cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villers-sous-Châtillon
Tien una población de y una superficie de  km².
Treffieux
Treffieux ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Universidá de Tokiu
La Universidá de Tokiu (東京大学), qu'ente 1886 y 1947 foi denominada oficialmente como Universidá Imperial de Tokiu (東京帝國大學), ye clasificada xeneralmente como la universidá más prestixosa de Xapón y una de les más prestixoses del mundu.
La universidá tien 5 campus distribuyíos en Tokiu (en Hongu, Komaba, Kashiwa, Shirokane y Nakano) y estrémase en 10 facultaes, sumando alredor de 28.000 alumnos de los cualos 2.100 son estranxeros (fuerte proporción pa Xapón, que solo tien un 1.3% d'estranxeros na so población) ya inclúi 2 hospitales pa ocupase d'esta importante población.
Importancia cultural
Anque la casi totalidá de les disciplines académiques enséñense ellí, Tōdai conozse especialmente poles sos facultaes de derechu y lliteratura. Esta universidá educó a numberosos miembros de la élite política xaponesa, anque la potencia de la escuela tornara progresivamente. Por casu, el tipu d'antiguos alumnos de Tōdai ente los distintos Primeros Ministros xaponeses foi de dos sobre trés, el sobre dos, el sobre cuatro, sobre cinco y sobre seis respeutivamente mientres les décades de 1950, 1960, 1970, 1980 y 1990. La Universidá de Tokiu percíbese llargamente como lo más prestixosa institución en numberosos ámbitos, los sos rivales son la Universidá de Kioto, que ye como ella una universidá nacional, la Universidá Keio y la Universidá Waseda, que son dos universidaes privaes. Estos dos últimes, son universidaes clave del sistema educativu en Xapón. Formen tamién parte de los torneos de béisbol nos que s'enfrenten les grandes universidaes de Tokiu (Hosei, Keio, Meiji, Rikkyo, Tōdai, Waseda).
El campus principal d'Hongu ocupa l'antigua residencia de la familia Maeda, familia que gobernaba sobre la rexón de Kaga mientres la yera Edo. El llugar más conocíu de la universidá ye'l Akamon (la puerta colorada), reliquia d'esti tiempu. El símbolu de Tōdai ye la fueya de ginkgo, por cuenta de la bayura d'estos árboles nesta zona.
Historia
El Gobiernu Meiji fundó la universidá en 1877 sol so nome actual xuniendo antigües escueles gubernamentales de medicina y enseñanza occidental. Denominóse como Universidá Imperial (帝國大學 Teikoku Daigaku) en 1886, pasó a ser la Universidá Imperial de Tokiu (東京帝國大學 Tōkyō Teikoku Daigaku) en 1887 cuando se creó'l sistema d'universidaes imperiales. En 1947, dempués de la derrota de Xapón, recuperó'l so nome orixinal. Col llanzamientu del nuevu sistema d'universidaes en 1949, Tōdai absorbió a Ichiko (First Higher School) que ye l'actual campus de Komaba, y el Tokiu Higher School, qu'asumieron entós la enseñanza de los alumnos de los primeres y segundos años, les facultaes del campus d'Hongu enseñando a los alumnos de los terceros y cuartos años.
Dende 2004, la universidá convertir nuna empresa d'universidá nacional, per mediu d'una nueva llei que s'aplicó a toles universidaes nacionales. A pesar d'esti cambéu qu'aumentó la so autonomía, particularmente la financiera, la Universidá de Tokiu atopóse siempres parcialmente controlada pol Ministeriu d'Educación xaponés (Monbukagakusho, ó Monkasho).
Intercambios internacionales
Tōdai tien venceyos con munches escueles y universidaes estranxeres, y xeneralmente adopta una política empobinada más escontra la ufierta qu'escontra l'intercambiu.
La Universidá de Tokiu forma parte de la rede LAOTSE.
Facultaes
Medicina * Inxeniería * Literatura * Ciencies Economía * Artes y Ciencies
thumbnail|250px|[[Akamon, la Puerta colorada.]]
Villeseneux
Villeseneux ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Flore d'Auvergne
Flore d'Auvergne (embrivíu Fl. Auvergne) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol relixosu, xeólogu, botánicu y briólogu francés, Antoine Delarbre. Editóse l'añu 1795 col nome de Flore d'Auvergne, ou Recueil des plantes de cette ci-devant province, par A. Delarbre,... Suivi de la Description du lac de Pavin.
Charnècles
Charnècles ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Internacional Socialista
La Internacional Socialista (IS) ye una organización internacional de partíos socialdemócrates, socialista y llaboristes, fundada en Frankfurt, en 1951.
Historia
La Internacional Socialista tien los sos raigaños na Segunda Internacional, que se formó en 1889. Refundada en 1923 como la Internacional Obrera y Socialista (IOS) y vuelta reconstituyir (na so actual forma) dempués de la Segunda Guerra Mundial en 1951.
Los antecedentes de creación de la IS tán na disolución ello ye qu'en 1940, de la IOS y el periodu posterior de la Segunda Guerra Mundial. En marzu de 1944, y aprovechando la presencia n'Inglaterra de grupos socialistes exiliaos, el Partíu Llaborista británicu estudia la posibilidá de crear una futura asociación internacional de los partíos llaboristes y socialistes democráticos. En mayu de 1946, en Clacton-on-Sea (Inglaterra) realízase la primer conferencia informal dempués de la guerra pa intercambiar información y trabayar sobre polítiques comunes en redol a problemes d'interés común. Tuvieron representaos 19 partíos. Créase una Oficina d'Enllaz ya Información Socialista adxunta al secretariáu del Partíu Llaborista Británicu.
En payares de 1946 realízase una segunda conferencia en Bournemouth qu'establez un Comité Consultivu pa preparar futures xuntes. Darréu na tercer xunta en Zúrich, en xunu de 1947, alderíquense los criterios d'almisión y nuna conferencia posterior en Amberes, en payares de 1947, tresfórmase'l comité consultivu nel COMISCO (Committee of the International Socialist Conference, n'español Comité de la Conferencia Socialistes Internacionales). Nesta nueva instancia cada partíu integrante tien un delegáu. Realícense otres conferencies (1948, 1948-1949, 1949 y 1950) que preparen la creación de la IS. En 1951 al crease la Internacional Socialista, el COMISCO tresformar nel Conseyu de la IS.
I Congresu: Frankfurt 1951
El Congresu fundacional de la Internacional Socialista llevar a cabu del 30 de xunu al 3 de xunetu de 1951 na ciudá alemana de Frankfurt. En dichu Congresu, la IS establez na denomada Declaración de Frankfurt cualos son les xeres y los oxetivos del socialismu democráticu. Crítica tantu al "capitalismu desafranáu", como al "comunismu soviéticu", por ser un "nuevu imperialismu". Afirma que'l socialismu quier construyir una sociedá "llibre y democrática", buscando reemplazar al capitalismu por un sistema onde los intereses públicos tengan preferencia per sobre los intereses privaos, ente otres coses.
Fueron 27 les organizaciones fundadores de la IS nesti Congresu.
XIII Congresu: Xinebra 1976
El XIII Congresu realizar en Xinebra, Suiza, ente'l 26 y el 28 de payares de 1976. En dichu Congresu, Willy Brandt foi escoyíu presidente de la IS.
XVII Congresu: Lima 1986
El XVII Congresu de la Internacional Socialista realizar en Lima, Perú, ente'l 20 y 23 de xunu, aproximao un añu dempués de que Alan García y el so partíu, el Partíu Aprista Peruanu (miembru de la IS) va ganar les eleiciones presidenciales de 1985.
XVIII Congresu: Estocolmo 1989
El XVIII Congresu realizar en Estocolmu, Suecia, ente'l 20 y el 22 de xunu, y foi importante pa la Internacional, yá que non solamente celebrárase'l bicentenariu de la Revolución Francesa, si non que tamién se festexaba'l centenariu de la Segunda Internacional, fundada'l 1889, y de la cual la IS considérase heredera.
En dichu Congresu, Willy Brandt foi reelixíu presidente de la organización, y Luis Ayala foi escoyíu secretariu-xeneral, cargu qu'hasta anguaño ocupa. Tamién la IS adoptó una nueva declaración de principios, redactada por un comité encabezáu por Heinz Fischer, del Partíu Socialdemócrata d'Austria. Axuntáronse alredor de 1000 delegaos.
XIX Congresu: Berlín 1992
El XIX Congresu realizar en Berlín, Alemaña, ente'l 15 y 17 de setiembre de 1992. Axuntáronse 600 delegaos. Tamién tuvo presente Mikhail Gorbachov, l'ex premier de la XRSS. En dichu Congresu foi escoyíu Pierre Mauroy como presidente de la IS.
XX Congresu: Nueva York 1996
El XX Congresu realizar en Nueva York, Estaos Xuníos, na sede de les Naciones Xuníes, ente'l 9 y el 11 de setiembre. Pierre Mauroy y Luis Ayala fueron reelixíos nos sos puestos respeutivos de Presidente y Secretariu-Xeneral. Asistieron alredor de 700 delegaos. Hubo más de 30 nuevos partíos almitíos na organización.
XXI Congresu: París 1999
El XXI Congresu realizar en París, Francia, ente'l 8 y el 10 de payares. En dichu Congresu, foi escoyíu nuevu presidente Antonio Guterres.
XXV Congresu: Cartagena 2017
El XXV Congresu realizar en Cartagena, Colombia, ente 2 y 4 de marzu. Foi lideráu pol Partíu Lliberal Colombianu en cabeza del presidente honorariu de la IS Horacio Serpa Uribe. En dichu congresu aprobóse la participación representativa igualitaria de les muyeres (50/50).
Partíos miembros en cada país
thumb|Paises con miembros de la Internacional Socialista
Luciano Pavarotti
Luciano Pavarotti foi un tenor llíricu italianu, unu de los cantantes contemporáneos más famosos de tolos tiempos, tantu nel mundu de la ópera como n'otros múltiples xéneros musicales. Bien conocíu polos sos conciertos televisaos y como unu de Los Trés Tenores, xunto con Plácido Domingo y José Carreras. Reconocíu pol so filantropía, axuntó dineru pa refuxaos y pa la Cruz Roxa y foi premiáu en delles ocasiones por ello.
Los sos entamos
Nacíu'l 12 d'ochobre de 1935 nes contornes de Módena, Luciano Pavarotti foi fíu de Fernando Pavarotti (1912-2002), panaderu y tenor aficionáu y de Adele Venturi (1915-1999), trabayadora nuna fábrica cigarrera. El so padre aguiyó a Luciano pa empezar los sos estudios nel mundu del cantar llírico, anque Luciano falaba con ciñu de la so infancia, la realidá ye que vivió ciertes penuries, anque la felicidá podría ser interpretada de formes diverses. La so familia tenía escasos recursos económicos; los sos cuatro miembros atarraquitar nun apartamentu de dos cuartos.
Según Luciano, el so padre tenía una fina voz de tenor, pero refugó la posibilidá de dedicase a la carrera de cantante por cuenta de los sos nervios. La Segunda Guerra Mundial forzó a la familia a salir de la ciudá en 1943 y al añu siguiente tuvieron qu'arrendar una habitación a un granxeru nel campu cercano, onde'l mozu Luciano desenvolvió interés na agricultura.
Les sos primeres influencies musicales provinieron de les grabaciones del so padre, la mayoría de tenores populares de la dómina como Beniamino Gigli, Giovanni Martinelli, Tito Schipa y Enrico Caruso. Sicasí, l'ídolu de Luciano foi'l tenor Giuseppe Di Stéfano. Cerca de los nueve años empezó a cantar col so padre nel coru d'una pequeña ilesia llocal. Tamién na so mocedá tomó delles clases de ización col profesor Dond y la so esposa.
Primeres apaiciones
Dempués d'una niñez normal con un típicu interés polos deportes (nel so casu, el fútbol sobremanera), Luciano graduar na Scuola Magistrale. Tres ello tuvo duldes en siguir aquella carrera, pos tamién suañaba con ser porteru de fútbol profesional. La so madre convenciólu por que siguiera de maestru. Exerció entós nuna escuela primaria mientres dos años, pero finalmente abasnar el so interés pola música. Non ensin reserves el so padre consintió en que desenvolviera la so nueva vocación: alcordóse que recibiera mantención hasta la edá de 30 años y que, si nun trunfaba a esa edá, ganárase'l sustentu pelos sos propios medios.
Los sos mentores nel arte del bel cantar fueron Arrigo Pola y Ettore Campogalliani. Les sos primeres apaiciones públiques como cantante fueron nel coru del Teatru de la Comuña, en Módena, y más tarde en La Coral de Gioacchino Rossini, onde demostró'l so talentu. Debutó'l 29 d'abril de 1961, como Rodolfo en La Bohème de Puccini, nel teatru d'ópera de Reggio Emilia.
Consagración
thumb|200px|Pavarotti con [[Joan Sutherland en 1976.]] El papel de Rodolfo deparará-y grandes prestos, va ser la so carta de presentación y grabar xunto a la so coterránea Mirella Freni empobináu por Herbert von Karajan, va cantar en La Scala empobináu pol célebre Carlos Kleiber en 1979 y de la primer retresmisión televisiva nacional en 1977 dende esi teatru, acompañáu pola sopranu italiana Renata Scotto.
La consagración absoluta llegó con Tonio de la ópera La fía del reximientu de Gaetano Donizetti xunto a la sopranu australiana Joan Sutherland, col so difícil aria de nueve notes do de pechu que-y fixo merecedor de la portada del The New York Times. Na celebración del centenariu del teatru en 1983 cantó'l dúu de Un ballo in maschera cola sopranu afroamericana Leontyne Price.
Ente 1968 y el 13 de marzu de 2004, la so última apaición na sala, totalizó 382 funciones metropolitanes.
Col equipu qu'integró con Joan Sutherland y la mezzosopranu Marilyn Horne va dar a lluz les grabaciones que la amuesen nel so meyor momentu vocal, cuantimás Lucia di Lammermoor, La fille du régiment, La Traviata, Il Trovatore, Rigoletto, L'elisir d'amore, I Puritani,  La sonnambula, Maria Stuarda, Beatrice di Tenda y Turandot (empobináu por Zubin Mehta) onde lo oi per primer vegada cantar Nessun dorma, aria que popularizaría inmensamente.
Tampoco foi gustante a añedir nuevos papeles nin a aprender otros del repertoriu francés o alemán que s'aveníen al so magníficu timbre de tenor, sicasí en 1982 tuvo un gran trunfu nel Metropolitan Opera como Idomeneo de Mozart, papel que cantara nel famosu Festival de Glyndebourne en 1964.
En 1987 debuta nel Teatru Colón de Buenos Aires como Rodolfo en La Bohéme de Puccini.
El 2 de xunu de 1988 nómenlu 039;'Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana''.
Ésitu multitudinariu
thumb|right|Luciano Pavarotti nuna actuación realizada'l [[15 de xunu de 2002 nel Stade Vélodrome en Marseille.]] Les actuaciones más comentaes a nivel internacional del gran tenor italianu fueron les que realizó colos españoles Plácido Domingo y José Carreras, con quien formó'l tríu Los Trés Tenores (The Three Tenors). thumb|left|Luciano Pavarotti nun conciertu en [[St. Petersburg el 31 de mayu de 2003.]] Nel so acercamientu a la música popular, Pavarotti grabó duetos con Eros Ramazzotti, Sting, Andrea Bocelli, Celine Dion, Liza Minnelli, Elton John, Tracy Chapman, Frank Sinatra ("My Way"), Michael Jackson, Barry White, y inéditamente, col brasilanu Caetano Veloso, l'arxentina Mercedes Sosa y el grupu de rock irlandés U2. Un dueto con Sarah Brightman nunca pudo concretase, anque siempres foi deseyáu polos dos artistes.
Mientres dellos años siguíos a partir de 1991, Pavarotti respondió al llamáu de la organización War Child, pa recaldar fondos pa la construcción d'un centru de musicoterapia en Mostar. D'esta forma, añalmente entamáronse conciertos en Módena sol títulu Luciano Pavarotti & friends, onde amás participaben otres personalidaes de la música internacional, como Anastacia, Mónica Naranjo, Bryan Adams, Bon Jovi, Queen, U2, Dolores O'Riordan, Simon le Bon, Deep Purple, Stevie Wonder, Eros Ramazzotti, The Corrs, Spice Girls, Zucchero, Andrea Bocelli, Céline Dion, Natalie Cole o Vanessa Williams ente otros artistes de pop y rock de talla mundial, onde se recalden fondos pa distintes causes y a beneficiu de neños y homes de tol mundu. Con él collaboraron les más relevantes figures del panorama musical de la dómina, lo que demuestra l'altu grau de popularidá qu'algamó. Per primer vegada un tenor d'ópera yera conocíu como estrella pol gran públicu.
En 2001, Universal editó un compilado de grandes ésitos tituláu "Amore: The Essential Romantic Collection".
Pavarotti foi bien solicitáu en teatros de tol mundu hasta'l so retiru na Ópera Metropolitana de Nueva York, el 13 de marzu del 2004, onde interpretó'l papel del pintor Mario Cavaradossi na ópera Tosca, de Giacomo Puccini, al llau de Carol Vaness.
En mayu de 2004, en víspores del so cumpleaños númberu 70, el tenor anunció El tour del adiós compuestu por 40 conciertos en tol mundu, pa despidise de los fieles siguidores del so cantar. Magar esti retiru, en febreru de 2006 interpretó'l aria Nessun dorma, del Turandot, de Giacomo Puccini, como zarru a la ceremonia d'inauguración de los Xuegos Olímpicos d'Iviernu de 2006 nel Estadiu Olímpicu de Turín.
Na so vida personal, Luciano Pavarotti foi un gran aficionáu al fútbol, la pintura y los caballos. Xunió'l so destín, mientres 34 años, con Adua Verona, con quien tuvo trés neñes, Lorenza, Cristina y Giuliana, pero'l 13 d'avientu de 2003 casóse en segundes nupcies col so asistente, Nicoletta Mantovani, 30 años menor qu'él y colla tuvo a los sos dos fíos menores, Alice y Ricardo, esti postreru fináu al poco de nacer.
Últimos díes
El tour del adiós foi suspendíu por cuenta de una intervención nel llombu a principios de 2006 y cuando se preparar pa partir de Nueva York a volver a entamar la so xira mundial de despidida afayóse-y un tumor malinu nel páncrees. Foi operáu nun hospital de Nueva York el 7 de xunetu de 2006 y tolos sos conciertos fueron atayaos por cuenta del so bien delicáu estáu de salú, causáu por una neumonía posterior a la operación. El 8 d'agostu de 2007 foi hospitalizáu víctima d'un estáu febril y d'entueyos respiratorios. Abandonó la clínica'l día 25 d'agostu pa siguir la convalecencia nel so llar.
El 6 de setiembre de 2007, finó nel so llar por causa de cáncer de páncrees.
La ceremonia aciaga llevar a cabu na so ciudá natal tando presentes nella xunto al primer ministru italianu Romano Prodi, el ministru de Cultura Francesco Rutelli, el direutor de cine italianu Franco Zeffirelli y l'ex secretariu xeneral de les Naciones Xuníes Kofi Annan. Tamién asistió a la ceremonia'l vocalista d'U2, Bono, al igual que los cantantes Zucchero Fornaciari y Laura Pausini. La Fuercia Aérea italiana realizó una exhibición de despidida y millares de persones, munchos d'ellos nueves, averar al veloriu pa dar el so últimu adiós.
La entrada de la misa tuvo acompañada pola sopranu búlgara Raina Kabaivanska, que cantó'l Ave María del Otello de Verdi. Mientres el ofertorio, el flauteru Andrea Griminelli tocó la tema del Orfeo y Eurídice, de Gluck. La comunión foi acompañada pola voz d'Andrea Bocelli, quien interpretó'l Ave verum corpus de Mozart.
El tenor foi soterráu nel campusantu Montale Rangote cerca de la so villa, nes contornes de la ciudá, onde tán soterraos los sos padres y el so fíu Ricardo, quien morrió pocu dempués de nacer en 2003.
Naturalización
La naturalización o nacionalización (lléase tamién l'artículu "nacionalización") ye'l procesu pol cual un ciudadanu d'un Estáu adquier la nacionalidá d'un segundu col cual adquirió dellos venceyos productu de la estadía caltenida de manera llegal en dichu país o otros motivos, como'l matrimoniu o ascendencia direuta (padres, güelos, etc.). P'aquelles persones que cumplen colos requisitos pa la mayoría d'edá, al adoptar una nacionalidá por naturalización, adquieren tamién la calidá de ciudadanos d'esi país.
La mayoría d'Estaos establecen que por que un ciudadanu d'otru país adquiera la so nacionalidá, debe primero arrenunciar a la so nacionalidá anterior ante un funcionariu públicu del so país. Sicasí esisten convenios billaterales o multillaterales pol cual los ciudadanos d'un país pueden adquirir la nacionalidá y la ciudadanía del otru país ensin necesidá d'arrenunciar a l'anterior, resultando una doble nacionalidá.
Naturalización per países
En dellos países d'América adquierse la nacionalidá pol simple fechu de nacer nési país ( independiente de la nacionalidá de madre o de padre )
Polo xeneral, quien nacen n'Europa ( con madre y padre estranxeros ) nun adquieren la nacionalidá de nengún de los países d'Europa.
Arxentina
La naturalización atópase regulada pol art. 20 de la Constitución Nacional, la Llei 346 y el so decretu reglamentariu 3213/84. Namái se riquir tener siquier 18 años d'edá, vivir nel país por dos años y solicitar la carta de ciudadanía a un xuez federal. El decretu establez como causales de refuga el tar procesáu en causa criminal, tar na cárcel por más de 3 años nos postreros 5 años, tener un mediu de vida deshonesto o cometer actos contra la democracia, delitos de lesa humanidá o qu'importen la concentración del poder. A diferencia d'otros países, nun hai un nexu causal ente la residencia llegal y la ciudadanía. Esto ye, puede solicitase la ciudadanía arxentina entá tando indocumentado una y bones el requisitu ye'l de vivir na Arxentina por 2 años. Les cortes aceptaron el trabayu irregular como trabayu honestu según la Corte Suprema reconoz dende 1928 que l'ingresu irregular pue ser iguáu por constituyir el llar con ánimu d'enraigono nel país. El requisitu de los 2 años puede ser sorteáu por tener fíos y/o cónyuge arxentín. Hai otres causales tamién.
Colombia
La Constitución Política de 1991, nel so artículu 96 establez los parámetros que definen el derechu a la nacionalidá colombiana, según nesti mesmu méntase del derechu que tienen los estranxeros pal so naturalización n'alcuerdu a lo qu'establezan les lleis propies del país. Nel mesmu enmárcase que los pueblos indíxenes que moren en zones fronterices tienen derechu a exercer la ciudadanía colombiana en base de primeres de reciprocidá que se tratar n'alcuerdos internacionales colos vecinos.
Según la Llei 43 de 1993, adquierse la calidá de ciudadanu colombianu al axuntase les siguientes condiciones, nel casu d'estranxeros residentes:
Por que un estranxeru pueda aportar a la ciudadanía colombiana tien de manifestar la so voluntá sobre l'acoyimientu de la mesma, asina mesmu y n'alcuerdu a l'anterior llei tendrá de solicitar la so inscripción ante'l Ministeriu de Rellaciones Esteriores de Colombia, y nel casu de ciudadanos hispanoamericanos puede facer nes alcaldíes, y pal casu de los estranxeros non hispanos tamién pueden solicitar la so ciudadanía nes gobernaciones departamentales. Sía que non, tendrán de tramitar el rexistru civil de naturalización, y nél van poder inscribir si deseyar a los sos fíos menores d'edá que deseyé'l ciudadanu naturalizar. Cabo apurrir que nengún ciudadanu que llograra la nacionalidá colombiana siendo estranxeru nun va deber de nenguna forma arrenunciar a la nacionalidá propia, y que nel casu de que l'estranxeru destaque nos campos del interés nacional puede llograr la ciudadanía colombiana col vistu bonu del gobiernu de Colombia y el del Ministeriu de Rellaciones Esteriores si nun cumple con dalgún de los requisitos anteriores.
Costa Rica
Según la constitución nacional de Costa Rica, la nacionalidá puede llograse de les siguientes formes:
Asina mesmu, distintes lleis axusten lo tocante a la naturalización y/o adopción de la ciudadanía costarricense:
Perú
La Constitución Política de Perú establez que la nacionalidá peruana llograr por nacencia, por opción o por naturalización. Estos dos últimos supuestos van verificase namái si ye que la persona tien residencia en Perú.
Un ciudadanu estranxeru, pa optar pola nacionalidá peruana, tendrá de morar llegalmente nel Perú un mínimu de dos años, demostrar una renta mínima de 10 UITs y tener un escelente récor migratoriu. Nun tien qu'arrenunciar a la so primer ciudadanía.
Méxicu
La Constitución Política de los Estaos Xuníos Mexicanos establez que la nacionalidá mexicana adquirir por nacencia o por naturalización (Artículu 30).
Los ciudadanos estranxeros qu'adquieren la nacionalidá mexicana, tendrán d'acreditar que moraron en territoriu nacional cuandoquier mientres los últimos cinco años inmediatos anteriores a la fecha de la so solicitú, salvo delles esceiciones que marca la Llei de Nacionalidá nel so artículu 20. Asina mesmu los estranxeros van formular arrenunciu espresa a la nacionalidá que-yos sía atribuyida, a toa sumisión, obediencia y fidelidá a cualquier Estáu estranxeru, especialmente d'aquél que-y atribuya la otra nacionalidá, a toa proteición estraña a les lleis y autoridaes mexicanes, y a tou derechu que los trataos o convenciones internacionales concedan a los estranxeros nel territoriu mexicanu. Coles mesmes, van protestar adhesión, obediencia y sumisión a les lleis y autoridaes mexicanes y van abstenese de realizar cualquier conducta qu'implique sumisión a un Estáu estranxeru.
El Salvador
Nel Artículu 92 de la constitución d'El Salvador numbérase cuatro formes de naturalizase so la nacionalidá salvadoriana.
El (la) estranxeru/a casáu/a con salvadoreñu/a o qu'acreditaren dos años de residencia nel país, anteriores o posteriores a la celebración del matrimoniu.
Galerida cristata
thumb|Güevos de  Galerida cristata
La ye una especie d'ave de la familia Alaudidae de 17,5 cm de llargor y 34 cm de valumbu. Ye n' ave non migratoria que se distribúi por Europa y el norte d'África.
Nun presenta dimorfismu sexual. El plumaxe ye leonau na parte cimera y blancuciu na inferior. Tien una cresta na cerviz llarga y apuntiada, qu'alza o baxa cuando ta en reposu. El picu ye más llargu que'l de la calandria y esta llixeramente curváu escontra baxo. Aliméntase de granes, y, mientres la primavera y el branu d'inseutos que prinda na tierra. Emite un cantar curtio y monótono.
Habita en terrenes abiertos desérticos o pocu cultivaos y terrenes arenosos. Ye más numberosa hasta los 500 metros y más rara percima de los 1.200 metros. Trátase d'una especie común y en regresión.
A principios d'abril pon ente 3 y 6 güevos bien enllordiaos d'escuru que eclosionen tres 13 díes. Les críes abandonen el nial cuando trescurrieron 10 díes y vuelen a los 20 díes. Esta ave efectúa dos puestes añales.
Leontyne Price
Mary Violet Leontyne Price ye una sopranu d'Estaos Xuníos, reconocida pola so interpretación de los roles verdianos, especialmente'l d'Aída, que fizo so mientres el periodu de posguerra.
El so orixe
Price nació nun barriu de negros en Laurel, Mississippi. El so padre trabayaba nun aserradero y la so madre como ama de casa. Ellos reconocieron el so talentu cuando yera nuevu y camudaron el fonógrafu de la familia por un pequeñu pianu que Leontyne utilizó dende bien nuevu. La familia Chisholms, blancos, bien influyentes en Laurel, percibieron el so talentu y animáron-y a siguir los sos estudios y a participar en recitales que daben en casa. Price estudió na Universidá Central del Estáu, Wilberforce, Ohio, ayudada por una beca. Empecipió la carrera d'educación musical, y terminó la de cantar. Cola ayuda de la familia Chisholms y el profesor Paul Robeson, consiguió una beca pa siguir los sos estudios na Juilliard School.
Mientres taba en Juilliard, Price cantó'l papel de Bess na obra Porgy and Bess de George Gershwin, y mientres una xira per Europa conoció al so futuru maríu, William Warfield, quien cantaba'l papel de Porgy. Divorciar en 1972.
Debú operísticu
En 1955, Price foi contratada pa cantar nun programa de televisión de la NBC el papel de Tosca. Esta noticia nun foi bien recibida pol públicu, qu'oxeto la decisión y atayó munches subscripciones locales. Sicasí, la tresmisión terminó siendo un ésitu y llogró bien bones crítiques.
En 1957, Price debuta n'escena nel papel de Madame Lidoine na ópera Diálogos de carmelites de Poulenc pa la Ópera de San Francisco.
Europa
Karajan y Price van collaborar el restu de la so carrera en teatros (ye notable la presentación d'Il Trovatore nel Festival de Salzburgu en 1962 xunto a Franco Corelli y Giulietta Simionato), recitales y grabaciones (especialmente, el Requiem de Verdi grabáu en La Scala col mozu Luciano Pavarotti, Tosca y Carmen).
El Metropolitan
Un añu dempués, el 27 de xineru de 1961, Leontyne debuta nel Metropolitan Opera de Nueva York, nuna representación yá llexendaria, de Il Trovatore. Esa nueche foi ovacionada mientres 42 minutos, una de les más llargues na hestoria del Met. Mientres munchos años Price apaeció regularmente en Nueva York completando 200 funciones ente'l so debú y retiru habiendo cantáu 16 personaxes.
El críticu Harold Schonberg del New York Times escribió: “La so voz yera aveseda y rica nos tonos baxos, perfectamente regular na transición d'un rexistru a otru, y inmaculadamente pura y aterciopelada nos tonos altos”. Price nun foi la primer negra que cantó nel Met —Marian Anderson rompió la intolerancia racial el 7 de xineru de 1955 como Ulrica en Un ballo in maschera — pero foi la primera que se convirtió nuna gran estrella d'ópera. El so ascensu simbolizó los llogros alcanzaos polos negros norteamericanos nos años 60 coincidiendo col ascensu d'otres estrelles de la llírica tamién negres: Grace Bumbry, Martina Regueru, Reri Grist y Shirley Verrett a les que depués se sumaríen Jessye Norman, Barbara Hendricks y Kathleen Battle.
En 1966, Price tornó al Met pa cantar Cleopatra na premier de la ópera Anthony and Cleopatra de Samuel Barber, la producción que sirvió pa inaugurar el nuevu teatru nel Lincoln Center y nun foi bien recibida por cuenta de problemes cola producción de Franco Zeffirelli.
Eventualmente amplió'l so repertoriu pa incluyir Mozart, Puccini y Richard Strauss. Sicasí, siguiría siendo reconocida polos sos papeles verdianos. Tamién ufiertó recitales con aries d'ópera y cantares.
Foi la encargada de cerrar la Gala del Centenariu del Metropolitan nun dúu de Ballo in maschera con Luciano Pavarotti, cerrando un maratón d'ocho hores onde desfilaron tolos grandes cantantes del mundu.
Price retirar del escenariu operísticu en 1985 cantando Aída nel Met. Siguió ufiertando recitales hasta entrada la década del 90.
En 1991 remaneció na Gala Centenaria del Carnegie Hall pa cantar l'aria Zweite Braunacht de La Helena Exipcia de Richard Strauss.
thumb|Leontyne Price carauterizada nel papel de Bess, protagonista de la ópera Porgy and Bess de [[George Gershwin. Fotografía de Carl Van Vechten (1953).]]
Retiru
En setiembre de 2001 salió del so retiru pa faer una memorable apaición nel Carnegie Hall nun conciertu en memoria de les víctimes de los ataques a les Torres Ximielgues cantando God bless America.
En xineru de 2008 recibió'l Premiu Opera News dau pol Metropolitan Opera Guild.
Leontyne Price vive nel Greenwich Village na ciudá de Nueva York.
Discografía destacada
DVD
Charvieu-Chavagneux
Charvieu-Chavagneux ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Büyükçekmece
Büyükçekmece ye un gran distritu de la provincia d'Istambul, Turquía, asitiáu na parte europea del distritu. Cuenta con una población de 163.140 habitantes (2008) y una superficie de 196 km².
Historia
thumb|Ponte de Büyükçekmece construyíu por [[Acoricar Sinan]] El territoriu qu'arrodia l'entrante del mar de Mármara foi pobláu, abandonáu y repobláu a lo llargo de la historia según pasaben exércitos pola mariña d'Istambul. Créese que ye l'allugamientu de la colonia griega conocida como Athyra. L'arquiteutu otomanu Acoricar Sinan construyó una ponte pa cruciar la desaguada del entrante; amás, esisten ruines de posaes y caravasares, lo que demuestra que yera un llugar onde la xente paraba cuando viaxaba a Europa. A principios del periodu otomanu, tratar d'una zona forestal y agrícola, pero adulces ser ocupando pobladores procedentes de los Balcanes y el Cáucasu.
Büyükçekmece anguaño
thumb|250px|right|Vista de Büyükçekmece.
Nel centru de la ciudá de Büyükçekmece, esisten xardinos na mariña, parques infantiles y árees de picnic. Equí lleguen visitantes dende Istambul, especialmente de les zones cercanes como Avcıllar.
Dende los años 1950, industrializóse y construyéronse numberosos edificios residenciales. La población ta constituyida na so mayoría de migrantes d'Anatolia. Na actualidá, l'entrante y el mar de Mármara tán bien contaminaos.
El llagu Büyükçekmece taba conectáu al mar hasta que se construyó la presa p'apurrir agua duce a Istambul.
Ryuichi Dogaki
Ryuichi Dogaki (堂柿 龍一, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Villevenard
Villevenard ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Galerida deva
'''Galerida deva ye una especie d'ave paseriforme de la familia Alaudidae nativa del subcontinente indiu. La so distribución llinda principalmente a la India central, anque se rexistraron avistamientos n'otres partes del país. Identificase pola so prominente cresta y la so coloración acoloratada. Tien rayes nel pechu que son menos prominentes que los atopaes na calandria oriental (Alauda gulgula).
Llingües de la Ciudá del Vaticanu
thumb|Inscripción n'[[Idioma italianu|italianu na entrada de los Museos Vaticanos.]]
La Ciudá del Vaticanu nun estableció nenguna llingua oficial pola llei. Sicasí, de conformidá col párrafu 2 de la Legge sulle fonti del diritto de 7 de xunu de 1929, promulga les sos lleis y reglamentos por aciu el Supplemento per le leggi y Disposizioni dello Stato della Città del Vaticano, en idioma italianu, axuntu al Acta Apostolicae Sedis. El llatín ye l'idioma oficial de la Ilesia católica.
Na so páxina web oficial, la Ciudá del Vaticanu utiliza italianu, inglés, francés, alemán y español, pero non llatín, portugués o chinu, que s'atopen nel sitiu web oficial de la Santa Sede.
Munches llingües utilizar nel Estáu. Por casu, los reclutes de la Guardia Suiza Pontificia tomen el so xuramentu nel idioma del cantón al que pertenecen: alemán, francés o italianu, y el periódicu semi-oficial de la Santa Sede, L'Osservatore Romanu publicar n'italianu, inglés, francés, alemán, polacu, portugués y español. Una edición en malayalam añedir en xunetu de 2008.
La mesma Santa Sede utiliza principalmente'l llatín pa los sos más importantes documentos oficiales, que se publicar nel Acta Apostolicae Sedis.
Yá que l'Estáu empezó a esistir solo en 1929, la mayoría de los edificios asitiaos dientro d'ella son de sieglos anteriores. Les inscripciones que pueden atopase nellos, son principalmente en llatín, pero tamién n'italianu, griegu, francés y alemán.
Lo que yera la Ciudá del Vaticanu dende 1870 hasta 1929 foi parte del Reinu d'Italia, que'l so idioma oficial tamién yera italianu. Antes de 1870 foi parte de los Estaos Pontificios, nel que se falaben dellos dialeutos del italianu, pero nos primeros sieglos de la so esistencia usó'l llatín pa tolos fines oficiales. Reparar un enclín a estudiar español ente los funcionarios del Vaticanu desque empezó'l pontificáu del papa Franscisco.
Morelábor
Morelábor ye un conceyu español asitiáu na parte meridional de la contorna de Los Montes, provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía. Ta integráu poles llocalidaes de Moreda y Laborcillas. Llenda colos conceyos de Gobernador, Pedro Martínez, Huélago, Darro y Píñar. Llocalidaes cercanes a Moreda son Bogarre y Torre-Cardela.
La Estación de Moreda ye unu de los más importantes nuedos ferroviarios d'Andalucía Oriental, onde conflúin les llinies que vienen de Granada y Almería, pa dirixise yá xuntes dende ende escontra Linares y Madrid.
Historia
Moreda y Laborcillas fueron dos conceyos independientes hasta que, en 1974, fundir n'unu solu llamáu Morelábor, recayendo la capitalidad municipal nel nucleu moredano. La so denominación vien de la unión de los dos primeres sílabes de los nomes de dambes poblaciones. thumb|left|La [[Estación de Moreda.]] thumb|250px|[[Términu municipal de Morelábor al respective de la provincia de Granada.]]
Los xacimientos arqueolóxicos atopaos —nel Cuetu de los Castellanos, o na paraxa de Los Araxales, ente otros— documentan l'antigüedá de los primeres asentamiento humanos na zona en más de 5.000 años. La hestoria del actual enclave de Moreda y Larbocillas naz na dómina árabe.
Foi tomada polos Reis Católicos en setiembre de 1485. Al igual que toles tierres de la redolada de Guadix, Moreda entró tamién na repartida realizada polos Reis Católicos ente los caballeros que más se destacaron na última fase de la Reconquista cristiana, correspondiendo nesti casu a los Contreras Benavides; de magar, la zona siempres tuvo en manes de terratenientes. Nos últimos dos sieglos la propiedá del pueblu y tol so territoriu perteneció de forma casi feudal al Marquesáu de la Motilla, al qu'inclusive había que pidir autorización pa l'apertura de nueves ventanes o puertes, y que mientres delles décades tuvo a la llocalidá constreñida nes sos mesmos llendes al nun apurrir tierres pa la construcción de nueves viviendes. Ésa foi la razón que llevó en 1987 a la corporación municipal a espropiar por decretu delles parceles del antiguu señoríu, que los sos primeros cinco mil metros cuadraos fueron ocupaos simbólicamente pol conceyu pa construyir les nueves escueles de la población.
En 2008 l'entós alcalde de Morelábor, Joaquín García Ramos (PSOE), pidió públicamente al traviés d'un bandu que los vecinos de Laborcillas sofitaren el so independencia de Moreda.
Política
Les resultancies en Morelábor de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2011, son:
Tradiciones
La nueche de San Antón, el 17 de xineru, caltiénse la tradición de prender numberoses fogueres pa pasar alredor d'elles unes hores de convivencia ciudadana mientres les que se come y bébese.
Fiestes
Nel segundu fin de selmana del mes d'agostu tien llugar nel nucleu de Moreda la llamada Feria de Branu n'honor de la Santa Cruz, y una selmana dempués, dedicada a San Xosé, en Laborcillas.En laborcillas alredor del 19 de marzu tienen llugar les sos fiestes patronales y en Moreda tienen llugar del 1 al 4 de mayu destacando percima'l día 3 que ye'l día grande pa tolos moredanos.
Clematis grossa
La esguil o Clematis grossa, ye una especie de liana perteneciente a la familia de les ranunculacees.
Distribución y hábitat
Ye una especie común en remanentes de nebliselves, zona norcentral y Volcán Mombacho (Granada); a una altitú de (640–) 1000–1600 metros fl dic–feb, fr feb; dende'l centru de Méxicu hasta Panamá.
Propiedaes
En Chiapas, aprovéchase la cazumbre n'enfermedaes de la piel. Con frecuencia entemecen les fueyes y flores d'esta especie con ayu (Allium sativum) campana (Brugmansia candida) y sal o cola yerba (Erigeron karvinskianus), o bien, les fueyes y flores de la esguil machúquense y aplíquense a manera d'emplastu. Nel Estáu de Veracruz utilízase-y nel tratamientu de la cangrena. En Morelos, p'atender la inflamación intestinal, alminístrase'l cocimientu del raigañu, 1 o 2 vegaes al día.
Amás úsase-y cuando asocede la recaída de la muyer dempués del partu y pal catarru. Atribúyense-y propiedaes antihelmínticas (V. merucos).
Taxonomía
Clematis: nome xenéricu que provién del griegu klɛmətis. (klématis) "planta qu'engata".
grossa: epítetu llatín que significa "gruesa".
Gran Premiu de Francia
Los Grandes Premios d'automovilismu tuvieron el so orixe en Francia y el Gran Premiu de Francia de 1906 foi una carrera internacional entamada por Automobile Club de France nel circuitu de la Sarthe, cola participación de trenta y dos vehículos. El nome Gran Premiu referir al premiu de 45.000 francos franceses al ganador de la prueba. Dicha moneda valía 0,290 gramos d'oru por unidá, de cuenta que'l premiu equivalía a 13 kg d'oru.
El primer campeonatu mundial foi entamáu en 1925 n'incluyía amás los grandes premios d'Italia, Bélxica y los Estaos Xuníos. El Gran Premiu de Francia forma parte del campeonatu de Fórmula 1 dende los sos entamos en 1950. Dellos fueron los circuitos onde s'apostó'l Gran Premiu de Francia. Ente 1991 y 2008, la carrera correr nel Circuitu de Nevers Magny-Cours. La Fórmula 3000 Internacional y depués la GP2 Series sirvieron de teloneras dende 1999 hasta 2008.
Dende 2004, problemes financieros punxeron en dulda la participación del Gran Premiu de Francia nel campeonatu de Fórmula 1. Dende 2005 a la fecha, la carrera incluyóse de manera provisional en cada temporada. Finalmente, en 2009 púnxose fin al contratu, siendo la del 2008 la última carrera apostada hasta la fecha en Francia.
La llegada del francés Jean Todt a la presidencia de la FIA creó interés pola vuelta del Gran Premiu de Francia al calendariu. Bernie Ecclestone, pela so parte, amosó'l so interés pola vuelta de la carrera gala, pero tamién declaró qu'en nengún casu apostar en Magny-Cours. Se rumoreó la construcción d'un circuitu en Flins-les Mureaux, pero la opción foi tornada'l 1 d'avientu de 2009. Últimamente comentóse que la salvación del Gran Premiu de Francia podría pasar pola celebración de la cita nel circuitu propiedá de Ecclestone, Paul Ricard.
Fórmula 1
Los trés pilotos con más victories nel Gran Premiu de Francia fueron Michael Schumacher con ocho, Alain Prost con seis y Louis Chiron con cinco.
Les ediciones que nun formen parte del Campeonatu Mundial de Fórmula 1 tán indicaes con un fondu de color rosado.
Flore d'Egypte
Flore d'Egypte (embrivíu Fl. Égypte) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu y botánicu francés, especialista pteridólogo, micólogu, briólogu, algólogu y de les espermatófitas Alire Raffeneau Delile. Espublizóse nel añu nel añu 1813 col nome de Flore d'Egypte, exporation des planches.
Carex caryophyllea
Carex caryophyllea Latourr., ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les ciperacees. thumb|Ilustracion thumb|Detalle de la planta thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una pequeña planta con rizoma reptante delgáu. Tien los tarmos fértiles trígonos y llisos. Les fueyes son más curties que los tarmos, planes, daqué ríxides y aspres escontra'l cantu de los ápizs. Les espigues queden arrexuntaes nel estremu superior del tarmu, suelen ser sésiles o caltenese sobre un curtiu pedúnculu. Presenta utrículos pelosos con picu bien curtiu.
Distribución y hábitat
Esta planta ye nativa d'Europa y Asia. Ye España alcuéntrase en Barcelona, Castellón, Girona, Lleida, Tarragona y Valencia nos praos húmedos.
Taxonomía
Carex caryophyllea describióse por Marc Antoine Louis Claret de Latourrette y espublizóse en Chloris Lugdunensis 27. 1785. Carex: nome xenéricu que podría derivar del griegu kairo, que significa "mancar", rellacionáu coles fueyes cortantes que tienen estes plantes.
caryophyllea; epítetu llatín que significa "rosado".
Territoriu de Nueva Guinea
El Territoriu de Nueva Guinea ye'l nome del mandatu de la Sociedá de Naciones, controláu por Australia y que'l so territoriu taba en partir nordeste de la islla de Nueva Guinea ya islles axacentes, ente 1920 y 1949. La parte sureste de Nueva Guinea foi una colonia australiana aparte, el Territoriu de Papúa, hasta 1949.
Tomó les provincies actuales d'Enga, Western Highlands, Simbu y Eastern Highlands; asina tamién como Sandang, East Sepik, Madang, Morobe, Bougainville, West New Britain, East New Britain, Nueva Irlanda y Manus; que correspuenden a la metá septentrional de l'actual Papúa Nueva Guinea.
Primer Guerra Mundial
Al empiezu de la Primer Guerra Mundial en 1914, Australia, al igual que diverses naciones de la Mancomunidá Británica declaráren-y la guerra al Imperiu d'Alemaña. Esti Imperiu tenía una estensa colonia n'Oceanía, llamada Nueva Guinea Alemana, pero cola llegada de la guerra, Australia, Xapón y Nueva Zelanda, ocuparon el territoriu ensin mayor resistencia de los alemanes.
El 21 de setiembre de 1914, capitula l'exércitu alemán na colonia, que consistía de cinco oficiales, 35 policías alemanes y 110 policías d'orixe melanesiu. La transición del territoriu ocupáu polos australianos foi fecha de manera pacífica, cola cooperación de los alemanes, yá que deseyaben esplotar los recursos económicos de Nueva Guinea, siguiendo cola iniciativa colonial alemana. En 1916, solicitóse ante'l Reinu Xuníu la espropiación de les compañíes alemanes nel territoriu, pero foi refugáu. Los derechos d'estes empreses permaneceríen hasta 1918.
Cola finalización de la guerra y la negociación de los países vencedores na Conferencia de París, aldericóse avera del futuru de les colonies alemanes; y el 7 de mayu de 1919 concédese la creación de mandatus, ente éstos la de Nueva Guinea, anque se fixo con daqué de dificultá la execución por cuenta de un pleitu d'Estaos Xuníos sobre la islla de Yap. El 17 d'avientu de 1920 confírmase'l mandatu de la Sociedá de Naciones, so l'alministración australiana sobre Nueva Guinea, con una categoría de clase C. Asina, cuando n'Australia confirmóse dicha resolución de mandatu, foi reemplazada l'alministración militar el 9 de mayu de 1921, en cuenta de una alministración civil. Dende esti momentu l'alministración d'Australia nel territoriu faise de iure.
Mandatu
250px|thumb|Repartición de l'antigua [[Nueva Guinea Alemana: 1. Mandatu del Pacíficu Sur (Imperiu de Xapón) 2. Territoriu de Nueva Guinea (Australia) 3. Nauru (Australia, Nueva Zelanda y Reinu Xuníu) 4. Samoa Occidental (Nueva Zelanda).]]
El primer alministrador civil, el Xeneral de Brigada Evan Alexander Wisdom, declaró la ciudá de Rabaul na islla de Nueva Irlanda, como la capital del Territoriu de Nueva Guinea. Esta ciudá sería la capital hasta'l 29 de mayu de 1937, cuando'l Monte Tavurvur fai erupción y dexa inhabitable Rabaul; la capital treslladar a Lae, na islla de Nueva Guinea.
Mientres 1921, los habitantes alemanes fueron espropiaos y dalgunos tuvieron de tornar a Alemaña, namái dellos pocos alemanes llograron permanecer nel territoriu. Mientres la espropiación, trespasáronse 268 plantíos, 20 empreses, talleres y equipos alemanes a nuevos dueños, quien yeren soldaos veteranos australianos, con poca esperiencia na agricultura so condiciones climátiques tropicales.
Tamién mientres empiezos del mandatu prohibió la presencia de misiones relixoses alemanes. Namái cola mediación de luteranos estauxunidenses y australianos, pudo siguise col llabor, y en 1928 dexóse la entrada de misioneros alemanes. Na actualidá, persiste la misión luterana en Papúa Nueva Guinea.