cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Presidente de Perú
Placa
El Presidente de la República, adicionalmente, lleva una placa nel bolsu cimeru esquierdu del sacu a manera de solapero coles insinies del mandu militar que lo reconoz como Xefe Supremu de les Fuercies Armaes. Ye heredera de los distintivos y honores militares que llevaben los presidentes pertenecientes a la Fuercia Armada -tantos na historia del país-. Ye dorada y tien la forma d'un sol radiante.
Cayáu
Tien nel so orixe n'el costume española de simbolizar el poder -principalmente nos casu de los rexidores, correxidores ya intendentes- con un cayáu. El costume foi introducida nel sieglu XVIII nos Andes, tres la rebelión de José Gabriel Túpac Amaru y Túpac Catari en 1780-1781 pa representar la dignidá d'alcalde d'indios: alcalde-vara o varayoc (el que porta varar en quechua). A diferencia d'Arxentina, l'usu d'un cayáu que simbolice'l poder y el cargu de Presidente (simbólicamente, el varayoc), nun foi común na historia de la presidencia peruana ya innumberables vegaes foi reemplazada pol sable o la espada de los presidentes militares. Namái un puñáu de casos son destacables. Mariano Ignacio Prado, José Balta y Augusto B. Leguía usar en cuadros y fotografíes presidenciales. Apocayá, Alejandro Toledo, fixo usu del cayáu na so asunción simbólica al cargu nel Cusco y tamién n'otres poques ocasiones. El so más recién usu correspuende al 29 de xunetu de 2008, fecha del tradicional desfile militar, cuando Alan García llevó un pequeñu cayáu presidencial, el mesmu utilizáu por Ollanta Humala nel desfile militar del 29 de xunetu de 2011.
Tratamientu
El tratamientu oficial escontra'l Presidente de la República de Perú ye:
Palaciu de Gobiernu de Perú
thumb|350px|[[Palaciu de Gobiernu de Perú a fines del sieglu XIX.]]
Los gobernantes de Perú independiente siguieron con esta sede de gobiernu. Na dómina del guanu, el palaciu recibió cuantiosos arreglos y adornamientos. Tamién foi afeutáu pol saquéu mientres la ocupación chilena. Mientres el "Oncenio", l'edificiu foi amburáu col fin d'asesinar al presidente Augusto B. Leguía. Foi depués construyíu y la terminación del so últimu diseñu data de 1938. Ye consideráu un monumentu históricu y xunto a los sos bien distintes versiones arquiteutóniques anteriores allugaron a diversos güéspedes: Francisco Pizarro colos 40 virréis, los llibertadores San Martín y Bolívar, el Rei d'España Xuan Carlos I de Borbón, y 53 caudiellos y presidentes. A Fernando Belaúnde, paeció-y 039;'"abondo francesáu pero cómodu"''.
Entiende una área construyida de 19.200 metros cuadraos. Trabayen ellí unes 200 persones. Trátase d'un edificiu bien completu, cuenta con sales y salones, comedor, places interiores, capiya, estudiu de televisión, cochera, piscina, área d'invitaos y los aposentos privaos presidenciales. Simbólicu ye'l conocíu balcón de les procesiones, dende onde'l Presidente suel recibir la procesión del Señor de los Milagros y dar mensaxes a les manifestaciones públiques que se realicen. Dos momentos doraos del mentáu balcón fueron los tradicionales balconazos d'Alan García nel so primer gobiernu y l'asunción al mandu del presidente Paniagua y el so gabinete ministerial. Ye tradicional el cambéu de guardia a mediudía en palaciu.
Guardia d'Honor del Palaciu de Gobiernu
La Guardia d'Honor y de Seguridá del Palaciu al traviés del tiempu hai principalmente recayíu socesivamente nos siguientes Cuerpos Militares y Policiales:
El Reximientu de Caballería "Gloriosu Húsares de Junín" N° 1 - Llibertador de Perú, hasta'l 2 de febreru de 2012, foi la Guardia Montada del Presidente de la República. La so sede tuvo nel Cuartel "Barbonos", antiguu cuartel na Corralada de Lima. Esta unidá dende la so creación nunca foi desactivada y tuvo presente nos acontecimientos más importantes de la historia nacional peruana.
La Caballería de la "Lexón Peruana de la Guardia" entamóse sobre la base del Escuadrón "Húsares de la Escolta del Xeneral", unidá destacada na Campaña Llibertadora de Chile. A esta caballería, José de San Martín, daría-y el nome de “Escuadrón de Húsares de la Lexón Peruana de la Guardia” al mandu de Guillermo Miller. Na batalla de Junín, los escuadrones de “Húsares de Perú” tuvieron una descollante participación, gracies a la sagacidad d'Andrés Rázuri. Por esta aición, Simón Bolívar camudó'l nome al Reximientu “Húsares de Perú” pol de Reximientu “Húsares de Junín”, que tamién destacó pola so bravura na batalla d'Ayacucho, lo que-y mereció llevar na so bandera de guerra la inscripción Llibertador de Perú”. Por cuenta de la so trescendencia histórica foi designáu pa tar presente na reincorporación de Tacna al territoriu de Perú en 1929.
En febreru de 1987, el Presidente Alan García ordenó que se-y dea "calter peruanista" al so guardia personal que vistía un elegante paxellu d'inspiración francesa y que'l consideraba livianamente "igual" al usáu polos Dragones de la Guardia Republicana de Francia. Pa ello, escueye al RC "Gloriosu Húsares de Junín" Nº 1 como "escolta presidencial". Nel uniforme de los Húsares de Junín, el dormán con alamares (ensin les charreteras) lleva 33 botones que simbolicen les 33 victories siguíes de Napoleón Bonaparte.
La Misión Militar Francesa, Contratada pol Gobiernu de Perú, mientres la presidencia de Nicolás de Piérola en 1896, determino qu'una unidá de caballería del Exércitu de Perú fuera la unidá qu'apurra seguridá al presidente de la república, ye qu'en 1904 ye escoyíu'l Reximientu de Caballería "Mariscal Domingo Nieto", que foi la escolta presidencial has febreru de 1987 nel que foi releváu de les sos funciones por ordenes del presidente Alan García y a partir del 2 de Febreru del 2012, reactívase nuevamente como Escolta Presidencial, por disposición del Presidente Ollanta Humala Tasso, otorgándo-y como misión principal la de garantizar la seguridá del Presidente de la República y del Palaciu de Gobiernu.
Expresidentes
thumb|350px|Gobernantes de Perú independiente dende [[José de San Martín hasta Nicolás de Piérola representaos sarcásticamente como la pintura cristiana de La última cena.]] La dignidá de ex-presidente de la República, na gran mayoría de la historia peruana nun foi reconocida. Recién la Constitución de 1979 determinaba que:
Dos casos son particulares:
Al añu 2018, esisten cuatro expresidentes constitucionales, esto ye, escoyíos democráticamente, y que concluyeron los sos periodos de gobiernu presidencial, estos son: Alberto Fujimori, Alejandro Toledo Manrique, Alan García y Ollanta Humala. Nel casu del Xeneral Francisco Morales Bermúdez, esti nun ye consideráu como tal, por cuenta de que comandó un golpe d'estáu contra'l Xeneral Juan Velasco Alvarado. Sicasí, Morales Bermúdez cuenta coles considerancies de ex-presidente. Cabo mentar que Morales Bermúdez ye'l de más edá, de los que dalguna vegada detentaron la máxima invistidura. Los decesos más recién son aquellos de Valentín Paniagua, quien finó n'ochobre de 2006 y de Fernando Belaúnde Terry, quien finó en xunu de 2002. Pedro Pablo Kuczynski foi escoyíu constitucionalmente, mas arrenunció al cargu y nun pudo completar el so periodu presidencial.
Expresidentes vivos
Estadístiques
Primer Presidente: José de la Riva Agüero (1823).
Tiempu:
Partíu:
Civiles, militares y relixosos:
Presidentes ex congresistes:
Desempeñáronse como congresistes antes de ser Presidentes:
Edá:
Sexu y estáu civil:
Ex Presidentes Investigaos:
Los casos de los seis expresidentes de Perú escoyíos democraticamente que siguen con vida estan con orde de Captura, Investigaos o presos nel penal de la DIROES (Direición d'Operaciones Especiales)
Muerte:
Dinastíes:
Presentáronse tres caso de parentescu ente mandatarios:
Mandatarios d'orixe estranxeru:
Popularidá:
En dos causes, un procesu eleutoral presidencial foi desconocíu:
Llista de presidentes
Dende 1821 que s'empecipia la vida republicana, el Perú foi gobernáu por distintos personaxes que van dende los militares que llucharon pola independencia, hasta persones de l'aristocracia, pasando por representantes de la raza indíxena y de les minoríes étniques del país.
Indu Balachandran
Indu (Indira) Balachandran ye una botánica, y profesora india, que desenvuelve actividaes académiques como "Direutora de Proyeutu del Centru de Plantes Melecinales", Arya Vaidya Sala, Kottakkal.
Nisha Kothari
Nisha Kothari ye una actriz india tamién conocida como Amoga. Ye famosa pola so carrera como actriz na escena de Bollywood.
Biografía
Nacida en Benarés, Uttar Pradesh (India) ye una actriz y modelu. Camudar a Nueva Delhi y llogró un títulu de grau en química de la Universidá de Delhi. Empezó la so carrera de modelaje na producción Jay Jay, como Amoga.
Oana Gregory
Oana Gregory ye una actriz rumana meyor conocida por interpretar el papel d'Amanda na serie de Disney XD Crash & Bernstein.
Vida personal
Gregory nació en Negrești Oaș, Rumanía. Tien un hermanu mayor llamáu Dorel. Camudar a Los Angeles, California, cola so familia pa siguir una carrera na actuación.
Carrera
Gregory empezó la so carrera como actriz de voz na serie de televisión animada británicu-estauxunidense de neños Olivia en 2009, pero foi reconocida per primer vegada en 2011, cuando interpretó a la compañera de Rachel G. Fox, Loosie Goosie na película de J.B. Ghuman Jr., Spork. Esi mesmu añu apaeció nel programa de televisión Aspiring Hollywood col productor y anfitrión Luciano Saber.
Gregory entós adquirió papeles recurrentes nes series de Disney XD Kickin' It y Lab Rats, interpretando'l papel de Mika y Stephanie, y consiguió el so primera gran oportunidá cuando llogró'l papel principal d'Amanda n'otra serie de Disney XD, Crash & Bernstein.
Amphicoma davidis
Amphicoma davidis ye una especie de coleópteru de la familia Glaphyridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Yunnan, (China) y Tonkin, (Vietnam).
Richard von Weizsäcker
Richard Freiherr von Weizsäcker foi un políticu demócrata cristianu (CDU) alemán, presidente d'Alemaña ente 1984 y 1994.
Ébaty
Ébaty ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Richard von Weizsäcker
Biografía
Yera fíu del diplomáticu Freiherr (barón) Ernst von Weizsäcker y hermanu del físicu y filósofu Carl Friedrich von Weizsäcker. Como'l so padre yera diplomáticu, la familia vivió de 1920 a 1924 en Basilea (Suiza), de 1924 a 1926 en Copenḥague (Dinamarca), de 1931 a 1933 n'Oslu (Noruega), de 1933 a 1936 en Berna (Suiza), onde asistió al Gymnasium Kirchenfeld, y d'últimes en Berlín, onde'l so padre foi primeru xefe del serviciu políticu del Ministeriu d'Asuntos Esteriores y en 1938 avanzó a Secretariu d'Estáu sol Ministru Joachim von Ribbentrop.
En 1937 fixo'l bachilleratu nel Gymnasium Bismarck de Berlín y foi xefe d'escuadra nes Mocedaes Hitlerianes. Depués treslladóse a Inglaterra pa estudiar Filosofía y Hestoria en Balliol College, en Oxford, siguiendo los sos estudios na Universidá de Grenoble (Francia). En 1938 entró nel Reichsarbeitsdienst (Serviciu Llaboral del Reich) y na seronda del mesmu añu empezó'l serviciu militar nel Reximientu d'Infantería Potsdam № 9, onde'l so hermanu Heinrich yera teniente primeru. El 1 de setiembre de 1939 la unidá de los hermanos von Weizsäcker crució la frontera polaca a 40 km al norte de Bromberg nel marcu de la invasión de Polonia, que marcó l'empiezu de la Segunda Guerra Mundial. El so hermanu Heinrich cayó a otru día nos combates llibraos nel monte de Tuchola xunto a Grudziądz.
Ébaty
Tien una población de y una superficie de  km².
Richard von Weizsäcker
Biografía
El reximientu foi treslladáu dempués a la frontera con Luxemburgu, dómina na que von Weizsäcker asistió a cursos p'aspirantes a oficial. Más tarde foi destináu al frente oriental. En 1941 resultó mancáu y recibió la Cruz de Fierro de segunda clase. Darréu foi oficial asistente nel OKW (Altu Mandu de la Wehrmacht). Col grau de teniente primero participó nel sitiu de Leningráu, siendo condecoráu cola Cruz de Fierro de primer clase y xubíu a capitán de reserva. En 1945 tomó parte nos combates de la Prusia Oriental y n'abril de 1945 la so unidá foi movida a Potsdam.
Dempués de la guerra volvió a entamar los estudios de Derechu en Göttingen, que terminó en 1955, doctorándose en 1955. De 1947 a 1949 foi asistente del abogáu defensor del so padre mientres los Xuicios de Núremberg, nos que Ernst von Weizsäcker foi condergáu pola so participación activa na deportación de xudíos franceses a Auschwitz. De 1950 a 1958 trabayó na empresa Mannesmann AG en Gelsenkirchen, dempués nel bancu Waldthausen y de 1962 a 1966 na empresa química Boehringer Ingelheim. En 1953 casóse con Marianne von Kretschmann, con quien tuvo cuatro fíos.
Meredith Baxter
Meredith Baxter, tamién conocida mientres dellos años como Meredith Baxter Birney, ye una actriz y productora cinematográfica d'Estaos Xuníos. Ye popular poles sos interpretaciones en dos series de televisión: Family (1976-1980), un drama de televisión pa la cadena ABC TV, y Family Ties (1982-1989).
Richard von Weizsäcker
Biografía
En 1955 afiliar al Partíu Demócrata Cristianu Alemán, CDU. Algamó la vicepresidencia del grupu parllamentariu cristianodemócrata del Bundestag en 1972, cargu qu'ocupó hasta l'añu 1979. Ente 1981 y 1984 foi alcalde de Berlín Oeste, añu en que dimitió pa presentase como candidatu a la presidencia de la República Federal d'Alemaña. El 23 de mayu de 1984 foi escoyíu pa ocupar la xefatura del Estáu. Ganó muncha reputación col so discursu con ocasión del 40 aniversariu de la Segunda Guerra Mundial, el 8 de mayu de 1985, nel que dixo que'l final de la guerra, p'Alemaña "nun foi'l día d'una derrota, sinón el día de la lliberación". En 1990, foi unu de los protagonistes de la reunificación de los dos Alemanias y el primer presidente de l'Alemaña unificada. En 1994 abandonó la presidencia al concluyir el so segundu mandatu y foi sustituyíu por Roman Herzog.
El gobiernu de Guatemala dio-y la Orde del Quetzal en 1987.
Meredith Baxter
Familia y primeros años
Meredith Ann Baxter nació en South Pasadena, California, fía de l'actriz y creadora de comedies de situación, Whitney Blake, y de Tom Baxter, un llocutor de radio. Crióse nel sur de California y tien dos hermanos: Richard (nacíu en 1944) y Brian (nacíu en 1946). Tres el divorciu de los sos padres, la so madre volvió casase con Jack Fields y, tres la muerte d'este, col escritor de comedies de situación Allan Manings (1924-2010).
Carrera
Como Baxter-Birney, tuvo celebridá mientres dellos años pol so papel en Family. Ella interpretó'l papel de Nancy Lawrence Maitland y recibió dos nominaciones a los premios Emmy na categoría de Meyor Actriz de repartu nuna Serie Dramática (1977 y 1978).
Cuando terminó la serie Family, foi protagonista xunto a Annette O'Toole y Shelley Hack en Vanidaes (1981), una producción televisiva d'una obra de teatru del xéneru comedia-drama sobre la vida, los amores y l'amistá de trés animadores de Texas, dende la so etapa en educación secundaria hasta dempués de graduación na universidá, que foi emitida como parte de Standing Room Only, una serie emitida na canal de pagu de la cadena de televisión HBO.
La siguiente serie de Meredith Baxter-Birney foi Family Ties, na qu'interpretaba a Elyse Keaton, una madre d'un ex-hippie. Na realidá, ella ye namái catorce años mayor que Michael J. Fox, quien interpretaba al so fíu Alex Keaton.
Dempués de Family Ties, Baxter (que'l so matrimoniu con Birney terminó en 1989) produció y protagonizó películes de televisión. Interpretó a una secuestradora sicópata en The kissing place (1990) y foi nomada con un Premiu Emmy a la meyor actriz nuna miniserie o telefilme pol so trabayu en A woman scorned: The Betty Broderick story (1992), basada na verdadera historia d'una divorciada que foi declarada culpable d'asesinatu nel asesinatu del so ex-home y la so nueva esposa.
En 1994, ganó un Premiu Daytime Emmy pol so papel d'una madre lesbiana que cría al so fíu pequeñu, en Other mothers (1993), un especial de la CBS. Pol so trabayu na película pa televisión My breast (1994), recibió un premiu especial de la National Breast Cancer Coalition por ameyorar la conciencia pública sobre'l cáncer de pechu.
En 1997, Baxter volvió actuar como madre d'un personaxe interpretáu por Michael J. Fox, esta vegada en Spin City, una comedia de situación de la ABC.
En 2005, empezó a apaecer n'anuncio de televisión pa la Garden State Life Insurance Company. En 2006 y de manera temporal, entamó conxuntamente con Matt Lauer el programa matutín de la NBC, Today. En 2007, fixo una apaición especial en ¿Qué faemos con Brian?, una serie dramática de la ABC. Esi mesmu añu, tamién fixo delles apaiciones como la madre morrebunda de la detective Lilly Rush en Casu abiertu, una serie policiaca de la CBS. En 2009, ye estrella convidada na segunda temporada de seriar web, We have to stop now.
Nos últimos años, Baxter creó tamién una llinia de cosméticos, Meredith Baxter Simple Works, qu'ayuda a recaldar fondos pa la so fundación dedicada a la investigación del cáncer de mama. Ella ye tamién voceru de Consumer Cellular, una compañía de teléfonos móviles que s'anuncia como una alternativa más barata de teléfonos móviles pa persones mayores.
Vida personal
thumb|right|Baxter en 1990 Baxter tuvo casada tres veces y tien cinco fíos. En 1966 casóse con Robert Lewis Bush y tuvieron dos fíos, Ted (nacíu en 1967) y Eva (nacida en 1969). La pareya divorcióse en 1969. En 1974, casóse con David Birney y tuvieron tres fíos - Kate (nacida en 1974) y los ximielgos, Mollie y Peter (nacíos en 1984). Dempués del so divorciu en 1989, ella volvió al usu del so nome de soltera Meredith Baxter. En 1995, casóse col actor y guionista Michael Blodgett, hasta'l so divorciu nel añu 2000.
Baxter foi diagnosticada de cáncer de mama en 1999.
Baxter foi convidada a impartir la conferencia d'inauguración de 2008 na Universidá Nacional de La Jolla, California, y foi gallardoniada con un doctoráu honoríficu de la mesma universidá.
En 2009, The National Enquirer informó que Baxter foi vista nun cruceru de lesbianes con una amiga. Esto llevó a la especulación sobre si Baxter yera lesbiana o a cencielles esfrutaba del cruceru como una amiga heterosexual platónica. El 2 d'avientu de 2009, confesóse lesbiana mientres una entrevista con Matt Lauer en Today, y nel Show de Frank DeCaro en Sirius XM-OUTQ 102. Ella vive cola so pareya, Nancy Locke, una contratista xeneral, con quien vive dende 2005. Baxter dixo que se dio cuenta de que yera lesbiana per vegada primera cuando empezó'l so primera rellación homosexual en 2002.
El 17 d'avientu de 2009, TV Guide informó que Baxter diba escribir un llibru de memories. Broadway Books, una filial de Crown Publishing Group, adquirió los derechos de la historia de la vida de Baxter, entá ensin títulu y posiblemente inda non escrita. Nel llibru, Baxter "va presentar una semeya completa de la so vida como actriz, madre de cinco fíos y güela, y va aldericar con sinceridá sobre la so llucha contra'l cáncer de mama, les sos 19 años de sobriedá, l'espíritu empresarial, y la so decisión de salir del armariu", dixo nun comunicáu de prensa.
Jeb Bush
160px|thumb|right|Jeb Bush. John Ellis Bush, más conocíu como Jeb Bush, ye un politicu d'Estaos Xuníos d'América, miembru del Partíu Republicanu). Ye l'hermanu pequeñu de George W. Bush. De cuatro fíos él ye'l más pequeñu de toos.
Gorbernador de Florida dende'l 5 de xineru de 1999. Nel 2000 fizo impautu nes eleiciones del so xermanu, que lu fizo presidente de los Estaos Xuníos d'America. Foi nesti estáu nel qu'unos resultaos ensin estremaes deferencies, ficiéron-y algamar la victoria eleutoral.
Abdelaziz Belkhadem
Abdelaziz Beljadem (عبد العزيز بلخادم)  ye un políticu arxelín, actual Ministru d'Estáu del so país, que con aterioridad foi Primer Ministru.
Foi nomáu Primer Ministru'l 24 de mayu de 2006, en reemplazu d'Ahmed Ouyahia. Primeramente foi presidente del Parllamentu arxelín dende 1990 hasta 1991. Coles mesmes foi ministru de Rellaciones Esteriores dende'l 2000 hasta'l 2005.
Benguela
Benguela ye una ciudá y conceyu, capital de la provincia homónima, al oeste d'Angola. Tien 2100 km² d'estensión y cerca de 513 000 habitantes. Llenda al norte col conceyu de Lobito, al oeste colos conceyos de Bocoio y Caimbambo, al sur col conceyu de Badea Farta y al oeste col océanu Atlánticu. El conceyu estremar en seis comuna: Zona A, Zona B, Zona C, Zona D, Zona Y y Zona F.
Historia
thumb|100px|left|Antiguu escudu d'armes de Benguela, finales del [[sieglu XVIII.]]
Nel contestu de la Unión Ibérica, el rei Felipe III dixebró, en 1615 el "Reinu de Benguela" d'Angola:
El principal oxetivu d'esta nueva colonia yera la busca y esplotación de les mines de cobre de Sumbe Ambela, al Norte del focete del ríu Cuvo (o Queve), y al sur de Benguela-Velha, la primer población portuguesa na rexón (fundada en 1587 y dempués estinguida), próximu de l'actual Porto Amboim. Foi nomáu como Gobernador, Conquistador y Poblador de Benguela, y simultáneanente Gobernador d'Angola, Manuel Cerveira Pereira.
La población foi ocupada por fuercies de la Compañía Holandesa de les Indies Orientales de 1641 a 1648.
Comunicaciones
Benguela falta 692 km de Luanda 692, 208 de Sumbe y 33 de Lobito. Estación del Ferrocarril de Benguela, en idioma portugués O Caminho de Ferro de Benguela (CFB) que comunica'l puertu de Lobito, na mariña atlántica, cola llocalidá fronteriza de Luau, na parte oriental del país.
La Baragaña
L'INE establez que La Baragaña ye una casería de 35 habitantes (18 homes y 17 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 014 080100.
Topónimu
Escribe Xosé Lluis García Arias:
Ilesia parroquial de San Xuan Evanxelista
Ilesia románica del sieglu XII, conservando d'esti periodu'l pórticu (que presenta un timpanu preludiu del Góticu) y los contrafuertes. Ye la segunda ilesia más antigua conservada en Carreño.
Tien una sola nave, rectangular, y una capiella mayor, separaes por un arcu de mediu puntu. Hai un pórticu de construcción reciente adosáu al Oeste.
Partíu Republicanu
Hai dellos partíos nel mundu que tienen el nome de Partíu Republicanu:
Antonio Muñoz Molina
Ye conocíu principalmente poles sos noveles, que figuren ente los llibros más vendíos de la lliteratura castellana conteporánea. Algamó, ente otros premios, el Planeta, el Nacional de Narrativa y el de la Crítica.
Elementos biográficos
Antonio Muñoz Molina nación n'Úbeda (Jaén), el 10 de xineru de 1956. Fizo estudios de periodismu en Madrid, y llicencióse n'Historia del Arte na Universidá de Granada.
Nos años ochenta entamó a escribir artículos en Diario de Granada y Ideal, que s'axuntaron en dos recopliaciones, El Robinsón urbano y Diario del Nautilus, publicaes respeutivamente en 1984 y 1985. Posteriormente tamién collaboró nel diariu El país.
En 1986 publicó la so primer novela, «Beatus Ille». Esta obra ta ambientada na ciudá ficticia de Mágina, inspirada de la so Úbeda natal y qu'apaez n'obres posteriores.
En 1987 algamó'l premiu de la Crítica y el premiu nacional de narrativa con «El invierno en Lisboa». En 1991 foi'l ganador del premiu Planeta con El jinete polaco, obra que tamién recibió'l premiu nacional de narrativa en 1992.
Delles obres suyes, como «Beltenebros» o «Plenilunio» fueron adaptaes al cine.
Ente los años 2004 y 2006 dirixó l'Institutu Cervantes de Nueva York.
La Barquera (Prevera)
La Barquera ye una entidá de población de la parroquia de Prevera, en Carreño.
Alcuéntrase a una distancia de Candás, capital del conceyu, de 6,80 km. Tien una altitú máxima de 30 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2010 contaba con 3 viviendes, 3 principales y 0 non principales.
Topónimu
Escribe Xosé Lluis García Arias al falar de los topónimos rellacionaos con "La Barca":
José de Obaldía
José De Obaldía y Orejuela foi un políticu y abogáu colombianu.
Biografía
De Obaldía realizó los sos estudios de derechu na Universidá Central de Bogotá (güei Universidá Nacional de Colombia), na cual llogró'l so títulu de doctor en Derechu y Ciencies Polítiques. Participó nes cámares llexislatives de Colombia y foi gobernador del Ismu de Panamá.
Nesti periodu, por iniciativa creó la provincia de Chiriquí el 26 de mayu de 1849 al traviés de la Llei 26 de dichu añu, y sancionó la creación del Estáu Soberanu de Panamá en 1855 concluyendo la so xestión el 1° d'abril del mesmu; restituyíu pola Corte Suprema de Xusticia nos sos derechos políticos, representó a dichu Estáu nel Congresu Nacional y dedicóse a les actividaes políticu-alministratives.
Amphicoma doliosa
Amphicoma doliosa ye una especie de coleópteru de la familia Glaphyridae.
Distribución xeográfica
Habita en Jiangxi (China).
Fernando de Arce
Fernando de Arce o Ferdinandus Arcaeus Beneventanus foi profesor de gramática na Universidá de Salamanca y autor de delles obres en llingua llatina.
Identificación con Fernando de la Torre
Ye presumible que quien roblaba los sos escritos llatinos como Ferdinandus Arcaeus sía'l profesor salmantino Fernando de la Torre, que foi Maestru n'Artes, Catedráticu de Rexencia de Gramática en Salamanca ente 1529 y 1534 y Catedráticu de Prima de Gramática dende 1533. Yera ciegu y tenía un hermanu llamáu Diego, tamién profesor de gramática y ciegu como él. El nome completu podría ser Fernando de la Torre Arce o Fernando Arce de la Torre. Siguiendo un costume na dómina, podría haber llatinizáu namái unu de los apellíos (Arcaeus), ente que nos documentos oficiales de la Universidá de Salamanca roblaba como Fernando de la Torre.
Seleucidis melanoleucus
'Seleucidis melanoleucus ye l'únicu representante del xéneru monotípicu Seleucidis''. Puebla les selves de Salawati en Nueva Guinea.
Échalot
Tien una población de y una superficie de  km².
Partíu Republicanu de los Estaos Xuníos
El Partíu Republicanu ye ún de los dos estremaos partíos políticos de los Estaos Xuníos. Ye'l partiu más conservador de los dos grandes.
Naz en 1854 y dende 1874 el so símbolu ye un elefante.
Échannay
Échannay ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Copa del Xeneralísimu de fútbol 1952-53
La Copa del Xeneralísimu de fútbol 1952-53 foi la edición númberu 49 de dicha competición española. Cuntó cola participación de 44 equipos.
Octavos de final
La ronda de los octavos de final tuvo llugar los díes 17 de mayu, los partíos d'ida; y 24 de mayu de 1953, los de vuelta.
Cuartos de final
La ronda de cuartos de final tuvo llugar ente los díes 31 de mayu, los partíos d'ida; y 4 de xunu de 1953, los de vuelta.
Semifinales
La ronda de semifinales tuvo llugar ente'l 7 de xunu, los partíos d'ida; y el 14 de xunu de 1953, los de vuelta.
Final
La final de la Copa del Xeneralísimu 1952-53 tuvo llugar el 21 de xunu de 1953 nel estadiu de Chamartín de Madrid.
Navacepedilla de Corneja
Símbolos
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente'l. L'escudu se blasona de la siguiente manera: 120px|left|Escudu de Navacepedilla de Corneja
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Allugamientu
Atiesta pel norte con Casas del Puerto, al sur con San Martín de la Vega del Alberche, al este con Garganta del Villar y Villafranca de la Sierra (enclaves del Puertu Chía y la Serrota) y al oeste con Villafranca de la Sierra.
Clima
D'alcuerdu a los datos de la tabla de siguío y a los criterios de la clasificación climática de Köppen modificada el clima de Navacepedilla de Corneja ye mediterraneu de tipu Csb.
Xeoloxía
thumb|Mole granítica. Al fondu Garganta de los Hornos. thumb|left|Pumar de la variedá reineta blanca. Asitiada sobre'l zócalo hercínico del Sistema Central constituyíu por materiales d'orixe ígneos, son roques plutóniques y roques metamórfiques que se remonten al Paleozoicu, les primeres son granitos adamellíticos de dos miques de granu predominantemente mediu o gruesu, les segundes son esquistos cristalinos ácidos pocu estremaos con frecuentes apaiciones de granodioritas moscovíticas.
Flora y fauna
La mesma que se da na Sierra de Villafranca. Aproximao la metá del so territoriu ta protexíu, formando parte del espaciu natural de les Sierres de la Paramera y Serrota. Nel pasáu, dempués de la Guerra Civil Española, el llobu ibéricu foi bien abondosu na contorna, abeyando per inclusive pola mesma población, según la información de prensa de la dómina.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 29,50 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Tien un anexu denomináu Garganta de los Hornos (popularmente conocíu como La L'Aldea).
Patrimoniu históricu-artísticu
thumb|left| Callejuela empinada.
Barreres (Prevera)
Barreres ye una entidá de población dividía ente les parroquies de Prevera (a la que se refieres esti artículu), Priendes y Albandi, en Carreño.
L'INE establez que Barreres ye una casería de 11 habitantes (5 homes y 6 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 014 080300.
Alcuéntrase a una distancia de Candás, capital del conceyu, de 7 km. Tien una altitú máxima de 20 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2010 contaba con 6 viviendes, 4 principales y 2 non principales.
Topónimu
Según Xosé Lluis García Arias, esti topónimu ye un abundativu de la pallabra indoeuropea "var" (agua):
Nisha Rawal
Nisha Rawal ye una prauticante de taekwondo, Estudió na Universidá Tribhuvan de Katmandú.
Taekwondo
Rawal llogró la medaya d'oru na Competencia Internacional de Taekwondo del Monte Everest 2014, que llevóse a cabu nel so país d'orixe. Esta taekwondoista ganó a la hindú Priyanka 21 - 0 na final de muyeres, na división de 76 kg. Foi escoyida como la representante de de Nepal nos Xuegos Asiáticos 2014, celebraos en Incheon, Corea del Sur. Na categoría femenina de pesos pesaos, foi ganada 11-4 nos cuartos de final por Wang Junnan de Macáu.
Asina mesmu, tuvo la oportunidá de competir nos Xuegos Universitariu de branu 2015, celebraos en Gwangju, Corea del Sur. Na ronda 32, na categoría +73 kg femenina y foi ganada 14 - 2 pola competidora Niu Lulu de China.
En xineru de 2015, Rawal foi escoyida como una de los seis atletes nepaleses, per parte del Comité Olímpicu de Nepal, pa recibir un fondu mensual de 11 560 pesos mexicanos ($670/€560). Esto como parte d'un programa de beques de Ríu Olímpicu. N'abril del 2016, foi nomada como la competidora del añu pola Asociación Nacional ya Internacional de Xugadores en Nepal. Nel mesmu añu, viaxó a Manila, Filipines pa competir nes Clasificatorias Olímpiques de Taekwondo n'Asia, sicasí foi ganada 9-0 nel so primer combate pola filipina Kristie Elaine Alora.
En mayu del 2016, Nisha foi una de los cuatro atletes a les que-yos ufiertaron una Wild-Card o invitación, per parte de la Comisión Tripartita, col fin de poder competir nos Xuegos Olímpicos de branu 2016; representando a Nepal na categoría de más de 67 kg femenina. Los cualos, llevar a cabu en Rio de Janerio, Brasil.
Texas Rangers Division
250px|thumb|right|Representación d'una cuadriella de Texas Ranger hacia 1845.
La Texas Ranger Division, conocida polo xeneral como Texas Rangers, ye una policía d'ámbitu estatal con base n'Austin, capital del estáu de Texas nos Estaos Xuníos. Pente la so trayeutoria tuviere tanto funciones policiales como paramilitares, al ser la principal fuercia de seguridá de la República de Texas nel periodu 1836-1845.
Échenon
Échenon ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Texas Rangers Division
Los Texas Rangers foron fundaos d'un mou extraoficial por Stephen F. Austin en 1823, y formalmente constituyéronse en 1835.
Échenon
Tien una población de y una superficie de  km².
Texas Rangers Division
Dende 1935, el cuerpu forma parte de la Texas Department of Public Safety (Estaya de seguridá ciudadana de Texas), na que desendolquen el llabor d'Oficina Estatal d'Investigación con un total de 118 efectivos en 2005.
Los Rangers tienen participao en bona parte de los fechos históricos más importantes del estáu de Texas, y viéronse envueltos en bien de sucesos de gran repercusión na opinión pública americana. Les referencies al so llabor n'obres lliteraries de cine, cómic o televisives enxertáronlos na mitoloxía del Oeste xabaz norteamericanu.
Amphicoma dubia
Amphicoma dubia ye una especie de coleópteru de la familia Glaphyridae.
René Goscinny
René Goscinny, escritor, humorista y guionista de cómic. Ye conocíu mundialmente polos álbumes d'Astérix y Lucky Luke (personaxe creáu por Morris, pero al que Goscinny dará un nuevu aliendu).
Mocedá
René Goscinny nació en París en 1926, fíu de Stanislaw « Simkha » Goscinny, inxenieru químicu de Varsovia, y d'Anna Beresniak Goscinna de Khodorkov, un pueblín ucraín. Stanislaw y Anna conócense en París y cásense en 1919. Los Goscinny marchen a Buenos Aires, dos años depués del nacimientu de René, a ocupar un nuevu puestu d'inxenieru que Stanislas atopa allí. René tien una neñez feliz, estudiando nes escueles franceses de la ciudá. Tien el vezu de facer reir a los sos compañeros de clase, probablemente pa compensar una timidez natural. Entama a dibuxar bien ceo, inspiráu poles histories ilustraes que-y presta lleer.
N'avientu de 1943, depués de la obtención del so diploma a los 17 años, un mozu René pierde a so padre por mor d'una hemorraxa cerebral, lo que lu obliga a buscar trabayu. L'añu siguiente, obtién el so primer emplegu como contable adxuntu nuna empresa de neumáticos. Poco depués dexa esi trabayu pa convertixe en dibuxante nuna axencia de publicidá. René, acompañáu de so madre dexa Arxentina por Nueva York en 1945, col propósitu d'atopase col so tíu Boris. Pa llibrar del serviciu militar americanu, René marcha pa Francia, alistándose nel so exércitu en 1946. Sirve n'Aubagne, nel 141ᵘ batallón d'infantería alpina. Ascendíu a cabu, René conviértese n'ilustrador oficial del reximientu.
Primeros trabayos
Iluistra'l llibru La fille aux yeux d'or y regresa a Nueva York. René atraviesa entós la dómina más difícil de so vida. Queda ensin trabayu, solu y deprimíu dafechu.
Regresu a París
Depués alcuéntrase con Georges Troisfontaines, direutor de World Press agency, que lu convence pa regresar a París y trabayar como direutor de la sucursal llocal en 1951. Ellí conoz a Albert Uderzo, col qu'entama una llarga cooperación. Trabayen xuntos en Bonnes Soirées, una revista femenina pa la que Goscinny escribe Sylvie. En 1955, Goscinny acompañáu de Jean-Michel Charlier, Albert Uderzo y Jean Hébrad, funden el sindicatu d'edición Edipress/Edifrance. Goscinny y Uderzo collaboren igualmente en 'Bill Blanchart' en Jeannot, 'Pistolet' en Pistolin y 'Benjamin et Benjamine' na publicación del mesmu nome.
Baxo'l nomatu d'Agostini, Goscinny escribe Colasín (la versión n'asturianu foi editada pola Academia de la Llingua Asturiana en 1990) pa Jean-Jacques Sempé en Le Moustique y más tarde en Sud-Ouest y Pilote.
Magazine Tintin
En 1956, Goscinny entama una bayurosa collaboración cola revista Tintin. Trabaya con un importante númberu d'autores :
A too esto améstense delles apariciones nes revistes Paris-Flirt y la so collaboración con Morris en (Lucky Luke, 1955-1977).
Revista Pilote y Astérix
En 1959, les editoriales Édifrance/Édipresse llancen la revista Pilote. Goscinny conviértese nun de los escritores más productivos pal magazine. Na primera edición asoleya la so más famosa creación, Astérix, con Uderzo. Fai de Pilote un magazine p'adolescentes, publicando unes historietes más creatives y lliberaes que les de la prensa pa neños. Goscinny retoma la escritura de nueves histories de Colasín y Jehan Pistolet, agora llamáu Jehan Soupolet. El magazine ye compráu por Georges Dargaud en 1960 depués Goscinny conviértese en redactor xefe ente 1963 en 1974. Entama nueves series:
Cásase con Gilberte Pollaro-Millo en 1967. En 1968 naz la so fía Anne. Goscinny muerre d'una parada cardiaca'l 5 de payares de 1977 a la edá de 51 años durante una prueba d'esfuerzu rutinaria na clínica de la rue de Chazelles en París.
Anécdotes
Goscinny foi guionista y dibuxante (!) del Capitaine Bibobu, serie apaecida en 1955 nel selmanariu en color con formatu de periódicu «Risque-tout ».
Goscinny yera un personaxe recurrente nos gags d'Achille Talon, nel qu'encarna al malhumoráu redactor xefe del periódicu Polite.
Una respuestanun cuestionariu « a la Proust » de Pilote carauterística del humor y de la modestia de René Goscinny :
Viendo nun aeropuertu un neñu riendo mientres lleía un cómic, dixo-y a un amigu que lu acompañaba: « Ves, esto ye la nuestra lexón d'honor»
El pueblu de Saint-André-sur-Orne, en Calvados (14), cuenta con una "escuela primaria René Goscinny".
Semioptera wallacii
El Ave del paraísu de Wallace (Semioptera wallacii) ye una ave de la familia Paradisaeidae. Foi afayada en 1859 por George Robert Gray.
Subespecies
La Semioptera wallacii wallacii habita en llombes y montes montascosos de Bacan, nes Moluques, ente que la Semioptera wallacii halmaherae habita nes llombes y los montes montascosos de Halmahera, tamién en les islles Moluques, archipiélagu d'Indonesia.
Échevannes (Côte-d'Or)
Échevannes ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Warner Baxter
Biografía
En 1898, camudóse xunto cola so madre a San Francisco. Depués del terremotu de San Francisco de 1906, la so familia tuvo que vivir nuna tienda por dos selmanes. En 1910, Baxter empezó a actuar en vodevil y, más tarde, en teatru.
Baxter empecipió la so carrera cinematográfica como un extra. Tuvo'l so primer papel protagonista en 1921 na película Sheltered Daughters. Mientres los años 1920 actuó en 48 películes. La so actuación más famosa foi como Cisco Kid en In Old Arizona, papel pol que recibió'l Óscar al meyor actor. Tamién actuó en Grand Canary , Broadway Bill y Kidnapped
Para 1936, Baxter yera l'actor meyor pagáu de Hollywood, pero pa 1943 pasara a realizar películes de clase B. Protagonizó una serie de película del Crime Doctor para Columbia Pictures.
Ente 1914 y 1950, Baxter realizó más de cien películes. Tuvo casáu cola actriz Winifred Bryson dende 1918 hasta la so muerte.
Baxter sufría d'artritis, polo que se realizó una lobotomía p'amenorgar el dolor. Morrió pocu dempués de neumonía y foi soterráu nel Forest Lawn Memorial Park en Glendale (California).
La Cuesta (Prevera)
La Cuesta ye una entidá de población de la parroquia de Prevera, en Carreño.
L'INE establez que La Cuesta ye una aldega de 31 habitantes (14 homes y 17 muyeres). El so códigu de referencia ye 33 014 080400.
Alcuéntrase a una distancia de Candás, capital del conceyu, de 6,90 km. Tien una altitú máxima de 30 m sobre'l nivel del mar. Pal añu 2010 contaba con 12 viviendes, 12 principales y 0 non principales.
Topónimu
Escribe Xosé Lluis García Arias: "Una de les pallabres más usaes tómala del llatín COSTAM (EM) que significando orixinariamente ‘costiella, llau’ pasó a aplicase metafóricamente a un accidente del terrén. Amás de los múltiples barrios, praos, tierres, etc. que llevan esti nome (244 p. 61), nos nuestros pueblos apaez del siguiente mou:
La Cuesta (Am, Vv, Xx, Cñ, Go, Si, Sg, Na, Bi, Mi, Ri), Les Cuestes (Uv, Llg, Mi), La Cuesta Llago (Mi), La Cuesta d'Arriba (Llv), La Cuesta’l Cestu (Ce), La Cuesta Frieres (Llg), La Cuesta los Valles (Llv), La Cuesta Naval (Llg), Cuestallonga (Ti), Les Cuestes de Lloreo (Mi), Les Cuestes de Baíña (Mi), Costayones (Uv), Costabil (Mi), Costadarcu (Llg), La Costa’l Visu (Llg).
Apuleyo
Apuleyo (Madaura, 123/5 - en redol a 180), dacuando llamáu Lucio Apuleyo -magar el praenomen Lucio tomar del protagonista d'una de les sos obres, El pollín d'oru-, foi l'escritor romanu más importante del sieglu II, bien almiráu tantu en vida como pola posteridá. Posiblemente un bereber bien romanizado, nació en Madaura (ciudá romana de Numidia na frontera con Getulia), anguaño conocida como Mdaourouch (Arxelia). Nel so tiempu foi una zona alloñada de los principales centros culturales de la llatinidá, aniciaos n'Italia, anque'l desarrollu urbano y económico de la mesma dexaron que, escontra'l sieglu II, importantes intelectuales y políticos romanos vinieren de la zona.
Biografía
El padre de Apuleyo yera un maxistráu provincial, que, acordies con una inscripción topada nel llugar, algamó'l rangu d'alcalde de Madaura; d'él heredó una cuantiosa fortuna, que consistía nun millón de sestercios pa él y otru millón pal so hermanu. Tal cantidá yera la necesaria pa ingresar al Senáu romanu na dómina. Apuleyo estudió primero en Cartago, onde conoció les retóriques griego y llatino, y depués n'Atenes, onde, ente otres materies, familiarizar cola filosofía platónica.
Recordar polos sos Metamorfosis, novela alegórica y picaresca, tamién conocida como El pollín d'oru. Nun se tien la certidume de que "Lucio" fuera'l so nome: foi a partir del personaxe homónimu de la novela que se-y empezó a atribuyir ésti. Magar ta consideráu como unu de los pocos escritores orixinales del sieglu II, esiste un antecedente d'esta novela, Lucio o El pollín, d'orixe griegu, atribuyida a Luciano de Samosata. En tal obra'l protagonista tien el mesmu nome, y, anque muncho menos ellaborada y estensa, dalgunes de les aventures narraes son paecíes. Sicasí, esiste una cierta ambigüedá tocantes a la datación d'esta obra, que pudiera ser una reelaboración posterior en griegu; seya que non, son obres qu'apaecen pola mesma dómina.
Home deseosu de conocencies, Apuleyo enfusóse, amás d'en la filosofía, na relixón, la ciencia y la retórica. En siendo empecipiáu nel cultu d'Isis, coló a Roma a estudiar retórica. Más palantre, dedicar a percorrer Asia Menor y Exiptu pa siguir los sos estudios de filosofía y relixón. Escontra 156-158, nel camín dende Cartago escontra Exiptu, paró en Oea (actual Trípoli), onde realizó una declamación pública nuna basílica. Depués casó con una bien adinerada vilba de la llocalidá. Foi acusáu entós d'usar la maxa pa consiguir los favores (y riqueces) de la vilba Pudentila; acusaciones provenientes de la familia d'ésta. Nel so defensa declamó y publicó un agudu discursu, la Apoloxía pro se liber, ante'l procónsul d'África Claudio Máximu y los maxistraos de Sabratha, na Tripolitania.
Triunfante nel so discursu, foi vivise con Pudentila a una villa d'ella pela rodiada de Oea. La vilba tenía nel momentu unos 4 millones de sestercios y yá otorgara a los sos fíos vastos campos fértiles, 400 esclavos, enormes viviendes y enforma vieno, trigu y aceitunes. Habitaron fuera de la ciudá pa evitar dar la cantidá de 50 000 sestercios pol matrimoniu d'unu de los fíos de Pudentila. Tal fíu convertir n'enemigu de Apuleyo, anque ésti yá lo encamentara al procónsul como abogáu (educárase en Roma y Atenes). Apuleyo refier que, sicasí, el susodichu africanu abandonar al viciu pasándose tol tiempu colos gladiadores y nun queriendo falar llatín, sinón púnicu. Les rellaciones d'estos fechos realizaes pol escritor refiérennos les riqueces y vida cotidiana de los adineraos africanos na dómina imperial.
Obra
thumb|Psique nel xardín del amor, ilustración de les Metamorfosis de Apuleyo, c. 24. Manuscritu Vat. Lat. 2194 na Biblioteca Apostólica Vaticana en Roma. La so obra más conocida ye El pollín d'oru. Narra cómo'l mozu Lucio, víctima d'un conxuru fallíu que lu tresforma en pollín, ensin perder les sos facultaes intelectuales -salvo'l llinguaxe-, pasa por dellos amos y diverses aventures. El tonu humorísticu ye dominante, pero tamién hai reflexones de tipu filosóficu y relixosu. Ye una obra imaxinativa, irreverente y risondera que rellata les increíbles aventures de Lucio metamorfosiáu en pollín. So esta apariencia oi y ve gran númberu de coses estrañes, mesmes que son rellataes como cuentos entrepolaos na novela, hasta que Isis devuélve-y el so forma humana. Una interpolación desenvuelve una de les más belles amueses de la cuentística de l'Antigüedá Clásica, la fábula d'Eros y Psique (Cupido y Psique). Esti rellatu ye'l más estensu de la novela y da cuenta de les moliciones de l'Alma (Psique) p'algamar al Amor (Eros) y l'inmortalidá. Como yá foi mentáu, hai delles teoríes que caltienen que la iniciación nos misterios de Isis rellatada nel últimu llibru de les Metamorfosis ye autobiográfica.
El llabor de Apuleyo tamién tuvo como oxetivu l'espardimientu de la filosofía (especialmente platónica), el saber retórico y l'espardimientu de los cultos mistéricos predominantes nel Imperiu romanu. De la so obra como filósofu sobrevivieron namái testos con carauterístiques de traducciones, con bien pocu desarrollu personal: De deo Socratis (El demón de Sócrates, onde espón la idea de los seres mediadores ente los dioses y los homes), De Platone et eius dogmate (Sobre Platón y la so doctrina, que ye un compendiu de los principales conceutos de la filosofía de Platón), De mundu (Sobre'l mundu, escoyeta de temes científiques procedentes del Llicéu aristotélicu).
Otres obres sos son: Sobre'l daimon de Sócrates, Sobre Platón y la so doctrina y tamién un Sobre'l mundu. El pollín d'oru (o Metamorfosis) ye la única novela romana que sobrevivió completa. Puede consideráse-y antecedente d'un xéneru lliterariu, el de la novela picaresca, nel que depués vamos atopar grandes desarrollos a partir del sieglu XVI (postúlense influyencies, por casu, en distintos episodios del Quixote). Hai delles teoríes que caltienen que la iniciación nos misterios de Isis rellatada en el Pollín d'Oru ye autobiográfica.
Bibliografía
thumb|Opera omnia, 1621
Enllaces esternos
Versiones de Diego López de Cortegana (1513) y Jacinto de la Vega y Marcu (¿1909?)