cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Usos melecinales de los raigaños
Gatuña
Tantu la Cooperativa Científica Europea sobre Fitoterapia y la Comisión E aprueben l'usu del raigañu de la Ononis spinosa como diuréticu, similar a la piniellu, pa esaniciar arenuca y n'afecciones renales. Tamién ta indicada como coadyuvante nel tratamientu d'infeiciones bacterianes de les víes urinaries. Como depurativu xeneral usóse na cutlura popular en casos d'artrosis, artritis, eczemes y pruyicios.
El raigañu de la gatuña contién una variedá de compuestos químicos, unu d'ellos la 7β-dimetoxi-7-D-glucosiloxi-homopterocarpina que puede ser la responsable de los efeutos antibacterianos frente a la Pseudomonas aeruginosa y l'estreptococu beta-hemolítico.
La gatuña vien en bolses de 50 y 80 g, de les cualos suelse indicar 6-12 g diarios partíos en 2 o 3 dosis.
Precuros
Nun se publicaron contraindicaciones nel usu de la gatuña, sicasí, nun tien de ser usada en pacientes con edema causada por insuficiencia cardiaca o renal. L'usu de diuréticos en pacientes en tratamientu de la hipertensión arterial o cardiopatía tien de faese por prescripción y baxu control d'un especialista.
Genciana
El raigañu de la Gentiana lutea o Genciana mariella—nome que recibe de Gentio, el rei ilirio del sieglu II e.C.—destaca poles sos propiedaes intensamente amargoses, faciendo d'ella unu de los principales tónicos dixestivos y aperitivos p'aguiyar el mambís. Los principios activos que-y dan l'amargura al raigañu son glucósidos secoiridoides llamaos amarogentina y genciopicirina (C 16 H 20 O 9 ). Estos compuestos aguiyen el receptores del gustu amargosu nes papiles gustatives de la parte posterior de la llingua, trayendo a un aumentu de la secreción de cuspia y zusmiu gástrico y, de resultes, del mambís. Cada cápsula de la genciana mariella contién 300 mg d'estractu del raigañu.
El raigañu pivotante pue ser tan gruesa como'l brazu d'una persona, de la que salen delles ramificaciones bien desenvueltes. El raigañu estrayer a finales del branu o na seronda, y ensúgase pa un usu posterior. De cutiu tómase oralmente nos tratamientos de dolencies de fégadu, indixestión, infeiciones gástriques y anorexa.
Precuros
La genciana nun tien de ser prescrita en pacientes con úlceres duodenal ó gástrica. Nun tien de ser tomada por muyeres embarazaes o mientres la lactancia materna. Describióse'l dolor de cabeza como'l so principal efeutu adversu.
Ginseng
thumb|200px|Raigaños del Ginseng, envasaos nuna tienda surcoreana. El raigañu del Panax ginseng, que ta casi estinguíu nel so hábitat natural, nun ye d'aición estimulante sinón adaptógenos, esto ye, un productu qu'aumenta la resistencia del cuerpu al estrés, polo que ye usáu como coadyuvante nel tratamientu d'enfermedaes psiquiátriques y cáncer, probablemente pol so efeutu antioxidante. Un estudiu de doble ciegu na Universidá Nacional Autónoma de Méxicu concluyó que'l ginseg ye un compuestu prometedor en rellación a la meyora de la calidá de vida. Sicasí, esisten bien pocos estudios d'altu nivel sobre los efeutos melecinales del ginseng. Dalgunes de les propiedaes al que se-y atribúin, como'l combatir la perda de memoria, la fatiga físico y mental, y la proteición de la desintosicación d'alcohol, barbitúricos y opiáceos, nun tán basaos n'evidencies concretes sinón basaos en tradición teórica. D'alcuerdu a los estudios científicos, l'usu al llargu plazu del ginseng acomuñáronse con depresión, insomnia, foria, trestornos menstruales y de la sexualidá, ente otros efeuto secundarios.
Por unos 5 milenios, los chinos utilizaron el raigañu del ginseng como un tónicu d'enerxía. El ginseng tamién foi bien popular ente los chinos vieyos mientres sieglos y adoptóse esta planta energizante nel Occidente dende los díes de Marco Polo. El ginseng tamién puede utilizase como un remediu de desenvolvimientu y pal tratamientu de les enfermedaes pulmonares cróniques. El ginseng, que'l so principal axente activu son les ginsenosides, foi consideráu como'l principal tónicu porque apurre estimulación a tol cuerpu pa superar la fatiga y el estrés, la debilidá y otros defectos mentales y nel cáncer. El ginseng ayuda'l corazón y foi utilizáu pa regular la circulación del sangre. Tien la capacidá pa nutrir el sangre y utilízase pa tratar l'anemia. Les muyeres que sufren de defectos y la falta d'equilibriu hormonal suelen indicase l'usu de ginseng. El ginseng d'orixe asiáticu, indicar p'ameyorar el control metabólicu na diabetes mellitus non insulino dependiente. Produz efeutos antiinflamatorios tornando la espresión de citocines y cliclooxigenasa 2, polo que s'indica dempués del exerciciu.
Precuros
Tienen De evitase les altes dosis o l'usu enllargáu del ginseng y nun se debe alministrar mientres l'embaranzu. Quien tomen ginseng regularmente tienen de tomalo por intervalu de tiempu, usualmente omitilo cada dos meses llindando l'usu concomitante d'otros estimulantes, incluyendo la cafeína.
Describiéronse la contraindicación del ginseng en pacientes con trestornos del ritmu cardiacu, hipotensión arterial y trestornos d'ansiedá ya irritabilidá.
Presentaciones comerciales
200px|thumb|Vinu montañéz coreanu conocíu como Sansamju estrayíu del P. ginseng.
Dalgunos de los preparaos comerciales que contienen estractos de raigaños de Panax ginseng, que indíquense según la lliteratura o siguiendo les indicaciones d'un especialista inclúin:
Ginseng siberianu
El raigañu del Eleutherococcus senticosus indicar a persones que sufren de estrés. El ginseng siberianu presenta aiciones similares al ginseng, pero con una menor actividá polo xeneral. Tamién ye hipoglucemiante, el so toma siguida apurre puxanza, aumenta la memoria y la predisposición a l'actividá. Poro, trátase d'un raigañu herbal que los estudiantes suelen tomar enantes d'un exame o n'otres circunstancies que pueden comprometer. El ginseng siberianu tamién puede utilizase como remediu pal escosamientu nerviosu y la falta d'enerxía. Esto funciona como un refuerzu y foi llargamente utilizáu dende la década de 1930 col fin de faer frente a les presiones mentales qu'acompañaron los principios del sieglu XX.
El poder adaptógeno (aguiya'l Sistema nerviosu central, aumenta'l rendimientu físicu ya intelectual, amonta la resistencia inespecífica a les enfermedaes, amenorga la frecuencia de les enfermedaes debíes al fríu y al escosamientu) ye inferior al ginseng pero utilizóse llargamente p'aumentar el rendimientu físicu de los deportistes. Tamién ameyora l'estáu xeneral de los enfermos oncolóxicos sometíos a quimioterapia ó radioterapia.
Los principales compuestos activos del raigañu d'esta planta, ente otros, los eleuteranos—glucanos similares a los panaxanos del ginseng—; eleuterósidos—heterósidos de glucosa y distintes aglicones—y fitoestrógenos con una posible aplicación en cosmetoloxía.
Precuros
Encamiéntase que los individuos nerviosos, tirantes, histéricos o esquizofrénicos eviten l'usu del ginseng siberianu. Igualmente que'l ginseng, encamiéntase faer descansos ente tratamientos y nun alministrar na segunda parte del ciclu menstrual, nin en casos nos que nun convenga'l efeutu estrogénico. Nun ye recomendable nos menores de trece años. Tampoco se debería tomar con estimulantes como'l café o drogues antipsicótiques y mientres el tratamientu d'hormones.
Pastio Bermuda
El so usu ta contraindicáu concomitantemente con diuréticos en presencia d'hipertensión arterial o cardiopatíes, namái tien de faese por prescripción y baxu control médicu, dada la posibilidá d'apaición d'una descompensación tensional o, si la eliminación de potasiu ye considerable, una potenciación del efeutu de los cardiotónicos. Nun s'encamienta'l so usu en pacientes con obstrucción de les víes biliares, nel embaranzu por considerase popularmente como albortiva. Les partes aérees de la planta contienen heterósidos cianogénicos, responsables d'intoxicaciones en ganadería.
Decocción: ferver mientres un minutu 20 g en 200 cc d'agua, refugala, esmagayar el rizoma y ferver de nuevu mientres 5 minutos con 1250 cc d'agua. Encamiéntase añedir menta, anís o regaliza p'ameyorar el sabor. Tomar 2 ó 3 taces al día.
Gramilla
El rizoma de la Elytrigia repens (ensin. Agropyron repens) foi usáu como planta melecinal dende la Grecia Clásica fundamentalmente como diuréticu qu'aumenta la escreción d'orina por un aumentu de la circulación del reñón. Otros usos atribuyíos a la gramilla ye la inflamación de la vexiga, retención de líquidos y como antisépticu. Suel ser tamién encamentáu como depurativu pa la gota y reumatismu.
El principal constituyente del raigañu de la gramilla ye la triticina que ye un polisacáridu con estructura similar a la inulina. Ye ricu tamién en sales de potasiu, silicatos, mucílagos y traces d'aceite esencial. Los animales de campera, incluyendo'l caballu favorecen la gramilla pol so baxu conteníu en fibra y el so sabor relativamente duce.
Granada
La corteza del raigañu de Punica granatum contién sales minerales, principalmente oxalato cálcicu; abondosos taníns de tipu elagitanino, alcaloides de tipu piperidínico, como la peletierina, isopeletierina, n-metilpeletierina y pseudopeletierina.
La corteza del raigañu indícase como antihelmíntico, sobremanera nes teniasis por cuenta de la presencia de peletierina, que produz paralís ya inclusive muerte de la Tenia, según la dosis alministrada, indicación que quedó últimamente en desusu humanu, emplegándose casi puramente en medicina veterinaria.
El raigañu prepárase macerando la corteza por 24 h hasta unos 60 g y ferviéndola en 1,5 L d'agua hasta que se evapore la metá de l'agua. El líquidu resultante cólase y tómase n'ayunes, col precuru que puede producir estomagada, vértigu y trestornos visuales.
Harpagófito
thumb|200px|Cachos de raigañu secu de H. procumbens, al que se-y atribúi eficacia antiinflamatoria similar a los [[Inhibidores selectivos de la COX-2|inhibidores de la cox-2. ]] L'usu del raigañu del Harpagophytum procumbens ye frecuente porque se-y atribúi aición antiinflamatoria y analxésica leve, aplicando l'estractu del raigañu como tintura o aposito causando recuperación posterior a golpes y traumatismos. El constituyente que se considera responsable de los sos efeutos conózse-y como harpágido, un iridoide. Tamién se-y reconoz poder colerético y estimulante del mambís.
La planta ye procedente del sur d'África onde crez n'estáu selvaxe nel Desiertu de Kalahari, llugar que se suel indicar pa solliviar los dolores de partu.
Suel ser bien tolerada, puede causar foria y se contraindica si esiste úlcera gastroduodenal y diabetes. Nun se debe usar el harpagófito mientres l'embaranzu y débese consultar con un especialista previu al so usu mientres la lactancia.
Presentaciones comerciales
Dalgunos de los preparaos comerciales que contienen estractos de raigaños de Harpagophytum procumbens, que indíquense según la lliteratura o siguiendo les indicaciones d'un especialista inclúin:
Huáng Qí
El raigañu ye rica en polisacáridos y flavonoides que se-y atribúin les sos propiedaes melecinales. La dosis ye variada, dende 1 a 60 g diarios, dependiendo de la so aplicación.
Ipecacuana
La ipecacuna ye bien útil como emético cuando ye necesariu provocar la vultura en casu en que gran debilidá o en neños. Cómo vomitivu, expectorante y diaforético, prescribir en bronquitis, etc., y en desordes de les que se desea aumentar les aiciones de la piel. Los preparaos que más s'usen son el xarabe de ipecacuana y el polvu de Dover.
Jatrofa
Cola Jatropha dioica predomina l'usu p'afecciones de la piel, del texíu subcutáneo y problemes odontolóxicos, per mediu d'un fervinchu que s'aplica externamente. Al igual que'l raigañu de Sicyos deppei, la jatrofa xeneralmente ye usada pa problemes de caspa y cayida del pelo y ésta última ye preparada en fervinchu y d'aplicación tópica. El raigañu, que ye delgada, aproximao 1 metru de llargor, maderiza y con látex acoloratáu/anaranxáu, fiérvese un manizu de raigaños n'aproximao cuatro litros d'agua y úsase como enagua de bañu o enxagüe del pelo. Tamién s'indica pa purificar los reñones y en situaciones de mala dixestión, pa lo que se fierven tres raíz nun llitru d'agua y tómase como agua potable d'usu cotidianu.
Jengibre
thumb|200px|Dos variedaes de raigaños de jengibre de venta nun mercáu de [[Haikou.]] N'investigaciones médiques comprobóse que'l raigañu de Zingiber officinale ye efeutivu nel tratamientu contra les estomagaes y maréos causaes al viaxar sobre dalgunos medios de tresporte, según les qu'apaecen mientres l'embaranzu n'hores matutines. En vista de que nun se-y conoz efeutu teratogénico, el so usu nel embaranzu nun ta contraindicáu. El jengibre ye coles mesmes útil na indixestión que cursa con estomagaes y gastritis leve. En delles pacientes puede agravar la gastritis si tuvieron primeramente trataos con analxésicos antiinflamatorios. Puede emplegase en decocción o n'estractu fluyíu. Per miles d'años usóse tamién como estimulante gastro-intestinal, aumentando la motilidad intestinal, sollivia los gases intestinales, ye tónicu y expectorante, ente otros. Ye un potente estimulante del sistema nerviosu central y autónomu.
El jengibre foi utilizáu na medicina tradicional como una cura pa enfermedaes inflamatorias, incluyendo reumátiques y tramáticas. El jengibre contién compuestos fenólicos activos como'l gingerol, paradol y shogoal, que tienen propiedaes antioxidantes, anticancerosas, anti-inflamatorios, anti-angiogenesis y propiedaes anti-arteroescleróticas. Tamién se demostró que inhibe los productos del xen NF-kB implicaos na proliferación celular y la angiogénesis, como l'IL-8, VEGF y el cáncer d'ovariu. L'estractu fluyíu del jengibre tien un efeutu estimulante (ergogénico) a dosis de 15 y 30 mg/kg, tomaes por cinco díes o en dosis única.
L'estractu oleosu del jengibre nel tratamientu del asma, al evidenciarse un efeutu inhibitorio de la degranulación de los mastocitos polo cual pudiera clasificase como antihistamínico, antiserotonínico y antiinflamatoriu de les víes respiratories.
Precuros
Nun se debe tomar jengibre conxuntamente con antigoagulantes o antiagregantes plaquetarios, incluyendo l'aspirina, ensin consultar enantes con un especialista, por razón del enforma mayor riesgu de sangráu. Los pacientes con cálculos biliares tienen de tener valoración médica primeramente a l'alministración de preparaos con jengibre. El jengibre puede causar dolor d'estómagu y tien d'alministrase con precausión en casu de úlcera péptica y otres enfermedaes gastrointestinales.
Presentaciones comerciales
150px|thumb|Vial conteniendo [[aceite esencial estrayíu del Z. officinale.]]
Dalgunos de los preparaos comerciales que contienen estractos de raigaños de Zingiber officinale, que indíquense según la lliteratura o siguiendo les indicaciones d'un especialista inclúin:
Cúrcuma
La Curcuma longa ye una de les especies más usaes na gastronomía de la India y apurre un color mariellu intensu carauterísticu, procedente del rizoma de la planta. Esisten dellos estudios en cursu en busca de sofitu científicu a les sos suxuríes funciones antitumor, antioxidante, antiartritis, y antinflamatorias. La cúrcuma puede ser útil pa tratar la malaria, prevenir cáncer cervical. thumb|200px|Cúrcuma en polvu.
Nel antiguu sistema de medicina india Āyurveda, tien ampliu usu en hepatitis A, B y otres, en casos de plaquetas baxes, como regulador de la inmumidad y coadyuvante n'inmunodeficiencies, incluyíes ciertes formes de cáncer como'l carcinoma de mama y el hepatocarcinoma. Los efeutos anti-cáncer paecen derivar de l'habilidá de la cúrcuma d'inducir apoptosis en célules canceríxenes, ensin producir efeutos citotóxicos en célules sanes. La cúrcuma puede interferir cola actividá del factor de trescripción NF-κB, que foi amestáu al traviés de múltiples estudios científicos, a un númberu d'enfermedaes inflamatorias, incluyendo cáncer.
Dellos estudios en llaboratoriu indiquen que'l curcumín, un componente de la cúrcuma, puede tener actividá contra'l VIH. Sicasí, faen falta estudios confiables n'humanos nesta área. Esiste información circunstancial de que la cúrcuma podría ameyorar les condiciones mentales d'adultos mayores.
La cúrcuma nun ye fácilmente absorbida pol organismu humanu - 2 g de cúrcuma nun se detecten nel sueru en siendo inxerida. Sicasí l'absorción de la curcuma meyora considerablemente si inxerir con pimienta negra, como nel curry en polvu.
Jobo
La especie Spondias mombin ye usada enforma polos indíxenes de Venezuela y Colombia, fundamentalmente la corteza como cicatrizante. El raigañu suelse indicar maceráu pa les inflamaciones locales o en bébora pa desparasitar. Pa la mesmes funciones indícase l'usu del raigañu del jocote (Spondias purpurea).
Kawa kawa
thumb|right|Raigaños de [[kava ensugando al campu en Lovoni, Ovalau, Fixi.]] El rizoma del Piper methysticum cumplía un papel importante na vida social de los nativos de les islles del Pacíficu a la llegada de los europeos nel sieglu XVIII. Consumíase'l rizoma, mazcáu o lleldáu n'agua pa producir un beberaxu de color parduzu y propiedaes sicotrópiques. El so principiu activu ta compuestu por una ventena de lactones, que conformen más del 3% del rizoma n'estáu brutu, denominaes kavalactones.
Una revisión sistemática de la Collaboración Cochrane concluyó que ye probable que los raigaños del kava sían más eficaces que lo ye'l placebo pa tratar l'ansiedá social al curtiu plazu. Dellos estudios suxuren que'l so efeutu ye comparable al de les benzodiazepinas ensin los efeutos colaterales.
Les cultures polinesies nel Océanu Pacíficu, según Vanuatu, Melanesia y en delles partes de Micronesia y Australia peracaben kava de diverses maneres. Tradicionalmente preparar pa mazcar, moliendo o cutiendo los raigaños de la planta. La molienda realízase a mano contra un bloque en forma de conu de coral muertu, la mano forma un morteru y el coral fai de pilón. Suelse añedir un pocu d'agua al raigañu que s'entemez col mugor lliberáu mientres la molienda. Dacuando muelse sobre un pequeñu tueru usando una piedra grande. Añedir a l'agua frío al productu final y consúmese lo más rápido posible. thumb|right|120px|Bebida con aditivos a base d'estractos de Kava.
En 2009, llanzóse una bébora llamada kava Cola, un refrescu que contién lactona del raigañu de kava como aditivu, comercializáu poles sos propiedaes relaxantes y descrita como una bébora "anti-enerxía". Describióse tamién como productora del efeutu calmante de la kava ensin el sabor a folla, cola esperanza de llegar al mercáu internacional. Tamién esisten otres bébores similares nel mercáu, como la ḥawaiana RZO (pronunciáu "Rizzo").
Precuros
Los precuros rellacionaos a la seguridá del raigañu de kava xiren en redol a una posible toxicidá hepática, en gran parte debíu al usu de los tarmos y les fueyes polos fabricantes de suplementos, en llugar d'usar namái'l raigañu de la planta según dictar polos usos tradicionales,  sicasí, la seguridá real al llargu plazu de la yerba entá queda ensin esclariar.
Malvariscu
Los romanos utilizaben los raigaños d'esta formosa planta de color rosa, salaes con cebolles y mantega y preparaben un platu esquisitu. Sicasí, amás de les propiedaes gastronómiques, Althaea officinalis funciona sosprendentemente bien como calmante de dolencies respiratories y dixestives. Comprobóse qu'un galacturónico, que ye unu de los constituyentes del mucílagu d'esta planta, amenorga significativamente l'esfuerzu y l'intensidá de los ataques de tos y promueve la expectoración en suxetos con irritación de les membranes de les víes respiratories.
Presentaciones comerciales
Dalgunos de los preparaos comerciales que contienen estractos de raigaños de Althaea officinalis, que indíquense según la lliteratura o siguiendo les indicaciones d'un especialista inclúin:
Ninfa
Na Medicina china tradicional, estractos del raigañu d'esta planta usáronse pa tratar numberoses enfermedaes, incluyendo diabetes, malaria y enfermedá de Hodgkin. Les sustances vinblastina y vincristina estrayíes de la planta usar nel tratamientu de la leucemia.
Ñame
Delles especies de ñame, especialmente la Dioscorea cayenensis son ricos en vitamina C, fibra dietética, vitamina B6, potasiu y manganesu; y probes en grases enchíes y sodiu. El conteníu electrolítico baxu en sodiu y ricu en potasiu produz un equilibriu que puede indicase en trestornos como la osteoporosis y ciertes cardiopatíes. La vitamina C, fibra dietética y vitamina B6 pueden promover la bona salú. El ñame tamién contién un baxu índiz glicémico que los papes, motivu pol cual pueden ser usaos como parte de la dieta de pacientes con diabetes y pa promover proteición en contra de la obesidá.
Ñame chinu
thumb|200px|Preparación granosa del tubérculu [[Dioscorea opposita.]]
La Discorea opposita (山藥) entra na categoría de los floritos chinos tonificadoras del qì (氣). Nesta categoría tien propiedaes especializaes ya importantes que lo converten n'unu de los más importantes y más usaos compuestos nel repertoriu de la medicina china. Como yerba tonificante, entra nel órganu o canales del reñón, el so mecanismu d'aición fundamental, basáu nel dichu de que "el reñón ye'l raigañu del Yin y Yang pa tolos órganos". El ñame chinu se categoriza ente los de temperatura neutro, una propiedá importante qu'implica que, mientres tonifica en forma significativa al Qí, coles mesmes nun ye causa de calor, d'esta manera ye capaz de tonificar el Qi, ensin mancar el Yin, una importante ventaya nel tratamientu de pacientes con defectu del Yin. Nesti papel de tonificador del Qí, ensin mancar el Yin, apaez en munches recetes chines.
El ñame chinu tamién s'utiliza en situaciones nes que ye necesariu pa tonificar el Qi, pero onde'l Yin nun ta deficiente. Nesti usu indícase xeneralmente preparáu en sofritu secu, qu'alteria les sos propiedaes de temperatura a un nivel llixeramente tibia, en cuenta de nuesa. La propiedá llixeramente tibia dexa calecer el bazu, l'otru órganu o canal pol que ye capaz d'entrar, lo que dexa que'l bazu en reseque el mugor, pero ensin afectar el sangre, una dimensión del Yin. En vista d'esta teoría, son frecuentes les recetes qu'inclúin al ñame chinu sofritu al secu pa tonificar el bazu. Con frecuencia estes últimes preparaciones tán incluyíes na dermatoloxía china.
Ortiga mayor
thumb|250px|[[Rizoma|Rizomes de la ortiga mayor, usáu poles sos propiedaes antiinflamatorias.]] La Urtica dioica conocer polo irritante de los vellos sobre les sos fueyes y tarmu. Sicasí, el raigañu d'esta planta contién taníns, fitosteroles, ceramides, fenilpropanos, lignanas, polifenoles, monoterpendioles y aglutinina que-y confieren propiedaes antiinflamtorias, especialmente útil na hiperplasia benigna de próstata. Les monografíes indiquen dosis de 4 a 6 g en fervinchu de la droga o 1 g del estractu secu. En presentación líquida indicar de 2,5 a 7,5 ml diarios. Delles presentaciones vienen con 500 mg, de manera que s'indica cuatro veces al día.
Raigañu de cascabel
Munches tribus de nativos americanos utilicen el raigañu de la Actaea racemosa (ensin. Cimicifuga racemosa) y los sos rizomes nel tratamientu de los síntomes de la menopausia y la disfunción menstrual. Anque sigue siendo controversial, los estudios demostraron qu'esta melecina botánica, cuando se normalizaron correutamente a la fracción de los glucósidos terpenos, paez ser eficaz nel aliviu de los síntomes menopáusicos. Los efeutos adversos son bien infrecuentes, y nun se conocen interacciones adverses significatives.
Esti pariente de les ranunculacees tien un distintivu raigañu negru. L'aición de los estractos d'esti raigañu paez ser la unión a receptores de la serotonina y non a la presencia de fitoestrógenos, incluyendo la unión de gran afinidá polos receptores 5-HT7 y Nω-metilserotonina.
Raigañu de mansu
La Iostephane heterophylla tien un raigañu carnosu d'unos 45 cm de llargu y 8 d'anchu como permediu. Fresca o seca, usar de manera tópica sobre mancaes, incluyendo les mordedures d'animales ponzoñosos, pa promover cicatrización. Ye tamién usada pal aliviu del dolor de llombu y de reñón apicando la untaza sobre l'área del dolor. En Méxicu emplega otra téunica, rociando la ceniza del raigañu quemáu sobre la ferida y envolubrando desués el miembru. En forma de decocción, penerando les partícules del raigañu, entemécense unos 20 g del raigañu con 150 ml d'agua fervida y dáse-y a beber a suxetos diabéticos y con enfermedá pulmonar y hepátiques, según pal aliviu de los síntomes de la disentería.
El so usu en feríes probablemente débase a l'actividá de dalgunos de los compuestos químicos presentes nel raigañu de la planta, incluyendo sesquiterpenos activos contra bacteries gram positives y gram negatives, lleldos y dermatofitos.
Regaliza
thumb|200px|cachos del raigañu de regaliza de venta nun mercáu en [[Melbourne.]] El raigañu del Glycyrrhiza glabra foi utilizáu en medicina de munches cultures por más de 2.500 años en tol mundu. Los chinos llamen la regaliza "güelu de toles yerbes", siendo tamién usáu en munchos preparaos farmacolóxicos pa permediar el restu de los ingredientes y estupefacientes. El raigañu de la regaliza tamién funciona como aliviu de dellos trestornos dixestivos incluyendo la foria y la úlcera gástrica. Esti raigañu tien aiciones como antitusígeno y suel ser indicáu como coadyuvante nel tratamientu de la tos acomuñada con bronquitis y asma. La regaliza tamién puede sofitar la producción d'hormones, como la hidrocortisona, antiinflamatorios y nel tratamientu de la enfermedá de Addison.
El principiu activu de la regaliza ye un saponósido nomáu glicirricina. Otros compuestos inclúin flavonoides, triterpenos y esteroles que-y dan al raigañu les sos propiedaes de antitusígeno, mucolíticu y espectorante. Ye probable que los flavonoides, por aición espasmolítica y secretora, sían los responsables de l'aición antiulceróso gástricu del raigañu. La regaliza tamién ye antiinflamatoriu, probablemente por inhibición de los corticoides nel organismu.
L'estractu vexetal de regaliza vien en bolses pa fervinchu con presentaciones dende 40 a 80 g, de los cualos prepárense fervinchos con 0,5 a 1 g pa la tos acomuñada a catarros y 1,5-3 g pa úlceras gástriques. Pa prevenir la posible hipopotasemia, encamiéntase añedir una dieta rica en potasiu: plátanos, albaricoque, etc.
Precuros
Les altes dosis de regaliza tienen de ser evitaes por pacientes con hipertensión arterial o otres enfermedaes del corazón. La regaliza interactúa cola digoxina.
La toxicidá por regaliza suel asoceder en persones con usu crónicu de la sustancia y causa trestornos hidroelectrolíticos, que pueden ser trataos con Diuréticu aforrador de potasiu diuréticu aforradores del potasiu como la espironolactona (dosis pediátrica: 0.5-1.5 mg/kg per vía oral dos veces al día; máximu de 200 mg/d).
La glicirricina, el principal compuestu activu de la regaliza, ye un saponósido triterpénico, que foi acomuñada a hepatotoxicidad. Les mancadures más carauterístiques fueron necrosis centrolobulillar y fibrosis en casos de ingesta enllargada. Por tal razón, los estractos de raigañu de regaliza tán contraindicaos en pacientes con hepatitis colestácica y cirrosis, según en pacientes con hipertensión arterial, yá que activa al cortisol, causando un subtipo de hipoaldoseteronismo con hipertensión arterial. La regaliza tamién ta contraindicáu en pacientes con hiponatremia y nel embaranzu. La glicirrizina de la regaliza puede amenorgar el aclaramiento de prednisolona n'adultos sanos.
Na alministración al curtiu plazu y a les dosis habituales de 50 g de la droga per día, nun se describieron efeutos secundarios o precuros.
Sanguinaria
Del raigañu de la planta Sanguinaria canadensis estrayer un astrinxente usáu como componente en diverses formulaciones de pastes dentales y enxagües bucales. Úsase tamién en cremes pa la piel.
Sellu d'oru
Los raigaños del Hydrastis canadensis o sellu d'oru foi unu de los remedios herbales más populares ente los nativos americanos y convirtióse n'unu de los más usaos por herboristas del sieglu XIX nel Occidente y Europa. Los pioneros estauxunidenses solíen mazcar los raigaños cuando teníen dolores de muela y dolor d'estómagu. Trabaya como escelente recursu anti-flema y ye estimulante del fégadu. Demostróse la so efeutividá pa munchos trestornos dixestivu, respiratorios y delles afecciones de la piel. El sellu d'oru tamién puede ser útil pa tratar la indixestión, gastritis, colitis, úlceres duodenales, menorragia y como tónicu regular pal aparatu reproductor femenín, leucorrea y secreción del pene, eczema y otros trestornos. as mujer embarazaes tienen d'evitar esti raigañu porque puede causar hipertensión arterial. Los raigaños de H. canadensis emplegar nel pasáu pa detener les hemorraxes uterines por cuenta de que causa contraiciones de fuerte intensidá de los músculos del úteru.
Estudióse con detalle a unu de los compuestos del H canadensis, conocíu como berberina. Envalórase que la dosis letal (DL50) de la berberina en seres humanos sía 27,5 mg/kg. La berberina ye absorbida amodo per vía oral y algama concentraciones pico en 4 hores y tarda 8 hores pa ser depurada del cuerpu. La berberina escretar na orina y estudios n'humanos amuesen evidencia de que la berberina puede ser absorbida pola piel. Entá se desconocen los datos farmacocinéticos de la berberina proveniente del raigañu del sellu d'oru. La berberina nos seres humanos puede causar el bloquéu de los receptores nel músculu llisu, bloquéu de les canales de potasiu nel corazón y amenorgamientu de la taquicardia ventricular, inhibición de la secreción intestinal d'iones y de la formación de toxines nel intestín y un aumentu na secreción de fiel.
Conopophaga lineata
Conopophaga lineata, tamién denomináu toco toco ablondu y chupadientes castañu, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Conopophagidae que vive en Suramérica.
Usos melecinales de los raigaños
Sellu d'oru
La berberina tamién s'indica como coadyuante nes infeiciones urinaries poles sos propiedaes antimicrobianas. Tomaes como raigañu secu alminístrense 1-2 g o 0,5-2 ml del estractu líquidu del raigañu, que actúa meyor n'orines alcalines.
Conopophaga lineata
Descripción
El jejenero acoloratáu ye un páxaru pequeño y gordoso, que mide unos 13 cm de llargu. Tien la cola llarga y les pates relativamente llargues. El so plumaxe ye principalmente de color pardu acoloratáu. Tien una llista blanca percima del güeyu (gris nes femes) que termina nun penachu de blumas que puede erizar. La so llamada ye una serie de chips sordos que se van faciendo más rápidos agudos. Nel amanecer y anochar los machos faen runfen coles plumes de les sos ales mientres vuelen pol so territoriu.
Usos melecinales de los raigaños
Tricosantina
Trichosanthes kirilowii ye una de les 50 yerbes fundamentales usaes na medicina tradicional china y que la so raigañu ye una fonte del compuestu químicu tricosantina.
Conopophaga lineata
Distribución y hábitat
Los sos hábitats naturales son los sotobosques y arbustos de Suramérica oriental. Alcuéntrase nel este de Brasil, dende Rio Grande do Sul hasta Ceará nel norte, estendiéndose hasta l'este de Paraguái y el norteste de d'Arxentina, y apocayá rexistróse n'Uruguái.
Comportamientu
El jejenero acoloratáu aliméntase d'inseutos moviéndose con rapidez dende una percha a otra nes cercaníes del suelu. Cuando ve un inseutu realiza un vuelu curtiu hasta'l suelu o les fueyes onde s'atope p'atrapalo.
Constrúi un nial en forma de concu con ramines y mofu nuna caña d'árbol. La fema suel poner dos güevos de color crema.
Usos melecinales de los raigaños
Tricosantina
En China alminístrase intra-amnióticamente pa inducir l'albuertu nel primer y segundu trimestre del embaranzu, y per vía intramuscular pa promover la evacuación uterina en casu de la muerte del fetu nel úteru.
Valeria común
Valeriana officinalis y otres especies del xéneru, contién unu de los fármacos d'orixe vexetal más conocíos pal equilibriu nerviosu. Investigaciones nos componentes del raigañu suxuren que pue ser efeutivu nel tratamientu del velea y estaos de inquiteud, irritabilidá o ansiedá, especialmente útil porque paez nun cursar colos efeutos secundarios de les melecines de primer llinia. Especulóse que dellos componentes del aceite esencial, como l'ácidu valerénico, contribúin al mecanismu d'aición de la droga.
Pela so parte, la «valeriana mexicana» (Valeriana edulis ssp. procera) namái s'usa'l raigañu, y l'usu xeneralizáu como fervinchu ye pa enfermedaes del sistema nerviosu.
Presentaciones comerciales
200px|thumb|Vial conteniendo [[aceite esencial estrayíu del V. officinalis.]]
Dalgunos de los preparaos comerciales que contienen estractos de raigaños de Valeriana officinalis, que indíquense según la lliteratura o siguiendo les indicaciones d'un especialista inclúin:
Witania
El nome de la especie (Withania somnifera) alude a les propiedaes sedantes del raigañu de la planta. Sicasí, el so usu principal nel antiguu sistema de medicina india Āyurveda ye similar al del ginseng na medicina china tradicional: funciona como adaptógeno. Por esta razón, n'Occidente dáse-y el nomatu de «ginseng indiu».
Na tradición Āyurveda, los raigaños de W. somnifera tienen cualidaes afrodisiaques, sedantes, y propiedaes rejuvenecedoras al enllargar la vida. Anque hai pocos estudios científicos sobre los beneficios de la witania, utilízase tradicionalmente pa tratar la fatiga crónica, deshidratación, debilidá ósea y muscular, dientes fluexos, impotencia sexual, emaciación, estriñimientu, escosamientu nerviosu, perda de la memoria y la polución nocherniega.
Los estudios realizaos que demuestren evidencies sobre les propiedaes beneficioses de la W. somnifera son, l'aliviu de los síntomes d'astinencia de drogues, l'amenorgamientu de l'ansiedá, y del dolor de l'artritis na rodía.
Otros ensayos clínicos en cursu pa la determinación de la eficacia de W. sominifera inclúin el tratamientu de l'ansiedá y otros trestornos neurolóxicu y cognitivu, tuberculosis, Enfermedá de Parkinson, cáncer de güesu, el trestornu bipolar, diabetes y p'ameyorar la calidá de vida de los vieyos y los pacientes de cáncer de mama que reciben quimioterapia.
Los principales compuestos del raigañu de witania inclúin dellos whitanólido d'estructura similar a la digoxina implicaos nel efeutu adaptógeno y antiinflamatoriu, y alcaloides como la somnina y la tropina qu'amuesen una aición relaxante a nivel de los intestinos, úteru, bronquios y el músculu llisu de los vasos sanguíneos.
Saint-Marcel-lès-Annonay
Saint-Marcel-lès-Annonay ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aldeaseca de la Frontera
Aldeaseca de la Frontera ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra de Peñaranda. Pertenez al partíu xudicial de Peñaranda y a la Mancomunidá de Peñaranda.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 24,30 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efectuada polos reis de Lleón na Edá Media, quedando integráu nel cuartu de Villoria, dientro de la xurisdicción de Salamanca y el Reinu de Lleón. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Aldeaseca de la Frontera quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, formando parte del partíu de Peñaranda de Bracamonte.
Monumentos
thumb|Detalle del ábside de la ilesia de L'Asunción
Fiestes
Les fiestes patronales son el 15 de mayu, San Isidro Llabrador, patrón de munchos de los sos habitantes una y bones la mayoría son llabradores, nestes fiestes ye tradición la puesta del Mayu polos mozos quintos que cumplen mayoría d'edá esi añu; 15 d'agostu La nuesa Señora de l'Asunción.
Thomas Meighan
Thomas Meighan foi un actor d'Estaos Xuníos del cine mudu y entamos del cine sonoru.
Entamos
Nacíu en Pittsburg, Pennsylvania, los sos padres yeren John y Mary Meighan, siendo'l so padre presidente de la empresa Pittsburgh Facing Mills
Los sos padres animáron-y pa estudiar nel college, pero negóse. A los 15 años d'edá unviáronlu a trabayar col carbón, lo cual fíxo-y camudar de paecer. Por ello entró nel St. Mary's College, onde estudió farmacoloxía. Tres tres años dedicáu a los estudios, Meighan decidió enfocar la so vida escontra la interpretación.
Carrera teatral
En dexando los estudios, en 1896 Meighan pasó a ser un intérprete xuvenil de la Pittsburgh Stock Company dirixida por Henriette Crosman, ganando 35 dólares selmanales.
Meighan atopó llueu l'ésitu. La so primer actuación en Broadway tuvo llugar en 1900, y en 1904 trabayó en "The Two Orphans". La so gran oportunidá llegó en 1908 cuando actuó xunto a William Collier Sr. en "The Dictator", lo cual facilitó-y el primer papel en "The College Widow", obra que se representó en Broadway na temporada 1907-1908. Foi nesi tiempu cuando conoció a la que sería la so esposa, Frances Ring.
Meighan siguió dedicándose al teatru mientres el restu de la so vida, a pesar de la so esitosa carrera nel cine.
Robert Plant
Robert Anthony Plant ye un cantante, compositor y músicu británicu, conocíu por haber sío'l vocalista de la banda de rock Led Zeppelin.
Thomas Meighan
Carrera cinematográfica
En 1914 entró a trabayar na industria cinematográfico. El so primer filme foi rodáu en Londres, y tituláu "Dandy Donovan, the Gentleman Cracksman". Gracies al mesmu consiguió un contratu con Famous Players-Lasky. La so primer película n'Estaos Xuníos tuvo llugar en 1915, "The Fighting Hope". Nos siguientes dos años la carrera de Meighan nel cine tomaría gran impulsu. Asina, en 1918 rodó una película de propaganda sobre la Primer Guerra Mundial llamada "Norma Talmadge and Thomas Meighan in a Liberty Loan Appeal". Darréu trabayó con Mary Pickford en "M'Liss".
Robert Plant
Ye consideráu unu de los más grandes cantantes de la historia del rock and roll ya influyó a músicos como Freddie Mercury, Axl Rose y Chris Cornell.
Thomas Meighan
Estrellalgu
En 1919 Meighan llegó al estrellalgu. Unu de los sos filmes de la dómina más conocíu foi The Miracle Man (1919), nel que trabayaba con Lon Chaney. A ésti siguió la producción de Cecil B. DeMille "Male and Female", interpretáu xunto a Gloria Swanson y Lila Lee. La mayor parte del repartu repitió en 1920 con "Why Change Your Wife?", filme nel que tamién actuaba Bebi Daniels.
Robert Plant
La revista Hit Parader asitiar nel primer puestu na so llista de los 100 ameyores vocalistas del metal de tolos tiempos, ente que la revista d'Estaos Xuníos Rolling Stone allugar nel puestu 15.
Thomas Meighan
Estrellalgu
La so fama caltener a lo llargo de los Felices Años Venti, protagonizando delles películes. En 1924 intervieno en "The Alaskan", con Anna May Wong. En 1927 protagonizó "The City Gone Wild", acompañáu de Louise Brooks. Los sos últimos títulos mudos fueron dignos de mención, dambos producíos por Howard Hughes en 1928. "The Mating Call", filme críticu sobre'l Ku Klux Klan, y "The Racket", que foi nomáu al Óscar a la meyor película. Dambos títulos dar por sumíos hasta que fueron redescubiertos en 2006 en coleiciones privaes.
Robert Plant
Amás, dende agostu de 2009, ye vicepresidente del club de fútbol inglés Wolverhampton Wanderers, del Football League Championship.
Thomas Meighan
Cine sonoru
El so primer filme sonoru foi The Argyle Case (1928). Meighan tenía casi cincuenta años, y tarrecía que la so fama pudiera menguar, polo que decidió entrar nel negociu inmobiliariu. Nun volvió al cine hasta 1931, añu en que rodó Young Sinners. Solamente actuó n'otros cuatro películes, hasta que por causa de la so enfermedá tuvo d'abandonar la interpretación. La so última película foi Peck's Bad Boy en 1934.
Robert Plant
Niñez y mocedá
Plant nació'l 20 d'agostu de 1948 en West Bromwich, Staffordshire, llocalidá del llamáu Black Country inglés, a 8 km de Birmingham, fíu de Robert Plant, un inxenieru civil, y Annie Cain, d'orixe xitanu. Interesar pol cantar y dende los 13 años xunir a diversos grupos, con un especial interés pola música blues. Inclusive esiste la lleenda de que s'inspiró en cantar dempués d'escuchar la versión de Bobby Parker del blues "Get Off My Shoulder". A los 16 años, dexó la so casa y cantó pa grupos como The Crawling King Snake Blues Band, Black Snake Moan y The Delta Blues Band. La primera tenía a John Bonham como batería.
Thomas Meighan
Vida personal
Meighan conoció a Frances Ring, una actriz teatral, mientres trabayaba en Broadway. Ella yera hermana de la popular cantante Blanche Ring. Fixéronse indixebrables y llueu se casaron. El matrimoniu duró hasta'l fallecimientu del actor. Nun tuvieron fíos.
A mediaos de la década de 1920 Meighan encaprichar con Florida, polo que mercó una propiedá en Ocala, en 1925. En 1927 construyó una casa en New Port Richey, onde pasaría los iviernos. Amás, intentó rodar el so filme We're All Gamblers ellí, anque finalmente la filmación tuvo llugar en Miami.
Robert Plant
Empiezos
En 1966 formó un grupu llamáu Listen, que llogró un contratu cola CBS pa grabar trés senciellos de corte soul y rhythm & blues, anque nengún llogró gran ésitu. El so siguiente proyeutu foi The Band of Joy, onde tamién tocaba Bonham. El grupu tuvo ésitu en clubes, pero los sos constantes cambeos y l'incapacidá de llograr un contratu seguro provocaron que la banda dixebrar a mediaos de 1968.
Led Zeppelin
thumb|260px|right|Robert Plant con [[Led Zeppelin]]
Thomas Meighan
Vida personal
Thomas Meighan finó'l 8 de xunetu de 1936 por causa de un cáncer en Great Neck, Nueva York, dexando viuda a la so esposa Frances. Meighan foi soterráu nel Campusantu Saint Mary de Pittsburg.
Robert Plant
Led Zeppelin
Plant depués trabayó col veteranu de la escena blues inglesa Alexis Korner, y participó en Hobbstweedle, col primu de John, Bill Bonham. Jimmy Page conocer nun conciertu realizáu con esta banda y ye entós cuando se xune a Led Zeppelin, nesi entós entá conocíu como The New Yardbirds. Ye Plant quien encamienta a John Bonham como batería. Nel primer discu de Led Zeppelin, Plant nun recibe nengún creitu como compositor pos el so contratu cola CBS entá taba vixente.
El so primer discu cola banda foi publicáu'l 12 de xineru de 1969, sol nome de Led Zeppelin. Foi grabáu n'apenes una selmana (grabáu, entemecíu y editáu) nos estudios Olympic de Londres n'ochobre de 1968, emplegando apenes 30 hores d'estudiu y ensin casi hores d'ensayu.
De primeres, el públicu británicu nun respondió bien efusivamente al llanzamientu del álbum, producíu por Page, lo que se convertiría nuna constante a lo llargo de la historia del grupu, un fechu que provocó que la banda nun publicar senciellos nel Reinu Xuníu. En embarcándose na so primer xira norteamericana y gracies a les esplosives actuaciones de la banda, l'álbum llogró un ésitu inmensu de crítica y públicu, sobremanera n'Estaos Xuníos. La prensa calificó al álbum como heavy metal, daqué colo que la banda nun taba d'alcuerdu. Robert Plant declaró que «ye inxustu calificar a la banda como heavy metal, una y bones un terciu de la nuesa música ye acústica». Poco dempués de la edición d'esti álbum debú, el grupu decidió nun publicar nengún single n'Inglaterra, deteriorando la promoción del discu y de los trabayos posteriores.
Como interés cabo destacar que, mientres la xira de sofitu al discu Led Zeppelin en Dinamarca, el grupu actuó sol nome de The Nobs, por prohibición de la baronesa Eva von Zeppelin (familiar del inventor del dirixible) a utilizar el so nome real, quien acotó que yeren unos "monos gritonos", amás de criticar la portada del discu, semeya cortesía del exbajista de la banda, Chris Dreja. Amás, les autoridaes de Singapur torgaron a la banda entrar nel país pa dar un conciertu por cuenta de que teníen el pelo demasiáu llargu.
Mientres 1969, la banda iguar pa terminar les xires europeo y americano, y grabar mientres les mesmes el so segundu trabayu, que foi publicáu'l 22 d'ochobre de dichu añu sol nome de Led Zeppelin II. Esti álbum consagrar definitivamente, llegando al númberu 1 nes llistes británico y estauxunidense (destronando al Abbey Road de The Beatles) y permaneciendo ellí mientres siete selmanes, probablemente gracies al ésitu de temes como "Whole Lotta Love" y "Heartbreaker".
Como sofitu al discu, la banda dio un par de xires más per Estaos Xuníos, cada vegada ante audiencies más grandes, debíu al aumentu de popularidá que supunxo la publicación del segundu álbum del grupu, allargando los conciertos mientres más de tres hores.
Pa la composición del tercer discu de Led Zeppelin, los miembros de la formación retirar a Bron-Yr-Aur, una remota casa rural de Gales, en 1970, onde tamién grabaron el material ellí escurríu.
El 5 d'ochobre de 1970 publicar el so tercer discu, Led Zeppelin III, tres el cual dalgunos acusaron al grupu de ser un montaxe comercial, debíu al calter íntimo y acústico de los cantares conteníos en dichu álbum, qu'a pesar de nun ser perbién recibíu, tantu pola crítica como polos sos almiradores, contenía composiciones que col tiempu convertir en clásicos, como "Immigrant Song", el primer single de la carrera del grupu, a pesar de les sos negatives a que fora publicáu, o'l blues rock "Since I've Been Loving You".