cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plectorhyncha lanceolata
Descripción
thumb|left|Exemplar nun ocalitu.La especie ye un mieleru de tamañu medianu, mide 22 a 25 cm (8.7 a 9.8 pulgaes) de llargor, un valumbu de 28 a 36 centímetros (11 a 14 pulgaes) y un pesu permediu de 40 gramos (1.4 oz).
Les partes cimeres son marrones abuxaes, xeneralmente con centros más brillosos de color marrón escuru hasta les plumes, dando l'apariencia de franjs. Estes franxes son más marcaes na cabeza y la nuca, y menos clares nel obispillo y casi ausentes nes coberteras cimeres de la cola. Les partes inferiores son blanques con rayes tenues nel banduyu. Les plumes na parte cimera del pechu y el gargüelu son llargues y apuntiaes, lo que da a la cabeza un aspeutu apuntiáu. La nala y la cola son moderadamente llongures con puntes arrondaes. El prico ye curtiu, con un aspeutu apuntiáu, con un tonos azul-gris escuros a un gris negru na punta y alredor de les fueses nasales. Les pates son de color azul-gris con garres negres. La piel desnudo alredor del güeyu ye marrón escura y el iris ye negru a marrón escuro.
Los machos y les hebras son similares n'apariencia. Los mozos son un pocu más marrones que los adultos, de color ante o con cantos marrones nes plumes de les ales y el llombu. Los mozos tienen un aspeutu más pálidu, menos rayáu que los adultos. Ellos mudan a un plumaxe d'adultu cuando cumplen un añu d'edá. Nun hai diferencia nel plumaxe estacional de les aves reproductores.
Taxonomía
El mieleru llanceoláu describióse pol ornitólogu y ilustrador d'aves John Gould, na so A Synopsis of the Birds of Australia and the Adjacent Islands (publicáu en 1838). Ye un miembru de la familia Meliphagidae, los mieleros, y l'únicu miembru del xéneru monotípicu Plectorhyncha. Estudiu moleculares indiquen que'l xéneru ta estrechamente venceyáu col xéneru monotípicu Grantiella, anque tienen diferencies n'apariencia esterna. El mieleru pintáu (Grantiella picta) y el mieleru llanceoláu son parte d'un subclado que coles mesmes inclúi al Philemon y Xanthotis.
El nome del xéneru, Plectorhyncha, deriva d'una combinación de les pallabres griegues pa «una punta de llanza» y «el picu», y refierse al picu con punta fina. El nome de la especie, lanceolata, vien del vocablu llatín «en forma de llanza, llanceoláu» en referencia a les plumes llargu y apuntiáu nel gargüelu y el pechu. L'ave tamién ye conocíu como páxaru azucre franjeado.
Los mieleros tán rellacionaos con Pardalotidae (pardalótidos), Acanthizidae (acantizas, sedositos, gerigones, etc.), y Maluridae na gran superfamilia Meliphagoidea.
Distribución y hábitat
Apaez nuna amplia variedá de hábitats, incluyendo montes de ribera con ocalitu coloráu, boxe álamu y boxe negru con un sotobosque de Muehlenbeckia florulenta o Atriplex; arboláu mallee, especialmente cuando s'entemez con carbes de Melaleuca uncinata o Eremophila; montes de Callitris que crecen nos bancos de sable; y carbes semiáridos apoderaos por Acacia incluyendo Acacia shirleyi. Na mariña, el mieleru lanceoladose atopa en montes pantanosos de Melaleuca and Casuarina, y nes zones urbanizaes que contienen árboles y arbustos nativos y exóticos, tales como parques de caravanes, reserves, xardinos, granxes y güertos.
Alimentación
thumb|Alimentándose con bagues.Anque ye un mieleru (como indica'l so nome común), la so fonte d'alimentu ye principalmente inseutos, y la so dieta inclúi granes y frutes, según néctar. El so picu evolucionó a unu curtiu, rectu y apuntiáu, afechu pa buscar inseutos nos resquiebros, que pa introducilo en tubos de flores. Tien una llingua en forma de pincel (mesma de los mieleros) y recueye el néctar de les flores superficiales d'árboles como'l ocalitu.
Ye arbóreo, y aliméntase na xamasca de les copes de los árboles. La mayoría d'el so alimentu llógralo de les fueyes, y poques vegaes de la corteza o les flores y la fruta. Los principales métodos d'alimentación son l'espigáu de fueyes y cañes seques, el sondéu so la corteza suelta y nos resquiebros —tamién en frutos maderizos de Casuarina pauper—, según libar flores de Eucalyptus gracilis y faer salir fuera los inseutos. El mieleru llanceoláu dacuando cuélgase pámpana abaxo pa estrayer inseutos.
Conducta social
La especie ye más frecuentemente reparáu en solitariu o en pareyes, y dacuando en pequeñes bandaes. Cuando nun ta criando informóse que s'alimenta en grupúsculos sueltos, bebiendo en grupos mistos con especies de Manorina, y viaxando en grupos pequeños. Arreyar d'actividá social d'altu nivel, incluyendo encarmarse xuntos y afechase mutuamente, y cuando s'alimenten en grupos escorriendo les sos preses, llamando a los demás y regañando tamién. Cuando la especie nun participó nel apareyamientu el so llamáu ye vocal, y canta p'alimentase y posase, anque solo dacuando llama mientres el vuelu. Informóse que participó nuna exhibición alzando les sos ales y vocalizando, y realizando duetos y faciendo cantares de llamaes-y-respuestes.
thumb|right|upright|Sentáu nun nial suspendíu.Anque'l mieleru llanceoláu defendi agresivamente el so nial de persones interesaes y animales que s'averen demasiáu, reparóse que canta y exhibe les nales. Nun ye conocíu por ser territorial. Frecuentemente aliméntase cerca d'otros mieleros y nun se reparó agresión ente especies.
Reproducción
La temporada de reproducción ye d'agostu a xineru, anque depende de les condiciones locales. El sitiu de nidificación ta xeneralmente na xamasca cayida d'un arbustu altu o sol árbol, como Casuarina, Melaleuca, Acacia y ocalitos mallee. Ocasionalemente, el sitiu ta cerca o non de fontes d'agua, y el nial constrúyese xeneralmente nel estremu d'una caña cayida, suspendíu de les cañes o la xamasca. El mieleru llanceoláu añera nes proximidaes d'una especie del xéneru Cracticus. Constrúi un nial fondu con forma de copa o de bolsa, con parés grueses y el cantu de l'abertura llixeramente escontra dientro. El nial ta fechu de yerba fina seca, recubiertu con plantes del suelu, plumes o llana, y n'ocasiones revistíu pa escurecer dafechu'l marcu de yerba. Ta bordiáu con telarañes, pelo, llana o raicillas, y en delles vegaes con flores y papel de seda. La especie comúnmente reutiliza'l material de niales anteriores.
Los güevos son allargaos y ovalaos, y miden 2.4 centímetros (0.94 pulgaes) por 1.7 centímetros (0.67 pulgaes) —un pocu apuntiaos nun estremu—. Son d'un color blancu opacu, nidiu y ensin rellumu o llixeramente brillosu, y moderadamente enllordiaos de color marrón acoloratáu —sobremanera na parte inferior, anque profusamente escontra y sobre l'estremu más anchu—. La fema pon una media de tres güevos nun intervalu de 24 hores. Los güevos son guaraos por dambos padres que constantemente s'alternen en periodos de 20 minutos mientres 16 o 17 díes. El periodu d'emplumamientu tamién dura alredor de 16 díes.
Los niales son parasitados pol cuquiellu pálida (Cacomantis pallidus).
Estáu de caltenimientu
Por cuenta de la so amplia distribución y población estable, el mieleru llanceoláu foi evaluáu pola UICN como de «esmolición menor».
Oecomys rex
El mure arroceru arborícola de dosel (Oecomys rex) ye una especie de royedor de la familia Cricetidae qu'habita en Guyana, Surinam, la Guayana francesa, y les rexones circundantes de Venezuela y Brasil.
Boa Sr
Boa Sr, tamién conocida como Chaachii foi una muyer granandamanesa. Conocida por ser la postrera falante del idioma aka-bo, un idioma de la familia Gran andamanés.
Fontenelle-Montby
Tien una población de y una superficie de  km².
Boa Sr
Biografía ya importancia
Boa Sr nació alredor de 1925 nes Islles Andamán. Sobrevivió a una epidemia introducida a les islles polos británicu, y la so ocupación por Xapón de 1942 hasta 1945. Dempués de la muerte de los sos padres, 30 ó 40 años antes de la so muerte, Boa Sr convertir na postrera falante de la llingua aka-bo. Mientres los años 1970, el gobiernu indiu tresportó toles tribus adamaneses a la Islla del Estrechu, 85 quilómetros al este de Port Blair, la capital de les Islles Andamán, pa protexer les sos cultures.
Boa Sr nun tenía hijo pero falaba a los otros andamaneses nel idioma Gran andamanés, un amiestu de los diez idiomes de les islles, amás nun dialeutu andamanés del idioma hindi. Ella cantaba a los páxaros en aka-bo porque creía que yeren los sos antepasaos. Boa Sr morrió a les 23:30 el 26 de xineru de 2010, nel hospital de Port Blair. Narayan Choudhury, un llingüista de la Universidá de Jawaharlal Nehru dixo que “La so perda nun ye solamente la perda de la comunidá Gran andamanesa, ye una perda pa delles disciplines, incluyendo: antropoloxía, llingüística, historia, psicoloxía y bioloxía.”
Les Fontenelles
Les Fontenelles ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Demons and Wizards
Demons and Wizards ye un discu de Uriah Heep.
Temporada 1969 de Fórmula 1
La Temporada 1969 de Fórmula 1 apostar ente'l 1 de marzu y el 19 d'ochobre de 1969. Apostáronse un total de 11 carreres, en llugar de les 12 previstes, pos los pilotos boicotiaron el GP de Bélxica al nun faese cargo los dueños del circuitu de los gastos derivaos poles midíes de seguridá esixíes polos pilotos. Jackie Stewart ganó'l so primer títulu.
Resume de la Temporada
miniaturadeimagen|[[McLaren M7C de 1969, colos alerones elevaos que seríen prohibíos dende esa temporada.]] Por cuenta de les bones actuaciones de la temporada anterior, Matra decide retirar la so escudería pa centrase puramente nel so veceru Matra International, dirixida por Ken Tyrrell. Jackie Stewart gana'l títulu fácilmente al volante del Matra MS80, que corrixe les debilidaes del coche de la temporada anterior. El títulu convertir na primer victoria xeneral d'un carroceru francés, y l'únicu consiguida con un xasis construyíu dafechu en Francia. El llogru foi más remarcable teniendo en cuenta qu'empezó a participar na Fórmula 1 l'añu anterior. Na segunda metá de la temporada, Jacky Ickx consigue la victoria pa Brabham n'Alemaña y Canadá, anque'l finalmente Stewart gana con autoridá'l Campeonatu con 63 puntos, frente a los 37 de Ickx.
Tres dellos accidentes por causa de la peligrosidá de alerones y estabilizadores, y de les suspensiones a les que diben fitos, los alerones fueron prohibíos dende'l GP de Mónacu, anque fueron introducíos de nuevu, con restricciones en tamañu y pesu, y l'obligación d'afitalos al xasis en llugar d'a les suspensiones.
Mientres la temporada tamién se produció un curtiu resurdimientu de la tracción 4x4, sobremanera pola mor del númberu de carreres que se corrieron en moyáu la temporada anterior. Cuatro coches con tracción total participaron dende'l GP de Gran Bretaña, anque solamente Johnny Servoz-Gavin pudo puntuar con un coche 4x4, en Canadá. Nengún pilotu quería pilotalos, y Cosworth afayó que los sos coches remanábense meyor tresmitiendo cuanta más potencia a les ruedes traseres. Les ruedes anches y el desenvolvimientu del efeutu suelo probáronse como ferramientes más eficaces pa consiguir mayor agarre, y el desenvolvimientu de la tracción total foi abandonáu pola práutica totalidá d'escuderíes.
Campeonatu de Pilotos
† Los coches de Fórmula 2 ocuparon los puestos del 5ᵘ al 10ᵘ nel Gran Premiu d'Alemaña. Sicasí, estos coches nun yeren consideraos pal cómputu de puntos del Campeonatu Mundial, polo que los puntos correspondientes al 5ᵘ y 6ᵘ coche fueron repartíos ente los dos siguientes meyores coches de Fórmula 1 (puestos 11ᵘ y 12ᵘ en carrera)
Easy Livin'
Easy Livin' ye un cantar del grupu británicu Uriah Heep. Foi compuesta nel añu 1972, y publicose nel discu Demons and Wizards.
Oecomys rutilus
Oecomys rutilus ye una especie de royedor de la familia Cricetidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na Guayana Francesa, Guayana Surinam y Venezuela.
Ploceus cucullatus
Ploceus cucullatus, tamién denomináu texedor cogullado y chichiguago''', ye una especie d'ave paseriforme de la familia Ploceidae mesma del África subsaḥariana.
Descripción
thumb|left|Machu con plumaxe non reproductivu. thumb|left|Los machos del norte tienen mayor estensión de negru na cabeza. thumb|left|Añera colonialmente nos árboles. thumb|180px|Fema de P. c. nigriceps. El texedor común ye un páxaru gordosu que mide ente 15–17 cm de llargu, con un picu cónicu robezu y los güeyos de color coloráu escuru. Nel norte del so área de distribución los machos reproductivos tienen la cabeza negra arrodiada por cantos castaños (xeneralmente más visibles en nuca y pechu). A midida que avánzase escontra'l sur nel so área de distribución la estensión del negru de la cabeza y l'anchor del cantu castañu mengüen, de forma que nos machos reproductivos del sur solo tienen negru la cara y el gargüelu, siendo'l so pileu y nuca mariellos. En toles subespecies el plumaxe de les sos partes inferiores ye mariellu intensu y el de les cimeros negru llistáu en mariellu y el so picu ye negru.
El machu fora de la dómina reproductiva tien la cabeza mariella col pileu oliváceo, el llombu gris y les partes inferiores ablancazaes. Les ales caltienen les plumes negres colos cantos mariellos.
Les femes adultes tienen les partes cimeres verdoses con vetes escures, les ales negres con llistes marielles y partes inferiores de color mariellu claru. Los xuveniles paecer a les femes pero tienen el llombu más parduzu.
Distribución y hábitat
Estiéndese per tol África subsaḥariana, quitando les zones más grebes del sur y el Cuernu d'África. Ye una especie abondosa que s'atopa en gran variedá de hábitats abiertos y semiabiertos, incluyíos los cultivos y poblaciones humanes, onde con frecuencia forma ruidoses colonies. Tamién foi introducíu en La Española, Mauriciu y Reunión.
Taxonomía
Describióse científicamente pol zoólogu alemán Philipp Ludwig Statius Müller en 1766. Reconócense diez subespecies:
Comportamientu
thumb|left|Güevu de Ploceus cucullatus
El texedores comunes aliméntense principalmente de granes, y complementen la so dieta con inseutos, especialmente na so dómina de cría. La so preferencia pol granu fai que se-yos considere plagues pa l'agricultura.
Esti texedor constrúi grandes niales colgantes de yerba entretejida que tienen la entrada na parte inferior, asitiaos nos estremos de les cañes de los árboles. Añeren en colonies, de forma que munchos niales cuelguen del mesmu árbol. Suelen poner 2 o 3 güevos.
Ploceus jacksoni
Ploceus jacksoni ye una especie d'ave paseriforme de la familia Ploceidae. Ye propiu d'África, atopándose dende'l sureste de Sudán hasta Uganda, Burundi, Kenia y el norte de Tanzania. Nun se reconocen subespecies.
Antibes
Antibes (Antíbol) ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Provence-Alpes-Côte d'Azur, departamentu d'Alpes-Maritimes. Tien.
Oecomys mamorae
El colicorto bayu (Oecomys mamorae) ye una especie del xéneru de rucadores Oecomys de la familia Cricetidae. Habita en selves del centru de Suramérica.
Jacaranda mimosifolia
Jacaranda mimosifolia, comúnmente llamáu jacarandá, jacaranda o tarco, ye un árbol subtropical de la familia Bignoniaceae natural de Suramérica y llargamente cultiváu poles sos vistoses y duraderes flores azules.
Oecomys mamorae
Taxonomía
La llocalidá tipo referida ye: “Mosetenes, Altu ríu Mamoré, departamentu de Cochabamba, Bolivia”.
Jacaranda mimosifolia
La Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura evalúa al jacarandá como vulnerable.
Oecomys mamorae
Taxonomía
Etimológicamente, el términu específicu mamorae ye un topónimo que refier a la rexón onde foi colectáu l'exemplar tipu, l'Altu ríu Mamoré.
Jacaranda mimosifolia
Descripción
thumb|Recímanu floral. thumb|Flores, detalle. thumb|Frutu inmaduros.
Oecomys mamorae
Distribución xeográfica
Habita sobre los árboles de selves climáxicas y en galería de Bolivia, Paraguái y el centru de Brasil. Posiblemente pertenezan a esta especie les coleutes del xéneru efectuaes nes selves marxinales del este de les provincies de Formosa y Chaco, nel nordeste de l'Arxentina.
Jacaranda mimosifolia
Descripción
Les raigaños, de desenvolvimientu oblicuu, iguales y fasciculaes nun son invasores, polo que cuando se presenta un periodu d'escasez d'agua l'árbol vese bien afeutáu.
Oecomys mamorae
Caltenimientu
Según la organización internacional dedicada a la caltenimientu de los recursos naturales Xunión Internacional pal Caltenimientu de la Natura (IUCN), al nun tener mayores peligros y vivir en munches árees protexíes, clasificar como una especie baxu “esmolición menor” na so obra: Llista Colorada d'Especies Amenaciaes.
Jacaranda mimosifolia
Descripción
La copa del jacarandá nun tien una forma uniforme: delles vegaes en forma d'una sombriella, delles vegaes de forma piramidal, pero nunca trupa. Polo xeneral, forma una copa ovoide ya irregular. La estructura ye de ramificación principal estendida. La copa algama un diámetru de 4 a 6 m, proyeutando una solombra de mediana intensidá.
El tueru principal tien una forma daqué torcida y tien un altor de 6 a 9 m y un diámetru de 40 a 70 cm. El ritidoma ye de color pardu buxu y de testura llisa na mocedá, y aspra, fisurada y escura cola edá, forma escames rectangulares que pueden esprendese. El jacarandá algama 8 a 12 m d'altor. Ye un árbol semideciduo de crecedera media y una llonxevidá de más de 100 años.
Les fueyes son grandes, de 30 a 50 cm de llargor; son compuestes, opuestes, bipinnaes, con fueyuques de 25 a 30 con pares de folíolos pequeños de forma oval-oblonga, apiculaos, de color verde claru y testura de la so superficie llisa pubescente. La cara cimera de la fueya ye de color verde escuru, la cara inferior pálida. La dómina de foliación asocede a principios de branu.
El frutu maderizu, dehiscente, planu, en forma de castañuela -y qu'en guaraní llámase (ka-í jepopeté) que significa daqué según "aplausu de monu"- ye una cápsula loculicida d'unos 6 cm de diámetru, orbicular y estruyida, de color verde que se torna pardu escuru cuando madura, con granes alaes. Los frutos apaecen a finales de seronda y permanecen tol añu. thumb|Frutu maduru abiertu con granes. thumb|Granes sueltes con nala membranácea.
Distribución
El jacarandá ta distribuyíu en Brasil, Bolivia, Paraguái y tamién nel Nordeste arxentín.
En Paraguái: práuticamente en tol país, atopándose en tola zona oriental, ente que na zona occidental o Chaco, onde forma -juntamente colos Urundey, Paratodo y especies de Quebracho- isletas d'árboles grandes y va escayendo la so presencia según faise más seca o greba la zona. Crez nunes poques rexones estremeres del Chaco Boreal, tales como los cañones de Cerro Lleón y baxaes cerca de Filadelfia.
Introducióse n'árees ayenes al so hábitat natural onde crez perbién: na provincia de Buenos Aires (Arxentina), Nueva Zelanda, Florida, California, el sur de Texas, en Lafayette, sur de Louisiana, nel altiplanu de Méxicu, n'España, tantu na Península como nes Islles Canaries, el sur de Portugal, sur d'Italia, Ḥawai, sureste y suroeste d'Australia y Sudáfrica.
Propiedaes
El fervinchu y tintura de flores, fueyes y corteza usar por vía oral pal tratamientu de disentería amebiana y otres afecciones gastrointestinales agudes.
Usos
La madera ye escelente pa trabayos de carpintería n'interiores. De color claru, vetes curties y bien marcaes, dibuxu paecíu al fresnu européu, ye llixera (aprox. 450 kg/m³) y bien trabajable.
== Toxicidá Tola planta ye venenosa en casu de ingestión, y puede desencadenar iritación de la piel y alergía al remanala
Taxonomía
Jacaranda mimosifolia describióse por David Don y espublizóse en Botanical Register, 8: t. 631, 1822.
El vocablu Jacaranda provién del so nome nativu guaraní y significa "fragante";
Elisabeth Hevelius
Elisabeth Catherina Koopmann Hevelius (en polacu tamién llamada Elżbieta Heweliusz) (1647–1693) ye considerada una de les primeres muyeres astrónomes y llamada la madre de les cartes llunares. Foi la segunda esposa del so colega Johannes Hevelius.
Jacaranda mimosifolia
Taxonomía
mimosifolia ye un epítetu llatín que significa "de fueyes asemeyaes a les d'una mimosa". Tamién lo conoz equivocadamente col nome de palisandro, pos el verdaderu "palisandro" ye en realidá'l palisandro africanu (Dalbergia cearensis).
Elisabeth Hevelius
Primeros años
Elisabeth Koopmann (o Kaufmann, "comerciante") foi, tal como Johannes Hevelius y la so primer esposa, miembru d'una rica familia de comerciantes na ciudá de Gdańsk, allugada na República de les Dos Naciones y parte de la Lliga Hanseática. Los padres de Elisabeth Koopman yeren Nicholas Kooperman (o Cooperman) (1601-1672) quien foi un prósperu comerciante y Joanna Mennings (o Menninx) (1602-1679). Nicholas y Joanna casar n'Ámsterdam en 1633. Más tarde treslladáronse a Hamburgu y en 1636 camudáronse finalmente a Gdánsk. Foi nesta ciudá, onde mayoritariamente falábase alemán, pero que yera parte de Polonia naquel momentu, onde nació Elisabeth.
Matrimoniu
La fascinación pola astronomía llevó a Elisabeth, cuando entá yera una neña, a averase a Johannes Hevelius, un astrónomu de reputación internacional que tenía un complexu de tres viviendes en Gdánsk con un observatoriu astronómicu. En 1663, a los 52 años d'edá de Johannes y los 16 años d'edá de Elisabeth, contraxeron matrimoniu. Tuvieron un fíu, que morrió rápido, y trés fíos.
Prodromus Astronomiae
Publicáu depués de la muerte de Johannes, y gracies al sofitu del rei Xuan III Sobieski, el Prodromus Astronomiae consistía en trés partes: un prefaciu (llamáu Prodromus), un catálogu d'estrelles (llamáu Catalogus Stellarum), y un atles de constelaciones (llamáu Firmamentum Sobiescianum, sive Uranugraphia).El Prodromus describe la metodoloxía y teunoloxía utilizada pa crear el catálogu d'estrelles. Aprove exemplos d'usu del sextante y el cuadrante, escritos por Johannes, con referencia a posiciones conocíes del sol pa calcular el llargor y llatitú de cada estrella. Nel borrador del Catalogus Stellarum, cada estrella tien información específica rexistrada en columnes: el númberu de referencia y magnitú según Tycho Brahe, el mesmu cálculu de magnitú según Johannes, el llargor y llatitú tantu por coordenaes elíptiques midíes por distancies angulares y altitúes meridianes, como poles coordenaes ecuatoriales de les estrelles calculaes utilizando trignometría esférica. La versión impresa, los dos columnes describiendo les coordenaes elíptiques combináronse y namái se caltuvo'l meyor valor del llargor y llatitú. Amás amestáronse más de 600 nueves estrelles y 12 nueves constelaciones que nun figuraben nel borrador, faciendo un total de 1564. Anque les observaciones del catálogu fixéronse a güeyu desnudu, les midíes yeren tan precises que s'usaron pa la confección d'esferes celestes hasta'l s.XVIII. El Firmamentum Sobiescianum, anque téunicamente yera parte de Prodromus Astronomiae foi publicáu de manera separada nuna circulación más acutada.
Muerte
Elisabeth Hevelius morrió n'avientu de 1693, a la edá de 46 años, y foi soterrada xunto al so maríu. Depués de la so muerte, el matemáticu François Arago escribió alrodiu de ella:
Una observación que siempres se fixo alrodiu de Madam Hevelius, quien foi la primer muyer, que yo sepa, a quien la fatiga d'enfrentase a observaciones astronómica y cálculos nun asustaba n'absolutu.
Na cultura
La vida de Elisabeth foi dramatizada na novela The Star Huntress (2006).
Separación de Panamá de Colombia
La separación de Panamá de Colombia foi un fechu asocedíu'l 3 de payares de 1903, dempués de la Guerra de los Mil Díes, y que desencadenó la proclamación de la República de Panamá.
L'ismu de Panamá foi parte integral de toles formes d'organización política y territorial que tuvo la República de Colombia dende 1831 hasta 1903, con alredor de diecisiete intentos de secesión y cuatro separaciones peracabaes mientres el sieglu XIX.
Pa la historiografía panamiega, la proclamación de la República de Panamá foi la resultancia d'un procesu nacionalista y autonomista que se vieno construyendo dende finales del sieglu XVIII, y que concluyó cola separación de Panamá de Colombia. Sicasí pa la historiografía colombiana, la secesión de Panamá, constitúi un atentáu contra la integridá políticu-territorial de Colombia, que foi escurríu polos Estaos Xuníos n'asociación cola oligarquía istmeña de la dómina.
Antecedentes
Declarada la independencia d'España, el 28 de payares de 1821, los gobernantes de Panamá tomaron la decisión de xunise voluntariamente a la Gran Colombia, Estáu estinguíu conformáu na mayor parte del so territoriu poles actuales Colombia, Ecuador, Venezuela y Panamá. Col entendimientu que se caltendría autonomía de xestión económica y alministrativa.
Separaos de la Gran Colombia, de los departamentos que conformaben les rexones del norte y sur surdieron dos nuevos países denominaos Estáu de Venezuela y Estáu del Ecuador.
Les provincies que xeográficamente ocupaben la parte central de la desintegrada Gran Colombia, que nesi entós entendía los antiguos departamentos de Boyacá, Cauca, Cundinamarca, Madalena y Ismu (Panamá) decidieron formar un nuevu Estáu.
Por aciu el Conveniu de Apulo (lleváu a cabu'l 28 d'abril de 1831), el xeneral Rafael Urdaneta, postreru presidente de la Gran Colombia, apurrió'l mandu a Domingo Caicedo (3 de mayu de 1831). El nome provisorio adoptáu pola república granadina a partir d'esi momentu, foi proclamáu como Estáu de Nueva Granada.
En delles ocasiones, militares nel territoriu istmeño, conocíu como departamentu del Ismu sol centralismu o estáu Soberanu de Panamá sol federalismu, intentaren dixebrase, independizase del gobiernu colombianu o autogobernarse de facto, siendo les más importantes en 1830, 1831 y 1832; entrín y non darréu hubo revolver populares en Colombia (de fechu seis guerres civiles en 82 años). En 1840 y per un añu establecióse'l Estáu Llibre del Ismu Estáu del Ismu, faciendo una clara constancia de que se reincorporaría a la Nueva Granada si esta adoptaba'l réxime federal;   y mientres parte de la Guerra de los Mil Díes (1899-1902), conflictu civil qu'afaró a Colombia, nación a la qu'entós pertenecía Panamá, anque n'estáu de rebelión, pos munchos de los sos líderes lluchaben en contra del gobiernu conservador y a favor del Partíu Lliberal Colombianu. Ente 1846 y 1848, los gobiernos de la Nueva Granada y los Estaos Xuníos roblaren el tratáu Mallarino-Bidlack, col que los Estaos Xuníos garantizaben la soberanía de la Nueva Granada sobre l'ismu. Darréu en 1850 y 1868 tamién se desvenceyó l'ismu de Colombia, pero una efectiva aición colombiana con sofitu armáu d'Estaos Xuníos, restituyía'l territoriu al país, invocando'l Tratáu Mallarino-Bidlack. El 21 de payares de 1902 na badea de Panamá, lliberales y conservadores ratificaron el fin del conflictu a bordu del acorazáu Wisconsin de l'Armada d'Estaos Xuníos, onde se redactó y finalmente foi robláu'l tratáu del mesmu nome que punxo fin a la guerra. La Guerra de los Mil Díes dexó afaráu al departamentu de Panamá, onde, ente ochobre de 1899 y mayu de 1902 hubo más de sesenta combates. El xeneral Victoriano Lorenzo, indíxena panamiegu y guerrilleru lliberal, negar a aceptar los sos términos, polo que foi fusiláu'l 15 de mayu de 1903. El 25 de xunetu del mesmu añu, la imprenta que publicaba'l periódicu «El Llapiceru» foi asaltada por orde del comandante militar de Panamá, el xeneral José Vásquez Cobo, hermanu del Ministru de Guerra colombianu, de resultes de la narración detallada del fusilamiento y les sos protestes. Esti sucesu contribuyó a aumentar la rocea de los lliberales panameños escontra'l réxime conservador colombianu y a que se xunieren a la causa separatista.
En mayu de 1901, los Estaos Xuníos ya Inglaterra roblaron el tratáu Hai-Pauncefote col que se desconoció la soberanía colombiana nel ismu, al cual dióse-y l'estatus de “zona d'importancia internacional”. El presidente Marroquín intentó negociaciones pa salvar la soberanía colombiana sobre ismu, y unvió a Washington a Carlos Martínez Silva, quien pocu dempués arrenunció por causa de la gravedá de la situación. Marroquín punxo entós al mandu de les negociaciones a José Vicente Concha, quien s'enfrentó a un contrariu congresu d'Estaos Xuníos. Nesi añu, el senáu de los Estaos Xuníos aprobó'l bill Spooner, col cual definióse que la ruta de la canal sería la de Panamá (y non la de Nicaragua o Méxicu), autorizar al presidente Roosevelt a indemnizar por 40 millones de dólares a la compañía francesa dueña de los derechos, y a llograr perpetuidad una faxa de tierra de 8 km d'anchu a cada llau de la canal. Concha refugó la propuesta dexando en claro que la soberanía de Colombia nel ismu nun taba en discutiniu, y solicitó l'aumentu de la suma ufiertada a Colombia pa vencer a Estaos Xuníos la concesión de la canal una vegada la compañía francesa vendiera de los sos derechos. Concha terminó arrenunciando por causa de la intención de Marroquín d'aceptar les condiciones de los Estaos Xuníos, polo que'l presidente reemplazar por Tomás Herrán, quien aprovechó la ratificación d'Alemaña de construyir la canal pa roblar el tratáu Herrán–Hay (22 de xineru de 1903), col qu'Estaos Xuníos concedió a Colombia lo que solicitara Concha al congresu d'Estaos Xuníos.
El tratáu Herrán–Hay foi atacáu nel Senáu pol ex-presidente Miguel Antonio Caro, principal opositor de Marroquín. Caro convenció al congresu de que'l Herrán-Hay yera lesivu pa los intereses y la soberanía de Colombia, que votó mayoritariamente en contra del tratáu'l 18 d'agostu, lo qu'anició un escándalu mundial. Los banqueros d'Estaos Xuníos, lideraos pol magnate J. Pierpont Morgan, decidir a sofitar la independencia de Panamá y el 27 d'ochobre produció una invasión armada por Penonomé. Los direutores de la compañía del ferrocarril de Panamá mercaron a dellos líderes panameños y al xeneral Esteban Huertas, xefe de la Guardia colombiana. En xunetu de 1903, un hermanu d'Alfredo Vásquez Cobo, Ministru de Guerra de Colombia, el xefe militar de Panamá, José Vásquez Cobo, dio un golpe nel Ismu y depunxo al gobernador, Facundo Mutis Durán. Marroquín, en cuenta de sancionar al golpista, nomó gobernador al más reconocíu de los separatistes panameños, José Domingo de Obaldía. El gobiernu de Marroquín fixo casu omiso de los rumores de separación a tal puntu que'l 3 de payares de 1903, Pablo Arosemena espachó a Marroquín una telegrama dende Ciudá de Panamá dando un parte de normalidá nel ismu. Na mañana del mesmu día, un movimientu de dirixentes panameños sofitaos per parte de la población proclamó la independencia y constituyó la República de Panamá, que foi reconocida polos Estaos Xuníos a otru día y cola qu'establecieron rellaciones el 6 de payares, día en que llegó a Bogotá la noticia de la separación.
La separación
José Agustín Arango, políticu istmeño, empezó a trabayar de callao na preparación del movimientu separatista. Una xunta revolucionaria clandestina formóse en redol so pa planiar una revolución destinada a consolidar la separación del Ismu de la soberanía colombiana, p'axustar direutamente con Estaos Xuníos la construcción de la canal. La rede conspirativa taba conformada aparte del propiu Arango, por Manuel Amador Guerrero, médicu; Nicanor de Obarrio, militar y xeneral del exércitu colombianu y por otros como Ricardo Arias, Federico Boyd, Carlos Constantino Arosemena, Tomás Arias, Isabelina Rojas y Manuel Espinosa Batista. Pero la parte operativa, la de mayor riesgu, tocólu a Amador Guerrero, quien viaxó a Estaos Xuníos en busca de sofitu pal plan, una y bones les fuercies norteamericanes ayudaren nel pasáu al exércitu colombianu. Tamién llogró en Panamá'l sofitu d'importantes xefes lliberales y el sofitu del comandante militar Esteban Huertas.
El Batallón Tiradores, al mandu del xeneral Juan B. Tovar y Ramón G. Amaya, llegó a la ciudá de Colón na mañana del 3 de payares de 1903. Nun tuvo problemes pa desembarcar, pero'l so tresporte escontra la ciudá de Panamá sufrió munchos contratiempos pola complicidá de les autoridaes del Ferrocarril Transístmico colos conxuraos, ente elles el superintendente norteamericanu J.R. Shaler. Dempués de munches escuses, l'Estáu Mayor pudo movese escontra la capital. En Colón quedó la tropa sol mandu del coronel Eliseo Torres.
Una vegada llegaos a ciudá de Panamá, Juan B. Tovar y los sos otros oficiales fueron arrestaos por instrucciones del xeneral Esteban Huertas, quien taba al mandu del Batallón Colombia, que la so xefatura pretendía reemplazar al recién llegáu xeneral.
Al enterase de la inminente aición revolucionaria, el comandante John Hubbard del buque norteamericanu «Nashville», entós nes agües del puertu y quien retrasara primeramente'l desembarcu de les tropes colombianes en Colón, dio en torgar el so tresporte y cualesquier desembarcu posterior, argumentando que tenía de respetase la "neutralidá" del ferrocarríl, un argumentu que les autoridaes norteamericanes emplegaren n'anteriores ocasiones en sentíu contrariu.
Prindáu'l contingente militar colombianu y conxelada la movilización de les tropes en Colón, entaináronse les aiciones pa declarar la separación del Ismu. La Xunta Revolucionaria procedió entós a declarar esa mesma tarde, la separación del Ismu. Dellos panameños asaltaron les armeríes y tomaron les armes, pero nun foi necesariu usales. Por representar a l'autoridá colombiana foi puestu so custodia el gobernador José Domingo de Obaldía.
Una escuadrilla naval fondiada na badea de Panamá foi obligada a rindise ensin oponer resistencia. El Conseyu Municipal axuntar so la Presidencia de Demetrio H. Brid (autoridá máxima nel territoriu panamiegu ante'l surdimientu d'un gobiernu de facto), y proclamó nuna acta de voluntá del pueblu de ser llibre y d'establecer un Gobiernu propiu, independiente, y soberanu sol nome de República de Panamá. Demetrio H. Brid convirtióse entós nel Primer Presidente de facto de l'acabante formar República de Panamá, nomando'l 4 de payares de 1903 a la Xunta de Gobiernu Provisional que s'encargaría de l'alministración del Estáu hasta que la Convención Nacional Constituyente en febreru de 1904 designara a Manuel Amador Guerrero como'l primer Presidente Constitucional de la República de Panamá.
Consecuencies
El 13 de payares de 1903 Estaos Xuníos reconoz formalmente a la República de Panamá (dempués de reconocela extraoficialmente del 6 al 7 de payares), Francia facer a otru día y antes de rematar payares, otros quince países d'América, Europa y Asia facer tamién.
Pal 18 de payares d'esi mesmu añu, el secretariu d'Estáu norteamericanu, John Milton Hai, firma n'unión de Phillipe Bunau-Baniella un tratáu pa la construcción de la Canal de Panamá, anque foi bien revesosu pola celeridad con que foi aprobáu y porque Bunau-Baniella propunxérase a sigo mesmu como representante del gobiernu panamiegu. El tratáu foi ratificáu dempués pola Xunta Provisional de Gobiernu de Panamá y pol Senáu d'Estaos Xuníos.
En Colombia, la noticia de la separación de Panamá nun foi conocida hasta'l 6 de payares en Bogotá. La razón dada pa esplicar l'atrasu foi que'l cable submarín que faía posible les comunicaciones ente los dos rexones estropiárase nesos díes.
Foi l'embaxador de Colombia n'Ecuador, quien fixo llegar la noticia al gobiernu colombianu, que despintó la noticia per dellos díes, pa prevenir los posibles disturbios qu'asocederíen en Bogotá.
Colombia unvia entós otra delegación del más altu nivel, na cual sobresalíen el xeneral Rafael Reyes, Pedro Nel Ospina, Jorge Holguín y Lucas Caballero. Panamá tuvo representáu de nuevu por Constantino Arosemena y Tomás Arias, agora acompañaos por Carlos A. Mendoza, Nicanor de Obarrio y Antonio Zubieta. Les xuntes desenvolver nel barcu Canadá, de dichu país. Nun hubo alcuerdu ente los representantes y Rafael Reyes tornó a los Estaos Xuníos.
Fourbanne
Tien una población de y una superficie de  km².
Valsartán
El valsartán ye una melecina antihipertensivo con capacidá selectiva de ser antagonista de los receptores de angiotensina II, actuando sobre los receptores AT1. Por esta razón considérase-y una melecina de la familia "ARA II" o Antagonista de los Receptores de Angiotensina II. Al bloquiar l'acción de l'angiotensina, valsartán dilata les parés de les arteries causando l'amenorgamientu de la presión arterial. Utilizar pal tratamientu de la hipertensión arterial leve a moderada de distintes etioloxíes, enfermedá congestiva y postinfartu agudu de miocardiu. L'empléu de valsartán puede amenorgar el periodu d'hospitalización en casos d'enfermedá congestiva. Foi aprobáu pol FDA n'avientu del añu 1996.
Americiu
Historia
thumb|left|Glenn T. Seaborg. thumb|left|60-Inch-Cyclotron. L'americiu foi aislláu per primer vegada por Glenn T. Seaborg, Leon O. Morgan, Ralph A. James, y Albert Ghiorso en 1944 nel Llaboratoriu de Metalurxa de la Universidá de Chicago. L'equipu creó l'isótopu 241Am a partir de 239Pu, bombardeándolo con neutrones nun reactor nuclear. Esto tresformóse en 240Pu y dempués en 241Pu, camudando asina a 241Am por desintegración beta. Seaborg llogró la patente US 3156523 pa "Element 95 and Method of Producing Said Element" (Elementu 95 y el métodu pa producir dichu elementu).
Carauterístiques notables
L'americiu puru tien un llustre plateado y blancu. Ye más plateado que'l Plutoniu y el Neptuniu, y aparentemente más maleable qu'ésti o'l Uraniu. La Desintegración Alfa de 241Am ye aproximao tres veces la del Radio. Unos cuantos gramos de 241Am emiten una alta cantidá de Rayu gamma, lo cual crearía serios problemes de salú a cualesquier que s'espunxera al elementu. Tamién presenta la carauterística de que ye fisible.
Valsartán
Interacciones
L'empléu de valsartán en combinación con Diuréticu aforrador de potasiu diuréticu aforradores de potasiu (como pue ser la espironolactona) puede producir hiperpotasemia (elevaos niveles de potasiu en sangre). El valsartán en combinación con suplementos de potasiu puede causar los mesmos efeutos de hiperpotasemia. Nos casos de insuficiencia cardiaca suelse monitorizar dacuando l'actividá de los reñones, comprobando que nun haya insuficiencia cardiaca. Nun s'encamienten dosis mayores de 80 mg cuando'l paciente presente problemes hepáticos.
Americiu
Isótopos
Diecinueve radioisótopos de americiu fueron alcontraos, siendo los más estables el 243Am con una vida media de 7370 años y el 241Am con vida media de 472.7 años. El restu de los isótopos radiactivos tienen vides medies menores que 51 hores, cuasi na so mayoría mayores a 100 minutos. L'elementu tamién tien ocho isómeros nucleares, siendo'l de mayor estabilidá 242mAm (vida media de 141 años). Los pesos atómicos de los isótopos de Americiu bazcuyen ente 231.046 o.m.a (del 231Am) hasta 249.078 o.m.a. (correspondientes al 249Am).
Valsartán
Interacciones
Si'l paciente foi tratáu d'un ataque cardiacu, nun s'encamienta la combinación con inhibidores de la ECA (tratar d'una medicación emplegada nel tratamientu del ataque cardiacu). Comprobóse que l'empléu simultáneu d'un antiinflamatoriu non esteroideo, como pue ser l'aspirina o ibuprofeno, en dellos casos mengua los efeutos del valsartán.
Americiu
Aplicaciones
Esti elementu puede ser producíu en cantidaes de dellos kilogramos y tien dellos usos (n'especial el 241Am, en virtú de que ye relativamente más senciellu producir muestres d'esti isótopu). Este mesmu isótopu foi utilizáu como una fonte portátil de rayu gamma pal so usu en radiografíes. L'isótopu 242Am ye un emisor de neutrones y amás ye citáu pa usu nun avanzáu cohete de propulsión nuclear; sicasí, este ye demasiáu caru como pa producise en cantidaes abondo grandes.
Usos nel llar
El Americiu tien cierta utilidá nel llar y na industria: dellos detectores de fumu contienen una pequeña muestra, de normal unos 0.9 microcurius (cerca de 0.2 miligramos) de 241Am, como fonte de radiación ionizante. El funcionamientu d'esti detectores basar nel amenorgamientu de la conductividá del aire. Una cámara del detector dexa'l contautu ente'l Americiu y l'ambiente. Dichu aire ye ionizado pola presencia de partícules alfa provenientes de la desintegración de los nucleos de 241Am y vuélvese, por tanto, conductor, cerrando asina un circuitu. La presencia d'otres partícules non ionizadas amenorga la conductividá dientro de la cámara, ataya'l circuitu, y dexa que suene l'alarma. Hai de solliñar que la cantidá de Americiu presente n'esti detectores nun pon en peligru la salú de los inquilinos. A pesar de que se prohiba'l so comercialización el fechu de tener unu instaláu nun significa incurrir nun delitu. Estes alarmes fueron retiraes del mercáu por cuenta de que la so xestión como residuos yera especial y más cara de lo normal. thumb|left|Cámara de l'alarma de fumu na que ta conteníu'l 241Am.
Valsartán
Propiedaes
El valsartán mengua la presión arterial. La angiotensina II ye una sustancia del cuerpu que mengua'l diámetru de los vasos sanguíneos, causando un aumentu de la presión arterial. Valsartán actúa bloquiando l'efeutu de la angiotensina II. De resultes, los vasos sanguíneos reláxense y la presión arterial mengua. Ye un deriváu de los antagonistes de la angiotensina II, que desenvuelve un efeutu antihipertensivo sistodiastólico gradual y sosteníu con una sola dosis diaria. Ye un antagonista competitivu de la angiotensina II (AT II), que compite sobre'l receptor del tipu AT1 alcontráu nes célules musculares llises del corazón, reñón, celebru, pulmón y hipófisis. Al traviés del receptor AT1, la angiotensina II bloquia les canales de potasiu y aguiya les canales del calciu. El valsartán ye en realidá un compuestu non heterocíclico; nel imidazol de losartán reemplazóse por una acilación d'aminoácidos.
El so biodisponibilidad ye del 23%, circulando por plasma xuníu a les proteínes séricas (94%-97%). El so ingesta con alimentos amenorga l'absorción un 40%, pero nun mengua los sos efeutos hipertensivos. L'ARA II con mayor biodisponibilidad ye'l irbesartán. L'efeutu manifiéstase dientro de los dos hores siguientes y la máxima normalización tensional consiguir ente dos y cuatro selmanes dempués. Esaniciar pola orina (30%) y principalmente poles fieces (70%) como compuestu inalteráu. Valsartán nun s'atropa nel cuerpu mientres la ingesta enllargada.
Americiu
Química
Los científicos trabayen p'amenorgar la radiotoxicidad o bien atopar la manera de faela útil pa ser usada como combustible nuclear.
L'americiu, a diferencia del uraniu, nun forma fácilmente dióxidu de americiu (AMU2). Esto debe a la so dificultá p'aferruñase penriba de +3 cuando s'atopa en solución aguacienta. Nel mediu ambiente puede faese un compuestu complexu amestándose'l carbonu y osíxenu.
Toxicidá
L'americiu puede llegar a los seres vivos al traviés del aire, nel cual esvalíxase, adhiriendose a les partícules enagua atmosférica, pudiendo bastiar y depositándose nel suelu, dende onde les plantes pueden absorbelo, anque en pequeñes cantidaes. Tamién puede llegar a l'agua, dende onde peces y mariscos (atropar na concha) pueden incorporalo.
La población humana puede contaminase al traviés de les víes mentaes, sicasí, los principales efeutos son debíos a la esposición direuta como les persones que trabayen n'almacenes d'armes nucleares o combustible nuclear de plantes d'enerxía, que tán espuestes a niveles más altos de americiu. Tamién ta presente en detectores de fumu.
Mecanismu d'aición
Cuando la radiación ionizante producida pol americiu afecta al cuerpu atropar nos güesos, produciendo daños nel nucleu de les célules y alteriando el material xenético. Estos efeutos pueden derivar en cáncer de güesos..
Una esposición a esta radiación en neños a temprana edá puede producir una mayor acumuladura nos güesos, con una mayor probabilidá de carecer cáncer.
Tamién se vio n'estudios con animales que se produz una afectacíon a los pulmones, fégadu y tiroides, anque con menos relevancia de los daños na célula osea..
Diagnósticu
Ante una posible intoxicación por americiu, son dos les pruebes que se realicen. La primera determina si hubo esposición a dosis elevaes, estudiando'l númberu de célules a partir d'una muestra de sangre. Na segunda prueba va determinase si la intoxicación deber al americiu. Tómense muestres de sangre, fieces, cuspia y orina, buscando si'l americiu ta siendo esaniciáu o ye reteníu nel cuerpu.
Encamientos
La Comisión de Reglamentación Nuclear d'Estaos Xuníos determinó unes llendes pal americiu nel aire de trabayu de 3 x 10 -12 microcuries por milillitru (µCi/mL) tantu pal 241 Am como pal 243 Am. Pela so parte, la EPA establez una llende de 15 picocuries por llitru d'agua potable pa nun entepasar los 4 milirems d'esposición al públicu.
Fontenotte
Fontenotte ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
The Game (Queen album)
The Game ye un discu de Queen.
Bourrée
thumb|200px|Bourrée de opéra-entracte «[[L'Vos de chagrin»]] La bourrée (borrèia n'occitanu ), ye un términu francés que designa una danza popular tradicional d'Auvernia y provincies circundantes como'l Lemosín, el Berry, etc.
Danza rápida en 2, 4 o 3 tiempos, la bourrée tien munches variantes rexonales. Una forma estilizada de bourrée utilizar nos balés y les óperes franceses del sieglu XVII y el sieglu XVIII, y en particular nes suites barroques de Johann Sebastian Bach y Georg Friedrich Händel.
Carauterístiques
Estrémense dos clases de bourrées:
Los preseos que accompagnan tradicionalmente la bourrée son el acordión, la cabrette, la gaita, la zanfonía y el violín.
Descripción
Empieza con una negra en anacrusa y el so movimientu ye sincopado, siendo similar a la gavota, anque de normal más estensa. Unu de los más conocíos compositores qu'incorporaron bourrées nos sos suites foi Johann Sebastian Bach. Tamién son célebres les bourrées qu'inclúi Georg Friedrich Händel na so Música pa los reales fueos d'artificiu y nel séptimu movimientu del so Música acuática.
Esquemes rítmicos
miniaturadeimagen|La bourrée de Auvernia nuna postal de principios del sieglu XX. Na bourrée utilícense dos esquemes rítmicos básicos a la de componer:
Combinación
Estos dos esquemes combínense. Les melodíes suelen empezar col primer esquema, depués ye indistintu cuál úsase (úsase unu de los dos, combínense o n'ocasiones váriense; la variación más común ye la socesión de dos negres) y el final de la melodía suel terminar col segundu esquema.
Oríxenes
Documentos del sieglu XVII menten la so esistencia en Auvernia, magar otros documentos de la mesma dómina asitiar tamién en Bizcaya. La bourrée sería introducida na Corte parisina en 1565 por Margarita de Valois, fía de Catalina de Médici, onde tuvo bien en boga hasta'l reinu de Lluis XIII.