cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oscar Levant
Biografía
En 1939 Levant casar por segunda vegada, cola cantante y actriz June Gale (nacida Doris Gilmartin), una de les Hermanes Gale. Oscar y June permanecieron casaos 33 años, hasta la muerte d'él. Tuvieron tres fíos: Marcia, Lorna, y Amanda.
Ticianu
El dibuxu
thumbnail|[[Noli me tangere (Tiziano)|Noli me tangere, pintáu escontra 1512, amuesa'l Tiziano más llinial entá so la influencia de la pintura del Quattrocento (National Gallery de Londres).]] Los oríxenes creativos de Tiziano atópense influyíos pol so maestru Bellini y por Giorgione. La influencia d'esti postreru foi tan crucial pa Tiziano que forma parte del problema d'autoría de les obres de Giorgione. El trabayu conxuntu de dambos artistes na Fondaco dei Tedeschi, en 1508, xunir artísticamente. Sicasí, esisten diferencies, como puede comprobase nos grabaos de dichos frescos, yá que Tiziano estremar de la concepción espacial del so colega. Resolvió con inspiración más toscana les rellaciones ente les figures y l'arquiteutura que les ambientan. Esta inspiración, ayena al círculu venecianu, puede venir de Fra Bartolomeo della Porta, a quien Tiziano conoció mientres la so estancia na ciudá adriática en 1506. A pesar d'estes influencies esternes y de la bien marcada personalidá artística propia del nuevu pintor, la obra de Giorgione foi para él fundamental, yá que utilizó'l so mesmu llinguaxe espresivu ya inclusive, dende la muerte prematura de Giorgione, en 1510, consideróse'l so herederu espiritual y con toa naturalidá encargar de terminar les obres que tenía empezaes.
Oscar Levant
Biografía
Levant yera entós quiciabes más conocíu del públicu americanu por ser unu de los panelistas del concursu radiofónicu Information Please. Nun principiu pensárase nél como panelista convidáu, pero Levant fíxose tan popular que pasó a formar parte del repartu del show, participando nel mesmu xunto a los panelistas Franklin Pierce Adams y John Kieran, presentaos por Clifton Fadiman.
Plufur
Plufur ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Oscar Levant
Biografía
Dende 1947 a 1949, Levant actuó con regularidá nel show radiofónicu de la NBC Kraft Music Hall, protagonizáu por Al Jolson. Non solo acompañaba a Jolson al pianu con cantares populares y clásiques, sinón que de cutiu bromiaba ya improvisaba con Jolson y los sos invitaos. Dambos artistes teníen rellación con George Gershwin—Jolson presentó'l cantar de Gershwin "Swanee"—daqué qu'influyó na so bona rellación. Los dos actuaron como ellos mesmos nel biopic de Gershwin Rhapsody in Blue (1945). Levant tamién actuó en The Barkleys of Broadway (1949) y [[An American in Paris (1951).
A principios de los años 1950, Levant foi panelista ocasional del concursu de la NBC Who Said That?. Ente 1958 y 1960 Levant presentó un talk show televisivu pa la KCOP-TV de Los Angeles, The Oscar Levant Show, el cual más palantre de tresmitiría en redifusión. Nel programa tocaba'l pianu, monologaba y entrevistaba a invitaos de la talla de Fred Astaire y Linus Pauling.
Tendente a la neurosis y la hipocondría, nos sos últimos años Levant sufrió adicción a les melecines, y con frecuencia hubo de ser lleváu pola so esposa a hospitales psiquiátricos. thumb|200px|Cripta de Oscar Levant nel Westwood Memorial Park Por causa de tou ello, Levant retiróse pasu ente pasu de la vida pública.
Fumador empederníu, Oscar Levant finó en Beverly Hills, California, por causa de un infartu agudu de miocardiu, en 1972, a los 65 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu Westwood Village Memorial Park de Los Angeles.
Ticianu
El color
thumb|El Semeya de Pietro Aretino, pintáu escontra [[1545, marca l'entamu d'un Tiziano más esmolecíu pol color que pol dibuxu (Palaciu Pitti).]] A mediaos del sieglu XVI, Tiziano empezó a esperimentar cola téunica que caracterizaría l'últimu periodu de la so producción y que marcaría un nuevu xiru na so obra. Curiosamente, enantes de la so marcha a Roma, apurrió a Pietro Aretino una semeya "priváu", como prueba del so estrechu venceyu profesional col escritor toscanu. La semeya ye de tal novedá que nin siquier Aretino foi capaz d'entender el so algame y xulgar "más bien afilvanáu que termináu". Esta ye la carauterística fundamental d'un periodu dedicáu más al color que al dibuxu, que afigurábase de manera rápida y n'ocasiones imprecisu, ensin diseñu preparatorio. La resultancia denota la inmediatez y l'espresividá, captando la realidá nel momentu precisu. Les contornes yá nun tán definíos con exactitú y les anches pincelaes son estendíes de manera aparentemente rápida, como queriendo aludir al motivu más que describilo. La materia pictórico queda n'evidencia tantu na cara, como, sobremanera, nes ropes, con grumos non allisaos y estregaos colos deos. La resultancia suel ser personaxes en movimientu, trescalaos d'una animación vital totalmente inédita, en claru contraste cola execución caligráfica, amestada al dibuxu.
Esta evolución personal ye bien importante pa la Historia del Arte por cuenta de que supón un precedente de posteriores innovaciones, como'l Impresionismu, y la mesma evolución de la pintura veneciana del sieglu XVI nun puede entendese prescindiendo d'él. Sicasí, recibió infinidá de crítiques, que yeren auténticos ataques a Tiziano pola so escasa atención al dibuxu. Un exemplu d'estes crítiques ye la que-y fixo Giorgio Vasari, que con too y con eso nun pudo esconder la innovación del maestru: Otros contemporáneos, como Ludovico Dolce, otra manera, eponderen el xeniu universal de Tiziano:
Influencia
thumb|[[Alegoría de la Prudencia|Alegoría del Tiempu gobernáu pola Prudencia (c. 1565-70), representa la prudencia en semeyes del so fíu Horacio, el so mozu nietu Marcu Vecellio y el so propiu autorretratu a edá avanzada (National Gallery de Londres).]] Tiziano apoderó siquier dos generaciones de pintores venecianos: la de los sos contemporáneos, como Lorenzo Lotto o Sebastiano del Piombo, y la de los pintores que teníen la edá de los sos fíos, nacíos en redol al tercer deceniu del sieglu XVI, como Tintoretto y Paolo Veronese. La so interpretación cromática supunxo'l más influyente legáu a los sos socesores na Escuela veneciana. Tintoretto anunció'l so taller de pintura prometiendo: ''El dibuxu de Miguel Ángel y el color de Tiziano. ''
Marcu Vecellio, llamáu Marcu di Tiziano, nietu del pintor, nació en 1545. Acompañó a Tiziano na so vieyera aprendiendo les sos téuniques de trabayu. Dalgunes de les sos obres más notables son el Alcuentru ente Carlos V y Clemente VII en 1529, nel Palaciu Ducal de Venecia; una Anunciación, na ilesia de SS. Giovanni y Paolo; y un Cristu fulminante. Un fíu de Marcu llamáu Tiziano (o Tizianello) pintó a empiezos del sieglu XVII.
A una caña distinta de la familia pertenez Fabrizio di Ettore, pintor fináu en 1580. El so hermanu Cesara, que tamién dexó delles pintures, ye más conocíu pol so llibru de grabaos sobre indumentaria: Degli abiti antichi et moderni di diverse parti del mondo (1590). Tommaso Vecelli, tamién pintor, morrió en 1620. Otru pariente alloñáu, Girolamo Dante, que foi aprendiz y ayudante del pintor, foi llamáu Girolamo di Tiziano. Dalgunes de les sos pintures fueron retocaes pol maestru, lo qu'enzanca estremales de les orixinales.
El prestíu de Tiziano caltúvose anque la téunica pictórica de la so etapa final foi sutilmente criticada polos sos socesores, ente ellos Giorgio Vasari. Por esto, a pesar de los esplícitos homenaxes de Velázquez, Rembrandt y Goya, l'arte senil de Tiziano nun foi rehabilitáu hasta que nun se produció un cambéu radical na moda. Asina lo atestigua'l trabayu críticu de Giovanni Battista Cavalcaselle, Tiziano: la so vida y tiempu, escritu en collaboración con Joseph Archer Crowe y espublizóse en 1877, que sigue siendo unu de los principales llibros de referencia pal estudiu del pintor. En plenu Impresionismu, la téunica del postreru Tiziano foi defendida con vehemencia:
Referencies
thumbnail|300px|[[Venus recreándose col Amor y la Música, pintada hacia 1555 (Muséu del Prado).]]
Pileu (micoloxía)
En micoloxía, el pileu ye'l nome téunicu que se-y da al sombreru d'un basidiocarpu o ascocarpu (cuerpu fructíferu del fungu), que sofita una superficie au s'agospien les espores, l'himeniu. L'himeniu o himenóforu pue tar formáu por llámines, tubos o dientes, na cara inferior del pileu. El pileu ye carauterísticu de los agáricos, los boletos, dellos poliporos y dellos ascomicetos.
Clasificación
Los píleos puen ser de delles formes, y les formes puen camudar a lo llargo del desenvolvimientu y crecedera del fungu. La forma de pileu más común ye la semiesférica o convexa. Los píleos convexos avecen siguir la so espansión cuando maurecen, hasta qu'alquieren una forma dafechu plana. Munches especies bien conocíes tienen un pileu convexu, como'l Agaricus bisporus, o delles especies de los xéneros Amanita y Boletus.
Dellos otros, tales como'l Macrolepiota procera, tienen distintos tipos de mamelón (forma de mama), polo que denómense umbonaos o mamelonaos. Un umbu o mamelón ye'l saliente o protuberancia obtusu que se forma nel centru del sombreru de delles cogordes. Dellos fungos como Cantharellus cibarius, tienen un aspeutu d'embudu o trompeta, nestos casos el pileu denómase embudáu o infundibuliforme.
Chiqui González
María de los Ángeles González, más conocida como Chiqui González ye una política, xestora cultural, abogada, direutora teatral, dramaturga y docente universitaria arxentina. Ente 2006 y 2007 foi secretaria de Cultura de la Municipalidá de Rosario y n'avientu de 2007 convirtióse na ministra d'Innovación y Cultura de la provincia de Santa Fe.
Historia
Nació y creció nel barriu Saladillo, la so madre yera odontóloga de barriu y el so padre maestru carcelariu. A los 9 años empezó a demostrar les sos cualidaes dientro del terrén artísticu ganando importantes concursos de poesía faciéndose pasar por un adultu. A los 19 años graduóse d'abogada na Universidá Nacional de Rosario, onde darréu posgraduóse en Derechu de Familia.
Exerció un curtiu periodu como abogada y depués dedicóse de plenu a proyeutos teatrales emblemáticos pa la ciudá de Rosario como «Bajo el ala del sombrero» (1989-1993 cola Agrupación Filodramática «Te quisimos con locura»), «Desnuda de terciopelo» (1993-2002 llogró'l premiu Estrella de mar) y «Orquesta de señoritas» (1998). Mientres esi periodu tamién foi parte en proyeutos de teatru independiente onde foi parte del surdimientu de l'Agrupación Discepolín, «Sociedad del Ángel» y el Teatru Arteón.
Docencia
Ye profesora de “Teoría y estética de los Medios” y “Direición d'Actores” de la carrera Diseñu d'Imaxe y Soníu de la Facultá d'Arquiteutura, Diseñu y Urbanismu (FADU – UBA). Amás ye docente de la Escuela Internacional de Cine y Televisión de San Antonio de los Baños en Cuba.
Trayeutoria na xestión pública
Empezó la so carrera dientro del estáu nel añu 1996 como Direutora Xeneral del Centru d'Espresiones Contemporánees y llevando alantre'l proyeutu "La ciudad de los niños” (1996 – 2001). Más tarde empieza a xestar unu de los sos proyeutos más reconocíos, el trípticu de la infancia, que consiste en tres espacio lúdicos creativos: «La Granja de la infancia», «La isla de los inventos» y «El jardín de los niños».
A finales de 2007 asumi como ministra d'Innovación y Cultura de la provincia de Santa Fe. Dende esi espaciu destácase la creación en ciudá de Santa Fe de «El tríptico de la Imaginación», un proyeutu de carauterístiques asemeyaes al trípticu de la infancia pero apuntáu a mozos y a los nuevos venceyos sociales que se xeneren. Los espacios que lu componen son La Esquina Encendida, “La Redonda”, Arte y Vida Cotidianda, y “El Molino”, Fábrica Cultural.
En paralelo, na ciudá de Rosario crea los espacios Plataforma Lavardén, El Cairo Cine Público y CasArijón.
Doctor Honoris Causa
El 30 de payares de 2012 foi declarada Doctor honoris causa de la Universidá d'Aberdeen, Escocia. La eleición realizóse dempués de qu'una delegación del ministeriu d'Educación escocés y l'Universidá Formadora de Maestros viaxara a Rosario pa conocer el trípticu de la infancia y el trípticu de la imaxinación en Santa Fe.
Llingües oceániques
Les llingües oceániques son un subgrupu de les llingües austronesies formáu por 450 llingües. L'área ocupada polos sos falantes son les Islles del Pacíficu d'Oceanía, qu'inclúi Polinesia, Micronesia y Melanesia (ensin incluyir la mayor parte de Nueva Guinea).
A pesar d'esta área, les llingües oceániques son falaes por daqué menos de 2 millones de persones. Les más falaes son el samoanu con unos 300.000 falantes y el fiyiano oriental, con 500.000.
L'ancestru común, que ta reconstruyíu llámase proto-oceánicu (POc).
Distribución xeográfica
thumb|center|280px|Mapa onde se repara que la rexón de mayor variabilidá de les llingües oceániques atópase nes islles [[melanesia|melanesies.]]
Cladograma
Según Austronesian Basic Vocabulary Database la rellación filial ente los grupos de llingües oceániques ye la siguiente:
Fonoloxía
L'inventariu fonolóxicu recosntruido pal proto-oceánicu vien dau por:
Comparanza léxica
Los numberales reconstruyíos pa distintes cañes de llingües oceániques son:
L'inventariu vocálicu ta formáu por cinco vocales simples.
Plumaudan
Plumaudan ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Matutina Rodríguez Álvarez
Matutina Rodríguez Álvarez foi una médica asturiana especializada en pediatría.
Biografía
A los diez años coló a Murcia colos sos pas, au estudió nel Instituto de Murcia. Llueu de aprobar el bachilleratu coló a estudiar Medicina na Facultá de Medicina de la Universidad Central de Madrid, onde fizo amistá cola tamién asturiana María Teresa Junquera. Llicencióse con numberosos premios y matrícules d'honor. En 1930 treslládase a Uviéu pa inscribise nel Colexu de Médicos d'Asturies y, darréu, abrir una consulta infantil xunto con María Teresa Junquera. Fino n'Uviéu en 1964.
Falla Agua Caliente
La falla Agua Caliente ye una falla xeolóxica en Costa Rica allugada principalmente na llocalidá del mesmu nome na provincia de Cartago de diámetru aproximao. Tien una extension de 23 Kilometros. La falla traviesa les provincies de San José y Cartago.
Mecanismu
La falla ye de tipu desplazamientu Aldu Dextral, Sistema Oblicuu que xenera falles de desplazamientu d'aldu sinistral de calter inversu.
Historia
La falla provocó dos terremotos cimeros a los 6 graos aproximao. Unu d'ellos, de magnitú 6,4 nel añu de 1910, esbarrumbó la Ciudá de Cartago y causó la muerte de 700 persones. L'otru en 1951 causó serios daños na ciudá d'Orosi.
Potencial
La falla tien un potencial de xenerar seísmos de magnitúes cimeres a los 6 graos na escala de Richter en permediu cada 40 años. L'últimu seísmu de gran intensidá asocedió en 1951.
Gaullismu
El gaullismu (gaullisme) ye una ideoloxía política francesa basada nes idees y polítiques presidenciales de Charles de Gaulle.
El gaullismu ye mayormente conservador. Defende una conceición d'estáu centralistal y da-y importancia a la trescendencia de Francia nel aspeutu internacional. Los gaullistas son polo xeneral drecha moderada, nacionalistes y tienen estremaes posiciones al respeutive de la integración europea.
Dientro del gaullismu tóquense dos puntos contrarios. Los sos simpatizantes per un llau, aspiren al tradicionalismu cultural y social, y d'otru, amuésense abiertos a la modernización téunica y económica. Dempués de la fin de la Cuarta República Francesa en 1959 el gaullismu surdió como filosofía dominante na Quinta República Francesa y foi'l movimientu políticu dominante hasta la dimisión de Charles de Gaulle como Presidente en 1969.
El gaullismu espresóse al traviés de la creación d'estremaos partíos políticos. La so marca eleutoral inicial foi Aconceyamientu del Pueblu Francés (Rassemblement du Peuple Français, RPF) (1947-1952) - partíu fechu y disueltu por De Gaulle. Darréu, ente 1953 y 1958, el grupu parllamentariu gaullista denomóse Unión de los Repúblicanos d'Aición Social (URAS) y llueu republicanos-sociales.
Dempués, el gaullismu tuvo representáu nos partidos políticosque vienen darréu (de Gaulle nun yera militante y adscribíase como independiente) que sofitaben y dáben-y la mayoría parllamentaria al Presidente. En resume, foron estos:
La doctrina y entamos gaullistes
Quiciabes la pallabra doctrina nun seya abondo comeniente pa denomar la base ideolóxica del Gaullismu, pos el propiu xeneral de Gaulle foi siempres mui pragmáticu y adoptó siempres les decisiones más afayadices pa la circunstancia, non garrándose a unos principios inviolables colos qu'algamar los oxetivos.
El gaullismu ye, n'entamu, una filosofía que consta de lo que vien darréu:
Por mor d'ello, pa que Francia dea lo meyor d'ella mesma y ponese a la tiesta de les otres nacionesm Frabcua ga tar embaxo les riendes d'un xefe, un Estáu y un proyeutu xunificaos poles instituciones polítiques (un bipartidismu eficaz), un plan económicu y gran participación social afayadizos pa evitar les lluches internes.
Por mor d'ello, nel planu políticu, el gaullismu tradicional defende:
Gaullismos de drecha y d'esquierda
Axuntó a homes de tolos oríxenes políticos alrodiu de l'aición d'un home, el gaullismu variáu por natura. de les vivencies del xeneral de Gaulle, les estrimaes sensibilidaes del gaullismu desapaecieron énte l'arbitrax del xeneral. Pero tres de la so desapaición, les estremaes formes de gaullismu enfrentáronse con durez:
El neogaullismu de dreches (Georges Pompidou y Jacques Chirac). Esti gaullismu ta averáu al gaullismu traidcional de los años 1970, ye volver al molde del restu de dreches europees. Los neogaullistes defenden l'atlantismu, el lliberalismu económicu (conversión a entamos de los 80) y la construcción europea. Sicasí, el neogaullismu, anque seya defensor de la OTAN, defende la idea d'una Europa potente ya independiente de los estaos xuníos que-yos pueda facer frente.
El gaullismu social y patrióticu (Phlippe Séguin y Nicolas Dupont-Aignan): gaullistes defensores de la democracia social, ensin involucrase na causa capitalista (reformismu social-demócrata), esti gaullismu, partidariu de la defensa de la independencia nacional y nel papel de Francia nel mundiu, ye'l más averáu al gaullismu tradicional.
El gaullismu d'izquierdes (Louis Vallon y René Capitant): fraición que refuga'l capitalismu pa facer una tercera vía social. Aínda'l pan-capitalismu de Marcel Loichot, que quier restablecer progresivamente, al traviés de la práutica d'una llarga distribuición d'aiciones, el capital de les empreses ente los asalariaos.
Asuna Tanaka
Asuna Tanaka (田中 明日菜, ), ye una futbolista xaponesa.
Anna Levine
Anna Kluger Levine ye una actriz d'Estaos Xuníos. Tamién foi acreditada como Anna Levine Thompson y Anna Thomson.
Plumaugat
Plumaugat ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Emi Nakajima
Emi Nakajima (中島 依美, ), ye una futbolista xaponesa.
USTA Billie Jean King National Tennis Center
thumb|250px|right|Vista del Arthur Ashe Stadium nel USTA National Tennis Center antes d'instalase'l techu retráctil. L'USTA Billie Jean King National Tennis Center ta alcontráu nel Flushing Meadows-Corona Park, nel borough de Queens en Nueva York y ye la sede del Abiertu de los Estaos Xuníos de tenis, el postreru de los torneos del Grand Slam que se xuega tolos años a finales d'agostu y empiezos de setiembre. D'alcuerdu a los datos qu'ufierta la USTA, este ye'l segundu complexu tenístico más grande del mundu con 22 pistes dientro de les sos instalaciones y otres 11 nel parque axacente. Les 33 pistes tienen la superficie de DecoTurf desque fueron construyíes en 1978.
Asitiáu cerca del Citi Field en Queens, el complexu ta abiertu mientres 11 meses al añu (namái se cierra por inclemencies del tiempu y n'agostu/setiembre pola celebración del US Open), y acueye los torneos entamaos pola USTA. El complexu ta abiertu al públicu por un preciu de $16 la hora.
El 28 d'agostu de 2006, el USTA National Tennis Center foi renombráu como'l USTA Billie Jean King National Tennis Center, tal que plantegaren otros tenistes de la talla de Martina Navratilova, Venus Williams, Chris Evert, John McEnroe o Jimmy Connors. Ye'l complexu deportivu más grande del mundu dedicáu a una muyer.
Espansión
thumb|Estadiu [[Arthur Ashe.]] Ante los rumores d'un posible treslláu del tornéu a la ciudá de San Diego, en 1995 realizóse una fonda remodelación y ampliación de les instalaciones. Vencióse mas terrén al complexu, y l'Estadiu Arthur Ashe reemplazó al Louis Armstrong Stadium como la pista central. L'Estadiu Arthur Ashe tien capacidá pa más de 22.000 espectadores ente que l'Estadiu Louis Armstrong vio amenorgáu'l so aforu de los 18.000 orixinales hasta los 10.000 espectadores.
Xel
right|200px|thumb|Xel pal pelo.
Un xel ye un sistema coloidal onde la fase continua ye sólida y l'esvalixada ye líquida. Los xeles presenten una densidá similar a los líquidos, sicasí la so estructura aseméyase más a la d'un sólidu. L'exemplu más común de xel ye la gelatina comestible.
Ciertos xeles presenten la capacidá de pasar d'un estáu coloidal a otru, esto ye, permanecen fluyíos cuando son solmenaos y se solidifican cuando permanecen inmóviles. Esta carauterística denominar tixotropía. El procesu pol cual fórmase un xel denominar gelación.
Reemplazando'l líquidu con gas ye posible crear aerogeles, materiales con propiedaes escepcionales como densidaes bien baxes, elevada porosidá y escelente aislamientu térmicu.
Etimoloxía
Término acuñáu por Thomas Graham como apócope de "gelatin", del francés "gélatine", y esti del italianu "gelatina", diminutivu de "gelata" ("xelada"), del llatín "gelata", del participiu de "gelare" ("xelar"), y este de "gelu" ("escarcha"), del protoindoeuropéu *xel- ("fríu") del llatín "gelu" - fríu, xeláu o "gelatus" - conxeláu, inmóvil.
Aplicaciones
Los xeles tamién son importantes na parte de la química rellacionada colos procesos sol-xel y na síntesis de materiales sólidos con nanoporos.
El so usu en medicina ta bien espublizáu. Tres la so aplicación sumen rápida y dafechu, lo que-yos da un aspeutu cosméticu escelente. En dermatoloxía úsense llargamente sobremanera en zones pilosas como'l cueru cabelludo, o estreches y de mal accesu como'l conductu auditivu esternu o les fueses nasales, onde l'aplicación de productos más grasos fadría bien difícil la so posterior llimpieza del organismu. Almite la incorporación de numberosos principios activos bien al traviés de la so fase aguacienta, sía ésta un líquidu orgánico o agua.
Óblast de Rivne
L'óblast de Rivne (n'ucraín: Рі́вненська о́бласть) ye un óblast nel oeste d'Ucraína. Foi fundáu nel añu 1939. Tien una superficie de 20.047 km², qu'en términos d'estensión ye similar a la d'El Salvador.
Xeografía
El so llargor de norte a sur ye de 215 km, y d'este a oeste 186 km. Llenda al norte con Bielorrusia, al este col óblast de Zhytomyr, al suroeste col óblast de Khmelnytskyi, al sur col óblast de Ternópil, al suroeste col óblast de Lviv, y al norte col óblast de Volinia.
Ríos y llagos
En total nel óblast de Rivne hai 171 ríos. Toos pretenecen a la cuenca de ríu Dniéper. L'arteria fluvial más importante ye'l ríu Jorin (el so llargor nel territoriu del Óblast de Rivne ye de 386 km). Tamién pol óblast de Rivne pasen otros ríos grandes: el Styr, el Lva, el Stviga, y nel suroeste, el ríu Prípiat.
Sistema alministrativu
El centru administativo del óblast de Rivne ye la ciudá de Rivne.
Númberu de les unidaes alministratives:
L'alministración llocal ye llevada a cabu pola Rada del óblast de Rivne. El xefe de l'alministración gubernamental, o del óblast, el gobernador, ye nomáu pol presidente d'Ucraína.
Población
A 1 de xineru de 2003 la población yera de 1.200.000 habitantes.
Margarita Levieva
Margarita Levieva ye una actriz rusa con nacionalidá estauxunidense. Nació en Rusia y enantes de ser actriz yera ximnasta
Biografía
Levieva nació en Leningráu, Xunión Soviética el (9 de febreru de 1980). A la edá de tres años empezó'l programa d'entrenamientu rigorosu d'un mercáu competitivu de ximnasta rítmica. Levieva siguió entrenando mientres 13 años, dempués ganó concursos en Rusia y finalmente foi a competir nos Estaos Xuníos n'emigrando.
Cuando tenía 11 años la so madre camudar con ella dexando al hermanu ximielgu de Levieva en Sheepshead Bay, Brooklyn en Nueva York. Ella asistió a la escuela secundaria en Secaucus, Nueva Jersey. Levieva especializar n'economía na Universidá de Nueva York y trabayó como una compradora de moda. El so interés por siguir na actuación llevar a ser aceptada nel Programa d'Entrenamientu Meisner nel estudiu William Esper.
En 2005 New York Magazine nomar como una de les 50 persones más belles en Nueva York.
Carrera
En 2009, Levieva interpretó a Lisa P. na película de comedia Adventureland. El mesmu añu, fixo la so apaición nel drama de NBC Kings (nel episodiu "First Night") y protagonizó la obra de teatru The Retributionists.
Tamién protagoniza en HBO en How to Make it in America.
Pedro Sabando
Pedro Feliciano Sabando Suárez ye un políticu asturianu, conseyeru de Sanidá de la Comunidá de Madrid ente 1987 y 1995.
Ye doctor en Medicina y Ciruxía. Formar nel Serviciu de Reumatoloxía de la Fundación Jiménez Díaz, xunto al so primer Xefe'l Doctor Pedro Fernández del Vallado. Foi médicu asistente estranxeru de los hospitales de París por Facultar de Medicine Paris-Lariboisière-Saint Louis Université de Paris VII. Foi xefe del Serviciu de Reumatoloxía del hospital de la Princesa de Madrid. Profesor de Reumatoloxía na Facultá de Medicina de la Universidá Autónoma de Madrid.
Como políticu ye Militante del Partíu Socialista Obreru Español y de la Unión Xeneral de Trabayadores, foi secretariu xeneral de la Federación de Sanidá de UGT-Madrid ente 1978 y 1980. Tres la victoria socialista nes Eleiciones Xenerales de 1982 foi nomáu Subsecretariu de Sanidá y Consumu, cargu que caltuvo hasta 1985. Foi escoyíu diputáu per Madrid en 1986. A partir de 1987 desempeñó les sos funciones como conseyeru de Sanidá de la Comunidá de Madrid, rematando en 1995 por cuenta de la victoria eleutoral del Partíu Popular.
Dende 1991 ye diputáu de l'Asamblea de Madrid y foi senador designáu pola Comunidá de Madrid ente 2000 y 2004. Ente 1994 y 1997 foi vicesecretariu xeneral de la Federación Socialista Madrilana.
Foi vocera del PSM-PSOE na Asamblea de Madrid y Presidente de dichu partíu.
Emulsión
thumb|200px|A. Emulsión de dos líquidos inmiscibles fase I y fase II, non emulsificados; B. Emulsión de fase II esvalixáu na fase I; C. La emulsión inestable dixébrase progresivamente; D. Les posiciones surfactantes (cantu púrpura) nes interfaces ente la fase I y la fase II; estabilicen la emulsión. Una emulsión ye una amiestu de dos líquidos inmiscibles de manera más o menos homoxénea. Un líquidu (la fase esvalixada) ye tremáu n'otru (la fase continua o fase dispersante). Munches emulsiones son d'aceite/enagua, con grases alimenticies como unu de los tipos más comunes d'aceites atopaos na vida diaria. Exemplos d'emulsiones inclúin la mantega y la margarina, la lleche y crema, l'espresu, la mayonesa, el llau fotosensitivo de la película fotográfica, el magma y l'aceite de corte usáu en metalurxa. Nel casu de la mantega y la margarina, la grasa arrodia les gotitas d'agua (nuna emulsión d'agua n'aceite); na lleche y la crema l'agua arrodia les gotitas de grasa (nuna emulsión d'aceite n'agua). En ciertos tipos de magma, glóbulos de ferroníquel líquidu pueden tar esvalixaos dientro d'una fase continua de silicatu líquidu. El procesu nel que se preparar les emulsiones llámase emulsificación.
Esisten tres tipos d'emulsiones inestables: la floculación, onde les partícules formen masa; la cremación, onde les partícules concentrar na superficie (o no fondero, dependiendo de la densidá relativa de los dos fases) del amiestu mientres permanecen separaos; y la coalescencia onde les partícules fúndense y formen una capa de líquidu.
Una emulsión tornar nuna emulsión d'agua n'aceite o nuna emulsión d'aceite n'agua dependiendo de la fracción del volume de dambes fases y del tipu de emulsificador. Xeneralmente aplícase la regla de Bancroft: los emulsificadores y les partícules emulsificantes tienden a fomentar la dispersión de la fase nel qu'ellos non s'eslleen perbién; por casu, les proteínes eslleir meyor n'agua que n'aceite asina que tienden a formar emulsiones d'aceite n'agua (por eso ellos fomenten la dispersión de gotitas d'aceite al traviés d'una fase continua d'agua).
El color básicu de les emulsiones ye'l blancu. Si la emulsión ye esleida, l'efeutu Tyndall espardi la lluz y aburuya el color a azul; si ye concentrada, el color aburuyar escontra'l mariellu. Esti fenómenu puede vese fácilmente al comparar la lleche descremada (ensin o con poca grasa) cola crema (con altes concentraciones de grasa láctea). Les microemulsiones y nanoemulsiones tienden a ser escamplaes debíu al pequeñu tamañu de la fase esvalixada.
Emulsionante
Delles vegaes la fase interna mesma puede actuar como un emulsionante, y la resultancia ye una nanoemulsión – l'estáu internu esvalixar en gotitas de tamañu nanométrico dientro de la fase esterna. Un exemplu conocíu d'esti fenómenu asocede cuando'l agua arramar nuna bébora d'altu conteníu alcohólico basáu n'anís, como'l ouzo, el pastis o'l rakı. Los componentes anisólicos, que son solubles en etanol, formen gotitas de tamañu nanométrico y emulgen dientro de l'agua. El color d'esta bébora esleida ye opacu y llechientu.
En medicina
thumb|200px|[[Angüeña (recipiente)|Angüeña de 20 mL d'emulsión de propofol al 1 %, usáu nuna inyeición intravenosa. Los fabricantes emulsionan el lípidu soluble de propofol nun amiestu d'agua, aceite de soya y lecitina de yema de güevu.]] Na medicina, les emulsiones microscópiques son usaes pa distribuyir vacunes y matar microbios. Típicamente, les emulsiones usaes nestes téuniques son les nanoemulsiones d'aceite de soya, con partícules de 400 a 600 nanómetros de diámetru. El procesu nun ye químicu, como otros tipos de tratamientos antipatógenos, sinón físicu. Les gotitas son pequeñes y tienen una gran tensión superficial polo tanto la fuercia d'unión con otros lípidos ye mayor. L'aceite ye emulsionado con deterxentes pa estabilizar la emulsión (les gotitas nun pueden xunise unes con otres), asina que s'atopen con otra clase de lípidos con una membrana bacteriana o con un dalguna capa de virus, forzando a los lípidos a xunise unos colos otros. Nuna escala de masa, desintegra efeutivamente la membrana y matu al patóxenu.
Hai de solliñar que la emulsión d'aceite de soya nun causa daños a les célules normales d'humanos nin a les célules de la mayoría de los organismos cimeros. Les esceiciones son los espermatozoides y les célules sanguínees, que son vulnerables a les nanoemulsiones por cuenta de les sos estructures de les membranes. Por esta razón, les nanoemulsiones d'esti tipu nun son usaos n'intravenoses.
L'aplicación más efeutiva d'esti tipu de nanoemulsión ye pa la desinfeición de superficies. Dellos tipos de nanoemulsiones amosáronse efeutivos na destrucción del HIV-1 y dellos patóxenos de la tuberculosis, por casu, en superficies non poroses.
Fitosanitarios
Químicamente nuna emulsión falamos d'una "fase esvalixada" y otra "fase dispersante", por casu, en casa podemos esvalixar aceite de cocina na agua del grifu y llogramos una emulsión, la fase esvalixada sería l'aceite y l'agua la dispersante. Tamién podemos atopar emulsiones nes que l'agua actué de fase esvalixada. Les emulsiones son inestables y los dos fases, esvalixada y dispersante, tienden a dixebrase. Pa evitalo na formulación d'esti tipu de productos fitosanitarios, ye frecuente, l'usu d'unu o dellos emulsionantes, que dan estabilidá al amiestu evitando la separación de les fases. L'acción d'estos emulsionantes puede trate alteriada pol tipu d'agua usada, sobremanera si usamos agües dures. EW significa emulsión d'aceite n'agua y EC concentráu emulsionable.
Provincia del Brabante Valón
La provincia del Brabante Valón, Provincie Waals-Brabant ye una de los cinco provincies de Valonia y una de les diez provincies de Bélxica. Ye la más pequeña de les provincies belgues.
Historia
El términu Valón en Brabante Valón significa que ta na parte valona de l'anterior provincia belga de Brabante.
Brabante foi una rexón asitiada ente los Países Baxos y Bélxica, el Ducáu de Brabante. El nome de la rexón provién de pagus Bracbatensis, un ducáu carolinxu asitiáu ente los ríos Escaldia y Dyle. El nome apaez nel sieglu VII cuando foi fundada l'abadía de Nivelles en pagus Bracbatensis.
La batalla de Waterloo asocedió, el 18 de xunu de 1815, en territoriu d'esta provincia, cerca de la llocalidá de Waterloo.
El Brabante Valón ye la provincia más pequeña y más nueva de Bélxica. Nació de la dixebra de l'antigua provincia unitaria de Brabante ente'l Brabante Flamencu y el Brabante Valón. La nacencia oficial de la provincia de Brabante Valón consagróse'l 1 de xineru de 1995.
Franco Battiato
Álbumes
(Amuésense solo los álbumes orixinales italianos, magar que Battiato tien espublizao versiones de los sos discos n'inglés y español. Calcando nel nome de los discos puen atopase comentarios y cites de los cantares).
Akane Saito
Akane Saito (齊藤 あかね, ), ye una futbolista xaponesa.
Provincia del Brabante Valón
Xeografía
La supeficie total de la provincia ye de 1090,6 km². La provincia ye bien plana, con una altitú media de 107 metros sobre'l nivel del mar. El puntu más altu de la provincia atopar nel conceyu de Genappe, con una altitú de 170 metros sobre'l nivel del mar.
Pedro Vigil
Pedro Vigil ye un músicu, compositor y productor discográficu asturianu.
Provincia del Brabante Valón
Xeografía
La capital provincial ye Wavre, que s'atopa nuna llocalización más centrada que l'antigua capital, Nivelles.
Pedro Vigil
Carrera musical
Pedro Vigil foi miembru d'unu de los grupos indies españoles más importantes de los 90, Penelope Trip, banda xixonesa d'influencies noise colos qu'empezó a tocar como guitarrista en 1990. Tamién ye miembru de Edwin Moses, Attica Revolution, y Petit Pop.
Provincia del Brabante Valón
División alministrativa
La provincia del Brabante Valón tien solamente 1 arrondissement (distritu) y 27 communes (conceyos).
Pedro Vigil
Carrera musical
Na so trayeutoria musical, collaboró bien como músicu, arreglista, compositor o productor con grupos como Nosoträsh, La Bona Vida, Cobertor Ray, Clyde, Pedru Pereira, Mus, Cinerama, o Australian Blonde & Steve Wynn ente otros.
Provincia del Brabante Valón
Población
La provincia del Brabante Valón tien, a 1 de xineru de 2014, una población de 390 966 habitantes. La so densidá de población ye de 0 habitantes per quilómetru cuadráu.
Pedro Vigil
Discografía
PENELOPE TRIP
Clasificación trófica
La clasificación trófica de los llagos contién usualmente cuatro categoríes o clases, oligotrófico, mesotrófico, eutrófico y hipertróficu.
Provincia del Brabante Valón
Población
Población de 2011 al 2014, al 1 de xineru de cada añu:
Pedro Vigil
Discografía
EDWIN MOSES
VIGIL
Clasificación trófica
La tabla siguiente amuesa la correspondencia ente'l valor de los índices y la clasificación trófica.
Plumieux
Plumieux ye una comuña francesa del departamentu de Côtes-d'Armor, na rexón de Bretaña. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Idioma khoekhoe
L'idioma khoekhoe (designación oficial khoekhoegowab) tamién denomáu históricamente nàmá y hotentote, ye una llingua khoisan, la que tien más falantes y estiéndese per un territoriu mayor. Pertenez a la familia khoe, y fálase en Namibia, Botsuana y Sudáfrica por trés grupos étnicos, los nàmá, damara y haiǁom. Paez que los Damara recoyeron el llinguaxe de los Nàmá, en Botswana, y qu'emigraron a Namibia por separtao de los Nàmá.
Los Haiǁom, que d'antiguo falaran una llingua Juu, más tarde pasaron a Khoekhoe. Georg Friedrich Wreede foi'l primer européu qu'estudió l'idioma, dempués de llegar en 1659. Acordies con Ethnologue, había 270.000 falantes en 2006.
Khoekhoegowab ye llingua nacional en Namibia. En Namibia y Sudáfrica, la radio emítese, ente otros, nesti idioma. En Namibia, el khoekhoegowab ye unu de los idiomes d'enseñanza, dende la primaria hasta la universitaria.
El KhoeKhoe tien 5 vocales y 31 consonantes.
Abiertu d'Estaos Xuníos de tenis
L'Abiertu de los Estaos Xuníos (n'inglés, U.S. Open) d'antiguo conocíu como Campeonatu nacional d'Estaos Xuníos ye'l cuartu y últimu tornéu Grand Slam de tenis de la temporada. Apuéstase añalmente ente agostu y setiembre, en cinco modalidaes: individuales d'homes y muyeres, dobles d'homes y muyeres y dobles mestos, anque esisten tamién torneos adicionales pa xugadores juniors y seniors. Dende 1978, el tornéu apostar nel USTA Billie Jean King National Tennis Center (renombráu asina en 2006), en Flushing Meadows, Nueva York.
Idioma khoekhoe
Delles frases típiques son:
Abiertu d'Estaos Xuníos de tenis
L'Abiertu de los Estaos Xuníos pasó de ser un eventu puramente recreativu de l'alta sociedá, a un tornéu que parte 16 millones de dólares ente más de 600 participantes, incluyendo cerca d'un millón pa los ganadores de los torneos individuales. En 2017 el ganador de la caña masculina foi'l español Rafael Nadal ente que'l femenín foi ganáu pola d'Estaos Xuníos Sloane Stephens.
Historia
L'Abiertu de los Estaos Xuníos surdió a partir de la unión de dos torneos independientes: el tornéu d'homes y el tornéu de muyeres. El primeru llevar a cabu per primer vegada n'agostu de 1881, nel complexu Newport Casino, en Newport (Rhode Island). La única modalidá aceptada entós yeren los individuales masculinos, y el tornéu denominábase U.S. National Singles Championship. Solo dexábase la participación de clubes que yeren miembros de la United States National Lawn Tennis Association.
Nel añu 1900, el campeonatu nacional de dobles masculinos de los Estaos Xuníos llevar a cabu per primer vegada. Realizábense torneos nel Este y l'oeste del país pa determinar les meyores pareyes, que yeren los ganadores rexonales.
Seis años dempués d'empezaos los torneos masculinos, realizóse'l primer campeonatu nacional d'individuales femeninos de los Estaos Xuníos, en Filadelfia. A esti tornéu amestaríense depués el campeonatu nacional de dobles femeninos en 1889 y el campeonatu nacional de dobles mestos.
La Era Abierta empezó nel añu 1968 cuando los cinco eventos xunir nun nuevu tornéu que se dio en llamar Abiertu d'Estaos Xuníos y que tuvo llugar nel West Side Tennis Club en Forest Hills, Nueva York. Les competiciones carauterizar a partir d'anguaño por aceptar profesionales per primer vegada na historia del tornéu. En 1968, 96 homes y 63 muyeres participaron nel eventu, que partía 100.000 dólares en premios.
En 1978 el tornéu camudar dende Forest Hills a Flushing Meadows, onde se sigue apostando añalmente anguaño. La cancha principal denominar Estadiu Arthur Ashe, n'honor a Arthur Ashe, tenista afroamericanu que llogró'l primera Abiertu d'Estaos Xuníos en 1968. La superficie de les canches utilizaes ye dura, razón pola cual el tornéu carauterizar pol so tenis d'alta velocidá. En 2006, el complexu onde se realiza'l tornéu pasó a llamase USTA Billie Jean King National Tennis Center n'homenaxe a la múltiple campeona norteamericana Billie Jean King.
Individuales masculín
Rafael Nadal venció a Kevin Anderson por 6-3, 6-3, 6-4.
Individuales femenín
Sloane Stephens venció a Madison Keys por 6-3, 6-0
Johan Ferrier
Johan Henri Eliza Ferrier foi un políticu surinamés. Estudió nos Países Baxos y foi primer ministru de la Guayana Neerlandesa. En 1946 fundó'l Partíu Nacional de Surinam. El día 25 de payares de 1975 supunxo'l fin de la dominación de la corona neerlandesa nel territoriu surinamés y l'independencia. Ferrier ye nomáu presidente. Caltener nel poder hasta'l 25 de febreru de 1980 cuando asocede'l Golpe de los Sarxentos. Arrenunció'l 13 d'agostu de 1980 y se exilió nos Países Baxos. Morrió en Oegstgeest el 4 de xineru de 2010 a los 99 años.
Abiertu d'Estaos Xuníos de tenis
Dobles masculín
Jean-Julien Rojer / Horia Tecăo vencieron a  Feliciano López /  Marc López por 6-4, 6-3
Johan Ferrier
Primeros años
Nació en Paramaribu, Surinam, el 12 de mayu de 1910, nel senu d'una familia protestante. Ferrier tuvo ocho fíos; nel so primer matrimoniu tuvo cuatro neñes y dos neños xunto con Edme Vas, quién morrió en 1997. Empezó la so carrera como profesor y maestru, y dempués de dellos años foi direutor del departamentu d'educación. En 1946 fundó xunto con Henck Arron el Partíu Nacional de Surinam. En 1947 treslladar a Ámsterdam, Países Baxos, pa estudiar pedagoxía social. Graduóse en payares de 1950 de lliteratura y filosofía. Dempués de ser profesor y direutor nel colexu de Surinam, convertir en ministru d'educación.
Abiertu d'Estaos Xuníos de tenis
Dobles femenín
Yung-Jan Chan / Martina Hingis vencieron a  Lucie Hradecká /  Kateřina Siniaková por 6-3, 6-2
Johan Ferrier
Primeros años
El 28 de payares de 1950 llogró'l so doctoráu na Universidá d'Ámsterdam cola tesis "La sociedá de Surinam y la xera sociu-pedagóxica". Dende'l 2 d'abril de 1946 hasta 3 de marzu de 1948 foi miembru del estáu de Surinam.
Abiertu d'Estaos Xuníos de tenis
Dobles mestos
Martina Hingis / Jamie Murray vencieron a  Hao-Ching Chan /  Michael Venus por 6-1, 4-6, [10-8]
Johan Ferrier
Gobernador de Surinam (1968-1975)
Dempués de les terceres eleiciones xenerales en Surinam foi escoyíu primer ministru, desempeñándose como tal dende 1955 hasta 1958. Hasta 1965 trabayó como asesor científicu de les rellaciones internacionales nel ministeriu neerlandés d'educación y ciencia.
Dende 1966 hasta 1968 foi direutor de la bauxita, alúmina y aluminiu de la empresa minera Billiton Maatschappij (Shell). El 15 de marzu de 1968 convertir en gobernador de Surinam.
Llegada al poder
thumb|300px|Ferrier xunto a la princesa [[Beatriz de los Países Baxos|Beatriz na ceremonia d'independencia de Surinam (25 de payares de 1975)]] El 25 de payares de 1975 foi roblada l'acta d'Independencia en Surinam; darréu promulgóse una constitución de tipu parllamentariu y Henck Arron, del Partíu Nacional de Surinam, quién foi unu de los firmantes de l'acta d'independencia, convertir en Primer Ministru.
Mientres el so gobiernu munchos surinameses de clase media aprovecharon la so nacionalidá neerlandesa pa emigrar a esi país (casi un terciu de la población), lo que provocó una grave escasez de cuadros téunicos y profesionales. El país quedar ensin la mano d'obra cualificada que lo faía funcionar, cola esceición de la emplegada poles empreses Suralco y Billiton, dos transnacionales que monopolizaban la bauxita y, ello ye que la vida económica del país. Les actividaes económiques decayeron y l'agricultura reculó a niveles bien precarios. Tamién surdieron problemes estremeros cola Guayana Francesa y la Guyana, antigua Guyana Británica.
Les eleiciones d'ochobre de 1977 dieron la victoria al líder del Partíu Nacional de Surinam, Henck Arron y ésti caltúvose nel poder hasta 1980.
Derrocamientu
El 2 de febreru de 1980, el primer ministru Henck Arron foi derrocáu por un golpe militar, («la revolución de los sarxentos»). El Conseyu Militar Nacional (CMN) convocó a los dirixentes opositores a gobernar y dellos dirixentes izquierdistes asumieron puestos nel gabinete.
Ferrier, quien se negaba a abandonar el poder, nomó un gobiernu civil dirixíu por Hendrick Chin A Sen, exdirigente del Partíu Nacional Democráticu. El 13 d'agostu de 1980 Ferrier nun llogra caltener más el poder y decide arrenunciar y apurrir el poder al CNM.
Exiliu y muerte
En siendo derrocáu'l 13 d'ochobre de 1980 ye obligáu a escapar del país y exiliase xunto cola so familia, y Países Baxos dan-y asilu. La so esposa Edme Vas muerre en 1997. Ferrier vivió nun pueblu llamáu Oegstgeest acompañáu de la so fía.
Legáu
Ferrier ye consideráu como unu de los políticos más importantes de Surinam, dexando un legáu de paz, d'esperanza y de solidaridá sobre tolos surinameses. Siendo un home cultu y de visión, llevó al so país al camín de la democratización, güei vemos con allegría y con fe pa un nuevu pasu de Surinam, un pasu del que dexó buelga'l gobiernu de Ferrier. «Ferrier yera famosu pola so fortaleza y la so claridá mental a pesar de la so avanzada edá» pallabres del primer mandatariu de Surinam, Ronald Venetiaan, al llamentar la so muerte.
Falla d'Altyn Tagh
La falla de Altyn Tagh ye una falla qu'empezó y continua dende hai unos 40 millones d'años mientres los cualos el subcontinente índicu sufrió l'emburrie escontra'l norte, topetando cola masa continental d'Eurasia. La falla completa mide más de 2500 km, incluyendo la falla de Kansu, que se xune nel so estremu oriental.
Esta zona ye bien activa en terremotos violentos, fácilmente entendible si piénsase que'l subcontinente indiu movióse 2.000 km sobre Eurasia dende l'entamu del choque.
Esta falla provocó en 2008 un terremotu en Sichuan que dexó más de 60 000 muertos y foi una de les peores catástrofes de la hestoria.
Yuki Sakai
Yuki Sakai (坂井 優紀, ), ye una futbolista xaponesa.
Arrirock
Arrirock foi un festival de música rock que tuvo llugar na llocalidá arribeña de Lumbrales (provincia de Salamanca) dende 1998 al 2014 y en 2017, el vienres y el sábadu de la segunda selmana d'agostu.
Aproximante llabiodental
La aproximante labiodental ye un tipu de soníu consonánticu, utilizáu en delles llingües falaes. Ye similar a una w inglesa pronunciada colos dientes y los llabios sosteníos na posición usada p'articular la lletra v. El símbolu nel alfabetu fonéticu internacional que representa esti soníu ye ⟨ʋ⟩, y el símbolu X-SAMPA equivalente ye P o v\.
La aproximante labiodental ye la realización típica de /v/ na variedá d'inglés del sur d'India. Como la /f/ sorda tamién se realiza como un aproximante ([ʋ̥]), tamién ye un exemplu d'un llinguaxe qu'oldea colos soníos sordos y soníos aproximantes labiodentales.