cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patriarca
Los patriarques orientales tres el Cisma d'Oriente
A partir de 1054, antes de la separación de les Ilesies llatina y griega poles disputa del Patriarca de Constantinopla Miguel Cerulario col Papa Lleón IX, los cánones de Calcedonia pa la organización eclesiástica pierden el so usu orixinal. Per una parte, el Patriarca d'Occidente, con tola so feligresía, queda fora de la organización eclesial griega, y, por otra, la perda de territorios a manes de los musulmanes, faen que'l pesu de los patriarcaos de Xerusalén, Alexandría y Antioquía sía menor, y el de Constantinopla adquier definitivamente'l gobiernu efectivu de la Ilesia d'Oriente, adquiriendo plenu significáu l'apellativu de Patriarca Ecuménicu, qu'usó dende Calcedonia. Pa completar la Pentarquía disuelta na Cisma, primero sumir a esti grupu al patriarca de Kiev, que depués va ser sustituyíu pol de Moscú.
Los patriarques de la Ilesies orientales autocéfalas
thumb|200px|S.S. [[Elías II, Patriarca de la Ilesia Ortodoxa Xeorxana.]]
Ente los sieglos XI y XV, algamaron esti rangu los titulares de les Ilesies dependientes de Constantinopla que fueron declarándose disciplinariamente independientes del Patriarca Ecuménicu. Anguaño, son nueve les Ilesies ortodoxes autocéfalas que'l so primer xerarca gocia del rangu patriarcal:
Patriarques de les Ilesies non calcedonianas
A lo llargo de la historia una parte de los obispaos orientales sufrieron les divisiones creaes poles querelles cristolóxiques, partiéndose les sos feligresíes ente los que sosteníen el credo espresáu en Calcedonia y los que confesaben el credo nestoriano, el monofisita o'l monotelista. Asina, por casu, les sedes d'Echmiadzín (Armenia), Mtskheta-Tblisi (Xeorxa) y Seleucia-Ctesifonte —anguaño en Bagdag (Iraq)— vienen ostentando'l títulu de Catholicós, equivalente al de Patriarca, dende'l sieglu IV, anque nun fueron reconocíos pol concilio de Calcedonia por non tar representaes en dichu concilio poles razones desusdiches. Estes Ilesies son conocíes como Iglesias non calcedonianas y nun tán en comunión col Patriarca Ecuménicu de Constantinopla. Darréu tuvieron divisiones y uniones, bien col Patriarca Ecuménicu (por casu, el Katholikós de los Xeorxanos), bien col Papa (por casu, el Catholicós d'Armenia).
Estos patriarcaos «non calcedonianos» son los siguientes:
Nel casu de los patriarcaos coptu y siríacu, estos surdieron mientres el sieglu VI, de resultes de la cisma monofisita qu'afectó a les sedes d'Alexandría y Antioquía y que dieron orixe a la duplicidad de xerarquíes y la nacencia d'estes ilesies nacionales contraries a la ilesia oficial del imperiu (Ilesia ortodoxa). La sede d'Adís Abeba (Etiopía) algama'l títulu patriarcal en 1948, cuando la Ilesia copta d'Alexandría reconoz la so autocefalia. Igualmente, la sede d'Asmara n'Eritrea pasa a ser patriarcal en 1993, tres la segregación d'esta nación d'Etiopía y la reconocencia per parte del Abuna etíope de la autocefalia de la Ilesia d'Eritrea.
Patriarques de la Ilesia católica
Na actualidá, la Ilesia católica tien dos clases de patriarques: reales y nominales. Ente los primeres reconócense delles sedes orientales, alredor de les cualos entámense unes Ilesies católiques orientales, y trés patriarcaos nominales llatinos.
Los patriarques católicos orientales son:
Los patriarques llatinos (titulares) son los de:
Fueron abolíos los anteriores patriarcaos llatinos de:
Patriarques católicos orientales
Los Patriarques orientales son escoyíos polos obispos de los sos respeutivos ritos, cola aprobación del Papa, quien-yos apurre'l paliu simbólicu de la so dignidá. Ye de destacar queal títulu de «Patriarca d'Occidente», como prueba de la voluntá d'acercamientu a la Ilesia ortodoxa.
Sobre ellos, nel decretu Orientalium Ecclesiarum de 1964, dizse:
Patriarques llatinos
Na Ilesia llatina estendióse tamién el costume de llamar patriarcáu a les sedes que la so fundación deber a unu de los apóstoles o evanxelistes. Por casu, n'Italia trátase-y de Patriarca al arzobispu de Venecia (vease Patriarcáu de Venecia, see fundada por San Marcos) y en Portugal al arzobispu de Lisboa (dignidá dada nel sieglu XVIII; vease Patriarcáu de Lisboa); dambos títulos son puramente nominales y ensin nengún poder xurisdiccional nes sos respeutives naciones.
Tres el descubrimientu d'América estableciéronse otros dos patriarcaos nominales:
Tamién estos dos patriarques namái lleven el títulu de forma nominal, yá que son nomaos pol Papa y nun tienen nengún poder real de xurisdicción patriarcal sobre les Ilesies americanes o asiátiques, como sí lo tienen los primeres.
Gran Premiu de Baḥréin de 2008
El Gran Premiu de Baḥréin ye la tercera preba puntuable de la temporada 2008 de Fórmula 1. Foi disputáu ente'l 4 y 6 d'abril de 2008, nel Circuitu Internacional de Baḥréin, allugáu en Sakhir, Baḥréin.
La carrera foi monopolizada polos 2 pilotos de Ferrari, faciendo'l primer doblete de la temporada, ganando la carrera con Felipe Massa y secundándo-y Kimi Raikkonen, que s'allugaría líder del Mundial. Tres d'ellos, el pilotu polacu Robert Kubica, de BMW Sauber, qu'algamó la pole el día anterior.
Faba verdín
thumb|Fabinas o fabones verdinos. La faba verdín (denominaes tamién como habinas verdinos) son una variedá de fabona (Vicia faba). Ye de pequeñu tamañu y tien un color verde esmeralda cuando se collecha correutamente. Suelse apreciar en platos de mariscu y pexe n'Asturies y Galicia (La Mariña). El maridaje típicu colos platos de mariscu fai que se denomine en dellos llugares como Faba do mariscu (Pontevedra y Ponteceso (A Coruña)). N'Asturies emplegar nes fabaes de mariscu o pexe.
Plantíu
Suélense llantar en ciertos llugares del norte d'España, xeneralmente n'Asturies y Galicia. La producción ye de pequeñu tamañu, cubriendo escasamente la demanda de la zona. Suel faese en pequeñes árees cultivaes, semar nel mes de mayu, en zones de riegos, coles granes bien xuntes pos les plantes madures son de pequeñes dimensiones. La recueya ye especial y realízase cuando tán madures, pero les vainas entá son verdes. Si déxense ensugar al sol les fabas quédense blanques, y pierden por completu'l sabor a verde tan particular que tienen. Dacuando recuéyense les plantes enteru y pasar dellos díes déxense ensugar llixeramente. El color tresferir a verde por cuenta de la abondosa cazumbre qu'entá contién la planta.
Heavy metal
El Heavy metal (Metal pesao n'inglés, o tamién llamáu Metal, a seques) ye un xéneru musical, siendo una de les ramificaciones más populares de la música Rock, surdida a fines de los años 60 n'Estaos Xuníos y el Reinu Xuníu.
Oríxenes y años 70
Mientres los oríxenes exactos del Metal pesao son desconocíos, pue ser envaloráu que'l xéneru fuera nes etapes tempranes de desenvolvimientu mientres los últimos años de la década de 1960. El Heavy metal (llamáu Hard rock nos sos entamos) tomó emprestaes carauterístiques del Blues rock y el Rock psicodélicu de grupos como The Yardbirds, The Who, The Rolling Stones o inclusive los mesmos Beatles, amestando amplificaciones muncho más robustes, voces agudes, riffs de guitarra estridentes y baxu y batería machacantes.
Ente les primeres bandes y artistes de "Rock duru" en saltar a la fama atópense Jimi Hendrix, The Cream, Blue Cheer, Vanilla Fudge, Alice Cooper, Amboy Dukes o Deep Purple, a quien llueu sumáronse Led Zeppelin y daqué más tarde Black Sabbath, estes trés últimes bandes seríen les que sentaríen les bases del xéneru de manera permanente.
A lo llargo de los años 70 -amás de los citaos- gran cantidá de artistes prauticaron el Heavy metal (nes formes más primitives y cercanes al Rock), como por casu Uriah Heep, Rainbow, Kiss, Hawkwind, Blue Öyster Cult, Rush, Ted Nugent, Queen, AC/DC, Judas Priest, Scorpions, UFO, Motörhead o Thin Lizzy, ente munchos otros.
Años 80
La nueva década traxo apareyada l'apaición de nueves bandes, y la nacencia del Heavy metal puramente dichu (sobremanera a partir de la popularización del términu), que alloñábase gradualmente del Hard rock iniciático, y de los raigaños Blues y psicodéliques.
Mentanto, nos Estaos Xuníos (ya influyida pola NWOBHM) empezóse a xestar la escena Thrash metal americana, la que se desenvolvería a lo llargo de la década, dando lluz a grandes nomes como Metallica, Megadeth, Slayer, Anthrax, Testament o, daqué dempués, Pantera.
Mientres los grupos NWOBHM sumíen (o volvíense estrelles internacionales, como Iron Maiden o Def Leppard), sub-xéneros más estremos diben naciendo del tueru del Thrash metal, como por casu el llamáu Black metal (nome tomáu d'un discu de Venom), sub-estilo que s'empecipia n'Europa con nomes como Bathory, o -más conceptual que musicalmente- los daneses Mercyful Fate. Otres bandes europees de la dómina cercanes -n'espíritu y soníu- surdieron con Kreator, Destruction, Sodom, Celtic Frost o los tamién suizos Coroner. Per otru llau, nos Estaos Xuníos y el norte d'Europa nacía'l sub xéneru denomináu Death metal, una de les variantes más estremes y brutales del Metal, que tuvo como puntales a Death, Possessed, Morbid Angel, los ingleses Carcass o los suecos Entombed. Dende Brasil, el grupu Sepultura empezaba a dase a conocer, faciendo una especie de Thrash entemecíu con carauterístiques propies del Death metal.
Años 90 y 2000
Mientres los años 90 resurde'l Black metal con fuercia dende Escandinavia, que ye refundado dotándolo d'una estructura similar a la del Death metal, arreglada con sonoridaes gótiques y aciages: artistes como Emperor, Burzum, Darkthrone, Enslaved o Borknagar destaquen nesti estilu.
Sub xéneros destacables tamién son el Doom metal, y el Gothic metal, el primeru casi puramente deriváu de Black Sabbath (grupu a quien mismamente llamóse Doom metal), y el segundu xuniendo elementos del Metal y del Post punk (o Rock góticu) nun amiestu homoxéneo. Per otra parte, mientres la década de 1990 el Heavy metal viose fuertemente influyíu pol Grunge, xéneru al que se podría emparentar tantu col Metal como col Punk.
Sub-estilos nuevos fueron surdiendo, y son los qu'animen la rica escena del Heavy metal hasta güei, como por casu el Stoner rock (tamién influyíu por Black Sabbath, Hawkwind y tou lo retro), Groove metal, el Metal industrial (forma más dura del Rock industrial), Folk metal (xeneralmente xuniendo música celta y Metal), Metal progresivu (que tuvo como banda decana a Queensrÿche), o'l Metal sinfónicu, qu'apaeció escontra fines de los 90, con gran carga d'elementos barrocos y operísticos nel so soníu y estética.
Kongl. Vetenskaps Academiens Nya Handlingar
'''Kongl. Vetenskaps Academiens Nya Handlingar (embrivíu Kongl. Vetensk. Acad. Nya Handl.''') foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse en Suecia. Publicaos 33 volúmenes nos años 1780-1812. Foi precedida y reemplazada por Kongl. Vetenskaps Academiens Handlingar.
Masashi Nito
Masashi Nito (二戸 将, ) ye un futbolista xaponés.
Organización territorial de la República Popular China
Organización territorial a nivel provincial
El primer nivel de sodivisión del territoriu nacional chinu ye'l de les provincies. Tienen esta categoría 22 territorios (amás de Taiwán, cuya independencia inxamás foi reconocida pola República Popular, que cuenta que ye parte del so territoriu). Hai, amás, cuatro municipalidaes, cinco rexones autónomes y dos rexones alministratives especiales.
Les rexones autónomes, con rangu alministrativu equivalente al de la provincia, foron creaes p'acoyer a les cinco minoríes étniques más importantes del país: los tibetanos, los uigures, los mongoles, los hui y los zhuang. Les municipalidaes comprenden les árees metropolitanes de cuatro de les más importantes ciudaes chines: Beixín, Shanghai, Tianjin y Chongqing. Tamién tienen un rangu alministrativu equivalente al de les provincies, pero son alministraes direutamente pol gobiernu central. En cuanto al estatus de rexón alministrativa especial, foi creáu p'acoyer alministrativamente les antigües colonies europees de Ḥong Kong y Macáu. Estos territorios caltienen un sistema económicu y xudicial propiu, amás de moneda y bandera propios, dominiu propiu d'Internet...
thumb|right|400px|División provincial de China
Les llendes de les provincies chines, sacante les del noreste, quedaron determinaos na dómina de les dinastíes Yuan, Ming o Qing. Eviten adrede, bien de veces, coincidir coles llendes culturales o xeográfiques propies de la zona, una y bones son el reflexu de la política conocida como "separación de dientes de perru" (chino: 犬牙交错, pinyin: quǎnyájiāocuò), desarrollada pol gobiernu imperial pa desaniciar del territoriu tentaciones de separatismu o de consolidación de señoríos feudales. Sicasí, col tiempu algamaron un papel cultural importante, y la xente identifícase col so llugar de nacencia.
El llistáu completu de los territorios con rangu alministrativu provincial ye'l que vien darréu:
Notes:
Organización territorial a nivel de prefeutura
El segundu nivel de sodivisión alministrativa del territoriu, perbaxu del provincial, ye'l de les prefeutures. Esi nivel comprende delles figures xurídiques distintes; destaca, dientro d'elles, la de ciudá con rangu de prefeutura, que ye ensin dubia la más abundante y la única na mayoría de les provincies chines. Sólo trés de les provincies (Yunnan, Guizhou y Qinghai) y les rexones autónomes del Tibet y Xinjiang tienen más de dos tipos d'entidaes distintes d'esti nivel.
thumb|right|250px|Mapa de les entidaes territoriales con rangu de prefeutura en China.
Pal 31 d'avientu de 2005 había na China 333 entidaes d'esti rangu alministrativu:
Bertha Swirles
Bertha Swirles, lady Jeffreys foi una física, matemática y profesora universitaria británica que llevó a cabo investigaciones sobre la teoría cuántica, particularmente nos sos empiezos. Foi coautora del llibru Methods of Mathematical Physics (1946), consideráu un testu clásicu de referencia. Tuvo acomuñada al Girton College de la Universidá de Cambridge, como estudiante, profesora y becaria mientres más de cuarenta años.
Biografía
Llogró'l so doctoráu en 1929, momentu nel que yera profesora asistente na Universidá de Mánchester. Siguió trabayando en puestos similares en Bristol, depués nel Imperial College de Londres (entós Royal College of Science), pa finalmente tornar a Mánchester en 1933, como profesora de Matemátiques Aplicaes. En Mánchester permaneció cinco años y publicó dellos artículos, amás trabayó en collaboración con Douglas Hartree. Empezó a impartir clases de Matemátiques nel Girton College en 1938 y a realizar investigaciones y publicar estudios sobre teoría cuántica patrocinada con una beca. En Girton siguiría trabayando'l restu de la so carrera como docente, ocupando diversos cargos y xefatures de departamentu hasta la so xubilación en 1969. Casóse con Harold Jeffreys en 1940 y xuntos publicaron el llibru Methods of Mathematical Physics (1946), consideráu un testu clásicu de referencia. Convertir en lady Jeffreys cuando lu concedieron al so home'l títulu de caballeru en 1953. Siguió publicando sobre teoría cuántica, sobre sismoloxía en coautoría con Jeffreys y dedicó bona parte de la so vida a editar los trabayos del so home y a clasificar los sos documentos por que pudieren ser útiles a les futures xeneraciones.
Finó'l 18 d'avientu de 1999 en Cambridge, Inglaterra.
Onnion
Onnion ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Paroaria baeri
Paroaria baeri ye una especie d'ave de la familia Thraupidae, endémica del centru de Brasil, alcuéntrase nel altu Araguaia y l'altu Xingú y ríu Cristalino, en Goiás y Mato Grosso.
Hábitat
Vive nel dosel del monte de galería, volando en bandes, a medianu altor, cerca de los ríos.
Descripción
Mide 16,5 cm de llargor. La corona ye coloráu carmesí y el restu de la cabeza ye de color negru brillante azuláu. El gargüelu ye coloráu, magar que davezu ye enllordiáu y tien la base negra. Les partes cimeres son negres y les inferiores blanques.
Taxonomía
El xéneru Paroaria, enantes foi clasificáu dientro de la familia Emberizidae y seya que non, nun fai parte de la familia Cardinalidae, de los otros cardenales.
Alonso Marcos de Llanes Argüelles
Alonso Marcos de Llanes Argüelles, tamién llamáu Alfonso Marcos Llanes    foi un aristócrata, eclesiásticu y escritor español, obispu de Segovia y arzobispu de Sevilla.
Biografía
De familia noble, nació'l 26 d'abril de 1732 nel palaciu del Rebollín de la villa de Noreña (Asturies). Yera fíu de Menendo de Llanes Campumanes, señor de les cases de Llanes de Vil.layana y Campumanes de Muñón Cimiru y de la torre de Fresnéu, tou nel conceyu de Ḷḷena, el so rexidor perpetuu, y de Teresa Antonia d'Argüelles Cienfuegos y Villazón, señora del palaciu del Rebollín.
En graduándose de bachiller n'Uviéu, foi colexal de San Pelayo n'Salamanca y xuez d'estudios d'esta universidá, y llicencióse en cánones por la d'Ávila. Canónigu doctoral de les catedrales de Palencia y Sevilla, foi diputáu a Madrid por esti cabildru metropolitanu y condecoráu cola gran cruz de la Orde de Carlos III.
Obispu de Segovia
El 6 de xunu de 1774 foi nomáu obispu de Segovia, siendo ordenáu'l 28 d'agostu del mesmu añu. Visitó la diócesis y formó el plan d'ereición y dotación de curatos, aprobáu pol rei, y fundó el Seminariu Conciliar de San Frutos y San Ildefonso. Tamién promovió la creación d'una Sociedá Económica d'Amigos del País de la provincia de Segovia en 1776, que finalmente nun consiguió pola oposición de dellos sectores de la ciudá. Nesi mesmu añu ordenó sacerdote al so amigu Antoniu Vidaurre, qu'amás de relixosu foi pintor, poeta y autor dramáticu.
En 1782 foi asistente de fray Pedru Ximénez, prior del monesteriu d'El Escorial nel funeral de la infanta María Lluisa Carlota de Borbón, fía de Carlos IV d'España y de María Lluisa de Parma, acompañando'l cadabre dende'l Palaciu Real de San Ildefonso. Caltener nel cargu hasta l'añu 1783, en que foi treslladáu a l'archidiócesis de Sevilla.
Arzobispu de Sevilla
thumb|300px|[[Palaciu del Rebollín en Noreña, llugar de nacencia d'Alonso.]] Tomó posesión del so nuevu cargu'l 15 d'avientu. Na diócesis planió un seminariu que nun llegó a fundar, y ye destacable la so participación artística. Intervieno nel solado de la catedral de Sevilla ente 1789 y 1793 y n'otres execuciones nel templu; dotó la biblioteca del palaciu Arzobispal (nel que se caltién una semeya so, obra de Xosé Suárez en 1793) y apurrió numberoses pintures pal palaciu. Coles mesmes, llevó a cabu importantes reformes nel palaciu arzobispal de Umbrete, residencia veraniega de los prelaos, que tamién arriqueció con diversidá d'obres d'arte. Tamién participó nes reformes del conventu del Espíritu Santu y del de Santa María la Real.
Amás, foi proteutor de la Universidá de Sevilla, que-y compensó con «los cuatro borlas», una mención similar al honoris causa. La Hermandá de Los Negrinos de Sevilla clamió-y el so pertenencia a ella, a lo que'l preláu aportó, siendo recibíu como hermanu mayor el 7 de xunetu de 1784, siendo presidente Tomás Baltasar de Morales.
Fallecimientu
Finó en Sevilla'l 7 de xineru de 1795, siendo soterráu na cripta de la ilesia del Sagrariu de Sevilla. El Mercuriu Históricu y Políticu recoyó la noticia de la so muerte y defínelu nos siguientes términos:
Como homenaxe póstumu, la corporación municipal de la so villa natal punxo'l so nome a la biblioteca pública.
Estudiu de Regnerus
El «New Family Structures Study», estudio sobre la estructura de les nueves families, más conocíu como estudiu de Regnerus, ye un estudiu sociolóxicu realizáu en 2012 por Mark Regnerus, profesor acomuñáu de socioloxía na Universidá de Texas n'Austin. Ye significativu por ser unu de los escasos estudios académicos que s'oponen al consensu científicu;  afirma que los neños que crecen en llares nos que siquier unu de los adultos ye homosexual vense perxudicaos nel so desenvolvimientu personal. Como tal, foi emplegáu frecuentemente por aquellos que s'oponen a la homoparentalidad y al matrimoniu homosexual.
Estudio
L'estudiu, publicáu en xunetu de 2012 na revista Social Science Research, basar en 3000 entrevistes a adultos ente 18 y 39 años, de los cualos 175 tuvieren madres y 73 padres que tuvieren rellaciones homosexuales a lo menos nuna ocasión mientres los taben criando. El mesmu autor reconoció que les sos resultaos enfrentar al consensu científicu sobre la homoparentalidad, pero afirmó qu'esos estudios basar en muestres pequeñes y non aleatories, al contrariu que'l suyu.
La conclusión del estudiu afirma que los neños criaos por adultos qu'afirmen tener rellaciones homosexuales vense perxudicaos na so vida adulta. Asina, informa que'l 69% de los adultos criaos por muyeres nestes condiciones afirmaron que la so familia recibió ayuda financiera pública —frente al 17% de los neños criaos pol otru grupu de padres— y namái un 26% teníen trabayos fixos —frente a cuasi un 50% del otru grupu. Los neños criaos por muyeres qu'afirmaron tener rellaciones homosexuales teníen una mayor probabilidá de precisar terapia psicolóxica, mayor probabilidá d'engañar a la so pareya con otra persona y mayor probabilidá de ser afrellaos sexualmente.
Per otra parte, el mesmu autor afirmaba que l'estudiu nun demuestra una rellación causal ente la homosexualidá de los padres y l'inestabilidá de los fíos, nin tampoco que los homosexuales sían necesariamente malos padres. Sicasí, si afirmaba que «les formes de familia que tán acomuñaes con una inestabilidá o con padres non biolóxicos suelen suponer un riesgu pa los neños que se tán convirtiendo n'adultos».
Crítiques
La publicación del estudiu produció darréu una enorme polémica. Grupos conservadores y contrarios a los homosexuales sofitaron l'estudiu y al so autor, ente que la mayoría de los sociólogos, los defensores de los derechos LGBT y, polo xeneral, los grupos más lliberales tomaben posiciones contraries. Ente los críticos atopar dende delles de les mayores instituciones y asociaciones científiques d'EE.XX., hasta otros sociólogos de la Universidá de Texas. Inclusive'l mesmu departamentu de Socioloxía de la Universidá de Texas n'Austin, onde trabaya Regnerus, publicó un comunicáu alloñándose del estudiu y del docente. En 2013 l'American Sociological Association condergó formalmente l'estudiu nun informe a la Corte Suprema de los Estaos Xuníos en rellación al matrimoniu homosexual, crítiques que repitieron nun amicus curiae del 24 d'ochobre de 2013:
La mayoría de les crítiques referir a la metodoloxía del estudiu. Siendo la mayor que Regnerus defini como «padres homosexuales» a cualesquier que tuviera rellaciones homosexuales, ensin especificar si eso habíase producíu de forma estramatrimonial, tres un divorciu o separación o un gran escándalu (l'estudiu recueye la educación de neños nun contestu social de los años 70, 80 y 90), y depués compara esos fíos colos de matrimonios heterosexuales estables, ensin divorcios o otros problemes económicos. Esto ye, nun compara llares estables de padres heterosexuales, con llares estables homoparentales. Un estudiu publicáu en 2015 nel Social Science Research, realizáu por Brian Powell de la Universidá d'Indiana y Simon Cheng de la Universidá de Connecticut nel que retomaben los datos de Regnerus y esaniciaben toles respuestes dudoses al cuestionariu, usando una metodoloxía más aceptada, llegaron a la conclusión de que les resultaos de Regnerus yeren, nel meyor de los casos, «fráxiles» y qu'igualmente se podíen emplegar pa demostrar que neños con padres homosexuales nun resulten perxudicaos comparaos colos criaos por padres heterosexuales. Regnerus mesmu reconoció n'ochobre de 2012 que la so metodoloxía tuviera'l fallu de considerar gais o lesbianes a les persones que tuvieren rellaciones homosexuales, a pesar de que posiblemente eses persones nun se consideraren a sigo mesmes como pertenecientes a la comunidá LGBT; a pesar d'ello, sigui calteniendo la validez de les sos conclusiones.
El segundu mayor puntu de crítica foi'l financiamientu del estudiu pol Witherspoon Institute, un think tank conservador, d'ideoloxía cristiana y opuestu al matrimoniu gai, al albuertu y al usu de célules totipotenciales embriónicas. Documentos amosaben que Regnerus solicitara'l pagu d'asistentes pal analís de datos a William Bradford Wilcox, profesor acomuñáu de socioloxía na Universidá de Virginia, miembru de la James Madison Society na Universidá de Princeton, direutor del National Marriage Project na Universidá de Virginia y sociu nesi momentu del Witherspoon Institute. En marzu de 2013, tres una solicitú de revelación de documentos públicos por The American Independent, la Universidá de Texas publicó una serie de documentos qu'amuesen que Regnerus foi entrenáu pol Witherspoon Institute pa defender retóricamente el so estudiu.
En febreru de 2014, un artículu de The New York Times afirmaba que l'orixe del estudiu foi una xunta realizada na Fundación Heritage en Washington D. C. a finales de 2010, tres l'anulación xudicial de la Proposición 8 en California. Nesa xunta una serie d'opositores del matrimoniu homosexual decidieron financiar estudios que demostraren que'l matrimoniu homosexual yera perxudicial pa los neños. Asina'l Witherspoon Institute, que'l so direutor Luis E. Tellez participara na xunta de Washington, financió l'estudiu de Regnerus con 695 000 dólares y la Bradley Foundation, otra organización conservadora, con otros 90 000. Otru de participantes na xunta de Washington, el Dr. Douglas W. Allen, economista na Universidá Simon Fraser na Columbia Británica, tamién publicó un estudiu bien aldericáu, de conclusiones similares a los de Regnerus, sobre'l nivel d'ésitu de los graduaos universitarios.
Poco dempués del surdimientu del discutiniu, revistir editora, Social Science Research, realizó una auditoría y declaró l'estudiu deficiente» (flawed). La Universidá de Texas tamién realizó una investigación sobre la publicación y refugó poner en dulda'l comportamientu de Regnerus, afirmando qu'erros normales nun se consideren falta d'ética.
En 2013 solicitar a Darren Sherkat, catedráticu de socioloxía na Southern Illinois University y miembru del conseyu editorial de Social Science Research, que auditase el procesu de revisión por pares que llevó a la publicación del estudiu de Regnerus, pol que l'autor recibiera 700 000$ del Witherspoon Institute y 60 000$ d'otros think tanks conservadores. Nuna entrevista al Southern Poverty Law Center, una organización a favor de los derechos civiles de los negros y favorable a los derechos LGBT, Sherkat describió l'estudiu de Regnerus como «fonda y metodológicamente incorreutu [flawed] y el procesu de revisión por pares nun consiguió identificar problemes importantes.» Sherkat tamién considera l'estudiu llenu d'errores téunicos:
Sherkat conclúi que Regnerus, un cristianu evanxélicu conservador, habíase desacreditado a sigo mesmu al sacar conclusiones miqueres d'una investigación mal fecha:
Nos sos comentarios, Sherkat afirmó que «esiste un gran númberu d'investigadores cristianos conservadores en socioloxía, en ciencies polítiques, n'estudios sobre la familia, y ye sorprendente cuantos tán xubiendo a los primeros puestos.» Tamién cuntó que «este ye Mark Regnerus, del que tas falando. Él creyó esto desque yera un neñu. Pensó que, como yera un mozu y brillante cristianu conservador, podía salvar a la Cristiandá de les malvaes fuercies del secularismu, que se convertiría nun prominente intelectual y matar a los demonios homosexuales.»
El xuez federal Bernard A. Friedman, qu'en marzu de 2014 decidió nel casu DeBoer contra Snyder que la prohibición del matrimoniu homosexual y les uniones civiles introducida na constitución de Michigan en 2004 ye inconstitucional, comentó sobre los argumentos y l'estudiu de Mark Regnerus, testigu espertu de la defensa, lo siguiente:
Defensa
En defensa de Regnerus, el sociólogu Christian Smith argumentó que, anque «el so artículu nun ye perfectu», sicasí, «nun ye científicamente peor que lo que se publicar de forma rutinaria en revistes de socioloxía.» Smith, que se describe a sigo mesmu como non conservador, afirma que la respuesta al estudiu de Regnerus ye una caza de bruxes, «Regnerus publicó les resultaos ideológicamente impopulares d'una investigación sobre'l polémicu asuntu de les rellaciones homosexuales. Y agora tán-y faciendo pagar por ello. Nel clima políticu actual, y particularmente nes disciplines sociolóxiques —apoderaes como tán pola ortodoxa progresista—, lo que fizo Regnerus nun ye aceptable. Convertir nun herexe, un traidor —y polo tanto hai que convertilo en cabeza de turcu.»
Dieciocho importantes científicos sociales defendieron l'estudiu de Regnerus nuna declaración, na qu'afirmen que «gran parte de la respuesta académica y del públicu a Regnerus ta equivocada.» Añediendo darréu que:
Emplegu polos opositores a la homoparentalidad y al matrimoniu homosexual
L'estudiu foi emplegáu por numberosos grupos opositores a los derechos LGBT pa xustificar les sos idees, esto ye, que los neños educaos por homosexuales vense perxudicaos na so vida como adultos, estendiendo'l razonamientu al matrimoniu homosexual ya inclusive a los derechos LGBT. Regnerus mesmu refugó esti usu del so estudiu.
Europa
Como exemplu, n'España, el periódicu conservador La Gaceta titulaba la noticia sobre l'estudiu «Confirmen los efeutos negativos de l'adopción por homosexuales».
N'Europa, l'estudiu non yá foi mentáu en Rusia, sinón qu'en 2012, n'Italia, Giuseppe Di Mauro, presidente de la Sociedá Italiana de Pediatría Preventiva y Social, mentaba l'estudiu nun comunicáu nel que declaraba que los homosexuales nun son aptos pa criar fíos, inorando tolos estudios qu'afirmen lo contrario. Les declaraciones de Di Mauro fueron recoyíes pol diariu Avvenire, de la Conferencia Episcopal Italiana, nuna noticia titulada «¿Adopciones a los gais? Fíos venaos.» L'estudiu tamién circuló llargamente mientres les protestes en Francia contra'l matrimoniu homosexual. Tamién en Gran Bretaña foi emplegáu pa oponese al matrimoniu homosexual.
Estaos Xuníos
N'Estaos Xuníos, Bryan Fischer, de l'American Family Association, esixó, basándose nel estudiu, que se quitar la patria potestá a los homosexuales con fíos.
Maggie Gallagher, antigua direutora del National Organization for Marriage, organización fuertemente opuesta al matrimoniu homosexual, allabó l'estudiu como «el meyor estudio sobre la homoparentalidad que tenemos hasta la fecha» y qu'amosaba que «l'ideal pa los neños ye una pá y una ma casaos». La periodista Mona Charen afirmó que «los llares homoparentales dan a los neños la menor estabilidá». Tamién Peter Sprigg del Family Research Council consideró de forma acrítica que tolos neños de padres con rellaciones homosexuales mentaos nel estudiu como crecíos en llares homoparentales.
Mientres les deliberaciones del Tribunal Cimeru de los Estaos Xuníos sobre los derechos de los homosexuales a principios de 2013 (vease Proposición 8 y Estaos Xuníos contra Windsor), l'estudiu de Regnerus foi emplegáu pol American College of Pediatricians, una organización conservadora (nun confundir cola American Academy of Pediatrics, que sofita la homoparentalidad y el matrimoniu gai), nel so amicus curiae en contra del matrimoniu homosexual. Ello ye que basáu na documentación revelada en 2013 pola Universidá de Texas, Regnerus foi acusáu de realizar l'estudiu y publicar antes de les conclusiones del Tribunal col fin espreso d'influyir nel veredictu.
América Llatina
L'estudiu tamién foi emplegáu por elementos conservadores en Méxicu, onde la diputada Ana María Jiménez Ortiz, nuna polémiques declaraciones sobre la llegalización del matrimoniu homosexual nel estáu de Puebla, citó l'estudiu, anque ensin mentalo explícitamente.
Nel casu d'Uruguái, mientres l'alderique de la llei 19.075, conocida como Llei de Matrimoniu Igualitariu, l'estudiu foi emplegáu pol catedráticu en derechu Santiago Altieri pa encontar la so oposición a dicha llei, argumentu que foi refutado pola senadora del Frente Ampliu, Constanza Moreira. Na so comparecencia ante la Comisión de Constitución y Códigos del Senáu, Atieri dixo que
Rematada la esposición, la senadora Moreira argumentó contra dichu estudio:
Seleición femenina de voleibol d'Uruguái
La seleición femenina de voleibol d'Uruguái ye l'equipu representativu del país nes competiciones oficiales de voleibol. La so organización ta al cargu de la Federación Uruguaya de Voleibol (FUV). Atopar nel 119° puestu nel últimu ranking mundial.
Torneos FIVB
Copa Mundial de Voleibol Femenín de 1973: 10° Puestu
Campeonatu Suramericanu
1999 — 5° Puestu * 2001 — 4° Puestu * 2003 — Non Clasificáu * 2005 — 5° Puestu * 2007 — 4° Puestu * 2009 — 5° Puestu * 2011 — 5° Puestu * 2013 — Non Clasificáu
Saint-Pierre-des-Jonquières
Saint-Pierre-des-Jonquières ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Índiz de Preciu Selectivu d'Acciones
thumb|Evolución IPSA dende xineru de 2004 a marzu de 2015
L'IPSA (Índiz de Preciu Selectivu d'Aiciones) ye'l principal índiz bursátil de Chile, ellaboráu pola Bolsa de Comerciu de Santiago. Correspuende a un indicador de rentabilidá de les 40 aiciones con mayor presencia bursátil, siendo dicha llista revisada añalmente. Nel so cálculu l'índiz considera toles variaciones de capital de cada aición incluyida nel índiz, sopesada pol pesu relativu de caúna d'elles, siendo dichu pesu calculáu a partir d'una fórmula que considera, tantu la capitalización bursátil, como'l númberu de transaiciones y el free float.
Hasta l'añu 2002 el IPSA calculábase utilizando como base (100) el nivel del índiz a principios de cada añu, siendo modificaes les empreses que la componíen de manera trimestral. A partir del añu 2003,les aiciones componentes del IPSA son establecíes el 31 d'avientu de cada añu y utilízase como base (1.000) dichu día.
Composición
Anguaño les empreses que componen el IPSA son:
Orcier
Orcier ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Pierre-en-Port
Saint-Pierre-en-Port ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristina Sánchez-Andrade
Cristina Sánchez-Andrade ye una escritora española. En 2004 foi gallardoniada col Premiu Sor Juana Inés de la Cruz, dau pola Feria Internacional del Llibru de Guadalaxara (Méxicu). Na so obra abonden referencies a la tradición oral, que ye una de les principales fontes d'inspiración de l'autora.
Biografía y argumentu de les noveles
Escribió rellatos que-y valieron diversos premios lliterarios y nel añu 1999 publicó Les llagarteses güelen a yerba, una novela sobre la busca de la identidá que sosprendió pola so orixinalidá narrativa y la so estructura. Gües y roses dormíen (2001), la so segunda novela, ta ambientada nun tiempu indefiníu, nun llugar opresivo, ficticiu y arquetípico, bastante ye que llamáu Pueblu; esta apostada astracción esfrutar nel restu de la so narrativa.
Con Yá nun tría la tierra'l to rei (2003) llogró'l Premiu Sor Juana Inés de la Cruz en 2004, dau pola Feria Internacional del Llibru de Guadalaxara; la novela, con un protagonista coleutivu, una congregación de monxes, vuelve dexar ver una tema recurrente de l'autora: la crítica a les manifestaciones coleutives que puedan llevar a pensar non como individuu sinón como masa y a tomar decisiones non por una reflexón y evaluación personal, sinón por esa debilidá que provién de la necesidá de pertenecer al fatáu y d'acovecese nél.
En Coco (2007), novela la vida de la diseñadora francesa Coco Chanel y vuelve utilizar esti recursu pa narrar la vida de Kristina de Noruega, princesa medieval del sieglu XIII que viaxó a España pa contraer matrimoniu con un infante hermanu del rei Alfonsu X "El Sabiu"; esta novela histórica publicar en 2010 col títulu: Los escarpinos de Kristina de Noruega y foi finalista del Premiu Espartaco de Novela Histórica nel 2011.
Alloñar de la ficción, publica El llibru de Julieta (2010), una coleición d'anécdotes, y reflexones sinceres, del día ente día cola so fía con síndrome de Down, Julieta.
Con Les Inviernas (2014) dar a conocer definitivamente nel panorama lliterariu internacional. Bien emponderada pola prensa española y tamién estranxera, foi traducida al inglés (Estaos Xuníos, Inglaterra y Nueva Zelanda), alemán, italianu, portugués (Brasil y Portugal), polacu ya italianu. Amás de ser finalista del Premiu Herralde de Novela en 2014, foi gallardoniada con dos PEN Award, unu pa la traducción y otru pa la promoción de la mesma. Nesta novela, dos hermanes tornen al so pueblu natal dempués d'años d'ausencia por causa de la guerra civil. Dambes tienen un secretu rellacionáu col so güelu y la so presencia ximielga les conciencies y remueve la vida de los vecinos. Cristina Sánchez-Andrade plasma nesta obra con singular maestría los escenarios de la Galicia interior, trescalaos del golor a yerba húmedo de los verdes praos so l'agua, faciendo que'l llector somórguiese, yá dende la primer páxina, nesi universu lúgubre y atávico de la so rexón natal. Al traviés del testimoniu oral capta la cultura espiritual y esa dimensión máxica tan carauterística del pueblu gallegu. Nos cuentos nos que se basó, cuntaos na so mayoría pola güela paterna de l'autora, ta tou esi legáu de premoniciones, videncias y apaiciones derivaos de la superstición o de la relixón.
47 trocitos, la so primer novela infantil, ye una hestoria tienro y lleno d'humor que fala sobre la diversidá y l'importancia d'aceptar a los demás tal que son.
L'argumentu de Daquién so los párpagos (2017) xune dos histories emplazadas nun mesmu escenariu y desamoraes nel tiempu. Una, recién, refier les peripecies del viaxe en coche de dos vieyes, una señora acomodada, doña Escaezo, y la so criada, Bruna. La otra remontar a la República, la guerra civil y l'empiezu de la dictadura. El viaxe favorez el rescate del pasáu y la pintura panorámica d'un peculiar grupu familiar que'l so centru ocupar la señora y la so sirvienta compañera de siempre. Un elementu capital de Daquién so los párpagos ye que ye una novela de personaxe, d'un doble personaxe, Olvidu y Bruna, una pareya memorable. L'autora sácalu gran partíu al fondu de sicoloxismu clásicu que sostién la ideación de les dos muyeres. L'engañosu esquematismo d'una semeya de filiación un tanto quijotesca alzar escontra cotes de fondura y de veracidá individual, y contién intensos diagnósticos de l'amistá y de la soledá. Esa mesma mirada introspectiva apurre un bon puñáu más de personaxes complementarios que pueblen la novela coles sos estravagancies, ruindaes, ilusiones y fracasos.
En 2014 foi autora convidada a la Hawthornden International Retreat for Writers n'Escocia.
En 2017 foi autora convidada en Villa Sarkia, en Finlandia. En 2017 foi gallardoniada col Premiu Nacional "Cultura Viva".
Kyosuke Goto
Kyosuke Goto (後藤 京介; ) ye un futbolista xaponés.
Gratiola officinalis
Gratiola officinalis ye una especie de planta ornamental perteneciente a la familia Plantaginaceae. Ye una planta yerbácea rizomatusa perennifolia nativa d'Europa. thumb|240px|Detalle de la flor thumb|240px|Ilustración
Distribución y hábitat
Esta planta ye nativa de les zones templaes d'Europa. Falta en Escandinavia y les Islles Britániques.
Alcuéntrase en terrenes alteriaos en cantu d'estanques, banzaos y corrientes d'agua, a praos húmedos, xuncales y charcos o balses d'ensugáu intermitente o estacional. Anque de cutiu crez n'ambientes ruderales, considérase una especie amenazada nes sos hábitats naturales.
Descripción
Ye una yerba perenne, hemicriptófita y rizomatosa. Crez hasta un altor d'ente 20 y 50 cm. Prefier suelos xilizos. Les fueyes son escures, opuestes, llanceolaes y dentaes na parte terminal. La yerba del probe home floria de xunu a ochobre. Les flores son solitaries y blanques, con matices amarellentaos y púrpures. Alcuéntrase na axila de la planta. El frutu ye en cápsula. Cultívase tamién como planta ornamental. Pueden llantase fraes, estremar los matos o faer granar les granes.
Usos melecinales
El nome que lleva esta planta provién de los productos melecinales estrayíos del so rizoma. Estos usábense na medicina herbal casera nel pasáu pa tratar males que se consideraben maldiciones, como la epilepsia y enfermedaes mentales. Actúa como vomitivu, purgante y vermífugo bien eficaz y seique demasiáu violentu. Anque yera bien apreciada nel pasáu como planta melecinal la yerba ye una especie bien tóxica que produció envelenamientos mortales en dellos casos. Toles partes de la planta son venenoses y güei yá nun s'utiliza debíu al eleváu peligru d'envelenamientu. Utilízase pero na farmacopea homeopática en dosis ínfimes.
Taxonomía
Gratiola officinalis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 17. 1753. Númberu de cromosomes de Gratiola officinalis (Fam. Scrophulariaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=32 Gratiola: nome xenéricu que provién de la lleenda que d'antiguo dicía que la Virxe María dio esta yerba a un probe home enfermu, trescalada pola so desesperación. El nome Gratiola provién del llatín gratia, en referencia a la gracia o misericordia de la Virxe.
officinalis: epítetu llatín que significa "planta melecinal de venta en herbarios".
Frida Kahlo
Magdalena Carmen Frieda Kahlo Calderón, más conocida como Frida Kahlo, foi una pintora mexicana.
La so pintura desendolcóse per aciu de la influyencia d'estremaos estilos como'l realismu, el surrealismu y el simbolismu. Supo captar tolo que tenía al rodiu –pintures, fotografíes, grabaos, esvotos, esposiciones, llibros y viaxes–, va estudialo, y eso va aidala a definir un estilu pictóricu propiu. Sicasí, como comenta Teresa del Conde al falar de les pintures de Frida: «nengún de los sos cuadros pudo xenerase, no que cinca al espíritu, a partires d'otru país que nun fuera Méxicu.»
A lo llargo de tola so vida tuvo una salú feble, careciendo poliomielitis a los seis años y un grave accidente de tráficu a los diechiocho que va facer qu'hubiera de sometese a bayura d'operaciones quirúrxiques. En 1929 casa col artista Diego Rivera y, como él, va dar sofitu al partíu comunista.
NGC 215
NGC 215 ye una galaxa lenticular alcontrada na constelación de Fénix.
Luxemburgu (ciudá)
Luxemburgu (en luxemburgués: Lëtzebuerg; n'alemán: Luxemburg; en francés: Luxembourg), tamién conocida como Ciudá de Luxemburgu (en luxemburgués: Stad Lëtzebuerg; n'alemán: Stadt Luxemburg; en francés: Ville de Luxembourg), ye la capital del Gran Ducáu de Luxemburgu, del distritu y del cantón homónimos. Ta asitiada na confluencia de los ríos Alzette y Pétrusse al sur del país y contién l'históricu Castiellu de Luxemburgu, establecíu polos francos na Alta Edá Media, y en base al cual la ciudá desenvolvióse.
L'área metropolitana de Luxemburgu, qu'inclúi a Hesperange, Sandweiler, Strassen y Walferdange tien una población de 103.973 habitantes.
Luxemburgu ye una de les ciudaes más riques d'Europa, convirtiéndose nun importante centru financieru y alministrativu. La ciudá de Luxemburgu contién delles instituciones de la Xunión Europea, incluyendo'l Tribunal Européu de Xusticia, el Tribunal de Cuentes Européu y el Bancu Européu d'Inversiones.
Luxemburgu a pesar del so tamañu ye una ciudá d'importante presencia na cultura centru europea. Foi capital europea de la cultura en dos causes, la primera en 1995 y más tarde en 2007, con razón de promover la movilidá y conciliación de cultures coles rexones colindantes del país na Xunión Europea.
Historia
En 1050 un nuevu muriu esterior paralelu al anterior ye construyíu pa protexer la pequeña ciudá n'espansión. Dende 1096, el títulu d'Condáu de Luxemburgu ye utilizáu per primer vegada por Guillermu I. En 1244 la duquesa Ermesinda I concede a la ciudá'l derechu a la llibertá. En 1320 nuevos trabayos de fortificación de la ciudá son entamaos sol reinu de Juan el Ciegu, trabayos que fueron terminaos en 1398. En 1354 Luxemburgu convertir en ducáu so la rexencia de Wenceslao I.
thumb|left|La ciudá de Luxemburgu a la fin de la Edá Media, diseñáu en 1581 por [[Franz Hogenberg. El mapa cubre l'área de Ville-Haute, llindada pol Alzette y el Pétrusse.]]