cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nefritis
La nefritis ye una inflamación del reñón. Términu del idioma griegu nephro- "del reñón" y -itis "inflamación". Ye frecuentemente causada por infeición, toxines o enfermedá autoinmune.
Síntomes
Perda de pesu (involuntaria) Dolor de cabeza * Quedase con ganes de mexar Amenorgamientu del gastu urinariu * Necesidá de mexar mientres la nueche * Enclín al sangráu * Amenorgamientu del estáu d'alerta * Suaño mientres el día, somnolencia, letargo
Veterinaria
Los animales ensin tresllechar, beben lleche en polvu pudiendo traer problemes intestinales llevando a una nefritis, y posible decesu. Nefritis, denominación común pa los procesos inflamatorios del reñón. Esisten delles formes de nefritis, les más habituales son la glomerulonefritis y, en menor midida, la pielonefritis y la nefritis tubulointersticial.
Ye frecuente que los pacientes con glomerulonefritis aguda sufrieren nos díes o selmanes previos una infeición estreptocócica (por casu, una infeición de gargüelu). L'apaición de la glomerulonefritis manifestar por cansanciu, perda de mambís, inflamación de la cara, dolor abdominal o na banda, y amenorgamientu del volume d'orina, qu'amás ye más escura de lo habitual. Por cuenta de la variedá de formes de les glomerulonefritis agudes, el pronósticu ye tamién variable. Les formes que son más frecuentes en neños, son tamién les de meyor pronósticu polo xeneral. Otres formes pueden terminar en nefritis crónica, que produz una mancadura progresivo y destructivo del reñón. Munches formes de glomerulonefritis son producíes por mecanismos autoinmunes.
Les nefritis tubulointersticiales son consecuencia en munches ocasiones de la ingesta abusiva de salicilatos tales como l'ácidu acetilsalicílico (aspirina) y otros fármacos anti inflamatorios non esteroideos (AINES).
Les nefritis cróniques suelen ser asintomáticas, pero l'analís d'orina revela la presencia d'albúmina y célules coloraes (eritrocitos). Cuando la destrucción del texíu renal ye avanzada, el déficit de la función renal traducir nel cuadru denomináu insuficiencia renal crónica, nel qu'apaecen hipertensión arterial y otros procesos que son consecuencia de la falta de función depuradora del sangre.
Melodrama
thumb|250px|El cuadru Mélodrame, por [[Honoré Daumier (1856-1860), representando la típica escena parisiense como asocedía na Boulevard du Temple; oleu en tela, atualmente calteníu na Nueva Pinacoteca de Múnich, Alemaña.]]
El términu melodrama, similar al drama pero con dellos personaxes, (ye orixinariu del griegu μέλος = cantar o música y δράμα = aición dramática). Tien el significáu lliteral d'obra teatral dramática na que se resalten los pasaxes sentimentales por aciu la incorporación de música instrumental.
Con cualquier tipu d'obra teatral, cinematográfica o lliteraria que los sos aspeutos sentimentales, patéticos o lacrimógenos tean esaxeraos col enfotu de provocar emociones nel públicu.
Refierse, delles vegaes, a un efeutu utilizáu na obra, otres como estilu dientro de la obra y otres como xéneru (teatru musical). Esiste dende'l sieglu XVII principalmente na ópera, nel teatru, na lliteratura, nel circu-teatru, nel cine, na radio y na televisión.
Ópera
El melodrama na ópera surdió en 1774 ye una obra d'escasu interés literiario, na que se suel acentuar la división de los personaxes en moralmente bonos y malvaos, pa satisfaer la sensiblería vulgar. Ariadne auf Naxos (Ariadna en Naxos testu de Brandes y arreglos de Jiří Antonín Benda, 1774) sería una de los primeros intentos d'esta rellación musical. El melodrama operísticu alemán tien esta carauterística.
El primeru en definir el melodrama foi'l filósofu francés Jean-Jacques Rousseau (1712-1778). Nun comentariu sobre la ópera Alceste de Gluck, en 1777, Rousseau definir coles siguientes pallabres:
Teatru
Si na ópera esti términu estrema una forma o estilu musical, el melodrama teatral surde oficialmente como xéneru en 1800 cola obra Coeline de René-Charles Guilbert de Pixérécourt, definiendo un tipu complexu d'espectáculu escénicu empecipiáu dempués de la Revolución francesa. Con una fuerte influencia de la pantomima, utiliza máquines, escenes de combate y bailles pa la construcción de les sos escenes y cuenta, na so construcción dramática, cola alternanza d'elementos de la traxedia y de la comedia.
El melodrama teatral surdió con gran ésitu de públicu en temporaes que, per primer vegada na historia del teatru, degolaron los mil representaciones, esto convertir nel primer xéneru teatral de dimensiones internacionales. El so fundador foi'l dramaturgu francés René-Charles Guilbert de Pixérécourt (1773-1844) y los sos principales representantes n'otros países fueron: l'inglés Thomas Holcroft (1745-1809) el so introductor en Gran Bretaña, l'alemán August Friederich von Kotzebue (1761-1819) y, nos Estaos Xuníos, Dion Boucicault (1822-1890). En Brasil tien como'l so principal representante Flavia Prau Priori.
El so sosteníu ésitu convertir nel principal xéneru teatral y lliterariu del sieglu XIX y, darréu, provocó que'l melodrama teatral fora absorbiendo y esportando elementos a tolos estilos, formes y xéneros artísticos que surdieron mientres esti periodu, principalmente'l folletín.
A finales del sieglu XIX, les nueves propuestes estétiques que surdieron, ente elles el naturalismu, acabaron negando munches de les formes utilizaes hasta entós nel melodrama, que se consideraron anti-naturales, lo qu'arrobinó un escesivu valor negativu a tou lo que se considerara melodramáticu, que se convirtió en sinónimu d'una interpretación esaxerada, anti-natural, según un recursu fácil de reclamu de la platea. L'entamu de la cultura de mases nel sieglu XX traxo más confusión si quepe a esti xéneru d'ésitu.
Cine
thumb|225px|Les Deux Orphelines (1921), de [[D. W. Griffith.]] El melodrama nel cine apurre distintos significaos. Les películes d'aventura y aición de les dos primeres décades del sieglu XX yeren llamaes melodrames naquella dómina y foi un xéneru de gran ésitu mientres la so fase muda, influyida pol teatru popular y el Vodevil d'onde procedíen la mayoría de los sos artistes.
Per otru llau, na segunda metá del sieglu XX, les películes empobinaes a un ciertu públicu femenín, de carauterístiques totalmente distintes al xéneru d'aición, tamién fueron llamaos melodrames.
El términu melodrama tamién toma películes que tienen una carga emocional o moral bien fuerte o emotiva, atendiendo al gustu de cada persona. Son películes dramátiques que busquen ser lo más realistes posibles dando un significáu y connotación humana (dellos exemplos son Breaking the Waves o Baillar na escuridá de Lars von trier, La pianista de Michael Haneke, Persona de Ingmar Bergman, Terms of Endearment de James L. Brooks, Last Tango in Paris de Bernardo Bertolucci, Todo sobre mi madre de Pedro Almodóvar o Cuentos de Tokiu de Yasujiro Ozu).
Radio
Cola apaición de les noveles de radio (popularmente llamaos seriales) y, más tarde, los sos retruques en televisión, el términu melodrama acabó xeneralizándose como un sinónimu de ciertu tipu de producción cultural que busca situaciones fáciles y cotidianes, col usu de fondos musicales que procuren inducir al públicu al lloru o al suspense, con un sentimentalismu esaxeráu.
Televisión
La influencia del premiu Nobel Jacinto Benavente asitió les bases del melodrama actual. El melodrama ta presente na televisión como telenovela.
Na actualidá'l términu melodrama aplicar a cualquier obra actoril en formatu audiovisual onde les emociones del espectador sían inducíes o favorecíes pola música, y que esto se faiga d'una manera bien marcada. Cabo notar que'l cine y les series de televisión suelen utilizar a mapa la musicalización pa tresmitir o inducir les emociones, sicasí, el términu melodrama nun se-yos aplica polo xeneral, pos tal términu convirtióse nuna etiqueta despreciatible, pa les obres qu'intenten inducir más emoción cola so musicalización y col sentimentalismu esaxeráu, que col so conteníu.
Enllaces esternos
Ensayu del critico y filósofu del arte arxentino Ángel Faretta: '[http://www.angelfaretta.com.ar/publicaciones04.htm La pasión manda. De la condición y representación melodramátiques (2010)]'. Editorial DJAEN, Buenos Aires, Arxentina.
Saint-Rémy (Ain)
Saint-Rémy ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Teucrium gnaphalodes
Teucrium gnaphalodes, zamarilla o zamarilla lanuda, ye una especie de planta yerbácea de la familia Lamiaceae, endémica de la Península Ibérica. thumb|240px|Vista de la planta
Descripción
Ye un Sufrútice de 5-25 cm d'altu, cespitoso/postráu, ramificáu, dacuando con rizomes o estolones, arumosu y, dacuando, con dimorfismu estacional. Los tarmos son gruesos, con entrenudos curtios, marcaos, foliosos, algodonosu-tomentosos, con pelos ramificaos bien llargos, de cañes llargues y enxareyaes; los tarmos ivernizu-primaverales son ascendentes, dacuando postraos y con rizomas o estolones, blancos, escasamente amarellentaos; los primaveral-branizos erectos, ablancazaos, verdes, buxos o mariellos; los floríferos erectos, pubescentes, acolorataos. Les fueyes de 4-14 por 1-4 mm, son triangular-oblongues, oblongo-llanceolaes o oblongo-lineares, cuneaes o subcordiformes, dentaes, crenaes o lobulaes dende'l terciu inferior o la metá, con lóbulos oblongos, fasciculadas; tamién son revolutas, algodonosu-tomentosas, con dimorfismu estacional, les ivernices abuxaes, les primaverales verdes o amarellentaes. La inflorescencia de 1,3 por 2 cm, en cabezuela terminal, ye formada por cabezueles 1-1,5 por 1 cm, con 2-10 flores, esfériques o espiciformes, subsésiles o con pedúnculos de 1-1,5 cm, finos, erecto-patentes, pubescentes, foliosos, con 2 ó 3 verticiloss de fueyes. Les bráctees son oblongues, cuneaes, crenaes o lobulaes dende'l terciu cimeru, más llargues que la inflorescencia; bractéolas cimeros ováu-llanceolaes, planes, crenaes nel ápiz. El mota, de 4,5-6 mm, ye tubular, xibosu, irregular, avolumáu debíu al indumento trupu, algodonosu-tomentoso, per dientro con pelos glandulares y otres llongures, ondulaos; dientes planos, triangulares, el superiores de cerca de 1 mm, triangular-obtusos, los inferiores de 1,5 mm, agudos. La corola mide 8-8,5 mm y ye unilabiada, color crema, rosáu o púrpura, con tubu de 4 mm, gargüelu de casi 2 mm; los lóbulos lateru-posteriores son agudos, ciliaos, y los lóbulos llaterales, de 1,5 por 1 mm, son oblongos y agudos; el lóbulu central tien 2,5-1,5 mm y ye espatuláu. Los frutos, en núcules, tienen 1,5 por 2,5 mm; son ovoides, reticulaos, color castañu o negru. El númberu de cromosomes ye: 2n = 26.
Hábitat y distribución
Carbaes, tomillares, pinares y encinares, camperes, araxales cascayosos y cantos de camín, en sustratu caliar, margoso o yelsoso, o en graves; crez ente 200 y 1500 m d'altitú. Floria de marzu a xunetu.
Ye especie endémica de la Península Ibérica, más frecuente nel este. Citada tamién en Melilla, sobre sustratu travertínico y terra rossa, onde ta probablemente introducida, voluntariamente o non.
Taxonomía
Teucrium gnaphalodes describióse por Charles Louis L'Héritier de Brutelle y espublizóse en Stirpes novae, aut minus cognitae, quas descriptionibus et iconibus Illustratae, fasc. 4, xi-xii, p. 84, Paris 1788.
Teucrium: nome xenéricu que remanez del Griegu τεύχριον, y depués el Llatín teucri, -ae y teucrion, -ii, usáu por Pliniu'l Vieyu en Historia naturalis, 26, 35 y 24, 130, pa designar el xéneru Teucrium, pero tamién el Asplenium ceterach, que ye un felechu (25, 45). Hai otres interpretaciones que deriven el nome de Teucri, -ia, -ium, de los troyanos, pos Teucru yera fíu del ríu Escamandro y la ninfa Idaia, y foi l'antepasáu llexendariu de los troyanos, polo qu'estos postreros de cutiu son llamaos teucrios. Pero tamién Teucrium podría referise a Teûkros, en Llatín Teucri, esto ye Teucru, fíu de Telamón y Hesione y mediu-hermanu d'Ajax, y que llucharon contra Troya mientres la guerra del mesmu nome, mientres la cual afayó la planta nel mesmu periodu en que Aquiles, según la lleenda, afayó la Achillea.
gnaphalodes: epítetu Llatín que significa "paecencia al Gnaphalon"; deriváu del Griegu γναφάλίο, y depués el Llatín gnaphalium, -ii, "llana", "lanudo" y usáu en Pliniu'l Vieyu (27,lxi, 88 -"Gnaphalium aliqui chamaezelon vocant, cuius foliis albis mollibusque pro tomento utuntur; sane et similia sunt." - El Gnaphalium o chamaezelon tien les fueyes blanques y blandies: sirve como la llana de rellenu a la cual paezse ), pal xéneru botánicu del mesmu nome, el Gnaphalium, que ye una planta xeneralmente lanudo-tomentosa.
Yusaku Tanioku
Yusaku Tanioku (谷奥 優作, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Houplines
Houplines ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Nicolás Giacobone
Nicolás Giacobone ye un guionista arxentín. Ye unu de los cuatro ganadores del Óscar al meyor guión orixinal en 2014 pola película Birdman nos 87º Premios de l'Academia en 2015, xunto col direutor Alejandro González Iñárritu, el so primu Armando Bó y Alexander Dinelaris, Jr.. Dicha película ganó un Globu d'Oru el mesmu añu al meyor guión.
Vida personal
El so güelu maternu foi'l direutor de cine Armando Bó, el so tíu ye l'actor Víctor Bó y el so primu ye'l guionista con quien trabaya y compartió l'Óscar, Armando Bó. Giacobone atopar en pareya con una muyer trans llamada Mariana, que se desempeña como modelu y actriz. Vive en Nueva York, Estaos Xuníos.
Houplines
Tien una población de y una superficie de  km².
Nicolás Giacobone
Carrera
Xunto col so primu Bó trabayó nel guión de Biutiful en 2010 y en El postreru Elvis en 2011.
Los cuatro cineastes de Birdman trabayaron depués na serie de televisión The One Percent, que la so primer temporada foi tresmitida pola canal de televisión d'Estaos Xuníos Starz en 2014.
Moravia
Moravia (en checu y eslovacu: Morava, alemán Mähren) ye una de les trés rexones históriques que conformen la República Checa, xunto con Bohemia y la Silesia checa. Llenda al oeste con Bohemia, al sur con Austria (estáu de Baxa Austria), al sureste, este y nordeste coles rexones eslovaques de Trnava, Trenčín y Žilina, respeutivamente; al nordeste y norte cola Silesia checa, y al norte cola Silesia polaca.
El so nome vien del ríu Morava, onde s'estableciera cerca d'él un grupu d'eslavos pocu antes del añu 600. Los habitantes de Moravia falen diversos dialeutos del checu.
Anguaño Moravia ta estremada nes rexones de Moravia Meridional, Zlín, y parte de les rexones de Moravia-Silesia, Olomouc, Pardubice, Vysočina y Bohemia Meridional. La so capital y principal ciudá ye Brno.
Historia
Alredor del añu 60 e.C. el pueblu celta de los boios retiróse de la rexón y foi asocedíu poles tribus xermániques de los cuados, siendo absorbíos por Roma y reemplazaos nel sieglu VI d.C. por tribus eslaves. A finales del sieglu VIII, el principáu de Moravia correspondíase col sureste de la contemporánea Moravia, Záhorie (nel suroeste d'Eslovaquia) y partes de la Baxa Austria.
Poblada polos moravos, un pueblu eslavu, dende'l sieglu V. A finales del sieglu VI foi invadida polos ávaros, qu'establecieron un imperiu ente'l ríu Elba y el Dniéper. Tres dellos intentos de llibrase del xugu ávaru, estos fueron finalmente vencíos por Carlomagno a fines del sieglu IX, y Moravia pasa a ser tributaria del Imperiu francu.
Nel añu 833 constituyóse como l'Estáu de la Gran Moravia tres la conquista del Principáu de Nitra (Eslovaquia contemporánea; dende'l sieglu X hasta 1918 parte del Reinu d'Hungría). El so primer rei foi Mojmír I (dende 830 hasta 846). El segundu rexente de la Gran Moravia foi Ratislav I (846-870), que trató d'emancipar el so territoriu de la influencia carolinxa, unviando los sos emisarios a Roma. En siendo refugáu, pidió ayuda al emperador bizantín Miguel III. Ello resultó na misión de Cirilu y Metodiu, que traducieron los llibros llitúrxicos al llinguaxe eslavu, y que darréu foi alzáu pol papa al nivel del llatín y griegu.
En siendo vencíos polos maxares nel añu 906, los reinos vecinos compitieron por Moravia. A partir del sieglu XI, Moravia xunióse a Bohemia y en 1526 dambes quedaron sol dominiu de los Habsburgu.
A partir d'entós formó parte d'esi reinu, pudiendo siguise la so historia na Historia de Chequia.
Yuki Muramatsu
Yuki Muramatsu (村松 優輝, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Melanerpes erythrocephalus
Melanerpes erythrocephalus ye una especie d'ave piciforme perteneciente a la subfamilia Picinae, dientro de la familia Picidae.
Distribución
Esta especie d'ave y les sos subespecies atópense nel sur de Canadá y l'este central d'Estaos Xuníos.
Na cultura popular
left|thumb|220px|[[Woody Woodpecker ye un personaxe que ta basáu nesta ave.]] El creador del popular dibuxu animáu'l, Walter Lantz, Woody Woodpecker inspirose nes traces d'esta ave pa crear el personaxe.
Teucrium chamaedrys
La zamarrilla de los murios (Teucrium chamaedrys L. 1753 ) ye una especie de planta del xéneru Teucrium na familia Lamiaceae, con usu melecinal y ornamental. Tamién denomináu popularmente camaedrio, camedrio, carmesio, carrasquilla, encinilla, germandrina o yerba del carmesio. thumb|240px|Ilustración thumb|240px|Inflorescencia thumb|240px|Vista de la planta thumb|240px|Detalle de la flor thumb|240px|Nel so hábitat
Llocalización y hábitat
Planta nativa del sur d'Europa, la cuenca mediterránea y el Cáucasu. Alcuéntrase naturalizada nel Reinu Xuníu.
Alcuéntrase en terrenales bien drenaos y soleyeros. Aguanta bien periodos de seca.
Descripción
Planta de fueyes anches siempres verdes qu'algama los 30 cm d'altor. Cuando s'estreguen les sos fueyes impregan con un fuerte golor que recuerda al ayu.
Les sos flores son llabiaes de color rosa lavanda o rosáu púrpura. Florien de mayu a xunetu. Les granes maurecen d'agostu a setiembre.
Houtkerque
Houtkerque ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Teucrium chamaedrys
Descripción
Cultívase como planta ornamental formando matojos compactos.
Houtkerque
Tien una población de y una superficie de  km².
Teucrium chamaedrys
Descripción
Teucrium chamaedrys ye llantar güéspede pal Orobanche teucrii.
Usos
La planta utilízase estensamente na fabricación de bébores alcohóliques con una base amargosa, que tienen cualidaes dixestives o pa promover el mambís.
Propiedaes melecinales
Antiinflamatoriu, Antireumático, Arumosu, Astringente, Amargosu, Carminativo, Diaforético, Dixestivu, Diuréticu, Estimulante y Tónicu.
Tamién se tomó como una ayuda nes perdes de pesu y ye un ingrediente común nos vinos tónicos. Aconséyase una ciertu precuru al usar esta planta internamente, yá que puede causar dañu nel fégadu.
Collechar nel branu y puede ser ensugada pa un usu posterior.
Taxonomía
Teucrium chamaedrys describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 565. 1753. Teucrium: nome xenéricu que remanez del Griegu τεύχριον, y depués el Llatín teucri, -ae y teucrion, -ii, usáu por Pliniu'l Vieyu en Historia naturalis, 26, 35 y 24, 130, pa designar el xéneru Teucrium, pero tamién el Asplenium ceterach, que ye un felechu (25, 45). Hai otres interpretaciones que deriven el nome de Teucri, -ia, -ium, de los troyanos, pos Teucru yera fíu del ríu Escamandro y la ninfa Idaia, y foi l'antepasáu llexendariu de los troyanos, polo qu'estos postreros de cutiu son llamaos teucrios. Pero tamién Teucrium podría referise a Teûkros, en Llatín Teucri, esto ye Teucru, fíu de Telamón y Hesione y mediu-hermanu d'Ajax, y que llucharon contra Troya mientres la guerra del mesmu nome, mientres la cual afayó la planta nel mesmu periodu en que Aquiles, según la lleenda, afayó la Achillea. chamaedrys: epítetu griegu que significa "carbayu nanu".
Teucrium chamaedrys. dend'Europa hasta Irán. 'subsp. albarracinii' (Pau) Rech.f., Bot. Arch. 42: 385 (1941). De Francia y España. 'subsp. algeriense' Rech.f., Bot. Arch. 42: 364 (1941). D'Arxelia.
'subsp. chamaedrys'. dend'Europa hasta Irán. 'subsp. germanicum' (F.Herm.) Rech.f., Bot. Arch. 42: 379 (1941). Del centru d'Europa 'subsp. gracile' (Batt.) Rech.f., Bot. Arch. 42: 389 (1941). Marruecos. 'subsp. lydium' O.Schwarz, Repert. Spec. Nov. Regni Veg. 36: 132 (1934). de Grecia y Turquía.
Teucrium marum
El tomillu de gatu o Teucrium marum ye una planta de la familia Lamiaceae. thumb|Inflorescencia
Teucrium chamaedrys
Taxonomía
'var. multinodum' Bordz., Mat. Fl. Kauk. 4(3): 57 (1916). Transcaucasia. 'subsp. nuchense' (K.Koch) Rech.f., Bot. Arch. 42: 370 (1941). Cáucasu. 'subsp. olympicum' Rech.f., Bot. Arch. 42: 368 (1941). De Grecia.
Teucrium marum
Descripción
A pesar de la so nome común, nun ye esautamente un tomillu, sinón un pariente cercanu del xéneru Teucrium, los sos fueyes son pequeñes y ovales y dan-y l'aspeutu de tomillu, ye perenne. Tien hoja color gris-verde y flores rosaes bien fragantes pel branu. Les flores tán en puntes solitaries y son de color rosáu.
Distribución y hábitat
Ye natural d'España, onde crez en suelos secos y abiertos y onde les xelaes nun son severes.
Teucrium chamaedrys
Taxonomía
'subsp. pectinatum' Rech.f., Bot. Arch. 42: 366 (1941). Francia ya Italia.
'subsp. pinnatifidum' (Sennen) Rech.f., Bot. Arch. 42: 383 (1941). D'España, Islles Baleares y sur de Francia. 'subsp. sinuatum' (Celak.) Rech.f., Bot. Arch. 42: 378 (1941). De Turquía hasta'l norte d'Irán. 'subsp. syspirense' (K.Koch) Rech.f., Ann. Naturhist. Mus. Wien 51: 427 (1941).De Crimea y Turquía hasta'l norte d'Irán. 'subsp. tauricola' Rech.f., Bot. Arch. 42: 376 (1941). Del sur de Turquía y Siria. 'subsp. trapezunticum' Rech.f., Bot. Arch. 42: 369 (1941). De Turquía a Transcaucasia.
Teucrium marum
Taxonomía
Teucrium marum, describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 564. 1753. Teucrium: nome xenéricu que remanez del Griegu τεύχριον, y depués el Llatín teucri, -ae y teucrion, -ii, usáu por Pliniu'l Vieyu en Historia naturalis, 26, 35 y 24, 130, pa designar el xéneru Teucrium, pero tamién el Asplenium ceterach, que ye un felechu (25, 45). Hai otres interpretaciones que deriven el nome de Teucri, -ia, -ium, de los troyanos, pos Teucru yera fíu del ríu Escamandro y la ninfa Idaia, y foi l'antepasáu llexendariu de los troyanos, polo qu'estos postreros de cutiu son llamaos teucrios. Pero tamién Teucrium podría referise a Teûkros, en Llatín Teucri, esto ye Teucru, fíu de Telamón y Hesione y mediu-hermanu d'Ajax, y que llucharon contra Troya mientres la guerra del mesmu nome, mientres la cual afayó la planta nel mesmu periodu en que Aquiles, según la lleenda, afayó la Achillea. marum: epítetu llatín que significa "tomillu de gatu".
Subespecies
Tien les siguientes subespecies:
Saint-Sorlin-en-Bugey
Tien una población de y una superficie de  km².
Metopobactrus
Metopobactrus ye un xéneru d'arañes araneomorfes de la familia Linyphiidae. Alcuéntrase na zona holártica.
Llista d'especies
Según The World Spider Catalog 12.0:
Reactancia
Tipos de reactancias
Cuando circula corriente alterna por dalgún de los dos elementos que tienen reactancia, la enerxía ye alternativamente almacenada y lliberada en forma de campu magnéticu, nel casu de les bobines, o de campu llétrico, nel casu de los condensadores. Esto produz un adelantu o atrasu ente la onda de corriente y la onda de tensión. Esti desfase fai menguar la potencia apurrida a una carga resistiva coneutada tres la reactancia ensin consumir enerxía.
Si realiza una representación vectorial de la reactancia inductiva y de la capacitiva, estos vectores tendrán de dibuxase en sentíu opuestu y sobre la exa imaxinaria, una y bones les impedancias calcúlense como {j}X_L\,\! y {-j}X_C\,\! respeutivamente.
Sicasí, les bobines y condensadores reales presenten una resistencia acomuñada, que nel casu de les bobines considerar en serie col elementu, y nel casu de los condensadores en paralelu. Nesos casos, como yá s'indicó enriba, la impedancia (Z) total ye la suma vectorial de la resistencia (R) y la reactancia (X).
En fórmules:
onde : j ye la unidá imaxinaria : ye la reactancia n'ohmios.
ω ye la velocidá angular a la cual ta sometíu l'elementu, L y C son los valores de inductancia y capacidá respeutivamente.
Reactancia capacitiva
La reactancia capacitiva representar por X_C\,\! y el so valor vien dau pola fórmula:
na que:
X_C\,\! = Reactancia capacitiva n'ohmios.
C\,\! = Capacidá llétrica en faradios.
f\,\! = Frecuencia en hercios.
\omega\! = Velocidad angular.
Reactancia inductiva
La reactancia inductiva ye representada por X_L\,\! y el so valor vien dau por:
na que:
X_L\,\! = Reactancia inductiva n'ohmio.
L\,\! = Inductancia n'henrios.
f\,\! = Frecuencia n'hercios.
\omega\! = Velocidad angular.
Tomohiko Ito
Tomohiko Ito (伊藤 友彦; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Saint-Sulpice (Ain)
Saint-Sulpice ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Lydia Bosch
Saltó a la fama gracies al famosu concursu televisivu Un, dos, tres... responda otra vez, dirixíu por Narciso Ibáñez Serrador, del que salieron tamién cares conocíes como los de Victoria Abril o Silvia Marsó, a la cual sustituyó. Esa popularidá sirviólu pa protagonizar numberoses series de televisión y delles películes, gociando del bon recibimientu del públicu y llogrando los premios Tp d'Oru y Fotogrames de Plata, amás d'una candidatura al Goya. Sicasí algamó fama y reconocencia internacional xunto con Emilio Aragón y Patricia Pérez al ser co-presentadora del programa de concursos El gran juego de la oca que se tresmitió con un enorme ésitu n'España y más especialmente Estaos Xuníos y Llatinoamérica onde'l programa llogró niveles estraordinarios d'audiencia.
Biografía
Nació en Barcelona y foi criada en El Prat de Llobregat.
Lydia Bosch ye'l nome artísticu que-y propunxo'l so descubridor, Narciso Ibáñez Serrador, cuando en 1984 foi escoyida pa sustituyir a Silvia Marsó como azafata contable del concursu Un, dos, tres... responda otra vez. Esti puestu ocupar mientres dos temporaes.
Debutó nel teatru con Coríu a la naranxa xunto a Arturo Fernández. En 1988 estrenó la obra Los ochenta son nuesos, d'Ana Diosdado, so la direición de Jesús Ponte. Un añu dempués, tenía ocasión d'estrenar una obra de Buero Vallejo: Música cercana.
A la llegada de les televisiones privaes, en 1990, foi fichada por Antena 3 pa conducir un magazín les tardes de los domingos, llamáu Domingo en rojo
Na mesma cadena un añu más tarde, sustituyó a Elisenda Roca na presentación de Los segundos cuentan, y ente 1993 y 1994, xunir a Emilio Aragón y Patricia Pérez en El gran juego de la oca, siempres en Antena 3.
En 1993, interpretó a Trini, la fía d'Alfredo Landa y Beatriz Carvajal na serie Llenu, por favor. Darréu vendríen Quién da la vegada (1994) y Toos a bordu (1995), hasta qu'esi mesmu añu tráxo-y el papel que-y apurrió enorme popularidá n'España: el de Alicia Sóller, la cuñada y posterior esposa d'Emilio Aragón en Médico de familia, que tuvo interpretando hasta 1999.
Unu de los sos grandes ésitos profesionales foi na serie de Telecinco Motivos personales (2005), xunto a Fernando Guillén y Concha Velasco, onde interpretó a Natalia Nadal.
En 2005 y 2006 foi imaxe de los yogures y bébores Vitalínea.
Dende'l 5 d'ochobre de 2007 hasta principios de 2008 presentó'l talk show infantil No te enrolles na cadena autonómica Telemadrid.
En 2008 tornó a los estudios de grabación pa intervenir na última temporada de la serie Los Serrano. Dende esi añu ye imaxe de Garnier Ultra Lift Pro-X y Garnier Nutrisse Coloración.
El 13 d'abril de 2010 pudo ver na Gala 20 años de Telecinco, onde copresentó un pequeñu espaciu al pie d'Ana García Lozano. En dichu actu estimó a Telecinco'l so trabayu nes series Médico de familia y Motivos personales.
Dempués de tar un tiempu estremada de la interpretación y tres el so complicáu divorciu del so entós home Alberto Martín, vuelve retomar la so carrera con una participación en dos episodios de la tercer temporada de Águila Roja en 2011. En 2012, intervién en siete capítulos de Gran Hotel emitíos en 2013 dando vida a Violeta, la hermana d'Ángela, la gobernanta, personaxe interpretáu por Concha Velasco. Esi mesmu añu, tamién collabora nos dos últimos episodios de la tercer temporada de Los misterios de Laura emitida en 2014, encarnando a Natalia Palazón, una catedrática de Lóxica y Probabilidá que ye l'asesina d'un crime asocedíu nun restorán y vuelve al cine col thriller psicolóxicu La Hermandá, interpretando a Sara, una esitosa escritora de noveles que sufrió un accidente y despierta nun monesteriu, estrenáu en 2014.
En 2014 apaez na serie Ensin identidá, d'Antena 3, sobre la trama de ñácaros robaos, nel papel de Luisa, la madre adoptiva de María, a la que da vida Megan Montaner.
Tien trés fíos: Andrea (1992), frutu de la so unión col actor Micky Molina y Juan y Ana (2003) del so matrimoniu col arquiteutu Alberto Martín.
El so padre, Juan Boquera, alministrador d'una llibrería, fina'l 9 d'ochobre de 2014. La so madre, Lydia de Bon Marcè, ye enfermera xubilada. Tien una hermana mayor, Leonor, que ye profesora.
Premios y candidatures
Premios Goya
Fotogrames de Plata
Ñ|Premiu EÑE de la TV
TP d'Oru
Premios del Círculu d'Escritores Cinematográficos
Festival de Cine de Cartagena de Indias
Premios Maya de los Goya de Carrera y Carrera'
Sarah C. Darwin
Sarah Catherine Vogel de Darwin ye una botánica y esploradora inglesa, especialista en Solanum lycopersicum
Trabayó y desenvolvióse científicamente nel "Departamentu de Bioloxía, Llaboratoriu Galton", University College Londres; y en "Departamentu de Botánica, Muséu d'Historia Natural de Londres.
Sara van de Geer
Sara Anna van de Geer ye una estadística y matemática neerlandesa que trabaya como profesora nel Departamentu de Matemática na ETH Zurich. Ente 2015 y 2017, foi presidenta de la Sociedá Bernoulli d'Estadística Matemática y Probabilidaes.
Van de Geer ye fía del psicólogu John P. van de Geer. En 1982, llogró una maestría; y, en 1987, un doctoráu en matemática, pola Universidá de Leiden. El so disertación de defensa de tesis, titulada Regression Analysis and Empirical Processes, foi supervisada, en xunto, por Willem Rutger van Zwet y Richard D. Gill.
Hoymille
Hoymille ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Sara Eccleston
Sara Chamberlain de Eccleston foi una de les maestres d'Estaos Xuníos contrataes a fines del sieglu XIX pa trabayar na Arxentina. El so llabor, «el so esfuerciu, la so llucha inclaudicable, qu'abrieron la buelga pionera de la educación inicial n'Arxentina, fixeron que se ganara con xusticia'l títulu de "La Güela de los Xardinos d'Infantes", con qu'entá güei ye reconocida».
Biografía
thumb|140px|Domingo Faustino Sarmiento Sara Chamberlain nació'l 8 d'abril de 1840 en Lewisburg, Pennsylvania, Estaos Xuníos, nel senu d'una familia distinguida de la sociedá estauxunidense. Recibió una esmerada educación na Escuela de Señorites amiesta a la Universidá de Bucknell onde se graduó en 1858.
Enviudó en 1875 y magar la insistencia de los sos padres por que permaneciera con ellos, Sara Chamberlain ingresó na Escuela Normal de Ruth Burritts en Filadelfia, especializándose nel nuevu campu de la enseñanza de la dómina, el kindergarden, graduándose en 1877 con escelentes notes.
thumb|140px|[[Friedrich Fröbel]] Esi mesmu añu conoció a Domingo Faustino Sarmiento, al traviés de l'amistá d'ésti coles hermanes Elizabet Peabody, reconocida n'Estaos Xuníos pol espardimientu de les idees de Friedrich Fröbel nel so país y pola fundación del primer xardín d'infantes en Norteamérica, y Mary Peabody. Mary Peabody, esposa de Horace Mann y tamién destacada educadora norteamericana, fuera quien tresmitiría a Sarmiento la idea d'implementar el kindergarden «como sustentu de la educación primaria».
De regresu en Lewisburg, exerció la docencia nel primer xardín d'infantes del so pueblu natal mientres 3 años. En 1880 l'estáu de Minnesota encargó-y la creación d'una Escuela Normal de Profesores de Kindergarten en Winona. Mientres esa comisión a la que dedicó trés años y mediu de la so vida realizó viaxes a Saint Louis, Missouri y Chicago pa estudiar los sos xardinos d'infantes, consideraos entós los meyores d'Estaos Xuníos.
En 1883 el Ministru d'Instrucción Pública del presidente Julio Argentino Roca, Eduardo Wilde, encargó-y a la rexente de la Escuela Normal de Profesores de Paraná Franc Allyn, quien tornaba a la so patria, la unviada de profesores especializaes pa impulsar la educación pública nel so país. Animada poles hermanes Peabody, Sara Chamberlain de Eccleston decidió partir cola so fía Emily a Londres y dellí a l'Arxentina, aportando a la ciudá de Buenos Aires el 24 d'agostu de 1883.
thumb|Phelps Hall, campus de la Universidá de Winona Encamentada vivamente pol reconocíu pedagogu William F. Phelps, fundador y presidente de la Sociedá Nacional d'Educación de los Estaos Xuníos (National Education Association of the United States), la Direutora de la Escuela Normal de Kindergarten de Filadelfia Ruth Burritts, y Elizabeth Peabody, foi rápido destinada pol gobiernu a la Escuela Normal de Paraná onde'l so direutor José María Torres encargó-y la organización y direición d'un Departamentu Infantil. Mientres s'emponer a la so comisión y encaraba les que reconocería como les mayores dificultaes del so primer añu n'Arxentina, «l'idioma, l'adaptación de la so fía y la so relixón protestante», encargó'l moblame nos Estaos Xuníos ya introdució el llibru El neñu y la so naturaleza de la baronesa Bertha von Marenholtz-Bülow, discípula y amiga berlinesa de Fröbel, que desenvolvía les idees d'esi pensador y sirviría pa la formación de les nueves docentes. Finalmente'l nuevu institutu foi inauguráu'l 4 d'agostu de 1884.
Dende esi llugar realizó un notable llabor actualizando los programes d'estudiu y creando la carrera de maestra xardinera, qu'hasta esi entós nun esistía nel nuesu país. Tamién llogró espublizar el trabayu manual nes escueles primaries por que los mozos desenvuelvan habilidaes práutiques.
Al tener noticies de la enfermedá del so fíu John, quien permaneciera nos Estaos Xuníos, solicitó llicencia y el 30 de xineru de 1886 embarcó camín de la so patria. Una vegada recuperáu'l so fíu tornó con él esi mesmu añu pa yá aniciase definitivamente na Arxentina.
En fundando y dirixir un xardín d'infantes en Concepción del Uruguay en 1888 tornó a Paraná, provincia d'Entre Ríos, onde permaneció hasta 1897.
Esi mesmu añu fundó la Unión Froebeliana Arxentina con 103 asociaos al envís d'espublizar los principios y ventayes de la educación inicial ente los docentes y madres del país. En pos d'esi oxetivu nun perdió de vista la necesidá d'adaptación del sistema a la situación y carauterístiques del país. Asina ye que cuando se funda la Xunión Froebeliana, simultáneamente el direutor de la Escuela Normal de Paraná Enrique Carbó Ortiz afirmaría nes sos memories que'l kindergarten evolucionara pa «llegar a lo que tien de ser (…) un sistema d'educación genuinamente arxentín y non alemán o norteamericanu».
Dende la capital de la república, dedicóse tantu a la docencia como a «l'espardimientu de la importancia del nivel» desempeñando «un rol fundamental na espansión de los xardinos pel país, al traviés de les sos alumnes y discípules».
El 25 de setiembre de 1900 la Sociedá internacional de Kindergarten incorporar al Conseyu Internacional de Muyeres (International Council of Women) y foi una de les firmantes de l'acta de fundación del Conseyu de Muyeres de la República Arxentina.
Mientres esos años enfrentóse «permanentemente a la incomprensión de socesivos funcionarios qu'en munches ocasiones desvalorizan la importancia de los xardinos d'infantes y de la formación de maestres especializaes.»
Darréu foi designada inspectora de xardinos d'infantes hasta la so xubilación en 1903. Retirada de la función pública, creó y dirixó hasta la so muerte una escuela primaria privada con xardín d'infantes anexu na cai Libertad de la ciudá de Buenos Aires y adquirió el American College de callar Llamargues, institución destinada a los fíos de los residentes norteamericanos ya ingleses, al qu'amestó un xardín d'infantes.
Mientres esos años siguió col so llabor d'espardimientu y promoción de la educación inicial, brindando cursos y conferencies, publicando folletos, calteniendo activa correspondencia con pedagogos d'Estaos Xuníos y participando de les asociaciones de la materia. Publicó tamién un llibru de cantares y xuegos infantiles que tradució del inglés y del alemán.
En 1910 el gobiernu de la provincia de Mendoza encargó-y la organización d'un nuevu xardín d'infantes poniendo a la so disposición los recursos necesarios pa poder crear l'institutu «más ampliu y modernu de la dómina», que dexó funcionando al cargu de la so antigua alumna Custodia Zuloaga.
Finó na so villa del barriu de Belgrano de la ciudá de Buenos Aires el 10 d'ochobre de 1916 y foi soterrada nel Campusantu Británicu de Buenos Aires, al igual que Jennie Howard, Minnie Ridley y Francis Bessler, que formaben parte de les primeres maestres que traxo Domingo Faustino Sarmiento.
Honores
El doctor José B. Zubiaur foi encargáu de despidir los sos restos en nome de la Lliga Nacional d'Educación, una de les instituciones a les que Sara Chamberlain de Eccleston perteneciera.
Lleva'l so nome'l Institutu Cimeru del Profesoráu d'Educación Inicial dependiente del Gobiernu de la Ciudá d'Autónoma Buenos Aires, fundáu'l 8 d'abril de 1937, al igual que numberoses instituciones educatives estatales y privaes del país.
Peter Gade
Peter Gade  ye un xugador de bádminton danés, unu de los más carismáticos que tuvo'l bádminton mundial.
Biografía
Con un estensu palmarés, yá en categoría júnior destacaba a nivel mundial, proclamandóse campeón del mundu en dobles masculín en 1994 y campeón d'Europa n'individual al añu siguiente.
Participaciones nos Xuegos Olímpicos
Foi esaniciáu en semifinales pol a lo postrero campeón, Ji Xinpeng por 15-9, 1-15 y 15-9. Perdió la disputa pola medaya de bronce contra Xia Xuanze, por 15-13 y 15-5.
Foi esaniciáu en 1/4 de final pol indonesiu Taufik Hidayat por 15-12 y 15-12. Taufik tamién acabaría ganando la medaya d'oru.
Participaciones nos Campeonatos del Mundu
Quedó esaniciáu en 1/32 de final.
Perdió en cuartos de final contra'l chinu Sun Jun.
Perdió en semifinales contra Fung Permadi, de China Taipei.
Consiguió la medaya de plata al perder na final contra'l indonesiu Hendrawan, por 15-7 y 17-16.
Perdió en semifinales contra Lin Dan.
Perdió en cuartos de final contra Chen Hong, de China, por 21-17, 15-21, 21-12.
Títulos
Ente los sos llogros, caben destacar 4 campeonatos d'Europa y 14 títulos de Grand-Prix.
Illies
Illies ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Norfolk
Norfolk /ˈnɔrfək/ ye unu de los cuarenta y siete condaos d'Inglaterra, Reinu Xuníu, con capital en Norwich. Allugáu na rexón Este llinda al noroeste col estuariu del Wash, al norte y este col mar del norte, al sur con Suffolk y al oeste con Cambridgeshire y Lincolnshire.
El condáu ocupa una área de 5371 km² y la so población nel añu 2003 yera de 810 695 habitantes. El puntu más eleváu del condáu asitiar en Beacon Hill con un altor exactu de 100 metros sobre'l nivel el mar. Ye'l puntu más altu del Cromer Ridge formáu por vieyos glaciares. Amás de la capital, otres ciudaes importantes son King's Lynn y Great Yarmouth.
Esisten nicios de que l'área tuvo habitada mientres la dómina prehistórica. Atopáronse dellos restos de la Edá del fierro por tol condáu. En tiempos de la ocupación romana, Norfolk foi un condáu agrícola. Numberoses víes romanes traviesen el condáu.
Vermontia
Vermontia thoracica, ye una especie d'araña araneomorfa de la familia Linyphiidae. Ye l'únicu miembru del xéneru monotípicu Vermontia.
Distribución
Alcuéntrase n'Estaos Xuníos, Canadá y Rusia asiática.
Carmen Lomana
María del Carmen Fernández-Lomana Gutiérrez      más conocida como Carmen Lomana, ye una empresaria, collaboradora de televisión y coleicionista d'alta cordura española.
Ye la vilba del diseñador industrial chilenu Guillermo Capdevila (1947-1999). Dar a conocer públicamente polos sos frecuentes apaiciones na prensa rosa y programes de televisión, convirtiéndose nuna figura popular de la sociedá española venceyada a la moda y l'actividá empresarial.
Biografía
Ye la fía mayor de los cuatro fíos del banqueru Heliodoro Carmelo Fernández-Lomana y Perelétegui, procedente del País Vascu y d'antepasaos franceses, y de la lleonesa María Josefa Gutiérrez García (1926-2015). Carmen Lomana sostuvo en delles entrevista que nació en 1958, contradiciendo a les sos propies declaraciones producíes con anterioridá en prensa y a les fontes periodístiques que señalen como fecha de nacencia el 1 d'agostu de 1948.
Casóse con Guillermo Capdevila el 13 d'avientu de 1974 en Llanes (Asturies). Capdevila foi consideráu pioneru del diseñu industrial nel País Vascu a mediaos de los años 80. Finó nun accidente de circulación en Pamplona el 10 de xineru de 1999 a la edá de 51 años.
Carmen Lomana trabayó pal Banco Santander en Londres y darréu empecipióse nel mundu del coleicionismu de moda d'alta cordura.
Nes eleiciones xenerales de 2015 presentóse como independiente, ensin militar nel partíu, al Senáu na llista de Vox pola Comunidá de Madrid. Nel añu 2016, anunció que yá non se presentaría más por dichu partíu políticu, lo que confirmó na so ausencia a les llistes del senáu nes eleiciones xenerales d'España de 2016.
El 28 de xunetu de 2018 tuiteó un vídeomontaje d'una versión falsa del DJ David Guetta del himnu de la Falanxe Española, el Cara al sol, calificándolo de "ésitu" nos Estaos Xuníos y quexándose de la incapacidá de los españoles pa reconocer la so hestoria, provocando una gran movición na rede social.
Shinya Hagihara
Shinya Hagihara (萩原 慎也, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Inchy
Inchy ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Furud
Furud (ζ Canis Majoris / ζ CMa / 1 Canis Majoris) ye una estrella na constelación del Can Mayor de magnitú aparente +3,02. El so nome provién del árabe فرد, al-furud, que significa «los solitarios». Alcuéntrase a 336 años lluz de distancia del Sistema Solar.
De color blancu-azuláu, Furud ye una estrella de la secuencia principal —n'el so nucleu produz la fusión d'hidróxenu— de tipu espectral B2.5V. Ye una estrella caliente de 21.500 K de temperatura, y como tal una parte importante de la so radiación ye emitida na rexón ultravioleta, siendo 4020 vegaes más lluminosa que'l Sol. La so velocidá de rotación proyeutada ye de namái 25 km/s —un valor bien baxu pa una estrella de les sos carauterístiques—, suxuriendo que la so exa de rotación ta empobináu aproximao escontra la Tierra. Siendo'l so radiu 4,6 más grande que'l radiu del Sol, el periodu de rotación ye inferior a 9 díes. Anque con una masa de 8 mases solares tópase cerca de la llende percima del cual les estrelles esploten en forma de supernova, probablemente va terminar la so vida formando una nebulosa planetaria con una nana blanca masiva nel so centru.
Furud ye una estrella binaria, de les llamaes binaries espectroscópicas, onde los dos componentes tán tan cerca que nun se pueden resolver visualmente. Namái se sabe que'l periodu orbital del sistema ye de 675 díes. Una compañera visual de magnitú +7,7 separada 3 minutos d'arcu ye namái una compañera óptica.
Comité de Guerra de Xixón
Desenvueltu en xunu de 1936 y presidíu por Segundu Blanco, de la CNT, el comité cuntaba con comisiones de guerra, tresportes, suministru y salobridá. En Sama de Llangréu, surdiera de la mesma el Comité Popular de Sama de Llangréu de preponderancia socialista. Finalmente, gracies a la presión del Gobiernu ambos comités fundiéronse, esi mesmu añu, n'otru alcontráu en Xixón el 23 d'avientu (el Conseyu Interprovincial d'Asturies y Lleón), presido pol socialista Belarmino Tomás.
Enllaces esternos
Comité de Guerra de Gijón
Hot dog
El hot dog (del inglés: perru caliente) ye un alimentu en forma de bocáu que se xenera cola combinación d'una salchicha del tipu salchicha de Frankfurt (frankfurter), o vienesa (wiener) fervida, o frita, sirvida nun pan con forma allargada que suel acompañase con dalgún arreglo como mueyu de tomate y mostaza.
El tipu de salchicha emplegáu na ellaboración del alimentu puede diferir según los gustos de la rexón y de los ingredientes disponibles. .
Historia
thumb|L'analoxía ente'l perru ([[dachshund) y la salchicha fixo posible la denominación "hot dog". |200x200px]] thumb|Concesión pa vender perrinos calientes, puede reparase como los denominaben al empiezu red hot.|200x200px Los perrinos calientes ellaborar en diverses partes d'Europa primero que los inmigrantes europeos (n'especial d'orixe alemán) llevar a Estaos Xuníos y convirtiérase nuna comida caleyera bien popular ente la clase media. En Nueva York abrióse pasu na primer década del sieglu XIX gracies a la contribución de dellos carniceros europeos que se dedicaron a 'retrucar' la salchicha nel nuevu continente. Al paecer, el carniceru alemán Charles Feltman foi'l primeru en vender perrinos calientes nunos carríns nes sableres de Coney Island (Cerca de Nueva York) en 1867. L'ésitu de ventes que tuvo fixo que'l so carrín cobrara un mayor tamañu y que finalmente s'incorporaren diversos camareros nél.