cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reinu visigodu
La formación del reinu visigodu
En 409 alanos, suevos y vándalos enfusar en Hispania, ensin atopar resistencia. Pa frenar la meyora, l'Imperiu romanu autorizó a los visigodos a asitiase nel sur de la Galia y controlar territorios de Hispania. Ente 416 y 476 espulsaron a los alanos y los vándalos, y confinaron a los suevos en Galicia. L'Imperiu romanu sumió en 476, y los visigodos algamaron la so independencia. En 507, tres la derrota na batalla de Vouillé, los visigodos en masa mover escontra Hispania, espulsaos de la Galia polos francos, calteniendo namái'l control de Narbona y la Septimania na actual Francia. El reinu hispanu-visigodu adoptó a Toledo como la so capital.
La monarquía fomentar a partir d'una unificación xurídica, política, relixosa y territorial. Leovigildo y el so fíu Recaredo espulsaron a los bizantinos. Apoderaron el territoriu y estructuraron una monarquía hereditaria na que'l monarca sofitar nel Aula Regia y nos Concilios de Toledo. Leovigildo promovió la igualdá ente hispanorromanos y visigodos, y derogó la llei que prohibía los matrimonios mistos. Darréu, en 589, Recaredo convertir al cristianismu, y Recesvinto promovió una única llei, el Liber Iudiciorum, pa dambos pueblos.
La ruralización de la sociedá
thumb|Les ilesies visigótiques presenten [[planta basilical o planta de cruz griega, con murios gruesos y escases ventanes. El arcu de ferradura formaba parte de l'arquiteutura visigoda, al traviés de la cual llegó a los árabes. Ilesia de San Juan de Baños.]]
Les ciudaes hispanorromanas aceleraron la decadencia por cuenta de les invasiones xermániques. Esto afectó a les actividaes artesanales y al comerciu controláu por sirios y xudíos. Los intercambios cada vez se fixeron menos frecuentes, polo que les víes de comunicación romanes cayeron en desusu. La economía se ruralizó, y l'agricultura y la ganadería convertir n'actividaes básiques.
Coles invasiones xermániques la Península partir en dos terceres partes, trabayaes na mayor parte por colonu. L'enclín de la monarquía a pagar los cargos alministrativos y militares con tierres públiques dio llugar a la concentración de la propiedá a manes de la nobleza hispanorromana. Los esclavos resultaben ser más costosos d'alimentar y difíciles de retener, polo que s'oldearon colos colonos y dambos dieron orixe a los denominaos siervos.
A mediaos del sieglu VII el reinu visigodu entró en crisis por causa de la incapacidá de la monarquía pa cobrar tributos y caltener el so autoridá. Esto causó la formación de grupos nobiliarios rivales y les disputes por ocupar el tronu, lo que fundió la monarquía visigoda ante la invasión musulmana. thumb|Mapa del Imperiu bizantín en 550 sol reináu de Justiniano.
Reinu visigodu de Tolosa (418-507)
En 418, en virtú d'un pactu (foedus) celebráu ente l'emperador romanu Honorio y el rei visigodu Walia, los visigodos asitiar na provincia romana de Aquitania Secunda (Aquitania II), nel sur de les Galias. Por esti alcuerdu, los visigodos recibieron tierres onde establecese, en cuenta de la obligación de defender al imperiu frente a los enemigos –les bagaudae y otros pueblos xermánicos–. A partir de dichu establecimientu constituyóse un regnum en suelu imperial, con capital en Tolosa, que perduró hasta la derrota de 507 na batalla de Vouillé.
Los reis visigodos fueron asitiaos al mandu de la Aquitania II, pero non como funcionarios imperiales, sinón como titulares de poderes propios –non delegaos del emperador– en cuanto monarques de los visigodos, que-yos dexaron alcordar el foedus del añu 418. Al traviés d'esti pactu recibieron dicha provincia del emperador, pal so alministración y beneficiu propiu, anque so l'autoridá del prefeutu del Pretorio de les Galias con sede n'Arles y, n'últimu términu del mesmu emperador, sol compromisu de defensa de la mesma. ¨ Asina, los monarques exercieron les funciones qu'hasta aquella dómina correspondieren a los funcionarios del emperador –por casu, los tributos pagos polos provinciales diben parar a les arques visigodes y a les del Imperiu–, alministrando la provincia y asumiendo les xeres que d'ello se derivaben. Esta situación caltúvose, con ciertes vicisitúes, hasta la Cayida del Imperiu romanu d'Occidente cayida del Imperiu romanu en 476.
Dende esta etapa del reinu visigodu intentóse consolidar y fortalecer la monarquía frente a la nobleza. Primero, a mariña del poder políticu ostentáu pola mesma nobleza y, darréu, estructurándola sobre la base de les instituciones romanes. A dichu fortalecimientu contribuyeron los ésitos nel campu militar alcanzaos polos reis y l'enclín a la implantación d'un sistema de socesión hereditaria, situación que se dio de facto dende Teodoricu I –asocedíu polos sos fíos Turismundo, Teodoricu II, Euricu y el so nietu Alaricu II–.
Na organización del reinu adoptáronse y aprovecharon diverses instituciones romanes; asina, la corte real tolosana asemeyaríase formalmente al Palatium imperial, fundiendo elementos romanos, tales como'l comes stabuli y domus dominica, y xermánicos, como'l comes armiger y spathariorum.
Figurar cumal del reinu visigodu de Tolosa foi Euricu (466–484), qu'aportó al tronu n'asesinando al so hermanu Teodoricu II. Apoderar de diversos territorios nes Galias y Hispania, salvo la Gallaecia y les tribus vascones al oeste de los Pirineos. Nes Galias combatió a los francos y saxones.
Entemediu ostrogodu (507-549)
Tres la batalla de Vouillé ábrese un periodu de dominación ya influencia ostrogoda nel reinu visigodu. Teodoricu'l Grande va exercer una hexemonía sobre'l mozu Amalarico -fíu d'Alaricu II- y va nomar a los reis Teudis y Teudiselo. Teudis va remontase contra'l poder ostrogodo y va poner los cimientos del futuru Reinu visigodu de Toledo.
Reinu visigodu de Toledo (507-725)
Sol reináu d'Atanagildo, instaláronse los bizantinos nel Llevante, y nun seríen espulsaos hasta'l reináu de Suintila nel 625. Mientres el reináu de Leovigildo consolídase l'estáu visigodu, al que s'incorporen el reinu suevu y los territorios cántabros. El so socesor Recaredo convertir al catolicismu nel III Concilio de Toledo.
El rei Recesvinto (escontra 654) promulgó'l Liber Iudiciorum. Los Concilios de Toledo convertir na fuercia principal del estáu visigodu, de resultes del debilitamientu de la monarquía.
El Bodón
El Bodón ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu de Carbayeda. Pertenez al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo.
El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Aldealba de Hortaces, El Bodón, Melimbrazos, Pascualarina, Tejadillo, Valquemada y Collada de Malvarín, esti postreru despoblado. Ocupa una superficie total de 60,74 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dellos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Historia
thumb|left|Detalle del mapa Spain & Portugal, realizáu en 1864 por Keith Johnston, nel que puede reparase El Bodón Los oríxenes d'El Bodón remontar a la repoblación llevada a cabu na Edá Media polos reis de Lleón, quedando integráu na xurisdicción de Ciudad Rodrigo, denominándose entós la llocalidá a cencielles como Bodón. Cola creación de les actuales provincies en 1833, El Bodón quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Combate d'El Bodón
100px|thumb|Monolitu conmemorativo del 200 aniversariu del Combate d'El Bodón 100px|thumb|Placa del monolitu d'El Bodón. Obra de Manuel Coca y Ángel Plaza El Bodón foi'l llugar de la batalla asocedida'l 25 de setiembre de 1811, ente les tropes franceses y les aliaes al mandu de Wellington, compuesta por tropes ingleses, portugueses y españoles. Mientres l'acción la caballería francesa tomó 2 pieces d'artillería portugués, pero'l 5º reximientu d'infantería inglés nun fechu carente de lóxica, cargu contra la caballería francesa y recuperó les pieces. A otru día los exércitos atópase na posición de Guinaldo o Fuenteguinaldo, tornando wellington la llucha y retirándose a Portugal.
Makoto Atsuta
Makoto Atsuta (熱田 眞, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Brillon
Brillon ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Garnerans
Garnerans ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Frans
Frans ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Francheleins
Francheleins ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bryan Adams
Bryan Guy Adams,, conocíu como Bryan Adams, ye un cantante, cantautor, músicu y fotógrafu canadianu. Nos sos estilos musicales destaca'l Hard rock y el Pop rock.En más de trenta años de carrera vendió más de 100 millones d'álbumes, incluyendo álbumes y singles en tol mundu.
Primeros años
A los 10 años el so tíu regaló-y el so primer guitarra, daqué que nun aprobaba'l so padre, un diplomáticu de carrera. Al poco tiempu los sos padres divorciáronse, polo que'l futuru cantante foi vivise cola so madre y el so hermanu a la ciudá de Vancouver.
Bryan Adams pasó parte de la so infancia y adolescencia en Portugal, habida cuenta del oficiu del so padre (embaxador). Vivió en Birre, cerca de Cascais, a unos 25 km de Lisboa. Esto llevólu a aprender l'idioma portugués. A los quince años dexó la escuela y xunióse a una banda como cantante faciendo xires por Canadá.
En 1979 Adams realizó'l so primera apurra musical y xunto con Jim Vallance (al que conociera un par d'años antes, batería del grupu Prism, y col cual atopóse por casualidá nuna tienda de discos), realizaron un dueto, grabaron un demo y tres dellos intentos fallíos en compañíes discográfiques, recibieron la so primer ufierta de la compañía A&M y el so primer álbum, Bryan Adams, sol sellu discográficu A&M Records; grabar en 1980, siendo producíu por Jim Vallance y Bryan Adams, destacando la tema Remember.
Nel añu 1981, sol sellu discográficu A&M Records, editó'l so segundu álbum You Want It - You Got It. Nesti álbum collaboren nos teclaos Tommy Mandel, nel baxu Brian Stanley y na batería Mickey Curry, y Bryan Adams toca la guitarra y el pianu. Nesti álbum destaca la tema Lonely Nights que marcaría l'estilu de dellos cantares futuros.
Nel añu 1983, Bryan cuntó cola integración del guitarrista Keith Scott y el baxista Dave Taylor, y grabó xunto con ellos, el tercer álbum d'estudiu tituláu Cuts Like a Knife, sol sellu discográficu A&M Records. Este foi'l so primera gran ésitu, tou gracies a cantares como Cuts Like a Knife, "Straight From The Heart", This Time y The Best Was Yet To Come (cantar escritu y dedicáu a títulu póstumu a Dorothy Stratten, playmate canadiense de la revista Playboy y que foi asesinada pol so home'l 14 d'agostu de 1980). Coles mesmes, Bryan ganó'l so primera Discu Platín. Esti álbum foi producíu por Bryan Adams y Bob Clearmountain.
L'añu 1984 sería culminante na carrera de Bryan Adams, yá que gracies al llanzamientu del so álbum Reckless, llogró dellos gallardones y reconocencies (exemplu d'ello, el recibimientu de los Premios Juno). Cantares como Heaven, Summer of '69, Run To You, Somebody y el dueto con Tina Turner, It's Only Love, son temes consideraes clásicos del rock. La tema "Kids Wanna Rock" ye otru de los emblemes que'l roqueru canadiense allumó nesti álbum, non tan esitosu como los anteriores, pero con un conteníu daqué fuerte, un ritmu bastante atrayente, con una sonoridá de guitarra llétrica rítmica bien potente, punteos bien fondos y sonoros. Esta tema ye unu de los que pertenez a los más roqueros que Bryan conserva nel so estensu repertoriu. Toes los cantares d'esti álbum son composiciones de Bryan Adams y Jim Vallance. Foi producíu por Bryan Adams y Bob Clearmountain.
Panteón (arquiteutura)
miniaturadeimagen|220x220px|Dibuxu del panteón de Roma. Panteón (del griegu παν, pan, «tou» + θεών, theon, «de los dioses»), nun sentíu, ye'l conxuntu de tolos dioses d'una relixón o mitoloxía politeísta particular, como los dioses del hinduismu, la mitoloxía griega o la mitoloxía nórdica. Dende'l sieglu XVI la pallabra tamién foi usada nun sentíu secular, refiriéndose a un grupu de xente aponderada.
Bryan Adams
Primeros años
Nel añu 1988, en Werchter, Bélxica, Bryan realizó'l qu'hasta agora se considera'l so conciertu más prodixosu, tratar del Live! Live! Live!, al cual asistieron más de 50.000 persones. Nesti conciertu, Bryan presenta un recordatoriu de los sos ésitos clásicos, sobremanera de Cuts Like a Knife y Reckless. Orixinalmente, dispunxérase que'l conciertu seria tresmitíu por TV, pero tal foi l'ésitu alcanzáu y la magnitú del eventu y asistencia del públicu, que decidió grabase lo na so totalidá y sacalo al mercáu.
Panteón (arquiteutura)
N'otru sentíu, referierese a un templu o edificiu sagráu dedicáu a tolos dioses d'una relixón politeísta particular. Salvu, nel casu de grandes monumentos, el so significáu actual ye d'edificación funeraria, de normal nun campusantu, onde reposen los restos de los difuntos d'una familia o grupu determináu. Acasu l'asimilación del nome de panteón a esti usu provenga de la primitiva relixón romana, en que los espíritos de los antepasaos yeren consideraos como «dioses domésticos». Otra versión indica que'l so orixe taría en que'l célebre artista Rafael (Rafaello) pidió ser (y foi) soterráu nel Panteón de Roma (Panteón de Agripa).
Bryan Adams
Los años 90
Nel añu 1990 participó en The Wall live (Berlín), unu de los mayores y más pagos conciertos-álbum de la hestoria, nel cual xubiéronse al escenariu munchos artistes del mundu del rock acompañando al organizador, Roger Waters, ex-componente de la llexendaria banda Pink Floyd. Amás del mesmu Bryan, tamién se cuntó cola participación de la llexendaria banda Scorpions y Sinead O'Connor. Bryan interpretó: Young Lust y Empty Spaces (la primera, interpretada en solitariu, y la segunda, dueto xunto a Roger Waters). A finales d'anguaño, Bryan participó nel Festival de Rock en Chile, celebráu nel Estadiu Nacional de Santiago, xunto a Eric Clapton y David Bowie.
Panteón (arquiteutura)
Na actualidá la pallabra úsase principalmente pa describir edificios como:
Bryan Adams
Los años 90
Nel añu 1991 editó Waking Up The Neighbours, que los sos ésitos más notables son (Everything I Do) I Do It For You (banda sonora de la película Robin Hood: Prince of Thieves), Thought I'd Died And Gone To Heaven, Can't Stop This Thing We Started, Do I Have To Say The Words?, There Will Never Be Another Tonight y All I Want Is You.
Esti álbum tuvo la particularidá de que foi íntegramente regrabado cuando Bryan Adams contautar col productor Robert John "Mutt" Lange. El soníu ye bien similar a los álbumes de Def Leppard, sobremanera del Hysteria y Adrenalize (editáu cuasi en paralelu a Waking Up The Neighbours) que fueron producíos por Robert John "Mutt" Lange. Por esti soníu similar, pero calteniendo'l so propiu estilu (como, por casu, nos riffs de les guitarres), recibió crítiques positives y negatives, lo cual nun torgar que l'álbum tuviera gran ésitu.
Nel añu 1993, editó l'álbum recopilatorio So Far So Good el cual contién 13 de los sos meyores cantares según un nuevu cantar, Please Forgive Me. El perru qu'apaez nel videu de "Please Forgive Me" yera del dueñu del estudiu de grabación que se encariñó con Bryan Adams a quien siguía perdayures. Al terminar de grabar esti álbum, cuando Bryan pensaba en que portada tendría, asocedióse-y retular el títulu del álbum nuna de les plantes de la so Land Rover y toma-y una semeya, que convirtióse na portada del álbum.
Nel añu 1994 formó con Sting y Rod Stewart un tríu inolvidable pal cantar All For Love (la lletra d'esti cantar foi escrita nuna sola nueche), B.S.O. de la película "Los Trés Mosqueteros": primero contactóse con Sting y darréu con Rod Stewart. Esi mesmu añu participa en "Pavarotti and Friends 2", un conciertu qu'axunta a destacaos artistes convidaos a cantar xunto al famosu tenor Luciano Pavarotti (estos conciertos son grabaos y editaos como álbum, por casu, nel Pavarotti and Friends 2, apaecen na portada Bryan xunto a Pavarotti). Nesti casu, Bryan interpretó Please Forgive Me, 'O sole mio, All For Love y "La Traviata: "Libiamo ne'lieti calici" (Brindisi)" xunto a otros artistes y la Orchestra del Teatru Comunale di Bologna.
L'añu 1995 traxo una gran sorpresa pa tolos qu'esperaben aires nuevos nel trabayu de Bryan; el cantar Have You Ever Really Loved A Woman, una versión balada-flamencu na que s'incluyía la participación del guitarrista español Paco de Lucía, que collaboró a pidimientu de Bryan Adams. Bryan contautar col mánager de Paco de Lucía quien lu informó de que nun taba disponible yá que taba de vacaciones fuera d'España; a los pocos díes Bryan enterar por suerte de que Paco de Lucía taba de casualidá de vacaciones na mesma islla onde él s'atopaba grabando. El cantar formó parte de la banda sonora de la película Don Juan de Marcu.
Nel añu 1996 Bryan intervieno nun nuevu dueto, esta vegada con Barbra Streisand, y dio como resultáu I Finally Found Someone. Esi mesmu añu ayudó a componer cantares a Michael Jackson y editó l'álbum 18 'Til I Die. Esti novenu álbum d'estudiu ye llanzáu, y cantares como Let's Make A Night To Remember, The Only Thing That Looks Good On Me Is You, 18 'Til I Die, y Star (esta última forma parte de la B.S.O., de la película "Jack"), llogren ésitu masivu. L'álbum ye producíu por Bryan Adams y Robert John "Mutt" Lange. Bryan Adams edita'l cantar "Hey Elvis" n'homenaxe a Elvis Presley. Esti cantar forma parte del single The Only Thing That Looks Good On Me Is You, de la edición xaponesa del álbum 18 'Til I Die, y en versión unplugged nel single Back To You.
Nel añu 1997 la cadena televisiva de MTV decide da-y la oportunidá de que grabe'l so propiu MTV Unplugged (álbum que pa tou artista representa un retu, pos nél non yá grábense les versiones famoses en guitarres acústiques y percusión senciella, sinón qu'amás, representa un legáu de musicalidá, gallardón, y respetu per tantos años de trabayu). L'álbum arrexunta un conciertu senciellu de clásicos, como efeutivamente yá se mentara, y preséntase nel mercáu con trés nueves cantares, "Back To You", "A Little Love" y "When You Love Someone". Más tarde, seria llanzáu tamién pa DVD. D'esti álbum editaron dos singles que fueron Back To You y I'm Ready los cualos contienen temes que nun tán incluyíos nel álbum.
Nel añu 1998, Bryan Adams editó l'álbum On A Day Like Today, del cual el cantar más conocíu y de más ésitu foi When You're Gone cantada a dúu cola ex-Spicegirl Melanie Chisholm (Melanie C). Orixinalmente cantar namái Bryan, pero nuna xunta na cual coincidieron dambos cantantes, Bryan ufiertó-y a Mel C cantala a dúu, polo que Mel C grabó'l so parte y unviar a Bryan. N'unu de los dos singles que s'editaron de "When You're Gone" podemos atopar una versión cantada namái por Bryan Adams. Los singles que s'editaron d'esti álbum fueron "When You're Gone", On A Day Like Today, Inside Out y Cloud Number Nine. La versión de los singles de "Cloud Number Nine" son distintos a la del álbum, pos, estes versiones son nuevos amiestos realizaos por Chicane.
Nel añu 1999 editó un nuevu álbum recopilatorio denomináu The Best Of Me, que contién temes clásiques de dende l'álbum Reckless, incluyendo la tema del mesmu nome del álbum y unos bonus track d'un conciertu que se llevó a cabu por esa dómina en Sudáfrica (pero estos bonus track solo consígense na versión internacional del álbum). La xira d'esti álbum coincidió col abandonu de Dave Taylor y Tommy Mandel (equivocadamente pensóse que la separación d'estos miembros producir mientres la xira del álbum On A Day Like Today), polo que nos conciertos popularizóse llamar a Bryan y a los dos miembros de la so banda "3 Pieces Band" (podría dicise que ye la primer vegada que Bryan, Keith y Mickey, llogren un nome como banda y non yá como solista). Amás, mientres esta dómina (que tomaría hasta'l 2002), a Bryan Adams veríase-y non cola guitarra nes sos manes (como yera bien avezada nél), sinón qu'optaría por llevar al mandu'l baxu llétricu. Tamién hai que dicir que se camudó radicalmente la puesta n'escena de la banda: agora vistiríen de blancu inmaculáu los trés, xunto a los color de la presea.
Los años 2000
Nel añu 2000 Chicane cola collaboración de Bryan Adams editaron el single "Don't Give Up". Esi mesmu añu Bryan Adams llanzó dos DVD que resumen la xira promocional del álbum The Best Of Me: Live At The Budokan y Live At Slane Castle (la grabación de dambos DVD llevar a cabu nel mesmu añu; el primeru foi grabáu en Xapón, y el segundu n'Irlanda).
En 2002 collabora col direutor rusu Andrei Konchalovski nel filme consagráu col Lleón de Plata nel Festival Internacional de Cine de Venecia "La casa de los tontos" (Dom durakov - Дом дураков), ambientada nun asilu psiquiátricu de Chechenia. Bryan interpretar a sigo mesmu apaeciendo nes allucinaciones d'una moza paciente cola so tema Have You Ever Really Loved A Woman reproducíu en dellos tramos del filme.
A mediaos del añu 2004, editaron l'álbum Room Service, grabáu mientres una de les sos xires nes bambalinas y habitaciones d'hoteles, d'ende'l títulu del discu. Anque l'álbum nun llogró ventes masives, Bryan argumentó qu'esti álbum espresa lo que verdaderamente ye él, y lo que-y gusta faer, pos parte de les lletres de los cantares na so mayoría fueron feches y correspuenden a los casos personales de la vida de Bryan. Nel single Room Service incluyéronse 2 temes acústiques (stripped) que son Room Service y Open Road. Asina mesmu, editó dos singles adicionales Open Road y Flying.
El 2 de xunetu de 2005, Bryan y la so banda fueron partes d'unu de los conciertos internacionales más renombraos en tol mundu. Trátase del "Live 8", destináu a la recaldación de fondos pa combatir la probeza, que llevóse cabu alredor de tol mundu. L'eventu presentar nun día soleyeru, nel Barrie Park Place en Ontario, Canadá, y presentáronse bandes como Motley Crüe, Simple Plan y Tragically Hip, ente otros munchos. Bryan presentó'l siguiente repertoriu: "Back To You", "All For Love", "Open Road" y "This Side Of Paradise", conquistando asina l'almiración de munchos. Tamién, el tercer DVD ye grabáu n'anguaño, tratar del Live In Lisbon, que ye terrible, yá que yá nun se trata de trés músicos como nos anteriores DVD, sinón qu'agora son cinco, amás de caltener una calidá d'imaxe impresionante, bien bon soníu, escenariu, repertoriu, presentación y públicu.
Nel mes d'ochobre del añu 2005 editó otru álbum (doble) recopilatorio, Anthology de grandes ésitos y dellos cantares inéditos o versiones en vivu. Na edición pa Estaos Xuníos, ye reemplazada la voz de Mel C pola de Pamela Anderson.
En febreru del 2007 participó como artista convidáu nel Festival Internacional del Cantar de Viña del Mar, en Chile, unu de los eventos musicales más importantes d'América Llatina.
El 11 de payares de 2008, salió a la venta "11-Deluxe Edition" que contién trés tarrezas adicioales que son "The Way Of The World", "Saved", "Miss America" y nueves versiones de She's Got A Way (una d'ella entemecida por Chicane), adicionalmente d'un DVD coles temes en direuto del nuevu álbum. Los cantares The Way Of The World y Miss America podemos atopar nel single "I Thought I'd Seen Everything".
Tamién nel añu 2008, Bryan Adams editó'l DVD Waking Up The World Tour - Canada 1992 nel cual apréciase una de les más grandes xires realizaes por Bryan Adams y la so banda. Esti DVD nun puede atopase a la venta nel mercáu, por cuenta de que solo ta disponible pal club de fans.
En payares de 2009 munchu siguidores sosprender de la salida d'una tema nueva de Bryan Adams, al ver el intro de la película Old Dogs que protagonicen John Travolta y Robin Williams; nos creitos del empiezu de la película suena You've been a friend to me lo que fai qu'a lo último dempués de cuasi 2 años ensin saber nada d'él, sospriéndenos con esta tema tan pegadiza y allegre.
Amás, tamién suena na película otru cantar de Bryan Adams que ye Summer of '69.
Los años 2010-presente
El 12 de febreru de 2010, Bryan, xunto con Nelly Furtado, interpretaron el cantar "Bang The Drum" na Ceremonia d'Inauguración de los XXI Xuegos Olímpicos de Vancouver 2010 nel Estadiu BC Place en dichu llugar, en Canadá.
En 2010 sale un álbum recopilatorio en direuto llamáu "Bare Bones", onde s'atopen cantares como "You've been a friend to me", dende "Cuts like a knife", "I do it for you", "Heaven" y más.
En 2011 apaeció nel programa de televisión The X Factor versión Reinu Xuníu, nel cual interpretó la tema "When You're Gone" xunto a los semifinalistes del certame. Preguntáu por qu'escueya al so participante favoritu y magar consideralo deslleal pa los demás apuntó a Amelia Lily como la so favorita. Amelia finalmente terminó tercera detrás de Marcus Collins y el primer grupu en ganar el certame: Little Mix.
En 2011, sale a la venta Alberta Bound/What The Hell I Got?, un EP dixital, con dos tarrezas: "Alberta Bound" tema escrita pol mesmu Bryan y Gretchen Peters, y "What The Hell I Got?", escritu por Michael Pagliaro en 1975.
En 2012 apaez un álbum de los sos conciertos nel Reinu Xuníu, llamáu "Tonight in Babylon".
El 27 d'agostu de 2014 empieza a sonar el single "She knows me", nuevu cantar perteneciente al nuevu álbum "Tracks Of My Years", llenu de versiones de la década de los 50 a los 70 d'artistes tales como Bob Dylan, John Fogerty, The Beatles, Chuck Berry, Smokey Robinson y otros, realizaes por el mesmu Adams como alcordanza a los sos años d'adolescencia y homenaxe al trabayu d'esos músicos. En declaraciones a la prensa con motivu del llanzamientu de Tracks Of My Years, Adams anunció que pa payares diba llanzar l'álbum "Reckless 30 aniversariu" con conteníu inédito y grabaciones en direutu en conciertu. De la mesma, Adams que se va embarcar nuna xira, declaró que pa 2015 editaría un nuevu álbum d'estudiu con cantares nuevos. Esti titulóse Get Up y foi producíu por Jeff Lynne.
Vida personal
En marzu del 2011, Bryan anunció vía Twitter que sería padre xunto al so actual pareya y asistente personal, Alicia Grimaldi. La nacencia del ñácaru foi en mayu de 2011.
Bryan ye bien celosu colos sos preseos. Tien un téunicu especializáu que curia y caltién decenes de guitarres, que son del so usu personal. Tolos preseos y accesorios son-y apurríos de manes de presidentes o fabricantes de diches empreses, seya o non patrocináu por estes cases. Equí,, pueden vese a los dueños de la fábrica alemana de cuerdes Pyramid Strings, faciéndo-y una entrega especial pa un conciertu.
Ye vexetarianu y participó de manera activa xunto a PETA.
Bryan Adams ye aficionáu del equipu de fútbol inglés Chelsea Football Club a quien nel álbum 18 'Til I Die dedíca-y la cantar "We're Gonna Win".
Álbumes d'estudiu
Álbumes en direutu
Bryan Adams B.S.O.
Películes nes que Bryan compunxo la Banda Sonora Orixinal y el cantar principal de la mesma:
Aphidoidea
Los áfidos (Aphidoidea) son una superfamilia d'inseutos fitopatógenos del suborde Sternorrhyncha. Esisten cerca de 4.000 especies d'áfidos clasificaos en 10 families; d'estos, unes 250 especies son plagues pa los cultivos agrícola y forestal, según pa xardinería. Tienen un tamañu que bazcuya ente 1-10 mm. Anatómicamente, la so carauterística más relevante ye la posesión d'un estilete nel so aparatu bucal, estructura capaz de travesar la epidermis de les plantes hasta llegar al floema: por aciu succión, los áfidos liban la cazumbre vexetal. Esti vezu alimenticiu ye la causa del so calter fitopatógeno: provoquen un retrasu na crecedera debida al parasitismu que realicen; amás, tresmiten otros axentes fitopatógenos, esto ye, actúen como vectores. Tamién se-yos llama pulgones.
Visión evolutiva
Aphidoidea contién la mayoría de les families estinguíes d'especies d'áfidos. Dos families rellacionaes, Phylloxeridae y Adelgidae, atópense asitiaes na superfamilia Phylloxeroidea. Anque la evidencia fósil suxure que Aphioidea diversificóse de la que lo faíen les primeres anxospermes, nel Cretácicu ceo, podría ser que la familia fuera muncho más antigua. Ello ye que los Prociphilini (Pemphigidae), Mindarus (Mindaridae) y Neophyllis (Drepanosiphidae) podríen ser más antiguos que les coníferes. Considérase'l mínimu envaloráu na edá del taxón en 140 millones d'años, magar se postula una edá de 200 millones. La mayoría de les families d'áfidos escastar nel llende K-T (ente'l Cretácicu y el Terciariu), xunto colos dinosaurios y otros taxones; dempués, radiaron nel Miocenu.
Cuevas de Provanco
Cuevas de Provanco ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón, mui cerca de les llendes coles provincies de Burgos y Valladolid. Tien una superficie de 38,44 km².
Nel conceyu naz el ríu Botíes, afluente del Duero, cerca de Corrolades de Valdeperniega y pasa pel llau oeste'l pueblu. El pueblu ta na fastera d'un cuetu en que la so visu atopar la ilesia parroquial. Les sos cais son estreches y empinaes y dalgunes de les sos cases inda amuesen un ciertu aire medieval. Caltién los restos d'un castiellu. N'arquiteutura relixosa cuenta con dos ermites, la de San Roque y la de San Adrián más la ilesia dedicada a la Vera Cruz o Invención de la Cruz.
Allugamientu
La llocalidá de Aldeasoña asítiase na zona central de la península ibérica, nel estremu norte de la provincia de Segovia, tien una superficie de 38,44 km², y les sos coordenaes son 41.54222°N, -3.96222°W.
Clima
El clima de Cuevas de Provanco ye mediterraneu continentalizado, de resultes de la elevada altitú y el so alloñamientu de la mariña, los sos principales carauterístiques son:
Na Clasificación climática de Köppen corresponder con un clima Csb (oceánicu mediterraneu), una transición ente'l Csa (mediterraneu) y el Cfb (oceánicu) productu de l'altitú. A diferencia del mediterraneu presenta un branu más nidiu, pero al contrariu que nel oceánicu hai una estación seca nos meses más templaos.
Ilesia de la Invención de la Cruz
thumb|Ilesia de la Invención de la Cruz. Muro sur col accesu de la escalinata la cerca y la puerta d'entrada d'arcu de mediu puntu. Vese la cai en nivel inferior.Llamada tamién de la Vera Cruz, ye una ilesia de factura románica con alteraciones diverses llevaes a cabu nos sieglos siguientes. Tuvo una torre que se vieno embaxo nel añu 1946 y que nun se volvió a llevantar. Pela cueta aprovechóse'l so primer cuerpu p'allugar nél la nueva sacristía y sobre esti pisu edificóse la espadaña pa campanes. Tuvo tamién una galería porticada al estilu de les ilesies segovianes, que se modificar a mediaos del sieglu XX pa crear una nave llateral.
Genouilleux
Genouilleux ye una comuña francesa del departamentu d'Ain, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ficheru d'Autoridaes Virtual Internacional
El Ficheru d'Autoridaes Virtual Internacional (FAVI), n'inglés: Virtual International Authority File (VIAF) ye un proyeutu de biblioteques nacionales y operáu pol Online Computer Library Center (OCLC) pa xunir los ficheros d'autoridá virtual d'aquelles biblioteques. El proyeutu foi empecipiáu pola Biblioteca Nacional d'Alemaña y pola Biblioteca del Congresu de los EE. XX. a la que se xunieron la Biblioteca Nacional d'España ente otres.
Leptoptilos crumeniferus
left|240px|thumb|Marabú nel centru de la imaxe, arrodiáu de delles utres, nel Parque Nacional Serengueti.
El marabú africanu (Leptoptilos crumeniferus) ye una especie d'ave ciconiforme de la familia Ciconiidae qu'habita les zones banzaoses y sabanes del África subsaḥariana. Nun se reconocen subespecies.
Ye una ave carroñera y cazadora de pequeños vertebraos (anque se-yos vio prindando aves del tamañu d'un flamencu en dellos llagos africanos) pesen de 4 a 6 quilos y lleguen a tener un altor de 120 cm. Viven unos 15 años, alcuéntrase en Tanzania.
Columna de Marcu Aureliu
La columna de Marcu Aureliu ye un monumentu de Roma, construyíu ente 176 y 192 pa celebrar, pue que dempués de la so muerte, les victories del emperador romanu Marcu Aureliu (161-180) contra los xermanos y los sármatas aparcaos nel norte del cursu mediu del Danubiu (guerres marcomanas).
Trata d'una columna con un relieve n'espiral, construyida a semeyanza de la columna de Traxanu. Allugase nel sitiu nel cual fuera orixinalmente emplazada na Piazza Colonna frente al Palazzo Chigi.
Esta columna sirvió d'inspiración pa posteriores estatues del Renacimientu.
La columna cuntaba n'orixe con una estatua del emperador Marcu Aureliu na parte cimera, pero nel sieglu XVI el papa Sixto V ordenó retirala p'asitiar nel so llugar una estatua de Pablo de Tarsu que ye la qu'anguaño se caltién sobre la columna.
Aeropuertu de Dipolog
L'Aeropuertu de Dipolog (en tagalu: Paliparan ng Dipolog; en cebuano: Tugpahanan sa Dipolog) (IATA: DPL, ICAO: RPMG) ye l'aeropuertu principal que sirve l'área xeneral de Dipolog, la ciudá capital de Zamboanga del Norte, nel sur de les Filipines. L'aeropuertu ye unu de los más activos en Mindanao, especialmente teniendo en cuenta la so clasificación. L'aeropuertu ta clasificáu como un aeropuertu secundariu pola Autoridá d'Aviación Civil de Filipines (CAAP), un organismu del Departamentu de Tresportes y Comunicaciones (DOTC) que s'encarga de les operaciones, non solo d'esti aeropuertu, sinón tamién de tolos demás aeropuertos de Filipines, sacante los principales aeropuertos internacionales.
En 2005, l'aeropuertu remanó 75.751 pasaxeros. El so tráficu de pasaxeros creció siquier un 52% dende l'añu 2000 según amuesen les estadístiques, con una tasa media de crecedera añal d'alredor del 10,4 %.
Christine Amertil
Christine Amertil ye una atleta bahamesa, especialista na prueba de relevos 4x100 m, cola que aportó a subcampeona mundial en 2009.
Carrera deportiva
Nel Mundial de Berlín 2009 gana la medaya de plata nos relevos 4x100 m, con un tiempu de 42,29 segundos, tres les xamaicanes y per delantre de los alemanes, siendo les sos compañeres d'equipu: Chandra Sturrup, Shenique Ferguson y Debbie Ferguson-McKenzie.
Donhierro
Donhierro ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia nel territoriu de la Campu Segoviano, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Parte cola provincia d'Ávila, nes proximidaes d'Arévalo.
Tien una superficie de 17.22 km².
Ta asitiáu cerca del ríu Adaja.
Historia
A mediaos del sieglu XIII el llugar ye mentáu con Don Fierro, faciendo referencia a un repoblador d'esi nome, que posiblemente foi d'orixe rioxanu o vascu. Dientro del so términu esistieron otros dos poblaos güei sumíos: Botalhorno y Salvador de Cuéllar.
Enllaces esternos
Pueblos de Segovia
Leptodon cayanensis
Leptodon cayanensis ye una especie d'ave Accipitriforme de la familia Accipitridae que viven en montes abiertos y montes pantanosos de Centro y Suramérica.
Barghawata
right|280px|thumb|L'Emiratu de Barghawata (n'azul). Barghawata o Berghawata foi un antiguu emirarreyo bereber que foi fundáu nel añu 744 d. C. na rexón de Tamesna (Marruecos) por un xudíu, dicía ser un profeta, y empecipió una relixón que foi siguida polos barghwatíes, que fueron acusaos de herexía poles otres dinastíes vecines. L'emiratu tuvo qu'aguantar los ataques d'idrisíes, fatimíes, ziríes y almorávides pero venció ante los exércitos almohades de Abdelmumín nel añu 1149.
Leptodon cayanensis
Otros nomes vulgares
Tamién ye conocíu como milano cabeza gris, gavilán cabecigrís, gavilán palomberu, gavilán guacharaquero, aguililla cabecigrís, elanio cabecigrís y bilanu blanquigrís.
Distribución
El so área de distribución estender dende l'este de Méxicu y Trinidá hasta Perú, Chile, Bolivia y el norte d'Arxentina.
Carauterístiques
El bilanu cabecigrís mide de 46 a 53 cm de llargor y pesa ente 410 y 605 g. L'adultu tien la cabeza gris, l'envés negru, el banduyu blancu y la cola negra con dos o tres bandes blanques. El picu ye azul y les pates, curties y grises. Les ales tienen les plumes cobertoras negres y les remeres reticulaes y barreadas de blancu.
El neñones tienen dos fases de coloración. La fase clara ye similar al adultu, pero cola cabeza y el pescuezu blancos, una "mázcara" y una corona negres, picu negru y pates marielles. Na fase escura, la cabeza, el pescuezu y l'envés son coritos, la parte inferior amarellentada con franxes escures. Pon unu o dos güevos blancos, purpúreos nun estremu y enllordiaos de castañal. El nial, construyíu na copa d'un árbol, ta fechu de ramines y tapizáu con yerba.
Subespecies
Conócense dos subespecies de Leptodon cayanensis:
Aeropuertu de Diu
L'Aeropuertu de Diu atópase en Diu nel Territoriu Anexonáu de Damán y Diu, India. Amás d'a Diu, tamién atiende a los territorios vecinos de Gujarat, incluyendo Veraval y Jafrabad.
Syzygium anisatum
Syzygium anisatum, ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia de les mirtacees. thumb|Flores
Descripción
El mirto anís tien una trupa copa y crez hasta 45 metros. Les fueyes miden de 6 a 12 cm de llongura con marxes prominentemente ondulaos y arume d'anís. Les flores son blanques y de un arume bien duce, salen en panículas. Los frutos son cápsules seques cola testura asemeyada al papel de 5 mm de llargu.
Distribución y hábitat
La distribución natural del árbol anís na naturaleza acutar a los valles de Nambucca y Bellinger nos subtrópicos de Nueva Gales del Sur, Australia.
Usos
Ye usáu como una especie saborizante ya ingrediente herbal de té. Anque se conocía dende enantes, comercializar por primer vegada a principios de los años 1990 como una especie montesa, y a mediaos de la mesma década empezar a cultivar en plantíos pa cubrir la demanda.
L'aceite esencial de S.anisatum contién anetol y metil cavicol, apurriendo sabores d'anís y regaliza respeutivamente.
La especie foi sometida a meyora pa potenciar les sos propiedaes saborizantes. Ello ye que les seleiciones d'alta calidá de S. anisatum reciben el nome de mirto anís; concretamente, esti grupu definir por tener un quemotipo trans-anetol (90%+). Eses seleiciones arrobinar por frada pa procurar la calidá consistente del aceite esencial. Les seleiciones del mirto anís son tamién baxes en metil cavicol y cis-anetol (menos del 0,1%).
La investigación indica que l'aceite de mirto anís tien actividá antimicrobiano, incluyendo sobre la lleldu patóxena Candida albicans.
Taxonomía
Syzygium anisatum describióse por (Vickery) Craven & Biffin y espublizóse en Blumea 50: 159. 2005. Syzygium: nome xenéricu que remanez del griegu: syzygos y significa "xuníu, aconceyáu"
anisatum: epítetu llatín que significa "como anís"
Bibliografía
Floyd, A.G., Rainforest Trees of Mainland South-eastern Australia, ISBN 0-909605-57-2.
Christine Allsopp
Foi educada nel St Albans Grammar School for Girls y na Universidá d'Aston. Una ex química investigadora, y editora téunica, foi ordenada diáconu en 1989 y sacerdote en 1994. Depués d'un sanamientu en Caversham foi vicaria de Bracknell y depués diácona rural d'Alderbury antes de la so colación na archidiócesis.
Retiróse en setiembre de 2013, siendo fecha arcediana emérita, y agora vive en Lambourn.
Brouckerque
Brouckerque ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Unió Esportiva Lleida
La Unió Esportiva Lleida foi un club de fútbol español asitiáu en Lleida, Cataluña. Xugó nel sistema español de lligues de fútbol y mientres el tiempu qu'esistió foi l'equipu más representativu de la provincia de Lleida.
L'equipu foi fundáu en 1939 como Lleida Balompié, a partir de la unión de dellos clubes de la ciudá. Sicasí, nun adquirió la so estructura tradicional hasta marzu de 1947, cuando se xunió a otru club ilerdense, Club Deportivo Lleidatanu, pa formar la entidá actual. Mientres el franquismu llamóse Unión Deportiva Lleida, y en 1978 camudó al actual Unió Esportiva Lleida. En tola so historia, el club xugó dos veces na Primer División española y nunca pudo caltenese: el so debú foi na temporada 1950/51, na que terminaron colistas, y volvieron nel añu 1993/94, quedando en penúltima posición.
Nos últimos años, la entidá tuvo graves problemes económicos, que la llevaron a declarar concursu d'acreedores en xunetu de 2010. La delda de la UE Lleida xubía a 28 millones d'euros y nun esistíen posibilidaes de rebaxala, polo que se decretó la so desapaición y la venta de la so plaza en Segunda B. El so sustitutu ye'l Club Lleida Esportiu.
Creación del equipu (1939 a 1947)
La entidá crear na primavera de 1939, pocos meses dempués de que rematara la Guerra Civil española. Delles sociedaes deportives lleidatanes como'l Lleida Sport Club, el Associació Esportiva Lleida Calaveres y la Asociación d'Ex Alumnos Maristes (AEM), xunir pa crear un club representativu de la ciudá de Lleida. Dicha unión foi forzada poles autoridaes. El presidente del AEM apurrió l'estadiu pal club, l'actual Camp d'Esports que se construyó en 1919 y sigue abiertu.
El primer presidente del Lleida Balompié foi Sebastià Tàpies, ente que'l primer entrenador foi José Pérez. Con una equipación de camisa celeste y pantalón blancu, el club apostó'l so primer alcuentru'l 5 de payares de 1939 frente a un club de la provincia, el Les Borges Blanques. Partiendo de categoríes rexonales, el club xubió pasos hasta que xubió a Tercer División española na temporada 1943/44. El Lleida Balompié nun yera l'únicu club qu'entós esistía nesa ciudá; tamién taba'l Club Deportivo Lleidatanu, fundáu en 1941 y venceyáu al Exércitu español.
Ascensos y debú en Primer División (1947 a 1951)
L'equipu debutó en Segunda na temporada 1949/50, cuando esta categoría taba estremada en dos grupos. Anque l'oxetivu yera la permanencia, sosprendió al terminar en segundu puestu del grupu norte, y clasificóse pa la liguilla d'ascensu a la máxima categoría. Con dos places pa cuatro equipos —Racing de Santander, Real Murcia y Alcoyano—, el conxuntu lleidatanu terminó segundu y xubió a Primer División, so la presidencia de Eduard Estadella. El so ascensu decidir nel postreru partíu de la liguilla, con victoria de los catalanes sobre'l Murcia por 4:1.
La UE Lleida foi, dempués del Real Valladolid, el segundu equipu que consiguió xubir a Primer nel so debú na división de plata. Sicasí, esa trayeutoria ascendente nun se correspondió con una bona campaña na máxima categoría. Na temporada 1950/51, el club terminó n'última posición y baxó, con múltiples goliaes como llocal y visitante. Los lleidatanos nun ganaron nengún partíu fora del so estadiu, y terminaron el cursu con 134 goles encaxaos, récor negativu en tola historia de la competición. El so meyor xugador foi Ignacio Bidegain, delanteru vascu que llogró ocho goles en 17 partíos.
Estancamientu y crisis deportiva (1951 a 1987)
Mientres los años 1960 l'oxetivu foi l'ascensu a Segunda División, que nun consiguió hasta la temporada 1964/65. Nesi sentíu foi esencial la llegada a la presidencia de Ramón Vilaltella. Na fase d'ascensu, el catalanes ganaron al Deportivo Alavés y al Calvo Sotelo d'Andorra. Anque l'equipu lleidatanu esperaba tener un rendimientu similar al que tuvo nos años 1950, los resultaos nun acompañaron y la entidá tuvo munchos problemes pa caltenese. Finalmente, nel añu 1967/68 el club baxó a Tercera, lo que provocó un descensu nel númberu de socios y una cayida na asistencia al campu. La probe respuesta de los aficionaos motivó de la mesma la dimisión del presidente Vilaltella, y el club tuvo problemes financieros que-y obligaron a desfacer de los sos meyores xugadores.
Ensin profesionales que pudieren garantizar la so permanencia, el club baxó a Territorial Preferente nel añu 1969/70. Nesa categoría permaneció solo un añu, pos remató la temporada como campeón. Al so regresu en división de bronce, los lleidatanos tuvieron problemes pa lluchar pola permanencia, y l'oxetivu de la Segunda División taba cada vez más lloñe.
Cola llegada de la democracia, el club tuvo dellos cambeos. Modificóse'l nome oficial por Unió Esportiva Lleida, que se caltuvo hasta la so desapaición. Tamién se camuda'l color de la equipación del celeste al azul, y pasóse al azul escuro dende 1985. No deportivo, el club pudo xubir a l'acabante crear Segunda División B na temporada 1977/78, gracies a terminar ente los diez primeros del so grupu en Tercera. La UE Lleida consiguió estabilidá, pero l'asistencia al campu siguió siendo baxa porque los resultaos nun acompañaron.
Regresu a Segunda División y ascensu (1987 a 1993)
200px|thumb|[[José Emilio Amavisca xugó na UE Lleida na temporada 1991/92.]] Ventidós años dempués, la UE Lleida xubió a Segunda División na temporada 1986/87. A les órdenes de Jordi Gonzalvo, el catalanes cuayaron una bona temporada y llograron l'ascensu a falta d'una xornada, frente al Almería CF. En 1987, el Conceyu empezó a entamar el Troféu Ciudad de Lleida (oficialmente conocíu como Trofeu Ciutat de Lleida).
Nel so regresu na temporada 1987/88, el club cuaya un bon añu que-y dexa rematar en sesta posición. Sicasí, un añu dempués la situación camudó por completu, y foise a les últimes posiciones. El téunicu Koldo Aguirre foi cesáu, y producióse la llegada como téunicu de José Manuel Esnal "Mané", quien nun puede faer nada pa evitar el descensu. Pese al descensu Mané siguió al frente, y formó un bloque sólidu que devolvió a la UE Lleida a Segunda División, coincidiendo coles bodes d'oru de la entidá, como campeón de grupu na campaña 1989/90. Destacaron nesi tiempu xugadores como Mariano Azcona, quien foi máximu goliador de la categoría con 26 tantos.
En 1992, añu en que la UE Lleida convertir nuna sociedá anónima deportiva, ameyoráronse los resultaos y l'oxetivu del ascensu taba más claru. Mané siguió liderando'l proyeutu, pal que cuntó con futbolistes como James Canteru o José Emilio Amavisca. Tres dos temporaes nes que se quedó na parte alta de la tabla, los ilerdenses xubieron a Primer División el 5 de xunu de 1993, con una victoria por 3:0 frente al CD Badajoz. El porteru croata Mauro Ravnić ganó'l Troféu Zamora de la categoría.