cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chiang Kai-shek
Chiang Kai-shek o Jiang Jieshi (en ; grafíes alternatives: ; Xikou, 31 d'ochobre de 1887 - Taipéi, 5 d'abril de 1975) foi un militar y estadista República de China chinu. Asocedió a Sun Yat-sen como líder del Partíu Nacionalista Chinu Kuomintang y foi'l líder máximu, so diversos cargos, de la República de China fundada en Nankín en 1927. Tres la derrota de los nacionalistes frente a los Partíu Comunista de China comunistes en 1949, abellugar col so gobiernu na islla de Taiwán.
Chiang Kai-shek gobernó Taiwán de forma autoritaria dende 1949 hasta la so muerte en 1975, cuando foi asocedíu pol so fíu Chiang Ching-kuo. Mientres la so etapa en Taiwán nunca se resignó a que l'exiliu fuera definitivu. Caltuvo la esperanza de que'l comunismu acabaría cayendo y que la República de China, sol so lideralgu, reconquistaría la China continental.
Nomes
Chiang utilizó nomes diversos a lo llargo de la so vida. Mientres la so etapa en Guangdong al mandu de l'Academia Militar de Whampoa, usaba'l nome que la so trescripción pinyin ye Jiǎng Jièshí (en chinu tradicional: 蔣介石, en chinu simplificáu: 蒋介石, Wade-Giles: Chiang Chieh-shih). La forma habitual n'Occidente "Chiang Kai-shek" correspuende a la trescripción que se fixo naquella dómina d'esti nome acordies cola so pronunciación nel dialeutu cantonés faláu en Guangdong. Chiang Kai-shek y Sun Yat-sen son les úniques personalidaes históriques chines que los sos nomes trescribir davezu n'Occidente en forma cantonesa, y non en mandarín.
Nel mundu hispanofalante, esti nome apaeció nos medios escritos con muncha frecuencia na forma errónea Chiang Kai-chek, probablemente por influencia de l'antigua adautación francesa Tchiang Kaï-chek.
Mocedá
Chiang Kai-shek nació na llocalidá de Xikou, distritu de Fenghua, na provincia de Zhejiang. En 1906 ingresó na academia militar de Paoting. Un añu dempués, en 1907 treslladóse a Xapón, onde, n'ingresando na Academia Militar del Estáu de Xapón, acabaría integrando l'Exércitu Imperial Xaponés hasta 1911, cuando volvió a China con motivu del llevantamientu de Wuchang, la insurrección que desencadenó'l final de la China imperial.
Ganzo
Río [[ríu Saja|Saja-Besaya, al so pasu por Ganzo.|thumb]] Ganzo ye una llocalidá del conceyu de Torrelavega (Cantabria, España). La llocalidá ta a una altitú de 20 metros sobre'l nivel del mar, y a una distancia de 2,2 quilómetros de la capital municipal, Torrelavega. Nel añu 2008 Ganzo cuntaba con una población de 1.034 habitantes (INE) La so patrona ye la Virxe del Carmen que celebra les sos fiestes el 16 de xunetu.
Chiang Kai-shek
Mocedá
En 1923, Sun Yat-sen forma un gobiernu revolucionariu nel sur, na ciudá de Guangdong. Ellí, Chiang va dirixir l'Academia Militar de Whampoa, de la que va surdir un exércitu, les Fuercies Revolucionaries Nacionales. Tres la muerte de Sun Yat-sen en 1925, Chiang consigue faese col poder del KMT, y en 1926 les Fuercies Revolucionaries Nacionales llancen la ofensiva pa conquistar el centru y norte de China. Van asocediéndose les conquistes del territoriu, y en xineru de 1927, el gobiernu revolucionariu del KMT treslladóse a Wuhan. Nesti momentu, Chiang, que cunta col sofitu de los comunistes soviéticos, collabora col Partíu Comunista de China. Tres la conquista de Nankín y Shanghai, Chiang tresllada'l gobiernu a la ciudá que, acordies cola ideoloxía de Sun Yat-sen, tenía de ser la capital de toa China: Nankín. Dende ellí, Chiang empecipia una purga de simpatizantes comunistes nel gobiernu y nel KMT. Esti xiru escontra una política d'enfrentamientu colos comunistes va marcar los acontecimientos de los siguientes años.
Chiang, máximu líder de China
thumb|left|240px|Chiang Kai-shek al pie del so fíu [[Chiang Ching-kuo en 1948.]] Tres la invasión xaponesa de China, el gobiernu empobináu por Chiang Kai-shek replegar escontra l'interior del país, estableciendo la capital provisional en Chongqing, una y bones Nankín cayera en manes de los xaponeses, qu'instauraron ellí un gobiernu títere sol mandu de Wang Jingwei.
Mientres la invasión xaponesa, el KMT atayó la llucha contra'l Partíu Comunista de China, formando un frente xuníu contra los invasores. A la fin de la Segunda Guerra Mundial, los xaponeses retirar de China, que recupera amás la islla de Taiwán. Nesi momentu, volver# a entamar l'enfrentamientu colos comunistes, dirixíos por Mao Zedong.
El 1 de xineru de 1947, apruébase una nueva constitución pa la República de China. A lo llargo d'esi añu escoyer a los miembros de les distintes cámares del parllamentu nacional, y n'abril de 1948, Chiang Kai-shek asume'l cargu de Presidente de la República. El gobiernu del KMT paecía tar afitando'l so control sobre'l territoriu, a pesar de toles dificultaes, pero yá en 1946 intensifícase la llucha colos comunistes. Contra tou pronósticu, les fuercies comunistes del llamáu Exércitu Popular de Lliberación, dende les sos bases de poder nel campu, van consiguir finalmente ganar esta guerra civil. A lo llargo de 1949, asocédense les victories comunistes. Chiang Kai-shek empieza a unviar personal escontra'l sur pa preparar dende ellí la ofensiva contra los comunistes. El gobiernu del KMT vese obligáu a abandonar Nankín. El 5 de febreru, la capital treslladóse a Guangdong. El 26 de mayu, Chiang mover a Taiwán.
Ante la meyora comunista (el 1 d'ochobre Mao Zedong proclamara la fundación de la República Popular China), el gobiernu republicanu va treslladar la capital provisional de Guangdong a Chongqing el 15 d'ochobre y finalmente a Chengd u'l 29 de payares. Chiang volviera al continente dende Taiwán el 14 de payares y tuvo en Chonqqing y Chengdu intentando aguantar la victoria comunista. Finalmente, el 8 d'avientu, Chiang da por perdida la China continental y ordena a les sos tropes y a los más altos cargos del gobiernu qu'abandonen Chengdu. El 10 d'avientu de 1949, Chiang Kai-shek y el so fíu Chiang Ching-kuo vuelen a Taiwán, dende onde esperaben poder reorganizase pa ganar a los comunistes. Chiang Kai-shek nunca volvería triar la China continental.
Gobiernu en Taiwán
A lo llargo de 1949 establecer en Taiwán numberosos altos cargos y simpatizantes del réxime republicanu. Alredor d'un millón y mediu de chinos continentales abellugar en Taiwán.
Chiang kai-shek gobernó Taiwán de forma autoritaria. La política económica foi un ésitu, y Taiwán consiguió unes tases peraltes de crecedera económica. Sicasí, nel planu políticu, Chiang, que siempres vio a Taiwán como una estación de camín escontra reconquistar de China, impunxo la llei marcial y un sistema que nun toleraba nengún tipu de disidencia política. A la so muerte, foi asocedíu pol so fíu Chiang Ching-kuo, qu'empecipiaría una apertura política llindada.
El cadabre de Chiang Kai-shek alcuéntrase entá güei a la espera d'un entierru definitivu, qu'él deseyaba que se celebrara na so llocalidá natal, na provincia china de Zhejiang. La imposibilidá d'un funeral d'Estáu nel territoriu de la República Popular caltuvo'l cadabre de Chiang nuna tumba provisional dende la so muerte en 1975. Nel añu 2004, ante la evidencia de que l'entierru nel continente nun va a ser posible, la vilba del fíu de Chiang, Chiang Ching-kuo, pidió que dambos, padre y fíu, seyan soterraos definitivamente en Taiwán. La ceremonia, prevista nun principiu pal añu 2005, retardóse de manera indefinida.
thumb|left|200px|Chiang Kai-shek.
Ziordia
Ziordia (en castellanu Ciordia) ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Pamplona, nel valle de la Burunda, la contorna de Sakana (la Barranca, en castellán) y a 55 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población n' yera de habitantes (INE).
Toponimia
El nome de pueblu suelse pronunciar tamién zigordi y ziyordi.
Tradicionalmente el nome del pueblu escribióse Ciordia, hasta que nes últimes décades del sieglu XX xeneralizó la forma Ziordia, que ye una adautación del mesmu a la moderna ortografía de la llingua vasca y a la so pronunciación en dichu idioma.
Situación
Pertenez a la contorna de La Fuécara, que'l so tramu occidental ye denomináu como La Burunda, al cual pertenez el conceyu, que s'asitia en posición fronteriza col conceyu alavés d'Aspárrena. Llenda al norte con Idiazábal, Segura y Cegama (en Guipúzcoa), Ilarduya (en Álava) y Alsasua (en Navarra), al oeste con Eguino y Andóin (Asparrena), al sur cola Sierra d'Urbasa, y al este con Olazagutía.
Relieve ya hidroloxía
miniaturadeimagen|left|Ríu Araquil al so pasu por Ziordia. La llocalidá tópase asitiáu na marxe esquierda del ríu Araquil, delimitado al norte y al sur pelos montes d'Alzania y la Sierra d'Urbasa.
La fastera montascosa del sur correspondiente a la sierra d'Urbasa ye conocida como La Barga ente los habitantes. La fastera norte sicasí ye denomada La Peña.
Historia
miniaturadeimagen|Fonte en Ziordia. En 1462 Xuan II donó al señor de Ziordia, Lanzarot, toles rentes, derechos y emoluciones del peaxe que'l rei tenía nel valle de la Burunda, que xubía a 54 llibres, xunto cola pecha denomada gaillurllidua.
Escontra los años 1575 – 1576, la villa viose envolubrada en sonaos procesos de bruxería.
Alministración
Pertenez a la Merindad de Pamplona y a la Mancomunidá de la Sakana.
Monumentos civiles
Túmulu prehistóricu d'Apoeta a 3 km. al norte del pueblu.
Inchy-en-Artois
Inchy-en-Artois ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ziordia
Deportes
Dispón de frontón, piscina municipal y ximnasiu.
Fiestes
Les fiestes patronales celébrense'l 8 de setiembre. Duren aproximao cinco díes, y celébrense n'honor a la Virxe del Coru. Nelles acaldía tien un protagonista, como los xubilaos o los neños, y cunten con munches actividaes lúdiques. Ente elles cabo destacar la repartida de vinu y quesu gratuito que se suel faer acaldía ente los asistentes a les fiestes.
Ociu
Cunta con 2 parques infantiles y una pista de baloncestu.
Unagi (película de 1997)
Comentarios
Estrenada'l 24 de mayu de 1997.
Canoa
Una canoa ye un bote relativamente pequeñu que se mueve cola fuercia humano. Les canoes son apuntiaes en dambos estremos y usualmente abiertes pela parte de riba.
Mover por mediu del usu de pales que'l so númberu depende del tamañu de la embarcación. Los paleadores atópense de cara a la direición deseyada, yá seya sentaos en soportes sobre'l cascu o fincaos direutamente nella. D'esta manera palear una canoa estremar col remu, una y bones los remeros atopar de llombu a la direición deseyada. Les palas pueden ser d'una sola fueya o de doble fueya.
Materiales
Sicasí, l'aluminiu ye más trupu que l'agua, asina que una canoa que se voltiar va fundise nun siendo que dambes terminaciones atópense rellenes de material de flotación.
Bubo ketupu
Distribución y hábitat
Distribúyese dende'l sur de Myanmar y el centru de la India al sur y l'este de Camboya, Laos y Vietnam, Tailandia peninsular, la península de Malaca, el archipiélagu de Riau, Sumatra, Indonesia hasta Xava, Bali y Borneo. Un espécime foi rexistráu na islla de Cocos (Keeling) fuera d'Australia, 1050 km fuera del so área normal. El so hábitat natural son los montes tropicales húmedos y otres zones montiegues cerca de l'agua, incluyíos los bancos montiegos de ríos, llagos y estanques de pexes y arrozales. Puede sobrevivir bien cerca de les viviendes humanes, pero tamién puede ser atopáu nos montes de manglares afaraos y otres zones menos habitaes o deshabitadas. Vive principalmente nes tierres baxes, pero puede atopase n'altores d'hasta 1600 m.
Canoa
Considerancies nel diseñu del cascu
Les canoes con fondu redondu exhiben probe resistencia a graos pequeños d'enclín, pero son difíciles de voltiar (esto ye, el so estabilidá inicial ye probe, pero la so estabilidá final ye bona). Una canoa de fondu planu tien una escelente estabilidá, pero si ye inclinada hasta ciertu puntu, vuélvese inestable y va voltiase. Los diseños de fondu redondu son capaces de pasar sobre obstáculo muncho más fácilmente, por cuenta de una menor área de contautu cola torga, anque tienen meyor caláu náuticu.
Janet Munro
Janet Munro foi una actriz británica.
Canoa
Considerancies nel diseñu del cascu
Realmente, les quillas nun ayudar a les canoes a navegar en llinia recta. Les canoes son embarcaciones de dislocación. Los sos cascos, moviéndose pel agua, son más grandes entá que les quillas, y tienen un efeutu más considerable na trayeutoria d'una canoa al traviés de l'agua. En canoes d'aluminiu, les quillas son artefautos de manufactura, onde los dos metaes del cascu son xuníes. En canoes de madera y lona, les quillas son tires que protexen al bote de les roques y al ser tiraes na mariña. Les canoes de plásticu presenten quillas pa endurecer al cascu dexando al armazón tubular internu ser emburriáu con soler de la canoa. La forma del cascu, particularmente el grau de proa y popa, determinen que tan bien (o non) una canoa sigue'l cursu.
Janet Munro
Carrera
Munro protagonizó tres películes pa la Disney. Darby O'Gill and the Little People (1959), Third Man on the Mountain (1959) and Los Robinsones de los mares del sur (1960), según The Horsemasters (1961), una serie selmanal de la mesma compañía. Participó n'otros títulos como The Trollenberg Terror (1958) y The Day the Earth Caught Fire (1961).
Canoa
Considerancies nel diseñu del cascu
Les canoes con punta redonda son fáciles de maniobrar. Les canoes apuntiaes son un pocu resistentes de virar y tienen más habilidá pa siguir un cursu. Les puntes altes nun tienen más propósitu que'l d'atrapar el vientu.
Los cascos de les canoes son usualmente abiertes na parte de riba. Sicasí, les canoes d'eslalon son cerraes con una falda de aerosol, como munchos kayaks y surf skis.
Janet Munro
Familia
Munro tuvo casada con Tony Wright dende 1956 hasta 1959. Con Ian Hendry en 1963, col cual tuvo dos fíos, Sally y Corrie. Divorciar en 1971.
Canoa
Diseños tradicionales alredor del mundu
thumb|Canoa de [[corteza d'abeduriu]] Les primeres canoes en munches partes del mundu fueron canoes atrincheraes, formaes de tueros buecos.
Janet Munro
Muerte
Munro morrió d'un ataque al corazón nel Whittington Hospital, al norte de Londres en 1972, a la edá de 38 años.
Canoa
Diseños tradicionales alredor del mundu
Nes islles del Océanu Pacíficu, les canoes atrincheraes tienen mástiles llaterales p'amontar la estabilidá nel océanu. Estes canoes pueden ser bien grandes, y dalguna vegada fueron usaes pa viaxes a llargues distancies. En Ḥawai, les canoes son tradicionalmente manufacturadas con tueros d'acacia koa. Típicamente lleven una tripulación de seis persones; un navieru y cinco paleadores.
Nes rexones templaes d'América del Norte, les canoes son tradicionalmente fabricaes con un armazón de madera de corteza d'abeduriu con resina pa faeles resistentes a l'agua. Más tarde, fueron fabricaes d'un armazón, costielles y otres partes de madera (asientos, etc.) y cascos con lona col tamañu fayadizo y pintao pa llograr suavidá y proteición contra l'agua.
Janet Munro
Filmografía parcial
1957, Small Hotel 1958, The Young and the Guilty 1959, Darby O'Gill and the Little People 1960, Swiss Family Robinson
Canoa
Partes d'una canoa
center|View of a typical canoe from above
Ver tamién
thumb|Canoa al traviés del ríu, Canjambari, 1973, [[Guinea-Bisáu]]
Janet Munro
Premios y nominaciones
BAFTA
Globos d'oru
Brañallibrel
Brañallibrel ye una aldea de la parroquia de Rozadas, nel conceyu asturianu de Bual.
Alcuéntrase a 12 km de la capital del conceyu, a un altor de 511 m sobre'l nivel del mar. Tien una población de
Pepsi
El nome
En New Bern (Carolina del Norte), a entamos de 1890, el farmacéuticu Caleb Bradham influyenciáu pol ésitu de la Coca-Cola quiso remedar el tastu y testura de la mesma, polo que creó una bébora nomada "Brad's drink" (La bébora de Brad). Entemecía agua carbonatao, zucre, vainilla, dellos aceites, pepsina, y granos de cola. Como Pepsi foi diseñada orixinalmente pa curiar dolores d'estoxu, Bradham acuñó'l nome de Pepsi a partir de la enfermedá 'Dispepsia'. El nome rexistróse como marca comercial el 16 de xunu de 1903.
Entamos
Caleb Bradham, como munchos farmaceúticos d'entamos de sieglu XX, tenía una fonte de soda na so botica, au aximistraba a los veceros bebíes refrescantes feches por él mesmu. Ehí foi au se sirvió Pepsi per primer vegada. Dempués de 17 años d'ésitu xorreciente, Caleb Bradham perdió la empresa. Camentando nuna subida del preciu del zucre, invirtió n'aiciones. El preciu del zucre cayó, y Pepsi Cola algamó la bancarrota en 1923. En 1931, la compaña de dulces "Loft Candy" mercó Pepsi Cola. El presidente de Loft, Charles G. Guth, reformuló los ingredientes de la popular bebida. En 1940, fizo historia cuando se tresmitió a nivel nacional el primer "Jingle" de publicidá. El so títulu: "Nickel Nickel", facía referencia rellación al so preciu. "Nickel Nickel" foi tou un acontecimientu mundial, tornáu a 55 idiomes desemeyaos.
Afitamientu
Pepsi Cola algamó'l so primer ésitu vendiendo la so bebida en botelles de cerveza reciclaes, lo que-y permitía vender botelles más grandes por menor costu que Coca-Cola. D'esta miente, Pepsi acreditábase como la bebida de les clases baxes. No cabero de los años 1950, Pepsi invirtió grandes recursos al tratar de meyorar la so imaxe. Emitió gran cantidá de publicidá televisiva ya entamó l'emplegu de celebridaes pa vender el so productu. Medró y amosábase como un rival seriu pala corporación de Coca-Cola, magar que taba afitada en segundu llugar.
Nos años 1970, Pepsi entamó la estratexa mercaotéunica conocida como "La xeneración Pepsi", que diba empobinada pala xente xoven. Trabayaba baxo la premisa de qu'hai nuevos consumidores entamando'l so poder d'adquisición cada día, y que dexar de faer publicidá namái aporta a amenorgar les bases fundamentales a diario. Col envieyamientu de la xeneración de los "baby boomers" la publicidá de Pepsi tornóse en "La bebida que caltién la to xuventú".
La compaña
PepsiCo, la compaña propietaria de Pepsi Cola, ye tamién dueña de marques como 7Up, Quaker Oats, Gatorade, Frito-Lay y Tropicana. A pesar d'esto, PepsiCo parez tar destináu a vivir abellugáu baxo la solombra de The Coca-Cola Company.
Una de les poques estayes del mundu nes que Pepsi tien ventes mayores que Coca-Cola, ye na provincia de Quebec en Canadá y n'Arabia Saudita. Tamién Venezuela ente 1969-1996 hasta el camudamientu del embotellador llocal a Coca-Cola.
Otres bebíes direutamente asociaes a Pepsi son 7Up, Mirinda, Paso de los Toros y Teem
Aalesunds FK
Historia
Foi fundau el 25 de xunu de 1914.
La temporada 2006 fina segundu na Adeccoligaen, llogrando l'ascensu a la Lliga Noruega de Fútbol.
So máximu rival a nivel rexonal ye'l Molde FK.
Estadiu
En 2005, Aalesunds F.K. pasa de xugar sos alcuentros dende'l Kråmyra Stadium al Color Line Stadion de nueva construcción. Ye'l primer campu de primer nivel que cuenta con césped artificial.
Ciriza
Ciriza (n'euskera y cooficialmente Ziritza) ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Pamplona, na Cuenca de Pamplona y a 16 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población n' foi de habitantes (INE).
Situación
La llocalidá de Ciriza ta asitiada nel centru de la Comunidá Foral de Navarra, dientro de la Cuenca de Pamplona. El so términu municipal tien una superficie de 3,688 km² y llenda al norte y este con Echauri, al sur con Zabalza y Echarri y al oeste con Guesálaz. Cuenta con dos nucleos de población, Ciriza y Elío.
Evolución de la población
Cantidá d'habitantes según los censos municipales de 1897 a 2001 del Institutu Nacional d'Estadística (INE). La población referida ente 1897 y 1991 ye la de derechu; la de 2001, la residente; y la población de ye la correspondiente al padrón municipal.
Alministración municipal
L'alministración política realízase al traviés d'un conceyu de xestión democrática que los sos componentes escoyer cada cuatro años por sufraxu universal dende les primeres eleiciones municipales tres la reinstauración de la democracia n'España, en 1979. El censu eleutoral ta compuestu polos residentes mayoría d'edá mayores de 18 años empadronaos nel conceyu, yá sían de nacionalidá española o de cualquier país miembru de la Xunión Europea. Según lo dispuesto na Llei Orgánica del Réxime Eleutoral Xeneral, qu'establez el númberu de conceyales elegibles en función de la población del conceyu, la corporación municipal ta formada por 5 conceyales. La sede del Conceyu de Ciriza ta asitiada na cai San Miguel, 7 de la llocalidá.
Estos son los últimos alcaldes de Ciriza:
Fiestes
Les fiestes patronales tienen llugar en redol al 29 de setiembre n'honor a San Miguel.
Jesús Sanz Montes
Jesús Sanz Montes ye l'actual Arzobispu d'Uviéu y Alministrador Apostólicu de les Diócesis de Huesca y de Jaca. Tamién ye'l Presidente de la Comisión Episcopal Española pa la Vida Consagrada y Comisariu Pontificiu de la Unión Lumen Dei según el nomamientu de 20 de mayu de 2009.
Fizo los estudios de Teoloxía y Filosofía en Toledo, anque primero trabayó nun bancu. En 1981 ingresa nos Franciscanos de la observancia, Provincia de San Gregorio Magno de Castilla, faciendo la profesión temporal el 11 de setiembre de 1982 en Arenas de San Pedro (Ávila) y la profesión solemne el 14 de setiembre de 1985 en Toledo. Foi ordenáu sacerdote en 1986, añu nel que tamién foi nomáu Rector del Seminariu Franciscanu d'Ávila. El 23 d'ochobre de 2003 foi designáu pola Santa Sede como obispu de Huesca y Jaca, recibiendo la ordenación episcopal el 14 d'avientu d'esi añu.
El Vaticanu fizo públicu'l nomamientu pol papa Benitu XVI del nuevu Arzobispu Metropolitanu d'Uviéu el 21 de payares de 2009.
Lema episcopal
El so lema episcopal ye Christus Omnia in Omnibus, n'asturianu Cristo lo ye too, tomáu de la Epistola a los Colosenses capítulu 3 versículu 11
Incourt (Pas-de-Calais)
Incourt ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Camarzana de Tera
Camarzana de Tera ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Pertenez a la contorna de Benavente y Los Valles y, según los datos oficiales del (INE 2017), cuenta con una población de 839 habitantes.
Prehistoria
Les muertes más antigües del pueblu remontar a la Edá del Fierro, na que'l pueblu asitiar nuna zona elevada y bien protexía llamada “El Castru”, repitiendo con esti topónimu la so identificación arqueolóxica. De les escavaciones arqueolóxiques llevaes a cabu, atopáronse ensame de vasíes de cerámica y los cimiento de les típiques pallozas celtes, de forma circular. Tipológicamente presenta les carauterístiques típiques de los asentamientos castreños enclavaos en zones non montascoses y rellacionaes colos valles de los ríos, como pueden ser los de “La Corona-El Pesadero” en Manganeses de la Polvorosa, "La Sinoga-Los Cuestos de la Estación” en Benavente o la mesma ciudá de Zamora.
El castru, como primitiva población, dexó pasu a una nueva villa romana asitiada al so abrigu. D'esta dómina entá apaecen ensame de fragmentos de mosaicos romanos según restos d'infraestructures urbanístiques como empedries de cais o alcantarelláu.
Edá Media
thumb|Miniatura del Beatu de Girona Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia Camarzana quedó integráu nel Reinu de Lleón, que los sos monarques entamaríen la repoblación del pueblu. Nesta dómina, al traviés de les cróniques del monesteriu de la población vecina de Santa Marta de Tera, tenemos constancia de la esistencia d'un puxante monesteriu llamáu de San Miguel que tuvo una gran actividá y que sufrió estroces nel pasu d'Almanzor escontra Santiago de Compostela. Pero esti monesteriu nun foi abandonáu nestes feches sinón unos trenta años más tarde, yá que siguió recibiendo donaciones y la causa del so cayente débese más bien a les revueltes de ciertos personaxes influyentes que terminaron expoliando a los monesterios pertenecientes a la diócesis d'Astorga, a la cual pertenecía los monesteriu de San Miguel de Camarzana. Lo más relevante d'esti monesteriu, ye la esistencia d'un scriptorium, nel qu'una comunidá de monxos empobinaos por Emeterio (autor del Beatu de Girona) dedicar al copiáu ya ilustración de los códices medievales que s'emprestaben los monesterios, ente los que nun faltaba una copia del llibru de Beatu de Llébana. El colofón qu'Emeterio fai nel Beatu de Girona onde apaecen los nomes de Fernando Flaginiz y Ecta Vitas (personaxes venceyaos a donaciones al monesteriu de Camarzana) ye abonda prueba pa pensar qu'equí tamién s'escribió, al igual qu'en San Salvador de Tábara, el Beatu de Girona yá que tamién pudo collaborar la monxa Eude coles sos ilustraciones.
Edá Moderna y Contemporánea
Na Edá Moderna, Camarzana foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na receptoría de Benavente.
Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Camarzana pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.
Xeografía y demografía
El conceyu tien una superficie de 47,62 km² y les siguientes coordenaes xeográfiques: llatitú, 41.997°; llargor: -6.029', y altitú, 777 msnm.
La densidá poblacional ye de 17,62 habitantes/km². Analizando los datos esistentes dende 1900, añu nel que Camarzana cuntaba con 1316 habitantes, la población algama'l so máximu en 1950, cuando llega a los 1769. De magar, siguiendo la tónica xeneral de les zones rurales n'España, la población foi baxando. Ente 1986 y 2004, el conceyu perdió'l 26 % de la so población. Ente 2004 y 2007 producióse una leve recuperación, pero qu'a día de güei nun se caltién pos el conceyu va perdiendo población cada añu. (INE).
Piaña
El términu «piaña» pue referise a dos crustáceos diferentes:
Camarzana de Tera
Xeografía y demografía
thumb|200px|right|Ilesia de Camarzana.
Amás de la llocalidá de Camarzana de Tera, el conceyu ta formáu por otros trés nucleos de población: Santa Marta de Tera, San Juanico el Nuevu y Cabanes de Tera. Fueron conceyos independientes hasta mediaos del sieglu XIX.
L'actual padrón municipal d'habitantes amuesa'l siguiente resume numbéricu de población:
Arte
thumb|200px|Monesteriu de Santa Marta.
Tienen De destacar dos elementos arquiteutónicos de gran interés: la so ilesia parroquial, qu'agospia nel so interior un bellu retablu barrocu y el so ermita de la Trinidá na que, a pesar del espoliu, podemos almirar un bellu retablu.
Mención estreme merez la so arquiteutura rural tradicional qu'entá caltién delles amueses de cases d'adobe y tapial con práuticos balcones de madera na fachada y corredores tamién de madera na parte posterior.
Nel añu 2007 llevar a cabu unes escavaciones arqueolóxiques qu'afayaron unos mosaicos romanos nuna cortil del pueblu. Dichos mosaicos atopar nuna cortil d'unos 700 metros cuadraos nel que se preve la construcción d'un muséu.
Festividaes
Merez destacar la Fiesta de la Trinidá, que se celebra na ermita del so nome y que data del sieglu XVII; nella, amás de les ceremonies relixoses, los cofrades ufierten a tolos asistentes el típicu pan, quesu y vinu de la zona, que ye tastiáu a la solombra de los fresnos y chopos qu'arrodien a la ermita. Celebrar a finales de mayu o principios de xunu, dependiendo de la fecha de la Selmana Santa.
La fiesta patronal de L'Asunción, el 15 d'agostu, entá caltién delles muertes tradicionales del pasáu, como la Procesión de l'Asunción que percuerre'l día 15 les cais del pueblu y la de San Roque, a otru día, como agradecimientu a la cura de la peste bubónica, que se remonta a dómines medievales.
Ecoloxía
El pueblu dispón de dos zones claramente delimitadas y riques en fauna y flora; per un sitiu el monte, onde predomina la encina con tol so cortexu (retames, jara, tomillu) y puede atopase una gran variedá de pequeños mamíferos, como'l coneyu o la llebre. Gracies al aislamientu provocáu pola construcción de l'autopista A-52, los venados de la cercana sierra de la Culiebra estabilizáronse na zona. Tamién se recuperó'l peñerina.
El monte de ribera de les veres del ríu alluga una flora exuberante d'omeros y fresnos xunida a un cursu d'agua cambiante que pasa de seles remansos a pequeños rápidos, pa delicia de los oyíos. La población de páxaros cantores ye abondosu y nun falten tampoco poblaciones de coríos migratorios.
Desgraciadamente, la fauna fluvial ta práuticamente escastada por cuenta de la construcción de delles preses nel cursu altu del ríu, lo que causó una alteración antinatural de la temperatura de l'agua, cola imposibilidá de que los güevos de los pexes eclosionen y asina, adulces, fueron sumiendo les poblaciones de trucha común, barbos o bogues que nun hai munchos años faíen les delicies de toos el pescadores de la zona.
Gastronomía
thumb|200px|Corredor d'una casa rural. thumb|200px|Ermita de la Trinidá. Tocantes a la so gastronomía, merecen destacar delles recetes tradicionales rellacionaes colos productos de la zona y de gran tradición familiar.
Una d'estes recetes ye'l fégadu de gochu rustíu al caricote: na matanza del gochu, una vegada que se-y estrayía los fégadu, este yera rustíu nel caricote de la encina, se -y rehogaba con aceite d'oliva, vinagre y sal y, acompañáu d'un vasu de vinu, sirvíase como aperitivo antes de la comida tradicional de la matanza.
Otra de les recetes acomuñaes a la matanza ye un postre qu'anguaño resulta un pocu fuerte, pero que pa otres dómines yera bien enerxéticu y necesariu, dáu'l duru trabayu que se realizaba: los "cuscarones". Ellaborar con mantega de gochu, farina, agua y miel. Entemecíase l'agua y la mantega y cuando taben bien calientes, añedíase-yos farina amodo removiendo constantemente pa evitar grumos; una vegada que s'entestaba añedíase'l miel pa da-y un sabor duce y sirvíase el postre bien caliente.
Tradiciones agrícoles y ganaderes
Siega
D'antiguo cola llegada del branu apaecíen una serie de xeres agrícoles rellacionaes colos ceberes (trigu, cebada o centenu). Esta xera pasaba por delles fases, toes elles recoyíes na tradición lliteraria y musical de la zona. Empezar pola siega de les ceberes nes tierres, siguía-y l'acarretu (en carros de madera tiraos por vaques) yá nes eres el trigu disponer en grandes medas hasta qu'empezara la tría na que s'emplegaben non solo a les vaques sinón tamién a caballos, mules ya inclusive burros. Una vegada triáu, se emparvaba y esperábase a que llegara'l vientu pa llimpiar la parva y dixebrar asina'l trigu de la paya. La xera de la era terminábase cuando la paya yera llevada a los payares pal sustentu de la ganadería o pa sirvir a cencielles de templada cama a los animales nos fríos iviernos.
Vendimia
Otra de les tradiciones, entá caltenida, ye la vendimia. El pueblu dispón d'un númberu considerable de viñes anque nun hai una variedá predominante, polo que nun podemos falar d'un vinu selectu anque si ecolóxicu y artesanal por cuenta de la so composición y ellaboración. D'antiguo la vendimia realizar en talegones de blima nos que se recoyía la uva que yera tresportada al llagar de les bodegues escavaes manualmente nos barreros qu'arrodien al pueblu. Una vegada estrayíu'l mostiu, introducir en grandes cubes de carbayu y ellí xunto colos rabos y casullos de la uva dexábase lleldar hasta qu'una vegada reposáu y perdíu el so dulzor empezar a consumir como vinu mozu p'allegrar les llargues velaes ivernices, les felices celebraciones familiares (bodes, bautizos...) según tamién taba presente nes murnies despidíes de los seres queríos (quiciabes pol dichu d'escaecer les penes).
Matanza del gochu
Otra de la tradiciones qu'entá se caltién en Camarzana de Tera ye la matanza del gochu. Esta yera una xera qu'implicaba a tolos miembros de la familia, dende'l güelu hasta'l más pequeñu y tamién yera un motivu p'axuntar a tolos familiares yá que non solo participaben los más cercanos sinón que tamién los tíos, primos y parientes. Inclusive los vecinos yeren convidaos a tal esperáu llacuada. Les matances empezaben cuando les primeres xelaes faíen la so apaición, a mediaos de payares y estendíense hasta principios de febreru. Una vegada que'l gochu yera ensobiáu a un bancu de madera y suxetáu polos homes más fuertes, el corador col so cuchiellu cumplía cola so función d'una manera impecable y el sangre yera recoyida nun barreñu yá que yera unu de los condimentos de múltiples platos.
Una vegada muertu'l gochu, yera xamuscáu con "encaños" de payes de centenu que se fixeren na dómina de triar; darréu llavábase emplegando pa ello texas y agua bien caliente. Por fin el gochu abríase y estrayíase l'interior que se guardaba en baldes pa dar en la so llavadura pa consiguir les tripes onde se envasarían los chorizos. El gochu yera espuestu mientres 24 hores nun cuartu fríu y a otru día desfacer, dixebrando les distintes partes pal so consumu inmediatu o posterior: jamón, llombu, espinazu, oreyes, etc. Cola carne ellaboraben los "chichos" con pimentón, ayu, oriéganu y agua, que sirvía pa envasarlos en tripes y ellaborar el tradicional chorizu zamoranu. Los xamones salábense y consumíense llegáu'l branu. Entá quedaba otra xera que yera la de desfaer la mantega, xera que se realizaba nuna gran caldereta de cobre colgada, puesta sobre'l fueu na que s'añedir parte del tocino del gochu. Una vegada estrayida la grasa, ésta almacenábase en barreños y sirvía como condimento de la mayor parte de les recetes culinaries tradicionales (dende les sopes de pataques de los almuerzos hasta les sopes d'ayu de la cena).
Eleiciones y Gobiernu llocal
L'alcalde de Camarzana de Tera ye Francisco Martínez San Román, perteneciente al PP. Nel conceyu, esti partíu tien cuatro conceyales, el PSOE 2 y Agora Decide 1.
Nes eleiciones Municipales del 2015, el Partíu Popular llogró'l 50,76% de los votos nel conceyu, el Partíu Socialista Obreru Español llogró 25.86, Agora Decide el 21,1%. Nes eleiciones Municipales del 2015 votaron 545 persones (74,35 %), abstuviéronse 188 ( 25,65 %), Nulos 19 ( 3,49%) y en blancu 12 (2,28%)
Economía
Anguaño'l pueblu ye una comunidá agrícola-ganadera y de servicios que sufre, como tolos nucleos rurales de la zona una despoblación progresiva. Dellos nicios de recuperación económica al traviés de les subvenciones a ciertos productos agrícoles y ganaderos xuníos al turismu de temporada empezaron a reactivar la so economía.
Camarzana cunta con un bon númberu de chigres, faciendo del "tapeo" y los curtios toa una tradición los sábados y, sobremanera, domingos.
Destileríes Panizo ye una empresa dedicada al destilado y a la venta al per mayor d'oruxu y bébores alcohóliques. Siendo reconocíos los sos productos en cuasi toa España, dando emplegu a trabayadores de Camarzana de Tera y de la zona y siendo alministrada por empresarios locales.
Julio Fernández: empresa d'autobuses que realiza rutes pol valle fixes y tamién realiza servicios so demanda.
Amás, en Camarzana puede atopase (la mayoría cercanu a la carretera): tres supermercados, dos entidaes aseguradores, dos peluqueríes, lletricista, tres entidaes bancaries, una mercería, una papelería-fotocopiadora
Operación Boleas
La Intervención de la Comunidá de Desenvolvimientu d'África Meridional en Lesothu (Southern African Development Community intervention in Lesotho), que'l so nome códigu ye Operación Boleas (Operation Boleas), foi una intervención militar realizada en 1998 en Lesothu per parte de la Comunidá de Desenvolvimientu d'África Austral (Southern African Development Community, SADC) y liderada pola Fuercia de Defensa Nacional de Sudáfrica (South African National Defence Force, SANDF) sofitaes por tropes de Botsuana, sicasí, el contingente d'esti últimu país perdió l'aldu y nun crució la frontera. Los sudafricanos tomaron la capital de Lesothu, Maseru, n'intensos combates que terminaron destruyendo parte importante de la ciudá.
Antecedentes
En 1966 Lesothu independizar de Reinu Xuníu. En xineru de 1970, Leabua Jonathan, del Partíu Nacional de Basotho (Basotho National Party, BNP), asumió'l poder, eslleió'l Congresu Nacional y exilió al rei Moshoeshoe II. En 1974, sol mandatu de Leabua, el Partíu del Congresu de Basotho (Basotho Congress Party, BCP) ganó les eleiciones. Leabua anular y refugó dexar el poder al BCP, zarrando, amás, al so líder, Tona Kholo. En 1979 empecipiáronse les campañes guerrilleres del Exércitu de Lliberación de Lesothu (Lesotho Liberation Army, LLA) comandado por Ntsu Mokhele, y que cuntaben con sofitu libiu y 500 a 1.000 guerrilleros. Les sos mayores operaciones realizar ente 1981 y 1982.
El BNP gobernó por decretu hasta xineru de 1986, cuando un golpe militar obligar a dexar el poder. La xunta militar devolvió'l poder executivo al exiliáu rei Moshoeshoe II. En 1987, dempués d'un desalcuerdu coles fuercies armaes, el rei foi forzáu nuevamente al exiliu. El so fíu asumió la corona sol títulu de rei Letsie III.
Historia d'España
La historia d'España engloba un periodu entendíu dende la prehistoria na península ibérica y la posterior fundación de la Hispania romana, hasta'l contemporaneu Reinu d'España.
Operación Boleas
Antecedentes
El presidente de la xunta militar, el xeneral Metsing Lekhanya, foi espulsáu en 1991 y depués reemplazáu pol xeneral Elias Phisoana Ramaema, quien devolvió'l poder a un gobiernu del BCP (democráticamente escoyíu) en 1993. Moshoeshoe II tornó dende l'exiliu en 1992 como un ciudadanu ordinariu. El rei Letsie III intentó ensin ésitu persuadir al gobiernu del BCP pa dexar al so padre (Moshoeshoe II) como xefe d'estáu.
Historia d'España
Introducción
Los primeres homínidos llegaron al territoriu de l'actual España fai 1 200 000 años aproximao. Asocediéronse delles especies, como Homo antecessor, los preneandertales de la Torca de los Güesos (identificaos nun principiu como Homo heidelbergensis) y los neandertales (Homo neanderthalensis), hasta que hai unos 35 000 años los humanos modernos (Homo sapiens) entraron na península ibérica y fueron moviendo a estos postreros, colos qu'entá coesistiríen mientres cerca de 10 000 años. Hai unos 27 000 escastáronse les últimes poblaciones neandertales nel sur. Mientres los milenios siguientes el territoriu foi llugar d'asentamientu de pueblos íberos, celtes, fenicios, cartaxineses, griegos y escontra el 200 e.C. la península empezó a formar parte de la República Romana, constituyendo la Hispania romana. Tres la cayida de Roma, establecióse'l Reinu visigodu. Dicha monarquía visigótica empecipiar nel sieglu V y caltúvose hasta empiezos del sieglu VIII. Nel añu 711 producióse la primera conquista musulmana dende'l Norte d'África; en pocos años el Isllam apoderaba gran parte de la península ibérica. Mientres los 750 años siguientes, el reinu apoderáu por musulmanes sería conocíu como al-Ándalus, y mientres gran parte del restu d'Europa permanecía nos años escuros, Al-Ándalus esperimentaba un rescamplante florecimientu multicultural, científicu y artísticu.
Operación Boleas
Antecedentes
N'agostu de 1994, Letsie III protagonizó un golpe d'estáu, que foi esleíu polos militares, qu'amás quitaron del gobiernu al BCP. El nuevu gobiernu nun foi reconocíu formalmente pol restu de los países de la comunidá internacional. Moshoeshoe II foi repuestu como rei de Lesotho en 1995, magar un añu dempués finó, pasando la corona de nuevu a Letsie III.
Historia d'España
Introducción
De manera paulatina producióse la Reconquista, y los reinos cristianos arrampuñaron progresivamente el territoriu a los musulmanes. Empezada aproximao en 722 cola rebelión de Don Pelayo y partiendo dende'l norte, avanzó mientres los sieglos VIII a XV rematando cola conquista de Granada en 1492. Mientres esti periodu los reinos cristianos desenvolviéronse notablemente; la unión de los dos más importantes, Castiella y Aragón, pol matrimoniu en 1469 de los Reis Católicos, Sabela I de Castiella y Fernandu II d'Aragón, fadría posible la unificación d'España y el fin de Reconquistar.
En 1492 los Reis Católicos financiaron el proyeutu del navegante Cristóbal Colón na busca d'una nueva ruta comercial con Asia al traviés del océanu Atlánticu, y proclamaríen la espulsión de los xudíos. La llegada al Nuevu Mundu y la posterior conquista d'América forxaron la creación del Imperiu español. Mientres los siguientes sieglos España alzaríase como actor principal del mundu occidental y primer potencia de la dómina. Mientres los sieglos XVI y XVII tendría llugar tamién la dómina de mayor apoxéu de la cultura y les artes hispanes conocida como Sieglu d'Oru.
Operación Boleas
Desenvuelvo
Los problemes empezaren en mayu de 1997, cuando tres les eleiciones parllamentaries el partíu gobernante, el Congresu de Lesothu pola Democracia (Lesotho Congress for Democracy, LCD) ganó 79 de los 80 escaños, sicasí, hubo allegamientos de fraude pola oposición, españando disturbios xeneralizaos qu'aumentaron hasta setiembre de 1998, llegando a falase d'un posible golpe d'estáu pol exércitu del país.
Historia d'España
Introducción
L'Imperiu español en 1580, tres la unificación de la península ibérica so un únicu rei español Felipe II, entendía América del Sur, América Central y el Caribe, grandes árees d'América del Norte en distintos graos d'influencia o control, les islles Filipines n'Asia, según enclaves de diversa importancia nes mariñes d'África y la India. Incluyía amás numberoses posesiones n'Europa, los Países Baxos españoles, el Ducáu de Milán o'l Reinu de Nápoles, la mayoría d'elles perdíes tres la paz d'Utrecht de 1713. thumb|[[El trés de mayu de 1808 en Madrid, pintura de Goya, amosando los fusilamientos de la resistencia española a manes de les tropes de Napoleón.]] La católica ya Imperial España viose arreyada mientres esti periodu en numberosos conflictos especialmente contra l'Imperiu otomanu, los Países Baxos, los protestantes, Inglaterra y Francia. Cola muerte de Carlos II en 1700, la casa d'Austria escastar pa dexar pasu a la de los Borbones tres la guerra de Socesión. España foi perdiendo progresivamente la so preponderancia militar y tres socesives crisis el país amenorgó pasu ente pasu el so poder; a principios del sieglu XIX yá se convirtiera nuna potencia de segundu orde.
El Primer Imperiu francés de Napoleón Bonaparte invade la Península; meses dempués, el 2 de mayu de 1808, empecipióse la sulevación popular que desaguaría na Guerra de la Independencia Española. Como principal consecuencia de la guerra y tres la espulsión de los franceses en 1814, España sufrió les Guerres d'independencia hispanoamericanes. El sieglu siguió caracterizándose na metrópolis pola inestabilidá política y la puya ente lliberales y partidarios del Antiguu Réxime. Ente 1873 y 1874 tuvo llugar la I República. La llegada de la Revolución Industrial y el sistema canovista a finales del sieglu alzó'l nivel de vida d'una clase media qu'empezaba a consolidase nos nucleos urbanos principales; sicasí la Guerra d'España y Estaos Xuníos o "Desastre del 98" supunxo la perda de la mayoría de les últimes colonies del antiguu imperiu, xenerando una fonda conmoción na sociedá española.
Operación Boleas
Desenvuelvo
El 11 de setiembre dellos oficiales nuevos alzáronse mientres el presidente sudafricano, Nelson Mandela, taba fuera del país, Gatsha Mangosutu Buthelezi, líder del Inkatha Freedom Party (IFP) y Ministru del Interior, quien tomo la responsabilidá d'ordenar la intervención de la SANDF que crució la frontera'l día 22. Mandela darréu tomó la responsabilidá y la reconocencia pola decisión. Les SANDF tuvieron especial curiáu n'apoderase de la represa Katse, nos altos montes Maluti Maseru que suministra d'agua a la importante rexón industrial sudafricana de Witwatersrand.
El 2 d'ochobre el LCD alcordaron por negociaciones de paz nueves eleiciones xunto cola oposición alcordaron celebrar nueves eleiciones pa marzu de 2000. En 1999 retiráronse les fuercies sudafricanas.
Historia d'España
Introducción
Mientres el nivel de vida y l'integración col restu d'Europa progresaben, la inestabilidá política marcaba'l primer terciu del sieglu XX. N'abril de 1931 al conocese nes eleiciones municipales la victoria nes principales ciudaes de les candidatures republicanes, el 14 d'abril proclamóse la Segunda República, abandonando'l rei Alfonsu XIII el país, col fin d'evitar una guerra civil, que llegaría 5 años más tarde, en 1936, col Golpe d'Estáu de xunetu de 1936. La Guerra Civil Española saldar en 1939 cola victoria del bandu franquista. España foi oficialmente neutral mientres la Segunda Guerra Mundial; Tres la posguerra, periodu marcáu pola escasez y l'aisllamientu internacional, siguió un periodu de fuerte desenvolvimientu económicu y de ciertu aperturismo mientres les décades de los 60 y los 70.
Tres la muerte de Franco, recuperóse la tradicional Monarquía española na figura del Xefe del Estáu, el rei Xuan Carlos I, y aprobóse la Constitución de 1978 mientres l'intre del periodu conocíu como transición que garantizó una gradual evolución de la nación escontra l'afitamientu de la monarquía democrática parllamentaria. España ingresó na Comunidá Económica Europea, actual XE, en 1986, entamando importantes eventos internacionales como la Copa Mundial de Fútbol de 1982 o los Xuegos Olímpicos de Barcelona 1992, y en 2002 adoptaría'l euru como moneda oficial.
De Hispania a España
thumb|220px|Mapa históricu y xeográficu de los reinos d'España y Portugal, nel Atles historique de [[Henri Abraham Chatelain (1705 a 1739). Biblioteca Nacional d'España.]] El momentu históricu exactu en que se fai referencia a España per primer vegada nun ta claramente definíu, esistiendo escritos del sieglu VI nos que yá apaez la pallabra España, como'l «Laus Spaniae» de la Historia de los Godos, Vándalos y Suevos de San Isidoro de Sevilla. N'otros países d'Europa empezó a conocese al conxuntu de reinos cristianos de la península como España, en singular, dende tiempos bien tempranos. El mesmu términu español apaez documentáu a finales del sieglu XI nel Concilio de Constanza, cuando los reinos de Portugal, Aragón, Castiella y Navarra apaecen formando una sola entidá, "la nación española" y compartiendo el mesmu votu.