cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pterodroma mollis
Distribución y hábitat
Atópase nes agües temperadas y subantártiques del sur del océanu Atlánticu, sur del Índicu y occidente del Pacíficu. Mientres el periodu reproductivu permanez nes islles nel hemisferiu sur, como Tristan da Cunha, isla de Gough, islles del Príncipe Eduardo, islles Crozet y islles Antípodes. Esvalíxase fora del periodu reproductivu, algamando Brasil, Uruguái, Arxentina sur d'África, Australia y Nueva Zelanda y dacuando inclusive hasta Xordania, Israel, Sri Lanka y otros llugares. Foi rexistrada na Antártida.
Descripción
Algama hasta 37 cm de llargor y un valumbu de les ales de 95 cm. El picu ye negru, según l'área alredor de los güeyos. El plumaxe del envés ye negru buxu, cola cola gris escura. Les partes llaterales, y les partes inferiores, incluyida la cara ventral de la cola, son blanques; presenta un bultable collar gris escuru a los llaos y per debaxo del pescuezu. Les pates son rosadas con membranes interligadas azul corites.
Alimentación
Aliméntase de cefalópodos, crustáceos y pexes.
Reproducción
El periodu reproductivu empieza en setiembre nes colonies nes islles oceániques, ocupando fasteres serrapatoses con camperes o felechos, polo xeneral a lo llargo de la mariña, pero tamién nel interior. Añera en llurigues n'islles del sur del Atlánticu y Índicu. La fema pon 1 güevu de color blancu; el periodu d'incubación dura aproximao 50 díes. Los pichones abandonen el nial con 90 a 92 díes d'edá.
Bienestar social
Entiendese como bienestar social al conxuntu de fautores que participen na calidá de la vida de la persona y que faen que la so esistencia tenga toos aquellos elementos que dean llugar a la tranquilidá y satisfacción humana. El bienestar social ye una condición non observatible direutamente, sinón que ye de magar formulaciones como se comprende y se pue comparar d'un tiempu o espaciu a otru. Entá asina, el bienestar, como conceutu abstrautu que ye, tien una importante carga de suxetividá propia al individuu, anque tamién apaez correllacionáu con dellos fautores económicos oxetivos.
Eivissa
Eivissa (Ibiza en castellán) ye una islla del mar Mediterraneu que forma, xunto cola de Formentera, l'archipiélagu de les Islles Pitiuses. Esti, magar que ye un archipiélagu diferente al formáu poles islles de Mallorca, Menorca y Cabrera, agrúpase alministrativamente con elles pa formar la Comunidá Autónoma de les Islles Baleares, n'España. Tien una estensión de 570 km² y una población (INE, 2008) de 125.053 habitantes. Mide 41 km de norte a sur y 15 km d'este a oeste, y tien 210 km de contornu. La so xeografía ye irregular, rescamplando n'altor, ente los montes que tien, Sa Talaia (475 m). Alcuéntrase nella, amás, el que yera l'únicu ríu de les Baleares, el de Santa Eulària des Riu, que lleva bien d'años ensuchu pola esplotación escesiva de los acuíferos soterraños que lu alimentaben.
Les principales poblaciones son Eivissa (48.684 habitantes en 2009), capital y sé del Consell Insular d'Eivissa i Formentera(institución de gobiernu de la islla), Santa Eulària des Riu y Sant Antoni de Portmany.
La islla ye perfamosa poles sos clubs y discoteques (Space, Pacha, Privilege Ibiza, Amnesia, DC10, El Divino, Café del Mar, Es Paradis...), que se convierten tolos branos en llugar d'alcuentru de turistes de tou el mundu.
thumb|left|250px|Recintu fortificáu de Dalt Vila, n'Ibiza, declaráu Patrimoniu de la Humanidá en 1999
Xeografía
De la mesma qu'asocede coles otres Illes Balears sacante parte de Menorca, la islla d'Eivissa ye frutu del plegamientu de materiales depositaos al mar mientres el secundariu, producíu mientres la oroxenia alpina, al terciariu. Vien ser una continuación de los cordales Béticos. Ta formada por dos conxuntos, unu al suroeste, formáu pelos montes de Sant Josep (onde hai Sanu Talaya) y al nordeste'l conxuntu formáu por se Amunts y los cuetos o montes de Santa Eulària. Ente ellos queden dos badees, la badea de Portmany y la d'Eivissa, que son parcialmente enllenaes por materiales sedimentarios formando'l Plan de Portmany y el Plan de Vila. Unas pequeñes elevaciones al estremu sur de la islla tienen por consecuencia l'apaición d'otru plan sedimentariu parcialmente enllenáu que da una zona de güelgues convertíes pol home en Ses Salines y qu'entra en contautu col Plan de Vila pela zona de Sablera d'en Bolsa.
El relevu resultante del so orixe ye accidentáu. Tratar d'una islla de relevu montascosu, magar son elevaciones nidies. Esto obliga l'home a la construcción de feixes p'aprovechala. La mariña ye en consecuencia accidentada tamién, alternando cantiles con pequeñes cales y solo hai grandes sableres nes zones que toquen los planes o les salines (Sablera d'en Bolsa, ses Salines o Talamanca).
La vexetación de la islla ye de monte Mediterraneu. Ta formada cuasi n'esclusiva por montes de pinu blancu, sotobosque trupu formatu por plantes arbustives xerófitos como'l matu, la estepa, el cepell, el romeru o'l coscoll. Tocantes a la fauna, nun hai presencia de grandes animales nin carnívoros nin herbívoros. Asina destaquen  los coneyos, aguarones y corpuspinos y ente los depredadores el ferre, el olivassa (curuxa) y la cuasi sumida geneta. Sí que tienen  gran guarda los páxaros. Tiénense que destacar ses Salines, parque natural usáu como puntu de parada por munches aves nes sos rutes migratories ente'l norte d'Europa y l'África (casu de los flamencos). Al mar, la islla cunta con importantes praos submarinos de Posidonia oceanica, anguaño amenaciaos pola contaminación y presenta una gran biodiversidá.
Prehistoria y edá antigua
Hasta los años 70 del sieglu XX pensóse que la islla d'Eivissa sería despoblada antes de la llegada de los fenicios el s. VIII aC. Pero l'apaición de les pintures rupestres de la cueva de ses Fontanelles, al pie de la esistencia del monumentu megalíticu de Can Na Mariña en Formentera fixeron qu'esta opinión camudara. Con tou, anguaño especúlase con cómo sería la población prehistórica isleña, yá que nun se sabe nada y seya que non, sí que se sabe qu'a les primeres fases d'ocupación la identidá cultural coles otres islles ye cuasi total, ente que dempués los pobladores de les Pitiüses estremáronse claramente de los baleáricos (los habitantes de Mallorca y Menorca creadores de la cultura talaiòtica).
Los fenicios lleguen a la islla'l s. VIII aC, a la que denominen y-busim (islla del pinu) y establécense al pobláu de sanu Caleta (del cual  queden restos arqueolóxicos). El 654 aC fundan la ciudá d'Eivissa al Monte de Vila y establecen el so necrópolis nel Monte des Molinos, que tien más de 3000 hipogeos. De normal los fenicios establecíen colonies na mariña pa comerciar colos pueblos indíxenes pero nun ocupaben el territoriu del interior. Esto nun asocede n'Eivissa, que foi fuertemente poblada polos fenicios y que presenta restos importantes a munchos puntos de la islla. Destaquen los santuarios de s'Islla Plana y la cueva des Culleram. La islla, ensin recursos naturales salvu les salines que yá se empezar a esplotar, presenta gran valor estratéxicu y ye comercialmente bien importante. Los fenicios posen na islla'l nome de y-busim que significa islla del pinu, y los griegos pityussa,. Pasó al control de Cartago nel sieglu V aC. La población púnica foi importante pos s'atoparon 4000 tumbes púniques nel campusantu de Puig de Molins.
Mientres la Segunda Guerra Púnica (darreries del s. III aC) Eivissa pasa a mansu de Roma por aciu el pactu y recibe l'estatus de federada. Hasta dómina imperial caltién les costumes y tradiciones y la seca con moneda propia. Na islla d'Eivissa atopóse un ánfora con calteres hebreos que data siquier del sieglu I.
Edá mediana
Cola cayida de Roma, Eivissa pasa a depender del reinu de los Vándalos asitiáu al norte d'África, xunto col restu d'islles de la Mediterránea occidental. N'Eivissa esto marca l'entamu d'una dómina escura" de la cual sábese poca cosa. A mediaos de s. VI dC l'emperador bizantín Justinià Y conquista reinar vándalu y tolos sos territorios. Eivissa depende de los bizantinos hasta una fecha incierta, y posiblemente foi incorporada al islam cola conquista de Mallorca, al sieglu X. Al cayer el califatu de Córdoba'l 1031 les Illes Balears y Pitiüses pasen a depender del Emiratu de Dàniyya (Dénia) y darréu independícense formando l'Emiratu de Mayūrqa. Mientres la dómina de la taifa mallorquina'l pinu ibicenco tien un papel fundamental na construcción de les embarcaciones de los pirates que se dirixen a los reinos cristianos.
La conquista catalana d'Eivissa produz el 8 d'agostu de 1235. La islla d'Eivissa ye conquistada pol arzobispu de Tarragona Guillamos de Montgrí (con collaboración del so hermanu Bernat de Santa Eugènia), el conde de Rosselló Nunó Sanç y el neñu Pere de Portugal, que fuera conde de Urgell. El primeru facer como feudatari de Jaume I y dempués de que la diera cola condición de conquistala nun periodu determináu. Los otros dos facer como feudataris del arzobispu. La islla estremar en quartons en función de les tropes apurríes a la conquista: el Quartó de ses Salines y el de Balansat pa Guillem de Montgrí, el Quartó de Portmany pa Nunó Sanç y el Quartó de Santa Eulària pal neñu portugués. Darréu'l conde de Rosselló da'l so quartó al arzobispu y el neñu'l suyu a Jaume I, colo cual pasa a ser denomináu tamién Quartó del Rei. Tocantes a la villa, queda como un dominiu conxuntu de los co-señores y p'usu militar del monarca si fuera necesariu. Pa entamar la islla créase un órganu comunal con participación de los señores pa tola islla más Formentera: la Universidá d'Eivissa. Este va ser l'órganu alministrativu de la islla hasta la Nueva Planta.
Edá moderna
Mientres la Guerra de Socesión Eivissa declárase lleal al archiduque Carles d'Austria y ye, ello ye que l'últimu territoriu a cayer el 1715, yá que nes Islles nun s'unvió nenguna flota hasta dempués de la cayida de Barcelona y n'Eivissa nun s'unvió nada hasta dempués de la cayida de Mallorca. Les consecuencies na islla, igual qu'en Mallorca, van ser bien menores qu'en Barcelona y nun va haber fuerte represión. El Decretu de Nueva Planta de les Illes Balears posa puntu final a la tradicional división d'Eivissa en quartons y con un únicu conseyu comunal, la Universidá. Amás de sumir esta institución d'autogobiernu, enllántase'l conceyu castellanu y estrémase la islla en 18 conceyos. Fora Vila el poblamientu na islla yera absolutamente esvalixáu (cases llabradores cola so tierra alredor), con solu pequeños nucleos de población en Santa Eulària des Riu y Sant Antoni de Portamany, de forma que decide urbanizase la islla. Créanse conceyos "virtuales" ensin nengún nucleu de población pa intentar concentrar los llabradores. Esta distribución resulta ineficaz y finalmente decide resucitase los quartons, estremándose'l territoriu de Fora Vila nos actuales cuatro conceyos. Créanse tamién mientres el s. XVIII la mayoría d'ilesies rurales, una por caúnu de los territorios que tendríen que ser conceyos. Asina, n'Eivissa acomúñase pueblu a parroquia y non a conceyu.
El 1782 Carles III da a la villa d'Eivissa'l títulu de ciudá pa poder ser so episcopal y desvenceyase de la sede tarraconense, de la cual inda depender de resultes de los antiguos venceyos feudales.
Edá contemporánea
El sieglu XIX Eivissa sufre un ciertu aumentu demográficu, que nuna islla de la so probeza provoca tensiones sociales al campu y obliga a la emigración en Cuba y Arxel.
A los años 60 y parte de los 70 Eivissa convertir nun centru importante de la cultura hippie. Munchos mozos de tol mundu viaxen a la islla atraíos pola so manera de vida rural, bien alloñáu de la manera occidental. Tamién artistes ya intelectuales próximos a esta cultura visitar y faen  actes.
A los años 70 el movimientu hippie dexa al  turismu de mases y Eivissa sufre un cambéu sustancial, posando puntu final a la manera de vida tradicional pa la mayoría de ibicencos. Esti cambéu llega a los 70, más tarde del que lo fai a les otres zones mediterránees d'España. Amás, produzse un boom migratoriu. En pocu tiempos munchos peninsulares, especialmente del sur d'España, van vivir n'Eivissa, y tamién se produz una cierta emigración de ciudadanos europeos, magar ye menor qu'a otros llugares y ye especialmente importante en Santa Eulària. Los años 2000 llega a Eivissa l'ádene migratoriu d'estranxeros norteafricanos y llatinoamericanos, como'l restu del Estáu, con ciertu retrasu al respective de les grandes ciudaes.
Alministración
La islla ta estremada en cinco conceyos y estos de la mesma en parroquies. L'órganu de gobiernu de la comunidá autónoma ye'l Gobiernu Balear con sede en Palma (a la islla de Mallorca). A escala local gobierna n'Eivissa y Formentera el Conseyu Insular d'Eivissa y Formentera como alministración territorial, asumiendo gradualmente más de les competencies derivaes del Estatutu d'Autonomía de les Illes Balears con una cada vez mayor dotación económica. Dempués de la reforma estatutaria de 2008, Formentera desafiar d'Eivissa creando'l so propiu Conseyu Insular y calteniendo la figura nominal del so Conceyu, dambes corporaciones fundiéronse. La so esistencia encontar na antigua institución de la Universidá, heredada de la Corona Aragonesa, que fuera eslleida dempués de la Guerra de Socesión española a principios del sieglu XVIII, siendo sustituyida por otra de menor entidá, el Conceyu. De magar, l'alministración a escala insular ye llevada a cabu pol Conseyu Insular d'Eivissa.
Filices Lechlerianae
Filices Lechlerianae (embrivíu Fil. Lechl.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol botánicu y pteridólogu aborixe de Frankfurt del Main, Georg Heinrich Mettenius. Publicóse en dos partes nos años 1856-1859, col nome de Filices Lechlerianae Chilenses ac Peruanae...
Coulommes-la-Montagne
Tien una población de y una superficie de  km².
Gary White
Gary White ye un ex-futbolista y entrenador inglés.
Espirat
Espirat ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Coupetz
Coupetz ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Daniel Wu
Daniel Wu (en chinu: 吴彦祖, pinyin: Wú Yànzǔ, nome n'inglés: Daniel Wu) (nació'l 30 setiembre de 1974, Hong Kong) ye un actor, productor y direutor chinu. Dende'l so debú de la so película en 1998, él hai apaeció en más de cuarenta películes. Wu ye llamáu'l mozu Andy Lau y ye conocíu como unu de los meyores de la industria cinematografía de China.
De padres emigrantes de Shanghai, República Popular China. Wu nació en Berkeley (California). Wu espertó'l so interés nel cine cuando vio a Jet Li na película El templu Shaolin de 1982, de momentu empezaron los sos estudios de wushu cuando tenía 11 años. Na so infancia yera fan de Jackie Chan. Wu estudiu na Head-Royce School en Oakland, California, depués especializóse n'arquiteutura na universidá d'Oregón, onde fundó'l club Wushu en 1994 y desempeñóse como téunicu. Mientres esti tiempu Wu tamién tomó clases de teatru a nivel llocal. Dempués de la so graduación, Wu viaxó a Hong Kong pa guardar la Tresferencia de soberanía de Hong Kong en 1997 col enfotu de tomar una carrera nel cine. Por conseyu de la so hermana, Wu empezó como modelu. Cuatro meses dempués el direutor de cine Yonfan ver en comerciales de ropa y contáctolo pa protagonizar una película.
Publicó una novela autobiográfica en 2011, Solo la mio vida (Just my life).
Cardiff City Football Club
El Cardiff City Football Club (en galés Clwb Pêl-droed Dinas Caerdydd) ye un club de fútbol de Gales de la ciudá de Cárdif. Foi fundáu en 1899 y xuega na.
Fundáu en 1899 como Riverside FC adoptó la denominación de Cardiff City nel añu 1907. El club algamó los sos mayores ésitos mientres los años 20, cuando xubió a la First Division foi subcampeón inglés na temporada 1923/24 y consigue ganar la FA Cup en 1927, siendo hasta la fecha l'únicu equipu non inglés en llevantar el troféu de dicha competición, y xunto col Swansea City, unu de los equipos non ingleses en ganen dalguna competición d'Inglaterra. Tres la Segunda Guerra Mundial el club cayó de la First Division y nos años 60 foi un asiduo de la Recopa d'Europa, algamando na temporada 1967/68 les semifinales. Ente 1985 y 2000 el club tuvo somorguiáu nuna grave crisis deportiva, llegando a cayer a la Fourth Division. A partir del añu 2000 encadenó una serie d'ascensos que lu llevaron hasta'l Championship y a algamar en 2008 la final de la FA Cup y en 2012 la final de la Copa de la Lliga.
El Cardiff City ye unu de los 6 equipos galeses que participen na lliga inglesa. Hasta l'añu 1992 la FAW nun entamaba nengún tornéu lligueru, cola puesta en marcha de la Welsh Premier League el Cardiff refugó la invitación pa participar nella. En 1996 dexó de participar na Welsh Cup.
Nel añu 2013 el Cardiff City proclamóse campeón de la Championship, colo cual consiguió'l so ascensu a la Premier League. Sicasí, l'equipu galés volvería baxar de categoría esi mesmu añu.
Escudu
El primer escudu usáu pol Cardiff City, cuando entá yera conocíu como Riverside Football Club, tenía forma cuadrada, y trés rayes coloraes describiendo una piramide sobre un fondu mariellu.
Cuando'l club camudó'l so nome en 1908 a Cardiff City Association Football Club empezó a usar como escudo'l de la ciudá de Cárdif. En 1959 apaeció'l primer escudu propiu del Cardiff City, tenía forma redonda col nome del club na parte cimera, una golondrina de color azul nel centru y la lleenda The Bluebirds na parte inferior. En 1980 camudóse'l color blancu del fondu pol mariellu.
En 1985 introducióse un nuevu escudu, col nome del club na parte cimera y el llamatu del club, Bluebirds, na parte inferior. Nel centru apaecía la golondrina azul sobre un fondu blancu. L'escudu foi actualizáu unos años dempués con un diseñu más ellaboráu, incorporando'l Dragón galés y los narcisos de Gales na parte cimera.
En 2003 producióse un cambéu radical, el bluebird siguía apaeciendo nel centru pero agora facer sobre la Bandera de San David negra y mariella, que ganara popularidá como símbolu de la identidá nacional de Gales, ya incluyóse el nuevu nome del club que perdiera'l Association. En 2008, nuna consulta ente los siguidores del club, decidió volvese a usar l'escudu de 1985.
Uniforme
miniaturadeimagen|derecha|upright|[[Peter Whittingham cola equipación usada na temporada 2009/10]] Cuando'l Riverside FC fundar en 1899 el club empezó a usar una camiseta a arlequinada marrón chocolate y doráu. Desque'l club adoptó en 1908 el nome de Cardiff City FC los colores locales consistieron nuna camiseta azul, pantalones blancos y calceties blanques o azules. Anque ente 1908 y 1919 usó calceties de color negru. Ente 1926 y 1930 usó una camiseta azul turquesa con pescuezu blancu. En 1936 el club adoptó unes mangues blanques que popularizara'l Arsenal FC. Nos 20 años siguientes malapenes hubo cambeos nel uniforme, solo alternóse ente les mangues blanques y les azules.
En 1959 el Cardiff City usó calcetiar blanques per primer vegada na so historia. En 1966 introducir por primer vegada una equipación dafechu azul y a la temporada siguiente tornó a los pantalones y calceties blanques. Ente 1975 y 1980 el Cardiff xugó con un uniforme dafechu azul, con una camiseta con una banda vertical blanca y otra azul. Esta equipación tuvo una gran acoyida ente los siguidores. En 1983 volvió a la camiseta azul, pantalón blancu y calceties azules, qu'usó hasta 1992 antes de volver a la equipación completa azul hasta 1996. Anguaño, tres la compra del equipu d'un empresariu malayu, utilicen el color coloráu como uniforme titular, yá que al nuevu presidente gustába-y más el color coloráu.
La segunda equipación más usada pol Cardiff foi una camiseta blanca, pantalón azul y calceties blanques, pero tamién s'usaron camisetes coloraes, negres o marielles, inclusive una naranxa mientres una temporada. Dende 2008 el color mariellu fíxose popular ente l'afición y siempres ye incluyíu en dalguna equipación. Mientres los 70 el Cardiff usó una camiseta púrpura con detalles mariellos.
En 2012 el dueñu malayu del club, Vicent Tan, camudó'l color de la camiseta del equipu, pasando d'azul a colloráu, porque creyó que dicha decisión sirviría pa espandir "el curiosu del club en mercaos internacionales". El cambéu nun foi bienveníu polos siguidores, la mayoría de los cualos siguieron lluciendo la elástica azul nos sos partíos. Dempués de les siguíes presiones de l'afición y tres un descensu y una mala temporada nel Championship, en xineru de 2015 decide retornase al azul como color titular del equipu.
Estadiu
miniaturadeimagen|250px|El [[Cardiff City Stadium nun partíu del añu 2010.]] miniaturadeimagen|El partíu inaugural del estadiu ente'l Cardiff City y el [[Celtic F.C.|Celtic en 22 de xunetu de 2009.]] El primer estadiu del Cardiff City taba asitiáu en Sophia Gardens y xugó ellí dende la so fundación el 1899 a 1910 cuando, por cuenta de la creciente arribación de públicu y les probes instalaciones del estadiu, Bartley Wilson contautó con Bute Ta p'atopar un llugar onde construyir un nuevu estadiu. Alcordaron construyir el nuevu campu en Sloper Road, nel allugamientu d'un antiguu basureru, lo que riquió una gran cantidá de tiempu y trabayu acondicionar la superficie pa convertilo nun terrén de xuegu fayadizu. El trabayu llevar a cabu con voluntarios y l'ayuda de la Cardiff Corporation. L'estadiu diba ser conocíu nun principiu como Sloper Park pero tres la gran ayuda emprestada por Lord Ninian Crichton-Stuart decidió bautizáselo como Ninian Park. L'estadiu inauguró'l 1 de setiembre de 1910 y nun principiu namái cuntaba con una grada. En 1928 inauguróse una segunda grada, con capacidá pa 18.000 espectadores, reemplazando un terremplén de tierra. El récor d'espectadores del club en Ninian Park ye 57.893 espectadores, el 22 d'abril de 1953 nun partíu de lliga contra'l Arsenal FC. Progresivamente l'estadiu foi amenorgando la so capacidá a lo llargo de los 70 y los 80 hasta que quedar amenorgada a 22.000 espectadores. Nel so últimu añu d'usu yera l'únicu estadiu percima de la League One que conservava zones ensin asientos.
Nel añu 2002 decidió construyise un nuevu estadiu pal club. En 2003 se rumoreó que'l Cardiff City podría pasar a xugar al Millennium Stadium, yá que nun se vía vidable dos estadios en Cárdif de más de 50.000 persones. Magar estos rumores el 20 d'agostu de 2003 los conceyales de Cárdif dieron l'aprobáu unánime a la construcción del nuevu estadiu. Sicasí la mala situación financiera del club retrasaron l'entamu de les obres hasta'l 21 de febreru de 2007.
En xunu de 2009 terminóse la construcción del Cardiff City Stadium, un nuevu estadiu con capacidá pa 26.500 persones, nel llugar del agora baltáu Ninian park. El nuevu estadiu inauguróse'l 22 de xunetu de 2009 nun amistosu de pre-temporada contra'l Celtic FC. Hubo dos amistosu xugaos antes d'esti partíu mientres esa pretemporada nel nuevu estadiu: un partíu del Cardiff City Legends el 4 de xunetu y un amistosu contra'l Chasetown FC el 10 de xunetu. El primer partíu de lliga xugó'l 8 d'agostu de 2009, una victoria por 4-0 frente al Scunthorpe United.
Rivalidaes
El principal rival del Cardiff City son los sos vecinos galeses del Swansea City, colos que s'enfrenta nel Derby del Sur de Gales. Dambos equipos enfrentar por primer vegada'l 7 de setiembre de 1912 en Swansea cola resultancia d'empate a 1. Mientres les décades siguientes dambos equipos enfrentáronse enforma, yá que non yá cruciábense na lliga sinón tamién na Welsh Cup. El Cardiff tamién caltién una histórica rivalidá con otru equipu galés, el Newport County.
L'otru rival tradicional del Cardiff ye'l Bristol City. Los partíos ente dambos reciben el nomatu de Derby de Severnside. Tamién hai una gran rivalidá ente l'otru equipu de Bristol, el Bristol Rovers y el Cardiff City.
Harald V de Noruega
right|100px|thumb|Monograma. Harald V (Asker, 21 de febreru de 1937) ye'l rei de Noruega. Fíu del entós príncipe herederu Olaf y de la princesa Marta de Suecia, nieta del rei Óscar II de Suecia, aportó al tronu en 1991. Hasta 2012 tuvo a la cabeza de la Ilesia de Noruega, cargu qu'ostentaben tolos monarques noruegos hasta esi añu, nel que la Ilesia dexó de depender de la monarquía.
Nacencia
Harald nació na residencia del príncipe herederu de Skaugum, en Asker, cerca d'Oslu, el 21 de febreru de 1937. Foi'l primer príncipe que nació en Noruega dende faía 567 años (dende Olaf IV en 1370). Como descendiente de Maud, la fía d'Eduardu VII del Reinu Xuníu (yera la so güela paterna), tamién ta na llista de socesión de felicidá corona. Cuando nació, yá tenía dos hermanes mayores qu'él: la Princesa Ragnhild (1930-2012) y la Princesa Astrid (1932).
Infancia y educación
Mientres la Segunda Guerra Mundial producióse la invasión alemana de Noruega en 1940. Por ello, el so padre, qu'entós daquella yera'l príncipe herederu, y el so güelu, el rei Haakon VII, establecer en Londres, xunto col Gobiernu noruegu nel exiliu. Él, la so madre y hermanes treslladar a Pool Hill, un pequeñu pueblu de Maryland, n'Estaos Xuníos. Ellí cursó los estudios primarios y empecipió les sos lleiciones d'inglés. Una vegada rematada la guerra, la Familia Real Noruega tornó a la so patria y Harald ingresó nel Colexu Catedral d'Oslu, especializándose na caña científica en 1955. Amás, perfeccionó l'inglés, el francés y l'alemán.
Príncipe herederu
El 21 de setiembre de 1957, morrió'l so güelu, el rei Haakon VII. El so padre foi proclamáu rei de Noruega, una y bones la coronación foi abolida en 1908, y Harald foi proclamáu Príncipe Herederu. Seis díes dempués de la so proclamación, asistió a la so primer xunta del Conseyu d'Estáu noruegu.
N'acabando los sos estudios secundarios, ingresó na Escuela de Candidatos a Oficiales de Caballería, y más tarde ingresó na Academia Militar, graduándose en 1959. Consiguió'l rangu de Xeneral del Exércitu de Tierra y Aire y el d'Almirante de la Marina.
Novialgu y compromisu
Por esta dómina conoció a Sonja Haraldsen, una burguesa. Pol so calter plebeyu, nun cuntaba cola aprobación pa un compromisu matrimonial. Con éses p'alloñar a Harald de la so novia, decidió unviáselo al Balliol College d'Oxford, onde estudió Ciencies Económiques, Ciencies Polítiques y Historia mientres dos años, ente 1960 y 1962. Igualmente, Sonia tamién foi unviada a estudiar a Suiza. Nel país alpín careció y Harald tornó a buscala pa volver a Noruega. Harald decidió abandonar los sos estudios y trabayar na Compañía Naviera Ártica Nacional y na Comisión Forestal.
Harald anunció'l so deséu d'arrenunciar a los sos derechos al trueno si nun podía casase con Sonia.
Rei de Noruega
Dende xunu de 1990 Harald desempeñó la rexencia por cuenta de un empeoramientu de la salú del rei Olaf, que yá yera'l rei más vieyu d'Europa. Harald V foi nomáu rei de Noruega darréu dempués de finar el so padre, Olaf V, el 17 de xineru de 1991, yá que según la llei d'esti país el rei apuerta al tronu nel mesmu intre en que se produz la muerte del so antecesor, y ye el primer rei modernu nacíu en Noruega, pos el so padre y güelu nacieron en Dinamarca. El cambéu de xefe d'Estáu llevar a cabu con un actu institucional. Asina, el 21 de xineru de 1991, el nuevu rei Harald V xuró la Constitución ante'l Parllamentu.
Deportista, participó nel equipu noruegu nos Xuegos Olímpicos de 1964, 1968 y 1972 na especialidá de vela, ganando la Copa d'Oru en 1968 y el Kieler Regatta en 1972. Tan aficionáu al deporte como'l so padre, practica la caza, l'esquí y la pesca. Ye presidente de l'Asociación de Vela noruega y forma parte del Comité Internacional Yacht Racing Union. Tamién ye presidente de la caña noruega de la Fundación Mundial de la Naturaleza. Ye'l xefe de la Ilesia de Noruega.
Nel so honor foi nomada la Mariña del Príncipe Harald na Antártida.
Nel mes de xunetu de 2011, Harald V ufiertó al pueblu noruegu unos mensaxes de condolencias polos finaos nos atentaos de Noruega. El 16 de setiembre de 2012 finó la hermana mayor de Harald V, Ragnhild de Noruega.
Distinciones honorífiques españoles
Otros Países
Miram
Miram (η Persei / η Per / 15 Persei / HD 17506) ye una estrella na constelación de Perséu. En China, xunto a γ Persei, yera conocida como Tien Chuen, «el barcu celestial». De magnitú aparente +3,77, alcuéntrase a aproximao 1300 años lluz del Sistema Solar. Nun ye miembru del Cúmulu d'Alfa Persei, que ta asitiáu a la metá de distancia.
Peñacaballera
Peñacaballera ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Béjar. Pertenez al partíu xudicial de Béjar y a la Mancomunidá Ruta de la Plata.
Miram
Estrella descomanadamente masiva, la so masa ta entendida ente 9 y 11 mases solares —el valor exautu depende del estáu evolutivu nel que s'atope. Dichu valor entraña la posibilidá de que concluya los sos díes como una de les nanes blanques más masives (con una masa de 1,4 mases solares), como una nana blanca de neón, ya inclusive qu'esplote en forma de supernova.
Esisten delles estrelles visualmente próximes a Miram que probablemente namái tán na mesma llinia de visión. HD 237009, asitiada a casi mediu minutu d'arcu de Miram, pudiera ser, sicasí, una compañera real. De magnitú +8,51 y tipu A0, taría dixebrada siquier 11.500 UA de Miram si verdaderamente forma con ella un sistema binariu.
Peñacaballera
El so términu municipal ta formáu pola llocalidá de Peñacaballera y el despoblado de la Colonia de San Miguel, ocupa una superficie total de 6,26 km² y según los datos demográficos recoyíos pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La fundación de Peñacaballera remontar a la repoblación llevada a cabu pol rei Alfonsu IX de Llión en redol a 1227, cuando esti monarca creó'l conceyu de Montemayor del Río, nel que quedó integráu Peñacaballera, dientro del Reinu de Llión. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Peñacaballera quedó integrada na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Xeografía
Na aguada meridional de la provincia de Salamanca, xunto a la llende fronteriza y políticu que dixebra ésta de la provincia estremeña de Cáceres, atopamos asitiáu'l conxuntu municipal de Peñacaballera, a 82 quilómetros de distancia de la capital charra.
El territoriu municipal estiéndese sobre un espaciu xeográficu de más de 6 quilómetros cuadraos, que formen parte de la zona conocida como la Ruta de la Plata, antiguu senderu establecíu polos romanos que llegaba a comunicar esta zona con Galicia.
Gastronomía
El platu típicu del territoriu de Béjar al que pertenez Peñacaballera ye'l calderillo bejarano, amás de les tradicionales pataques revueltes, la ensalada de Pamplina o'l Zorongollo.
Monumentos y llugares d'interés
Forma parte del pueblu la paraxa o nucleu denomináu "Colonia San Miguel", d'antiguo conocíu como "el Coto". Esti llugar atópase na antigua carretera CV-22 que xunía Peñacaballera cola antigua estación de ferrocarril de Puertu de Béjar.
D'antiguo el Cotu yera una finca de grandes dimensiones que s'atopaba por detrás del Xardín del Cotu de La nuesa Señora del Carmen. Nesta finca vivíen guardar y los que s'encargaben del cuidu de la ganadería y los güertos. A principios de los años 80, los propietarios de tan inmensu territoriu decidieron faer una división parcelaria estremando asina la finca nuna serie de parceles pa vendeles, magar, nes zones cercanes yá esistíen pequeñes finques y güertes de los habitantes del pueblu. Nel mesmu sitiu esistía una gran castañal de gran altor, consideráu polos entendíos como unu de les castañales más grandes d'España. El mesmu yera oxetu de visites, hasta que s'ensugó y por prevención túvose que baltar. Na zona tamién yeren habituales los campamentos infantil y xuvenil, quiciabes d'esti usu provenga'l nome de "Colonia", y tamién esistió mientres la década de los 80 un esguace, que güei atopar zarráu. A partir d'esta división parcelaria fueron surdiendo nueves viviendes nesta paraxa, creando asina una especie de barriu a menos d'un quilómetru del pueblu.
Desconozse'l porqué anguaño denominar al llugar como Colonia San Miguel.
Coupéville
Coupéville ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Estandeuil
Estandeuil ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Historia de la Xunión Soviética
La historia de la Xunión Soviética empezó n'avientu de 1922 al suscribise'l Tratáu de la Unión ente les repúbliques socialistes soviétiques de Rusia, Bielorrusia, Ucrania y Transcaucasia (Xeorxa, Azerbaiján y Armenia) yá colos bolxeviques dirixendo los sóviets (conseyos) de cada nación y habiendo resultancia ganadores na Guerra Civil Rusa posterior a la Revolución d'Ochobre.
Primeros años
175px|left|thumb|Perdes territoriales asumíes pola [[Xunión Soviética pol Tratáu de Brest-Litovsk.]]
Apenes consolidáu'l poder revolucionario, el Segundu Congresu de los Sóviets de Diputaos Obreros y Soldaos de toa Rusia designó'l Gobiernu de comisariu del pueblu comisarios del pueblu, el Conseyu de Comisarios del Pueblu o Sovnarkom, presidíu por Lenin. El problema de la paz con Alemaña motivó un primer enfrentamientu de Lenin cola «oposición d'izquierdes», que, confiada na estensión de la Revolución por Europa, preconizaba la reconversión de les hostilidaes con Alemaña nuna guerra revolucionaria. Prevaleció la posición de Lenin de paz inmediata, y el 3 de marzu de 1918 León Trotsky robló'l Tratáu de Brest-Litovsk. Rusia perdía Finlandia y parte de los sos territorios occidentales. La estabilización del frente esterior dexó a Trotsky, al mandu del Exércitu Coloráu, la desorganización de los intentos contrarrevolucionarios de les rexones perifériques, fomentaos poles potencies estranxeres.
Tres la derrota d'Alemaña, invadió los territorios vencíos enantes y denunció el Tratáu de Brest-Litovsk, pero los países aliaos reaccionaron con una medría de l'ayuda contrarrevolucionaria, y tropes cheques, turques y britániques collaboraron colos rusos blancos y los cosacos nos propósitos de la restauración monárquica.
En 1920 el Gobiernu de Moscú, Sovnarkom, reconoció la independencia d'Estonia, Lituania, Letonia y Finlandia, y tuvo de vencer parte de Bielorrusia y Ucraína a Polonia. Ante la imposibilidá d'una derrota bélica del réxime soviéticu, los países capitalistes decidieron establecer un cercu sanitariu» que paralizara l'espardimientu revolucionariu. La situación de la guerra civil y l'esmantelamientu de la industria provocaron les midíes económiques del «comunismu de guerra» (estatización de les empreses y del comerciu interior y esterior), xenerando una cayida estrueldosa de la producción agrícola. Pa recuperar la economía, Lenin procuró correxir los desaxustes y desaniciar el descontentu llabrador por aciu la NEP (Nueva Política Económica, marzu de 1921), que dexaba transitoriamente el caltenimientu de formes económiques de ciertu tipu capitalista.
Pero la desapaición de diverxencies polítiques esteriores nun evitó la esistencia de distintos enclinos dientro del Partíu. Enriaes primeramente por Lenin, apinar nel momentu de la so socesión (1924).
Stalin y Trotsky
La oposición Stalin-Trotsky, que trescendía un conflictu personal pa reflexar dos concepciones distintes del desenvolvimientu del socialismu, resolver en favor de Stalin, col sofitu de Zinóviev y Kámenev. Marxináu Trotsky (xineru de 1925) la «edificación del socialismu nun solu país» dirixida por Stalin riquió la eliminación d'oponentes d'esquierda y derecha, y l'esistencia nel Komintern d'una estratexa internacional que fixera coincidir los intereses del movimientu comunista colos de la Xunión Soviética. En siendo ganada la so postura, Trotsky debió exiliase en Méxicu, hasta ser asesináu en 1940 pol axente hispanosoviético Ramón Mercader.
La industrialización del Estáu
En 1928, ante l'evidente estancamientu de la NEP, la hostilidá de Polonia y el riesgu de guerra con Gran Bretaña, Stalin estableció'l Gosplán (Comisión de Planificación Xeneral del Estáu), un órganu estatal responsable de dirixir la economía socialista escontra la industrialización acelerada. N'abril de 1929, el Gosplán llanzó dos proyeutos conxuntos qu'empezaron el procesu de industrialización del Estáu. Basándose en planes previos de Trotsky, el Gosplán ellaboró'l primera Plan Quinquenal o Piatiletka (1928-32), que introdució una rigorosa planificación que dio preferencia a la industria pesao sobre los bienes de consumu. L'Estáu nacionalizó la mayor parte d'empreses, poniendo en marcha un estensu programa pa llograr una rápida industrialización, ente que na agricultura producióse la coleutivización forzosa de la tierra.
El país pasó de ser una sociedá agraria a una industrializada nun tiempu relativamente curtiu, pero al empar produciéronse penuries económiques. La coleutivización foi altamente refugada polos kuláks mientres l'Estáu apoderar de les colleches, particularmente n'Ucraína onde se provocó'l xenocidiu denomináu Holodomor, coles mires d'evitar que los llabradores retener illegalmente. Esti conflictu económicu derivó nuna represión estatal sistemática na cual envalórase que morrieron dellos millones de kuláks, tantu n'enfrentamientos armaos como nel GULAG. Pese de la fuerte oposición, para 1936 cerca del 90% de l'agricultura taba colectivizada, lo cual condució a una cayida catastrófica na productividá ganadera, que nun recuperó'l nivel del NEP hasta 1940.
La producción de fierro coláu, necesariu pal desenvolvimientu de la infraestructura industrial non esistente, xubió de 3,3 a 10 millones de tonelaes añales. El carbón xubió exitosamente de 35,4 a 75 millones de tonelaes, y la producción del fierro aumentó de 5,7 a 19 millones de tonelaes. Basáu llargamente nestes cifres, el Plan Quinquenal fuera cumplíu nun 93,7%, ente que les partes dedicaes a la industria pesao fueron cumplíes nun 108%. Stalin declaró'l plan como un ésitu pal Comité Central (avientu de 1932).
La emulación socialista qu'acompañó los llogros económicos nun tuvo exenta del cultu a la personalidá de Stalin—que los sos escesos fueron denunciaos más tarde— y de una brutal violencia escontra toa oposición a los planes del réxime. La oposición nel interior del Partíu consideróse rellacionada coles clases indóciles y contraries al socialismu. Acusaos de supuestos contactos con emigraos trotskistes y espíes estranxeros, importantes figures del Partíu (Zinóviev, Kámenev, Bujarin, Rýkov, Yagoda) fueron xulgaos nos denominaos «procesos de Moscú» (1936, 1938 y 1939) y executaos. Les «purgues» contra la oposición remataron, amás, cola eliminación de casi 30.000 oficiales del Exércitu Coloráu.
L'aceleración del rearmamientu, motivada por la creciente agresividá del réxime d'Hitler, condicionó la programación del segundu Plan Quinquenal (1933-38). Simultáneamente, la prevención d'un alcuerdu ente Alemaña y les potencies occidentales frente a la URSS obligó a Stalin a una política conciliadora escontra les democracies burgueses (manifestada na so actitú mientres la guerra d'España y na creación de los Frentes Populares) y escontra l'Alemaña nazi (Pactu xermanu-soviéticu de non-agresión de 1939).
A partir d'esti momentu, la URSS llogró un desenvolvimientu industrial y económico a tiempu pa la Segunda Guerra Mundial, el principal pagu que llogró con felicidá industrialización a estazón.
L'Exércitu Coloráu y l'entamu de la Segunda Guerra Mundial
thumb|175px|Firma del Pactu xermanu-soviéticu de non agresión ([[Pactu Mólotov-Ribbentrop).]]
La guerra contra Polonia y Finlandia, complementáu col fusilamiento o exiliu de muncha de la xerarquía del Exércitu Coloráu nes purgues polítiques (como'l casu del mariscal Tukhachevski), dexaron la defensa nacional nun tarrecible estáu. Esto foi detectáu por Hitler; sicasí, nin él nin Stalin deseyaben un enfrentamientu inmediatu. D'ellí que la Xunión Soviética y l'Alemaña nazi roblaren el Pactu Mólotov-Ribbentrop el 23 d'agostu de 1939. A la selmana de la firma del Pactu, el 1 de setiembre de 1939, Alemaña nazi empecipiaba la Segunda Guerra Mundial por aciu la invasión de Polonia pel oeste, el 17 de setiembre la Xunión Soviética invadía Polonia dende l'este, acordies con el Protocolu Adicional secretu de dichu Apauto.
Cenes de la Vega
thumb|250px|[[Términu municipal de Cenes de la Vega al respective de la provincia de Granada.]] thumb|250px|Situación de Cenes de la Vega (en moráu) al respective de la [[Vega de Granada; La ciudá de Granada en moráu claru.]] Cenes de la Vega ye una llocalidá y conceyu español asitiáu na parte central de la Vega de Granada, na provincia de Granada, a unos 5 km de la capital granadina, na comunidá autónomad'Andalucía. Esta llocalidá parte colos conceyos de Granada —polos distritos Genil y Albaicín—, Pinos Genil, Monachil y Huétor Vega.
Historia de la Xunión Soviética
La Gran Guerra Patria
El Exércitu Coloráu, sofitáu en xunto pola población civil, llogró detener la meyora alemana. Cola victoria sobre la ocupación alemana en Stalingráu en 1943, la moral del Exércitu soviéticu llevantóse; más tarde, Minsk y Kursk tamién fueron lliberaes. Tres la ofensiva soviética, llogróse la espulsión y derrota de les fuercies fascistes y la posterior captura de Berlín n'abril de 1945.
Cenes de la Vega
Llocalidá principalmente hostelera (con trés hoteles de trés estrelles, media docena de restoranes y una ventena de chigres, mesones y cafeteríes), ye una pequeña ciudá-cuartu de la capital granadina y l'únicu conceyu que cunta con tresporte urbanu integráu nel sistema de la capital (Llinia SN1).
Historia de la Xunión Soviética
La Gran Guerra Patria
Les resultaos de la guerra fueron desastrosos en perdes humanes y materiales. De fechu la URSS foi'l país que perdió más homes mientres la Segunda Guerra Mundial (27 millones aproximao). De los cualos 8.668.400 fueron soldaos. Sicasí, ganóse políticamente (la URSS se anexonó unos 500.000 km² de territoriu y exerció dominiu políticu nes naciones lliberaes de los nazis, no qu'agora sería la so esfera d'influencia direuta).
Cenes de la Vega
Historia
L'orixe de Cenes de la Vega como conceyu ta datáu nel añu 1572, según consta nel archivu municipal. Sicasí, yá esistía na dómina árabe, pero los sos habitantes namái se movíen ellí na dómina de la cría de la seda, viviendo en Granada el restu del añu. Hai quien esplica la so fundación pola proximidá a la yá sumida Casa Fuerte, llamada na dómina nazarí Dar al Ouet. Trátase d'un palaciu árabe asitiáu xunto al ríu Genil, nes contornes de la capital. Coles mesmes topáronse sepultures d'orixe moriscu en terrenes del Barriu de la Venta, onde apaecieron vasíes de folla, anque lo que quedó fecháu fehacientemente ye la so esistencia nel 1572. A partir de la segunda metá del sieglu XX produz un medría demográfica considerable, al recibir habitantes d'otros puntos de la provincia y conviértese pa munchos nuna ciudá cuartu.
Historia de la Xunión Soviética
La Gran Guerra Patria
La nueva rellación colos Gobiernos aliaos —que na Conferencia de Teḥrán (payares de 1943) y en Potsdam (xunetu de 1945) concedieron una «zona d'influencia política» a la URSS— aconseyó a Stalin la disolución del Komintern (mayu de 1943). El calter socialista de los réximes que fueron estableciéndose al rematar la guerra n'Europa Oriental acabó col aislacionismo políticu-xeográficu de la URSS.
Cenes de la Vega
Clima
El clima en Cenes de la Vega ye mediterraneu continentalizado, polo que ye calorosu y secu pel branu, y pel iviernu les temperatures son baxes y les precipitaciones abondoses. El mes más templáu ye xunetu con una temperatura medio de 25°C y el mes más fríu ye xineru con una temperatura medio de 6°C.
Historia de la Xunión Soviética
La Gran Guerra Patria
La nueva molición de les potencies occidentales foi espuesta na «doctrina Truman» del 12 d'abril de 1947, que preconizó la necesidá de frenar la espansión soviética», empecipiando asina la llamada «Guerra Fría»...
Cenes de la Vega
Política
Les resultaos en Cenes de la Vega de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Historia de la Xunión Soviética
La Guerra Fría
thumb|300px|right|Nikita Khrushchov (derecha) acuñó la doctrina de la coesistencia pacífica» col bloque occidental. Nesta semeya, entrevistar col presidente d'Estaos Xuníos [[John Kennedy.]] Stalin reaccionó instituyendo n'ochobre del mesmu añu'l Kominform. La rotura de rellaciones con Yugoslavia (1948) viose permediada pol trunfu de la Revolución china (1949), qu'estendió al Oriente asiáticu la influencia soviética.
Cenes de la Vega
Monumentos
La ilesia parroquial ye del sieglu XVI, y méntase nel Llibru d'Apeos y Repartimientu de Cenes. Dizse que se caltién en bien bon estáu, pos solo escarecía de puertes y que tenía ciertes heredaes y un fornu de pan. Destaca la so armadura mudéxar.
Historia de la Xunión Soviética
La Guerra Fría
La canonización oficial de les teoríes de Lysenko (lysenkoísmo) simbolizó la presencia de ciertu dogmatismu cultural, pero nun se repitieron les depuraciones de los años 1930.
Cenes de la Vega
Monumentos
Atopáronse restos arqueolóxicos que paecen corresponder a una necrópolis d'orixe moriscu. La Necrópolis morisca atopar nel Barriu de la Venta.
Historia de la Xunión Soviética
La Guerra Fría
El cuartu y el quintu Plan Quinquenal siguieron dando prioridá a la industria pesao y a les grandes obres d'infraestructura. El desenvolvimientu económicu dexó a la URSS convertise en potencia nuclear (25 de setiembre de 1949), lo qu'acabó col monopoliu nuclear estauxunidense.
Cenes de la Vega
Fiestes
La feria popular celebrar nel mes d'agostu, en redol a la festividá de San Bartolomé. Amás hai fiesta tamién n'honor de la Virxe del Rosario mientres la primer decena d'ochobre. Conmemorar con muncha participación el Día de la Cruz y el del Corpus Christi.
Historia de la Xunión Soviética
La Guerra Fría
Tres la muerte de Stalin (5 de marzu de 1953), una reorganización inmediata del Partíu y del Gobiernu dexó la reprobación de los abusos autoritarios y l'eliminación de les personalidaes más comprometíes col cultu a la personalidá de Stalin. Beria foi fusiláu. Paralelamente anuncióse nel Sóviet Supremu un aumentu na producción de bienes de consumu y escayó la tensión internacional col armisticiu de la Guerra de Corea (xunetu de 1953).
Los países so influencia soviética roblaron en 1955 el Pactu de Varsovia, tamién llamáu Tratáu d'Amistá, Collaboración y Asistencia Mutua. La Xunión Soviética tamién contribuyó a la reconstrucción europea, neutralizando al Plan Marshall d'Estaos Xuníos cola creación del COMECON.