cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sugar Ray Leonard
Incursión al Profesionalismo
Nun pensaba dedicar la so vida al boxéu, pero por motivos económicos pasar al profesionalismo Leonard en payares de 1976 y la so primer engarradiella profesional ye'l 5 de febreru de 1977 ante Luis Vega, al cual vence por puntos en 6 rounds, yá con Angelo Dundee na so esquina y ensin contratu con nengún promotor, cobró 40.000 dólares, récor p'aquella dómina. Mientres 1978 realiza 11 combates, con 6 victories por KO. Al añu siguiente 1979, en realizando 9 engarradielles, venciendo 7 por KO. y de ganar los títulos de la Federación Americana de Boxéu y el títulu nacional y dempués de 25 engarradielles invictu, la engarradiella pol titulo mundial yera una realidá, yera'l retador numbero 1 indiscutido.
El so primera corona ante Wilfred Benitez
Gracies al so gran momentu boxistico, llegó-y la oportunidá d'apostar el títulu mundial welter del Conseyu Mundial de Boxéu, contra'l campeón Wilfred Benítez.
Les negociaciones enantes de la engarradiella fueron bien dures yá que Leonard pidía una cifra de siete cifres y la xente de Benítez esixía que'l campeón cobrara una bolsa cimera. A la fin dambos boxeadores cobraron una bolsa cimera al millón de dólares, récor nos pesos welters. Leonard ganó por nocaut nel 15º asaltu nuna precipitada decisión del árbitru, Carlos Padilla, que paró la engarradiella faltando pocos segundos pal final y cuando la decisión de los xueces yera bien afecha.
Dempués d'esta victoria nel Caesars Palace de Las Vegas, Leonard cásase con Juanita la madre del so fíu en xineru de 1980. La primer defensa de Leonard foi Dave "Boy" Green, que venció ante Leonard nel cuartu asaltu.
La rivalidá versus Roberto Durán
La siguiente engarradiella de Leonard foi contra'l imbatible campeón llixeru dende 1972 hasta 1978, el panamiegu, Roberto Durán que tenía una derrota en 72 engarradielles 56 de les cuálos fueron por KO (22 nel primer asaltu) y que tenía un estilu dafechu opuestu al so.
La engarradiella foi un ésitu en taquilla ensin precedentes y Leonard que yera'l favoritu llevó una bolsa de 9 millones de dólares. Durán provocó a Leonard enantes d'empezar la engarradiella faltándolo y arrenunciando a topetar los guantes. Durán salió al ring col enfotu de convertir la engarradiella nuna guerra y llevar a Leonard a'l so terrén y consiguir. La engarradiella desenvolver con un ritmu bien alto y na media distancia y ellí Durán ganó la engarradiella por decisión unánime.
thumb|Leonard en 2007. La revancha foi una de les mas curties na hestoria del boxéu, solo 6 meses depués, dando cabida a munches especulaciones hasta'l día de güei. Leonard aprendió de los errores del so primer enfrentamientu con Durán y nun dexó qu'esti entrara nunca na engarradiella, Leonard movióse y fixo valir la so velocidá y el so escelente xuegu de piernes y nel octavu round Durán decidió abandonar la engarradiella argumentando un fuerte calambre estomacal por cuenta de ciertos alimentos inxeríos enantes de la engarradiella. Depués d'esto Sugar Ray nun-y dio la revancha que Durán tantu deseyaba sinón hasta 9 años dempués Durán cuntaba yá con 38 años
La emocionante engarra frente Thomas Hearns
El 21 de setiembre de 1981 llevar a cabu l'allampada engarradiella contra Thomas Hearns, pa unificar los títulos del Conseyu Mundial de Boxéu y de l'Asociación Mundial de Boxéu nel pesu welter. Hearns salió al ataque nesta engarradiella y curtiu a Leonard nel segundu asaltu; Hearns apoderó'l primer terciu del combate. Sicasí, Leonard empezó a retayar camín a partir del sestu round. Nel decimotercer asaltu, Leonard baltó en 2 ocasiones a Hearns, terminando'l round visiblemente mancáu. Nel decimocuartu asaltu, una ofensiva de Leonard, provocó la detención del combati ante la sorpresa de munchos, pos llevaba claramente perdíu'l pleitu por puntos.
Primeros retiros de l'actividá
En febreru del añu siguiente, ganó a Bruce Finch nel tercer asaltu. Antes de defender les sos corones contra Roger Stafford, diagnosticóse-y desprendimientu parcial de retina y anunció el so retiru. En mayu de 1984, volvió a los cuadriláteros pa ganar con munchos apuros a Kevin Howard. Leonard cayó nel cuartu asaltu, la primer vegada que cayía en tola so carrera, y dempués d'esa engarradiella, anunció'l so nuevu retiru de los cuadriláteros.
Tux
Tux ye'l nome de la mascota oficial del kernel Linux. Tux ye un pequeñu pingüín d'aspeutu risayón. La idea de que la mascota de Linux fore un pingüín provieno del mesmu Linus Torvalds, al que-y mordió un pingüín cuando yera nenu, y-y resultó prestosa la idea de rellacionar el so nuevu kernel col animal.
Sugar Ray Leonard
Títulu Mundial de los Supermedios
Dempués d'esta engarradiella dambos boxeadores anunciaron la so retirada. En 1988, volvió al boxéu pa midise a Don Lalonde, campeón semipesáu del Conseyu Mundial y Leonard utilizó la so astucia nos despachos por que la engarradiella realizar nes llendes de la nueva categoría de los supermedios y el Conseyu Mundial reconociera esta engarradiella como títulu mundial, colo que Leonard al ganar nel novenu asaltu consiguió dos títulos del mundu de dos categoríes, daqué inauditu.
Tux
Hai dos versiones sobro l'orixe del nome, la primera diz que'l nomatu xurde del fechu de que los pingüinos semeyen tar vistíos con un esmoquin (tuxedo, n'inglés de los Estaos Xuníos la chaqueta del esmoquin); la segunda caltién que les lletres son l'amestamientu de Torvalds Unix.
La primer ilustración de Tux crióla Larry Ewing en 1996, nel concursu pa esbillar un logo pa Linux. Esta imaxe puédese usar y modificar ensin torgues siempres que se reconoza l'autoría de Larry Erwing.
Sugar Ray Leonard
Reedición de clásicos frente a Hearns y Durán
La siguiente engarradiella foi contra'l primer home en ganar cinco corones mundiales en tantes categoríes, Thomas Hearns. La engarradiella se escenificó nel Caesars Palace de Las Vegas el 12 de xunu del 1989. La engarradiella foi un ésitu en taquilla y anque muncha xente creía que la engarradiella sería una decepción en vista de tola parafernalia montada alredor de la engarradiella, dambos púgiles nun defraudaron y l'engarradiella acabó n'empate dempués de 12 asaltos ensin tregua. Leonard cayó nel tercer asaltu y nel novenu y anque tuvo a puntu de baltar a Hearns y apertó enforma nos últimos asaltos, la engarradiella tenía qu'habela ganáu Hearns.
El siguiente alcuentru nel ring foi'l final de la triloxía contra Roberto Durán n'avientu del mesmu añu. Leonard ganó a los puntos por decisión unánime nuna engarradiella que dexó enforma que deseyar y onde el públicu ulló a los boxeadores.
Gana frente a Terry Norris
El 9 de febreru del añu siguiente un mozu Terry Norris n'unu de los sos meyores momentos ganó por decisión unánime a Leonard dándo-y una soberana paliza y, a xuiciu de dalgunos, perdonándo-y un nocaut seguru nos últimos asaltos. Dempués d'esta derrota, Leonard volvió anunciar la so retirada.
Retiru definitivu
El 1 de marzu de 1997, con 40 años d'edá, seis retiráu del boxéu y dempués d'entrar nel Salón Internacional de la Fama del Boxéu, perdió n'Atlantic City por nocaut téunicu nel 5º asaltu nel pesu mediu ante'l puertorriqueñu Héctor Camacho, nun últimu intentu de volver sentir la gloria nun ring.
Jeffrey Thomas Alu
Afayó numberosos asteroides. Tamién ye codescubridor de los cometes periódicos 117P/Helin-Roman-Alu y 132P/Helin-Roman-Alu. L'asteroide (4104) Alu foi nomáu nel so honor.
.
Euphaedra (Gausapia) barnsi
La Euphaedra (Gausapia) barnsi, ye una especie de Lepidoptera, de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Gausapia).
Llocalización
Esta especie de Lepidoptera, alcuéntrase alcontraes per República Democrática d'El Congu, Ruanda y Burundi, (África).
Santa Colomba (parroquia)
Santa Colomba ye una de les 17 parroquies del conceyu asturianu d'Allande, n'España.
Situación y comunicaciones
La parroquia de Santa Colomba asítiase na fastera Norte del conceyu. Llenda col conceyu de Vaillayón y la parroquia de Bustantigo al norte, col conceyu Tinéu al noreste, cola parroquia de La Puela al sureste, coles de Llago y Berducedo al sur, cola parroquia de Santo Miyao al suroeste y col conceyu d'Eilao al este.
La distancia media con La Puela, capital del conceyu, ye d'unos 21,75 km (siendo los nucleos más averos les caseríes d'A Pontenova y d'El Rebollo, a 17,5 km, y el más llonxanu el llugar d'Is a 26 km).
El códigu postal ye 33888.
Territoriu y población
Tien una estensión de 43,80 km².
En 2012 vivíen nella 58 persones, 31 homes y 27 muyeres.
Tamién s'alcuentres estos llugares, dependientes de les aldegues y caseríes de la parroquia:
Topónimu
De Xosé Lluis García Arias alcontramos, al falar de los nomes de santos:
Temporaes de la NBA
La NBA dio empiezu na temporada 1946-47, y de magar, xugáronse un total de 69 campañes.
Ver tamién
WNBA
Moto2
Moto2 ye la categoría entemedia del Mundial de Motociclismu, consideráu ésti como'l certame internacional más importante nel ámbitu de la velocidá. Esta categoría sustituyó a la de 250cc en 2010 y la so organización vien determinada pola Federación Internacional de Motociclismu, al igual qu'asocede coles otres categoríes del campeonatu (MotoGP y Moto3).
Carauterístiques
Ye'l escalafón entemediu del Mundial y caracterízase pol usu de motos de 600cc, con motor de cuatro tiempos. Estos motores entraron en tema pa la temporada 2010, fecha na que sumieron d'esta categoría les motocicletes de 250cc con motor de dos tiempos.
Anque mientres el 2010 podía usase'l motor de dos tiempos, tolos equipos pidieron participar coles nueves Moto2 y correr con motores de cuatro tiempos, menos contaminantes y acordes al cambéu empecipiáu nel conciertu internacional del motociclismu de velocidá.
Reglamentu
La categoría Moto2 cuenta con una normativa específica, distinta de MotoGP y Superbikes. El motor ye'l mesmu que monta la Honda CBR600RR, un modelu de calle pero con preparación específica pa competición; sicasí, partir ciclu tien de ser prototipu, asina que los equipos tienen que diseñar un xasis dende cero, al igual que'l depósitu, carenado y demás componentes, que nun van poder ser derivaos nunca d'un modelu de cai.
Delantera: 17 x 3,75.
Récores
Actualizáu hasta'l Gran Premiu de Qatar de 2018. Los pilotos resaltaos en Negru van correr na Temporada 2018 del Campeonatu del Mundu de Moto2.
Calendariu
El calendariu ta formáu por un total de 18 carreres, apostaes en 15 países distintos.
Observatoriu de Geisei
Observatoriu de Geisei 芸西天文台: Geisei-tenmondai) ye un observatoriu astronómicu nel conceyu Geisei na prefeutura de Kōchi, Xapón. Fundáu en 1973. La so principal función ye la observación de cometes y asteroides.
De los sos telescopios destaca'l telescopiu newtoniano de 60 cm d'apertura y 2,7 m de distancia focal. El direutor del observatoriu ye l'astrónomu xaponés Tsutomu Seki.
Euphaedra (Gausapia) ducarmei
La Euphaedra (Gausapia) ducarmei ye una especie de Lepidoptera de la familia Nymphalidae, subfamilia Limenitidinae, tribu Adoliadini, pertenez al xéneru Euphaedra, subxéneru (Gausapia).
Llocalización
Esta especie de caparina distribúise pola República Democrática d'El Congu, (África).
Andropogoneae
Andropogoneae ye una tribu de yerbes de la familia Poaceae estendida por toles rexones tropical y templar. Estes plantes utilicen la vía de 4 carbonos pa realizar la fixación del carbonu por fotosíntesis.
Son yerbes añales o perennes con fueyes delgaes llonxitudinales, raramente lanceaoladas. Les inflorescencies formen panículos terminales compuestos sosteníos por espatas, los recímanos tán formaos por dos espiguillas florales, una sésil (fértil) y la otra pediculada (manera).
Transilvania
Transilvania (en rumanu: Transilvania o Ardeal; n'húngaru: Erdély; n'alemán: Siebenbürgen; en serbiu: Transilvanija/Трансилванија; en turcu: Erdel; n'eslovacu: Sedmohradsko o Transylvania; en polacu: Siedmiogród) ye una rexón histórica allugada nel centru de Rumanía arrodiada pelos Cárpatos. La ciudá principal ye Cluj-Napoca. Fízose famosa en tol mundiu gracies a la novela Drácula de Bram Stoker.
Economía
Transilvania tien una superficie averada de 62.160 km² el so suelu ye adecuáu pal cultivu de frutes, cereales y remolacha zucrera. Tamién produz vinu y críase ganáu. Ye rica en minerales como l'oru, la plata, el sal y el carbón. Ta habitada mayoritariamente por rumanos, masque hai minoría importante d'húngaros, y tamién d'alemanes.
Población
thumb|right|400px|Mapa llingüísticu d'Astria-Hungría en 1910. Por mor de la so historia, los 7.723.313 (1992) habitantes tán dividíos en delles nacionalidaes o etnies; dalguna d'estes minoríes en dellos llugares de la rexón, como'l suroeste nel casu de los húngaros, algamen l'80% del total de la zona. Asinamesmo nel sieglu XX fo una dómina perconvulsa pa esta rexón produciéndose grandes cambeos poblacionales de tala manera que les etnies mayoritaries en 1912 nun lu yeren en 1992.
Historia
thumb|right|200px|Transilvania ye una de les cinco rexones históriques representaes, pel so escudu, nel escudu nacional de Rumanía (cuadrante inferior drechu). La rexón, parte de la Dacia integróse nel reinu d'Hungría nel 1003. En 1526, tres la derrota húngara énte los turcos otomanos, convirtióse nun principáu independiente so la proteición del sultán turcu.
El rei y príncipe Xuan Sexismundu de Transilvania aceptó l'unitarismu y dictó'l primer Edictu de Tolerancia relixosa na historia moderna d'Europa en 1568, que permitía la práutica relixosa nel so país, incluyíu'l catolicismu.
Nos sieglos XVI y XVII, el principáu de Transilvania fo un bastión importante pa la llibertá nacional y relixosa de los húngaros. Nel reináu del príncipe Gabriel Bethlen (1613-1629), Transilvania convirtióse nun centru cultural de Centroeuropa. Bethlen como un príncipe protestante participó na Guerra de los Trenta Años.
Austria, que vindicara anteriormente Transilvania, consiguió la posesión de la rexón pol Tratáu de Karlowitz de 1699, que punxo fin a la guerra con Turquía.
En 1765 la rexón convirtióse nun gran principáu so la corona de San Esteban d'Hungría en xunión personal con Hungría y Austria. En 1848 Transilvania xunióse oficialmente con Hungría, dempués de la cayida de la revolución húngara en 1849 devieno un territoriu de la corona austriaca. Por embargu, volvería a formar parte d'Hungría en 1867 cola creación del imperiu austrohúngaru. N'avientu de 1918, Rumanía ocupó la rexón y el territoriu ye anexáu oficialmente'l 4 de xunu de 1920, col Tratáu de Trianón.
Hungría caltuvo les sos reivindicaciones sobro'l territoriu por mor de la so numberosa población maxar, el greyu étnicu más importante. En 1940, na II Guerra Mundial, la parte septentrional de Transilvania, una superficie de 44.030 km², con una población de 2.700.000 habitantes, fo devuelta a Hungría pola concesión italoxermana del 30 d'agostu.
Derechos del coleutivu LGBT n'España
La homosexualidá n'España nun tuvo un tratamientu uniforme y afíxose en cada dómina a les idees y condiciones reinantes. Dende la sexualidá romana, na que tenía más importancia l'actu sexual y les rellaciones de poder, hasta la concepción moderna del homosexual como una forma de sexualidá ya inclusive como una forma de ser propia, hubo munchos cambeos y evoluciones. La principal foi la influencia de la ideoloxía cristiana que caracterizó la sexualidá como un actu destináu a la procreación, polo que cualquier actividá sexual que nun tenía como propósitu facilitala, xulgábase pecaminosa y contraria a la llei de Dios. Esta evolución llegó al puntu de que s'identificaba la llamada sodomía cola traición al Estáu y castigábase cola muerte na foguera. El puntu d'inflexón d'esta enclín representar la Ilustración, na que les llibertaes individuales empiecen a cobrar importancia, esaniciándose en 1822 la sodomía del Códigu Penal d'España. La evolución escontra l'aceptación de la homosexualidá, difícil y lenta, viose atayada pola Guerra Civil y la dictadura franquista, qu'introdució una feroz represión de los denominaos violetes. Tres la dictadura, la evolución escontra l'aceptación siguió, anque la homofobia sigui siendo una fuercia poderoso na sociedá española. En 2005, España convertir nel tercer país del mundu tres los Países Baxos y Bélxica n'aprobar el matrimoniu ente persones del mesmu sexu y tien una de les llexislaciones más progresistes tocantes a temes qu'afecten a la comunidá LGBT, como l'adopción. Amás, la cultura LGBT española trespasó fronteres con películes de direutores como Pedro Almodóvar y acontecimientos como'l Europride 2007 celebráu en Madrid. Anguaño España ye'l país onde los homosexuales esfruten d'una mayor aceptación nel mundu, hasta un 89% de la población reconoz y defende los derechos de los homosexuales. La visibilidá de los homosexuales llegó hasta partes de la sociedá qu'enantes s'atopaben vedaes: l'exércitu, la Guardia Civil, la judicatura, el sacerdociu, anque n'otros sectores, como'l fútbol, inda nun se produció.
Los romanos
thumb|200px|Bustu de mármol d'[[Adriano, del sieglu II, quien tuvo como amante a Antínoo. Palazzo dei Conservatori (Museos Capitolinos, Roma).]]
Los romanos traxeron, xunto a los demás elementos de la so cultura, la so moralidá sexual. Na sexualidá romana yera más importante'l estatus que la persona. Asina, los homes podíen enfusar a esclavos, eunucos, prostitutos de la mesma forma qu'a esclaves, concubinas o prostitutes. Sicasí, nengún ciudadanu de reputación dexaría qu'otru home enfusar, independientemente de la edá o'l estatus. La distinción yera estricta ente l'homosexual activu (que dacuando se chaba con muyeres y dacuando con homes) y el pasivu, que yera vistu como servil y amuyeráu. Esta moralidá foi usada por casu contra César, que los sos supuestos escarceos col rei de Bitinia taben en boca de toa Roma. Polo xeneral, en Roma apoderaba una forma de homosexualidá bien similar a la practicada polos griegos.
El lesbianismu tamién yera conocíu, tantu ente muyeres femenines que compartíen el sexu con otres muyeres ensin más, como'l tribadismu, nel que muyeres d'aspeutu masculín desempeñaben actividaes masculines, incluyendo la llucha, la caza y la rellación con muyeres.
Marcu Valerio Marcial, un gran poeta y lletráu hispanorromano, creció y educóse en Bílbilis (próxima a Calatayud), pero pasó gran parte de la so vida en Roma. Ellí caracterizó la vida romana n'epigrames y poemes. Nuna primer persona ficticia fala de los costumes sexuales y de recibir felaciones tantu d'homes como de muyeres.
Otru exemplu ye Adriano, unu de los emperadores romanos nacíos en Hispania, concretamente n'Itálica (actual Santiponce). Foi emperador del 117 al 138. Tuvo a un famosu amigu, Antínoo o Antonius, al que divinizó y en que'l so honor, tres la so muerte accidental nel Nilu, construyó la ciudá d'Antinópolis o Antínoe n'Exiptu.
La llegada del cristianismu
La moralidá romana yá camudara escontra'l sieglu IV, nel que Amiano Marcelino critica amargamente les costumes sexuales de los taifali, una tribu asitiada ente los Cárpatos y el Mar Negru, que praticaba la homosexualidá como los griegos. En 342 los emperadores Constantino y Constancio introducieron una llei pa castigar la homosexualidá pasiva, posiblemente cola capadura, llei que foi ampliada nel 390 por Teodosio, que dexa quemar na foguera a tolos homosexuales pasivos que trabayaben en chamizues. En 438 la llei foi ampliada a tolos homosexuales pasivos y nel 533 Justiniano castigaba cualquier actu homosexual cola capadura y la foguera, llei que se fixo más estricta nel 559.
Diéronse trés razones pa esti cambéu d'actitú. Procopio de Cesarea, historiador de la corte de Justiniano, consideró que tres les lleis había motivos políticos, yá que dexaron a Justiniano esaniciar a enemigos políticos, quedase coles sos propiedaes y nun tuvieron muncha eficacia esaniciando la homosexualidá ente la xente corriente. La segunda razón y quiciabes la de más pesu, sería la estensión del cristianismu dientro de la sociedá romana, que foi asumiendo'l paradigma cristianu de que'l sexu tien de sirvir puramente pa la reproducción. Colin Spencer, nel so llibru ''Homosexuality. A history'', señala otra posible razón: l'intentu d'aumentar la presión reproductiva sobre los individuos. Esti fenómenu taría combináu cola estensión del estoicismu nel Imperiu.
Hasta l'añu 313 nun hubo una doctrina común nel cristianismu sobre la homosexualidá, pero enantes San Pablo yá criticara la homosexualidá como contra natura: Adulces los clérigos fueron creando una serie de testos nos que se condergaba la homosexualidá y el sexu polo xeneral nos términos más enérxicos, lluchando contra lo qu'hasta esi momentu nun se considerara un problema. En delles ocasiones viéronse práutiques homosexuales dientro de la ilesia a pesar de que la doctrina cristiana ta en contra d'esta sexualidá. Estes rellaciones tamién afectaron a prominentes miembros de la ilesia primitiva. Per otra parte identificóse a la homosexualidá cola herexía dende bien llueu, non yá por causa de motivos políticos, sinón tamién por cuenta de los rituales de delles sectes gnóstiques o del maniqueísmu, que, según san Agustín, practicaben ritos homosexuales.
Los visigodos
thumb|200px|Bautizu de [[Clodoveo I.]] Los pueblos xermánicos suburdiaben la homosexualidá pasiva y les muyeres, que s'atopaben nel mesmu nivel que los babayos» y los esclavos, y glorificaban la camaradería guerrera ente homes. Sicasí, nos países escandinavos hai noticies de sacerdotes travestidos y amuyeraos y los dioses nórdicos, los Æsir, incluyendo a Thor y Odín, que consiguíen conocencies arcanes bebiendo semen.
Mientres l'Alta Edá Media, les actitúes frente a la homosexualidá qu'esistieren nel Imperiu romanu básicamente caltuviéronse. Conócense casos claros d'homosexualidá, que magar nun yera aceptada, tampoco sufría consecuencies. Ye'l casu del rei de los francos salios, Clodoveo I, que nel sieglu VI, el día del so bautizu, confesó rellaciones con homes o Alcuino de York, el poeta anglosaxón del sieglu IX que los sos versos y cartes destilan homoerotismu. Pero adulces la moralidá cristiana, bien amestada a la sexualidá y basada na idea xudía de que'l sexu yera puramente pa la reproducción,¿Quién lo dixo? foise convirtiendo nun complexu treme de disposiciones canóniques qu'influyó fuertemente na llegalidá vixente.
Unu de los primeros cuerpos llegales que consideraba un crime la homosexualidá masculina n'Europa foi'l Liber Iudiciorum (o Lex Visigothorum), que se promulgó nel sieglu VII. La llei visigoda contenida en dichu códigu (L. 3,5,6) castigaba la llamada sodomía col destierru y la capadura. Dientro de la sodomía incluyíense tolos crímenes sexuales consideraos non naturales, ente los que se cuntaben la homosexualidá masculina, el sexu añal (heterosexual y homosexual) y la zoofilia. El lesbianismu namái yera consideráu sodomía si incluyía preseos fálicos.
Foi'l rei Chindasvinto (642-653) el qu'impunxo pa la homosexualidá la pena de capadura. Esta pena yera desconocida nes lleis visigodes, sacante para los xudíos que practicaben la circuncisión. Amás de sufrir la capadura, el reu yera apurríu al obispu local por que lu desterrara. Si yera casáu, el matrimoniu quedaba anuláu, la dote yera devuelta a la muyer y los bienes partíos ente los herederos.
En 693 Égica ordenó a los obispos reconsiderar la cuestión de la homosexualidá. Axuntáu'l XVI Concilio de Toledo esi mesmu añu, los prelaos amburando nel celu del Señor afirmaron que ye bien conocíu que munchos homes tán infestaos pol mal de la sodomía.
La insistencia de la Iglesia visigoda en tratar de la tema y el fechu d'encetalo, con severes penes, nel máximu foru llexislativu d'entós, el Concilio, denotan que la práctica carnal ente individuos del mesmu sexu yera bien común. En vista de la estensión de les práutiques homoerótiques, los obispos alcordaron confirmar el severu castigu ordenáu por Chindasvinto, añediendo cien latigazo y la decalvación. Amás el destierru tenía de ser a perpetuidad. El concilio reconoció que la homosexualidá tamién se daba ente los obispos, sacerdotes y diáconos, pero decretó penes muncho más nidies pa estos casos: los culpables teníen de ser a cencielles secularizados y desterraos. Darréu Égica estendió a los clérigos la pena de capadura y les demás impuestes pol concilio a los llaicos, sicasí, nun periodu yá decadente y de debilidá de les autoridaes, la llei nun solía cumplise.
La Edá Media musulmana
La civilización d'Al-Ándalus foi bien tolerante tocantes a la sexualidá, al contrariu que los sos vecinos cristianos del norte, a esceición del intervalu creáu polos almorávides y sobremanera los almohades. Paradóxicamente, el Corán prohibe la homosexualidá, llegando inclusive a la pena de muerte, pero les sociedaes musulmanes, tantu de la península Ibérica como del restu del mundu musulmán, nun siguíen esta regla. Na Risala fi-l-Fiqh, un compendiu de Derechu islámicu ellaboráu por Ibn Abi Zayd, alfaquí de la escuela Malikí, esprésase que l'home que xaciera con un varón mayor d'edá y que consintiera, provocaría la lapidación de dambos.
Grandes gobernantes como Abderramán III, Al-Hakem II, Hisham II y Al-Mutamid tuvieron como amantes a rapazos. Llegar al estremu de que, p'asegurar la descendencia, hubo qu'amarutar a una rapaza de mozu pa seducir a Al-Hakem II. Esti costumes tamién taben estendíes ente la nobleza y les clases más altes.
Pa faese una idea del ambiente, Abdelwahab Bouhdiba describe la siguiente situación na so Sexuality in Islam (Sexualidá nel islam), refiriéndose sobremanera al Califatu de Córdoba.
Ello ye que ye conocíu que la prostitución masculina tuvo meyor paga que la femenina mientres dalgún tiempu.
Tamién hai testos que conderguen la homosexualidá y Ahmad ibn Yusuf al Tayfashi nel so Nuzhat-al-Albab (El prestu de los corazones) cunta que los homes que busquen otros de la so mesma edá tienen vides curties, yá que s'arriesguen a ser robaos o asesinaos. Los cuentos incluyíos nel Nuzhat-al-Albab pueden sirvir pa probar que l'actitú de la sociedá islámica escontra la homosexualidá yera positiva, negativa o indiferente. L'autor Colin Spencer comenta que ye posible que los trés actitúes diérense coles mesmes.
El lesbianismu tamién yera común, sobremanera nos harénes, anque naturalmente les rellaciones calteníense discretamente yá que esi tipu de rellación podía emplegase nes intrigues polítiques. Delles muyeres d'Al-Ándalus privilexaes teníen accesu a la educación y esisten dos antología modernes de poesía escrita por muyeres, de Teresa Garulo y de Maḥmud Subḥ, nes que l'amor ente muyeres apaez tratáu con normalidá.
Poesía homoerótica hispanoárabe
Sicasí, les noticies que se caltienen sobre la homosexualidá son poques. La mayoría de la información provién de la poesía homoerótica hispanoárabe, que foi tan popular como los sos equivalentes de Próximu Oriente. Esta poesía foi redescubierta n'occidente na década de 1920, cola publicación del estudiu Poemes arabigoandaluces d'Emilio García Gómez.
Davezu dedicábase a mozos imberbes de clases inferiores, esclavos o cristianos, que la so guapura y gracia allabar en versu, anque esisten bastantes casos de poemes dedicaos ente homes adultos. Los mozos suelen nomase como «gacela» o «corzu» y fálase de cutiu sobre'l bozo, la primera pelusilla de la barba, col que los efebos lleguen a la culminación de la so guapura. بن حزم Ente los poetes hai que destacar a Ibn Hazm y el so llibru El collar del palombu, nel que s'axunten una serie de poemes y anécdotes sobre los asuntos amorosos tantu hetero como homosexuales del autor y los sos contemporáneos. El llibru dexa entever les costumes amoroses nes cortes y l'aristocracia andalusí. Otros poetes importantes fueron el rei de Sevilla Al-Mu'tamid, Ben Quzmán, Ibn Sara As-Santariní, Ben Sahl de Sevilla y Marŷ al-Kuḥl. Como exemplu, un poema d'Ibn Hānin' Al-Andalusī, traducíu por Josefina Veglison Elías de Molins y publicáu en 1997 en La poesía árabe clásica:
Poesía homoerótica hispanojudía
Dientro de la rellumanza medieval de la cultura xudía afayóse, gracies a los estudios de Jefim Schirmann y Norman Roth, que'l homoerotismu y l'homosexualidá tuvieron una gran importancia dientro de la sociedá xudía de la dómina. La cultura xudía ibérica tuvo'l so cume mientres el sieglu XI nel reino de Granada, dómina na que la homosexualidá estender de tal forma ente l'aristocracia, que puede falase de que yera daqué habitual. Ello ye que na cultura cristiana y mientres sieglos XIII al XV y hasta el sieglu XVII, asimilábase'l xudaísmu cola perversión sexual y l'homosexualidá, como atestigua la poesía satírica de la dómina.
La poesía homoerótica hispanojudía tuvo una estensión pocu conocida por cuenta de tar escrita n'hebréu na so mayoría y a que gran parte ta ensin traducir. Los autores, que declaren el so amor tanto a rapazos como a homes adultos, yeren inclusive importantes líderes de la comunidá o rabinos como ye'l casu d'Ibn Gabirol, Samuel hai-Naguid, Moisés Ibn Ezra y Judah hai-Levi.
La Edá Media cristiana
thumb|250px|[[Alfonsu X el Sabiu y Les Partíes.]] La Reconquista reintrodució la moral cristiana na sociedá española; sicasí, hasta la llegada de los Reis Católicos hubo una tolerancia relativa, sobremanera ente les clases más pudientes. Paradóxicamente, mientres los musulmanes del sieglu XII criticaben l'afición del cleru cristianu pola sodomía, la cultura cristiana consideraba a los musulmanes del sur como blandos, débiles y dexeneraos, ejemplificado nel usu de prisioneros cristianos como esclavos sexuales. L'exemplu más conocíu yera'l del mártir San Pelayo, que foi executáu por aguantar se a les meyores de Abderramán III.
El tonu, que fuera relativamente lliberal hasta'l sieglu XI, empezó a camudar mientres el sieglu XII. San Raimundo de Peñafort define'l términu «contra natura» y diz que toa práctica sexual que nun ta realizada por un home y una muyer usando los órganos apropiaos «tienen de ser refugaes y, si ensin castigar, tienen de ser condergaes severamente como un pecáu». Empezar a confundir la usura, la herexía, el xudaísmu y la sodomía y apaecen ente 1250 y 1300 les primeres lleis que conderguen la sodomía a la pena de muerte en cuasi toa Europa. Nun esisten munches pruebes de qu'eses lleis llegar a utilizar de forma estensa, pero emplegar como arma política.
Les úniques evidencies que se conocen correspuenden al Reinu de Navarra. En 1290 quemar a un moru n'Arguedas por «xacer con otros». En 1345 quemar a Juce Abolfaça y Simuel Nahamán, dos xudíos d'Olite, por cometer el pecáu sodomítico. Los presos fueron torturaos pa llograr les confesiones, acompañaos al llugar de la quema por un cortexu de 20 persones, ente que un músicu tocaba'l añafil. En 1346 amburó un tal Pascoal de Rojas en Tudela por «herexía col so cuerpu». Finalmente sábese del casu d'un sirviente de 1373 que foi descubiertu cometiendo sodomía con otru sirviente.
Nel sieglu XIII, les Siete Partíes d'Alfonsu X el Sabiu aplicaben la pena de muerte a los pecaos contra natura. Les Partíes incorporaben elementos del Códigu de Justiniano, que, como se vio más arriba, yá condergaba la homosexualidá.
Un exemplu del emplegu de la homosexualidá como arma política foi'l procesu contra Ponce Hugo IV de Ampurias que foi oxetu de la roxura del rei Xaime II d'Aragón cuando se negó a proceder contra los templarios, que de la mesma fueren destruyíos pol rei Felipe IV de Francia, col beneplácito papal, gracies a l'acusación de herexía y sodomía. El procesu contra los templarios foi'l primer procesu d'esti tipu realizáu na Europa cristiana.
Unu de los primeros homosexuales conocíos nos reinos cristianos foi l'infante Xaime d'Aragón, primoxénitu de Xaime II d'Aragón. Dende neñu taba previstu'l so matrimoniu con Leonor de Castiella, hermana del rei Alfonso XI de Castiella. Sicasí, en 1319, Jaime comunicó-y a los sos padres qu'arrenunciaba a la corona, a casase y que se dedicaba a la vida relixosa. Tres munchos discutinios, consiguieron convencelo y casóse en Gandesa el 18 d'ochobre de 1319 con Leonor. Sicasí, en cuanto terminó la ceremonia, Jaime arrenunció a la corona nes Cortes xenerales d'Aragón convocaes en Tarragona a favor del so hermanu Alfonso IV d'Aragón y el 23 d'avientu d'esi mesmu añu ingresó nel monesteriu de flaires menores. La hestoria nun-y perdona'l so decisión y retratar como llibertín irresponsable, deshonesto y de llainos y baxos pensamientos:
thumb|250px|right|Semeya de [[Xuan II de Castiella na so tumba (s. XV), na Cartuxa de Miraflores, Burgos.]] Otru homosexual de fonduxe real foi Xuan II de Castiella. Paez que la rellación cola so ayo y proteutor Álvaro de Luna pudo ser carnal, como abarruntaba Marañón. Don Álvaro, que yera conocíu pol so bon porte, llegó a tener tanta influencia sobre'l rei que foi nomáu condestable de Castiella en 1422 a pesar de la oposición de la nobleza. La rellación con don Álvaro foise esfreciendo por presiones de la familia y la nobleza, hasta qu'en 1453 robló la so sentencia de muerte. La homosexualidá del rei paez que yera conocida, una y bones los nobles alzáu llamar «putu», sinónimu de sodomita.
El fíu de Xuan II, Enrique IV de Castiella, tamién foi homosexual. Na dómina circulaben numberosos rumores y crítiques sobre les sos requilencies con homes, como los que tuvo con Juan Pacheco o Gómez de Cáceres, ya inclusive hubo unos pocos que fuxeron de la corte pa evitar les meyores del rei, como Miguel de Lucas o Francisco Valdés. Por cuenta de que nun yera capaz de peracabar el matrimoniu cola so esposa Blanca de Navarra, estendióse'l rumor de que yera impotente al traviés de coples de xuglares y cantares atrevíos. El fechu tuvo importantes consecuencies históriques, yá que cuando la segunda esposa, Juana de Portugal, quedó embarazada, les faiciones de nobles opuestes al rei negar a creer que fuera fía d'Enrique y moteyaron a la neña «la Beltranexa», por Beltrán de la Cueva, lo que facilitó considerablemente la xubida al tronu de Sabela la Católica. Ello ye que foi destronáu n'efixe per «putu».
Los exemplos de Xaime d'Aragón, Xuan II y Enrique IV amuesen que mientres esta dómina, n'Europa Occidental, la homosexualidá vivir de forma relativamente lliberal. Precisamente nesta dómina desenvuélvense los «ritos de hermanamiento» (adelphopoiesis o ordo ad fratres faciendum), contratos ente homes que John Boswell identifica con matrimonios, anque nun esisten pruebes de qu'incluyeren rellaciones sexuales ente los contrayentes. Como exemplu, esti contratu de 1031:
La Edá Moderna
A partir del sieglu XIV empiecen les primeres persecuciones y execuciones en masa d'homosexuales n'Europa, en ciudaes como Venecia, Florencia, Ratisbona, Augsburgu y Basilea, con procesos qu'incluyíen les denuncies anónimu y oral, la tortura como mediu de llogru de más nomes y el castigu moral y físicu, hasta llegar a la pena de muerte. En Castiella sicasí los primeres ajusticiamientos por sodomía nun se daríen hasta 1495. Jerónimo Muntzer, que visitó la península ibérica ente 1494 y 1495, cuntó que se colgar de los pies a los acusaos de sodomía, capábase-yos y de siguío arreyar los testículos al pescuezu.
Los Reis Católicos camudaron el castigu que correspondía a los reos del que se consideraba como'l peor de los delitos contra la moralidá —d'ende que fuera conocíu como'l pecáu "abominable" o "nefando" (el "pecáu que nun se puede nomar")— y qu'hasta entós fuera la castracion y la lapidación. Una pragmática del 22 d'agostu de 1497 ordenó que se-yos aplicara'l castigu que yera más avezáu nel restu d'estaos europeos —ser quemáu vivu—, xunto cola confiscación de los sos bienes.
Con éses los Reis Católicos cola promulgación de la Pragmática de 1497 modificaron y endurecieron les lleis sobre la sodomía al alzar la gravedá del crime al nivel de la herexía y la traición, dexando «requisitos evidenciales relaxaos» y instituyendo la tortura sistemática inclusive pal cleru y la nobleza.
Felipe II empioró la situación cola so Pragmática de 1592, na que, magar nun agrava les condenes, si facilita los requerimientos d'evidencia necesarios pa la instrucción: a partir d'esi momentu un testigu basta.
Estes sentencies yeren realizaes tantu pola corte en Madrid como por xulgaos municipales como foi'l casu en Málaga o Sevilla. Asina por casu ente 1567 y 1616 quemáronse públicamente a 71 persones per sodomía en Sevilla. Polo xeneral, na Corona d'Aragón y Andalucía yeren más laxos qu'en Castiella na persecución de la homosexualidá. Inclusive hai nicios d'un guetu homosexual en Valencia.
Mientres esti sieglu XVI, tien de resaltase que nel casu de les muyeres lesbianes dalgunos moralistes (por casu, Antonio Gómez) señalaben que la sodomía ente muyeres por aciu l'usu d'un oxetu yera merecedora de foguera, ente que si nun había oxetu podía considerase un atenuante que fixera innecesaria la pena de muerte. Sicasí, pocos yeren los casos conocíos de sodomía ente muyeres ensin l'usu d'un oxetu. Un casu famosu foi'l de Catalina de Belunza y Mariche, acusaes pol Fiscal Xeneral de San Sebastián de sodomía, y absueltes pol Tribunal Supremu Inquisitorial de Madrid tres l'apelación.
Sociedá
Mientres el Renacimientu européu y la posterior Ilustración, homes y muyeres pasaben gran parte de la so vida dixebraos del otru sexu, lo que facilitaba les rellaciones afeutives ente persones del mesmu sexu. A pesar de que pueden atopase tou tipu de rellatos y rellaciones, una mayoría paecen ser ente moces y homes mayores. Los procesos por sodomía amuesen a persones con mieu y que nun identifiquen la sodomía colo qu'ellos faen. Ello ye que munchos defendíen arelladamente los sos actos, afirmando que yeren bien comunes. Les rellaciones de cutiu teníen llugar en baños públicos, mesones y posaes. En Madrid, un 70% de los acusaos por sodomía fueren sosprendíos en parques o baños públicos, siendo delles árees del Paséu del Prado les más allegaes. Del restu, la mayoría yeren homes que compartíen vivienda.
En toa Europa, munches rellaciones homosexuales despintábense como una amistá. Esti tipu d'amistá idealizada, descrita con maestría por Montaigne nun ensayu, ye bien distinta de la imaxe moderna de la pallabra. Esta amistá, que se daba sobremanera nes capes altes de la sociedá y nes cortes real y papal, yera descrita de cutiu coles mesmes carauterístiques del amor y se entretejía dientro del conxuntu d'intrigues polítiques y de poder. N'España, el Conde-Duque d'Olivares ordenó que s'esaniciaren les peslleres nos cuartos del Palaciu Real por que los inspeutores pudieren asegurase de que naide tuviera cometiendo actos homosexuales d'ente los cientos de sirvientes y funcionarios.
El lesbianismu tamién yera conocíu n'Europa y en parte, sobremanera ente les muyeres más cultes y de capes sociales más altes, siguíen los modelos d'amistá de la homosexualidá masculina. En capes sociales más baxes, yera común que les muyeres vivieren soles, en grupos con otres muyeres - sobremanera les más probes - o en cases de nobles, onde'l sirvientes dormíen de cutiu en grupos diversos, incluyendo a la señora de la casa y les dames de compañía. Esti tipu de situación dexaba una gran intimidá ente muyeres. Tamién hai nicios de rellaciones ente muyeres ente les prostitutes y nes cárceles.
La Inquisición
La Inquisición española, siguiendo los pasos de la Inquisición pontificia medieval, ocupóse de primeres de los delitos de sodomía pero en 1509 el Conseyu de la Suprema ordenó a los tribunales que nun actuaren contra los homosexuales, sacante si taben implicaos en casos de herexía —que yera la competencia esclusiva del Santu Oficiu—. Primeramente hubiera protestes de delles instituciones, como la que presentó la ciudá de Cartaxena en 1504 o la de Murcia al añu siguiente, porque consideraben que la sodomía nun tenía de ser xulgada pola Inquisición sinón polos tribunales ordinarios. Según Joseph Pérez, foi la presión de los poderes civiles —incluyíes les Cortes de Castiella— les qu'obligaron a la Suprema a escluyir la sodomía de la xurisdicción inquisitorial.
Sicasí, la Inquisición de la Corona d'Aragón consiguió que'l papa Clemente VII autorizar en 1524 a escorrer a los "sodomites", independientemente de si yeren herexes o non. Asina, la competencia sobre esti delitu difirió ente la Corona de Castiella —onde los tribunales inquisitoriales cumplieron la orde de la Suprema y nun s'ocuparon del "pecáu nefando", que la so xurisdicción correspondía a los tribunales secular y eclesiásticu ordinarios—, y la d'Aragón, onde la Inquisición foi'l tribunal encargáu d'escorrer a los homosexuales, competencia a la que "enxamás arrenunciaríen [el inquisidores] a pesar de les repitíes quexes formulaes nes Cortes de Monzón de 1533". Amás foi l'únicu tribunal inquisitorial de toa Europa que tenía xurisdicción sobre la sodomía, porque nin la inquisición romana nin la inquisición portuguesa, actuaron sobre ella. Sicasí, hubo dalguna esceición na Corona de Castiella. La bulda papal que dio la xurisdicción de la sodomía a la Inquisición de la Corona d'Aragón, sacante Mallorca y Sicilia, foi roblada'l 24 de febreru de 1524 por Clemente VII.
La Inquisición aragonesa aplicó la pena de ser quemáu vivu a los homosexuales (tantu homes como muyeres), anque a los menores de venticinco años, "que yeren inevitablemente una gran proporción d'estos acusaos", fueron condergaos a galeres en siendo azotaos. Amás el Conseyu de la Suprema conmutó munches sentencies de muerte, especialmente si tratar de miembros del cleru, que, según Henry Kamen, "constituyó siempres una proporción bien alta de los acusaos". La mesma benevolencia amosaron escontra los homosexuales que yeren nobles, como asocedió nel casu de Pedro Luis Garcerán de Borja.
Nos casos más leves, en llugar de la pena de muerte, les condenes fueron la de galeres, azotes, destierru, reclusión, multes y trabayos forzaos. La tortura yera emplegada nos interrogatorios, anque se solía escluyir a los menores de 20 años, y ente 1566 y 1620 torturar a un mínimu de 851 acusaos, d'un total de 3.661. Nel casu de los esclavos, de cutiu yeren condergaos al destierru, inclusive nel casu de ser declaraos inocentes.
De los trés tribunales de la Corona d'Aragón el más severu foi ensin dulda el de Zaragoza. Ente 1570 y 1630 xulgó 543 casos (incluyíos los de "bestialismo" porque la Inquisición contabilizar na mesma categoría que la homosexualidá) de los que 102 remataron cola condena a muerte.
Nos tribunales de Barcelona, Valencia y Zaragoza un 12% de los xulgaos pola inquisición yeren condergaos a muerte na foguera; xulgaos qu'ente 1570 y 1630 fueron unos 1000. En Valencia, de 1566 a 1775 xulgar en total 359 persones, de les que 37 fueron relaxaes, 50 condergaes a galeres, 60 a azotes, 67 a destierru, 17 a reclusión, 17 a multa, 10 a trabayos forzaos y en 62 casos el procesu foi suspendíu o l'acusáu foi absueltu.
Los tribunales aragoneses yeren bien estrictos colos sodomites, ente los que s'incluyíen homes y muyeres. El delitu de sodomía entendía los sexu añal, tanto homosexual como heterosexual, el bestialismo y la penetración de muyeres con oxetos. Munchos de los delitos yeren realizaos contra adolescentes y la mayoría de los acusaos yeren foresteros, italianos o franceses, o cures veníos d'otres zones del país. Na Corona d'Aragón los xuicios teníen qu'incorporar el derechu local, polo que los nomes de los implicaos yeren públicos y los declaraos inocentes frecuentes.
thumb|250px|right|[[Antonio Pérez (secretariu real)|Antonio Pérez, nun grabáu de 1791 (Biblioteca Nacional d'España. Madrid.).]] El casu más sonáu foi'l de Pedro Luis Garcerán de Borja Marqués de Navarrés, fíu del duque de Gandía, hermanu de san Francisco de Borja y Gran Maestre de la Orde de Montesa, que foi arrestáu, procesáu y declaráu culpable en 1572 pol Tribunal de Valencia. Paez ser que Pedro Luis Garcerán de Borja había estáu namoráu tiempo antes d'un tal Martín de Castro, un rufián dedicáu a la prostitución y el proxenetismu, tantu d'homes como de muyeres, y que foi sosprendíu na cama col conde de Ribagorza, Juan d'Aragón. Martín de Castro, antes de ser executáu en 1574 na corte, delató a Pedro Luis Garcerán de Borja, dando escabrosos detalles y amosando la so falta d'escupulicios. Garcerán de Borja, que fuera virréi y capitán xeneral de los reinos de Tremecén, Tunicia, Orán y Mazalquivir, viose comprometíu pola crisis interna que sufría la Orde de Montesa, estremada en faiciones, y poles enemistaes creaes al promocionar a favoritos. Felipe II, que foi consultáu pola Inquisición sobre la conveniencia del xuiciu, decidió emplegar el procesu pa dar una lleición a la nobleza llevantina, neutralizando al empar l'alianza de los Borja cola familia real portuguesa. Garcerán de Borja foi condergáu a 10 años de reclusión nel conventu de Montesa y una multa de 6000 ducaos, a razón de 1000 ducaos per añu. Sicasí, yá en 1583, Garcerán de Borja, tres unes disputes internes pola socesión del Gran Maestre na Orde de Montesa, supo congraciarse col Rei y axustó con Felipe II la incorporación a la corona de la última Orde que se caltenía independiente. Como premiu llogró la Encomienda Mayor de Calatrava y en 1591 el Virreinatu de Cataluña, finando en 1592. Según Henry Kamen, dempués d'un procesu que duró trés años, el tribunal de Valencia namái la condergó al pagu d'una fuerte multa, pudiendo volver dempués a ocupar cargos.