cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Buelles (parroquia)
Na parroquia s'alcuentra la Salguera de Buelles, declarada monumentu natural pol Plan d'Ordenación de los Recursos Naturales d'Asturies. Esta figura de proteición ambiental compriende les salgueres de les dos riberes del ríu Deva ente los llugares d'El Mazu, Narganes y Buellen, nel conceyu de Peñamellera Baxa, neto les salgueres y viesques d'umeros que les playes de regodones y les turries de les orielles del ríu o del so calce. La so importancia derívase del fechu de ser una de les mayores concentraciones de salgares de tol norte peninsular.
Catharina Jacoba Abrahamina Enschedé
Biografía
Yera hermana del coleicionista d'arte, más tarde archiveru de la ciudá y consultor de muséu, Adriaan Justus Enschedé. Probablemente influyida por él según poles sos tíes artistes Sandrina Christina Elisabeth Enschedé y Christina Gerarda Enschedé. Ella realizó una copia en 1870 del Semeya de Alettta Hanemans del pintor Frans Hals pal muséu Frans Hals. Facer como una alcordanza, una y bones la semeya de Hals qu'había estáu espuestu en Haarlem foi vendíu n'Ámsterdam l'añu 1877 y más tarde lleváu a L'Haya como parte de la coleición de pintura del acabante reformar Mauritshuis en 1880. Esta copia foi dada por ella al so hermanu que yera direutor informal del entós, nuevu muséu Haarlem, y en 1896 entró na coleición como legáu oficial.
Ebla
Gobierno
El tratamientu que se da a munchos de los primeros reis ye peculiar, una y bones frente a la tradición mesopotámica del cultu reverencial al rei y la so representación heroica, el monarca de Ebla ye representáu de manera más modesta. Nun s'atopen testos celebrativos pa la mayor parte de monarques, nun tener títulos especiales y cuando apaez nos testos apaez como responsable de l'actividá comercial, según les xeres d'entamar, defender y estender les rutes comerciales. Paez tratase primeramente d'una monarquía electiva y non hereditaria, onde primen los intereses económicos primero que los dinásticos. Ente l'aristocracia gobernante nun paecía haber una llinia clara ente los asuntos comerciales privaos y los públicos. El rei controlaba'l sistema de redistribución de les riqueces xeneraes nel comerciu, derivando al palaciu, templos y grupos familiares los recursos. Posiblemente'l poder del rei taba llindáu por poderes locales autónomos amestaos a les aristocracies locales.
Masacre de Les Dos Erres
Antecedentes
Ante esta situación, l'exércitu entamó la Patrulla de Autodefensa Civil en Los Dos Erres, pero coles mires de que patrullaren aldegues fora de la so comunidá, como l'aldega Les Cruces - güei conceyu de Les Cruces cercana a la comunidá de Los Dos Erres. Ante la negativa de los habitantes de Los Dos Erres, que solo aportó a defender la so propia comunidá, l'exércitu empezó a espublizar que los habitantes d'esta aldega yeren guerrilleros. Una de les pruebes apurríes yeren les bolses de frijoles cola marca FAR (Federico Aquino Ruano). Igualmente corrióse'l rumor de que l'exércitu bombardearía l'aldega, polo qu'esta foi abandonada temporalmente por delles families.
Ebla
Gobierno
El reinu taría estremáu en 14 distritos de los cualos a la capital correspuenden dos. El rei tien el títulu de en, ente que los sos gobernadores son denominaos lugal (títulu emplegáu tamién por embaxadores y gobernantes de ciudaes importantes), como últimu eslabón de la cadena burocrática taben los ugula que paecen ser representantes del gobiernu de Ebla, encargaos de xestionar los sos intereses en terrenes remotos, como la rexón de Canaán. Amás méntense conseyos de vieyos o abba con funciones que superen el d'un órganu consultivu. La reina tien un calter especial, llindando en poder del rei n'asuntos relixosos, fenómenu similar al atopáu ente los hitites. Les reina caltién el so títulu de “reina madre” inclusive en casu de fallecimientu del soberanu.
Masacre de Les Dos Erres
Los fechos
Mientres el 5 d'avientu de 1982 l'exércitu asitió retenes ―con soldaos y patrulles civiles― pa torgar que salieren persones de l'aldega.
El 5 d'avientu a les 23:00 llegó a la zona un pelotón especial de kaibiles (fuercies d'élite del exércitu), cola instrucción de rexistrar l'aldega, matar a los sos habitantes y recuperar 19 fusiles que tomara la guerrilla nun enfrentamientu na rexón. Los militares fueron uniformados como guerrilleros, pa faer creer a la población que la responsabilidá de les matances yera de la guerrilla. Caminaron mientres la nueche, percorriendo los 6 km hasta l'aldega.
A los trés de la madrugada del 6 d'avientu llegaron a l'aldega siquier 58 militares, qu'empezaron a sacar a los habitantes de les sos cases y dixebrando a homes (zarrándolos na escuela), y a les muyeres y los neños (confinándolos en dos ilesies de la comunidá). En rexistrando l'aldega y entrugar a los homes, nun s'atoparon armes nin propaganda. Los xefes de patrullar informaron a la tropa que ―tres l'almuerzu― dir a "vacunar" a la población.
En redol a les 16 de la tarde del 6 d'avientu de 1982, los militares dixebraron a un grupu de neños y empezaron a asesinalos y darréu, refundiándolos a un pozu. Nesti momentu, dellos militares empezaron a violar a les moces que s'atopaben zarraes, munches d'elles menores d'edá. Tres esto, los homes y muyeres fueron sacaos del so confinamientu, se -yos vendaron los güeyos y fueron conducíos al pozu, onde fueron nuevamente entrugaos sobre la pertenencia a la guerrilla y sobre quién yera'l xefe guerrilleru del pobláu. Ante les negatives, los civiles yeren asesinaos y refundiaos al pozu. Mientres la nueche del 6 al 7 d'avientu, les muyeres qu'entá s'atopaben prisioneres fueron nuevamente violaes y torturaes. Provocóse tamién l'albuertu a golpes de delles embarazaes.
Ebla
Relixón
Dalgunes de les bien conocíes deidaes semítiques apaecen en Ebla (Dagan, Ishtar, Resheph, Kanish, Hadad), y delles otres, otra manera, desconocíes como Kura, Nidakul, unos pocos dioses sumerios como Enki y Ninki y dioses hurrites como Ashtapi, Hapat y Ishara. El dios principal paez ser Kura, qu'al pie de la so pareya la diosa Hadda y el Sol formen la tríada principal.
La destrucción de Ebla
Sargón de Acad y el so nietu Naram-Ensin, los conquistadores de gran parte de Mesopotamia, reclamó cada unu'l destruyir Ebla; la fecha exacta de la destrucción ye la tema d'un continuu alderique, pero'l 2240 e.C. ye una candidata probable. Mientres los siguientes trés sieglos, Ebla algamó una vegada más una relevante posición económica, con posiblemente la vecina ciudá d'Urshu, como ta documentáu por testos económicos de Drehem (un suburbiu de Nippur), y polos afayos en Kultepe/Kanesh.
Masacre de Les Dos Erres
Los fechos
El 7 d'avientu les muyeres fueron sacaes de la escuela y fusilaes tres la mesma. A los homes emponer hasta'l monte onde fueron executaos. Tres estos los cadabres fueron refundiaos al pozu y el mesmu cubrióse con tierra, anque los militares escucharon berros de mancaos qu'entá siguíen con vida nel pozu. El 8 d'avientu llegó a Los Dos Erres un pequeñu grupu de civiles, a los que se-yos dexó entrar nel pobláu y darréu fueron executaos.
Ebla
Ebla nel segundu mileniu e.C.
Dellos sieglos dempués de la so destrucción polos acadios, Ebla consiguió reponer daqué de la so importancia, y tuvo el so segundu apoxéu del 1850 al 1600 e.C. El so pueblu foi entós conocíu como amorreos; Ibbit-Lim foi'l primer rei.
Ebla ye mentada en testos d'Alalaḫ alredor de 1750 e.C. La ciudá foi destruyida de nuevu nel aturbolináu periodu ente'l 1650 y el 1600 e.C., pol rei hitita Mursili I o Hattusili I.
Masacre de Les Dos Erres
Petición ante la Comisión Interamericana de Derechos Humanos
En 1996, FAMDEGUA presentó'l casu ante la CIDH (Comisión Interamericana de Derechos Humanos). Nel 2000 llegar a un alcuerdu de solución amistosa:
Ebla
Ebla nel segundu mileniu e.C.
Ebla nunca se recuperó de la so segunda destrucción. Sobrevivió como un pequeñu pueblu hasta'l sieglu VII, dempués tuvo erma y escaecida hasta'l so redescubrimientu arqueolóxicu.
Masacre de Les Dos Erres
Petición ante la Comisión Interamericana de Derechos Humanos
En cuanto al sofitu psicosocial, intentóse una collaboración cola escuela de psicoloxía de la Universidá de San Carlos (USAC), sicasí, quedar nel intentu. Nel añu 2000, l'entós presidente Alfonso Portillo asumiría públicamente la responsabilidá del Estáu de dellos abusos, como la masacre de los Dos Erres. N'avientu de 2001 el gobiernu pagó 14 millones de quetzales a les families de les víctimes de la masacre. El video documental realizóse, anque'l procesu tuvo munches dificultaes y finalmente nun s'espublizó.
Consecuencies llegales
Dende 1999, Famdegua (Familiares de Deteníos-Sumíos de Guatemala) identificó a 18 de los kaibiles, 7 de los cualos yá fueron prindaos, 9 tán prófugos y 2 yá finaron.
En 2008, FAMDEGUA demandó al Estáu de Guatemala ante la Corte Interamericana de Derechos Humanos, con cuenta de esti organismu ordenar al Gobiernu a efeutuar una investigación especial, rigorosa, imparcial y efeutiva de la masacre de Los Dos Erres, y xulgar y sancionar a los responsables (según el diariu Prensa Llibre del 17 de setiembre de 2008).
En 2009, Amnistía Internacional llega a la conclusión que “nengún altu mandu nin autoridá compareció ante la xusticia pol so papel a la d'ordenar, planiar o executar les violaciones de derechos humanos xeneralizaes y sistemátiques que tuvieron llugar en Guatemala. Les poques investigaciones que s'empecipiaron fueron deplorablemente lentes y desaparentes (Amnistía Internacional, 25 de febreru de 2009).
N'agostu de 2011 solo 4 de los 58 militares fueron condergaos pola masacre de Los Dos Erres. El oficiales Daniel Martínez, Reyes Collin y Manuel Pop recibieron un total de 6030 años de prisión, por 201 muertes, mientres el Teniente Coronel(R) de infantería Carlos Antonio Carías anque nun se tuvieron pruebes contundentes de la so participación, foi sentenciáu pol fechu d'exercer como Comandante del Destacamentu Militar de Les Cruces y nel alderique indicó nun tener nenguna conocencia del operativu, polo que recibió 6066 años de prisión.
Documental
N'abril de 2017 estrenóse'l documental "Finding Oscar" (Buscando a Óscar) sobre la hestoria d'Óscar Alfredo Ramírez, unu de los sobrevivientes de la masacre, producíu por Steven Spielberg y Frank Marshall.
Omar Bongo
El Hadj Omar Bongo Ondimba (antes Albert-Bernard Bongo) (Lewai, 30 d'avientu 1935 - Barcelona, 8 de xunu 2009 ) foi un políticu y Presidente de Gabón dende 1967 hasta 2009, siendo entós el gobernante que más tiempu se caltuvo nel cargu n'África.
Biografía
Albert-Bernard Bongo nació'l 30 d'avientu de 1935, en Lewai (Provincia de Haut-Ogooué), actual Bongoville (foi renombrada nel so honor). Foi miembru de la pequeña etnia Bateke Depués de los sos estudios primariu y secundariu en Brazzaville (capital d'África Ecuatorial Francesa), Bongo consiguió un trabayu nos Servicios Postales y de Telecomunicaciones, antes de faer el so serviciu militar na Fuercia Aérea, socesivamente en Brazzaville, Bangui y Fort Lamy (actual Yamena, Chad). Retirar col grau de Capitán.
Foi electu vicepresidente en marzu de 1967, xunto con Léon M'ba, y convirtióse en presidente tres la muerte de M'ba el 28 de payares de 1967. Convertir al Islam en 1973 y camudó el so nome a Omar Bongo. Añedióse l'apellíu Ondimba en 2003. En mayu de 2009, ingresó nuna Unidá de Cuidos Intensivos de la planta cuarta de la clínica Quirón de Barcelona aquexáu d'un cáncer nel aparatu dixestivu, bien avanzáu.
Llegar a anunciar el so fallecimientu'l 7 de xunu de 2009, a los 73 años, a consecuencia del cáncer que carecía selmanes dempués del so ingresu na clínica. Darréu, el Gobiernu de Gabón desmentía la so muerte. Finalmente'l Gobiernu de Gabón por aciu un comunicáu anunció la so muerte acaecida en Barcelona la mañana del 8 de xunu del 2009. thumb|upright|Presidente Bongo col so colega [[George W. Bush en mayu de 2004.]]
Dios Padre
Dios Padre ye, pa la Ilesia católica y pa gran parte de les otres denominaciones cristianes, la primera de los trés persones de la Santísima Trinidá.
El catolicismu define asina a Dios Padre:More'l drogo grande (La Trinidá) ye tou. Nada ta fora d'Él y tou ta dientro d'Él. Nel principiu yera'l Verbu y frente a Dios yera'l Verbu y el Verbu yera Dios. Yá qu'Él taba frente a Dios de primeres. Por Él fixo tou y nada aportó a ensin Él. Lo que aportó a tien vida n'Él.
Dios Padre ye'l creador del mundu según la Biblia, y revela la so paternidá cuando unvia a Moisés a pidir la lliberación del pueblu d'Israel de la esclavitú d'Exiptu: ''Asina fala'l Señor: Israel ye'l mio fíu primoxénitu. Yo te mando que dexes al mio fíu dir.''
Na Biblia nómase-y de diverses maneres, destacar la tenrura con que Xesús llámalu 039;'abba'' (‘pá’). Esti amor y tenrura son recíprocos, tal como puede lleese nel llibru de los Salmos: Como un padre siente tenrura polos sos fíos, siente'l Señor tenrura polos sos fieles.
Etimológicamente falando, la pallabra Dios Padre católica paez tener el so orixe nel antiguu dios supremu indoeuropéu Dieus Pater.
Representación de la imaxe de Dios Padre
thumb|250px|[[Moisés fai esquitar agua de la roca. Nótese nesta pintura la imaxe d'humanu xigantescu que Tintoretto asígna-y al Dios Padre]] Munches vegaes xeneráronse discutinios al respective de l'averada representación material y física del Dios Padre, por cuenta de la vixencia del primer mandamientu apurríu por Él a Moisés
Tal Mandamientu, supunxo mientres enforma tiempu la prohibición de xenerar una representación averada d'una supuesta figura humana pa Dios, razón pola cual nin el xudaísmu nin el islamismu almiten dichu tipu de representaciones que son consideraes idolatría pos Dios nun tien cuerpu, nin representación, nin consistencia perceptible.
Col catolicismu remanez la representación de la figura humana a imaxe y semeyanza de Dios Padre y del so Fíu únicu Xesucristu. El cristianismu de primeres, y l'arte del mundu modernu dempués, fueron los llugares onde s'entemeció la imaxe sensible d'una forma y la presencia de Dios.
Por eso los artistes católicos representen la imaxe de Dios Padre como la d'un home de barbes y pelos blancos, vistíu de cutiu con una enorme túnica blanca, como asina tamién se dimensiona el tamañu de la so figura, suponiendo que se trata d'una figura antropomórfica xigantesca, dueñu y señor del cielu, de la tierra y de too lo visible ya invisible. "Juan 1:1-3 nel principiu yera'l verbu yera con Dios, y el verbu yera Dios toles coses fueron feches y ensin el nada de lo que sío fechu foi fechu"
Cola Reforma, el protestantismu tamién prohibe la imaxe de Dios Padre que s'adora al traviés de les representaciones artístiques.
Xuan Calvino prohibía la mera representación d'una imaxe que representara a Dios. Para Lutero, sicasí, el verdaderu cristianu puede escoyer llibremente si venera o nun venera imáxenes.
Revelaciones privaes
En 1932, la Madre Eugenia Ravasio, Superiora Xeneral de la Congregación de les Hermanes Misioneres de La nuesa Señora de los Apóstoles, afirmó recibir revelaciones de Dios Padre. El so legáu más importante foi'l mensaxe que recibió de Dios Padre, la única revelación privada fecha personalmente por Dios Padre y reconocida como auténtica pol Vicariu Xeneral de la Ciudá del Vaticanu dempués de diez años de rigorosu analís ya investigación.
Pseudonigrita arnaudi
Taxonomía
Reconócense les siguientes subespecies:
Eva Ekeblad
Eva Ekeblad nacida Eva De la Gardie, foi una agrónoma sueca, científica, anfitriona de salones lliterarios y condesa del Reino de Suecia. El so descubrimientu más conocíu foi llograr harina y alcohol utilizando la papa (1746). Foi la primera integrante femenina de la Real Academia de les Ciencies de Suecia (1748).
Historia y vida privada
Eva De la Gardie yera fía del conde estadista Magnus Julius De la Gardie (1668-1741) y de la política amateur y anfitriona de salones lliterarios Hedvig Catharina Lilje; hermana del capitán Carl Julius de la Gardie y Hedvig Catharina De la Gardie, amás tida de Hans Axel de Fersen. El so hermanu foi'l maríu de la famosa Catalina Carlota De la Gardie y cuñáu de Hedvig Taube.
Eva foi casada a los 16 años (1740) col conde estadista Claes Claesson Ekeblad y convirtióse na madre de siete fíos (un neñu y seis neñes). La pareya moraba en Estocolmu y una facienda en Västergötland y pertenecíen a los círculos más altos de la nobleza sueca. Eva Ekeblad yera famosa pola so caridá colos probes.
El so maríu solía tar ausente y Eva yera responsable del manexu de la facienda y supervisaba a los alministradores de les asamblees rurales de Mariedal y Stola Manor. En Estocolmu, yera anfitriona d'un salón cultural y foi descrita como "una de les poques dames aristocrátiques que'l so honor yera consideráu inmaculáu". Los primeros conciertos de la música de misa de Johan Helmich Roman fueron llevaos a cabu nel so salón nel palaciu Ekeblad.
Actividá científica
Ekeblad desenvolvió un métodu pa faer farina y alcohol usando papes. Empezó entós a cultivar plantes de papa, que fueren introducíes en Suecia en 1658 pero hasta entós solo cultivábense n'ivernaderos de l'aristocracia. Esto ameyoró llargamente los vezos alimenticios y amenorgó les fames. Primeramente, l'alcohol llográrase de trigu, centenu y cebada; estos pudieron ser entós destinaos a la fabricación de pan.
Tamién afayó un métodu pa tiñir algodón testil y llana utilizando xabón (1751), y afayó cómo reemplazar los peligrosos ingredientes de los cosméticos de la dómina faciendo polvos derivaos de la pataca (1752). Dizse que promocionaba l'usu de los papes utilizando flores de la planta como adornos pal pelo.
Eva escribió a la Real Academia de les Ciencies de Suecia sobre'l so primer descubrimientu en 1746. En 1748, convertir na primer muyer en ser escoyida pola Academia, anque nunca participó de nengún de los alcuentros de la entidá. Dempués de 1751, l'Academia mentar como miembru honorariu en cuenta de como miembru completu, una y bones l'estatutu llindaba la membresía a los homes.
Merodio
Merodio ye, colos sos 15,74 km² d'estensión, la parroquia qu'ocupa l'estremu suroriental del conceyu asturianu d'El Valle Baḥu de Peñamellera. Comprende un únicu pueblu, Merodio, que tien.
Alevia
Alevia ye una parroquia y una llocalidá del conceyu asturianu d'El Valle Baḥu de Peñamellera. Ocupa la fastera más noroccidental del conceyu (ye la única parroquia que llenda col conceyu de Llanes) y tien, dende que nel 1991 se separtara d'ella Siejo, 4,65 km² d'estensión. Comprende namái que'l pueblu d'Alevia, que tien una población (INE, 2011) de 60 habitantes, que se dediquen principalmente a la ganadería. Nel monte d'Alevia s'alcuentren los restos de la nomada Mina del Pilar, una esplotación de la que se sacarron fierro y manganesu a lo menos dende'l sieglu XVI hasta los años 70 del sieglu pasáu.
Hai, amás d'ello, delles cases de tipoloxía tradicional, dos establecimientos de turismu rural, chigre y bolera. Esta foi construyida tamién con dineru indianu: el de Ramón Bardales, que la mandó facer en 1891.
Ye un pueblu de vida tranquila, que namái s'altera nes fiestes, que se celebren pa honrar a San Antonio (13 de xunu), San Xuan (24 de xunu) y Nuestra Señora del Rosario (30 de setiembre).
Catharina Oostfries
Catharina Oostfries, o Trijntje Sieuwerts foi una pintora de vidriu neerlandesa del sieglu d'oru neerlandés.
Biografía
Según Arnold Houbraken dedicar al dibuxu y la pintura mientres más de setenta años.
Casóse con un pintor tamién de vidriu Claes Pietersz van der Meulen, y el so fíu Sieuwert van der Meulen siguió la tradición familiar de dedicase a la pintura. La so hermana Heiltje casóse col pintor Jan Slob, quién fuera un alumnu del so hermanu.
Ilusión óptica
thumb|200px|[[Xarrón de Rubin. Puede percibise la figura y el fondu de manera alternativa.]] Una ilusión óptica ye cualesquier ilusión del sentíu de la vista que nos lleva a percibir la realidá de delles formes. Estes pueden ser de calter fisiolóxicu asociaos a los efeutos d'una estimulación escesiva nos güeyos o'l celebru (rellumu, color, movimientu, etc., como'l encandilamiento en viendo una lluz potente) o cognitivu nes qu'intervien el nuesu conocencia del mundu (como'l Xarrón de Rubin nel que percibimos dos cares o un xarrón indistintamente). Les ilusiones cognitives estrémense davezu n'ilusiones d'ambigüedá, ilusiones de distorsión, ilusiones paradóxiques ya ilusiones ficticies (allucinaciones) onde les imáxenes nun son perceptibles con claridá pol güeyu humanu, una y bones nuesu celebru solo puede asimilar una imaxe al empar. A última hora, el celebru humanu solo puede concentrase nun oxetu, polo que, cuando se presenten dos formes nuna sola imaxe, cáusase tracamundiu y el celebru entra en desorde, colo cual este lleva a ver otra visión de lo visto.
Les ilusiones óptiques nun tán sometíes a la voluntá y pueden variar ente una persona y otra dependiendo de factores como l'agudez visual, la campimetría, el daltonismu, el astigmatismo, ente otros.
Entender estos fenómenos ye útil pa entender les llimitaciones del sentíu visual del ser humanu y la posibilidá de distorsión no relativo a la forma, el color, la dimensión y la perspeutiva de lo reparao.
Munchos artistes aprovecharon les ilusiones óptiques pa dar a les sos obres un aspeutu máxico, de fondura, d'ambigüedá y contrastes.
Delles ilusiones óptiques son:
Munchos artistes trabayaron coles ilusiones óptiques. Dalgunos son:
Javrezac
Javrezac ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Paraxerus poensis
Paraxerus poensis ye una especie de royedor de la familia Sciuridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Benín, Camerún, El Congu, República Democrática d'El Congu, Costa de Marfil, Guinea Ecuatorial, Gabón, Ghana, Guinea, Liberia, Nixeria, y Sierra Lleona.
Hábitat
El so hábitat natural son: zones subtropicales o tropicales húmedes de tierres de baxa altitú montes y plantíos.
Poblete
Xeografía
El conceyu alcontrar nel centru de la so provincia. La mayor parte del so términu municipal ta arrodiáu pol de Ciudá Real, tantu per norte, sur, este y oeste, sacante una pequeña porción occidental que s'atopa amiesta a los conceyos d'Alcolea de Calatrava y Corral de Calatrava. El términu atópase derrotu na parte más al oeste pel ríu Guadiana.
Comunicaciones
La principal vía d'accesu a esti conceyu ye la carretera N-420 dende Ciudá Real o Puertollano.
Historia
Foi aldega del Castillo de Alarcos nos tiempos inmediatos a la Reconquista hasta qu'Alfonsu X el Sabiu incluyir dientro de los términos que dio a Villa Real. Dende entós y hasta finales del sieglu XVII y principios del XVIII taba consideráu como un simple cortixu o quintería, fecha na que los llabradores de Ciudá Real qu'ellí teníen tierres, solicitaron llicencia y terrenes del so ejido al Conceyu pa edificar les sos cases y realizar con más comodidá los sos llabores.
Poblete llogra la so independencia de Ciudá Real en 1843.
Eva Hevia
Eva Hevia  ye una profesora asturiana de química organometálica na Universidá de Strathclyde, en Glasgow.
Trayeutoria
Hevia Nació en Xixón en 1976, ya interesóse pola ciencia dende bien pequeña. Consiguió'l so Master y el so doctoráu en 2002 na Universidá d'Uviéu, y cuatro años más tarde, en 2006, foi nomada académica Marie Skłodowska-Curie na Universidá de Strathclyde trabayando con Robert Mulvey. Convertir en Profesora Titular en 2010 y Llectora en 2011. Foi nomada profesora de la Universidá de Strathclyde en 2013, cuando namái tenía 38 años.
La investigación de Hevia centrar na química organometálica polar. El so grupu d'investigación ta interesáu nel desenvolvimientu de reactivos multicomponentes que contengan metales abondosos na tierra pa síntesis. La química utiliza los efeutos cooperativos de dos metales, lo que dexa nueves árees de la química basaes na síntesis orgánica mediada por metales y la construcción d'estructures supramoleculares. Estes árees inclúin: la metalización pa la funcionalización quimioselectiva de molécules orgániques, la captura de aniones sensibles, los disolventes eutécticos fondos y los reactivos organometálicos con soporte de sal y les aplicaciones catalítiques de los bimetálicos cooperativos.
El so enfoque recién foi l'activación de molécules N-heterocíclicas y la química sostenible. La so investigación tien aplicaciones en farmacoloxía y química agrícola, y fondes implicaciones nel mediu ambiente.
Hevia dio más de sesenta charres como convidada en conferencies.
Arte góticu
L'arte Góticu foi un estilu d'arte medieval desenvueltu n'Europa ente los sieglos XII al XVI. Considérase un opus francigenum formáu a partir del 1130 nel dominiu real de los Capeto de L'Îlle-de-France; dende equí vase esparder pelos distintos reinos europeos medievales.
Oríxenes
La xénesis del primer modelu góticu, el francés del sieglu XIII, tien el so entamu a mediaos del sieglu XIII en nucleos como Chartres, París o l'abadía de Saint-Denis. Chartres descata pola so escuela intelectual; París ye la capital d'un reinu que ta afirmándose nel poder. Nel casu de Saint-Denis ye l'abadía na que s'entierren dende hai sieglos los monarques. A mediaos de sieglu la siella abacial de Saint-Denis ye ocupada por Suger (1081-1151), que va ser el responsable de novedosos proyeutos constructivos. Amás de bon alministrador y de gran sofitu del rei Luis VII, Suger siente una gran fascinación poles xoyes y l'oru, que sublima rellacionándolo con Dios (lo que lu llevará a tar enfrentáu con San Bernardo, monxu del Císter). Suger intervién na construcción del ábside de Saint-Denis, puntu de partida de l'arquiteutura gótica en Francia xuntamente cola catedral de Sens.
Etimoloxía
El términu "Góticu" deriva de "godu" d'una manera peyorativa qu'equival a "bárbaru" o "ensin gustu". Ye George Vasari nel añu 1550 quien esparde esti esquema históricu qu'identifica'l "verdaderu arte" col de l'Antigüedá (Grecia y Roma). D'esti mou llégase a considerar que l'arte medieval ye "góticu" y "bárbaru" y que'l verdaderu arte ye'l que renaz n'Italia con Giotto y Michelangelo. El términu ye sometíu dende'l sieglu XIX a otres interpretaciones.
Carauterístiques
Esisten delles corrientes doctrinales qu'intenten desplicar les carauterístiques de l'arquiteutura gótica. El mayor enfrentamientu doctrinal vien dau por les escuelas alemana y francesa. La primera, representada por Worringer y autores como Dvorak o Seldmayr, considera l'estilu góticu como una espresión de l'alma nórdica. Nesti sen, los conceutos básicos que definiríen l'estilu góticu seríen el sistema de baldaquín -esto ye: una cubierta que s'apoya en cuatro soportes- que forma'l tramu de la nave, y el tratamientu del muriu en dos planos pa crear efeutos de fondura. Esti conceutu xermánicu présta-y más atención a les idees y menos a los medios teúnicos. Escontra esta escuela xermánica más espiritual tenemos l'escuela francesa, que dende Viollet le Duc va poner l'acentu na teúnica y nos procedimientos de construcción. Nesti sen los elementos consideraos como elementos formales típicos del estilu góticu seríen l'arcu puntiáu, la bóveda de crucería, l'arbotante, l'impulsu n'altura y les vidrieres.
Otra impotante visión será la Panofsky quien na so obra Gothic Architecture and Scholasticism (1951) establez una analoxía ente'l pensamientu escolásticu y l'estilu góticu; nesti sen una summa teolóxica y una catedral gótica seríen comparables.
Arquiteutura gótica en Francia
El góticu francés desarróllase nos siguientes periodos:
1) Góticu preclásicu (dende l'añu 1140): exemplos d'esta dómina son l'ábside de Saint-Denis y les catedrales de Sens, Laon y Senlis, 2) Góticu clásicu (1190-1240): la catedral gótica toma la so forma clásica cola catedral de Chartres (1195-1220); tamién son reprensatives d'esti periodu les de Reims, Amiens y Bourges, 3) Góticu rayonnant (1240-1350): Sainte-Chapelle de París, catedral de Beauvais, 4) Góticu flamboyant (dende l'añu 1350): catedral de Rouan.
Arquiteutura gótica n'Inglaterra
L'arquiteutura gótica Inglaterra suel dividise en trés periodos:
1) Early English: exemplos d'esti periodu son les catedrales de Salisbury, York y Wells, 2) Decorated Style: catedral d'Exeter, 3) Perpendicular Style: considerase la forma más propia del góticu inglés (opus anglicanum); nesti sen la solución más orixinal del periodu ye la fan vaulting (bóveda d'abanicu), que podemos ver por exemplu nel claustru de l'Abadía de Gloucester o nel King's College de Cambridge.
Arquiteutura gótica na península ibérica
Nel casu de la Corona de Castiella los primeros pasos obsérvense nel añu 1200, fecha na qu'entama a espardese la bóveda de crucería sespartita. Nel sieglu XIII, y contando col sofitu de los obispos respeutivos y de los reis Fernandu III y Alfonsu X, constrúyense les grandes catedrales de Lleón, Burgos o Toledo.
Arquiteutura gótica n'Italia
El góticu nun tien tanta cabida n'Italia como en Francia o n'Inglaterra, y cederá-y pronto'l pasu al Renacimientu. L'arquiteutura italiana permanez fiel a la tradición románica de mases más sencielles, y si bien la bóveda de crucería ye utilizada yá en Lombardía nel sieglu XI nun se sacarán les mesmes consecuencies constructives qu'en Francia. La penísula itálica recibe amás una doble influyencia: la bizantina (a consecuencia de la conquista de Constantinopla nel añu 1204) y la gótica. Merecen destacase les catedrales de Siena y Orvieto, amás de la catedral de Milán, entamada nel añu 1386. Mención aparte pa Venecia, onde'l góticu convive con elementos orientales y bizantinos n'edificios como la Ca' d'Oro y el Palazzo Ducal.
Les artes figuratives gótiques
Podemos falar de dos modelos básicos: 1) el modelu francés, 2) y el modelu italianu. Consecuencia parcial del alcuentru ente dambos modelos será'l Góticu Internacional (1380-1420/1450)
Escultura
En Francia el términu "protogóticu" ta plenamente xustificáu. Nel sieglu XII vemos yá un primer distanciamientu de les formes xeométriques romániques y una tendencia a que les formes sían más naturalistes, anque idealizaes. Llama l'atención l'importante complementu iconográficu nes archivoltes. Son tamién de destacar temes como'l del Árbol de Jesé, imaxe xenealóxica de Xesús y María y motivu d'esaltación de la Virxe. Será na Portada de la Virxe de Senlis (h. 1170) onde entama a desarrollase lo que se vien llamando "estatua columna"; tamién ye novedá la presencia nel tímpanu d'esta mesma catedral d'una Coronación de la Virxe. Otra obra d'esti primer periodu ye la portada occidental de la catedral de Chartres (h. 1145-1155). Estes son obres que van pronto a dar pasu a un modelu artísticu unitariu que será l'espeyu nel se va mirar el restu d'Europa occidental nel sieglu XIII y en parte del XIV.
L'escultura espárdese pol tímpanu, el dintel, les archivoltes, las xambes, polos capiteles y el gablete. Son comunes les galeríes con figures de reis, maiestas y apostolaos, y si bien los capiteles pierden importancia como soporte escultóricu apaecen otros como'l jubé, qu'en Francia tien gran desarrollu. La tendecia naturalista yá anunciada nel sieglu XII ye agora un fechu. La "estatua-columna" adquier cuerpu hasta'l puntu de llibrase de lo que ye'l marcu arquiteutónicu. Los programas iconográficos engloben dende'l Xuiciu Final al pesu de les almes presidíu por San Miguel y la Resurreición de los muertos. Otra portada dedícase-y a la Virxe -el cultu a la Virxe algama equí'l puntu más altu de tola Edá Media-. Otra portada suel facer referencia a los santos -por regla xeneral a los que tienen rellación cola catedral-. Tamién ye frecuente la representación de les artes lliberales.
Los exemplos más representativos podemos velos nes catedrales de Chartes, Reims, Amiens y Notre-Dame de París.
N'escultura caltiénense les formes tardorromániques y protogótiques de Benedetto Antelami hasta bien entráu'l sieglu XIII. En Pisa entama a trabayar Nicola Pisano -d'orixe meridional-, que busca la so inspiración nel clasicismu de sarcófagos romanos y etruscos pa la construcción, ente los años 1255-1260, del Bautisteriu de Pisa. La bona aceptación d'esta obra lleva a la ciudá de Siena a querer otru púlpitu de mayor desarrollu; nesta obra collaborarán con Nicola Pisano otros dos grandes artistes, Arnolfo di Cambio, arquiteutu y escultor, y el propiu fíu de Nicola, Giovanni Pisano, que será'l responsable del púlpitu de Sant'Andrea de Pistoia. Merez la pena ser tamién destacáu Andrea Pisano, l'encargáu de facer les Puertes de Bronce del Bautisteriu de Florencia (1330), nes que se representa un gran ciclu cola vida de San Xuan, y que son modelu pa Ghiberti. Andrea Orcagna, pintor y escultor activu depués de la Peste Negra, será'l responsable del Tabernáculu d'Orsanmichele (Florencia), una de les obres florentines más ambicioses na segunda metá del sieglu XIV.
Pintura y miniatura
Nel sieglu XII ye perclaru'l conservadorismu del modelu previu. Y esta resistencia de la tradición entemezse col contautu de lo bizantino. Pietro Cavallini ta activu ente los años 1273-1308, pero'l primer gran artista florentinu citáu por Vasari na so obra Vite de' più eccellenti architetti, pittori, et scultori italiani, da Cimabue insino a' tempi nostri va ser Cimabue, muertu en 1302. Sicasí, la gran figura renovadora de la pintura será Giotto di Bondone.
Arte góticu n'Asturies
Si bien nes ilesies de San Antolín de Bedón (Llanes), de Santa María de Valdediós (Villaviciosa) o Santa María de la Oliva (Villaviciosa) y otres podemos atopar yá elementos protogóticos, ye na propia catedral d'Uviéu, y en concreto na so sala capitular, onde vamos encontrar un primer exemplu claru d'arte góticu n'Asturies. Fináu'l chantre Pedro Esteban nel añu 1293, ye posible que s'entamaren les obres nesti mesmu añu. Féchase nel 1300 un documentu que recueye un donativu del obispu Fernando Alfonso "para labrar en el cabildo nuovo" y que señala que esti "yera comenzado". Nel añu 1314 les obres tán ya remataes. La sala capitular ye un edificiu destináu a la llectura de la regla de la orde. Nesti casu asitíase nun cuadráu cuasi perfeutu (9,70 m x 9,65 m) y l'espaciu ta subordináu a la gran bóveda ochavada de crucería, considerada nesti casu (Bango, 1985) una importación del llamáu Góticu Plantagenet, que fai la so apaición nel ámbitu hispanu xustamente nesta dómina.
El Neogóticu
El pensamientu historicista foi posible gracies a la vindicación de valores suxetivistes. Nel terrenu de l'arquiteutura lo picturesque va tener como prototipos estilos "exóticos": árabe, hindú, chinu, etc, pero tamién el góticu. Y nel contestu sociupolíticu inglés dase xustamente una puxanza d'esti estilu, iniciándose asina'l procesu de tresformación del góticu llamáu pintorescu en neogóticu. Augustus Welby Northmore Pugin (1812-1852), arquiteutu y teóricu del neogóticu inglés, fadrá una defensa apasionada del Góticu interpretándolu como'l estilu cristianu más representativu. Pugin anicia la so llabor como arquiteutu con un edificiu emblemáticu, el Palace de Westminster de Londres, realizáu cola collaboración de Charles Barry. Otres obres representatives del estilu neogóticu son l'All Saints Church de Londres y la catedral de San Patrick en Nueva York
Pecáu orixinal
500px|thumb|Frescu de [[Michelangelo na bóveda de la Capiya Sixtina.]]
El pecáu orixinal, tamién llamáu pecáu ancestral, ye la doctrina cristiana del estáu de pecáu de la humanidá de resultes de la cayida del home,  aniciada pola rebeldía d'Adán y Eva nel Xardín del Edén. Esta condición caracterizóse de munches maneres, dende daqué tan insignificante como un leve defectu o l'enclín escontra'l pecáu anque ensin la culpa coleutiva, referida como una "naturaleza pecadora", a daqué tan drásticu como la depravación total o la culpa automática de tolos humanos al traviés de la culpa coleutiva.
El conceutu del pecáu orixinal foi orixinalmente concebíu nel sieglu II por Ireneo, obispu de Lyon, nel so discutiniu con dalgunos gnósticos dualistes. Otros padres eclesiásticos como Agustín d'Hipona (354-430) tamién desenvolvieron la doctrina, quien la xustificaron nes enseñances de Pablo de Tarsu ( y ) y nel versículu. Tertulianu, Cipriano, Ambrosio y Ambrosiaster consideraron que la humanidá comparte'l pecáu d'Adán, tresmitíu de xeneración en xeneración. Interpretación particular fixeron Martín Lutero y Xuan Calvino, quien lo identificó cola concupiscencia. Dientro del catolicismu romanu, el movimientu xansenista, al que la Ilesia declaró heréticu, tamién caltuvo que'l pecáu orixinal destruyó'l llibre albedríu. Nel so llugar la Ilesia Catolica declara que "El bautismu, dando la vida de la gracia de Cristu, borra'l pecáu orixinal y devuelve l'home a Dios, pero les consecuencies pa la naturaleza, debilitada ya inclinada al mal, persisten nel home y llamar al combate espiritual." "Entá debilitáu y menguáu pola cayida d'Adán, el llibre albedríu nun ye destruyíu na carrera."
Esiste discutiniu ente los teólogos xudíos al respective de la causa de lo que ye llamáu "pecáu orixinal". Dalgunos enseñen que foi por cuenta de la claudicación d'Adán na tentación de comer el frutu prohibíu y foi heredáu a los sos descendientes; la mayoría, sicasí, nun considera culpable a Adán de los pecaos de la humanidá, sinón que d'alcuerdu a y  Dios reconoció que los pecaos d'Adán son solu sos. Sicasí, dalgunos consideren qu'esto traxo la muerte al mundu; por cuenta del so pecáu, los sos descendientes viven una vida mortal que termina cola muerte de los sos cuerpos. La doctrina del "pecáu heredáu" nun s'atopa na mayoría del xudaísmu tradicional. Anque dalgunos xudíos ortodoxos culpen a Adán pola corrupción xeneral del mundu, y a pesar de qu'esistieron dellos maestros xudíos de los tiempos talmúdicos que creíen que la muerte yera un castigu lleváu a la humanidá debíu al pecáu d'Adán, esa nun ye la postura dominante nel xudaísmu actual. Los xudíos modernos xeneralmente enseñen que los humanos nacen llibres de pecáu y puros y depués escueyen pecar llevando'l sufrimientu a les sos vides. El conceutu del pecáu heredáu nun esiste so nenguna forma nel islam. Respectu al cristianismu, delles interpretaciones del pecáu orixinal son refugaes por otres teoloxíes.
Pecáu orixinal nel xudaísmu
thumb|left|Pergamín ilustráu curiáu na Real Biblioteca de San Llorienzo, [[El Escorial, España.]]
Acordies con el testu bíblicu del Xénesis 1-3, en siendo creaos Adán y Eva moraben nel xardín del Edén en perfecta harmonía con Dios; l'únicu mandatu al que teníen d'acoyese yera l'astención de comer del árbol de la ciencia del bien y del mal, que'l so consumu causaría la muerte (Xénesis 2:17). Sicasí, Eva y —pola so intermediación— Adán dexaron a la tentación de la culiebra (identificada con Satán o Shaitan, "el tentador") y afayaron, comiendo del árbol, el so desnudez. La consecuencia de la violación del so mandatu llevó a la muerte —"[vas volver] a la tierra, porque d'ella fuisti tomáu; pos polvu yes, y al polvu vas volver" (Xénesis 3:19) y l'espulsión del xardín del Edén.
La tradición talmúdica identifica esti actu como החטא הקדמון (n'hebréu hajet hakadmon, "la falta primordial") de la desobediencia al mandatu divín. Sicasí, los efeutos d'esti pecáu amenorgar a castigos personales, como la espulsión del paraísu, dolores de partu nel casu d'Eva —y de tola so descendencia—, la multiplicación escesiva de la dificultá del trabayu (non el trabayu en sí mesmu, que ye descritu antes como un don divín y precedía al pecáu mesmu), la enfermedá, la vieyera y la muerte.
Les corrientes renovadores dientro del xudaísmu interpreten la cayida como'l primer actu de llibre albedríu del home, y considerar como parte del plan divín, yá que la falta representaría l'almisión de la responsabilidá; n'otres pallabres, el mitu de la cayida sería una ellaborada alegoría del pasaxe a la adultez y l'autonomía.
Cristianismu
La doctrina cristiana católica con respectu al pecáu orixinal afitar nel concilio de Cartago y precisóse darréu nel concilio d'Orange y el concilio de Trento. Los detalles de la so forma actual atópense yá nos escritos de san Agustín d'Hipona, al traviés del cual la noción d'una corrupción fundamental de la naturaleza humana fixo pie na Ilesia. Los escasos fragmentos de doctrina sobre'l pecáu orixinal conteníos nos escritos de los Apóstoles (especialmente ) nun efectúen mayores precisiones sobre'l testu de la Xénesis.
La teoloxía escolástica estrema ente'l pecáu orixinal originante (peccatum originale originans), l'actu concretu de desobediencia cometíu por Adán y Eva, y el pecáu orixinal aniciáu (peccatum originale originatum), les consecuencies que'l mesmu provocaría sobre la constitución de la especie humana. En virtú del peccatum originale originatum, non yá perderíense los dones preternaturales de la inmortalidá y la exención del sufrimientu, sinón que les capacidaes del espíritu humanu —tantu les morales como les intelectuales— escareceríen de la so puxanza natural, sometiendo la voluntá a les pasiones y el intelectu al error. D'alcuerdu a la doctrina fita nel concilio de Trento, la condición de "naturaleza cayida" (natura lapsa) tresmitir a cada unu de los nacíos tres la espulsión del Edén.
Nos concilios establecióse que'l bautismu borra'l pecáu orixinal y devuelve l'home a Dios, pero les consecuencies pa la naturaleza, debilitada ya inclinada al mal, persisten nel home y llamar al combate espiritual. La Ilesia católica y otres que practiquen el cultu marianu esclúin, sicasí, de les consecuencies del pecáu orixinal a la Virxe María, en virtú d'una gracia especial de Dios por que Xesucristu nun tuviera'l pecáu orixinal.
La Ilesia Católica
Acordies con el Catecismu de la Ilesia Católica
Pol so pecáu, Adán, en cuanto primer home, perdió la santidá y la xusticia orixinales que recibiera de Dios non solamente pa él, sinón pa tolos humanos.
De resultes del pecáu orixinal, la naturaleza humana quedó debilitada nes sos fuercies, sometida a la inorancia, al sufrimientu y al dominiu de la muerte, ya inclinada al pecáu (enclín llamáu "concupiscencia").
San Anselmo dicía que "el pecáu d'Adán foi una cuesa pero'l pecáu de los neños al nacer ye daqué distintu; el primeru foi la causa, el segundu ye l'efeutu" El pecáu orixinal nun neñu ye distintu de la falta d'Adán; ye unu de los sos efeutos. Los efeutos del pecáu d'Adán acordies cola Enciclopedia Católica son:
1. Muerte y sufrimientu.
3. L'ausencia de la gracia santificante nos neños naciellos ye tamién efeutu del primer pecáu, yá que Adán, recibiendo de Dios la santidá (o gracia santificante) y la xusticia, non yá perder pa él, sinón pa nós. El bautismu confier la gracia santificante orixinal, perdida pol pecáu d'Adán, esaniciando asina'l pecáu orixinal y cualquier pecáu personal.
El catecismu presenta la doctrina del pecáu orixinal como'l “anverso de la redención” (cf. CEC 389). Recuerda qu'anque'l rellatu ta fechu d'imáxenes o s'atope redactáu usando figures lliteraries, tratar d'un acontecimientu real de los entamos de la hestoria y que la marca (cf. CEC 390).
Depués, ente los númberos 396 y 409 analiza los diversos elementos rellacionaos con esti pecáu: La prueba qu'implicaba'l nun poder comer del árbol de la conocencia del bien y del mal como una muestra de la llende que la llibertá humana tien pol fechu de ser una criatura; el pecáu presentáu como un actu de rocea primeru y de desobediencia dempués; les consecuencies: perda de la santidá orixinal, destrúyese l'harmonía del mundu y del interior del home, la muerte entra na hestoria. La universalidá del castigu a partir del pecáu orixinal sostener con testos tomaos de san Pablo:
Nel númberu 404 dizse que'l pecáu d'Adán ye'l pecáu de tolos homes que vienen dempués d'él, yá que, según una espresión de Tomás d'Aquino, la humanidá ye n'Adán como'l cuerpu d'un únicu home. Agora bien, el catecismu afirma que la tresmisión d'esi pecáu ye un misteriu, y que, poro, la espresión pecáu” usar de manera análoga, yá que nun se trata d'una falta cometida”, sinón d'un pecáu contraíu”.
Condenaciones herétiques
El pelagianismo, que refuga la condición cayida de la naturaleza humana como una corrupción maniquea de la doctrina cristiana, foi declaráu heréticu nel concilio de Cartago; el primer partidariu d'esta doctrina del que se tienen noticies foi Teodoro de Mopsuestia, anque la so influencia foi mayor na ilesia occidental al traviés de Pelagio y Celestio. Según los pelagianos, la introducción del pecáu por Adán llindar a apurrir un mal exemplu a los sos descendientes, pero nun manca les sos facultaes.
El socinianismo, una caña protestante biforcada del catolicismu tres la Reforma, negaba, ente otres traces de la doctrina católica, la realidá de la natura lapsa.
Numberoses ilesies protestantes refuguen na actualidá la noción de la cayida de la naturaleza, anque caltienen la creencia nel pecáu de desobediencia d'Adán.
El testu del Genésis puede rellacionase direutamente col Llibru de Enoc, llibru apócrifu etiquetáu de seudoepigráfico, nel que s'unifica la hestoria del pecáu orixinal y la cayida de Lucifer y los sos siguidores. La trama ta abondo más ellaborada, pero tamién se señala direutamente a la muyer como principal responsable. A pesar de ser apócrifu, esti llibru ta incluyíu na Biblia de la Ilesia etíope.
Cristianismu evanxélicu
El conceutu de pecáu orixinal yá nun esiste como tal, una y bones el pecáu taba yá presente nel universu dende antes de la cayida d'Adán y Eva ( genesis 3:1s cf.cf. confer (lat.), compárese Juan 8:44; 2 Pedro 2:4; 1 Juan 3:8; Judas 6). La Biblia, sicasí, nun s'ocupa direutamente del orixe del mal nel universu, sinón que trata más bien del pecáu y el so orixe na vida del home (1 Timoteo 2:14; santiago 1:13s). El verdaderu impautu de la tentación demoníaca na narración de la cayida en Gn. 3 anicia na sutil suxerencia de l'aspiración humana a aportar a igual al so facedor (“vais ser como Dios …”, 3.5). ¨
Islam
Nel Islam nun esiste la noción de pecáu orixinal, más bien refúgase rotundamente.
Acordies con el Corán, la transgresión cometida por Adán y Eva —y que foi responsabilidá de dambos, y non d'Eva en mayor grau— quedó atayada col castigu recibíu, esto ye, cola espulsión del Paraísu. L'Islam nun conderga a la naturaleza humana como tal y amás refuga explícitamente qu'otru pague polos errores de los demás: "Naide va cargar cola culpa ayena" (Sura 17, versículu 15).
L'ausencia del pecáu orixinal acentúa la idea de responsabilidá individual, que ye central nel Islam. Esa llibertá ye la base sobre la cual puede Dios decidir castigar o premiar.