cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Almaaz
Carauterístiques del sistema
La naturaleza de la otra componente del sistema nun ye conocida; nun ye visible pero hai de ser daqué enorme pola duración del eclís. La primer hipótesis, plantegada en 1937 por Gerard Kuiper, Otto Struve, y Bengt Strömgren, suxuría que podía tratase d'una estrella desaxeradamente fría y tenue, paeciendo por ello semitresparente. La teoría actual más probable ye que consiste nuna o dos estrelles pequeñes con un gruesu aniellu de polvu escuro alredor. Puede ser una única estrella que desenvolvió'l discu por cuenta de un fuerte vientu estelar —la hipótesis más aceptada— o bien pueden ser dos estrelles de tipu B bien próximes ente sigo. Piénsase que puede(n) tar dixebrada(s) de Almaaz A unes 30 UA, siendo'l diámetru del aniellu de 20 ~ UA. L'aniellu paez tener un furacu nel so centru, una y bones el rellumu del sistema aumenta llixeramente a metá del eclís.
El postreru eclís tuvo llugar ente 1982 y 1984, y el siguiente ye ente 2009 y 2011. Espérase que les amplies observaciones que van tener llugar sirvan pa esclariar la naturaleza d'esti sistema estelar.
Lynn Whitfield
Lynn Whitfield ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Biografía
Lynn empezó la so carrera d'actuación en televisión y teatru, enantes de progresar a papeles secundarios nel cine. Ganó un premiu Emmy a la meyor actriz principal nuna miniserie o telefilme y un premiu NAACP Image pola so actuación como Josephine Baker na película The Josephine Baker Story (1991). Tamién ganó premios NAACP Image pol so trabayu en Touched by an Angel (1998), The Planet of Junior Brown (2000) y Redemption: The Stan Tookie Williams Story (2004).
El so trabayu en cine inclúi actuaciones en A Thin Line Between Love and Hate, Eve's Bayou, The Cheetah Girls, Madea's Family Reunion y The Cheetah Girls 2.
Abismu de Challenger
L'abismu Challenger ye'l puntu más fondu midíu nos océanos. Atopar nel grupu de les islles Marianes, nel estremu sur de la fuexa de les Marianes, nel océanu Pacíficu. La tierra más cercana ye la islla Fais, una de les islles esteriores de Yap, 289 km al suroeste, y Guam, 306 km al nordeste. La fuexa foi nomada n'honor al barcu de la Marina Real Británica HMS Challenger, que participó nel descubrimientu de la fuexa en 1875.
Fondura
La presión del abismu ye aproximao 1095 vegaes mayor que la de la superficie.
La espedición Challenger (dende avientu de 1872 hasta mayu de 1876) foi la primera en sondiar les fondures conocíes güei como l'abismu de Challenger. El primer sondéu foi fechu'l 23 de marzu de 1875, na estación 225. La fondura rexistrada foi de 4475 braces ingleses (8184 m), a partir de dos sondeos separaos.
El 23 de xineru de 1960, el batiscafu suizu Trieste, adquiríu pola Armada de los Estaos Xuníos, baxó al fondu oceánicu, tripuláu pol oceanógrafu Jacques Piccard (que xunto col so padre, Auguste Piccard, diseñó'l sumergible usáu nel descensu) y el teniente Don Walsh.
En 1984, un navío oceanográficu xaponés estudió'l fondu con un sónar y calculó la fondura del abismu en 10 923 metros.
En 2009 producióse un nuevu descensu al abismu, col Nereus.
En 2012 James Cameron baxó hasta los 10 898 metros de fondura nel Deepsea Challenger y convirtióse d'esa manera en La primer persona en baxar en solitariu al puntu más baxu de la tierra.
Mamo Clark
Mamo Clark foi una actriz d'Estaos Xuníos. En delles de les sos películes apaecía acreditada a cencielles como Mamo.
Biografía
Clark nació en Honolulu (Ḥawai) y estudió na Universidá del Sur de California. El so estrenu como actriz foi na película Mutiny on the Bounty de 1935, onde trabayó xunto a Clark Gable y Charles Laughton. Al añu siguiente apaeció na cinta Robinson Crusoe of Clipper Island interpretando a una princesa polinesia. En 1937, trabayó xunto a l'actriz Movita Castaneda en The Hurricane, pero la so carrera nun siguió avanzando, apaeciendo darréu en delles películes de serie "B". El so últimu papel importante llograr en One Million B.C. (1940). Esi mesmu añu participó na película de Marlene Dietrich y John Wayne, Seven Sinners.
Tres el so retiru, estudió cinematografía en UCLA, y darréu escribió un llibru sobre la so vida tituláu Except Their Sun.
Mamo Clark morrió de cáncer en Panorama City (California).
Nyceryx brevis
Nyceryx brevis ye una poliya de la familia Sphingidae. Vuela n'Brasil.
Mark Spitz
Mark Andrew Spitz foi un nadador d'Estaos Xuníos que consiguió siete medayes d'oru nos Xuegos Olímpicos de Múnich 1972, rompiendo marca mundial en cada unu de los sos trunfos, siendo'l primera atleta na hestoria de los Xuegos Olímpicos en consiguir dicha fazaña nuna sola edición (hasta Beixín 2008 nel que foi superáu pol tamién nadador d'Estaos Xuníos Michael Phelps). A pesar del ésitu alcanzáu y con tan solo 22 años decidió retirase pa trabayar en Bienes Raíz. Ye consideráu unu de los más grandes atletes olímpicos de tolos tiempos.
Gracies al so padre Arnold, aprendió a nadar a los dos años mientres vivía en Ḥawai. Estudió na Universidá d'Indiana.
Recibió'l premiu Sullivan Howard nel añu 1971 y el premiu nadador del añu en 1972. Nel 2005, Mark Spitz foi escoyíu como abanderáu de la Delegación d'Estaos Xuníos a los XVII Xuegos Macabeos.
Anguaño vive en Los Angeles cola so esposa Suzy Weiner y los sos dos fíos (Matthew (n. 1981) y Justin (n. 1991).
les sos marques
Testu en negrina'Testu en cursiva'Testu en cursiva mundiales
Miriam Menkin
Miriam Friedman Menkin (Riga, Letonia, 8 d'agostu de 1901 - 8 de xunu de 1992), nacida Miriam Friedman, foi una científica estauxunidense conocida pola so investigación de fecundación in vitro (FIV) xunto con John Rock. En febreru de 1944, convertir na primer persona en concebir la vida humana fuera del cuerpu.
Biografía
Ella y la so familia camudar a los Estaos Xuníos dos años dempués de la so nacencia. El so padre trabayó como médicu na ciudá de Nueva York y foi lo suficientemente esitosu como pa dexa-y a la so familia vivir cómodamente. En 1922, Menkin graduar de la Universidá de Cornell con una llicenciatura n'histoloxía y anatomía comparada. Asistió a la Universidá de Columbia pa realizar el programa de posgráu y llogró una maestría en xenética un añu dempués de graduase en Cornell. Ella enseñó bioloxía y fisioloxía mientres un curtiu periodu de tiempu mientres afitaba'l so oxetivu n'ingresar a la escuela de medicina. Sicasí, les muyeres raramente fueron almitíes na escuela de medicina mientres esta dómina y Menkin nun foi aceptada. Menkin casóse con Valy Menkin, un estudiante de medicina de Harvard, en 1924. Ella inda tenía como oxetivu llograr un doctoráu en bioloxía, pero precisaba apurrir sofitu financieru al llar mientres el so maríu terminaba la escuela de medicina. Por ello Menkin llogró otra llicenciatura n'estudios secretariales de Simmons College. Menkin llogró terminar el doctoráu de Harvard pero nun recibió un títulu porque nun podía pagar les tarifes del cursu.
Menkin y Valy tuvieron dos fíos: Gabriel y Lucy.
Investigación y descubrimientu de FIV (1938-1944)
Menkin empezó los esperimentos de FIV en marzu de 1938. Rock y Menkin solicitaron que les muyeres que participen nel estudiu, que fueron programaes pa sometese a histerectomíes, tengan rellaciones sexuales ensin proteición antes de la ciruxía. Escoyeron llevar a cabu los procedimientos quirúrxicos xustu primero que les pacientes ovularan, lo que-yos dio munchos óvulos fayadizos pal estudiu. Nel intre del estudiu, Menkin siguió un programa selmanal abondo estable: atopar óvulos el martes, amestar espelma'l miércoles, rezar el xueves y reparar la resultancia'l vienres. Realizó variaciones nel procedimientu de xemes en cuando, alteriando les condiciones nes que se guardaben los óvulos, y el llargor y concentración de les amueses d'espelma. Menkin tenía d'atopar los óvulos ensin fecundar nos ovarios que Rock estrayxo de les pacientes, punxo estos óvulos nuna solución y depués cultivar antes d'amestar espelma. Nos primeres 6 años del estudiu, Menkin intentó munches estratexes distintes pero nun llogró la FIV. El 3 de febreru de 1944, ella llogró un óvulu d'una muyer que'l so pescuezu uterín y úteru prolapsaron dempués de la nacencia de cuatro fíu. El protocolu estándar de Menkin foi llavar la muestra d'espelma 3 vegaes en solución y dexar que l'óvulu y l'espermatozoide interactúen mientres 30 minutos. Sicasí, ella habíase quedáu despierta cola so fía recién nacida la nueche anterior, y esi día, por error, llavó la muestra d'espelma solo una vegada, utilizando una muestra más concentrada y dexó que les amueses interactuaren mientres una hora. El siguiente vienres pela mañana (6 de febreru de 1944), Menkin afayó que la división celular empezara, lo qu'indicaba que se formara un óvulu fecundáu. Menkin escaeció tomar darréu una fotografía del descubrimientu, y nun podía atopar l'óvulu cuando finalmente intentó tomar la semeya. Pudo fertilizar y fotografiar tres óvulo más, incluyendo los trés factores qu'ella alteriara pa consiguir el descubrimientu orixinal. Rock y Menkin llograron un desenvolvimientu de dos y tres célules nes sos esitoses fertilizaciones. Dempués de que los óvulos adicionales fecundar con ésitu, Rock y Menkin escoyeron publicar el so trabayu nun curtiu informe. La Revista Science publicó los sos afayos nel artículu "Fertilización in vitro y dixebra d'óvulos d'ovariu humanu" el 4 d'agostu de 1944. L'Associated Press, New York Times y la revista Time publicaron artículos dau cuenta del descubrimientu nos díes posteriores.
Reacción pública al descubrimientu
El descubrimientu de Rock y Menkin foi vistu en gran midida pol públicu como una meyora positiva qu'ayudaría a les pareyes infértiles a tener fíos. Sicasí, dellos críticos ver como xugar a ser Dios ya interferir coles lleis de la naturaleza, y como Rock y Menkin nun crearon un ñácaru físicamente (solo la fecundación), otros cuestionaron si llograren realmente una fecundación in vitro. Rock y Menkin nun intentaron tresferir los sos óvulos fecundaos al cuerpu d'una muyer dempués del so llogru porque nun yera l'oxetivu del so estudiu. La difícil xera de tresformar un óvulu fecundáu dende célules múltiples, como'l creáu por Menkin y Rock, nun embrión que podría crecer dientro del úteru d'una muyer nun tuvo ésitu hasta la nacencia de Louise Brown en 1978.
Años posteriores
Na Ciencia de tiempu corrió l'artículu, Valy apocayá fuera despidíu por Harvard y el Menkin ye fuera forzáu pa reasitiar a Carolina del Norte. Menkin Yera capaz de quedase en tactu con Rock y trabayu en publicaciones adicionales. L'informe llenu del descubrimientu, en qué Menkin tuvo llistáu como l'autor de ventaya, yera finalmente publicáu en 1948 col mesmu títulu, "En Vitro Fertilización y Cleavage de Güevos Ováricos Humanos", na Revista americana de Obstetricias y Gynecology. Nos años primero que esto, Menkin buscó pa siguir FIV busca nel so propiu, pero les sos oportunidaes tuvieron llindaes y unpaid. Dempués de qu'unos cuantos años infructuosos intentando a replicate el so ésitu, Menkin divorció del so home en 1949. Ella y los sos neños tornaron a Boston, onde acepte una ufierta pa tornar al llaboratoriu del rock. FIV La busca cesara nel llaboratoriu del rock dende Menkin hubo departed, cuando fuera incapaz d'atopar otru científicu cola habilidá téunica pa siguir Menkin trabayu. Intente a revitalize lo cuándo torne, pero por aquel Rock de tiempu camudara'l so focu primariu pa investigar na píldora de control de la nacencia y Menkin yera namái capaz de trabayar en FIV pa tiempu a escasu. Siga trabayar nel llaboratoriu del rock, asistiéndo-y enriba la so busca y los sos editoriales na píldora de control de la nacencia, pero nunca recibió otra oportunidá d'escorrer FIV. Menkin Morrió enriba xunu 8, 1992, en Boston, Massachusetts.
Egretta picata
Egretta picata ye una especie d'ave pelecaniforme de la familia Ardeidae sedentaria proveniente d'Australia, Indonesia y Nueva Guinea.
Carauterístiques
Na so edá madura puede llegar a midir de 44 a 46 cm. Xeneralmente estrémase pol color blancu del so gargüelu y parte del banduyu y pol color escuru del restu del so cuerpu.
Historia natural
Puede vivir con otres especies de garces ensin nengún inconveniente, xeneralmente alcuéntrase n'agües salobres como manglares y les veres de les mariñes. Aliméntase d'inseutos y pexes o animales marítimos pequeños, añera en manglares o árboles.
Ted White (doble de cine)
Alex Bayouth, conocíu profesionalmente como Ted White, foi un actor y doble d'Estaos Xuníos. Ye bien conocíu por interpretar a Jason Voorhees na película Friday the 13th: The Final Chapter. Tamién destacó por doblar a John Wayne, Fess Parker, Clark Gable, Lee Marvin y Richard Boone.
Biografía
Tamién actuó en delles películes western y en series de TV como Hunter, Daniel Boone, Magnum P. I. y The Rockford Files, xeneralmente en papeles de policía, militar o tipu duru. Tamién xugó al fútbol americanu pa la Universidá d'Oklahoma.
En 1984 escoyéronlu pa interpretar al mazcaráu Jason Voorhees na cuarta entrega de la saga Friday the 13th. White foi escoyíu pol so gran físicu (mide 1,93 metros). Aceptó'l papel a remolera porque precisaba dineru. Disgustáu por interpretar a unu de los asesinos más infames de la historia del cine, White pidió nun ser acreditáu na película pol so papel. Recién apaecería nos creitos na séptima película de la saga, onde apaez nuna escena.
Morrió na so casa el 14 d'ochobre de 2022, a los 96 años.
Bradley Whitford
Bradley Whitford ye un actor d'Estaos Xuníos ganador del Premiu Emmy.
Infancia y mocedá
Whitford nació en Madison, Wisconsin. Estudió en Madison East High School. Whitford graduar n'Inglés y Teatru na Wesleyan University y dempués llicencióse n'artes na The Juilliard School.
Carrera
Whitford ye conocíu pol so papel de Josh Lyman na serie de la NBC The West Wing, tando dende la premiere del programa en 1999. Pol so trabayu nesta serie llogró'l Emmy en 2001 por meyor actor secundariu nuna serie dramática. Whitford escribió dos episodios de la serie ("Faith Based Initiative" na sesta temporada y "Internal Displacement" na séptima).Asina mesmu interpretó'l personaxe de Danny Tripp na Serie Studio 60 on the Sunset Strip.Equí xugó'l papel d'un productor d'un ficticiu programa televisivu de sketches. A pesar de cuntar col guión de Aaron Sorkin y unes escelentes crítiques foi atayada tres la so primer temporada por cuenta de unos probes índices d'audiencia. Apaeció esporádicamente en series como Urxencies y The X-Files y en películes como Un mundu perfectu y Philadelphia.
Vida privada
Whitford tuvo casáu cola actriz Jane Kaczmarek (en xunu del 2009 presentaron los papeles del divorciu) meyor conocida pol so rol de Lois en Malcolm in the Middle. Vivíen en San Marino, California xunto a los sos trés fíos, Frances, George, y Mary Louisa. Whitford y Kaczmarek remanen la fundación The Clothes Off Our Back Foundation, una organización internacional qu'entama puyes de caridá con coses de celebridaes. Los oxetos son puestos nuna puya pública que la so ganancia ye distribuyida pa los neños precisaos. Tamién sofiten de forma pública a Heifer International.
Valentín Vega
Valentín Vega Fernández foi un reconocíu fotógrafu asturianu.
Biografía
Formóse en Xixón, onde creció, y en Valladolid onde desendolcó la so faceta artística. Los sos padres sentíen gran interés pola fotografía. Los sos hermanos acabaron por dedicase tamién a la fotografía montando los sos propios estudios. Mientres la Guerra Civil foi secretariu de la UXT en Xixón. Llegó a tar trés años presu pola so afiliación política. Hacia 1941 empezaría a visitar les Cuenques Mineres asturianes, especialmente la del Nalón, pola que sintió predileición, como fotógrafu ambulante o "fotógrafu de cai". En 1951 treslladóse a vivir a L'Entregu cola so familia, onde abrió un estudiu fotográficu. Equí exerció tamién nel institutu como profesor d'educación física y d'atletismu dende los años 60.
Valentín Vega ye especialmente conocíu poles sos semeyes de la vida cotidiana de les locaidades mineres d'Asturies nos años 40 y 50: comercios, mineros, muyeres carboneres, feries, parques, etc., mereciéndose'l respetu de los profesionales de la fotografía.
Barneo
El campamentu Barneo (en rusu; Лагерь Бaрнео) ye una base establecida nun casquete de xelu bastante cercana al Polu Norte.
Historia
La primer base "Barneo" foi establecida en 2002. La base nel xelu ye financiada por Sociedá Xeográfica Rusa y de normal dura dende'l mes d'abril. Dependiendo de la llocalización de la base, Escursiones hasta'l polu norte real pueden ser realizaes en esquíes, en trineos de perros o n'helicópteru.
En 2007 Barneo taba asitiada nes coordenaes 89.525°N, -30.45°W. Sicasí los vientos del norte fixeron que xelu sobre'l que s'asitia'l campamentu mover escontra'l sureste de manera constante (0.8 km/h).
En 2012, realizaríense 11 establecimientos siguíos de la base sobre'l xelu.
La base ártica de Barneo consta d'una pista de xelu p'aviones na que pueden aterrizar aviones tipo de carga tipo Antonov An-74 y un campamentu con tiendes. Dambes infraestructures tienen de refaese tolos años.
N'abril de 2015, va haber una ceremonia na que se va esplegar la bandera más grande de Rusia, de 1 052 metros сuadrados, con motivu del 70º aniversariu de la victoria rusa na Segunda Guerra Mundial.
Pista sobre'l xelu
Ye una pista p'aviones d'unos 1200 por 60 metros, que se reacondiciona tolos años a la fin marzu primero qu'estableza el campamentu. Nesta pista pueden aterrizar aviones de carga y pasaxeros como'l jet Antonov An-74.
El campamentu sobre'l xelu
El campamentu sobre'l xelu ye'l principal componente de la infraestructura d'espediciones turístiques al Polu Norte, un complexu únicu p'acoyer visitantes y el personal de base. El campamentu componer de carpes especialmente diseñaos con marcos ríxidos.Toles tiendes tienen calefacción y la temperatura interior caltener ente 15 y 18 ° С.
Les tiendes más grandes son comedores: unu pal personal y otru pa los visitantes. Estes tiendes tán coneutaos por un bloque a una cocina. Les tiendes de campaña pa los visitantes son el principal llugar pa les xuntes y sesiones d'información, equí los viaxeros axúntense y lleguen a conocese unos a otros.
Almuerzos, xintes y cenes sirvir en momentos determinaos, y los aperitivos, el té o'l café tán disponibles les 24 hores del día.
Les Carpes pa visitantes tienen capacidá pa 12 persones. El personal del campamentu vive en módulos separaos. Una parte importante del campamentu son los bio-sanitarios. Tamién hai módulos téunicos pal almacenamientu y caltenimientu de los equipos.
Si ye necesariu, el médicu del campu puede apurrir primeros auxilios.
El campamentu científicu y el campamentu de tripulaciones d'helicópteros son redoma al campu principal.
Puesto que ye imposible evitar derivar de la pista sobre'l témpanu de xelu mientres más d'una temporada, el campamentu tien que ser construyíu dende cero cada añu. Esta ye la principal diferencia ente esti proyeutu y el de los proyeutos similares na Antártida. A la fin de cada temporada toa l'equipu retirar del xelu.
Eumorpha mirificatus
Eumorpha mirificatus ye una poliya de la familia Sphingidae. Vuela nel llau occidental de la islla de Cuba.
Ye similar a la Eumorpha estrenua, pero tien una franxa oblicua apical más estrecha y una banda abdominal dosal. Amás, hai un tonu arrosáu distintivu a la zona mediana de la parte cimera de la nala posterior, el color de la parte cimera de la cabeza, el tórax y les ales son más pálides, de color verde oliva.
Puntos estremos d'Europa
thumb|250px|Puntos estremos d'Europa.
Los puntos estremos d'Europa son aquelles llocalizaciones d'Europa que, en rellación a la so posición xeográfica, altor, accesibilidá o distancia a la mariña o al mar, tienen dimensiones estremes (máximes o mínimes). Dalgunes d'estes posiciones tán abiertes a alderique, yá que la mesma definición d'Europa ye diversa.
Europa (escluyendo les islles remotes)
Incluyendo les islles abondo próximes al continente européu:
Europa (incluyendo les tierres remotu y pequeñu islles)
thumb|Puntu más meridional de la islla de [[Gavdos, Grecia]]
Matalebreras
Matalebreras ye una llocalidá y tamién un conceyu de la provincia de Soria, partíu xudicial de Soria, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión, España. Pueblu de la Contorna del Moncayo.
Dende'l puntu de vista xerárquicu de la Ilesia Católica forma parte de la Diócesis d'Osma la cual, de la mesma, pertenez a l'Archidiócesis de Burgos.
Situación
220px|thumb|left|Términu municipal de Matalebreras.
Asitiada xunto a la Sierra del Maderu, el so términu parte con Muriu de Ágreda, Olvega, Montenegro de Ágreda, Castilruiz y Fuentestrún.
Comunicaciones
Crucie de caminos na N-122 (Zaragoza-Soria). De Matalebreras parten les siguientes carreteres: SO-692; SO-380; SO-P-1052-
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional, conocíu entós como Matalebrera, na rexón de Castiella la Vieya, partíu de Ágreda y que nel censu de 1842 cuntaba con 90 llares y 369 vecinos.
A mediaos del sieglu XIX crez el términu del conceyu porque incorpora a Montenegro de Ágreda.
Demografía
En 2010 la población xubía a 99 habitantes, 53 homes y 46 muyeres.
Mediu ambiente
Nel so términu ya incluyíos na Rede Natura 2000 los siguientes llugares:
Sectores económicos
L'agricultura dedícase principalmente a la cebera, xunto col llinu. La ganadería ye lanar, combinada cola cría industrial de porcín. Esisten truébanos trashumantes. Les manufactures, el comerciu, la construcción y los servicios sobremanera, tienen tamién importancia en Matalebreras.
Arte
250p|thumb|Ilesia parroquial de San Pedro Apóstol. miniaturadeimagen|Torre mozárabe. La ilesia parroquial católica de San Pedro Apóstol ye de fábrica gótica, conserva del sieglu XVI una capiya y la nave, mientres el restu del edificiu ye del sieglu XVIII. Gabriel de Pinedo realizó l'Altar Mayor de la ilesia.
Destaquen la Ilesia de San Pedro Apóstol, Cases Blasonadas, Torre Mozárabe, Castru Celtíberu, Ponte Romana y la Muralla Mora (medieval).
Tamién destaca la casa del guardés, edificiu de 200 años d'una gran cencellez.
Fiestes y tradiciones
Les fiestes principales son n'agostu n'honor de la Virxe del Rosario y de San Roque (15 y 16 d'agostu).
Walter Scott
Les sos noveles históriques y, en menor midida, la so poesía, entá se lleen, pero güei ye menos popular de lo que foi nel cume del so ésitu. A pesar d'ello, munches de les sos obres siguen siendo clásicos na lliteratura inglesa y específicamente escocesa. Dalgunos de los sos títulos más famosos son Ivanhoe, Rob Roy, The Lady of the Lake, Waverley y The Heart of Midlothian.
Primeros años
Nació en College Wynd, n'Edimburgu en 1771; yera fíu d'un abogáu. El mozu Walter Scott sobrevivió a un ataque de polio na so infancia, que lo dexaría con una coxera de la pierna derecha pal restu de la so vida. Pa restaurar la so salú, unviar a vivir mientres dellos años a la rexón rural de los Borders (nel sureste d'Escocia, fronterizu con Inglaterra) mientres siete meses pa estabilizar la so enfermedá. Ellí vivió na granxa de los sos güelos en Sandyknowe. Aprendió la fala de la zona, según los cuentos y lleendes que caracterizaríen gran parte del so trabayu. El so estáu de salú motivó tamién que pasara parte de la so infancia en Bath, Inglaterra.
Dempués d'estudiar Derechu na Universidá d'Edimburgu, siguió los pasos del so padre y fíxose abogáu n'Edimburgu. Como emplegáu d'un abogáu fixo la so primer visita a les Tierres Altes escoceses, pa executar un desahuciu.
Scott taba namoráu de Williamina Belsches de Fettercairn, a quien-y había propuestu matrimoniu delles vegaes. A pesar de qu'ella fuera ambigua al contesta-y, Scott esperaba que tarde o aína aceptara. Pero en 1796, Scott dir a un viaxe, y cuando tornó diose cuenta de que Williamina taba namorándose de William Forbes, unu de los sos amigos, con quien ella terminaría casándose (más tarde tendríen a James David Forbes). Cuando s'anunció'l compromisu ente Belsches y Forbes, Scott primero enoxóse enforma con ella. Anque Scott sufrió una decepción amorosa y un sentimientu de dolor que se quedaría nél por un tiempu, dempués entendió qu'ella nun quería mancalo. Scott siguiría siendo amigu de Forbes, a quien dempués de morrer, Scott aludiría en Marmion, y nuna carta onde la describía como un bon amigu.
Entamu de la so carrera lliteraria
thumb|Walter Scott.
A los venticinco años d'edá, empezó a escribir como diversión estupenda y feliz, traduciendo obres del alemán. La so primer publicación foi una versión rimada de balaes de Gottfried August Bürger, en 1796. Darréu publicó tres volúmenes de balaes escoceses The Minstrelsy of the Scottish Border (Poemes de la frontera escocesa, 1802). Yera la primer señal del so interés pola historia escocesa, dende un puntu de vista lliterariu.
Scott fíxose entós un encesu compañeru de la yeomanry, fuercia de caballería voluntaria británica. Nuna de les sos incursiones conoció, en Gilsland Spa, a Margaret Charlotte Charpentier (o Charpenter), fía de Jean Charpentier, de Lyon (Francia), con quien se casó en 1797. Tuvieron cinco fíos. En 1799 foi nomáu xuez dy Selkirk, con base nel Royal Burgh de Selkirk.
Nos primeros años del so matrimoniu, Scott vivía bien, gracies a los sos ingresos llegales, el so salariu como xuez de paz, los de la so muyer, dalguna cantidá que-y rindíen el so escritos ya inclusive dalguna renta de la exigua heriedu paternu.
Dempués de fundar una imprenta, la so poesía, empezando por The Lay of the Last Minstrel (Cantar del últimu trovador) en 1805, dio-y fama. Publicó otros poemes na siguiente década, incluyendo la popular The Lady of the Lake (1810).
Otra obra d'esti periodu, Marmion, incluyía dalgunes de les sos frases más citaes y, de cutiu, atribuyida equivocadamente a otros. Cantar VI. Stanza 17:
Considera Ifor Evans que les sos poesíes nun pueden comparase a les noveles, «pero utiliza tolos recursos románticos de la caballería, la guerra, el patetismu, el sentimientu y l'encantu d'un pasáu imaxinariu. Los sos poemes teníen un ciertu valor como supervivencies y son bastante meyores de lo que los consideraron munchos críticos, ya inclusive el mesmu autor nos sos momentos de simpática modestia».
En 1809, les sos simpatíes torys lleváronlu a ser cofundador del Quarterly Review, un diariu al que fizo contribuciones anónimes.
Les noveles
thumb|[[Semeya de Sir Walter Scott, por Sir Edwin Henry Landseer.]] Cuando la imprenta tuvo problemes financieros, Scott decidió, en 1814, escribir obres que-y xeneraren constantes ingresos. La primer resultancia foi Waverley (Waverley, or Tis Sixty Years Since; L'oficial aventureru), una novela publicada anónimamente. Se ambienta mientres el llevantamientu jacobita de 1745 nel Reinu Xuníu; el so protagonista, l'inglés Edward Waverley, simpatizante del xacobinismu por cuenta de la so crianza tory, vese arreyáu nos fechos pero qu'a la fin escueye la respetabilidad que representaba la casa de Hannover. La novela llogró un ésitu considerable.
Siguir una socesión de noveles a lo llargo de cinco años, toes d'ambientación escocesa. Consciente de la so reputación como poeta, siguió publicando anónimamente, col nome de Autor de Waverley o atribuyíu como «Cuentos de...» ensin autor conocíu. Inclusive cuando taba claru que nun-y diba a estropiar almitir la so autoría, caltuvo les apariencies, aparentemente por diversión. Mientres esti tiempu, el llamatu El Magu del Norte aplicar al misteriosu autor d'estos ésitos. La so identidá como autor de les noveles yera un secretu bastante conocíu, hasta'l puntu de que, en 1815 Scott tuvo l'honor de cenar con Jorge, el Príncipe Rexente, quien quería conocer al autor de Waverley». Fundó'l Club Bannatyne pa imprimir obres rares escrites n'escocés d'historia, poesía o lliteratura polo xeneral. Llogró imprimir 116 volúmenes en total, anque foi eslleíu en 1861.
En 1819 dexó d'escribir sobre Escocia, con Ivanhoe, una novela histórica que tien llugar na Inglaterra del sieglu XII. Algamó otru ésitu clamorosu. Y, lo mesmo que coles sos primeres noveles, dio a lluz varies d'esti estilu. Probó otros ambientes y dómines, como la Francia de Lluis XI en Quentin Durward (Quintín Durward, 1823). Mientres esta dómina de la so carrera algamó gran fama y llogró'l títulu de baronet, pasando a ser Sir Walter Scott. Nesta dómina entamó la visita del rei Jorge IV a Escocia (1822); Scott preparara un espectacular parabuxel pa representar a Jorge como una reencarnación daqué gordosa de «Gentil príncipe Carlos». Esta visita punxo de moda'l tartán y los kilts, faciendo d'ellos símbolos de la identidá nacional escocesa.
Problemes financieros y la so muerte
En 1825 volvió tener problemes financieros, y la so compañía casi s'arruinó. Foi daquella cuando se sopelexar que yera l'autor de les noveles. Primero que declarar la quiebra, punxo la so casa, Abbotsford House, y los sos ingresos nun fideicomiso alministráu polos sos acreedores, y dio en atayar la delda. Siguió la so prodixosa producción lliteraria hasta 1831. Daquella la so salú tába-y fallando, y finalmente morrió en Abbotsford en 1832. Les sos noveles siguieron vendiéndose, y atayó les sos deldes dende la tumba. Foi soterráu na abadía de Dryburgh onde mui cerca, de manera apropiada, puede atopase una gran estatua de William Wallace, una de les figures históriques escoceses más romántiques.
thumb|left|Abbotsford (Country Seats, de Morris, 1800).
Abbotsford House
De neñu, Sir Walter Scott viaxó col so padre dende Selkirk a Melrose, na frontera onde se ambientan dalgunes de les sos noveles. En dalgún momentu, el vieyu caballeru pararía pa enseñar al so fíu una piedra onde tuvo llugar la batalla de Melrose (1526). Non bien lloñe, había una pequeña granxa llamada Cartleyhole, que col tiempu Scott adquirió.
Adulces, fixo de la granxa un maraviyosu llar, paecíu a un palaciu de cuentu de fades. Al traviés de ventanes arriquecíes con signos heráldicos, el sol llucía sobre les armadures, el delicáu moblame y les entá meyores pintures. Paneles de carbayu y cedru y techos de madera, con escudos d'armes de color correutu añedieron guapura a la casa. Mercó más tierra, hasta tener casi mil acres (unos cuatro quilómetros cuadraos) y envalórase que la construcción costó-y más de venticinco mil llibres.
Una calzada romana vecina, con un vau usáu en tiempos pasaos polos monxos de Melrose, suxurieron da-y el nome de Abbotsford ('Vau de los monxos').
Valoración
thumb|El [[Monumentu a Scott, Edimburgu.]]
Scott yera un noble aprobetáu que mitificó los sos oríxenes sociales como una especie de don Quixote. El so novela histórica naz amás como espresión artística del nacionalismu propiu de los románticos y de la so señardá ante los cambeos brutales nes costumes y los valores qu'impon el tresformamientu burgués del mundu. El pasáu configúrase asina pa él como una especie d'abelugu o fuximientu, tamién de llugar pa desenvolver la imaxinación.
Foi allabáu de momentu polos más grandes, como Goethe y Manzoni. Influyó en munchos de los escritores del sieglu XIX y non yá polos novelistes históricos (asina lo reconocía Balzac). Más tarde, daquién tan emponderáu güei como Robert Louis Stevenson foi un gran almirador y siguidor d'esi otru novelista escocés.
Scott foi'l responsable de dos de los principales enclinos que s'enllargaron hasta güei. Primero, básicamente él inventó la novela histórica moderna; y un enorme númberu d'asonsañadores (y asonsañadores d'asonsañadores) apaecieron nel sieglu XIX. De segundes, les sos noveles escoceses siguieron el llabor del ciclu de Ossian, de James Macpherson, pa rehabilitar ante la opinión pública la cultura de les Tierres Altes Escoceses, dempués de permanecer nes solombres mientres años, por cuenta de la rocea sureña escontra los bandíos de les llombes y les rebeliones jacobitas. Como entusiasta presidente de la Celtic Society of Edinburgh contribuyó a la reinvención de la cultura escocesa. Tien De señalase, sicasí, que Scott yera un escocés de les Tierres Baxes, y que les sos recreaciones de les Tierres Altes yeren un pocu estravagantes. La so organización de la visita del rei Jorge IV a Escocia en 1822 foi un acontecimientu crucial, llevando a los xastres escoceses a inventar munchos tartanes de les diverses cles.
Pero, en siendo unu de los novelistes más populares del sieglu XIX, Scott tuvo un fuerte cayente na so popularidá dempués de la Primer Guerra Mundial. Edward Morgan Forster marcó'l camín críticu nel so clásicu Aspects of the Novel (1927), onde foi atacáu como un escritor trivial, qu'escribía noveles pesaes y carentes de pasión (anque reconocía que "sabía cuntar una historia; tenía esa facultá primitiva de caltener al llector en suspense y xugar col so interés").
Scott tamién sufrió al crecer l'apreciu por escritores del Realismu, como asocedió con Jane Austen. Nel sieglu XIX considerar una entretenida «novelista pa muyeres»; pero nel sieglu XX revalorizóse'l so obra, empezando a ser considerada como quiciabes la meyor escritora inglesa de les primeres décades del sieglu XIX. Al alzase la estrella de Jane Austen, tornó la de Scott, anque, paradóxicamente, fuera unu de los pocos escritores masculinos del so tiempu que reconocieron el so xeniu. Pero Virginia Woolf, defensora de Jane Austen, dicía que "los verdaderos románticos pueden tresportanos de la tierra a los cielos, y Scott, gran maestru de la novela romántica, utiliza dafechu esa llibertá", magar les sos convenciones o la so galbana.
Ciertos defectos de Scott (historicismu, prolijidad) nun encaxar cola sensibilidá modernista, que nun supo apreciar la so ironía y les sos jugosas descripciones. Sicasí, Georg Lukács, nel so escelente La novela histórica (1955), escribió páxines bien matizaes sobre'l talentu épico de Walter Scott y la so superación del romanticismu al alzar les tradiciones con ciertos héroes demoníacos.
Agora bien, en siendo ignoráu mientres décades polos especialistes (pero lleíu en centenares d'ediciones hasta güei), empezó un rebrote d'interés pol so trabayu nes décades de 1970 y 1980. Curiosamente, el gustu postmoderno (que favorez les narratives discontinues, y l'introducción de la primer persona n'obres de ficción) yeren más favorables pa la obra de Scott que los gustos modernistes. A pesar de los sos artificios, Scott ye consideráu agora como un innovador importante, y una figura clave nel desenvolvimientu de la lliteratura escocesa y mundial, dada la fuercia de la so escritura. El rebrote de la novela histórica, güei, fixo tornar a los grandes maestros.
Ye una midida de la influencia de Scott que la estación central d'Edimburgu, abierta en 1854 pal ferrocarril británicu del Norte, llámese «estación Waverley». Scott foi tamién responsable, al traviés d'una serie de cartes seudónimas publicaes nel Edinburgh Weekly News en 1826, de que los bancos escoceses caltuvieren el so derechu a emitir billetes de bancu propios, lo que se conmemora anguaño al apaecer l'escritor en tolos billetes emitíos pol Bancu d'Escocia.
Munches de les sos obres fueron ilustraes pol so amigu William Allan.
Influencia n'otres artes
L'ésitu de les obres de Walter Scott llevó a la so adautación a otres formes artístiques, como la ópera y el cine.
Nel terrén operísticu, destaquen:
Franz Schubert compunxo lieder basaos en poemes de Walter Scott (op. 52), dedicaos a Sophie condesa de Weissenwolf en 1825. Ente elles taba Ellens dritter Gesang, conocíu como'l Ave Maria de Schubert. B. Paumgartner (Franz Schubert, Alianza Editorial, Madrid, 1992) numbera otros lieder basaos en lletres de Scott: Romanze des Richard Löwenherz, 1826, de Ivanhoe, op. 86; y el op. 85 (1827): Lied der Anne Lyle (de Montrose) y Gesang der Norma (de Pirat).
Munches son les películes y series de televisión basaes n'obres de Walter Scott. Les más conocíes son:
Clark Gregg
Ye meyor conocíu pol so papel como Phil Coulson nes películes Iron Man (2008), Iron Man 2 (2010), Thor (2011) y The Avengers (2012) y na serie de televisión Agents of S.H.I.E.L.D., que se tresmite pola cadena ABC. Él tamién da voz al personaxe na serie de televisión animada Ultimate Spider-Man. Gregg tamién interpretó a Richard, l'ex maríu de Christine Campbell na sitcom de CBS The New Adventures of Old Christine, serie que debutó en marzu de 2006 y concluyó en mayu de 2010. Amás, ye conocíu por ser l'axente especial del FBI Mike Casper na serie de NBC The West Wing y Cam na serie de NBC Will & Grace.
Carrera
thumb|derecha|Gregg na WonderCon de 2013. Gregg trabayó en delles películes interpretando mayormente papeles secundarios, como Lovely & Amazing, In Good Company y The Human Stain, y un númberu de papeles convidaos en series de televisión como Will & Grace, Sports Night,  Sex and the City y The West Wing. Tamién escribió'l guión de la película de 2000 What Lies Beneath.
Gregg ye'l direutor y guionista de la película de 2008 Choke, basada na novela de Chuck Palahniuk del mesmu nome, protagonizada por Sam Rockwell. Gregg consultó al so padre, un eméritu profesor de relixón na Universidá de Stanford, pa la cita de Pablo de Tarsu sobre la Carta a los Gálates que Gregg utilizó en Choke. El padre de Gregg ye tamién l'ex capellán de la Iglesia Memorial de Stanford.
En 2008, Gregg apaeció na película Iron Man como l'axente de S.H.I.E.L.D. Phil Coulson. En 2010, Gregg repitió'l so papel como l'axente Coulson en Iron Man 2. Esi mesmu añu robló un alcuerdu pa interpretar al mesmu personaxe en delles películes de los Estudios Marvel. En 2011, tornó de nuevu como Coulson en Thor. Gregg describió'l ser parte del Universu cinematográficu de Marvel como bien emocionante, "Axente Coulson foi unu de los tipos que nun taba nes revistes de cómics, y tenía un papel bien pequeñu en Iron Man", dixo, "y namái tuvi muncha suerte de qu'escoyeron ampliar esi personaxe y decidieron ponelo nesti universu." Tres la so apaición en Thor, él repitió'l so papel otra vegada na esitosa película de 2012 The Avengers. Gregg tamién protagoniza una serie de curtiumetraxes de Marvel que se centren nel so personaxe y pueden trate nos llanzamientos en Blu-ray de les películes.
N'ochobre de 2010, Gregg foi parte del repartu d'una llectura dramatizada de la obra de Larry Kramer The Normal Heart, al pie de los actores Dylan Walsh, Lisa Kudrow y Tate Donovan, presentada en Los Angeles con motivu del 25 aniversariu de la obra. La llectura foi dirixida pol so suegru, l'actor Joel Grey.
A finales d'ochobre de 2012, Joss Whedon, Kevin Feige y Gregg anunciaron qu'él retomaría'l so papel como l'axente Phil Coulson na serie Agents of S.H.I.E.L.D. El 20 d'abril de 2013, Trust Me, una película escrito y empobinao por Gregg, estrenar nel Festival de Cine de Tribeca.
Vida personal
Gregg nació'l 2 d'abril de 1962 en Boston, Massachusetts. Él ye'l fíu de Mary Layne Shine y Robert Clark Gregg, un ministru episcopal y profesor de la Universidá Stanford. Gregg tuvo casáu cola actriz Jennifer Grey dende'l 21 de xunetu de 2001. La pareya tien una fía, Stella, nacida'l 3 d'avientu de 2001. Gregg co-protagonizó con Grey la película pa TV Road to Christmas y col so suegru Joel Grey en Choke.
Gregg tien un cintu marrón en Jiu-jitsu brasilanu.
Lana Clarkson
Lana Clarkson foi una actriz y modelu estauxunidense.
Biografía
Trabayó en más de trenta proyeutos, ente películes y series de televisión, polo xeneral producciones de baxu presupuestu. En cine'l so debú foi 1982 na cinta Fast Times at Ridgemont High. Pero unu de los sos papeles más recordaos foi nel filme, güei de cultu, Barbarian Queen (1985), onde interpretó a la heroína Amethea. Amás, tuvo curties apaiciones en Scarface (1983) y Amazon Women on the Moon (1987), dos realizaciones de los grandes estudios de Hollywood.
El 3 de febreru de 2003, a los cuarenta años, apaeció muerta d'un disparu na boca na casona del productor musical Phil Spector. Anque Spector foi acusáu d'asesinatu y lleváu a xuiciu, el procesu foi declaráu nulu pola Xusticia de Los Angeles. Un nuevu xuiciu, empecipiáu a finales de 2008, concluyó declarando a Spector culpable d'homicidiu en segundu grau y condergáu a diecinueve años en prisión.
Cabu Columbia
El cabu Columbia ye unu de los puntos más septentrionales de la tierra, allugáu en islla de Ellesmere, Canadá, el puntu más occidental de la mariña del mar de Lincoln, unu de los brazos del océanu Árticu. Ye'l puntu más septentrional de la tierra fuera de Groenlandia y la so distancia al Polu Norte ye de tan solo 769 km (478 milles / 415 milles náutiques).
Historia
El cabu Columbia foi algamáu en 1876 por Pelham Aldrich, un teniente de la espedición del esplorador británicu George Nares (1875-76).
Amás de ser unu de los puntos más cercanos al polu, cabu Columbia foi escoyíu como puntu de partida por Robert Peary nel so últimu intentu p'algamar el Polu en 1909, porque taba lo suficientemente alloñáu al oeste como pa tar llibre del xelu que cerraba la canal Robeson, l'últimu tramu del estrechu de Nares. Dende cabu Columbia pensaben algamar en llinia recta'l Polu caminando sobre'l xelu del océanu Polar. El campamentu d'iviernu y el so buque Roosevelt taben asitiaos a unos noventa milles al sureste, en cabu Sheridan, cerca d'Alert.
Peary utilizó un sistema, el sistema Peary, que se basaba en dellos equipos de sofitu que diben rozando'l camín y dexando cebera n'escondites. Esos equipos, siempres en trineos de perros, salieron del Roosevelt a partir del 15 al 22 de febreru de 1909, tornando a cabu Columbia. El 1 de marzu la espedición salió de cabu de Columbia escontra'l Polu. El paralelu 84º crucióse'l 18 de marzu y el 86º el 23 de marzu. La posición final algamada por Peary ye güei día puesta en dulda, una y bones les velocidaes qu'afirmó consiguir dempués de la marcha de los postreros testigos independientes faen, nel meyor de los casos, duldar. Peary tornó a la tierra en cabu Columbia de nuevu'l 23 d'abril.
Dane Clark
Biografía
El so verdaderu nome yera Bernard Zanville, y nació nel barriu de Brooklyn de la ciudá de Nueva York, siendo los sos padres Samuel y Rose, dos inmigrantes xudíos.
Graduóse na Universidá Cornell y siguió estudios de derechu na Escuela de Derechu de la Universidá St. John's de Queens, Nueva York. Mientres la Gran Depresión foi boxeador, xugador de béisbol, albañil y modelu.
Roger Staubach
Roger Thomas Staubach, conocíu tamién como Roger el esquivador, Capitán regreso, y Capitán América, (nacíu'l 5 de febreru de 1942 en Cincinnati) ye un empresariu, ex xugador de fútbol americanu ganador del troféu Troféu Heisman y llexendariu mariscal de campu de los Dallas Cowboys de 1969 a 1979. Miembru del salón de la fama de la NFL Staubach foi pieza clave por que a los Cowboys axudicárase-yos el nomatu de America's Team (Equipu d'América). Como quarterback titular, Staubach guio a los Cowboys a 9 de les 20 campañes consecutives ganadores pa los Cowboys convertíes nun récor de la NFL. Amás, convertir nel primer quarterback del equipu que ganaría un Super Bowl na edición VI y el respeutivu Super Bowl MVP. Staubach foi descritu pol llexendariu coach Tom Landry como "posiblemente la meyor combinación de pasador, atleta y líder que xugara na NFL."
Dane Clark
Biografía
El so trabayu como modelu fíxo-y entrar en contautu con persones del mundu del espectáculu, llegando a trabayar como actor teatral. Dende pequeños papeles nel circuitu de Broadway foi progresando hasta consiguir personaxes d'entidá, sustituyendo finalmente a Wallace Ford nel papel de George na producción de 1937 de De mures y homes.
La gran oportunidá de Clark llegó en 1943, al roblar contratu cola compañía Warner Bros. Gracies a ello trabayó con delles de les mayores estrelles de la dómina, de cutiu en filmes bélicos como Action in the North Atlantic (1943), la so primer película d'importancia, con Humphrey Bogart, Destination Tokyo (1943, con Cary Grant), y Pride of the Marines (1945, col so amigu John Garfield). Según Clark, foi Bogart el que-y dio'l so nome artísticu.
Pa la radio, Clark encarnó a Peter Chambers nel show Crime and Peter Chambers, un programa de media hora de duración emitíu ente'l 6 d'abril y el 7 de setiembre de 1954. Na temporada 1954-1955 Clark, nel papel de Richard Adams, coprotagonizó xunto a Gary Merrill, ésti encarnando a Jason Tyler, el drama criminal televisivu de la NBC Justice.
Dane Clark finó en Santa Monica (California), en 1998.
Alnitak
Alnitak (Dseta Orionis / ζ Ori / 50 Ori) ye un sistema estelar asitiáu na constelación d'Orión. Forma parte del llamáu Cinturón d'Orión xunto a Mintaka (δ Orionis) y Alnilam (ε Orionis) y colles forma'l grupu conocíu como «los trés Maríes», siendo Alnitak la estrella asitiada más al sur. El so nome provién del árabe النطاق an-ninṭāq y significa «El cinturón». Anque primeramente pensábase que s'atopaba a unos 1.500 años lluz del Sistema Solar, la midida de la so paralax pol satélite Hipparcos dio como resultáu una distancia de namái unos 700 años lluz.
Carauterístiques físiques
left|thumb|Tamaños comparativos de Alnitak y el Sol. Alnitak ye un sistema estelar triple, que les sos componentes principales tán dixebraes 2,1 segundos d'arcu. La estrella principal del sistema, Alnitak A, ye de la mesma una estrella binaria, calter recién afayáu en 1998. La componente principal, Alnitak Aa, ye una superxigante azul de tipu espectral O9.5Ib y magnitú aparente +1,89, la más brillosa nel cielu d'esti tipu espectral. Alnitak Ab, 2 magnitúes más tenue, ye igualmente una estrella de tipu O, anque de secuencia principal.
Alnitak Aa ye una estrella bien caliente con una temperatura efectivo de 29.500 ± 1.000 K, 10.000 vegaes más lluminosa que'l Sol nel espectru visible, anque si considérase la importante cantidá de radiación ultravioleta qu'emite, la so lluminosidá ye 100.000 mayor que la solar. La so masa envalórase nunes 20 mases solares. Alnitak ye una fonte de rayos X provenientes del fuerte vientu estelar que sopla a cuasi 2.000 km/s dende la so superficie. Con una edá d'apenes 6 millones d'años, nel so nucleu la fusión del hidróxenu remató y avanza nel so evolución pa convertise nuna superxigante colorada, darréu esplotar como supernova y, n'última instancia, concluyir como estrella de neutrones.
Referencies
</div class="references-small">
Mariano Rumor
Mariano Rumor políticu italianu conservador, miembru del partíu demócrata cristianu, delles vegaes Primer Ministru d'Italia.
Biografía
En 1946 foi electu diputáu a l'Asamblea Constituyente. Volviéndose líder del so partíu nel so Vicenza natal y nel Vénetu onde'l partíu demócrata cristianu concentraba la mayoría de los católicos.