Reinu_d'Essex
Sieglu VII. Paganismu y Cristianismu
Nel 616 tres la muerte de Ethelberto produzse una vuelta al paganismu en Britania, Eadbaldo, el so socesor, abdjura del cristianismu, igualmente los fíos de Saeberto faen lo mesmo, anque la sede de Canterbury permanez, los obispos de Londres (Melito) y Rochester (Xustu) son espulsaos de les sos respeutives sedes. En Essex reinaben conxuntamente los trés fíos de Saeberto según Beda, posiblemente siendo Sexred el rei principal y los sos hermanos Saewardo y Seaxbaldo sub-reis en Middlesex y Suth-gue. Precisamente esti últimu territoriu ye atacáu por Cynegils de Wessex, na batalla por defendelo los trés hermanos muerren nel 623, según Beda son ganaos por haber abandonáu'l Cristianismu, lo que fizo que les sos xentes volvieren a la "fe en Cristu". El texo de Beda ye contradictoriu pos él mesmu diz que los saxones d'Essex nun volvieron ser cristianos hasta l'añu 653 cuando'l rei Sigeberto II por aciu d'Oswiu de Northumbria convertir al cristianismu, foi bautizáu y restauró la cátedra de Londres. Nel mesmu testu, Beda fala de Sigeberto I: ...Sigebert, who reigned next to Sigebert surnamed The Little, was then king of that nation... (Sigeberto, que reinó dempués de Sigeberto moteyáu'l pequeñu, yera rei d'esa nación...), pero d'él tan solo tenemos esta referencia. La historiadora Barbara Yorke cree que dambos Sigebertos son la mesma persona, llamáu primero "el pequeñu" pos aportó al tronu bien nuevu, yá que'l so padre Sewardo morrió tamién bien nuevu, y llamáu darréu "el bonu o'l Santu" pola so conversión al cristianismu. Sean unu o dos Sigebertos nun hai datos históricos sobre Essex mientres los 30 años que van dende la derrota de los fíos de Seberto nel 623, hasta la vuelta al cristianismu de Sigeberto nel 653 o 654. De Sigeberto II tampoco se tienen munches referencies amás de Beda, los historiadores del sieglu XII, Guillermo de Malmesbury y John de Worcester tamién falen del so reináu. Oswiu de Northumbria (nesi momentu Rei de Bernicia) y de Peada de Mercia (nesi momentu sub-rei de los Anglos Centrales) yeren bonos amigos de Sigeberto, los trés fixeron una alianza pa enfrentase al padre de Peada, Penda de Mercia. Trátase d'un enfrentamientu ente'l partíu cristianu lideráu por Oswiu y el partíu paganu liderar por Penda y los sos aliaos Cadafael ap Cynfeddw de Gwynedd (en Gales), Aethelwald de Deira y Aethelhere d'Estanglia. El siguidores de Oswiu fueron inducíos a convertise antes de la Batalla de Winwaed (llugar desconocíu anguaño al norte d'Inglaterra) y asina Finen obispu de Lindisfarne bautizó a dambos (Sigeberto y Peada) nel 653. La victoria de Oswiu acabó casi definitivamente col partíu paganu, el rei de Northumbria (unificaba Bernicia y Deira) mandó a Cedd en misión pa evanxelizar Essex, Sigeberto restauró la cátedra londinense y nomó-y obispu en sustitución de Melito, que yera yá obispu de Canterbury. Cedd refundó el monesteriu de Tillincgeham (Tilligham, Essex) y fundó unu nuevu en Ythanceaster (Brandwell-on-Sea). Sigeberto foi asesináu nel 660, "por dos hermanos" según Beda, dellos historiadores piensen que lo más probable ye que fueren los sos socesores Swithelm y Swithfrith (fíos de Seaxbaldo). El rei principal, Swithelm, yera paganu y foi bautizáu por Cedd sol patronalgu d'Ethelwaldo, rei d'Estanglia, Swithelm duró pocu yá que foi una de les víctimes de la gran peste del 664.