cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saxicola torquatus
Nuevos afayos taxonómicos
Componentes nel sentíu de "calambiya africana": Les subespecies de calambiyes africanes subsaḥarianes difieren llixeramente en tamañu, y más na estensión del colloráu anaranxáu nel pechu cimeru de los machos, y en que'l pechu inferior seya blancu con cantu estremable del pechu cimeru, o anaranxáu claru de cantu difusu col color más escuru enriba. La estensión del colloráu anaranxáu tamién varia cola dómina del añu, de cutiu estendiéndose a la barriga fora del periodu reproductivu. Les subespecies de calambiya africana inclúin a toles mentaes enantes na llista de subespecies sacante S. [t.] maura y S. [t.] rupicola.
Parentescos
El pariente vivu más cercanu de la forma africana (si consideramos dientro a la calambiya malgax S. t. sibilla) ye la calambiya de la Isla Xunta (Saxicola tectes). Estos dos formen un llinaxe africanu-subsaḥarianu que diverxeron ente sigo nel Pliocenu tardíu aproximao unos 2,5 millones d'años tras; Xunta foi colonizada darréu dempués.
La recién propuesta de separación como especies de los llinaxes africanu, européu y asiáticu, basar nel analís de secuencies del citocromo b en ADN mitocondrial y de secuencies de buelga xenética con microsatélites d'ADN nuclear de especímenes de la subespecie Saxicola torquatus axillaris pero non de S. t. torquatus, y por error inicial, esta subespecie foi de volao conocida como S. axillaris, cuando inda nun s'estudió la subespecie tipu vecina del sureste d'África.
Miscelánea
Emitiéronse en gran cantidá de países sellos cola so imaxe: Bélxica, República Checa, Guérnesei, Irlanda, Corea del Sur, Luxemburgu, Portugal, Yugoslavia, Guinea, Lesothu, Liberia, Malí y Suazilandia.
Idaho
Idaho ye un estáu de los Estaos Xuníos. Asitiáu al noroeste del país, la Oficina del Censu, na so división rexonal, inclúilu dientro de los Estaos de los Montes Rocosos. Sicasí, ye vezu incluyilu na rexón xeográfica nomada Pacíficu Noroeste. Tien una estensión de 216.632 km² y una población (U.S. Census Bureau, 2020) de 1.839.106 habitantes. Llenda'l norte con Canadá (Columbia Británica), al este con Montana y Wyoming, al sur con Utah y Nevada, y al oeste con Oregón y Washington. La so capital, y tamién la ciudá más grande, ye Boise.
El so territoriu foi habitáu, demientres miles d'años, por delles tribus de nativos americanos, con predominiu de los Nez Percé nel norte y de los shoshone nel sur. A entamos del sieglu XIX el territoriu formaba parte del nomáu Oregon Country (el país d'Oregón), una faza de territoriu disputada ente los Estaos Xuníos ya l'Imperiu británicu: convirtióse, pol tratáu d'Oregón de 1846, en parte del territoriu d'Estaos Xuníos. De magar, hasta 1863, les tierres d'Idaho formaron parte alternativamente del Territoriu d'Oregón y el Territoriu de Washington. En 1863 creose un Territoriu d'Idaho, que foi almitíu como estáu (el 43ᵘ) na Xunión el 3 de xunetu de 1890.
Nel territoriu d'Idaho, que forma parte de la rexón Pacíficu Noroeste (y la biorrexón asociada, Cascadia), estrémense distintes rexones xeográfiques y climátiques. El norte del estáu, viescosu, ye'l relativamente aislláu Idaho Panhandle (Mangu d'Idaho), que ta mui venceyáu social y económicamente a la fastera oriental del estáu de Washington, cola que comparte fusu horariu: pertenez al Tiempu del Pacíficu (Pacific Time Zone), mentantu que'l restu del estáu usa el Tiempu de la Montaña (Mountain Time Zone). El sur del estáu inclúi la llanada del ríu Snake, na que se concentra la mayor parte de la población y de la producción agrícola, y el suroeste forma parte de la Gran Conca. El territoriu, en xeneral, ye montunu, y inclúi dellos cordales de los Montes Rocosos. El Serviciu Forestal de los Estaos Xuníos xestiona'l 38% del territoriu, la mayor proporción de cualesquier estáu del país.
Ente les industries más importantes del estáu tán les venceyaes al sector primariu (agrícola, forestal, minera), amás de les manufactures y el turismu. Nos caberos tiempos tienen instalao les sos sedes o fábriques n'Idaho delles firmes de los campos científicu y tecnolóxicu, y n'Idaho Falls alcuéntrase'l Llaboratoriu Nacional d'Idaho, la mayor de les instalaciones del Departamentu d'Enerxía dedicaes a la investigación de tol país. Ente la bayura de cultivos que se producen nel estáu rescamplen les pataques: casi un 33% de la producción nacional colléchase nesti estáu. El nomatu oficial del estáu ye Gem State (l'estáu xoya), en referencia a la belleza natural del estáu.
756
Fechos
N'España:
La Galera
La Galera ye un conceyu de la contorna catalana del Montsià (provincia de Tarragona). Según datos de 2009 la so población yera de 884 habitantes.
Historia
Anque nun pudo probase d'una manera documental, dellos historiadores creen que la Galera tien un orixe romanu.
Sicasí, les primeres noticies documentales sobre la villa son de 1320 cuando'l rei Xaime II d'Aragón autorizó'l control del pueblu conocíu como Pobla de la Galera al arzobispu de Tortosa. Créese que la población yá empezara a establecese nel llugar dende 1303.
Cultura
L'edificiu más destacáu ye'l de la torre de la Galera. Construyir en 1340 como torre de vigía y la so construcción foi sufragada pola villa de Tortosa. Trátase d'un edificiu de planta rectangular y con un altor considerable. En 1684 reformóse'l so interior pa convertila na ilesia parroquial, dedicada a San Llorienzo. Les obres de reforma del templu quedaron en suspensu mientres la Guerra de Socesión española, periodu mientres el que la torre sirvió como caserna militar. La bendición de la nueva ilesia tuvo llugar el 15 d'agostu de 1711.
Dende'l sieglu XVII instalar en La Galera maestros alfareru colo qu'esti oficiu convirtióse nuna tradición na llocalidá. El pueblu cunta con un muséu nel que s'esplica la ellaboración de les pieces de folla. Mientres el mes de mayu celebra una feria d'artesanía alfarero.
La Galera celebra la so fiesta mayor de 8 al 13 d'agostu, n'honor del so patrón, San Llorienzo.
Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura. Destaca'l cultivu d'olivares siguíu del d'algarrobos, y almendrales.
Coprinellus micaceus
Coprinellus micaceus, comúnmente conocida como coprino micáceo, ye una especie d'fungu de la familia Psathyrellaceae. Los cuerpos fructificantes (o basidiocarpus) crecen en grupos cerca o sobre toconos de madera en descomposición o nos raigaños soterraños de los árboles. Dependiendo de les sos etapes de desenvolvimientu, los sombreros acolorataos a marrones pueden presentar formes ovalaes, convexes o acampanaes, y algamar diámetros d'hasta 3 cm (1.2 in). Los sombreros, marcaos con llinies radiales fines que s'estienden cuasi hasta'l centru, tienen estipes ablancazaos d'hasta 10 cm (3.9 in) de llargor. En especímenes nuevos, tola superficie del sombreru ta recubierta con una fina capa de célules reflectantes similares a la mica, que inspiraron tantu'l nome común como científicu de la especies. Anque ye pequeñu y de carne fina, de normal son abondoses o crecen en grupos numberosos. Unes hores dempués de la recueya, les lláminas y les espores van empezar a eslleise amodo nun líquidu negro, similar a la tinta —nun procesu enzimáticu llamáu autodigestión o delicuescencia—. Los basidiocarpus son comestibles primero que les llámines se ennegrezcan y esllean, una y bones la cocción va detener el mentáu procesu de autodigestión.
Les carauterístiques microscópiques y citoxenétiques de C. micaceus son bien conocíes, y el fungu utilizóse con frecuencia como organismu modelo pa estudiar la división celular y la meiosis en Basidiomycota. L'analís químicu de los basidiocarpus revelaron la presencia de compuestos antibacterianos y inhibidores d'enzimes. Enantes conocíu como Coprinus micaceus, la especie foi tresferida al xéneru Coprinellus en 2001 por cuenta de que los analises filoxenéticos impulsaron la reorganización de les munches especies qu'antes tuvieron arrexuntaes nel xéneru Coprinus. Con base na apariencia esterna, C. micaceus ye práuticamente indistinguible de C. truncorum, y numberosos autores suxurieron que C. micaceus podría faer evolucionáu de C. truncorum.
Descripción
Primeramente'l sombreru tien ente 1 a 2.5 cm (0.4-1.0 in) de diámetru, de forma ovalada a cilíndrica, pero espandir hasta acampanase (forma de campana), y en delles ocasiones tien un umbo (un bultu central similar a un tetu); pero finalmente apándase un pocu, volviéndose convexu. Cuando'l sombreru espándese, el diámetru algama ente 0.8 a 3.0 cm (0.3-1.2 in) con llinies fondes qu'empiecen nel cantu hasta esmorecese nel ápiz. El color del sombreru ye marrón amarellentáu o marrón, anque ye frecuente que tenga un centru más escuru y empiece a tornase mariellu maciu o beis dende la vera escontra l'interior. El cantu del sombreru ta estriáu prominentemente en cuasi tou la estructura hasta'l centru; les estríes marquen les posiciones de les llámines más llargues na parte inferior del sombreru. Cuando ta nuevu, la superficie del sombreru ta cubierta por brilloses partícules blanques o ablancazada, y reparar restos de velo universal cubriendo especímenes inmaduros. Les partícules tán vagamente coneutaes y son estremables fácilmente, polo que los especímenes de mayor edá suelen ser nidies. Coprinellus micaceus ye higrófano, lo que significa qu'asume distintos colores dependiendo del so estáu d'hidratación.
miniaturadeimagen|Reparar partícules sobre'l pileu cuando'l fungu nun ta maduru. Les llámines arrexuntar mui cerca y tán estrechamente xuníes al estipe. Primeramente blanques, camuden de color a marrón escuro depués de que les espores tórnense negres cuando maurecen; la carne ye fina, fráxil, blanca, y de color marrón nel sombreru. El so golor y sabor nun son carauterísticos. La espansión del sombreru fai que les llámines dixebrar hasta abrir los sos planos medios, eso fai que la vera resgar en llinies. El procesu de lliberación y autodigestión d'espores empieza na parte inferior de les llámines primero que les partes cimeres d'estes háyanse anegrazáu dafechu. El estipe fráxil ye buecu y mide ente 4 y 10 cm (1.6-3.9 in) de llongura por 0.2-0.5 cm (0.1-0.2 in) de grosez y tien más o menos el mesmu diámetru en toa'l llargor. Ye xeneralmente de color blancu, pero puede empalidecerse a crema puerca dende la base escontra riba. La superficie del estipe ye primeramente de color acoloratáu con muncho polvu ablancazao, pero esti finalmente esmorezse, dexándolo más o menos nidiu. Los estipes pueden tener un aniellu rudimentariu na base, otru remanente del velu universal. La esporada ye de color marrón escuru o negru. Los basidiocarpos por separáu viven un permediu de cinco a siete díes hasta'l plenu maduror.
Carauterístiques microscópiques
Les espores de C. micaceus son de color marrón acoloratáu, con unes dimensiones de 10.7 por 4.5-6 µm. Polo xeneral, tienen forma de lente biconvexa, pero vistos de llau la forma aseméyase más a la d'una almendra o perno, ente que vistos de frente la forma ye oval o paecíu a una mitra. Les espores tienen un poru germinativo, una zona esplanada nel centru de la superficie al traviés del cual puede remanecer un tubu xerminal. Les célules portadores d'espores (los basidios) tienen cuatro d'espores arrexuntaes nuna estructura en forma de trébole, y caúna mide 10-15 por 4-7 µm. Estudios demostraron que los basidios desenvolver en cuatro generación discretes. Los basidios de la primer xeneración son más abuitaos y estiéndense lo mayor posible pa escontra fora dende la superficie del himenio. Les xeneraciones posteriores tienen cuerpos más curtios y menos protuberantes. Cuando una llámina viva ye vista con un microscopiu, los cuatro conxuntos de basidios pueden vese claramente. Arthur Buller acuñó'l términu inaequihymeniiferous pa describir esta forma de desenvolvimientu del himenio. El propósitu de que el fungu tenga basidios con tamaños gradiaos ye pa facilitar la lliberación de les espores dende'l himenio. Hai cuatro zones de lliberación d'espores que se correspuenden colos cuatro grupos de basidios, y los basidios que lliberaron a toles sos espores empiecen rápido a autodigestionarse. El sistema gradiáu embrive la posibilidá d'espores topetando con basidios vecinos mientres la lliberación.
miniaturadeimagen|upright=.75|Espores con forma de mitra o d'escudu francés.Los cistidios atopar a lo llargo del cantu del sombreru (nuna estructura llamada cheilocistidio), son esfériques, y miden 30-120 por 20-74 µm. Los cistidios faciales (llamaos pleurocistidios) son cuerpos elipsoidales allargaos o con forma de trébole d'hasta 130 a 155 µm de llargor. Los pleurocistidios sobresalen de la cara de la llámina y actúen como proteutores, evitando que les llámines axacentes tengan contautu ente sigo, y aseguren que los basidios y espores tienen l'espaciu abondu pal desenvolvimientu. C. micaceus tamién puede lliberar caulocistidios (cistidios nel estipe), de 60-100 por 5-10 µm cada unu, pero la presencia d'estos ye variable y nun pueden utilizase fiablemente pa la identificación. Tantu De Bary como Buller, nes sos investigaciones sobre la estructura de los cistidio, llegaron a la conclusión de qu'esiste una masa central formada de citoplasma onde numberosos platillos delgaos de citoplasma axuntar nel centru de la célula. De Bary creía que los platillos yeren procesos filamentosos de ramificación, pero Buller pensó que se formaben nun procesu similar a les parés de les burbuyes d'espluma, y ​​que la masa central yera capaz de camudar amodo de forma y posición cuando s'alteriaben los volúmenes relativos de les vacuolas encapsuladas poles numberoses parés citoplasmátiques delgaes. Nes célules más vieyes, la citoplasma puede tar delimitado a la periferia de la célula, con una enorme vacuola qu'ocupa'l centru celular.
Les célules globulares formen escames con un color similar a la mica sobre'l sombreru incoloru, tienen parés nidies, y varien en tamañu dende, aproximao, 25 a 65 µm, anque la mayoría tien 40 a 50 µm. Buller esplicó'l rellumu» d'estes célules de la siguiente manera: «Lo esplumoso de les célules asemeyaes a farina, según nos cistidios nos cantos y les cares de les llámines, cenciellamente asocedía porque la lluz qu'incide sobre ellos dende fora se refracta y reflexa nel güeyu de la mesma manera en qu'unu ve les gotitas d'agua tan de cutiu na punta de les fueyes nel verde inglés ceo pela mañana dempués d'una nueche húmeda».
En 1914, el micólogu Michael Levine foi'l primeru en reportar l'ésitu d'un cultivu d'espores de C. micaceus nel llaboratoriu. Nos sos esperimentos, los basidiocarpus apaecíen más o menos 40 a 60 díes dempués al haber inoculado primeramente'l mediu de cultivu (agar complementáu con tierra, cuchu de caballu, o farina de maíz) con espores. Al igual qu'otres especies coprinoides, C. micaceus sufre meiosis simultánea. Los cromosomes son fácilmente apreciables con microscopiu de lluz, y toles etapes meióticas tán bien definíes. Estes carauterístiques fixeron a la especie una ferramienta útil n'investigaciones de llaboratoriu sobre la citoxenética de los basidiomicetos. El númberu de cromosomes de C. micaceus ye n = 12.
Comestibilidad
L'fungu ye comestible y la cocción desactiva les enzimes que causen la autodigestión o delicuescencia —un procesu que puede empezar asina una hora dempués de la recueya—. Considérase ideal para omelet y como un saborizante pa mueyos, anque ye «una especie bien delicada que fácilmente s'estropia por cocción escesiva». L'fungu tamién atrai a mosques de la fruta (Drosophila), qu'utilicen con frecuencia los basidiocarpus como anfitriones pa la producción de canesbes.
Un estudiu del conteníu mineral de diversos fungos comestibles atopó que C. micaceus tenía la mayor concentración de potasiu nes 34 especies esaminaes, cerca de la metá d'un gramu de potasiu por quilogramu de cogorda. Puesto que les especies pueden bioacumular metales pesaos nocivos, como'l plomu y el cadmiu, aconseyóse evitar el consumu de especímenes recoyíos nes carreteres o otros sitios de recueya que pueden tar espuestos a contaminantes o que los contienen.
Taxonomía
miniaturadeimagen|Agaricus micaceus, ilustráu por Bulliard en 1786.Nel sieglu XVI, Coprinellus micaeus foi ilustrada nun grabáu en madera pol botánicu Carolus Clusius no que ye, ensin dulda, la primera monografía publicada sobre los fungos, ''Rariorum plantarum historia. Fungorum in Pannoniis observatorum brevis historia (Historia de plantes estrañes. Curtia hestoria de los fungos reparaos en Panonia [ Hungría ] '') de 1601. Clusius creyó equivocadamente que la especie yera venenosa, y clasificar nun xéneru Fungi perniciales (fungos perxudiciales). En 1786 la especie foi descrita per primer vegada de manera científica pol botánicu francés Jean Baptiste François Pierre Bulliard, como Agaricus micaceus na so obra Herbier de la France. En 1801, Christiaan Hendrik Persoon arrexuntó a tolos fungos con llámines que se autodigerían mientres la lliberación d'espores na seición Coprinus del xéneru Agaricus. Más tarde, Elias Magnus Fries alzó la seición Coprinus de Persoon al rangu de xéneru nel so Epicrisis systematis mycologici, y la especie foi renombrada como Coprinus micaceus. Foi la especie tipu de la subseición Exannulati dientro de la seición Micacei del xéneru Coprinus, una aglomeración de taxones rellacionaos con velos fechos puramente de esferocistos (célules rondes y enchíes xeneralmente arrexuntaos en clústeres) o con hifas conectivas delgaes y filamentosas entretejidas. Estudios moleculares publicaos na década de los noventa demostraron que munchos de los xampiñones coprinoides (similares a Coprinus), ello ye que nun tenía rellación ente sigo. Esto concluyó nuna revisión del xéneru Coprinus, qu'en 2001 estremar en cuatro xéneros; C. micaeus foi treslladada a Coprinellus.
En parte por cuenta del so fácil disponibilidad y la facilidá cola que pueden ser cultivaes nel llaboratoriu, C. micaceus y otres cogordes coprinoides yeren temes comunes nos estudios citolóxicos de los sieglos XIX y XX. El botánicu alemán Johann Heinrich Friedrich Link informó sobre les sos observaciones de la estructura del himenio (la superficie fértil que soporta les espores) en 1809, pero malinterpretó lo qu'había vistu. Link pensó que les estructures microscópiques (conocíes actualemente como basidios) yeren thecae, daqué comparable na so forma a les ascas d'Ascomycota, y que cada theca contenía cuatro series d'espores. Los sos dibuxos inesactos del himenio de C. micaceus fueron reproducíos en posteriores publicaciones micológicas d'otru autores, y nun foi hasta que la microscopía avanzara que los micólogos llograron determinar la verdadera naturaleza de los basidios, cuando cuasi tres décades más tarde, en 1837, Joseph-Henri Léveillé y August Carl Joseph Corda publicaron de manera independientemente descripciones correutes de la estructura del himenio. En 1924, A. H. Reginald Buller publicó una descripción xeneral y un analís de los procesos de producción y lliberación d'espores nel tercer volume de les sos investigaciones sobre los fungos.
L'epítetu específicu micaceus deriva del vocablu llatín mica, que significa «miga, granu de sal», y el sufixu -aceus, «paecíu a, de forma similar a»; anguaño la pallabra mica» utilizar pa designar a un mineral, yá qu'etimológicamente dichu vocablu provién de micare, «rellumu».
Especies similares
El coprino micáceo difier d'otres especies en complexidá poles sos espores con base cónica visible y caulocistidios sobre'l estipe. Coprinellus bisporus, otru fungu comestible, ye cuasi idénticu, pero escarez de sombreros granosos y amarellentaos y solo tien dos espores por basidio. Coprinus variegata (= Coprinus variegatus = Coprinus quadrifidus) tien un sombreru marrón buxu con blancu apagáu a tonos marrones nos cantos; el so golor ye desagradable. Coprinellus disseminatus (= Coprinus disseminatus) ye más pequeña, comestible, con sombreros marrones y amarellentaos a marrones abuxaos, y llámines blanques que se tornen negres, pero nun s'eslleen en autodigestión; siempres crez en grandes grupos sobre la madera podre (dacuando, en madera soterrada). Coprinus atramentarius ye una cogorda de mayor tamañu y de color gris, que crez en grupos trupos sobre toconos o nel suelu de la madera soterrada, escarez de partícules brilloses nel sombreru, y el pileu y les llámines eslleir al maurecer. Coprinellus radians (una especie llariega) desenvuélvese individualmente o en grupos sobre una alfombra de pelo gruesu, y produz un miceliu trupu de color mariellu o naranxa nel suelu de madera. Coprinellus truncorum tamién ta cubierta con gránulos brillosos, y dizse que nel campu ye cuasi indistinguible de C. micaceus; precisar de la microscopía pa notar la diferencia, yá que C. truncorum tien espores elipsoides con un poru germinativo arrondada, en comparanza coles espores en forma de mitra con poros germinativos cortaos de C. micaceus. Un estudiu suxurió que, en comparanza con ''C. truncorum, C. micaceus'' yera más marrón nel centru del sombreru (en llugar de buxu) y que tien un mayor enclín a crecer en grupos; tamién se concluyó que se riquir más evidencia molecular pa determinar si los dos taxones son xenéticamente idénticos.
Ecoloxía, hábitat y distribución
miniaturadeimagen|izquierda|Un grupu de cogordes creciendo na base d'un árbol, nel [[monte nacional Wayne d'Ohio.]]Ye común atopar basidiocarpus creciendo en grupos trupos, pero tamién pueden atopase creciendo individualmente o en pequeños grupos, sobremanera nes zones montiegues. N'América del Norte, C. micaceus ye una de les primeres cogordes comestibles n'apaecer na primavera, y en fructificar, de mayu a setiembre. N'Europa, frutifica de mayu a avientu. Anque puede crecer en cualquier dómina del añu, ye más prevalente mientres la primavera y la seronda, al coincidir con un mayor mugor resultante de la temporada lluviosa. Una investigación sobre la calidá del aire na ciudá de Santiago de Compostela llegó a la conclusión de que la mayoría de les espores de Coprinus presentes na atmósfera pertenecíen a C. micaceus, y que'l númberu d'espores xubió cola medría de la mugor y l'agua, pero menguó col aumentu de la temperatura. La especie ye conocida por remanecer con fructificaciones socesives nel mesmu llugar. Nun casu, llogróse un total de 38 lb (17.2 kg) de cogordes fresques d'un tueru de llamera en 10 colleches socesives d'una primavera y branu.
Coprinellus micaceus tien una distribución cosmopolita, y recoyóse nel norte d'África, Sudáfrica, cuasi toa Europa (incluyida Turquía ), América del Norte (hasta'l norte d'Alaska), les islles ḥawaianes,  América del Sur, India,  Australia, Nueva Zelanda y Xapón. Tamién ye unu de los fungos más comunes nes llanures de Bulgaria, la mariña del mar Negru, la cordal de los Balcanes, Istranca y el suroeste de los sistemes montascosos, pero ye ausente o raru nel territoriu de l'antigua Yugoslavia o los países bálticos. Los analises filoxenéticos de secuencies d'ADNr de especímenes recoyíos nel sureste d'Asia y Ḥawai indiquen que les especies ḥawaianes formen un clado con poca variabilidá xenética en comparanza coles poblaciones asiátiques; esto suxure que les poblaciones ḥawaianes fueron introducíes fai relativamente pocu tiempu y nun tuvieron enforma tiempu pa desenvolver la variabilidá xenética. Un estudiu suxurió qu'en Sudáfrica, onde C. micaceus ye raru, ye confundíu frecuentemente con C. truncorum d'apariencia similar, una de les especies más comunes nesa rexón. Una inferencia similar plantegóse nes especies d'América del Norte.
Componentes bioactivos
Les investigaciones sobre la química de productos naturales en Coprinellus micaceus reveló la presencia de dellos compuestos químicos únicos pa la especie. El micaceol ye un esterol con actividá antibacteriana «modesta» en patóxenos, como Corynebacterium xerosis y Staphylococcus aureus. L'ácidu (Z,Z)-4-oxo-2,5-heptadienedioico tien actividá inhibidora en glutatión S-transferasa, una enzima que tuvo implicada na resistencia de les célules canceroses frente a axentes quimioterapéuticos, especialmente fármacos alquilantes. Un estudiu publicáu en 2003 nun atopó actividá antibacteriana dalguna nesta especie. En 1962 una publicación informó la presencia de triptamina (compuestu d'indol biolóxicamente activu) en C. micaceus, anque la concentración nun foi determinada. Amás, los basidiocarpus producen una variedá de compuestos pigmentarios conocíos como melanina —polímeros químicos complexos que contribúin a la formación de humus nel suelu dempués de que los basidiocarpus hanse desintegráu—. Reportóse que C. micaceus ta desprovista de la toxina coprina, un compuestu químicu imitador del Antabuse (atopáu en Coprinopsis atramentaria) que causa enfermedá cuando se consume simultáneamente con alcohol.
Chevannes (Côte-d'Or)
Chevannes ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alice Greczyn
Alice Hannah Meiqui Greczyn ye una actriz y modelu d'Estaos Xuníos nacida'l 6 de febreru de 1986 en Walnut Creek, California. Ye conocida por interpretar a Sage Lund en Lincoln Heights y a Madeline Rybak en The Lying Game''.
Biografía
Greczyn nació'l 6 de febreru de 1986, en Walnut Creek, California. Ye la mayor de cinco hermanos. Cuando yera neña, compitió en patinaxe artísticu. Foi educada en casa mientres vivía en Colorado y graduóse tempranamente de la secundaria, polo qu'empezó a estudiar na Front Range Community College cuando tenía 15 años. Cuando s'enteró que tenía de tener 18 años p'aplicar pal exame d'enfermería de Colorado, decidió probar suerte nel modelaje y treslladóse a California.
Greczyn ye ascendencia euroasiática, "principalmente francesa, xaponesa y polaca", anque tamién tien ascendencia "china, alemana, irlandesa, griegu, nativu americanu", ente otros.
Carrera
Greczyn empezó la so carrera con un papel na película Sleepover, en 2004. Apaeció na comedia de Fox, Quintuplets con un personaxes recurrente y en 2006 foi escoyida como parte del repartu principal de Windfall, onde interpretó a Frankie McMahon. Tamién apaeció con personaxes recurrentes en Lincoln Heights y Privileged.
En 2004, Alice foi contratada pa un papel secundariu na película Fat Albert. Apaeció en películes tales como: The Dukes of Hazzard, en 2005; House of Fears y Shrooms en 2007, siguíes de Sex Drive y Exit Speed, en 2008.
En 2011, Greczyn foi contratada como modelu pa llinia de ropa de Victoria Beckham.
Greczyn apaeció en tres episodios de la serie de l'ABC Family, Make It or Break It, interpretando a un modelu que llucha contra l'anorexa. De 2011 a 2013, interpretó a Madeline "Mads" Rybak en The Lying Game.
Sayornis saya
Sayornis saya ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae orixinariu d'América del Norte.
Distribución
Pue atopase mientres tol añu dende l'oeste de Colorado hasta'l sur de California, y dende l'este de la península occidental de Texas hasta l'oeste de Méxicu. Reproducir dende Alaska, l'oeste y el centru sur de Canadá, traviés de Dakota del Norte, el Mediu Oeste y Nuevu Méxicu. Nel iviernu migra a zones desérticas de Texas al traviés de Méxicu hasta'l norte d'América Central. Mientres la migración d'estes aves pueden atopase a miles de quilómetros fora del so rangu. Estes aves prefieren paisaxes secos, afaraos y grebos. Pueden atopase en montes, tierres de cultivu y sabanes, xeneralmente cerca de l'agua.
Selim I
Selim I, tamién conocíu como «el Severu» o «el Valiente» (Yavuz en turcu), foi sultán del Imperiu d'Otomanu dende 1512 hasta 1520.
Destronó al so padre Beyazid II en 1512. La muerte de Beyazid producióse bien pocu dempués, camín del so retiru en Demotika.
Afitó la so ascensión al tronu otomanu al matar a los sos hermanos y sobrinos. Yera esta una costume que fuera practicada na dinastía otomana, ente otros, pol so güelu Fatih («El Conquistador») Mehmed II. Hubo una guerra civil ente'l so padre Beyazid y el so tíu Cem, según ente'l mesmu Selim y el so hermanu Ahmed. Selim tuvo la determinación de nun tener los mesmos problemes colos sos otros hermanos, y executar a toos.
Atacó y destruyó el Sultanatu Mamelucu nes batalles de Marj Dabiq y A el-Raydaniyya, que dexaron l'anexón de Siria, Palestina y Exiptu. Igualmente estendió'l poder otomano a les ciudaes santes de La Meca y Medina. Cuando Exiptu y les sos provincies árabes fueron conquistaes a los mamelucos, proclamar a sigo mesmu como'l Jadim ul Haremeyn, «El Criáu de los Dos Sagraos Lugar Santos», en cuenta de Hakim ul Haremeyn, «El Gobernador de los Dos Sagraos Lugar Santos». Los Sagraos Llugares Santos faen referencia a la Gran Mezquita en La Meca y la Mezquita del Profeta Mahoma en Medina. Éstos son los sitios más sagraos nel Islam.
Tal que'l so güelu Fatih Mehmet, tamién reclamó pa sí'l títulu de Califa (n'árabe significa'l socesor» de Mahoma), «El guardián del Islam», un títulu que considera al so portador como'l principal gobernante civil y relixosu de too l'Islam, tantu chiíta como Suní. Selim decidió declarar la guerra al Imperiu Safávida de Persia, que'l so gobernante, el Xa Ismail I, reclamara pa sí dichu títulu de califa. La campaña militar que siguió foi un trunfu total pa Selim, que la so solidez y bravura superaron la pusilanimidad y insubordinación na so contra de los jenízaros, les tropes de la Sublime Puerta, les sos más esperimentaos combatientes que nesi momentu nun tuvieron al altor de les circunstancies.
Antes de morrer escoyó como socesor al so fíu Solimán y mató cruelmente a tolos demás fíos por que Solimán nun tuviera problemes internos nel so sultanatu. Foi tamién un poeta y escribió col llamatu mahla Selimi. N'unu de los sos poemes, escribió: El mundu enteru nun sería una soberanía lo suficientemente vasta pa un solu monarca.
Copa del Xeneralísimu de fútbol 1946
Primer Ronda
Apostar n'eliminatoria a doble partíu: la ida xugó'l 7 d'abril de 1946 y la vuelta'l 14 del mesmu mes. Sevilla CF, CF Barcelona, Granada CF, SD Ceuta quedaron exentos de xugar esta ronda. El partíu de desempate ente'l RCD Córdoba y el CD Castellón apostar en Madrid el 16 d'abril.
Octavos de final
Apostar n'eliminatoria a doble partíu: la ida xugó'l 21 d'abril de 1946 y la vuelta'l 28 del mesmu mes. Toos sacante la eliminatoria ente'l RCD Córdoba - Real Murcia CF, que se xugaría la ida'l 28 d'abril y la vuelta'l 4 de mayu. Amás, esta eliminatoria precisó un desempate que s'apostó'l 4 de mayu. Tamién precisó un tercer enfrentamientu la eliminatoria ente RCD Español - Real Uviéu CF que s'apostó en Madrid el 2 de mayu.
Semifinales
Apostáronse los partíos de día'l 19 de mayu y los de vuelta el 26 de mayu.
Kim Basinger
Kimila Ann Basinger más conocida como Kim Basinger, ye una actriz, productora y modelu d'Estaos Xuníos. Delles vegaes gallardoniada pol so desempeñu actoral y pola so carrera como modelu.
Convertir n'actriz de televisión a mediaos de los años 1970 y n'actriz de cine a empiezos de los años 1980, década mientres la cual foi una de los sos principales sex-symbol. Participó en más de trenta películes, ente les que s'atopen ésitos de taquilla como Never Say Never Again, Nine 1/2 weeks, Llocos d'amor y Batman. La so actuación nel filme L.A. Confidential facer acreedora de diversos gallardones, ente ellos un Óscar, un Globu d'Oru y un premiu del Sindicatu d'Actores.
Kim casóse dos veces. La primera d'elles en 1980 col maquillador Ron Snyder, del que se divorció nueve años dempués. Darréu, en 1993, col tamién actor Alec Baldwin, padre de la so fía Ireland Eliesse y de quien se dixebró en 2002
Biografía
A los 16 años foi escoyida Miss Xeorxa y mientres les eliminatories nacionales en Nueva York ufiertáron-y un contratu como modelu fotográfica. Con namái 17 años empezó una carrera llarada d'ésitos como modelu d'alta cordura. Amás de realizar dichu trabayu, asistió a clases d'interpretación y de cantar. En 1977 fixo la so primer apaición en series de televisión, ente otres, en Charlie's Angels. En 1978 llogró'l so primer papel principal nun telefilme.
Empecipió la so carrera nel cine en 1981 cola película "Hard Country", dirixida por David Greene.
Los sos primeros ésitos llegaron con películes como la non oficial de Bond, "Never Say Never Again" (1983) y, sobremanera, con "Nine 1/2 weeks" (1986), xunto a Mickey Rourke. Ente los sos trabayos siguientes, cabo citar "Llocu d'amor" (1985), "Blind Date" (1987), "Batman" (1989), "Analís final" (1992) y "La fuxida" (1994). Recibió'l Óscar a la meyor actriz secundaria pol so trabayu en "L.A. Confidential" en 1998.
En 1993, protagonizó l'anunciu de Freixenet. Kim salía cantando "As time goes by" (Casablanca) y deseyando felices fiestes a los españoles.
En 1993 tamién protagonizó'l videoclip de la tema Mary Jane's Last Dance (L'últimu baille de Mary Jane) del grupu Tom Petty And The Heartbreakers.
Kim Basinger ye vegana dende los 8 años, y activista polos derechos de los animales. Una de les sos frases más conocíes al respeutu ye: "Si pudieres sentir o ver el sufrimientu, nun lo pensaríes dos veces. Devuelve la vida. Nun comas carne".
Tien una estrella nel paséu de la fama de Hollywood.
Zenkerella insignis
La esguil de cola escamosa ensin patagio (Zenkerella insignis) ye una especie de royedor anomaluromorfo de la familia Anomaluridae. Ye la única especie de la so xéneru. Alcuéntrase en Camerún, Guinea Ecuatorial (incluyida la isla de Bioko), El Congu, República Centroafricana y posiblemente en Gabón y República Democrática d'El Congu.
Aurangzeb
thumb|200px|L'emperador Aurangzeb recibe al príncipe Mu'azzam (pintura de 1707 a 1712). Esta pintura provién d'un álbum compilado por Shuja al-Dawla, un nawab d'[[Oude|Oudh, foi producíu a la fin del periodu de grandor de los mogules.]] thumb|200px|Un vieyu emperador Aurangzeb n'oración.
Abu Muzaffar Muhiuddin Muhammad Aurangzeb Alamgir, más conocíu como Aurangzeb, foi emperador del Imperiu mogol ente 1658 y 1707 y ta consideráu como'l postreru de los "grandes mogoles". Ye tamién una de les figures más revesoses de la hestoria de la India.
Aurangzeb usó la estratexa militar pa espandir y consolidar l'imperiu mogol, pero a un preciu bien alto. El so gobiernu provocó numberoses revueltes que reprimió mientres tola so vida pero qu'españaron y camudaron por completu la India dempués de la so muerte.
Primeros años
Aurangzeb yera'l tercer fíu del emperador Sha Jahan (el constructor del Taj Mahal). El so hermanu mayor, Dara Shikoh, yera l'herederu ente que Aurangzeb ocupaba'l tercer puestu na llinia socesoria. El so padre nomó-y gobernador de Deccan, cargu qu'ostentó ente 1636 y 1644; darréu foi gobernador de Guyarat (1645) y Afganistán en 1647 col encargu de recuperar la ciudá de Kandahar, encargu que nun consiguió cumplir. Tres esti fracasu, recuperó'l so cargu de gobernador de Deccan ya instalóse na ciudá de Khidki. Los sos hermanos mayores, Shuja y Murad, yeren nesa dómina gobernadores de Bengala y Guyarat.
En 1657, l'emperador Sha Jahan cayó enfermu; Aurangzeb atacó al so hermanu mayor (el socesor) mientres los sos otros hermanos declararon la so independencia y proclamáronse emperadores de les sos respeutives provincies. La llucha siguió con enfrentamientos internos. Aurangzeb zarró al so padre nel fuerte d'Agra, encierre que duró nueve años, hasta la muerte del antiguu emperador (en 1666). Aurangzeb ordenó tamién la execución de los sos hermanos, Murad y Dara Shikoh. Tan solo Shuja consiguió fuxir hasta la xungla de l'actual Birmania onde sume'l so rastru históricu. Finalmente'l 31 de xunetu de 1658, Aurangzeb instálase sobre'l tronu del pavu real, símbolu del poder mogol.
Reináu y espansión del imperiu
Dende los entamos del so reináu hasta la so muerte. Aurangzeb tuvo envolubráu en constantes conflictos bélicos. Entamó un potente exércitu y empecipió un programa militar pa consiguir espandir les llendes del so imperiu. Al noroeste les sos fronteres llegaron hasta'l Panyab y hasta l'actual Afganistán. Tamién coló escontra'l sur, conquistando Bijapur y Golconda, antiguos enemigos.
Pero la combinación d'espansión militar ya intolerancia política tuvieron consecuencies. Trunfó nel so deséu d'ampliar el control mogol, anque esta espansión tuvo un enorme costu en términos económicos y de vides humanes. Coles mesmes qu'espandía'l so imperiu'l sistema de gobiernu diba debilitándose.
Los sijes de Panyab crecieron en fuercia y númberu y remontáronse contra les tropes de Aurangzeb. Cola cayida de los reinos musulmanes de Golconda y Bijapur, los hindús xunir pa unificase cola confederación maratha. Mientres los postreros 20 años de la so vida, Aurangzeb tuvo en constantes batalles nel Decán, con un costu enorme.
Decadencia
A diferencia de los sos predecesores, Aurangzeb nun foi un gran constructor. Dexó un modestu mausoléu pa la so primer esposa en Aurangabad, una pequeña copia del Taj Mahal. En comparanza cola obra del so padre, el mausoléu construyíu por Aurangzeb, ta construyíu con materiales modestos y tien una decoración bien pocu cuidada, síntoma de la decadencia que l'arte mogol sufrió mientres el so reináu.
Aurangzeb ye l'únicu de los grandes mogoles que nun ta soterráu nun mausoléu. Acordies coles sos creencies y la so vida austera, ta soterráu nuna tumba, a cielu abiertu, cerca d'Aurangabad. A la so muerte foi asocedíu pol so fíu Bahadur Shah. Pero Aurangzeb minara la unidá que los sos antecesores construyeren na India, empecipió la decadencia de la so dinastía y preparó el terrén pa la posterior colonización británica.
La riqueza y poder mogoles y polo tanto'l patronalgu artísticu llegaren al visu mientres los reinaos d'Akbar (que reinó ente 1556 y 1605), Jahangir (que reinó ente 1605y 1627), Shah Jahan (r. 1628-1657), y Awrangzib (r. 1658-1707). Depués, en 1739, el rei iranín Nadir Shah escaló Delhi, llevándose a Irán toles riqueces de los mogoles: les sos biblioteques, ayalgues ya inclusive el fabulosu Tronu de Pavu Real. D'esti golpe psicolóxicu los mogoles nunca pudieron recuperase.
Los templos hinduistes
L'aspeutu más revesosu del reináu de Aurangzeb ye la desacralización y destrucción de numberosos templos hinduistes.
Mientres el so reináu cientos, seique miles de templos fueron desacralizados: les fachaes y los interiores fueron desfigurados; los ídolos y dioses escalaos. En munchos casos los templos destruyir por completu. Numberoses mezquites construyir nel llugar nel que s'atopaben los templos hinduistes, dacuando utilizando na so construcción les mesmes piedres del templu. Ente los templos destruyíos mientres el reináu de Aurangzeb tán dos de los más sagraos pa los hinduistes: el de Benarés y el de Mathurā. En dambos casos, los templos fueron sustituyíos por mezquites.
Zygodontomys brunneus
Zygodontomys brunneus ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase namái en Colombia.
Granada Club de Fútbol
El Granada Club de Fútbol ye una sociedá anónima deportiva de la ciudá española de Granada. El so accionista mayoritariu ye la empresa española Daxian 2009 SL, que'l so dueñu ye la sociedá china Link International Sports Limited y el so presidente Jiang Lizhang. Como club de fútbol foi fundáu'l 6 d'abril de 1931 col nome de Club Recreativu Granada y anguaño xuega na Segunda División d'España.
La Granada C.F. atópase na posición 22 de la clasificación histórica por puntos de la Primer División, y nel 20 de la clasificación histórica por númberu de temporaes (23), consiguiendo'l 6ᵘ puestu en dos causes. Amás foi subcampeón del Campeonatu d'España-Copa del Xeneralísimu, actual Copa del Rei.
El club tien na actualidá 10.706 abonaos.
Historia
La historia del 14 d'abril como fecha de fundación del club deber a la simpatía inicial de los socios de la Granada cola II República, inclusive n'etapa de la dictadura. Col tiempu, llegar a dicir que'l club foi fundáu esi día al coincidir cola proclamación de la II República y perduró hasta los nuesos díes, a pesar de qu'hai diversos documentos que dicen lo contrario. Munchu historiadores que simpatizan cola república, siguen calteniendo la fecha del 14 d'abril, resalvando documentos oficiales.
Como anéudota, el Recreativu de Granada yá funcionaba a tolos efeutos dende finales de 1930. Nesti enllaz los historiadores del club falen de la fecha de fundación del club. https://www.youtube.com/watch?v=cNBfTC5BOqQ
El primer partíu xugáu pol equipu foi contra'l Deportivo Xaén, y ganóse 2 a 1. El xugador que marcó'l primera gol na historia de la Granada foi Antonio Bombillar. El club inscribir na temporada 1931-32 na Segunda Rexonal, empezando asina la so andadura pol fútbol español. Nel añu 1947 camuda'l so nome pol actual y el so filial adopta l'anterior.
Tres dellos ascensos, na temporada 1941-42 debuta en Primer División. A partir d'equí y hasta la década de los setenta el club alterna la Primera cola Segunda División, teniendo la so dómina de máxima rellumanza nesa década na que llega a militar mientres ocho temporaes consecutives na élite y nes que consigue la so meyor clasificación: 6ᵘ nes temporaes 1971-72 y 1973-74.
El día 18 de payares de 1987, el club granadín apostó un partíu amistosu en Los Cármenes ante un equipu suecu, el Malmö FF. Nesti alcuentru, Diego Armando Maradona (que yera xugador del Nápoles) xugó cola camiseta del equipu de la ciudá de la Alhambra, xunto a los sos hermanos Hugo y Lalo (esti postreru pertenecía a la plantía del club, y Hugo yera xugador del Rayo Vallecano). Diego Maradona marcó un gran gol de falta, dándo-y la victoria a la Granada por un resultáu de 3-2. Entós daquella, la Granada xugaba en Segunda, y esa fecha ye un episodiu históricu pal club. Por tanto, Diego Armando Maradona llegó a vistir tres camisetes d'equipos españoles: Futbol Club Barcelona, Sevilla Fútbol Club y, nesa histórica fecha, Granada Club de Fútbol.
Subcampeón d'España (1958-1959)
Nel añu 1959 consiguió'l so mayor afitáu deportivu al ser subcampeón del Campeonatu d'España (Copa del Xeneralísimu actual Copa de La so Maxestá'l Rei). Apostó la final de la competición nel Estadiu Santiago Bernabéu contra'l Futbol Club Barcelona, con resultancia de 4-1 a favor de los catalanes.
La semifinal ante'l conxuntu "che" foi perdura y túvose qu'apostar un partíu de desempate nel estadiu Santiago Bernabéu n'empatando en Los Cármenes a cero y a 1 en Mestalla, que'l conxuntu granadín ganó por 3 a 1 (goles d'Arsenio, Carranza y Vázquez pa los granadinos y de Ricardo pa los valencianos).
Na década de los ochenta tien delles apaiciones fugaces pola Segunda División, pero la mayor parte del tiempu pasar na Segunda B, al igual que tolos años noventa. Pero na temporada 2002-03 ye baxáu alministrativamente a Tercer por impagu a los sos xugadores, ante la pasividá de les autoridaes y del empresariáu locales que víen a un equipu ensin futuru.
Vuelta a Segunda División (2009-2011)
El 23 de xunetu de 2009, n'asamblea estraordinaria, los socios del club votaron a favor de la conversión en Sociedá Anónima Deportiva, condición indispensable por que la empresa NEVAUTO S.A. propiedá de José Julián Romero y DAXIAN 2009 S.L. presuntamente propiedá del italianu Gino Pozzo (dueñu del Udinese italianu y sociu de Quique Pina) fixérense cargu de la delda. Tres dicha asamblea, los murcianos Quique Pina y Juan Carlos Cordero fáense cargu de la direición deportiva del club, con meta l'ascensu a la Segunda División.miniaturadeimagen|466x466px|Estatutos fundacionales del Granada Club de Fútbol, col so nome orixinal de Club Recreativu Granada
El 6 de xunu la Granada C.F. proclamóse campeón absolutu de los cuatro grupos de Segunda División B, al empatar nel estadiu Nuevu Los Cármenes frente a la S.D. Ponferradina (0-0), lo que convirtió en decisivu al únicu gol raxón llográu'l domingu anterior por Jesús Berrocal, nel partíu d'ida, apostáu nel Estadiu El Toralín de Ponferrada, onde la Granada imponer por 0-1. El club lleonés había quedáu campeón del Grupu I de Segunda B y, na ronda previa, ganara'l so ascensu a Segunda A –como tamién lo fixera la Granada C.F.– al imponese al campeón del grupu III, el Sant Andreu.
Na so vuelta a Segunda División, incorporar al equipu varios xugadores procedentes del Udinese como Álex Geijo, Carlos Calvo, Guilherme Siqueira, y los mundialistas Jonathan Mensah y Fabián Orellana. L'equipu tuvo un empiezu dubiosu, perdiendo por 4-1 nel so debú ante'l Real Betis nel Estadiu Benito Villamarín y cayendo nel so debú como locales por 0-1 ante'l Real Valladolid. Recién na cuarta xornada, l'equipu llogra'l so primera trunfo ante la Ponferradina, por 2-0 en Los Cármenes. Col pasar de les selmanes, la Granada empieza a ameyorar, a tal puntu d'encadenar 6 xornaes consecutives ensin perder, y llogrando abuitaos trunfos frente al Xerez CD (5-0) y Gimnàstic (6-1). Al rematar la primer vuelta de Lliga (21 feches), la Granada CF consiguió sumar 31 unidaes, allugándose nel quintu llugar de la clasificación y amás, con Geijo ocupando llugar importante nel Troféu Pichichi de la categoría. Nes 3 primeres xornaes de la segunda vuelta consigue dos tales victories ante'l líder Betis, Valladolid y Albacete Balompié, engatando hasta'l cuartu llugar de la tabla, la so meyor posición na temporada hasta esi momentu. Tiempu dempués apuerta a terceru, pero finalmente acaba la temporada quintu (cuartu na llucha pol ascensu, ensin cuntar al Barcelona B, que remató terceru y nun puede xubir por ser un filial), consiguiendo plaza pa los play-offs d'ascensu, xunto col Elx, Celta y Valladolid. La Granada termina la temporada como'l segundu meyor equipu en casa, ganando casi tolos sos partíos y goliando munchos d'ellos, incluyendo a rivales tan poderosos como Betis, Barcelona B y Xerez, ente otros. Sicasí, nun demuestren lo mesmo fora de casa, consiguiendo tan solu trés victories a casa.