cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ornithorhynchus anatinus
Estáu de caltenimientu
Sacante pola so desapaición del estáu d'Australia Meridional, l'ornitorrincu ocupa la mesma distribución xeneral qu'antes de la colonización europea d'Australia. Sicasí hanse documentáu cambeos locales y la fragmentación de la so distribución por cuenta del cambéu del so hábitat per parte de los humanos. Per otru llau, la so bayura actual y histórica nun ye bien conocida y probablemente sufrió un cayente de les sos poblaciones, a pesar de qu'inda se lo considera común na mayor parte de la so distribución actual. La especie foi intensamente cazada pola so piel hasta los primeros años del sieglu XX y, a pesar de tar protexida en toa Australia a partir de 1905, hasta 1950 inda corría'l peligru d'afogase nes red de los pesqueros d'interior. L'ornitorrincu nun paez correr un peligru inmediatu d'estinción gracies a les midíes de caltenimientu adoptaes, pero podría trate afeutáu pola destrucción del so hábitat provocada polos banzaos, la regación y la contaminación y poles muertes por afogamientu al quedar atrapaos nes red y les trampes asitiaes pa la captura de pexes y crustáceos. Esisten estrictes normes que torguen la so esportación, polo que solamente se -y puede atopar, tantu en llibertá como en cautividá, en territoriu australianu. La Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura lo llista como especie casi amenazada na so Llista Colorada, anque dellos investigadores consideren que tendría de ser clasificada como «potencialmente vulnerable» por cuenta de la so dependencia d'ambientes acuáticos amenaciaos poles seques, el cambéu climáticu y la degradación por causa de les actividaes humanes.
Historia de Guyana
Movimientu independentista
Dende la última parte de 1963, hasta la primer parte de 1964, vieno'l periodu llamáu eufemísticamente polos británicu "Los Disturbios". Los gobiernos de R.O. y los EEXX xunieron fuercies pa desestabilizar el paisaxe político guyanés, colos Estaos Xuníos apurriendo intelixencia ya infiltración al traviés del Institutu Americanu pal Desenvolvimientu del Llibre Trabayu (American Institute for Free Labor Development), mientres los británicos traxeron la fuercia bruto. Los operativos de la AIFLD socatraron una fuelga de 90 díes de sindicatos afroguyaneses principalmente urbanos, que llevó a la economía de la nación a un altu; la fuelga foi tamién la ocasión pa españíos de violencia racial, como foi usáu pa marcar al gobiernu predominantemente indoguyanés contra los sindicatos de servicios predominantemente afroguyaneses. Los británicos alternadamente mover pa entartallar los fregaos, o a cencielles dexa-yos siguir el so cursu. Mientres esti periodu, los líderes del PPP tales como Jagan, Brindley Benn, y l'home que aportó a consideráu como'l poeta premiáu de Guyana, Martin Carter, fueron frecuentemente encarcelaos y acosaos polos británicu.
Ornithorhynchus anatinus
Estáu de caltenimientu
thumb|upright|left|Ilustración d'un ornitorrincu nun llibru pa neños publicáu n'Alemaña en 1798. Los ornitorrincos sufren xeneralmente poques enfermedaes n'estáu selvaxe; sicasí en Tasmania esiste una gran esmolición sobre'l potencial impautu d'una enfermedá causada pol fungu Mucor amphibiorum. La enfermedá (denomada «mucormicosis») solo afecta a los ornitorrincos de Tasmania, y nun foi reparada nel restu del continente australianu. Los animales afeutaos pueden desenvolver desagradables mancadures Piel de los mamíferos cutanees o úlceres en delles partes del cuerpu, como'l llombu, la cola y les pates. La mucormicosis puede matalos; la muerte vien provocada por infeiciones secundaries y porque queda afeutada la capacidá del animal pa caltener la so temperatura corporal y la so eficiencia a la de buscar alimentu. La Seición de Caltenimientu de la Biodiversidá del Departamentu d'Industries Primaries y Agua ta collaborando con dellos departamentos gubernamentales ya investigadores de dos universidaes australianes pa determinar l'impautu de la enfermedá sobre los ornitorrincos de Tasmania, según el mecanismu de tresmisión y l'espardimientu de la enfermedá.
Historia de Guyana
Movimientu independentista
thumb|260px|Bandera de Guyana, 1966.
Ornithorhynchus anatinus
Estáu de caltenimientu
La mayor parte del mundu conoció al ornitorrincu en 1939 cuando la National Geographic Magazine publicó un artículu sobre esti sorprendente animal y los esfuercios llevaos a cabu pal so estudiu y cría en cautividá. Trátase d'una xera difícil, y dende entós solo consiguióse criar con ésitu unos pocos exemplares. La figura más destacada d'estos esfuercios foi David Fleay, que punxo en marcha un «ornitorrincuario» asemeyando un regatu dientro d'un tanque nel Healesville Sanctuary en Victoria, onde consiguió la primer nacencia con ésitu d'un ornitorrincu en cautividá en 1943. En 1972 atopó una cría muerta d'unos cincuenta díes d'edá, que presumiblemente naciera en cautividá, nel so parque faunísticu de Burleigh Heads na Mariña d'Oru de Queensland. Healesville volvió tener ésitu en 1998 y de nuevu en 1999 con un tanque con un regatu similar al montáu nos años 1940. El Zoo de Taronga de Sydney consiguió la nacencia de ximielgos en 2003, y hubo una nueva nacencia con ésitu en 2006.
Historia de Guyana
Movimientu independentista
Guyana llogró la independencia'l 26 de mayu de 1966, y convirtióse en república'l 23 de febreru de 1970--l'aniversariu de la rebelión d'esclavos de Cuffy. Dende avientu de 1964 hasta la so muerte n'agostu de 1985, Forbes Burnham gobernó Guyana nuna manera cada vez más autocrática, primero como primer ministru y más tarde, tres l'adopción d'una nueva constitución en 1980, como Presidente Executivu. Mientres esi marcu de tiempu, les eleiciones fueron vistes en Guyana y nel estranxeru como fraudulentas. Fueron suprimíos los derechos humanos y les llibertaes civiles, y asocedieron dos principales asesinatos políticos: el sacerdote xesuita y periodista Bernard Darke en xunetu de 1979, y el distinguíu historiador y líder del partíu WPA Walter Rodney en xunu de 1980. Axentes del presidente Burnham créese xeneralmente que fueron los responsables de dambes muertes.
Ornithorhynchus anatinus
Referencies culturales
Daes les singulares carauterístiques del ornitorrincu, dacuando díxose, a manera de chancia, que ye una prueba de que Dios tien sentíu del humor (por casu, al entamu de la película Dogma). Como símbolu de lo estraño utilizóse pa delles reflexones filosófiques, como por casu les d'Umberto Eco na so obra Kant y l'ornitorrincu (1997) o les de Thomas Cathcart en Platón y un ornitorrincu entren nun chigre... La filosofía esplicada con humor (2008).
Historia de Guyana
Historia Post-Burnham
Siguíu de la muerte de Burnham en 1985, el primer ministru Hugh Desmond Hoyte aportó a la presidencia y foi escoyíu formalmente nes eleiciones nacionales d'avientu de 1985. Hoyte revirtió gradualmente les polítiques de Burnham, camudándose de socialismu d'estáu y un control unipartidista a una economía de mercáu y llibertá ensin restricción de la prensa y xunta. L'ex presidente norteamericanu Jimmy Carter visitó Guyana pa cabildear pola continuación de les eleiciones llibres, y el 5 d'ochobre de 1992, foi escoyida una nueva Asamblea Nacional y conceyos rexonales nes primeres eleiciones guyanesas dende 1964 pa ser reconocíes internacionalmente como llibres y xustes. Cheddi Jagan foi escoyíu y xuró como presidente'l 9 d'ochobre de 1992.
Ornithorhynchus anatinus
Referencies culturales
Apaez de cutiu como personaxe de programes infantiles de televisión, como'l popular «Perry l'Ornitorrincu» nel programa Phineas y Ferb de Disney Channel, o «la familia Ornitorrincu» de Mister Rogers' Neighborhood, y ye protagonista de poemes infantiles d'autores como l'australianu Banjo Paterson o de la española Gloria Fuertes. Tamién apaeció en delles temes musicales, como Platypus (I Hate You) de Green Day o Platypus de Mr. Bungle.
Historia de Guyana
Historia Post-Burnham
Cuando'l presidente Jagan morrió en marzu de 1997, el primer ministru Samuel Hinds reemplazar d'alcuerdu a les disposiciones constitucionales. La vilba del presidente Jagan, Janet Jagan, foi escoyida presidente n'avientu de 1997. Arrenunció n'agostu de 1999 por cuenta de la so precaria salú y foi reemplazada pol Ministru de Finances Bharrat Jagdeo, quien fuera nomáu primer ministru un día antes. Fixéronse eleiciones nacionales el 19 de marzu de 2001. El incumbente presidente Jagdeo ganó la reeleición con una concurrencia de votantes de casi'l 90%.
Ornithorhynchus anatinus
Referencies culturales
La so peculiar apariencia fixo qu'apaeza en munchos medios, especialmente nel so Australia natal. Usóse en delles ocasiones como mascota: «Syd» l'ornitorrincu foi una de los trés mascotes escoyíes pa los Xuegos Olímpicos de Sydney 2000, xunto con un equidna y una cucaburra, «Expo Oz» dir na Esposición Mundial de 1988 celebrada en Brisbane, y l'ornitorrincu «Hexley» ye la mascota del sistema operativu Darwin, d'Apple, unu de los principales componentes nos que se basen Mac OS X y iPhone OS.
Ye'l emblema animal del estáu de Nueva Gales del Sur. Dende la introducción del sistema decimal nes monedes d'Australia en 1966, la imaxe decorada en relieve d'un ornitorrincu figura nel aviesu de la moneda de 20 céntimos. L'ornitorrincu ye l'emblema animal del estáu de Nueva Gales del Sur.
Romelu Lukaku
R. S. C. Anderlecht
El 29 de xineru de 2010, Lukaku anotó un doblete ante'l Xerminal Beerschot, onde'l so equipu precisaba ganar por un marcador de 5-0 p'asitiase nel primer llugar de la lliga, cosa que finalmente asocedió. Lukaku convertir nel meyor delanteru de la lliga y siguió marcando goles dende esi entós. El 25 de febreru de 2010, Lukaku anotó un gol a los 4 minutos na victoria por 4-0 sobre'l Athletic Club nos dieciseisavos de final de la Europa League. Depués, cuando s'enfrentaron n'octavos de final al Hamburgu SV d'Alemaña, Lukaku contribuyó con una anotación nuna bien reñida victoria por 4-3, anque nun llograron clasificar a la siguiente ronda.
Mastomys shortridgei
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Angola, Botsuana y Namibia.
Romelu Lukaku
R. S. C. Anderlecht
Lukaku remató la temporada de lliga con 15 goles anotaos, llogrando llograr el Botín d'Oru con tan solo 16 años d'edá. Tamién robló una estensión de contratu col Anderlecht hasta'l 2015.
Mastomys shortridgei
Hábitat
El so hábitat natural son: sabanes, subtropicales o tropicales de tierres baxes estacionalmente húmedes o anubiertes praderíes y banzaos.
Romelu Lukaku
R. S. C. Anderlecht
Lukaku remató la temporada con 16 goles anotaos, quedando nel cuartu llugar de la tabla de goliadores, anque sería premiáu cola Bota d'Ébanu en 2011.
Chelsea F. C.
Dempués de que Lukaku empezara la temporada 2011-12 con 2 goles marcaos nos 2 primeros partíos de lliga, el 6 d'agostu de 2011, tantu'l Anderlecht como'l Chelsea FC d'Inglaterra confirmaron llegar a un alcuerdu pol so trespasu,    el cual foi completáu hasta'l 18 d'agostu. Lukaku robló un contratu de 5 años por un monto que s'asitia ente £15 y £20 millones. Asignóse-y el dosal #18 y según les sos propies pallabres, ye "un suañu fechu realidá".
El so debú col Chelsea na Premier League sería'l 27 d'agostu de 2011 na victoria por 3-1 sobre'l Norwich City, al entrar de cambéu al minutu 83 por Fernando Torres. Tamién foi sustitutu na derrota por 3-1 frente al Manchester United el 18 de setiembre de 2011, onde sustituyó a Daniel Sturridge al minutu 68. Depués, nel siguiente atopo frente al Fulham FC na Football League Cup trés díes depués, Lukaku apostaría'l so primer alcuentru completu como titular, onde'l Chelsea llevóse la victoria por 4-3 en penales para asina clasificar a la siguiente ronda.
West Bromwich Albion F. C.
Al empecipiar la temporada 2012-13, el West Bromwich Albion facer de los servicios de Lukaku, a préstamu por tola temporada.
El so primer gol col West Brom foi'l 18 d'agostu de 2012, contra'l Liverpool FC, nel que yera'l so partíu debú en competiciones oficiales, entrando como suplente nel minutu 68, y anotando nel 77' el 3-0 definitvo que sería l'últimu gol del partíu nuna sorprendente victoria. El 19 de mayu de 2013 anotó un hat-trick, el primeru na so carrera profesional, frente al Manchester United nel partíu que terminó empatáu 5-5 y nel que foi tamién el postreru partíu de la carrera como direutor téunicu de Sir Alex Ferguson.
Regresu al Chelsea F. C.
La torna al club de los sos amores paecía ser el meyor yá que anotó'l gol de la victoria nun amistosu frente a la Roma nel minutu 88.
Sicasí falló'l quintu y decisivu penal na riola de penales na Supercopa d'Europa 2013 regalándo-y el títulu al Bayern Múnich el 30 d'agostu del 2013, darréu a esto, foi nuevamente vencíu a un equipu de la Premier League, concretamente al Everton, pa sumar más minutos.
Everton F. C.
En xineru de 2014, foi incluyíu por The Guardian como unu de los diez xugadores nuevos más prometedores n'Europa. Sicasí, el 28 de xineru mientres la derrota por 4-0 frente al Liverpool tuvo que ser retiráu en camiya a los 20 minutos de partíu en sufriendo una mancadura nos lligamentos del so todíu entós que'l so compañeru Gareth Barry esnidiara y topetara con Lukaku mientres intentaben bloquiar el remate de Steven Gerrard qu'abrió'l marcador nel Derbi de Merseyside. Lukaku fixo'l so regresu de la mancadura'l 1 de marzu frente al West Ham United, anotando l'únicu gol del partíu a los 81 minutos n'ingresando nel segundu tiempu por Leon Osman. El 8 de marzu marcó l'empate parcial na derrota por 4-1 frente al Arsenal pelos cuartos de final de la FA Cup. Caltuvo la so bona racha goliadora n'anotando'l 22 de marzu na victoria por 3-2 sobre'l Swansea City y trés díes depués frente al Newcastle United nel trunfu por 0-3. El 6 d'abril volvió marcar na victoria por 3-0 sobre l'Arsenal, llogrando la so sesta victoria consecutiva na Premier League. El 3 de mayu anotó'l so decimocuartu gol na lliga na derrota por 2-3 frente al Manchester City. Na postrera fecha frente al Hull City anotó'l so últimu gol na temporada na victoria por 0-2. Lukaku terminó la temporada como goliador del equipu con 15 goles anotaos en 31 partíos na Premier League, ayudando a que l'equipu llograra'l quintu llugar rexistrando'l so meyor puntaje na historia del club con 72 puntos, llogrando la clasificación a la fase de grupos de la Lliga Europea 2014-15.
El 30 de xunetu de 2014, Everton y Chelsea llegaron a un alcuerdu pal trespasu de Lukaku a los de la ciudá de Liverpool por 35 millones d'euros.
El 12 de setiembre de 2016 marca hat-trick na victoria como visitantes 3 a 0 en casa del Sunderland. El 4 de febreru de 2017 marca un póker na goliada 6 a 3 contra'l Bournemouth pola Premier League 2016-17 saliendo como la figura del partíu.
Manchester United F. C.
Dempués de dellos díes de fuertes rumores, el 8 de xunetu de 2017 el Manchester United anuncia de manera oficial el fichaxe de Lukaku por 84.7 millones d'euros. L'alcuerdu al cual llegóse col Everton inclúi'l trespasu de Wayne Rooney al club onde empecipió la so carrera y al que torna depués de 13 temporaes tando al máximu nivel.
Seleición nacional
Gracies a Dick Advocaat, Lukaku llogró faer el so debú cola Seleición de Bélxica el 3 de marzu de 2010 ante Croacia cuando solamente cuntaba con 16 años y 294 díes d'edá. Lukaku debutó como titular, siendo sustituyíu al minutu 77 por Thomas Buffel, anque la so seleición sería ganada por 1-0. Depués, el 17 de payares de 2010, Lukaku anotaría'l so primer doblete na victoria por 2-0 sobre Rusia en Vorónezh.
El 13 de mayu de 2014 l'entrenador de la seleición belga, Marc Wilmots, incluyó a Lukaku na llista preliminar de 24 xugadores convocaos, cuatro d'ellos porteros, que van empecipiar la preparación pa la Copa Mundial de Fútbol de 2014. El 25 de mayu foi-y asignáu'l númberu 9 pal tornéu.
Clubes
20px| Actualizáu al postreru partíu xugáu'l 26 de payares de 2017.
Datos según: Transfermarkt.
Seleición nacional
20px| Actualizáu al postreru partíu xugáu'l 14 de payares de 2017.
Datos según: Transfermarkt. - National Football Temes
Resume estadísticu
Estadístiques hasta'l 14 de payares de 2017.
Vida privada
El so primer nome, Romelu, ye una conxunción de les primeres sílabes del nome completu del so padre: Roger Menama Lukaku. Tamién tien un hermanu menor llamáu Jordan Lukaku.
Maxomys bartelsii
Distribución xeográfica
Ye endémicu de Malasia.
Mónica Jouvet
Mónica Jouvet foi una actriz de televisión, cine y teatru.
Yera fía de los actores Maurice Jouvet (1923-1999) y Nelly Beltrán (1925-2007). Tenía dos hermanos, fíos de Nelly Beltrán col cronista deportivu Juan Lejcovich, que viven nos Estaos Xuníos.
En cine foi destacable el so papel en Yo gané'l prode... y Ud.? (1973) xunto a Adrián Ghio, y Sentimental (réquiem pa un amigu) en 1981.
Traxedia y fallecimientu
thumb|300px|Fotografia de Mónica Jouvet nel so veloriu.
El 8 d'abril de 1981, Jouvet venía nun taxi Renault 12, saliera d'interpretar la obra Hai que salvar a los delfines (que realizaba xunto con Analía Gadé) y un coleutivu de la llinia 109 la embistió en Av. Córdoba y Junín (na ciudá de Buenos Aires). Tuvo 11 díes en coma y finó el 19 d'abril de 1981. Pol casu foi condergáu'l conductor responsable por transitar cola lluz colorao. Los sos restos fuelguen nel Panteón de l'Asociación Arxentina d'Actores del Campusantu de la Chacarita. Jouvet tenía tan solo 26 años
Seleición femenina de fútbol de Samoa
La seleición femenina de fútbol de Samoa ye l'equipu representativu de dichu país. La so organización ta al cargu de la Federación de Fútbol de Samoa, miembru de la OFC y la FIFA.
Solo participó nes ediciones de 1998 y 2003 del Campeonatu Femenín de la OFC, ente que nos Xuegos del Pacíficu perdió'l partíu pola medaya de bronce en 2015.
Pheugopedius maculipectus
Pheugopedius maculipectus, Mura de pechu motudu, tamién conocida como chivirín motudu o cucarachero pintu, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Troglodytidae. Ye nativu de Belice, Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Hondures, Nicaragua y Méxicu. El so hábitat consiste de monte tropical y subtropical. Nun tien subespecies reconocíes.
Enllaces esternos
Pheugopedius maculipectus, Cucarachero pinto, ebird.org/
Rillieux-la-Pape
Rillieux-la-Pape ye una comuña francesa de la Metrópolis de Lyon, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Villar de Plasencia
Villar de Plasencia ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura.
Llendes municipales
El términu municipal de Villar de Plasencia parte con:
Xeografía y clima
Ta asitiáu na fastera de la Sierra de los Montes de Tres la Sierra, mirando al oeste. El clima ye de tipu mediterraneu subtropical gociando d'una temperatura medio añal de 14,5 °C. La formación vexetal autóctona nes zones más baxes del territoriu presenta un monte esclerófilo mediterraneu conformáu mayormente por encines y sufreres. A diferencia d'otres poblaciones los suelos dende'l puntu de vista agrariu son de tipu ganaderu una y bones el pacional ocupa'l 80% del términu municipal.
Historia
Villar de Plasencia, conserva diverses inscripciones romanes de la ciudá romana de Cáparra. Na Ilesia de Ntra.Sra. de l'Asunción, y na ermita de San Bartolomé pela rodiada de la población, con otros restos como fustes embutíos na obra y columnes reutilizaes nel pórticu actual, tamién otra inscripción romana. La ciudá romana atopar a una distancia averada de 5 km, aproximao de Villar de Plasencia.
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura, conocíu entós como el Villar. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu Xudicial de Plasencia. Nel censu de 1842 cuntaba con 80 llares y 438 vecinos.
Patrimoniu
Nel llanu de la Ilesia atopa la parroquia de La nuesa Señora de l'Asunción, el monumentu más destacáu del llugar. Trátase d'una edificación del sieglu XVI con diverses reminiscencies gótiques de periodu tardíu. Patrocinada pol obispu de Plasencia en 1524 Vargas Carvajal, como testimoniu d'ello atopamos el so escudu instaláu na torre. Con una caxa de murios na que se combinen el mampuesto y la sillería, el templu entámase interiormente por aciu una cabecera poligonal y una allargada nave de tres tramos. Estos atópense estremaos por arcos de mediu puntu que fuelguen sobre pilastres gótiques y soporten una cubierta de madera a dos enagües. El presbiteriu se techa con un bellu artesanáu mudéxar de madera, de par y nudiellu, decoráu con lacerías centrales. La ilesia presenta dos portaes, siendo la de los pies la más interesante, con arcu carpanel, con fines arquivoltas, sobre'l que s'asitia una placa en relieve con dos putti sosteniendo l'escudu de la Virxe María. La torre-campanariu, encuallada nun llau del hastial occidental, ye un elementu destacáu. Construyida totalmente en sillería, componer de tres cuerpos separáu por moldures impostas.
Igualmente nesta llocalidá atopa l'entamu del camín real a Plasencia.
Carreteres
Por Villar de Plasencia pasen delles carreteres:
Banzáu
La Presa de Villar de Plasencia foi construyida sobre'l calce del Gargüelu de la Oliva nel añu 1988, na zona del Hoyo, siendo alcalde de la llocalidá Máximo Sánchez Sánchez.
La Presa de Villar de Plasencia ye de tipo gravedad a base de formigón y planta recta, con un altor dende cimientos de casi 20 m y un llargor de coronación de 105 m.
El Banzáu de Villar de Plasencia pertenez a la Confederación Hidrográfica del Tajo y presenta los siguientes datos téunicos: Fonte:
Fiestes patronales
Les Fiestes n'honor al patrón San Bartolomé celébrense tolos años mientres dellos díes entorno al 24 d'agostu, día de la so onomástica.
Mientres les Fiesta celebren dellos concursos de tipu gastronómicu, d'amarutes, baille, torneos deportivos y otres actividaes destinaes al públicu infantil. Ye de destacar el concursu d'ellaboración de vinos de pitarra con métodos tradicionales, siendo premiáu en 2013 ente 11 participantes el vinu presentáu por Don Sebastián Guillén Morales.
L'eventu que marca l'entamu de la selmana de Fiestes ye la Marcha BTT pa bicicletes que se desenvuelve pelos caminos qu'arrodien al pueblu, que la so primer edición celebrar en 2013 y tuvo un percorríu de 30km.
Mientres les mañanes de la selmana Mayor ríndese homenaxe por aciu mises, cultos y procesiones al patrón, concluyendo l'últimu día cola romería a la so ermita.
Les prestoses velaes d'estes Fiestes de branu son amenizadas con orquestes qu'interpreten música en direutu na Plaza d'España de Villar de Plasencia, hasta altes hores de la madrugada.
Gastronomía
thumb|Una perrunilla. Tocantes a la cocina llocal cabo destacar los tripicallos, que'l so ingrediente principal ye la pataca. Tamién son bien importantes nes cocines de Villar de Plasencia duces como los tartabellacos, lleche frito, perrunillas...
Demografía
Evolución demográfica por décades 1900-2016 (INE ):
Gallegos del Pan
Gallegos del Pan ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, dientro de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Tien una superficie de 15,66 km², y cuenta con una población de 141 habitantes (INE 2011) y una densidá de 9 hab/km².
Xeografía
Gallegos del Pan alcontrar nel noroeste de la península ibérica, dientro de la provincia de Zamora, al oeste de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Atópase oficialmente dientro de la contorna de Toro, que llega a tener daqué más de 13.000 habitantes, magar hai quien extraoficialmente, consideren la llocalidá como parte de la Tierra del Pan, seique empuestos pola denominación del Pan de la llocalidá, que fai referencia a l'antigua pertenencia al Partíu del Pan de la mesma.
El pueblu asítiase sobre la fastera d'un valle que, partiendo de la vega del Duero, na llocalidá de Coreses, estender de Suroeste a Nordeste a lo llargo d'unos 25 quilómetros, y onde s'asitien tamién los conceyos de Coreses, Algodre y Villalube.
El conceyu ye bañáu peles agües del Regueru de les Fuenticas, que trescurre de Nordeste a Suroeste, y estrema el términu municipal en dos metaes práuticamente iguales. El so altor sobre'l nivel del mar ye de 683 metros, teniendo como puntu más altu del so relieve "el Tesu de la Aceña" (tamién llamáu "Mirazamora"), de 764 metros. Destaquen tamién como puntos elevaos "el Muelo" con 735 metros y "la Forca" con 729 metros.
Conceyos colindantes
El conceyu de Gallegos del Pan llinda al sur col conceyu d'Algodre, al oeste con Molacillos, al noroeste con Benegiles y al nordeste con Villalube.
Clima
thumb|220px|Climograma de la provincia de Zamora.
Gallegos del Pan, dientro de la provincia de Zamora, tien un clima mediterraneu continental, con iviernos fríos y branos templaos. Les agües concéntrense principalmente en dos époques del añu, la primavera y la seronda, habiendo otra manera, una marcada seca braniza. El récor de temperatura máximo rexistrada na provincia de Zamora ye de 41,0 °C el 24 de xunetu de 1995, siendo'l de mínima -13,4 °C el 16 de xineru de 1945.
Como fenómenu meteorolóxicu a destacar, son significatives les abondoses borrines mientres l'iviernu, que pueden ser persistentes mientres díes y que rebaxen considerablemente la temperatura medio.
Prehistoria
Sábese, gracies a historiadores de gran prestíu, y según quedó recoyíu nel llibru "Historia de Zamora y la so provincia", que dientro del términu municipal de Gallegos del Pan, pela redolada del llugar denomináu Majacerrada, atopóse un xacimientu prehistóricu de principios de la Edá del Fierro, concretamente del Calcolítico Precampaniforme, que consiste en delles pieces feches de cobre y bronce.
Coles mesmes, l'arqueólogu ya historiador español Manuel Gómez-Moreno data l'añu 1880 como fecha na que s'atopó dientro del conceyu un túmulu megalíticu de la Edá de Piedra, nel que s'atoparon hachos de piedra, güesos y otros oxetos tamién de piedra. Pero per desgracia, y por cuenta de que nun se precisó'l llugar, al trescurrir del tiempu y a l'agricultura intensiva, atópase desapaecíu.
Reconquista
Tou paez indicar que'l pueblu de Gallegos del Pan tien el so orixe na dómina de la Reconquista. Los primeros habitantes llegaron nel primer terciu del sieglu XI por cuenta de les repoblaciones que los reis lleoneses ordenaron, pa poblar los territorios recuperaos qu'enantes taben baxu mandatu musulmán. Esta repoblación entamada, según avanzaba reconquistar, convertir nuna colonización ordenada de tol territoriu.
Munches poblaciones de los reinos históricos de Lleón y de Castiella, que nesti periodu fueron repoblaes por pobladores d'otres zones, recibieron el nome de la procedencia de los mesmos. Asina, atopamos:
Nesti sentíu, el nome de Gallegos del Pan indica ensin batura a duldes que, siquier los primeros habitantes del pueblu, teníen orixe gallegu.
Viendo topónimos de Gallegos del Pan, atopamos llugares denominaos "la ermita" o "la Santa Cruz" onde va años, llabrando, atopáronse restos d'una ilesia de la que nun se tienen datos.
Edá Moderna
La orde de San Benitu tuvo una presencia permanente en Gallegos dende los alboreceres medievales hasta la Desamortización del sieglu XIX, siendo'l mayor propietariu de bienes rústicos de la llocalidá y calteniendo ciertos privilexos feudales como la Diezmería particular pa les sos propiedaes.
Edá Contemporánea
Nel sieglu XIX, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Gallegos del Pan quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.
Demografía
200px|thumb|Evolución demográfica 1857-2006200px|thumb|Evolución demográfica 1900-2006
Más palantre, nel reináu de Felipe II, apaecen en Gallegos del Pan 50 vecinos, un clérigu y un fidalgu. Pocu más se sabe de la población del pueblu hasta mediaos del sieglu XIX cuando'l censu de Madoz de 1857 contabiliza 279 vecinos, y trenta años más tarde nel censu eclesiásticu de 1887 la población xube a 383 vecinos.
A partir d'equí los censos yá vienen siendo más siguíos, y la población de Gallegos del Pan llega a xubir a 443 vecinos nel censu del añu 1900. El númberu d'habitantes caltiénse en redol a los 400 vecinos hasta mediaos del sieglu XX, onde apaez el problema de la emigración masiva a otros países europeos y sobremanera, a les grandes ciudaes españoles, lo qu'afectó notablemente al pueblu a lo llargo de la segunda metá del sieglu XX.
Nos últimos años del sieglu XX y principios del sieglu XXI la población siguió menguando, anque en menores proporciones que n'años anteriores, cifrándose la población de Gallegos del Pan, nel añu 2011, en 141 habitantes.
Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1842 y 2011 según datos del INE:
Política
Resultaos de les últimes trés eleiciones municipales celebraes n'España (a partir 5 conceyales):
Gastronomía
right|170px
Tocantes a la so gastronomía, merecen destacar dellos productos y recetes tradicionales rellacionaes colos productos de la zona y de gran tradición familiar. El Chorizu Zamoranu ye un productu ellaboráu con materies primes calidable, que son embutíes en tripa natural y preséntase en forma de refileru, ristra, vela o cular. Cuenta con un sanamientu mínimu de 4 a 8 selmanes. La so superficie ye rugosa, y a la corte presenta una superficie brillosa con un color uniforme, con cachos de carne de color coloráu escuru y cachos de grasa de blancu anaranxáu. Tien arume a pimentón, y tien un sabor equilibrao pero con sensaciones picantes, anque non por demás.
Tradiciones
La matanza del gochu
La matanza del gochu ye una xera qu'implica a tolos miembros de la familia, y ye motivu p'axuntar a tolos familiares, yá que non yá participen los más cercanos sinón que tamién los tíos, primos y parientes. Inclusive vecinos y amigos son convidaos al acontecimientu. Les matances empiecen cuando les primeres xelaes faen la so apaición, a mediaos de payares, y estiéndense hasta principios de febreru.
El gochu ye ensobiáu a un bancu de madera y el corador col so cuchiellu cumple cola so función. El sangre ye recoyida nun barreñu, yá que yera unu de los condimentos de múltiples platos.
Una vegada muertu'l gochu, xamúscase-y la piel, y darréu llávase con agua bien caliente. Por fin el gochu ábrese y estrayer l'interior, que se guarda en baldes pa dar en la so llavadura pa consiguir les tripes onde se envasará l'embutíu.
El gochu ye espuestu mientres 24 hores nun cuartu fríu y a otru día desfacer, dixebrando les distintes partes pal so consumu inmediatu o posterior: xamones, llombu, espinazu, oreyes, etc.
Cola carne xunto con otros condimentos, como'l pimentón, ayu y l'oriéganu, ellabórase'l tradicional chorizu zamoranu. Los xamones sálense y peracábense llegáu'l branu. Pa desfaer la mantega, poner a fueu nuna caldereta de cobre colgada, na que s'añedir parte del tocín del gochu. Una vegada estrayida la grasa, ésta almacénase en barreños y sirve como condimento de la mayor parte de les recetes culinaries tradicionales.
Fiesta de los Quintos
Esta festividá celebra la nueche del 5 al 6 de xineru, coincidiendo cola Nueche de Reyes. Nesta nueche, los Quintos, que son los mozos que nesi añu cumplen la mayoría d'edá, van por tol pueblu cantando de puerta en puerta, acompañaos de la xente nuevo del pueblu.
La nueche empieza con una cena a la qu'alleguen tolos que salieron l'añu anterior. En cenando y ensayar un pocu, el grupu de mozos allega al chigre a tomar unes botelles de cava, a les que xeneralmente conviden los Quintos, y a eso de la 1 de la mañana, empiecen a percorrer el pueblu casa por casa.
A lo llargo del percorríu ye frecuente que munchos vecinos abran les puertes de les sos casa y ufierten a los Quintos los típicos dulces navidiegos y daqué de beber, y a la fin de la nueche terminar en dalguna cas tomando un chocolate caliente.
A la mañana siguiente, ceo, los Quintos cueyen un pollín y van de casa en casa pidiendo l'aguilandu. Una vegada fechu esto, la fiesta termina en misa, onde los Quintos visten con capa al llau del altar, y el Quintu mayor lluz una corona.
El Corpus Christi
150px|thumb|Estandarte de la Virxe del Rosario, nel Corpus Christi El Corpus Christi ye una fiesta de la Ilesia católica destinada a celebrar la Eucaristía. Ye una festividá que s'atopa bien enraigonada en Gallegos del Pan y pela redolada del pueblu. Celébrase'l 10 de xunu.
Les cais del pueblu afatar con tomillu y romeru, y como parte de la tradición, a lo llargo de la procesión ye frecuente atópase nes cais "trubiecos" feches de romeru y tomillu, onde se cha a los neños, xeneralmente menores d'un añu, con cuenta de la Virxe y el Neñu bendicir al so pasu. Tamién ye común atópase nes puertes de dellos vecinos, los llamaos "portales", que son pequeños altares, fechos con cuenta de seya bendicha la casa y de pidir poles intenciones de la familia.
Tou esto fai que seya una de les procesiones más guapes de la zona, y magar ser un pueblu pequeñu, muncha xente de fora avérase a vela.
La nuesa Señora del Rosario
Les fiestes n'honor a La nuesa Señora del Rosario, son les fiestes patronales de Gallegos del Pan, y celébrense el primer Domingu d'Ochobre (mientres el Vienres, Sábadu y Domingo). Esa fin de selmana'l pueblu ye visitáu por gran cantidá de persones de los pueblos cercanos, según por familiares y amigos de la xente del pueblu.
El vienres pela tarde empiecen los campeonatos de mus, de tute y de brisca nel chigre del pueblu. Na yera xuéguense los campeonatos de clava y de petanca, y nel frontón del pueblu hai un campeonatu de pelota vasca. Pela nueche son les cenes y el momentu d'apertura de les peñes.
El sábadu pela mañana ye'l pequeñu campeonatu de fútbol sala, y el momentu nel que se monten na era les atraiciones: castiellos enchibles pa los más pequeños, el toru mecánicu y el tren que percuerre'l pueblu. Tou esto dura hasta aproximao les 20:30, que ye cuando la xente colar a cenar y a iguar. A les 23:00 empieza'l baille nel salón social, y ye ellí onde se xunta tol pueblu. Dempués ye cuando les peñes abren y ende ye onde se va la fiesta.
El domingu pela mañana ye la procesión, polo qu'hai que madrugar, y dempués ye la misa na ilesia de San Juan Bautista. Dempués cada familia tien la so comida familiar con tolos invitaos que tengan. Pela tarde fáense xuegos nos que participa práuticamente tol pueblu, y pela nueche empieza de nuevu'l baille, nel qu'hai tamién un concursu d'amarutes, onde los más pequeños esfruten, y al descansu del baille apurren premios.
Ilesia de San Juan Bautista
200px|thumb|Ilesia de San Juan Bautista La ilesia de San Xuan Bautista ye'l monumentu más significativu de Gallegos del Pan. El templu cunta con un retablu mayor Barrocu con cuatro relieves que narren escenes de la vida de San Pedro Apóstol, tou del sieglu XVIII. Los dos retablos llaterales tán dedicaos a San Antonio Abá y a la Virxe del Rosario. Tamién destaca'l Crucifixu de tamañu natural, y el Cristu procesional, que tamién data del sieglu XVIII, y ta n'escelente estáu de caltenimientu.
Les bodegues
Constitúin unu de los principales reclamos del pueblu. D'antiguo Gallegos del Pan yera ricu en plantíos de viñeos, pero la so escasa productividá fizo que se prescindiera de la mayor parte d'estos, y de esti pasáu de vinos yá solo hai alcordanza al traviés de les numberoses bodegues que se caltienen pela rodiada de la llocalidá.
Magar tener un aspeutu un tanto rústicu, y seique ruinosu per fora, los interiores tán curiaos hasta'l más mínimu detalle polos propietarios, y úsense como llugar de xunta a la hora del aperitivo, o pa comíes o cenes familiares o de grupos.
Mercedes-Benz 300 SL
thumb|right|Mercedes-Benz 300 SL Roadster (1958). El Mercedes-Benz 300 SL (códigu de xasis W198) ye un automóvil superdeportivu de dos places producíu pol fabricante alemán Mercedes-Benz ente los años 1954 y 1963. Fabricóse primeramente con carrocería coupé, y depués tamién como descapotable. El 300 SL foi unu de los primeres superdeportivos fabricaos na hestoria.
El 300 SL ye conocíu poles sos distintives puertes de nala de gavilueta y por ser el primer automóvil en montar un motor de gasolina con inyeición direuta de combustible. La versión Gullwing ("Nales de gavilueta") fabricar dende 1954 a 1957.
Nomenclatura
right|thumb|Mercedes-Benz 300 SL Gullwing Coupé "nales de gavilueta". El númberu «300» del nome referir a la cilindrada del motor, que nesti casu ye de tres litro, y les lletres «SL», tal que s'aplica a un roadster, signifiquen «Sport Leicht» («Deportivu Llixeru»).
Orixe
Esti modelu foi suxuríu por Max Hoffman. Por cuenta de que taba destináu a los veceros que les sos preferencies informar a Hoffman por comerciantes que presentaben la puxanza, introducir nel mercáu estauxunidense nel Salón del Automóvil de Nueva York de 1954, a diferencia de los modelos anteriores, que xeneralmente se presentaben nos salones de Frankfurt o Xinebra.
La versión de cai de 1954 taba basada nel Mercedes-Benz 300 SL (W194) de 1950 usáu en competición.
El 300 SL güei
A día de güei, el 300 SL, coles sos puertes úniques y primicias teunolóxiques, ye consideráu unu de los modelos de Mercedes-Benz más coleicionables de tolos tiempos, con precios qu'algamen aproximao'l $1.000.000 USD la unidá. Amás, la revista Sports Car International clasificó'l 300 SL como l'automóvil deportivu númberu 5 de tolos tiempos.
El Mercedes-Benz SLR McLaren y el Mercedes-Benz SLS AMG inspirar nestos automóviles de los años 1950.
Mónica Kräuter
Mónica Kräuter ye una química y profesora venezolana de la Universidá Simón Bolívar. Kräuter ganó notoriedá mientres les protestes en Venezuela de 2017 por cuenta del so estudiu de les bombes de gas llacrimóxeno y los sos conseyos de cómo protexese contra'l mesmu.
Carrera
Mónica Kräuter graduóse como química de la Universidá Simón Bolívar en 1993, con un magíster en química y mediu ambiente en 2000, y foi profesora de la universidá nel Departamentu de Sistemes y Procesos. En 2014 publicó un estudiu nel que s'analizaron miles de bombes de gas llacrimóxeno disparaes poles autoridaes venezolanes mientres les protestes d'esi añu. Como resultáu de los sos afayos, que concluyíen que'l gas en cuestión podía ser fatal, recibió decenes de llamaes per teléfonu amenazantes y visites de les fuercies de seguridá.
Esplicó que la mayoría de los cartuchos utilicen el componente principal del gas CS, suministráu pol Cóndor de Brasil, qu'axunta los requisitos de la Convención de Xinebra, pero que'l 72% de los gases llacrimóxenos utilizaos taben vencíos y otros recipientes producíos en Venezuela por CAVIM nun amuesen etiquetes o feches de vencimientu afeches. Kräuter señala que'l gas llacrimóxeno vencíu "descomponer en cianuru, fosgeno y nitrógeno que son bien peligrosos". Kräuter alvirtió contra l'usu de vinagre pa neutralizar los efeutos de los gases llacrimóxenos yá que ye un ácidu, indicando l'usu de bicarbonatu de sodiu o antiácidos tales como Maalox nel so llugar.
Equus africanus asinus
El ye un animal domésticu de la familia de los équidos. Los ancestros monteses africanos de los pollinos fueron adomaos per primer vegada a principios del V mileniu e.C., práuticamente coles mesmes que los caballos d'Eurasia, y dende entós fueron utilizaos pol home como animales de carga y como cabalgadura. L'apaición de la maquinaria agrícola supunxo un descensu considerable nes sos poblaciones.
Etimoloxía
La pallabra «pollín» procede del términu que designa a esti animal en llatín: asinus, y que tamién ye la usada nel so nome científicu pa designar a la subespecie doméstica. Los términos, tamién llatinos, que designen al so xéneru y especie, Equus africanus, signifiquen lliteralmente «caballu africanu».
La pallabra burru» o «burricu» son derivaos regresivos del llatín tardíu burricus, que significaba «caballu pequeñu», ente que caballus yera un caballu capáu usáu pa tirar o cargar.
Taxonomía
Los pollinos clasifíquense dientro del orde de los perisodáctilos, perteneciendo a la familia de los équidos, a la que tamién pertenecen el caballu (Equus ferus caballus), l'onagru o'l kulán (Equus hemionus), el kiang (Equus hemionus kiang) y les cebres, na que toos tán estrechamente emparentaos al pertenecer toos al únicu xéneru sobreviviente, Equus.
Descripción
thumb|200px|Semental de pollín de raza andaluza-cordobesa. Los pollinos varien considerablemente de tamañu. La mayoría de los pollinos domésticos tienen una talla que bazcuya ente 0,9 y 1,4 m hasta la cruz, anque hai variedaes mayores como les races andaluza-cordobesa, y zamoranu-lleonesa (que puede superar los 1,6 m), y el burru mamut (que'l so individuu más grande llegó a midir 1,73 m) o'l pollín catalán (que llega a los 1,65 m). La coloración y llargor del so pelo tamién ye bien variable. El so color más habitual ye'l gris en tolos sos tonos, llegando hasta'l blancu y el negru, y tamién son habituales les tonalidaes pardes. De cutiu tienen la pelame de tonos más claros o blancu alredor del morru, la zona periocular y el banduyu, y con frecuencia presenten dos franxes escures en forma de cruz nel so llombu. Les sos clines son más curties que les de los caballos, polo que permanecen encrespadas en llugar de cayer sobre'l pescuezu. 250px|thumb|left|Pollín de tres selmanes. Los pollinos son más llonxevos que los caballos, llegando a vivir hasta los 40 años. Algamen el maduror sexual ente los 2 y 2,5 años. L'apareyamientu puede producise en cualquier dómina del añu, anque xeneralmente produzse mientres la primavera. La xestación dura ente 12 y 14 meses, que va producir de normal una sola cría, raramente dos, que va ser tresllechada cuando tenga ente 6 y 9 meses.
Los pollinos afacer pa vivir nos marxes de los desiertos, y como resultáu d'ello tienen carauterístiques úniques ente los équidos. Los pollinos selvaxes viven separaos unos d'otros al contrariu que los caballos y cebres, que viven en menaes. Los pollinos son capaces d'emitir rebuznos a un volume bien alto que-yos dexa caltener se en contautu a distancia, hasta los trés quilómetros. Les sos llargues oreyes sírvenlu tantu pa percibir meyor los soníos como pa poder estenar meyor el so calor corporal. Los pollinos tienen un sistema dixestivu resistente, menos propensu a los cólicos que'l de los caballos, lo que-yos dexa consumir mayor diversidá de plantes y estrayer agua del alimentu de forma bien eficiente. En permediu los pollinos precisen menor cantidá d'alimentu que los caballos de tamañu y pesu equivalente; tou ello déxa-yos vivir en zones inaccesibles pa los sos parientes más esixentes alimenticiamente.
Los pollinos na naturaleza deféndense dando fuertes coces coles sos pates traseres, cosa que siguen faciendo los domésticos cuando son importunados, y tamién pueden cutir coles pates delanteres y dar mordigaños.
Historia
Cola apaición de la maquinaria agrícola y los medios de tresporte modernos los pollinos empezaron a usase cada vez menos dende empiezos del sieglu XX nos países ricos, anque empezaron a usase pal turismu y como mascotes, y siguen siendo usaos como animales de trabayu nos países en desenvolvimientu. Les variedaes miniatura son les más apreciaes como mascotes en contra del enclín del pasáu, cuando se valoraba más a los pollinos de mayor tamañu que podíen ser usaos pa producir mules grandes y fuertes.
Mitoloxía y simboloxía
miniaturadeimagen|right|Burros na llocalidá [[arxentina de Tilcara.]] El pollín foi un animal consagráu a Príapo y que se-y ufiertaba en sacrificiu desque esti dios mató a unu na espedición de Baco a les Indies por tener la audacia d'aposta-y el premiu de la fuercia. Foi almitíu nos misterios de Vesta en pagu d'afayar a esta diosa coles sos rebuznos la violencia qu'intentaba face-y Príapo mientres dormía.
Los exipcios consideraben nel pollín un símbolu de Tifón y trazaben la so figura sobre les tortas qu'ufiertaben a esti dios del mal. El pollín yera bien mal tratáu en Coptos. Los habitantes de Busiris, d'Abidos y Licópolis tocaben la trompeta asonsañando'l rebuzno del pollín. Ente los exipcios representar a la inorancia con una cabeza d'esti animal. Cuando queríen designar una obra de poca duración, figuraben un pollín a gran galopie por causa de que cuando galopia por fantasía, nun ye más que por un intre, volviendo tomar bien llueu'l so pasu natural.
Los romanos caltuvieron muncha parte d'esti iñerizu contra'l pollín y atopase con unu considerábase como mal presaxu. Caltúvose una fábula singular onde'l pollín fai un papel de bastante importancia. Depués de que Xúpiter hubo tomáu posesión del imperiu del mundu y los mortales allegaron en tropiella a ufiertar inciensu nos sos altares, movíu'l dios de la so piedá prometió-yos atender al deséu qu'ellos formaren. Los homes pidieron el don d'una eterna mocedá ensin pasar enxamás al murniu estáu de la vieyera. Xúpiter encargó al pollín llevar esti don inestimable, pero sintiéndose aballáu averar a una fonte pa enfrescase. La culiebra que la guardaba dio a entender al pollín que pa beber, yera necesariu que-y venciera antes l'ayalga que llevaba. L'estúpidu animal nun tuvo dificultá en camudar por dellos suerbos d'agua un llicor más preciosu que'l néctar. Dende entós tienen les culiebres el privilexu de camudar de piel y de volver tomar tola frescura y puxanza de la mocedá, al pasu que los mortales tán suxetos como antes a la vieyera y la muerte.
Aprovechamientu económicu
230px|thumb|Pollín usáu como [[animal de tiru.]] Según rellación de Galeno, Mecenes foi'l primeru que punxo n'usu la carne d'esti animal ente los romanos. Los perses comieron esta carne prefiriéndola a la de la gacela, gustu que yera tamién el de los sos antepasaos. Oleario diz que nuna gran llacuada dada en 1656 por Cha-Abbas a los embaxadores, matáronse trenta y dos asnos selvaxes, que la so carne yera esquisita y pelo normal acutábase pa la mesa del monarca; y añede tamién que'l rei de Persia complacer nesta caza y qu'unviaba los pollinos que morriera a Isfahán a la cocina de la so corte. Hipócrates y Galeno miraben esta carne como indixesta y entá peligrosa, lo que nun torgar que Plinio y otros preconizaren la so eficacia contra la tisis, les enfermedaes cutanees, etc.; siquier paez que ye dura y insípida. Con tou, sirvió con frecuencia en tiempu de carestía y tamién se diz que delles vegaes sustituyó a la de tenral en ciertes llocalidaes de Francia; a lo último, foi la base de los salchichones de Boloña, buscaos polos llambionos; la del borriquillo, sobremanera selvaxe, asegúrase que ye muncho meyor.