cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zuera
Edá Media
De la dómina del dominiu musulmán daten les primeres noticies, según l'orixe de l'actual Zuera. Foi l'antigua Zufaria, nome árabe que, d'alcuerdu a ciertu autores, significa «guapa»; otru autores sostienen que'l significáu del so topónimu árabe ye «el Peñasquito», apaeciendo citada la llocalidá en documentos medievales como Çuffarie y Çofera.
Clarice Lispector
A Hora da Estrela (1977)
Anguaño, hai una adautación al cine brasilanu, "A hora da estrela" (1985) de Suzana Amaral. La película ye un pocu distintu a la novela yá que nun hai un narrador, y ganó premios en dellos festivales de cine como Berlin International Film Festival, Brazilia Festival of Brazilian Cinema y Havana Film Festival.
Zuera
Edá Media
La reconquista de Zuera tuvo de tener llugar xustu antes de la conquista de Zaragoza en 1118. Alfonsu I el Batallador cuntó cola ayuda de los gasconos Gastón IV de Bearne y Céntulo II de Bigorra, siendo los gascones quien introducieron en Zuera el cultu a San Licer, evanxelizador del Bearne y patrón de la villa. En redol al sieglu XII introducióse'l cultu a la Virxe del Salz, que según les cróniques apaecer a un caballeru de dalguna de les órdenes militares de la dómina. thumb|200px|[[Pedru IV d'Aragón|Pedru IV, monarca que, magar la oposición de los vecinos, vendió Zuera al Conceyu de Zaragoza (1366).]] La villa perteneció, ente otros, a Don Bolla de Lluna, Señor que castigó a los vecinos por unes supuestes otomíes cometíes en Erla. Ante esti fechu, los vecinos de Zuera acusáron-y ante'l Xusticia d'Aragón, quien-y impunxo una sanción. Dempués d'esti episodiu, Zuera y les aldegues de Leciñena y San Mateo de Gállego reincorporar a la Corona d'Aragón. En Zuera, que tuvo votu en Cortes, terminar en 1285 les que Pedru III empezara n'Huesca.
En 1366, el monarca Pedru IV el Ceremoniosu, obligáu polos gastos de la Guerra de los Dos Pedros, vendió la villa de Zuera y les sos aldegues al Conceyu de Zaragoza, con toles sos posesiones, tributos y derechos, en 170.000 sueldos jaqueses. Los vecinos intentaron ensin ésitu recaldar felicidá suma por que la villa nun fuera dixebrada de la Corona. Alfonsu V, pola mesma causa, vendió a Zaragoza, en 1432, el "Ius luendi" o derechu de redención y carta de gracia de Zuera. Por tou ello, Zaragoza quedó dueña absoluta de la villa y baronía, que naquellos tiempos percibía unu de los cinco peaxes que pagaben les mercancíes que se tresportaben pela ruta de Zaragoza a Francia. Esti orde de coses caltener hasta 1617.
Edá Moderna
L'historiador Xordán de Asso señala qu'a finales del sieglu XVIII, Zuera cuntaba nes marxes del Gállego con una «''dilatada vega de 3.000 cahizadas regables, y otres 1.000 nel monte. Ésti ye bien dilatáu, y vistíu de romerales, del que s'alimenten munchos abeyares, que producen el miel más envaloráu d'Aragón.''» Les actividaes agrícola y comercial, motivaes pol tránsitu constante de mercancíes en direición Norte-Sur y procedentes de les Cinco Villes, favorecíen un fácil asentamientu na zona.
Edá Contemporánea
Pascual Madoz, ente 1846 y 1850, recueye de Zuera que «tien 280 cases... distribuyíes en 5 cais anches, rectes y mal empedradas, y una plaza; casa de conceyu, na que tamién ta la cárcel y escuela de primeres lletres, dotada con 2.800 reales... Nel so términu hai un edificiu que foi conventu, llamáu de los Santos, onde antes de la exclaustración de los relixosos en 1835 esistía una comunidá de la orde de Agustinos Descalzos». Establecía la so población en 284 vecinos y 1.350 almes.
Yá nel sieglu XX, el 31 de xunetu de 1915 tuvo llugar una nube d'estraordinaries proporciones que práuticamente afaró la llocalidá de Zuera. La enorme nube de pedrisco, acompañada de vientu huracanado, causó qu'en dellos llugares el xarazo algamara un altor de tres metros. La prensa de la dómina describía asina la magnitú de la catástrofe: «''El vientu huracanado tronzó arboles, afaró les mieses y baltó los postes del teléfonu y de la llinia llétrica, quedando la población a escures. Zuera presenta un cuadru apavoriante, y en callar cachos de persianes, texas, lladriyos y otros oxetos, arrincaos pol vientu''». Estos tarrecibles sucesos acabaron cola vida de cuatro vecinos.
La posterior Guerra Civil Española tuvo importantes repercusiones na llocalidá. Antes del so entamu, tres les eleiciones xenerales d'España de 1936, socedió que'l 13 de marzu de 1936 tirotióse'l Casín Repúblicano dende'l Casino Monárquicu, al sentise la derecha local amenazada pol trunfu del Frente Popular. L'ataque saldar con un muertu, dellos mancaos y más de 60 derechiegos deteníos. Zuera ye consideráu unu de los pueblos aragoneses que más careció la violencia de la guerra, una y bones el primer gran bombardéu qu'hubo n'Aragón foi nesta llocalidá, rexistrándose nél ocho muertos, ente ellos seis neños. La represión tamién foi especialmente dura. Anque al españar el conflictu, al paecer tan solo unu de los vecinos aguantar a los siguidores de Franco, en menos d'un añu fueron fusilaes polos sublevaos más de 180 persones, de les que 23 yeren muyeres.
Más apocayá, el 5 d'agostu de 2008, declaróse un quema por causa de un accidente d'automóvil nel Altu de San Sebastián y, por cuenta de los fuertes vientos, el fueu arrobinar hasta quemar más de 2.200 hectárees. El llugar onde asocedió l'accidente ta a escasos quilómetros del Cuetu de la Palombera, onde en 1995 tamién amburaron 4.200 hectárees.
Demografía
Nel censu de población de 1495, Zuera figura con 151 «fueos» (cases), lo qu'equival a unos 650 habitantes. Mientres el sieglu XVI la población de Zuera siguió creciendo y nel censu de 1610 cuntaba con 250 fueos. Nel sieglu XX, la crecedera demográfica foi constante: 2 597 habitantes de 1900, 5 230 habitantes en 1960 y 7 742 en 2014.
Economía
La principal base económica de Zuera ye l'agricultura, con 18.012 hectárees de llabor d'alcuerdu al Censu Agrícola de 1972, de les qu'una quinta parte correspuende a regadíu. El regadíu no fondero del valle recibe l'agua d'acequies derivaes del Gállego y de la Canal de la Violada. Los productos principales son el maíz, l'alfalfa, el trigu, delles praderíes y cultivos hortícolas.
L'actividá industrial foi progresivamente adquiriendo mayor protagonismu. Ente les industries instalaes destaquen les alimentarias, testiles, construcción y otres. El despegue industrial de Zuera empezó a finales de la década de 1960, al inaugurase'l polígonu «El Campillo». Na actualidá, el polígonu industrial «Los Llanos de la Estación», construyíu por SEPES —Entidá Pública Empresarial de Suelu— a iniciativa municipal, cuenta con un eleváu nivel d'ocupación.
Arquiteutura relixosa
El templu más reconocíu na llocalidá ye la Ilesia parroquial de San Pedro, con fábrica primitiva mudéxar de los sieglos XII y XIII, anque con importantes alteraciones, sobremanera a partir del sieglu XVI. La torre, destruyida por un rayu nel sieglu XIX, reconstruyir a finales de la década de 1990 n'estilu neogóticu. Mientres distintes obres de restauración, ye de destacar que salió a la lluz un arcu románicu y restos de pintura mudéxar que pueden datar del sieglu XII. Nel so interior caltién un retablu platerescu de 1548. Igualmente interesante ye la sacristía, de planta rectangular y cubierta con cuatro tramos de bóveda de lunetos, que'l so autor pudo ser Ventura Rodríguez.
La Ermita de la Virxe del Salz, patrona de la villa, falta nueve km del conceyu. Paez ser que'l so orixe foi un castiellu o asentamientu defensivu d'orixe musulmán.
Giuseppe Tornatore
Giuseppe Tornatore ye un guionista y direutor de cine italianu.
Zuera
Arquiteutura civil
Ye interesante'l cascu urbanu en redol a la cai Mayor y plaza d'España.
Giuseppe Tornatore
Biografía
Nacíu en Bagheria, cerca de Palermo, el 27 de mayu de 1956, aficionar a la fotografía dende bien neñu.
Más tarde, dempués de poner n'escena, con tan solo dieciséis años, testos de Luigi Pirandello y Eduardo De Filippo, averar al cine rodando documentales de gran valor artísticu.
Zuera
Arquiteutura civil
Amás, na redoma del conceyu atopa'l curiosu Arcu de la Mora, obra hidráulica construyida en dómina islámica. Créese qu'esta construcción foi un intentu fallíu de los árabes de construyir una gran acequia, pa lo que se llevantó l'arcu que salva'l ribayu y escaváronse les galeríes que llevaríen el calce pel interior de les roques. Posiblemente la obra nun llegó a acabase nunca. L'acueductu, anguaño restauráu, presentaba semioculto un arcu de sillería de grandes piedres que pudiera ser de dómina romana.
Giuseppe Tornatore
Biografía
Sicasí, Tornatore decepcionó cola película Tán toos bien, anque fueron meyor les coses en 1994 con Pura formalidá. En 1998 dirixó La leggenda del pianista sull'oceano, película que pasó ensin muncha repercusión pa la crítica. La so película La Sconociuta dio de que falar a críticos de tol mundu. Na so última película Baaria qu'inauguró la Mostra de Venecia en 2009, Tornatore remembra una hestoria fuertemente autobiográfica asitiada na so Sicilia natal, enllena de preciosismu fotográficu que remembra escenes de naturalismu italianu de tinte políticu. Sicasí, la crítica cinematográfica internacional echar nuevamente per tierra. La apatía sobre la cinta apinar al conocese'l financiamiento de la mesma pola familia de Silvio Berlusconi, propietaria de Medusa Film. Tornatore ye, sicasí, una referencia obligada del cine italianu. Na so llarga carrera, atropó premios como'l del Festival de Salerno, un Óscar y un Globu d'Oru.
Nel 2006 realizóse'l documental Giuseppe Tornatore: un suañu fechu en Sicília
Zuera
Patrimoniu natural
Ente los términos municipales de Castejón de Valdejasa, Gurrea de Gállego y Zuera, atópense los Montes de Zuera, una singular zona de relieves alomados y ribayos de fondu planu. Los ecosistemes esistentes, compuestos por pinares, zones esteparias y sotos de ribera, tán incluyíos dientro de la declaración de la Rede Natura 2000, como LIC (Llugar d'Interés Comuñal) y ZEPA (Zona d'Especial Proteición pa l'Aves). Na zona noroeste atopa un maxestosu pinar, nel qu'abonda la variedá de Pinus halepensis; dientro d'esti espaciu, esiste un exemplar únicu pol so porte y edá, que recibe'l nome de «Pinu de Valdenavarro».
Fiestes y tradiciones
Tocantes a tradiciones, el «danze» de Zuera foi recuperáu apocayá, tres la so última interpretación na década de 1950. Celébrase'l día de la Virxe na Ermita de la Virxe del Salz y nél tán representaos cristianos y moros. Destaca la so interpretación musical, siendo unu de los dances anguaño interpretaos por gaita de boto aragonesa xunto con dulzaina.
Dacnis cayana
Dacnis cayana ye una especie d'ave de la familia de les tángaras, que s'atopa dende Nicaragua hasta el norte d'Arxentina.
Alimentación
Come principalmente inseutos recoyíos de xamasca, frecuentemente frutes y tamién, flores o bromelias.
Comportamientu
Prefier los niveles cimeros del monte. Vive en pareya o en grupos familiares que s'integren en bandes con otres especies. El so llamáu y un finu tsip.
Reproducción
La pareya constrúi'l nial a un altor de 5.,5 a 8 m nun árbol, con forma de taza y la fema pon de dos a tres güevos ablancazaos con llurdios grises. La fema guara los güevos, pero ye alimentada pol machu.
Taylor Momsen
Taylor Michel Momsen ye una actriz, modelu y músicu d'Estaos Xuníos, conocida por interpretar a Jenny Humphrey na serie de televisión Gossip Girl, y a Cindy Lou Who na película El Grinch. Anguaño ye la vocalista de la banda de hard rock The Pretty Reckless.
Biografía
Taylor nació'l 26 de xunetu de 1993 en St. Louis, Missouri. Los sos padres son Michael y Collette Momsen. y tien una hermana menor llamada Sloane Momsen. De pequeña, asistió a la escuela Our Lady of Lourdes y foi educada como católica.
Terminó la secundaria dos años enantes, almitiendo que yera un tanto aburrida y «que nun diba precisar de trigonometría por cuenta de que yera una artista».
Carrera como actriz
thumb|left|150px|Taylor nel [[Metropolitan Opera House, el 22 de setiembre de 2008.]] La so carrera profesional empezó a los trés años d'edá nuna publicidá pa Shake 'N' Bake. Llogró'l papel de Honey Bee Swan na película The Prophet's Game nel 2000. El so primer gran papel foi'l de Cindy Lou Who en El Grinch. Dempués d'eso, consiguió'l papel de Julie Moore en We Were Soldiers en 2002, que tamién apaecía la so hermana Sloane. Tamién esi añu fixo'l papel de Alexandra na película Spy Kids 2: The Island of Lost Dreams. Esi mesmu añu, presentar a l'audición pal papel principal de Hannah Montana, y tuvo ente los trés preferíes, pero'l personaxe foi axudicáu a Miley Cyrus.
Momsen actuó como Gretel na película Hansel & Gretel y en Saving Shiloh en 2006, como tamién na película Walt Disney Pictures, Underdog, faciendo de Molly. En 2007, Taylor protagonizó a Jennifer na película Paranoid Park, de Gus Van Sant y a Madison Kramer en Spy School en 2008.
En 2007, foi escoyida pal personaxe de Jenny Humphrey na serie de The CW Network, Gossip Girl. Momsen solo apaeció en cuatro episodios de la cuarta temporada por cuenta de les xires cola so banda, The Pretty Reckless. Tres esto, dexó de participar na serie dende'l capítulu 10 de la cuarta temporada. El 16 d'agostu de 2011, Momsen dixo a la revista Elle qu'abandonaba l'actuación pa enfocase na so carrera musical. A pesar d'abandonar l'actuación participó nel últimu capítulu de Gossip Girl faciendo una curtia apaición.
Modelaje
Taylor empezó a modelar a los dos años. En xunu de 2008, a la edá de catorce, Momsen robló con IMG Models. Ella foi la cara de la coleición primavera/verano de 2010 de la empresa británica New Look. Tres selmanes d'especulaciones sobre quién diba ser la protagonista de la llinia de moda de Madonna en 2010, Momsen foi anunciada. Una selmana dempués, foi anunciada como la modelu pal nuevu arume pa muyeres de John Galliano, que salió na seronda de 2010.
En xunu de 2013, Momsen robló contratu cola axencia de modelaje NEXT Modelling Management.
Música
thumb|right|220px|Taylor n'abril de [[2010.]] Con cinco años, grabó'l cantar «Christmas, Why Can't I Find You?» pa la banda sonora de El Grinch. En 2002, grabó «One Small Voice» (xunto con Myra y Camille Winbush) y «Rudolph The Red-Nosed Reindeer» pal álbum compilatorio, ''School's Out! Christmas''.
Heidi Montag grabó «Blackout», un cantar escritu por Momsen. Acordies con Momsen, escribió'l cantar cuando tenía solu ocho años, y grabar como una demostración con un productor. Montag sacó'l cantar como un únicu single dixital, col videoclip grabáu pol so maríu Spencer Pratt. Momsen comentó tres la grabación: «Toi como: Bien, toi cantando un cantar de neña d'ocho años, pero ta bien. Ye graciosu porque nun la vendí, nin nada y recibí esta llamada: ¿Escribisti esti cantar pa Heidi Montag?. Y quedé como; ¿Qué?». El cantar foi depués incluyida nun álbum de Montag, Superficial.
Momsen dixo «cola música puedo ser yo mesma», y añediendo «Actuar ye fácil. Tuvi faciéndolo por enforma tiempu, y encántame. Pero tas faciendo un personaxe. La música ye más personal, porque tu escribir y tas envolubráu en cada unu de los tos pasos». En marzu de 2009 Momsen dixo nuna entrevista pa la revista ''OK! Magacín'' que la so banda, The Pretty Reckless, roblara un contratu con Interscope Records. Ella cantó, tocó la guitarra acústica y escribió toes los cantares xunto con Kato Khandwala y Ben Phillips nel álbum. Amás fueron la banda soporte de The Veronicas nel so Revenge is Sweeter Tour na primavera de 2009.
L'álbum debú de la banda, Light Me Up llanzóse'l 30 d'agostu de 2010 y debutó sestu nel Reinu Xuníu, y décimu octavu n'Irlanda. El so primer senciellu «Make Me Wanna Die» llegó al puestu 16, ente que'l so segundu senciellu «Miss Nothing» foi númberu 39. El tercer y postreru senciellu foi «Just Tonight».
En 2011, dar a conocer que The Pretty Reckless sería la banda telonera d'Evanescence mientres la so xira por Estaos Xuníos y Canadá na seronda d'esi mesmu añu, y de Guns N' Roses en payares.
El 6 de marzu de 2012 llánzose'l segundu EP de la banda, tituláu Hit Me Like A Man, embarcándose meses dempués na so primer xira per Suramérica. Mentanto, el 11 d'avientu del 2012 llánzose'l nuevu single, tituláu "Kill Me", y el 17 de xunu de 2013 llanzóse "Follow Me Down" dambos singles pertenecientes al segundu álbum d'estudiu de la banda llamáu "Going To Hell" llanzáu'l 17 de marzu de 2014 con gran ésitu.
Morville-sur-Nied
Morville-sur-Nied ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ípsilon1 Hydrae
Ípsilon1 Hydrae (υ1 Hya / 39 Hydrae) ye una estrella na constelación d'Hidra de magnitú aparente +4,11. Xunto a κ Hydrae, λ Hydrae, μ Hydrae, υ2 Hydrae y φ Hydrae, forma la constelación china de Zhang —la cual fai referencia a una rede estendida p'atrapar aves en vuelu—, siendo Ípsilon1 Hydrae la estrella determinante.
Ípsilon1 Hydrae ye una xigante mariella de tipu espectral G7III con una temperatura efectivo ente 5045 y 5090 K. Ye 145 vegaes más lluminosa que'l Sol y, como la mayor parte de les estrelles de la nuesa redolada, ye una estrella del discu finu. El so radiu ye 16 vegaes más grande que'l radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 1,7 km/s. Tien una masa envalorada de 3,3 mases solares y una edá ente 270 y 380 millones d'años.
Ípsilon1 Hydrae presenta una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— comparable a la del Sol ([Fe/H] = +0,03). Anque polo xeneral los distintos elementos evaluaos presenten niveles asemeyaos a les solares, esiste defectu de cobre ([Cu/H] = -0,20) y, otra manera, cierta sobreabundancia de sodiu y bariu.
D'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax de Hipparcos, Ípsilon1 Hydrae alcuéntrase a 264 ± 5 años lluz de distancia del Sistema Solar. Forma parte de la corriente d'estrelles de l'Asociación estelar del sietestrellu, de la que tamién son miembros estrelles tan desemeyaos como Aldhafera (ζ Leonis), ξ Bootis o EV Lacertae.
Compañera subestelar
Variaciones na velocidá radial de Ípsilon1 Hydrae suxuren la presencia d'un oxetu n'órbita al so alredor. Con una masa 55 vegaes mayor que la masa de Xúpiter pue ser una nana marrón o una estrella de baxa masa. El periodu orbital d'esta acompañante ye d'aproximao 4,1 años y el semiexe mayor de la so órbita ye de 3,9 UA.
Marsanne (Drôme)
Marsanne ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sandro Pertini
Alessandro Giuseppe Antonio Pertini, más conocíu como Sandro Petini, foi un políticu, abogáu y periodista italianu, séptimu presidente de la República Italiana dende 1978 a 1985.
Perteneció dende la so mocedá al Partíu Socialista Italianu. Condergáu a cinco años d'exiliu pol réxime fascista de Benito Mussolini, al retornar a Italia desempeñó un papel fundamental na Resistencia italianasobremanera col so llamamientu a la fuelga xeneral del 25 d'abril de 1945 en Milán, nel marcu d'una revuelta xeneralizada contra la ocupación alemana del norte d'Italia, habiendo yá sío lliberáu, naquelles feches, el centru-sur poles fuercies aliaes qu'avanzaben escontra'l norte tres el so desembarcu en Sicilia.
Participó de manera decisiva na Constitución de la República Italiana como incuestionable referente de los socialistes, xunto con otros destacaos políticos del restu de fuercies opuestes al réxime precedente (democristianos, comunistes, republicanus y miembros del Partíu d'Aición). Ocupó mientres el restu de la so vida importantes cargos institucionales, siendo escoyíu en 1968 Presidente de la Cámara de Diputaos. Una peramplia mayoría del Parllamentu d'Italia escoyer séptimu presidente de la República, dende'l 8 de xunetu de 1978 hasta'l 3 de xunetu de 1985. Finó na so casa romana'l 24 de febreru de 1990.
La mocedá
Naz nel senu d'una familia afecha yá que'l so padre yera terrateniente. Amás de polos padres, completaben la familia los cuatro hermanos de Pertini: el primoxénitu Luigi, pintor; la so hermana Marion, que se casó con un diplomáticu italianu; Giussepe, oficial de carrera y d'últimes Eugenio, deportáu y trágicamente desapaecíu nel Campu de concentración de Flossenbürg en 1945.
Pagoda Leifeng
thumb|240px|Primer planu de la pagoda. La Pagoda Leifeng (chinu: 雷峰塔; pinyin: Léi Fēng Tǎ) ye una torre de cinco pisos d'altor y ocho lados, allugada sobre la Llomba del Atapecer y al sur del Llagu del Oeste en Hangzhou. Construyida orixinalmente en 975 d.C., derrumbar en 1924 pero foi reconstruyida en 2002 y dende la so reapertura foi una popular atraición turística.
Sandro Pertini
La mocedá
Pertini, bien amestáu a la so madre, fai los sos estudios internu nel colexu Don Bosco de los salesianos en Varazze. Prosigue la so educación nel institutu Gabriello Chiabrera de Savona, onde tien como profesor al filósofu Adelchi Baratono, socialista reformista y collaborador de la revista Critica Sociale (Crítica Social) de Filippo Turati, destacáu ideólogu socialista. Baratono afaya a Pertini el socialismu ya introducir nos ambientes del movimientu obreru. Tres el so pasu pol institutu, inscribir na Universidá de Xénova, onde se galardonó en xurisprudencia.
En 1917 el mozu Pertini ye llamáu a files como alférez de complementu, siendo unviáu al mandu d'Isonzo. Ellí estrémase polos sos actos d'heroísmu: foi compensáu pola Medaya de plata al Valor Militar por haber empobináu, n'agostu de 1917 un asaltu mientres la batalla de la Bainsizza. Sicasí, nun-y foi apurrida la so medaya n'algamando'l poder el fascismu, por causa de la so militancia socialista.
Pagoda Leifeng
Edificiu orixinal
La pagoda orixinal foi construyíu en 975 d.C., mientres el periodu de les cinco dinastíes y diez reinos, por orde del rei Qian Chu (nacíu Qian Hongchu) de Wuyue. Foi construyida pa celebrar la nacencia del fíu de Qian Chu col so concubina favorita, Huang Fei. La Pagoda Leifeng yera una estructura octogonal de cinco pisos construyida con madera y lladriyu y con una base construyida tamién con lladriyos.
Sandro Pertini
La mocedá
Un añu dempués de ser llamáu a files, en 1918, ingresa nel Partíu Socialista Italianu, al cual pertenecería tola so vida, salvu curtios periodos. Naquel tiempu treslladar a Florencia, a vivir col so hermanu Luigi y estudiando nel Institutu Universitariu Cesara Alfieri, consiguiendo la so segunda galardona en 1924, esta vegada en ciencies polítiques. En Florencia, tres l'entamu del fascismu n'Italia, entra en contautu con movimientos democráticos y socialistes, conociendo a Gaetano Salvemini, a los hermanos Carlo y Nello Roselli y a Ernesto Rossi, toos ellos políticos antifascista. Nesti periodu, Pertini xuntar al movimientu antifascista Italia Llibera (Italia Llibre).
L'antifascismu
En 1922 el Partíu Nacional Fascista de Mussolini llegaba al poder, progresivamente los partíos políticos diríen prohibiéndose. Amás, los militantes d'esquierda seríen escorríos y en munches ocasiones, asesinaos. El Partíu Socialista foi unu de los grupos más escorríos, lo qu'esplica l'antifascismu absoluto de Pertini.
Pagoda Leifeng
Edificiu orixinal
Pirates xaponeses atacaron Hangzhou mientres la dinastía Ming. Como abarruntaben que la pagoda contenía armes quemaron los elementos de madera, dexando tan solo la cadarma de lladriyu, como puede comprobase nes pintures Ming del Llagu del Oeste.
La Pagoda Leifeng convertir n'unu de los diez llugares d'interés del Llagu Oeste gracies a la lleenda de la Culiebra Blanca.
Más tarde, una superstición qu'aseguraba que los lladriyos de la torre repelían les enfermedaes y preveníen les desgracies provocó que munches persones empezaren a robar lladriyos de la torre pa molelos y faer polvu con ellos. La pagoda derrumbóse finalmente la tarde del 25 de setiembre de 1924 por cuenta del so mala traza.
Con al respective de la cuestión de la esistencia d'un mausoléu debaxo de la pagoda, aldericar mientres años hasta que por fin s'usó un radar pa comprobalo. El 11 de marzu de 2001 escavóse'l mausoléu y atopáronse munches ayalgues, ente ellos una cabeza de Buda cubierta d'oru y plata.
Reconstrucción
N'ochobre de 1999, los gobiernos provincial y municipal decidieron reconstruyir la Pagoda Leifeng sobre les ruines de l'antigua y la nueva pagoda foi inaugurada'l 25 d'ochobre de 2002. Ta compuesta de 1400 tonelaes d'aceru más 200 tonelaes de partes de cobre y consta de cuatro ascensores turísticos y equipamientu modernu como aire acondicionáu, televisiones y altavoces. Na entrada de la pagoda hai dos escaleres mecániques que lleven a los visitantes hasta la base del edificiu.
El 24 de xunu de 2011 este y otros elementos que conformen el paisaxe cultural del Llagu del Oeste en Hangzhou fueron declaraos Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco.
Moulins-lès-Metz
Moulins-lès-Metz ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Sandro Pertini
La primer condena
thumb|250px|L'interior de la cárcel de la isla de Santu Estefano. Contrariu dende l'entamu del réxime fascista, inscribir nel Partíu Socialista Unitariu tres l'asesinatu del diputáu socialista Giacomo Matteotti. Pertini, pola so actividá política foi oxetu d'agresiones habituales de los escuadristas fascistes. El 25 de mayu de 1925 yera deteníu por distribuyir un panfletu clandestín, Sotto il barbaro dominiu fascista (Sol bárbaru dominiu fascista), nel que denunciaba la responsabilidá de la monarquía sobre la instauración del réxime fascista. Ye acusáu de instigación al odiu ente les clases sociales, según l'artículu 120 del códigu penal. Pertini declaróse l'únicu responsable de la publicación y declaróse dispuestu a siguir la llucha antifascista pol socialismu y la llibertá, magar les condenes que-y impunxeren.
El 3 de xunu de 1925 foi definitivamente condergáu a ocho meses de cárcel y a pagar una multa. Sicasí, namás quedar en llibertá prosiguió cola so llucha. En payares de 1926, tres el fallíu atentáu d'Anteo Zamboni contra Mussolini, desamarróse una brutal represión ante los antifascistes. Ante'l clima de violencia, Pertini fuxe de Savona, dirixiéndose a Milán. Poco dempués, el 4 d'avientu de 1926, cola proclamación de les lleis escepcionales, ye condergáu a cinco años de cárcel pola so oposición al réxime, na pequeña islla de Santu Estefano.
El exiliu
thumb|left|250px|Sandro Pertini nos años 1920.Pa escapar de la so captura, Pertini fuxe'l 12 d'avientu de 1926 a Francia con Filippo Turati nel coche de Carlo Rosselli y Adriano Olivetti. Dempués de pasar unos meses en París, establezse definitivamente en Niza, convirtiéndose n'unu de los máximos esponentes de los exiliaos. Realiza una intensa propaganda contra'l réxime fascista, con escritos y conferencies.
El so exiliu francés terminó en marzu de 1929. Parte de Niza con un pasaporte falsu, col nome de Roncaglia Luigi y traviesa la frontera dende la estación de Chiasso, en Suiza. Asina, el 26 de marzu de 1929 vuelve triar territoriu italianu.
La captura
Tres el so regresu clandestín a Italia, ye deteníu en Pisa el 14 d'abril de 1929 al ser reconocíu na Avenida Vittorio Emanuele, actual Avenida Italia. El 30 de payares foi condergáu pol Tribunal Especial pa la seguridá del Estáu a 10 años y 9 meses de reclusión. Mientres el procesu Pertini refugó defendese. Al pronunciase la sentencia, alzóse glayando: ''Embaxo'l fascismu. Viva'l socialismu.''
thumb|right|250px|Sandro Pertini.Foi encarceláu de nuevu na islla de Santu Estefano, pero dempués de dos años, el 10 d'avientu de 1930 ye tresferíu, por causa de la so precaria salú, al penal de Turi, na Provincia de Bari. Ellí conoz al comunista Antonio Gramsci, que se convierte n'amigu y confidente de Pertini mientres la reclusión. La so salú obligó a un nuevu treslláu, esta vegada a un hospital de Pianosa. Sicasí, el so estáu nun ameyoró, hasta tal puntu que la so madre presentó demanda de gracia a les autoridaes. Pertini, al nun reconocer l'autoridá fascista, refugó la demanda de gracia con pallabres perdures, tantu pa la so madre como pal presidente del Tribunal Especial.
El 10 de setiembre de 1935 ye tresferíu a Ponza como prisioneru políticu. Cinco años dempués, el 20 de setiembre de 1940 condérgase-y a otros cinco años de confinamientu, parte de los cualos les pasa ente Ponza y Ventotene onde s'atopa, ente otros, a los políticos Altiero Spinelli y Ernesto Rossi.
La Resistencia partisana
Mientres la so cautiverio, españara la Segunda Guerra Mundial el 1 de setiembre de 1939. La Italia fascista caltúvose neutral nun primer momentu, pero tres la invasión de Francia per parte de l'Alemaña Nazi, el 10 de xunu de 1940 Italia declaraba la guerra a los Aliaos. En xunetu de 1943 los aliaos invaden Sicilia. El Rei d'Italia, Víctor Manuel III, ordena encarcelar a Mussolini y noma al mariscal Pietro Badoglio xefe de gobiernu. Mientres, los presos políticos antifascistes salen en llibertá.
La torna a la llibertá y a la llucha
El 7 d'agostu de 1943 Pertini vuelve ser llibre, participando de momentu na llucha antifascista. D'esta miente, participa en Roma, nos combates del 8 de setiembre del mesmu añu contra los alemanes, furiosos pola paz roblada por Badoglio. Llucha nestos combates xunto a Luigi Longo, Emilio Lussu y Giuliano Vassalli.
thumb|left|250px|Pertini saludando al ensame presente mientres una visita a [[América Llatina en 1981.]]En plena llucha partisana ye prindáu poles SS, xunto a Giuseppe Saragat, siendo condergáu a muerte pola so actividá partisana. Sicasí, la sentencia nun se cumple gracies a l'aición d'un grupu partisanu de los Grupos d'Aición Patriótica, que, el 24 de xineru de 1944, dexa la so fuga mientres la so detención na cárcel de Regina Coeli. Tres la so nueva lliberación, parte dende Roma a Milán, pa participar viviegamente na Resistencia como miembru del Comité de Lliberación Nacional y col intentu políticu de reorganizar el partíu socialista.
Vuelta al norte y lliberación de Milán
Al llegar a Roma entiende llueu que la so presencia ellí ye inútil, amosando la so intención de colar de nuevu al norte, yá que yera secretariu del Partíu Socialista en tola Italia ocupada y formaba parte del Comité de Lliberación del Alta Italia en representación de los socialistes.
Fuéron-y suministraos unos documentos falsos, col nome de Nicola Durano y n'avión viaxa de Nápoles a Lyon, d'ende a Dijon y, una vegada llegáu a Chamonix, entra en contautu cola resistencia francesa. Cola so ayuda travesó la frontera escontra Italia pa entrar en contautu colos partisanos del Valle d'Aosta. Pasó por Aosta, y dempués por Ivrea, hasta Turín, evitando pel camín a patrullar y los puestos alemanes.
thumb|right|250px|Pertini na [[Gran Muralla China, 1980.]]
Que la so traducción sería:
El mesmu 25 d'abril axunta'l Comité de Lliberación Nacional del Alta Italia nel colexu de los salesianos na Vía Copernico en Milán. Presidíu por Longo, Emilio Sereni, Pertini y Valiani el Comité decretó, de siguío d'un fallíu intentu de mediación del cardenal Alfredo Ildefonso Schuster, la condena a muerte de Benito Mussolini.
Namás producise la muerte del dictador, Pertini escribe nuna columna de Avanti!:
Moulins-lès-Metz
Tien una población de y una superficie de  km².
Popi Maliotaki
Calliope "Popi" Maliotaki (en griegu Πόπη Μαλλιωτάκη) ye una cantante griega.
Sandro Pertini
Vuelta al norte y lliberación de Milán
thumb|left|250px|Pertini col papa [[Xuan Pablo II.]]El 8 de xunu de 1946 casóse cola periodista y partisana Carla Voltolina, a la que conoció mientres la lliberación de Milán.
La carrera política na Italia republicana
El final de la Segunda Guerra Mundial solmenó duramente la estructura política italiana. El Rei Víctor Manuel III foi obligáu a abdicar, xubiendo al tronu'l so fíu Humberto II. Sicasí, l'ascensu al poder de Mussolini desprestixara a la monarquía. Por ello, nun referendu celebráu'l 2 de xunu de 1946 la mayoría de los italianos decantar pola república, instaurando un sistema de gobiernu que persiste na actualidá.
La posguerra
N'abril de 1945, Pertini convertir en secretariu nacional del Partíu Socialista Italianu d'Unidá Proletaria, denominación tomada pol Partíu Socialista Italianu (PSI) ente 1943 y 1947. Permanecería nesi cargu hasta agostu de 1946. Mientres, la PSI travesaba graves problemes internos. Nel XXV Congresu del partíu, celebráu en Roma dende'l 9 al 13 de xineru, Pertini destacar por intentar evitar la dixebra de la corriente reformista liderada por Giuseppe Saragat. Magar los sos esfuercios como mediador, la dixebra peracábase, naciendo'l Partito Socialista dei Lavoratori Italiani, futuru Partíu Socialista Democráticu Italianu.
Magar la so intención de xunir nun mesmu frente a tol socialismu, defendió l'autonomía de la PSI frente al Partíu Comunista Italianu. En tal sentíu, oponer al Frente Democráticu Popular que xune a la PSI y al PCI pa les eleiciones de 1948. La so posición foi minoritaria, dientro del partíu prevalez la del líder Pietro Nenni, partidariu del Frente.
thumb|right|250px|El políticu con [[Teresa de Calcuta.]]Ye escoyíu diputáu socialista de l'Asamblea Constituyente, encargada de redactar la Constitución d'Italia. Pertini participó viviegamente na escritura del Títulu I, referente a los derechos civiles. Dende l'entamu de la etapa republicana, foi adversu a les amnistíes a los criminales fascistes.
Na Primer Llexislatura ye nomáu senador gracies a la tercer disposición transitoria de la Constitución de la Républica italiana, convirtiéndose nel líder del grupu socialista nel Senáu. El 27 de marzu de 1949, mientres la 583ª sesión senatorial, declaró'l votu contrariu de la PSI de l'adhesión del país al Tratáu del Atlánticu Norte, soporte de la OTAN. Encontó'l so votu en contra en que según él yera un preséu de guerra y antisoviético que namái sirvía pa estremar Europa.
Dempués del so entamu parllamentariu, foi reelixíu como miembru de la Cámara de Diputaos en 1953, 1958, 1963, 1968, 1972 y 1976, polos colexos de Xénova-Imperia-La Spezia-Savona. Mientres el so llabor como diputáu ocupó diversos cargos: presidente de la Comisión Parllamentaria pa los Asuntos Internos, dempués pa los Asuntos Constitucionales y en 1963 vicepresidente de la Cámara. Finalmente, de 1968 a 1976 sería'l presidente. Na primer ocasión foi escoyíu presidente de la cámara con 364 votos de 583 posibles y na segunda con 519 de 615 posibles. Asoceder nel cargu'l comunista Pietro Ingrao.
Nesta etapa como diputáu, Pertini demostró públicamente'l so refugu al partíu neo fascista Movimientu Social Italianu, amosándose absolutamente contrariu a la celebración d'un congresu d'esi partíu en Xénova en 1960, dientro del panorama políticu de collaboración del Movimientu col gobiernu de Fernando Tambroni-Armaroli. Denunció na Cámara de Diputaos la dura represión de les fuercies del orde contra los manifestantes. Estos enfrentamientos causaríen dempués la muerte de dellos manifestantes lo que causaría la cayida del gobiernu de Armaroli.
Na primavera de 1978, mientres el secuestru d'Aldo Moro, foi unu de los pocos políticos socialistes que defendió la llinia de firmeza contra les Brigaes Rojas.
La presidencia de la República
thumb|250px|El palazzo del Quirinale ye la residencia oficial de los presidentes d'Italia, sicasí, Pertini siguió viviendo nel so apartamentu romanu. N'Italia, el presidente, con poderes puramente representativos, ye escoyíu pol Parllamentu, nuna xunta conxunta de los dos cámares. Nos trés primeres votaciones tien de llograse una mayoría de dos tercios. Nes siguientes basta con una mayoría absoluta. De normal, los partíos políticos van apautando'l candidatu según avanza la votación. D'esa manera, la eleición puede retrasase dellos díes ya inclusive selmanes.
La eleición del séptimu presidente empezó'l 29 de xunu de 1978, tres la dimisión de Giovanni Leone. Pertini foi escoyíu presidente na decimosesta votación con 832 votos sobre 995, esto ye, una amplia mayoría, ello ye que la más amplia de tola historia d'Italia. Nes votaciones anteriores Pertini llograra solamente un puñáu de votos. Nes primeres votaciones, destacáronse trés nomes, Guido Gonella, de la Democracia Cristiana, Giorgio Amendola, comunista y Pietro Nenni, socialista. Los partíos van retirando los sos candidatos menos los comunistes que caltienen a Amendola, que nun sale escoyíu pol altu númberu d'astenciones. Nes últimes votaciones, los socialistes intenten proponer a Francesco De Martino, ensin consiguir el consensu. Namái Pertini llogra xunir los votos de los trés grandes partíos, siendo asina escoyíu'l 8 de xunetu de 1978. Permanecería nel cargu hasta 1985.
thumb|left|250px|Pertini con [[Frank Sinatra.]]La so figura ta amestada a la llegada de momentos felices pal pueblu italianu, tres un llargu periodu de sufrimientu que dacuando viltaba. De cutiu recuérdase la so presencia en Madrid na final de la Copa Mundial de Fútbol de 1982 o como tuvo presente nes xeres de salvamentu d'un neñu de seis años cayíu a un pozu, que terminaría morriendo conmocionando a la sociedá italiana.
El 23 de payares de 1980 asocedió un terremotu en Irprina. Pocos díes dempués, sosprendentemente, Pertini denunció la ineficacia ya impotencia del Estáu ante'l desastre nun programa de televisión. Amás, denunció a los políticos qu'especularen sobre la desgracia, como yá asocedió n'otru terremotu acaecíu en 1968 en Sicilia.
Como presidente de la República nomó a cinco senadores vitalicios, el máximu que-y dexaba la Constitución nel so artículu 59. Lo senadores fueron el políticu ya historiador Leo Valiani, l'actor Eduardo De Filippo, la política y partisana Camiya Ravera (primer muyer en recibir esti cargu), el críticu lliterariu y rector Carlo Bo y el filósofu Norberto Bobbio.
Pertini participó viviegamente nel entierru del políticu comunista Enrico Berlinguer en 1984, hasta'l puntu de partir escontra Roma con un vuelu presidencial pa escoltar al cortexu aciagu. Leonilde Iotti estimó públicamente la presencia de Pertini dende'l palcu d'autoridaes, consiguiendo un fuerte aplausu de los presentes. De la mesma, participó en 1981 nel cortexu aciagu del presidente exipciu Anwar el-Sadat, asesináu por unos fanáticos.
Aprovechando'l so puestu, enfrentóse direutamente a la mafia, denunciáu la "nefasta actividá contra la humanidá" y previniendo siempres a nun confundir los fenómenos criminales de la mafia, de la camorra, de la 'Ndrangheta colos llugares y poblaciones nos que ta presente.
Nel discursu del fin d'añu de 1982 comenta espresamente'l problema mafiosu, recordando la figura del diputáu Pio La Torre y el xeneral Carlo Alberto Dalla Chiesa:
thumb|left|250px|[[Nancy Reagan y Pertini en 1985.]]
Una traducción averada sería:
La presidencia de Pertini favoreció l'ascensu del primer socialista al poder. En 1983 decide encargar gobiernu a Bettino Craxi, que ye sofitáu pol pentapartito. Por dos años y per primer vegada na historia italiana, fueron socialistes tantu'l presidente como'l primer ministru. Sicasí, el presidente tuvo diversos enfrentamientos con Craxi. Pertini nun aceptaba la manera de faer política de Craxi, como por casu, nel XLII Congresu del Partíu Socialista Italianu, celebráu en Verona, cuando Craxi foi escoyíu por aclamación secretariu xeneral del partíu en cuenta de cola típica votación. Los enfrentamientos ente los dos políticos caltuviéronse, en cualquier manera, siempres dientro d'un ambiente de cordialidá y respetu. Antonio Ghirelli, entós voceru de la presidencia, cunta l'anécdota de que cuando a Craxi encargóse-y formar gobiernu, ésti foi al Palaciu presidencial vistíu con vaqueros, lo que fadió a Pertini al nun consideralo un vestuariu fayadizu pa la situación.
Mientres el so mandatu eslleió en dos causes el parllamentu, convocando eleiciones en 1979 y 1983. Mandó formar gobiernu a Giulio Andreotti, Francesco Cossiga por dos vegaes, Arnaldo Forlani, Giovanni Spadolini por dos vegaes, Amintore Fanfani y d'últimes el yá comentáu nomamientu de Craxi. Tamién nomó a trés xueces del Tribunal Constitucional, Virgilio Andrioli, Giuseppe Ferrari y Giovanni Conso.
El so constante guarda na vida pública foi probablemente'l motivu de la so gran popularidá, nos momentos cruciales de los sos siete años de mandatu, tantu nes difíciles como nes bones situaciones. Foi unu de los presidentes más amaos polos italianos, pol so gran carisma, pola so ironía y pol so estilu francu y direutu.
Senador vitaliciu
250px|thumb|[[Palazzo Madama, sede del Senáu d'Italia]] El 29 de xunu de 1985, poco antes del fin llegal del so mandatu, dimite, dexando'l puestu de Presidente tres casi siete años nel cargu. Asoceder el democristiano Cossiga. Al concluyir el so mandatu convirtióse como los sos predecesores en senador vitaliciu. L'únicu encargu oficial qu'ocupó a partir de 1985 foi la presidencia de la Fundación d'Estudios Históricos "Filippo Turati", constituyida en Florencia en 1985 coles mires de caltener el patrimoniu documental del socialismu italiano.
La nueche del 24 de febreru de 1990, con 93 años d'edá, fina en Roma nel so apartamentu priváu, una bufarda asitiada sobre la Fontana de Trevi.
Rellaciones con políticos y otres personalidaes
Traducíu aproximao:
Sicasí, polo xeneral nun caltuvo bien bona rellación colos sos compañeros de partíu. Amás de los yá comentaos enfrentamientos con Craxi, nun dexaba a casi nengún compañeru indiferente. Dicía d'él el so compañeru Riccardo Lombardi: Estos enfrentamientos fixeron que Pertini fora alloñándose pasu ente pasu del Partíu Socialista, nel que, per otra parte, nun dirixó nenguna corriente y grupu magar la so gran popularidá.
Como xefe d'estáu d'Italia, Pertini caltuvo contactos con dirixentes políticos estranxeros. Con François Mitterrand, presidente de Francia a partir de 1981 caltuvo siempres una mala rellación, al disgusta-y a Pertini les actuaciones de Mitterrand na Cuarta República Francesa. Un exemplu d'esta mala rellación ye que nuna visita oficial de Mitterrand a Italia, Pertini abandonó precipitadamente Roma, dexando al presidente del Senáu, naquel momentu Francesco Cossiga, por que tratara col francés.
A lo último, magar ser agnósticu, destaca la so amistá col Papa Xuan Pablo II. Los medios de comunicación publicaron una historia que cunta que Pertini llamó a Xuan Pablo II nel hospital onde s'atopaba a puntu de morrer y que Clara Voltolina, esposa del ex presidente, torgó la entrada del Papa a l'habitación del enfermu. La Fundación Sandro Pertini desmintió la noticia. El presidente de la fundación, Pietro Perri, esplicó que Pertini nin siquier foi hospitalizáu, morriendo na so casa. Añedió, que nun se dexó entrar a naide al llechu de muerte del políticu, salvu al presidente Francesco Cossiga. Comentó tamién que n'otra hospitalización de Pertini, en 1987, si qu'allegó Xuan Pablo II ensin necesidá de pidi-y lo. El Papa y Pertini viéronse siquier nuna docena d'ocasiones, llegando inclusive a esquiar xuntos.
Reconocencies
Sandro Pertini recibió diverses reconocencies a lo llargo de la so vida. El más importante foi la Medaya d'Oru al Valor Militar pol so llabor como partisanu. Tamién recibió la Cruz de Guerra y la Medaya d'Oru a los méritos n'Educación, Cultura y Arte. A lo último, foi'l primeru en recibir la reconocencia de la Medaya Otto Hahn pola Paz de la Sociedá Alemana pa les Naciones Xuníes, que-y foi dada en Berlín n'avientu de 1988.
Amás de les medayes, el 24 de febreru de 2007 inaugurar en Forlí un bustu en bronce de Pertini. Antes, en 1990 construyérase un monumentu a Pertini en Milán. La construcción amenó les roxures del centru-derecha italianu que llegó a pidir la baltadera del monumentu.
Fundación Sandro Pertini
Nel so honor creóse'l 23 de setiembre de 2002 en Florencia, a iniciativa se la so esposa Carla Voltolina, la Fundación Sandro Pertini. La fundación márcase como oxetivu caltener vivu l'espíritu y el pensamientu del ex presidente según la organización y espardimientu de los llibros, cuadros y fotografíes y diversos documentos sobre Pertini.
Antes, el 20 de xunu de 1995 creárase na mesma ciudá la Asociación Nacional Sandro Pertini con unos oxetivos similares a la Fundación.
Bibliografía
Traducíu de la Wikipedia italiana, qu'indica la siguiente bibliografía:
Aeropuertu de Varna
L'Aeropuertu de Varna (Летище Варна, Letishte Varna) ye l'aeropuertu de Varna, "capital marítima" de Bulgaria. L'Aeropuertu de Varna ye'l tercer aeropuertu más transitáu del país con 1 432 703 pasaxeros y 15 129 operaciones (datos de 2008). L'aeropuertu ta a 10 quilómetros del centru de Varna, na llocalidá d'Aksakovo.
Historia
La historia del aeropuertu remontar a 1916 cuando se concluyeron dos muelles pal primera hidro-puertu de Bulgaria na zona de Peinerdzhik (actual zona residencial Chaika). Hubo vuelos de corréu aereu de Sofía a Varna ente 1919 y 1920, magar nun foi hasta 1947 cuando s'estableció una aereollinia de vuelos regulares ente dambes ciudaes.
Descripción
Hai vuelu de cabotaxe ya internacionales a unos setenta destinos en 25 países, y más de cien aereollinia búlgares y estranxeres. Una de les meyores virtúes ye la oportunidá proporcionada pol tresporte aereu internacional combináu col tresporte per aire, mar y tierra - al traviés del Puertu de Varna y l'estación de ferrocarril. Los pasaxeros disponen de sales con aire acondicionáu na terminal con 6.200 metros cuadraos de servicios completos con asientos, cafeteríes, restoranes y tiendes.
Moussey (Moselle)
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu de Varna
Carauterístiques téuniques
miniaturadeimagen|Terminal 2 Tien una pista de formigón 09/27 – 2.500 x 45 m con márxenes de cinco metros. Tien cinco calles de rodaduras de 22.5 metros d'anchu, con pisu de formigón, conforme a los requerimientos del anexu 14 d'ICAO. Les dimensiones de la plataforma – 220 x 920 m - dexen afaer hasta 24 aviones de diversos tipos. La elevación del aeropuertu ye de 70 m. La rimada máxima del aeropuertu ye del 0.7 %. El códigu de referencia del aeródromu (conforme al Anexu 14, Volume I, Capítulu 1) ye'l 4D. El sistema de llume ta formáu por lluces d'aproximamientu de precisión Cat I (cabecera 09), y PAPI a 3°.
Radio Navegación / Instalaciones d'aterrizaxe
Sistema d'aterrizaxe instrumental CAT I (pista 09), VOR/ DME, NDB/Radar – ATCR – 22 SELENIA, radar de movimientos en superficie, radar de movimientos d'instalaciones de terminal, TRAC VIEW-220 y radar meteorolóxicu MRL-2.