cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Los Angeles Clippers
2002-03
Vía draft añedióse fondura al so xuegu interior escoyendo a Chris Wilcox y Melvin Ely. Repescar al escoyíu años tras, Marko Jarić. Les mancadures castigaron al equipu siendo 60 los partíos qu'ente Odom, Brand y Richardson perdiéronse. Alvin Gentry dixo adiós a los 58 partíos, dexando al so equipu en tan solo 19 victories, y siendo sustituyíu pol míticu base de los Celtics de los 80, Dennis Johnson, que poco pudo faer por ameyorar los rexistros, nun añu, onde la condicionante principal y la causa del naufraxu imprevistu, foi la insignificante cantidá de xugadores que teníen un contratu garantizáu al rematar la temporada. Una vegada más, la temporada de los californianos foi decepcionante, llogrando un pésimu 27-55.
2003-04
Como yera de prever, esi añu, peracabóse la mayor espantayada enxamás vista nos Clippers, hasta 4 de los xugadores "importantes" del añu anterior dixeron adiós, poniendo puntu final a carreres nos Clippers de tolos sabores, dende medianamente triunfales, hasta desastroses y mediocres. Odom colar a Miami Heat, Miller a Denver Nuggets, Olowokandi a Minnesota Timberwolves y Piatkowski a Houston Rockets.
Con tou y con eso, mancadures de Brand y Richardson inclusive, l'equipu ameyoró respectu al añu anterior (28-54), y con un roster rebosante de mocedá (Simmons, Wilcox, Chris Kaman, Matt Barnes, Ely...). Mike Dunleavy yera'l nuevu entrenador, pero de pocu sirviríen les sos conocencies, en devanéu aplicables a una franquicia como ésta. Maggette desatapóse como un fluyíu anotador, y llevó toa responsabilidá xuntu y per delantre de Brand, que foi la so primer temporada desque vistía la elástica Clipper, qu'igualó o supero los númberos consiguíos en Chicago Bulls.
2004-05
Pa cubrir la baxa de Simmons, la franquicia fichó al veteranu Cuttino Mobley, roblándo-y un contratu similar. La llegada de Mobley yera necesaria, yá que desque Piatkowski dexó l'equipu nun cuntaben con un tirador sólidu, amás de da-y al equipu un plus de defensa nel perímetru. Amás, el 12 d'agostu de 2005 fueron trespasaos les bases Marko Jarić y Lionel Chalmers a Minnesota Timberwolves a cambéu del All-Star y doble campeón de la NBA Sam Cassell.
2005-06
N'esta temporada, los Clippers punxeren munches esperances yá que llograren consiguir un equipu competitivu coles alquisiciones veraniegues. Nel draft de 2005, los Clippers escoyeron al nuevu rusu Yaroslav Korolev.
Mientres la campaña, les coses colaben bien en Los Angeles, Brand fuera escoyíu p'apostar l'All-Star Game y munches revistes deportives rindíen reconocencia al ameyoráu xuegu del equipu. Antes del zarru de fichaxes, Chris Wilcox foi trespasáu a Seattle SuperSonics en cuenta de Vladimir Radmanović.
A lo último los Clippers algamaron los playoffs tres 9 años, ganaron el so primer partíu de postemporada dende 1993 y pasaron de ronda tamién per primer ocasión dende 1976, cuando l'equipu xugaba en Buffalo. Yá en playoffs, desfacer de Denver Nuggets fácilmente en cinco partíos. En semifinales de Conferencia enfrentar a Phoenix Suns nuna serie bien igualada, yá que nun se decidió'l ganador hasta'l séptimu y definitivu partíu. En perdiendo'l primeru por 130-123 en Phoenix, los Clippers empataron la eliminatoria venciendo por 25 puntos de diferencia nel segundu duelu. Nel tercer alcuentru, un recital de Shawn Marion (32 puntos y 19 rebotes) ponía de nuevu per delantre a los Suns, anque díes dempués volvió reinar la igualada con un Brand brillosu autor de 30 puntos, 9 rebotes y 8 asistencies. Nel quintu partíu, un triple de Raxa Bell a falta de 1,1 segundos llevó'l choque a la segunda prórroga. Darréu, los Suns batieron a los Clippers por 125-118.
Cuando paecía que los Suns diben a finiquitar la eliminatoria, los Clippers salvaron los muebles ganando'l sestu alcuentru. El defensivu Quinton Ross tuvo la so nueche, anotando 18 decisivos puntos, al igual que Brand, que volvió rellumar con 30 puntos, 12 rebotes, 3 asistencies y 5 tapones. Maggette tamién foi decisivu, apurriendo 25 puntos saliendo dende'l banquín, con 7/8 en tiros de campu y 9/9 dende la llinia de tiros llibres.
Nel séptimu y últimu alcuentru, los Clippers nun pudieron ante'l poder ofensivo de los Suns y cayeron 127-107 en Phoenix. Como reconocencia a la gran temporada de los angelinos, Elgin Baylor ganó'l premiu al Meyor Executivu del Añu.
2006-07
La temporada 2006-07 empezó colos Clippers escoyendo na 34ª posición del Draft de 2006 al pívot Paul Davis de la Universidá de Michigan State. Aquella eleición foi adquirida del trespasu con Charlotte Bobcats en 2004 por Melvin Ely. L'equipu tamién drafteó al puertorriqueñu Guillermo Díaz de la Universidá de Miami na 52ª posición, anque finalmente nun consiguió un puestu na plantía. Tocantes a los fichaxes vía axente llibre, Tim Thomas robló colos Clippers el 13 de xunetu de 2006 un contratu por 4 años y 24 millones, y Radmanovic dexó l'equipu pa fichar polos Lakers. Tamién el día 13, Cassell anovó'l contratu por 2 años y 13 millones.
Tocantes a los resultaos, foi una temporada un tanto agriduz pa los Clippers, quedándose cerca de playoffs pero amosando un xuegu lloñe del practicáu la campaña anterior. L'equipu remató con un rexistru de 40-42 (a dos partíos de Golden State Warriors, los octavos del Oeste), en parte por cuenta de les mancadures de xugadores como Cassell, Thomas, Livingston y Kaman. Luke Jackson, Alvin Williams y Doug Christie roblaron dos talos contratos por 10 díes, ayudando dende'l banquín pero xugando llindaos minutos.
2011-12
Nel añu 2011 en desbloquiándose el lockout, los Clippers cuntaben con xugadores nuevos y talentosos, anque non lo suficiente como pa llegar a la post-temporada. Eric Gordon fuera la gran esperanza dende 2008, y cuntaben col All-Star Chris Kaman y el portentosu físicu de Blake Griffin. Al pie de ellos, Mo Williams, Aminu, Eric Bledsoe, DeAndre Jordan, etc. Tres el fracasu del trespasu de Chris Paul a los Lakers, los Clippers consigueron faese col segundu meyor base de la lliga en cuenta de Gordon, Kaman y Aminu, que se colaron a New Orleans Hornets. D'esta manera, los Clippers cuntaben con una plantía nueva y bien poderosa físicamente, con Blake Griffin y Chris Paul como referencies. Al pie de ellos, llegaron al equipu'l bistechu Caron Butler y el veteranu base Chauncey Billups. Nesta temporada los Clippers ganáronse'l nome de "The Lob City" pol so gran habilidá pa completar los Alley-Oops, usualmente de Paul pa Griffin o pa DeAndre Jordan.
Los Clippers empezaron la temporada bien fuertes y el 3 de febreru de 2012 roblaron al veteranu Kenyon Martin, pero cola mancadura de Billups en febreru, los Clippers baxaron les sos prestaciones. En marzu un trespasu a tres bandes con Washington Wizards y Denver Nuggets llevó a Nick Young a los Clippers. Los Clippers llograron pasar a los playoffs, xugaron contra unos embravecíos Grizzlies. Nel so primer partíu, Los Angeles realizó una de los remanecimientos más grandes na historia de los playoffs de la NBA, remontando 27 puntos, pa ganar el so primer partíu de playoffs de la temporada por 99-98. Ellos lideraben la serie 3-1. Sicasí, dempués de 2 partíos consecutivos perdíos, reaccionaron y ganaron el 7ᵘ partíu en Memphis 92-82 pa pasar a la segunda ronda. Los Clppers confiaron nel banquín mientres aquel partíu, y ellos rindieron. Chris Paul anotó 19 puntos, a pesar d'una ferida nel músculu flexor derechu del cadril. Blake Griffin tuvo llindáu debíu una mancadura na rodía. Na segunda ronda fueron barríos 4-0 por unos poderosos San Antonio Spurs pa terminar con una fructosa temporada. El día antes de la nueche del draft de la NBA, facer colos derechos d'un ex-xugador de la franquicia, perteneciente a los Dallas Mavericks, Lamar Odom. Tamién adquirieron al axente llibre Grant Hill quien provenía de Phoenix.
2012-13
La temporada empezó cola eleición de Furkan Aldemir nel draft de 2012, celebráu nel Prudential Center de Newark (Nueva Jersey). La ala-pivot turcu foi escoyíu na posición númberu 53 de la 2ᵘ ronda. Yá a primeros de payares, cola temporada regular yá empezada, los Clippers empezaron a esplegar un xuegu entretenío y risondero pal so públicu (mates, alley-oops, crossovers) que matizaba cola perceguera que sentíen dellos siguidores d'otres franquicies escontra l'equipu de Vinny Del Negru.
En playoffs, enfrentar de nuevu colos Grizzlies de Marc Gasol en primer ronda anque esta vegada acabaron venciendo na serie 4-2.
2013-14
La temporada 2013-14, foi una de les meyores temporaes pa Clippers, llegando per tercer vegada na so historia a Semifinales de Conferencia (segunda en trés años). La temporada regular remataron con un balance positivu de 57-25, pa ser primeros de la so división y terceros del Oeste, namái por detrás de los campeones Spurs, y de Thunder. El xuegu del equipu angelino basóse, de nuevu, na so base Chris Paul, y nel so dominiu del poste baxu cola pareya formada por Blake Griffin y DeAndre Jordan. Con un Griffin, desenvolviendo una de les sos meyores temporaes na NBA y Jordan, que foi'l líder de la líga en rebotes y en porcentaxe de tiros de campu, per segundu añu consecutivu. Yá en PlayOffs desfacer en primer ronda de los Golden State Warriors de Stephen Curry (4-3), pero salieron ganaos en semifinales de conferencia contra Oklahoma Thunder de Kevin Durant y Russell Westbrook (2-4).
Trayeutoria
Nota: G: Partíos ganaos; P:Partíos perdíos; %:porcentaxe de victories
Plantía 2017/18
{| class="toccolours" style="font-size: 95%; width: 90%; " ! colspan="2" style="background-color: #cc0033; color: white; text-align: center;" | Los Angeles Clippers 2017-2018 ! Xugadores !! Entrenadores {| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;" ! Nᵘ !! !! Pos. !! Nome !! Altor !! Pesu !! Orixe
Premiu
'''MVP del All-Star Game de la NBA
Rookie del Añu de la NBA
Meyor Sestu Home de la NBA
Xugador Más Ameyoráu de la NBA
Xugador Más Deportivu de la NBA
Compañeru del Añu de la NBA
Executivu del Añu de la NBA
Meyor Quintetu de la NBA
Segundu Meyor Quintetu de la NBA
Condáu de Wurtemberg
Historia
En 1442, el Tratáu de Nürtingen foi robláu ente Ulrico V y el so hermanu Ludwig I. Como resultancia, Württemberg estremar en dos partes. Ulrico recibió l'área de Stuttgart (Württemberg-Stuttgart), incluyíes les ciudaes de Bad Cannstatt, Göppingen, Marbach am Neckar, Neuffen, Nürtingen, Schorndorf y Waiblingen. Ludwig recibió la seición de Bad Urach (Württemberg-Urach), incluyíes les ciudaes de Balingen, Calw, Herrenberg, Münsingen, Tuttlingen y Tubinga. Esta seición creció pa incluyir el condáu de Montbéliard tamién dempués de la muerte de Henriette en 1444.
Universidá de Heidelberg
Alumnos
Ludwig Feuerbach, filósofu * Karl Jaspers psicólogu y filósofu esistencialista Hans-Georg Gadamer, filósofu de hermenéutica
Científicos Philipp Lenard, físicu Nazi y Premiu Nobel
Lliteratos
Condáu de Wurtemberg
Historia
Como resultancia del Tratáu de Münsingen en 1482 y el Tratáu de Esslingen en 1492, el conde Everardo V llogró reunificar Württemberg y algamó el rangu de duque. Everardo, ensin fíos, convertir nel únicu gobernante d'esti país reunificado. El reinante conde Everardo VI de Wurttemberg-Stuttgart foi designáu como'l so socesor, y tenía de gobernar n'asociación con un comité de dolce "honorables", representantes de los dos estaos del país (señores y comunes).
En 1495, so la Dieta Imperial de Worms convocada pol emperador Maximiliano I el condáu convertir nel Ducáu de Württemberg.
Los Angeles Clippers
Premiu
Meyor quintetu defensivu de la NBA
Meyor quintetu de rookies de la NBA
Meyor quintetu de rookies de la NBA Segundu meyor quintetu de rookies de la NBA
'''All-Stars de la NBA
Idioma bea
Aka-bea (tamién conocíu como Bea) ye una llingua estinguida de les islles Andamán, na India.
Casa de Wurtemberg
200px|thumb|Armes de la Casa de Wurtemberg forxaes nel portal del parque del palaciu de Altshausen. La Casa de Wurtemberg (que dio'l so nome al condáu de Wurtemberg, y depués al ducáu de Wurtemberg y al reinu de Wurtemberg, y por consecuencia al estáu de Baden-Wurtemberg) según investigaciones recién tien el so orixe na redolada de la Casa Imperial Salia. L'orixe luxemburgués, largamente supuestu, ye abondo improbable.
Historia
Alredor de 1080 Conrado I de Wurtemberg, probablemente descendiente de Conrado de Carintia (Dinastía salia), instalar na rexón de Stuttgart al convertise n'herederu de la casa Beutelsbach y construyó el castiellu de Wirtemberg. Escontra 1143 los Wurtemberg llograron el títulu de condes. El so dominiu, que orixinalmente incluyía'l territoriu qu'arrodiaba'l castiellu, creció en forma sostenida, sobremanera por aciu la compra de propiedaes de families aprobetaes, como les de Tubinga.
Por cuenta de la Dieta de Worms, el por entonce conde Eberardo V foi gratificáu pol emperador Maximiliano I del Sacru Imperiu Romanu col títulu de duque en 1495. De 1534 a 1537 el duque Ulrico introdució la Reforma y convirtió al so ducáu nun territoriu protestante importante, nel qu'él yera'l xefe de la Ilesia.
Cuando s'escastó la caña masculina protestante nel sieglu XVIII, otra llinia asoceder col duque Carlos Alejandro, un soberanu católicu. Los duques católicos entós tienen de vencer el mandu de la Ilesia a les families más importantes de Wurtemberg. Nun ye hasta l'ascensu del duque Federico III en 1797 qu'un príncipe protestante torna al gobiernu.
Reinu de Wurtemberg
En mayu de 1803, les reformes polítiques de Napoleón Bonaparte converten a Federico, daquella'l so aliáu, en príncipe eleutor recibiendo los señoríos seculares y mediatizados que-y dexen espandir considerablemente'l so país. El 1 de xineru de 1806, Federico recibe'l títulu de rei y collo nuevos territorios, y en 1807, pa estrechar entá más la so alianza col Imperiu francés, celebra'l matrimoniu de la so fía la princesa Catalina de Wurtemberg (1783-1835) con Jerónimo Bonaparte, hermanu del Gran Corsu.
En 1828 el rei Guillermu I de Wurtemberg promulgó una nueva norma de socesión y afitó los derechos y deberes de la familia soberana. La primogenitura masculina yera establecida xunto a la esixencia de los matrimonios con families d'igual dignidá.
Abdicación
Cuando s'abolió la monarquía n'Alemaña a la fin de la Primer Guerra Mundial, el rei Guillermu II de Wurtemberg foi l'últimu monarca alemán n'arrenunciar al tronu; en payares de 1918 asume'l títulu de Duque de Wurtemberg y en 1919 apurre'l palaciu Altshausen, cerca de Ravensburg, al so presuntu herederu, el duque Alberto, por que lo habitara. Dempués de la so muerte n'ochobre de 1921, la so fortuna y pretensiones —toes teóriques— al tronu pasen al otru llinaxe, convertíu al catolicismu nel sieglu XIX.
Llinies de la Casa de Wurtemberg
Toles llinies baxen de Federico II Eugenio de Wurtemberg (1732-1797):
Al traviés de los matrimonios de los sos miembros femeninos, los Wurtemberg tán presentes en numberoses families reales, imperiales, ducales y principesques como los Borbón, Liechtenstein, Orleans, Windsor, Casa de Grimaldi etc.
Actualidá
L'actual pretendiente al tronu ye'l duque Carlos María de Wurtemberg (n. 1936), descendiente de la quinta caña de la familia. Ta casáu con Diana d'Orleans. Sicasí, el xefe de la caña mayor de la casa de Wurtemberg (cuarta llinia) ye'l duque Carlos Anselmo de Wurtemberg-Urach (n. 1955).
Llista d'asteroides/32701–32800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Idioma juwoi
Oko-juwoi (tamién conocíu como Juwoi) ye una llingua escastada de les islles Andamán, na India. Trátase d'una de les llingües meridionales.
Romería viquinga de Catoira
derecha|miniaturadeimagen|240x240px|Nave viquinga na Ría de Arousa. La Romería viquinga de Catoira (oficialmente en gallegu, Romaría viquinga de Catoira) ye una fiesta profana que se celebra en Catoira, Galicia, España, nes redolaes del castellum honesti, les actuales Torres d'Oeste, cada primer domingu d'agostu dende 1961, recordando'l papel que tuvo Catoira na defensa de Galicia frente a los ataques normandos na gueta del tesoru de la ilesia compostelana, y u s'escenifiquen les invasiones viquingues asocedíes nel llugar hai alredor de mil años.
Universidá Carolina de Praga
La Universidá Carolina (en checu Univerzita Karlova y en llatín Universitas Carolina) fundada en 1348 en Praga (Bohemia), anguaño na República Checa, ye la universidá más antigua y una de les universidaes más prestixoses na Europa Central y del Este.
Romería viquinga de Catoira
Los vecinos de Catoira amarutanse de guerreros viquingos y de llabradores gallegos de la dómina pa representar la llucha. La fiesta empieza a les 10 de la mañana con música popular gallega peles cais de la villa. La fiesta en sí faise alredor de los restos de les torres y de la Capiya d'Oeste, na Ría de Arousa xunto al ríu Ulla, u s'instala la feria medieval y ufiértense moxones y vinu del Ulla. El cénit del eventu asocede col desembarcu. Los vecinos que faen de normandos apuerten pola ría con un retruque d'un bote viquingu del sieglu XI pa tomar les torres. El restu de los vecinos faen d'habitantes de la villa, que van intentar lluchar escontra l'invasor. Los festexos siguen con una xinta popular (sardiñada, pulpu, empanada…), col son de fondu de les gaites. La fiesta remata cola verbena.
Universidá Carolina de Praga
Fundada a finales de los años de 1340, cuntar ente les universidaes más antigües d'Europa y ye la primer universidá na Europa Central. El so sellu amuesa a Carlos IV, Emperador (colos sos escudos d'armes como Santu Emperador Romanu Xermánicu y Rei de Bohemia) arrodillándose delantre de San Wenceslao (al llau del bohemiu), arrodiáu pola inscripción Sigillum Universitatis Scolarium Studii Pragensis (en castellán: Sellu de l'academia de Praga, en checu: Pečyť studentské obce pražského očení).
Romería viquinga de Catoira
Marcu históricu
derecha|miniaturadeimagen|240x240px|Torres d'Oeste. Catoira foi dende l'antigüedá un llugar estratéxicu, la entrada pel mar hasta Compostela, polo que yá dende la Edá Media establecióse un importante complexu militar pa la defensa del sepulcru del apóstol de los ataques principalmente normandos y sarracenos, polo que se construyeron diverses torres de defensa no fondero de la ría, onde desagua'l ríu Ulla, les llamaes Torres d'Oeste. Foi'l rei d'Asturies, Alfonsu III, el que mandó irguir nel sieglu IX, amás de la Catedral de Santiago, la reconstrucción del ‘’Castellum Honesti’’ en Catoira. El castiellu convertióse n'unu de los más importantes d'Europa, y del que se caltienen solo, parte de dos de les grandes torres. L'edificiu siguió creciendo colos trabayos del rei de Galicia y Llión, Alfonsu V, que venció los normandos de Olaf Haraldson. Dempués de que nel sieglu XII la monarquía donara'l Castiellu a la mitra compostelana, los obispos Cresconio y Diego Peláez siguieron na fortificación de la ciudadela pa la defensa de Santiago. Amás, polo visto nel castiellu, nació Diego Xelmírez, primer arzobispu de Santiago, yá que'l so padre, el caballeru Xelmirio, fuera alcalde de la fortaleza nel sieglu XI. Les torres torgaron mientres sieglos l'ascensu pol Ulla de los exércitos normandu sarracenu; el diseñu final del sieglu XIII yera una cortil elíptica con siete torres (queden anguaño de pies, solu dos del sieglu XI; les ruines d'otros dos son del sieglu XII, siendo de dómina romana los restos d'otres que s'empobinen escontra l'interior). En mediu esistía una gran torre central. Na alta Edá Media lleguen a Jakobsland (nome qu'ellos-y daben a Galicia) los primeros grupos de pirates normandos atraíos poles noticies sobre les riqueces capitalines compostelana. Los viquingos escalen y quemen villes en tola mariña, y entren pola Ría de Arousa consiguiendo en 850, Iria Flavia, provocando la fuxida del obispu y del cabildru escontra Compostela. En 859 y 968 fíxose, sicasí, una bona defensa gallega dende'l ‘’Castellum Honesti’’ (Torres d'Oeste), consiguiendo detener l'ataque escandinavu y torgando qu'estos consiguieren Compostela.
Dempués de que'l Reinu de Galicia perdiera'l so poder llexislativu, pasando a depender de la Corona de Castiella y, especialmente, a partir del reináu de los Reis Católicos, Catoira entra nun periodu de progresiva decadencia. Les torres van sirvir de cantera pa les villes de la zona.
Universidá Carolina de Praga
La sede histórica y la cortil ceremonial ye'l Carolinum, un palaciu ocupáu pola universidá dende 1383, qu'antes perteneció al banqueru aristócrata Johlin Rotlev.
Romería viquinga de Catoira
La fiesta
derecha|miniaturadeimagen|240x240px|Vecinos amarutaos na romería con una de les Torres d'Oeste no fondero. La fiesta entamó celebrase en 1961. La primer etapa foi la del Atenéu d'Ullán ente 1961 y 1964. Tou empezó en 1959, cuando'l poeta y cura de Isorna, Faustino Rey Romero y el poeta catoirense, Baldomero Isorna Casal, fundaron l'Atenéu d'Ullán, un foru artístico y lliterario formáu por intelectuales de les tierres del Ulla. Esti grupu d'intelectuales son los que decidieron en 1960, nuna de les sos conxustes, que taría bien celebrar a manera de fiesta'l desembarcu del rei Ulfo. La primer Romería Viquinga tuvo llugar el 29 de xunetu de 1961, con una misa na Capiya de Santiago de les Torres d'Oeste, na memoria de Diego Gelmírez y demás defensores de la fortaleza. Amás, Pedro Montañés, coronáu con cañes d'árboles, representaba'l tarrecible viquingu Ulfo y saltaba a la tierra dende la so dorna pa dir al alcuentru del obispu Cresconio, representáu pol rei Romero que, con solemnes pallabres, apoderaba al invasor, faciéndo-y arrodillarse sumisamente ante'l representante de la cristiandá. Dempués tenía llugar una xinta campestre col son d'una banda de gaiteros, amás d'un actu lliterariu nel que participaben escritores de la contorna y nel que se basa l'actual pregón de les fiestes. Pela nueche, nes almenes de les torres, encendíense cacharelas pa recordar la manera nel qu'antaño s'anunciaba l'arribada de pirates na ría.
La segunda etapa entama en 1965 y dura hasta 1990, ye'l periodu d'afitamientu de la romería, d'esta vuelta patrocinada pola empresa llocal de Cerámica Domínguez del Noroeste S.A. y entamada polos sos trabayadores. En 1988 la fiesta foi declarada d'Interés Turísticu Nacional.
Universidá Carolina de Praga
Organización
La universidá entiende 17 facultaes:
Romería viquinga de Catoira
La fiesta
La tercera y última etapa principia en 1991, cuando ye'l mesmu Conceyu de Catoira ye quien toma les riendes de la fiesta. Ye'l periodu de proyeición internacional, aniciando'l hermanamientu cola villa dinamarquesa de Frederikssund. En 2002 la fiesta foi declarada d'Interés Turísticu Internacional.
Universidá Carolina de Praga
Organización
3ª Facultá de Medicina * Facultá de Medicina de Plzeň
Publicaciones
La Facultá de Filosofía de la Universidá Carolina, al traviés del so Centru d'Estudios Ibero-Americanos, publica la revista científica Ibero-Americana Pragensia, que recueye investigaciones sobre la historia y la lliteratura d'Iberoamérica. La revista fundar nel añu 1967 y tien una periodicidad añal. La mayor parte de los artículos publicar en llingua española, pero tamién recueye artículos n'inglés, portugués y checu. La revista ye d'esta miente la más antigua revista científica en llingua española publicada n'Europa Oriental.
Romería viquinga de Catoira
Hermandaes de Catoira
derecha|miniaturadeimagen|240x240px|Veleros na ría de Frederikssund ([[Dinamarca).]] La romería ye tamién importante pa Galicia pol intercambiu cultural sobre les invasiones normandes que se vinieron desenvolviendo en Catoira col so hermanamientu en 1993 cola villa dinamarquesa de Frederikssund y, un añu más tarde, en 1994, cola villa británica de Watchet, los trés enllazaos históricamente pol desembarcu viquingu.
Universidá Carolina de Praga
Alumnos y académicos destacaos
Ente los alumnos destacaos de la Universidá Carolina atópense: Nikola Tesla, Max Brod, Franz Kafka, Rainer Maria Rilke, Vincenc Strouhal y Milan Kundera, amás de los Premiu Nobel de Química Carl Ferdinand Cori, Gerty Cori y Jaroslav Heyrovský.
Idioma jeru
Aka-jeru (tamién conocíu como Jeru) ye una llingua casi estinguida de les islles Andamán, na India. Ye la única sobreviviente del grupu del Gran Andamanés. En 1997 cuntaba con 37 falantes, toos billingües en hindi.
Universidá Carolina de Praga
Alumnos y académicos destacaos
Ente munchos académicos de sonadía pueden mentase: Jan Hus, Jan Jesenius, Johannes Kepler, Tycho Brahe, Christian Andreas Doppler y Albert Einstein.
Fundación y Edá Media
La Universidá de Praga foi fundada pola bulda del papa Clemente VI y pol acta de fundación del rei checu Carlos IV de Luxemburgu. Pa la so organización utilizáronse como modelos les universidaes de Bolonia, Nápoles y París. Los estudios empecipiar na Facultá d'Artes y podíen siguir nes facultaes de Derechu, Medicina o Teoloxía. Pa tomar decisiones avera del destín de la universidá, los estudiantes y profesores fueron estremaos en cuatro “pueblo”: checu, bávaru, polacu y saxón. El pueblu checu incluyía los habitantes de Bohemia y Moravia, los eslavos del sur y los habitantes del Reinu d'Hungría. El bávaru incluyía a los austriacos, los polacos, los rusos y los habitantes de Franconia, Renania y Suabia; el saxón incluyía a los habitantes de Turinxa, Margraviato de Meissen, Saxonia, Suecia y Dinamarca. Los estudiantes de nacionalidá checa formaben ente'l 16 y el 20% del total de los estudiantes. En 1409 el rei checu Wenceslao de Luxemburgu reformuló los derechos de la universidá en favor de los checos, razón pola cual la mayoría de los profesores y estudiantes estranxeros treslladar a la Universidá de Leipzig y a otres. Esto tuvo como resultáu un descensu na importancia de la universidá praguense.
Despotismu ilustráu
L'alemán sustituyó al llatín como nueva llingua d'estudiu, lo cual fizo que la tensión ente checos y alemanes aumentara na segunda metá del sieglu XIX. Nel añu 1882 la universidá foi estremada en dos: checa y alemana. Na alemana impartíen clases los científicos Ernst Mach, Christian Doppler y Albert Einstein; na checa, el presidente posterior de Checoslovaquia, Tomáš Masaryk.
Checoslovaquia
Mientres la esistencia de Checoslovaquia construyéronse dellos edificios nuevos y estendióse la enseñanza pa muyeres. Dempués de la ocupación militar alemana y les manifestaciones estudiantiles, la universidá checa foi cerrada y les propiedaes de la Universidá Carolina fueron adquiríes pola universidá alemana.
Dempués del añu 1945
A la fin de la Segunda Guerra Mundial, la universidá alemana foi suprimida y les sos propiedaes fueron nuevamente adquiríes pola Universidá Carolina. En 1948, los comunistes llegaron al poder ya introducieron delles reformes escolares según l'exemplu soviéticu. Asina mesmu, munchu profesores y estudiantes fueron espulsaos por razones polítiques. Dempués de la Revolución de Terciopelu en 1989, introduciéronse la llibertá académica y les eleiciones de funcionarios públicos.
Situación actual
Nel añu 2009 taben matriculaos na Universidá Carolina 52 842 estudiantes en 625 carreres, de los cualos 7972 realizaben el grau de doctor y más de 7000 estudiantes yeren estranxeros. Mientres esi mesmu añu la universidá recibió 61 621 solicitúes d'inscripción, de les cualos aceptó a 18 020 nuevos estudiantes. El desemplegu de los sos graduaos ye d'un 1,6%, al igual que la Universidá d'Economía de Praga.
Aderus carbonarius
Aderus carbonarius ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Luis Báguena Corella en 1948.
Distribución xeográfica
Habita na República Democrática d'El Congu.
Ramón Díaz
Ramón Díaz ye un ex-futbolista arxentín.
Organización Marítima Internacional
La Organización Marítima Internacional (OMI, n'inglés IMO) ye un organismu especializáu de les Naciones Xuníes que promueve la cooperación ente Estaos y la industria de tresporte p'ameyorar la seguridá marítima y pa prevenir la contaminación marina. Recién iniciatives de la OMI incluyeron reformes al Conveniu Internacional pa la Seguridá de la Vida Humana nel Mar (SOLES) y al Conveniu Internacional pa prevenir la contaminación polos Buques (MARPOL 73/78). La so sede atópase en Londres, Reinu Xuníu.
Convenios
La organización foi creada pol Conveniu de 6 de marzu de 1948 constitutivu de la Organización Marítima Internacional.
Les disposiciones de los Convenios son de cumplimientu obligatoriu de los Estaos parte de cada unu d'ellos y éstos de la mesma si deseyar lléga-yos el compromisu de faer efeutiva eses disposiciones a bordu de los buques que tengan derechu a enarbolar el so pabellón. o como fuera'l casu.
Cada Conveniu tien un ámbitu d'aplicación específicu y magar en grandes traces puede afirmase que s'aplica a los buques dedicaos al tráficu internacional esto nun ye asina en tolos casos.
Organización
La Organización va tar constituyida por una Asamblea, un Conseyu, un Comité de Seguridá Marítima, un Comité Xurídicu, un Comité de Proteición del Mediu Marín, un Comité de Cooperación Téunica, un Comité de Facilitación y los órganos auxiliares que la organización xulgue necesariu crear en cualquier momentu, y una Secretaría.
Asamblea
L'Asamblea va tar constituyida por tolos miembros.L'Asamblea va axuntar en periodos de sesiones ordinarios una vegada cada dos años.
Les funciones de l'Asamblea son:
Conseyu
El Conseyu va tar integráu por 40 miembros escoyíos pola Asamblea. Na eleición de Miembros del Conseyu, l'Asamblea va reparar los siguientes criterios:
El Conseyu va escoyer al so presidente y, con aprobación de l'Asamblea, va nomar al Secretariu Xeneral. Coles mesmes va tomar tamién disposiciones pal nomamientu del personal que pueda ser necesariu
Va Establecer el so reglamentu interior y va axuntase cola frecuencia que sía necesaria pal bon desempeñu de les sos funciones.
a. El Conseyu va esaminar los proyeutos de programa de trabayu y de presupuestu preparaos pol Secretariu Xeneral considerando les propuestes del Comité de Seguridá Marítima, el Comité Xurídicu, el Comité de Proteición del Mediu Marín, el Comité de Cooperación Téunica, el Comité de Facilitación o otros órganos de la Organización y, teniendo éstes presentes, va establecer y va someter a la considerancia de l'Asamblea'l programa de trabayu y el presupuestu de la Organización, habida cuenta de los intereses xenerales y prioridaes de la Organización.
b. El Conseyu fadrá cargu de los informes, propuestes y encamientos del Comité de Seguridá Marítima, el Comité Xurídicu, el Comité de Proteición del Mediu Marín, el Comité de Cooperación Téunica, el Comité de Facilitación o otros órganos de la Organización y, xunto coles sos propies observaciones y encamientos, va tresmitir a l'Asamblea o, si ésta nun ta axuntada, a los Miembros, a fines d'información.
c. Les cuestiones rexíes polos artículos 28, 33, 38, 43 y 48 del Conveniu Constitutivu nun van ser esaminaes pol Conseyu hasta conocer la opinión del Comité de Seguridá Marítima, el Comité Xurídicu, el Comité de Proteición del Mediu Marín, el Comité de Cooperación Téunica o'l Comité de Facilitación, según proceda.
Coles mesmes, el Conseyu va poder alcordar alcuerdos o arreglos referentes a les rellaciones de la organización con otres organizaciones, de conformidá colo dispuesto na parte XVI. Dichos alcuerdos o arreglos van tar suxetos a l'aprobación de l'Asamblea.
Comité de Seguridá Marítima
Ta reguláu na Parte VII del Conveniu de 6 de marzu de 1948 constitutivu de la Organización Marítima Internacional fechu en Xinebra.
El Comité de Seguridá Marítima (CSM) ye l'encargáu d'esaminar toles cuestiones que sían competencia de la organización en rellación con ayudes al navegación, construcción y equipu de buques, dotación dende un puntu de vista de seguridá, regles destinaes a prevenir abordaxes, manipulación de cargues peligroses, procedimientos y prescripciones relativos a la seguridá marítima, información hidrográfica, diarios y rexistros de navegación, investigación d'accidentes marítimos, salvamentu de bienes y persones, y toa otra cuestión qu'afecte direutamente a la seguridá marítima.
El Comité de Seguridá Marítima va someter a la considerancia del Conseyu:
Aderus callanganus
Aderus callanganus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1910.
Aderus canescens
Aderus canescens ye una especie d'inseutu coleópteru perteneciente a la familia Aderidae. Fue descrito científicamente por George Charles Champion en 1893.
Distribución xeográfica
Habita en Méxicu.
Idioma kora
Aka-kora (tamién conocíu como idioma Kora) ye una llingua yá escastada de les islles Andamán, na India.
Gustavo Zapata
Gustavo Zapata ye un ex-futbolista arxentín.
Asociación Internacional de Fomentu
L'Asociación Internacional de Fomentu (AIF) ye la entidá del Bancu Mundial que brinda ayuda a los países más probes del mundu. Establecida en 1960, la AIF tien como oxetivu amenorgar la probeza otorgando préstamos ensin interés y donaciones pa programes que fomenten la crecedera económica, amenorguen les desigualdaes y ameyoren les condiciones de vida de la población.
La AIF complementa'l llabor de la otra entidá creiticia del Bancu Mundial, el Bancu Internacional de Reconstrucción y Fomentu (BIRF), qu'ufierta a los países d'ingresu medianu inversiones de capital y servicios d'asesoría. El BIRF y la AIF comparten el mesmu personal y la mesma see, y evalúen los proyeutos cola mesma rigurosidad de criteriu.
La AIF ye una de les mayores fontes d'asistencia pa los 81 países más probes del mundu, 40 de los cualos tán n'África. Ye'l principal provisor de fondos de donantes pa servicios sociales básicos nos países más probes.
Pueblu croata
Los croates (en idioma croata Hrvati) son un pueblu Eslavos del Sur eslavu del Sur, asitiaos nos Balcanes, principalmente en Croacia y Bosnia-Herzegovina. Hai, coles mesmes, una notable comunidá croata nel estranxeru, tantu n'Europa Occidental, como n'Estaos Xuníos, Suramérica (principalmente n'Arxentina y Chile), Australia y Nueva Zelanda. Los croates son mayoritariamente católicos y falen l'idioma croata.
Situación xeográfica
Croacia ye la nación-estáu de los croates, anque munchos viven na vecina Bosnia-Herzegovina onde son una de los trés naciones constitutives del país xunto a bosníacos y serbios.
Asina mesmu, esisten minoríes croates en: thumb|[[Croacia xeográfica ya históricamente dientro d'Europa.]] D'antiguo tamién había población croata, como resultáu de migraciones en:
La mayor comunidá croata fora de los Balcanes ye la que s'asitia n'Alemaña, onde cerca de 350.000 persones tienen ancestros y/o raigaños croates. Asina mesmu, nos Estaos Xuníos concéntrase'l mayor númberu de descendientes de croates (1,2 millones, concentraos principalmente nel área metropolitana de Nueva York y na rexón de los Grandes Llagos). N'Arxentina, esiste una importante presencia croata (250.000), concentraos principalmente nes provincies de Buenos Aires, Santa Fe y Córdoba. En Chile, al igual que na Arxentina, esiste una gran égida croata, especialmente concentraos nes zones de Magallanes, Santiago y Antofagasta.
Otres comunidaes importantes son les qu'esisten n'Australia, coles mayores concentraciones en Sydney, Melbourne y Perth; y en Canadá: (Sur d'Ontario, Columbia Británica, Alberta). Tamién esisten grupos en Bolivia, Brasil, Sudáfrica, Nueva Zelanda y en Perú onde hai delles fontes qu'indiquen una coleutividá de 82,000 descendientes. La mayor asociación d'emigrantes croates ye la Unión Fraternal Croata alcontrada n'Estaos Xuníos.
Historia
''Vease tamién: Historia de Croacia'' thumb|300px|right|Llegada de los Croates a la mariña adriática.
El primer estáu croata foi'l Principáu de Dalmacia, que'l so príncipe Trpimir se autodenominó duque de los croates en 852. Esta llamada Croacia Colorada yera folgazana nes sos llendes incluyendo dacuando a los habitantes de Neretva y de Zahumlje. En 925, el duque croata de Dalmacia, Tomislav de Trpimir unificó a tolos croates y creó un estáu tres anexonase el Principáu de Panonia.
Dende la unión dinástica con Hungría en 1102, los croates sufrieron d'una maxarización. Tres la Batalla de Mohács, la mayoría del Reinu d'Hungría foi ocupáu polos otomanos, recayendo la corona nos Habsburgu. Esta unión con Austria supunxo una xermanización. Amás, la división del territoriu ente los otomanos y los Habsburgu dixebró les tierres croates. Una cantidá importante de croates vivía n'Eslovenia, Istria, Rijeka, Herzegovina y Bosnia. Colos sieglos, la emigración croata tamién creó comunidaes en Molise (Italia), Burgenland (Austria) y, col tiempu, nos Estaos Xuníos d'América.
Na Segunda Guerra Mundial, les fuercies del Exa creó l'estáu títere llamáu Estáu Independiente de Croacia, dirixíu pol partíu fascista y ultranacionalista Ustachá. En respuesta, munchos croates xunir al movimientu partisanu antifascista entamáu pol Partíu Comunista de Yugoslavia, que terminó per espulsar los del país. Ente 40.000 y 200.000 croates perdieron la vida mientres la guerra.
Na posguerra, constituyir nel antiguu reinu la República Federal Socialista de Yugoslavia, de calter federal, onde de los seis repúbliques, los croates yeren pueblu constituyente en Croacia y Bosnia Herzegovina. Sicasí, la minoría croata de la provincia autónoma serbia de Voivodina nunca algamó esi estatus. Na era post-Tito, la democratización del país viose acompañada de conflictos étnicos.
La política gubernamental croata postbélica tratu de facilitar el regresu de los descendientes d'emigrantes croates, siendo particularmente importante la llegada de los refuxaos de Bosnia y Voidovina (Bačka y Srijem). Tres la paz de 1995, la mayoría de los refuxaos volvieron a los sos llares.
Idioma pucikwar
A-pucikwar (tamién conocíu como pucikwar) ye una llingua escastada de les islles Andamán, na India.
Aderus dryophiloides
Aderus dryophiloides ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1916.
Distribución xeográfica
Habita en Suramérica.
Aderus caesius
Aderus caesius ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1915.
Distribución xeográfica
Habita en Borneo.
Pedro Carmona
Pedro Francisco Carmona Estanga ye un políticu, economista y empresariu venezolanu. Foi presidente de la patronal Fedecámaras y opositor contra'l gobiernu de Hugo Chávez. Exerció como presidente de facto nes 47 hores posteriores al golpe d'Estáu de 2002 siendo asina, el presidente col menor tiempu nel poder Executivo de Venezuela. Anguaño vive asilado en Colombia.
Estudios y faceta empresarial
Nació en Barquisimeto, estáu Lara, el 6 de xunetu de 1941. Graduóse en 1964 de la Universidá Católica Andrés Bello n'Economía y fixo estudios de posgráu na Universidá Llibre de Bruxeles.
Carmona foi escoyíu como presidente de Fedecámaras en xunetu de 2001 pal periodu 2001-2003. Antes ocupara diversos cargos públicos y privaos, destacando'l so llabor como direutor d'empreses privaes de petroquímica, ente les que pueden destacar Aditivos Orinoco (1989-1993), Química Venoco (1989-2000), Industries Venoco (1990-2000) y Promotora Venoco (2001). El so güelu foi'l fundador de L'Impulsu de Barquisimeto.
Participó nel comité directivu del reconocíu Institutu d'Estudios Cimeros de l'Alministración d'Empreses (IESA), Corporación Andina de Fomentu (CAF), l'Institutu de Comerciu Esterior (ICE) y el Sistema Económicu Llatinoamericanu y del Caribe (SELA). Escribió artículos d'opinión el diariu El Universal de Caraques, dexando clara la so postura antichavista. Recibió importantes condecoraciones llatinoamericanes: Orde del Sol de Perú, la Orde Nacional del Méritu de Colombia y l'Orde Bernardo O'Higgins de Chile.
Desempeñar na actualidá como Direutor de la Maestría n'Alministración de Negocios (MBA) na Universidá Sergio Arbolea de Bogotá, Colombia (país que-y concedió asilu), y como profesor-investigador a tiempu completu na mesma universidá.
David Bisconti
David Bisconti ye un ex-futbolista arxentín.
Pedro Carmona
Golpe d'estáu en Venezuela de 2002
Carmona asumió la presidencia de Venezuela de facto al participar, xunto con un grupu de xenerales y civiles allegaos, nun golpe d'estáu, conocíu popularmente en Venezuela como'l «Carmonazo», contra'l gobiernu de Hugo Chávez el 11 d'abril de 2002, asumiendo un día dempués el cargu de «Presidente de la República», depués de autojuramentarse, nun supuestu Gobiernu de transición democrática y unidá nacional por aciu la implementación del llamáu Decreto Carmona.
El so primer decretu consistió na derogación de la Constitución de 1999 y les 49 lleis habilitantes decretaes por Chávez nel marcu de la Llei Habilitante (Artículu 9°). Eslleió los demás poderes públicos, el Tribunal Supremu de Xusticia, la Fiscalía Xeneral de la República, la Defensoría del Pueblu, el Conseyu Nacional Eleutoral, l'Asamblea Nacional (Artículu 3°) y la Contraloría Xeneral de la República. Declaró illegal el marcu xurídicu vixente que colindara o topetara col decretu (Artículu 10°), camudó'l nome del país a República de Venezuela (Artículu 2°), creó un conseyu consultivu de 35 integrantes asesor del presidente, facultar pa remover autoridaes electes nel nivel nacional, estatal y municipal (Artículu 7°) y punxo fin al conveniu de cooperación con Cuba, por aciu el cual Venezuela apurría 55 000 barriles diarios de combustible con posibilidaes de pagu con servicios qu'incluyíen médicos, entrenadores deportivos, profesores, investigadores o otros, cuantimás relativos a les misiones bolivarianas.
En cuanto al gabinete executivu conócense 17 de los cargos ministeriales y los sos posibles ocupantes pal gobiernu de facto de Pedro Carmona. Hai de solliñar que nengún de los ministros y funcionarios que se plantegaben algamaron a juramentarse, y polo tanto nun asumieron funciones oficialmente «de facto».
Reconocencies y denuncies dende l'esterior
El gobiernu español de José María Aznar y el gobiernu d'Estaos Xuníos de George Bush emitieron un comunicáu conxuntu nel que dicíen, textualmente que «Los gobiernos d'Estaos Xuníos y d'España, nel marcu del so diálogu políticu reforzáu, siguen los acontecimientos que se desenvuelven en Venezuela con gran interés y esmolición, y en contautu continuu». Los dos gobiernos «declaren el so refugu a los actos de violencia que causaron una cantidá de víctimes», «espresen el so plenu respaldu y solidaridá col pueblu de Venezuela» y «espresen el so deséu de que la escepcional situación qu'esperimenta Venezuela conduza nel plazu más curtiu a la normalización democrática plena».
El presidente d'El Salvador, Francisco Flores, realizó diversos xestos de la so reconocencia al nuevu gobiernu. El presidente de Colombia, Andrés Pastrana, faló telefónicamente con Carmona, que'l so gobierno tamién cuntó con sofitu adicional d'Ecuador, Costa Rica y Nicaragua dientro de la OEA nun intentu de qu'esa entidá reconocer oficialmente.
Los presidentes de países miembros del Grupu de Rio condergaron la rotura del orde constitucional en Venezuela y pidieron al secretariu xeneral de la OEA, César Gaviria, convocar a una xunta urxente del Conseyu Permanente del organismu, p'analizar la situación y definir una posición al respeutu. La Comisión Interamericana de Derechos Humanos, per otra parte, tornó pronunciase al respeutu.
Fumitake Miura
Fumitake Miura (三浦 文丈, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Pedro Carmona
Reconocencies y denuncies dende l'esterior
Tamién llamentaron la interrupción del procesu democráticu en Venezuela, el presidente arxentín, Eduardo Duhalde, el vicepresidente nicaragüense José Rizo Castellón, el primer ministru de Belice, Said Musa, y la Cancillería de Brasil.
«Méxicu y Chile torgaron n'abril de 2002 qu'espolletaren iniciatives d'Estaos Xuníos, España, Colombia y El Salvador por que tuviera ésitu'l golpe d'Estáu contra'l presidente venezolanu, Hugo Chávez», declaró darréu l'entós canciller de Méxicu Jorge Castañeda. Nel casu chilenu, en primer instancia, l'embaxador chilenu, en forma azotada y ensin consultar a Santiago, reconoció al nuevu gobiernu de facto; depués el gobiernu chilenu desmintió al so embaxador espresando'l refugu al golpe en Venezuela y la negativa a reconocer al nuevu gobiernu de facto. L'embaxador chilenu foi destituyíu y espulsáu del serviciu diplomáticu.
El gobiernu arxentín d'Eduardo Duhalde y el gobiernu cubanu de Fidel Castro manifestaron en tou momentu la so negativa a reconocer la llexitimidá de Carmona.
Restauración del orde constitucional
Una reacción cívicu-militar llogra restaurar el gobiernu constitucional, el 13 d'abril de 2002, malapenes un día dempués d'asumir el cargu. Foi encarceláu y depués puestu n'arrestu domiciliariu, d'onde escapó, abellugándose na embaxada de Colombia, país que depués-y dio asilu.
La posterior permanencia de Carmona so asilu en Colombia contribuyó a caltener ciertu grau de tensión ente dambos países. La tema méntase más a nivel de la política interna venezolana y frente a los medios de comunicación de dambos países que nel planu diplomáticu oficial.
Crítiques y sofitos
Amás de la condena internacional de munchos países, esisten acusaciones de violaciones tantu a los derechos humanos como a la llibertá de prensa; el silenciu voluntariu d'información de los medios de comunicación privaos venezolanos y el zarru de tresmisión impuestu a los medios de comunicación pertenecientes al Estáu (especialmente la canal 8, Venezolana de Televisión).
Carmona y los sos siguidores argumenten que'l supuestu arrenunciu del presidente Chávez sería productu de los asesinatos cometíos nes hores previes, de los que responsabilizaron nos medios privaos a organismos paramilitares del partíu de gobiernu, lo mesmo que de diverses violaciones a los derechos humanos cometíes al so xuiciu pola alministración de Chávez. Esto provocaría, según esta tesis, un vacíu de poder que daría llugar a un gobiernu provisional; esta tesis rique dexar de llau tou lo dispuesto na Constitución venezolana de 1999, incluyendo los supuestos de socesión constitucional, na persona del entós vicepresidente Diosdado Cabello.