cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jack Nicklaus
Final de la so carrera
Tres el so últimu títulu en 1986, foi octavu nel Abiertu de los Estaos Xuníos d'esi añu y séptimu en The Masters del siguiente añu, dempués de lo que nun volvió tar ente los diez primeros hasta 1990, que foi sestu. A los 58 años, Nicklaus fixo otru gran tornéu en The Masters de 1998, onde foi sestu con 283 golpes, polos 279 del campeón, Mark O'Mexara. Nel Abiertu d'Estaos Xuníos del añu 2000 tuvo 73-82 y nun pasó la corte. Esi mesmu añu foi empareyáu con Tiger Woods y Vijay Singh nel Campeonatu de la PGA, pero tampoco pasó la corte.
Xugó ensin muncha preparación en The Masters del añu 2005, un mes dempués de la muerte del so nietu de 17 meses Jake (el neñu del so fíu Steve) el 1 de marzu de 2005. Xugó con Steve como terapia pola pena de la so muerte y foi ésti'l que-y animó por que xugara The Masters per última vegada. Esi mesmu añu terminó la so carrera profesional nel Abiertu británicu, xugando en St Andrews el 15 de xunetu. Xugó con Luke Donald y Tom Watson la ronda final.
L'últimu tornéu competitivu que xugó nos Estaos Xuníos foi'l Champions Tour's Bayer Advantage Classic en Overland Park, Kansas, el 13 de xunu de 2005.
Diseñador de campos de golf
thumb|200px|[[Hotel Gleneagles n'Escocia, col so campu de golf diseñáu por Nicklaus.]]
Nicklaus dedica la mayor parte del so tiempu al diseñu de campos de golf y remana una de los diseñadores de campos de golf más importantes del mundu. El so primer diseñu foi'l Harbour Town Golf Links, que foi abiertu pa xugar en 1969. Mientres los primeros años, los sos proyeutos fueron creaos xunto a Pete Dye o con Desmond Muirhead, quien naquellos tiempos yeren el diseñadores de campos de golf más importantes del mundu. El so primer diseñu solu foi'l Glen Abbey Golf Course en Oakville, Ontario, que s'inauguró en 1976. Esti campu sirvió pa la disputa del Abiertu de Canadá mientres munchos años, siendo'l primeru en 1977.
Agora ta en sociedá colos sos cuatro fíos y el so xenru na compañía Nicklaus Design. Nel añu 2005 la compañía tenía 299 campos abiertos en tol mundu pa xugar, siendo esto'l 1% de los campos del mundu (esti cálculu foi fechu pola revista Golf Digest calculando sobre 32.000 campos, la metá aproximao n'Estaos Xuníos ). Ente los campos que diseñó inclúin La Llomba Golf Club en San Luis Potosí (San Luis Potosí), el Moon Palace Golf Club en Cancún, el Club de Golf Trés Maríes en Morelia, el Polaris World na Rexón de Murcia, el Muirfield Village en Ohio, el Shoal Creek en Alabama, el campu del centenariu de la PGA nel Hotel Gleneagles n'Escocia y el Nordelta Golf Club, en Buenos Aires.
Escritor
Escribió dellos llibros sobre enseñanza del golf, una autobiografía (My Story), un llibru sobre los sos métodos de diseñu de campos y produció dellos videos sobre golf. L'escritor Ken Bowden de cutiu ayudábalu nestos trabayos. El so llibru Golf My Way ye unu de los clásicos de tolos tiempos sobre la enseñanza y foi reeditáu en delles ocasiones. Escribió artículos d'instrucción en columnes de revistes, como la Golf o la Golf Digest, cola que ta anguaño acomuñáu. Tamién apaeció como analista y comentarista de televisión en retresmisiones de golf pa la ESPN on ABC. Dellos de los sos llibros fueron reeditaos, dacuando so títulos distintos, y My Story inclusive como edición llindada. Una seleición de los sos trabayos principales ye esta:
Otros intereses
Niklaus sigui entamando'l Memorial Tournament qu'él mesmu creó nel so estáu, Ohio. Apostar en Muirfield nun campu que tamién diseñó. El precursor a esti tornéu, el Columbus Pro-Am, remató en 1975 y al añu siguiente celebróse la primer edición del Memorial. Dichu tornéu ye unu de los más prestixosos del PGA Tour. Amás tien una marca de equipación de golf, que foi fundada en 1992. Dicha marca dispón de tres clases distintes: la "Golden Bear", la "Jack Nicklaus Signature" y la "Nicklaus Premium", dependiendo del nivel de cada golfista.
Palmarés
Mientres la so carrera nel PGA Tour, Nicklaus ganó 18 torneos majors, siendo ésti'l récor de victories. Tien el récor de victories nel Masters de Augusta, con seis, y llogró cinco nel Campeonatu de la PGA, cuatro nel Abiertu de los Estaos Xuníos y trés nel Abiertu Británicu.
El golfista ganó 73 torneos del PGA Tour, siendo'l tercer golfista que más tien tres Tiger Woods y Sam Snead, y llogró 286 top 10, segundu nel historial detrás de Snead.
Foi n'ocho temporaes el líder en ganancies del PGA Tour (1964, 1965, 1967, 1971, 1972, 1973, 1975 y 1976), segundu en cinco temporaes, y terceru n'otros trés. Amás, llogró'l premiu a xugador del añu en cinco causes (1967, 1972, 1973, 1975 y 1976).
Per otra parte, xugó en seis causes la Ryder Cup, onde llogró 18,5 puntos en 28 partíos, y encabezó al equipu ensin xugar n'otros dos ediciones.
Motonieve
Una motonieve o moto de nieve ye un vehículu terrestre impulsáu por una única rueda de tracción a guxanu con esquís a les bandes pal so manexu. Tán diseñaos pa ser operaos en nieve o xelu, ensin riquir nengún tipu de carretera. La mayoría de les motonieves son impulsaes por un motor de dos tiempos, anque los motores de ciclu de cuatro tiempos tán siendo cada vez más populares. Anque nun tán diseñaes pa ello, les motonieves pueden inclusive ser conducíes pola capa cimera del enagua si la velocidá ye abondo alta, como se demuestra na competencia añal de dragueo en ríu llevada a cabu en Kautokeino, Noruega.
Jack Nicklaus
Majors
1 Derrota a Arnold Palmer nel playoff de 18-fuexos - Nicklaus (71), Palmer (74)
2 Derrota a Tommy Jacobs & Gay Brewer nel playoff de 18-fuexos - Nicklaus (70), Jacobs (72), Brewer (78)
Motonieve
Historia
thumb|Trinéu impulsáu pol motor a reacción del avión [[Coandă-1910.]] Les primeres motonieves yeren modelos Ford T modificaos a los que se -yos remplazaba el xasis por esquís. El so usu foi popular mientres un tiempu pa la unviada de correspondencia rural. Los sos empiezos apunten escontra Carl Eliason en Sayner y el so primer modelu construyíu a mano completáu nel 1923. Concedióse-y la patente nos Estaos Xuníos nel 1927. Les Industries Polaris en Rouseau, Estaos Xuníos, foi la pionera n'establecer una cadena de producción comercial de motonieves. thumb|Motonieve casera circulando por un neváu [[Ríu Mississippi alredor de 1910.]]
Jack Nicklaus
Majors
³ Derrota a Doug Sanders nel playoff de 18-fuexos - Nicklaus (72), Sanders (73)
Resultaos añales
thumb|200px|El presidente [[George W. Bush xunto a Tim Finchem (comisionado del PGA Tour) y los capitanes Jack Nicklaus y Gary Player el 13 d'abril de 2005 na oficina oval cola Copa Presidente.]]
Adelaida d'Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym
Nacencia y familia
La Princesa Adelaida nació'l 23 de febreru de 1800 nel Castiellu de Schaumburg. Ella yera la segunda fía del Príncipe Víctor II d'Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym, y la Princesa Amelia de Nassau-Weilburg. Adelaida tenía trés hermanes: Herminia, Emma, y Día. Creció coles sos hermanes en Hoym n'Anhalt.
Jack Nicklaus
Resultaos añales
LA = aficionáu
Adelaida d'Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym
Matrimoniu
Adelaida casóse col Duque Pablo Federico Augusto d'Oldenburgu'l 24 de xunetu de 1817 nel Castiellu de Schaumburg. La princesa tenía namái 17 años cuando casóse col duque de 34 años d'edá. El Duque Pablo Federico Augusto yera'l fíu mayor del Duque Pedro d'Oldenburgu, herederu del Ducáu d'Oldenburgu, y yera asina segundu na llinia de socesión tres el so padre.
Jack Nicklaus
Resultaos añales
DNP = non apostáu
Motonieve
Historia
Les condiciones de Cercanu oeste de los Estaos Xuníos, onde la nieve ye seca y onde tuvo orixe'l cambéu de los modelos T, faíen qu'esti y otru vehículos nun fueren operables n'árees onde la nieve yera más húmeda como en Quebec, Canadá. Esto llevó a Joseph-Armand Bombardier, de la pequeña ciudá de Valcourt en Quebec, a inventar un sistema de tracción a guxanu que dexara'l so usu en cualquier tipu de condiciones de nieve. Bombardier yá construyera dellos sistemes de tracción en metal dende 1928, pero'l so nuevu y revolucionariu sistema de tracción (una rueda dentada cubierta de cauchu, y una correa de cauchu y d'algodón que s'envolubra alredor de les ruedes traseres) foi'l so primera gran inventu que llevó a convertise nun industrial. Empezó la producción en 1937 de la B-7, una versión zarrada de motonieve capaz de llevar hasta siete pasaxeros, y darréu otra versión similar con capacidá d'hasta dolce pasaxeros, la que llamó B-12. La B-7 tenía un motor V8 de cabeza plana de la Ford Motor Company. La B-12 tenía una cabeza llanta con seis cilindros en llinia de les industries Chrysler. Fueron producíes 2.817 unidaes hasta l'añu 1951. Yeren usaes con delles aplicaciones, como ambulancies, vehículos de corréu del serviciu postal de Canadá, "autobuses escolares" d'iviernu ya inclusive como vehículos militares mientres la Segunda Guerra Mundial. Anque Bombardier siempres pensó nuna versión más pequeña y llixera de la motonieve, la que nun realizaba nun empiezu por cuenta de llimitaciones mecániques. thumb|left|Coche Packard del zar [[Nicolás II de Rusia con tracción guxanu Kégresse pa la nieve.]]
Adelaida d'Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym
Matrimoniu
Adelaida y Augusto tuvieron dos fíos; Amalia, quien nació en 1818 y más tarde contraería matrimoniu col Príncipe Otón de Baviera, elixíu Rei de Grecia, y polo tanto convirtióse en reina consorte de Grecia; y Federica, quien nació en 1820 y darréu contraería matrimoniu con Maximilian Emanuel von Washington, el fíu de Jakob von Washington, un pariente distante del primer presidente de los Estaos Xuníos George Washington.
Jack Nicklaus
Resultaos añales
WD = mancáu
Adelaida d'Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym
Muerte
A la edá de 20 años y dempués de trés de matrimoniu, la Princesa Adelaida morrió de secute'l 13 de setiembre de 1820 n'Oldenburgu.
Jack Nicklaus
Resultaos añales
CUT = nun pasó la corte
Adelaida d'Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym
Muerte
En 1825, dempués de cinco años vilbu, Augusto casó a la hermana menor d'Adelaida, la Princesa Día d'Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym. Augusto pasó a ser Gran Duque d'Oldenburgu en 1829.
Jack Nicklaus
Resultaos añales
"T", posición
Adelaida d'Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym
Ancestros
Ancestros d'Adelaida d'Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym
Motonieve
Historia
Nun foi hasta 1959, cuanto los motores fixeron los abondo pequeños y llixeros, que Bombardier inventó lo que ye la motonieve moderna con cabina abierta con capacidá pa una o dos persones, la qu'empezó a vender col nome de "Ski-doo". Bombardier yera'l líder na industria pal añu 1954 colos Hermanos Edgar y Allen Heteen y un amigu, David Johnson de Roseau, Minnesota. La compañía conocida entós como Hetteen Hoist & Derrick Co. pasu a ser Industries Polaris. Darréu dio orixe la competencia, que copió y ameyoró el so diseñu. Nos años 1970 yá había cientos de manufactureros de motonieves. De 1970 a 1973 vendiéronse cerca de dos millones de vehículos. Munches de les compañíes de motonieves yeren pequeñes y les más grandes yeren comúnmente fabricantes de motocicletes y motores de botes qu'intentaben espandise a un nuevu mercáu. Munches d'estes compañíes dir a la quiebra mientres la crisis de gasolina del 1973 y la posterior recesión, o fueron mercaes poles compañíes más grandes. Les ventes llegaron al so picu de 260,000 nel 1997 y fueron gradualmente escayendo, influyida polos calentamientos los iviernos más calientes y l'usu mientres les cuatro temporaes de vehículos tou terrén d'unu o dos pasaxeros. Bombardier Recreational Products, una subdivisión de la primer compañía Bombardier, entá continua fabricando motonieves, motores pa botes, motores d'agua, y vehículos quad. El mercáu de motonieves agora ta estremáu ente cuatro grandes fabricantes: Ski Doo, Arctic Cat, Yamaha, y Polaris. Les motonieves moderenas pueden consiguir velocidaes d'hasta 193 km/h (120mph). (Les motonieves de carrera pueden llegar a los 241 km/h (150mph).)
Jack Nicklaus
Resultaos añales
En verde amuésense les victories y en mariellu los top-10.
1L'Abiertu británicu senior nun foi incluyíu nel Champions Tour hasta l'añu 2003.
Motonieve
Historia
Les motonieves son llargamente utilizaes en territorios árticos como vehículu de viaxe. Sicasí, les pequeñes poblaciones de les zones ártiques facer un mercáu pequeñu. La mayor parte de la producción añal de motonieves ye vendida con propósitos recreativos, especialmente n'América del Norte en llugares onde la nieve permanez estable mientres los meses d'iviernu. El númberu de motonieves n'Europa y otres partes del mundu ye relativamente baxu, anque se caltienen creciendo en popularidá.
Impautu ambiental
thumb|Motonieve con un solu conductor.
El impautu ambiental de les motonieves foi una tema de continuu alderique. La mayoría de les motonieves son impulsaes por motores de dos tiempos, ya inclusive Yamaha utiliza motores de cuatro tiempos dende'l 2003. Na última década munchos fabricantes esperimentaron con motores menos contaminantes, y llanzaron dalgunos d'estos al mercáu. Yamaha y Arctic-Cat fueron los primeres en producir de forma masiva los modelos con motores de cuatro tiempos, qu'amenorguen significativamente los gases contaminantes en comparanza colos antiguos motores de dos tiempos. Los motores SDI de dos tiempos de la compañía Bombardier emiten 60 per cientu menos contaminantes que l'antigua versión con carburador de dos tiempos. Polaris ta utilizando la teunoloxía d'inyeición de combustible llamada "Cleanfire Injection" na so versión de dos tiempos. La industria ta tamién trabayando nuna versión d'inyeición direuta qu'anguaño ye una meyora a la versión con carburador del motor de cuatro tiempos en términos d'emisiones d'NOx. El modelu Ski-Doo ye la única motonieve de dos tiempos dexada nel Parque nacional de Yellowstone de los Estaos Xuníos.
Jack Nicklaus
Condecoraciones y agradecimientos
thumb|200px|El [[9 de payares de 2005, el presidente Bush dio a Jack Nicklaus la Medaya Presidencial de la Llibertá na Casa Blanca.]]
Motonieve
Impautu ambiental
L'impautu ambiental del usu de motonieves llevó a midíes como la tomada'l 4 de payares de 2004 por Serviciu de parques nacionales de los Estaos Xuníos, llindando l'usu de motonieves nel Parque Yellowstone a 720 per día. D'igual forma nel Parque nacional de Grand Teton, según nel John D. Rockefeller, Jr., Memorial Parkway, llindóse l'usu a 140 motonieves al día.
Jack Nicklaus
Condecoraciones y agradecimientos
Nicklaus llogró'l premiu Bob Jones (1975), el premiu Payne Stewart (2000), el deportista del añu pa Sports Illustrated (1978), l'atleta de la década pa los escritores deportivos nacionales (1979), la personalidá del añu pa la BBC (1980), el golfista de la PGA del sieglu polos periodistes y profesionales del golf (1988), l'arquiteutu de campos de golf del añu pa Golf World (1993), el golfista del sieglu pa la Golf Monthly Magacín, el premiu ESPY (2001), el premiu Muhammad Ali a la lleenda del deporte (2003), el premiu GCSAA Old Tom Morris (2005) y el Woodrow Wilson Awards ente otros. Igualmente foi incluyíu nel Salón de la Fama del Golf Mundial en 1974 y nel Salón de la Fama del Golf Canadiense en 1995.
Escluyendo a la familia real, foi la primer persona en tener una publicación especial conmemorativa de cinco billetes d'una llibra, emitíos pol Bancu Real d'Escocia. En Columbus, Ohio, fundóse'l Muséu Jack Nicklaus nel campus de la Universidá del Estáu d'Ohio.
Motonieve
Accidentes
thumb|Un modelu M7 destruyíu nos árboles dempués de que'l so conductor perdiera'l control. La perda de control nuna motonieve puede causar un dañu significativu. Esto debe principalmente a los terrenes onde se suelen conducir esti tipu de vehículos, terrenes que non necesariamente son carreteres o rutes designaes. La morbilidad y mortalidá causada poles motonieves ye mayor que la causada pol tráficu de vehículos de motor en carretera
Xente muerre cada añu al estrellar los sos motonieve contra otres motonieves, automóviles, persones, árboles o cayíes al traviés del xelu. Cerca de 10 persones muerren al añu nesti tipu d'accidentes nel estáu de Minnesota, sumáu a factores como'l consumu d'alcohol. En Saskatchewan, Canadá, 16 de 21 accidentes en motonieves producieron muertes ente'l 1996 y el 2000 onde l'alcohol foi un factor rellacionáu.
Otres clases
Esiste una variante de les motonieve, la clase industrial conocida como barredora de nieve barredor de nieve diseñaes pa caltenimientu de caminos. Son polo xeneral vehículos zarraos que pueden llevar pasaxeros o carga. A diferencia de la motonieve recreativa, esta nun tener esquís nel frente y amás ye impulsada por dos poderosos motores diésel o gasolina de 4, 6 o 8 cilindros.
Eventos
thumb|Salto de dos motonieves mientres una carrera.
Les carreres sobre yerba celebren tolos años dende branu hasta seronda, siendo l'eventu más importante'l Hai Days en Llinu Lakes. El Hai Days ye realizáu la primer fin de selmana siguida al Día del trabayu. El Campeonatu Mundial d'encruz d'agua en motonieve ye lleváu a cabu en Grantsburg mientres el mes de xunetu, una carrera onde se cuerren motonieves sobre la superficie de l'agua. Tamién se realiza una carrera conocida como snocross, llevada a cabu en llugares onde de normal se cuerre motocrós fuera d'iviernu, estos eventos prauticar n'Estaos Xuníos y Canadá. Adicional, esisten eventos onde se compite en circuitos d'óvalos, siendo'l más conocíu'l Eagle River World Championship Derby, lleváu a cabu en Eagle River, Wisconsin.
Escudu de Pravia
right|150px
L'escudu de Pravia ta formau por seis cuervos prietos alliniaos en dos columnes de tres y sobro fondu buxu. El significau d'estos podemos atopalu en que, según la lleenda, foron seis cuervos los qu'abrieron el camín a un capitán pravianu que col so exércitu crució'l ríu y ganó a los sos enemigos.
Dende'l puntu de vista de la heráldica, esti escudu correspuéndese tamién col qu'empleguen los Cuervo y los Cuervo Arango.
Rosemarie Schuder
Rosemarie Schuder (Jena, 24 de xunetu de 1928-Berlín, 5 de mayu de 2018), de casada Rosemarie Hirsch, foi una escritora alemana y antigua miembru de la direición xeneral de la Unión Demócrata Cristiana d'Alemaña.
Vida
Venía de una familia burguesa. El so padre foi l'asesor artísticos y escritor de rellatos Kurt Schuder. Foi a un colexu femenín y en 1947 aprobó'l bachilleratu. Dempués trabayó como periodista independiente pa los periódicos d'Alemaña Oriental Tägliche Rundschau y Neue Zeit. En 1957 y 1959 dir a Italia por cuenta de los sos estudios. Casar en 1958 col escritor Rudolf Hirsch y publicó con él escritos sobre la persecución a los xudíos. Escribió numberoses noveles históriques, de normal ambientadas con fechos de la historia d'Alemaña, como la rebelión de Münster, o del destín de personaxes importantes como Paracelso, Johannes Kepler, Hieronymus Bosch o Michelangelo.
Perteneció dende 1978 al PEN Club Internacional de la RDA y dempués el PEN Club Internacional d'Alemaña. Tamién ye miembru del Deutsche Schillergesellschaft. En 1990 abandonó la Unión Demócrata Cristiana d'Alemaña, dempués de ser miembru dende 1951.
Vivió como escritora independiente en Berlín.
Reconocencies
Recibió'l Nationalpreis der DDR en trés causes: 1969, 1978 y 1988. Amás recibió en 1958 en premiu Heinrich Mann, en 1964, 1978 y 1985 la Vaterländischer Verdienstorden, en 1976 el premiu Lion Feuchtwanger y en 1988 el Goethe-Preis der Stadt Berlin.
Ivan Hašek
Ivan Hašek ye un ex-futbolista de Chequia.
Joe Paterno
Joseph Vincent "Joe" Paterno, tamién conocíu pol so llamatu JoePa, foi l'entrenador del equipu de fútbol americanu de la Universidá del Estáu de Pennsylvania dende 1966 hasta 2011. Llevó a dicha universidá a ganar 2 vegaes el campeonatu de la NCAA en 1982 y 1986.
Records y llogros personales
A los sos 80 años, completó en 2007 el so quincuaxesimoséptima temporada consecutiva como entrenador asistente o principal colos Nittany Lions de Penn State, record absolutu pa cualquier entrenador. Amás, colos sos 46 años como entrenador en xefe, devasó a otres lleendes, como Amos Alonzo Stagg y Bear Bryant.
Record de carrera
Cola victoria de Penn State nel postreru partíu bowl ante Tennessee Volunteers, Paterno algamó'l segundu mayor númberu de victories na NCAA, con un record total de 363 victories, 121 derrotes y 3 empates. Cola so victoria nel Orange Bowl de 2005 ante Florida State por 26 a 23, tres 3 prórrogues, consiguió aumentar el so marcador personal contra Bobby Bowden, entrenador de los Seminoles precisamente'l que más victories consiguió na lliga universitaria, en 7 a 1.
Partíos Bowl
Quiciabes el record más llamativu sía'l de victories en partíos bowl, con 22, más que nengún otru entrenador universitariu. Tamién tien el record de más bowls apostaes, con 33. Caben destacar les llograes nes 4 bowl que dan la posibilidá d'otorgar el campeonatu nacional:
Discutinios y crítiques
Desque Paterno se fizo cargu del puestu d'entrenador de Penn State, la universidá nunca tuvo baxo sospecha pa la NCAA, a pesar de distintos fechos que podríen faer posible una reclamación.
En 2002, Paterno escorrió a unu de los árbitros del partíu que-yos enfrentaba a la Universidá d'Iowa por causa d'una decisión del mesmu que consideró qu'un pase recibíu por unu de los xugadores de Penn State taba fuera de les llendes del campu, cuando la repetición de televisión reveló lo contrario. Penn State, que remontara dende un 35-13 en contra hasta un empate a 35, acabaron perdiendo'l partíu na prórroga.
Poques selmanes más tarde, nel últimu minutu del partíu contra Michigan, el mesmu receptor que nel partíu de Iowa recibió un balón que supunxera la victoria del so equipu, pero l'árbitru nun dio'l pase como completu, a pesar de que la repetición de la xugada volvió demostrar que los dos pies del xugador taben na zona de marca. En 2003, la Big Ten Conference foi la primer Conferencia de la NCAA n'adoptar la midida de la repetición instantánea (instant replay), daqué que tol mundu consideró que fuera influencia de Paterno. Al añu siguiente, casi toles conferencies de la División I de la NCAA adoptaron esta regla.
El 9 de payares de 2011, Joe Paterno foi despidíu del equipu de fútbol americanu de la Universidá por tapar al ex coordinador defensivu Jerry Sandusky acusáu d'abusar sexualmente de neños.
Filantropía y educación
thumb|upright|Joe Paterno en 2003 Amás del so legáu como entrenador, Paterno ye bien recordáu tamién poles sos contribuciones a la vida académica de la universidá. Dempués de ser nomáu entrenador xefe en 1966, empezó lo que'l llamó un Gran Esperimentu, arreyando a los sos xugadores na redolada estudiantil, y aplicando lo qu'él aprendió nos sos años en Brown. Como resultáu de too ello, los xugadores de Penn State tuvieron siempres percima de la media académica del restu d'universidaes de la División I de la NCAA. Nos postreros 5 años, la universidá lideró'l ranking nacional académicu en 3 ocasiones, la más recién superando en 19 puntos la media del 64% nacional.
Paterno ye tamién reconocíu poles sos contribuciones de caridá al sistema académicu de Penn State. Él y la so muyer contribuyeron con más de 4 millones de dólares para diversos departamentos de la institución, incluyíos el Pasquerilla Spiritual Center y el Muséu de los Deportes de Penn State, abiertu en 2002. Dempués de llograr fondos per valor de 13 millones y mediu de dólares en 1997 pa l'ampliación de la biblioteca universitaria, el centru llamó a la espansión Biblioteca Paterno nel so honor.
Joe Haldeman
Joe William Haldeman ye un escritor de ciencia ficción d'Estaos Xuníos
De neñu viaxó cola so familia por diversu llugares d'Estaos Xuníos como Puertu Ricu, Nueva Orleans, Washington, D.C., Maryland o Alaska.
En 1967 graduar en Física, más concretamente na especialidá d'astronomía, na Universidá de Maryland. Esi mesmu añu sería llamáu a files pa participar na Guerra de Vietnam, onde foi condecoráu col Corazón Púrpura. Como munchos otros combatientes, Haldeman salió malparado del conflictu: foi gravemente mancáu por una mina.
Esta situación vital condució-y a la lliteratura. Haldeman decidió cuntar les sos esperiencies na guerra nel so primer llibru (War Year). Cuando más tarde empezó a escribir ciencia ficción, tamién esti xéneru quedaría trescaláu de les sos moliciones. La so primer novela de ciencia ficción, La guerra interminable, non yá ye --como escribieron munchos críticos-- "una revisión del conflictu del Vietnam en clave de ciencia ficción", sinón una obra fondamente antibelicista.
L'ésitu de La guerra interminable, que llogró los premios Hugo, Nébula y Locus, convirtió-y nun reputáu autor de ciencia ficción, llabor que siguió hasta l'actualidá, anque alternada esporádicamente con otru tipu de trabayos. Llogró un Máster en Lliteratura pola Universidá d'Iowa, y anguaño ye profesor de redaición y escritura del cursu semestral del Programa d'Escritura del Institutu Teunolóxicu de Massachusetts.
Haldeman foi presidente de l'Asociación d'escritores de ciencia ficción y fantasía d'Estaos Xuníos (SFWA) ente los años 1992 a 1994.
Obres
thumb|200px| Joe Haldeman en Finncon [[2007, en Jyväskylä, Finlandia.]] Camín de Marte, editorial la factoría d'idees, (2011), Marsbound (2008) - nomada al premiu Locus a la meyor novela de ciencia ficción, 2009
Distribución de Pareto
En estadística la distribución Pareto, formulada pol inxenieru civil, economista y sociólogu Vilfredo Pareto, ye una distribución de probabilidá continua con dos parámetros, que tien aplicación en disciplines como la socioloxía, xeofísica y economía. En delles disciplines dacuando refiérense a la llei de Bradford. Per otru llau, l'equivalente discretu de la distribución Pareto ye la distribución zeta (la llei de Zipf).
Probabilidá acumulada
Si X pertenez al dominio de la variable de la distribución de pareto, entós la probabilidá de que X seya mayor qu'un númberu x vien dada por:
Función de densidá
A partir de la probabilidá acumulada, puede deducise por aciu una derivada que la función de densidá de probabilidá ye:
Caso dexeneráu
La función de la delta de Dirac ye un casu llende de la densidá de Pareto:
Distribución simétrica
Puede definise una Distribución de Pareto Simétrica según:
Distribución Xeneralizada de Pareto
La familia de distribuciones xeneralizaes de Pareto (GPD) tienen tres parámetros y \xi \,.
La función de probabilidá acumulada ye
Pa, con , y con \xi < 0 \,, onde  ye'l parámetru llocalización, \sigma>0 \, ye'l parámetru escala y  ye'l parámetru forma. Nótese que delles referencies tomen el parámetru forma como.
o
Aplicación
thumb|250px|left|Aplicación de la distribución de probabilidá acumulada de Pareto a agües diaries máximes.
Les observaciones presenten los marcadores de posición, como parte del analisis de frecuencia acumulada.
Software
Puede usase software y un programa d'ordenador pal axuste d'una distribución de probabilidá, incluyendo la de Pareto, a una serie de datos:
Historia de l'Arxentina
La historia de l'Arxentina ye la cronoloxía de sucesos acaecíos dende l'empiezu del primixeniu poblamientu humanu nel actual territoriu de la República Arxentina hasta los nuesos díes.
Empecipiar coles muertes más antigües de seres humanos en suelu arxentín, los que fueron detectaos nel estremu sur de la Patagonia, hai alredor de 13 000 años. Les primeres civilizaciones agroalfareras establecer nel noroeste andín dende'l sieglu XVIII e.C.
La historia escrita de lo que güei ye l'Arxentina, empezó colos rexistros del cronista alemán Ulrico Schmidl na espedición de Juan Díaz de Solís en 1516 al Río de la Plata, fechu qu'antemana la dominación española que s'impondría en parte d'esta rexón. En 1776 la corona española creó'l Virreinatu del Río de la Plata, entidá aglutinadora de territorios a partir de la cual, cola Revolución de Mayu de 1810, empezaría un procesu gradual de formación de dellos Estaos autónomos -llamaos provincies- o independientes, ente ellos el que llevó'l nome de Provincies Xuníes del Río de la Plata. Cola declaración de la independencia el 9 de xunetu de 1816 y la derrota militar del Imperiu español en 1824 formalizóse la esistencia soberana. En 1833 l'Imperiu Británicu tomó posesión de les Islles Malvines qu'entós yera una comandancia militar de les Provincies Xuníes, que la so devolución reclamó l'Arxentina dende entós.
Tres un enllargáu periodu de guerres civiles, ente 1853 y 1860 formóse una república federal col nome de República Arxentina. Por aciu guerres contra los pueblos mapuche, tehuelche, ranquel, wichi y kom, conocíes como Conquista del Desiertu y Conquista del Chaco, la República Arxentina tomó posesión de les llanures chaqueña y pampeana y de la Patagonia oriental, conformando'l so territoriu actual, l'octavu más estensu del mundu.
Ente 1862 y 1930 trescurrió un llargu periodu d'estabilidá constitucional, nel que por cuenta d'una gran fola migratoria proveniente principalmente d'Italia y España, la población creció cinco veces más rápidu que'l mundu. La implantación del sufraxu universal pa varones en 1912, completáu cola reconocencia del derechu al sufraxu a les muyeres en 1951, dio orixe a una serie de gobiernos electos pol votu popular, que s'alternaron nel poder con dictadures militares y gobiernos fraudulentos a partir de 1930. Depués de la derrota en 1982 na Guerra de Malvines contra Inglaterra, la última dictadura colapsó, siendo los sos integrantes enxuiciaos por graves crímenes de lesa humanidá. En 1983 empecipióse un estensu periodu de democracia que sigue na actualidá.
Poblamientu inicial
thumb|Cueva de les Manes, nel [[río Pintures (provincia de Santa Cruz), 7300 e.C. Considérase l'arte más antiguo de Suramérica.]]
Estos primeros habitantes del territoriu arxentín dedicar a la caza de milodones, (mamíferu paecíu a un gran osu con cabeza de camellu, yá escastáu) y hippidions (caballos suramericanos que sumieron fai 8000 años), amás de guanacos, y ñandúes.
Cerca d'ellí, tamién ye posible ver les pintures de manes y guanacos estampaes 7300 e.C. na Cueva de les Manes (río Pintures, provincia de Santa Cruz). Trátase d'una de les espresiones artístiques más antigües de los pueblos suramericanos y foi declarada Patrimoniu Cultural de la Humanidá pola Unesco.
Pal añu 9000 e.C. yá empezara'l poblamientu de la pampa, en cuantes que la zona del Noroeste del país empezó a ser habitada escontra'l 7000 e.C..
Dómina precolombina
thumb|Distribución averada de llingües nel estremu meridional de Suramérica en tiempos de la Conquista. thumb|Restos del [[pucará de Tilcara, perteneciente al imperiu incaicu.]] thumb|400px|[[Planisferiu de Cantino (1502), amuesa la Llinia de Tordesillas cola que s'estremó'l mundu en 1494. Sería aproximao'l meridianu 60 en midíes actuales. Nel so estremu inferior esquierdu puede trate en blancu la zona (entá ignota daquella) na que s'atopa l'actual territoriu arxentín.]] Tastil, nel norte, foi la ciudá precolombina más grande allugada nel actual territoriu arxentín, con una población de 3000 habitantes. Na dómina precolombina, los pueblos nativos arxentinos estremar en trés grandes grupos culturales:
Nos sieglos XIV y XV l'Imperiu incaicu conquistó parte de l'actuales provincies de Jujuy, Salta, Catamarca, Tucumán (el so estremu oeste), La Rioxa, San Juan, el noroeste de Mendoza y posiblemente el norte de Santiago del Estero, incorporando los sos territorios al Collasuyo que yera partir sur del Tahuantinsuyo o rexones del Imperiu incaicu. Tradicionalmente atribúyese la conquista al inca Túpac Yupanqui. Dellos señoríos de la rexón, como los omaguaques, los atacamas, los huarpes, los diaguites y otros, intentaron aguantar pero los inques llograron apoderalos, treslladando a los sos territorios a los mitimaes o colonos deportaos de les tribus de los chichas, qu'habitaben no que ye'l suroeste del actual territoriu bolivianu. Otros, como los sanavirones, los lule-toconoté y los comechingones aguantaron exitosamente la invasión incaica y caltuviéronse como señoríos independientes.
Crearon centros agrícoles y testiles, asentamientos (collques y tambos), caminos (el "camín del inca"), fortaleces (pucarás) y santuarios d'altu monte. Dalgunos de los principales son el pucará de Tilcara, la tambería del Inca, el pucará de Aconquija, el santuariu de Llullaillaco, el shincal de Londres y les ruines de Quilmes.
Conquistes española y mapuche. Dómina colonial (1516-1806)
La conquista española de parte del actual territoriu arxentín realizar por aciu tres esfuerzo independientes: espediciones dende España escontra'l Río de la Plata y el Paraguái, espediciones entamaes nel Perú pa ocupar les tierres del Tucumán, y espediciones de Chile escontra Cuyo. D'ellí surden los trés grandes subdivisiones: Nueva Andalucía (dempués estremada en Río de la Plata y Guayrá-Paraguái), Córdoba del Tucumán, y el Correximientu de Cuyo. Les primeres dos pertenecieron al Virreinatu de Perú, la postrera a la Capitanía Xeneral de Chile. En 1779 los trés pasaron a formar parte del nuevu Virreinatu del Río de la Plata.
Nesti periodu produció la muerte de la mayor parte de la población indíxena na catástrofe demográfica n'América tres la llegada de los europeos, que llevó de la mesma al Imperiu Español a introducir a millones d'esclavos secuestraos nel África negra. Simultáneamente y a pesar de la prohibición impuesta por estatutos de llimpieza de sangre, producióse un xeneralizáu mestizaje de la población, nel que los homes españoles caltuvieron rellaciones sexuales —munches vegaes forzaes —con decenes y hasta cientos de muyeres indíxenes y negres. Esta situación causó un procesu de aculturación nos sectores ensin nacer n'España y d'ambigüedad ante'l fechu de la conquista. L'artista arxentín Víctor Heredia espresa esti dilema na so obra Taki ongoy:
Nel periodu colonial la mayor parte del actual territoriu arxentín nun pudo ser conquistáu pol Imperiu Español, por cuenta de la resistencia opuesta polos pueblos indíxenes qu'habitaben esos territorios, principalmente nes llanures chaqueña, pampeana y la Patagonia.
Na pampa y la Patagonia apoderaron los pueblos tehuelches hasta que nel sieglu XVIII ingresó un gran contingente mapuche proveniente de la rexón d'Arauco, mapuchizando los pueblos qu'habitaben la Patagonia norte y la pampa, rexón que tomó'l nome de Puelmapu.
La zona del Río de la Plata foi apostada nel periodu ente l'Imperiu Español y l'Imperiu Portugués, dientro de confrontación que dambes potencies calteníen a escala global, xenerando una fuerte confrontación ente brasilanos y rioplatenses que llegó al enfrentamientu bélicu na Guerra de los Siete Años y depués mientres la guerra hispanu-portuguesa de 1776-1777.
Espediciones iniciales al Río de la Plata
Los primeros europeos que llegaron a lo qu'anguaño ye l'Arxentina, facer buscando un pasu escontra'l continente asiáticu. Daquella América yera namái una torga ente España y les riqueces de Catay y Cipango n'Asia. La zona, amás, taba allugada aproximao sobre la Llinia de Tordesillas, la división del mundu que s'estableció por tratáu ente España y Portugal y polo tanto tenía, pa dambos países la condición de frontera entá non ocupada.
En 1519 y 1520 Hernando de Magallanes percorrió tola mariña de l'actual Arxentina mientres la Espedición de Magallanes-Elcano, hasta'l estrechu que lleva'l so nome al que llegó'l 21 d'ochobre de 1520.
En 1525 frai García Jofre de Loaísa dirixó una espedición que percorrió la Patagonia ya inclusive s'establecieron de volao nel Puertu Santa Cruz pa reparar dos naves.
En 1526 Sebastián Gaboto (italianu) tomó contautu en Santa Catarina (Brasil) colos guaraníes que pertenecieren a la espedición d'Alejo García y decidió dir escontra l'Imperiu de Plata, saleando agües enriba'l Río de la Plata conocíu entós como Ríu de Solís. El 9 de xunu de 1527 Gaboto ordenó establecer dos fuertes: unu nel actual territoriu uruguayu (San Salvador) y otru, al que llamó Sancti Spiritus, primer asentamientu européu nel actual territoriu arxentín, na actual provincia de Santa Fe. Un espedicionariu de Gaboto, Francisco César, llegó posiblemente a Córdoba. Gaboto remontó tamién el Ríu Paraná, el Río Paraguái y el Ríu Bermejo.
Diego García de Moguer llegó a Sancti Spiritus pocu dempués de Gaboto ya intentó imponer la so autoridá. Sicasí la fame y les derrotes colos timbúes y charrúes obligar a volver a España, onde difudieron les noticies sobre'l Rey Blanco y el Río de la Plata.
Portugueses y españoles aceleraron entós los planes pa tomar posesión d'esa rexón, que dambos consideraben taba del so llau de la Llinia de Tordesillas.
En 1531 Portugal unvió una gran espedición al mandu de Martín Alfonso de Souza pa tomar posesión del Río de la Plata y espulsar a los españoles. Llegó hasta la Isla Martín García, que rebautizó Santa Ana. Internar pol Ríu Uruguái y enteróse de que los españoles del fuerte San Salvador fueren derrotaos. Decidió entós retirase al cabu de Santa María (onde anguaño s'atopa El Palombu, Uruguái). Ellí realizó midíes astronómiques y llegó a la conclusión de que taba del llau español de la Llinia de Tordesillas, polo que volvió a Portugal ensin realizar fundación dalguna.
Colonización del Río de la Plata (1527-1580)
Nuna espedición posterior, en febreru de 1528, Diego García de Moguer al mandu d'una espedición de tres naves, detener a esplorar la zona del Río de la Plata. Saleando n'abril pol Ríu Paraná, atopó d'improviso'l fuerte Sancti Spiritus. Sosprendíu ya indignáu, ordenó al capitán Caro (designáu por Sebastián Gaboto), qu'abandonara'l llugar, una y bones esa yera conquista que namái a él pertenecía-y por ser designáu per Castiella pa esplorar eses tierres. Pero vencíu polos ruegos de Caro y la so xente por que fora n'auxiliu de Gaboto, García siguió agües enriba y ente lo que güei día son les llocalidaes de Goya y Bella Vista atopar col pilotu venecianu, quien-y obligó a cooperar na busca de la Sierra de la Plata, y xuntos esploraron el ríu Pilcomayo, pa siguir dempués escontra l'estrechu.
A esto, en Sancti Spiritus, los españoles desdexaron la defensa del fuerte, y en setiembre de 1529, antes del amanecer, los indíxenes tomaron por asaltu la fortaleza. Sebastián Gaboto y Diego García de Moguer atopar nesi tiempu nel asentamientu de San Salvador, preparando homes y embarcaciones, y nun sabíen nada de lo que se taba desenvolviendo en Sancti Spiritus, hasta que vieron llegar a Gregorio Caro colos sobrevivientes, y la tarrecible noticia de la destrucción del fuerte. Darréu Gaboto y García dirixir al fuerte intentando rescatar a los sos homes. Pela redolada de Sancti Spiritus toparon dellos cadabres dafechu tullíos; los bergantinos defondados y fundíos, los almacenes escalaos y amburaos. Solo dos cañones quedaron como testigos de la primer fortaleza que se llevantó en tierra arxentina.
El 24 d'agostu de 1534, Diego García de Moguer, viaxa de nuevu na carabela Concepción escontra'l ríu de la Plata, pasa pola isla de Santiago de Cabu Verde, depués al Brasil, onde baxa l'estuariu de los ríos Uruguái y Paraná y funda el primer asentamientu de la ciudá de Santa María del Bon Aire.
En 1536 Pedro de Mendoza fundó'l Puerto de Santa María del Bon Ayre. Sicasí, l'asentamientu fracasó por cuenta de les fames y los enfrentamientos coles tribus indíxenes. Dalgunos de los habitantes de la población, quitaos d'alimentos y sitiaos polos indíxenes locales, viéronse llevaos al canibalismu. La ciudá foi abandonada, y los sos pobladores establecer en Asunción, que se constituyó en centru d'operaciones español na rexón. thumb|350px|Mapa del Paraguái o Provincia del Río de la Plata, alredor de 1600
Pal añu 1573, nun esistíen poblaciones feches por europeos a lo llargo del ríu Paraná, territoriu al que cronistes como Martín del Barcu Centenera, llamaben l'Arxentín Reyno». Ye asina que Juan de Garay, partiendo de la ciudá d'Asunción, acompañáu polos mancebos de la tierra y los planos de la ciudá, fundan Santa Fe nos marxes d'esti gran ríu, como nuedu de comunicaciones ente la salida del Río de la Plata y el Paraguái, col Tucumán y Cuyo, l'Altu Perú y Chile. Resulta asina que esta ciudá histórica, tresformar na primera planiada nel territoriu, sobre la base de los ideales arquiteutónicos renacentistes. Ente que n'Europa, esti modelu non pudo llevase a cabu, América polo xeneral y Santa Fe en particular, son evidencies concretes d'esti nuevu procesu d'urbanización planiáu en cuadrícules, con un orde preestablecido a diferencia de les anteriores poblaciones. Elementos que güei pueden trate claramente nel Parque Arqueolóxicu de Santa Fe la Vieya en Cayastá.
Nesti Arxentín Reyno, namái Santa Fe esistió per dellos años y ye ellí onde viven los primeros pobladores a quien se llamó arxentinos. Martín del Barcu Centenera da cuenta d'ello nel so poema históricu "L'Arxentina", publicáu en 1602.
En 1580, saliendo dende Santa Fe, Juan de Garay refundó la Ciudá de la Trinidá y Puerto de Santa María de los Bonos Ayres, que col tiempu sería conocida a cencielles como Buenos Aires. Esta ciudá formaba parte de la Gobernación de la Nueva Andalucía, dientro del Virreinatu de Perú, con sede en Lima.
Nel sieglu XVII establecieron les misiones xesuítiques guaraníes. Fueron pueblos misionales fundaos pola "Compañía de Xesús" ente los guaraníes y pueblos allegaos, que teníen como fin evanxelizar a los indios de les actuales provincies de Misiones y Corrientes, n'Arxentina, y d'importantes territorios anguaño nel Paraguái. Cumplieron exitosamente la so xera hasta que nel añu 1768, el rei español Carlos III ordenó espulsar a los xesuites.
Colonización del Tucumán (1549-1593)
En 1549, el capitán Juan Núñez de Prado foi premiáu pol Virréi de Perú. Pocos años antes los dominios españoles nos territorios inques sufrieren una grave crisis. Tres les denuncies de Frai Bartolomé de las Casas, l'Emperador Carlos V dictó nueves lleis que daben grandes derechos a los indios: prohibíase'l esclavizarlos, torturalos, convertilos por fuercia al cristianismu, y ayenar les sos tierres. Tamién se prohibía la tresmisión d'encomiendes por heriedu. Esto xeneró la Gran Rebelión de Encomenderos, na qu'a dures penes el gobiernu real pudo imponer los nuevos derechos pa los indios. Pola so destacada llabor, Juan Núñez de Prado recibió l'autorización pa ocupar y gobernar les tierres del Tucumán.
Al añu siguiente (1550) Juan Núñez de Prado y los sos compañeros fundaron la ciudá d'El Barcu. Esto xeneró una protesta per parte de Francisco de Aguirre, que reclamaba tol Tucumán como parte de la Capitanía de Chile: en 1553 D'Aguirre llogró'l so cometíu, y treslladó a los pobladores fundando la ciudá de Santiago del Estero del Nuevu Maestrazgo. Según los estudios de Narciso Binayán Carmona, tres sieglos más tarde la totalidá de los criollos nel Norte de l'Arxentina sería descendiente de dalgún ente los 103 miembros de la espedición de Núñez de Prado.
Los españoles buscaron consolidar el dominiu na rexón fundando ciudaes en puntos clave:
Juan Ramírez de Velasco, al mandu de la Gobernación del Tucumán, fundó la ciudá de Tolos Santos de la nueva Rioja en 1591, refundó la ciudá de Londres en 1592, y fundó San Salvador de Jujuy en 1593.
Colonización del Cuyo (1560-1594)
La Crónica de Frai Reginaldo de Lizárraga contrapone la conquista de Chile cola menos gloriosa (según él) colonización de Cuyo. La colonización nun resultó dificultosa y foi dafechu pacífica, una y bones una embaxada Huarpe crució andar pa solicitar a los españoles unviárenlos sacerdotes y arquiteutos que los enseñaren a construyir ciudaes. En 1561 los españoles fundaron Mendoza del Nuevu Valle de La Rioxa, siguida por San Juan de la Frontera en 1562 y San Luis de la Punta de los Venados en 1594.
Influencia xesuítica hasta la so primer espulsión (1585-1767)
thumb|Vista de la [[Mazana Xesuítica nel sieglu XVIII. Dichos edificios entá se caltienen. Na esquina repara la ilesia de la Compañía de Xesús. De siguío destáquense l'antigua sede de la Universidá (actual muséu y biblioteca mayor) y el Colexu Monserrat.]] thumb|right|150px|[[Amenorgamientos xesuíticos.]] Anque yá en 1512 la Monarquía Hispánica acometió les reformes necesaries pa regular el so tratu de forma oficial y abolir la esclavitú indíxena por aciu les Lleis de Burgos, atribuyóse a la bulda del papa Pablo III Sublimis Deus de 1537, que declaró a los indíxenes homes con tolos efeutos y capacidaes de cristianos, l'efeutu d'estremar n'América, la colonización española, portuguesa y francesa, cola anglosaxona, onde'l mestizaje foi escepcional: la conquista católica buscaría incorporar a los indíxenes a la so civilización y la so Ilesia, entá a cuenta de l'anulación de la so identidá cultural.
Dende la so llegada, los xesuites alzaron a Córdoba como'l centru de la Provincia Xesuítica de Paraguái, nel Virreinatu de Perú. Pa ello precisaben un llugar onde asitiase y asina empecipiar la enseñanza cimera. Foi asina que 1599, y depués de manifesta-y dicha necesidá al cabildru, apurriéronse-yos les tierres que güei se conocen como la Mazana Xesuítica.
En 1613 con sofitu del Obispu Trejo, foi fundada la Universidá xesuítica de Córdoba, la más antigua del país y una de les primeres d'América. Esi añu tamién se crea la Llibrería Grande (güei Biblioteca Mayor), que según rexistros llegó a cuntar con más de cinco mil volumes.
En 1624 foi fundada la Universidá xesuítica de Chuquisaca que dende la so creación, tuvo una notable influencia en tola rexón de Suramérica.