cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Presidente del Gobiernu de les Islles Baleares
Elegibilidad
La duración del mandatu del presidente, del vicepresidente, de los conseyeros y de los diputaos autonómicos de les Islles Baleares ye de cuatro años, tal que s'axusta nos artículos 40, 51, 63 según na Disposición Adicional Tercera del Estatutu d'Autonomía. Magar ello, nun esiste nel estatutu nin en nengún otru llugar de la llexislación balear una llende nel númberu de mandatos. Ye por ello polo que Gabriel Cañellas gobernó mientres tres legislatura consecutives y foi escoyíu pa una cuarta.
Conforme al Artículu 55 y a la Llei del Gobiernu de les Islles Baleares, el cargu de presidente ye incompatible cola ostentación de cualesquier otru cargu públicu, sacante la condición de diputáu del Parllamentu de les Islles Baleares. Xeneralmente esto nun supunxo un problema, yá que nel momentu d'aportar a la presidencia los candidatos abandonaron los sos cargos. Dos presidentes dimitieron de los sos cargos al ser nomaos presidentes; Soler dexó la presidencia del Parllamentu en 1995 y Matos fixo lo mesmo cola Conseyería d'Economía y Facienda al sustituyir al anterior un añu más tarde. Paralelamente, cabo reseñar que dellos presidentes arrenunciaron a dalgún puestu meses antes de ser escoyíos. D'esta miente, Matos dimitió como ministru de Mediu Ambiente pa presentase a les eleiciones autonómiques de 2003, Antich dexó'l so escañu por Baleares nel Congresu de los Diputaos dellos meses antes de los comicios del añu 2007 y Bauzá nun se presentó a la reelección como alcalde de Marratxí en 2011.
Designación de candidatos y campaña
La campaña eleutoral pa les eleiciones autonómiques empieza mientres la primer selmana de mayu y suel durar de dos a tres selmanes. Per otru llau, cabo mentar una pre-campaña que s'empecipia yá n'abril y/o pocu tiempu dempués de que los partíos designen a los sos candidatos. El métodu de seleición de los candidatos puede ser por aciu la celebración d'primaries internes —pocu común— anque lo más frecuente ye que'l partíu presente como cabeza de llista al so presidente o secretariu xeneral.
Mientres la campaña, los candidatos percuerren delles llocalidaes del archipiélagu; celébrense mítines y actos nos que tamién intervienen candidatos a otros organismos de gobiernu, como conceyos o conseyos insulares, o miembros de la executiva nacional —nel casu de los partíos políticos d'ámbitu estatal— del partíu que dan el so sofitu al candidatu a la presidencia balear. Los candidatos participen n'alderiques televisaos a escala autonómica, que xeneralmente tán acutaos a les candidatures Partíu Popular de Baleares popular y socialista.
Eleición y nomamientu
Nes Islles Baleares el presidente ye escoyíu por aciu sufraxu indireutu. Los diputaos del Parllamentu escueyen oficialmente al presidente. Mientres l'últimu domingu de mayu, l'eleutoráu de caúna de les circunscripciones —que se correponden colos cuatro islles del archipiélagu— escueye a los diputaos por sufraxu universal, igual, llibre, direutu y secretu, por aciu un sistema de representación proporcional que pretende asegurar una fayadiza representación de toles zones del territoriu. Cada isla tien asignaos un determináu númberu de diputaos, que los van representar nel Parllamentu.
Los diputaos escoyíos tienen un plazu máximu de trenta díes p'axuntase tres los comicios, anque xeneralmente suelen faelo unes tres selmanes dempués de la eleición, pa escoyer el presidente de les Islles Baleares. Nengún artículu del Estatutu o llei autonómica esixe que los diputaos voten acordies con el votu popular na so respeutiva circunscripción, sicasí ye raru que los diputaos faigan casu omiso del votu popular y emitan el so votu a favor de daquién que nun sía'l candidatu del so partíu, nun siendo que mientres los trés selmanes previes a la constitución de la cámara llexislativa los partíos lleguen a alcuerdos postelectorales. L'Estatutu d'Autonomía establez que los candidatos a la presidencia presentaren el so programa a la cámara y los diputaos van escoyer al candidatu más aparente pal cargu por mayoría absoluta. Si nun se consigue esta mayoría, la mesma propuesta va someter a nueva votación cuarenta y ocho hores dempués de l'anterior y el presidente va ser escoyíu por mayoría simple. El procesu va repitir hasta que los diputaos lleguen a un consensu; si sesenta díes dempués de la primer votación d'investidura inda nun s'escoyera un presidente tendríen de convocase nuevamente eleiciones.
El mandatu presidencial empieza col nomamientu per parte del Rei d'España del candidatu escoyíu pol Parllamentu d'ente los sos miembros, según con tomar de posesión del cargu. La fecha d'esti actu bazcuya ente la segunda quincena del mes de xunu y les primeres selmanes de xunetu, en función de cuando se produxera la votación d'investidura. Tomar de posesión ye un eventu al qu'alleguen numberoses personalidaes de la política autonómico y nacional según numberosos simpatizantes del presidente electu. D'un tiempu acá realizóse na Rula de Palma de Mallorca, allugada na mesma vía que'l Consuláu del Mar, sede de la presidencia.
Cese o incapacidá
La presidencia conclúi cuando se completa'l periodu de cuatro años empecipiáu tres la eleiciones autonómiques y el mandatu nun ye anováu por aciu el sufraxu, anque cabo la posibilidá de que quede vacante a priori por delles circunstancies; destitución, dimisión o incapacidá.
Tocantes a la destitución, la Seición 1 del Artículu 6 de la Llei del Gobiernu de les Islles Baleares contempla qu'esta puede producise por trés motivos. Los dos primeros fueron mentaos enantes; l'aprobación de la moción de censura y la denegación de la moción d'enfotu. El tercer casu dase cuando los tribunales inhabiliten al presidente pal exerciciu del cargu. Hasta la fecha nengún presidente foi destituyíu por dalgún d'estos motivos, toos abandonaron el cargu al rematar el so mandatu salvu Cañellas y Soler, que presentaron la so dimisión.
D'alcuerdu a la Seición 1D del Artículu 6 de la Llei del Gobiernu de les Islles Baleares, el Consuláu del Mar puede quedar vacante tres la dimisión del presidente. Esta se efecturá cuando'l máximu representante del archipiélagu comunique por escritu'l so arrenunciu al presidente del Parllamentu. El 2 d'agostu de 1995, ante la conocencia de la so implicación nel caso Túnel de Sóller, el que fuera'l primer presidente de l'autonomía, Gabriel Cañellas, presentó la so dimisión. El so socesor fadría lo mesmu diez meses dempués, cuando arriendes de la so actitú centrista, la so política llingüística y otros aspeutos de la so xestión que nun coincidíen colos intereses del partíu, inda en manes del sector cañellista, presentó la so dimisión. L'arrenunciu de Soler nun foi una decisión puramente personal; el sector solerista yera minoritariu nel PP balear, dirixíu pol cañellismo y el vergerismo. Les presiones internes del partíu, a lo qu'hai qu'añedir los encamientos del entós presidente nacional, José María Aznar, d'evitar estes disidencies internes, provocaron la so salida del gobiernu.
La Llei del Gobiernu de les Islles Baleares recueye tamién nel so Artículu 6 la vacante presidencial por incapacidá del titular. Dicha incapacidá puede tar motivada por una indisposición física o psíquica permanente que lo imposibilite pal cargu. Amás, la Seición 3 del mesmu artículu indica que nel casu de que la incapacidá nun rescample, como sería la muerte del titular, ten de ser apreciada de manera motivada pol Conseyu de Gobiernu, por alcuerdu, siquier, de los trés quintes partes de los sos miembros y propuesta ante'l Parllamentu, que los sos diputaos han de secundala por mayoría absoluta. El Títulu menta amás la incapacidá por causes non rellacionaes cola salú del presidente; tratar de la espulsión del presidente de la cámara autonómica —una y bones l'Estatutu d'Autonomía establez como requisitu imprescindible l'ocupar un escañu nel Parllamentu de les Islles Baleares— y l'incompatibilidá, declarada y pública, del cargu de presidente con otres ocupaciones, tal que se recueye nel artículu referíu a les mesmes.
L'Estatutu d'Autonomía especifica que'l vicepresidente tien de ser el socesor presidencial en casu de producise una vacante nel puestu por muerte, dimisión, arrenunciu, inhabilitación, destitución o cualesquier otra causa. Si tantu'l puestu de presidente como'l de vicepresidente tán vacantes o tán ocupaos por persones incapacitadas pal puestu, el presidente del Parllamentu ocuparía'l puestu como presidente interín. La llinia socesoria presidencial sigue col diputáu autonómicu de mayor antigüedá, siguíu de la mesma per cada conseyeru balear nun orde establecíu, primando los criterios d'antigüedá y edá, siempres y cuando axunten los requisitos determinaos pa ser presidente.
Salariu y complementos
En 1983 el primer Parllamentu de les Islles Baleares alcordó pagar a Gabriel Cañellas un salariu añal de 5 000 000 de pesetes —unos 30 000 euros— por exercer les funciones que traía'l cargu de presidente balear. Tratar d'unu de los pocos cargos autonómicos con asignación económica, yá que per otra parte los diputaos nun cobraron sueldu dalgunu hasta 1995, más allá de complementos d'insularidad y compensaciones por participaciones en determinaos actos. El salariu del presidente foi esperimentando socesivos aumentos a lo llargo de los años. Asina, en 1994 el sueldu yera de 8 772 260 pesetes al añu unos 53 000 euros— y unu de los más baxos del estáu, solo per delantre de los presidentes d'Asturies, Castiella y Llión, Cantabria, Rexón de Murcia, Navarra y La Rioxa. El salariu actual foi aprobáu mientres la presidencia de Francesc Antich y ye de 65 704 euros al añu. A diferencia de lo qu'asocede n'otres comunidaes autónomes como Cataluña, Estremadura o Galicia, el presidente balear nun recibe nenguna pensión nin privilexu más allá del tratamientu vitaliciu de «Molt Honorable Senyor».
Dende 1978, ocupando la presidencia del Conseyu Xeneral Interinsular el mallorquín Jeroni Albertí, el Consuláu del Mar de Palma de Mallorca foi la sede del poder executivu de les Islles Baleares. A pesar de que nesti edificiu del paséu Sagrera tienen llugar les xuntes del Conseyu de Gobiernu según munchos otros actos de índole institucional los presidentes nunca lu han utilizáu como residencia privada. A difererencia d'otres autonomíes como Andalucía, Castiella-La Mancha o'l País Vascu, onde los sos presidentes cunten con viviendes oficiales por motivos de seguridá o de representabilidad, Cañellas refugó yá al aportar al cargu l'usar el Consuláu del Mar con fines privaos. Hasta'l momentu, los presidentes posteriores siguieron morando nes sos viviendes privaes.
Pa los sos desplazamientos el presidente tien asignáu un vehículu oficial col so respeutivu xofer. Tradicionalmente fueron automóviles d'alta gama o segmentu E. Ente los modelos utilizaos polos distintos presidentes de l'autonomía puede mentase'l Audi 100, l'Audi A6 o'l Volvo S80, ente otros.
Nacencies
Toes los hasta'l momentu presidentes de les Islles Baleares nacieron a lo llargo del sieglu XX, concretamente mientres la Dictadura Franquista (1939-1975). Cristofol Soler, nacíu'l 26 d'avientu de 1956, foi'l qu'algamó la presidencia más nueva, con 38 años, y Francina Armengol la que llegó al cargu con mayor edá (43 años), al nacer el 11 d'agostu de 1971. Ente les nacencies de Gabriel Cañellas (1941) y Francina Armengol (1971), los futuros presidentes nacieren en toles décades sacante nuna; nos años sesenta del sieglu XX. Francina Armengol ye amás la primer muyer n'aportar al cargu.
Formación
thumb|250px|Edificiu Guillem Colom nel campus de la [[UIB.]] Los seis persones que nel añu 2023 pasaron pola Presidencia de les Islles Baleares cunten con estudios universitarios. La mayoría cursaron estudios cimeros del ámbitu de les ciencies sociales, sacante José Ramón Bauzá y Francina Armengol, que son llicenciaos en Farmacia. La carrera más común ye Derechu (trés presidentes), siguida por Ciencies Económiques y Farmacia (dos presidentes) y Alministración d'Empreses (un presidente). Los dos primeros presidentes de l'autonomía, Gabriel Cañellas y Cristófol Soler, cursaron dos carreres.
Francesc Antich foi l'únicu presidente qu'estudió na Universidá de les Islles Baleares. El restu de presidentes cursaron los sos estudios universitarios n'otra universidá española. Sicasí, cabo destacar que la universidá constituyir en 1978, polo que dellos presidentes nun podríen estudiar nella.
Corrupción
Dos presidentes fueron imputaos en casos de corrupción; Gabriel Cañellas y Jaume Matas. El primeru viose obligáu a dimitir a les poques selmanes d'empecipiar la so cuarta llexislatura como presidente balear en siendo acusáu de prevaricación y confechu pola so implicación nel caso Túnel de Sóller y na sociedá financiera Brokerval, ente otros. Finalmente foi absueltu de los cargos en 1997 al considerar el Tribunal Cimeru de Xusticia de les Islles Baleares que los delitos prescribieren.
El casu de Matos foi distintu, yá que les sos actuaciones afayar tres abandonar el cargu. En 2008 foi imputáu nel marcu de la investigación del caso Palma Arena polos delitos de prevaricación, confechu, malversación de caudales, apropiación indebida, falsedá documental, tráficu d'influencies, blanquéu de capitales, delitu fiscal y delitu eleutoral. Foi condergáu a seis años y dos meses de prisión en 2012, magar en xunetu de 2013 el Tribunal Supremu amenorgó la condena a nueve meses.
Notes
<references group=n./>
2068
2068 (MMLXVIII) va ser un añu bisiestu entamáu en domingu nel calendariu gregorianu.
Lanrivoaré
Lanrivoaré ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cantorchilus nigricapillus
Hábitat
Vive nes carbes a lo llargo de quebraes o llagunes y n'árees montiegues y cantos del monte, per debaxo de los 1.000 m d'altitú.
Descripción
En permediu mide 14,5 cm de llargor y pesa 14 g. El plumaxe ye castañu acoloratáu ablondu, fondu nes partes cimeres, más pálidu per debaxo. La corona, frente y mexelles son negres, con llurdios blancos qu'oldeen nel área loreal, los párpagos y los auriculares. Presenta llista malar blanca enmarcada con negru y gargüelu blancu. Les ales, la cola y les coberteres infracaudales tienen un abondosu barreteado negru. L'iris ye castañu. La mexella ye negra, el quexal ye gris claro con punta negra. Les pates son fuscas.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos y arañes que busca ente la xamasca, les refugayes colgantes de les cañes o'l marayu de bejucos.
Reproducción
Constrúi, con material vexetal, un nial sobre la horqueta d'una caña a un altor de 2 a 5 m del suelu, con forma de retorta, col so tubu d'entrada curtiu. La fema pon 2 a 3 güevos blancos, con mancha color castañu acoloratáu.
Épsilon Normae
La estrella principal de Épsilon Normae ye una estrella de la secuencia principal blancu-azulada de tipu espectral B4V o B3V. Con una temperatura superficial de 18.700 K, la so lluminosidá bolométrica —en tol espectru electromagnéticu— ye 2384 vegaes superior a la del Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 165 km/s. Tien una masa envalorada de 6,4 - 6,9 mases solares —anque otra fonte asígna-y un valor cimeru de 8,7 mases solares—, siendo la edá averada del sistema 50 millones d'años.
Épsilon Normae constitúi un sistema estelar triple. En primer instancia, ye una binaria espectroscópica con un periodu orbital de 3,2617 díes. Envalórase que la masa d'esta compañera estelar pue ser 3,8 vegaes mayor que la del Sol. La escentricidá de la so órbita ye ε = 0,13. Completa'l sistema una tercer estrella (HD 147970) que la so separación visual al respective de la binaria ye de 22,8 segundos d'arcu. De tipu espectral B9V, la so masa ye 3,8 vegaes mayor que la del Sol. Emplega más de 100.000 años en completar una órbita.
Christina Nilsson
thumb|250px| thumb|250px| Christina Nilsson foi una célebre sopranu sueca. Miembru de l'Academia Real de Música, tenía una brillosa téunica de bel cantar que anduvo a la tema na so dómina con Adelina Patti.
Trayeutoria
Nacida Christina Jonasdotter en Smaland, fía de los llabradores Jonas Nilsson y Cajsa-Stina Månsdotter foi afayada por un mentor que dexó'l so desenvolvimientu vocal.
En 1860 dio conciertos en Estocolmu y tres cuatro años d'estudiu en París debutó como Violetta en La traviata de Verdi.
Cantó en San Petersburgu, el Covent Garden de Londres, Viena y Nueva York pa la inauguración oficial del Metropolitan Opera en 1883 como Margarita de Fausto. Na gala de conmemoración del centenariu del teatru en 1983, el so compatriota Birgit Nilsson cerró les celebraciones homenaxándola col so cantar preferíu.
Casada col banqueru francés Auguste Rouzaud, enviudó en 1882, volvió casase con Angel Ramón María Vallejo y Miranda, Conde de Casa Miranda, polo qu'a la fin de los sos díes yera llamada "Condesa Casa Miranda".
Ye mentada na novela Ana Karenina de Lev Tolstói y en The Age of Innocence d'Edith Wharton.
Créese que'l personaxe de Christine Daaé de La pantasma de la ópera de Gastón Leroux ta inspiráu nella.
Nun dexó grabaciones.
Intereses
El Christina Nilsson - U.S. rexistru 125293 - tamién foi un barcu que naufragó en 1885 nos grandes llagos.
Referencies
De Werelde van Anton Pieck, testu de Hans Vogelesang, La Riviere & Voorhoeve, Kampen, 1987
Épsilon Piscis Austrini
Épsilon Piscis Austrini (ε PsA) ye una estrella na constelación de Piscis Austrinus. De magnitú aparente +4,18, ye la segunda estrella más brillosa de la constelación dempués de Fomalhaut (α Piscis Austrini). D'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax d'Hipparcos, alcuéntrase a 487 años lluz del Sistema Solar.
Épsilon Piscis Austrini ye una estrella blancu-azulada de tipu espectral B8Ve. La so lluminosidá ye 661 vegaes superior a la lluminosidá solar y tien un radiu 3,2 vegaes más grande que'l del Sol. La rápida rotación de la estrella —la so velocidá de rotación ye cimera a 216 km/s— ye, quiciabes, la so carauterística más notable. De resultes d'ello, ye una estrella Be —al igual que Phact (α Columbae) o Pléyone (28 Tauri)— con un discu ecuatorial caliente. La rápida rotación tamién fai que la forma de la estrella nun sía esférica sinón elipsoidal, tando esnachada polos polos; el so grau d'achatamiento envalórase en 0,34. Coles mesmes, la so temperatura efectivo aparente ye de 11.066 K, pero debíu al escurecimientu gravitatoriu —el achatamientu fai que la zona ecuatorial sía menos brillosa y menos caliente— la so temperatura real algama los 13.294 K.
Épsilon Piscis Austrini tien una masa de 4,1 mases solares y ta abandonando, si nun lu hai fechu yá, la secuencia principal. Puede ser una estrella binaria, pero de la so hipotética acompañante nada se sabe.
Institutu Nacional Demócrata pa los Asuntos Internacionales
L'Institutu Nacional Demócrata pa los Asuntos Internacionales ye una organización non gubernamental política d'Estaos Xuníos, anque non partidaria ya independiente ta acomuñada al Partíu Demócrata d'Estaos Xuníos. Foi creada en 1983 como parte del programa Sofito Nacional de la Democracia del Congresu d'Estaos Xuníos y recibe fondos federales fiscales enriaos pola Axencia pal Desenvolvimientu Internacional.
La so función primordial ye la promoción internacional del desenvolvimientu, la democracia y los Derechos Humanos. Al tar venceyada al Partíu Demócrata tien asina mesmu un enclín ideolóxicu claramente progresista y lliberal, como ésti partíu. Amás sostién rellaciones con organizaciones internacionales como la Internacional Lliberal, la Internacional Socialista y la Internacional Demócrata de Centru, asina mesmu trabayu con partíos y organizaciones sociales cívica, democráticos y non violentes. L'Institutu tien más de 70 oficines n'América Llatina, Asia, África y la sumida Xunión Soviética, la so sede central ta en Washington D. C.
El so contraparte republicana ye'l Institutu Republicanu Internacional.
Masahiro Nakanishi
Masahiro Nakanishi (中西 雅裕; ) ye un ex-futbolista xaponés.
2069
2069 (MMLXIX') va ser un añu normal entamáu en martes nel calendariu gregorianu.
Villalmarzo
Villalmarzo ye una aldea de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu d'El Franco.
Lanvéoc
Lanvéoc ye una comuña francesa del departamentu de Finistère, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claude Lévi-Strauss
Claude Lévi-Strauss. Foi un antropólogu francés nacíu en Bélxica. Llueu de poner clase de filosofía nel so país, foi caderalgu de Socioloxía na Universidá de São Paulo.
Fundó la nomada antropoloxía estructural, aplicando el métodu estructuralista de la llingüística entamáu por Ferdinand de Saussure a los estudios d'etnoloxía, mitoloxía, sistemes de parentescu, etc... col envís d'establecer les estructures elementales d'eses formaciones de la cultura. Ente les sos obres rescamplen "Les estructures elementales del parentescu" (1949), "Antropoloxía estructural" (1958), "El pensamientu xabaz" (1962) y "Mitolóxiques" (1964-86). Lévi-Strauss ye ún de los pensadores que más influyencia tevo nes ciencies humanes nel Sieglu XX.
2070
2070 (MMLXX) va ser un añu normal entamáu en miércoles nel calendariu gregorianu.
Capsiempis flaveola
Capsiempis flaveola, tamién denomináu tiranuelo o tiranolete mariellu, mosqueta de ceya mariella y atrapamoscas mariellu, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae que vive n'Centru y Suramérica, dende Nicaragua hasta'l nordés d'Arxentina y el sureste de Brasil. Ye l'únicu miembru del xéneru Capsiempis, la so taxonomía foi inestable y nel pasáu allugóse siquier n'otros trés xéneros.
Descripción
thumb|left|Exemplar ente les carbes. El mosquerito mariellu mide ente 10,5 y 11,4 cm de llargu, y pesa alredor de 8 g. Tien un picu finu que na so forma paecer al de los pequeños vireos o les reinitas. El so partes cimeros son de color verde oliva y les sos partes inferiores son de color mariellu intensu. Tien llistes superciliares ablancazaes o de color mariellu maciu. Les ales y la cola son de color pardu coritu con plumes con finos estremos mariellos y presenten dos llistes amarellentaes nes nales. Dambos sexos tienen una apariencia similar, anque los xuveniles son más parduzos nes partes cimeres y la so partes marielles son más pálides.
La so llamada consiste nun llixeru piwik y el so cantar, que suelen realizar por pareyes, ye un rítmicu pii-tic-kiik. Esisten ciertes variaciones xeográfiques tantu nos trinos como na apariencia.
Distribución
El so área de distribución estiéndese por Suramérica y América central. Ta presente n'Arxentina, Bolivia, Brasil, Colombia, Costa Rica, Ecuador, Guyana Francesa, Guyana, Nicaragua, Panamá, Paraguái, Perú, Surinam y Venezuela. Esta especie alcuéntrase nes zones de carba, los márxenes de los montes y los calces de ríos, la vexetación secundaria trupa y les camperes arbustivos o les escamplaes.
Comportamientu
Los mosqueritos mariellos son páxaros activos que suelen vese por pareyes o en grupos familiares alimentándose d'inseutos, arañes y pequeñes bagues. Suelen atrapar les sos preses ente les fueyes de los árboles.
Constrúin niales en forma de concu con fibres vexetales y briznas de yerba, forraos per fora con mofu. Asítiase a altores ente los 2–7 m nos árboles, arbustos y maizales. La puesta suel constar de dos güevos blancos, de normal ensin marques o con llixos pardu acolorataes clares.
Kenji Wakai
Kenji Wakai (若井 研治, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Calabazas de Fuentidueña
Calabaces de Fuentidueña ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón, perteneciente al partíu xudicial de Cuéllar. Tien una superficie de 14,90 km² con una población de 42 habitantes y una densidá de 2,82 hab/km².
Etimoloxía
El 14 de setiembre de 1247, la llocalidá apaez mentada como Calabaças nel Plan de distribución de rentes nel cabildru catedraliciu de Segovia.
El origén del nome propiu puede faer referencia a un cultivu o a la llocalidá de la que procedíen los primeros pobladores procedentes del norte del Duero.
Edá Media
<!-- En 912, Gonzalo Fernández, conde de Castiella reconquista Sacramenia y la so contorna.
En 937, Fernán González, conde de Castiella, dona'l cercanu monesteriu de Santa María de Cárdaba al monesteriu de San Pedro de Arlanza.
En 943, Asur Fernández, conde de Monzón, dona tierres asitiaes ente Peñafiel y Sacramenia al monesteriu de San Pedro de Cardeña.
En 983, Almanzor coquista Sacramenia y afara los escasos nucleos de población esistentes na contorna.
En 1013, Sancho García, conde de Castiella reconquista defintivamente Sacramenia y la so contorna.
En 1247, el Plan de distribución de rentes nel cabildru catedraliciu de Segovia menta per primer vegada a la llocalidá.
En 1336, les tropes de Xaime II d'Aragón, aliáu de Don Juan Manuel, traviesen la contorna en direición a Peñafiel.
En 1349, la contorna ye azotada pola peste negro.
En 1447, Juan de Cervantes y Bocanegra, cardenal y obispu de Segovia visita la so diócesis, dexando constancia de tolos problemes que tienen de ser iguaos. Nel casu de Calabaces, el visitador dexa constancia que'l cura tenía l'altar puercu. -->
Edá Contemporánea
<!-- En 1834, a la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón de Castiella la Vieya, partíu xudicial de Fuentidueña.
En 1835, el partíu xudicial de Fuentidueña integrar nel partíu xudicial de Cuéllar.
En 1845, el conceyu foi incluyíu na demarcación del nuevu puestu de la Guardia Civil creáu en Fuentidueña.
En 1846, publicóse'l Tomu V del Diccionariu xeográficu-estadísticu-históricu d'España y les sos posesiones de Ultramar, de Pascual Madoz, onde s'ufierta esta descripción de Calabaces:
En 1911, el conceyu pasó a depender del puestu de la Guardia Civil de Sacramenia.
En 1988, el conceyu abandonó'l partíu xudicial de Cuéllar pa integrase nel partíu xudicial de Sepúlveda. -->
Allugamientu
La llocalidá de Calabaces de Fuentidueña asítiase na zona central de la península ibérica, nel estremu norte de la provincia de Segovia, tien una superficie de 14,90 km², y les sos coordenaes son 41.44556°N, -4.01028°W.
Clima
El clima de Calabaces de Fuentidueña ye mediterraneu continentalizado, de resultes de la elevada altitú y el so alloñamientu de la mariña, los sos principales carauterístiques son:
Na Clasificación climática de Köppen corresponder con un clima Csb (oceánicu mediterraneu), una transición ente'l Csa (mediterraneu) y el Cfb (oceánicu) productu de l'altitú. A diferencia del mediterraneu presenta un branu más nidiu, pero al contrariu que nel oceánicu hai una estación seca nos meses más templaos.
La inversión térmica ye frecuente en Calabaces de Fuentidueña, especialmente en iviernu, en situaciones anticiclóniques fuertes que torguen l'ascensu del aire y concentren el pocu mugor nel valle que baxa a Vivar de Fuentidueña, dando llugar a borrines persistentes y xelaes. Esti fenómenu remata cuando al calecer l'aire que ta en contautu col suelu restablezse la circulación normal na troposfera; suel ser cuestión d'hores, pero en condiciones meteorolóxiques desfavorables la inversión puede persistir mientres díes.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 14,90 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
La población de Calabaces de Fuentidueña foi esperimentando un importante descensu dende va años debíu al éxodu rural, especialmente significativu foi'l periodu de 1960 a 1980, en que s'amenorgó a menos de la metá'l so númberu d'habitantes por cuenta de la emigración escontra les grandes ciudaes, especialmente Madrid y Valladolid, sicasí, a partir de los años ochenta, esti descensu se desacelera debíu principalmente al amenorgamientu del ritmu migratoriu.
Laz
Tien una población de y una superficie de  km².
San Xuan (Prendonés)
San Xuan ye una casería de la parroquia de San Xuan de Prendonés nel conceyu asturianu d'El Franco.
Alcuéntrase a 3,6 km d'A Caridá, la capital del conceyu, a un altor mediu de 87 msnm y tien una población de.
Stephania tetrandra
Stephania tetrandra ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Menispermaceae.
Descripción
Ye una planta trepadora yerbácea y perenne qu'algama los 4 m d'altor. Les fueyes disponer n'espiral sobre'l tarmu con grandes peciolos que concectan cerca del centru de la fueya.
Propiedaes
Stephania tetrandra, ye una de les 50 yerbes fundamentales usaes na medicina tradicional china col nome chinu de han fang ji (漢防己, "Chinu fang ji"). Otres plantes llamaes fang ji utilícense como sustitutos. Ye notable ente elles guan fang ji (廣防己, "fang ji ancha"), Aristolochia fangchi, que'l so principal componente ye'l tóxicu acedu aristolóquico, un potente carcinóxenu y nefrotoxina. Esta planta tien conteníos tóxicos que pueden causes fallos renales, na medicina tradicional china utilízase solamente con gran precuru.
Taxonomía
Stephania tetrandra describióse por Spencer -y Marchant Moore y espublizóse en Journal of Botany, British and Foreign 13(152): 225. 1875.
Hisashi Hiroike
Hisashi Hiroike (廣池 寿; ) ye un ex-futbolista xaponés.
2071
2071 (MMLXXI) va ser un añu normal entamáu en xueves nel calendariu gregorianu.
Christina Oiticica
Christina Oiticica ye una artista plástica y pintora brasilana. Ye tamién la esposa del escritor Paulo Coelho.
Téunica
Oiticica ye conocida pol usu d'una téunica exótica neoconcretista que recuerda'l land art y tamién l'ecoart - una téunica que dexa que los elementos de la naturaleza influyan sobre les sos obres. Oiticica, fía de los movimientos artísticos esperimentales de la década de 1970 que remanecieron en Rio de Janeiro, la so ciudá natal, llevó los sos cuadros per tol mundu.
Christina Oiticica escurrió la combinación del land art – qu'utiliza como soporte a la naturaleza en tanto como materia – cola pintura realizada nos Pirineos franceses, va cinco años, cuando con una tela d'unos 10 metros de llargu, decidió pintar al campu metanes la naturaleza. Una vegada rematada la obra, dexar ensugar ellí mesmu. A otru día, al dir buscala, afayó que'l polvu, la tierra, les fueyes y dellos inseutos integrárense na tela. Ensin antemanalo, la naturaleza influyera sobre esta pintura.
L'artista empezó esta téunica pintando nos montes, valles y montes de los Pirineos, en Francia, y la resultancia d'esti trabayu convertir nel llibru El Cuatro Estaciones. Dempués, ente 2004 y 2005, ella soterró delles de les sos teles na selva Amazónica (Brasil) y esperó un añu pa desenterrales. La selva húmedo y ecuatorial dexó les sos marques indelebles nos cuadros. En 2005, Christina tamién llevó la so obra pal Valle Sagráu de Ganeshpuri na India.
Ente 2006 y 2008, Oiticica escoyó'l Camín de Santiago, sitiu sagráu y simbólicu que recibe pelegrinos de tol mundu como'l so taller. L'artista compunxo les sos teles en distintos llugares del Camín: utilizando'l relieve de les piedres, la intervención de l'agua, de la nieve, del color de la tierra, pigmentos naturales y la cera. Una vegada compuestes, les pintures fueron «llantaes» na tierra y recuperaes meses dempués.
De manera xeneral Oiticica dexa les sos teles na tierra por un periodu de 9 meses (el ciclu de la xestación) o per un añu (ciclu de les estaciones).
Esposiciones
En venti años de carrera artística, les obres de Christina Oiticica fueron espuestes en más de sesenta galeríes de doce países. Ente les principales esposiciones destáquense:
Infr'action – Festival de Séte, Francia.
Doraemon
Doraemon (ドラえもん) ye un manga ilustráu pol dibuxante y escritor xaponés Fujiko F. Fujio qu'entamó a espublizase en xineru de 1970.
Halcyon smyrnensis
Halcyon smyrnensis ye una especie d'ave coraciforme de la familia Halcyonidae que vive nel sur d'Asia. Ye una ave sedentaria na mayor parte del so área de distribución anque delles poblaciones realicen desplazamientos curtios. Suelen encuentranse a bastante distancia de l'agua onde s'alimenta d'una gran variedá de pequeños reptiles, anfíbios, cámbaros, pequeños royedores ya inclusive aves.
Descripción
thumb|left|Adultu en [[Tailandia. thumb|left|Variaciones xeográfiques del plumaxe. El alción de Esmirna mide alredor de 28 cm de llargu. Los adultos tien el llombu, ales y cola de color azul brillante. La so cabeza, costazos, lladrales y banduyu son de color marrón, y el so gargüelu y pechu son blancos. El so gran picu y pates son coloraos. En vuelu fáense visibles grandes llurdios blancos nes nales azul y negru. En vuelu son rápidos y direutos, y les sos ales curties runfen. Dambos sexos son similares, anque los xuveniles son una versión de tonos apagaos de los adultos.
Esta especie forma parte d'una superespecie xunto al alción de Java y la mayoría de les obres especializaes reconocen cuatro subespecies. Presenten variaciones xeográfiques de talla, amplitú del llurdiu blancu fronteru, el tonu azul del so mantu que ye más verdosu en smyrnensis y fusca y más azuláu o purpúreo en saturatior.
Cartavio
Cartavio ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Cuaña.
Halcyon smyrnensis
Descripción
thumb|Llombu d'un exemplar del sur de la India.
Cartavio
Alcuéntrase a 8,3 km de Cuaña, la capital del conceyu, a un altor mediu de 100 msnm y tien una población de.
Halcyon smyrnensis
Descripción
El so cantar paezse una risáu de tipu chake-ake-ake-ake-ake. Son especialmente ruidosos na estación de cría.
Distribución y hábitat
thumb|Individuu nel norte de la India. Estiéndese dende oriente próximu hasta les Filipines, ocupando la mayor parte del sur d'Asia. Ye una ave sedentaria na mayor parte del so área de distribución anque delles poblaciones son parcialmente migratories, especialmente mientres la dómina de los monzones. Dellos individuos divagantes algamen Europa, llegando hasta Bulgaria.
El alción de Esmirna ye una especie común qu'habita en gran variedá de hábitats, principalmente en zones llanes y abiertes (anque se-yos reparó hasta los los 2300 m d'altor nel Himalaya) ) con árboles o otros llugares qu'usar como talaya.
El alción de Esmirna ta bien estendíu y les sos poblaciones nun tán amenaciaes. Midióse una densidá media de 4,58 individuos por km² nos manglares de Sundarbans.
Alimentación
Suelen encaramarse en cañes, cables y otros posaderos espuestos del so territoriu, polo que bono de ver en toa Asia. Esta especie caza principalmente grandes crustáceos, inseutos, merucos, royedores, culiebres, peces y xaronques. Tamién se rexistró qu'atrapen pequeñes aves como'l anteojitos oriental, pollos d'avefría india, gorriones y capuchinos. Los xuveniles aliméntense principalmente d'invertebraos. En cautividá reparóse qu'escasamente beben agua anque se bañen con regularidá.
Reproducción
thumb|left|Inmaduru amosando'l so pechera blanca ([[Kolkata, India)]]
El alción de Esmirna empieza la so dómina de cría a empiezos de los monzones. Los machos posar en llugares elevaos del so territoriu y canta a l'amanecida. Na so exhibición de cortexu suel ximelgar la cola y esplegar les nales ximelgándoles amosando los llurdios blancos. Tamién alcen el so picu y amuesen el so gargüelu y frente. En respuesta respuende convidándolo con una llamada llargo y enllargao a manera de kit-kit-kit.... Constrúin el so nial nun túnel (d'unos 50 cm de llargu, anque se rexistraron niales de casi un metro) ) asitiáu en turries de tierra. Dambos miembros de la pareya encargar de cavar el nial colos sos picos. Tamién s'atoparon túneles de niales en piles de segáu. La puesta xeneralmente suel constar de 4-7 güevos blancos y arrondaos. Los güevos tarden en eclosionar ente 20 y 22 díes y los pollos desenvolver n'otros 19 díes.
Mortalidá
Pol so rápidu vuelu y el so poderosu pico estes aves tienen pocu depredadores, cuando tán sanos en dacuando son cazaos polos bilanos negros, y polos cuervos picudos si tán enfermos o mancaos. Dalgún individuu atopóse col so picu atrapáu nel troco d'un árbol posiblemente por un accidente escorriendo una prensa. Amás rexistráronse unos pocos parásitos.
Nel sieglu XIX estes aves cazar poles sos brilloses plumes que s'usaben p'afatar sombreros.
2072
2072 (MMLXXII) va ser un añu bisiestu entamáu en vienres nel calendariu gregorianu.
Lluis III de Borbón-Condé
Lluis III de Borbón-Condé nació nel Hotel de Condé en París y recibió los títulos de Duque de Borbón y Montmorency, más tarde recibió'l de Duque de Enguien, y a la muerte de so padre volveríase Príncipe de Condé, Conde de Sancerre y de Charolais.
Biografía
Yera'l fíu mayor sobreviviente d'Enrique III de Borbón-Condé (1643-1709), príncipe de Condé, y de la princesa palatina Ana Enriqueta del Palatináu (1648-1723). Yera de constitución enfermiza, feu, desfiguráu y sufría de macrocefalia. Yera caballeru del Espíritu Santu (2), coronel d'Infantería (28), mariscal de campu (2) y teniente xeneral (3 de mayu de 1692). Caltién la heredá de so padre, pero tuvo que lluchar col duque d'Orléans pa caltener el títulu de «el señor Príncipe» (Monsieur le Prince), que'l so fíu Lluis Enrique abandonaría.
Matrimoniu y fíos
A los 17 años, cásase'l 24 de mayu de 1685 con Lluisa Francisca de Borbón Mademoiselle de Nantes, fía llexitimada de Lluis XIV y de Madame de Montespan. Aquella yera una dómina en que les considerancies dinástiques xugaben un papel bien importante, y tola corte se fixó nel matrimoniu ente un príncipe de sangre y una bastarda real. Tuvieron nueve fíos:
Lluis llevaba una vida normal y ensin entueyos. Midía 1,60 cms (5.3 pies) d'altor, estatura consideraba normal pa una muyer, pero relativamente baxa pa un home. Les sos hermanes, ello ye que yeren tan pequeñes que les conocía na corte col llamatu de "muñeques de sangre", o, en forma menos falagadora, como "pequeños escarabayos negros" una y bones munches d'elles yeren de tez escura y gorrumbes.
Muerte
Lluis foi príncipe de Condé namái per un añu, yá que morrió once meses dempués que so padre. Morrió'l 4 de mayu de 1710, como consecuencia d'un derrame cerebral (apoplexía fulminante)
Ancestros
Ancestros de Lluis III de Borbón-Condé
Lily Collins
Lily Jane Collins ye una actriz británicu-estauxunidense, de cine y televisión. Marcó'l so debú nel cine cola película de 2009 The Blind Side (2009) interpretando a la fía de Sandra Bullock. Tamién protagonizó cintes como Mirror mirror (2012) interpretando a Blancanieve, xunto a Julia Roberts como la Reina Clementianna, la malvada madrasta de Blancanieve, Abduction (2012) xunto a Taylor Lautner y Priest (2011) como Lucy Pace xunto a Paul Bettany.
Amás, protagoniza la saga de la productora alemana Constantin Film, adautación del best-seller internacional de Cassandra Clare, Cazadores de solombres: Ciudá de güesu (2013) como Clary Frai xunto a Jamie Campbell Bower, Robert Sheehan, Kevin Zegers y Jemima West. Ye fía del músicu Phil Collins.
Primeros años
Nació en Guildford, Surrey, Inglaterra, Reinu Xuníu, el 18 de marzu de 1989 siendo la fía del músicu británicu Phil Collins y la so segunda esposa, nacida n'Estaos Xuníos, Jill Tavelman. Ye media hermana de l'actriz Joely Collins y el músicu Simon Collins, y tamién tien dos medios hermanos del tercer matrimoniu del so padre, Nicolás y Mateo Collins. Graduóse de Harvard-Westlake School y asistió a la Universidá del Sur de California, especializándose en periodismu televisivu.
Carrera
El so debú nel cine foi la película The Blind Side (2009) interpretando a la fía de Sandra Bullock. Dempués en 2011 tuvó un papel secundariu na película Priest (2011) basada nel manhwa del mesmu nome y dempués, esi mesmu añu coprotagonizó xunto a Taylor Lautner la película Abduction (2011) qu'a pesar de ser mal recibida pola crítica, ella nun recibió comentarios negativos pola so actuación.
En 2012 protagonizó Mirror Mirror (2012) l'adautación basada nel cuentu clásicu de Blancanieve de los Hermanos Grimm. Esi mesmu añu apaeció na cinta Stuck in Love (2012) xunto a los actores Greg Kinnear, Jennifer Connelly, Logan Lerman y Nat Wolff.
Nel mes d'agostu de 2013, estrenóse la película Cazadores de solombres: Ciudá de güesu (2013), que tuvo crítiques mistes, pero de la que se llevó aponderamientos xunto a Jamie Campbell Bower pola so actuación, la química que compartíen y la so gran calidá visual. Collins, yá yera fanática de les sagues enantes de ser escoyida y sintióse bien honrada por encarnar a la protagonista, Clary Frai. Nun se sabe a ciencia cierta si va siguir cola saga, yá que pola baxa taquilla de la película, la productora Constantin Film suspendió indefinidamente la grabación de la secuela Ciudá de Ceniza. En 2014 protagonizó xunto con Sam Claflin la película Love, Rosie, adautación cinematográfica del llibru Where Rainbows End.
Vida personal
Nun apaez enforma nos drames y discutinios de Hollywood, y caltién un perfil baxu. Cuntó n'en una entrevista per corréu pa los siguidores de Cazadores de solombres como se caltién alloñada de los problemes na industria cinematográfico.
Amás cuntó sobre la "moda" de les sos ceyes yá que, conocer como la "moza de les grueses ceyes" y xenera opiniones atopaes:
En setiembre de 2013, la empresa de cosméticos, Lancôme, escoyer como nueva cara de la compañía.
Filmografía
thumb|300px|right|[[Kevin Zegers, Jamie Campbell Bower, Lily Collins y Cassandra Clare na WonderCon de 2013 en Anaheim, California]]
Misha Collins
Misha Dmitri Tippens Krushnic (Boston, Massachusetts; 20 d'agostu de 1974), más conocíu como Misha Collins, ye un actor, productor y direutor estauxunidense, más conocíu pol so papel del ánxel Castiel na serie Sobrenatural.
Primeros años
La madre de Misha, Rebecca Tippens yera una narradora de cuentos qu'agora dirixe'l Centru de la Evolución Cultural, tamién conocíu como The Round House. Misha tamién tien un hermanu, Sasha; tres años menor qu'él, y una hermana, Danielle; once años más nuevu.
Antes de convertise n'actor, Misha trabayó como internu na Casa Blanca y en National Public Radio (Radio Pública Nacional nos Estaos Xuníos).
Carrera
Misha Collins, interpretó al villanu, Alexis Drazen, na primer temporada de la serie de televisión 24, y a un amigu de les Embruxaes nel episodiu "They're Everywhere", de Charmed. Anguaño interpreta al ánxel Castiel na serie Sobrenatural.
Vida personal
En 2002, Collins casóse cola so novia de la secundaria, Victoria Vantoch. Tienen dos fíos, West Anaximander Collins, nacíu en setiembre del 2010 y Maison Marie Collins nacida en 2012.
Collins pensara volver a la política. Consideróse de volao executando pal conseyu de barriu en Los Angeles enantes de retirar la so solicitú. "Fui a sentame nuna de les xuntes, y foi la más aburrible, aburrida hora y media de la mio vida. Asina que retiré la mio candidatura, y casi ganó a pesar d'eso. Tengo ¡51 votos!" Él ye un poeta publicáu. Hasta'l momentu, los sos poemes, "Baby Pants" y "Old Bones" fueron publicaos en trés revistas lliteraries y publicaciones. Pa pagar los sos estudios na universidá, trabayó como carpinteru y ebanista. Él mesmu construyó la so casa de Los Angeles, y construyó la mayoría de los muebles nella. Namái hai un par de coses na cubierta que nun fixo. Al paecer tomó casi dos años de trabayu a tiempu completu y cuatro años de bricolaxe.
Más apocayá, tuvo un accidente na so bicicleta pasando alredor de 55 milles per hora. Na so estancia nel hospital, tuvo que sometese a una resonancia magnética qu'amosó un defectu conxénitu na columna vertebral que ye la razón de la so flexibilidá, que lu ayudar a consiguir el papel de Manny Skerritt na serie Nip/Tuck. Tamién ye probablemente la razón pola que fuera'l rapazu más flexible na hestoria de la so escuela secundaria.
Lennon (Finistère)
Tien una población de y una superficie de  km².
Shinya Kawashima
Shinya Kawashima (川島 眞也, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Cardellina canadensis
Cardellina canadensis enantes conocida como Wilsonia canadensis, ye una especie d'aves del orde de los Passeriformes y la familia de los parúlidos. Añera en Nortemérica y envierna principalmente nel norte de Suramérica.
Mide ente 12 y 13 cm de llargor. Hai un llixeru dimorfismu sexual nos adultos. Los machos tienen la mayor parte de la cabeza y les partes dorsales son de color gris; el gargüelu y la mayor parte de les partes ventrales son marielles. Tienen aniellos oculares blancos, según un pequeñu llurdiu mariellu na zona loreal cimera, ente qu'hai llurdios negros na zona loreal inferior y la zona auricular inferior; les plumes cobertoras inferiores de la cola son blanques; la parte frontera de la corona y la frente presenta pequeñes rayes negres. Ye diagnóstica la presencia d'un collar de rayes escures nel pechu.
Les femes son similares a los machos, anque nun esiste un contraste bien evidente na zona loreal, nun son evidentes los llurdios de la frente, y el collar ye menos conspicuo y más bien abuxáu.
Hábitat y distribución
Habita montes trupos, húmedos y semihúmedos, a baxes o medianes altitúes. Alcuéntrase en montes canadienses al este de les Predreses y n'árees montiegues del nordeste de los Estaos Xuníos. Constrúin un nial en forma de taza sobre'l suelu, en montículos de mofu Sphagnum, en toconos d'árboles o restos de madera.
Aliméntase principalmente d'inseutos, sobre la vexetación, nel suelu, o nel vuelu. Pel iviernu formen grupos cuando s'alimenten.
Lissotriton boscai
El ye una especie d'anfibiu urodelu de la familia Salamandridae, endémica de la metá noroccidental de la Península ibérica.