cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sylvia Paz Díaz Camacho
Carrera
Anguaño ye rectora de la Universidá d'Occidente.
Trabayos en collaboración con otres instituciones
Collaboró coles siguientes instituciones: Universidá de Sungkyunkwan, Corea del Sur
Premios
Recibió delles reconocencies pol so trabayu, ente ellos: Medaya Granito d'Oru, Mocorito Medaya Dr. José María Palazuelos
Distinciones
Anguaño cunta con 78 distinciones por distintos órganos mexicanos ya internacionales.
Giorgio Napolitano
Giorgio Napolitano ye un políticu italianu, Presidente de la República Italiana ente 2006 y 2015, y tamién el primeru y únicu en ser reelixíu pal cargu, polo que ye hasta'l momentu'l presidente más llonxevu de la historia d'Italia. Por cuenta de la so dilatada carrera na primer llinia de la política italiana, ye de cutiu moteyáu polos sos críticos como Re Giorgio, «Rei Giorgio».
Mientres décades foi miembru del Partíu Comunista Italianu (PCI), y más tarde xuniríase al Partíu Demócrata d'Izquierda, el socesor moderáu post-comunista del PCI. Escoyíu per primer vegada como diputáu en 1953, Foi Ministru del Interior ente 1996 y 1998 mientres el primer gobiernu de Romano Prodi. En mayu de 2006, foi escoyíu pol parllamentu como presidente d'Italia, convirtiéndose nel primer y únicu (ex) militante comunista n'aportar al cargu. Reelixíu nuevamente pal cargu en 2013, finalmente dimitió de la presidencia en xineru de 2015, ensin trescurrir apenes la metá del so segundu mandatu.
Mocedá y formación
Nel añu 1942, matricular na Universidá de Nápoles Federico II, onde se convirtió nun firme opositor al fascismu. Mientres la so mocedá, foi un entusiasta del teatru.
La esistencia de la República Social Italiana, un estáu títere de los nazis, llevó a Napolitano y el so círculu d'amigos, a participar de diverses aiciones de la Resistencia italiana. Al rematar la Segunda Guerra Mundial, Napolitano xunir al Partíu Comunista Italianu.
Carrera política
Llicenciáu en Derechu en 1947, foi escoyíu diputáu per primer vegada en 1953 pola circunscripción de Nápoles, pola cual foi reelixíu por socesivos mandatos. Dende esta fecha convertir nun asiduo de la vida parllamentaria, hasta convertise en Presidente de la Cámara de Diputaos en 1992, cargu qu'exerció hasta 1994. Como miembru del Partíu Comunista Italianu foi un destacáu miembru de la corriente meliorista del partíu, identificada como l'ala derecha» del PCI poles sos posiciones más moderaes respectu al restu del partíu. Foi escoyíu miembru del Comité Nacional del PCI nel añu 1956, y presidiría el Grupu parllamentariu comunista ente 1981 y 1986. En 1991, ante la dixebra del PCI, optó por integrar se nel mayoritariu Partíu Demócrata d'Izquierda (PDS). De 1989 a 1992 foi diputáu del Parllamentu Européu, del cual salió pa presidir la Cámara de los Diputaos italiana, sustituyendo a Oscar Luigi Scalfaro, que fuera escoyíu Presidente de la República.
En 1996, Napolitano foi ministru del Interior mientres el gobiernu del primer ministru Romano Prodi, que tuvo al mandu de la coalición de centru-izquierda L'Ulivo. Dempués de la cayida del primer executivu empobináu por Prodi, foi nuevamente europarllamentariu ente 1999 y 2004 polos Demócrates d'Izquierda (DS).
Presidencia de la República
Napolitano asumió la xefatura del Estáu d'Italia'l 15 de mayu del 2006, como XI Presidente, asocediendo nel cargu a Carlo Azeglio Ciampi. Mientres el so primer mandatu, supervisó'l gobiernu de centru izquierda lideráu por Prodi y el gobiernu de centru derecha lideráu por Silvio Berlusconi. En payares de 2011, cuando Berlusconi dimitió como primer ministru metanes fuertes problemes económicos y financieros, Napolitano convidó al ex comisariu italianu de la Xunión Europea, Mario Monti, a formar un gabinete de profesionales ensin escoyer», un gobierno tecnócrata.
El 20 d'abril de 2013, cuando expiró el so periodu presidencial, aceptó a remolera el presentase de nuevu, siendo escoyíu de nuevu como presidente al nun haber alcuerdu ente los principales partíos alrodiu de quién tenía de ser el so socesor. Napolitano convirtióse asina nel primer Presidente de la República en ser reelecto en dichu cargu, pa lo cual esta vegada sí llogró un ampliu sofitu de los partíos mayoritarios. Esto convertir tamién n'unu de los xefes d'Estáu d'edá más avanzada del mundu. El so segundu mandatu na presidencia nun tuvo exenta d'inestabilidá política, especialmente tres el fracasu de la propuesta d'un gobiernu "gran coalición" presentada pol primer ministru Enrico Letta, que dimitió en febreru de 2014. Napolitano encargó entós al socialdemócrata Matteo Renzi, socesor de Letta, formar un nuevu gobiernu.
El 31 d'avientu de 2014 mientres el tradicional discursu de Fin d'Añu anunció la so inminente dimisión como Presidente de la República por motivos d'edá y salú. El 14 de xineru de 2015, a les 10:35 hores, el Presidente de la República robló la so acta de dimisión.
Prádena
Ta asitiáu xunto a la carretera N-110, a 45 km de Segovia.
Tien como pedanía a Castroserna de riba, que foi conceyu independiente hasta la so incorporación en 1975.
Cueva de los Enebralejos
miniaturadeimagen|Cueva de los Enebralejos de Prádena
La tradición oral cunta que la entrada a la cueva foi cerrada pola Santa Inquisición en dómina de los Reis Católicos por cuenta de los rumores sobre xudíos que faíen usu d'ella pa escondese, anque nun s'atopó nenguna evidencia que demuestre esta lleenda.
Nun foi hasta 1932 cuando la cueva foi afayada de manera casual polos trabayos d'escavación d'un pozu pa una esplotación ganadera na Finca del Cebadoriu por trés homes de Prádena (Jesús Poza, Mateo Benito y Cayó Casado), provocando l'esbarrumbamientu d'una de les galeríes. Tien ensame de espeleotemas, según delles pintures y grabaos que faen d'ella un curiosu destín turísticu. Sábese que mientres la Prehistoria foi utilizada como cueva d'enterramientos, yá que s'atoparon numberoses güeseres y restos humanos (dalgunos d'ellos espuestos anguaño en distintos museos nacionales). Dende un primer momentu viose la importancia arqueolóxica del cuévanu, empecipiándose de momentu los trabayos d'escavación y creando una nueva entrada que va facilitar l'accesu.
El 20 de mayu de 1995, la cueva de los Enebralejos abrió les sos puertes al públicu, y permanez abierta dende entós. La Cueva de los Enebralejos ye reconocida añu tres d'añu por numberosos profesionales de la enseñanza, quien saben apreciar les posibilidaes didáctiques qu'ufierta, lo mesmo que de esparcimientu.La visita a la cueva va resultar interesante pa toles edaes. Los más nuevos atopen nella la ocasión de superar medranes y afayar maravíes de la naturaleza. los que yá estudiaron ciencies sociales y naturales van poder ampliar les sos conocencies.
Símbolos
120px|left|Escudu de Prádena
L'escudu heráldicu que representa al conceyu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Clima
Prádena tien un clima mediterraneu Csb (templáu con branu secu y templáu) según la clasificación climática de Köppen.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 46,33 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Ente 1842 y 1857, crez el términu del conceyu porque incorpora a Pradenilla.
Ente 1970 y 1981, crez el términu del conceyu porque incorpora a Castroserna de riba.
Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.
Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.
Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.
Monumentos y llugares d'interés
thumb|Casa típica segoviana con dos vertientes ensin vértiz. thumb|Ermita de San Roque.
Saint-Marcel-en-Marcillat
Saint-Marcel-en-Marcillat ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villers-en-Cauchies
Villers-en-Cauchies ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bolos
thumb|300px|Bolos de Tineo. Los bolos son un deporte que toma'l nome de les pieces allargaes y base plana que los xugadores traten de derribar tirándo-yos una bola. Foi un deporte enforma popular hasta bien entráu el sieglu XX nes zones rurales de dellos países europeos como España y Francia, anque anguaño la variante más espardida ye'l bowling americanu.
Los bolos n'Asturies
Les referencies de xuegos de bolos son frecuentes en cultures como la exipciana, la Grecia clásica o Roma. Nel territoriu astur, Estrabón cita ente les diversiones de los sos pobladores la de llanzar tueros. Sicasí ye difícil establecer una venceya direuta ente estos xuegos y los bolos actuales, cuanto y más qu'hai testimonios de xuegos asemeyaos en cultures bien estremaes como la de Malasia o l'América precolombina.
Estudiosos como Gerardo Ruiz Alonso, que cita a J. Braun Trueba consideren probable que les modalidaes actuales practicaes na zona cántabro-astur son el resultáu de l'asimilación de xuegos franceses, ellos mesmos influyíos polos xuegos alemanes. Estos xuegos llegaron a Asturies a traviés del Camín de Santiago, pasando per Navarra y Castiella y Lleón.
La importancia de los bolos na cultura tradicional asturiana faese patente nes lleendes sobre les ayalgues de les xanes nes que se menten bolos d'oru. Eses creyencies espliquen que munchos túmulos reciben el nome de El Xuegu bolos (Tresmonte, Les Regueres) o la Boleruca de los Moros (Monte Sueve, Colunga). N'otros casos, nomes como La Bolera (El Condao, Llaviana) faen referencia simplemente al llugar onde s’allugaba la bolera del pueblu.
La primer noticia de los bolos n'Asturies, una de les más antigües d'España, remonta a 1495. Trátase de la querella presentada por Alonso de Quintanilla, Contador Mayor de los Reis Católicos contra Nuño Bernaldo de Quirós por mexa-y pel escudu d'armes nel trescursu d'una partida de bolos que se xugó nel campu San Francisco d'Uviéu pela fiesta del corpus. Gracies a esti documenu históricu, conserváu nel archivu de Simancas, sabemos que los bolos recibíen el nome de byrlos, que yera un xuegu bastante popular y que yeren frecuentes les apuestes de vinu o cabritos.
Nel sieglu XVIII, según el testimoniu de Xovellanos, na mayoría de los pueblos y llugares d'Asturies hai siempre una bolera que ye'l sitiu onde aconceyen y xueguen los vecinos.
La popularidá del xuegu n'Asturies vese tamién reflexada nes menciones frecuentes na prensa de los sieglos XIX y XX y nes abondantes referencies lliteraries. Asina, les partíes de bolos apaecen n'obres d'autores que trataron temes asturianos como Armando Palacio Valdés (La Aldea perdida), Pachín de Melás (Les Veyures de Pinón, 1909), Francisco González Prieto (La vida asturiana e'nun cientu de sonetos, 1921) Alfonso Camín (La danza prima y nuevos poemas, 1954), Alejandro Casona (La casa de los siete balcones, 1957).
La popularidá del xuegu nos primeros años del sieglu XX fizo que se llegare a crear una Federación asturiana de bolos, desapaecida cola guerra civil. Tres de la guerra volvieron a entamar los concursos. Nel añu 1962 restablecióse la Federación Asturiana de Bolos y organícense campeonatos federaos. Sicasí, fenómenos como l'éxodu rural, la competencia con nueves diversiones como'l fútbol llevaron a una cierta escayencia de los bolos. Anque les modalidaes más populares (cuatriada, birle) resistieron bien, otres como los bolinos, el cuatrín de Cuideru quedaron desaniciaes.
Nos años 80, y 90 del sieglu XX, col repunte d'interés pola cultura tradicional que traxo consigo'l procesu autonomicu, asistimos a un ciertu recobramientu de los bolos. Anguaño hai bayura de campeonatos y torneos y los bolos son un deporte bastante popular con una bona cantera de xugadores nes principales variedaes (cuatriada, birle, batiente y bolu celta).
Modalidaes
Hai dos modalidaes principales de bolos: nuna trátase de valtar los bolos con habilidá (cuatriada, birle). N’otros casos (batiente, bolu celta), amás de tumbar los bolos hai que los echar más p'alla d'una raya, colo que se combina l'habilidá y la fuercia física.
David McCallum
David Keith McCallum ye un prolíficu actor escocés y fíu d'un concertino, David McCallum, Sr. Ye más conocíu pol so papel como Ilya Kuryakin, un axente rusu na popular serie de los sesenta The Man from U.N.C.L.E. (L'Axente de C.I.P.O.L. na so versión en castellán), y pol so papel del doctor Donald "Ducky" Mallard en NCIS.
Biografía
Nació en Glasgow, Escocia, siendo'l segundu de dos fíos. Empezó la so carrera como actor con pequeños papeles nes películes britániques de los cincuenta. The Man from U.N.C.L.E. (L'Axente de C.I.P.O.L.), previstu pal llucimientu de Robert Vaughn, imprevisiblemente convirtió a McCallum nun sex symbol, la so corte de pelo al estilu Beatle rubiu, daba un toque modernu qu'oldeaba cola apariencia más tradicional de Vaughn. L'adoración al personaxe llevó a la grabación d'una tema, Love Yá, Ilya, realizáu por Alma Cogan sol nome de "Angela and the Fans" ("I wish, I wish, I wish, I wish, I wish that Ilya loved me"), que foi un ésitu de la radio non convencional en Gran Bretaña en 1966.
Anque McCallum aportó a una cara familiar na televisión, nunca algamó'l mesmu nivel de popularidá que col so papel de Kuryakin. Los sos más conocíos papeles fueron en Sapphire & Steel (dando retruque a Joanna Lumley), protagonizó'l remake de los 70 de L'Home Invisible, y como Judas Iscariote en The Greatest Story Ever Told. Nos 60 grabó dellos álbumes pa Capitol Records col productor David Axelrod, como A Bit More of Me (1966) y It's Happening Now! (1967). La más conocida de les sos pieces ye posiblemente The Edge, que foi grabada por Dr. Dre como la introducción y melodía de The Next Episode. Esiste dalgún discutiniu sobre'l papel de McCallum nestes grabaciones, yá que nun canta nos cantares (son instrumentales) nin fueron escrites por él.
McCallum coprotagonizó con Charles Bronson la película The Great Escape en 1963. Él presentó a la so esposa Jill Ireland a Bronson nel set de rodaxe, y dempués ella abandonar y casóse con Bronson. McCallum casóse con Katherine Carpenter en setiembre de 1967, y tienen dos fíos: Peter y Sophie. Dende agostu de 2014, ye l'únicu sobreviviente de les estrelles d'esa película, ente les que s'atopaben Steve McQueen, Gordon Jackson, James Garner, Richard Attenborough y John Leyton.
McCallum empezó una nueva etapa n'Australia cuando apaeció en Run For Your Wife mientres 1987-1988, y la producción percorrió'l país. Otros miembros del repartu yeren Jack Smethurst, Eric Sykes y Katy Manning.
Dende 2003 interpreta al Dr. Donald "Ducky" Mallard na serie de la CBS NCIS. Nuna chancia, cuando al Axente Jethro Gibbs pregúnten-y: "¿A quién se paez Ducky cuando yera más nuevu?", Gibbs contesta a cencielles: "Ilya Kuryakin".
Acordies coles escenes adicionales qu'apaecen nel DVD de 2006 de la 1ª temporada, McCallum decide convertise nun espertu forense pa interpretar meyor el so papel del Doctor "Ducky" ("Patito") Mallard; inclusive apaez en convenciones d'esaminador médicu. Donald P. Bellisario dixo que les conocencies de McCallum yeren tan estensos que (nel momentu de la entrevista) consideró seriamente faer d'él asesor téunicu de la serie.
Vida personal
Tuvo casáu cola actriz Jill Ireland dende 1957 hasta 1967. Tuvieron 3 fíos: Paul, Jason (adoptáu) y Valentine. Ta casáu con Katherine Carpenter dende 1967. Tienen un fíu, Peter, y una fía, Sophie. David y Katherine McCallum viven en Nueva York.
Xuegu del burriquín
El borriquín ye un xuegu nel qu'una persona mayor sienta a un nenu nuna rodía. L'adultu mueve la rodía imitando'l trote d'una caballería al son que-y canta un cantar, del qu'esisten varies versiones.
Ungernia spiralis
Propiedaes
Los bulbos de Ungernia spiralis contienen un inhibidor de la acetilcolinesterasa, llamáu ungeremina que puede ser afechu como tratamientu pa la enfermedá d'Alzheimer. Ungeremina tamién s'aislló de Nerine bowdenii, Ungernia minor, Zephyranthes flava, Crinum asiaticum, Crinum augustum, Pancratium maritimum y Hippeastrum solandriflorum.
Taxonomía
Ungernia spiralis describióse por Eugeny I. Proskoriakov y espublizóse en Izv. Turkmensk. Fil. Akad. Nauk S.S.S.R. 1: 31. 1949.
Festival Internacional de Cine de Venecia de 1936
La 4ª Mostra de Venecia tuvo llugar ente los díes 10 y 31 d'agostu de 1936. Per primer vegada, un xuráu internacional supervisó'l festival de cine.
Gliese 623
Gliese 623 (GJ 623 / LHS 417 / HIP 80346) ye una estrella asitiada na constelación d'Hércules. Tien magnitú aparente +10,27 y nun ye visible a simple vista. Alcuéntrase a 26,2 años lluz del Sistema Solar.
Gliese 623 ye un sistema binariu compuestu por dos nanes coloraes. La componente principal, Gliese 623 A, ye de tipu espectral M3V y tien una temperatura superficial de 3390 K. La so lluminosidá equival al 0,02% de la que tien el Sol y tien una masa de 0,371 ± 0,015 mases solares. La so velocidá de rotación proyeutada ye igual o inferior a 2,9 km/s. Pela so parte, la estrella acompañante, Gliese 623 B, ye una nana colorada bien tenue, que la so lluminosidá ye 60.000 vegaes inferior a la solar. La so masa apenes supón un 11,5 ± 0,23% de la que tien el Sol. El Telescopiu espacial Hubble dexó llograr una imaxe direuta d'esta estrella, considerada una de les más pequeñes de nuesa galaxa.
El periodu orbital del sistema ye de 1365,6 díes y la separación media ente les dos estrelles ye de 1,89 UA. Créese que la metalicidá del sistema ye baxa; coles mesmes, la so velocidá al traviés del espaciu concuerda cola d'una vieya estrella de discu, lo cual lleva implícitu una metalicidá inferior a la solar. Les estrelles conocíes más cercanes a esti sistema son GJ 3991 y Gliese 625, a 4,7 y 5,4 años lluz respeutivamente.
Siria
Siria ye un país d'Asia, allugáu na oriella oriental del mar Mediterraneu, na fastera conocida como Oriente Mediu. Tien llendes con Israel, El Líbanu, Xordania, Iraq y Turquía.
L'actual estáu siriu ye solo una parte de la Siria histórica, tamién conocida como Gran Siria o Bilad ax-Xam (بلاد الشام n'árabe) y de la que formaben parte territorios qu'anguaño pertenecen a Xordania, El Líbanu ya Israel.
Hidrografía
Los principales ríos de Siria son l'Orontes, l'Eufrates col so afluente Khabur y el Tigris, que marca en parte la llende con Turquía. Hai anguaño un contenciosu ente ésti últimu país, Siria ya Iraq pola mor del so proyeutu de construcción d'una serie de preses nel Tigris y l'Eufrates que tendríen por consecuencia la mengua del caudal de los dos ríos.
La Siria antigua
Siria foi'l centru d'una civilización semita de gran importancia, alredor de les ciudaes d'Ebla y Ugarit, onde tuvo llugar el descubrimientu del bronce.
Tierra de pasu, el país conoció na antigûedá les dominaciones socesives de cananeos, hitites, hebreos, asirios, perses, griegos, romanos y bizantinos.
La Siria árabe
A partir del sieglu IV, empezaron a instalase na Siria actual tribus vinientes del sur d'Arabia. La victoria de Yarmuk sobre los bizantinos nel añu 636 permitió a los árabes dominar tol país.
La llegada de la dinastía abasí (750-1258) desplazó'l centru del poder a la nueva capital, Bagdag, y Siria convirtióse nuna más de les provincies del imperiu.
A partir de los sieglos X y XI, les rivalidaes ente árabes y turcos permitieron la instalación de los cruzaos qu'ocuparon la mariña y la fastera norte de Siria.
La constante llucha contra los cristianos, debilitó'l país y facilitó la invasión de los mongoles nel sieglu XIII. La dinastía de los mamelucos exipcianos frenó l'avance de los mongoles y derrotó a los cruzaos en 1291, dominando Siria hasta 1516
La Siria otomana
L'Imperiu otomanu anexonó Siria en 1516 y dividióla en cuatro provincies, (Damascu, Trípoli, Alep y Saida).
Nos cuatro sieglos de presencia otomana, Siria convirtióse nun centru importante del comerciu mediterraneu. la instalación de comerciantes venecianos, ingleses y franceses, principalmente n'Alep, permitió un averamientu progresivu a la Europa occidental.
El debilitamientu del imperiu otomanu llevó a les intervenciones franceses (en 1799 y 1860) y exipcia (1831).
Na Primer Guerra Mundial, tres la promesa británica de concede-yos la independencia, los sirios enfrentáronse colos turcos y los alemanes.
Pesie a esta promesa, en 1916, británicos y franceses roblaron un tratáu secretu, los alcuerdos Sykes-Picot, pa repartir ente ellos los territorios árabes del imperiu otomanu. Iraq y Palestina correspondieron-yos al Reinu Xuníu, mientres que Francia quedóse cola Siria y el Líbanu actuales.
El mandatu francés
En 1918 les tropes britániques ocuparon Damascu, pero retiráronse al añu siguiente dexando la zona baxo control francés.
En 1920, la Sociedá de Naciones confió a Francia'l mandatu sobre Siria y Líbanu. Sicasí, los nacionalistes árabes nun reconocieron esti mandatu y proclamaron unillateralmente como rei a Fayçal ibn Hussein. Ente 1925 y 1926, Francia hubo de facer frente a la insurreición y bombardió Damascu en dos ocasiones.
Na Segunda Guerra Mundial, les fuercies britániques y de la Francia llibre al mandu del xeneral Catroux espulsaron al representante del gobiernu de Vichy y reconocieron oficialmente la independencia de Siria,que nun se fizo efectiva hasta la fin de la guerra, en 1946.
La república independiente
Tres algamar la independencia Siria participó na primer guerra contra l'estáu d'Israel en 1948.
La derrota del país llevó a una inestabilidá política y una serie de golpes d'estáu militares. La oposición ente les facciones pro-iraquines y pro-exipcies, saldóse en favor de los últimos cola creación de la República Árabe Unificada. Esti estáu, qu'axuntaba Siria al Exiptu de Naser tuvo malapenes cinco años d'esitencia, ente 1958 y 1963.
Dende 1963 el gobiernu ta en manes del Partíu Baas, que, depués d'un primer periodu de moderación, averóse a la XRSS y llevó a cabu política agresiva que desembocó na Guerra de los seis díes contra Israel, de consecuencies catastrófiques pal país.
En 1973, Siria participó n'otru conflictu bélicu contra Israel, la Guerra del Yom Kippur, na que perdió'l control de los altos del Golán.
Nos últimos trenta años, la política siria tuvo marcada pola pola intervención na guerra civil libanesa a partir de 1975, que llevó a la ocupación de bona parte del país. Tamién rescampla la hostilidá pa con Iraq, contra'l que combatió na Guerra del Golfu en 1991.
Saint-Marcel-en-Murat
Saint-Marcel-en-Murat ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Siria
La república independiente
En 2000 Baxar al-Asad asocedió a so padre como xefe del Estáu.
L'asesinatu del primer ministru libanés Rafik Hariri en febreru de 2005, del que s'acusó a Siria, provocó una fola de protestes nel país y presiones internacionales, que llevaron a la retirada de les tropes siries n'abril del mesmu añu.
Saint-Marcel-en-Murat
Tien una población de y una superficie de  km².
Siria
Organización alministrativa
Siria ta dividida en 14 provincies o muhafazat (محافظة, singular muhafazah) que lleven el nome de la capital.
Siria reclama como parte del so territoriu nacional la provincia de Hatay, anexonada por Turquía en 1938 y los altos del Golán, ocupaos por Israel tres la Guerra de los seis díes en 1967 y anexonaos definitivamente en 1981.
Chiroxiphia caudata
Chiroxiphia caudata, tamién denomináu saltarín azul o tangará (Brasil) ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Chiroxiphia qu'integra la familia Pipridae. Habita nel centru esti d'América del Sur. thumb|160px|left|Chiroxiphia caudata; ilustración de [[William Swainson|Swainson, 1841.]]
Descripción
Mide ente 14 y 15,5 cm. El machu ye d'un azul intenso cola corona colorada y cabeza, ales y plumes esternes de la cola negres. Les plumes centrales de la cola son más llargues. La fema ye oliva, más clara pembaxo y puede tener la frente naranxa (seique les de mayor edá), les plumes centrales de la cola son solo un pocu más llargues. Les pates son acolorataes. thumb|180px|left|Exemplar machu xuvenil en [[Bertioga, estáu de São Paulo, Brasil]] Los machos nuevos paecer a la fema adulta, pero adulces desenvuelven la corona colorada, el negru de la cara, y finalmente el restu del plumaxe de los machos adultos.
Distribución y hábitat
Distribuyir pol sureste de Brasil (sur de Goiás y sur de Bahia escontra'l sur hasta l'oeste de Paraná y Rio Grande do Sul), sureste de Paraguái y estremu nordés d'Arxentina (Misiones, nordeste de Corrientes).
El so hábitat natural son los montes húmedos subtropicales o tropicales de tierres baxes, montes húmedos tropicales o subtropicales de monte y los montes antiguos bien degradaos.
Alimentación
Ye omnívoru. Aliméntase principalmente de frutos abondosos nel so hábitat como solanacees, rubiacees y piperacees, pero tamién d'artrópodos pequeños, arañes y hasta flores.
Reproducción
El sistema de acasalamiento de C. caudata ye poligínico, en que los machos (de 2 a 6) amestar en locales tradicionales o leks, pa faer exhibiciones cooperatives nel sotobosque, onde esiste una xerarquía linear de dominiu que puede persistir per años. El machu dominante del grupu pórtase como un sentinela nel altu d'una percha, na tentativa d'atraer femes pa la corte.
Gliese 570
Gliese 570 ye un sistema estelar triple asitiáu a 19,2 años lluz del Sistema Solar na constelación de Llibra. El sistema componer d'una nana naranxa —la estrella principal—, un sistema binariu de dos nanes coloraes y una nana marrón más alloñada. Alcuéntrase al suroeste de Zubenelgenubi (α Librae) y al noroeste de Brachium (σ Librae). Ye la estrella más cercana nós dientro de la constelación de Llibra.
Chiroxiphia caudata
Reproducción
La fema tien el so territoriu alredor del nial, que tien forma de cesta pequeña asitiada bien alto nuna horqueta y pegada con telarañes. Pon dos güevos parduzos con manchitas escures. Los guara mientres 18 díes y los pitucos abandonen el nial 20 díes dempués.
Gliese 570
Gliese 570 A
Gliese 570 A (HD 131977 / HR 5568 / LHS 387), la estrella primaria del sistema, ye una nana naranxa de tipu espectral K4V con una temperatura de 4622 K. Tien una masa de 0,78 mases solares y el so radiu ye un 27% más pequeñu que'l del Sol. El so periodu de rotación ye inferior a 17 díes. Relluma con una lluminosidá equivalente al 21% de la lluminosidá solar y tien una metalicidá —basada na bayura relativa de fierro— similar a la solar ([Fe/H] = +0,03). Ye una variable BY Draconis que'l so rellumu fluctúa 0,04 magnitúes, recibiendo la denominación, tocantes a estrella variable, de KX Librae.
Chiroxiphia caudata
Vocalización
Emite un “chao” aspru y nasal, y un “choueu, choueu..” frecuente. Mientres realicen la exhibición saltando, emiten un “kuá-kuáá-kuáá” roncu y nasal, que s'acelera y remata con españíos agudos.
Gliese 570
Gliese 570 Ab
Gliese 570 Ab foi la denominación d'un hipotéticu planeta estrasolar n'órbita alredor de Gliese 570 A. El planeta foi conxeturáu por Martin Kürster en 1998, siendo darréu refutado en 2000.
Chiroxiphia caudata
Descripción orixinal
La especie C. caudata describióse per primer vegada pol ornitólogu inglés George Shaw en 1793 sol nome científicu Pipra caudata; llocalidá tipo «Rio de Janeiro, Brasil».
Gliese 570
Gliese 570 BC
Gliese 570 BC ye un sistema binariu formáu por dos nanes coloraes que completen una vuelta alredor del centru de mases común casa 308,88 díes. Gliese 570 B (HD 131976 / LHS 386) mover a una distancia media de 0,31 UA respectu al centru de mases BC, ente que Gliese 570 C mover a 0,48 UA del mesmu.
Chiroxiphia caudata
Taxonomía
Ye monotípica. El presente xéneru ta cercanamente rellacionáu col xéneru Antilophia, y rexistráronse dacuando híbridos intergenéricos ente la presente especie y Antilophia galeata (soldadito), esti híbridu ye bien conocíu en Brasil pol nome popular de “rei de los tangarás”; aparentemente hibridó tamién con Ilicura militaris (saltarín militar). Dellos autores suxuren que tolos miembros del presente xéneru formen una superespecie.
Gliese 570
Gliese 570 BC
Gliese 570 B tien tipu espectral M1.5V y una temperatura efectivo de 3500 K, siendo la so lluminosidá igual al 6% de la lluminosidá solar. El so radiu equival a 2/3 partes del radiu solar y tien una masa de 0,59 mases solares. Gliese 570 C, más tenue, ye de tipu M3V y ye 3 vegaes menos lluminosa que la so compañera. La so temperatura efectivo ye de 3270 K y el so radiu equival al 43% del que tien el Sol. Tien una masa de 0,39 mases solares. El par ta dixebráu de Gliese 570 A unes 190 UA, completando una órbita cada 2130 años; sicasí, una relevante escentricidá orbital (ε = 0,20) fai que la separación ente A y el par BC varie ente 227 y 181 UA; el postreru periastru tuvo llugar en 1689.
Sylvia Schmelkes
Sylvia Irene Schmelkes del Valle ye una socióloga ya investigadora n'educación, mexicana. Ye conocida pol so trabayu na educación intercultural y pol so llibru «Escontra una meyor calidá de les nueses escueles» (Toward better quality of our schools). Realizó estudios exploratorios sobre bones práutiques en programes de sofitu a indíxenes n'educación cimera.
Gliese 570
Gliese 570 D
Gliese 570 D, l'oxetu más alloñáu del sistema, foi reparáu a más de 1500 UA del sistema triple, lo qu'implica que'l so periodu orbital ye cimeru a 43.000 años. Ye una nana marrón de metanu con una temperatura de namái 500 °C. La so masa envalórase en 50 ± 20 vegaes la masa de Xúpiter, tando catalogada como de tipu T7-8V. La so edá envalórase ente 2000 y 5000 millones d'años.
Sylvia Schmelkes
Escribió más de 100 testos académicos y ensayos. Foi coordinadora xeneral d'Educación Intercultural y Billingüe na Secretaría d'Educación Pública en Méxicu; de 2008 a 2013 foi direutora del Institutu d'Investigaciones pal Desenvolvimientu de la Educación -INIDE- de la Universidá Iberoamericana, y de 2013 a 2017 presidió la Xunta de Gobiernu del Institutu Nacional pa la Evaluación de la Educación.
Biografía
Dempués d'eso, Schmelkes empezó a trabayar na educación en valores y n'educación intercultural, convirtiéndose en coordinadora xeneral d'Educación Intercultural y Billingüe de la Secretaría d'Educación Pública, mientres la presidencia de Méxicu de Vicente Fox. De 2008 a 2013 desempeñóse como direutora del Institutu d'Investigaciones pal Desenvolvimientu de la Educación INIDE, de la Universidá Iberoamericana de la Ciudá de Méxicu. El trabayu de Schmelkes foi publicáu en cinco idiomes por instituciones como la Secretaría d'Educación Pública, la UNESCO y la Organización d'Estaos Americanos.
En mayu de 2013 foi designada como presidenta del Institutu Nacional pa la Evaluación de la Educación (INEE), organismu que llogró autonomía a partir les de les reformes constitucionales en materia d'educación realizaes en 2012 y 2013. Asumió dichu cargu mientres cuatro años, el so mandatu como presidenta terminó n'abril de 2017, sicasí sigue como conseyera del Institutu.
Cielo González Villa
Cielo González Villa ye una política y abogada colombiana, ex-gobernadora del Departamentu del Huila en ganando les eleiciones el so partíu cola mayoría absoluta. Desempeñó diversos roles nel Departamentu como Alcaldesa de Neiva y Dipuatada a l'asamblea. Nel añu 2007 foi amestada diplomática na embaxada de Colombia n'Uruguái.
Estudió derechu y ciencies polítiques na Universidá Externado de Colombia con posgráu en xestión d'entidaes territoriales y derechu públicu na Universidá Nacional de Colombia. Ta casada y tien un fíu.
El 9 de xineru de 2013 foi destituyida del so cargu como gobernadora por una inhabilidad de 3 años pa exercer cargos públicos emitida pola Procuradoría Xeneral de la Nación.
En Mayu de 2018, Rellaciónase-y con Germán Trujillo Manrique, contratista del Programa d'Alimentación Escolar (PAE) Santander vixencia 2016, quien tenía vixente una orde de captura na so contra por irregularidaes nel programa de va dos años y el cual escondíase dende avientu nuna finca en Boyacá.
Bolusanthus speciosus
Bolusanthus ye un xéneros de planta melecinal con una única especie: Bolusanthus speciosus (Bolus) Harms, perteneciente a la familia Fabaceae. Ye orixinaria d'África meridional y tropical. thumb|Detalle de les flores
Descripción
Ye un árbol decorativu, de pequeñu y medianu tamañu, de fueya caduca, dexando cayer les sos fueyes namái por un curtiu periodu na primavera. L'árbol tien de normal tarmos múltiples, pero puédese podar pa formar un solu renuevu. La corteza del tarmu ye de color marrón gris, aspra y sedada fondamente. Les fueyes, que tán dispuestes n'espiral, tán suspendíos de les cañes cayíes. Les flores son colgantes de color azul-malva, fragantes, y cuelguen de les cañes en recímanos, de cutiu cubriendo tol árbol. El tiempu de floriamientu ye d'agostu a avientu (primavera y branu). Les flores son siguíes pola fruta, vaines marrones, que cuelguen de les cañes en recímanos, y nunca se parte pa lliberar les sos granes.
Al ser un árbol protexíu nel sur d'África, los especímenes monteses nun puede esaniciase, amenorgar o estropiar.
Cultivu
Arrobinar por grana dende fines d'iviernu, granando ente unu y tres meses. Cultívase en suelu arenosu o magrizu, ricu y bien drenáu, en solana, al abellugu de xelaes. Escepcionalmente aguanta al fríu. Tien de llantase nun fuexu de siquier un metru cúbicu. Nos primeros años regar abondosu y regularmente. Les plantes nueves aguanten mal los tresplantes.
Otros usos
La madera, acoloratada, ye bien dura y resistente, a prueba d'inseutos.
La madera, ye bien buscada polos carpinteros pa faer muebles. Funciona bien nel tornu, convirtiéndose en formoses llámpares y otros artículos. Los tarmos rectos son bien duros, resistentes a les termites y utilízase pa postes pa barganales.
Los raigaños utilícense medicinalmente pa solliviar los problemes d'estómagu y la corteza interna usar pa tratar los calambres abdominales. Tamién tien un escelente potencial como un árbol p'axardinar y llantar nel xardín de la so casa.
Distribución
Distribúise per Mozambique, Zambia, Zimbabue, Botsuana, Sudáfrica en Natal y Transvaal y en Suazilandia.
Taxonomía
Bolusanthus speciosus describióse por (Bolus) Harms y espublizóse en Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis 2: 15. 1906.
Miranda
Parroquies
Por Decretu 112/2008, de 28 d'ochobre, determinense los topónimos oficiales del conceyu, que tien les siguientes parroquies:
Historia
Los megalitos son sepulcros funerarios utilizaos mientres el Neolíticu y el Bronce Antiguu y concíbense como elementos arquiteutónicos nel paisaxe. Destaquen de la redolada por un montículu artificial qu'acovez una cámara adintelada construyida con llábanos de piedra.
A lo llargo del escurrir de la Calzada de la Mesa, alcuéntrense dellos xacimientos megalíticos nes sierres de Porzabezas y del Pedroriu creando un paisaxe peculiar. Estos enterramientos funerarios funcionen como un llinguaxe simbólicu que desllenda l'área d'actuación d'una comunidá nes sos actividaes de caza y recueya.
Semeyante disposición en rellación col Camín Francés tienen les necrópolis de La Sierra la Cabra, Peña Mantega, Sierra del Quintanal, Sierra de Biegega y Couríu, asitiándose nes llinies de cumes y marcando l'escurrir d'una vía de camín que, al igual que la Calzada de la Mesa, va ser utilizada darréu hasta'l sieglu XIX.
D'estes poblaciones prehistóriques conocemos los sos llugares d'enterramientu, pero non los d'habitación. Tamién tenemos noticies del so universu mental al traviés del ídolu de Ḷḷamosu, escultura con formes xinecomorfes, que'l so afayu casual fai difícil la so atribución cronolóxica.
La Edá del Fierro ta representada pola apaición de los solares castreños. Son poblaos fortificaos, asitiaos en llugares con un ampliu control sobro'l territoriu cercanu, los sos recursos y sobro les víes de comunicación. D'esto da fe la situación del castru de Vigaña o'l d'Ondes, que tienen un importante dominiu visual sobro'l pasu del Camín Real qu'escurría pela marxe del ríu Pigüeña.
Ésti ye'l tipu de poblamientu que s'atopen los romanos cuando se lleva a cabu la conquista del Norte peninsular nel sieglu I, atrayíos poles posibilidaes qu'ufiertaben los xacimientos auríferos de la zona.
Esta complementariedá puede reparase en Miranda: l'actividá minera concéntrase na Sierra de Bixega, onde antiguos castros como'l de Boinás siguen utilizándose como llugares de poblamientu, al empar que se creen otros establecimientos rellacionaos colos trabayos específicos de la minería. Nel restu del territoriu caltienen los castros y surden asentamientos de calter agropecuariu y ensin estructures defensives, les villes; dende elles contrólase l'actividá de tol territoriu. Ésti ye'l casu del xacimientu asitiáu na contorna de Cezana.
Mientres tol periodu romanu siguen xugando un papel preponderante les trés víes de comunicación enantes mentaes, mesmo pa les rellaciones colos territorios vecinos que pal treslláu del material aurífero.
Sobro les xentes qu'ocupaben estes tierres en dómina romana y trabayaben nes mines auríferes apúrrenos información la llábana funeraria de Villaverde. Nella méntase a una neña de doce años, llamada Bodocena y fía d'Aravo, que vivió nestes paraxes na primer metá del sieglu I.
Lo que resulta poco conocíu n'Asturies polo xeneral y en Miranda en particular ye'l pasu de la dómina tardorromana a la medieval y cómo se produz la tresformación d'un mundu de castros y villes nel mundu de les aldees de los sieglos X y XI.
L'apaición d'estes aldees —que se caltuvieron hasta l'actualidá— ta rellacionada cola crecedera agraria altomedieval, ocupando llugares llanos y, sobremanera, colonizando les vegues de los ríos. Asina, surden un cientu de pueblos que, como los asitiaos na ría de Miranda —la vega que crea'l Narcea al so pasu per Miranda—, centren la so actividá na producción agrícola, destacando como productu de mayor importancia la escanda pa la ellaboración del pan.
Dende'l sieglu VIII al XII, l'actual conceyu taba estremáu en dos circunscripciones: Miranda —la marxe izquierda del ríu Pigüeña— y Salcéu —la marxe derecha—. Caúna tenía una fortificación dende la que se controlaba'l territoriu y de les qu'entá güei podemos apreciar mínimos restos nel Picu Cervera y na Peña El Castiellu.
Pero va ser el monesteriu de Santa María de Balmonte la institución que va mandar los designios d'esti territoriu dende'l primer cuartu del sieglu XI. Fundáu nel añu 1032 na villa de Lapedo, a lo llargo de los sieglos siguientes foi faciéndose con innumberables posesiones en Miranda y nos conceyos estremeros. Entá se caltienen na contorna de Miranda restos de lo qu'hubo ser la rescamplante construcción románica d'esti cenobiu.
Al monesteriu tamién pertenecía una ferrería, yá sumida, y un machucu qu'entá pue ser visitáu n'Alvariza. De la so esistencia tenemos constancia nel sieglu XVI, pero'l so orixe ye, de xuru, anterior.
Esti monesteriu acabó xenerando un pequeñu nucleu de población, Lapedo, camudándose a lo llargo del sieglu XII l'antiguu nome pol de Balmonte, llugar onde anicia anguaño la capital.
Los sieglos baxomedievales (XIV y XV) tán protagonizaos por unes families nobles —los Quiñones y los Miranda—, a les que pertenecieron les dos torres señoriales que se caltienen, la de Quintana y el llenzu de la de Montoubu. Esta nobleza faise col poder qu'hasta'l momentu tuviera'l monesteriu de Santa María de Balmonte, dando un gran protagonismu a l'actividá ganadera y favoreciendo l'apaición d'un grupu social estremáu, los vaqueiros d'alzada. El so xerme ye la mano d'obra servil que s'ocupaba de los fataos señoriales —los vaqueros—, realizando una alzada estacional dende les camperes de branu (asitiaos na cabecera del valle, en Somiedo). Esti procesu, que s'empecipia na Baxa Edá Media, enllárgase mientres los sieglos XVI, XVII y XVIII. Entá güei pueden apreciase les peculiaridaes morfolóxiques que presentaba l'hábitat d'iviernu nes brañes de Villaverde, Santa Marina, El Pontigo, Modreiros y Carricedo.
Nel sieglu XVIII tovía se caltienen delles xurisdicciones nesti territoriu: el cotu monásticu, qu'integraba l'actual parroquia de Santuyano de Balmonte, l'antiguu territoriu de Salcéu, incluyíu nel vecín conceyu de Grau; el conceyu de Miranda constituyíu por Miranda l'Alta y Miranda la Baxa, dixebraes pol cotu monásticu.
Nun va ser hasta'l sieglu XIX cuando'l conceyu adopte la fisonomía que tien anguaño. Les reformes lliberales y la desamortización favorecieron la integración del cotu señorial nel conceyu y l'antigua capital, asitiada en Lleiguarda-Silviella, treslládase a Balmonte. En 1886 los vecinos de les parroquies de Salcéu-Ondes, Ḷḷamosu y Montoubu piden la so incorporación a Miranda, conformándose definitivamente l'actual territorialidá. El nome de Miranda, de raigón altomedieval, camúdase en 1956 pol de Balmonte.
La evolución del conceyu a lo llargo de los sieglos XIX y XX ta arreyada a l'actividá agropecuaria. Nel sieglu XX cobra especial importancia l'aprovechamientu lletricu de les agües del ríu Pigüeña, calteniéndose esti patrimoniu industrial nos pueblos de Ponte San Martín, Silviella y Fontouria.
Villers-Guislain
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Martin-des-Lais
Saint-Martin-des-Lais ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Uncaria tomentosa
Uncaria tomentosa, llamada popularmente uña de gatu, ye una planta trepadora d'usu melecinal orixinaria de Perú. Crez en tierres vírxenes de la selva peruana, y tamién en tierres bien reposaes por un tiempu enllargáu.
Descripción
La uña de gatu ye una liana trepadora de tueru maderizu y delgáu qu'algama los 15 metros d'altor. Crez na Amazonia, a lo llargo del lladral oriental de la cordal de los Andes, y desenvuélvese meyor a altores ente los 200 y 800 msnm. El so nome común respuende, como los d'una trentena d'especies vexetales, a les filosas escayos curves que presenten los tarmos nuevos y que la planta utiliza pa suxetar a los árboles. El so nome llatín tomentosa deber a les pequeñes pilosidaes o tomentos que, a manera de pelusa, anubren la superficie de les sos fueyes.
Medicina tradicional
Magar la uña de gatu foi conocida y utilizada polos yaneshas y asháninques de la selva central de Perú pa la cura d'enfermedaes comunes, sábese que'l so usu como planta medicinal fuera del ámbitu indíxena ye recién, remontándose a escasos trenta o cuarenta años. La hestoria del so descubrimientu científicu data de 1830, añu en que fuera descrita per primer vegada como especie. Sicasí nun foi hasta los años cincuenta cuandos'l naturalista alemán Arturo Brell llevó a cabu los primeros estudios sistemáticos de la especie a partir de plantes recoyíes na selva central peruana. El descubrimientu científicu de la uña de gatu como planta melecinal y el so posterior espardimientu en tol mundu como "planta curatodo" empecípiase abondo más tarde.
Medicina moderna
Nun esisten ensayos clínicos publicaos en revistes científiques indexaes que demuestren un efeutu benéficu del usu d'esta planta en medicina occidental, pero sicasí usóse-y de manera empírica en distintes condiciones médiques:
Organización Mundial de la Salú
Na Primer Conferencia Internacional sobreUncaria tomentosa, que patrocinó la OMS en Xinebra (Suiza), hubo unanimidá sobre'l fechu de que dempués del descubrimientu de la quinina, nenguna otra planta de la selva húmeda llogró espertar tanto interés como lu fixo esta. L'interés concentrábase sobremanera nos alcaloides, yá que a lo menos 6 d'ellos yeren capaces d'aumentar el nivel d'inmunidá hasta un 50%. Cinco de los Alcaloides fueron clínicamente documentaos por tener efeutos contra la leucemia, tumores, úlceres y infeiciones y artritis.
Historia
Brell atopó que los nativos emplegaben una singular forma de control de la natalidá. Siguiendo procedimientos ancestrales, los indíxenes utilizaben la corteza, granes y fueyes de ciertes plantes pa preparar fervinchos, les que causaben en quien les inxería un poderosu efeutu inmunoinductor o inmnoacelerador, evitando'l embaranzu. Ente les plantes consumíes, Brell identificó un arbustu trepador. La planta en cuestión yera conocida fonéticamente como zavenna rossa. Más tarde, sería identificada como perteneciente al xéneru Uncaria y empezóse-y a llamar uña de gatu, n'español.
Taxonomía
Uncaria tomentosa describióse por (Willd. ex Schult.) DC. y publicada en Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis 4: 349, nel añu 1830. Uncaria: nome xenéricu que deriva de la pallabra llatina uncus, que significa "un gabitu". Referir a los gabitos, formaos a partir de cañes amenorgaes, que'l esguiladores de Uncaria utilicen pa enferronase a otra vexetación.
tomentosa: epítetu llatín que significa "peluda"
Aserrín aserrán
Coincidiendo colos dos últimos versos del cantar, los movimientos fainse más rápidos.
Villers-Outréaux
Villers-Outréaux ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chlamydera cerviniventris
Chlamydera cerviniventris, ye una especie d'ave Passeriformes, de la familia Ptilonorhynchidae, perteneciente al xéneru Chlamydera. El so nome común ye "Ave del Paraiso de Pechu leonau".
Llocalización
Ye una ave qu'Habita nos montes tropicales, manglares, montes de sabana y los cantos de los montes de Nueva Guinea y norte d'Australia.
Chiroxiphia pareola
Chiroxiphia pareola, tamién denomináu saltarín de llombu azul, saltarín llombu azul (Venezuela) o tangará falsu (Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Chiroxiphia qu'integra la familia Pipridae. Puebla les selves d'América del Sur.
Distribución
Alcuéntrase en Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana francesa, Trinidá y Tobagu, Brasil, Colombia, Ecuador, Bolivia y Perú.
Villers-Plouich
Villers-Plouich ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Danielle Browning
Danielle Browning ye una atleta xamaicana, especialista na prueba de 4x100 m, na que llogró ser subcampeona mundial en 2005.
Carrera deportiva
Nel Mundial de Ḥelsinki 2005 ganó la medaya de plata nos relevos 4x100 metros, con un tiempu de 41.99 segundos, tres les estauxunidenses y per delantre de les bielorruses, y siendo les sos compañeres d'equipu: Sherone Simpson, Aleen Bailey y Veronica Campbell.
Cicely Courtneidge
Dame Cicely Courtneidge DBE foi una actriz británica.