cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keke Palmer
Lauren Keyana "Keke" Palmer ye una cantante y actriz d'Estaos Xuníos conocida principalmente por protagonizar l'aclamada película de 2006, Akeelah and the Bee. y por interpretar el papel estelar de True na serie de Nickelodeon estrenada nel añu 2008, True Jackson, VP. Apaeció en delles series de televisión dende la so infancia como Strong Medicine, Law & Order: Special Victims Unit, ER, Cold Case, Just Jordan, ente otres. Amás, co-protagonizó la película de Disney Channel, ''Jump In! y tamién Joyful noise.
Actuación
Nel 2002 fizo una audición pa la producción teatral de The Lion King, a la edá de nueve años. Anque ella nun ganó'l papel, la so familia camudar a Los Angeles en 2004, por que Palmer pudiera siguir una carrera na pantalla. Dar a conocer acionalmente al protagonizar la película de 2006, Akeelah and the Bee, recibiendo crítiques bien positives y asitiándola como una de les nueves promeses de Hollywood. Nel 2007, Keke apaez na película de Disney Channel, Jump In!, na qu'interpretó a Mary, l'interés amorosu del personaxe de Corbin Bleu. En 2012 fixo la voz de morita de La Era de Xelu 4. A principios de 2008, Keke consiguió'l papel estelar de la serie de Nick, True Jackson, VP, la serie dio entamu en payares de 2008. En xunetu de 2009, Palmer llanzó una llinia de ropa en Wal-Mart inspirada nel so programa de Nick. La llinia de moda consiste en camisetes, vistíos modernos, bluses, botinos, pantalones vaqueros y más, per debaxo de US$ 14 dólares.
Nel 2012 participó na película Rags, de Nickelodeon, na cual Keke Palmer tien el papel de Kadee Worth. Kadee ye'l personaxe de la princesa encantadora na película. Ella ye una princesa famosa del pop con una voz que nunca s'oyó cola so propia perspeutiva.
Anguaño ta actuando na serie Scream Queens, de FOX, ella tien el papel de Zayday
Música
Keke Palmer empezó nel añu 2003 cola so hermana en dellos concursos de música participando en American Juniors, la serie spin-off d'American Idol, pero les sos escenes d'audición fueron editaes y atayóse esi añu. En 2005, Palmer robló un contratu con Atlantic Records. El so senciellu debú, "All My Girlz", apaez na banda sonora de Akeelah and the Bee. El 18 de payares de 2006, actuó nel Home Depot Center en Carson, California, pa VH1 Save the Music una batalla de les bandes de marcha de preparatorias marcando la so primer actuación nun estadiu frente a miles de persones. Amás, como parte del so contratu con Disney, Keke cantó los cantares "It's My Turn Now" y "Jumpin'". En 2006, Palmer foi presentada nel video musical de Ludacris y Mary J. Blige del cantar "Runaway Love", onde interpreta a una neña d'once años d'edá que queda embarazada. Esi mesmu añu grabó un cantar tituláu "Tonight", qu'apaeció como'l primer cantar nos creitos finales de Night at the Museum.
A entamos de 2007, Keke dio a conocer que taba trabayando nun EP que llanzaría nel branu d'esi añu, enantes de llanzar el so álbum debú. El so autu tituláu, Keke Palmer (EP), contién 3 cantares "Keep It Movin'(feat. Big Meech)", "Footworkin'" y "Skin Deep" y foi llanzáu puramente en iTunes el 17 de xunetu de 2007.
El so álbum debú, So Uncool foi llanzáu'l 18 de setiembre de 2007 por Atlantic Records col senciellu "Keep It Movin'" puestu en radio enantes del llanzamientu del discu. L'álbum nun tuvo l'ésitu que s'esperaba y Palmer dixebrar d'Atlantic el siguiente añu. Esi añu, Palmer grabó'l cantar "True to Your Heart" (de Mulan) pal álbum recopilatorio DisneyMania 5, y en 2008 grabó Reflection (tamién de Mulan) pal DisneyMania 6. El cantar "Bottoms Up" foi ufiertada pa la banda sonora de la película, Make It Happen. Palmer tamién interpreta'l cantar d'apertura de la so serie de Nick, True Jackson, VP. El so cantar, "Top of the World" foi estrenada mientres el desfile de Macy's Thanksgiving Day Parade de 2009 na mañana d'Aición de Gracies. A finales de 2009, Palmer robló un contratu discográficu con Interscope Records.
A principios de 2010 empezó a trabayar nun nuevu álbum que s'estrenó a entamos de 2011. Ente les sos cuentes de MySpace y SayNow ella llanzó dellos fragmentos de cantares que fueron grabaes pa la so posible inclusión nel so próximu álbum.
Nuna recién entrevista, Palmer afirmó que l'álbum esta casi completu y ta en procesu de finalización. L'álbum, qu'entá nun tien títulu va ser un amiestu de R&B y Hip-Hop con matices pop. Los productores y escritores del álbum inclúin a Rodney Darkchild Jerkins, Oak y Lil Eddie ente otros. Palmer afirma que'l primer senciellu va ser llanzáu a finales de 2010 y el so álbum, alredor del siguiente añu. Anunciar nel sitiu de fans de Palmer que'l primer senciellu va ser "Shut Up Stop Lyin". En setiembre de 2010, Keke publicó nel so sitiu web un nuevu senciellu promocional "Shut Up (Stop Lyin')" pa descargalo de baldre, más tarde a mediaos d'ochobre de 2010, llanzó'l primer senciellu "The One You Call" xunto col so video musical el 23 de payares de 2010 na so canal VEVO en Youtube. Tien otra cuenta de Youtube llamada "KekePalmerVideos" pola cual llanzó nel 2012 el video de la película Rags, "Love You, Hate You". Depués llanzó Dance Alone.
Perfil vocal
La so voz correspuende a la d'una mezzosopranu, siendo la so nota más grave un Do3 y la más aguda un Fa5 pa un total de 2 octaves y 3 notes.
Courcelles (Meurthe-et-Moselle)
Courcelles ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Chazz Palminteri
Calogero Lorenzo Alfredo "Chazz" Palminteri ye un actor y escritor d'Estaos Xuníos nomáu al Premiu Óscar en 1994 pola película Bullets Over Broadway. Ye conocíu pola so actuación en películes como The Usual Suspects, A Bronx Tale y Mulholland Falls.
Primeros años
Palminteri ye d'ascendencia italiana; la so familia ye orixinaria de Menfi, Agrigento. Los sos güelos, Calogero Palminteri y Rosa Bonfante, casóse en 1908 y emigraron dende Menfi a Estaos Xuníos en 1910. Chazz Palminteri nació nel Bronx, Nueva York, en 1946, fíu de Rose, una ama de casa, y Lorenzo Palminteri, conductor d'autobús. Mientres el so camín escontra l'actuación, estremaba'l so tiempu trabayando como guardia de seguridá (xunto a Dolph Lundgren) y actuando n'obres off-Broadway. El so gran ésitu llegó en 1988 cola so obra A Bronx Tale, que sería llevada al cine en 1993.
Carrera
Palminteri foi emponderáu por papeles dramáticos en películes como The Perez Family, Jade de William Friedkin y Diabolique (con Sharon Stone y Isabelle Adjani), como tamién por papeles risibles por películes como Analyze This (con Robert De Niro y Billy Crystal) y Down to Earth. Amás fixo dellos comerciales para Coca-Cola Vainilla, onde interpretaba a un xefe de la mafia qu'amenacia a les celebridaes que nun aprueben el productu en cuestión. Tamién emprestó la so voz a dellos personaxes de películes animaes, ente elles Hoodwinked! (2006).
Fixo'l so debú como direutor col telefilme Women vs. Men (2002). En 2004 dirixó Noel, protagonizada por Alan Arkin y Susan Sarandon. Ente los sos siguientes trabayos atópense A Guide to Recognizing Your Saints, Running Scared y Arthur y los Minimoys.
Chazz Palminteri actuó en Broadway en A Bronx Tale, una obra semiautobiográfica que foi estrenada off-Broadway en 1989. La producción, dirixida por Jerry Zaks y cola música de John Gromada, foi realizada n'ochobre de 2008 y duró 18 selmanes. En A Bronx Tale (Una hestoria del Bronx), Palminteri interpreta 18 papeles, onde describe una niñez dura nes cais de dichu distritu. La obra foi realizada mientres dos meses en Playhouse 91 en 1989. Foi ende onde Robert De Niro vio'l show, que tresformaríase nel so debú como direutor de cine, amás la versión de De Niro foi coprotagonizada por Palminteri.
Vida privada
Palminteri vive en Bedford, Nueva York. Describir a sigo mesmu como un católicu devotu "bien espiritual". Ta casáu cola actriz Gianna Ranaudo, con quien tien dos fíos: Dante Lorenzo (n. 11 d'ochobre de 1995) y Gabriella Rose (n. 25 d'avientu de 2001). Declárase fanáticu de los New York Yankees, y de cutiu llama a la radio deportiva WFAN (660 AM).
Yoshiaki Takagi
Yoshiaki Takagi (高木 善朗, ), ye un futbolista xaponés.
Digitalis purpurea
L' ye una especie de planta yerbácea bienal de la familia de les plantaginacees.
Distribución y hábitat
Son natives d'Europa, el noroeste d'África y Asia central y occidental. N'estáu montés suelse alcuéntrase en terremplénes, llenderos montiegos o ente peñascos en zones montascoses. En países de Suramérica como Chile foi introducida dende Europa, algamando gran espardimientu na zona sur ente'l Maule y Magallanes, siendo frecuente en La Araucanía y Los Lagos. Los mapuches conocer como "chollol-peshquin". N'Arxentina dar nes provincies de Jujuy, Neuquén, Río Negro y Tierra del Fueu, ye común atopala más al norte tamién especialmente en Colombia. thumb|220px|xamasca. thumb|220px|Planta con flores. thumb|220px|Flores. thumb|220px|Frutos. thumb|220px|Hábitat. thumb|220px|Inflorescencies. thumb|240px|Ilustración. thumb|240px|Ilustración.
Esta planta alcuéntrase de normal en medios montascosos como claros de montes, marxes de caminos y turries, terremplénes, cantiles, ente roques, zones de recién balta, y polo xeneral, alcuéntrase en terrenes húmedos y silícicos (raramente en terrenes caliares).
N'Europa apaez con mayor frecuencia cerca de carbayos, fayedales y abetos, anque tamién puede vese con encines y sufreres nel sur de la península ibérica. Predomina en zones de climes templaos, de solombra o semi-solombra.
La so dómina de floriamientu ye de branu a seronda, según l'altitú.
Carauterístiques
La dixital desenvolver nun ciclu de dos años; nel primeru, en granando, produz namái una roseta de fueyes basales, ovales, dentaes y de llargu peciolu, ente que mientres el segundu añu desenvuélvese un tarmu llargu (0,50 a 2,5 m) y cubiertu de fueyes sésiles y rugosas; toles fueyes d'esta planta son llixeramente pubescentes, dentaes, simples y alternes, col viesu finamente texturado; fáense más pequeñes escontra'l visu del tarmu.
Les flores formen recímanos colgantes terminales; son tubulares, d'hasta 5 cm de llargu, con pétalos de color que varia dende'l mariellu pálido hasta'l rosa intensu pel esterior y púrpura nel interior de la corola. Florien de xunu a setiembre nel hemisferiu norte, dando llugar depués a una cápsula. La polinización ye realizada por abeyes. Les granes son esvalixaes pol vientu.
Cultivo
La dixital ye apreciada como ornamental, amás de pol valor melecinal del so principiu activu. Prefier los climes templaos, la solombra o semisombra, y los suelos acedu y húmedu. Naturalizar con facilidá, pero nun ye invasiva.
La dixital foi oxetu d'intensu cultivu, y dellos cultivares espublizáronse ente los xardineros. Alba produz flores de color blancu; Giant Shirley, flores acampanaes de gran tamañu, con pintes de color purpúreo; Gloxinioides tien flores de color claru, con marques pintaes nel esterior; Foxy floria dende'l primer añu, produciendo flores de pequeñu tamañu y color intensu.
Droga
L'órganu de la planta utilizáu poles sos virtúes melecinales son les fueyes. Presenten escasu golor, anque carauterísticu, y un sabor amargoso. Son fueyes grandes (10-30 x 5-10 cm), ovalanceolaes y con un llimbu irregularmente dentáu. Son d'un color verde escuru y glabro pol fexe y de un verde ablancazáu y bien pubescente nel viesu. Presenten nervadura reticulada y bien prominente (carauterísticu).
Micromorfoloxía
La cantidá de principios activos que contienen les fueyes varia enforma mientres tol día. Mientres la tarde atrópase la máxima cantidá, depués empieza a escayer, porque la mesma planta destrúi los principios activos formaos. A l'amanecida, les fueyes escarecen total o cuasi totalmente d'ellos.
Ye por eso que la recueya facer mientres les primeres hores de la tarde, y recuéyense les fueyes inferiores más sanes y enteres, cuando yá s'empezaron a abrir les primeres flores de la planta. Otra manera, encamiéntase faer de menos les fueyes vieyes, de la parte esterna de la roseta basal, según les de la parte cimera.
Les fueyes tienen de ser rápido desecaes ente 55-60 º C, darréu dempués de ser recoyíes, pa poder caltener los sos principios activos. Los glucósidos cardiotónicos son sensibles al calor y el mugor. Un escesu de mugor desencadenaría unes reacciones enzimáticas que produciríen la perda de l'actividá farmacolóxica.
Química
La distintiva flor de la dixital - que la so forma, similar a un alferga, dio llugar al so nome- y los sos fueyes, contienen una poderosa toxina, la digitalina, qu'afecta'l funcionamientu cardiacu. Desaxeradamente venenoses si peracábense, l'estractu del principiu activu foi emplegáu como medicación pa l'arritmia y otros defectos cardiacos dende finales del sieglu XVIII.
La digitoxina y la digoxina presentes nes fueyes, flores y granes de la dixital protexer del ataque de predadores. El so ingesta ye fatal con frecuencia. Actúen tornando la bomba sodiu-potasiu ATPasa, polo cual amóntase'l calciu intracelular. Esta medría produz un efeutu inotrópico positivu. Tamién se produz un efeutu vagal nel sistema nerviosu parasimpáticu, y por esta razón utilizar na regulación de les arritmies cardiaques y pa enlentecer les pulsaciones del ventrículu na fibrilación ventricular. Debíu al efeuto vagal la dixital nun tien efeutividá cuando'l paciente tien el sistema nerviosu simpáticu a la llende, lo cual ye'l casu de les persones gravemente enfermes.
La toxicidá de la dixital (intoxicación digitálica) ye la resultancia d'una sobredosificación y produz una visión mariella (xantopsia) y l'apaición de visión de perfiles desdibuxaos (halos), amás de bradicardia en casos estremos. Por cuenta de que unu de los efeutos secundarios de la dixital ye l'amenorgamientu del mambís, dellos individuos abusaron d'ella como una ayuda na perda de pesu.
La dixital ye un exemplu clásicu de droga derivada d'una planta y d'antiguo usada por herboristas, quien va tiempu que la dexaron d'utilizar debíu al estrechu marxe de seguridá terapéutica y la dificultá, arriendes d'ello, de determinar la cantidá de sustancia activo fayadiza nes preparaciones herbales.
Taxonomía
Digitalis purpurea describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 621–622. 1753. El nome de Digitalis purpurea deber a la forma y color de les flores. Asina'l nome xenéricu de Digitalis provién de la pallabra llatina digitus que significa deu, y purpurea significa lila o purpúreo.
Democracia cristiana
Democracia cristiana ye una corriente política que tien oríxenes nes enseñances de Jacques Maritain, Emmanuel Mounier y los pronunciamientos de la Doctrina social de la Ilesia, bien distintos del socialismu cristiano que ye socialista, anque los dos doctrines dicen tar influyíes poles enseñances de Xesucristu. Esta corriente surdió nel sieglu XIX n'Europa, y sigue teniendo una fuerte influencia n'Europa y Llatinoamérica.
Los movimientos demócrata-cristianos nun son círculos puros de pensamientu y de doctrina, sinón grupos d'aición cola aspiración de llevar a la democracia les consecuencies derivaes de los principios filosóficos cristianos, ente ellos la concepción de la historia con un raigañu espiritual, non materialista; la primacía de lo moral; La dignidá de la persona humana; La primacía del bien común y la xusticia social.
La democracia cristiana asitia a la persona nel centru, principiu y fin de toa aición política, tantu na so dimensión espiritual como material, polo qu'apregona "romper col xuegu pendular" que llama "mentirosu" d'izquierdes y dereches qu'afirma que respuenden a una concepción materialista", se autodefine como "d'avanzada, moderada, de consensu, de la sensatez o de la racionalidá", polo que foi calificada como de centru, de centroderecha o de centroizquierda en distintos momentos históricos.
Defínese como un movimientu non confesional, del que non yá los católicos pueden formar parte, pero tolos sos miembros deben "guardar conciencia plena col so ideariu".
Carauterístiques
thumb|300px| El [[Papa Francisco punxo como exemplu a los políticos democratacristianos en procesu de canonización Robert Schuman y Alcide De Gasperi por ser "católicos que fixeron una política non puerca, bona". ]] thumb|300px|[[Angela Merkel Presidente del partíu demócrata cristianu d'Alemaña, la CDU, 2014]] thumb|300px|Semeya de familia en cume del [[2011 del Partíu Popular Européu miembru de la Internacional Demócrata de Centru (CDI) y miembru rexonal de la CDI pal continente européu).]]
Na práutica política, la democracia cristiana foi calificada como de centroderecha n'asuntos económicos, morales y culturales y de centroizquierda asuntos políticos y sociales. La Democracia Cristiana nun tien el so orixe nel socialismu nin rellación dalguna cola Internacional, sinón na Doctrina social de la Ilesia. Anque en munches ocasiones la democracia cristiana aceptó'l lliberalismu, y comparte la idea del amenorgamientu d'impuestos cola intervención estatal, col fin d'acabar cola inxusticia social; polo xeneral los principios que rixeron el so matriz derivar de la idea del Estáu del bienestar o Estáu social. Por esa razón ye frecuente atopar partíos democristianos na centru-derecha. La Democracia Cristiana suel sobresalir pol so marcáu conservadorismu lo que la estrema del progresismu; y el so bultable enclín estatista lo que tamién la dixebra del lliberalismu económicu.
Pa la Ilesia católica, la democracia cristiana esistió dende finales del sieglu XIX, cuando'l Papa Lleón XIII escribió la encíclica Rerum novarum, una respuesta al socialismu y a los nuevos sindicatos na cual la Santa Sede reconoció les privaciones del trabayador y dispúnxose a solliviales.
Na so encíclica Graves de communi sobre la Democracia Cristiana, Lleón XIII definió'l conceutu como «l'aición benéfica, cristiana, en favor del pueblu»; tratar d'un enfotu por llibralo y caltenelo de lo que'l papa definía como «la peste del socialismu». Esta aición habría de conformase a la Llei natural y al Evanxeliu y llevar el sellu de toa obra católica, con sumisión a l'autoridá eclesiástica.
Sicasí, dellos católicos dieron al conceutu de democracia cristiana un significáu políticu, distintu del postuláu per Lleón XIII. Alloñándose d'esti otru conceutu, en 1910 el so socesor Pío X condergó na so encíclica Notre charge apostolique el movimientu de catolicismu democráticu de Le Sillon. Al respeutive de la cuestión obrera, en 1931 el Papa Pío XI reafitaría la posición de la Ilesia católica na encíclica Quadragesimo Anno.
Anque hai munches formes de democracia cristiana, xeneralmente tán d'alcuerdu en ciertes materies. La so idea del Estáu nun correspuende a la de los lliberales: tien de ser descentralizáu y tar compuestu de dellos conxuntos, pero tien de tener una capacidá indiscutible. Los demócrata cristianos creen que la sociedá ten de ser responsable de la economía, pero nun alderiquen los principios del capitalismu, creen que tien d'haber un capitalismu con cara humana, lo que lo estrema de la socialdemocracia. La democracia cristiana paezse más al socialismu cristiano en que cree que'l deber del Estáu ye curiar de los sos ciudadanos.
Los democristianos xeneralmente siguen la posición de la Ilesia católica en temes morales. Sicasí, la mayoría d'ellos aceptó'l divorciu y l'gobiernu secular.
Anguaño los partíos democristianos suelen dicir que son de "inspiración cristiana", en bona parte por influencia maritainiana. Inclusive al calificar de cristiana la democracia paez sorrayase esta idea. Dientro de les files del propiu social-cristianismu la cuestión del nome yá foi bien aldericada. Y de fechu dalgunos d'estos grupos políticos refugaron la etiqueta por cuanto compromete y responsabiliza a los miembros nesta cuestión.
La democracia cristiana foi más prominente n'Italia, Alemaña, Países Baxos y América Llatina, destacar Chile, Venezuela y República Dominicana. El primeru tuvo trés presidentes democristianos: Eduardo Frei Montalva (1964-1970), Patricio Aylwin (1990-1994) y Eduardo Frei Ruiz-Tagle (1994-2000); el segundu dos: Rafael Caldera y Luis Herrera Campins; y en República Dominicana Joaquín Balaguer por dellos periodos.
N'América Central dempués d'años de dictadures y gobiernos autoritarios dalgunos de los primeros presidentes civiles electos fueron demócrata cristianos: José Napoleón Duarte (El Salvador, 1984-1989), Marco Vinicio Cerezo Arévalo (Guatemala, 1986-1990). En Costa Rica, fueron electos presidentes pol Partíu Unidá Social Cristiana (PUSC) Rafael Ángel Calderón Fournier (1990-1994), Miguel Ángel Rodríguez Echeverría (1998 - 2002) y Abel Pacheco de la Espriella (2002 - 2006).
En Méxicu y Paraguái, países onde un solu partíu políticu foi hexemónicu por décades (el PRI por 70 años nel primeru y el Partíu Coloráu por sesenta nel segundu), fueron partíos demócrata cristianos los primeres en romper con esa llarga hexemonía; en Méxicu col trunfu de Vicente Fox proveniente del Partíu Aición Nacional y en Paraguay cola victoria de Fernando Lugo del Partíu Demócrata Cristianu en coalición con otros partíos políticos. El PAN amás dio otru presidente posterior a Méxicu; Felipe Calderón.
Ideariu
thumb|200px|Folletu de la Democracia Cristiana en Chile, emitíu na visita de [[Xuan Pablo II a dichu país.]] Cualquier organización que se declara humanista cristiana comparte internacionalmente un mesmu pensamientu y valores en materies esenciales, con validez pa cualquier dómina y llugar. Y anque los partíos de tal inspiración nun son confesionales o integraos solu por creyentes, el conxuntu de valores que profesen emanan de la doctrina social cristiana. Nel espectru políticu, la democracia cristiana allugar na centru-derecha, pol so caracter lliberal-conservador.
Esplica Álvaro Góngora del Partíu Demócrata Cristianu de Chile sobre los democratacristianos:
Añede sobre qué ye la democracia cristiana Eduardo Fernández del partíu demócrata cristianu de Venezuela, el Copei:
Política basada na comprensión cristiana del home
Los demócrates cristianos empobínense d'alcuerdu a la imaxe cristiana del ser humanu y la so dignidá intanxible, viendo la realidá con güeyos de discípulos de Xesucristu: thumb|220px|Emblema de la [[Democracia Cristiana (Italia)|Democracia Cristiana Italiana]]
Política económica social de mercáu
En materia económico'l PDC tien como regla “tantu Estáu como seya necesariu y tan pocu Estáu como seya posible”, teniendo siempres como exa y destinatario de toa aición n'economía al home, con responsabilidá social y ecolóxica, nel marcu de la economía social de mercáu, un modelu d'economía y sociedá en constante cambéu que se definió de la siguiente manera:
La espresión basar en Alfred Müller-Armack, quien combinó n'este modelu ejemplo elemento del neolliberalismu alemán (n'especial el ordoliberalismu, lliberalismu sociolóxicu) y la visión social cristiana. Dellos autores llamar “el tercer camín” ente capitalismu y socialismu, otru autores alloñáronse explícitamente del asina llamáu “tercer camín”.
La espresión economía social de mercáu convirtióse na espresión pa la programación económica de la República Federal d'Alemaña y d'Austria, y amosóse que ye de multi entendimientu y llarga duración.
Comparanza con otres corrientes polítiques
Como con cualquier ideoloxía política, la democracia cristiana tuvo manifestaciones distintes al traviés del tiempu y en distintos países; hai dos amplies ideoloxíes que son llamaes democracia cristiana.
Como xeneralización, puede dicise que los partíos democristianos n'Europa tienden a ser moderadamente conservadores, y en dellos casos preséntense como'l principal partíu conservador nos sos respeutivos países (por casu n'Alemaña, España, y Bélxica). Estes xeneralizaciones, sicasí, tienen de ser estremaes pola considerancia de que la democracia cristiana nun encaxar precisamente nes categoríes avezaes del pensamientu políticu, sinón que más bien inclúi elementos comunes a otres ideoloxíes polítiques: thumb|Miembros del [[PAN en Méxicu en campaña]]
Los democristianos son polo xeneral conservadores no social, y como tales, caltienen una posición relativamente escéptica al respeutive de temes como'l albuertu y el matrimoniu ente persones del mesmu sexu, anque dellos partíos demócrata cristianos aceptaron la llegalización llindada de dambos. Ye común que los partíos democristianos tiendan a marcar l'heriedu cristiana del so país, y afirmar posiciones étiques explícitamente cristianes, primero qu'adoptar una visión más lliberal o secular.
N'asuntos económicos, los demócrates cristianos nun suelen desafiar al capitalismu como sistema económicu, a diferencia de la so refugo esplícitu al comunismu y similares ideoloxíes, anque sí ven a la economía como daqué al serviciu de la humanidá. El deber del estáu con al respeutive de la sociedá ye de real importancia pa los democristianos, dalgunos ven a esti deber como puramente pa crear les condiciones por que la sociedá civil florie per fora de les fronteres del estáu, ente qu'otros ver como un deber más direutu del estáu colos ciudadanos. En décades recién, dellos partíos demócrata cristianos n'Europa adoptaron polítiques consistentes con un puntu de vista lliberal no económico, ente qu'otros demócrata cristianos por momentos paecen caltener visiones similares del socialismu cristiano.
En dellos países llatinoamericanos los partíos democristianos suelen ser asitiaos a la derecha del espectru políticu, ente otres coses, poles sos postures económiques neolliberales y conservadores casos de Méxicu, Costa Rica, Perú y Ecuador, mientres n'otres naciones allúgase-yos a la izquierda con posiciones muncho más progresistes o que formen parte de coaliciones xunto a partíos socialistes casos de Chile, Uruguái, Paraguay y Guatemala.
Contrapuntu con ciertu pensadores católicos ensin esperanza respeuto de la política contemporánea
Por influencia de les enseñances del filósofu Jacques Maritain, nes sos obres "Humanismu Integral" y "El llabrador del Garona" (Ed. Desclée de Brouer, 1968), nel cual Maritain efectuó rectificaciones a resultes del post-conciliu, y les enseñances de los papes Lleón XIII, Pío XI, Pío XII, Pablo VI nel so encíclica Populorum Progressio (1967), Xuan Pablo II na so encíclica Sollicitudo rei socialis (1987) y nel "Compendiu de la Doctrina Social de la Ilesia" (2004), y Benitu XVI na so encíclica Carines in veritate (2009); na base del pensamientu democristiano ye bien importante la distinción ente cristianismu y cristiandá porque nun ven posible una vuelta tras a la dómina feudal europea, la cristiandá tradicional, en qu'esistía una unidá cristiana nos ámbitos sociocultural y políticu, con una cabeza visible que yera'l Papa que consagraba a los reis. La Democracia Cristiana estrema'l cristianismu, como relixón, de la cristiandá como influxu del Evanxeliu no material, una visión del home llamada Humanismu Integral.
Los democratacristianos afirmen que'l cristianismu ye unu y que les cristiandaes son delles según cada dómina histórica. Y anque nun refuguen que la Ilesia (o ilesies), y l'Estáu puedan collaborar ente sigo, caúna nos sos respeutivos ámbitos, y que la Ilesia pueda influyir nel Estáu, plantegen reformular por completu la efectiva vixencia y l'incomparable poder de irradiación sobre l'orde sociu-politico, de la Fe, y de la Vida Eclesial, nun con contestu temporal ‘pluralista' totalmente adversu, signado por aquello que Benitu XVI tantes vegaes denunció como 'Tiranía del Relativismu' … En tal contestu, la imposición ‘manu militari' d'un 'Estáu Confesional Católicu' resultaría rigorosamente escabarriada y contraproducente.
Esti puntu de vista, que s'atopa nos documentos del Conciliu Vaticanu II (Gaudium et Spessobremanera) y el so xerme puede atopase na Parábola del trigu y la cizaña y na filosofía de la Divina providencia (non una doctrina solamente, pos ta ente'l 1ᵉʳ. y el 3ᵉʳ tomu de la Summa contra Xentiles de Santu Tomás d'Aquino y encóntase racionalmente, anque con datos de la Sagrada Escritura cola que nun ye contradictoria), oldea fuertemente col pensamientu típicamente blancu o negru de dellos pensadores católicos qu'acusen a los democristianos de "modernistes" y que piensen que'l florecimientu de la cristiandá foi solamente nel Medioevo y que más tarde vieno l'apostasía, qu'empezó nel tarrecible sieglu XIV (Cisma d'Occidente, peste negro, nominalismu triunfante nos claustros universitarios, etc.) depués pol protestantismu, Xacobinismu de la Revolución Francesa, la masonería, el marxismu y anguaño pol relativismu, el naturalismu, el inmanentismu y la perda del sentíu de la esistencia que caractericen al llamáu post-modernismu. Ye que munchos d'esti pensadores católicos ensin esperanza respeuto de la política contemporánea que nun son democráticos, al igual qu'otros que lleguen hasta l'estremu d'afirmar que puede sese católicu y capitalista o católicu y comunista, apregonen que la Doctrina Social de la Ilesia y les encícliques sociales nun son dogma porque los Papes nun falen nelles "ex cathedra", pero esti plantego contradicir coles mesmes enseñances de la Ilesia Católica que califica a esti razonamientu como "teoloxía del espacho" contemporánea. Dende la perspeutiva de la fe católica de tolos tiempos nun ye lícitu pensar y sostener que namái'l Maxisteriu “ex cathedra” ye infalible. Tamién el Maxisteriu ordinariu universal gocia de infalibilidad, como bien lo señala taxativamente la Lumen Gentium:
Nun resulta ser, otra manera lo más importante, no que respecta al calter doctrinal venceyante de les enseñances qu'integren esti Maxisteriu Ordinariu, la forma más o menos solemne de promulgación (que ye precisamente aquello que munchos d'estos 'teólogos del espacho' paecieren pretender pa toa afirmación infalible) sinón que conste claramente en razón de la so mesma formulación clara, precisa, esplícita ya imperativa, la 'intención definitoria' de los concilios y de los papes. Lo decisivo pa la Ilesia católica ye namái que, el papa y los obispos en comunión con Él, faigan patente y manifiestu el so propósitu d'imponer a tola Ilesia l'aceptación de dicha doctrina de fe y costumes. Esto nun quier dicir que los democristianos nun vean la esistencia d'un aportar de doctrines filosóficu-polítiques que se van estremando de la visión cristiana del mundu. Sicasí, en contraposición colos católicos ensin esperanza na política contemporánea de partíos políticos, los demócrata-cristianos ponen focu nel fechu oxetivu de qu'a pesar de toles crisis y persecuciones que sufrió'l cristianismu mientres más de 2.000 años, esti afondóse cada vez más, como por casu na Doctrina social de la Ilesia, y como nel pasáu dempués del surdimientu d'una nueva herexía vieno una definición doctrinal por aciu un nuevu Conciliu, dempués de l'apaición d'una nueva corriente de pensamientu non cristiana, llámese capitalismu, comunismu o nazismu, el pensadores cristianos arriquecieron el pensamientu filosóficu-políticu cristianu hasta llegar a fondures impensables en dómines anteriores.
thumb|left|150px|[[Robert Schuman]] Consecuentemente, la democracia cristiana nun comparte les postures fundaes na idea de decadencia “a seques” na historia a partir de la Edá Media, en que los ámbitos sociocultural y políticu supuestamente tuvieron trescalaos de relixosidá verdadera, netamente favorables a la restauración plena de la cristiandá tradicional -daqué utópicu- o que conclúin en que la vida cristiana "auténtica" torna nuevamente a les catacumbes, abandonando la llucha política. Quien sostienen esti puntu de vista, a última hora, nun creen na Democracia republicana como forma de gobiernu.
Entá más, ciertu pensadores políticos cristianos como'l Siervu de Dios Robert Schuman, na so obra Per Europa (en francés Pour l'Europe) afonda la rellación ente la formación de la democracia moderna y el cristianismu:
Rellación Ilesia-Estáu
Al respeutive de esta rellación ente la Ilesia y el Estáu, los democratacristianos tienen una opinión distinta al Llaicismu y a la Masonería. Pa la democracia cristiana l'Estáu nun tien de considerar a la relixón como un simple sentimientu individual, que se podría confinar al ámbitu priváu. Al contrariu, la relixón, al tar entamada tamién n'estructures visibles, como asocede cola Ilesia católica, haber de reconocer como presencia comuñal pública. Esto supón, amás, qu'a cada confesión relixosa (namás que nun tea en contraste col orde moral y nun seya peligrosa pal orde públicu) garantícese-y el Llibertá de cultu llibre exerciciu de les actividaes de cultu -espirituales, culturales, educatives y caritatives- de la comunidá de los creyentes.
Estos valores, afirmen que, antes de ser cristianos, son humanos; por eso ante ellos nun puede quedar indiferente y silenciosa la Ilesia, que tien el deber de proclamar con firmeza les sos creencies sobre l'home y el so dimensión sobrenatural.
A última hora, la democracia cristiana cree qu'escluyir la relixón de la vida socialsobremanera la marxinación del cristianismu, socava les bases mesmes de la convivencia humana, pos antes de ser d'orde social y políticu, estes bases son d'orde moral.
Historia
Mientres el pontificáu de Pío IX (1846-1878) empecipiar na Ilesia el denomináu catolicismu social, pa defender los derechos de los trabayadores tres la revolución industrial.
En 1864 el Papa Pío IX na encíclica Quanta Cura condergó'l socialismu y el lliberalismu económicu, polo que fizo un primer esbozu de les enseñances que Lleón XIII va desenvolver: denunciaba conxuntamente, per una parte, la pretensión del socialismu del sieglu XIX de sustituyir la Providencia Divina pol Estáu y, por otra, el calter materialista del lliberalismu económicu qu'esclúi l'aspeutu moral de les rellaciones ente capital y trabayu.
Foi a finales del sieglu XIX cuando surdieron nel norte de Francia, y en zones de Bélxica y Holanda los primeros grupos que se autodenominaron demócrata cristianos. Esta fórmula de sindicalismu confesional representó un choque col catolicismu tradicional, lo qu'obligó a la intervención de la Santa Sede.
En 1891 el Papa Leon XIII na encíclica "Rerum novarum" dexó patente'l so sofitu a dereches llaboral de «formar uniones o sindicatos», pero tamién se reafitaba nel so sofitu a dereches de la propiedá privada. Amás aldericaba sobre les rellaciones ente'l gobiernu, les empreses, los trabayadores y la Ilesia, proponiendo una organización socioeconómica que más tarde se llamaría corporativismu.
En 1919, n'Italia, el sacerdote católicu y políticu Luigi Sturzo fundó'l Partíu Popular Italianu, una formación que se definía como democristiana. La Santa Sede, que siguía tutelando la participación de los católicos na vida pública, estableció como llende los pactos o alcuerdos colos partíos consideraos ateos.
En 1931, la promulgación de la encíclica Cuadragesimo Anno del Papa Pío XI, propunxo llevar a la práutica los principios de la recta razón y de la filosofía socialcristiana sobre'l capital de trabayu y la so mutua coordinación. Un nuevu orde social y económicu basáu na subsidiariedad enseñando evitar tantu'l individualismu como'l coleutivismu, actualizando d'esta forma les normes pa resolver la agudización de la cuestión social. La encíclica salió precisamente cuando empezaren a imperar los ultranacionalismos italianu y alemán n'Europa. Pocos dempués, Pío XI condergaba al nazismu y al fascismu, que'l so orixe ye'l corporativismu, y depués condergaría al comunismu atéu.
En plena Segunda Guerra Mundial (1939 - 1945), lo que dio un impulsu decisivu a la Democracia Cristiana pal mundu enteru foi'l Radiomensaxe pa la Navidá de 1944 llamáu "Benignitas et humanitas" de Pío XII en que, concluyendo la Segunda Guerra Mundial pero inda nel poder el Duce de la República Social Italiana Benito Mussolini, el papa valoró, anque con ciertu precuru, la forma democrática de gobiernu.
Mientres esa década surdieron nueves agrupaciones identificaes col pensamientu democristiano, en distintes ciudaes del mundu, siguiendo l'enclín d'Europa con Konrad Adenauer (Canciller alemán en 1949-63, fundador del partíu Unión Demócrata Cristiana d'Alemaña qu'anguaño preside la Canciller Federal d'Alemaña Angela Merkel), Alcide de Gasperi (fundador del anguaño disueltu partíu Democracia Cristiana Italiana) y Robert Schuman (Ministru de Rellaciones Esteriores francés en 1948-53 y líder del tamién del anguaño disueltu partíu Movimientu Republicanu Popular d'enclín demócrata-cristiana), padres fundadores de la Xunión Europea.
La democracia cristiana siguió creciendo, non yá n'Europa Occidental, sinón tamién en países d'América llatina, como Chile. Tres la Segunda Guerra Mundial, y concretamente na década de los 60, tres el Conciliu Vaticanu II, la Santa Sede dexó de tutelar direutamente a la democracia cristiana, que basa les sos actuaciones alredor del humanismu cristianu.
El 23 d'abril de 1947, mientres una xunta en Montevidéu, Uruguái, a la qu'asistieron les principales figures polítiques d'Arxentina, Brasil, Chile y Uruguái que coincidíen na necesidá de crear una organización internacional de demócrates cristianos fundóse la Organización Demócrata Cristiana d'América. Representantes de Bolivia y Perú tamién xuntaron –al traviés de notes escrites- al nuevu organismu. Nel alcuentru, foi creada una direutiva cola misión d'entamar la seición internacional” del movimientu, integrada por Manuel Vicente Ordóñez, d'Arxentina; Trisao de Ataide, de Brasil; Eduardo Frei Montalva, de Chile; y Dardo Regules, d'Uruguái. La Declaración de Montevideo, 23 d'abril de 1947, afitó como oxetivu:
Yerba
thumb|350px|Yerba. En botánica, una yerba ye una planta que nun presenta órganos decididamente maderizos. Los tarmos de les yerbes son verdes y muerren xeneralmente al acabar la bona estación, y sustitúyense por otros nuevos si la yerba ye viviega.
Democracia cristiana
Historia
Nel añu de 1961 nació la Internacional Demócrata de Centru Internacional Demócrata Cristiana sol nome de Unión Mundial Demócrata Cristiana, creada polos Nuevos Equipos Internacionales (organización predecesora de la Xunión Europea Demócrata Cristiana, UEDC), pola Organización Demócrata Cristiana d'América (ODCA) y pola Unión Demócrata Cristiana d'Europa Central (UCDEC).
Les bases doctrinales de la democracia cristiana podemos atópase na obra de Tomás d'Aquino, quien establecía los trés planos del mundu. Nel vértiz cimeru, ta la llei eterna, o llei divina. D'esti derechu divín deriva la llei natural, que ye'l conxuntu de normes étiques aprehendidas racionalmente pol home. Nun tercer planu asítiase la llei humana, que ye'l conxuntu de normes pa la organización de la sociedá. Estos trés planos, según Tomás d'Aquino tienen de tar n'harmonía y nun tien d'haber contradicciones ente ellos, por que se xenere lo que llamó como civitas.
Yerba
Munches yerbes son añales, naciendo de grana al empiezu de la estación favorable y nun dexando al acabar ésta sinón granes nueves nel suelu. Esisten tamién yerbes viviegues, que retoñen dende tarmos soterraños o asitiaos a ras de suelu. Los órganos soterraños implicaos son rizomes (tarmos horizontales) y bulbos. Munches yerbes biañales formen una roseta de fueyes pegada al suelu nel so primer añu, nel que nun se reproducen, y un tarmu altu y floríu, l'escapu floral, nel so segundu añu.
Democracia cristiana
Historia
Esti planteamientu, pal tiempu presente, actualizar cola doctrina social de la Ilesia, que se constrúi sobremanera coles encícliques de Lleón XIII. Na Libertas Praestantissimum defende la llibertá del home pero refuga al lliberalismu porque ésti nun asume l'autoridá divina. La más importante pa la doctrina social de la ilesia ye la Rerum novarum (1891), na que se reconoz la situación de miseria na que vivíen munchu trabayadores como resultancia del enfotu d'arriquecimientu que produz el lliberalismu capitalista. Pero l'alternativa nun podía ser el socialismu por dos motivos: porque yera atéu y porque yera coleutivista, y atentaba por tantu a la propiedá privada que se consideraba esencial pal caltenimientu con dignidá de la familia.
La solución que propón ye una alternativa pactista, que parte de la idea de que tanto empresarios como trabayadores, son toos fíos de Dios, y polo tanto tienen de vencer nes sos aspiraciones pa llegar a un alcuerdu ente ellos. Otru apurra innovador de la Rerum novarum ye qu'antemana la llegada del Estáu del bienestar, cuando plantega la intervención del Estáu p'atenuar les situaciones d'inxusticia social ya incidir na repartu de la riqueza.
Yerba
Llámense megaforbies (yerbes xigantes) a plantes que respondiendo formalmente al conceutu anterior, algamen un porte considerable, inclusive de dellos metros. Ésti ye'l casu, por exemplu, de les diverses especies de bananes (xéneru Musa).
Democracia cristiana
Historia
Otra innovación importante ye la qu'atopamos na encíclica de Pío XI, Quadragesimo Anno (1931). Nesta encíclica afálense les víes cooperatives nes empreses onde trabayadores y empresarios participen tantu na xestión como nos beneficios.
Pero lo que dio un impulsu decisivu a la democracia cristiana non solo nel mundu enteru foi'l Radiomensaxe pa la Navidá de 1944 llamáu "Benignitas et humanitas" de Pío XII en que, concluyendo la Segunda Guerra Mundial, el papa valoró, anque con ciertu precuru, la forma democrática de gobiernu.
Yerba
Nel llinguaxe común aplícase tamién a cualquier planta que tien valor culinariu (yerbes arumoses) o melecinal (yerbes medicinales), con independencia del so calter yerbal o arbóreu, cuando la parte de la planta que s'usa son les fueyes o tallos tienros. Otra manera, les especies son les granes, bayes, corteyes, raigaños o otres partes de la planta.
Democracia cristiana
Historia
Na segunda metá del sieglu XX, y coincidiendo cola progresiva emancipación de tutelar vaticana de la democracia cristiana, esta corriente ideolóxica foi consolidándose y estendiéndose. La Internacional Demócrata Cristiana (IDC), arrexunta a un centenar de partíos, fundamentalmente europeos y llatinoamericanos.
El más antiguu d'España ye'l Partíu Nacionalista Vascu (PNV), que ye centenariu, pero anguaño ye un partíu aconfesional y progresista en temes sociales, y la Xunió Democrática de Catalunya (UDC), qu'acaba de cumplir 75 años. Nel añu 1990, l'antigua Alianza Popular (AP), na so refundación, col nuevu nome de Partíu Popular (PP), abandonó la adscripción conservadora pa integrase nel ámbitu de la democracia cristiana. Nel entamu del sieglu XXI, esta internacional, y a iniciativa de los españoles, asumió una doble denominación, y tamién se llama Internacional Demócrata de Centru, p'ampliar la presencia de partíos que teníen reparos escontra les denominaciones relixoses. Con ocasión de l'apertura del rexistru de grupos políticos dempués de 1976, la Ilesia española fixo la indicación de que nun deseyaben que nengún grupu políticu llevara nel so nome la mención: 'Cristianu', lo que se respetó.
Yerba
"Yerba" o "la yerba" ye tamién un términu de la xíriga emplegada pa denominar al cannabis.
Democracia cristiana
Historia
La democracia cristiana ye anguaño una corriente qu'esperimentó una evolución paralela a la que tuvo la socialdemocracia. Si ésta ye interclasista, la democracia cristiana dirixir a un eleutoráu non puramente relixosu.
El 30 d'abril de 2015 el Papa Francisco na audiencia a les comunidaes d'espiritualidá ignaciana Vida Cristiana y la Lliga Misionera d'Estudiantes d'Italia, y ante ex estudiantes de la escuela de los xesuites Máximu de Roma, punxo como exemplu tantu al Siervu de Dios Robert Schuman como a Alcide De Gasperi por ser "católicos que fixeron una política non puerca, bona". El 30 d'abril de 2015 el Papa Francisco na audiencia a les comunidaes d'espiritualidá ignaciana Vida Cristiana y la Lliga Misionera d'Estudiantes d'Italia, y ante ex estudiantes de la escuela de los xesuites Máximu de Roma, punxo como exemplu tantu al Siervu de Dios Robert Schuman como a Alcide De Gasperi (dos de los políticos democratacristianos en procesu de canonización) por ser "católicos que fixeron una política non puerca, bona".
Rellacionaos
El partíu políticu qu'anguaño gobierna en Turquía, el Partíu de la Xusticia y el Desarrollu (AKP) puede describise como democracia islámica.
En Paquistán la Lliga Musulmana de Paquistán (N) llogró en delles ocasiones el gobiernu del país y ye un partíu que tamién aduz defender la democracia islámica, conservador ensin ser islamista, ye polo xeneral consideráu un partíu moderáu de centroderecha.
En Tunicia el Partíu del Renacimientu proclámase demócrata islámicu y asegura siguir l'exemplu del Partíu de la Xusticia y el Desarrollu de Turquía, anque los sos detractores tachar d'islamista.
El partíu políticu xaponés Nuevu Kōmeitō, pue ser descritu como partíu demócrata budista.
El partíu políticu tailandés Partíu Puea Thai, pue ser descritu como partíu demócrata budista.
El partíu monárquicu camboyanu FUNCINPEC ye miembru de la Internacional Demócrata de Centru.
En Chile amás del partíu demócrata cristianu, esiste'l partíu izquierda cristiana que ye una separación del partíu demócrata cristianu de Chile, esti partíu abiertamente ye d'izquierda y plantega el socialismu dende un puntu de vista cristianu, amás sigue la teoloxía de la lliberación.
Mar de Koro
El mar de Koro ye un pequeñu mar asitiáu nel océanu Pacíficu, concretamente al este de Fixi. Ta arrodiáu poles islles de dichu archipiélagu, Viti Levu, al este, Vanua Levu al norte, y pel oeste con una gran cantidá d'islles pequeñes.
Lleva'l so nome pola homónima islla Koro.
Espinosa de Villagonzalo
Toponimia
El so nome deriva de la pallabra llatina spinus, al que se-y añedir el sufixu -osa, lo cual indica bayura. D'ende que'l topónimu del pueblu venga a significar el llugar abondosu n'escayos. Per otru llau Villagonzalo ye un anexu localizador, común na zona dende'l sieglu XIX, n'alcordanza un primitivu despoblado cercanu denomináu Villagonzalo. Esti despoblado, granxa o pequeña facienda, tomó de la mesma el nome d'un nome godu llamáu primeramente Gundisalvus, depués Gonzalo.