cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco González Zapico
Biografía
Ta casáu y tien una fía. Ingresó na Alministración Xeneral del Estáu en marzu de 1971 nel Serviciu d'Estensión Agraria del Ministeriu d'Agricultura, Pesca y Alimentación. En 1975 afiliar al PSOE. Foi diputáu per Asturies ente 1982 y 1989, voceru d'Agricultura y Pesca nel Congresu de los Diputaos de 1983 a 1986, vicepresidente de la Comisión d'Agricultura y Pesca dende 1986 a 1989, alcalde del conceyu de Llangréu ente 1987 y 1995 y presidente de l'Asociación Contornes Mineres (ACOM-España). Responsable del Área d'Agricultura y Pesca de la Delegación del Gobiernu n'Asturies hasta ochobre de 2011.
El 14 d'ochobre de 2011 González Zapico foi nomáu pol Conseyu de Ministros delegáu del Gobiernu d'Asturies en sustitución del titular, Antonio Trevín Lombán, que fuera escoyíu pa encabezar la llista del Partíu Socialista Obreru Español asturianu al Congresu de los Diputaos pa les eleiciones del día 20 de payares de 2011. Sustituyólu Gabino de Lorenzo nomáu'l 5 de xineru de 2012 pol Executivu español presidíu por Mariano Rajoy.
Viegu (parroquia)
Viegu ye una parroquia del conceyu asturianu de Ponga.
Tien una superficie de km² y una población de.
Denis Dodart
Denis Dodart foi un médicu, naturalista y botánicu francés. Estudió na Universidá de París, llogrando la so doctoráu en medicina'l 13 d'ochobre de 1660, y foi electu na Academia Francesa de Ciencies, en 1673. En botánica foi un notable estudiosu pioneru en respiración y crecedera vexetal. Collaboró col grabador francés Nicolas Robert en delles obres ilustraes incluyíes Estampes de Plantes and Mémoires pour sirvir á l'Histoire des Plantes.
El so padre Jean Dodart foi un notariu parisín y la so madre Marie Dubois yera fía d'un abogáu.
Foi médicu d'Ana Genoveva de Borbón-Condé, del Conde de Longueville, y d'Ana María Martinozzi.
Granulapoderus horribilis
Granulapoderus horribilis ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Sistema internacional d'unidaes
thumb|right|400px|En [[bermeyu, los trés únicos países qu'entá nun adoutaron el Sistema Internacional d'Unidaes como prioritariu o únicu.]] El Sistema Internacional d'Unidaes, abreviao SI (en francés, Système International d'Unités) ye'l sistema d'unidaes más espardíu. Xunto col antiguu Sistema Métricu Decimal, que ye'l so anteceddente y qu'ameyoró, el SI tamién se conoz como sistema métricu, sobre manera nes naciones nes qu'inda nun s'implantó pal so usu cotidianu. Creólu en 1960 la Conferencia Xeneral de Peses y Midíes, qu'inicialmente definió seis unidaes físiques básiques o fundamentales. En 1971 añadióse la séptima unidá básica, el mol.
Unidaes básiques
El Sistema Internacional de Unidades consta de siete unidades básiques:
Les unidaes básiques tienen múltiplos y submúltiplos, que s'espresen por prefixos. D'esta miente, por exemplu, la espresión quilo indical "mil" y, poro, un quilómetru son mil metros y un quilogramu son mil gramos. El quilogramu, precisamente, ye una esceición, yá que siendo una unidá básica, tien el prefixu quilo.
Unidaes derivaes
Esisten tamién les unidaes derivaes. Dalgunes son variantes de les unidaes básiques y sirven pa midir magnitúes diferentes anque rellacionaes con éstes.
D'esta miente, por exemplu, el metru, que ye una unidá de llonxitú, úsase como metru cuadráu (m²) pa midir una superficie, y el quilogramu, que ye una unidá de masa, úsase como quilogramu por metru cúbicu (kg/m³) pa midir la densidá.
En cualesquier casu, siempre ye posible establecer una rellación ente les unidaes derivaes y les básiques o fundamentales per aciu de les correspondientes ecuaciones dimensionales.
Normes ortográfiques pa los símbolos
Los símbolos nun cambien cuando falamos de varies unidaes, ye dicir, nun ha añadese "s". Tampoco nun ha allugase un puntu (".") tres del símbolu, a nun ser cuando'l símbolu ta al final d'una fras. Poro, ye incorreuto escribir, por exemplu, el símbolu de quilogramu "Kg" (con mayúscula), "kgs" (pluralizao) o "kg." (col puntu). La única manera correuta d'escribilu ye "kg". Esto débese a que se quier evitar qu'heba males interpretaciones; por exemplu: "Kg", podría entendese como kelvin·gramu, yá que "K" ye'l símbolu de la unidá de temperatura kelvin. D'otra miente, ésta última escríbese ensin el símbolu de graos "°", yá que'l so nome correutu nun ye grau Kelvin (°K), sinón namái kelvin (K).
El símbolu de segundos ye "s" (en minúscula y ensin puntu tres d'elli) y non "seg." nin "segs.". Los amperios nun han abreviase "Amps.", yá que'l so símbolu ye A (mayúscula y ensin puntu). El metru simbolízase "m" (non "mt", nin "mts.").
Llexislación sobre l'usu del SI
El SI pue ser usáu llegalmente en cualesquier país del mundu, inda n'aquellos que nun lu tienen implantáu. N'otros munchos países el so usu ye obligatoriu. Nos países qu'inda utilicen otros sistemes d'unidaes de midíes, como los Estaos Xuníos y el Reinu Xuníu, suelen indicase les unidaes del SI xunto coles propies, a efeutos de conversión d'unidaes.
El SI foi adoptáu pola oncena Conferencia Xeneral de Pesos y Midíes (CXPM o Conférence Générale des Poids et Mesures) en 1960.
N'España, nel Art. 149 (Títulu VIII) de la Constitución atribúise al Estáu la competencia esclusiva de llexislar sobre pesos y midíes. La llei que desenrolla esta materia ye la Llei 3/1985, del 18 de marzu, de Metroloxía.
Santa María del Berrocal
Santa María del Berrocal ye un conceyu d'España, al Oeste de la provincia d'Ávila, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Pertenez al partíu xudicial de Piedrahíta.
Tien dos pedaníes (na zona, anexos), llamaes Navahermosa de Corneja y Valdemolinos, asitiaes dambes a escasos dos quilómetros del conceyu.
Atópase enclavada na contorna Valle del Corneja, bañada pol ríu del mesmu nome, afluente del Tormes que traviesa tamién esti conceyu. Atopar a menos de 70 quilómetros de la capital abulense, atestando cola provincia de Salamanca. Tien una superficie de 28,30 km² y una altitú de 1052 m.
Demografía
Según los datos más recién llograos de la Diputación Provincial d'Ávila, la población nel añu 2008 ye de 486 habitantes, (233 homes y 253 muyeres).Y en l'añu 2009, 493 habitantes (242 homes y 251 muyeres)
Pañeros
thumb|CardadorSábese que yá nel sieglu XVIII Berrocal cuntaba con una incipiente artesanía testil pos el Catastru d'Ensenada recueye los datos de la esistencia de diecisiete Cardador de llana cardador y ventiún texedores de paños y llenzos, mercancía que los mesmos operarios vendíen nos pueblos de Piedrahita y Barco de Ávila faciendo los percorríos en mules o nes sos carretes. Tamién Sebastián Miñano da fe a principios del sieglu XIX de la esistencia d'una fábrica de paños bastos que se vendíen en tola contorna. La producción foi n'aumentu y a mediaos del sieglu XIX esistíen yá ocho telares, una máquina pa frisado y cincuenta tornos que filaben la llana.
Entráu'l sieglu XX aumentó l'actividá testil cola consiguiente crecedera de productividá y foi entós cuando los pañeros fixeron ellos mesmos arrieros y llanzáronse a los mercaos non solo de la redoma sinón d'otres contornes de Castiella. Esta actividá de venta dio llugar a un aumentu de la producción en talleres familiares y a mediaos del sieglu XX yá s'instalaren siete fábriques de paños y gamuces.
Los arrieros comerciantes de Berrocal cargaben al llombu de les sos mules fardos d'hasta 200 kg de teles qu'esponíen a la vecería según el sistema llamáu «a tabla», esto ye, sobre la mesma caballería. Reconocíase aína a estos homes pola so vistimienta que consistía nun guardapolvo gris. Non solo yeren conocíos poles rexones castellanes sinón por otres munches frecuentaes del territoriu español. Cuando nun diben a los mercaos faíen la venta de forma particular poles cases que los sos habitantes yá se fixeron veceres. Pa esti serviciu acarretaben sobre los sos costazos unes cuantes teles que sirvíen de mostrariu.
Dempués de la mula llegó hacia 1930 el carru valencianu que taba diseñáu con toldu; el carru foi una meyora que dexó tresportar más cantidá de paños d'una vegada y faer viaxes más llargos. Les téuniques de locomoción fueron camudando hacia 1960 y llegó el progresu cola furgoneta DKW y los camiones Avia con más capacidá inda. L'actividá testil foi de tal calibre que llegó a haber nel pueblu hasta 100 vehículos pal repartu de mercancía. Pola mesma razón hubo necesidá de construyir grandes naves p'almacenar teles.
La vida de los pañeros foi camudando y munchos d'ellos al espolletar económicamente allugar en ciudaes importantes y poblaciones más grandes, naquellos llugares qu'antaño visitaren como arrieros.
La cultura popular remembró a estos pañeros en coples qu'entá caltiénense:
En Santa María del Berrocal alzóse un monumentu en reconocencia a los arrieros pañeros.
Gastronomía
Bien variada, daes les carauterístiques del clima y l'estilu de vida de los paisanos, tradicionalmente escoyíense alimentos ricos en caloríes, aprovechando, amás, la escelente materia primo, ente la que destaca la carne. thumb|150px|[[Pataques revolconas]]
Almoguera
Toponimia y símbolos
el diccionariu xeográficu-históricu estadísticu de Pascual Madoz la descripción del escudu de Almoguera ye la siguiente:
duldes sobre l'orixe etimolóxicu de la pallabra Almoguera. L'acepción más popular ye "La Cueva", que s'enconta na bayura d'éstes, tanto naturales como artificiales, na zona.
Vic-de-Chassenay
Vic-de-Chassenay ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Almadrones
Almadrones ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien un área de 21,08 km² con una población de 59 habitantes (INE 2015) y una densidá de 3,42 hab/km².
Demografía
Según les Cifres oficiales de población resultantes de la revisión del Padrón municipal a 1 de xineru de 2015, Argecilla cuenta con 59 habitantes., de los cualos 37 yeren varones y 22 yeren muyeres.
Historia
Llocalidá nel antiguu camín de Guadalaxara a Zaragoza, a una llegua y media de la Venta del Puñal y otru más de Gajanejos.
Foi parada de postas. Producía granos, camperes y ganaos. A la salida d'esti pueblu atopaben un parador y el portalgu.
Fiestes patronales
Les fiestes patronales son el 7 d'Agostu, San Quirico y Santa Julita y el 7 d'ochobre, Virxe del Rosario.
Fitu Históricu Nacional
thumbUn Fitu Históricu Nacional, NHL), nos Estaos Xuníos, ye un edificiu, llugar, estructura, oxetu o distritu, que ye oficialmente reconocíu pol gobiernu federal pola so importancia histórica. Tolos finxos históricos nacionales son llistaos nel Rexistru Nacional de Llugares Históricos (National Register of Historic Places. De los más de 80 000 llugares del Rexistru Nacional en 2012, solamente 2527 son afitaos históricos. Un distritu históricu nacional («National Historic Landmark District», NHLD) ye un distritu históricu que ye reconocíu como un finxu históricu y que puede incluyir propiedaes contribuidoras («contributing properties») que tengan edificios, estructures, llugares o oxetos, y puede nun incluyir propiedaes non-collaboradores («non-contributing properties»).
Judith Ellen Skog
Judith Ellen Skog ye una botánica, pteridóloga, paleobotánica, taxónoma d'Estaos Xuníos,   especialista na familia de fanerógames Cistaceae, con énfasis en Hudsonia.
Fitu Históricu Nacional
Los finxos históricos nacionales de los Estaos Xuníos nun son llugares realmente protexíos: la llei federal nun establez nenguna obligación específica pa los sos propietarios, pero si quier aportase a les ayudes federales dalgunes acompáñense con distintes obligaciones de desenvolvimientu. Les autoridaes llocales pueden tamién adoptar midíes pal caltenimientu d'estos llugares.
Judith Ellen Skog
Biografía
Ye la segunda de cuatro fíos d'una familia de llabradores. El so hermanu mayor ye'l botánicu Laurence Edgar Skog. Realizó los sos estudios na Universidá Tufts, onde llogró la so Bachelor of Arts en botánica. Ingresó a la Universidá de Connecticut, en Storrs onde llogró en 1968 la so M.Sc.. Y el doctoráu pola Universidá Cornell.
Fitu Históricu Nacional
Historia
El 9 d'ochobre de 1961 anuncióse que 92 propiedaes fueren designaes pol Secretariu Fred Andrew Seaton como afitaos históricos nacionales. La primera d'elles foi un nomamientu políticu, la tumba y monumentu del sarxentu Floyd, un monumentu alzáu en Siux City, nel estáu de Iowa («Sergeant Floyd Grave and Monument»). Foi designáu oficialmente'l 30 de xunu d'esi añu, pero por diversu razones, l'anunciu públicu de los primeros finxos históricos retrasóse; onde tamién se llevó a cabu la masacre de Wounded knee qu'agora ye famosu por ello.
Judith Ellen Skog
Biografía
curadora, investigadora profesora emérita del Departamentu de Ciencia y Política Ambiental, de la Universidá George Mason, desenvolviendo'l Proyeutu Avances de Digitalización de Biodiversidá y Coleiciones.
Noh Sa-yeon
Noh Sa-yeon ye una cantante y personalidá de la televisión surcoreana. Tamién foi presentadora nel programa de radio 2 o'clock Manse de 2004 a 2010.
Fitu Históricu Nacional
Criterios de seleición de los finxos
Los finxos históricos nacionales son escoyíos pol Secretarío del Interior col asesoramientu del Serviciu de Parques Nacionales, que s'encarga de la xestión d'esos llugares. Son susceptibles d'eleición:
Judith Ellen Skog
Biografía
Foi profesora visitante de la Universidá de Florida, en Gainesville.
Fitu Históricu Nacional
Criterios de seleición de los finxos
De los 2527 finxos históricos más del 10 per cientu atópense nel estáu de Nueva York, que tien 270. Hai afitaos históricos nos 50 estaos y tamién hai 75 nel Distritu de Columbia, 15 en Puertu Ricu y otres mancomunidaes y territorios de los EE. XX., cinco nos estaos acomuñaos de los Estaos Xuníos como Micronesia, y unu nun estáu estranxeru (Marruecos).
Hai 128 buques o barcos fundíos que se designaron como afitaos históricos nacionales.
Judith Ellen Skog
Investigaciones
Los sos estudios centrar nes rellaciones evolutives de les pteridófitas indicaes nel rexistru fósil y per mediu d'analises moleculares, col oxetivu final de los tiempos d'apaición de grupos y el so papel nos ambientes del pasáu, según les rellaciones de los taxones esistentes y estinguíos. Les filogenias suxuríes pruébense temporalmente, sofitar n'evidencia fósil. Fixo fincapié nos felechos del Cretáceo utilizando'l Grupu Potomac local y el Grupu de Dakota. Otros estudios incluyeron el Carboníferu Inferior, Devónicu, y Triásicu. Gran parte del trabayu ye revisionista por cuenta de la meyora de les téuniques d'analises tales como l'analís molecular, microscopía electrónica y analís informáticu de calteres. Adulces, esti trabayu ta dando llugar a una vista de les families más primitives nel Cretácicu inferior, probablemente, nel papel de cubierta de la tierra, siguíu de nueves families nel Cretácicu Tardíu nuna posición menos dominante nel ambiente. Un trabayu recién foi centrar na integración de tolos datos: fósiles, morfolóxicos y moleculares, pa resolver la posición y l'importancia de les families primitives de felechos.
Fitu Históricu Nacional
Criterios de seleición de los finxos
Alredor de la metá de los finxos históricos nacionales son de propiedá privada. El Programa Afitaos Históricos Nacionales («National Historic Landmarks Program»), nel que participen los ciudadanos, realiza propuestes pa nueves designaciones del Serviciu de Parques Nacionales, que tamién empresta asistencia nel caltenimientu de los finxos. Un grupu d'amigos de los propietarios y alministradores, l'asociación d'Alministradores d'Afitaos Históricos Nacionales («National Historic Landmark Stewards Association»), tamién trabaya pa caltener, protexer y promover los finxos históricos nacionales.
Si nun apaez entá nel Rexistru Nacional de Llugares Históricos, un finxu históricu añedir automáticamente nel Rexistru cuando ye designáu.
Judith Ellen Skog
Membresías
1977 - Paleobotanical Section, Sociedá Botánica d'América, 1982-1985 supervisora d'eleiciones, Pta en 1985, 1988- seición pteridológica; 1989-1990 - cátedra, seición paleobotánica; 2009-2010 miembru del Conseyu * 1979-1980 - Botanical Society of Washington 1998 - 1999 AIBS Publications Committee (Chair, 1999)
Fitu Históricu Nacional
Rellación de finxos históricos por estaos (payares de 2012)
Esta rellación nun ye refecha.
=== Alaska (49) ===
=== Arizona (44) ===
Atlanta
=== California (144) === 200px|thumb|[[Islla d'Alcatraz.]] 200px|thumb|[[Los Angeles Memorial Coliseum.]] 200px|thumb|[[USS Hornet (CV-12)|USS Hornet.]]
=== Carolina del Norte (38) === 200px|thumb|[[Memorial nacional a los hermanos Wright.]] === Carolina del Sur (76) === === Colorado (23) ===
=== Connecticut (60) ===
=== Dakota del Norte (6) ===
=== Dakota del Sur (16) ===
=== Delaware (13) ===
=== Florida (43) === thumb|[[Torre de la Llibertá (Miami)|Torre de la Llibertá.]]
=== Georgia (48) ===
=== Ḥawai (33) ===
=== Idaho (10) ===
=== Illinois (84) === thumb|[[Edificiu Carson.]]
=== Indiana (39) ===
=== Kansas (25) ===
=== Luisiana (53) === thumb|[[Barriu Francés de Nueva Orleans.]]
=== Maine (42) ===
=== Maryland (72) ===
=== Michigan (35) === thumb|[[Capitoliu del Estáu de Michigan.]]
=== Minnesota (25) ===
=== Mississippi (37) ===
=== Missouri (37) === 200px|thumb|[[Arcu Gateway.]]
=== Montana (26) ===
=== Nebraska (20) ===
=== Nevada (8) ===
=== New Hampshire (22) ===
=== Nueva Jersey (56) ===
=== Ohio (72) ===
=== Oklahoma (21) ===
=== Oregón (17) ===
=== Rhode Island (45) ===
=== Tennessee (30) ===
=== Texas (46) === thumb|[[Misión d'Álamu (Texas)|El Alamo.]] thumb|[[Capitoliu de Texas|Capitoliu del Texas.]]
=== Utah (14) ===
=== Vermont (17) ===
=== Virginia (121) ===
=== Virginia Occidental (16) ===
=== Washington (24) === thumb|[[Parque nacional del Monte Rainier.]]
=== Wisconsin (42) ===
=== Wyoming (24) ===
Otros National Historic Landmarks de los EE. XX.
Les zones insulares y otros llugares formen parte de los llugares del National Historic Landmarks:
=== Samoa Americana (2) ===
=== Distritu de Columbia (75) === thumb|[[Capitoliu de los Estaos Xuníos.]] thumb|[[Edificiu de la Corte Suprema d'Estaos Xuníos.]] === Islles Márxal (2) ===
=== Estaos Federaos de Micronesia (2) ===
=== Islles Midway (1) ===
=== Marruecos (1) === thumb|[[Muséu del Legáu Americanu.]] === Islles Marianes del Norte (2) ===
=== Paláu (1) ===
=== Puertu Ricu (4) === thumb|[[La Fortaleza (Puertu Ricu)|La Fortaleza.]]
Densidá (física)
Densidá absoluta
La densidá absoluta (tamién nomada densidá real) espresa la masa por unidá de volume. Cuando nun se fai aclaración dala al respeuto, el términu densidá suel entendese nel sentido de densidá absoluta.
Densidá relativa
La densidá relativa o aparente espresa la rellación ente la densidá d'una sustancia y la densidá de l'agua, resultando una magnitú adimensional. Por definición, nel Sistema Métricu Decimal la densidá de l'agua ye la unidá. La so masa específica ye de 1.000 kg/m³, o de 1 kg/L (a les condiciones de 1 atm y 4 °C).
Midimientu de la densidá
thumb|100px|[[Picnómetru.]] L'aparatu que normalmente s'usa pa midir la densidá d'un fluyíu ye'l picnómetru.
Unidaes de densidá
Dalgunes de les unidaes de densidá más usaes son:
Vic-des-Prés
Vic-des-Prés ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Noh Hee-kyung
Noh Hee-kyung ye una guionista y ensayista surcoreana.
Carrera
Fízose famosa en Corea del Sur pol realismu y fondura de les representaciones de la vida y de les rellaciones de la xente común nes sos obres.
Ensayos
En 2008 publicó una coleición d'ensayos titulada a Everyone Not in Love Now Are Guilty. Convertir nun best-seller. El llibru foi estremáu en cuatro seiciones con distintes temes, a saber: "Life is too difficult to concentrate only on love"; "The thing that love demands first, before trust or tears"; "If I could hold all of life and people in my eyes"; "When they were lonely, what did we do?". Los ensayos contienen reflexones de la vida y del amor, de drames y actrices con quien trabayó, y la tema de la so madre, que foi la más importante de les sos influencies.
Otres actividaes
Ye cercana a Beobryun, un monxu budista conocíu pola so participación en cuestiones humanitaries. Dambos son activos en Join Together Society (JTS Korea), un grupu d'ayuda internacional que realiza donaciones a los países del tercer mundu y Corea del Norte.
Celeste Barber
Celeste Barber ye una actriz australiana, más conocida por interpretar a Bree Matthews na serie All Saints.
Celeste Barber, sol hashtag #celestechallengeaccepted, decidió estrozar con humor los selfies perfectos de munchos famosos. Tou col fin de ganar mayor publicidá faciendo rir a los sos siguidores con esti nuevu tipu d'humor.
Biografía
Celeste entrenó como baillarina por cuasi 15 años y graduóse del programa teatra del Teatru Nepean nel 2002.
Carrera
En 2005 llogró'l so primer papel importante na televisión cuando se xunió como personaxe recurrente de la esitosa serie australiana All Saints, onde interpretó a la enfermera Bree Matthews hasta'l final del programa en 2009.
En 2010 apaeció como convidada en dos episodios d'otra aclamada serie asutraliana Home and Away, onde interpretó a dos personaxes distintos.
Judith Gay West
Judith Gay West  ye una botánica australiana. Anguaño ye Direutora Executiva de l'Australian National Botanic Gardens; y tien un doctoráu (PhD) pola tesis sobre "Revisión taxonómica de Dodonaea ( Sapindaceae) n'Australia". Completó'l so doctoráu en 1981 pola Universidá d'Adelaide, Australia del Sur.
Biografía
En 1970, completó la so Bachelor of Science con especialización en botánica y zooloxía pola Universidá de Sydney, Nueva Gales del Sur. Completó la so llicenciatura en Ciencies (con honores) con honores de primer clase en Botánica en 1972, tamién de la Universidá de Sydney.
West foi fundamental p'alzar el perfil de la sistemática vexetal australiana, al traviés de la so participación continua en múltiples asociaciones y comités nacionales ya internacionales. Los centros d'investigación onde actúa West sobre la sistemática vexetal de plantes australianessobremanera, la evidencia morfolóxica y sistema de cría en combinación colos datos moleculares. Ye proactiva en compartir la so investigación col fin d'incorporar la conocencia nos paquetes d'identificación interactivas de grupos d'importancia nacional, incluyendo ocalitu, llegumes, grevillees, orquídees y plantes de la selva tropical.
Representó a los herbarios d'Australia como la botánica oficial d'enllaz d'Australia en 1988, cola Royal Botanic Gardens, Kew, Reinu Xuníu.
ENCE
ENCE S.A. (Empresa Nacional de Celuloses d'España) (ENCE) ye un grupu empresarial forestal español que se dedica a la tresformación de maderes, siendo'l primer propietariu de bosques maderables d'ocalitos n'Europa y segundu productor mundial de pasta de celulosa d'esti árbol.
Poseye trés plantes productores de pasta de celulosa n'España, la más antigua d'elles na ciudá gallega de Pontevedra, fundada nel añu 1957, que tien numberoses denuncies por delitu ecolóxicu per vertíos incontrolaos na ría de Pontevedra. Les otres dos plantes son de construcción más nueva, y allúguense na ciudá andaluza de Huelva y na asturiana de Navia. En conxuntu, la so producción añal ye del orde del millón de tonelaes de pasta de celulosa, xenerando 1.245.000 MW d'enerxía llétrica per añu. Esta enerxía llétrica procede de la combustión de la biomasa, non de combustibles fósiles, y ye polo tanto d'orixe renovable.
La posibilidá de la instalación d'una nueva planta de producción de celulosa na marxe oriental del ríu Uruguái, nes cercaníes de les ciudaes de Fray Ventos n'Uruguái y Gualeguaychú n'Arxentina, xunto con una simillar de la finlandesa Botnia, foi la causa del conflictu ente los gobiernos d'Arxentina y d'Uruguái. Por embargu, la empresa yá anunciara la rellocalización de la planta de celulosa na llocalidá de Conchillas, cercana a les ciudaes de Nueva Palmira y Colonia del Sacramento, cola aprobación del gobiernu arxentín. Dambos proyeutos disponíen de les meyores teunoloxíes disponibles según IPPC-BREF de la Xunión Europea, a diferencia de les plantes actualmente en funcionamientu n'Arxentina, de teunoloxía antigua y faciendo usu dalgunes d'elles de cloru pa blanquiar.
Sicasí, más allá de la teunoloxía de punta implementada por entrambes papeleres, na Xunión Europea estes empreses nun cumplen colos estandartes de seguridá establecíos pola Xunión. Amás cal destacar qu'Arxentina y Uruguái roblaron un tratáu de preservación del mediuambiente sobre'l ríu Uruguái.
Habronychus chaoi
Habronychus chaoi ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Yunnan (China).
Abarán
Abarán ye un conceyu español de la Rexón de Murcia, allugáu na Vega Alta del Segura, a veres del ríu Segura. Cuenta con 13.183 habitantes (INE 2016). Falta 40 km de la ciudá de Murcia, y 4 km de la ciudá de Cieza, cabeza del partíu xudicial del qu'Abarán forma parte. El so términu tien una estensión de 115 km².
Xeografía
thumb|left|Paraxa del [[ríu Segura nes proximidaes de Abarán.]] Pertenez a la contorna de la Vega Alta del Segura, anque paralelamente soler incluyir nel Valle de Ricote.
Llenda al norte colos conceyos de Cieza y Jumilla y al sur colos de Ricote y Blanca. Nun pequeñu puntu al este, en plena Sierra de la Pila (sistema montascosu que la so ladera norte pertenez al términu municipal abaranero) tamién parte colos de Fortuna y Molina de Segura.
Otra importante sierra del conceyu ye la Sierra del Oru, na zona occidental del términu.
Tien distintos pedaníes y otres entidaes menores, estes son: Barranco Molax (dientro d'ella atopen los paraxes de La Asomada, Casa Alcántara, El Rulete, Cabezo Negro y el nucleu de población de San José Artesano), El Boquerón, Casablanca, Corona, Hoya del Campo y Venta de La Aurora.
Historia
Los primeros restos arqueolóxicos topaos nel conceyu correspuenden a la Edá del Bronce, más de 2000 años e. C. Posteriores a estos son los restos íberos topaos nel Cabezo de la Cobertera, El Boquerón y el Cabezo de la Carrahíla.
Tres esti periodu, vieno la dominación romana de la que s'atopen muertes en Cabezo de la Carrahíla y Casa de Román, onde enantes esistió una villa romana. Esti periodu estender hasta la cayida del Imperiu Romanu. thumb|left|La Noria Grande de Abarán. Cola llegada de los árabes surde'l primitivu pobláu de Fauaran habitáu sobremanera por musulmanes. Ye sabíu que sofitaron al emir Ibn Hud na so llucha contra los almohades y tamién que tres la muerte d'ésti (1238), el pueblu acepta'l protectoráu de Castiella; gobernada entós por Fernandu III "el Santu", y al qu'asocedería'l so fíu Alfonsu X "el Sabiu", sobre la taifa de Murcia.
Tres la muerte d'esti postreru, l'infante don Sancho promete donar cuando reíne, tol Valle de Ricote, "...et con Fauaran...", a la Orde de Santiago. El documentu que lu atestigua ta fecháu'l 25 de marzu de 1281 y representa el primer documentu escritu nel que se menta a Abarán.
El desarrollu de la industria agroalimentaria a partir d'empiezos del sieglu XX fizo que se-y conociera de manera popular como Abarán-París-Londres, debíu al fuerte venceyu comercial qu'estableció de manera pionera con diches ciudaes.
Llugares d'interés
thumb|left|Ermita de los Santos Médicos San Cosme y San Damián. Abarán tien cuatro de los siete nories qu'inda funcionen na Rexón de Murcia. Na redolada de la noria Grande esiste un parque realizáu polos alumnos de les Escueles Taller del conceyu.
Amás del ríu Segura y les nories, son d'interés turísticu la Ilesia de San Pablo, la Ermita de San Cosme y San Damián, patrones de la llocalidá, y el Santuariu de la Virxe del Oru, asitiáu na Sierra del Oru, patrona de Abarán.
El Puente Viejo foi declaráu bien d'interés cultural nel añu 2006 Nel términu municipal atópase la presa del Jarral, iconu de los descensos pel Ríu Segura que trescurren ente les vecines llocalidaes de Cieza y Blanca.
Teatru Cervantes (declaráu Bien d'Interés Cultural en 1986), diseñáu pol arquiteutu José Antonio Rodríguez, con tapices de la obra de Miguel de Cervantes, Don Quixote de la Mancha. Y con carauterístiques asemeyaes a les del Teatru Romea de Murcia.
Celene Araújo
Celene Araújo ye una periodista brasilana. Formada en Comunicación Social, especializar en rellaciones públiques en radio y en TV pola Fundación Cásper Líbero, y tamién un posgráu pola Escuela de Comunicaciones y Artes de la Universidá de São Paulo (acrónimu en portugués: ECA-USP), y depués una maestría en programación neurolingüística dirixida a Media Training pola Universidá de California, Estaos Xuníos.
Abarán
Composición municipal
Fonte: Ministeriu del Interior
Demografía
Fonte: INE Archivo
Celene Araújo
Nes décades del 70, 80 y 90, la periodista pasó poles principales redes de la televisión brasilana: Rede Globo, Record, Rede Manchete, nes que trabayó en dellos programes y telediarios. En 1990, decidió actuar como conferenciante y consultora, principalmente na capacitación de la xerencia de medios de comunicación, manexu de crisis, comunicaciones corporatives y marketing internu, y tamién tuvo una destacada actuación na prensa escrita.
Abarán
Gastronomía
Unu de los platos más típicos del conceyu de Abarán ye'l "pistu". Los habitantes suelen comelo en díes de fiesta, como acompañamientu d'un bocáu. Amás, del arroz y coneyu o comíes caseres d'olla.
Dalgunos de los dulces más carauterísticos son les famoses "picardías", compuestes por carambelu y una ablana, tomáu como un carambelu bien prestosu nel cielu la boca. Según un postre bien conocíu llamáu "condergaos", onde los reposteros guarden dende va munchos años la so receta secreta. thumb|[[Términu municipal de Abarán al respective de la Rexón de Murcia.]]
Celene Araújo
Televisión
La periodista pasó cuasi dos décades en Rede Globo, onde presentaba telediarios y cubría eventos como reportera, amás d'efectuar ediciones de testos, imáxenes, llocuciones, nos siguientes programes: Bom Dia SP, SP TV, Jornal Hoje, Globinho, Jornal Nacional, TV Mulher. A partir d'ende, decidió dir col direutor del equipu Nilton Travesso pa la Rede Manchete, onde trabayó mientres cuatro años y presentaba Mulher 87, so la direición de Nilton Travesso, y tamién nos telediarios de la emisora. Na Rede Record actuó dos años como presentadora y editora del Jornal da Record. Depués de la so salida de Record, la periodista decidió ingresar na TV de l'Asamblea Llexislativa de São Paulo, tamién como presentadora, editora de testos, amás de mediadora nos alderiques sobre temes votaes pola comunidá, en TV Alesp.
Actuación na radiofonía
Ye reconocida como la primera DJ d'América Llatina y actuó nueve años nes siguientes emisores de radio: Rádio Cidade, Antena 1.
Vic-sous-Thil
Vic-sous-Thil ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Piers Gaveston
Gascón de nacencia, Piers yera fíu de Sir Arnaud de Gabaston, soldáu d'Eduardu I d'Inglaterra, y de Claramonde de Marsan. Arnaud fuera utilizáu como rehén en dos causes pol monarca francés; na segunda ocasión, llogró escapar y fuxir a Inglaterra col so fíu. Dambos entraron al serviciu de la facienda real, onde'l bon faer de Gaveston fixo que'l rei destacára-y como exemplu pal so propiu fíu, el Príncipe Eduardo, convirtiéndo-y en compañeru del herederu en 1300. El príncipe Eduardo quedó esllumáu por Gaveston -un home doctu nes artes de la guerra y les táctiques militares- que yera conocíu pol so inxeniu, educación y don de xentes, y concedió-y un tremera d'honores y regalos. El Príncipe declaró tamién qu'amaba a Gaveston como a un hermanu. Gaveston yera tamién amigu íntimu de Roger Mortimer de Wigmore y foi nomáu curio de les sos propiedaes tres la muerte del padre de Roger, lo que constituyía un gran honor pa Gaveston, una y bones un heriedu d'eses dimensiones de normal yera encamentada a un miembru de la nobleza, lo qu'indicaría la considerancia que'l rei y el Príncipe teníen por Gaveston.
Gaveston y Eduardu I
Anque a Eduardu I d'Inglaterra gustába-y Gaveston, desaprobaba la rellación que s'estableciera ente este y el príncipe, al considerar que la diferencia de rangu yera demasiáu grande. Y cuando, en plena campaña d'Escocia de 1306, Gaveston y otros ventiún caballeros, incluyendo Roger Mortimer, abandonaron les files ingleses pa presentase a un tornéu en Francia, el monarca inglés desamarró la so roxura.
Furiosu, Eduardu I prindó les propiedaes de toos el desertores, ordenó'l so arrestu y declarar traidores. Gaveston y los sos compañeros dirixir al Príncipe Eduardo, clamiando la so mediación; el príncipe, cola ayuda de la so madrasca la reina Margarita consiguió'l perdón real.
La mayoría fueron perdonaos en xineru de 1307 y volvieron a les sos tierres. Gaveston, sicasí, cayera en desgracia: el rei afayara que Piers y el Príncipe xuraren ser compañeros d'armes, protexese l'unu al otru y compartir les sos posesiones. Pal rei, esto yera impensable; non yá yera desaveniente pa un futuru monarca tar venceyáu por xuramentu a un plebeyu, incapaz de protexese de futures intrigues, sinón que'l xuramentu implicaba l'amenaza de compartir el mesmu gobiernu d'Inglaterra con Gaveston. El so repulsa escontra Gaveston y l'amistá que tenía con Eduardo díbase amontáu progresivamente.
El Príncipe, decidíu a caltener el so xuramentu con Gaveston, decidió anoblece-y, concediéndo-y el Condáu de Ponthieu, que yera propiedá so. Unvió al Tesoreru William Langton al Rei pa informa-y. Langton, postráu ante'l rei, anunció: "El mio señor Rei, fui unviáu en nome del mio señor el príncipe, el vuesu fíu, anque vive Dios, contra la mio voluntá, pa pidir nel so nome la llicencia d'alzar al caballeru Piers Gaveston al rangu de Conde de Ponthieu."
Esto, evidentemente, nun prestó al monarca. Respondió a Langton, "¿Quién yes tu p'atrevete a pidir tales coses?. ¡Como que vive Dios, si non fora pola medrana a Dios y porque dixisti al empiezu que desempeñabes esti trabayu contra la to voluntá, nun escaparíes de les mios manes!" El rei llamó al Príncipe a la so presencia, esixendo saber por qué unviara a Langton. El príncipe retrucó que deseyaba'l permisu del rei pa conceder Ponthieu a Gaveston.
Según Ian Mortimer, al oyer estes pallabres, el rei, en plena esplosión de roxura, esclamó, "¡Malditu fíu de puta! ¿Quies regalar tierres agora? ¿Tu que nunca ganasti nenguna? ¡Vive Dios que si nun tarreces estrozar el Reinu, nunca vas esfrutar el to heriedu! Mientres falaba, el Rei garró al príncipe pela cabeza y arrincó-y guedeyes de pelo; entós tirólu al suelu y tuvo patiscándo-y hasta quedar exhausto."
El Rei ordenó llamar a los nobles aconceyaos pal Parllamentu en Carlisle, y ante ellos, desterró a Gaveston. Esta decisión paez ser tomada más pa castigar al Príncipe Eduardo qu'a Gaveston; la conducta d'esti postreru fuera irreprochable y el rei concedió-y una pensión mientres tuviera desterráu. Igualmente, obligó a Piers y a Eduardo a xurar que nun se veríen nunca más ensin l'autorización real. Gaveston partió entós escontra Francia, coles bodegues apinaes de regalos del príncipe. Pero asina morrió Eduardu I en xunetu de 1307, el nuevu monarca fixo llamar al so "hermanu Perrot" y concedió-y el condáu de Cornualles (que taba destináu a Tomás de Brotherton, otru de los fíos d'Eduardu I).
Primer recuperación
Pocu dempués de ser llamáu nuevamente a la corte, Eduardu II alcordó'l matrimoniu de Gaveston con Margarita de Clare, nieta del difuntu Eduardu I y hermana del Conde de Gloucester, otru amigu de Piers y d'Eduardo.
El matrimoniu tuvo llugar pocu dempués de los funerales del vieyu monarca y celebróse en Berkhampstead, la Casona de la reina Margarita. La boda de Gaveston marcó l'empiezu d'una interminable serie de festexos y diversiones, que siguieron en Kings Langley Palace en Hertfordshire, y fueron siguíos por un tornéu celebráu pol Rei n'honor de Gaveston nel castiellu Wallingford. Nél, los mozos caballeros de Gaveston ganaron fácilmente a los representantes de los condes de Surrey, Hereford, y Arundel, lo que-y valió al rei y al so quitáu la enemistá d'estos.
Cuando Eduardu II partió escontra Francia en 1308 pa celebrar les sos bodes con Isabel de Francia, que cuntaba coles mesmes con tan solo 12 años d'edá, nomó a Gaveston Rexente na so ausencia, espantando a los Nobles ingleses; esperaríen qu'Eduardo nomara a un familiar o a un noble esperimentáu pa esi cargu. Al nomar a Gaveston, el monarca amosaba la so fe nél, pero esto convertía al favoritu nun home inda más impopular. El mesmu Gaveston nun fixo nengún movimientu mientres la so curtia rexencia de dos selmanes.
La conducta de Gaveston mientres los festexos de la coronación ye especialmente significativa: fixo la so apaición vistíu en púrpura real, en llugar de la ropa d'oru mesma d'un conde, y pasó la tarde charrando y bromiando con Eduardo (qu'ignoró dafechu a la so novia, el so hermanu y los sos tíos en favor de Gaveston), pa finalmente sabese que tol oru y les xoyes recibíos pol matrimoniu como regalos de boda fuéren-y apurríos.
Estancia n'Irlanda y regresu
Tres el bochornosu espectáculu ufiertáu mientres la coronación, los nobles obligaron a Eduardo a desterrar a Gaveston; Eduardo, sicasí, nomólu Lord Teniente d'Irlanda, un cargu qu'implicaba autoridá, honor y dignidá. Una vegada n'Irlanda, Gaveston tuvo dellos enfrentamientos con Roger Mortimer, que s'atopaba naquellos momentos na isla. Pal branu de 1309, Gaveston llograra una sólida reputación como alministrador militar, en reforzando Dublín y asegurar el dominiu inglés. Tres delles maniobres per parte d'Eduardu II, Gavestón abandonó Irlanda el 23 de xunetu de 1309 con direición a Stamford via Tintagel, sede del Parllamentu inglés naquelles feches.
Desgraciadamente, Gaveston consiguió faese nuevos enemigos rápido: l'apacible Aymer de Valence, al que Gaveston ofendiera al referise a él como 'José'l Xudíu' y Tomás Plantagenet, II conde de Lancaster, primu d'Eduardu II y el segundu noble más poderosu d'Inglaterra dempués del rei. Esti postreru xuró destruyir a Gaveston cuando, en siendo provocáu por él en delles ocasiones, el favoritu convenció a Eduardo de despidir a unu de los criaos de Lancaster. Encabezaos por Lancaster, un poderosu grupu de condes esixeron al rei un nuevu destierru de Gaveston. Bien pocos permanecieron xunto al monarca, y ente los que lo fixeron había nobles como'l conde de Surrey que xurara odiu eternu al valíu.
Finalmente, tres la desastrosa campaña escocesa de 1310-1311, Gaveston foi desterráu una vegada más.
Muerte
thumb|left|Vista del castiellu Warwick dende la Ilesia de St. Mary. Cuando Gaveston tornó a Inglaterra en 1312 atopar con un ambiente por demás contrario, nel que Tomás Plantagenet preparara un exércitu pa enfrentase a Gaveston y al rei. El 4 de mayu, Lancaster atacó Newcastle, onde se topaben el monarca y el so valíu, fuxendo dambos escontra'l castiellu de Scarborough y dexando tres de sigo la so ayalga y exércitu, del que s'apoderó Lancaster. Eduardo dirixir escontra'l sur pa entamar un exércitu, dexando a Gaveston en Scarborough. Lancaster unvió darréu'l so exércitu contra Gaveston pa tratar d'aislla-y del rei. Tarreciendo pola so vida, Gaveston rindir a Aymer de Valence, II conde de Pembroke, que xuró protexer a Gaveston coles sos tierres y títulos. Sicasí, Gaveston foi prindáu por Guy de Beauchamp, X conde de Warwick en Oxfordshire y lleváu al castiellu de Warwick
Ellí permaneció nueve díes hasta la llegada de Tomás Plantagenet. El conde de Lancaster dixo entós, "Mientres él viva, nun va haber llugar seguru nel reinu d'Inglaterra". El 19 de xunu, Gaveston foi lleváu a Blacklow Hill, propiedá de Lancaster y asesináu por dos galeses, que-y travesaron con una espada antes de degollalo cuando taba sobre la yerba.
Sobreviviéron-y el so esposa Margarita y un pequeñu ñácaru, Joan. El conde de Pembroke, que xurara protexe-y y qu'inclusive tratara de reclutar un pequeñu exércitu pa lliberar, quedó conmocionáu pola so muerte.
Sobrefoz (parroquia)
Sobrefoz ye una parroquia del conceyu asturianu de Ponga.
Tien una superficie de km² y una población de.
ORT
Occidente Radiotelevisión, ye una emisora de televisión comarcal allugada en Talarén, (Navia). Entamó les sos emisiones, de manera regular, nel añu 1.999 como Localia. Ofrez a les sos telespectadores, durante 24 hores diaries, una programación variada na que cobren especial relevancia les programes de caráuter informativu, social y deportivu, complementando la so parrilla con espacios realizaos por destacaes productores. Localia-Ort emite pal Occidente d'Asturies, y tamién na Mariña Lucense.
Islles de la Reina Isabel
Les islles de la Reina Isabel (n'inglés Queen Elizabeth Islands; en francés Îles de Reinar-Élisabeth; enantes conocíes como islles Parry o archipiélagu de Parry) son el grupu d'islles más septentrional del archipiélagu árticu canadiense. Alministrativamente, l'archipiélagu pertenez na so mayor parte al territoriu de Nunavut, anque delles islles tamién pertenecen a los Territorios del Noroeste. El númberu d'islles mayores ye de 34 y hai 2.092 islles menores.
La islla de Ellesmere ye la mayor del archipiélagu y ocupa el 10º llugar del mundu. Otreses importantes son la islla Amund Ringnes, islla Axel Heiberg, Islla de Bathurst, islla Borden, islla Cornwall, islla Cornwallis, islla Devon, islla Eglinton, islla Ellef Ringnes, islla Mackenzie King, islla Melville y la Islla del Príncipe Patrick.
La superficie total de les islles supón una área de 419.061 km². L'archipiélagu recibió'l nome n'honor a Isabel II, por cuenta del so coronación como Reina de Canadá en 1953. La mayoría atópense deshabitadas, siendo la so industria principal la estracción de petroleu. Los mayores conceyos son les aldeges de Resolute, na islla Cornwallis, y de Grise Fiord, na islla de Ellesmere.
Les islles fueron afayaes polos europeos en 1616, pero nun fueron dafechu esploraes y cartografiadas hasta les espediciones britániques y noruegues del sieglu XIX. La mayoría d'elles fueron esploraes por William Parry, de que'l so nome deriva la denominación orixinal.
Islles de la Reina Isabel
Recuéyense de siguío, en forma de tabla, les principales islles del grupu. Puede ordenar según toles columnes de la tabla ensin más que clickar nes fleches qu'apaecen na primer fila.
Habronychus szechwanus
Habronychus szechwanus ye una especie de coleópteru de la familia Cantharidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Islla d'Ellesmere
thumb|250px|Islla de Ellesmere (Nunavut, Canadá).. La Islla de Ellesmere (n'inglés, Ellesmere Island; en francés, Île d'Ellesmere) ye la más septentrional de toles islles del Archipiélagu Árticu Canadiense, ya integrante del grupu de les Islles de la Reina Isabel.
Con una área de 196.235 km², por tamañu, ye la 3ª islla de Cánada y la 10ª del mundu (pocu más pequeña que Gran Bretaña, que con 218.000 km², ye la 8ª del mundu). La cordal Árticu percuerre casi tola islla, polo que tamién ye la más montascosa del archipiélagu árticu y de la mesma, la mayor islla na que conviven grandes especies animales, como'l llobu árticu, el güe almizcleru, el caribú y l'osu polar. Salix arctica, un tipu de sauce, ye la única especie maderiza que crez nesi ambiente.
Na islla ta l'asentamientu emplazado más al norte del mundu, Alert, una base científica dende onde parten munches de les espediciones al polu norte, y coles mesmes ye'l so puntu más septentrional, cabu Columbia, el puntu habitáu más septentrional de la tierra non continental, amás de Groenlandia. Alministrativamente, la islla pertenez al territoriu de Nunavut y a la Rexón Qikiqtaaluk.
Pinkwashing
thumb|150px|El [[Colores políticos#Rosa|rosa foi dende los años 1970 un color acomuñáu col activismu LGBTI.]]
Islla d'Ellesmere
Historia de la islla d'Ellesmere
Los primeros habitantes de la islla de Ellesmere yeren pequeñes bandes natives paleoesquimales que cazaben na zona'l caribu, el güe almizcleru y dellos mamíferos marinos, dende aproximao 1000-2000 a. de C. Los sos restos pertenecen a la cultura Dorset. Dellos restos d'estructures pocu avezaes de la península de Bache pueden ser restos de cases comunales («stone longhouse») d'un periodu final de la cultura Dorset.
Pinkwashing
Pinkwashing (llaváu rosa o llaváu d'imaxe rosa) ye un préstamu llingüísticu (del inglés pink, rosa, y whitewash, blanquiar o tapar) pa referise, nel contestu de los derechos LGBT, a la variedá d'estratexes polítiques y de márquetin dirixíes a la promoción d'instituciones, países, persones, productos o empreses apelando a la so condición de simpatizante LGBT coles mires de ser percibíos como progresistes, modernos y tolerantes.