a mui pocos americanos.
Foster morrió en Spring Hill en 1982.
S Persei
S Persei (S Per) ye una estrella variable na constelación de Perséu de magnitú aparente media +9,17.
Distancia
S Persei ye una estrella alloñada del Sistema Solar y la so distancia evaluóse en 2420 ± 110 pársecs (7900 años lluz). Tien una velocidá radial consistente cola del Cúmulu Doble de Perséu (h + χ Persei), lo que la emplaza como miembru de l'Asociación estelar Persei OB1. El so movimientu alredor del centru galácticu nun ye circular, y piénsase que dichu movimientu ye representativu del que tien dicha asociación OB dientro de la Vía Lláctea.
Carauterístiques
S Persei ye una superxigante colorada de tipu espectral M4.5I con una temperatura efectivo de 3000 K —otru estudiu alza esta cifra hasta 3500 K—. De gran tamañu, tien un radiu ente 780 y 1230 vegaes más grande que'l del Sol, lo qu'equival a 3,6 - 5,2 UA; considerando'l tamañu mayor, si S Persei tuviera nel centru del nuesu Sistema Solar, la so superficie estiéndese hasta la órbita de Xúpiter. La so lluminosidá bolométrica —en toles llonxitúes d'onda— equival a 86.000 vegaes la lluminosidá solar y, como otres estrelles asemeyaes, pierde masa estelar a razón de 6,8 × 10-6 mases solares per añu.
S Persei amuesa emisión máser de H2O, SiO y OH. Reparóse que l'actividá máser d'OH ta polarizada —lo qu'implica la esistencia d'un campu magnéticu— y que'l grau de polarización varia a lo llargo del tiempu. Per otra parte, la intensidá de la llinia del litiu LiI nel so espectru ye notable; yá que les superxigantes coloraes nun amuesen esta carauterística, piénsase que S Persei puede ser una xenuina estrella de la caña asintótica xigante (RAG) rica en oxíxenu.
Variabilidá
S Persei ta catalogada como variable semirregular SRC, que'l so prototipu ye la conocida μ Cephei. El so rellumu fluctúa ente magnitú +7,9 y +12,0, lo que supón una gran amplitú de variación, cercana a les reparaes nes variables Mira. El so periodu ye de 813 ± 16 díes.
Didiereaceae
Didiereaceae Radlk. ex Drake ye una pequeña familia de solu cuatro xéneros con 11 especies de plantes fanerógames, endemiques del sur y sureste de Madagascar.
Descripción
Son arbustos y árboles con fueyes espinoses y ensundioses con tarmos acumuladores d'agua y fueyes caducifolies na estación seca. Delles especies desenvuélvense distinta na so mocedá hasta que se desenvuelve'l tarmu dominante.
La familia ye incluyida dacuando en Portulacaceae, pero'l sistema APG II otorgar el so propia familia. Ta estrechamente rellacionada cola familia Cactaceae (cacto).
Cartaya
Cartaya ye una llocalidá y conceyu español de la provincia d'Huelva, (comunidá autónoma d'Andalucía). Nel añu 2016 cuntaba con 19.094 habitantes. La so estensión superficial ye de 226,4 km² y tien una densidá de 84,12 hab/km².
Cartaya foi fundada como nucleu urbanu pol Marqués de Gibraleón, D. Pedro de Zúñiga, nel estuariu del ríu Piedres. El so nome provién de vocablu feniciu “carteia” que significa ciudá polo que presumiblemente el so poblamientu, anque non siguíu, ye más antiguu. Distintes muertes atopaes nel so territoriu fueron dataos dende la dómina del baxu Imperiu Romanu pos ésta atopábase nun importante nuedu de comunicaciones ente este y oeste. Tamién s'atopa documentada la esistencia de nucleos de población n'alquerías aledañas na Alta Edá Media que constaten que dende tiempos antiguos habitábase esta zona.
La economía del conceyu básase principalmente nel sector primariu, anque nos últimos años del sieglu XX fomentóse'l sector servicios recurriendo a les sos posibilidaes d'ociu por atopase en zona costera y a les sos paraxes naturales. La renta per cápita ye alta, considerando los conceyos colindantes. Los nucleos d'El Rompido y de Nuevu Portil xunto coles numberoses urbanizaciones surdíes nes últimes décades fixo posible, amás, una importante crecedera demográfica.
Del so términu cabo destacar los sos 4 km de sablera (El Rompido, Sablera de San Miguel, Sablera de Nuevu Portil, y la parte más occidental d'El Portil, una imaxe urbanística atípica por cuenta de la segregación de Punta Avesida), según, l'antiguu Conventu de la Santísima Trinidá, la Ilesia Parroquial, la ermita de Santa María de Consolación y el Castiellu de los Zúñiga.
Toponimia
El topónimu "Cartaya" paez ser de procedencia fenicia: Qart o carteia, que podría traducise como "La ciudá". Nun tien de confundir se, sicasí, con Libertinorum Carteia, en San Roque. En dómina andalusí apaeció sol nome de qarqaya, fonéticamente bien paecíu al actual.
Símbolos
El blasón municipal ye'l siguiente:
Foi aprobáu por decretu de 21 de xunetu de 1972, y publicáu nel BOE el 24 d'agostu de dichu añu.
La bandera municipal foi aprobada nel plenu municipal de 10 d'agostu de 1998 y tien la siguiente descripción:
Situación
El términu municipal de Cartaya asítiase nel suroeste de la provincia d'Huelva, na zona de mariña y llindada d'este a sur pel ríu Piedres y la so desaguada, dando orixe a la sablera de San Miguel. El nucleu urbanu atopar a pies de la rivera de la Piedres ente que los nucleos d'El Rompido y El Portil -esti postreru tamién pertenez a Punta Avesida-, atópase na desaguada de la Piedres y a pies del Atlánticu respeutivamente.
El términu municipal de Cartaya llenda al este y sur con Lepe, que la so división natural ye'l río Piedres, al nordeste con Gibraleón y al sureste con Punta Avesida, llocalidá que se segregó de Cartaya na década de 1960.
Orografía
El nucleu urbanu atópase cercanu a la derecha de la ribera del río Piedres, calce en que la so desaguada asitiar el nucleu menor d'El Rompido. Radicalmente ye la zona más interior, de pinares y pequeñes elevaciones que la faen más abrupta. Por ello'l relieve de la zona puede resumise na esistencia de tres unidad xeográfiques que corresponderíen a la zona fluvio-mariniega formada nel Periodu Cuaternariu de la Sablera de San Miguel, a la parte de campu y a la parte de monte baxu.
El suelu componer graves y conglomeraos de cobertories detríticas, glacis y derrubio de fastera. Nes zones montosas destaquen les afloraciones de cayueles paleozoiques.
Climatoloxía
El clima ye de tipu mediterraneu continentalizado, mediatizado pola so cercanía al mar. Los invierno son bien nidios, raramente les temperatures apuerten a negatives y nun suelen baxar de los 10º; pela cueta los branos son bien templaos rexistrándose medies nos meses de xunetu y agostu de más de 33º. La media añal asítiase nos 18º. Les precipitaciones nun suelen ser bien abondoses. El 16 d'abril de 2010 un tornáu de 40 metros de diámetru afaró cultivos y baltó árboles na llocalidá.
De siguío, amuésase la media de temperatures y precipitaciones a lo llargo del añu 2007:
Ecoloxía
compuesta por estensos pinares (unes 12.000 hectárees), enebros, nuevos plantíos d'ocalitales y delles zones, bien pequeñes, d'encinares y sufrerales. Tou ello, xunto al denomináu Paraxa Natural Marismas del Río Piedres y Flecha de Nueva Umbria, componen una estensa tierra en relativu estáu semivirgen.
Hylexetastes perrotii
'''Hylexetastes perrotii ye una especie d'ave paseriforme de la subfamilia Dendrocolaptinae que vive en Suramérica. De cutiu inclúyese al ferrerín uniforme y al ferrerín de Brígida como subespecies del piquirrojo.
Cartaya
Prehistoria
Esisten poques evidencies arqueolóxiques prehistóriques na zona. En redol a la desaguada de la Piedres atopóse pequeñes pieces d'industria lítico del Paleolíticu Inferior, como xacimientos achelesenses tempranos (cantares y dalgunos bifaces y picos) o del Paleolíticu Mediu tipu musteriense. Nun esiste conexón dalguna ente les poblaciones de les veres de la Piedres, del Odiel o del Tinto. Les primeres evidencies históriques de población nel actual nucleu urbanu de Cartaya nun se daten hasta dómina fenicia.
Hylexetastes perrotii
Distribución y hábitat
Habita en Brasil, la Guayana francesa, Guyana, Surinam y Venezuela.
Cartaya
Romanización
Si'l nucleu de Cartaya y la so mariña cercana (onde esisten numberosos afayos de pecios) nun fueron probablemente habitaos hasta la llegada fenicia nun va ser hasta sieglu dempués cuando se dar# en una meyora significativa. En dómina romana atopábase enclavada nes rexones denominaes Beturia Céltica y Túrdula, dientro de la provincia senatorial romana de la Baetica. Cartaya asitiábase cercana al trayeutu de la calzada que xunía les ciudaes de Praesidio y Ad Rubras y podría disponese na zona cierta industria alfarero, sobremanera ánfores, ante la demanda de los asentamientos de Punta Avesida o Onuba Aesturia.
Hylexetastes perrotii
Distribución y hábitat
El so hábitat natural ye la selva húmeda de rexones baxes.
Antonio Mercero
Antonio Mercero Juldain foi un direutor y guionista de cine y televisión español, conocíu sobremanera poles sos series Verano azul, Farmacia de guardia y Crónicas de un pueblo, y pol so premiáu telefilme La cabina.
Hylexetastes perrotii
Descripción
Algama una midida de 28-29 cm, y paezse al ferrerín uniforme, con un color castañu o castañal escura nel llombu hasta la cabeza, pero ye considerablemente más grande y con un picu más llargu. La so mázcara facial ye blanca, al igual que'l gargüelu y la zona so les nales. Alredor d'un 50 % de los individuos amuesen una coloración corita nel pechu.
Cartaya
Romanización
Como ye común a tola zona d'Huelva, la presencia visigoda na contorna foi bien pocu significativa.
Antonio Mercero
Trabayos nel cine
En 1960 filmó el so primera curtiu, La oveja negra. Darréu, consiguió un tituláu en direición na Escuela Oficial de Cinematografía en 1962; ese mesmu añu recibió nel Festival de San Sebastián la Concha d'Oru al meyor curtiumetraxe y el Premiu Perlla del Cantábricu por leición de arte. Un añu dempués, en 1963, dirixó'l so primer llargumetraxe, Se necesita chico, presentáu nel Festival de Bordighera (Italia). De 1966 a 1970 rodó dellos documentales para televisión.
Hylexetastes perrotii
Conducta
De normal alcuéntrase solu o en pareyes, siguiendo a los exércitos de formigues, de normal a gran altor sobre'l suelu, polo que resulta malo de deteutar. Namái baxa al suelu p'alimentase y suel ser la especie dominante percima d'otros ferrerinos y aves.
Cartaya
Edá Media
thumb|150px|Situación de la [[Taifa d'Huelva na península escontra'l sieglu XI.]] Mientres la dómina d'Al-Ándalus, sol nome de Cashtm estes tierres quedaron enclavaes na Cora de Labla, una Cora perteneciente a Gharb al Ándalus. Tres la cayida del Califatu de Córdoba en 1012 integrar na Taifa d'Huelva hasta qu'ésti tamién sumió y en 1052 integrar na Taifa de Sevilla.
Antonio Mercero
Trabayos nel cine
Ente les sos películes posteriores tán Las delicias de los verdes años (1976), los ésitos de taquilla La guerra de papá (1977) y Tobi (1978), La próxima estación (1982), Buenas noches, señor monstruo (1982), Espérame en el cielo (1988), Don Juan, mi querido fantasma (1990), La hora de los valientes (1998), Planta 4ª (2003) y ¿Y tú quién eres? (2007).
Cartaya
Edá Media
Tres la conquista cristiana del norte d'Huelva, nel sieglu XIII, dempués de tomar por Alfonsu X el Sabiu en 1262 de les ciudaes de Borrina y Huelva, l'actual provincia onubense cobró importancia como territoriu fronterizu con Portugal, sirviendo de frenu a la política expansionista d'esti país y denominándose Banda Gallega a gran parte d'esa frontera. Va Ser yá en 1269 cuando se configura la frontera con Lepe al traviés de la Piedres:
Antonio Mercero
Trabayos en televisión
En 1970 empezó a realizar en TVE programes de ficción. Dirixó les series Verano azul, Crónicas de un pueblo, Este señor de negro, Farmacia de guardia y Manolito Gafotas, escritu por Elvira Lindo, que ye actriz en Planta 4ª.
Cartaya
Edá Moderna
thumb|150px|Escudu d'armes de la familia Zúñiga. Ye a partir del sieglu XV cuando la presencia de los Zúñiga faen posible un asentamientu definitivu de población en Cartaya. Mientres los sieglos XV y XVI Cartaya pasó a formar parte de los señoríos de la Casa de Zúñiga. La zona yera insegura pos yera frecuentemente atacada por pirates berberiscos y normandos. Hasta que'l marqués de Gibraleón Pedro de Zúñiga y Manrique de Lara, nun ganó un pleitu a Alfonso de Guzmán, señor de Ayamonte y Lepe, pol cual pudo establecer un pasu en barca al traviés del río Piedres y fundar xunto a él la población pa poder defender dichu pasu, nun hubo na zona cierta normalidá. Siete años dempués mandó empecipiar les obres del castiellu, asitiáu güei al oeste del actual cascu urbanu y del que namái se caltién el patiu d'armes. La construcción de la fortaleza, abellugu ideal pa la población, termina per consolidar l'actual poblamientu. Tamién nesa fecha edificóse la primer ilesia, d'estilu mudéxar, sobre la que darréu se llevantó l'actual Parroquia de San Pedro. El so descendiente, Álvaro de Zúñiga consolidó'l poder familiar na Baxa Andalucía y el so primoxénitu, al casóse cola fía de Juan Alfonsu III de Guzmán fíxose finalmente en dote de Ayamonte, la cercana Lepe y La Redondela.
Mención estreme merez el Puertu de la Ribera. Este goció yá en 1509 d'un induldable tráficu, teniendo comerciu col Puertu de Sevilla (afaenando nél una nave procedente de Cartaya) o con Flandes. Les naves cartayeras afaenaben en Cabu Espartel y Cabu Bojador y esistía tresporte de cabotaxe, comerciu de vinu y grano. Tamién disponía d'estelleros documentándose la fabricación de carabeles nel sieglu XV. Mientres, el puertu del castiellu de San Miguel d'Arca de Güe, na desaguada de la Piedres empezó a quedar aislláu. Magar ello Cartaya nun tuvo la importancia que poblaciones más o menos cercanes como Palos de la Frontera o Moguer tuvieron nel aportar históricu na navegación. Aun así marineros locales fueron partes tantu nel primer viaxe colombín, onde apaecen nomes como Talafar, Vizcaino y Alonso Rodríguez, como que na Segunda espedición colombina, onde colaron tamién na carabela La Niña el marineru cartayero Rodrigo Calafar, na carabela San Juan Alonso Rodríguez y na carabela Cardera Juan Vizcaín.
La entá insegura población movió a los relixosos de la Mercé Descalza, orde dedicada a la redención de cautivos, a establecese na llocalidá como yá lo fixera n'otres llocalidaes cercanes. Aun así los poblamientos siguen siendo inestables sumiendo antigües aldegues medievales como la de San Miguel d'Arca de Güe y con descensu poblacional nel nucleu de resultes d'una epidemia de peste en 1602. Esta etapa crítica oldea cola de sieglos posteriores, sobremanera cuando nel sieglu XVIII desenvuélvese gran parte de l'actual trama urbana de Cartaya magar los presumibles estroces (como nel edificiu conventual) del Terremotu de Lisboa de 1755
Edá Contemporánea
thumb|200px|Conventu de la Santísima Trinidá. thumb|Vista de l'antigua [[almadraba frente a El Rompido. La pesca del atún atraxo a numberosa población portuguesa y d'otros llugares d'España que finalmente terminó enraigonando nel conceyu.]]