cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partíu del Pueblu Palestín
División
En 1997, cuando yera'l Ministero d'Industria pol ANP, Barghouti sufrió un accidente cerebrovascular seriu y salió del so puestu como xefe de la PPP y nel gobiernu. Él morrió en 2000. Dempués un procesu complicáu, el puestu de xefe ocupó dende'l so primu distante y un activista política Dr. Mustafa Barghouti. En 2002, Dr. Barghouti dexó'l PPP por formar la Iniciativa Nacional Palestina. Mustafa Barghouti nun podía alcordar colos elementos "conservadores" na PPP los que quereron caltener la platforma vieya del partíu. El secretariu xeneral contemporario del PPP ye Bassam el-Salji.
Por contestar les eleiciones pol Conseyu Llexislativu Palestín (CLP) en 2006, el PPP formó una alianza cola FDLP y Fida qu'hai llamada 'al-Badíl'. Al-Badíl ganó dos asientos nel CLP y ye una parte de la oposición nel conseyu al gobiernu del Primu Ministru Ismail Haniyeh y Hamás.
Polítiques
El PPP ye un grupu izquierdista que pretende crear un estáu democrático y secular en Palestina. El partíu ye similar na so estructura al Partíu Comunista Italianu, más que al Partíu Comunista de la Xunión Soviética, yá que les sos instituciones son lleales al estáu palestín, y non al contrariu. Ye dicir que'l PPP nun quier sulevar el gobiernu establecíu, sinón participar nél, y representar a los obreros palestinos.
Al contrariu del gobiernu de Hamas, el PPP opónse'l Islamismu en Palestina, y aspira a una sociedá con llibertá de religion pa tolos ciudadanos palestinos. El PPP nun tien una nala militante. Grupos con polítiques similares, como la FDLP y FPLP si tienen unu. El grupu dende los Alcuerdos d'Oslu niégase la llucha armada contra Israel, y prefier negociaciones por un ésitu pacifíco del conflictu árabe-israelín.
Enllaces esternos
La hestoria del partíu del so sitiu oficial
Seleición de fútbol de les Islles Vírxenes d'Estaos Xuníos
Col nome de seleición de fútbol de les Islles Vírxenes d'Estaos Xuníos podemos referinos a:
Sistema de nomes de dominiu
El sistema de nomes de dominiu (Domain Name System o DNS, poles sos sigles n'inglés) ye un sistema de nomenclatura xerárquicu descentralizáu pa preseos coneutaos a redes IP como Internet o una rede privada. Esti sistema acomuña información variada con nomes de dominiu asignaos a caún de los participantes. La so función más importante ye «traducir» nomes intelixibles pa les persones n'identificadores binarios asociaos colos equipos coneutaos a la rede, esto col envís de poder alcontrar y direicionar estos equipos mundialmente.
El sirvidor DNS usa una base de datos distribuyida y xerárquica qu'almacena información acomuñada a nomes de dominiu en redes como Internet. Magar que como base de datos la DNS ye capaz d'acomuñar distintos tipos d'información a cada nome, los usos más comunes son la asignación de nomes de dominiu a direcciones IP y la llocalización de los sirvidores de corréu electrónicu de cada dominiu.
L'asignación de nomes a direcciones IP ye verdaderamente la función más conocida de los protocolos DNS. Por casu, si la direición IP del sitiu Google ye 216.58.210.163, la mayoría de la xente llega a esti equipu especificando www.google.com y non la dirección IP. Amás de ser más bono de recordar, el nome ye más fiable. La direición numbérica podría camudar por munches razones, ensin que tenga que camudar el nome del sitiu web. Inclusive, nel casu de qu'una páxina web use una rede de distribución de conteníos (Content delivery network o CDN, poles sos sigles n'inglés) por mediu de la DNS l'usuariu va recibir la dirección IP del sirvidor más cercanu según la so llocalización xeográfica (cada CDN de la mesma tien los sos propios sirvidores DNS).
Villalón de Campos
thumb|275px|Rollu Xurisdiccional y [[Ilesia de San Miguel (Villalón de Campos)|Ilesia de San Miguel.]] thumb|275px|Casa con portalaes. Villalón de Campos ye una población asitiada al norte de la provincia de Valladolid, (España), na denomada Tierra de Campos y estremera cola provincia de Palencia. La población ye de 1689 habitantes (INE, 2016). D'antiguo yera enforma mayor, pero'l procesu de decadencia rural en pro de les ciudaes provocó'l retrocesu demográficu d'esta llocalidá. Los habitantes dedíquense principalmente al sector primariu (agricultura y ganadería). La so fiesta principal ta dedicada a la Virxe de Fuentes.
Como reseña histórica cabo destacar que foi see mientres los sieglos XV y XVI d'una importante feria de compra-venta de ganáu, sol auspicio de la familia Pimentel, condes de Benavente, y que tenía notable influencia a nivel comarcal.
Llocalidá asitiada nel Camín de Santiago de Madrid.
Demografía
Esta tabla amuesa la evolución demográfica de Villalon de Campos según datos del Institutu Nacional d'Estadística
Monumentos
El Rollu Xurisdiccional que s'asitia nesta llocalidá ye unu de los más destacaos d'España. Esti rollu, foi fechu nel Sieglu XVI, ye d'estilu góticu y foi declaráu Monumentu Nacional.
Ríu Yata
El ríu Yata ye un ríu amazónicu bolivianu, un afluente del ríu Mamoré qu'escurre pol departamentu del Beni.
Villalón de Campos
Monumentos
La Ilesia de San Miguel ye un templu de los más relevantes nel estilu del góticu mudéxar. Na primer capiya de la so nave del Evanxeliu, asítiase'l sepulcru del clérigu lleonés don Diego González del Barcu, de Juan de Juni. Tamién na nave de la Epístola asítiase la Virxe col Neñu que ye atribuyida a Berruguete.
Ríu Yata
Xeografía
El ríu Yata naz al nordeste del llagu Rogagua, nel departamentu del Beni, onde escurre dafechu. Carauterizar por ser meándrico y escurre en direición noreste con un llargor total de 1.060 km hasta la so desaguada nel ríu Mamoré (-10.48611°N, -65.43333°W), cerca de la desaguada del ríu Beni.
El ríu pasa mui cerca del llagu Huaytunas y del llagu Rogaguado nel so tramu altu. Nel so percorríu recibe dellos afluentes como'l ríu Benicito y un ensame de regueros. Pasa poles llocalidaes de Yata, Trés Mapejos y Emboscada.
Villalón de Campos
Monumentos
Tamién nel pueblu tán la Ilesia de San Juan con un preciosu retablu, la Ilesia de San Pedro con una torre de cinco pisos y l'Ermita de La nuesa Señora de Fontes asitiada a dos quilómetros de la llocalidá.
Mediu natural
Parte del so términu municipal ta integráu dientro de la Zona d'especial proteición pa les aves denomada La Nava - Campos Norte perteneciente a la Rede Natura 2000.
El quesu de Villalón
N'homenaxe a la muyer qu'ellaboró'l quesu en Villalón asitióse na plaza mayor del pueblu, xunto al rollu, una escultura que mide 1,85 metros realizada en bronce pol escultor vallisoletano Jesús Trapote. La escultura representa una figura femenina de mediana edá, con una cesta nel brazu na que tresporta los quesos y la anjilla (útil pa faer quesu). Na base lleva un testu alegóricu. Inauguróse'l 9 de mayu de 1998.
Tamién podemos visitar nesta llocalidá'l Muséu del Quesu, onde puede contemplase como tradicionalmente ellaborábase'l quesu nes cases de los ganaderos, los preseos que s'emplegaben y la so venta nel famosu mercáu que se celebraba los sábados y al allegaba xente de tola contorna.
Historia
Mientres los sieglos XV al XVII foi señoríu xurisdiccional de la familia Pimentel conde-duques de Benavente, darréu condes de Villalón, títulu ésti que se perdió y qu'anguaño ye solo un títulu nobiliariu históricu.
Gobiernu municipal
Actual distribución del Conceyu
Tadanari Lee
Tadanari Lee (李 忠成, ) ye un futbolista xaponés.
Seleición de fútbol de Noruega
Col nome de seleición de fútbol de Noruega podemos referinos a:
Passy (Saona y Loira)
Passy ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Luis García-San Miguel
Luis García-San Miguel Rodríguez-Arango foi un xurista español, catedráticu de Filosofía del Derechu, y famosu autor de publicaciones didáctiques y d'investigación.
Biografía
A partir de 1987 foi decanu de la Facultá de Derechu de la Universidá d'Alcalá, yá que desempeñaría mientres 12 años. Cuando finó, a la edá de 77 años, llevaba siete como profesor eméritu na mesma facultá.
Llogró'l doctoráu en Derechu pola Universidá de la so ciudá natal. Asina mesmu, llograría la Llicenciatura en Filosofía, esta vegada en Madrid. En 1979 entraría como vocal na Asociación Española de Filosofía del Derechu. Tamién sería direutor del Institute of European Studies hasta 1988.
De convencimientos democráticos, vio bloquiáu'l camín escontra la cátedra mientres el tardofranquismu, daqué común na dómina, y previsible tres les publicaciones de Notes pa una crítica de la razón xurídica (1969) y La sociedá autogestionada: una utopía democrática (1972), ente otres.
La so posición frente a la transición española defendía un tresformamientu del réxime dende l'interior del propiu aparatu políticu del Estáu franquista. La so postura quedaría reflexada en Teoría de la transición (1981). Asina, pensaba que nun yera necesaria una rotura col anterior réxime, creyendo nuna reforma como la vía más eficaz pa instaurar una democracia n'España.
D'ideoloxía lliberal, tenía enclinos socialdemócrates, y él mesmu asitiábase ente los dos escueles que na España preconstitucional acopaben el mundu de la filosofía del Derechu: la escuela cercana a la socialdemocracia non marxista ("los de Ferraz", como él mesmu moteyar), y el iusnaturalismo católicu, defendíu polos discípulos d'Elías de Tejada (nesti casu, García-San Miguel referir a ellos como "los de Trento").
Gran Premiu de la FIDE de 2022
El Gran Premiu de la FIDE de 2022 foi un circuitu de trés torneos d'axedrez que se celebraron ente'l 4 de febreru y el 4 d'abril de 2022. Los dos primeros clasificaos —Hikaru Nakamura (campeón) y Richárd Rapport (segundu puestu)— clasificarónse pal Tornéu de Candidatos de 2022, la competición na que se decide l'aspirante al Campeonatu del Mundu d'axedrez.
El primer y el caberu tornéu xugáronse en Berlín (Alemaña), mientres que la sede del segundu foi la ciudá de Belgráu (Serbia). Caún de los xugadores taba incscritu en dos de los tres torneos, ganando puntos pa la clasificación final en función del so puestu en caún d'ellos. Antes de que la fase de desempate del últimu tornéu terminara, Nakamura yá algamara puntos suficientes pa ganar el Gran Premiu, y amás tamién taba claro que nengún otru semifinalista podía algamar el segundu puestu de Rapport.
Organización
Daes les llimitaciones de viaxe que supunxo l'andanciu de la COVID-19 de mano pensóse en facer los trés torneos na mesma ciudá y non en varies como nes ediciones anteriores.
El circuitu taba organizáu pola empresa World Chess Limited, qu'escoyó la ciudá de Berlín al traviés d'una votación popular. Más tarde anunciaríen que dos de los trés torneos diben ser en Berlín y ún en Belgráu.
Xugadores
Al aniciu fueron venticuatro los xugadores convidaos al Gran Premiu:
- Los clasificaos del 3ᵘ al 8ᵘ na Copa del Mundu de 2021 sacante'l campeón del mundu o los que yá tuvieren plaza nel Tornéu de Candidatos de 2022. Clasificáronse asina cinco de los seis xugadores posibles, porque'l campeón del mundu Magnus Carlsen resultara terceru naquella competición.
Cabaza
Cabaza ye una aldea de la parroquia de Bres nel conceyu asturianu de Taramundi.
Gran Premiu de la FIDE de 2022
Xugadores
- Los clasificaos del 3ᵘ al 8ᵘ puestu nel Tornéu Gran Suizu de la FIDE de 2021 que nun fueran el campeón del mundu y qu'entá nun tuvieren plaza nel Tornéu de Candidatos o nel Gran Premiu.
Cabaza
Alcuéntrase a 4,5 km de Taramundi, la capital del conceyu, a un altor mediu de 501 msnm y tien una población de.
Gran Premiu de la FIDE de 2022
Xugadores
- Hikaru Nakamura, convidáu pol presidente de la FIDE.
- Daniil Dubov, convidáu pola organización.
- Les otres ocho places llenáronse colos xugadores cola puntuación Elo más alta nel llistáu FIDE d'avientu de 2021 y que xugaren la Copa del Mundu de la FIDE 2021 o polo menos nueve partíes puntuables ente febreru y avientu de 2021. Asina, Viswanathan Anand, Wnag Hao y Veselin Topalov nun yeren escoyibles pola so inactividá. Orixinalmente fuese fasta'l puestu númberu 23 de la llista, pero'l postreru arrenunciu de Wei Yi fizo que'l númberu 25 mundial Pentala Harikrishna tamién se clasificara d'esti mou.
Formatu
Caún de los xugadores participaba en dos de los trés torneos, lo que facía 16 participantes por tornéu, xugaos con un formatu de dos fases.
- Na primer fase, los xugadores dividíense en cuatro grupos de cuatro, xugándose en caún de los grupos una lliga a doble vuelta. Los cuatro ganadores de grupu pasaben a la segunda fase.
- Na segunda fase, los cuatro clasificaos xugaben en formatu eliminatoria les semifinales y la final. Dambes rondes consistíen en dos partíes de ritmu clásicu más desempate, si ficiera falta.
Los xugadores recibíen puntos pal Gran Premiu en función de la so posición final en cada tornéu, clasficándose pal Tornéu de Candidatos de 2022 los dos participantes cola mayor puntuación final.
Control de tiempu y desempates
El control de tiempu pal ritmu clásicu ye de 90 minutos pa 40 movimientos más un añadíu de 30 minutos dempués del movimientu 40, con un incrementu de 30 segundos por movimientu dende'l primeru.
Los desempates de dambes fases (tanto la de grupos como la d'eliminatories) teníen el formatu darréu:
- Dos partíes o una lliga a una vuelta, dependiendo si l'empate yera ente dos o trés xugadores, con un ritmu rápidu de 15 minutos más 10 segundos por movimientu.
- Si l'empate se caltenía, dos partíes o una lluga a una vuelta, dependiendo si l'empate yera ente dos o trés xugadores, con un ritmu rellámpagu de 3 minutos más 2 segundos por movimientu.
- Si dempués de lo anterior tovía había xugadores empataos, una partida de muerte repentina: el xugador de blanques tien 5 minutos y el de prietes 4, pero gana en casu de tables; dambos sumen dos segundos por movimientu dende'l númberu 61. Nel casu de triple empate, rífase los dos que xueguen la primer partía y el xugador apartáu comparte segundu puestu col perdedor de la partida de muerte repentina.
Nel casu de cuádruple empate, los xugadores dividiríense en pareyes al debalu y caúna xugaría un desempate según lo anterior, repitiéndose'l procesu colos dos ganadores y compartiendo tercer y cuartu puestu del grupu los perdedores.
Puntos de Gran Premiu y premios
Los xugadores que comparten puestu, comparten tamién los puntos de Gran Premiu de los puestos compartíos.
- Númberu de torneos como campeón.
- Númberu de puntos nes partíes con tiempu llímite normal.
- Númberu de victories nes partíes con tiempu llímite normal.
- Rifa.
Investidura presidencial de Jimmy Carter
thumb|right|400px|Toma de posesión de Jimmy Carter el 20 de xineru de 1977, Washington, D.C. La invistidura Jimmy Carter de 1977 como'l trentenu novenu presidente de los Estaos Xuníos tuvo llugar el 20 de xineru de 1977, el Presidente de la Corte Suprema Warren Y. Burger tomo'l xuramentu del cargu de Carter. xunto al Vicepresidente Walter Mondale F, el xuramentu foi presedido pol Presidente de la Cámara de Representantes de los Estaos Xuníos Tip O'Neill
Euphaedra (Euphaedrana) eleus
Euphaedra (Euphaedrana) eleus, ye una especie de Lepidoptera, de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Euphaedrana).
Seleición de fútbol de Grecia
Col nome de seleición de fútbol de Grecia podemos referinos a:
Entorcisa
Entorcisa ye una aldea de la parroquia de Bres nel conceyu asturianu de Taramundi.
Alcuéntrase a 8 km de Taramundi, la capital del conceyu, a un altor mediu de 394 msnm y tien una población de.
Aeropuertu Internacional Rei Khalid
L'Aeropuertu Rei Khalid ta alcontráu a 35 quilómetros de Riyad, capital d'Arabia Saudita, diseñáu pola firma arquitectónica de Hellmuth, Obata, y Kassabaum.
Abiertu en 1983, yera l'aeropuertu con mayor área (225 km²); hasta que l'Aeropuertu Internacional Rei Fahd foi completáu en 1999, convirtiéndose nel mayor aeropuertu del mundu.
Nesta área allúguense les principales instalaciones del aeropuertu como pistes, torre de control, terminales, ente otres. Ye la puerta de conexón de la capital árabe, y por esta razón foi construyíu pensando na necesidá de la rexón.
Destinos
L'aeropuertu cunta con cuatro terminales de pasaxeros y una de carga. La Terminal 1 ye usada pa tolos vuelos internacionales, sacante los operaos por Air France, Saudia, y Nas Air, que usen la Terminal 2. La Terminal 3 ye d'usu puramente domésticu y la Terminal cuatro permanez abandonada dende la so construcción.
Enllaces esternos
[https://www.ecured.cu/Aeropuerto_Internacional_King_Khalid. EcuRed - Aeropuertu Internacional King Khalid]
Péronne (Saona y Loira)
Péronne ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Primer Guerra Carlista
thumb|200px|Batalla en Mendigorría.
La Primer Guerra Carlista foi una guerra civil que se desarrolló n'España ente 1833 y 1840 ente los partidarios del infante Carlos María Isidro de Borbón, conocíos como carlistes y d'un réxime absolutista, y los de Sabela II, denominaos cristinos por sofitar a la rexente María Cristina de Borbón, cuyu gobiernu foi orixinalmente absolutista moderáu, y acabó convirtiéndose en lliberal p'algamar el sofitu popular.
Anicios
right|200px|thumb|L'infante Carlos María Isidro, autoproclamáu rei col nome de Carlos V. La guerra planteóla Carlos María Isidro, hermanu de Fernandu VII, pola cuestión socesoria, yá que fuera l'herederu al tronu a lo llargo del reinaú del so hermanu Fernandu VII, debío a qu'ésti, depués de tres matrimonios, carecía de descendencia. Pero'l nuevu matrimoniu del rei y l'embaranzu de la reina abren una nueva posibilidá de socesión.
En marzu de 1830, seis meses enantes del so nacimientu, el rei publica la Pragmática Sanción de Carlos IV aprobada poles Cortes de 1789, que dexaba ensin efectu'l Reglamentu de 10 de mayu de 1713 qu'escluía la socesión femenina al tronu hasta agotar la descendencia masculina de Felipe V. Restablecíase asina'l derechu socesoriu tradicional castellanu, recoyíu nes Partíes, nel que s'establecía que podíen acceder al tronu les fíes del rei difuntu en casu de morrer el monarca ensin fíos varones.
Magar too ello, Carlos María Isidro nun reconoció a Isabel como princesa d'Asturies y cuando Fernando morrió'l 29 de setiembre de 1833, Isabel, que sólo tenía tres años, foi proclamada reina baxo la rexencia de so madre, María Cristina de Borbón-Dos Sicilies. Carlos, nel Manifiestu d'Abrantes, caltuvo los sos derechos dinásticos, llevando al país a la Primer Guerra Carlista.
La cuestión dinástica nun foi la única razón de la guerra. Depués de la Guerra de la Independencia, Fernando abolió la Constitución de 1812, pero tres el Trieniu Lliberal (1820-1823), Fernandu VII nun volvió a restaurar la Inquisición, y nos últimos años del so reináu permitió ciertes reformes p'atraer a los sectores lliberales, que pretendíen igualar las lleis y vezos en tol territoriu del reinu eliminando los fueros y les lleis particulares, al tiempu los sectores más conservadores axuntábense en torno al so hermanu Carlos, que sí reconocía los derechos forales.
Contendientes
thumb|250px|left|Zones militarmente carlistes y zones d'apoyu popular. El campu y les pequeñes ciudaes del País Vascu y Navarra sofitaron mayoritariamente al pretendiente Carlos debido al so tradicionalismu, gracias al encontu que-y dio'l baxu cleru local. Munchos autores especularon cola posibilidá de que la causa carlista en nel País Vascu y Navarra fuese fundamentalmente foralista. Nun esiste consensu nesti análisis, puesto qu'otros autores refuguen esta interpretación, faciendo la principal razón del sofitu vasconavarru a la influencia del cleru na sociedá.
N'Aragón y Cataluña viose como una oportunidá de recuperar los sos derechos forales, perdíos depués de la Guerra de Socesión española. La xerarquía eclesiástica mantúvose ambigua, por más qu'una parte importante del cleru (como por exemplu'l famosu Cura Merino) se xuniera a los carlistes.
Entamos
Depués de la muerte de Fernandu VII, el pretendiente Carlos nomó a Joaquín Abarca como ministru universal y fizo un llamamientu al exércitu y a les autoridaes pa que se sumaren a la so causa, pero con escasa repercusión. Internacionalmente sólo'l rei Miguel I de Portugal lu reconoció, lo que llevó a la rotura diplomática ente España y Portugal. Nos primeros díes d'ochobre sucediéronse les insurrecciones en varios puntos d'España, protagonizaes por agrupaciones locales de Voluntarios Realistes, en xeneral con poco éxitu, esceutu nel País Vascu, Navarra y Logroño, pero ensin llegar a controlar más que per pocu tiempu les ciudaes de dichos territorios.
Les sulevaciones nun tuvieron el sofitu del exércitu. Asina, el xeneral Ladrón de Cegama, ensin mandu en Valladolid (residencia de la Capitanía Xeneral de Castiella la Vieya), y el coronel Tomás de Zumalacárregui, retiráu pero viviendo na plaza fuerte de Pamplona, fuxeron de los sos llugares de residencia pa pronunciase ensin arrastrar consigo nenguna fuercia de les guarniciones de les places nes que s'atopaben. La guerra considérase como entamada cuando'l xeneral Ladrón de Cegama proclamó rei al infante don Carlos col nome de Carlos V el 6 d'ochobre de 1833 en Tricio (La Rioxa), apoderándose colos voluntarios sulevaos de Logroño y pasando a Navarra a xunise colos sulevaos d'esta provincia. La xunión d'estos voluntarios en Navarra foi'l guañu de les tropes de les que se fizo cargu Tomás de Zumalacárregui y que ficieron posible que la guerra durase siete años. El xeneral Zumalacárregui asume la direición de los continxentes navarros el 15 de payares y de les tres provincies vasques tres selmanes depués, reactivando la rebelión del Norte.
Quesada - Zumalacárregui
Les fuercies carlistes del norte quedaron centraes na figura de Tomás de Zumalacárregui, qu'organizó en pocu tiempu un exércitu carlista en Navarra, al que tamién se xunieron los carlistes vascos debilitaos depués de la espedición de Pedro Sarsfield.
Zumalacárregui equipó a los sos homes con armes tomaes a los exércitos cristinos nel campu de batalla o n'ataques contra fábricas o convois, y cosciente de la so inferioridá numbérica y armamentística reproduxo la táctica guerrillera que conocía dende la Guerra de la Independencia, amparándose no crespo del relieve y nel sofitu de gran parte de la población civil. El 7 d'avientu de 1833, les diputaciones de Vizcaya y d'Álava nomáronlu xefe de les tropes d'estes provincies. Bien popular ente los sos soldaos (llamábenlu "Tíu Tomás"), nun duldó en mostrase cruel na represión de los lliberales nin n'emplegar el terror pa caltener controláu'l territoriu, ganándose'l nomatu de Tigre de les Amescoas (Navarra).
Espoz y Mina - Zumalacárregui
Pero en marzu y abril de 1835, cola Aición de Larremiar contra Francisco Espoz y Mina, Zumalacárregui volvió participar con éxitu.
Valdés - Zumalacárregui
Cola Aición d'Artaza contra Gerónimo Valdés, Zumalacárregui desfizo la tropa cristina que se vio obligada a desmantelar toles estratéxiques guarniciones (Maeztu, Alsasua, Elizondo, Santesteban, Urdax, ente otres), quedando como úniques guarniciones les de les capitales de les provincies vasques, Pamplona y dellos puertos de la costa. El gruesu del exércitu lliberal retiróse a la oriella sur del Ebro. Animáu polos sos éxitos militares y pola necesidá de conseguir financiación y reconocimientu internacional, el pretendiente ordenó-y tomar Bilbao, magar de la opinión contraria de Zumalacárregui, que prefería atacar Vitoria y dende ellí abrise camín hacia Madrid. La operación entamó con éxitu, al abrise pasu hacia Bilbao al vencer al xeneral Espartero nel Puertu de Descarga, entamando a sitiar la capital vizcaína el 10 de xunu de 1835; pero feríu cuando observaba les operaciones, morrio'l 24 de xunu de 1835.
Fernández de Córdova - González Moreno
Depués de la muerte de Zumalacárregui'l mandu recibiólu Vicente González Moreno, que llevantó'l sitiu de Bilbao ante l'aproximación de tropes lliberales al mandu de Luis Fernández de Córdova, que pocos díes depués, venciólu na batalla de Mendigorría.
Fernández de Córdova - Eguía
N'ochobrede 1835 Nazario Eguía asumió'l puestu de xeneral en xefe de les tropes carlistes nel País Vascu y Navarra. A lo llargo del so mandatu l'exércitu carlista aumentó los sos efectivos hasta algamar los 36.000 homes y el so socesor Bruno Villarreal, caracterizóse por fomentar les espediciones fuera del territoriu carlista.
Fernández de Córdova - Villarreal
Bruno Villarreal caracterizóse por fomentar les espediciones fuera del territoriu carlista.
Espartero - Villarreal
N'ochobre de 1836 tuvo llugar el segundu sitiu de Bilbao, que fracasó a los cinco díes y en payares un tercer intentu que duró mes y mediu y que fracasó ante la defensa de Baldomero Espartero. Esti fracasu provocó'l nomamientu de Sebastián Gabriel de Borbón y Braganza como xeneral en xefe de los carlistes. Esti xeneral enfrentaríase a les tropes lliberales en marzu de 1837, a les que vencería na batalla de Oriamendi. Nesi tiempu los sectores más radicales del carlismu ficiéronse col control políticu, un control qu'espoxigaría cola Espedición Real.
Espartero - Maroto
Maroto negoció col gobiernu d'Isabel II ensin el sofitu del pretendiente y cola oposición de parte de les sos tropes y el 29 d'agostu de 1839 Espartero y los xenerales La Torre y Urbiztondo, representantes de Maroto, firmen el Conveniu d'Oñate que puso fin a la guerra nel norte d'España, confirmáu col conocíu como abrazu de Vergara ente Maroto y Espartero'l 31 d'agostu. El 14 de setiembre de 1839 el pretendiente carlista y les tropes que-y permanecíen fieles cruzaron la frontera francesa y la guerra terminó nel frente norte.
La Guerra n'Asturies
Nun se pue falar de Guerra Carlista n'Asturies yá que'l carlismu nun foi quien más qu'a facer llevantamientos puntuales en delles zones, pero ensin amenazar el poder de los lliberales. Les partíes realistes, que proveníen del mundu rural, yeren afalaes fundamentalmente pol cleru y los nobles y conseguiríen el so mayor éxitu col llevantamientu en La Pola (Siero), nel añu 1822, consiguiendo un ciertu ecu en delles parroquies del conceyu pol mou nel que se taben vendiendo les propiedaes eclesiástiques. Con estos antecedentes, les autoridaes lliberales asturianes temíen que les insurreciones que tienen llugar en 1833 tuvieren seguimientu nel Principáu y por ello entamaron delles midíes preventives. Al pocu tiempu tendría llugar el llevantamientu del capitán de los Voluntarios Realistes de La Pola, Benito Escandón, que consiguió que'l pueblu s'amotinara, pero al pocu tiempu tuvo que fuxir al monte fracasáu'l llevantamientu. Tamién en La Pola (Ḷḷena) tuvo llugar una sulevación.
Pero mayor problema qu'estos llevantamientos causábenlos les partíes rurales, que torgaben los sorteos de reclutamientu y otres actividaes.
La simpatía del cleru y de dellos sectores de la población pola causa carlista, fizo que les autoridaes desterraren a delles persones d'ideariu tradicionalista. Munchos d'ellos pasaríen a formar parte del exércitu del Norte.
Ente los xefes de les partíes carlistes qu'operaron n'Asturies destacaron el capitán de caballería Francisco Suárez Baíña y el teniente del cuerpu de Voluntarios Realistes de Mieres, Bernardo Sánchez, asina como José Villanueva qu'entamaría les sos aiciones nel conceyu de Llangréu, onde proclamaría a Carlos V.
Los lliberales sufrieron el golpe más fuerte en Llaviana onde la partida de Francisco Suárez Baíña consiguió rescatar a los presos carlistes de la cárcel. La muerte de Baíña tendría llugar en Morcín. Tamién el conceyu d'Ibias foi escenariu d'un llevantamientu carlista.
Magar too lo anterior nun hubo n'Asturies un llevantamientu que pudiere considerase xeneralizáu, lo que llevó a los carlistes a intentar introducir nel Principáu una fuercia espedicionario col envís de que'l pueblu se pronunciara a favor del pretendiente don Carlos y asina foi qu'en xineru de 1835, cuatrocientos carlistes al mandu de Flórez Collar y el Coronel Arroyo entamaron la espedición, a la qu'intentaríen resistir los lliberales en Colombres, pero la columna consiguió entrar n'Asturies y llegar hasta L'Infiestu, por más que tropes gubernamentales la obligaren a desviase a tierres de Palencia.
Pela parte ocidental d'Asturies los carlistes gallegos internáronse en delles ocasiones y llibraron combates más o menos intensos, unu d'ellos tuvo llugar nel conceyu d'Ibias, concretamente'l pueblu de Tablao.
Llegáu l'añu 1836, siguiendo idees de Zumalacárregui, caltrió pel Puertu de Tarna una columna al mandu del xeneral Gómez sofitada por guerrilleros asturianos. Llegaría a Uviéu y ellí derrotaría a les fuercies del xeneral Pardiñas, a les que causaron notables baxes, y atopando un ciertu ecu de delles capes de la sociedá capitalina. Esta ocupación d'Uviéu nun duró más allá de tres díes y sería'l propiu xeneral Espartero'l que llegaría a la capital y espulsaría a los carlistes que fuxeron pel Puertu de Ḷḷeitariegos.
Tom Laughlin
Conocíu especialmente pola serie de cinco películes de Billy Jack, nes que foi actor protagonista, direutor, guionista y productor.
Laughlin morrió en Thousand Oaks (California, EE. XX.) a los 82 años d'edá.
Sydney Lassick
Sydney Lassick foi un actor de cine d'Estaos Xuníos.
Biografía
Lassick nació'l 23 de xunetu de 1922 en Chicago, Illinois. Ye meyor conocíu pol so papel de Charlie Cheswick na película One Flew Over the Cuckoo's Nest xunto a Jack Nicholson, Danny DeVito, Louise Fletcher y Christopher Lloyd. El so nome escribíase dacuando Sidney.
Seleición de fútbol de San Vicente y Les Granadines
Col nome de seleición de fútbol de San Vicente y Les Granadines podemos referinos a:
Villán de Tordesillas
Villán de Tordesillas ye un conceyu d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 12,30 km² con una población.
Como fiesta más importante destaca la fiesta n'honor a San Urbán, celebrada'l 25 de mayu.
Seleición de fútbol de Guinea Ecuatorial
Col nome de seleición de fútbol de Guinea Ecuatorial podemos referinos a:
Villán de Tordesillas
Demografía
thumb|left|[[Espadaña (arquiteutura)|Espadaña de la ilesia parroquial de San Miguel Arcánxel, reconstruyida en dómina recién, caltién el so campanariu de sillería, llamativamente cercanu a la casa inmediata.]]
Mike Havenaar
Mike Havenaar (ハーフナー・マイク, ) ye un.
Frente Democráticu pola Lliberación de Palestina
El Frente Democráticu pola Lliberación de Palestina (FDLP) (n'árabe: الجبهة الديموقراطية لتحرير فلسطين al-Ŷabha al-Dīmukrāṭiya li-tahrīr Filesṭīn) ye una organización políticu-militar marxista-leninista-maoísta palestina. Foi creáu en 1969 por Nayef Hawatmeh, un disidente del Frente Popular pa la Lliberación de Palestina. Ye miembru de la Organización pa la Lliberación de Palestina (OLP).
Entamos
Hawatmeh creía que'l Frente Popular pa la Lliberación de Palestina y el so secretariu xeneral, el Dr. George Habash, nun poníen abondu énfasís nos fundamentos teóricu y analíticu marxistes. Primeramente, en 1968, otra faición fundada por Ahmad Jibril y denomada Frente Popular pa la Lliberación de Palestina-Comandu Xeneral rompiera con Habash. Ésti otru grupu sostenía, otra manera, que'l FPLP yera demasiáu intelectual y que los militantes auténticos teníen de tomar la iniciativa de combatir contra Israel con aiciones y non solo pallabres. La salida de Hawatmeh foi la consumación de la rotura de les ales izquierda y derecha del Frente Popular pa la Lliberación de Palestina. Hasta 1974, el FDLP denominóse Frente Popular Democráticu pa la Lliberación de Palestina, esaniciando esi añu l'axetivu "popular" pa evitar tracamundios.
Latarsha Rose
Latarsha Rose ye una actriz d'Estaos Xuníos de cine y televisión, conocida pol so papel de Portia na película de 2012 The Hunger Games.
Frente Democráticu pola Lliberación de Palestina
Ideoloxía
thumb|left|Xordania, 1971. Rueda de prensa palestina previa a la [[Setiembre Negru (hestoria)|confrontación con el rei Hussein. Hawatmeh ta a la derecha, fumando, xunto a Yasser Arafat.]] Anque tuvo rellaciones escelentes cola Xunión Soviética, principal sofitu del FPLP y d'otros grupos radicales de tol mundu, la ideoloxía de Hawatmeh respondía más a les enseñances de Mao Zedong: formar un grupu de llabradores adoctrinaos que conduxeren al pueblu palestín d'una sociedá feudal a una comunista. En contraste, George Habash creía que'l calter de la revolución socialista nun camudaría la naturaleza de los palestinos, y qu'había que ser más sensible a les tradiciones árabes. Nos años 1970 y 80, el FDLP recibió armamentu y dineru de la URSS y de la República Popular China, a pesar de que dambes potencies yeren rivales estratéxiques. Hawatmeh caltuvo tamién escelentes rellaciones cola Alemaña Oriental y Corea del Norte.
Latarsha Rose
Primeros años
Rose ye de Brooklyn, Nueva York, y asistió a la Universidá de Georgetown. Participó en producciones teatrales mientres dellos años, enantes de formar parte del programa The It Factor de Bravo en 2002. Esti programa siguir a ella y a otros 11 aspirantes mientres «intentaben tener ésitu nel negociu del entretenimientu».
Trayeutoria
Rose participó en series de televisión como Law & Order, CSI: NY, Bones, CSI: Miami, All My Children, y The Cape, amás de papeles recurrentes nes series Windfall y Swingtown. En 2012, Rose interpretó a Portia, la estilista de Peeta Mellark, en The Hunger Games. Rose va participar na serie de televisión de BET Being Mary Jane, que'l so debú ta entamáu para 2014, como la doctora Lisa Hudson.
Nun artículu de 2002, Time Magazine usó los sos hoyuelos como un exemplu de cómo dellos actores son escoyíos poles sos traces físicos.
Frente Democráticu pola Lliberación de Palestina
Posición al respective de los xudíos
El FDLP creía que la llegada de xudíos a Palestina, el sionismu y el Estáu d'Israel yeren consecuencies del colonialismu occidental. Hawatmeh y Jabash afirmaben que'l sionismu ye una estensión de la opresión capitalista. Tres el trunfu palestín los xudíos convertir en ciudadanos palestinos tanto como los árabes. Sicasí, el FDLP tamién fixo declaraciones ocasionales afirmando qu'espulsaría a los xudíos en casu de ganar a Israel o, n'otres ocasiones, qu'espulsaríen a los xudíos europeos, los ashkenazíes. Les declaraciones de sofitu a un Estáu binacional fueron predominantes, sicasí, y los sos dirixentes siempres manifestaron que la so llucha ye contra'l sionismu y non contra'l pueblu xudíu. Ello nun torgó que, al igual qu'otros grupos palestinos, el FDLP fuera acusáu poles organizaciones xudíes de ser un grupu antisemita.
Según el so mensaxe oficial, el FPLP querdría "crear una Palestina popular y democrático, onde árabes y xudíos van poder vivir ensin discriminación, un Estáu ensin clases nin opresión nacional, un estáu nel que se dexe a xudíos y árabes desenvolver la so propia cultura nacional".
Hawatmeh y el Panarabismu
El FPLP yera un grupu panarabista que creía tantu nel socialismu marxista como na unidá árabe. Hawatmeh nun s'oponía al panarabismu, pero fixo menor énfasis nél por cuenta de qu'escarecía d'una amplia rede de contactos ente los radicales d'otros países árabes. Dio mayor importancia al usu de la retórica marxista y les condenes al mundu occidental.
Estratexa
A diferencia d'otros grupos, como'l FPLP y FPLP-CG, el FDLP nun atentaba contra oxetivos israelinos nel esterior, tales como aviones comerciales y embaxaes. Hawatmeh creía que los oxetivos lexítimos taben dientro d'Israel. En 1974 militantes del FDLP cruciaron la frontera ente El Líbanu ya Israel y asaltaron la escuela cimera de la llocalidá septentrional de Ma'alot, asesinando a 26 persones, ente elles ventiún alumnos de secundaria, nun episodiu conocíu como la masacre de Ma'alot.
En 1974 Yasser Arafat, Presidente de la Organización pa la Lliberación Palestina, proclamó'l Programa de los Diez Puntos, la so propuesta de llucha en fases contra Israel. Hawatmeh, a diferencia de los demás grupos radicales, sofitó la resolucíon que Arafat presentó ante l'Asamblea Xeneral de la ONX. Mientres la Guerra Civil Libanesa, el FDLP intentó nun tomar partíu ente Fatah y Siria, pero en 1978 aliar colos sirios. En 1983, nun conflictu similar, Hawatmeh quixo axustar una solución ente Arafat y la faición pro-siria Fatah-Intifada del Coronel Sa'id Muragha, pero fracasó, dando empiezu asina la Guerra de los Campamentos.
Década de 1980
Mientres la presidencia de Ronald Reagan los países comunistes que sofitaben al FDLP, como China y la URSS, cortaron la so asistencia a grupos calificaos como terroristes. Los líderes comunistessobremanera Mikhaíl Gorbachov y Deng Xiaoping, decidieron nun provocar a los estaos europeos y EEXX pa caltener el comerciu con Occidente. El FDLP, más pequeñu que Fatah y el FPLP, dependía más d'esa ayuda esterna y acusó la so perda.
Mientres la primer Intifada, llibrada nos pueblos y ciudaes árabes de Cixordania y la Franxa de Gaza ente pequeños grupos palestinos de resistencia y la polícia y exércitu israelinos, el FDLP sufrió más deserciones. Fatah, el FPLP y los grupos islámicos Hamás y la Yihad Islámica teníen gran sofitu dientro de los territorios ocupaos, ente que'l FDLP escarecía de presencia nellos. D'esta forma, el sofitu a Hamas y Fatah crecía en cuantes que el del FDLP menguaba. En 1991 el FDLP viose entá más amenorgáu cuando'l sector más moderáu, dirixíu por Yasser Abed Rabbo, biforcar pa sofitar la Conferencia de Paz de Madrid. El nuevu grupu, la Asamblea Democrática Palestina (FIDA), nació ensin tener una nala militar y foi unu de los primeros grupos palestinos n'encamentar a axustar con Israel. Nun llegó a llograr sofitos porque en 1993 la OLP ya Israel roblaron los Alcuerdos d'Oslu.
Llista d'asteroides/84201–84300
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Frente Democráticu pola Lliberación de Palestina
Dende Oslo
Hawatmeh oponer a los alcuerdos y posteriores negociaciones en Washington, D.C, y por ello nun tornó a Palestina cuando se constituyó l'Autoridá Nacional Palestina. Hawatmeh namái aceptaba un alcuerdu billateral y definitivo con Israel, y non negociaciones en fases como se venía faciendo dende Oslo. El FDLP tenía sofitos internos nes ciudaes de la ANP, pero enforma menores que los de Hamás, Fatah y el FPLP. El mayor sofitu al FDLP inda ta ente la población palestina refuxada n'El Líbanu y Siria.
Hawatmeh y l'Alianza de Fuercies Palestines, el nuevu nome del Frente del Refugu, declararon que'l procesu de los alcuerdos nun yera democráticu y negaba derechos esenciales pa los palestinos, como'l Derechu de los refuxaos palestinos a la torna derecha de torna a Palestina. Sicasí, en 1999 el FDLP y FPLP alcordaron con Arafat y la ANP cooperar nel procesu de negociaciones ente la OLP ya Israel.
Fuercia eleutoral
El FDLP siempres caltuvo un asientu nel Conseyu Executivu de la OLP y nel Conseyu Llexislativu Palestín (CLP), anque nunca pudo llograr un porcentaxe importante de votos. Nes eleiciones presidenciales de la ANP de 2005, el so candidatu, Taysir Khalid, consiguió namái un 3,5% de los votos. Nes eleiciones pal Conseyu Llexislativu y en fracasando una negociación col FPLP, el FDLP aliar col Partíu Popular Palestín y la FIDA nuna coalición denomada Al Badíl («L'Alternativa»). L'alianza llogró 2 asientos de los 122 del Conseyu. Al Badíl nun formó parte del gobiernu d'Ismail Haniyeh. El FPLP inda ye más grande que'l FDLP, llogrando nes últimes eleiciones 14.000 votos más que Al Badíl.
Instituciones
El FDLP caltién seiciones en Xordania, Siria, El Líbanu, y los territorios palestinos. Naif Hawatmeh, secretariu xeneral del grupu, vive en Damascu, la capital siria, y el xefe del grupu nel territoriu de la ANP ye Qais Abd al-Karim. El periódicu del grupu llámase 'Al-Hourria'. La seición xordana del FDLP camudó'l so nome pol de Partíu Popular Democráticu Xordanu.
Ríu Mamoré
Hidrografía
Naz de les confluencias de los ríos Chapare y Mamorecillo nes coordenaes -15.94278°N, -64.75528°W ente los departamentos de Santa Cruz y Cochabamba, a 24 quilómetros al sur de la desaguada d'unu de los sos grandes afluentes el ríu Grande, el ríu escurre en direición norte en tol so percorríu, anque en delles zones escurre en direición noroeste y nordés.
Ye un ríu meandrico yá que tien infinidá de meandros abandonaos en tol so percorríu, el ríu Mamoré tien una cuenca de 241.660 km² recibiendo infinidá d'afluentes de tol territoriu bolivianu principalmente, los sos principales afluentes son l'Iténez o Guaporé que desagua n'este nes coordenaes -11.93528°N, -65.02639°W y ye dende esti puntu que pasa a ser un ríu internacional al ser frontera natural de 265 quilómetros ente los dos países hasta confluyir col ríu Beni nes coordenaes -10.3875°N, -65.39167°W p'asina formar el ríu Madeira unu de los principales afluentes del ríu Amazones. Otros afluentes importes son el Grande o Guapay, Yata, Isiboro ente otros.
Llargor
Llargor percorríu per país:
Ye la principal vía de navegación de Bolivia yá que dende'l Puertu Villarroel (Ríu Ichilo) hasta Guayaramerín unos 1.507 quilómetros son navegables tol añu.
Islles
Nel so percorríu forma munches islles la más importante d'elles llamada Islla Suárez, apostada ente los dos países.
Principales Islles del ríu Mamoré
Llagunes
El ríu Mamoré onde va formando llagunes en tol so percorríu productu de meandros abandonaos, ente les más importantes esta la llaguna Mercedes de 10,6 km²
Kaori Kishitani
Kaori Kishitani ) ye una cantautora xaponesa de J-pop. Foi la vocalista de la banda Princess Princess. Kishitani ye'l so apellíu de casada, el so nome de soltera ye Kaori Okui.
Biografía
Nel añu 1983, la empresa TDK Records realizó una audición de más de mil aspirantes, pa formar una banda de rock femenín. Ente les finalistes atopábase Okui. Ende xunióse a les sos compañeres Kanako, Atsuko, Tomoko y Kyoko. Formando'l grupu idol japones Akasaka Komachi, qu'años más tarde, pasaría a llamase Princess Princess.
En 1994 empezó una carrera como solista col llanzamientu del so single Kiseki Non Toki, y el so primer álbum tituláu Renaissance.
Dempués de Princess Princess
Tres la separación con Princess Princess en 1996, Kaori s'hai calteniendo se activa como solista. Cola so carrera en solitariu lliberó trés álbum mas, el primeru lliberáu en 1997 que lleva por nome shout, el segundu álbum en xunetu de 1998, tituláu Kyou. Nel añu 2006 llibero'l so cuartu álbum nomáu RING TO THE HEAVENS y apocayá en 2014 un best album tituláu "The Best and More", mesmu que contién un nuevu single: Romantic Warriors. A lo llargo de los años foi participe tamién en dellos comerciales de TV.
En 2012 anunciu un realcuentru nos escenarios con Princess Princess, por un periodu amenorgáu d'un añu pa poder recaldar fondos destinaos al Terremotu y tsunami de Xapón de 2011.
En marzu de 2016, realizo un segundu realcuentru cola banda.
Actualidá
Anguaño continua cola so carrera en solitariu, amás de collaborar xunto a distintos músicos xaponeses.
Vida personal
En 1996 casóse col actor Goro Kishitani, d'esti matrimoniu dio a lluz al so primer fíu nacíu nel añu 2001, y al so segundu fíu nel 2003.
Perrecy-les-Forges
Perrecy-les-Forges ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Villamuriel de Campos
Villamuriel de Campos ye un conceyu d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Llión perteneciente a la tierra de campos. Tien una superficie de 18,28 km² con una población de.
El conceyu ye travesáu pol ríu Navajos, tamién conocíu como regueru Bustillo o Ahogaborricos, afluente del Valderaduey.
Historia
El primer datu que se tien de la esistencia de Villamuriel de Campos atopar nel Redondal, asitiáu a la vera derecha del regueru Bustillo ente los sieglos I ya IV de la nuesa era. Posiblemente tratábase d'un poblamientu llabrador d'orixe celtíberu romanizado y nun ye d'estrañar teniendo en cuenta que per esta zona pasaba la vía romana que se dirixía dende Clunia en Burgos hasta Astorga en Llión.
El so nome se refefiere a l'antigua Villa del Muriu. Destaca nel so caserío la ilesia de San Pelayo, de finales del sieglu XVIII, edificada sobre los restos d'un templu anterior.
En 1943 la Diputación provincial escueye mayoritariamente a la so alcalde Juan Represa de León pal cargu de procurador en Cortes na I Llexislatura de les Cortes Españoles (1943-1946), representando a los Conceyos d'esta provincia
A mediaos del sieglu XX, al construyir la carretera a Palazuelo de Vedija, apaecieron dellos mosaicos que pudieron formar parte d'una villa romana.
De la hestoria local cabo destacar la inauguración de la ilesia parroquial, el 25 de xunu de 1817, y la construcción del ramal ferroviariu, nel sieglu XX, que dende Medina de Rioseco pasaba pol pueblu en direición a Palanquinos. El llamando tren Burra sumió en 1969.Siendo'l postreru xefe de la estación de tren D. Dionisio Castrillo Cavia.
Nes contornes del pueblu caltién l'antigua estación y mui cerca d'ella l'antigua fábrica de lladriyos y texas, que s'emplegaben pa construyir les estaciones de la llinia. La chimenea caltiénse inhiesta.
Economía
Agricultura (cebera, alfalfa y xirasol) y ganadería mayoritariamente ganáu ovín. Posibilidá de prauticar senderismo y esfrutar de la naturaleza.