cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrónico I Comneno
El final del reináu
L'ensame tamién atacó al so fíu Manuel, que foi cegáu. El restu de la so familia consiguió salvase, sacante'l so fíu'l coemperador Juan, que foi asesináu poles sos propies tropes al llegar a Tracia la noticia de la muerte de Andrónico.
Semblanza del Emperador
Andrónico Comneno ye una de les figures más interesantes de la historia bizantina. Dende siempres les sos desacobardaes fazañes y los sos aventuraos amoríos constituyeron el comicu del día nos faladeros constantinopolitanos. Foi bendichu pola naturaleza colos más destacaos dones de mente y cuerpu. Tenía un calter curiosu, una brillosa erudición, yera atélite, elocuente, valiente na batalla y francu na corte imperial; foi l'únicu que s'atrevió a oponese abiertamente al emperador Manuel. Sicasí, tamién heredó de los sos ascendentes un calter por demás fuerte, temerariu, rebalbu y egoísta. Nun reconocía frenu dalgunu, la so ambición de poder y el so deséu de gloria yeren insaciables; escarecía d'escupulicios y nun conocía considerancia dalguna na persecución del so fines. Al igual que'l so primu l'Emperador, yera un home tremendamente capacitáu, pero d'escasa paciencia y prudencia.
Dambos podíen esplegar un carisma y una xentileza irresistibles tantu nel tema diplomáticu como na romántica; el primeru usó esi talentu pa consiguir aliances matrimoniales en beneficiu del Imperiu, el segundu básicamente pa satisfaer les sos pasiones y metese una y otra vez n'apuros. A diferencia de los sos primos, tíu y bisagüelu, Andrónico yera pocu inclináu a la misericordia colos sos oponentes, reales o supuestos, o a l'arrogancia de cualquier tipu. La so capacidá d'atropar rensía nun fixo sinón aumentar colos años, hasta convertilo nun ser paranoicu, cruel y vengatible.
Según una observación d'Eustacio de Tesalónica, Andrónico yera d'una naturaleza hasta tal puntu contradictoria qu'unu puede falar d'él coles mayores allabancies o les más terribles reprobaciones, según qué llau del so calter analícese. Este ye tamién el planteamientu que preside la esposición del más importante historiador de la dómina, Nicetas Coniates: la espresión de la más alta almiración escontra l'estadista vese siguida, ensin transición, de la del so horror y repulsión escontra'l tiranu. Tantu Manuel como Andrónico son descritos como homes d'impresionante curiosu físicu, de gran talla y fuercia físico, tarrecibles guerreros, campeones de torneos y infatigables cazadores de xabalinos y osos. Compartíen colos sos soldaos la primer llinia de combate y la parquedad del ranchu y el vivac, siendo capaces de subsistir a pan y agua. Tamién demostraron el so talentu como estrategues, pa llamentu de los sos enemigos.
== Familia desconoz el nome y la nacionalidá de la primer esposa de Andrónico, quiciabes una noble xeorxana. Sía que non, el matrimoniu tuvo trés fíos:
Del so amante Teodora Comnena hubo dos fíos:
El llibru de seda
thumb|Una páxina del Llibru de seda.
El Llibru de Seda ye un antiguu llibru de astronomía fechu polos astrónomos chinos cerca del 400 AC. Foi atopáu nuna tumba de Mawangdui, en China in 1973. Llista 29 cometes (refiriéndose a ellos como 彗星, lliteralmente estrella escoba) qu'apaecieron nun periodu de 300 años.
Conteníos
El Llibru de la Seda contién lo que los arqueólogos llamen "el primer atles de los cometes". Hai aproximao 2 docenes d'interpretaciones de cometes, (dalgunos na plega out/pop-up el formatu). En dellos casos les páxines del documentu espurren hasta llegar a 5 pies de llargu. Na imaxe de cada cometa tien un títulu que describe un acontecimientu que la so apaición atribúyen-y, por casu, " la muerte del príncipe", " apaición de la plaga", " o 3 años de seca. "
Sissach
Sissach ye una comuña suiza del cantón de Basel-Landschaft, capital del distritu de Sissach. Llenda al norte coles comuñes de Nusshof y Wintersingen, al noreste con Rickenbach, al este con Böckten y Thürnen, al sur con Zunzgen, al oeste con Itingen, Lausen y Hersberg.
Acanthiza inornata
Acanthiza inornata ye una especie d'ave de la familia Pardalotidae. Ye endémica d'Australia. El so hábitat natural son el tipu de vexetación arbustiva tipu mediterraneu. Nun s'alcuetra amenazada.
Orotz-Betelu
Orotz-Betelu (Oroz-Betelu en castellán y de forma cooficial) ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Sangüesa, na contorna d'Auñamendi y a 45,5 km. de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población en foi de  habitantes (INE).
El conceyu ta compuestu por dos llugares habitaos: Olaldea y Oroz Betelu.
Marcy (Nièvre)
Marcy ye una comuña francesa del departamentu de Nièvre, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Orotz-Betelu
Escudu
L'escudu d'armes del llugar d'Oroz-Betelu tien el siguiente blasón:
Les palmes simbolicen la fidelidá nel cumplimientu del deber y procedenten de la parroquia de San Adrián onde figuraba grabáu nel so retablu. Foi adoptáu nel añu 1845 al dixebrase valle de Arce y hasta esa fecha uso l'escudu d'esi valle.
Relieve ya hidrografía
La llocalidá atopar ente montes, destacando la carbayera esistente yá que ye unu de los montes de mayor interés n'Europa y el más importante de tola Península Ibérica na so especie. L'árbol que predomina ye'l carbayu albar, anque se trata d'un monte mistu nel que puede atopase tamién otres especies como hayes, abeduriues, castañales, zrezales monteses y un abondosu sotobosque de boxe.
Nucleos de población
El conceyu estremar nes siguientes entidá de población, según el nomenclátor de población publicáu pol INE (Institutu Nacional d'Estadística). Los datos de población referir a
Evolución de la población
La evolución de la población dende 1900 foi primeramente ascendente hasta'l censu de 1910 qu'algamó'l máximu de 894 habitantes a partir del cual foi baxando progresivamente. Dende l'añu 1900 hasta l'añu el descensu foi del 0%.
Si analizamos los padrones municipales de los postreros años de forma xeneral, tamién s'aprecia un descensu de la so población de 0% ente l'añu 2000 y.
Alministración municipal
Oroz Betelu conforma un conceyu el cual ta gobernáu por un conceyu de xestión democrática dende 1979, formáu por 5 miembros escoyíos nes eleiciones municipales según ta dispuestu na Llei Orgánica del Réxime Eleutoral Xeneral. La sede del consistoriu ta asitiada en callar Plaza Urabayen, nᵘ 1, pisu 1º de la llocalidá d'Oroz-Betelu.
Eleiciones municipales 2011
Nes 2011 con un censu de 166 eleutores, participaron un total de 99 votantes (40,36%) lo que da una astención de 67 (40,36%). De los votos emitíos 5 fueron nulos (5,05%) y 4 fueron en blancu (4,26%). La única formación qu'allegó nos comicios foi Urrizkain que llogró 79 votos (84,04% de los votos válidos) y los 5 conceyales con que cunta'l consistoriu.
De siguío detállase los resultaos de los dos últimes cites eleutorales:
Alcaldes
Estos son los últimos alcaldes d'Oroz-Betelu:
Fiestes y eventos
De les fiestes y eventos que tienen llugar en Oroz-Betelu podríen destacar:
Amás, realízase la romería a la Virxe de Roncesvalles xunto colos habitantes del valle de Arce la segunda fin de selmana de mayu, dando continuidá a una llarga tradición.
33 Bootis
33 Bootis ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A1V, asemeyáu a la brillosa Siriu (α Canis Majoris), pero 23 vegaes más alloñada qu'ésta. Ye una estrella que funde la so hidróxenu internu en heliu al igual que'l Sol, pero ye notablemente más caliente qu'ésti con una temperatura superficial de 9630 K. La so lluminosidá ye 23,6 vegaes mayor que la lluminosidá solar. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 95 km/s, siendo esta cifra namái una llende inferior, una y bones el valor real depende del enclín del so exa de rotación. La so masa equival a 2,20 mases solares y namái percorrió'l 10% del so trayeutu como estrella de la secuencia principal.
Kohsan
Kohsan ye una ciudá d'Afganistán, asitiada na provincia d'Herat. Tien una población de 12.463 habitantes (2007).
33 Bootis
33 Bootis ye una estrella bien lluminosa en rayos X con una lluminosidá de 1341,9 × 1020 W. Al comparala con otres estrelles asemeyaes, resulta ser 69 vegaes más lluminosa que Vega (α Lyrae) o 72 vegaes más que Menkalinan (β Aurigae); nestes llonxitúes d'onda la so lluminosidá ye comparable a la d'estrelles peculiares como υ Lupi o 56 Tauri.
Confucio
Confucio (孔夫子, pinyin: Kǒng Fūzǐ, significa lliteralmente: "Maestru Kong") (tradicionalmente 551 e.C. - 479 e.C.) foi un filósofu chinu, creador del confucianismu y una de les figures más influyentes na historia de China. Les enseñances de Confucio lleguen a los nuesos díes gracies a les Analectes que contienen dalgunes de les discusiones que caltuvo colos sos discípulos.
Biografía
Aínda de bien mozu, trabayó pa la alministración del estáu de Lu y llegó algamar el rangu de Ministru de Xusticia. Dimitió del cargu años depués, yá que nun taba d'alcuerdu cola política prauticada pol príncipe.
A los 50 años encomencipíó les sos enseñances. Solía viaxar d'un llau pa otru y instruyir a los sos cuntaos discípulos a los que reuniere en tornu a él. Con fama d'home de saber y caráuter, con gran veneración pa coles idees y vezos tradicionales, ceo s'espardieron pel principáu de Lu, y llueu a tola China.
Nun entamu les sos idees nun fueren bien aceutaes hasta que los gobernantes descubrieren que les enseñances de Confucio aseguraben qu'ellos yeren los únicos que teníen que gobernar al pueblu. De magar la dinastía Han, diversos emperadores inspiráronse na obra de Confucio pa organizar la sociedá china. Nos sieglos postreros les sos enseñances exercieron una poderosa influencia na filosofía china y na historia de China.
Filosofía
La esencia de les sos enseñances son la bona conducta na vida y el bon gobiernu del estáu, al traviés de la práutica de les virtúes principales (caridá, xusticia, amor filial y respetu pola xerarquía), el cuidáu de la tradición, l'estudiu y la meditación. La meyora de cada individuu conducirá al recobramientu del orde social, al traviés del exemplu y les aiciones virtuoses.
Pa Confucio, en cualesquier sociedá tien d'existir bones y harmóniques rellaciones ente: gobernante/súditu; home/muyer; pá/fíu; maestru/discípulo; y ente collacios. Les obligaciones nestes rellaciones tán siempre equilibraes y si daquien tien d'obedecer al so superior tamién pue alertalu nos equívocos d'esti. Una sociedá próspera algamaráse namás si les rellaciones se caltienen en dafecha harmonía.
Confucio creyía tamién qu'una parte mui importante p'algamar l'harmonía yeren la música y los rituales. Según Confucio, dambes coses sirven pa la comunicación del home col so contestu y p'alimentar y equilibrar les rellaciones sociales.
San Xustu (Salas)
San Xustu ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 12,7 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 112 msnm y tien una población de.
Elías Rodríguez Lozano
Elias Rodriguez Lozano ye un políticu asturianu que foi alcalde del conceyu de Casu dende 2003, eleiciones que ganó cola candidatura d'Izquierda Xunida-Bloque por Asturies al 2011.
Pa conseguir l'alcaldía en 2003 precisó del apoyu del PSOE darréu que non tenía mayoría bastante.
Nel añu 2011 nun se presentó a les eleiciones, que ganó'l PSOE y nes que Izquierda Xunida sacó dos conceyales.
Xente Gai Astur
Xente Gai Ástur, tamién conocida como XEGA, ye una asociación LGBT non gubernamental, aconfesional y ensin fines codalosos d'Asturies que llucha pola plena equiparación de derechos y contra toa forma de discriminación por orientación o identidá sexual (homofobia, bifobia y transfobia). Forma parte de la Federación Estatal de Lesbianes, Gais, Transexuales y Bisexuales
Lleva en funcionamientu dende 1993 y na actualidá dispón de dellos grupos de trabayu (TRANSgresión, TríbadAS, XEGA Xoven, Grupu Cristianu...). Apocayá ingresó na FELGT (Federación Estatal de Lesbianes, Gais, Transexuales y Bisexuales) p'aunir esfuercios col restu d'asociaciones GLBT d'España.
Actividá
Ente delles de les actividaes que desenvuelve l'asociación ensin ánimu d'arriquecimientu destaquen:
Emigrante de recién
Los emigrantes de recién son persones que viven nuna rexón considerada como continental. El términu ye usáu davezu nel contestu de China Grande, refiriéndose a xente chino que vive o nació en China continental, Ḥong Kong, Macáu, Taiwán o Singapur.
Chordeiles nacunda
El añapero ñacundá (Chordeiles nacunda), tamién denomináu ñacundá (n'Arxentina, Paraguái y Uruguái), chotacabras collarejo (en Colombia), aguaitacamino barriga blanca (en Venezuela), chotacabras de banduyu blancu (en Perú) o corucão (en Brasil), ye una especie d'ave caprimulxiforme perteneciente al xéneru Chordeiles qu'integra la familia Caprimulgidae de vezos nocherniegos. Ye nativu d'América del Sur.
Descripción
Inconfundible y trabáu, mide 30 cm. Nales llargues y arrondaes; primaries negres con banda blanca na base; triángulu nel gargüelu, partes ventrales, subcaudales y subalares blancos. La fema escarez del ápiz blancu nos caudales llaterales. Partes cimeros marrón, con vermiculado pardu y negru; pechu marrón estriáu de negru. En vuelu, puede trate que les cobertoras inferiores de les ales son blanques. Cola barrada de marrón y negru, con llarga punta blanca nel machu.
Distribución y hábitat
La so distribución xeográfica ye tou Suramérica, salvu Chile. Ver detalles en Subespecies. Habita en sabanes, pacionales abiertos cercanos a monte o cuerpos d'agua.
Comportamientu
Crepuscular, de cutiu tamién diurnu; vuela baxu, nidiu y erráticamente. Pasa'l día posáu en suelu desnudu, o sobre tocos d'árboles, malo de ver lo hasta movese o volar. Puede reparase en bandaes volando o asitiaes nel campu. Suelen rondar les lluces o columnes de llume.
Vocalización
Polo xeneral ye silenciosu; mientres la reproducción, mientres ta posáu, emite un “prrrr-pú” grave y gutural, recordando una curuxa. El so cantar son llargues series de "cuuurrr..cuu..", como si fuera un sapu.
Descripción orixinal
La especie C. nacunda describióse per primer vegada pol ornitólogu francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1817 sol nome científicu de Caprimulgus nacunda, llocalidá típica «Paraguái».
Taxonomía
En marzu de 2011, con base nos estudios filoxénicos moleculares conducíos por Han et al (2010), foi aprobada la Propuesta N° 467 al South American Classification Committee (SACC) tresfiriendo'l xéneru monotípicu Podager pa Chordeiles.
Subespecies
Reconócense 2 subespecies cola so correspondiente distribución xeográfica:
Aciana
Aciana ye un llugar de la parroquia del mesmu nome nel conceyu asturianu de Salas.
Alcuéntrase a 3,1 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 233 msnm y tien una población de.
Marigny-l'Église
Tien una población de y una superficie de  km².
Kushk
Kushk ye una ciudá d'Afganistán, asitiada na provincia d'Herat. Tien.
Qarabagh
Qarabagh o Qarah Bagh pue referise a:
Ecofilia
La ecofilia ye una virtú que per aciu la so práutica, ún identifica'l derechu de los demás y defende'l de so, tien la fuercia p'aguantar y tien control de los sos impulsos, ye quien a reconocer el valor de les coses y tratales d'alcuerdu a esi valor. Cuando trátase de persones, decátase de que curiar la naturaleza ye derechu y obligación de so y failo tou por amor.
La ecofilia ye l'usu responsable y el caltenimientu del mediu ambiente. La naturaleza demuestra'l so poder al traviés de los ciclos colos que regula la so evolución. Son exemplos, el ciclu de l'agua, el ciclu de la fotosíntesis, el de les esplosiones estelares, o l'importante repitir de la nacencia, el crecimientu, la reproducción y la muerte de los seres vivos. Cada unu empecipia un movimientu qu'aporta a la so plenitú y zárrase pa dar orixe a unu nuevu, cola tendencia a la meyora continua. Tamién no moral, los individuos cubrimos ciclos constantes y permanentes nos que la llibertá madura ya inclínase espiralmente pa llevar a la felicidá humana.
Montes de Toledo
Los Montes de Toledo son un cordal de la península ibérica, formada por delles xerres, que dixebren la cuenca del Tajo de la del Guadiana. Tienen un llargor máximu d'este a oeste d'unos 350 km y un anchor máximu d'unos 100 km nes proximidaes de Sonseca y Puertollano. L'anchor mediu son unos cincuenta quilómetros. Rematen na Xerra de Guadalupe, onde'l Picu Villuercas (provincia de Cáceres) algama un altor de 1.603 m. Constitui la llende norte de La Mancha na comunidá de Castiella-La Mancha.
Trátase d'una estructura remocicada pola oroxenia alpina, pero a diferencia del Sistema Central, nun son bloques llevantaos y fundíos, sinón un relieve apalachense puestu al descubiertu tres de la intensa erosión qu'afeutó a la zona dempués de la oroxenia. Son, poro, crestones cuarcíticos d'un altor uniforme, al rodiu de los 1.400 metros, que nun foron afeutaos pola erosión glaciar.
Pero entá hai otru elementu paisaxísticu bultable nestos montes, y son les numberoses pedrices (tamién llamaes casqueres o canchales) que puen reparase per auquiera nes fasteres. Cola so típica forma d'abanicu, y cuasi desprovistes de vexetación son, en realidá, grandes cúmulos de cantares angulosos de cuarcita formaos en series bien frecuentes de conxelación y destemple. Estos cantares atópense sueltos, ensin matriz que los una y ensin suelu desenvueltu, polo qu'apaecen desnudos, como grandes llurdies blanques pente la vexetación. Sicasí, al averanos, vamos comprobar que sobre elles desenróllense comunidaes pioneres de lliquen y mofos que los chisquen d'un ensame de colores, y que, amás, alluguen plantes típiques de roquéu, como los embelicos de Venus, por casu.
De los Montes de Toledo parten ríos como'l ríu Algodor (95 km de llargor y 1250 km² de cuenca), ríu Almonte (afluentes del ríu Tajo pela esquierda) y el Ríu Amarguillo (afluente del Guadiana pela drecha). Inclui'l parax protexíu del Parque Nacional de Cabañeros. Los Montes de Toledo dan nome a una comarca de la provincia de Toledo y a otra de la provincia de Ciudá Real, que son colindantes.
Martes foina
La ye un mamíferu carnívoru de la familia Mustelidae. Ye un depredador nocherniegu de tamañu medianu.
Distribución
Atópase nel sur y centru d'Europa hasta los países bálticos, Anatolia y los países mediterráneos del este, incluyendo les islles de Creta, Rodes y Corfú, Cáucasu, Irán, Iraq, Mongolia, vertiente norte del Himalaya y China. Hai tamién una población establecida en Wisconsin (Estaos Xuníos) proveniente d'exemplares fuxíos del comerciu de mascotes.
Carauterístiques
izquierda|miniaturadeimagen|Craniu N'estáu adultu, la foina mide ente 40 y 50 cm de llargor, la cola mide ente 21 y 27 centímetros, y el so pesu bazcuya ente 1 y 2 kg. Bien paecida a la fuína mariella (Martes martes), bastante ye que tienen antepasaos comunes, pero ye llixeramente más paticurtia y trabada, tien el focicu más chatu y les oreyes más pequeñes, y estrémase d'aquella pol so baberu de color blancu qu'ábrese en forqueta escontra les estremidaes delanteres. Tien un escelente oyíu, perbona vista y olfatu.
El craniu ye asemeyáu al de la fuina, pero ye de menor tamañu, con un llargor de casi 8 cm.
La so fórmula dentaria ye la siguiente: 3/3, 1/1, 4/4, 1/2 = 38.
Hábitat
Ye puramente nocherniega, y puede vese por tola península ibérica per montes, carbes, roqueos o zones rurales y suburbanes. Estinta n'Eivissa. Vive en zones bien soleyeres, de normal praos, zones montascoses y predreros con poca vexetación. Afíxose a llugares au vive l'home y caza en granxes, pero tamién puede atopase en montes como encinares.
Comportamientu y alimentación
Aliméntase de pequeños mures, pequeños mamíferos, páxaros, anfibios, güevos, insectos, fruta y miel. Ye un animal solitariu. Muévese rápidu a saltos pol so ampliu territoriu de caza que puede ser de 2 a 10 km y nun dubia en defendelu d'otros machos adultos. Suel disponer de delles llurigues ente roques y toconos d'árboles vieyos qu'ocupa indistintamente. Bien de cutiu vive sola na so lluriga (un buecu ente roques, nun árbol o ocupáu enantes por otru animal), marca'l so territoriu que, de normal, ye de 80 hectárees y ye básicamente nocherniega y silenciosa.
Reproducción
Les fuines algamen el maduror sexual ente los 18 meses y los 3 años. La fuina tien dos époques de reproducción al añu, la primera mientres el mes de febreru y la otra ente xunu y agostu. Al ser de costumes solitaries, machos y femes namái xúntense p'apariase. Los machos engárrense y glayen, percuerren llargues distancies hasta atopar una fema. Esti periodu de salida dura unos 15 díes. La fema va retener los espermatozoides vivos del machu nel so interior hasta más o menos el mes de xineru por cuenta de la implantación diferida. La xestación dura unos 56 díes. Cría a partir del mes de marzu en llurigues o so los cuévanos de los bloques de piedres. Puede tener de 3 a 7 críes. Aliméntase gracies a les sos cuatro glándules mamaries.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
César Canevaro Valega
César Canevaro Valega, (* Lima, 19 de xineru de 1846 - † Lima, 31 d'ochobre de 1922) foi un militar y políticu peruanu. Lluchó na guerra del Pacíficu, poniendo la so fortuna y les sos rellaciones personales al serviciu de la defensa de la so patria. Al rematar la guerra fíxose partidariu del xeneral Andrés A. Cáceres, a quien secundó nos sos dos gobiernos. Ocupó distintos cargos públicos: una vegada diputáu y presidente del so Cámara (1881), delles vegaes alcalde de Lima (1881, 1886, 1887, 1888, 1889, 1894, 1895), cinco veces senador, dos veces presidente del Senáu, dos veces vicepresidente de la República (1894-1895 y 1919-1922), unviáu estraordinariu y plenipotenciario n'Estaos Xuníos (1892-1893) y presidente del Supremu Tribunal de Guerra y Marina.
Foi, amás, gran maestre de la Gran Loxa Masónica de Perú (1886-1889).
Biografía
César Canevaro perteneció a una faneguera familia d'orixe italianu residente nel Perú. Los sos padres fueron José Canevaro, duque de Zoagli (comerciante y dueñu de bancos) y Francisca Valega. Gracies a la bona situación económica de la so familia, foi unviáu al Colexu Militar de Bélxica pa siguir estudios d'inxeniería militar, que los siguió na Escuela d'Aplicación hasta graduase de subteniente. Emprestó depués servicios nes fortificaciones de Tremonde y xubió a capitán d'artillería en 1866. En 1868 foi nomáu agregáu militar na llegación de Perú en Francia.
De vuelta al Perú ocupó diversos cargos dientro y fora del Exércitu, llegando a desempeñase como xerente del Bancu de Perú. Al restablecese la Guardia Nacional mientres el gobiernu de Manuel Pardo y Lavalle (1872-1876), plegóse entusiasmáu a la so organización y comandó el batallón Nᵘ 10. Participó na debelación de la revolución de Nicolás de Piérola, asistiendo al combate de Los Angeles del 7 d'avientu de 1874.
Mientres la Guerra del Pacíficu apurrió del so propiu dineru pa fornir el so batallón, que pasó a denominase Batallón de Llinia Nᵘ 2, pero que foi más conocíu como Batallón Canevaro. Tamién realizó xestiones pa mercar n'Europa les municiones de gruesu calibre qu'apuraben a la escuadra y supervisó el so tresporte. Treslladáu a Arica, dirixó les fortificaciones de dicha plaza. Al mandu de la segunda división del primer exércitu del Sur en Arica, integrada polos batallones Canevaro y Cazadores del Rímac, intervieno na batalla del Altu de l'Alianza, el 26 de mayu de 1880, onde foi ganáu l'exércitu aliáu peruanu-bolivianu.
Yá como coronel, participó na defensa de Lima, engarrando na batalla de San Juan y Chorrillos (13 de xineru de 1881), onde amosó gran valor y patriotismu. Xunto con Cáceres aportunó al dictador Piérola por qu'autorizara aquella mesma nueche un ataque sorpresa al campamentu chilenu, pos un bon grupu de los invasores topábense embriagados y riñéndose ente ellos depués d'escalar y amburar Chorrillos. Piérola refugar a dar tal orde, decisión qu'hasta'l presente sigue siendo motivu de discutiniu.
Engarró aína na batalla de Miraflores (15 de xineru), onde foi mancáu nel pescuezu, siendo treslladáu al Consuláu Xeneral del Imperiu Rusu, pa depués ser lleváu a la so casa. Pero llueu se-y encamentó l'alcaldía de Lima, qu'exerció del 1 d'abril a 9 d'avientu de 1881, cuando'l Conceyu Provincial foi eslleíu por orde de Patricio Lynch, xefe de la ocupación chilena. Mientres esta primer xestión municipal, Canevaro esmolecer por entamar les obres d'arreglu de la castigada ciudá, según sostuvo la vixencia de les lleis nacionales frente a la inxerencia del exércitu d'ocupación.
Foi escoyíu diputáu pa representar a Huarochirí nel Congresu Estraordinariu convocáu pol presidente Francisco García Calderón, que axuntóse en Chorrillos del 10 de xunetu al 22 d'agostu de 1881. Confióse-y la presidencia de dichu Congresu.
N'agostu de 1882 dirixir a Arequipa, col enfotu de ponese a les órdenes del contralmirante Lizardo Montero (entós presidente interín de la República, en reemplazu del cautivu García Calderón), quien lo xubió a Xeneral de Brigada y nomar xefe de la Guardia Nacional. A principios de 1883 foi nomáu comandante del Exércitu de Llinia, de cuenta que llegó a mandar les fuercies que defendíen el sur peruanu.
En 1883 foi escoyíu senador pa representar a Lambayeque nel Congresu que s'axuntó en Arequipa d'abril a xunetu d'esi añu. En Arequipa tocó-y actuar nel últimu episodiu de la guerra con Chile, intentando entamar la defensa de la ciudá blanca ante la meyora de los chilenos, pero finalmente estos ocupar ensin topar resistencia (29 d'ochobre de 1883). Díes antes roblárase'l Tratáu de Rancón, que punxo fin a la guerra.
Al igual que Lizardo Montero, Canevaro retirar a Puno y depués a Bolivia. De vuelta nel Perú, xunir a la revolución del xeneral Andrés A. Cáceres contra'l gobiernu del xeneral Miguel Iglesias, qu'anició la guerra civil de 1884-1885. Foi nomáu Xefe políticu y militar de los departamentos del sur (1884). Cáceres trunfó y foi escoyíu presidente constitucional (1886-1890). De magar, Canevaro cuntar ente los más conspicuos miembros del partíu cacerista o Constitucional, que se caltendría nel poder hasta 1895.
Canevaro foi nuevamente escoyíu alcalde de Lima (de 23 de mayu de 1886 a 31 d'avientu de 1888), según senador, esta vegada por Lima (1886-1894), llegando a presidir el so cámara en 1894. Foi tamién axente confidencial del gobiernu peruanu en Bolivia y ministru plenipotenciario n'Estaos Xuníos (1892-1893).
Mientres el cuestionáu segundu gobiernu de Cáceres foi escoyíu primer vicepresidente de la República y una vegada más exerció l'alcaldía de Lima (1894-1895).
En 1900 foi nomáu xefe d'estáu mayor xeneral del exércitu. En 1905 foi xubíu al grau de xeneral de división y nomáu presidente del Tribunal Supremu de Guerra y Marina. Ente 1911 y 1916, foi senador por Huancavelica. En 1919 foi nuevamente vicepresidente de la República, esta vegada formando parte del gobiernu d'Augusto B. Leguía, quien recibió'l sofitu de Cáceres y el so partíu. Finó pocu dempués, en 1922.
Foi tamién presidente del desapaecíu «Club Chorrillos de Regatas y Tiru al Blanco» y del Club de la Unión de Lima (1869, 1904 – 1906, 1872, 1881 - 1889, 1892 - 1904 - 1906 - 1918 - 1922).
Casóse con Ignacia Rodulfo, quien tamién pertenecía a una familia adinerada, viviendo nuna casona de dos pisos de llinies neoclásiques, pures y refinaes, allugada na corte 7 del baldrayu Áncash, Barrios Altos. Los sos balcones y rexes, y los sos ambientes puramente proporcionales, son un claru exemplu de l'arquiteutura republicana.
Finó en Lima en 1922 y la so vilba, el 21 de mayu de 1925, en París.
Referencies
Basadre, Jorge: ''Historia de la República de Perú. 1822 - 1933'', Octava Edición, correxida y aumentada. Tomos 7, 8 y 9. Editada pol Diariu "La República" de Lima y l'Universidá "Ricardo Palma". Impresu en Santiago de Chile, 1998.
Toraghundi
Toraghundi ye una ciudá d'Afganistán, asitiada na provincia d'Herat. En 2007 tenía 20.825 habitantes.
Casandresín
Casandresín ye un llugar de la parroquia d'Aciana nel conceyu asturianu de Salas.
Mercedes Fernández González
María Mercedes Fernández González, conocida como Cherines, ye una abogada, profesora universitaria y política asturiana. Ye tutora de Derechu Procesal del centru asociáu de la UNED n'Asturies.
Biografía
Casada, ensin fíos, estudió nel Colexu del Santo Ángel de la Guarda y llicencióse en Derechu pola Universidá d'Uviéu y en Ciencies Polítiques y Socioloxía pola Universidá Nacional d'Educación a Distancia.
Trayeutoria política
Presidió'l Partíu Popular de Xixón ente 1989 y 2000.
Conceyal
Foi conceyal en Xixón ente 1983 y 1993. Tornó en 1995, retomando la so función de vocera municipal.
Otros cargos
Foi Delegada del Gobiernu español n'Asturies ente 2000 y 2004, y síndica de cuentes del Principáu d'Asturies.
Candidatura a la Presidencia d'Asturies
Foi cabeza de llista del Partíu Popular por Asturies nes eleiciones xenerales d'España de 2011 siendo la llista más votada, ocupando asina'l cargu de diputada nel Congresu. En 2012, Mercedes foi escoyida candidata a la presidencia del Principáu d'Asturies pol Partíu Popular d'Asturies nes eleiciones del 25 de marzu de 2012, que fueron adelantaes por cuenta de la disolución de la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies anunciada por Francisco Álvarez-Cascos ocho meses dempués de salir el so partíu, Foro Asturies, ganador de les anteriores eleiciones autonómiques. El PP caltuvo los 10 escaños que llograra nes eleiciones de 2011. Mercedes también foi la candidata pa les Eleiciones a la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies de 2015, onde caltuvo'l resultáu anterior.
En xineru de 2019 ye sustituyida por María Teresa Mallada pa ocupar la candidatura popular nes Eleiciones a la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies de 2019. El 23 de setiembre de 2019 dexa'l cargu de presidenta del Partíu Popular d'Asturies.
Marigny-sur-Yonne
Tien una población de y una superficie de  km².
Chordeiles pusillus
Hábitat
Vive nes sabanes seques y en zones estacionalmente inundables, per debaxo de los 1.050 m d'altor.
Descripción
Mide de 16 a 17 cm de llargor y pesa aproximao 33,4 g. Estrémense cinco subespecies acordies col color del plumaxe, el cual, nel envés va de color marrón parduzu a castañal ferrial; gargüelu con llinia o llurdios blancos; estríes ferriales a corites na corona y el cuerpu; banduyu y ales pardos a grises y con llinies corites y blanques y ales con puntes blanques.
Alimentación
Caza inseutos en vuelu, dempués del tapecer.
Reproducción
Añera nel suelu, cavando un círculu d'unos 5 mm de diámetru, qu'arrodia de piedres. La fema pon unu o dos güevos color crema con pintes color marrón y gris oliváceo, de 27 por 20 mm.
Danza china
miniatura|Una danza china. La danza china ye una forma d'arte bien variada, qu'entiende munchos xéneros de danza moderna y tradicional. Les dances cubren una amplia gama, dende dances populares hasta actuaciones d'ópera y balé, y pueden ser realizaes mientres celebraciones públiques, rituales y ceremonies. En China hai 56 grupos étnicos reconocíos oficialmente, y cada grupu étnicu minoritariu tamién tien los sos propios bailles folclóricos. Les dances chines más conocíes anguaño son la danza del dragón y la danza del lleón.
Historia
thumb|upright|Una baillarina de la [[dinastía Tang nun mural descubiertu en Xi'an baillando con un chal.]] Esiste un ampliu rexistru históricu de les diverses formes de la danza en China. El calter chinu más antiguu de la pallabra «baille», 20px, escritu nos güesos oraculares, ye en sí mesmu una representación d'una baillarina nuna celebración sosteniendo rabos de gües en cada mano. Delles carauterístiques de los bailles chinos de l'actualidá, como ser baillar con mangues llargues, rexistráronse dende los primeros periodos, que se remonten a la dinastía Zhou. Les dances más importantes de los primeros tiempos fueron les dances rituales y ceremoniales llamaes «yayue», esti tipu de danza baillar hasta la dinastía Qing, pero güei solo sobrevive n'actuaciones mientres ceremonies confucianes.
Na era de les Seis Dinastíes (220-589 dC), hubo fuertes influencies d'Asia Central na música y na danza. L'arte de la danza algamó un picu na dinastía Tang, y los bailles de la dómina yeren bien diversos y cosmopolites; los bailles d'Asia central fueron bien populares. Rexistróse un gran númberu de dances na dinastía Tang; por casu, hai más de 60 composiciones grandes que son actuaciones a gran escala de la corte Tang. L'arte de la danza, sicasí, tornó como una forma d'arte independiente en dinastíes posteriores, y los bailles quedaron absorbíos na ópera china. En tiempos más recién, l'arte de la danza en China esfrutó d'un resurdimientu, y los desarrollos modernos de dances chines siguen a bon ritmu.
Danza tradicional
miniatura|Danza del lleón. Con al respective de la danza del lleón, suxurióse que provienen de fora de China, por cuenta de que el lleón nun ye orixinariu de China, y la pallabra china pa lleón, shi (獅), puede ser derivada de la pallabra persa «šer». La descripción detallada de la danza del lleón apaeció mientres la dinastía Tang y depués reconocióse como un apurra estranxeru, anque ye posible que la citada danza puede esistir en China yá nel sieglu III de la nuesa era. Suxurióse que los oríxenes de la danza remontar a India y Persia, y foi introducida mientres les distantías meridionales y septentrionales que teníen asociación col budismu. Una versión de la danza del lleón que s'asemeya a la moderna danza del lleón foi descrita pol poeta Tang Bai Juyi nel so poema "Artes occidentales de Liang" (西凉 伎), onde los baillarinos usen un traxe de lleón fechu d'una cabeza de madera, cola de seda y cuerpu peludo, colos güeyos doraos con oru y dientes plateado con plata, y oreyes que se mueven. Hai dos formes principales de danza china del lleón, la del Lleón del Norte y la del Lleón del Sur. Una forma de la danza del lleón tamién s'atopa nel Tíbet, onde se-y llama danza del lleón de nieve.
Dances folclóriques na etnia Han
Les dances folclóriques fueron importantes históricamente nel desenvolvimientu de la danza en China, dalgunos de los primeros bailles en rituales y ceremonies de la corte pueden evolucionar a partir de dances populares. Los gobernantes de diverses dinastíes arrexuntaron dances populares, munches de les cualos eventualmente convertir en bailles de la corte. Sicasí, en delles ocasiones hubo espresiones d'antipatía escontra delles dances folclóriques y dellos emperadores intentaríen prohibiles.
Munches de les dances populares tán rellacionaes cola collecha y la caza y los antiguos dioses acomuñaos con estos oficios. Por casu, la danza de la constelación realizar pa llograr una collecha de granes abondosa, nuna asociación cola gran cantidá d'estrelles qu'hai nel cielu, ente que la danza de l'arpón acomuñar a Fuxi que según la mitoloxía dio la rede de pesca a la etnia Han, y la danza del aráu taba coneutada a Shennong, el dios de l'agricultura.
Dellos exemplos de danza folclóriques chines son:
thumb|Danza folclórica d'un grupu minoritariu en China.
Dances folclóriques n'etnies minoritaries
Hai munchos grupos minoritarios de China y cada unu tien les sos propies dances que reflexen la so cultura y forma de vida. Dellos exemplos d'estes dances son:
Danza teatral
thumb|Danza como parte de la [[Ópera de Beixín nuna interpretación de "Tiannvsanhua" (天女散花).]] Nos centros d'entretenimientu llamaos «wazi» mientres la dinastía Song, floriaron diverses formes teatrales y l'ópera china empezó a tomar forma, y la danza empezó a ser fundida na ópera. Bailles como la "Danza del Xuiciu Final" (舞 判, tamién llamada la Danza de Zhong Kui», 跳 鐘 馗) mientres la dinastía Ming, y dances de la dinastía Song como «Batiendo la Bandera» (撲 旗子) convertir en pieces d'ópera. Otra danza adoptada pola ópera ye la danza de la espada. La ópera china fíxose bien popular mientres la dinastía Yuan y dinastíes posteriores, y numberoses dances fueron absorbíes pola ópera.
Dances rituales
La mayoría de los primeros rexistros de dances en China correspuenden a dances rituales o ceremoniales, y estes dances formaron la «yayue» que se considera de gran importancia na corte. Estes dances sumieron en gran parte de la cultura moderna del pueblu han, anque les dances rituales inda s'atopen en delles tradiciones populares y nes cultures de les minoríes étniques chines.
thumb|Baille nun parque como forma d'exerciciu físicu.
Dances como exerciciu físicu
Según Lushi Chunqiu, mientres la dómina del emperador Yao, creóse una danza como un exerciciu pa les persones a caltener saludable dempués d'un periodu enllargáu de tiempu húmedu. Tradicionalmente dellos bailles chinos tamién pueden tener rellación coles artes marciales y yeren utilizaes pa entrenar habilidaes y aptitú de combate, y dellos exercicios d'artes marciales, como'l Tai chi, son similares a un baille coreografiado. Na China moderna, ye común atopar persones que baillen nos parques como una forma d'exerciciu.
La Fistiella
La Fistiella ye una casería de la parroquia d'Aciana nel conceyu asturianu de Salas.
Danza china
Dances modernes
thumb|right|Interpretación de la obra «El destacamentu coloráu de muyeres» de 1972 pol [[Balé Nacional de China.]]
La Fistiella
Alcuéntrase a 3 km de Salas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 301 msnm y tien una población de.
Reserva natural de De Hoop
La Reserva Natural De Hoop ye un espaciu natural de la Provincia Occidental del Cabu, Sudáfrica, y una de los ocho árees incluyíes pola UNESCO na Llista del Patrimoniu de la Humanidá en Árees protexíes de la Rexón floral del Cabu a partir del añu 2004.
Historia
La granxa De Hoop foi adquirida pola Alministración de la Provincia del Cabu en 1956. Dellos amiestes fuéronse faciendo al área inicial hasta que llegó a la dimensión actual de 36.000 hai en 1991. La Reserva Marina de Hoop foi declarada en 1986 una de les mayores d'África: estender a tres milles náutiques a lo llargo de la mariña y cubre una superficie de 23.000 hai.
Danza china
Balé
La primer escuela de balé en China, la Beijing Dance School, foi establecida en 1954 con Dai Ailian como'l so direutor y atendida por dellos maestros rusos, incluyíu Pyotr Gusev que instituyó el sistema de formación en Rusia. Nos años siguientes, ballets como El llagu de los Cisnes o Romeo y Julieta fueron interpretaos. El Balé Nacional de China foi fundada en 1959 cola denominación de Compañía Esperimental de Balé de la Escuela de Danza de Beixín. Mientres la Revolución Cultural sol control de Madame Mao, los drames revolucionarios modelos pasaron a primer planu, y el repertoriu foi finalmente amenorgáu a dos ballets ideolóxicos - El destacamentu coloráu de muyeres y El pelo de la moza blanca. Tres la cayida de la Banda de los Cuatro, la compañía de balé reformóse y camudó de direición colos ballets clásicos occidentales resucitaos, y tamién amplió la so gama pa incluyir más ballets modernos de tol mundu.
Serpens
Serpens (la culiebra) ye una de les 88 constelaciones modernes y yera una de les 48 llistaes por Ptolomeo. Ente les modernes constelaciones ye la única estremada en dos partes:
Reserva natural de De Hoop
Valores naturales
El tipu de vexetación predominante ye'l fynbos de tierres baxes, particularmente vulnerable a la presión humana, qu'asocede nes formaciones de piedra caliar a lo llargo de la reserva. El fynbos d'altitú producir nes arenisques de los Montes Potberg nel nordeste de la reserva.
Danza china
Balé
Otres compañíes de balé en China son:
Serpens
Ente estos dos partes asítiase la constelación d'Ofiuco, el portador de la culiebra. Yá que se considera una única constelación, l'ordenamientu d'alcuerdu a la denominación de Bayer tien en cuenta ambes partes. Na cabeza de la culiebra asítiense α, β, γ, δ, ε, ι, κ, λ, μ, π, ρ, σ, τ, χ y ω Serpentis. Na cola alcuéntrense ζ, η, θ, ν, ξ y ο Serpentis.
Danza china
Balé
miniatura|derecha|Coreografía moderna en temes tradicionales - ésti básase na pintura y escultura del [[Guan Yin de los mil manes.]]
Reserva natural de De Hoop
Valores naturales
Les cifres pal caltenimientu son bien impresionante pa namái 360 quilómetros cuadraos de la superficie terrestre:
El parque marín consta de 250 especies de pexes marinos y siete especies de ballenes, incluyendo la ballena derecha austral Eubalaena glacialis, la que se repara mientres l'iviernu y la primavera. El raru ostreru negru africanu Haematopus moquini puede atopase na mariña mientres tol añu.
Hai dellos edificios d'interés históricu, y munchos sitios arqueolóxicos importantes. El complexu agrícola De Hoop ye un monumentu nacional.
Danza china
Danza tradicional moderna
Munchos bailles presentaos como tradicionales nos cines y la televisión son la imaxinación moderna de dances antigües utilizando coreografía moderna, por casu la famosa danza de los vistíos emplumaos de arcoíris de la dinastía Tang.
Serpens
Carauterístiques destacables
Namái una estrella de Serpens —α Serpentis— tien un rellumu cimeru a magnitú 3, polo que la constelación nun ye bono de reconocer. Distante 73 años lluz, α Serpentis ye una xigante naranxa, 15 vegaes más grande que'l Sol, que recibe'l nome d'Unukalhai o Unuk. Sígue-y en rellumu η Serpentis, una xigante o subxigante anaranxada que'l so diámetru, calculáu a partir del so diámetru angular (2,98 milisegundos d'arcu), ye casi seis veces mayor que'l diámetru solar. ξ Serpentis —cuartu astru más brillosu— ye una estrella blancu-mariella, clasificada como xigante o subxigante con una lluminosidá 31 vegaes mayor que la del Sol. Ye una variable Delta Scuti, y, amás, una binaria espectroscópica que la so acompañante tien un periodu de 2,29 díes.
Danza china
Dances sociales
Los bailles de salón occidentales fixéronse populares nel sieglu XX, antes nun sería permisible pa los homes y les muyeres de families respetables el baillar xuntos. Na década de los 40 los clubes nocherniegos de Shanghai fueron bien populares, y los líderes comunistes tempranes como Mao Zedong y Zhou Enlai tamién yeren vidueños baillarinos de salón d'estilu soviéticu. El baille de salón, sicasí más tarde sumió dempués de la Revolución Cultural pa ser sustituyíu por grupu masiva bailla como la danza yangge. Los bailles de salón, sicasí, remanecieron dempués de la lliberalización de China a finales de sieglu, y son agora comúnmente atopaos realizaos por munches persones nos parques públicos como forma d'exerciciu físicu.
Reserva natural de De Hoop
Árees protexíes de la rexón
Estes son los ocho árees protexíes incluyíes nesta rexón:
Serpens
Carauterístiques destacables
Serpens cunta con delles estrelles similares al Sol. La más cercana, a 38 años lluz, ye λ Serpentis, una nana mariella de tipu espectral G0V anque col doble de lluminosidá que'l Sol. ψ Serpentis, a 48 años lluz, ye más asemeyada al nuesu Sol tocantes a temperatura y lluminosidá (ye de tipu G2.5V), magar tien una compañera estelar a una distancia igual o superior a 61 ua. 39 Serpentis ye otru análoga cortil d'igual lluminosidá que'l Sol, magar que pue ser más nuevu que la nuesa estrella. Muncho más paecida al Sol ye la tenue HD 143436, a 142 años lluz, un posible ximielgu solar d'igual masa, lluminosidá y tamañu que'l Sol; sicasí, el so conteníu en litiu ye seis veces más abondosu qu'en la nuesa estrella, anque'l Sol paez tar emprobecíu nesti elementu en rellación a otres estrelles de la so redolada.
Reserva natural de De Hoop
Árees protexíes de la rexón
thumb|center|400px|Llocalización De Hoop (nᵘ 5).
Serpens
Carauterístiques destacables
Son delles les estrelles de la constelación nes que s'afayaron planetes estrasolares. ω Serpentis, la más brillosa ente elles, ye una xigante naranxa que tien un planeta con un periodu orbital de 277 díes. HD 168746 ye una nana mariella con un planeta que la so masa mínimo ye 0,23 vegaes la masa de Xúpiter; asitiáu mui cerca de la estrella —apenes a 0,065 ua—, completa una órbita cada 6,4 díes. La temperatura superficial d'equilibriu del planeta a felicidá alloña ye de 900 K. Ye tamién bien interesante'l sistema NN Serpentis: consta d'una nana blanca y una nana colorada bien próximes ente sigo, siendo la separación ente elles inferior al radiu solar (0,93 radios solares). El periodu orbital d'esta binaria cercana ye de solu 3,13 hores. Amás, afayáronse dos planetes separaos de la binaria cercana 3,4 y 5,4 ua respeutivamente. Otru oxetu notable ye PSR J1719-1438, púlsar onde s'hai detctado un posible planeta n'órbita a la so alredor. El planeta paez tener una densidá de siquier 23 g/cm³, talmente que puede considerase como una nana blanca, non lluminosa, de carbonu y osíxenu con bien baxa masa y densidá.
Ente los oxetos del cielu fondu de Serpens Caput cabo señalar el cúmulu globular M5, asitiáu a 23 500 años lluz. Esti cúmulu utilizóse pa poner a prueba'l momentu magnéticu de los neutrinos, lo que podría refundiar lluz sobre delles partícules hipotétiques como'l axión. Otru cúmulu globular, asitiáu xusto al sur de M5, recibe'l nome de Palombar 5. Munches estrelles d'esti cúmulu tán saliendo del mesmu por cuenta de la aición gravitatoria de la Vía Láctea, formando una cola de marea de más de 30 000 años lluz.
En Serpens Cauda puede reparase la Nebulosa de l'Águila y el so cúmulu estelar asociáu, M16, que s'atopen a 7000 años lluz de la Tierra en direición al centru galácticu. La conocida imaxe llograda col telescopiu espacial Hubble —llamada «Pilastres de la Creación»— amuesa una amplia rexón de formación estelar d'esta nebulosa. Otru oxetu d'interés ye la llamada Nebulosa Colorada Cuadrada, nebulosa planetaria alredor de la estrella MWC 922. Tien la forma d'un cuadráu casi perfectu con una banda escura alredor de les rexones ecuatoriales.
El Sestetu de Seyfert ye una agrupación de seis galaxes, cuatro de les cualos interactúan gravitacionalmente; la quinta galaxa ta más alloñada ente que la última «galaxa» ye, en realidá, una parte separada d'una de les otres galaxes. Esti cúmulu de galaxes ta a una distancia de 190 millones d'años lluz y tien aproximao 100 000 años lluz d'anchu, siendo una de les agrupaciones galáctiques más trupes que se conocen.
Más distante —a 600 millones d'años lluz aproximao—, ta asitiáu'l Oxetu de Hoag (PGC 54559), una galaxa atípica del tipu conocíu como galaxa anular. Apaez como un aniellu casi perfectu d'estrelles mozos azules arrodiando un nucleu d'estrelles marielles más vieyes. El buecu esistente ente l'aniellu y el nucleu ye realmente tresparente, yá que puede trate otra galaxa anular al fondu na posición de la una en puntu. Debe'l so nome a Art Hoag, quien afayó esti oxetu en 1950.