cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ramón de Campoamor
Biografía
En 1842 empieza la so carrera política y publica Ayes del alma con poemes dedicaos a reinar ex-rexente Mª Cristina. A finales de la década de 1840 afiliar al Partíu Moderáu siguiendo les sos idees polítiques que consistíen nun gran fervor pola reina Sabela II y, polo xeneral, escontra la monarquía como forma d'organización del Estáu. Ye nomáu conseyeru real en 1846, en 1847 ye nomáu gobernador civil de la provincia de Castellón y pocu más tarde d'Alicante, onde realiza grandes obres urbanístiques como'l Paséu que lleva'l so nome y que donó a la ciudá. Foi nomáu fíu adoptivu d'Alicante. Por esa dómina casóse con Guillermina O'Gorman, una nueva dama d'acomodada familia irlandesa, que la so cuantiosa dote convirtió-y, si nun lu yera yá, nun fanegueru burgués inxeme pola gota. La boda realizar na antigua ermita del Fabraquer, asitiada en San Juan d'Alicante, y nun dio llugar a fíos; en 1850 ye escoyíu pa ocupar un escañu nel Congresu de los Diputaos y dáse-y el cargu de gobernador civil de Valencia en 1851, nel que ta hasta 1854; ye escoyíu de nuevu diputáu a Cortes pol partíu conservador en 1857 y depués nomáu direutor xeneral de Beneficencia y Sanidá, conseyeru d'Estáu, académicu de la Llingua «Y mayúscula» dende 1861. Foi senador del reinu poles provincies de Murcia, Llión y Ourense. thumb|Estatua de Ramón de Campoamor nel parque de Campoamor de Navia. Aportó a conocíu y almiráu n'España y toa Hispanoamérica, bien a pesar de los sos escandalosos ripios —o quiciabes gracies a ellos—:
Finó en Madrid el 11 de febreru de 1901 a la edá de 83 años. Los sos restos atopar nel campusantu de San Xusto de Madrid.
Los sos Obres completes (Madrid 1901-1903, 8 vols.) fueron preparaes polos sos amigos Urbano González Serrano, Vicente Colorado y Mariano Ordóñez.
El duelu con Topete
En 1863, el nomamientu d'Augusto Ulloa y Castañón como ministru de Marina del gobiernu d'O'Donnell provocó'l refugu de la oficialidá. El célebre poeta Ramón de Campoamor, gafientu defensor de la monarquía isabelina, escribió entós un artículu contra los xefes de l'Armada, nel que dicía: «¿Por qué nun queréis al Sr. Ulloa? ¿Por qué nun coyó una ostra na so vida?» Los marinos, apenes lo lleeron en La Dómina, nomaron a Juan Bautista Topete, gran tirador al sable y a la pistola, por que desafiara a Campoamor en duelu. Y como ésti, anque bondosu y garapoleru, nunca refugaba los llances d'armes, aceptó'l retu del impetuosu Topete.
Fueron padrinos de Campoamor el xeneral Reina y el Barón de Villatardi; de Topete, los xenerales de Marina Quesada y Prast. Concertóse el duelu a sable, y verificóse na quinta de Salamanca. Los sables apurrir Moreno Benítez y taben afilaos cual navayes d'afaitar. Una vegada frente por frente los dos adversarios, diose la señal y empezó la llucha.
Bien llueu pudo alvertir Campoamor la superioridá de la so maña: el marín atacaba puxantemente, pero ensin resultancia, una y bones el poeta paraba los sos golpes con facilidá. Aquél, cegáu pola roxura, menudeaba los tajos y reveses, que siempres atopaben el so quite. Campoamor, de la mesma, atacó ensin llograr toca-y, pero la duración del asaltu foi desventayosa pa Topete, y Campoamor acabó mancándo-y na frente. Topete, cola cara ensangrecida, dio un ruxíu y llanzóse sobre'l poeta. Ésti allegó a la parada, y mancó-y una segunda vegada na mano derecha, desarmándolo. Entós el bravu marín esclamó con rabia:
El xeneral Reina, interponiéndose, respondiólu:
Campoamor nel intre s'averó a Topete y dio-y un abrazu, y dende entós fueron bonos collacios.
Estilu
La poesía de Ramón de Campoamor ye la clásica del realismu lliterariu español; carauterizar pol so apostáu prosaísmu, que rehúye conscientemente la guapura de toa idealización; como tal resultó bien innovadora na so dómina, y anuncia una torna al llinguaxe llano y castizo de la prosa de Juan de Mairena y el versu filosóficu d'Antonio Machado, pero la so falta de cuidu formal aviense mal cola so presunta vocación filosófica y nun aguantó la prueba del tiempu, polo que foi repunáu pol Modernismu posterior por causa del so nulu esteticismu, y pola Xeneración del 98 pol so calter burgués y vulgar y el so calquier decimonónicu. En Poética espresó'l so conceutu de la llírica polo xeneral:
Brett Favre
Brett Lorenzo Favre ye un xugador retiráu del fútbol americanu de la NFL. A lo llargo de la so carrera xugó na posición de quarterback nos Atlanta Falcons (1991), Green Bay Packers (1992-2007), New York Jets (2008), y nos Minnesota Vikings (2009-2010).
Favre ye unu de dos mariscales de campu na historia de la NFL en llanzar pa más de 70 000 yardes, unu de dos n'unviar pa más de 500 touchdowns, dexar más de 300 intercepciones y l'únicu en llanzar más de 10 000 intentos de pase. A lo llargo de la so carrera foi escoyíu pa 11 Pro Bowls (el récor ye de 14 apaiciones nesti Tazón).
Profesional dende la temporada de 1991, Favre foi gallardoniáu como NFL MVP (xugador más pervalible), en tres temporaes de manera consecutiva en 1995, 1996 y 1997. Lideró a los Packers a dos Super Bowls, ganando contra los New England Patriots nel Super Bowl XXXI de 1996, y perdiendo nel Super Bowl XXXII de 1997 contra los Denver Broncos comandados pol llexendariu John Elway.
Cuenta col récor de la NFL de 297 xuegos consecutivos empecipiaos, 321 si tomar en cuenta los partíos de postemporada.
Na llista de los 100 meyores xugadores de la historia de la NFL publicada'l 4 de payares de 2010, Favre foi allugáu como'l sestu meyor QB y el ventenu xugador global de tolos tiempos.
Dempués del so retiru, Favre práuticamente tien aseguráu'l so llugar nel Salón de la Fama o El recintu de los Inmortales de Canton, Ohio.
Na NFL dicíen-y El Xeneral», «The Gunslinger» («El pistoleru» n'español).
Primeros años
Anque Favre nació en Gulfport, Mississippi, se crio na pequeñu pueblu de Kiln. Ye d'ascendencia francesa y choctaw, unu de los sos güelos paternos yera un nativu americanu perteneciente a esa etnia. Ye'l segundu de cuatro fíos, asistió a la secundaria North Central High School, onde xugó béisbol y fútbol americanu. Amás de QB, tamién xugó como liniero, safety fuerte, espatexador de goles de campu y espatexador d'estene como primer opción, según entrenar el so padre, Irvin Favre.
Irvin dixo que sabía que'l so fíu tenía un gran brazu, pero tamién sabía que les escueles preferíen a bonos corredores. Como resultancia, nos trés años que Brett xugó baxu tutelar del so padre, l'equipu tenía una ofensiva empobinada al xuegu terrestre conocida como wishbone (dos halfbacks y un fullback). Escasamente'l mozu Favre llanzó más de cinco pases nun partíu.
University of Southern Mississippi (1987-1990)
Dempués de la preparatoria la Universidá de Southern Mississippi ufiertó-y una beca (la única que recibió).
Na temporada de 1988 so la órdenes del entrenador Curley Hallman, Favre consigue los sos meyores resultaos de la so dómina colexal. Conclúin la campaña con marca de 10-2 y ganen el Independence Bowl a los Miners de la Universidá de Texas n'El Pasu con un aplastante marcador de 38-18.
Na campaña de 1989 Favre lideró a los Golden Eagles pa solmenar una humillante derrota a los Seminoles de Florida State (sestu llugar na nación). Favre remató una serie ofensiva de seis y mediu minutos con un pase d'anotación con 23 segundos restantes. Esta temporada cerraron con récor de 5-6.
Favre llogró un títulu universitariu d'Enseñanza aplicáu a Educación Especial.
Atlanta Falcons (1991)
Dempués de ser escoyíu polos Atlanta Falcons na segunda ronda del draft del 1991 (seleición 33 de tol draft). El 19 de xunetu de 1991, Favre acepta un contratu por trés años por 1.4 millones de dólares, con una prima de firma por $ 350 000 dólares.
Anguis fragilis
L' ye un reptil ápodu (ensin pates).
Brett Favre
Atlanta Falcons (1991)
Mientres la so estancia n'Atlanta ye práuticamente ignoráu pol so entrenador en xefe Jerry Glanville. Solamente llanzó 4 pases, nengunu completu y dos intercepciones, el primeru d'ellos inclusive foi devueltu pa touchdown.
Según mentóse darréu, Glanville nun taba d'alcuerdu na seleición de Favre, y dixo que prefería tener un accidente d'avión primero que poner Favre nun xuegu.
Xampú
thumb| Xampú (o shampoo, n'inglés, como tamién se ve nos embalaxes) ye un productu llíquidu emplegáu pa llavar el pelo.
Anguis fragilis
Ye un reptil carnívoru y aliméntase davezu con llimiagos y merucos, razón pola que-y lu atopa munches vegaes ente l'herba alto y nes sebes.
Xampú
La pallabra xampú data de 1877, y el so orixe paez venir de la pallabra Hindi chhamna, que significa abrazar, amasar, facer masax. Nes etapes iniciales de conceición del xampú, peluqueros ingleses disolvieron xabón n'augua con bicarbonatu de sodiu y amestáron-y herbes pa que-y dieren al pelo salú y aroma.
Brett Favre
Atlanta Falcons (1991)
Pa fortuna de Favre ye tresferíu a los Green Bay Packers en cuenta de una seleición de primer ronda del draft de 1992, que resultó nel corredor Tony Smith que xugó pa Atlanta por trés años y quien a lo llargo de la so carrera tuvo 329 yardes terrestres, 14 yardes por aire, ensin anotaciones.
Anguis fragilis
Los escalagüertos nun tienen velenu y son perbonos nos xardinos y güertes pol gran númberu d'inseutos que comen.
Xampú
Orixinalmente, xabón y xampú yeren productos mui asemeyaos. Dambos yeren sustancies d'emulsión tensoautives, un tipu de deterxente. La formulación del xampú desendolcóse, tornándose específica pa la llimpieza del pelo, y non un productu pal cuerpu en xeneral. Al traviés del sieglu XX, estremaos tipos de xampús foron fechos pa caduna de les clases de pelo, y anguaño empléguense principalmente sustancies sintétiques.
Brett Favre
Green Bay Packers (1992-2007)
thumb|Favre en payares 2006. Brett Favre collechó tou tipu de marques colos Green Bay Packers mientres 16 años. Líder en yardes por aire, líder n'anotaciones (TD), líder en pases llanzaos, líder en pases completos, líder en pases interceptaos, líder en participar en xuegos de manera consecutiva pa un QB, mayor yardaje pa un mariscal de campu nun solu estadiu (con cuasi 30 000 yardes nel Lambeau Field), ye'l mariscal de campu con más victories na historia de la lliga, ente otros, tolos récores pa ser líder de QBs de tolos tiempos de la NFL.
Anguis fragilis
Taxonomía
Na familia l'escalagüertu hai dos subespecies, l' Anguis fragilis fragilis, espardíu per toa Europa (y, per ende, el que se conoz n'Asturies y Lleón), y l'Anguis fragilis colchicus, que s'atopa nel sureste d'Europa, el Cáucasu ya Irán.
Referencies
thumb|left|225px|Escalagüertu vistu dende'l morru.
Brett Favre
Green Bay Packers (1992-2007)
Col xuegu de la siguiente selmana contra los Pittsburgh Steelers empecipia una llarga racha de victories consecutives pa un quarterback na historia de la NFL. El partíu acabó con una victoria de 17-3 y la so rating foi 144.6. Mientres la temporada, Favre ayudó a armar un xuegu de seis victories consecutives pa los Packers, la meyor racha de trunfos pal club dende 1965. Terminaron 9-7 nesa temporada, perdiendo los playoffs nel so postreru partíu. Favre terminó la so primer temporada como Packer con 3 227 yardes y un índiz de pasador de 85.3, ayudar a dir al so primer Pro Bowl.
thumb|left|Favre colos Packers en 2007 La temporada siguiente de 1993 Favre empunxo a los Packers al so primer boletu de postemporada dende 1982 y foi escoyíu al so segundu Pro Bowl. Dempués de la temporada de Favre convertir n'axente llibre, el xerente xeneral Ron Wolf axustó con Favre un nuevu contratu de 19 millones de dólares nun periodu de cinco años.
La temporada de 1996 ye de verdaderu suañu El Xeneral, llogra'l MVP de la temporada. Consigue xunto colos Packers el títulu de la División Central. Ganen a los Carolina Panthers nel xuegu de campeonatu de la NFC y, por si fuera poco, gana'l Super Bowl XXXI sofitáu pola gran defensiva de Reggie White, «El ministru de la defensa». Mientres el Super Domingo, con un marcador final de 35-21, los Green Bay Packers ganen a los campeones de la AFC los New England Patriots, comandados pol so QB Drew Bledsoe y el so entrenador Bill Parcells.
El Super Bowl XXXII ye la otra cara de la moneda pa los Packers, a pesar d'otra gran temporada, vencen ante los Denver Broncos por un marcador de 31 a 24. L'entrenador de los Packers, nun llogra descifrar el xuegu del so contraparte de los Tarascos, Mike Shanahan.
Ente que Brett Favre foi'l QB, titular por 16 años de los Packers, apurriólos 7 campeonatos de división, 11 apaiciones nos playoff, 4 apaiciones en finales de conferencia y dos apariciones consecutives de Super Bowl. Amás de solo tener una sola campaña con marca perdedora. Foi unviáu al Pro-Bowl en 9 ocasiones, 6 vegaes llamáu al equipu «All-Pro» (meyor na so posición), y foi escoyíu como'l QB de la década de los noventa.
New York Jets (2008)
Enfundado nos colores de los New York Jets, Brett Favre llució les primeres 12 xornaes teniendo al so nuevu equipu hasta esi momentu con marca de 8-3 y como unu de los favoritos pal Super Bowl. Pero la edá cobró factura al Xeneral, quien se derrumbar col restu del equipu y perdió 4 de los sos postreros 5 xuegos, ensin avanzar a los playoffs.
Los sos númberos definitivos nel 2008 quedaron en: 3 472 yardes per aire; 22 TDs; 22 intercepciones y un QB rating de 81.0 (el númberu 21 de la NFL). Favre ye nomáu al Pro Bowl per décima ocasión na so carrera pero nun participa por cuenta de la mancadura de la so brazu derechu, el so llugar ocupar Kerry Collins de los Tennessee Titans.
El 4 de marzu de 2008, Favre decidió retirase y abandonar la NFL: «Sé que puedo siguir xugando, pero ye como-y dixi a la mio muyer, a cencielles toi mentalmente cansáu», declaró'l xugador. Sicasí, en xunetu del mesmu añu surdieron los rumores que-y asitiaben de nuevu na órbita de la NFL. Tres la especulación del so regresu a Green Bay, los Packers y Brett Favre fueron protagonistes d'unu de los divorcios (xugador y club), mas escandalosos del deporte, el fíu pródigu decide tornar pero los Packers ufiérten-y ser el segundu QB, una y bones el sistema haber estructurado para Aaron Rodgers, inclusive la presidencia de Green Bay ufiérta-y un contratu multimillonariu pa tener un puestu na directiva de los Packers. A lo que Favre refuga y decide esixir ser el titular o ser trocáu a un equipu de la NFC. Ye cuando lo trespasen a los New York Jets, equipu de la AFC, el truecu incluyía una clausa que dicía: «Si los Jets troquen a Brett Favre a cualquier equipu de la División Norte de la NFC (Green Bay Packers, Chicago Bears, Detroit Lions y Minnesota Vikings), teníen d'apurrir a los Packers trés seleiciones de primer ronda del añu viniente».
El 11 de febreru de 2009 Favre informó a los Jets la so intención de retirase dempués de 18 temporaes, argumentando una mancadura nel so brazu derechu (de llanzar) y que nun decide operar. Sicasí, el 18 d'agostu de 2009, Favre tornó a la NFL al roblar un contratu colos archienemigos de los Packers, los Minnesota Vikings, por dos años, xusto dempués d'anunciar unes selmanes primero que nun volvería xugar na temporada de 2009.
Minnesota Vikings (2009)
right|thumb|Brett Favre con Minnesota en 2009 El 28 de xunetu de 2009 en conferencia de prensa, Favre anunció que nun tendría nengún alcuerdu colos Minnesota Vikings y seguría nel retiru. Sicasí, el 18 d'agostu del mesmu añu, Brett robló un contratu de 2 años por 25 millones de dólares col dueñu de los Vikes, Zigy Wilf.
Na temporada de 2009 Favre tien un gran resurdimientu, termina la mesma con marca de 12-4. Campeones de la NFC Norte y marca personal de: 4 202 yardes por aire; 33 touchdowns; 7 intercepciones y un estraordinariu QB rating de 107.2 (el segundu meyor de la NFL). Amás va asistir al Pro Bowl de Miami por oncena ocasión xunto con 9 Vikings más.
Nos dos alcuentros contra los Packers los Vikes ganen dambos partíos, pero na visita al Lambeau Field na selmana 8 de la temporada, Favre ye recibíu con ulles y muncha hostilidá polos aficionaos de Green Bay, el marcador final queda en 38-26 a favor de los Vikings.
A fines de la temporada regular el discutiniu ronda nuevamente en redol de Favre. Dempués d'un sorprendente entamu de 10-1, los Vikings pierden trés de los sos últimos cuatro xuegos, incluyendo dos ganes con equipos con marques perdedores, los Carolina Panthers y los Chicago Bears. Mientres el xuegu contra Carolina, el coach de Minnesota, Brad Childress, díxo-y a Favre, que taba considerando dexalo na banca pa protexelo de dalguna mancadura a lo que Favre negóse.
La ofensiva total de los Vikes termina la temporada como'l númberu 5 de tola NFL y segundos en puntos anotaos con 470.
Nel últimu xuegu de la temporada 2010 pa los Vikings, visiten a los New Orleans Saints pol campeonatu de la NFC. Favre tuvo constantemente so presión lo cual causó un intercepción escontra'l final del alcuentru, darréu Minnesota pierde en tiempu extra con un gol de campu de 40 yardes del espatexador Garrett Hartley, quedando'l marcador en 31-28.
Minnesota Vikings (2010)
left|thumb|250px|Brett Favre na temporada del 2010
Les especulaciones alrodiu de si Favre volvería o non pa una ventena temporada empezaron tres la derrota na final de la NFC ante los Saints. Mientres la posa de primavera y branu nun fixo más que crear más rumores mediáticos. En mayu los Vikings nun sabíen nada del pasador de 40 años, una franquicia qu'empezaba los entrenamientos voluntarios ensin saber que quería faer Favre. Ente más especulaciones y afirmaciones d'amigos y compañeros d'equipu, amás del so médicu personal que lu operó del todíu, la situación queda nel aire hasta'l gran circu mediáticu de principios d'agostu.
El 3 d'agostu de 2010 el periódicu The Minneapolis Star Tribune reportó que Favre informara al personal de los Vikings el so retiru y que nun va xugar la so ventena temporada de la NFL mientres el 2010. Anque'l mesmu Brett un día dempués anunció que nada ta definíu, tou va depender de la evolución del so todíu apocayá interveníu.
El 4 d'agostu la NBC informó'l regresu de Brett Favre a los Minnesota Vikings.
El 26 de setiembre consiguió la so primer victoria sobre los Detroit Lions dempués de perder los primeres 2 partíos ante los New Orleans Saints y los Miami Dolphins.
La temporada del 2010 foi totalmente pal olvidu, llarada de mancadures (nun xugó los últimos dos partíos de la campaña regular por una contusión cerebral), un con récor de 6-10 pa los Minnesota Vikings.
El 17 de xineru de 2011, Brett Lorenzo Favre presentó formalmente la documentación de retiru ante la NFL.
El 12 de mayu de 2011 Mark Murphy, direutor executivu de los Green Bay Packers, anunció que l'equipu va retirar el númberu 4 de Favre, pero hasta tar seguros de que'l QB retirárase definitivamente.
Récor d'apaiciones consecutives
Dende la primer vegada que se nomó a Farve como'l QB estelar de los Green Bay Packers ante los Pittsburgh Steelers el 27 de setiembre de 1992, nunca perdió un xuegu. La racha terminó por mancadura nel costazu derechu'l 13 d'avientu de 2010 frente a los New York Giants con marca de 297 xuegos empecipiaos ininterrumpidamente (321 incluyendo xuegos de postemporada). Anguaño alcuéntrase nel primer llugar d'apaiciones d'un mariscal de campu de la NFL y unu de los cinco QBs qu'empezaron más de 100 partíos consecutivos na historia de la NFL. Mientres la so carrera, Brett nun pudo terminar el xuegu en siete causes por cuenta de dalguna mancadura desque asumió'l control de los Packers como mariscal de campu en 1992.
Dalgunos de los sos sustitutos fueron los QBs: Don Majkowski, Ty Detmer, Kurt Warner, Mark Brunell, Steve Bono, Doug Pederson, Matt Hasselbeck, Danny Wuerffel, Aaron Brooks, JT O'Sullivan, Aaron Rodgers y finalmente, Tarvaris Jackson y Joe Webb de los Vikes. La racha d'entamos consecutivos de Favre ye considerada unu de rubros más destacaos nel deporte, comparable col ídolu del bésibol Cal Ripken, Jr. de los Baltimore Orioles con 2 632 partíos empecipiaos nes Grandes Lligues.
Vida personal
Irvin Favre, el so padre foi pitcher colexal en Southern Miss. El so hermanu mayor Scott xugó como QB pa los Mississippi State Bulldogs, el so hermanu menor Jeff como free safety para Southern Miss y la so hermana Brandi concursó en Miss Teen Mississippi.
Favre casóse'l 14 de xunetu de 1996 con Deanna Tynes en St. Agnes Catholic Church de Green Bay. Xuntos tienen dos fíos, Brittany Nicole (1989) y Breleigh Ann (1999). Son miembros de la Ilesia católica.
Deanna ye una sobreviviente de cáncer de mama y una gran activista contra esta enfermedá. N'ochobre de 2007 publicó'l llibru: Don't bet against me! (¡Nun apuestes nel mio contra!), onde rellata les sos esperiencies.
Rod Stewart
Sir Roderick David "Rod" Stewart ye un músicu, compositor y productor británicu de rock, conocíu mundialmente por ser vocalista nes bandes The Jeff Beck Group y Cares, como tamién pola so esitosa y estensa carrera como solista. Cola so distinguida voz rasposa empecipió la so carrera como músicu caleyeru para depués participar en The Dimensions y nel supergrupo The Steampacket mientres los primeros años de la década de los sesenta. Sicasí algamó l'ésitu depués d'ingresar a The Jeff Beck Group, onde solo participó nos sos dos primeros álbumes, y depués en Cares hasta 1975 cuando l'agrupación inglesa dixebróse.
Brett Favre
Vida personal
El matrimoniu Favre-Tynes cunta con dos fundaciones llamaes: Brett Favre Fourward Foundation y The Deanna Favre Hope Foundation cola que, al traviés de torneos de golf de celebridaes, sóftbol, etc., donaron más de 3 millones de dólares a organizaciones de caridá y de prevención del cáncer de senu principalmente nos estaos de Mississippi y de Wisconsin.
El 2 d'abril de 2010 Favre llogró otru récor esta vegada fuera del campu de xuegu, la so fía mayor Brittany, dio a lluz al so fíu Parker Brett, faciendo con esto que Brett Favre seya los primera güelu activu na NFL.
Rod Stewart
Col pasar de los años foi consideráu como unu de los grandes cantantes de la historia del rock. Tamién ganó decenes de premios y condecoraciones pola so contribución a la música, ente ellos un Brit Awards, un Premiu Grammy y un ASCAP Founders Awards. Per otra parte, foi inducíu dos veces nel Salón de la Fama del Rock; la primera en 1994 como solista y la otra en 2012 como miembru de Cares, y de la mesma ingresó al Salón de la Fama del Reinu Xuníu en 2006.
Brett Favre
Intereses
thumbnail|300px|Deanna y Brett Favre, asisten a una ceremony con [[Laura Bush en Kiln, Mississippi dempués del furacán Katrina]]
Rod Stewart
Nel ámbitu personal casóse en trés causes y ye padre d'ocho fíos. Tamién nel añu 2000 diagnosticóse-y cáncer de tiroides, que lo obligó a operase del gargüelu con ésitu y ensin perxudicar la so voz. Dende esi entós collabora na fundación The City of Hope la cual trata d'atopar la cura a cualquier tipu de cáncer pero principalmente a los qu'afecten a los neños.
Per otru llau, les sos ventes van dende los 100 a 200 millones de copies en tol mundu, que lo converten n'unu de los intérpretes solistes más esitosos del mundu. Adicional a ello'l vocalista James Brown nomar el meyor cantante de white soul qu'esistió.
Niñez y pubertá
Nació'l 10 de xineru de 1945 en Highgate al norte de Londres y ye el quintu fíu del matrimoniu integráu por Robert Stewart y Elsie Gilbart. El so padre yera escocés qu'exercía como maestru d'obres n'Edimburgu, ente que la so madre yera inglesa. Los sos cuatro hermanos nacieron n'Escocia y él foi l'únicu que nació n'Inglaterra en plena Segunda Guerra Mundial. Estudió na primaria de Highgate y depués na secundaria Escuela Moderna de William Grimshaw, con un relativu rendimientu escolar. Mientres la so adolescencia, el so padre a los 65 años retirar de la construcción y establecióse con una pequeña tienda de periódicos na ruta Archway, onde Rod conoció'l so principal pasatiempu; el modelismu ferroviariu.
Tocantes a la música, yera almirador del cantante d'Estaos Xuníos Al Jolson, de quien adoptó'l so estilu interpretativu y la so actitú para cola so audiencia. Sicasí la so introducción al rock foi gracies a la tema «The Girl Can't Help It» de Little Richard y a un conciertu televisáu de Bill Haley & His Comets. En 1959 el so padre mercó-y el so primer guitarra y la primer tema qu'aprendió foi'l cantar folk «It Takes a Worried Man to Sing a Worried Song», ente que'l primer rexistru qu'adquirió foi'l senciellu «C'mon Everybody» d'Eddie Cochran.
A los 15 años d'edá retirar de la escuela y mientres un tiempu trabayó nuna empresa de serigrafía. Sicasí'l so padre quería que se convirtiera nun futbolista profesional, por ello nel branu de 1960 fixo una prueba pal Brentford F.C., un equipu británicu que taba na tercer división entós daquella. Contrariamente a la creencia popular de dellos años, Stewart na so autobiografía de 2012 confirmó que nunca lo contrataron y que nunca lo llamaron depués de la so audición. Finalmente él mesmu mentó: «...la vida de músicu ye muncho más fácil porque te puedes enfilar y faer música, y yo nun puedo faer eso xugando fútbol. Por eso escoyí ser músicu».
thumb|Rod Stewart en 1971|200px
Adolescencia y el so entamu na música
Depués de refugar una eventual carrera como futbolista, trabayó nel negociu familiar como repartidor de periódicos. Sicasí y p'independizase, trabayó como sepulturero nel Campusantu de Highgate pa la empresa funeraria de North Finchley y depués llaborió como montador de cerca. En 1961, treslladar a Denmark Street nel centru de Londres pa audicionar pa la banda The Raiders col productor Joe Meek, pero él detener afirmando que'l so soníu yera desagradable. Por aquel mesmu tiempu, empezó a escuchar a dellos artistes estauxunidenses y británicos como Ewan MacColl, Woody Guthrie, Ramblin' Jack Elliott y n'especial a Deroll Adams y Bob Dylan.
Nel mesmu añu viose atraíu pol beatnik y tamién foi un partidariu activu de la Campaña pal Desarme Nuclear, xuniéndose nes marches de Aldermaston ente los años 1961 a 1963, onde foi tres veces arrestáu mientres les protestes sentaes nel Trafalgar Square y nel Whitehall. En 1962 foi convocáu pa ser el vocalista de la banda The Ray Davies Quartet, que darréu aportaría a The Kinks, pero'l so pasu pela banda duró solo un par de meses entós que Ray Davies despidir tarreciendo qu'él-y quitar el so puestu. Darréu axuntóse col guitarrista británicu de folk Wizz Jones, con quien tocaba en distintes cais de Londres ya inclusive na Plaza Leicester. Dempués y mientres dieciocho meses siguíos, tocaron como artistes caleyeros en Brighton y depués en París, onde aprendió a tocar l'harmónica. Inclusive viaxaron a Barcelona onde fueron deportaos de nuevu a Inglaterra por vagancia en 1963.
Yá de regresu n'Inglaterra, asimiló l'estilu y el look del movimientu mod que foi la base del so peñáu característicu de puntes paraes y con escesiva laca. Per otru llau y col fin d'adquirir nueves conocencies musicales ayenos al rock, foi a un conciertu d'Otis Redding y mercó dellos discos de Sam Cooke convirtiéndose nun gran fanáticu del rhythm and blues y de la música soul. N'ochobre de 1963 y establecíu en Londres formó la so primer banda profesional, The Dimensions, onde cumplió'l rol de armonicista y vocalista a tiempu parcial. Selmanes posteriores integróse'l cantante yá consagráu Jimmy Powell y la banda se retituló como Jimmy Powell & the Five Dimensions, qu'apostró a Stewart a solo tocar l'harmónica. Esti motivu causó la so salida del grupu n'avientu del mesmu añu, depués de dellos discutinios con Powell.
The Steampacket y l'imaxe de "Rod the Mod"
Según cuenta la historia, el 5 de xineru de 1964 Stewart taba na estación de trenes Twickenham interpretando na so harmónica la tema clásica del blues «Smokestack Lightning». Ellí foi afayáu por Long John Baldry vocalista de la banda All Stars, que lo convidó a xunise a l'agrupación la cual se renombró Hoochie Coochie Men, depués de la muerte del so líder Cyril Davies dos díes depués. Fixo'l so debú na banda en marzu del mesmu añu nel Club Marquee de Londres y gracies a Baldry foi moteyáu Rod the Mod por cuenta del so paxellu del estilu dandi y del movimientu mod. En xunu del mesmu añu, tamién fixo'l so debú discográficu col cover «Up Above My Head» de Rosetta Tharpe pal senciellu de Baldry & the Hoochie Coochie Men.
Depués de participar de la xira cola banda hasta los primeros meses de 1965, retirar de Hoochie Coochie Men por diferencies musicales con Baldry pero caltuvo una bien bona amistá con él que perdura hasta'l día de güei. A mediaos del mesmu añu, l'empresariu y destacáu productor musical Giorgio Gomelsky axuntar a dambos pa formar el supergrupo The Steampacket xunto a Brian Auger, Julie Driscoll, Mike Waller, Vic Briggs y Ricky Fenson cola idea d'emular l'estilu de Ike & Tina Turner; interpretando rhythm and blues, jazz y white soul. Mientres el branu de 1965 tuvieron de xira en sofitu a The Rolling Stones y depués con The Walker Brothers per delles ciudaes britániques, que-y dexó establecer rellaciones d'amistá con dellos miembros de diches bandes y de la mesma la oportunidá de tocar en grandes teatros.
thumb|Rod Stewart en direuto en [[Noruega, en setiembre de 1976|200px]]
En payares de 1965 la imaxe de Stewart Rod the Mod ganó dellos adeptos gracies al documental A Easter with Rod, qu'espublizó pola televisión la cadena Rediffusion y que rellataba'l movimientu mod en Londres. Per aquelles selmanes tamién grabó'l senciellu «The Day Will Come», un intentu por llanzar la so carrera en solitariu pero que foi un verdaderu fracasu nes llistes y que recibió males reseñes de los críticos de la dómina. Al añu siguiente y xunto a Brian Auger publicaron el senciellu «Shake» ―un cover de Sam Cooke― que nun recibió mayor espardimientu nel mercáu británicu. Sicasí y gracies a esa versión, reconoció qu'empezó a almirar el trabayu de Cooke y en posteriores entevistes asitiar como unu de los sos referentes direutos.
En marzu de 1966 Stewart dexó The Steampacket aludiendo que fuera despidíu, pero dichu fechu foi desmentíu por Auger diciendo qu'él se retiró por falta d'interés na agrupación. Dos meses dempués de xunió a Shotgun Express como covocalista xunto a Beryl Marsden, onde amás taben los músicos Peter Bardens (darréu fundador de Camel) y Mick Fleetwood y Peter Green fundadores de Fleetwood Mac años posteriores. La banda tuvo solo un ésitu; «I Could Feel The Whole World Turn Round» antes de la so disolución, entós que Peter Bardens xunir a los Them de Van Morrison y Fleetwood y Green xunir al grupu de John Mayall.
Periodu con Jeff Beck Group
La banda tocó en delles ciudaes del oeste d'Europa mientres la primavera de 1968, hasta que'l mánager Peter Grant consiguió-yos una mini xira de seis selmanes nel Filmore East de Nueva York. La primer vegada que tocaron, Stewart sufrió una leve crisis de llerza onde s'escondió detrás de los amplificadores mientres cantaba, hasta que tomó un curtiu de brandy que-y quitar dichu mieu y pudo terminar el conciertu ensin problemes. Medios como'l The New York Times allabaron la interacción selvaxe y visionario de Beck xunto a los berros roncos ya insistentes de Stewart» y el NME informaba que la banda yera ovacionada de pies y que'l recibimientu del públicu yera similar a les recibíes por Jimi Hendrix o The Doors.
N'agostu de 1968 debutaron col discu Truth que-yos xeneró una bultable popularidá nos Estaos Xuníos, pero non asina nel Reinu Xuníu. La prensa allabó la dramatización vocal de Stewart, que nun tenía nengún problema en cantar blues, folk y el proto-heavy metal. Tornaron a Estaos Xuníos pa promocionar el discu con bien bona receición de la crítica, pero les rellaciones ente los sos integrantes pasaba por un duru momentu que significó la salida de Wood y collo la posterior salida de Stewart en xunetu de 1969. Un mes antes llanzárase'l segundu rexistru d'estudiu Beck-Fola, que llogró bien bonos puestos nes llistes pero que nun foi promocionáu.
Ésitu con Cares y l'entamu de la so carrera como solista
thumb|Rod Stewart en direuto n'[[Irlanda en 1981|200px]]
En payares de 1969 empecipió la so carrera en solitariu con An Old Raincoat Won't Ever Let You Down ―tituláu como The Rod Stewart Album nos Estaos Xuníos― que tenía una variedá de xéneros musicales como'l rhythm and blues, el folk rock y el white soul tomaos de les sos principales influencies. D'igual manera en marzu de 1970, Cares debutó col discu First Step que nun llamó demasiao l'atención de les llistes anglosaxones pero que llograron gran notoriedá nes sos presentaciones en vivu. En xunu del mesmu añu Rod llanzó'l so segundu trabayu d'estudiu Gasoline Alley, qu'incluyó delles versiones d'Eddie Cochran, Bob Dylan, Elton John, The Rolling Stones y de The Small Cares, tamién el discu empezó a llamar l'atención de les llistes musicales una y bones algamó'l puestu 27 nel conteo estauxunidense y la posición 62 nel inglés, convirtiéndose nel so primer trabayu en solitariu n'entrar en felicidaes llistes.
Cola so tercer producción Every Picture Tells a Story de 1971, incluyó dellos elementos del rock y del blues que-y dio un estilu distintu y ameyoráu a la so carrera. Dientro del llistáu de cantares foi incluyida'l cantar «Maggie May», que recibió gran espardimientu nes radios anglosaxones y que llegó hasta'l primer puestu nos Billboard Hot 100 estauxunidense y de la mesma nel so propiu país. Gracies en parte mentó senciellu, el discu asitiar nel primer llugar nos yá nomaos países y foi consideráu como unu de los sos meyores trabayos en solitariu. De la mesma en febreru Faz publicó Long Player que llogró similares resultaos que la so primer producción, y en payares del mesmu añu apaeció A Nod Is As Good As a Wink... to a Blind Horse que llegó hasta'l top 10 nel mercáu estauxunidense como nel británicu y qu'incluyó el gran ésitu radial «Stay With Me».
Mientres 1972 Cares xiró estensamente per delles ciudaes norteamericanes y europees, que xeneró dellos conflictos ente Rod y el restu del grupu por cuenta de que esta xeneraba l'estancamientu de la so carrera en solitariu. Por aquel mesmu tiempu apaeció la so cuarta producción Never a Dull Moment, que recibió bien bones crítiques de la prensa especializada como tamién un escelente recibimientu comercial similar a Every Picture Tells a Story. En 1973 llanzóse Oh La La, l'últimu discu d'estudiu de Cares, que llogró'l puestu 21 nos Estaos Xuníos y llegó hasta'l primer llugar na llista británica. Mientres la so grabación y según Ian McLagan, los discutinios ente Rod y el restu de la banda volvieron apaecer por cuenta de que «...nun participó nes sesiones sinón hasta dos selmanes dempués y depués alegó que los cantares nun taben nel so tonu». Aun así el trabayu llogró bien bones calificaciones y tuvieron la posibilidá de xirar por Xapón, Australasia y Europa.
Yá n'ochobre de 1974 apaeció nel mercáu Smiler, la so quinta producción como solista y que se convirtió nel so cuartu númberu unu consecutivu nel so propiu país, claru si sumamos al recopilatorio Sing It Again Rod de 1973. Esti discu de la mesma foi'l postreru col sellu Mercury Records, entós qu'en 1975 la discográfica Warner Bros. ufiertára-y un nuevu contratu tantu a él como a Cares. Sicasí la banda nun pudo grabar cola so nueva compañía yá qu'en 1975 Ronnie Wood xunir a The Rolling Stones, que significó la separación del grupu, fechu que foi confirmáu por Rod a finales del mesmu añu.
Segunda metá de la década de los setenta
thumb|Retrato de Rod Stewart realizáu en 1972.
Al añu siguiente publicó A Night on the Town, que llogró allugase nos primeros llugares de los países anglosaxones y qu'hasta 1984 vendió más de 2 millones de copies nos Estaos Xuníos. Trés senciellos fueron llanzaos pa promocionalo, siendo la balada «Tonight's the Night (Gonna Be Alright)» el más esitosu yá que s'asitió nel primer puestu nos Billboard Hot 100 y na quinta posición nel Reinu Xuníu. Pal añu 1977 apaeció nel mercáu'l so siguiente discu Foot Loose & Fancy Free, que llogró un ésitu similar al anterior tantu nes llistes musicales como en ventes. Amás y con esta nueva producción apaeció per primer vegada, The Rod Stewart Group, que foi denomináu pola prensa d'aquel tiempu y que faía alusión al equipu d'artistes que lu acompañaben ente ellos el batería Carmine Appice y el guitarrista Gary Grainger, qu'amás se convirtió nel cocompositor de dalgunos de los sos ésitos. Mientres la so xira promocional que cuntó con dellos conciertos nos principales países anglosaxones, asimiló dellos elementos del glam rock como'l maquillaxe y la ropa colorida que llamó l'atención de la prensa pero non asina de los sos fanáticos.
En rematando la xira promocional de Foot Loose & Fancy Free, el so equipu tornó a los estudios pa grabar un nuevu senciellu llamáu «Da Yá Think I'm Sexy?», que foi publicáu en payares de 1978 y que se convirtió nun gran ésitu radial y comercial una y bones s'allugó nos primeros puestos en dellos países como nos Estaos Xuníos, Reinu Xuníu, Francia y Canadá, ente otros. Amás dichu senciellu sirvió como preludiu al discu Blondes Have More Fun publicáu solu díes dempués y que como s'esperaba tamién aportó a númberu unu en delles llistes mundiales. Tanto l'álbum como'l so principal senciellu incluyeron elementos de la música discu, que-y significó una gran radiodifusión a nivel mundial. Pela so parte el so correspondiente xira solo llevóse a cabu n'Europa, onde más de quince feches realizar nel Reinu Xuníu.
Los ochenta
En payares de 1980 apaeció nel mercáu Foolish Behaviour, que significó una cayida nes llistes de popularidá n'América del Norte a diferencia de lo que consiguió con Blondes Have More Fun. Amás recibió una gran variedá de crítiques per parte de la prensa musical pol so cambéu de soníu, yá que incluyó dellos elementos del new wave y del synth pop que se vio darréu y con mayor relevancia en Tonight I'm Yours de 1981. D'esti últimu discu destacó'l senciellu «Young Turks» que llegó hasta'l puestu 5 nos Billboard Hot 100 y que aportó a unu de les sos grandes temes nes radios de dellos países. Mientres les sos respeutives xires de 1980 y 1981, grabar en delles ciudaes de los Estaos Xuníos y del Reinu Xuníu material pal primer álbum en vivu Absolutely Live publicáu en 1982, que cuntó cola participación especial de Kim Carnes y Tina Turner na versión de Cares; «Stay With Me».
En 1983 llanzó Body Wishes que recibió pésimes crítiques pelos medios especializaos, qu'inclusive dellos sitios como Allmusic considerar como «una de les sos peores obres». Aun así el discu llogró gran ésitu comercial en dellos mercaos europeos, xeneráu principalmente pol senciellu «Baby Jane» que llegó hasta'l primer llugar en países como Irlanda, Alemaña y Bélxica ente otros. Con una crítica similar apaeció al añu siguiente Camouflage, qu'hasta'l día de güei ye unu de los sos discos menos vendíos. D'este, el so décimu tercer álbum d'estudiu, destacaron los senciellos «Infatuation» y «Some Guys Have All the Luck» que llograron entrar nos top 10 de la llista Billboard Hot 100 y qu'amás los sos videos musicales respeutivos recibieron constante rotación na cadena de televisión MTV. En xineru de 1985 y dientro de la xira promocional, tocó nel primer festival Rock in Rio ante una más de 100 000 persones envaloraes y dempués d'una gran agua. Nesi mesmu añu tamién s'axuntó con Jeff Beck pa la grabación del senciellu «People Get Ready» ―orixinal de The Impressions― que llogró bonos puestos nes llistes y qu'amás foi tocada en direuto en delles presentaciones del guitarrista británicu cola compañía de Stewart.
thumb|250px|Rod Stewart nel añu 2013 en [[Hamburgu.]]
A fines de 1985 entró nuevamente a los estudios pa grabar l'álbum Every Beat of My Heart que se punxo a la venta oficialmente en xunu de 1986. Al igual que'l so predecesor recibió pésimes reseñes per parte de la crítica especializada, a pesar de ser más esitosu nes llistes que Camouflage. Pa promocionalo fueron llanzaos dellos senciellos como «Love Touch» y «Every Beat of My Heart» que se convirtieron en verdaderos ésitos nel mercáu européu, pero non asina nel norteamericanu. D'igual manera llevó a cabu una curtia xira, que lo llevó solamente a dellos países d'Europa como Alemaña y Reinu Xuníu, ente otros.
Depués de rematar la xira, xunió aliances con Andy Taylor exguitarrista de Duran Duran y con Bernard Edwards baxista de Chic pa producir el so décimu quintu álbum, Out of Order publicáu en mayu de 1988. A les poques selmanes del so llanzamientu convertir nel so discu más esitosu de la década, y qu'inclusive hasta'l día de güei vendió más de 2 millones de copies solo nos Estaos Xuníos, equivalente a doble discu de platinu. Por ello y pa promocionalo dio una decena de conciertos en dichu país como tamién en Canadá y Puertu Ricu, y a principios de 1989 llevó per primer vegada a Llatinoamérica con presentaciones n'Arxentina, Brasil, Uruguái, Méxicu y Chile, que se convirtió de la mesma nel primer gran conciertu d'esti últimu país qu'entá vivía sol réxime militar d'Augusto Pinochet. En 1989 el sellu Warner Bros. publicó los álbumes recopilatorios The Best of Rod Stewart y Storyteller - The Complete Anthology: 1964-1990 que fueron certificaos con decenes de discos d'oru y de platino. D'esti últimu discu estrayxéronse los senciellos «Downtown Train» y «This Old Heart of Mine» que llegaron hasta'l primer llugar na llista estauxunidense Hot Adult Contemporary Tracks.
Vagabond Heart y la so inducción al Salón de la Fama del Rock
En 1990 y xunto a la cantante Tina Turner grabó una versión de «It Takes Two» ―tema orixinal de Marvin Gaye y Kim Weston― que se llanzó como senciellu y que llamó l'atención de dellos mercaos europeos principalmente. Esta tema sirvió de promoción pal so nuevu discu Vagabond Heart llanzáu en 1991, que llogró meyores ventes y de la mesma ameyores crítiques que los sos antecesores. D'él estrayxo la cantar «Rhythm of My Heart» qu'algamó'l primer llugar en Canadá ya Irlanda y que foi certificáu con discu de plata nel Reinu Xuníu, en vendiendo más de 200 000 copies. Nesi mesmu añu contribuyó como covocalista na tema «My Town» de la banda Glass Tiger, que s'incluyó nel discu Simple Mission de los canadienses.
Fidies
Fidias, que s'encuadra na etapa conocida como «primer clasicismu griegu», diseñó les estatues de la diosa Atenea na Acrópolis d'Atenes (Atenea Partenos, dientro del Partenón, y Atenea Promacos), y la estatua de Zeus en Olimpia.
Les obres atenienses fueron aparentemente encargu de Pericles en 447 e.C. Ye posible que Pericles usara'l dineru de la Lliga de Delos pa paga-y, magar esto nun ye seguru.
Rod Stewart
Vagabond Heart y la so inducción al Salón de la Fama del Rock
En 1993 la institución discográfica British Phonographic Industry dio-y el premiu Brit Awards, pola so destacada contribución a la música. Pa celebralo Stewart axuntar con Cares el día de ceremonia d'entregues, onde interpretaron delles temes en vivu. Nesi mesmu añu collaboró con Sting y Bryan Adams nel cantar «All for Love», que foi la tema principal de la película Los trés mosqueteros y que se convirtió nun verdaderu ésitu mundial, yá que s'asitió nel primer llugar en más de diez países. De la mesma nesi mesmu añu, xuntar con Ronnie Wood pa la grabación d'un álbum acústicu sol auspicio de MTV Unplugged, que dio como resultáu l'álbum en direuto Unplugged...and Seated que aportó al so rexistru en direutu más vendíu hasta anguaño. Pa promocionalo publicáronse cinco canciones como senciellos, de los cualos «Have I Told You Lately» ―orixinal de Van Morrison― llegó hasta'l puestu 1 na llista estauxunidense Hot Adult Contemporary Tracks y nel mesmu añu certificar con discu d'oru, depués de superar les 500 000 copies vendíes nesi país.
Fidies
Conócense pocos detalles de la vida de Fidias. Sábese que nació n'Atenes pocu dempués de la batalla de Maratón. Tiénense diversos rellatos sobre la so formación. Hegias d'Atenes, Agéladas de Argos, y el pintor de Tasos Polignoto, fueron toos ellos consideraos maestros sos. A favor de Agéladas puede dicise que la influencia de les munches escueles dories puede verdaderamente atopase en parte de la so obra. Aprendió la téunica del bronce na escuela d'Argos con Agéladas, al empar que Mirón y Policleto. Al paecer, la so actividá artística empieza en 464 e.C.. De la so vida sábese pocu más amás de les sos obres. Pausanias, sicasí, menta a dos de los sos estudiantes, que tamién fueron los sos eromenoi. Unu ye Agorácrito quien ye tamién conocíu pola so escultura de Némesis en Ramnunte. Otru amáu, inclusive más estrechamente rellacionáu col escultor, ye Pantarces, un mozu eleo y ganador del combate de llucha xuvenil nes 86as Olimpiaes en 436 e.C. Pausanias informa d'una tradición según la cual el mozu foi'l modelu pa una de les figures esculpíes nel tronu del Zeus Olímpicu. Otra tradición, narrada por Clemente d'Alexandría, presenta a Fidias tallando «Kalos Pantarkes» («Pantarkes ye guapu») nel deu corazón del dios.
Rod Stewart
Vagabond Heart y la so inducción al Salón de la Fama del Rock
Yá en 1994 foi inducíu al Salón de la Fama del Rock, que la so ceremonia foi presentada pol so amigu Jeff Beck. Sicasí nun pudo llegar a la dichu eventu, por cuenta de un terremotu qu'afectó a la ciudá de Los Angeles (California) dos díes antes. El 31 d'avientu del mesmu añu tocó na sablera de Copacabana ante más de 3,5 millones de persones, qu'ingresó al Llibru Guinness de los récores por ser el conciertu gratuitu con mayor asistencia na historia del rock.
thumb|Rod Stewart en conciertu en [[Zaragoza (España) en 2007.]]
Fidies
Biografía
La so situación ye complicada cuando se sabe que les mayores fontes de datos pa la reconstrucción de la so esistencia, Plinio, Plutarco y Pausanias, fixeron los sos informes varios sieglos dempués de la so muerte. Plinio dixo qu'él yera'l fíu d'un ciertu Cármides. Según una comentarista de Aristófanes, graduárase como pintor, pero depués sería enseñáu na escultura de Agéladas, Escuela de Argos, y, según Dión Crisóstomo, tamién por Hegias ateniense.