cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Periodu de los Reinos Combatientes
La temprana llucha ente Wei, Han, Zhao, Qi y Qin
Nel 354 e. C., el rei Hui de Wei empecipió un ataque a llarga escala sobre Zhao, lo cual piensen dellos historiadores foi pa vengar la casi destrucción de Wei na anterior invasión. Pol 353 e. C., Zhao taba perdiendo terriblemente, y una de les sos mayores ciudaes, Handan (邯鄲) - una ciudá que eventualmente convertir na capital de Zhao - taba siendo asediada. Como resultancia, el vecín estáu de Qi decidió ayudar a Zhao. La estratexa que Qi usó, suxurida pol famosu tácticu Sun Bin (孫臏) que naquel momentu yera conseyeru del exércitu de Qi, foi atacar el territoriu de Wei mientres el principal exércitu Wei taba ocupáu asediando Zhao, forzando a Wei a recular. La estratexa foi un ésitu, l'exercitó Wei volvió tras apresuradamente, y atopóse a mediu camín a Qi, lo que remató na batalla de Guiling (桂陵之戰) onde Wei sufrió una derrota decisiva. Esti eventu dio llugar a la famosa frase "圍魏救趙" que significa "Atacar a Wei pa salvar a Zhao".
Aeropuertu de Mysore
L'Aeropuertu de Mysore ye un aeropuertu que sirve a la ciudá de Mysore (Mysuru), Karnataka, India. Atopar nel pueblu de Mandakalli, 10 km al sur de Mysore. P'ayudar a la industria del turismu y otres industries de Mysore, l'aeropuertu foi modernizáu y reabiertu n'ochobre de 2010. Kingfisher Airlines y SpiceJet volaron al aeropuertu ensin ésitu. Alliance Air empezó vuelos en setiembre de 2015 pero terminar el 17 de payares.
Periodu de los Reinos Combatientes
La temprana llucha ente Wei, Han, Zhao, Qi y Qin
Alredor del 359 e. C., Shang Yang (商鞅), un ministru del estáu de Qin, empecipió una serie de reformes que fixeron que Qin va pasar de ser un estáu de segunda a un estáu que devasó a los otros seis tocantes a poder. Considerar de forma xeneral qu'ésti ye'l puntu onde Qin empezó a ser l'estáu dominante en China.
Nel 341 e. C., Wei atacó a Han, y Qi interponer de nuevu. Los dos xenerales que participaron na anterior batalla de Guiling atopáronse otra vegada, y por cuenta de la brillosa estratexa de Sun Bin, Wei foi de nuevu derrotáu de forma contundente na batalla de Maling (馬陵之戰).
Aeropuertu de Mysore
Historia
L'aeropuertu de Mysore foi construyíu en 1948. De primeres aviones Dakota tresportaron pasaxeros ente l'aeropuertu y l'Aeropuertu HAL de Bangalore, pero los vuelos nun fueron esitosos. Depués la empresa periodística The Hindu empezó vuelos diarios pa tresportar los sos periódicos a la ciudá, pero nun duraron enforma tiempu tampoco.
Nos años 1990 l'aereollinia rexonal Vayudoot voló a Mysore, usando aviones Dornier Do 228. L'escritor indiu famosu R.K. Narayan inauguró los vuelos.
Periodu de los Reinos Combatientes
La temprana llucha ente Wei, Han, Zhao, Qi y Qin
La situación de Wei tomó un xiru entá peor cuando Qin, aprovechándose de la serie de derrotes frente a Qi, atacó Wei nel 340 e. C. sol conseyu de Shang Yang. Wei foi ganáu de forma devastadora y forzáu a dexar una gran porción del so territoriu pa consiguir una tregua. Esto dexó vulnerable a la so capital Anyi, asina que Wei viose obligáu tamién a mover la so capital a Daliang.
Dempués d'esta serie d'eventos, Wei quedó severamente debilitáu, convirtiéndose Qi y Qin nos dos estaos dominantes en China.
Aeropuertu de Mysore
Modernización
La Direición d'Aeropuertos de la India empezó a modernizar l'aeropuertu de Mysore n'avientu de 2006. El trabayu costó 82 crore y terminó'l 15 de mayu de 2015, pero primeramente nenguna aereollinia tenía interés en volar al aeropuertu. Dempués de falar con B.S. Yedyurappa, el xefe de gobiernu de Karnataka nel momentu, Kingfisher Airlines empecipió los primeros vuelos a Mysore el 1 d'ochobre de 2010, xustu antes del festivu de Dasara. Los vuelos salieron de Mysore pa Chennai vía Bengaluru.
Periodu de los Reinos Combatientes
L'ascensu de los reinos
Nel 334 e. C., los gobernantes de Wei y Qi alcordaron reconocese mutuamente como reis, formalizando la independencia de los estaos y la falta de poder del tronu de Zhou dende l'empiezu de la dinastía Zhou oriental. El rei de Wei y el rei de Qi xunir a les files del rei de Chu, que los sos predecesores fueren reis dende'l periodu de les Primaveres y Serondes. A partir d'esti puntu, tolos otros estaos declararon eventualmente el so reináu, representando l'empiezu del fin de la dinastía Zhou.
San Cristóbal de Cuéllar
San Cristóbal de Cuéllar, conceyu asitiáu al norte de la provincia de Segovia, nel sureste de la Comunidá Autónoma de Castiella y Llión, na Meseta Norte d'España.
Periodu de los Reinos Combatientes
L'ascensu de los reinos
Nel 325 e. C., el gobernante de Qin se autoproclamó rei. Darréu fixeron lo mesmo los gobernantes d'Han y Yan (323 e. C.), el gobernante de Song (318 e. C.), y d'últimes el gobernante de Zhao, que sostuvo la so postura hasta'l 299 e. C. cuando asonsañó a los otros reinos.
La espansión de Chu
Nos empiezos del periodu de los Reinos Combatientes, Chu yera unu de los estaos más fuertes de China. Alzar a un nuevu nivel alredor del 389 e. C. cuando'l rei de Chu nomó al famosu reformador Wu Qi (吳起) como'l so primer ministru.
Chlorornis riefferii
Chlorornis riefferii, tamién denomináu tangara verde claro, tangara verdiesmeralda, fruteru verde claru y clorornis patirrojo''', ye una especie d'ave paseriforme que vive en Suramérica.
Descripción
Mide en permediu 20 cm de llargor y pesa 53 g. Plumaxe verde esmeralda, frente y cara coloraes a manera de mázcara; picu y pates anaranxaos.
Periodu de los Reinos Combatientes
La unificación de China
Faía'l final del periodu de los Reinos Combatientes, l'estáu de Qin foise faciendo desproporcionadamente poderosu en comparanza a los otros seis estaos. Como resultancia, les polítiques de los seis estaos de forma apolmonante empobinar a tratar l'amenaza Qin. Había dos bloques, el de l'alianza Hezong (合縱/合纵 hézòng, "conexón vertical") que taba formáu polos reinos de Zhao, Qi, Wei, Chu, Yan y Han que los sos territorios, xuntos, empezaben nel norte y acababen nel sur. Por esti motivu, llamábase-y a esta alianza "conexón vertical". El so oxetivu yera repeler el expansionismo Qin. El segundu bloque yera l'alianza Liangheng (連橫/连横 liánhéng, "coneutaos horizontalmente") que taba formada por Qin y los reinos del centru y del oeste. Hubo dellos ésitos iniciales en Hezong, anque de forma eventual esta política fracasó. Qin esplotó de forma repitida la estratexa Lianheng pa ganar a los estaos unu a unu. Mientres esti periodu, munchos filósofos y estrategues viaxaron a lo llargo de los estaos pa encamentar a los gobernantes la puesta en práutica de les sos idees. Estos "grupos de presión" fueron famosos pol so tactu ya intelectu, y fueron conocíos colectivamente como Zonghengjia (縱橫家), tomando'l so nome de los dos principales escueles de pensamientu.
San Cristóbal de Cuéllar
Xeografía
Atopar a siete quilómetros al oeste de Cuéllar. Ta asitiáu a 50 quilómetros de Valladolid, a 60 de Segovia y a unos 150 de Madrid, coles mesmes ye estremeru cola provincia de Valladolid.
Aeropuertu de Mysore
Modernización
Metanes los sos problemes financieros, Kingfisher Airlines terminó los sos vuelos a Mysore en payares de 2011. Les operaciones comerciales nel aeropuertu de Mysore volvieron a entamar en xineru de 2013, cuando SpiceJet empezó vuelos otra vegada a Chennai vía Bengaluru. Pero l'aereollinia tamién terminó los sos vuelos, n'ochobre de 2014.
Periodu de los Reinos Combatientes
La unificación de China
Nel 316 e. C. Qin conquistó l'área de Shu. Darréu foi conquistando cada unu de los otros estaos, Han nel 230 e. C., Zhao y Wei nel 225 e. C., Chu nel 223 e. C., Yan 222 e. C., y nel 221 e. C. Qi, completando asina la unificación de China y empecipiando la dinastía Qin.
Reinu Zhongshan
Un reinu menos conocíu ye l'enigmáticu reinu Zhongshan, de la nacionalidá de del norte, del cual súpose'l so allugamientu poles escavaciones d'arqueólogos chinos nos años de 1974 a 1978 nel distritu de Pingshan de la provincia de Hebei, onde fueron topaes y esploraes 30 tumbes y construcciones, llográndose 19 000 oxetos. Tuvo alcontráu históricamente ente los reinos combatientes Yan, Shao y Qi. Foi fundáu'l 414 e. C. en Gu, distritu de Dingshian. Nel 409 e. C. foi estermináu pol reinu de Wei. El príncipe Huan restaurar y fixo la so capital en Lingshou. Nel 296 e. C. Zhongshan foi aniquiláu polos reinos combatientes Zhao, Qi y Yan, partiéndose ente ellos el so territoriu.
Per mediu de les escavaciones toparon oxetos culturales de la más alta calidá artística. Una piedra de 90 por 50 y 40 cm, grabada con 19 calteres, que data de hai 2300 años, siendo polo tanto más antigua que les piedres grabaes de la dinastía Qin, foi desaterrada del mausoléu del rei Xi de Zhongshan y ta exhibida nel Muséu d'Historia de China. Na mesma tumba atopáronse más de dos mil bronces de fina factura, de los que destaquen escultures, llámpares y, de manera especial, dos vasija, una cuadrada y otra redonda, amás d'unes trébedes con pates de fierro. Les trébedes tien una inscripción de 469 calteres, la más llarga del periodu de los Reinos Combatientes; la vasía cuadrada tien 450 y la redonda 204. Les inscripciones d'estos dos contienen los nomes de los reis de los seis xeneraciones del reinu Zhongshan. Tamién se toparon dos jarras de bronce, con tapes herméticamente zarraes, conteniendo vinu, quiciabes el más antiguu del mundu, qu'inda caltenía'l so bouquet.
Chlorornis riefferii
Distribución
Alcuéntrase nos montes andinos de Colombia, Ecuador, Perú y Bolivia, ente los 1.500 y los 3.350 m d'altitú.
Comportamientu
Ver en pareyes o en grupos de 3 a 6 individuos. Busca alimentu principalmente na metá cimera de los árboles y come frutes ya inseutos. El so nial ye fechu nel suelu con mofos y felechos. La fema pon un güevu de color gris con puntos brillosos púrpura.
San Cristóbal de Cuéllar
Xeografía
Pertenez a la Comunidá de Villa y Tierra de Cuéllar, y ta asitiáu nel Sexmo de Montemayor.
Ta asitiáu ente delles llombes, otorgándo-y el so peculiar aspeutu. Nes fasteres qu'arrodien al pueblu a la entrada, onde tán les bodegues, atópense fácilmente formaciones de piedres similares a la "Rosa del Desiertu" tan común nel norte d'África, y que tienen pequeños cristales de cuarzu nel so interior.
En cuanto al clima ye bien severu, con un branu bien calorosu y secu, siendo l'iviernu carauterizáu polos sos munchos díes de xelaes.
Crucia'l pueblu'l regueru del Forcayu, que suel ensugase nel estivu. D'antiguo había cámbaros y peces, siendo llugar de recréu pa los sos habitantes.
Pela redolada atópense delles fontes, como la de Valdecrespo, asitiada a pocu menos de 2km. Tamién a 500 metros ta la fonte de San Caballero, nel camín de San Miguel, que'l so principal usu foi'l de bebederu de ganáu.
Patrimoniu
thumb|[[Ilesia de San Cristóbal (San Cristóbal de Cuéllar)|Ilesia de San Cristóbal]] thumb|Casa consistorial D'arquiteutura típica castellana, hasta apocayá predominaben les cases d'adobe, esistiendo na actualidá cases d'arquiteutura más actual. Hai de solliñar la so ilesia parroquial, construyida nel sieglu XVIII y dedicada a San Cristóbal. Tien una interesante coleición d'obres de plata ente les que cabo reseñar una custodia de finales del sieglu XVII; una concha bautismal realizada en 1774 pol plateru cuellarano Juan Antonio Sanz Delgado, y una naveta, obra del artífiz segovianu Antonio Benito Gómez.
Dientro del nucleu urbanu tópase la fonte de piedra caliar de la Plaza Mayor. Nel so orixe yera dos veces mayor, teniendo una parte final destinada pa bebederu del ganáu. Cuando s'asfaltó la Plaza Mayor, y nuna discutible decisión, tullir, teniendo güei l'aspeutu actual. En dómines en que l'agua ye abonda, lo que tresvierte del depósitu d'agua comunal cai polos caños de la fonte.
Aeropuertu de Mysore
Modernización
Alliance Air empezó a volar a Mysore en setiembre de 2015. L'aereollinia terminó los sos vuelos el 17 de payares, dempués de la terminación del so alcuerdu financieru col gobiernu del estáu.
Nandina domestica
Nandina domestica ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia de les berberidáceas.350px|miniaturadeimagen|Nandina domestica
Distribución xeográfica
Ye una especie del xéneru Nandina. Ye nativa del este d'Asia dende l'Himalaya hasta Xapón.
Descripción
Ye un arbustu erecto qu'algama los 2 metros d'altor con numberosos tarmos ensin cañes que crecen dende'l raigañu. Les fueyes son perennes (delles vegaes caduques en rexones fríes), de 50-100 cm de llargor, bi o tripinnadas con nales individuales de 4-11 cm × 1,5-3 cm. Les fueyes nueves en primavera tán brillantemente coloriaes de rosa o colloráu que darréu se vuelven verdes; les fueyes madures vuelven a el color coloráu o púrpura antes de la so cayida. Les flores son de color blancu que se producen pel branu nuna agrupación cónica sobre la xamasca. El frutu ye una baga de brillosu color coloráu de 5-10 mm de diámetru que cai a finales de seronda y de cutiu caltiénse mientres l'iviernu.
Cultivu
Ye llargamente cultivada en xardinos como planta ornamental especialmente en Xapón onde ye bien apreciada. Naturalizóse nel este d'América del Norte.
Archaeopteryx
Archaeopteryx ye un xéneru estinguíu d'aves primitives, con calteres entemedios ente los dinosaurio emplumaos y les aves modernes. El nome deriva del griegu antiguu ἀρχαῖος (archaīvos) que significa «antiguu», y πτέρυξ (ptéryx), que significa «pluma» o «nala». N'español suel acastellanase como arqueópterix. Dende'l SIEGLU|XIX||s}} foi xeneralmente aceptáu polos paleontólogos, y señaláu nes obres de consulta como l'ave más antigua conocida (miembru del grupu Avialae). Sicasí, identificáronse aviales potencialmente más antiguos, incluyendo a Anchiornis, Xiaotingia y Aurornis.
Estes carauterístiques faen de Archaeopteryx un candidatu claru como forma de transición ente los dinosaurios y les aves. Poro, Archaeopteryx xuega un papel importante, non solo nel estudiu del orixe de les aves, sinón tamién nel estudiu de los dinosaurios. Foi nomáu dende una pluma en 1861. Esi mesmu añu, anuncióse'l primer espécime de Archaeopteryx completu. A lo llargo de los años afayáronse fósiles d'otros diez exemplares de Archaeopteryx. A pesar de la variación ente estos exemplares, la mayoría de los espertos consideren que tolos restos que s'afayaron como pertenecientes a una única especie, anque esto inda ye oxetu d'alderique.
La mayoría de los once fósiles inclúin impresiones de plumes. Por cuenta de que estes plumes son d'una forma avanzada (remeres), estos fósiles son evidencia de que la evolución de les plumes empecipió antes del Xurásicu Cimeru. L'espécime tipu de Archaeopteryx foi afayáu tan solu dos años dempués de que Charles Darwin publicara L'orixe de les especies. El Archaeopteryx paecía confirmar les teoríes de Darwin y convirtióse nuna pieza clave d'evidencia pal orixe de les aves, alderique sobre les formes de transición, y la confirmación de la evolución.
Descripción
Archaeopteryx vivió mientres la edá Titoniense Inferior del periodu Xurásicu, hai aproximao 150,8-148,5 millones d'años. La mayor parte de los especímenes de Archaeopteryx que s'afayaron provienen de la caliar de Solnhofen en Baviera, sur d'Alemaña, que ye un lagerstätte, una formación xeolóxica conocida polos sos fósiles magníficamente detallaos.
Archaeopteryx yera más o menos del tamañu d'un cuervu, con amplies ales que yeren arredondiaes nos estremos y una llarga cola en comparanza col llargor del cuerpu. Podía llegar a un máximu de 500 milímetros (20 pulgaes) de llargor del cuerpu, con un pesu envaloráu de 0,8 a 1 kilogramu (1,8 a 2,2 lb). Les plumes del Archaeopteryx, anque menos documentaes de les sos otres carauterístiques, son bien similares na so estructura y el diseñu a les plumes d'aves d'anguaño. Magar la presencia de numberoses traces aviares, sicasí, el Archaeopteryx tenía munches carauterístiques de los dinosaurios terópodos. A diferencia de les aves modernes, Archaeopteryx tenía pequeños dientes, según una llarga cola ósea, carauterístiques que compartía con otros dinosaurios de la dómina.
Por cuenta de que amuesa un gran númberu de carauterístiques de mancomún tantu coles aves como los dinosaurios non avianos, Archaeopteryx foi usualmente consideráu como un venceyu ente ellos. Na década de 1970, John Ostrom, siguiendo la idea de T. H. Huxley de 1868, afirmó que les aves evolucionaron de los dinosaurios terópodos y Archaeopteryx yera una pieza crítica pa esta afirmación; tenía ciertes traces avianos, como la espoleta, plumes de vuelu, ales, y una primer deda parcialmente puestu al aviesu xunto a carauterístiques típiques de los terópodos. Por casu, tien un llargu procesu ascendente nel talón, plaques interdentales, un procesu obturador del isquion, y llargos cheurones na cola. En particular, Ostrom consideró que Archaeopteryx yera notablemente similar a la familia de terópodos Dromaeosauridae.
Plumaxe
thumb|right|170px|Semeya de 1880 del espécime de Berlín de Archaeopteryx, amosando les plumes de les pates que fueron depués removíes mientres la preparación,
Los especímenes de Archaeopteryx son notables polos sos bien desenvueltes plumes de vuelu. Estes yeren marcadamente asimétriques y amosaben la estructura propia de les plumes de vuelu de les aves modernes, con vexilos que-y daben estabilidá gracies a la disposición de les cazos, bárbules y los barbicelos. Les plumes de la cola yeren menos asimétriques, de nuevu d'acordies cola situación de les aves modernes y tamién teníen vexilos firmes. El pulgar, sicasí, nun tenía un conxuntu separáu móvil de plumes (l'alula).
El plumaxe corporal de Archaeopteryx ta menos documentáu y solo foi investigáu con propiedá nel bien calteníu espécime de Berlín. Por tanto, como más d'una especie puede tar arreyada, la investigación de les plumes del espécime de Berlín non necesariamente aplica pal restu de les especies de Archaeopteryx. Nesi exemplar, hai una especie de "pantalones" de plumes bien desenvueltes nes pates; dalgunes d'estes plumes paecen tener la estructura básica de plumes de contorna, pero tán daqué descompuestes (escarecen de barbicelos como nes aves ratites). Sicasí, son parcialmente firmes y por tantu capaces de soportar el vuelu.
thumb|left|Ilustración anatómica comparando a la "cola de fronda" de Archaeopteryx cola "cola d'abanicu" d'una ave moderna.
Un parche de plumes penácees atopar a lo llargo del so llombu, que ye bien paecíu a les plumes de contorna del plumaxe corporal de les aves modernes por ser simétricu y firme, anque non tan ríxidu como les plumes arreyaes nel vuelu. Amás de esto, los rastros de plumes nel espécime de Berlín llindar a una especie de "proto-plumón" bien asemeyáu al topáu nel dinosauriu Sinosauropteryx, siendo descompuestu y peludo, siendo posiblemente más paecíu en vida a pode qu'a les plumes (anque non na so estructura microscópica). Estes apaecen nel restu del cuerpu, hasta onde estes estructures tán calteníes y non esaniciaes pola preparación, y la parte inferior del pescuezu.
Castañéu
Castañéu pue ser:
Archaeopteryx
Plumaxe
Per otra parte, nun hai indicación de qu'hubiera plumes na parte cimera del pescuezu y la cabeza. Anque ye concebible qu'estes zones tuvieren desnudes, esto tamién podría ser un efeutu de la preservación. Paez que munchos especímenes de Archaeopteryx quedaron empotraos en sedimentu anóxico dempués de quedar al debalu por dalgún tiempu sobre los sos llombos nel mar —la cabeza, el pescuezu y la cola xeneralmente dóblense escontra baxo, lo cual suxure que los especímenes apenes empezaren a descomponese cuando se fundieron, y los tendones y músculos relaxar de tal manera que se llogró la forma carauterística de los especímenes fósiles—. Esto podría significar que la piel yá s'allandiara y afloxara, lo cual ye reforzáu pol fechu de qu'en dellos especímenes les plumes de vuelu taben empezando a desapegase al puntu de quedar enllastraes nel sedimentu. Por tantu haise hipotetizado qu'estos especímenes mover pol llechu marín na agua somero por dalgún tiempu antes de soterrase, les plumes de cabeza y del pescuezu fuéronse esprendiendo, ente que les plumes de la cola que taben meyor suxetaes permanecieron nel so sitiu.
Castañéu
Nun confundir con:
Archaeopteryx
Plumaxe
L'orixe de les plumes constitúi un misteriu que Archaepteryx nun ayudar a resolver, pos les suyes son dafechu modernes; de seguro estes empezaron a desenvolvese antes del Xurásicu Cimeru. Sicasí, conócense dellos dinosaurios celurosaurianos, estrechamente emparentaos colos arqueópterix. Dalgunos d'ellos tamién presenten plumes (como les descubiertes en Velociraptor nel 2007 ) y otres fibres d'estructura más senciella o protoplumas. Los dinosaurios emplumaos confirmen que les plumes aniciáronse primero que les primeres aves como los arqueópterix. Les plumes, al igual que los pelos y les escames reptilianas, tán formaes por una resistente proteína llamada queratina. Esto fixo suponer mientres enforma tiempu que la pluma vien de una escama "esmorniada". Anguaño les pruebes xenétiques, paleontolóxiques y embriolóxiques favorecen otra esplicación distinta que se debe a Prum y Brush: les plumes vienen de estructures bueques y cilíndriques asemeyaes a escayos.
Coloración
thumb|right|Reconstrucción artística ilustrando una interpretación del estudiu de Carney.
En 2011, l'estudiante graduáu Ryan Carney y los sos colegues llevaron a cabu'l primer estudiu de los colores d'un espécime de Archaeopteryx. Usando la teunoloxía del microscopiu de barríu y un analís de fluorescencia de rayos X, l'equipu foi capaz de detectar la estructura de los melanosomes nel únicu exemplar de la pluma descrita en 1861. La estructura resultante foi entós comparada a la de 87 especies modernes d'aves y determinóse con un altu porcentaxe de probabilidá de que'l so color yera negru. La pluma estudiada probablemente yera una pluma de cobertoria, que podría cubrir parcialmente les plumes primaries nes nales. Anque l'estudiu nun implica que Archaeopteryx fuera dafechu negru, suxure que tenía una coloración escura qu'incluyía a la so cobertoria. Carney señaló qu'esto ye coherente colo que se sabe de les carauterístiques de vuelu, una y bones los melanosomas negros tienen propiedaes estructurales que fortalecen a les plumes pal vuelu. Un estudiu de 2013 publicáu na revista Journal of Analytical Atomic Spectrometry, amosó nuevos analises de les plumes de Archaeopteryx que revelaben que l'animal puede tener un patrón de coloración complexu basáu en plumaxe escuru y claro, coles puntes de les sos plumes de vuelu siendo principalmente de negru en llugar de que la pluma entera fuera de color negru. Pudo ser pa la ostentación o pal vuelu, pero permanez na incertidume. L'escanio, realizáu con una radiación de sincrotón d'una fonte de lluz pa emitir un fexe de rayos X y asina identificar dellos pigmentos, foi fecha namái nunes poques partes d'una pluma, dexando la coloración completa de Archaeopteryx na especulación.
Capacidá de vuelu
Como nes ales de les aves modernes, les plumes de vuelu de Archaeopteryx yeren daqué asimétrica y les sos plumes caudales yeren anches. Esto implica que les ales y la cola yera usaes pa xenerar elevación, anque nun ye claru si Archaeopteryx yera a cencielles un planiador o yera capaz de volar viviegamente. La falta d'un esternón oseu suxure que nun yera un volador bien fuerte, anque los músculos de vuelu pueden tar suxetos a la gruesa espoleta en forma de bumerán, a los coracoides en forma de placa, o quiciabes, a un esternón cartilaxinosu. La orientación escontra los llaos de l'articulación del glenoideo (el costazu) ente la escápula, el coracoides y el húmeru —en cuenta de la disposición dorsal que s'atopa nes aves modernes— puede indicar que Archaeopteryx yera incapaz d'alzar les sos ales sobre'l so llombu, una traza necesaria pal movimientu ascendente nel aletéu del vuelu activu. Acordies con un estudiu de Philip Senter publicáu en 2006, Archaeopteryx yera verdaderamente incapaz de volar aleteando como les aves modernes, pero bien pudo usar una téunica d'entamo con un aletéu puramente descendente.
Les ales de Archaeopteryx yeren relativamente grandes, los cual pudo resultar nuna baxa perda de la velocidá y un radio de xiru amenorgáu. La forma curtio y arrondao de les ales pudo amontar l'arrastre, pero tamién pudo ameyorar l'habilidá de Archaeopteryx pa movese al traviés d'ambientes llenos de torgues como los árboles y arbustos (formes de les similares reparar nes aves que vuelen n'ambientes montiegos o de arbustos como los cuervus y faisanes). La presencia de "nales posteriores", ye dicir plumes de vuelu asimétriques que partíen de les pates asemeyaes a les vistes en dromeosáuridos como Microraptor, tamién pudo ayudar a la movilidá aérea de Archaeopteryx. El primer estudiu detalláu de les ales posteriores realizáu por Longrich en 2006, suxurió qu'estes estructures formaben más del 12 % del total del perfil alar. Esto pudo amenorgar la perda de velocidá por más del 6 % y el radiu de xiru en más de 12 %.
Les plumes de Archaeopteryx yeren asimétriques. Esto haise interpretáu como evidencia de que yera un animal volador, una y bones les aves non voladores tienden a tener plumes simétriques, pero dalgunos científicos, incluyendo a Thomson y Speakman, cuestionaron esto. Ellos estudiaron a más de 70 families d'aves actuales, y atoparon que delles especies non voladores tienen ciertu rangu s'asimetría nes sos plumes, y que les plumes de Archaeopteryx cayen nesti rangu. Sicasí, el grau d'asimetría de Archaeopteryx ye más típicu de los voladores lentos que de les aves non voladores.
thumb|180px|left|L'espécime de [[Múnich.]] En 2010, Robert L. Nudds y Gareth J. Dyke na revista Science publicaron un artículu nel cual ellos analizaron los raquis de les plumes primaries de Confuciusornis y Archaeopteryx. L'analís suxurió que los raquis d'estos dos xéneros yeren más delgaes y débiles que les de les aves modernes en rellación al so pesu corporal. Los autores determinaron que Archaeopteryx, xunto con Confuciusornis, yeren incapaces d'usar el vuelu con aletéu. Esti estudiu foi criticáu por Philip J. Currie y Luis Chiappe. Chiappe suxurió que ye dificultosu midir les raquis de les plumes fosilizaes, y Currie especuló que Archaeopteryx y Confuciusornis tienen de ser capaces de volar en dalgún grau, yá que los sos fósiles son calteníos no que se cree son sedimentos marinos o llacustres, polo que tuvieron de poder volar sobre les agües abiertes. Gregory S. Paul tamién manifestó'l so desalcuerdu con esti estudiu, afirmando nuna respuesta de 2010 que Nudds y Dyke habíen sobrestimado los pesos d'estes aves primitives, y que les estimaciones de pesu más exactes dexaben el vuelu activu inclusive con raquis relativamente estrechos. Nudds y Dyke consideraren un pesu de 250 gramos pal espécime de Múnich de Archaeopteryx, un exemplar xuvenil, basándose nes estimaciones de pesu de los especímenes mayores. Paul señaló qu'una estimación de pesu más razonable pal espécime de Múnich ye de cerca de 140 gramos. Paul tamién criticó les midíes mesmes de los raquis, notando que les plumes d'esti exemplar tienen una mala preservación. Nudds y Dyke reportaron un diámetru de 0.75 milímetros pa la pluma primaria más llarga, lo cual Paul nun pudo confirmar usando fotografíes. Paul midió dalgunes de les plumes primaries internes, atopando raquis de 1.25-1.4 milímetros transversalmente. A pesar d'estes crítiques, Nudds y Dyke caltuvieron les sos conclusiones orixinales. Ellos señalaron que l'afirmación de Paul, qu'un Archaeopteryx adultu tuvo de ser un meyor volador que l'espécime xuvenil de Múnich, yera dudosa. Esto debe a que, según el so razonamientu, riquiría un raquis inclusive más gruesu, ensin que se presentara entá evidencia d'este. Otra posibilidá ye que nun algamaren el vuelu como tal, sinón qu'en llugar d'ello usaren les sos ales como ayudes pa xenerar sustentación adicional mientres corría sobre l'agua de la mesma manera que'l llagartu basiliscu.
upright|thumb|Retruque del espécime de Londres.
En 2004, los científicos analizaron un detalláu escanio TAC del neurocráneo del espécime de Londres de Archaeopteryx concluyendo que'l so celebru yera significativamente mayor que'l de munchos dinosaurios, indicando que tenía'l tamañu cerebral necesariu pa volar. L'anatomía cerebral xeneral foi reconstruyida usando l'escanio. La reconstrucción amosó que les rexones acomuñaes cola visión tomaben cerca d'un terciu del celebru. Otres árees bien desenvueltes arreyaben l'audición y la coordinación muscular. L'escanio del craniu tamién reveló la estructura del so oyíu internu. Esta paezse más a la de les aves modernes qu'a la de los reptiles non avianos. Estes carauterístiques tomaes en xunto suxuren que Archaeopteryx tenía unos afinaos sentíos de l'audición, el balance, la perceición espacial y la coordinación necesaria pa volar. Archaeopteryx tenía una proporción del telencéfalu con respectu al total del celebru de 78% como nes aves modernes, distintu de la condición vista nos dinosaurios non celurosaurios como Carcharodontosaurus o Allosaurus, que teníen una anatomía del celebru y del oyíu internu más asemeyada a la de los cocodrilos.
Archaeopteryx sigue xugando un papel importante nos alderiques científicos avera del orixe y l'evolución de les aves. Dellos científicos ver como un animal trepador semiarbóreo, siguiendo la idea de que les aves evolucionaron de formes planeadoras habitantes de los árboles (la hipótesis de "cayida de los árboles" pa la evolución del vuelu propuesta por O. C. Marsh). Otros científicos ven a Archaeopteryx como un rápidu corredor sobre tierra, sofitando la idea de que les aves desenvolvieron el vuelu al correr (la hipótesis de "dende'l suelu escontra riba" propuesta por Samuel Wendell Williston). Inclusive otros suxurieron que Archaeopteryx puede tar en casa tantu nos árboles como nel suelu, como los cuervos modernos, y ye esta última idea la que se considera meyor sofitada poles carauterístiques morfolóxiques. En xunto, paez que la especie nun taba particularmente especializada pa correr sobre'l suelu o pa posase. Un escenariu delineado por Elżanowski en 2002 suxurió que Archaeopteryx usaba les sos ales mayormente pa escapar de los depredadores realizando planeos atayaos con curtios movimientos descendentes p'algamar socesivamente cañes más altes, o alternativamente, pa cubrir distancies más llargues al entamar escontra baxo dende derribadorios o copes de los árboles.
Per otra parte, Meseguer y collaboradores publicaron en 2012 los ensayos aerodinámicos realizaos con un modelu de l'ave nun túnel de vientu, nos que comprobaron qu'en Archaeopteryx yá se desenvolvieren dispositivos hipersustentadores análogos a los de les aves actuales. Per un sitiu probaron que la deflexión de cola mengua la velocidá necesaria pa desapegar y el consumu d'enerxía necesariu y, por otru, que'l primer deu de la nala (el más internu) pudo tener significación aerodinámica y funcionar como'l precursor estructural del álula —pequeñu grupu de plumes que presenten les aves más modernes, que dexa'l vuelu a baxa velocidá, como n'aterrizaxes y despegues.
Crecedera
thumb|right|220px|Enclinos de crecedera comparaes con otros dinosaurios y aves. Un estudiu histolóxicu realizáu por Erickson, Norell, Zhongue y otros en 2009 amosó que Archaeopteryx tenía una crecedera relativamente lenta en comparanza a les aves modernes, presumiblemente porque les porciones más esteriores de los güesos de Archaeopteryx apaecen ruinamente vascularizadas; en vertebraos vivos, los güesu ruinamente vascularizados se correlacionan a lentes tases de crecedera Tamién se supón que toles cadarmes conocíes de  Archaeopteryx  vienen d'exemplares xuveniles. Por cuenta de que los güesos de  Archaeopteryx  nun pudieron ser seccionados histológicamente nun analís esqueletocronológico formal (aniellu de crecedera), Erickson y los sos colegues utilizaron güesos vascularizados (porosidá) pa envalorar la tasa de crecedera de los güesos. Asumieron que'l güesu vascularizado deficiente crez a tases similares en toles aves y en particular  Archaeopteryx . El güesu ruinamente vascularizado de  Archaeopteryx  podría crecer tan lentu como asocede nun coríu real (2,5 micrómetros per día) o tan rápido como'l d'una avestruz (4,2 micrómetros per día). Usando esti rangu de tases de crecedera ósea, los científicos calcularon cuánto tiempu tomaríalu a "crecer" cada espécime de Archaeopteryx al tamañu observable; pudo tomar a lo menos 970 díes (había 375 díes nun añu Xurásicu tardíu) p'algamar el tamañu adultu (0,8 a 1 kilogramu). L'estudiu tamién atopó que los aviares Jeholornis y Sapeornis crecieron de forma relativamente lenta, como lo fixo'l dromeosáurido Mahakala. Sicasí, los aviares Confuciusornis y Ichthyornis crecieron con relativa rapidez, siguiendo un enclín de crecedera similar a la de les aves modernes. Una de les poques aves modernes que presenten una crecedera lenta ye'l quivi non volador, y los autores especularon que Archaeopteryx y el quivi tuvieron una tasa metabólica basal similar.
Patrones d'actividá diaria
Comparances realizaes ente los aniellos escleróticos de Archaeopteryx y aves y reptiles modernos indiquen que puede ser un animal diurnu, de manera similar a la de munches aves actuales.
Paleoecoloxía
250px|miniaturadeimagen|derecha|Restauración de Archaeopteryx escorriendo un [[Compsognathus xuvenil.]] La riqueza y diversidá de la caliar de Solnhofen na cual topáronse a tolos especímenes de Archaeopteryx refundió lluces sobre como difería la Baviera del Xurásicu con al respective de l'actual. La so llatitú yera similar a la de Florida, anque'l clima yera probablemente más secu, como s'evidencia polos fósiles de plantes con adautaciones pa condiciones grebes y la falta de sedimentos terrestres carauterísticos de los ríos. La evidencia de plantes, anque escasa, inclúi cícaes y coníferes ente que los animales atopaos inclúin a un gran númberu d'inseutos, llagartos pequeños, pterosaurios y al dinosauriu Compsognathus.
La escelente preservación de los fósiles de Archaeopteryx y d'otros animales terrestres en Solnhofen indica que nun viaxaron bien lloñe antes del so preservación. Los fósiles de Archaeopteryx, por tanto, proceden probablemente d'individuos que vivieron nes islles baxes qu'arrodiaben la llaguna de Solnhofen, en cuenta de ser aniciaos a partir de cadabres que llegaron al debalu dende bien lloñe.
Les cadarmes de Archaeopteryx son considerablemente menos numberosos nos depósitos de Solnhofen que los de pterosaurios, de los cualos identificáronse hasta siete xéneros distintos. Los pterosaurios inclúin formes tales como Rhamphorhynchus perteneciente a la familia Rhamphorhynchidae, el grupu qu'apoderó'l nichu ecolóxicu anguaño ocupáu poles aves marines, y que s'escastaron a la fin del Xurásicu. Los fósiles de pterosaurios, que tamién inclúin a Pterodactylus, son lo bastante abondosos como pa refugar la idea de que yeren errantes de les islles mayores, asitiaes 50 quilómetros al norte.
Les islles qu'arrodiaben a la llaguna de Solnhofen yeren semiárides y subtropicales con una llarga estación seca y poques agües. L'análogu modernu más cercanu a les condiciones del antiguu Solnhofen sería la cuenca Orca al norte del Golfu de Méxicu, anque ye muncho más fonda que les llagunes de Solnhofen. La flora d'estes islles taba afeches a condiciones seques y consistía polo xeneral de arbustos baxos (alredor de 3 metros d'altu). Contrariamente a les reconstrucciones de Archaeopteryx que lo amuesen engatando por grandes árboles, estos paecen tar cuasi ausentes de les islles; topáronse pocos tueros nos sedimentos y el polen fosilizáu d'árboles ta ausente.
La forma de vida de Archaeopteryx ye malo de reconstruyir y hai delles teoríes al respeutu. Dellos investigadores suxurieron que taba principalmente afechu a la vida nel suelu, ente qu'otros creen que yera sobremanera arbóreo. L'ausencia d'árboles nun esclúi que Archaeopteryx tuviera una manera de vida arborícola una y bones delles especies d'aves actuales viven puramente en arbustos baxos.
La cadarma d'estos animales, del tamañu d'una palombu, paezse básicamente al d'un dinosauriu terópodo, presentando traces propies d'esti grupu, tales como una llarga cola ósea, presencia de garres nos deos y de dientes nes quexals. Dellos aspeutos de la morfoloxía de Archaeopteryx, incluyendo'l llargor de les sos pates y l'allargamientu de los sos pies, apunten a maneres de vida tantu arborícola como terrestre; dellos espertos consideren probable que fueren xeneralistas, capaces d'alimentase tantu nos arbustos como sobre'l terrén abiertu, según a lo llargo de les costes de llagunes. Probablemente cazaben preses pequeñes, atrapándoles colos sos quexales o coles sos garres, dependiendo del tamañu.
Historia
thumb|left|Llinia temporal de los descubrimientos de Archaeopteryx hasta 2007 (ampliar).
Colos años, fueron atopaos dolce especímenes de cuerpos fósiles de Archaeopteryx y una pluma que puede pertenecer a esti xéneru. Tolos fósiles vienen de depósitos de caliares, estrayíos mientres sieglos, cerca de Solnhofen, Alemaña.
upright|thumb|La pluma solitaria, afayada en 1861. El descubrimientu inicial, una única pluma, foi desenterrada en 1860 o 1861 y descrita por Christian Erich Hermann von Meyer. Ta agospiada anguaño nel Muséu d'Historia Natural de Berlín. Ye xeneralmente asignada a Archaeopteryx y foi'l holotipo inicial, pero si ye una pluma d'esta especie, o otra protoave entá por afayar, desconozse. Hai dellos nicios de que verdaderamente nun ye del mesmu taxón que la mayoría de les cadarmes (el «típicu» A. lithographica).
La primer cadarma, conocíu como espécime de Londres (BMNH 37001), foi afayáu en 1861 cerca de Langenaltheim, Alemaña, y quiciabes foi dau al médicu local Karl Häberlein en pagu polos sos servicios. Häberlein vender por £700 al Muséu d'Historia Natural de Londres, onde permanez dende entós. Anque-y falta la mayor parte de la so cabeza y pescuezu, foi descritu en 1863 por Richard Owen como Archaeopteryx macrura, indicando la posibilidá de que nun perteneza a la mesma especie que la pluma. Al añu siguiente, na cuarta edición de la so obra L'orixe de les especies, Charles Darwin describió como dellos autores sosteníen «que la entera clase de les aves aportó a la so esistencia mientres el periodu Eocenu; pero agora sabemos, cola autoridá del profesor Owen, qu'una ave verdaderamente vivió mientres la deposición de l'arenisca verde superior; y entá más apocayá, esta estraña ave, el Archeopteryx, con una llarga cola de llagartu, lleva un par de plumes en cada articulación y les sos ales decoraes con dos garres llibres, foi afayada nes cayueles oolíticas de Solnhofen. Difícilmente dalgún descubrimientu recién amuesa más puxantemente qu'esti, qué pocu sabemos entá de los antiguos habitantes del mundu.» Los arqueópterix convertir nuna de les tantes pruebes que confirmaron la evolución.
El términu griegu "pteryx" (πτέρυξ) traduzse usualmente como "nala", pero tamién puede significar namái "pluma". Von Meyer suxurió esto na so descripción. De primeres él refirióse solo a la pluma que paecía asemeyase a les rémixes (plumes de vuelu) de les aves modernes, pero él tuviera conocencia del espécime de Londres gracies a un bocetu burdo, al cual refirióse como un «Skelet eines mit ähnlichen Federn bedeckten Thieres» («cadarma d'un animal cubiertu de plumes similares»). N'alemán, esta ambigüedá resolver col términu Schwinge el cual nun alude necesariamente a una nala usada pal vuelu. Urschwinge foi la traducción preferida pa Archaeopteryx polos académicos alemanes nel SIEGLU|XIX||s}}. N'español, "pluma de vuelu antigua" ufierta un aproximamientu crudu a esti términu.
Dende entós recuperáronse once especímenes más:
upright|left|thumb|Retruque del espécime de Maxberg. Compuestu namái d'un torso, el espécime de Maxberg (S5) foi afayáu en 1956 cerca de Langenaltheim; foi lleváu al profesor de Florian Heller en 1958, quien lo describió en 1959. L'espécime escarez de la cabeza y la cola, anque'l restu de la cadarma ta cuasi completu. Anque dalguna vegada foi espuestu nel Muséu Maxberg en Solnhofen, anguaño atópase en paradoriu desconocíu. Perteneció a Eduard Opitsch, quien lo emprestó al muséu hasta 1974. Tres la so muerte en 1991, afayóse la perda del exemplar, que bien pudo ser robáu o vendíu.
thumb|Llábanu col espécime de Haarlem. El espécime de Haarlem (TM 6428, tamién conocíu como'l espécime de Teyler) foi afayáu en 1855 cerca de Riedenburg, Alemaña, y foi descritu como Pterodactylus crassipes en 1857 por von Meyer. Foi reclasificado como Archaeopterix en 1970 por John Ostrom y atópase nel Muséu Teylers en Haarlem, Países Baxos. Ye por tantu'l primer espécime conocíu, a pesar del error na so clasificación inicial. Tamién ye unu de los especímenes menos completos, consistiendo mayormente de güesos de les estremidaes, vértebres cervicales aisllaes y delles costielles. En 2017 foi nomáu como un xéneru separáu, Ostromia, que considérase como más cercanamente rellacionáu con Anchiornis de China.
El espécime de Solnhofen (BSP 1999) foi afayáu na década de 1970 cerca de Eichstätt y foi descritu en 1988 por Wellnhofer. Ta agospiáu nel Muséu Bürgermeister-Müller en Solnhofen, habiendo siendo clasificáu orixinalmente como Compsognathus por un coleicionista aficionáu, el mesmu burgomaestre Friedrich Müller, pol cual foi bautizáu'l muséu. Ye l'espécime de mayor tamañu conocíu y puede pertenecer a un xéneru y especie separaos, Wellnhoferia grandis. Fálten-y delles partes del pescuezu, cola, la columna vertebral y el craniu.
El espécime de Múnich (S6, enantes conocíu como'l espécime Solnhofen-Aktien-Verein) foi afayáu'l 3 d'agostu de 1992 cerca de Langenaltheim y foi descritu en 1993 por Wellnhofer. Atópase agospiáu nel Paläontologisches Museum München en Múnich, al que foi vendíu en 1999 por 1.9 millones de marcos. Tien lo que primeramente se consideró como un esternón oseu, que más tarde s'identificó como parte del coracoides, pero pudo tener un esternón cartilaxinosu. Solo fálta-y el frente de la cara. Podría ser una especie separada, A. bavarica.
left|thumb|Espécime de Daiting. Un octavu espécime fragmentariu foi afayáu en 1990, pero non na caliar de Solnhofen, sinón nos sedimentos más recién de Daiting, en Suabia. Polo tanto conozse como'l espécime de Daiting, y fuera conocíu dende 1996 a partir d'un retruque, de volao espuesta nel Naturkundemuseum en Bamberg. Permaneció ocultu por un llargu tiempu, razón pola cual moteyóse-y el 'pantasma', hasta que l'orixinal foi mercáu pol paleontólogu Raimund Albertsdörfer en 2009. Tuvo per primer vegada espuestu al públicu xunto a otros seis fósiles orixinales de Archaeopteryx nel Munich Mineral Show n'ochobre de 2009. Una revisión rápida polos científicos indicó qu'esti espécime podría ser una nueva especie de Archaeopteryx. Foi topáu nun llechu de caliar que ye unos pocos cientos de miles d'años más recién que los demás afayos.
thumb|L'espécime Bürgermeister-Müller (o "nala de pollu"). Otru fósil fragmentariu foi topáu en 2000. Tuvo en posesión d'un particular y dende 2004, ta en préstamu nel Muséu Bürgermeister-Müller de Solnhofen, polo que se-y conoz como'l espécime Bürgermeister-Müller; la mesma institución designar oficialmente como l'exemplar de les families Ottman y Steil, Solnhofen». Como'l fragmentu representa los restos d'una única nala de Archaeopteryx, el nome popular d'esti fósil ye «nala de pollu».
Por llargu tiempu nuna coleición privada en Suiza, el espécime de Thermopolis (WDC CSG 100) foi afayáu en Baviera y descritu en 2005 por Mayr, Pohl y Peters. Donáu al Wyoming Dinosaur Center en Thermopolis (Wyoming), tien la cabeza y pies meyor calteníos; la mayor parte del pescuezu y el quexal inferior nun se caltuvieron. L'espécime de Thermopolis foi descritu en 2 d'avientu de 2005 nun artículu de la revista Science como «Un bien calteníu espécime de Archaeopteryx con traces de terópodo»; amuesa que Archaeopteryx escarecía de la deda trasera «al aviesu» —una traza bien estendida ente les aves— llindando la so habilidá de posase en cañes ya implicando que sería un animal terrestre o qu'engataría solo a los tueros. Esto haise interpretáu como evidencia de la so ascendencia terópoda. En 1988, Gregory S. Paul afirmó topar evidencia d'una segunda deda hiperextensible, pero esto nun foi verificáu y aceptáu por otros científicos hasta que l'espécime de Thermopolis foi descritu. «Hasta agora, esta traza pensábase que solo pertenecía a los parientes más cercanos d'esta especie, los deinonicosaurios.»
L'espécime de Thermopolis foi asignáu a Archaeopteryx siemensii en 2007. Considérase qu'esti espécime tien los restos de Archaeopteryx meyor calteníos y más completos conocíos.
thumb|left|L'oncenu espécime. En 2011 anuncióse'l descubrimientu d'un oncenu espécime, anguaño calteníu nuna coleición privada. Dizse que ye unu de los más completos, pero escarez del craniu y un miembru delanteru. La so descripción científica foi publicada en xunetu de 2014 na revista Nature.
Un docenu espécime foi afayáu por coleicionistes aficionaos en 2010 na cantera Schamhaupten, pero l'afayu nun foi anunciáu hasta febreru de 2014. Entá nun se describió científicamente.
Clasificación
thumb|L'espécime [[Thermopolis.]] A la fecha (2014), los fósiles d'esti xéneru son asignaos a una o dos especies, A. lithographica y A. siemensii, pero la so historia taxonómica foi complicada. Publicáronse docenes de nomes pal manizu de especímenes, munchos de los cualos son a cencielles errores d'escritura (lapsus). Anguaño interprétase que'l nome A. lithographica solo refierse a la única pluma descrita por von Meyer. Sicasí en 1954 Gavin de Beer concluyó que l'espécime de Londres yera'l holotipo. En 1960, Swinton propunxo que'l nome Archaeopteryx lithographica tenía de ser asitiáu na llista oficial de xéneros faciendo que los nomes alternativos Griphosaurus y Griphornis sían inválidos. La ICZN aceptó implícitamente el puntu de vista de de Beer, llegando a suprimir la plétora de nomes alternativos propuestos en principiu pa los primeros especímenes de cadarmes, los cualos na so mayoría resultaron de l'agria disputa ente von Meyer y el so oponente Johann Andreas Wagner (que'l so nome propuestu Griphosaurus problematicus —«llagartu enigmáticu problemáticu»— yera una burlla sogona del Archaeopteryx de von Meyer). Adicionalmente, en 1977 determinóse que'l primer nome d'especie del espécime de Haarlem, crassipes, descritu por von Meyer como un pterosauriu primero que se diera cuenta de la so verdadera naturaleza, tamién tenía de ser suprimíu.