cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santiago Solari
Entamos
En 1994, tuvo unos meses formando parte del equipu del “Richard Stockton College” de Nueva Jersey. Dempués de la so esperiencia estauxunidense, retornó a mediaos de 1994 a la so ciudá natal, pa formar parte de Newell's Old Boys, onde se caltuvo hasta 1995, en que fichó por una temporada, pol tamién equipu rosarino Club Renato Cesarini.
C. A. River Plate
Moteyáu "El Indiecito" pol so tíu Jorge "L'Indiu" Solari, en 1996 con 20 años, llegó a River Plate. El 12 de mayu de 1996, Santiago debuta en River Plate, equipu que taba llaráu de talentos teniendo a Enzo Francescoli, como la máxima figura. El so primer gol en Primer División marcar frente a Ferro, dos feches dempués del so debú. Nos postreros partíos de River Plate na Apertura del añu 1996, Solari termina ganándose la titularidá. Al siguiente añu, sicasí, xugó pocos partíos como titular, entrando a los partíos dende'l bancu. Pal añu 1998, el "Indiecito" yá se ganó la titularidá. Anotó'l so últimu gol cola camiseta de River frente a Racing el 27 de payares de 1998. Con River Plate xugó 100 partíos anotando 17 goles.
Atlético de Madrid
Nel mercáu ivernizu européu, de la temporada 1998-99, ficha pol Club Atlético de Madrid de la Primer División d'España. Permaneció una temporada y media nel conxuntu raxón, col qu'apostó 53 partíos y anotó 7 goles.
Real Madrid C. F.
Tres el descensu del club colchoneru a Segunda División, Solari ye contratáu pol so rival capitalín, el Real Madrid, club nel que militaba'l so primu, Fernando Redondo. En tola so etapa como madridista, que coincidió col «Madrid de los Galácticos», foi unu de los xugadores habituales nes alliniaciones o entrando dende'l banquín. Nel so segundu añu, la temporada del Centenariu del Real Madrid Club de Fútbol centenario del club 2001-02, foi titular na final de Lliga de Campeones apostada en Glasgow, na que Solari empecipió per banda esquierda xunto con Roberto Carlos, la xugada del célebre gol de volea de Zidane, que punxo'l definitivu 2-1 nel marcador, llográndose la «Novena» Copa d'Europa pal club. A lo llargo de los sos cinco temporaes nel club merengue, apostó 167 partíos y anotó 16 goles.
F. C. Internazionale
En 2005 camudar al Inter, club nel qu'apostó pocos alcuentros, pero de goles claves en torneos internacionales. Al dexar al Inter nel branu de 2008, empezó pa Solari un ciclu de trotramundo, con estadíes d'un añu por dellos clubes.
C. A. San Lorenzo
N'agostu de 2008 retornó a Arxentina, al ser ficháu pol club San Lorenzo de Almagro onde tuvo a puntu de ser campeón, pero finalmente perdió'l triangular con Boca Juniors y Tigre.
C. F. Atlante
Al añu siguiente, camudar a Méxicu pa xugar col CF Atlante.
Club Atlético Peñarol
En 2010, tuvo un curtiu pasaxe por Peñarol n'Uruguái, antes de retirase en 2011 del futbol profesional.
Fútbol base
Tres la so retirada como futbolista, empecipió la so carrera como entrenador n'España, nes categoría inferiores del Real Madrid. Debutó na temporada 2013-14, dirixendo al segundu equipu cadete y rematando la temporada como campeón. La 2014-15, entrenó al primer equipu de cadetes y volvió consiguir el campeonatu tres xornaes antes de la so conclusión. La 2015-16, dirixó al segundu equipu xuvenil, alzándose de nuevu col títulu.
Real Madrid Castilla
Dende la temporada 2016-17, Solari dirixe al primer filial del club, el Real Madrid Castilla de la Segunda División B. Na so segunda temporada al frente del filial, el 29 d'ochobre de 2018, el club anunció que se fadría cargu provisionalmente de la primer plantía del club, tres la destitución de Julen Lopetegui.
Die Entwicklungslinien der Kakteen
Die Entwicklungslinien der Kakteen (embrivíu Entwicklungslin. Kakt.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu alemán conocíu pola so contribución a la nomenclatura de les plantes ensundioses, particularmente agaves y cactos Alwin Berger y espublizáu en Jena nel añu 1926.
Wang Qishan
thumb|right|250px|Wang Qishan 王岐山 Wang Qishan (chinu: 王岐山; pinyin: Wáng Qíshān; ) ye un políticu de la República Popular China, actual Vicepresidente de la República Popular China dende 2018 y foi Alcalde de Beixín.
Biografía
Wang Qishan nació en xunetu de 1948, en Qingdao, Shandong; anque los sos antepasaos son de Tianzhen, Shanxi. Ye graduáu de la Universidá del Nordeste de China, Departamentu d'Historia en 1976. Foi Gobernador del Bancu de la Construcción de China de 1994 a 1997. Ente eñ 2004 y el 2007 foi Alcalde de Beixín. Nel 2007 aportó a miembru del Politburó del 17mo Comité Central del Partíu Comunista de China, miembru del Comité Central del Partíu Comunista de China y nel 2008 asumió'l cargu de Vice Premier del Conseyu d'Estáu, nes árees d'economía, enerxía y asuntos financieros nel mandatu del Premier Wen Jiabao.
Nel 2009, Wang foi nomáu pol Presidente Hu Jintao como'l so representante especial pal Diálogu Estratéxico y Económico China-Estaos Xuníos. Considérase que Wang va ser una figura central na quinta xeneración de líderes del Partíu Comunista de China." Foi tamién nomáu como unu de los más influyentes personaxes nel mundu en 2009.
Gallegos de Solmirón
Gallegos de Solmirón ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Guijuelo y la subcomarca del Alto Tormes. Pertenez al partíu xudicial de Béjar.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 30,82 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Noah Cyrus
Noah Lindsey Cyrus ye una actriz d'Estaos Xuníos. Ye más conocida poles sos apaiciones nes series de televisión Doc y Hannah Montana.
Gallegos de Solmirón
Toponimia
El nome de la llocalidá, "Gallegos", deber a ser repobláu por xentes procedentes de Galicia, ente que "Solmirón" deber a asitiase xunto a la sierra del Mirón.
Noah Cyrus
Carrera
El so primer papel foi a la edá de tres años, interpretando a Gracie Hebert mientres seis episodios na serie de televisión Doc y desempeñó papeles pequeños en seis episodios de la serie orixinal de Disney Channel Hannah Montana y apaeció como baillarina nel video de «Hoedown Throwdown» na película de Walt Disney Pictures, Hannah Montana: The Movie. Tamién apaeció na película de 2008, Mostly Ghostly y emprestó la so voz en dos oportunidaes pa la serie de Disney Channel, The Emperor's New School y pa la película de 2009, Ponyo onde fai la voz de la protagonista. Tamién actuó en dellos anuncios de televisión y participó nel video musical del cantar «Face Of God», del so padre Billy Ray Cyrus. Anguaño ye imaxe publicitaria de la llinia de ropa "Oh La La Couture", de los artículos "Bee Posh" xunto con Emily Grace Reaves, y de los brazaletes "Stoney Clover".
Vida personal
Ye fía del actor y cantante de country Billy Ray Cyrus y hermana menor de l'actriz y cantante Miley Cyrus, ex-protagonista de la serie de Disney Channel, Hannah Montana.
Gallegos de Solmirón
Historia
Primeramente, Gallegos de Solmirón tuvo amestáu nel so reconquista nel sieglu XII a la Comunidá de Villa y Tierra d'Ávila, a la que perteneció hasta principios del sieglu XV, cuando pasó a formar parte del Reinu de Lleón, dependiendo dende 1425 de Salamanca pal votu en Cortes. Finalmente, la creación de les actuales provincies en 1833 nun fixo sinón reafitar esti fechu, quedando Gallegos de Solmirón encuadráu na provincia de Salamanca y la Rexón Lleonesa.
Carthamus tinctorius
Carthamus tinctorius, llamada comúnmente cártamu, ye una planta qu'anque orixinalmente yera cultivada poles sos flores (usaes como colorante), anguaño cultívase principalmente poles sos granes, de les cualos estrayer un aceite vexetal comestible. thumb|Carthamus tinctorius en [[Johann Georg Sturm, Deutschlands Flora, fig. 21, 1796.]] thumb|Capítulos, unu en flor y otru en pre-antesis. thumb|Carthamus tinctorius
San Esteban
Col nome de San Esteban podemos referinos a:
Carthamus tinctorius
Descripción
Les plantes lleguen de 30 a 150 cm d'altor con cabeces florales globulares (capítulu) y comúnmente, de colores brillosos mariellu, naranxa o colloráu, floriando en plenu branu. Cada caña trai d'unu a cinco capítulos con 15 a 20 granes en cada unu. Son bien resistentes a la seca y abondo susceptibles a les xelaes.
Usos
Tradicionalmente, el cultivu destinar a la industria del colorante (mariellu y colloráu), de especies, especialmente enantes del abaratamientu y disponibilidá de l'anilina, y en medicines. Dende 1950, la planta cultívase para aceite vexetal estrayíu de les sos granes. Los países con mayor producción d'aceite de cártamo nel mundu son Méxicu, India y Estaos Xuníos. Siguen Etiopía, Kazakstán, China, Arxentina y Australia.
En nutrición ye similar al aceite de xirasol. Bien usáu como aceite de cocinar, n'ensalaes, y pa producir margarines. Consúmese tamién como suplemento nutricional. Na Nomenclatura INCI ye Carthamus tinctorius.
Les flores de cártamo úsense dacuando na gastronomía como un sustitutu baratu del azafrán (Crocus sativus), refiriéndose entós como "azafrán bastardu". Tamién les sos granes úsense comúnmente como alternativa a les granes de xirasol (maravía) na alimentación d'aves y mamíferos una y bones les esguiles nun gusten d'él. El cártamo denominar kardi en hindi (India).
Hai dos tipos de cártamo que producen distintos tipos d'aceite: unu altu n'ácidu graso monoinsaturáu (acedu oleico) y otru altu n'ácidu graso poliinsaturáu (acedu linoleico). El mercáu del aceite acepta a los baxos n'enchíos y más altos en monoinsaturaos que l'aceite d'oliva, por ej.
L'aceite de cártamo usar en pintures en llugar d'aceite de llinaza, particularmente col blancu, yá que nun da'l tinte mariellu que tien la llinaza.
La llana ye una raza de cártamo del suroeste d'EE.XX., Arizona y Nuevu Méxicu.
Propiedad
L'aceite de cártamo tien propiedaes llaxantes y hipolipemiantes; les poliínas exercen una aición nematicida y como antifúngico; el arctiósido ye aperitivo y eupépticu. Los aquenios presenten una aición purgante. Na India utilízase, en forma de resfregones, como analxésicu.
Indicáu pa hiperlipidemias, hipercolesterolemias, ateroesclerosis, prevención de tromboembolismos. Estriñimientu. Parasitosis intestinales. N'usu tópicu: dermatomicosis.
Historia
El cártamo ye unu de los cultivos más vieyos de la humanidá. Los analises químicos de texíos del Exiptu Antiguu dataos na dinastía XII identificaron los tintes de cártamo, y tamién se toparon guirlandes iguaes cola planta na tumba del faraón Tutankamon. Ye un cultivu menor en 2007, con 630.000 t producíos comercialmente en más de sesenta países.
Ecoloxía
La especie ye'l principal alimentu de les canesbes de la poliya Eublemma rivula.
Taxonomía
tinctorius: epítetu llatín que significa "tintóreo".
Llanzamientu de discu
thumb|220px|right|Llanzamientu de discu n'Atenes 1896 ([[Robert Garrett, EE.XX., medaya d'oru).]]
El llanzamientu de discu ye una prueba del atletismu, onde l'oxetivu ye llanzar un oxetu pesáu de seición circular denomináu discu lo más lloñe posible. El discu llanzar dende un círculu de 2.50 m de diámetru y tien d'aterrizar dientro d'un sector d'ángulu de 35° 32'. Ye un círculu de madera arrodiáu por metal; pa los homes tien un diámetru de 22 cm y un pesu de 2 kg, ente que pa les muyeres mide 18 cm y pesa 1 kg. Tien de llanzase con una sola mano.La zona de llanzamientu ye la mesma que la del llanzamientu de pesu, solo que los llanzadores suelen llanzar más pola forma y el menor pesu del discu con al respective de la bola del pesu.
La prueba forma parte del programa d'atletismu nos Xuegos Olímpicos dende 1896 y el Campeonatu Mundial d'Atletismu dende 1983.
El discu
La incorporación del llanzamientu de discu nel programa olímpicu dar n'Atenes 1896. Les muyeres compiten per primer vegada a nivel olímpicu en 1928 n'Ámsterdam.Llanzamientu de discu
zona de llanzamientu
El círculu de llanzamientu tien un diámetru de 2,5 m. Esta zona tien de tar demarcada per llinia de 5 cm d'anchu, preferiblemente blanques como la nieve. Tamién tendrá d'haber una llinia imaxinaria que s'enllargue horizontalmente 75 cm fuera del círculu a cada llau, esta llinia estrema'l círculu en dos partes, sirviendo como referencia pal ingresu y salida del deportista con forma d'edificiu. Ye importante que la superficie del círculu de llanzamientu sía d'un material antideslizante. El sector de cayida tien una angulación de 34.92º. Emplégase una xaula que tien un altor mínimu 8 m. Ésta cunta con paneles fixos de 2.80 m d'anchu y paneles xiratorios que tienen 10 m d'altor. La xaula tendrá de diseñase, fabricase y caltenese de forma que la malla sía capaz de detener la cabeza d'un martiellu de 7,260 kg moviéndose a una velocidá d'hasta 32 m per segundu. El so acondicionamientu tendrá de ser de tal manera que nun haya peligru de que rebote escontra l'atleta o vaya pela parte cimera de la xaula.
Téunica de llanzamientu
Créese que la forma más común de llanzar el discu yera llevantando'l discu pol frente pa de siguío echar el brazu de llanzamientu suxetando'l discu escontra tras y acompañándolo col restu del cuerpu. De siguío avanzábase'l cuerpu palantre llevantándose y soltando el brazu pa efectuar el llanzamientu. Tamién puede emplegase esti campu pa otres actividaes deportives.
Reglamentu
L'atleta tien d'empecipiar la so actuación dende una posición estática. Puede suxetar el discu como quiera y utilizar cualquier téunica de llanzamientu manual. Tendrá De abandonar el círculu pola metá trasera una vegada que'l discu cayera al suelu. Por que sía válidu'l llanzamientu'l discu tendrá de cayer dientro de la parte interior de les llinies de demarcación del sector de cayida. El llanzamientu midir dende la marca más cercana efectuada pol discu hasta'l cantu interior de la circunferencia del círculu. L'atleta nun puede introducir nada al círculu. Pa realizar cada intentu l'atleta tien un minutu, de normal cada atleta realiza tres intentos y los ocho atletes con meyor marca válida, realicen otros trés intentos n'orde inversu a la so meyor marca posible.
Motivos de llanzamientu nulu:
Carauterístiques del discu
Na categoría absoluta, el pesu del discu ye de 2 kg pa varones y de 1 kg pa muyeres. Tien un diámetru de 219 - 221 mm y una espesura de 44-46 mm na categoría masculina; na femenina tien un diámetru de 180 - 182 mm y un anchor de 37 - 39 mm. Sicasí, el tamañu y el pesu del discu baxen en categoríes inferiores de varones: 1,5 kg pa menores (hasta 17 años) 1,75 kg pa xuveniles (de 18 a 20 años). El llanzamientu de discu ye una prueba del atletismu, onde l'oxetivu ye llanzar un oxetu pesáu de seición circular denomináu discu lo más lloñe posible. El discu llanzar dende un círculu de 2.50 m de diámetru y tien d'aterrizar dientro d'un sector d'ángulu de 35° 32'. Ye un círculu de madera arrodiáu por metal; pa varones tien un diámetru de 22 cm y un pesu de 2 kg, ente que pa les muyeres mide 18 cm y pesa 1 kg. Tien de llanzase con una sola mano.
La prueba forma parte del programa d'atletismu nos Xuegos Olímpicos dende 1896 y el Campeonatu Mundial d'Atletismu dende 1983. El discu ye un platu col cantu y el centru de metal que se llanza dende un círculu que tien un diámetru de 2,5 metros. Na competición masculina, el discu mide ente 219 y 221 mm de diámetru, ente 44 y 46 mm d'anchu y pesa 2 kg; na femenina, mide ente 180 y 182 mm de diámetru, de 37 a 39 mm d'anchu y pesa 1 kilogramu.
Atletes con meyores marques mundiales
(actualizáu al 23 de marzu de 2017)
Masculín
Detalles ver Medayistes olímpicos n'atletismu (Llanzamientu de discu masculín).
Léning
Léning ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clansayes
Clansayes ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cyanocompsa cyanoides
Cyanocompsa cyanoides, tamién denomonado picogrueso negru, picogrueso negru azuláu, azulón silvícola, picogordo negru, piquigrueso negriazulado, Realejo negru ye una especie d'ave paseriforme de la familia cardinálida d'América Central y América del Sur.
thumb|left|150px|Una fema de picogrueso negru. El so picu negru triangular y masivu, na base cuasi tan gruesu como la cabeza, y el so llargor de 15 cm estremase de los sos parientes cercanos, Cyanocompsa parellina (con quien comparte hábitat en Centroamérica) y Cyanocompsa brissonii (especie más sureña), de otra manera similares. El plumaxe de los machos ye azul con negru, brillante a la lluz; estremase de les femes en qu'éstes son de plumaxe castañu escuru.
Habiten en trupes selves, dende'l sureste de Méxicu al traviés d'América Central hasta l'Amazonia, xeneralmente nel sotobosque.
Lesse (Moselle)
Lesse ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Castala
Castala (pronunciau como /käs'tälä/ en pronunciación llocal /kæʔˈtʰälä/) ye una parroquia de Berja (Almería) allugada a unos 6 quilómetros al norte'l municipiu, en plena Sierra de Gádor. Ñació alrodiu la fonte col mesmu nome y otra más pequeña, nomada El Santo.
Esta pedanía ye la Castela romana, que dellos traten d'identificar con un nucleu mozárabe qu'esistió mientres tol periodu musulmán. La tradición atribúi que fue equí onde San Tesifón residió como obispu de la diócesis de Vergi. Non se repobló nel sieglu XVI inda que siguió siendo un área de faciendes hasta espoxigar no cabero'l sieglu XVIII gracies a la esplotación de les mines de plomu. Cuenta con una ilesia del sieglu XVIII (advocación de San Tesifón) y tien 68 habitantes dixebraos en dos barrios, un altu y otru baxu.
Cabo la parrquia allúgase el Parque Periurbanu de Castala que ye un espaciu natural asitiáu na falda meridional de la Sierra de Gádor utilizáu abondo como llugar d'ociu.
Nome
La barriada de Castala nació en redol a la fonte homónima, y toma el so nome de la Castella romana.
Folixes y eventos
Según la tradición, foi en Castala onde San Tesifón, unu de los Siete Varones Apostólicos unviaos por San Pedro xunto a Santiago'l Mayor pa evanxelizar la península Ibérica, moró como obispu de la diócesis de l'antigua Vergi. Foi repoblada nel sieglu XVI.
Parque periurbanu de Castala
El Parque Periurbano de Castala ye un espaciu natural español asitiáu nel términu municipal de Berja, na provincia d'Almería (Andalucía, España) y protexíu so esa figura xurídica dende'l 2 de xunetu de 2000. Ta nes faldes de la Sierra de Gádor.
Descripción y hestoria del parque periurbano
Pela redolada destaquen les paraxes de la rambla Julbina o regueru de Celín, el patrimoniu industrial de la fundición del Peñón de Castala y l'históricu artísticu de la barriada homónima y de Berja.
Phaethon aethereus
Phaethon aethereus ye una especie d'ave fetontiforme, una de les aves marines qu'habiten los mares tropicales.
Distribución y hábitat
El rabijunco etéreo vive nes zones tropicales del océanu Atlánticu, Pacíficu oriental y Océanu Índicu. La raza d'esti últimu océanu, P. a. indicus, foi considerada una especie distinta llamada rabijunco etéreo pequeñu de Paquistán y del oeste de la India. Reproducir nes islles tropicales; la fema deposita un solu güevu direutamente sobre la tierra o sobre un territoriu firme nun cantil. Emigra escontra rexones bien alloñaes nes dómines non reproductives: columbráronse exemplares d'esta especie en Gran Bretaña y más apocayá en Canadá y Australia. Aliméntase de pexe y calamares, anque nun ye un bon nadador.
Descripción
thumb|left|Subespecie P. a. indicus; ilustración de [[Joseph Smit, 1898.]] L'adultu presenta un plumaxe de color blancu y un cuerpu espodáu, de cuarenta y ocho centímetros de llargu, ensin cuntar les plumes centrales de la cola, que doblen el so tamañu. Coles ales abiertes mide un metro. Les sos ales tienen un tonu coritu nes plumes de vuelu, al igual que les llinies que crucien los sos güeyos. El picu ye de color coloráu.
Dambos sexos son similares, anque polo xeneral los machos tienen coles más llargues. Los pichones escarecen de plumes negres na cola, tienen llombu gris y picu mariellu. La subespecie P. a. indicus ye bien paecida pero la llinia negra del güeyu ye más curtia y el picu ye más anaranxáu.
Rellación colos humanos
Esta ave apaez nel billete de cincuenta dólares de les Bermudes, anque la so presencia nes islles nun ye bien amplia. Foi escoyida dándola prioridad ante a l'ave nacional de les Bermudes, la endémica fardela de Bermuda, y al rabijunco común.
Trátase d'una de les primeres especies d'aves identificaes nel continente americanu; Cristóbal Colón la cita con frecuencia nel Diariu d'a bordu del so primer viaxe (Setiembre de 1492).
José María Guerrero
José María Guerrero de Arcos y Molina foi un abogáu y políticu centroamericanu d'enclín conservadora republicana. Exerció como Presidente provisional del Estáu d'Hondures ente 27 d'abril al 10 d'agostu de 1839, nun Conseyu de Ministros. Tamién foi Supremu Direutor del Estáu de Nicaragua dende'l 6 d'abril de 1847 hasta'l 1 de xineru de 1849.
Biografía
José María, en primeres nupcias foi casáu con Juana Casco con quien procreo a José Leocadio, Paula y Manuela del Carmen Guerrero de Arcos y Cascu; en segundes nupcias foi casáu con Esmeralda Guerrero de Arcos, fía de Maximino Guerrero de Arcos y Joaquina Guerrero, con quien procreo a Máximino, Esmeralda, Valeria, José de la Luz, José Valentín, Miguel Gerónimo Guerrero de Arcos.
Die Familie der Bromeliaceen
Die Familie der Bromeliaceen, (embrivíu Fam. Brom.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, esplorador y eminente orquidiólogu austriacu Johann Georg Beer y espublizáu nel añu 1856.
José María Guerrero
Conseyeru encargáu del Poder Executivu
Por cuenta de la insurxencia entamada designar al políticu abogáu Justo Vicente José de Herrera y Díaz del Valle por que se persone como representante diplomáticu d'Hondures, ante'l gobiernu salvadoreñu del presidente Antonio José Cañes y asina sostener platigues pa evitar una inminente guerra qu'acabaría con desastroses perdíes pa dambos gobiernos, el tratáu de Paz roblaríase un 5 de xunu de 1839, polos representantes de dambos estaos, Abogáu y Ministru José Miguel Montoya d'El Salvador y Justo Vicente José de Herrera y Díaz del Valle per Hondures. Ente los alcuerdos taben el de comprometese a pagar les indemnizaciones y allegar a la Dieta Centroamericana de Santa Ana, col fin d'afitar la paz en fecha 15 d'agostu del mesmu añu, anque nun se llevara a cabu; pa esi entós José María Guerrero'l 10 d'agostu de 1839 apurriera la vez de la presidencia nel Ministru Mariano Garrigó.
Supremu Direutor de Nicaragua
Nel mes de payares yá na alministración del estáu, José María Guerrero, solicita a los Estaos Xuníos de Norteamérica la mediación ente'l conflictu Nicaragua-Inglaterra; darréu, el 20 de xineru de 1848, buques ingleses desembarquen tropes nel ríu San Juan y avancen sobre'l Llagu de Nicaragua, col propósitu de controlar la totalidá del territoriu nicaragüense. Ante esto, José María Guerrero y l'Asamblea Llexislativa maniobren con habilidá política y aprueben la ratificación d'un Conveniu anglu-nicaragüense en Cuba calteniendo la soberanía nicaragüense sobre del Gran Llagu de Nicaragua, pero los ingleses algamen a establecer nel territoriu de la mariña oriental (caribeña o atlántica) del país un protectoráu al sofitar a los misquitos, quien lleguen a constituyir la llamada Mosquitia, que sería reincorporada de manera definitiva a la soberanía de Nicaragua en 1894 mientres el gobiernu de José Santos Zelaya.
En 1 de xineru de 1849, Guerrero por razones d'enfermedá deposita la suprema direición del estáu nel senador Bernardo Toribio Terán Prau, a ésti tiempu dempués asocedería-y el senador Benito Rosal, quien convocaría a eleiciones de les cualos saldría vencedor el Norberto Ramírez Arias, quien toma posesión el 1 d'abril del mesmu añu.
Takuya Muguruma
Takuya Muguruma (六車 拓也; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Cyanocompsa parellina
Similar al picogrueso negru (Cyanocompsa cyanoides), estremase d'ésti por ser de menor tamañu (unos 12 cm), tener el picu más pequeñu y nun ser tan escuru.
Los machos tienen plumaxe azul escuru, brillante na frente, mexelles y obispillo. Les femes son de color castañu brillante, de coloración más fuerte nes partes dorsales.
Ye de distribución tropical, dende les tierres baxes del norte de Méxicu, tantu na aguada pacífica como del Golfu, na península de Yucatán, y nes selves de Belice, Guatemala, El Salvador, Hondures y Nicaragua. Habita preferentemente nel sotobosque de montes tropicales mestos, anque tamién suel apaecer n'escamplaes y escampleros.
Lessy
Lessy ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claveyson
Claveyson ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Leinster
Leinster (n'irlandés: Laighin) ye la provicia oriental d'Irlanda, que caltién los condaos de Carlow, Dublín, Kildare, Kilkenny, Laois, Longford, Louth, Meath, Offaly, Westmeath, Wexford y Wicklow. La bandera tradicional de Leinster amuesa un arpa dorada sobre un fondu verde.
Die Flora von Kaiser Wilhelms Land
Die Flora von Kaiser Wilhelms Land (embrivíu Fl. Kais. Wilh. Land) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Karl Moritz Schumann & M.O.Hollrung. Espublizóse nel añu 1889.
Ley
Ley ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Cléon-d'Andran
Cléon-d'Andran ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clare Grant
Clare Camille Johnson (Memphis, Tennessee, 23 d'agostu de 1979), más conocida como Clare Grant, ye una actriz, productora, cantante y socialité d'Estaos Xuníos.
Carrera
Mientres estudiaba na Universidá de Memphis Grant conoció al direutor Craig Brewer, quien-y dio un papel en dos películes independientes y depués escoyer pa la so película Black Snake Moan, amás d'escoyela pa un papel na so serie web pa MTV $5 Cover.
Trabayó como modelu pa Elite Model Management en Miami, Florida y, darréu, trabayó nes pasareles d'Europa. Más tarde, actuó en delles películes independientes en Memphis, y foi escoyida pa un papel pequeño pero fundamental na película Na cuerda fluexa, dempués de lo cual treslladóse a Los Angeles, California.
De magar, sigue apaeciendo en proyeutos como la serie orixinal de Showtime Masters of Horror: Valerie on the Stairs, CSI: Miami y Warren the Ape. Trabayó como actriz de voz en Robot Chicken y desempeñó el papel principal de Megan Graves na película independiente The Graves, primer llargumetraxe del escritor de cómics Brian Pulido. Clare tamién foi estrella de la serie de MTV / Craig Brewer $5 Cover, sobre les pruebes y moliciones de l'actual escena musical de Memphis.
Die Gattung Alstroemeria in Chile
Die Gattung Alstroemeria in Chile (embrivíu Gatt. Alstr. Chile) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pola botánica y esploradora alemana Ehrentraut Bayer. Espublizóse en Munich nel añu 1986.
Leyviller
Leyviller ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ulster
Los otros tres tán integraos na República d'Irlanda, con 246.571 habitantes (2002):
Clérieux
Clérieux ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Cyanocorax affinis
Cyanocorax affinis, ye una especie d'ave passeriforme perteneciente a la familia Corvidae. Alcuéntrase en Colombia, Costa Rica, Panamá y Venezuela. El so hábitat natural son los montes subtropicales o tropicales secos, los montes subtropicales o tropicales húmedos de les tierres baxes, y los montes antiguos y bien degradaos. En Colombia llamenlu chau chau pol so estrañu cantar.
Enllaces esternos
http://rnoa.org/sco/archivu.php
Midlothian
Midlothian (en gaélicu escocés: Meadhan Lodainn) ye un conceyu d'Escocia (Reinu Xuníu). Llenda colos conceyos de Scottish Borders, East Lothian y Edimburgu. La capital alministrativa ye Dalkeith.
Midlothian foi unu de los antiguos condaos en que taba estremada Escocia hasta 1975. Nesi añu foi creada la rexón de Lothian y estremada en distritos, unu de los cualos foi Midlothian que caltenía l'antiguu territoriu del condáu sacante la ciudá de Musselburgh y l'área d'Inveresk que pasaron a East Lothian, l'área de Calder que pasó a West Lothian, y les árees de Cramond y Currie que pasaron al distritu d'Edimburgu. En 1996 foi abolida la división alministrativa anterior y Midlothian convertir n'unu de los nuevos conceyos.
Munster
Munster (Cúige Mumhan) ye una provincia del sur d'Irlanda. Caltién seis condaos: Clare, Cork, Kerry, Limerick, Tipperary y Waterford. Tien una superficie de km² y una población de.
El nome de la provincia vien del dios celta Muma. Antaño tuvo dividida en tres reinos: Ormond al este, Desmond al sur y Thomond al norte.
Malaca
Malaca o Melaka ye un estáu de Malasia asitiáu na zona meridional de la península de Malaca, bañáu pol estrechu de Malaca na so zona oriental. Foi fundada en 1401 y conquistada por Afonso de Albuquerque (24 d'agostu de 1511). Aportó a unu de los enclaves comerciales más importantes (xunto con Goa, (India) y Ceilán, (Sri Lanka), pola so posición xeográfica. Conocida na dómina como emporiu, concentraba'l tráficu de mercancíes ente Cantón, Xapón, la India, y les islles Moluques.
Sultanatu de Malaca
thumb|300px|left|Retruque del Palaciu del sultanatu de Malaca.
D'antiguo, la zona taba habitada por pescadores malayos. Malaca foi fundada a empiezos del 1400 por Paramésuara, tamién conocíu como Iskandar Shah, l'últimu rei de Singapura (actual Singapur) arriendes de una invasión que recibe'l so reinu en 1377. Asina ye que nel so camín atopa Malaca, un puertu accesible en toles estaciones, qu'amás yera un puntu estratéxicu dientro del estrechu de Malaca. El nome de Malaca, provenía del árbol frutal Pokok Melaka, común na zona.
En collaboración colos marinos malayos, Malaca establecióse como puertu internacional, con instalaciones amplies y segures pal almacenamientu y el comerciu de productos. Por cuenta del so allugamientu estratéxicu, Malaca tamién foi un puntu de parada importante pa la flota del esplorador chinu Zheng He.
Nel apoxéu del so poder, el Sultanatu de Malaca gobernó'l sur de la península malaya y gran parte de Sumatra. El so ascensu ayudó a caltener a raya la espansión escontra'l sur de Tailandia y acelerar el cayente del imperiu rival de Java. Malaca tamién foi fundamental nel espardimientu del islam dientro del archipiélagu malayu. Sicasí, años dempués, en 1471, Vietnam (entós conocíu como Annam) empezó la so espansión escontra'l sur, destruyendo Champa (güei sur de Vietnam) y hostilizando a Malaca, nun intentu por conquistala.
La noticia sobre les riqueces de Malaca atraxo l'atención de Manuel I, rei de Portugal, quién unvió al almirante Diogo Lopes de Sequeira p'atopar Malaca y faer un pactu comercial col so gobernante como representante de Portugal. Sequeira llegó a Malaca en 1509, convirtiéndose nel primer européu n'aportar al sureste asiáticu.
Sequeira foi bien recibíu pol sultán Mahmud Shah, sicasí, un grupu de musulmanes provenientes de Goa (entós daquella en poder del Imperiu otomanu) presentáronse ante la corte del sultán convenciéndolo de que los portugueses yeren una amenaza grave. Mahmud decidió entós prindar a dellos de los homes de Sequeira, mató a otros y trató d'atacar a los cuatro buques portugueses, que sicasí llograron escapar. Tres esti incidente, los portugueses convencer de que la conquista yera l'únicu camín pa poder establecese en Malaca.
N'abril de 1511, Afonso de Albuquerque zarpó dende Goa camín de Malaca con una fuercia d'unos 1.200 homes y diecisiete o dieciocho barcos. Realizó una serie de demandes al sultán, ente elles solicitó permisu pa construyir una fortaleza cerca de la ciudá. Obviamente, toles demandes fueron refugaes y españó el conflictu: tres cuarenta díes de llucha, Malaca cayó frente a los portugueses el 24 d'agostu.
Albuquerque, previniendo futuros contraataques de Mahmud, diseñó y construyó una fortaleza nel antiguu allugamientu del palaciu del sultán y quedóse en Malaca hasta payares 1511, preparando los sos defenses. El sultán Mahmud Shah viose obligáu a fuxir de Malaca.
Enclave Portugués
thumb|left|300px|Mapa portugués del añu 1630, col fuerte y la ciudá de Malaca.
Como primer base comercial d'un reinu cristianu-européu nel sureste asiáticu, Malaca taba arrodiáu por numberosos reinos musulmanes. Poro, l'enclave tuvo que soportar batalles mientres munchos años, llanzaes principalmente polos sultanes malayos que trataben d'echar a los portugueses. Mahmud, pela so parte, tamién realizó dellos intentos pa retomar la capital del sultanatu, pero los sos esfuercios resultaron en devanéu.
Sicasí, los portugueses tampoco llograron l'oxetivu que buscaben, yá que la so invasión afectó a la organización de la rede comercial asiática: en llugar de crear un puertu centralizáu pal intercambiu de les riqueces asiátiques nel Estrechu de Malaca, el comerciu terminó esvalixándose en numberosos puertos, qu'entraron nuna amargosa competencia. El puertu de Johor convertir n'unu de los favoritos pa los comerciantes asiáticos, ente que Malaca empezó a tornar como puertu comercial.
Peor entá, como'l Sultanatu de Malaca fuera un aliáu de la dinastía Ming de China, la invasión portuguesa los enfureció. El Sultán Mahmud, dempués de fuxir de Malaca, unvió una quexa contra la invasión al emperador Chinu, lo que produció que les autoridaes chines executaren a dellos portugueses y a otros torturar nes cárceles. De la mesma, los comerciantes chinos boicotiaron Malaca, faciendo negocios colos malayos y javaneses.
Nel sieglu XVII, la Compañía de les Indies Orientales Holandeses (Verenigde Oostindische Compagnie o VOC n'holandés) empezó a apostar el poder de Portugal n'Oriente llanzando pequeñes incursiones y escaramuzas. Nesi momentu, los portugueses tresformaren Malaca nuna fortaleza inexpugnable.
El primer intentu seriu foi l'asediu de Malaca en 1606 pola tercer flota de la VOC, con once barcos, lideraos pol almirante Cornelis Matelief de Jonge. Anque'l holandeses fueron derrotaos, la flota portuguesa tamién sufrió numberoses víctimes. Amás, la batalla sirvió por que los holandeses trabaren aliances colos sultanatos de Johor y, más tarde, col de Aceh.
En 1629, el Sultanatu de Aceh, una potencia rexonal con una fuercia naval importante, decidió unviar dellos cientos de naves al ataque de Malaca, pero la misión foi un atayante fracasu. Según fontes portugueses, toles naves de Aceh fueron destruyíes, provocando la muerte de 19.000 homes.
Finalmente, el holandeses y los sos aliaos locales llograron arrampuñar Malaca a los portugueses en xineru de 1641. D'esta manera quedaba efeutivamente destruyíu l'últimu bastión del poder portugués nel archipiélagu.
Base Holandesa
Magar el holandeses establecer en Malaca, nun teníen nenguna intención de convertila na so base principal n'Oriente, yá que los sos esfuercios taben concentraos na creación de Batavia (güei Xakarta) como sede holandesa. Otros puertos portugueses tamién cayeron ante'l holandeses, colo cual, la última colonia portuguesa na zona que permaneció hasta'l sieglu XX foi'l Timor Portugués.
Dominación Británica
thumb|left|300px|Tropes xaponeses colen victorioses por Singapur.
Malaca establecióse como una de les bases más firmes de la Compañía de les Indies Orientales Neerlandeses. Sicasí, en virtú de los términos del Tratáu anglo-neerlandés de 1824 foi vencida a los británicos en 1824 en cuenta de territorios como Bengkulu en Sumatra.
Dende 1826 hasta 1946, Malaca tuvo sol dominiu británicu, primero al traviés de la Compañía Británica de les Indies Orientales y depués como colonia de la Corona, formando parte de los "Establecimientos de los Estrechos", xunto con Singapur y Penang.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, Xapón invadió los Establecimientos de los Estrechos asaltando Kelantan (Malasia) el 8 d'avientu de 1941. La flota británica foi darréu destruyida y el territoriu sufrió bombardeos diarios per parte de los invasores.
L'exércitu xaponés avanzó rápido escontra'l sur al traviés de la península de Malaca, entartallando la resistencia aliada. Les fuercies britániques nun cuntaben con tanques, una y bones estos nun se consideraben aptos pa la selva tropical y l'infantería amosóse impotente contra los xaponeses, que sí teníen tanques llixeros. Les fuercies aliaes viéronse obligaes a retirase escontra'l sur, escontra Singapur.
El 16 d'avientu, cayó Penang y Malaca, el 15 de xineru de 1942. El 31 de xineru, apenes 55 díes dempués del entamu de la invasión, los xaponeses conquistaren tola península de Malaca y taben llistos pa empezar la famosa batalla de Singapur.
Cola mayoría de les defenses estrozaes y los suministros escosos, el Teniente Xeneral Arthur Percival rindióse ante les fuercies xaponeses el 15 de febreru de 1942. Alredor de 130.000 soldaos indios, australianos y británicos convertir en prisioneros de guerra. La cayida de Singapur foi la mayor rindición de les fuercies lideraes polos británicu en tola historia.
Mientres la ocupación, les fuercies invasores xaponeses establecen un tratu particularmente cruel contra la población china local. Los xaponeses trabayaron duru pa convencer a la población malaya de qu'ellos yeren los salvadores reales de Malasia ente que Gran Bretaña yera una fuercia imperialista que solo quería esplotar los recursos de la zona. Un lema bien utilizáu pa ganar el sofitu local yera "Asia pa los asiáticos".
Los "Establecimientos de los Estrechos", xunto col restu de la península malaya, permanecieron so ocupación xaponesa hasta agostu de 1945.
Tres la Segunda Guerra Mundial
thumb|left|300px|Vista de Malaca (2007).
El fracasu de Gran Bretaña pa defender el territoriu destruyera la so credibilidá ante los ciudadanos de la rexón. Xeneróse un espertar políticu, basáu nel anticolonialismo y los sentimientos nacionalistes. Los británicos, pela so parte, taben dispuestos a aumentar gradualmente l'autonomía de les sos antigües colonies.
El 1º d'abril de 1946 el territoriu reorganizóse. Singapur convertir nuna colonia separada con una alministración civil encabezada por un gobernador, ente que Penang y Malaca conformaron la nueva Unión Malaya. Por cuenta de la gran oposición interna, reorganizóse una vegada más como Federación Malaya en 1948, algamando la independencia'l 31 d'agostu de 1957. Singapur, Sarawak, Borneo Septentrional y la Federación xunir pa conformar Malasia'l 16 de setiembre de 1963. Pero dende'l principiu presentáronse fuertes tensiones que conducieron a un conflictu armáu con Indonesia y a la espulsión de Singapur el 9 d'agostu de 1965.
Pa fines del sieglu XX el país vivió una bonanza económica que-y dexó desenvolver se con rapidez, tresformándose Malasia nun país industrializáu.
Idiomes
Los idiomes oficiales son el malayu y inglés. Tamién se fala'l tamil y una variedá d'idiomes chinos del Sur de China, como'l Hokkien y el cantonés. Amás, fálase tamil (indiu), como reflexu de la composición étnica de Malasia, con enorme influencia china ya india. Tolos chinos, casí un terciu de la población, falen distintos idiomes chinos... El más popular ye'l Mandarín, que ye la llingua que s'utiliza nes escueles chines, según el tamil nes escueles indies... El malayu ye mediu de comunicación pa tolos grupos racial y cultural. Tamién se fala'l indonesiu, lo que ye perféctamente lóxicu pola gran proporción de malayos qu'habiten la isla, y la proximidá ente'l Bahasa Indonesia, idioma oficial d'Indonesia y el Bahasa Malasia, el de Malasia
Stercorarius longicaudus
El ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Stercorariidae qu'habita les rexones ártiques d'América y Eurasia. Les sos colonies de cría son especialmente numberoses en Siberia, Alaska y l'árticu canadianu.
Subespecies
Conócense dos subespecies de Stercorarius longicaudus:
Gallegos de Argañán
Gallegos de Argañán ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu de Argañán. Pertenez al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Cuéllar, Gallegos de Argañán, Gallimazo, Marialba y Puentecilla, ocupa una superficie total de 47,14 km² y según el padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con habitantes.
Etimoloxía
El nome de "Gallegos" ye un toponímicu bien frecuente no que ye güei la provincia de Salamanca, posiblemente fai referencia a los pobladores, qu'en distintes ocasiones, traer a estes tierres naturales de Galicia: quiciabes la más importante d'estes repoblaciones foi la que fixo'l rei lleonés Fernandu II sobre 1157.
El nomatu que los estrema de tolos demás Gallegos, el "argañán" puede interpretase como procedente de "argana", faciendo alusión a la fertilidá d'estes tierres pa la producción de les ceberes de los que proceden les arganas. Nesti mesmu sentíu cerealista, puede venir de ara-ganen, refiriéndose al mozu de llabranza, el ganen que ye'l que llabra y tamién el que curia'l ganáu de llabranza.
Historia
Los oríxenes de Gallegos, históricamente falando remontar al neolíticu. Por cuenta de la escasez de documentos, nun puede verificase esta hipótesis, magar, esisten afayos nes sos cercaníes de les pintures rupestres de Siega Verde, la esistencia de los dólmenes de Furtiada, castros vetonos, villes romanes, etc., qu'agoren la presencia humana na zona. Hacia l'añu 200 antes de Cristu, Aníbal llegó a Salamanca y Toro, esplorando la zona y reclutando mercenarios. Dende 154-134 e.C. estiéndese la guerra llamada Celtibéricu-Lusitana, bien sangrienta pa los romanos: empezó con Publio Cornelio Escipión hasta terminar en Numancia. D'esta dómina puede ser la piedra que se caltién incluyida n'unu de los contrafuertes de la Capiya Mayor de la Ilesia Parroquial. Esta piedra recuerda una ufierta votivo al dios Xúpiter. Asitiada a un altor averáu de 2,5 metros, en redol a la octava filada apréciase un bloque rectangular cola siguiente inscripción: VITULUS / ARREINI - F / IOVI - SOL / VTORIO / V-S-L-A, que la so traducción ye: "Vitulo, fíu de Arreino, cumplió d'acordies el votu que tenía fechu a Xúpiter llibertador."
La Vettonia yera una provincia de la Lusitania y que dependía del conventu xurídicu de Mérida (Emerita Augusta). Los Vettones (tribu celta) yeren los qu'ocupaben estes tierres. Estender no que ye güei la provincia de Salamanca, teniendo'l ríu Tormes como llende los Vacceos (Íberos). Taba nesta dómina la provincia de Salamanca estremada en tres zones : Miróbriga (Ciudad Rodrigo), Bletisana (Ledesma) y Salmantica. Esto yera más o menos pel añu 400 dempués de Cristu.- Los vettones dedicábense como principal actividá a la ganadería. (D'esta dómina seríen los "Bracos" de los cualos atópense a lo menos dos nel pueblu: unu de gran tamañu y bien calteníu, que tuvo siempres na Plaza y que foi lleváu va años pal Muséu Provincial de Salamanca). Los Vettones anque principalmente ganaderos, tamién prauticaron l'agricultura y fixéronse sedentarios. No que güei se llama finca de Gallimazo, queden restos d'un "Castros" ente'l Regajal, monte Zamarreno y ríu Águeda, conózse-y con nome de Plaza.
Anque ye sobre'l 711 cuando los árabes empiecen a instalase n'A l'Andaluz, nun ye hasta les campañes de Almanzor (977-1002), cuando esta zona ye más castigada. Por cuenta de esti castigu la zona queda práuticamente despoblada y asina figura nel añu 1035.
Sicasí, el rei Alfonsu III d'Asturies aprovechándose de conflictos surdíos ente muladíes y árabes, reconquista y repuebla esta zona na qu'entá a pesar de les campañes de Almanzor, queden yá "nucleos pilotos". Ramiro II de Lleón sigue la repoblación, más afitada entá pola victoria de Simancas. Estes repoblaciones efeutuáronse a base de cántabros y vascos nel sector qu'ocupaba'l condáu castellanu, y con gallegos, asturianos y lleoneses del norte nel territoriu puramente lleonés nel que s'integraría Gallegos de Argañán, repobláu por gallegos.
Empiecen equí más de 400 años de los que se conoz bien pocu y nun queden coses que resaltar: pensemos nos oríxenes de la población que vieno repoblar esta zona, poco dados a la unión. La zona, pola so orografía, yera más dada a la ganadería qu'a l'agricultura, por eso faíen más difíciles los asentamientos estables más trashumantes en busca de camperes fayadices. Hubo mientres dellos sieglos un estáu de guerra permanente colos musulmanes: guerres propies de los incipientes reinos cristianos (lleoneses, castellanos, navarros) hasta llograr la unidá y conquista total sobre los árabes colos Reis Católicos a finales del sieglu XV.
Ye a mediaos del sieglu XVI cuando empieza la construcción de la Ilesia Parroquial de Santiago Apóstol, 1540. Foi construyida en dos etapes socesives. N'el so esterior aprecia la unión de dambes fases. La primera correspuende a la Capiya Mayor, que se construyó na primer metá del sieglu XVI sobre l'añu 1540; la segunda fase realizar na segunda metá de dichu sieglu.
En 1640 por cuenta de la guerra de la Independencia Portuguesa, esta zona tuvo despoblada mientres ventiocho años, roblada la paz por Reinar Doña Mariana, vilba de Felipe IV. Nesta área fronteriza asocédense les guerres por motivos dinásticos y en 1704 vuelve tar despoblada mientres diez años, hasta roblar la paz col Tratáu de Versalles.