cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeródromu Capitán Boiso Lanza
La base ye considerada como'l llugar onde se formó la Fuercia Aérea Uruguaya, una y bones los primeros aviones como'l T-6 y el Curtiss Falcon se ensamblaron nos talleres d'esi aeródromu. El primer escuadrón d'helicópteros tamién se formó nesi llugar primero que dicha unidá fuera treslladada a Carrasco.
Reinu de Deira
Independencia (560-604)
El reináu del so socesor, Etelrico de Deira, ye entá más escuru históricamente, supónse-y fíu de Aella o quiciabes hermanu, pero eso tampoco ta claru. La historiadora Barbara Yorke asume que Etelrico de Deira ye la mesma persona que Etelrico de Bernicia, fíu de Día y padre d'Etelfrido. Sicasí'l primer rei que se considera de dambos reinos ye'l fíu y non el padre, polo que bien pudiera ser que'l de Deira, fora realmente de la familia de Aella. Etelfrido llogró'l control de Deira alredor de 604; les circunstancies d'esto son desconocíes. Que llograra poder en Deira al traviés d'una conquista pudiera esplicar porqué'l fíu de Aella, Edwin y Hereric, sobrín de Edwin, que yeren notables miembros de la realeza deirana tuvieron que exiliase, sicasí nada se nos diz de Etelrico que supuestamente sería'l rei nesi momentu. Otra opción podría ser que Edwino fuera l'herederu pero al ser bien nuevu (supónse-y nacíu nel 586) Deira taría so la rexencia d'un noble del país llamáu Etelrico. Etelfrido casáu con Acha (fía de Aella) habría por tanto emparentáu cola familia real deirana y asumíu los derechos al tronu de la so esposa.
Aeródromu Capitán Boiso Lanza
La base ta arrodiada peles aveníes de les Instrucciones, Xeneral San Martín, Pedro de Mendoza y una vía ferrial que crucia por detrás de la base. A pesar de disponer d'una pista, anguaño nun tener torre de control y les operaciones aérees son bien llindaes.
Nesti llugar funcionó un centru clandestín de detención, tortura, asesinatu y desapaición ente 1972 y 1985, mientres la dictadura cívicu-militar. En 2016 instalóse una placa conmemorativa, nel marcu de lo dispuesto polos artículos 7 y 8 de la Llei Nᵘ 18.596, pa la reconocencia y arreglu a les víctimes del terrorismu d'Estáu n'Uruguái.
Reinu de Deira
Dominiu Berniciano (604-616)
Beda empieza la so narración de los reinos el norte col reináu d'Etelfrido de Bernicia (592-616), que ye'l primeru n'apoderar dambos, y esto asocede según Beda cuando Etelfrido invade Deira nel 604, matu al so rei (o seique rexente, Etelrico), obliga al fíu de Aella a colar al exiliu y cásase con Acha, hermana d'Edwino, fía de Aella. Pa Beda l'exiliu de Edwino ye providencial, yá que tien de colar a los reinos anglosaxones del sur onde finalmente conoz el cristianismu.
Etelfrido ye'l primera gran rei de la Inglaterra septentrional, y anque entá nun esistía'l reinu de Northumbria como tal ye'l que sienta les bases pa la so formación. Nel 595 conquista'l reinu de Dunoting, onde'l so rei Dynod Fawr yera'l postreru representante de la casa real de Ebrauc. Una coalición de líderes britanos intenten frenar la meyora angla y enfréntase a Etelfrido ya intenta asaltar la fortaleza de Catraeth (seique Catterick, North Yorkshire). L'exércitu britanu taba formáu por guerreros de tol Hen Ogledd (Gododdin, Rheged, Dunoting, Elmet, Alt Clut), amás d'aliaos veníos del sur, el galeses de Gwynedd ya inclusive combatientes del reinu de los pictos. La Batalla de Catraeth que tuvo llugar hacia l'añu 600, foi un absolutu desastre pa los britanos, Gododdin foi invadida y tolos demás reinos sufrieron un gran debilitamientu. La gran derrota de los guerreros britanos ye conmemorada nel importante poema galés, Y Gododdin, atribuyíu al bardu Aneirin. El rei de los irlandeses de Dál Riata, Áedán mac Gabráin, sollertar polos ésitos del berniciano, y en 603 dirixó "un inmensu y poderosu exércitu" contra Etelfrido. Anque Etelfrido comandó una fuercia inferior, venció na Batalla de Degsastan y el peligru del norte foi alloñáu per munchos años. En tomando Deira nel 604, empieza la so espansión tamién escontra'l sur, ente'l 613 y el 615 entama una campaña contra'l reinu galés de Powys y los sos aliaos de Rhos (un subreinu de Gwynedd) y posiblemente tamién Mercia. Na Batalla de Chester (o de Car Legion), Etelfrido aniquiló l'exércitu galés y mató al rei de Powys Selyf Sarffgadau. La fecha y el motivu d'estes lluches nun son claros, delles fontes dicen que foi nel 605, anque Beda diz que foi'l 615 o'l 616, per otru llau tampoco se tien bien claro l'interés estratéxicu de tal llucha, pos nun hai evidencia d'asentamientos anglos na zona mientres el periodu paganu. Dellos autores apunten a una posible disputa con Mercia pol control de Lancashire y Cheshire. La versión de Geoffrey de Monmouth que diz que Etelfrido escorría a Edwino abellugáu en Powys, ye insostenible anque ye posible que Edwino fuxera al sur, a Elmet o a Powys nun hai nenguna evidencia de que Etelfrido escorriéralu.
El Imperium de Edwin (616-633)
Nel 616, Edwino non solo repunxo'l so reinu de Deira, sinón qu'ocupó tamién el tronu de Bernicia polo que los fíos de Etelfrido (Eanfrido, Oswaldo, Oswiu y posiblemente otros de nome desconocíu) tuvieron que exiliase a los reinos celtes del norte (Dalriada y Pictos). Amparáu pola so amistá col bretwalda Redvaldo, consolidó los sos dominios. Nel mesmu 616 venció a Elffin map Owain de Rheged del Norte, acabando col so reinu y un añu dempués incorpora'l reinu de Elmet de Ceredig ap Gwallog. Nel 620 conquista Ynis Manau (islla de Man) lo que lu llevó al enfrentamientu con Fiachnae mac Báetáin de los Dál nAraidi y rei d'Ulaid (Ulster) n'Irlanda y con Fiachnae mac Demmáin de los Dál Fiatach tamién rei de Ulaid faía'l 626 y 627. La muerte del so proteutor Redvaldo nun menguo'l so poder, sinón que Edwino ocupó'l llugar d'este y empezó el so "Imperium" sobre los demás reinos de la Heptarquía. Nel 625 controla'l reinu de Lindsey y los territorios de los Middle Angles y exerz la proteición sobre'l socesores de Redvaldo en Estanglia. Tamién intenta l'alianza col entá poderosu reinu xutu de Kent, ya igua un matrimoniu cola hermana del rei Eadbaldo de Kent, Ethelburga.
El reinu de Edwino yera como un pequeñu imperiu nel norte d'Inglaterra y sur d'Escocia, anque adopta York (Eoforwic) como capital al convertise al cristianismu nella y establecer ellí la primera diócesis del país, les capitales y centros importantes de los reinos conquistaos fueron tamién consideraes "ciudaes reales" y la corte camudábase regularmente d'una ciudá real a otra, cobrando tributu de les faciendes, espachando xusticia, y asegurándose de que l'autoridá real fixérase presente per tol reinu. Asina fueron tamién ciudaes importantes del reinu Yeavering (onde s'afayaron rastros d'un anfiteatru fechu de madera) y Bebbanburgh (Bamburgh) en Bernicia, Campodunum en Elmet (quiciabes Barwick),  Wicstune (Market Weighton) y Gudmundhame (Goodmanham) en Deira y Cærleoil (Carlisle) en Rheged.
Suisse (Moselle)
Suisse ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Reinu de Deira
El Imperium de Edwin (616-633)
Al pie de la so futura esposa Eelburga llegó na comitiva dende Kent unu de los misioneros unviaos pol papa Gregorio Magno na misión gregoriana, Paulino, dempués conocíu como Paulino de York.thumb|right|El rei san [[Edwino de Deira medita la so conversión al cristianismu aconseyáu por Paulino de York, nun grabáu de 1611.]] Beda cunta dellos episodios nos que son protagonistes Edwin y el poder de persausión de Paulino anque nun ye probable qu'estos episodios sobrenaturales y la mera persuasión de Paulino causaren la conversión de Edwin. Paez que los nobles del reinu amosaron un vagar escontra'l cristianismu y el rei tamién recibió cartes del papa Bonifaciu I afalando la so conversión. Col tiempu foi convencíu, y Edwin y dellos de los sos siguidores fueron bautizaos en York en 627, na llamada asamblea de Goodmanham. Una historia rellata que mientres una visita a Edwin y Ethelburga nel so palaciu de Yeavering, Paulino pasóse 36 díes bautizando a nuevos conversos. Paulino tamién foi un misioneru activu nel reinu de Lindsey, y les sos actividaes misioneres sirven pa ver les llendes de l'autoridá real de Edwin. El plan del papa Gregorio yera que York se convirtiera na segunda sede metropolitana d'Inglaterra, asina que Paulino estableció la so ilesia ellí. Ente los consagraos por Paulino taben Hilda, quien darréu se convertiría na abadesa fundadora de l'abadía de Whitby, y la socesora d'ésta, Eanfleda, fía de Edwin.
Dende 627 d'equí p'arriba, Edwin yera'l rei más poderosu de los anglosaxones, apoderaba Deira, Bernicia, los reinos britanos del norte y gran parte del este de Mercia, la Islla de Man y Anglesey. La so alianza con Kent, el sometimientu de Wessex tres la victoria sobre Cwichelm foi añedíu a la so poder y autoridá. El imperium, como Beda llamar, yera equiparable a la idea del Bretwalda, un conceutu inventáu más tarde polos reis de Wessex nel sieglu IX. Anque se supón que Edwino foi acoyíu nel so exiliu por Cadwallon ap Cadfan, el rei de Gwynedd, la conquista de los estaos britanos na mariña oeste d'Inglaterra, abrió a Deira una ventana escontra'l Mar d'Irlanda que-y enfrentaba a galeses ya irlandeses. Sía que non la posición de Cadwallon viose afeutada ensin dulda poles ambiciones d'Edwin qu'estendió con ésitu'l so gobiernu a les Islles Mevanian (la Islla de Man y Anglesey). Nos Annales Cambriae, dizse que nel 629 Cadwallon sitió Glannauc (Priestholm, o Puffin Island, Anglesey), una pequeña islla nel este de Anglesey. Na poesía galesa y la Tríadas galeses Cadwallon ye retratáu como un líder heroicu contra l'invasor anglu y tamién faen referencia a la batalla de Digoll (Long Mountain) onde Cadwallon foi derrotáu y pasó un tiempu exiliáu n'Irlanda, antes de tornar a Gran Bretaña pa lluchar de nuevu contra Edwino. Cola derrota de Cadwallon, l'autoridá de Edwino paez ser indiscutible mientres dellos años, hasta que Penda de Mercia y Cadwallon llevantar contra él en 632-633.
Suisse (Moselle)
Tien una población de y una superficie de  km².
Reinu de Deira
El Imperium de Edwin (616-633)
Edwin enfrentar a les tropes galeses paganes lideraes Penda y Cadwallon na batalla de Hatfield Chase na seronda de 632 o 633, y foi derrotáu y muertu. Mientres un tiempu, el so cuerpu foi (supuestamente) escondíu en Monte de Sherwood nun llugar que se convirtió nel pueblu d'Edwinstowe ("llugar de descansu de Edwin"). De los sos dos fíos mayores de la so primer esposa Cwenburh de Mercia, Osfrith morrió en Hatfield, y Eadfrith foi prindáu por Penda y matólu a la temporada. La reina Etelburga, xunto con Paulino, volvió a Kent, llevándose al so fíu Uscfrea, a la so fía Eanfleda y a la so nietrasto Yffi, fíu de Osfrith al exiliu con ella. Uscfrea y Yffi fueron unviaos a la corte del pariente Æthelburg de Dagoberto I, rei de los francos, pero morrieron pocu dempués. Eanfleda, sicasí, vivió pa casase col so primu'l rei Oswiu, fíu de Acha y Etelfrido.
Escontra la unificación de Northumbria (633-655)
Tres la muerte de Edwino, los fíos exiliaos d'Etelfrido aprovechen pa volver y Eanfrido xube al tronu de Bernicia de nuevu. Sicasí en Deira, a falta de los descendientes de Edwin, xube al tronu'l so primu Osric, fíu de Elfric (hermanu d'Aella) y nietu de Yffi. Los dos nuevos reis abjuran del cristianismu y vuelven a los ritos paganos, lo que ye bien mal vistu por Beda y otru historiadores cristianos posteriores hasta'l puntu d'intentar escaecer los sos reinaos. Pero l'añu ente 633 y 634 non solo foi un mal añu dende'l puntu de vista del cristianismu, sinón que Cadwallon intentó devolver los munchos años de derrotes, muertes, rampiñes y pillajes al que'l so reinu viose sometíu polos ataques de lloa anglos mientres el reináu de Edwino y encabezó una llarga campaña de vengación contra dambos reinos anglos.
thumb|120px|left|[[Oswaldo de Bernicia|Oswaldo coronáu como rei nun manuscritu]] Tres la muerte de Osric, Eanfrido intenta apautar con Cadwallon y axúntase con él llevando d'escolta tan solo 10 guerreros, Cadwallon nun acepta la paz y fai matar al rei de Bernicia. El so hermanu Oswaldo taba abellugáu nel reinu de los escotos de Dál Riada, y nel 635 el so rei Domnall Brecc suministra a Oswaldo un gran exércitu al que se xunen gran cantidá de bernicianos exiliaos. Les fuercies angles ocupen Bebbanburg (Bamburg) y colen al alcuentru de Cadwallon faía la Muralla d'Adriano (cerca de l'actual Hexham). Oswaldo mandó llevantar una gran cruz na viéspora del enfrentamientu, y pollo darréu'l campu de batalla foi conocíu como Hefenfelth (Heavenfield "Campu del Cielu"). A la mañana siguiente, les fuercies de Oswald cruciaron la muralla y vencieron l'exércitu galés. Cadwallon fuxó escontra'l sur, pero foi algamáu en Denis Brook (l'actual Rowley Burn) y ellí foi muertu. El galeses llamaron a esta batalla Bellum Canstcaul. thumb|300px|right|Monesteriu-castiellu de [[Lindisfarne, The Holy Island]] Tres la victoria en Heavenfield, Oswaldo reunificada los reinos y restablez la supremacía berniciana nel norte d'Inglaterra que fuera atayada por Edwino. Pa Beda, Oswaldo foi'l so héroe particular, al que presenta como modelos de santidá y bon gobiernu. Convirtiérase al cristianismu nel exiliu y reintrodució esti nos sos reinos, anque nesti casu siguiendo la tradición céltica, que'l so centru relixosu d'Iona taba asitiáu en Dalriada, el so país d'acoyida. El cristianismu celta consolidar en Bernicia cola llegada del monxu irlandés Aidan, qu'estableció'l so monesteriu y sede episcopal en Lindisfarne.
Beda y les cróniques del sieglu IX falen del imperium de Oswaldo y paez ser llargamente reconocíu como xefe supremu, anque l'algame de la so autoridá ye inciertu. Beda fai l'afirmación de que Oswaldo "traxo so'l so dominiu toles naciones y les provincies de Gran Bretaña" (anglos, saxones, britanos, escotos y pictos), sicasí, paez contradicir la so propia afirmación cuando menta n'otru momentu de la so historia que foi Oswiu quien fixo tributarios a los pictos y los escotos Una fonte d'Irlanda, los Añales de Tigernach, rexistren que dellos líderes anglu-saxones xunir contra Oswaldo de primeres del so reináu esto puede indicar un intentu de poner fin al so señoríu nel sur. Oswaldo aparentemente controlaba'l Reinu de Lindsey, dada la evidencia d'una historia contada por Beda sobre'l movimientu de los güesos de Oswaldo a un monesteriu ellí (Bardney), diz que los monxos primeramente refugaron resentíos los güesos por que Oswaldo actuara sobre ellos como un rei estranxeru. Escontra'l norte, puede ser Oswaldo quien conquistó Gododdin, como rexistren los añales irlandeses del asediu d'Edimburgu, nel 638 faía'l final del reináu. Paez tar en bonos términos colos saxones occidentales y de fechu apadrinó'l bautismu del so rei, Cynegils, y el de la fía d'este, Cuneburga, cola que se casó
Mercia paez ser la única torga de l'autoridá de Oswaldo al sur de Humber, anque xeneralmente créese que Mercia foi apoderada en cierta midida dempués de Heavenfield. Nes disputes ente los gobernantes mercianos, Oswaldo podría protexer y ayudar a Eowa, frente al so hermanu Penda. Les causes que llevaron a la guerra ente Oswaldo y Penda son desconocíes. Beda nel so deséu d'amosar a Oswaldo so una lluz positivo pudo habe-y lleváu a omitir l'agresiva conducta bélica del rei, pero la presencia de los reis galeses nel bandu de Penda y la llocalización de la batalla en territoriu galés podría indicar que Oswaldo trataba de conquistar Powys o realizar una campaña de castigu contra ellos. La presencia de Eowa, que morrió na batalla y que lluchó al llau de Oswaldo contra'l so propiu hermanu Penda, aliáu de Cynddylan ap Cyndrwyn de Powys y Cadwaladr ap Cadwallon de Gwynedd, puede indicar tamién que la razón de la guerra fuera una disputa dinástica ente los gobernantes mercianos. La causa que tradicionalmente indícase, una disputa ente'l paganu Penda y el cristianu Oswaldo, paez demasiáu simplayu, sobremanera si tenemos en cuenta que los aliaos galeses de Penda yeren tamién cristianos. La batalla de Maserfield, del 641 o 642, foi una total derrota de Bernicia, el cuerpu de Oswaldo foi estazáu y la so cabeza y los sos brazos enartaos en postes.
Tres la batalla, heredó'l tronu Oswiu, hermanu de Oswaldo, sicasí Deira nun aceptó un nuevu dominiu berniciano y escoyó como rei a Oswino, fíu d'Osric. Según Beda foi un rei virtuoso y piadoso que gobernó Deira mientres nueve años de gran prosperidá. En principiu paecía que Oswiu aceptó'l refugu de la nobleza de Deira, anque él tamién tenía sangre deirana al ser nietu d'Aella per parte de la so madre Acha casada con Etelfrido de Bernicia. Nel 642 fortaleció entá más la so posición al casase con Eanfleda de Deira, fía d'Edwino que taba abellugada en Kent, y collo se emparentaba direutamente cola llinia principal de Deira. Oswiu trató d'alzase como rei principal y que Oswino fuera'l so subordináu, pero esto tampoco yera aceptable pa los deiranos que se llevantaron n'armes contra'l de Bernicia nel 651. Oswino vio que la fuercia del so exércitu yera bien inferior, trató d'evitar la batalla desmovilizando les sos tropes y fuxó a Wilfaresdun (Gilling), ónde foi asesináu a traición per orde de Oswiu. Pola so vida y muerte Oswini ye veneráu como santu en delles confesiones cristianes y Oswiu n'arreglu pola so muerte fundó un monesterios en Gilling.
Oswiu nun ocupó'l tronu de Deira, sinón que lo dexó al so sobrín Etelwaldo (Œthelwald) pero sometíu como sub-rei a Oswiu qu'adoptaba'l nuevu títulu de rei de Northumbria. La situación nun yera satisfactoria pa Etelwaldo, que como fíu d'Oswaldo creía tener más derechu al tronu que'l so propiu tíu. Los animos independentistes de Deira, xuníos al interés de Etelwaldo por llograr el tronu del so padre, lleváronlu a aliase col mayor enemigu de Northumbria, el poderosu Penda de Mercia. Nos años posteriores a Maserfield, Penda llevó a cabu delles campañes destructives contra Bernicia nel so propiu territoriu. Poco antes de la muerte del Obispu Aidan (31 d'agostu de 651), Beda diz qu'Penda "afarara cruelmente Northumbria a lo llargo y lo ancho del país", llegó a sitiar la fortaleza real de Bamburgh, anque nun pudo tomala, según Beda, pola intervención milagrosa del obispu. N'otru momentu, dellos años dempués de la muerte de Aidan, Beda rexistra otru ataque, diz qu'Penda condució un exércitu que "destruyó tou lo que pudo a sangre y fueu". Sicasí nun se rexistren batalles abiertes ente les dos partes antes de la Winwaed en 655, y esto puede significar que Oswiu evitaba deliberadamente la batalla, por cuenta de una sensación de debilidá en rellación con Penda. Esta sensación puede ser en términos relixosos y militares, como escribe NJ Higham, "Penda adquier una reputación preeminente como un protexíu polos dioses, un rei guerreru, que les sos victories pueden llevar a la creencia de que los sos dioses paganos yeren más eficaces pa la proteición na guerra que'l Dios cristianu." A pesar d'estos casos evidentes de guerra, les rellaciones ente Penda y Oswiu probablemente nun yeren del tou contrarios mientres esti periodu, yá que hubo un encruz matrimonial ente dambes families, Cyneburh(fía de Penda) con Alcfrido (fíu de Oswiu) y de la mesma Peada (fíu de Penda) con Alhflaed (fía de Oswiu). Según Beda, les bodes celebrar nel 653 y apunta que Peada aportó bautizase pa casase con Alhflaed.
La victoria de Oswiu significó'l definitivu afitamientu del reinu de Northumbria. Etelbaldo sumió (siquier pa la historia) y Oswiu punxo nel tronu de Deira al so propiu fíu Alcfrido, pero nel papel de gobernador provincial más que nel de rei independiente. Los sentimientos separatistes deiranos sicasí nun acabaron con ello, y esta vegada dar na aguada relixosa. El cleru deirano, que la so sede yera York, se adscribía xeneralmente al ritu romanu y pollo miraba escontra Canterbury en contraposición a la sede berniciana de Lindisfarne de ritu celta, esti discutiniu anque xeneral en toa Inglaterra yera especialmente grave en Northumbria, hasta'l puntu de que'l rei celebraba la Pascua en díes distintos que la reina, la so esposa d'orixe deirano. Alcfrido, seique cola intención política de socavar l'autoridá del so padre xuniérase a la causa deirana espulsara a los monxos de Iona del monesteriu de Ripon y promocionara a Wilfrido el mayor defensor de la tradición romana en Northumbria. Pa solucionar el conflictu convocar nel 664 el Sínodu de Whitby, nel cual el ritu romanu fíxose oficial en toa Northumbria y York pasó a ser la sede más importante del reinu. De dalguna forma foi una pequeña victoria deirana y significó una mayor integración de Deira nel reinu de Northumbria. Esi mesmu añu Alcfrido pidió permisu al so padre pa pelegrinar a Roma y yá nun tenemos más referencies históriques sobre él. El postreru en llevar el títulu de rei de Deira foi Aelfwino, fíu de Oswiu y hermanu d'Egfrido que xubió al tronu tres la muerte del so padre nel 670. La intención de Egfrido yera nomar al so hermanos pequeñu (entá yera un neñu cuando ye nomáu rei) herederu del so tronu yá que él yera solteru y nun tenía descendencia, sicasí Aelfwino morrió en batalla lluchando contra los mercianos con tan solo 18 años.
Deira danesa
Ente 865-874, el gran exércitu paganu de viquingos daneses comandados por Ivar el Deshuesado y el so hermanu, Halfdan Ragnarsson, percorrieron Inglaterra dende'l norte y l'este, y conquistaron Northumbria, Estanglia y amplies zones del este de Mercia. Poco tiempu dempués, el líder danés nel sur, Guthrum y una segunda horda, asumió'l títulu de rei d'Estanglia. En York foi Halfdan mesmu'l qu'asumió'l títulu nun reinu que coincidía coles antigües fronteres del reinu anglu de Deira. La conquista de Northumbria polos viquingos diera llugar a la fragmentación del territoriu: Deira con Elmet y Dunoting convertir nel reinu de Jórvik (el nome escandinavu de Eoforwic, que paso depués a ser York). Bernicia recuperó una semiindependencia en forma reino vasallu de los viquingos, el principáu de Bamburgh, mientres Cumbria (que fuera parte de Northumbria dende la cayida del Norte Rheged) cayó en manes de Strathclyde faía final de sieglu.
Kaus Borealis
Kaus Borealis (λ Sagittarii / λ Sgr / 22 Sagittarii) ye una estrella de la constelación de Saxitariu de magnitú aparente +2,81.
Nome
Kaus Borealis ta asitiada na parte cimera del arcu, d'onde provién el so nome: Kaus, del árabe «arcu», y Borealis del llatín «boreal», «nel norte». Debaxo atópense les otres estrelles del arcu, Kaus Medius (δ Sagittarii) y Kaus Australis (ε Sagittarii). Xunto a Polis (μ Sagittarii) pue ser el Anu-nin-tum acadiu, acomuñáu cola diosa Ishtar.
Llocalización
Xusto al oeste de Kaus Borealis y enriba de la Nebulosa de la Llaguna asítiase'l solsticiu d'iviernu, el puntu más meridional del percorríu del Sol al traviés del cielu. Tando cerca de la eclíptica, Kaus Borealis dacuando ye despintáu pola Lluna y dacuando por planetes. L'últimu planeta que la despintó foi Venus el 19 de payares de 1984 y enantes facer Mercuri u'l 5 d'avientu de 1865.
Kaus Borealis ta a 77 años lluz del Sistema Solar. Dientro de 432.000 años va tener llugar el so máximu acercamientu a la Tierra, cuando va tar a 35 años lluz; nesi momentu, el so rellumu va algamar magnitú +1,06.
Carauterístiques
Kaus Borealis ye una xigante naranxa de tipu espectral K1IIIb similar a Pólux (β Geminorum). Con una temperatura superficial de 4700 K, tien una lluminosidá 52 vegaes mayor que la del Sol. La midida del so diámetru angular, 0,0044 segundos d'arcu, dexa calcular el so radiu, 11 vegaes más grande que'l radiu solar. Coles mesmes ye una fonte de rayos X, lo qu'indica que tien cierta actividá magnética. Tien una masa averada de 2,3 mases solares.
La composición química de Kaus Borealis ye asemeyada a la solar, siendo'l so índiz de metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— [M/H] = -0,04.
Talange
Talange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kaus Australis
Kaus Australis (Épsilon Sagittarii / ε Sgr / 20 Sgr) ye la estrella más brillosa de la constelación de Saxitariu y la trixésimosesta del cielu nocherniegu, anque ostente la denominación de Bayer «épsilon», quinta lletra del alfabetu griegu. Ye una estrella doble con una componente bien lluminosa de magnitú aparente +1,79 y otra muncho más feble de magnitú 14.
Nome
El nome de Kaus Australis tien un orixe mistu: Kaus remanez del árabe y significa «arcu», ente que Australis remanez del llatín y significa «del sur».
Xunto a Nash (γ2 Sagittarii) y Kaus Meridionalis (δ Sagittarii), en llingua acadia esta estrella yera «Sin-nun‑tu» o «Si-nu-nu‑tum», (l'andarina). Na antigua Arabia, tamién xunto a Nash y Kaus Meridionalis y amás con η Sagittarii, formaba Al Na'am al Warid, «les avestruces diendo», en referencia a que cruciaben el ríu celestial —la Vía Lláctea—.
Nel Éufrates pudo ser llamada Nibat Anu.
Carauterístiques físiques
Asitiada a 145 años lluz en direición al centru de la Galaxa, Kaus Australis A ta catalogada como una xigante blancu-azulada de tipu espectral B9.5III con una temperatura superficial de 9200 K. La so lluminosidá ye 375 vegaes mayor que la solar, más alta que la que cabría esperar pa una xigante de les sos carauterístiques, polo que tamién foi clasificada como xigante lluminosa. El so radiu, calculáu a partir de la midida direuta del so diámetru angular, ye 7 vegaes mayor que'l radiu solar. Escosáu yá'l so combustible d'hidróxenu, probablemente tien un nucleu d'heliu inerte que se ta contrayendo y caleciendo enantes d'empezar la so fusión en carbonu y oxíxenu. La so edá envalorada ye de 300 millones d'años.
Kaus Australis presenta un baxu conteníu en metales, que pue debese a qu'éstos atópense na parte interna de la estrella, invisibles a la observación direuta en virtú d'una envoltura esterior de gas formada pola so alta velocidá de rotación, 70 vegaes mayor que la del Sol.
Saint-Christophe-et-le-Laris
Saint-Christophe-et-le-Laris ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hidehito Shirao
Hidehito Shirao (白尾 秀人; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Sotu (Sotu'l Barcu)
Sotu ye una parroquia del conceyu asturianu de Sotu'l Barcu. Tien una estensión de 10,09 km² y una población de.
Tien los siguientes llugares y poblaciones:
Picus vaillantii
thumb|Güevu de Picus vaillantii [[MHNT]] El Picurrinchón ibéricu bereber (Picus vaillantii) ye una especie d'ave na familia Picidae de picatueros.
El so nome binomial fai referencia al esplorador y ornitólogu francés, François Le Vaillant.
Distribución
Ye un reproductor residente en Marruecos, Arxelia y Tunicia nel noroeste d'África.
Reproducir nos montes de los montes hasta los 2000 m d'altor. El so nial ye un buecu nun árbol, y la puesta consiste de 4 a 8 güevos blancos brillantes depositaos sobre trocitos de madera.
Descripción
Mide de 30 a 33 cm de llargu y el so valumbu de nales ye de 45 a 51 cm. Ye bien similar al Picurrinchón ibéricu, especialmente les femes de la variedá Iberia P. v. sharpei.
El so parte dorsal ye verde y les zones inferiores son marielles verdoses, con una nuca carmesí. El bigote negru tien un cantu claru na so parte cimera. La so grupa ye d'un mariellu ocre y los cantos esteriores de les plumes primaries tienen rayitas blanques y negres. El so picu y pates son grises.
Dambos sexos son similares sacante que'l machu tien una corona carmesí, ente que la de la fema ye gris. Al igual que .P. v. sharpei, dambos sexos nun tener el tonu negru nel lorum y alredor del güeyu que se repara en casi toles formes del Picurrinchón ibéricu.
Prinda los inseutos de los que s'alimenta por aciu una rápida proyeición de la so llarga llingua, quedando l'inseutu xuntáu a la so pegañosa cuspia. A pesar de ser una ave pesao y grande, el so vuelu ye lliviano. El so llamáu ye un fuerte risáu, plue, plue, plue, bien paecida al del picatueru verde, anque daqué más rápida.
Makoto Watanabe
Makoto Watanabe (渡辺 誠, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Claudia Bello
Claudia Elena Bello ye una política arxentina, qu'exerció dellos cargos públicos mientres la presidencia de Carlos Saúl Menem, ente ellos el d'interventora federal de la provincia de Corrientes.
Biografía
Fía d'un líder históricu de la Unión Cívica Radical nel barriu de La Boca, empecipió los sos estudios de derechu na Universidá de Buenos Aires, onde xuntó al peronismu, afiliándose al Partíu Xusticialista en 1979. Poco dempués abandonó los sos estudios.
Foi subsecretaria de prensa de la Mocedá Peronista de la Capital Federal en 1987; al añu siguiente, la organización d'una multitudinaria "ñoquiada" en favor de la candidatura presidencial de Carlos Menem dexó-y entrar nel círculu de los sos collaboradores. Foi eleutora presidencial en 1989, votando por Menem.
En 1990 foi nomada Subsecretaria de la Mocedá de la Nación, y ocupó otros cargos, como los de Subsecretaria d'Aición Pública y Derechos Humanos, presidenta de la Comisión Nacional de Tierres Fiscales. Poco dempués asumió como Secretaria de Rellaciones cola Comunidá del Ministeriu del Interior.
Diglossa plumbea
Diglossa plumbea ye una especie d'ave paseriforme de la familia Thraupidae que vive n'América Central.
Claudia Bello
Biografía
N'agostu de 1992 foi nomada interventora federal de la provincia de Corrientes, con autoridá sobre los poderes executivo y xudicial. Mientres la so xestión llamó a eleiciones provinciales. Nel Colexu Eleutoral, un eleutor del radicalismu fugóse y negóse a emitir el so votu. Les inmediates acusaciones de sobornu per parte del gobiernu nacional llevaron a anular el procesu eleutoral.
Diglossa plumbea
Distribución y hábitat
Esta especie d'ave alcuéntrase distribuyida per Costa Rica y Panamá.
Esta ye una ave común nes viesques de monte, n'escamplaes soleyeres y nes zones con arbustos de flores, pueden incluyise xardinos.
Claudia Bello
Biografía
Poco dempués, dexó'l cargu de interventora, que foi ocupáu pol radical Ideler Tonelli, que reformó la constitución provincial, esaniciando'l colexu eleutoral y llamó a nueves eleiciones. El gobernador escoyíu, Raúl Romero Feris, afayó que mientres la xestión de Bello la provincia empeñárase por 70 millones de dólares.
Al so regresu a la Capital presidió'l Partíu Xusticialista de la Capital Federal y foi nomada Secretaria de la Función Pública de la Nación, acompañando na so xestión al ministru Gustavo Béliz, de quien se consideró amiga, y a quien sofitó inclusive dempués de la so rotura con Menem. Tuvo un papel importante nel entamu de la carrera política de Daniel Scioli, a quien convovó a les files del peronismu. Ocupó'l cargu de Secretaria de la Función Pública hasta'l final del mandatu de Menem, en 1999. Esi añu foi candidata a senadora nacional pela Ciudá Autónoma de Buenos Aires, anque foi ganada.
Tarquimpol
Tarquimpol ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Claudia Bello
Biografía
Tres el final del menemismo, cursó derechu na Universidá de Buenos Aires y recibióse d'abogada. Instalar en Mar del Plata, onde realizó un posgráu en Mediación na Universidá Nacional de Mar del Plata. Ellí entamó una agrupación política en sofitu d'Eduardo Duhalde, que foi presentada públicamente en Balcarce. Tamién foi fundadora y direutora del Centru d'Estudios Políticos y Teunolóxicos.
Tarquimpol
Tien una población de y una superficie de  km².
Claudia Bello
Biografía
Foi procesada por supuestes irregularidaes, ente elles millonaries contrataciones direutes y ensin llicitación, soluciones pal supuestu problema del añu 2000, conocíu como Y2K. Bello argumentó que la llei de contrataciones del Estáu namái prohibe les axudicaciones direutes percima de determinaos montos. Tres un llargu xuiciu foi absuelta de los cargos polos que yera procesada en 2011.
Sofitó a diversos dirixentes opositores, como Gerónimo Venegas, y Francisco de Narváez, anque dende 2012 acompañó la política del gobernador de Buenos Aires, Daniel Scioli; diverses fontes afirmaron qu'hai promovíu una posible rotura de Scioli cola presidenta Cristina Fernández de Kirchner y el proyeutu políticu de Sergio Massa.
Batalla del Espíritu Santu
La Batalla del Espíritu Santu, foi un conflictu armáu centroamericanu asocedíu en 1839 ente tropes federales y secesionistes depués del derrocamientu del gobiernu lliberal del Estáu de Guatemala del Dr. Mariano Gálvez y l'entamu de les xestes militares del xeneral conservador Rafael Carrera. El presidente federal itinerante, xeneral Francisco Morazán caltenía a encomalo la unión centroamericana que los lliberales pretendíen, pero la fuercia de la Ilesia Católica, el resurdimientu paulatín del poder del Clan Aycinena y de los conservadores guatemalianos en collaboración col caudiellu mestizu Carrera, sedó la federación.
Antecedentes
Los criollos conservadores de Guatemala, El Salvador y Hondures, teníen intenciones de desligarse de la Federación Centroamericana que los lliberales impunxeren sofitáu na habilidá militar de Morazán. Unu de los primeros movimientos pa esta secesión asocedió en Guatemala, onde cola participación de los sacerdotes católicos que corrieron el rumor de que'l gobiernu lliberal de Mariano Gálvez taba envenando los ríos con cólera morbus el campesinado indíxena y mestizu alzar contra'l gobiernu lliberal de Gálvez. D'esta revuelta surdió'l líder llabrador Rafael Carrera, en quien los líderes conservadores guatemalianos del Clan Aycinena punxeron les sos esperances de recuperar el poder y los bienes que-yos fueren arrampuñaos tres la invasión lliberal de Francisco Morazán a Guatemala en 1829.
Les tropes de Carrera y Turcios invadieron la provincia d'El Salvador una y bones la sede de gobiernu federal momentaneu taba na ciudá de San Salvador. Les tropes federales d'Hondures y Nicaragua aliar contra les milicies voluntaries de Carrera, a quien ganaron el 24 d'ochobre de 1838 en Mataquescuintla, onde'l caudiellu guatemalianu tenía'l so centru d'operaciones. El 28 d'ochobre de 1838, les micilias guatemalianes al mandu de Carrera invadieron nuevamente'l territoriu salvadoreñu; tomando les ciudaes de Santa Ana y Ahuachapán cometiendo delles otomíes en vengación poles que cometieren les tropes morazanistas en Guatemala. Les tropes aliaes al mandu de Morazán refugaron a Carrera hasta Chiquimula n'avientu de 1838; hubo munchos prisioneros de guerra y captura de municiones. Carrera foi escorríu hasta que foi prindáu cerca de Quetzaltenango, y el gobernador de Guatemala Mariano Rivera Paz foi destituyíu y nel so llugar asitiaron al militar salvadareño Carlos Salazar Capo.
Morazán nun pudo fusilar a Carrera depués de prindalo, pos lo precisaba vivu por que nun se produxera una revuelta llabradora en Guatemala; viose obligáu a dexalo como xefe militar de Mita, pero ensin armes. Carrera entós recibió una invitación del xeneral Francisco Ferrera pa conferenciar n'Hondures, onde Ferrera regaló mil armes ingleses a Carrera y alcordaron dar un golpe d'estáu contra Carlos Salazar Capo en Guatemala y reinstalar a Mariano Rivera Paz mientres Ferrera atacaría a Morazán n'otru frente.
La batalla
El 23 de febreru de 1839, les tropes aliaes de Nicaragua y Honduras movilizar con mil doscientos efectivos escontra territoriu d'El Salvador, pasando la frontera. Timoteo Menéndez que taba nel so segundu periodu de xefe d'estáu salvadoreñu noma al xeneral Francisco Morazán, comandante d'armes del exércitu salvadoreñu y asina que prepare la contraofensiva.
Mientres les tropes de Morazán taben ocupaes en Corinto, Carrera invadió la Ciudá de Guatemala ensin faer un solu tiru: Salazar y los dirixentes lliberales que taben envalentonados pola captura del caudiellu fuxeron polos teyaos y depués algamaron la frontera amarutaos de llabradores. Tres esa victoria, enteróse que l'Estáu de Los Altos declarara la so formación, y entós coló escontra dicha rexón a imponer la so autoridá pola fuercia; retomó l'estáu y alvirtiólu que-yos perdonaba la vida solamente por una vegada, pero non dos.
Tratáu de Paz
El 5 de xunu de 1839, el presidente interín d'Hondures, abogáu José María Guerrero d'Arcos y Molina comisionó al abogáu Justo Vicente José de Herrera y Díaz del Valle como representante d'Hondures ante'l presidente d'El Salvador, Antonio José Cañes, pa roblar un Tratáu de Paz” el cual foi ratificáu y robláu pol llicenciáu José Miguel Montoya, de parte de los salvadoreños y el mesmu llicenciáu Justo Vicente José de Herrera polos hondureños.
Invasión unionista
El 9 d'agostu'l presidente interín designáu Mariano Garrigó presentó'l so arrenunciu al cargu, xunto col Coronel Andrés Brito, Comandante d'armes de la capital hondureña, dexando acéfalu l'Estáu. Unos díes dempués, el 24 d'agostu de 1839, les tropes aliaes del Xeneral José Trinidad Cabañas aportaron hasta la ciudá de Comayagua -entós la capital hondureña y tomar ensin la menor resistencia, dempués d'haber tomáu Tegucigalpa.
Saint-Dizier-en-Diois
Saint-Dizier-en-Diois ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kaus Medius
Kaus Medius (δ Sagittarii / δ Sgr / 19 Sagittarii) ye una estrella de magnitú aparente +2,72, la cuarta más brillosa na constelación de Saxitariu. Visualmente forma parte del arcu de Saxitariu, tando asitiada ente Kaus Australis (ε Sagittarii) y Kaus Borealis (λ Sagittarii). D'ende provién el so nome: Kaus del árabe «arcu» y medius del llatín, indicando la so posición entemedia nel arcu. Tamién ye conocida como Kaus Media y Kaus Meridionalis.
Visualmente Kaus Medius tien trés compañeres tenues:
Nun se sabe con certeza si estes estrelles tán físicamente rellacionaes con Kaus Medius o a cencielles tán na mesma llinia de visión. Per otra parte, esiste cierta evidencia espectroscópica de que tamién puede esistir una compañera cercana, lo que pudiera tar rellacionáu cola so incierta clasificación como estrella de bariu «leve» —una estrella que foi contaminada con elementos pesaos procedentes d'una compañera yá evolucionada—.
Kaus Medius alcuéntrase a 347 años lluz del Sistema Solar y dientro de 2,6 millones d'años va tener llugar el so máximu acercamientu a la Tierra —va tar a 245 años lluz—, momentu en que'l so rellumu va algamar magnitú +1,96.
Tenteling
Tenteling ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claudia Blasberg
Biografía
Amás de proclamase subcampeona olímpica en dos ocasiones, nos Xuegos Olímpicos de Sydney 2000 y 2004, tamién llogró dos campeonatos del mundu (2001 y 2003) y dos subcampeonatos (1998 y 2002).
Takeshi Honda
Takeshi Honda (本多 剛, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Tringa erythropus
El ye una limícola de la gran familia d'aves Scolopacidae, los limícolas típicos. Ye una ave ártica, que se reproduz en tol norte d'Escandinavia y el norte d'Asia. Ye una especie migratoria, pasa los iviernos na zona del Mediterraneu, el sur de les islles britániques, Francia, África topical, y Asia tropical, polo xeneral en zones d'agua claro o salobre. Dacuando anímase hasta Australia y América del Norte. thumb|left|Chibibí pintu con plumaxe de la dómina de non-reproducción nel [[Parque Nacional Keoladeo, Bharatpur, Rajasthan, India.]] Tien un llargor de 29 a 33 cm. El so plumaxe de reproducción ye negru, y bien pálidu grisaceo pel hibiernu. Les sos pates y picu son coloraos, y mientres el vuelu puede reparase una marca en forma d'óvalu nel so llombu. Los xuveniles son amarronaos-buxos con pequeños puntos blancos na so parte cimera, y el so plumaxe del pechu ye finu. Añera na taiga, deposita cuatro güevos nuna depresión del suelu. El llamáu ye un xiblíu teu-it (similar al llamáu del charrán rosado), la llamada d'alarma ye kyip-kyip-kyip. Al igual que la mayoría de los limícolas, alimentar de pequeños invertebraos.
English Football League Championship
La English Football League Championship (conocida por razones de patrociniu como Sky Bet Championship y referida popularmente como Championship) ye la segunda división del sistema de lligues d'Inglaterra y la máxima competición futbolística de la English Football League. Cada añu, los equipos asitiaos nos dos primeres places xuben a la Premier League y los postreros clasificaos baxen a la League One.
La competición nel so actual formatu foi creada na temporada 2004–05, polo que sustituyó al anterior Football League First Division (1992–2004) y antes a la Division Two (1892-1992). Los ganadores del Championship reciben el troféu de la Football League Championship, el mesmu troféu que los antiguos campeones de la First Division recibíen antes del entamu de la Premier League en 1992.
Na actualidá, l'Ipswich Town tien la permanencia más siguida nel Championship, yá que compite dende 2001-02 cuando fueron baxaos de la Premier League. La Championship ye la segunda división de fútbol más rico del mundu y la séptima división con meyores finances d'Europa.
Historia
Na so primer temporada de 2004-05, la Football League Championship anunció una asistencia total (incluyendo postemporada) de 9,8 millones d'espectadores, que según dixo yera la cuarta asistencia total más alta del fútbol europeo, detrás de la FA Premier League (12,88 millones), la Lliga española (11,57 millones) y la Bundesliga (10,92 millones), pero superando a la Serie A italiana (9,77 millones) y la Ligue 1 francesa (8,17 millones). Les cifres totales fueron ayudaos en parte pola presencia de 24 clubes, en comparanza colos 20 clubes tantu de la Serie A y Ligue 1, y los 18 de la Bundesliga. Un factor importante pal ésitu de la competencia provién de los ingresos por derechos de televisión.
El 30 de setiembre de 2009, Coca-Cola anunció que pondría fin al so alcuerdu de patrociniu cola Football League Championship a la fin de la temporada 2009-10. El 16 de marzu de 2010, RWE npower foi anunciáu como'l nuevu patrocinador de la lliga de Fútbol, y dende l'entamu de la temporada de la Lliga 2010-11 de fútbol hasta'l final de la temporada 2012-13, el campeonatu de la lliga de fútbol foi conocíu como'l Npower Championship.
El 18 de xunetu de 2013, la casa d'apuestes del Reinu Xuníu Sky Bet anunció un nuevu contratu de cinco años pa patrocinar la lliga.
Riberas (parroquia)
Riberas ye una parroquia del conceyu asturianu de Sotu'l Barcu. Ocupa la parte más meridional del mesmu y alberga, nos sos 11,48 km² d'estensión.
English Football League Championship
Formatu
Hai 24 equipos na English Football League Championship. Mientres cada temporada (dende agostu hasta mayu), cada equipu enfréntase dos vegaes col restu, una vegada nel so estadiu y otra na de los sos contrincantes, nun total de 46 partíos per cada equipu. A la fin de cada temporada los dos primeros equipos de la clasificación, más el ganador del playoff que se desenvuelve ente los equipos que tán ente'l tercer y sestu llugar, xuben a la Premier League y son sustituyíos polos trés peores de la Premier League.
Coles mesmes, los trés equipos que rematen no fondero de la tabla de posiciones, baxen a la English Football League One, y son reemplazaos polos dos primeros equipos de la clasificación, más el ganador del playoff que se desenvuelve ente los equipos que tán ente'l tercer y sestu llugar d'esa división.
Coordenada
thumb|Sistema de coordenaes Cartesianes nel planu Una coordenada ye un valor que permite definir la posición de cualquier puntu d'un espaciu xeométricu respectu d'otru puntu llamáu orixe.
Hai dellos sistemes de coordenaes estremaos:
Sistema de coordenaes cartesianes
Les coordenaes cartesianes defínense por dos exes cuando los puntos tán nun planu y por trés nel espaciu. Son exes perpendiculares ente ellos que se corten nel orixe. Les coordenaes d'un puntu cualquiera vienen daes peles distancies ente l'orixe y les proyeiciones del puntu sobre caún de los exes.
Sistema de coordenaes polares
Les coordenaes polares defínense por un exe que pasa pel orixe (llamáu exe polar). La primera coordenada ye la distancia ente l'orixe y el puntu consideráu, mentantu que la segunda ye l'ángulu que formen l'exe polar y la recta que pasa per ellos. right|thumb|250px|Coordenaes esfériques
Terville
Terville ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Coordenada
Sistema de coordenaes cilíndriques
El sistema de coordenaes cilíndriques ye una xeneralización del sistema de coordenaes polares planu, al que se-y añade un tercer exe de referencia perpendicular a los otros dos. La primera coordenada ye la distancia ente l'orixe y el puntu, la segunda ye l'ángulu que formen l'exe y la recta que pasa pelos dos puntos, mientres que la tercera ye la coordenada que determina l'altor del cilindru.
Sistema de coordenaes esfériques
El sistema de coordenaes esfériques ta formáu por tres exes perpendiculares ente si que se corten nel orixe. La primera coordenada ye la distancia ente l'orixe y el puntu, y les otres dos son los ángulos que fai falta xirar pa llegar a la posición del puntu.
Terville
Tien una población de y una superficie de  km².
Coordenada
Coordenaes xeográfiques
artículu principal Sistema de Coordenaes Xeográfiques.
Son la llatitú y la llonxitú. Puen amosase nos vinientes formatos:
Diglossa sittoides
Diglossa sittoides ye una especie d'ave de la familia Thraupidae. Tamién ye conocíu por Payador o Payador canela (Arxentina), Picaflor Canela (Colombia), Roba Néctar Payador (Venezuela).
Hábitat y distribución
El so hábitat natural son los montes húmedos de monte y carbes a gran altitú tropicales y subtropicales, y montes antiguos bien degradaos. Alcuéntrase n'Arxentina, Bolivia, Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela. Anque la so población nun foi cuantificada considérense abondo comunes.
Tringa glareola
El ye una especie d'ave caradriforme de la familia Scolopacidae.
Descripción
Ye bastante estilizau, col pescuezu y les pates llargues. Paez más un archibebe pequeñu más qu'un andarríos. Al igual que l'andarríos grande tien obispillu blancu, pero estremase d'este por porque les sos ales son pardes pela parte cimera y bien pálides pela parte inferior y nes pates. Les plumes de los llaos tienen grandes llixos blancos. L'andarríos bastardu produz un reclamu agudu y rápido.
Distribución y hábitat
El so hábitat son les veres enfollagaes o pocu encharcadas n'ambientes d'agua duce. Suel emigrar en marzu, abril, mayu, xunetu, agostu, setiembre y ochobre. El so área de cría ta en Escandinavia, Finlandia y Rusia. N'España ye común ve-y na mariña oriental (Cataluña, Valencia y Baleares) y vese raramente nel restu del territoriu, anque pasa por Canaries.
Saint-Donat-sur-l'Herbasse
Saint-Donat-sur-l'Herbasse ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Picus xanthopygaeus
Picus xanthopygaeus, ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae nativa del subcontinente Indiu.