cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Claudia Coca
Carauterístiques formales de la so obra
Claudia Coca empezó a desenvolvese artísticamente mientres los años noventa en Lima. Esta etapa ye conocida nel ámbitu llocal artísticu como la del surdimientu d'una estética de la suxetividá. Augusto del Valle y Jorge Villacorta, críticos peruanos, dicen qu'esti momentu carauterizar por tener "como traza dominante la rellación qu'establez l'artista consigo mesmu en tanto individuu con una hestoria personal de gustos y ciños". Igualmente, l'artista visual peruanu Alfredo Márquez espresa que "tol principiu de los noventa, ye la gran dómina de los autorretratos". Vale aprofiar qu'esta dómina ta bien marcada pol conflictu internu nel Perú, que foi históricamente definíu dende 1980 hasta'l 2000. Natalia Iguíñiz, artista contemporánea a Coca, esplica que "nesa dómina, con Fujimori nel gobiernu y tolos medios de comunicación acopaos, tou taba bastante controláu. Munches vegaes nin siquier yera necesariu que nos controlaren, sinón que la mesma xente s'autu censuraba, con frecuencia pa nun tener problemes". Ye asina que mientres esta década desenvuélvese una serie de trabayos basaos na observación crítica del artista en rellación al so contestu cultural inmediatu. Esti periodu incluyiría la obra tantu de Claudia Coca, como la de Natalia Iguíñiz, Elena Tejada, Susana Torres y Miguel Aguirre.
Coca manifestó que'l so interés pol autorretratu tamién se debe a qu'esti-y dexa falar ensin intermediarios, col fin de xenerar una identificación del espectador cola esperiencia del artista. Coles mesmes, ella afirma que l'autorretratu nun lu fai menos o más ególatra o narcisista que los demás y que al apostar pola contemplación personal, ella apueste por reforzar la so autoestima y la del restu. Ella diz: "el mio trabayu apuesta pola autoestima social, más que pola autoestima personal. Yo quiero y si la xente ve que yo quiero, tamién podrá querese".
Coca declara qu'ella emplega'l cómic norteamericanu, tropu usáu célebremente polos artistes ingleses na década de 1950 y polos artistes estauxunidense na década de 1960, yá que lo considera una de les disciplines más fayadices pa implementar testos a les sos obres.
Esposiciones Individuales
2014. "Mestiza", Antoloxía 2000-2014, MAC, Muséu d'Arte Contemporáneo de Lima.
Coleiciones
La obra de Claudia Coca forma parte de diverses coleiciones públiques, ente elles tán les del Muséu d'Arte Contemporáneo de Lima, Muséu del Bancu Central de Reserva de Perú y el Muséu d'Arte de la Universidá Nacional Mayor de San Marcos.
Enllaces esternos
Claudia Coca-Antoloxía (Mayu del 2011). Videu
Interferencia
En física, la interferencia ye un fenómenu nel que dos o más ondes se superponen pa formar una onda resultante de mayor, menor o igual amplitú. L'efectu d'interferencia puede ser reparáu en tolos tipos d'onda, como ondes de lluz, radio, soníu, ente otros. La ecuación de la onda ye la suma alxebraica de les funciones de les ondes que se tán superponiendo.
Superposición d'ondes de la mesma frecuencia
thumb|Socesión (de riba escontra baxo) d'una interferencia constructiva. El puntu representa'l antinodo y les fleches representen la direición de les ondes. Na superposición d'ondes cola mesma frecuencia la resultancia depende de la cantidá y de la diferencia de fase \delta. Si sumamos dos ondes y, la onda resultante nun va tener la mesma frecuencia, y nel casu que \delta seya 0, 2\pi, etc., l'amplitú sera 2A. Esti tipu d'interferencies da llugar a patrones d'interferencia, una y bones dependiendo de la fase, la interferencia va ser destructiva (les ondes atópense desfasaes 180 graos o \pi radianes) o constructiva (desfase de 0 graos/radianes).
La superposición d'ondes de frecuencies ƒ1 y ƒ2 bien cercanes ente sigo produz un fenómenu particular denomináu pulsación (o batíu).
Nesos casos el nuesu sistema auditivu nun ye capaz de percibir xebradamente los dos frecuencies presentes, sinón que se percibe una frecuencia única permediu (ƒ1 + ƒ2) / 2, pero que camuda n'amplitú a una frecuencia de (ƒ2 - ƒ1) / 2.
Pulsaciones o batíos
Si da'l casu de que la frecuencia de dambes ondes nun ye igual (f_1, f_2), pero si son valores bien cercanos ente sigo, la onda resultante ye una onda modulada n'amplitú pola llamada "frecuencia de batíu" que'l so valor correspuende a, la frecuencia d'esta onda modulada correspuende a la media de les frecuencies qu'interfieren.
Pesu pesáu
Pesu pesáu (tamién llamada dacuando pesu completu o pesu máximu) ye una categoría competitiva del boxéu y otros deportes de combate, qu'arrexunta a competidores de pesu considerable.
Nel boxéu profesional ye la categoría de pesu máximu, incluyendo a tolos boxeadores masculinos de más de 91+ quilos y femeninos de más 81+. Nel boxéu amateur (varones mayores) la categoría toma a los boxeadores que pesen más de 81+ quilos (176 lb) y menos de 91+ quilos (201+ lbs). Nel boxéu profesional masculín la categoría inmediata anterior ye'l peso cruceru, ente que nel femenín ye'l pesu semipesáu. Nel boxéu amateur la categoría inmediata anterior ye'l pesu semi pesáu y l'inmediata cimera'l pesu super pesáu.
El pesu pesáu ye una de los ocho categoríes tradicionales del boxéu: mosca, gallu, pluma, llixeru, wélter, medianu, mediopesado y pesáu.
El términu tamién ye utilizáu pa designar una categoría d'otros deportes de combate como'l kickboxing y el taekwondo.
Historia
thumb|Dempsey, Sharkey y Tunney. Por cuenta de que trátase d'una categoría ensin llende de pesu, históricamente les condiciones pa engarrar na mesma tuvieron descrites de manera vaga. Por casu, nel sieglu XIX, munchu campeones de pesu pesáu nun superaben los 77 quilos (170 lb), ente qu'otros superaben la 91 quilos (200 llibres) que güei establez el so pisu.
Ente los primeros campeones de pesu completu atópense Tom Molineaux, quien taba sometíu como esclavu, Jack Slack, Jem Belcher, Ben Caunt y Jem Maze.
El primer campeón de pesu pesáu so les Regles del marqués de Queensberry foi John L. Sullivan, conocíu como "El Mozu Fuerte de Boston". Foi vencíu por Jim Corbett el 7 de setiembre de 1892, en 21 asaltos.
Nos últimos años el títulu viose quebráu pola esistencia de diverses asociaciones mundiales que suelen reconocer como tales a diversos boxeadores. Polo tanto suel utilizase la espresión "campeón indiscutido" p'aquellos casos nos que toles asociaciones reconocer.
Muyeres y cadetes
Nel boxéu profesional esisten diferencies ente varones y muyeres, no relativo a les llendes ente les categoríes, cola aclaración qu'ente les muyeres nun esiste la categoría de peso cruceru y polo tanto la categoría máxima, de pesu pesáu, tien una llende inferior, arrexuntando a toles competidores de pesu cimeru a 81 quilos (176 llibres), ensin llende de pesu.
Nel boxéu amateur sí esisten diferencies nes llendes de les categoríes, ente los varones mayores (adultos y juniors), con al respective de les muyeres y los cadetes (menores d'edá). Nel casu del boxéu femenín de la categoría pesáu ye la siguiente:
Xocourt
Xocourt ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Acer opalus
Distribución
Ye una especie de pládanu nativu de les llombes y los montes del sur y l'oeste d'Europa, d'Italia a España, y del norte hasta'l sur d'Alemaña, y tamién nel noroeste d'África, en Marruecos y Arxelia. N'España la subespecie Acer opalus subsp opalus ocupa territorios de la metá oriental peninsular, dende el Pirinéu hasta Sierra Nevada, nel cordal Penibéticu. Otra subespecie, Acer opalus subsp. granatense, de fueyes con retayos más fondos, y picos más agudos tien una distribución ibero-magrebina y algama nel so llende norte nel Pirinéu aragonés.
Descripción
Ye un árbol de tamañu medianu, caducifoliu, que crez hasta los 20 m d'altor, con un tueru d'hasta 1 m de diámetru. Les fueyes son de color verde brillante con 7-13 cm de llargu y 5-16 cm d'anchu, palmatilobaes con dientes romos. En seronda, les fueyes tornar de color mariellu. La corteza ye gris y rosa. Tien pequeñes flores marielles que s'abrir enantes d'apaecer les fueyes. El frutu ye un par de sámaras alaes (disámara), con cada grana de 1 cm de diámetru y una nala de 1.5-2.5 cm.
Los árboles con fueyes lobulaes dacuando son separaos como la subespecie ''Acer opalus subsp. Obtusatum''.
Hábitat
Tien un hábitat de montes mistos, escamplaes de monte, roquedos y pedregales. Nun forma montes, sinón qu'apaez chiscáu ente ellos, principalmente los compuestos por pinos o caxigals. Prefier suelos caliares y precisa un mínimu de mugor pel branu.
Taxonomía
Acer opalus describióse por Philip Miller y espublizóse en ''Gardeners Dictionary, Edition 8. London'', nel añu 1768. Acer: nome xenéricu que procede del llatín ǎcěr, -ĕris = (afiláu), referíu a les puntes carauterístiques de les fueyes o a la durez de la madera que, supuestamente, utilizar pa fabricar llances. Yá citáu en, ente otros, Pliniu'l Vieyu, 16, XXVI/XXVII, refiriéndose a unes cuantes especies de Pládanu.
opalus: epítetu llatín ;Variedaes aceptaes:
Eunumeratio Plantarum Horti Botanici Hafniensis
Eunumeratio Plantarum Horti Botanici Hafniensis (embrivíu Enum. Pl. Hort. Hafn.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu y un botánicu danés Jens Wilken Hornemann y espublizáu nel añu 1804.
Yutz
Yutz ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xouaxange
Xouaxange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claudia Cooper
Claudia María Amelia Teresa Cooper Fort ye una economista peruana que se desempeñó como Ministra d'Economía y Finances de Perú nel gobiernu de Pedro Pablo Kuczynski (18 de setiembre de 2017-2 d'abril de 2018). Primeramente foi tamién Viceministra d'Economía nel Perú.
Biografía
Nació en Lima en 1968, realizó los sos estudios escolares nel Colexu Alexander von Humboldt de la ciudá de Lima.
Estudió Economía de la Universidá del Pacíficu y tien un títulu Master of Arts n'Economía de la Universidá de Nueva York (NYU). Amás, tien estudios de doctoráu n'Economía na mesma casa universitaria.
Nel ámbitu públicu, Claudia Cooper desempeñóse como miembru del Gabinete d'Asesores del Ministeriu d'Economía y Finances y Direutora Xeneral d'Asuntos Económicos y Sociales de dichu sector ente'l 2008 y 2009. Al asumir la presidencia Pedro Pablo Kuczynski, foi designada nel cargu de Vice Ministra d'Economía'l 31 de xunetu de 2016.
El 18 de setiembre de 2017, el Presidente Pedro Pablo Kuczynski reconformó la composición del so gabinete, designando a Claudia Cooper como Ministra d'Economía por aciu Resolución Supremu N° 166-2017-PCM publicada nel Diariu Oficial El Peruanu'l 18 de setiembre de 2017.
Zarbeling
Zarbeling ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vers-sur-Méouge
Tien una población de y una superficie de  km².
Véronne
Véronne ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claudio Úbeda
Claudio Úbeda ye un ex-futbolista arxentín.
Llista d'asteroides/97701–97800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Excursionsflora für Oesterreich
Excursionsflora für Oesterreich (embrivíu Excursionsfl. Oesterreich) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y micólogu austriacu Karl Fritsch y espublizáu en 1905 con delles ediciones en Viena y Leipzig col nome de Excursionsflora fur Oesterreich und die Ehemals Oesterreichischen Nachbargebiete... Dritte, umgearbeitete Auflage.
Pokémon Battle Revolution
Pokémon Battle Revolution (ポケモンバトルレボリューション) ye'l primera videoxuegu de la franquicia Pokémon pa la Wii. Tamién ye'l primer xuegu de la consola Wii n'en utilizar la conexón Wi-Fi de Nintendo, y el primeru n'interactuar vía wireless cola consola Nintendo DS.
Pokémon Battle Revolution presenta diez coliseo distintos nuna nueva locación, un parque temáticu referente a Pokémon llamáu Pokétopia. Otres carauterístiques inclúin coliseos que tien los sos propios efeutos, como reorganizando aleatoriamente los Pokémon del xugador, ente otres, como poder escoyer l'orde de los Pokémon del oponente, o como ciertos coliseos que tienen restricciones de nivel.
Foi'l primer videoxuegu de la franquicia en ser calificáu 7+ pola PEGI: los demás xuegos xeneralmente son calificaos +3.
Xugabilidá
El xuegu presente 10 distintos coliseos, cada unu con xugabilidá, pre-requisitos y con un Líder del Coliséu distintos. El Coliséu Cristal presenta un tornéu de 16 xugadores con rondes eliminatories en modalidá 1-vs-1. El Coliséu Pórticu namái ye accesible a quien tenga un Pase de Batalla de Préstamu. El Coliséu Neón presenta una ruleta pa escoyer los Pokémon que van lluchar. A midida que el xugador avanza pol xuegu, los Pokémon disponibles p'arrendar aumenten de nivel. Tamién el xugador va poder llograr Pokécupones, que dexen personalizar l'apariencia del personaxe. Puede camudase les prendes del personaxe, los accesorios, color de pelo y, en versiones fora de Xapón, el color de piel.
Los ataques Pokémon son bien diversos nel xuegu, cada Pokémon puede adquirir la so propia animación pa la mayoría de los movimientos. Delles animaciones presenten a dambos Pokémon —l'atacante y el defendiente— en pantalla coles mesmes. N'anteriores títulos, el xuegu namái amosaba al Pokémon atacando nuna escena pa depués presentar al Pokémon recibiendo l'ataque.
Amás de la conectividad a la consola Nintendo DS, el xugador puede llograr Pokémon nel xuegu y tresferilos a les versiones Pokémon Diamante y Perlla al traviés de la función "Regalu Misteriosu". Esto dexe a los xugadores llograr elementos que seríen imposibles neses versiones ensin l'usu de cheats. Pa desbloquiar el premiu, los xugadores tienen de sortear ciertos elementos o usar códigos especiales. Hasta la fecha, Magmortar y Electivire fueron los únicos Pokémon obtenibles con esti métodu. Un Pikachu con movimientos especiales pue ser llográu una vegada que se completaren los distintos coliseos del xuegu. En adición a les descargues de Pokémon, los xugadores pueden mercar oxetos como ciertes Máquines Téuniques —MTs— y oxetos d'evolución.
Historia
El xuegu xune los gráficos 3D de les ediciones de GameCube, Pokémon Colosseum y Pokémon XD, pero con una manera de xuegu bien similar a les ediciones de Nintendo 64, Pokémon Stadium 1 y 2, yá que nun tien manera historia. El Pokémon Battle Revolution nun tien minixuegos, a diferencia de Stadium, solo inclúi manera reto DS y manera reto Coliséu.
Maneres de xuegu
Les maneres de xuegos son:
Modo Batalla Coliséu
Na manera batalla coliseo, la to meta ye lluchar nuna serie de coliseos, cada unu col so propiu sistema de regles. Coliseos:
Modo Batalla DS
Na manera batalla DS, de dos a cuatro xugadores pueden axuntase pa combatir colos sos Pokémon na pantalla grande, utilizando la Nintendo DS como controlador. Pa participar nesta manera, cada xugador va precisar la so propia Nintendo DS y una copia Pokémon Diamante, Perlla, Platino, Oru Heartgold o Plata Soulsilver.
Novedaes?
Amás de poder coneutar les DS pa "lluchar", tamién, usando la propiedá wireless de Nintendo DS, puede pasase tolos pokémon que tienes nel xuegu Pokémon Edición Diamante/Perlla y Pokemon Edición Oro HeartGold/Plata SoulSilver. Con éses en cada "slot" solo puede pasase pokémon d'un xuegu en concretu, anque tamién puedes actualizar la llista dende'l mesmu xuegu.
Zetting
Zetting ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llingües paleobalcániques
Les llingües paleobalcániques son puramente un grupu de llingües indoeuropees falaes na rexón de los Balcanes. Cuando s'inclúin tamién los descendientes modernos de diches llingües falar de llingües balcániques.
Clasificación
thumb|450px|Llingües paleobalcániques d'Europa oriental nos primeros sieglos antes de la nuesa era. Puramente diches llingües nun formen una subfamilia llingüística yá que presenten traces distintes y ye dudosa la esistencia d'un proto-balcánicu como descendiente estremáu del proto-indoeuropéu. Comúnmente acéptase que les llingües paleobalcániques formen siquier tres subfamilies indoeuropees menores.
Diversos autores consideren qu'esiste evidencia pa considerar que l'armeniu y, posiblemente'l frigio, tean emparentaos col greco-madecedonio. Y por tantu falaríen d'una subfamilia greco-armenia.
Pal restu de llingües nun esisten datos fayadizos pa una clasificación convincente. El venético tradicionalmente consideráu una llingua itálica por razones xeográfiques nun comparte ciertes traces que sí tienen eses otres llingües y tien de ser clasificáu aparte. El mesapio y el ilirio podríen tar emparentaos ente sigo pero la cantidá d'información sobre ellos ye bien fragmentaria, anque paecen ser llingües centum non emparentaes col restu de llingües balcániques.
Zilling
Zilling ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Podiceps occipitalis juninensis
Podiceps occipitalis juninensis ye una subespecie del macá plateado de la familia Podicipedidae, habitante de gran parte de Suramérica.
Distribución y hábitat
Esta raza nidifica nel altiplanu puneño y nos llagos cordilleranos de los Andes de l'Arxentina, nes rexones de Tarapacá y Antofagasta Chile, siguiendo pol altiplanu de los Andes en Bolivia, Perú, Ecuador, y Colombia.
Zimming
Zimming ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Podiceps occipitalis juninensis
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en múltiples ambientes acuáticos d'altor, inclusive a más de 4000 msnm. Raramente baxa hasta llagos y llamargues del nivel del mar.
Carauterístiques
Estrémase de la subespecie típica en que'l gargüelu, el mentón y la parte baxa de la nuca son de color blancu puru. Amás los penachos llaterales (plumes auriculares) son de color gris. El güeyu ye de color coloráu vinosu. Esta subespecie tien un llargu total de 28 cm.
Zimming
Tien una población de y una superficie de  km².
Podiceps occipitalis juninensis
Costumes
Al ser un escelente zambullidor, llogra tol so alimentu so l'agua; esti consistente en plantes, pequeños peces y los sos güevos, y crustáceos.
Constrúi con tototas un nial flotante, anque lo fondia a otres totoras vives. Ente setiembre y ochobre nes llanures, pero ente avientu y xineru nel altiplanu andín, la fema pon de 4 a 6 güevos blancu azulaos, con midíes permediu de 44 mm. de llongura por 29 mm. Al cumplir un día de nacíos, los pitucos yá naden, anque si cansen se xuben al envés de los sos padres.
Taxonomía
Esta subespecie ye una de los dos en que s'atopa estremada la especie Podiceps occipitalis, la otra ye'l macá plateado común, o blancucu común Podiceps occipitalis occipitalis Garnot, 1826.
Martha Nussbaum
thumb|Martha Nussbaum. Martha Craven Nussbaum ye una filósofa estauxunidense. Los sos intereses céntrense sobre manera na filosofía antigua, la filosofía política, la filosofía del derechu y la ética.
Biografía
Nació en Nueva York dientro d'una familia acomodada, fía de George Craven, abogáu de Filadelfia, y Betty Warren, ama de casa. Estudió teatru y llíngües clásiques na Universidá de Nueva York (NYU) (BA 1969), y gradualmente foi averándose a la filosofía, pa finalmente graduase n'Harvard en 1972. Nesa dómina casóse con Alan Nussbaum (del que se divorció en 1987), convirtióse al xudaísmu, y nació la so fía Rachel.
Enseñó filosofía y lletres clásiques en Harvard nos años setenta y nos entamos de los ochenta, anantes de treslladarse a la Universidá de Brown. Unu de los sos llibros más notables, The Fragility of Goodness, que tien como tema la ética antigua, foi particularmente influyente y convirtióla nuna figura reconocida nel ámbitu de les ciencies sociales. Posteriormente, la valía del so trabayu fízola merecedora de títulos honoríficos en más de 25 instituciones.
Demientres la década de los ochenta, Nussbaum entamó un trabayu en collaboración col economista Amartya Sen (Premiu Nobel d'Economía) en temas relacionaos col desarrollu y la ética. En compañía de Sen, promovió'l conceptu de "capacidaes" ("llibertaes sustanciales" como la posibilidá de vivir una llarga vida, de llevar a cabu transaiciones económiques, o la participación n'actividaes polítiques) como les partes constitutives del desarrollu, y de la probitú como una privación de les citaes "capacidaes". Esto contrasta sobremanera colos acercamientos teóricos que se ficierensobre'l desarrollu hasta esi momentu. Cabe resaltar que muncho de lo que Nussbaum diz nel so trabayu sofítase nuna perspeutiva aristotélica.
En 2012 algamó'l Premiu Príncipe d'Asturies de Ciencies Sociales.
Vesc
Vesc ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cortexu
El cortexu ye la seleición y atraición d'una persona a otra col fin d'afitar una rellación íntima, que suel implicar amor, sexu, compromisu, cohabitación, matrimoniu o reproducción.
El cortexu sexual ye lleváu a cabu por munches especies animales; tamién inclúi al home, y la so durabilidá ye bien variada ente les mesmes.
Tradiciones rellacionaes col cortexu
Ente que la cita suel ser daqué netamente ocasional na mayoría de les cultures occidentales, en munches sociedaes tradicionales, el cortexu ye una actividá estructurada con regles bien específiques y formales. En delles sociedaes, los padres o la comunidá escueyen potenciales compañeros pa los sos fíos o miembros de diches comunidaes respeutivamente. En Xapón, esiste un tipu de cortexu llamáu Omiai con eses carauterístiques, nel que los padres paguen a un espertu p'ayudar a escoyer compañeros potenciales pa los sos fíos. Si la pareya aceuta, faise un alcuentru formal nel que l'espertu y frecuentemente los padres tán presentes. Dempués d'unos pocos alcuentros, la pareya tien de decidir si casase o non.
Exkursionsflora Java
Exkursionsflora Java, (abrevido Exkurs.-Fl. Java), ye un llibru con descripciones botániques escritu pol botánicu nerlandés, Sijfert Hendrik Koorders. Espublizóse en cuatro volúmenes nos años 1911-1937 col nome de ''Exkursionsflora von Java Umfassend die Blütenpflanzen mit Besonderer Berücksichtigung der im Hochgebirge Wildwachsenden Arten im Auftrage des Niederländischen Kolonialministeriums Bearbeitet. Jena''.
Cortexu
Cites
Nes sociedad occidentales, una cita ye una ocasión na qu'unu socializa con un potencial amigu o maríu/a. Tamién podría definise como un alcuentru programáu ente dos persones con interés mutuu, nel que los dos individuos comuníquense y participen d'actividaes sociales fuera del horariu de les sos obligaciones cotidianes, tales como la escuela o'l trabayu. Nesti sen, el propósitu d'una cita ye conocese y decidir si quieren establecer una rellación de novialgu.
Mientres les cites, les persones esquicen la personalidá del otru, p'afayar si son compatibles y si podríen sostener una rellación. Davezu, si los individuos afayen que la so compatibilidá ye probe o baxa, la rellación fina. La información sobre la otra persona que se busca más de cutiu inclúi actitúes; abicañu ya integridá; etapa de crecedera personal; mires; oríxenes familiares, culturales y sociales; edá; vezos; intereses; maduror; filosofía personal; preferencies y prioridaes; opiniones polítiques y relixoses; opiniones sobre'l sexu, el matrimoniu y los fíos; maneres de comunicase; y situación financiera.
Polo xeneral, nuna cita les persones traten d'amosar les sos meyores cualidaes, tener un bon comportamientu y faer cualquier cosa que crean curiosa pal otru individuu.
Sistema Ibéricu
El sistema ibéricu ye una cordal de montes d'altitú media que llinda la pandu central d'España. Dalgunos de los sos picos más altos son el Moncayo (2314,9 m), el so cume de mayor altitú, el monte San Llorienzo (2271 m), el Picu de Urbión (2228 m), el picu de Peñarroya (2028 m), el picu de Javalambre (2019 m) o'l de Peñagolosa (1815 m). Nellos nacen ríos como'l Duero, el Tajo, el Turia, el Júcar o'l Cabriel. Esti sistema dixebra la Pandu central de la Depresión del Ebro, caracterizando los climes de dambes rexones.
Situación xeográfica
Ye un sistema montascosu d'España que s'estiende en direición noroeste-sureste ente la depresión del Ebro y el Pandu, a lo llargo de más de 500 km, concretamente dende'l corredor de La Bureba, en Burgos, a escasa distancia de la cordal Cantábricu, hasta les proximidaes del Mediterraneu, na provincia de Valencia.
Hidrografía
Pola so situación xeográfica actúa de divisoria d'agües ente la cuenca del ríu Ebro coles de los ríos Douru, Tajo, Guadiana, Júcar y Guadalaviar.
Orografía
Nel so conxuntu ta constituyíu por una serie de sierres, macizos y depresiones de composición litolóxica y estructura diverses, de cutiu aisllaes, de forma qu'atayen la continuidá del sistema, y que s'enllacen unes con otres per mediu d'altiplanicies.
Nel estremu llevanten sópito les sierres de la Demanda, que remata na sierra de San Llorienzo (2262 m), y el Picu de Urbión (2228 m), altes sierres nes qu'actuó la glaciación cuaternaria pa modelar crestes, circus y llagos, como la llaguna Negra.
Les sierres de Urbión, coles de Neila, Cebollera (2159 m) y Alba, formen la cabecera del Douru. Siguen depués, agora en direición sureste, les pequeñes sierres de Xinta y Maderu, en Soria, qu'enllacen cola sierra del Moncayo, onde s'atopa'l máximu cume de tol Sistema Ibéricu, con 2316 m.
Na zona central ábrese la denomada Depresión Ibérica, que'l so sector más definíu correspuende a la fuesa Calatayud-Teruel. Ta irrigada llonxitudinalmente pelos ríos Turia y Jiloca, y transversalmente pol Jalón.
Dende'l Jalón, el Sistema estremar en dos alineación montascoses, una paralela al Pandu y otra, tamién paralela, al Ebro.
L'alliniación interior, ye dicir la paralela al Pandu, empecipiar cola sierra de Solorio, sigue cola de sierra Ministra, qu'enllaza col Sistema Central, y sigue escontra'l sur por aciu les Parameras de Molina, les sierres Menera y d'Albarracín, y los Montes Universales. Finalmente esta alliniación conclúi na Sierra de Javalambre (2020 m), en Teruel, y les sierres valencianes de sierra de Martés y sierra de Aledua. De los Montes Universales arrinca la Serranía de Cuenca, y enllazando el pandu ibéricu y la mariña llevantín atopamos la Sierra de Mira.
Pela so parte, l'alliniación esterior, la de la depresión del Ebro, empieza coles sierres de Vicort y Algairén, en Zaragoza, y síguese poles de San Just, Cucalón y Gúdar (2024 m, nel picu de Peñarroya), en Teruel; ente Teruel y Castellón llevántase el Maestrazgo. Les postreres estribaciones son Peñagolosa (1813 m), qu'enllaza col cordal catalán, Javalambre, Escayu, Espadán y Sabinar.
Xeoloxía
Xeolóxicamente'l Sistema Ibéricu ta constituyíu por una cobertera de materiales mesozoicos, que va del Triásicu al Cretácicu, depositaos sobre'l zócalo paleozoicu y estructurado pol plegamientu alpín. Nel so tramu meridional esisten pequeños afloramientos de roques volcániques que tán rellacionaos coles falles que funden progresivamente el cordal nel mar Mediterraneu. Unu d'estos afloramientos ye'l pitón basálticu de la ciudá valenciana de Cofrentes, conocíu como cuetu del Castillo; otros correspuenden a les islles Columbretes, asitiaes al este de Castellón de la Plana.
Flora
N'altor y, dende'l monte mediterraneu: enebro, majuelo, jara, llentiscu, esparragal, cantueso, olivar, pinu, yérbadu, efedra, almez, uz, sabina, durillo, cornicabra, retama,y encinares, (que ye la especie más carauterística) ocupen los piedemontes hasta los montes de monte y carbaes y pacionales, asocédense diversos pisos de vexetación condicionaos pola altitú, el clima o'l suelo. Con éses la diversidá de paisaxes vexetales ye frutu de la variación d'estos factores. A partir del pisu submontano de encina (Quercus ilex subsp. rotundifolia), ocupáu per campos de llabor, el marojo, melojo o rebollo (Quercus pyrenaica) forma estensos montes acompañáu de caxigales (Quercus faginea), abedurios (Betula pendula), ablanares (Corylus ablana), gayuba (Arctostaphylos uva-ursi) y uzes, equí Erica vagans algama la so llende suroriental. La faya (Fagus sylvatica), de forma potencial, se superpone al pisu del marojal, con un sotobosque de xardón (Ilex aquifolium), uzs (Erica arborea, Erica vagans, Calluna vulgaris), abedurios (Betula pendula) y diversos felechos (Pteridium aquilinum, Polypodium vulgare, etc.). Primero tópase entemecíu col marojal, pero a partir de los 1300 m forma fayedales puros. Dellos exemplares lleguen hasta los 1800 m.
Nes zones baxes, sicasí, ye la sabina albar (Juniperus thurifera), conífera de los montes grebos, d'altos pandos, de temperamentu perduru y enorme vitalidá, la que forma montes de poca densidá. Estender por tol Sistema Ibéricu, anque en Soria (tien les sos mayores poblaciones y el monte más singular (Calatañazor). Podemos atópase en mases pures o mistes con encines (Quercus rotundifolia), caxigal (Quercus faginea), jaras (Cistus laurifolius). Dellos exemplares, los más vieyos, devasen los dolce metros d'altor.
Anfibios
Los anfibios más abondosos, la xaronca común (Xaronca perezi), el sapu común (Bufo bufo), el sapu corredor (Bufo calamita) y el sapu parteru (Alytes obstetricans), esti postreru en zones más húmedes y montascoses, tán llargamente distribuyíos por toa'l cordal, tantu en ríos como en zones húmedes ensin agua permanente. La ranita de San Antonio (Hyla arborea), escasa pero distribuyida por tola Ibérica, atopóse na Tierra de Pinares y la sierra de Neila (Burgos) nel Moncayo, sierra d'Albarracín, Gallocanta y otres sierres húmedes de Teruel. Tamién cabo destacar la presencia del tritón palmotiáu (Lissotriton helveticus) y del tritón xaspiáu (Triturus marmoratus), especialmente na Tierra de Pinares y les llagunes de Neila (Burgos).
Reptiles
Los saurios atópense bien representaos en toa'l cordal pol llagartu ocelado (Lacerta lepida), la llagartesa colilarga (Psammodromus algirus), la llagartesa cenicienta (Psammodromus hispanicus), o les llagarteses del xéneru Podarcis (Podarcis muralis, Podarcis hispanica). Los eslizones (Chalcides chalcides y Chaldices bedriagai) anque d'amplia distribución, son más escasos. A lo último, l'escolanciu (Anguis fragilis), namái ye relativamente detectable en montes húmedos. Ente los ofidios, la culiebra d'agua (Natrix maura) y la de collar (Natrix natrix), amestaes al mediu acuáticu, la culiebra bastarda (Malpolon monspesulanus), la culiebra d'escalera (Elaphe scalaris), la culiebra llisa meridional (Coronella girondica) y la culiebra llisa europea (Coronella austriaca), ésta en monte más húmedu, completen la llista, con una especie ente los vipéridos, relativamente abondosu en zones cascayoses y accidentaes, la víbora común o hocicuda (Vipera latasti).
Aves
thumb|250px|[[Miagóns.]] Nun mediu montascosu, con montes y carbes, con abondosos cañones, gargüelos y cortaos, son les aves de presa y los paseriformes los más representativos de la avifauna. Diverses águiles, real (Aquila chrysaetos), perdicera (Hieraaetus fasciatus), calzada (Hieraaetus pennatus) y culebrera (Circaetus gallicus), xunto con otres aves de presa tanto diurnes como nocherniegues, tales como bilanu real (Milvus milvus), bilanu negru (Milvus migrans), ratoneru (Buteo buteo), alcotán (Falco subbuleo), peñerina (Falco tinnunculus), ferre pelegrín (Falco peregrinus), uxu real (Bubo bubo), uxu chicu (Asio otus), curuxa campestre (Asio flammeus), autillo (Otus scops), miagón (Athene noctua) y cárabo (Strix aluco), pueden trate con relativa facilidá nun percorríu de tan solo unos pocos quilómetros. Nel monte, l'azor (Accipiter gentilis) y el gavilán (Accipiter nissus) tienen el so hábitat, ente que los espacios abiertos son sobrevolaos pola utre leonado (Gyps fulvus), inda con bones poblaciones nel cordal Ibéricu, y el alimoche (Neophron percnopterus). El mierlu acuáticu (Cinclus cinclus) ye'l representante de la avifauna ripícola. Tamién tienen ellí'l so hábitat la llavandera cascadeña (Motacilla cinerea) y el martín pescador (Alcedo athis). Carboneros (Parus major), herrerillos (Parus caeruleus) y mitos (Aegithalos caudatus) son abondosos. Nes zones de carba, alaudidos, collalbes, escribáns y otros comparten el mediu. La llista según los biotopos sería interminable. Roqueros, colirrojos, raitanes, mierlos, malvíses, esguiladores, agateadores, frinxílidos o córvidos, aviones, palombos, cucos, etc., cada unu amestáu a unes condiciones determinaes, amontaría la llista.
Mamíferos
Los micromamíferos, con numberoses especies de rucadores, insectívoros y quirópteros, y los de mayor tamañu, como l'abondosu xabalín (Sus scrofa), la foina (Martes foina), el gatu montés (Felis sylvestris), el foín (Vulpes vulpes)) o'l melandru (Meles meles) pertenecen al campu de la mastozooloxía. Dalguna cita esporádica de llobu cerval fai d'esti félidu un escasísimo habitante de la zona.
Invertebraos
La llarga llista d'inseutos que pueblen estos montes fai necesariu un estudiu entomolóxicu aparte. Hai de solliñar la camparina isabelina (Graellsia isabellae), considerada por dellos entomólogos como la camparina más bella d'Europa.
Claudia Conserva
Claudia Marcela Conserva Pérez ye una presentadora de televisión chilena.
Infancia y mocedá
Na seronda de 1990, a les sos 16 años, mientres cursaba la enseñanza media, participó y ganó el concursu de guapura xuvenil Miss 17. La so antecesora, Patricia Larraín, apurrió-y la corona.
Depués del Miss 17, foi entrevistada nel programa xuvenil Extra mozos, pol qu'entós, estudiante de periodismu, Juan Carlos Valdivia con quien fadría nun primer momentu una amistá importante, pa depués entablar una rellación amorosa que remataría en matrimoniu. Sicasí en 1999, anuncióse la so separación y nulidá, pero tres un añu y mediu volvieron xunise y casáronse nuevamente y convirtiéronse en padres de Renato y Matilda.
Dende pequeña tomó clases de danza nel ballet de Karen Connolly, y participó como convidada en programes de televisión como'l Jappening con Ja y en publicidá.
Claudia apodera'l idioma italianu, por cuenta de que la so familia paterna ye inmigrante del país européu.
Entamos y pasu per Canal 13 (1991-2013)
En marzu de 1991, xunto a Felipe Camiroaga, empezó a animar Extra mozos en Chilevisión, entós que Katherine Salosny dexara l'espaciu. Claudia caltener na conducción hasta 1994, cuando decide aceptar la ufierta llaboral que-y ufiertaba Canal 13.
La so participación en televisión ampliar al área de l'actuación, debutando en 1995 na teleserie L'amor ta de moda, onde compartió pantalla con Katty Kowaleczko, Luciano Cruz-Coke, Aline Kuppenheim, Cristián de la Fuente y Adriana Vacarezza, ente otros. El so siguiente teleserie foi Marrón Glacé, el regresu (1996), secuela de Marrón Glacé de 1993. Otres teleseries de Canal 13 nes qu'actuó fueron Eclís de lluna (1997), Amar (1998) y Fuera de control (1999), na qu'interpretó a la inolvidable «Carrie Castro», unu de los personaxes más amaos pol públicu, y onde amás empecipió una rellación col actor Luis Uribe.
En Canal 13 tamién participó en programes tales como La muela del xuiciu, Maravillozoo (xunto a Iván Arenas, Cocu Legrand, Javier Miranda y Yolanda Montecinos), Videu Llocu y el programa de concursu pa talentos infantiles Bravo Bravísimo. L'añu 2002 presentó'l programa Vierte crecer, en Canal 13 Cable, onde se trataba la temática del embaranzu y el cuidu de los ñácaros, en Canal 13 Cable. Amás, na señal abierta participó de cutiu nel mañaneru Viva la mañana. Tuvo diez años na canal entós amestada a la Universidá Católica.
Pollu en Conserva y otros programes (2004-presente)
thumb|180px|Conserva mientres una participación especial en [[Caya quien caya (Chile)|CQC Chile (2008).]] El 28 d'agostu de 2004 empecipió xunto al so maríu Juan Carlos «Pollu» Valdivia un nuevu programa llamáu Pollu en Conserva en La Red. Nun principiu emitíase al mediudía, pero al añu siguiente pasó al horariu mañaneru. Magar la dura competencia nesi horariu, llogró caltener una audiencia cautiva y tresformóse nuna marca rexistrada. En 2008, una encuesta realizada pol sitiu web Terra reveló que Conserva y el so home conformaben la dupla favorita de los telespectadores. A mediaos de 2011, por motivos non esclariaos, salió xunto col so home del programa Pollu en Conserva, que darréu pasó a llamase Mañaneros.
En 2012 tomóse un añu sabáticu xunto cola so familia; darréu, a finales d'esi añu, volvió a Chile y recibió ufiertes de diverses canales chilenes, pero optó por TVN, onde s'incorporó oficialmente'l 1 de xineru de 2013. Na canal estatal presentó'l mañaneru Bonos díes a toos, y los programes Adopta un famosu y El Menú, ente otros. El 16 d'avientu de 2015 foi despidida de TVN, tres la crisis financiera de la estación televisiva. Dos selmanes más tarde, foi contratada por Mega pa ser la presentadora del nuevu reality ¿Volveríes col to ex?.
N'abril de 2017 empecípiase como animadora d'un nuevu programa femenín en UCV Televisión: MILF, xunto a l'actriz María Paz Jorquiera y Yazmín Vásquez, ex-presentadora de Superaos en FM Tiempu.
Ruíu
El ruíu ye la sensación auditiva inarticulada xeneralmente desagradable. Nel mediu ambiente, defínese como tou lo cafiante pal oyíu o, más esautamente, como tou soníu ensin deseyar. Dende esi puntu de vista, la más escelsa música puede ser calificada como ruíu por aquella persona qu'en ciertu momentu nun deseye oyela.
Nel ámbitu de la comunicación sonora, defínese como ruíu a tou soníu non deseyáu qu'interfier na comunicación ente les persones o nes sos actividaes.
Cuando s'utiliza la espresión ruíu como sinónimu de contaminación acústica, ta faciéndose referencia a un ruíu (soníu), con una intensidad alta (o una suma d'intensidaes), que puede resultar inclusive perxudicial pa la salú humana. Contra'l ruíu escesivo úsense tapones pa los oyíos y oreyeres (cascos pa les oreyes, que contienen una electrónica que mengua los ruíos esteriores, menguándolos o faciendo que la so audición sía más prestosa), p'asina evitar la perda d'audición (que, si nun se controla, puede provocar la sordera). Soníu inarticuláu, ensin ritmu nin harmonía y confusu. "el ruíu d'un motor; el ruíu de l'agua que cai de la cascada; mazcar ensin faer ruíu ye señal de bona educación; los ruíos desconocíos na nueche asústennos; cuando un oxetu cai al suelu produz un ruíu seco; espertóme un ruíu constante"
Polveru o amiestu confuso de soníos. "el ruíu de la cai; el ruíu del tráficu; el ruíu, pola so incidencia sobre les persones, ye una de les principales causes de malestar social"
Efeutos na salú
Dalgunos efeutos del ruíu sobre la salú:
Pela cueta los ruíos son tamién soníos simples o complexos pero disarmónicos y de bien alta intensidá, xenerando intolerancia o dolor al escuchu y una sensación de displacer al individuu.
Llendes
Les redolaes con más de 65 decibelios (dB) considérense inaceptables.
Per debaxo de 80 dB l'oyíu humanu nun presenta alteraciones definitives. Estos niveles xeneren molesties pasaxeres denominaes fatiga auditiva, onde los elementos transductores (oyíu internu) nun sufren problemes definitivos. Cuando la intensidá supera los 90 dB empiecen a apaecer mancadures irreversibles cuanto mayor sía la esposición y la susceptibilidá personal.
Mesapiu
L'ilirio y el mesapio supónse que son espacialmente cercanos, basándose tantu en testimonios históricos como arqueolóxicos que falen del orixe ilirio de los mesapios. A pesar d'ello la evidencia lingüísica ye bastante escasa, por cuenta de que a'l nun esistir inscripciones ilirias ésta tien de basase en nomes de persona (epónimos) y nomes de llugares (topónimos).
Onda
thumb|250px|Ondes superficiales n'agua. thumb|[[Llonxitú d'onda λ, puede midise ente dos puntos correspondientes nuna forma d'onda.]] En física, una onda (del llatín unda) consiste nel espardimientu d'una perturbación de dalguna propiedá del espaciu, por casu, densidá, presión, campu llétrico o campu magnéticu, implicando un tresporte d'enerxía ensin tresporte de materia. L'espaciu venáu puede contener materia (aire, agua, etc) o non (vacíu).
La magnitú física que la so perturbación arrobinar nel mediu esprésase como una función tantu de la posición como del tiempu. Matemáticamente dizse que dicha función ye una onda si verifica la ecuación d'ondes:
onde v ye la velocidá d'espardimientu de la perturbación. Por casu, ciertes perturbaciones de la presión d'un mediu, llamaes soníu, verifiquen la ecuación anterior, anque dalgunes ecuaciones non lliniales tamién tienen soluciones ondulatories, por casu, un solitón.
Definiciones
Una vibración puede definir les carauterístiques necesaries y suficientes que caractericen un fenómenu como onda. El términu suel ser entendíu intuitivamente como'l tresporte de perturbaciones nel espaciu, onde se considera l'espaciu como un mediu nel que pueden producise y arrobinase diches perturbaciones al traviés d'él, al variar dalguna de les sos propiedaes medibles.
La teoría d'ondes confórmase como una carauterística caña de la física que s'ocupa de les propiedaes de los fenómenos ondulatorios independientemente de cual sía'l so orixe físicu (Ostrovsky y Potapov, 1999). Una peculiaridá d'estos fenómenos ondulatorios ye qu'a pesar de que l'estudiu de les sos carauterístiques nun depende del tipu d'onda en cuestión, los distintos oríxenes físicos que provoquen la so apaición confiéren-yos propiedaes bien particulares que les estremen d'unos fenómenos a otros. Por casu, l'acústica estremar de la óptica en que les ondes sonores tán rellacionaes con aspeutos más mecánicos que les ondes electromagnétiques (que son les que gobiernen los fenómenos ópticos). Conceutos tales como masa, cantidá de movimientu, inercia o elasticidá son conceutos importantes pa describir procesos d'ondes sonores, a diferencia d'en les óptiques, onde estes nun tienen una especial relevancia. Poro, les diferencies nel orixe o naturaleza de les ondes producen ciertes propiedaes que caractericen cada onda, manifestando distintos efeutos nel mediu en que s'arrobinen (por casu, nel casu del aire: vórtices, ondes de choque; nel casu de los sólidos: dispersión; y nel casu del electromagnetismu presión de radiación).
Carauterístiques
[[Ficheru:Wave motion-i18n-mod.svg|thumb|300px|right| A = N'agües fondes.
B = N'agües superficiales. El movimientu elípticu d'una partícula superficial vuélvese nidia cola baxa intensidá.
1 = Progresión de la onda
2 = Monte
Les ondes periódiques tán caracterizaes por crestes o montes y valles, y usualmente ye categorizada como llonxitudinal o tresversal. Una onda tresversal ye aquella coles vibraciones perpendiculares a la direición d'espardimientu de la onda; exemplos inclúin ondes nuna cuerda y ondes electromagnétiques. Onda llonxitudinal ye aquella con vibraciones paraleles na direición del espardimientu de les ondes; exemplos inclúin ondes sonores.
Cuando un oxetu corte escontra riba y embaxo nuna onda nun estanque, esperimenta una trayeutoria orbital porque les ondes nun son simples ondes tresversales sinusoidales.
Ondes na superficie d'una cuba son realmente una combinación d'ondes tresversales y llonxitudinales; poro, los puntos na superficie siguen caminos orbitales.
Toles ondes tienen un comportamientu común so un númberu de situaciones estándar. Toles ondes pueden esperimentar los siguientes fenómenos:
Descripción matemática
right|frame|400px|Onda con amplitú constante. thumb|Ilustración d'una onda (n'azul) y el so envolvente (en colloráu). Dende un puntu de vista matemáticu, la onda más senciella o fundamental ye la onda sinusoidal descrita pola función
onde A ye la amplitú d'una onda (la elongación máxima o altor de la cresta de la onda). Les unidaes d'amplitú dependen del tipu d'onda — les ondes nuna cuerda tienen una amplitú espresada como una distancia (metros), les ondes sonores como presión (pascales) y ondes electromagnétiques como l'amplitú del campu llétrico (voltios/metros). L'amplitú puede ser constante, o puede variar col tiempu y/o posición. La forma de la variación d'amplitú ye llamada la envolvente de la onda.
La llonxitú d'onda (simbolizada por \lambda) ye la distancia ente dos crestes o valles siguíos. Midir n'unidaes de llargor, tales como'l metru (m), los sos múltiplu o submúltiplos según convenga. Asina, na óptica, el llonxitú d'onda de la lluz midir en nanómetros.
Un númberu d'onda angular k puede ser acomuñáu col llonxitú d'onda pola rellación:
thumb|Cada partícula d'un mediu material nel que s'arrobina una onda mecánica de desplazamientu tresversal realiza una [[movimientu harmónicu simple|oscilación harmónica simple en direición tresversal a la direición d'espardimientu de la onda.]] El periodo T ye'l tiempu riquíu por que'l movimientu d'oscilación de la onda describa un ciclu completu. La frecuencia f ye'l númberu de ciclos completos trescurríos na unidá de tiempu (por casu, un segundu). Ye midida en hercios. Matemáticamente definir ensin ambigüedá como:
N'otres pallabres, la frecuencia y el periodu d'una onda son recíproques ente sigo.
La frecuencia angular \omega representa la frecuencia en radianes per segundu. Ta rellacionada cola frecuencia por
Hai dos velocidad distintos acomuñaes a les ondes. La primera ye la velocidá de fase, que indica la tasa cola que la onda arrobínase, y ta dada por:
La segunda ye la velocidá de grupu, que da la velocidá cola que les variaciones na forma de l'amplitú de la onda arrobinar pol espaciu. Esta ye la tasa a la cual la información puede ser tresmitida pola onda. Ta dada por:
Ecuación d'onda
La ecuación d'onda ye un tipu d'ecuación diferencial que describe la evolución d'una onda harmónica simple a lo llargo del tiempu. Esta ecuación presenta llixeres variantes dependiendo de como se tresmite la onda, y del mediu al traviés del cual arrobínase. Si consideramos una onda unidimensional que se tresmite a lo llargo d'una cuerda na exa x, a una velocidá v y con una amplitú o (que xeneralmente depende tantu de x y de t), la ecuación d'onda ye:
Treslladáu a tres dimensiones, sería
onde \nabla^2 ye'l operador laplaciano.
La velocidá v depende del tipu d'onda y del mediu al traviés del cual viaxa.
Jean Le Rond d'Alembert llogró una solución xeneral pa la ecuación d'onda nuna dimensión: