cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Llingües álxiques
Clasificación interna
Les llingües algonquinas orientales fueron rápido reconocíes como familia llingüística dende los primeros contactos de los europeos colos indíxenes americanos. Darréu añediéronse más llingües reconocibles como algonquinas a les llingües algonquinas orientales, que son lo qu'anguaño constitúin los grupos algonquino central y algonquino de les llanures. Darréu Leonard Bloomfield (1925) aplicó'l métodu comparativu a diches llingües y propunxo una reconstrucción del proto-algonquino, sobre bases firmes.
Biatlón nos Xuegos Paralímpicos de Pieonchang 2018
Les competiciones de biatlón nos Xuegos Paralímpicos de Pieonchang 2018 llevar a cabu los díes 10, 13 y 16 de marzu de 2018 nel Centru de Biatlón de Alpensia. En total apostáronse dieciocho eventos, nueve masculinos y nueve femeninos.
Eventos
El programa tuvo compuestu por seis eventos distintos, trés masculinos y trés femeninos, toos estremaos en tres clasificaciones: atletes de pies, atletes sentaos y atletes con defectos visuales. Les competencies masculines incluyeron los 7.5, 12.5 y 15 quilómetros, ente que les femenines los 6, 10 y 12.5 quilómetros. Los biatletas de pies fueron aquellos con una defectu motriz, pero capaces d'emplegar el mesmu equipu que los deportistes ensin discapacidaes. Pela so parte, los atletes sentaos fixeron usu del sitski. Finalmente, los participantes con defectos visuales compitieron cola ayuda d'un guía y un sistema de puntería acústicu. Nesa categoría, consideróse un equipu al esquiador y el so guía, polo que s'apurrieron dos medayes.
Llingües álxiques
Clasificación interna
La rellación del grupu algonquino puramente dichu con otres llingües foi reconocíu más tarde. De fechu la primer propuesta de que'l Wiyot y el Yurok, dos llingües californianes, foi propuesta per primer vegada por Edward Sapir (1913, 1915, 1923). Sicasí esta propuesta foi duramente criticada pol algonquinista Truman S Michelson (1914, 1914, 1935). Sicasí, el trabayu de Mary Haas (1958) punxo fora de dulda que efeutivamente la propuesta de Sapir yera correuta, la polémica sobre'l parentescu de les llingües algonquinas con estes llingües californianes recibió'l nome de la "discutiniu Ritwana", un nome que primeramente designaba un grupu hipotéticu formáu pol Yurok y el Wiyot. Sicasí, el trabayu posterior suxure que la rellación ente'l Wiyot y el Yurok ente sigo nun ye más cercana que la que tienen coles llingües algonquinas. Por esta razón munchos americanistes abandonaron el términu "Ritwano". Con posterioridá, dellos autores como Howard Berman (1982) defendieron que'l Wiyot y el Yurok comparten dalgunos cambeos fonéticos que nun comparten les llingües algonquinas, lo cual en sí mesmu vuelve sofitar la validez del grupu "Ritwano", polo qu'anguaño nun esiste consensu en redol a la cuestión.
De lo enantes dicho, la clasificación interna más o menos como sigue:
I. Wiyot
II. Yurok
III. Llingües algonquinas
Fonoloxía
L'inventariu consonánticu reconstruyíu pal proto-álgico ye: El fonema paez nun ser una oclusiva sinón probablemente una aproximante  o seique una fricativa.
L'inventariu vocálicu reconstruyíu ye idénticu al del proto-algonquino (el yurok y el wiyot presetan un númberu menor de fonemes como resultáu de tracamundios del sistema orixinal de 8 vocales):
Gramática
La siguiente ye una llista comparativa de los pronomes:
Comparanza léxica
Comparanza de los numberales y otru léxicu común Na tabla anterior emplegar dalgunos signos comúnmente usaos polos americanistes ente ellos:
Yuki Horigome
Yuki Horigome (堀米 勇輝, ) ye un futbolista xaponés.
Crion
Crion ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
David Granger
David Granger ye un militar retiráu y políticu guyanés. Ye presidente de Guyana dende 2015. Desempeñar mientres un tiempu como comandante de la Fuercia de Defensa de Guyana y darréu como asesor de Seguridá Nacional de 1990 a 1992. Foi xefe de la oposición na Asamblea Nacional de Guyana ente 2012 y 2015.
Granger presentóse como candidatu presidencial de la coalición de la oposición nes eleiciones xenerales de payares de 2011, pero foi derrotáu. Foi escoyíu presidente nes eleiciones xenerales de mayu de 2015.
Carrera
Nacíu en Georgetown, David Granger asistió a la prestixosa escuela d'élite Queen's College en Guyana como los expresidentes, Forbes Burnham, Cheddi Jagan, Samuel Hynds, Hamilton Green o eruditos como Walter Rodney y Rupert Roopnaraine. Dempués de salir d'esa institución, onde foi miembru del Colexu del Cuerpu de Cadetes de la Reina, el brigadier Granger xunir a la GDF como cadete en 1965, y foi comisionado como segundu teniente en 1966. Recibió la so formación profesional militar nel Army Command and Staff College en Nixeria; el Centru d'Instrucción de guerra de la selva en Brasil; y l'Escuela d'Infantería y de la Escuela de Cadetes Oficial Mons, respeutivamente, nel Reinu Xuníu.
Formar en Gran Bretaña, de siguío, Brasil, depués de Nixeria, y col tiempu convertir en comandante de la Fuercia de Defensa de Guyana en 1979; foi xubíu al rangu de xeneral de brigada. Granger foi nomáu Conseyeru de Seguridá Nacional del Presidente en 1990 y retiróse del serviciu militar en 1992.
Loxian
El loxian ye una llingua artística, col so propiu alfabetu, creada pola escritora y lletrista Roma Ryan pal álbum de 2005 d'Enya Amarantine. Enya usa'l loxian en tres canciones d'esi álbum: «Less than a Pearl», «The River Sings» y «Water Shows the Hidden Heart». Esta llingua foi recuperada darréu pal álbum Dark Sky Island nos cantares «The Forge of the Angels» y «The Loxian Gates». Enya describió a «los loxian» como seres que «viven n'otru planeta y miren, entruguen, “¿somos los únicos qu'esistimos?”».
Ryan creó'l loxian cuando constató la so incapacidá de crear lletres satisfactories n'inglés, gaélicu o llatín pa dellos de los cantares de Enya. Concibió la idea en trabayando coles ficticies llingües élfiques de J. R. R. Tolkien pa una de les pistes d'Enya: «May It Be», grabada en 2001 pa la banda sonora de la película The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring. La so creadora describe'l loxian como «una llingua futurista d'un planeta distante». El términu loxian remanez aparentemente del griegu loxos, que significa ‘oblicuu’.
Roma Ryan escribió un llibru espublizáu n'avientu de 2005, tituláu Water Shows the Hidden Heart (‘l'agua amuesa'l corazón ocultu’), que da información de fondu sobre los trés cantares en loxian y esplora'l desenvolvimientu d'esa llingua. El sitiu web d'Enya agospió un xuegu tituláu The Loxian Games, qu'inclúi cosadielles, desafíos y xeres al estilu «caza de l'ayalga», con premios ufiertaos. La primer serie d'estos xuegos llanzóse'l 1 de setiembre de 2008, y la segunda'l 9 d'ochobre de 2009. El 10 de febreru de 2017 Roma Ryan espublizó nel foru oficial "Unity" la torna del xuegu tres casi 8 años d'ausencia por cuenta de la celebración de la nominación del álbum Dark Sky Island a los premios Grammy.
L'aspeutu de la escritura del loxian (que pue vese tantu nel discu de Amarantine como nel llibru de Ryan Water Shows the Hidden Heart) inspírase nes tengwar de Tolkien y n'elementos de la taquigrafía Pitman. En Dark Sky Island pue apreciase otru tipu d'escritura loxian. Según Roma Ryan, hai seis alfabetos loxian distintos.
Enya y Ryan consideren que'l loxian ta baxu copyright; polo que la reproducción de la llingua ensin el permisu de Ryan o del sellu discográficu d'Enya, Aigle Music, consideraríase una violación del mesmu. Como nel casu del klingon, resulta daqué duldoso qu'una llingua en sí mesma pueda ser oxetu de copyright.
Croismare
Croismare ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sri Gurú Granth Sahib Ji
thumb|250px|Foliu allumáu del Gurú Granth con nisan (Mul Mantar) del [[Gurú Gobind Singh, escritu en shahmukhi. Coleición de Takht Sri Harmandir Sahib (Patna)]]
thumb|[[Sri Guru Granth Sahib|250x250px]]
El Sri Gurú Granth Sahib Ji ye'l llibru santu del sikhismu. En gurmukhi escríbese ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ. Pa los sijs, el Gurú Granth Sahib Ji nunca foi namái un llibru, sinón un gurú (maestru) real que los guía al traviés de la vida. Los sijs consideren que'l llibru santu ye'l so gurú perpetuu.miniaturadeimagen|mapa describe los llugares de nacencia de los diversos autores de Guru Granth Sahib|302x302px Tien 1430 páxines y contién les pallabres de 5 de los 10 Gurúes del sikhismu (o —como se diz n'inglés— The Sikh Gurus); y dellos otros santos d'otres relixones, incluyíes el hinduismu, el islamismu, y les relixones Kabirpanthi y Ravidasi.
Keisuke Naito
Keisuke Naito (内藤 圭佑, ) ye un futbolista xaponés.
Sri Gurú Granth Sahib Ji
Munches vegaes utiliza la espresión Adi Granth pa referise al Gurú Granth Sahib. Pero en realidá'l Adi Granth ye solo la porción del Granth, que compiló Gurú Arjan en 1604. Dacuando esti términu utilizar de manera indistinta polo que ye importante ver el contestu nel cual utilízase.
El Granth foi alzáu al grau de gurú viviente en 1708 pol postreru de los maestros sij, Gurú Gobind Singh. Antes de finar, Gurú Gobind Singh indicó que los sijs teníen de tratar al Adi Granth como'l so próximu gurú.
César
César pue referise a:
Lonchura punctulata
Hábitat
El capuchín puntiáu ye un páxaru gregariu que s'alimenta principalmente de granes. Frecuenta árees montiegues abiertes y cultivos. Constrúi'l nial sobre los árboles o nos bistechos de les cases, en forma d'una estructura cupular grande de yerba y deposita nellos de 4 a 10 güevos blancos.
Descripción
Mide ente 11 y 12 cm de llargu. L'adultu tien el picu escuru, gruesu y curtiu. Les partes cimeres del cuerpu son color castañu, y la cabeza castañu escuru. Les partes inferiores del cuerpu son blanques con marques negres a manera d'escames.
Julio Romero
Julio Romero ye'l conxuntu del nome propiu en castellanu Julio y l'apellíu Romero que pue referise a:
Schedulae Criticae
Schedulae Criticae, (embrivíu Sched. Crit.), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu alemán Karl Friedrich Wilhelm Wallroth y espublizáu nel añu 1822 col nome de ''Schedulae Criticae de Plantis Florae Halensis Selectis. Corollarium novum ad C. Sprengelii Floram halensem. Accedunt generum quorundam specierumque omnium definitiones novae, excursus in stirpes difficiliores. Tom. I. Phanerogamia.''
Amasya
Amasya (en griegu, Ἀμάσεια, d'antiguo Amaseia) ye'l distritu alministrativu de la provincia d'Amasya, al norte de Turquía. Tien una población de 201.331 habitantes (2007).
Amasya ta asitiada nos montes que s'alcen sobre la mariña del mar Negru, nun estrechu valle a lo llargo de les veres del ríu Yeşil. A pesar de la so cercanía al Mar Negru, la zona atopar a gran altitú, polo que'l clima ye d'interior, favoreciendo la producción de mazanes pola que ye conocida la rexón.
Na antigüedá, Amaseia yera una ciudá fortificada allugada nun monte sobre'l ríu. Foi capital provincial mientres enforma tiempu, trubiecu de reis y príncipes, artistes, científicos, poetes y pensadores, dende los reis de Ponto, pasando pol xeógrafu Estrabón, hasta numberoses xeneraciones de la dinastía imperial otomana. Tamién foi escenariu d'un importante periodu na vida d'Atatürk. Coles sos cases de madera del periodu otomanu y les tumbes escavaes nos montes de los reis de Ponto, Amasya ye un llugar curiosu pal turismu.
Etimoloxía
thumb|[[Balık-ekmek sobre una llancha a la vera del ríu Yeşilırmak.]] Según Estrabón, el nome d'Amasya provién de les amazones, quien se pensaba que vivíen na rexón. El nome nun varió enforma col pasu del tiempu: Αμάσεια, Amaseia, Amasea, Amassia y Amasia, toos ellos acuñaos en monedes griegues y romanes. Tres la llegada de los turcos, el nome camudó a Amasya.
Xeografía
Asitiada ente'l Mar Negru y l'interior d'Anatolia, nuna rexón de fértiles llanures regaes pelos ríos Tersakan, Çekerek y Yeşil, Amasya fuelga nun estrechu valle arrodiada por derribadorios y cumes de los montes de Canik y Pontus.
La mayor parte de la ciudá atopar n'orellar sur del ríu, coneutada a la otra por aciu cinco puente. Les verticales parés de los montes obligaron a que la ciudá estender a lo llargo d'unu de los recodos del ríu.
Historia
thumb|300px|Cases [[Imperiu otomanu|otomanes y tumbes póntiques escavaes na roca.]] El so allugamientu nel valle convertir nuna fortaleza fácil de defender, polo que tuvo una historia destacada.
Periodu helenísticu
Foi la capital del reinu del Ponto dende l'añu 333 e.C. hasta'l 26 e.C. Nel añu 183 e.C., la ciudá foi colonizada por ciudadanos helenos. Anguaño caltiénense importantes ruines, ente les que destaquen les tumbes reales de Ponto escavaes na roca.
Periodu Romanu-Bizantín
Amaseia foi conquistada por Lucio Licinio Luculo nel añu 70 e.C. y Cneo Pompeyo Magno convertir en ciudá llibre y centru alministrativu de la nueva provincia de Bitinia y Ponto. Nesi momentu, Amaseia atópase na so dómina dorada, con numberosos pensadores, escritores y poetes; unu d'ellos, Estrabón, dexó una completa descripción de cómo yera Amaseia ente los años 60 e.C. y 70 e.C. Colos romanos, recibió los títulos de "Metrópolis" y "Primer ciudá" nel sieglu II e.C. Tres la división del Imperiu romanu per parte del emperador Diocleciano, la ciudá pasó a formar parte del Imperiu romanu d'Oriente. Naquella dómina, la llingua mayoritaria de la población yera'l griegu.
Primeros gobernantes turcos
Nel añu 1075, tres 700 años de dominiu bizantín, Amasya foi conquistada polos emires danisméndidas turcomanos. Convertir na capital hasta que'l gobernante selyúcida Kilij Arslan I la anexonó. Colos selyúcides y los iljanes, convertir nun centru cultural islámicu. Entá se caltienen madrases, mezquites y tumbes d'esti periodu, ente otres construcciones.
Los otomanos
Una vegada incorporada al Imperiu otomanu pol sultán Beyazid I, Amasya ganó importancia como centru d'aprendizaxe, yá que s'unviaben equí a los descendientes de los gobernantes otomanos. Como parte de la preparación, recibíen el cargu y la responsabilidá de gobernador d'Amasya. A partir de Beyazid I, los futuros sultanes dende'l sieglu XIV hasta Murat III nel sieglu XVI fueron educaos na ciudá.
Nesti periodu, la población d'Amasya yera bien distinta de la de la mayoría de les ciudaes del Imperiu, por cuenta del so papel na formación de futuros sultanes y l'educación sobre les distintes naciones del Imperiu. Cada millet (comunidá confesional) taba representáu nun pueblu distintu d'Amasya, como'l pueblu pónticu, l'armeniu, el bosniu, el tártaru, el turcu, l'árabe, el curdu, etc.
Guerra d'Independencia Turca
En 1919, tuvieron llugar en Amasya les últimes xuntes de planificación de Mustafa Kemal Atatürk pa crear un exércitu turcu qu'ayudara a establecer la República de Turquía tres la desapaición del Imperiu otomanu a la fin de la Primer Guerra Mundial. Foi equí dende onde Atatürk anunció l'entamu de la Guerra d'Independencia Turca por aciu la Circular d'Amasya.
Amasya anguaño
La provincia d'Amasya ye conocida pola producción de mazanes de gran calidá, tabacu y granes d'amapola. Tamién destaca la minería, la industria testil y la fabricación de formigón. Amasya ye una ciudá curiosa y bien caltenida. Les tiendes locales dependen en gran midida del turismu y la base militar de la zona. La llinia de ferrocarril de Sivas a Samsun pasa por Amasya, con parada nuna estación que data de la dómina otomana.
Esisten numberosos chigres y cafeteríes, según dellos restoranes. La gastronomía llocal inclúi la especialidá toyga çorbası, una sopa con yogur que se bebe caliente o fría. Tamién destaquen la repostería con granes d'amapola y el té.
Llugares d'interés
thumb|300px|Vista nocherniega d'Amasya.
Kai Hirano
Kai Hirano (平野 甲斐; ) ye un futbolista xaponés.
Custines
Custines ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tomás Gutiérrez
Tomás Gutiérrez foi un militar y políticu peruanu que dirixó un golpe d'estáu contra'l presidente José Balta y Montero, y ocupó de facto la Xefatura del Estáu de Perú, del 22 al 26 de xunetu de 1872. Foi asesináu por una alteria enfurecida, en plenu centru de Lima.
Carrera militar
Dicíase que nos sos primeros momentos fuera arrieru, hasta que se enroló nel exércitu y adulces foi esguilando los distintos graos militares, a partir de la década de 1850. Los sos trés hermanos menores (Montés, Marceliano y Marcelino) siguieron el so exemplu, anque ensin llegar a estremase, como si facer Tomás.
En 1854 xubió a sarxentu mayor d'infantería y depués viaxó al Sur pa sumase a la revolución que'l xeneral Ramón Castilla empecipió n'Arequipa. Participó na marcha sobre Lima y pola so destacada actuación na batalla de La Palma, llibrada'l 5 de xineru de 1855, foi xubíu a teniente coronel.
Mientres el segundu gobiernu de Castilla lluchó contra la revolución encabezada por Manuel Ignacio de Vivanco n'Arequipa, qu'anició la sangrienta guerra civil peruana de 1856-1858. Pola so valerosu conducta nel asaltu final d'Arequipa foi xubíu a coronel, el 7 de marzu de 1858. Escoyíu diputáu pola provincia de Castilla, allegó a les llexislatures de 1858-1859. Participó na campaña contra'l Ecuador.
Como xefe del batallón “Áncash”, sofitó a los gobiernos de los presidentes Miguel de San Román (1862-1863) y Juan Antonio Pezet (1863-1865). Destacóse lluchando en defensa del gobiernu de Pezet contra la revolución del coronel Mariano Ignacio Prado de 1865, polo que foi xubíu a xeneral. Mientres s'efectuaba la meyora de los revolucionarios escontra Lima, apangó a la población del Callao que se pronunciara en favor del vicepresidente Pedro Diez Canseco, pero tres la cayida de Pezet foi prindáu y anulóse-y el so ascensu a xeneral, el 13 d'avientu de 1865.
Borráu del escalafón, apuntóse como simple soldáu nel Batallón Depósitu y participó xunto colos sos hermanos nel combate del Callao del 2 de mayu de 1866. Rematada la guerra con España, treslladar a Tarapacá y sumóse a la revolución qu'en defensa de la Constitución de 1860 encabezó Castilla, quien lo ratificó como xeneral y nomar comandante xeneral de les sos unidaes de cazadores, n'abril de 1867. Acompañó al vieyu mariscal nos últimos intres de la so vida, y atayada la revolución pola muerte d'aquél, volvió a Lima. left|thumb|250px|Tomás Gutiérrez. Grabáu del sieglu XIX. Pocu dempués sumóse a la sulevación qu'españó en Arequipa contra'l gobiernu de Prado y la Constitución de 1867, encabezada pol vicepresidente Pedro Diez Canseco, quien reconoció a Tomás como xeneral. Contribuyó a la defensa d'Arequipa ante l'ataque de les tropes gobiernistas, y depués siguió a les tropes triunfantes de Diez Canseco, llegando al Callao el 22 de xineru de 1868. Unviáu a Chiclayo pa combatir la revolución del coronel José Balta, nun quixo usar les armes contra'l pueblu, y retornó a Lima pa dar cuenta de la situación. Yá daquella tenía fama de valiente y bon soldáu, complementáu col so sagacidad en cumplir misiones oficiales.
Tres la eleición de Balta como presidente ya instaláu el Congresu, el 12 d'agostu de 1868, declaróse la nulidá de los ascensos daos pol presidente Pezet, y una vegada más quedó rebaxáu Tomás al grau de coronel. El presidente Balta nomólu Inspector Xeneral del Exércitu y propunxo al Congresu'l so ascensu a xeneral, pero nun llegó a expedir la llei respeutiva. Magar ello, Tomás dio un decidíu sofitu al gobiernu de Balta, y lo mesmo fixeron los sos hermanos, los coroneles Montés, Marcelino y Marceliano, que se topaben al mandu de los batallones que guarníen Lima. Foi debíu principalmente a esti sofitu que'l gobiernu de Balta goció d'estabilidá, hasta antes del golpe que los mesmos hermanos protagonizaríen pocos díes antes de rematar el mesmu.
Tomás foi nomáu ministru de Guerra y Marina en 1872, fechu que foi recibíu con alarma pol Partíu Civil, de recién fundación, el mesmu que daquella trunfó nes eleiciones xenerales llevando a la presidencia al que sería'l primer presidente civil de la historia de Perú: Manuel Pardo y Lavalle.
La intriga contra Balta
Corríen los últimos díes del gobiernu constitucional del coronel José Balta y Montero. Pardo yera'l ganador de les recién eleiciones y esperábase un trespasu del mandu presidencial ensin mayores inconvenientes, a pesar de que, como yera normal nesa dómina, siempres había rumores d'intrigues y rotures del orde constitucional. Sicasí, primero qu'asocediera dichu trespasu, el ministru de Guerra y Marina, coronel Tomás Gutiérrez, xunto colos sos trés hermanos, los tamién coroneles Montés, Marceliano y Marcelino Gutiérrez, propunxeron a Balta perpetuase nel poder per mediu d'un golpe d'estáu, desconociendo les eleiciones. Según paez, nun principiu el presidente aceptó'l plan, pero depués, por conseyu de dellos amigos, como Enrique Meiggs, negóse rotundamente a cometer tal illegalidá. Ante tal situación los Gutiérrez entamaron el derrocamientu de Balta. Cuntaben al so favor con un exércitu de 7.000 homes bien armaos y col sofitu de dellos políticos, como Fernando Casós.
Xefe Supremu de la República
El 22 de xunetu de 1872, Montés Gutiérrez, a la cabeza de dos compañíes del batallón «Pichincha», enfusó nel Palaciu de Gobiernu y prindó al presidente Balta. Aína foi a la Plaza d'Armes, onde se topaba'l so hermanu Marceliano al mandu del batallón «Zepita»; dambos declararon destituyíu al presidente Balta y proclamaron a Tomás Gutiérrez como Xeneral del Exércitu y Xefe Supremu de la República.
Esi mesmu día, Tomás Gutiérrez solicitó la subordinación de les Fuercies Armaes y, especialmente, de la Marina de Guerra de Perú. Sicasí, a otru día la Marina suscribió un manifiestu a la Nación nel que faía esplícita la so decisión de nun sofitar al gobiernu de facto:
Roblaron dichu manifiestu marinos notables como Miguel Grau, Aurelio García y García, ente otros. El presidente electu, Manuel Pardo y Lavalle, foi treslladáu por Manuel Melitón Carvajal a la fragata Independencia, que lo tresportó a Pisco, salvaguardando asina la so persona.
left|thumb|250px|Asesinatu de José Balta. Mentanto, el pueblu limeñu amosaba'l so desalcuerdu col motín militar. Anque nun entamu los pobladores nun intervinieron direutamente, col correr de les hores dellos grupos de ciudadanos salieron a les cais, vocinglando contra los Gutiérrez y afalando la revuelta. La situación foi tornándose cada vez más violenta.
El 26 de xunetu, Montés Gutiérrez foi asesináu mientres diba tomar el tranvía na Estación de San Juan de Dios (güei Plaza San Martín). Dizse qu'en represalia, Marceliano Gutiérrez, que curiaba a Balta nel cuartel de San Francisco, ordenó asesinar al mandatariu presu, anque tal aseveración nun foi probada. Lo cierto ye que Balta foi acribilláu a balazos per trés fusileros, mientres folgaba nel so llechu dempués de xintar, y la noticia de la so muerte corrió rápido por toa Lima.
Muerte
thumb|left|Tomás Gutiérrez y el so hermanu. Lima, 1872 Viendo que l'ambiente encendiérase nel so contra, Tomás Gutiérrez dexó Palaciu de Gobiernu y treslladóse al cuartel de Santa Catalina, onde se topaba'l so hermanu, el coronel Marcelino Gutiérrez. Ellí sufrió l'asediu de la población. Dambos hermanos decidieron entós abandonar el cuartel na nueche, en mediu del fueu de fusiles y cañones. Mentanto, l'otru hermanu, Marceliano, dirixir al Callao, onde morrió combatiendo contra'l pueblu subleváu, el mesmu 26 de xunetu. right|thumb|250px|Los cadabres de Tomás y Montés Gutiérrez fueron colgaos nos andamios de les torres de Catedral, que nesos díes topar en refaimientos. Semeya del archivu Courret. Ente que Marcelino abellugar na casa d'una familia amiga, Tomás, de manera temeraria, fuxó peles cais de Lima, cola cara cubierta y con sombreru de paisanu, glayando "Vivo Pardo" col enfotu de pasar desapercibíu, sicasí zarapicó con un grupu d'oficiales y civiles encabezaos pol coronel Domingo Ayarza quien lo reconoció darréu. Al ser prindáu, afirmó que fuera afaláu a remontase por prominentes políticos y militares, que abandonar y aseguró nun saber nada del asesinatu del presidente Balta. Avanzaron unes cortes, mientres yeren siguíos por una alteria que vocinglaba amenaces, y al llegar a la plazuela de La Mercé, los militares que lu prindaron nun pudieron protexelo más ya ingresaron a Tomás nuna botica, cerrando aína les puertes. L'ensame rompió les puertes y buscaron a Tomás, al qu'atoparon escondíu nuna tina; ellí mesmu matar d'un disparu, pa depués sacar el cuerpu a la cai. Ellí, el cadabre foi desvistíu y baliáu, y daquién cortó-y el pechu desnudu con un sable mientres dicía, aludiendo a la banda presidencial:
Aína foi abasnáu a la plaza y colgáu d'un farol frente al Portal d'Escribanos. Hores más tarde fíxo-y compañía, colgáu d'un farol cercanu, el cadabre del so hermanu Montés, lleváu dende la ilesia de los Güérfanos. Les cases de los hermanos fueron amenorgaes a escombros.
A l'amanecida del día 27, dambos cuerpos apaecieron colgaos de les torres de la Catedral, desnudos y cubiertos d'horroroses feríes, a un altor de más de 20 metros; un espectáculu nunca antes vistu na capital. Hores dempués fueron rotes les lluries que los sosteníen, cayendo los cuerpos al pisu, que s'estrellaron contra les baldoses. Depués quemóse a los dos réfugos humanos nel centru de la plaza y na tarde foi refundiáu al fueu un tercer cadabre, el de Marceliano, traíu dende'l Campusantu Baquíjano y Carrillo del Callao.
Díes dempués, Manuel Pardo fixo la so entrada apoteósica na capital y asumió'l mandu de la Nación el 2 d'agostu de 1872.
L'únicu de los hermanos Gutiérrez que consiguió salvase foi Marcelino, el más apacible de los hermanos, que s'abellugó nuna casa amiga y llogró asina salvase de la roxura del pueblu limeñu. Prindáu díes dempués, purgó prisión mientres dalgún tiempu y salió llibre por una llei d'amnistía; depués participó na defensa de Lima, mientres la Guerra del Pacíficu, lluchando na batalla de San Juan y Chorrillos y na batalla de Miraflores, en 1881. Finó en 1904.
T Vulpeculae
T Vulpeculae (T Vul / HD 198726 / HR 7988) ye una estrella variable na constelación de Vulpecula, la rapiega, asitiada 1,1º al norte de 31 Vulpeculae. Al igual que O Vulpeculae, nesta mesma constelación, ye una variable cefeida.
El rellumu de T Vulpeculae bazcuya ente magnitú aparente +5,41 y +6,09 a lo llargo d'un periodu de 4,43546 díes. Dichu periodu amontar col tiempu, a razón de 1,05 segundos por añu. Tien tipu espectral mediu F5Iab y la so temperatura efectivo ye de 5690 K. El so radiu ye 38 vegaes más grande que'l radiu solar, más bien pequeñu pa una cefeida; l'antes mentada O Vulpeculae ye un 50% más grande qu'ella ente que'l tamañu de la tamién cefeida X Cygni ye tres veces mayor. El so conteníu metálico ye práuticamente igual al del Sol, con un índiz de metalicidá [Fe/H] = +0,01. Tien una masa de 4,5 mases solares.
La so distancia respeutu al Sistema Solar, llograda a partir de la paralax midida pol Telescopiu espacial Hubble, ye d'aproximao 526 pársecs o 1720 años lluz.
Loísmo
miniaturadeimagen|300px|Guarda de leísmo, laísmo y loísmo. El loísmo ye una peculiaridá de ciertos dialeutos del español que consiste na sustitución del pronome personal "le" (que representa xeneralmente al oxetu indireutu) por "lo" (que s'acutar, en dialeutos non loístas, pal oxetu direutu). Dende'l puntu de vista del español normativu la Real Academia Española condergó'l loísmo en 1874 y considerar un vulgarismu.
Dellos autores usen el términu loísmo pa referise al usu de lo como complementu direutu, esto ye, a la variante mayoritaria; esti usu estrañu del términu puede crear tracamundiu.
Exemplos de loísmo:
Usu normativu
Dacuando camuda'l significáu de les frases: Cuando un loísta diz "Pegar", un non-loísta entiende que "la cosa" referida foi pegada (con un adesivu) y non "cutida"—que ye lo que'l loísta quería dicir.
La llingua castellana caltién l'antigua declinación llatina y usu de los casos llatinos nos pronomes personales, a pesar de la evolución de la llingua castellana escontra la eliminación total de los casos llatinos, reflexu que tienen delles persones nel enclín a suprimir la diferencia de funciones ente'l complementu direutu y complementu indireutu per mediu del xéneru. Esto traduzse nel usu de "lo" y "los" en función de complementu (oxetu) indireutu; cuando'l referente ye del xéneru masculín en cuenta de "le" y "les". Producir por paralelismu col laísmo: "la" y "les" pal xéneru femenín; "lo" y "los" pal xéneru masculín. El loísmo ye un fenómenu paralelu al laísmo y al leísmo pero muncho menos habitual, yá que les entidaes a les que según la norma laísta/leísta refier el pronome "lo" raramente tomen el papel semánticu davezu asignáu al oxetu indireutu. Un exemplu sería "a lo que dixisti "lo" pudi dar más relevancia, pero nun lu fixi". El "le" indireutu ye ambiguu; pa quitar l'ambigüedá utiliza un segundu pronome con preposición: "Dale un beso, a ella (a él)".
Variantes similares
En ciertos territorios billingües danse variantes asemeyaes al loísmo:
Dimorphandra mollis
Dimorphandra mollis, la Fava D'alce, ye una especie d'árbol nel xéneru dimorphandra. Ye una planta de la vexetación del Cerrado de Brasil.
Descripción
Dimorphandra mollis algama un tamañu de 8 y 14 metros d'altor. La corteza ye gruesa. Les flores son pequeñes, de color mariellu, formando picos arrodiaos de bráctees. El frutu ye una vaina con granes esplanaes cilíndrica y magaya rica en rutina.
Taxonomía
Dimorphandra mollis describióse por George Bentham y espublizóse en Journal of Botany, being a second series of the Botanical Miscellany 2(10): 102. 1840.
Crusnes
Crusnes ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tamara Karsávina
thumb|180px|Tamara Platónovna Karsávina, San Petersburgu, alredor de 1910. Tamara Karsávina (tamién Tamara Platónovna Karsávina) foi una baillarina rusa. Estudió na Escuela Imperial de Danza de San Petersburgu y foi primer baillarina del Ballet Imperial del Teatru Mariinski. Con Anna Pavlova y Vaslav Nijinski formó'l trio estelar de los Ballets Rusos creaos en 1909 por Serguéi Diághilev ya interpretó numberosos papeles en ballets yá llexendarios de la compañía como Les Sílfides, El páxaru de fueu, L'Espectru de la rosa y Petrushka ente otros. Casada col diplomáticu inglés Henry J. Bruce abandonó con él Rusia en 1918 pa establecese en Londres. Dempués de retirase de los escenarios hacia 1930 dedicar a la enseñanza y al fomentu del ballet nel Reinu Xuníu.
Na Escuela Imperial de Danza y nel Teatru Mariinski
Karsávina creció nel mundu del ballet yá que el so padre Platon Karsavin yera baillarín y maestru de ballet del Teatru Mariinski. Anque'l so padre nun yera partidariu de que se dedicara a la danza, recibió d'él les sos primeres lleiciones y foi almitida gracies al tesón de la so madre na Escuela Imperial de Danza en 1902. Los sos maestros fueron ellí Alexander Gorsky, Pavel Gerdt, Enrico Cecchetti y Eugenia Sokolova. Karsávina remató los sos estudios baillando un pasu a dos nel ballet Javotte nel Mariinski, el 1 de mayu de 1902. Pol so talentu escepcional entró na compañía del Mariinski col rangu de "coriféu" y non de "debutante", xaciándose con baillarines yá solistes como Anna Pavlova, Julia Sedova o Vera Trefilova. Mientres los años siguientes Karsávina foi xubiendo nel escalafón formando parte del grupu de baillarinos nuevos qu'arrodiaben al non menos nuevu maestru de ballet y coreógrafu Michel Fokine. Ella foi la protagonista de El Pabellón de Armida (1907) y Une nuit de Égypte (1908) colos que Fokine conquistó'l puestu de coreógrafu titular del Mariinski. En 1909 Karsávina algamó'l máximu rangu de "primer baillarina" colos clásicos del repertoriu El llagu de los cisnes y El corsariu, y esi mesmu añu xunir a los Ballets Rusos, la compañía creada por Diaghilev pa presentar en París una muestra del arte ruso de la danza.
Los Ballets Rusos
Na nueche del debú de los Ballets Rusos nel Théâtre du Châtelet de Paris, el 19 de mayu de 1909, Karsávina protagonizó El Pabellón de Armida y -y Festin provocando l'entusiasmu del públicu con un pasu a trés con Nijinski y Baldina, nel primeru, y col pasu a dos El páxaru azul de La bella durmiente de Chaikovsky con Nijinski, nel segundu. Díes más tarde, yá convertida en "la Karsavina" pola prensa parisina, apaeció en Les Sílfides con Pavlova y Nijinski. Tres el gran ésitu parisín Karsávina recibió innumberables ufiertes y antes de volver a les sos obligaciones col Mariinski actuó en solitariu mientres unes selmanes nel Coliseum, un "music-hall" de Londres.
Nes siguientes xires europees de los Ballets Rusos antes de la Primer guerra mundial Karsávina ensin desdexar los sos compromisos col Mariinski y les sos codaloses escapaes en solitariu a Londres foi una de les estrelles más fieles a la compañía y más queríes pol públicu y la crítica europeos. Na temporada de 1910 en París trunfó na reposición del clásicu Giselle y nes nueves creaciones de Fokine Antroxu y El páxaru de fueu. miniaturadeimagen|Karsavina en "Petrushka", 1911 Dempués de la xira de 1911 na que Karsávina bailló xunto a Nijinski en L'Espectru de la rosa y Petrushka los Ballets Rusos independizar del Mariinski y establecieron el so cuartel xeneral en Montecarlu. Karsávina como Fokine y otros caltuvieron la so llealtá al Mariinski coles mesmes que collaboraben con Diaghilev. Según Karsavina l'apoxéu triunfal de los Ballets Rusos algamar nel branu de 1914 que precedió al estalido de la guerra. La so última creación antes de la dispersión de la compañía debíu al conflictu bélicu foi en El gallu d'oru mientres la temporada en Londres.
La Guerra y la Revolución
Karsávina tornó con grandes dificultaes a Rusia onde pasó los años aturbolinaos de la guerra y de la Revolución rusa de 1917 baillando nel Mariinski que caltuvo abiertes les sos puertes al públicu nesi tiempu. Tres la separación del so primer home casóse col diplomáticu inglés Henry J. Bruce, amestáu de la Embaxada inglesa en San Petersburgu. La so despidida del Mariinski foi en La bayadera, el 14 de mayu de 1918. Poco dempués abandonó'l país col so home y el so fíu pequeñu Nikita camín de Londres. miniaturadeimagen|Karsavina en "Sheherezade", 1911
De nuevu colos Ballets Rusos
Al llegar a Londres en 1919 Karsávina retomó'l contautu con Diaghilev y los sos Ballets Rusos, sobrevivientes de la guerra, y volvió xubir al escenariu'l 4 de xunu en Sheherezade y Antroxu, pero foi sobremanera la so actuación en El sombreru de tres pico con música de Falla, coreografía de Léonide Massine y decoráu de Picasso la que contribuyó al enorme ésitu de la pieza y al rellanzamientu de la so carrera. Karsávina siguió apaeciendo como artista convidada na compañía y creó ballets como Pulcinella xunto a Massine (1920) y Romeo y Julieta xunto a Lifar. Mientres la última temporada de los Ballets Rusos en Londres, en xunetu de 1929 interpretó per últimu vegada'l papel de la Muñeca en Petrushka.
Tres la muerte de Diaghilev n'agostu d'esi añu y la disolución de los Ballets Rusos Karsavina collaboró un curtiu tiempu col Ballet Rambert, antes de retirase definitivamente de los escenarios. Como cofundadora de la Royal Academy of Dancing, como asesora en numberoses reposiciones de los clásicos del repertoriu de los Ballets Rusos y al traviés de los sos escritos sobre la téunica del ballet, axuntaos en Ballet Technique (Londres 1957), Karsávina exerció hasta la so muerte en 1978 una influencia decisiva sobre'l ballet nel Reinu Xuníu. miniaturadeimagen|Karsavina hacia 1930 Les memories de Karsávina, Theatre Street (Londres 1930), son un documentu esencial non yá sobre la Escuela Imperial de Danza y el teatru Mariinski de San Petersburgu, sinón tamién sobre los oríxenes y l'apoxéu de los Ballets Rusos y les sos xentes.
Scrophularineae Indicae
Scrophularineae Indicae (embrivíu Scroph. Ind.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, pteridólogu y micólogu inglés George Bentham y espublizáu nel añu 1835.
Pamela Sue Martin
Pamela Sue Martin ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Biografía
Se gradúa na Staples High School en febreru de 1971 y empieza a trabayar nuna hamburguesería.
Na temporada 1977-1978 pasa a la televisión, protagonizando la serie Nancy Drew Mysteries, na que dio vida al personaxe principal.
En protagonizando la película The Lady in Red (1979) xunto a Robert Conrad, ufiérten-y el papel que lu conduz al cume de la so popularidá: el de la caprichosa y maquiavélica Fallon Carrington, fía na ficción de John Forsythe y Joan Collins na soap opera Dinastía. Interpreta'l personaxe mientres los trés primeres temporaes de la serie, ente 1981 y 1984. Nesi momentu abandona la serie, siendo sustituyida pal mesmu papel pola actriz británica Emma Samms.
Con posterioridá intervieno en títulos menos relevantes tantu estrenaos en cine como rodaos especialmente pa la pequeña pantalla, como Flicks (1987), A Cry in the Wild (1990) o McTaggart's Fortune (2008).
Tuvo enforma tiempu comprometida con causes de defensa del mediu ambiente y ye tien la so propia compañía de teatru en Idaho.
El so dobladora habitual en castellán ye l'actriz Selica Torcal.
Naoto Yoshii
Naoto Yoshii (吉井 直人, ) ye un futbolista xaponés.
Vedes
Denominar Vedes (lliteralmente ‘conocencia’, en sánscritu) a los cuatro testos más antiguos de la lliteratura india, base de la relixón védica (que foi previa a la relixón hinduista). El más antiguu de los cuatro, el Rig-veda, foi compuestu oralmente en sánscritu a mediaos del II mileniu e. C.). Los otros trés son en gran parte copies del Rig-veda orixinal.
Los testos védicos desenvolviéronse dientro de lo que se denomina la cultura védica, basada en castes (varna o ‘color’) y ásramas (etapes de vida relixosa).
La pallabra sánscrita veda provién d'un términu indoeuropéu *weid, que significa ‘ver’. Ta rellacionáu col llatín video (‘ver’) y el griegu εἶδος /eidos/ o ϝεἶδος /feidos/ (‘aspeutu’) y οἶδα /oida/ o (ϝ)οἶδα /foida/ (‘saber’).
Sruti y smriti
En xunto, los cuatro Vedes, les decenes de Upanishads y el Vedanta-sutra llámense sruti (‘lo escuchao’), la revelación comunicada oralmente por Dios a dellos sabios nel pasáu.
Los trés primeros Vedes fueron la división principal orixinal, tamién llamada traí (trayī: ‘[la] triple’), esto ye: el Yajurveda (usu del sacrificiu) y * el Sāma-veda (cantaraes).
Esta triplicidad introducir nos testos bráhmanas (nel Shatapatha-bráhmana, Aitareia-bráhmana y otros), pero'l Rig-veda ye l'únicu trabayu orixinal de los trés, ente que los otros dos contienen copies de los sos himnos, ordenaes de manera distinta y con interpolaciones.
Partes de les Vedes»
Cada Veda subdividir en dos partes claramente identificables:
Según los Vedes yeren solu trés, los mantras son tamién trés:
«Rig-veda»
El principal y más antiguu de los cuatro Vedes ye'l Rig-veda, una coleición de 1028 himnos compuestos (non escritos entá, yá que na India nun s'inventara la escritura) ente'l 1500 y el 1000 e. C. cola misión de convidar a los dioses a los sacrificios, especialmente a Indra y a Agní.
Nesa dómina primitiva, Indra yera consideráu'l dios principal. Depués foi identificáu con Paryania (dios de l'agua) y terminó siendo un semidiós secundariu, dios de l'atmósfera, de les torbonaes y los vientos (anque yá los vientos teníen otru rexente: el dios Vaiu).
Agní, dios del fueu (tien el mesmu orixe que la pallabra llatina ignis (‘fueu’) d'onde vien el prefixu español igni, como n'ígneu o ignífugo).
En realidá'l Rig-veda ye l'únicu trabayu orixinal, y muncho más antiguu que los otros. El más antiguu de los sos himnos podría ser previu al 1500 e. C., cuando los arios apenes se taben estableciendo nel Panyab (nel actual Paquistán), antes d'entrar nel noroeste de la India y finalmente el valle del Ganges.
Sama-veda
El 95 % de los himnos del Sama-veda son copies de los himnos del Rig-veda. El Sama-veda contién un agregáu de canciones pa executar con ritmos (balta) y melodíes tradicionales (raga); esconxuros y encantamientos; creencies y por fin plegaries devocionales.
Yajurveda
El 50 % de los himnos del Yajurveda son copies de los himnos del Rigveda.
El Yajurveda (‘conocencia sobre sacrificiu’) contién dos divisiones: el Taittiríia-samjita y el Vajasaneyi samhita.
Átharva-veda
El 30 % de los himnos del Atharva-veda son copies de los himnos del Rig-veda. Ye —como'l Rig-veda— una verdadera coleición d'himnos orixinales entemecíos con encantamientos. Nun tien nenguna rellación direuta colos sacrificios de fueu.
Los hinduistes creen que la recitación del Atharva-veda produz una llarga vida, cura enfermedaes, xenera la ruina de los enemigos, etc.
Otres partes de les Vedes»
Los llibros sagraos del hinduismu son más numberosos que los de cualesquier otra relixón. Amás tienen la particularidá de que'l so siguimientu nun ye obligatoriu. Añedir otros escritos:
los Upavedas (o Vedes secundarios), * los Vedangues, trabayos que funcionen como miembros (angas) del cuerpu védicu, y * los Araniakas, conocencia pa ser aprendíu como anacoreta nel monte (arania).
Upanishads y Puranas
Unos cinco sieglos dempués de que los Vedes afitáronse, empezar a componer nuevos testos, llamaos Upanishads, que ―a diferencia de los Vedes, que los sos himnos épicos nun amuesen demasiáu interés na espiritualidá― esplicaben l'aspeutu místicu de la realidá, la naturaleza de Dios y la rellación ente l'alma y la materia. Estos trataos volviéronse los verdaderos Vedes de la nueva relixón hinduista (que reemplazó la relixón védica), y fueron los que xeneraron los seis dárshanas o sistemes principales de pensamientu del hinduismu.
Tamién s'incorporaron un gran númberu d'obres (como los Puranas) teníes en gran estima y que, anguaño, son meyor conocíes y exercen mayor inflúi sobre los hinduistes que los Vedes puramente dichos.
Upavedas
El términu Upaveda (‘conocencia inferior’) ye usáu pa designar materies d'utilidá téunica. como son:
Bibiana Aído
Bibiana Aído Almagro ye una política española del PSOE. Dende xineru de 2017 ye representante d'ONX Muyeres n'Ecuador. Foi ministra d'Igualdá dende'l 14 d'abril de 2008 hasta'l 20 d'ochobre de 2010, fecha en que sumió dichu ministeriu, integrándose nel de Sanidá y Política Social y secretaria d'Estáu d'Igualdá hasta'l 22 de xunetu de 2011, cuando dexó'l so puestu pa incorporase en setiembre d'esi añu a ONX Muyeres como asesora especial.
Formación
Aído ye llicenciada n'Alministración y Direición d'Empreses pola Universidá de Cádiz (1999). Como parte d'un programa d'intercambiu cursó una parte del BA (Hons) International Business Administration na Universidá de Northumbria de Newcastle, Reinu Xuníu.
Trayeutoria política
Con 16 años d'edá ingresó nes Mocedaes Socialistes de Cádiz, y en 1995 afiliar al PSOE. Formó parte de la llista eleutoral nes eleiciones municipales per Cádiz (1999) y autonómiques (2000) nun resultando escoyida en nenguna de los dos causes.
N'abril de 2002 exerció un cargu políticu mientres nueve meses nel Observatoriu d'Entamadores de la Universidá de Cádiz, dende onde aportó, en febreru de 2003, al puestu de Delegada de la Conseyería de Cultura de la Xunta d'Andalucía en Cádiz y a Direutora de l'Axencia Andaluza pal Desarrollu del Flamencu (xunetu de 2006 - marzu de 2008).
En 2008 ocupó'l segundu puestu na llista del PSOE al Parllamentu d'Andalucía, resultando escoyida, según Secretaria d'Igualdá de la Comisión Executiva Provincial del PSOE de Cádiz. Sicasí, el 12 d'abril de 2008 foi nomada titular del acabante crear Ministeriu d'Igualdá na IX Llexislatura, sol gobiernu de José Luis Rodríguez Zapatero, polo qu'arrenunció al so escañu autonómicu. Convirtióse asina na ministra más nueva hasta esi momentu; tenía 31 años al aportar al cargu.
El 20 d'ochobre de 2010 el presidente José Luis Rodríguez Zapatero anunció una reforma del executivu. Ente les midíes contemplaes atopábase la estinción del Ministeriu d'Igualdá y la so integración nel nuevu Ministeriu de Sanidá, Política Social ya Igualdá, que la so nueva cartera pasó a manes de Leire Pajín. Dependiente de Sanidá, el Ministeriu d'Igualdá convertir nuna Secretaría d'Estáu d'Igualdá, quedando al mandu de ésta la mesma Bibiana Aido.
En xunu de 2011 foi nomada asesora especial de la direutora executiva de l'Axencia de Naciones Xuníes pa la Muyer (ONX Muyeres), Michelle Bachelet. Nel so anunciu, ONX Muyeres afirmó que Aído tenía "una distinguida carrera de serviciu públicu pal Gobiernu d'España". En 2013 desempeñóse como Asesora de Programes pa les Américas y el Caribe. En xineru de 2017 foi nomada representante de ONX Muyeres n'Ecuador.
Vida personal
Ye fía de Francisco Aído, que foi'l primer alcalde democráticu de Alcalá de los Gazules y ocupó el cargu de xefe de Gabinete de la conseyería de Mediu Ambiente de la Xunta d'Andalucía.
Discutinios
Desque asumió la so cartera ministerial, Aído foi protagonista de dellos discutinios.
Melianthaceae
Melianthaceae ye una familia d'anxospermes (plantes con flor). L'actual sistema de clasificación asitiar dientro del grupu Geraniales, dientro del cláu rosidae, ya incorpora l'antigua familia Greyiaceae.
Trátase, sobremanera, de pequeños árboles orixinarios del África tropical y del sur que se caractericen poles sos fueyes serraes y llargues estípules dentaes. Presenten inflorescencies con flores más o menos zigomorfes, nes cualos, les glándules nectaríferas (glándules que producen el néctar) atópense fora de los estames.
Bibiana Aído
Discutinios
Llegó a algamar una importante repercusión n'utilizando la pallabra miembra (recoyida nel Corpus de Referencia del Español Actual con un impautu de tres caso, y non aceptada pola RAE) nun discursu nel Congresu de los Diputaos. Aído foi bien criticada pola espresión, inclusive por miembros del so propiu partíu, y la pallabra foi darréu esaniciada de la trescripción nel Diariu de Sesiones. Aído respondió declarando: "quiciabes haya una cuestión de xéneru de fondu y haya que tener en cuenta que de los 43 miembros de l'Academia solamente hai tres muyeres, pero nun ye una tema prioritaria nesti momentu", y que "hai pallabres como determinaos anglicismos o como "guay" o "fistro" que nun tuvieron tantos problemes pa ser aceptaes pola RAE". Sicasí, ciertos medios de comunicación entainar a faer públicu que "fistro" nun taba recoyida nel Diccionariu de la RAE, y que nin ésta nin "guay" yeren anglicismos, amás de que guay ye una pallabra dafechu patrimonial del español, utilizada dende la Edá Media (y qu'apaez, por casu, n'El Quixote). Distintos miembros de la RAE, como Gregorio Salvador o Arturo Pérez-Reverte, reprendendieron públicamente a la ministra poles sos manifestaciones.