cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shogunato Tokugawa
Tokugawa Ietsuna
Tokugawa Ietsuna (徳川 家綱) foi shōgun Tokugawa dende 1651 hasta 1680. Nació'l 7 de setiembre de 1641 y foi'l fíu mayor de Iemitsu; foi un gobernante bien fráxil y enfermizu. Tuvo qu'asumir el papel de shōgun al cumplir los diez años, anque tuvo sometíu a cinco rexentes asignaos pol so padre, que gobernaron nel so nome. Mientres los sos primeros años, hubo de trepar cola apaición de los rōnin o «samurái ensin amu», que protagonizaron el llevantamientu Keian de 1651 nel que pretendieron amburar y apoderase de la ciudá de Edo. En 1652 unos ochocientos d'ellos alzáronse na isla de Sado. Los dos revueltes fueron reprimíes con durez. Darréu, en 1657, asocedió la gran quema en Edo; les estroces fueron tan grandes que se tardaron dos años en reconstruyir la ciudá, actividá na que participó'l shogunato y que concluyó na refundación de la ciudá a manes de Ietsuna.
Ente 1663 y 1671, esti entá nun exercía un poder absoluto, pese a la fin de la rexencia; el so poder distribuyir ente conseyeros del shogunato qu'actuaben por él. Dende 1671 pudo gobernar pola so cuenta; la so asunción total del poder solo amenó pequeños disturbios. En 1679 empezó a carecer y pollo empezó la eleición del so socesor. A pesar de qu'hubo opiniones en favor de nomar shōgun a un fíu del emperador Go-Sai, finalmente decidióse en 1680 qu'asumiera'l puestu'l so hermanu menor Tsunayoshi; Ietsuna finó'l 4 de xunu del mesmu añu.
Tokugawa Tsunayoshi
thumb|200px|Tokugawa Tsunayoshi.
Tokugawa Tsunayoshi (徳川 綱吉) foi shōgun Tokugawa dende 1680 hasta 1709. Nació'l 23 de febreru de 1646 y yera l'hermanu menor de Tokugawa Ietsuna. Tuvo un ciertu grau de retrasu mental, que yera común nos familiares del clan. Mientres los sos primeros años tuvo bien influyíu pola so madre, una fía adoptada del cla Honjo. Mientres el periodu del so hermanu Ietsuna como shōgun, Tsunayoshi yera'l daimyō de Tatebayashi; pero cuando Ietsuna morrió en 1680, pudo salir llibráu d'una disputa de la socesión y convirtióse en shōgun.
Darréu empezó con una llucha contra la corrupción del shogunato, confiscando alredor de 1,4 millones de koku, y ordenando el seppuku a los vasallos acusaos por corrupción. En 1682 ordenó a los sos censores y a les fuercies policiales que les persones pudieren vivir d'una manera digna, prohibiendo la prostitución, la non contratación de camareres nes cases de té, y el zarru de delles fábriques. Ye bien probable que'l contrabandu empecipiar en Xapón pocu dempués d'entrar a valir estes lleis. Tamién en 1684 fixo amenorgar el poder del tairō, un oficial d'altu rangu nel shogunato.
Sostuvo un cobarde acercamientu con Occidente, cola audiencia del embaxador holandés Engelbert Kaempfer en 1692, que taba axenciando informaciones xenerales avera del país que darréu publicó nun llibru en 1727. Este foi traducíu a dellos idiomes, al ser la única referencia del aislláu país n'Europa. Tsunayoshi foi un promotor y difusor del neoconfucianismo y yera aficionáu al arte y al teatru nō; esto fizo que mientres la yera Genroku diérase un espardimientu mayor del teatru kabuki, el ukiyo-e y bunraku.
Tamién tuvo una obsesión col cuidu de los perros, yá que'l so añu de nacencia coincidía col añu del perru; promulgó edictos que protexíen a los perros vagamundos y franxonos sobre les ciudaes. En 1695 la cantidá de perros yera tan grande que'l golor en Edo yera insoportable; esto fizo que les persones empezaren a matalos, sicasí tolos que maltrataben a un perru yeren executaos al desobedecer los edictos. Finalmente, decidió treslladase 50.000 perros a una gran perrera alcontrada nos suburbios y que seríen alimentaos con arroz y pexe a cuenta de eleváu impuestos sobre los ciudadanos. Por estes aiciones Tsunayoshi foi moteyáu como Inu Kubō o Shōgun Perru.
En 1701 tuvo qu'intervenir nel incidente de los 47 rōnin, onde'l daimyō Asano Naganori entamó asesinar al samurái Kira Yoshinaka dientro del Castillo Edo; al ser executáu Asano, los 47 sirvientes d'este vengaron la so muerte; esti fechu tuvo un impautu dientro de la cultura xaponesa. A la fin del so gobiernu Tsunayoshi tuvo qu'enfrentar la destrucción de Edo por un tifón en 1706 y l'erupción del Monte Fuji en 1707. Poco dempués el 17 de febreru de 1709 fina, en nomando al so sobrín Tokugawa Ienobu como shōgun.
Tokugawa Ienobu
thumb|Tokugawa Ienobu.
Tokugawa Ienobu (徳川 家宣) foi shōgun Tokugawa dende 1709 hasta 1712. Nació'l 11 de xunu de 1662 y foi'l fíu mayor de Tokugawa Tsunashige, daimyō de Kōfu y sobrín de Ietsuna y Tsunayoshi, per ende yera tataranieto de Ieyasu. Orixinalmente foi daimyō en 1680 dempués de la muerte del so padre, y foi educáu pol rōnin neoconfucionista Arai Hakuseki, quien foi'l so tutor personal y conseyeru mientres el restu de la so vida. Foi escoyíu shōgun en 1709 por cuenta que'l so tíu Tsunayoshi nun dexó herederu y Ienobu yera l'únicu que tenía una descendencia direuta con Ieyasu.
Reformó dellos elementos de la sociedá xaponesa, completó'l tresformamientu del shogunato d'una institución militar a una civil. Abolió los edictos y les lleis represives de Tsunayoshi, flexibilizando la censura y esaniciando les persecuciones y castigos crueles, reformando asina'l sistema xudicial. Estabilizó la economía cola creación d'una moneda d'oru. En 1711 intentó crear rellaciones ente l'emperador Nakamikado y la so corte en Kioto, siendo unu de los primeres en crear una rellación de poderes ente la nobleza y el shogunato. Morrió'l 12 de payares de 1712.
Tokugawa Ietsugu
Tokugawa Ietsugu (徳川 家継) foi shōgun Tokugawa dende 1713 hasta 1716. Fíu de Ienobu, nació'l 8 d'agostu de 1709. Convertir en shōgun a la edá de trés años, dempués de la muerte del so padre y tuvo so la proteición y conseyu de Arai Hakuseki, que controlaba les decisiones del shogunato. En 1714 introdució una nueva unidá monetaria metálica, que namái produció un amenorgamientu na producción del arroz. En 1716 emitió un documentu nel que'l shogunato nomaba a dos comisionados de comerciu esterior —unu en Edo y unu en Nagasaki— y qu'ordenaba que solamente venti naves chines y dos holandeses pudieren aportar al país cada añu; por aciu esta disposición Xapón calteníase totalmente aislláu del mundu esterior. Morrió'l 19 de xunu de 1716, a la edá de 6 años y nun dexó herederu.
Tokugawa Yoshimune
Tokugawa Yoshimune (徳川 吉宗) foi shōgun dende 1716 hasta 1745. Nació'l 27 de payares de 1684 col nome de Genroku, y foi fíu de Tokugawa Mitsusada, nietu de Tokugawa Yorinobu y bisnietu de Ieyasu. El so llinaxe provién de la caña Kii, una de los trés del Gosanke del clan Tokugawa. En 1697 camuda'l so nome a Shinnosuke y foi asignáu como daimyō de Kii en 1705, onde camuda'l so nome a Yorikata ya intentó caltener el han a pesar de que tenía un gran déficit presupuestariu. Cola muerte prematura ensin herederos de Ietsugu en 1716, y los demás fíos de Ienobu yeren bien nuevos, el shogunato escoyó ente les cañes del clan, onde Yorikata tenía un llinaxe más direutu con Ieyasu, asina foi escoyíu shōgun nesi añu y camuda el so nome a Yoshimune.
Yoshimune foi unu de los shōgun más poderosos y capaces de los quince, refugó los luxos de los sos antecesores y vivía d'una manera humilde y tuvo en contautu colos plebeyos, rompiendo col protocolu del confinamientu nel castiellu Edo. Estableció'l Gosankyō (御三卿), col propósitu d'aumentar el llinaxe del Gosanke, amestando tres rama adicionales al clan.
Realizó una reforma económica en contra del so conseyeru, el confucionista Arai Hakuseki, al traviés de les reformes Kyōhō dende 1716 hasta 1736 y onde pudo flexibilizase en ciertu grau'l bloquéu de llibros importaos d'Occidente, cola escusa de llograr solvencia económica. Escribió una compilación de precedentes llegales y sofitó l'estudiu científicu. En 1745 abdica a favor del so fíu Ieshige y toma el títulu de Ōgosho, el mesmu que tomó Ieyasu cuando abdicó. Morrió'l 12 de xunetu de 1751.
Tokugawa Ieshige
thumb|Tokugawa Ieshige.
Tokugawa Ieshige (徳川 家重) foi shōgun Tokugawa dende 1745 hasta 1760. Nacíu'l 28 de xineru de 1712, foi'l primer fíu de Yoshimune. Nació crónicamente enfermu y tenía un defectu na so forma de falar. Tuvo poco interés en gobernar, y tenía talentu pal axedrez, sobre'l qu'escribió un llibru. Abdicó en 1760 a favor del so fíu Ieharu y convirtióse en Ōgosho hasta la so muerte'l 13 de xunetu de 1761.
Tokugawa Ienari
thumb|left|Tokugawa Ienari.
Tokugawa Ienari (徳川 家斉) foi shōgun Tokugawa dende 1786 hasta 1837. Nació'l 18 de payares de 1773 y convirtióse en shōgun a la edá de 13 años. El so periodu foi'l más llargu ente los shōgun Tokugawa, con cincuenta años de mandatu, mientres el cual hubo estabilidá política y bones colleches. Tuvo cincuenta y cinco fíos con cuarenta consortes y creó una rede de llinaxes de parentescu col clan al traviés del matrimoniu, adopciones, regalos y favores. En 1825 emitió una orde pa repeler les naves estranxeres que taben tratando d'entrar a Xapón, sobremanera los barcos balleneros que saleaben n'agües xaponeses. En 1837 abdicó a favor de Ieyoshi y morrió el 22 de marzu de 1841.
Tokugawa Ieyoshi
thumb|Tokugawa Ieyoshi.
Tokugawa Ieyoshi (徳川 家慶) foi shōgun Tokugawa dende 1837 a 1853. Nació'l 22 de xunu de 1793 y foi'l segundu fíu de Ienari. Foi conocíu por asignar al rōjū Mizuno Tadakuni les reformes Tenpō (天保の改革), que consistieron nuna serie de cambeos económicos, militares y políticos. Foi'l shōgun que recibió la llegada de les naves de Matthew Perry a Edo en 1853 y pocu dempués cayó enfermu. Morrió'l 27 de xunetu del mesmu añu.
Tokugawa Iesada
thumb|left|Tokugawa Iesada.
Tokugawa Iesada (徳川 家定) foi shōgun Tokugawa dende 1853 a 1858. Nació'l 6 de mayu de 1824; foi fíu de Ieyoshi y asumió'l shogunato a los 29 años d'edá. Sicasí, tuvo incapacitado mentalmente pa gobernar y nun dexó herederu. Mientres el so mandatu tuvo qu'axustar l'apertura de Xapón con naves estauxunidenses, europees y ruses, lo que traxo'l fin del sakoku en 1854 col Tratáu de Kanagawa. Morrió'l 14 d'agostu de 1858.
Tokugawa Iemochi
200px|thumb|Tokugawa Iemochi.
Tokugawa Iemochi (徳川 家茂) foi shōgun Tokugawa dende 1858 a 1866. Fíu mayor de Tokugawa Nariyuki y nietu de Ienari, nació col nome de Kikuchiyo el 17 de xunetu de 1846. En 1847 foi asignáu como herederu del daimyō Tokugawa Narikatsu, y camudó el so nome a Yoshitomi en 1851. Sicasí en 1858 foi asignáu herederu del shogunato Tokugawa, por cuenta de que Iesada morrió ensin dexar herederu. Cuando asumió'l poder del shogunato camudó'l so nome a Iemochi. Mientres el so periodu tuvo que soportar desordes y baturicios tres la llegada de Matthew Perry, que desencadenó l'empiezu del bakumatsu. Foi parte del movimientu Kobu-Gattai, que defendía la estabilidá del shogunato creando un llinaxe combináu ente'l clan Tokugawa y la nobleza imperial. Abolió'l sistema sankin kōtai y foi'l primer shōgun en dir a Kioto dende 1634, y casóse cola Princesa Imperial Kazu non Miya Chikako. Sicasí, morrió prematuramente el 29 d'agostu de 1866 a la edá de 20 años ensin dexar herederu.
Tokugawa Yoshinobu
200px|thumb|Tokugawa Yoshinobu.
En 1866 asocedió a Iemochi, quien nun dexó herederos y exerció escasu control del país poles constantes rebeliones. Entós camudó'l so nome a Yoshinobu y recibió el sofitu de tolos Tokugawa y los sos aliaos. Fixo una revisión xeneral del shogunato y entamó reformes pa fortalecer el gobiernu; amás, buscó asistencia militar francesa p'ameyorar l'exércitu. Sicasí, esto punxo n'alerta a los daimyō de Satsuma, Chōshu y Tusa, que se coligaron contra'l shogunato sol lema de sonnō jōi pa restituyir el poder imperial, y proclamaron la guerra Boshin. Sicasí'l sofitu de los daimyō al shogunato foise debilitando, lo que desaguó na so derrota na guerra civil. Yoshinobu tuvo que vencer el so poder al emperador Meiji en 1867, cola condición de que'l país volviera unificase y terminara la guerra civil.
Darréu en 1868 foi-y impuestu otru arrestu domiciliariu y desaposióse-y de los sos títulos, tierres y poder; anque darréu foi lliberáu. Retirar a Shizuoka, el mesmu llugar onde Ieyasu retiróse dempués de ser shōgun, mientres se desenvolvía la Restauración Meiji. En 1902 l'emperador restableció-y el so títulu nobiliariu cola so propia caña y el títulu de príncipe (kōshaku) pol so lleal serviciu a Xapón. Morrió'l 22 de payares de 1913 dexando una llinia de príncipes, el Tokugawa Yoshinobu-ke (徳川慶喜家), qu'inda esiste anguaño.
Dominiu del shogunato
thumb|250px|right|L'Imperiu de Xapón coles sos provincies, fechu por Englebert Keampfer en 1727. El poder del shogunato estendíase de primeres a les islles de Honshu, Kyushu, Shikoku y a les axacentes a estes. A pesar de que'l shogunato nun tenía intenciones d'espandir los sos territorios más allá de les sos fronteres, cuantimás invadir Coria o la China de la dinastía Qing como lo fixeron los dirixentes antecesores al shogunato, llogró dellos territorios adicionales que precedieron a les invasiones posteriores qu'acometió Xapón ente la Dómina Meiji y la Segunda Guerra Mundial.
Economía
250px|thumb|El Centru Comercial de Nagasaki y la islla de [[Dejima (al fondu cola bandera holandesa) yeren los únicos puntos onde podía faese comerciu esterior dende y escontra Xapón.]] Mientres el réxime de shogunato, el país va algamar distintos niveles económicos, nos primeros años hai una crecedera económica, tou esto cola pacificación de Xapón y la redistribución del mapa político y social dientro del país. La población torna a los sos llugares d'orixe, la mayoría desallugaos de los campos rurales polos sucesu de la guerra civil; con esti sedentarismu reflexar nuna crecedera de los ingresos d'unos 18,5 millones de koku al entamu del shogunato en 1603, hasta unos 25,8 millones de koku en 1700.
Col aumentu del comerciu nel país, los daimyō ven esta actividá como bien codalosa pal sostenimientu y crecedera de los sos dominios; polo que dellos clanes vasalles al shogunato como'l cla Chōshu y Satsuma estableceríen el monopoliu comercial como fonte de riqueza. Adicionalmente el shogunato Tokugawa tomó control del acuñamientu de monedes y na recaldación d'impuestos.
Sicasí, dempués hubo problemes económicos, en gran parte pola autonomía que teníen los daimyō dientro del sistema baku-han, cuantimás cola concesión de la política fiscal a éstos, asina obligando al shogunato una dependencia de los sos propios recursos. Arriendes d'ello, les inversiones y la desdexada política de gastos socavaron el presupuestu del shogunato hasta a finales del sieglu, cuando'l shōgun Tokugawa Tsunayoshi aplicó reformes fiscales, fixo un nuevu censu y llogró anular la delda del shogunato cola clase comerciante, que dempués d'esti fechu cesó d'emprestar dineru al shogunato.
Sociedá y cultura
Con esto, los samurái encabezaos pola cla Tokugawa, escurrieron una nueva estructura social, basada primordialmente nel confucianismu. Nel cumal del sistema atopaba la clase samurái, siguida de la nobleza y les cortes; más embaxo taben les clases relixoses y d'últimes topábense, nuna categoría inferior, les clases urbanes, artesanos, comerciantes y delincuentes. Esti sistema social imponer a tola comunidá xaponesa y la so influencia foi tal que la sociedá xaponesa actual conserva dalgunos de les sos traces.
thumb|200px|left|Grabáu d'[[ukiyo-e amosando a un actor de kabuki; estos dos formes d'arte desenvolver mientres el shogunato Tokugawa.]]
Otru tresformamientu social asocedida mientres el shogunato ye la persecución del cristianismu decretada por Tokugawa Ieyasu en 1614 y la so posterior eliminación. El cristianismu, qu'apaeciera cola llegada de los esploradores portugueses en 1543, foi vistu pol shogunato como una amenaza social y política que podía acabar col réxime. Mientres la persecución y prohibición, obligar a la población a inscribise en monesterios budistes, pa rexistrar y confirmar la so afinidá al budismu; con esta situación, los monesterios convertir n'axencies de censu patrocinaes pol bakufu. A delles families de los samurái y del kuge yéra-yos dexáu censase en templos shinto, que tamién cumplíen cola mesma función.
Mientres el shogunato establecióse una nueva categoría social, la de los rōnin (浪人), que yeren samurái que nun taben sol control de los daimyō; munchos d'estos rōnin pertenecíen a cles derrotaes mientres l'ascensu del clan Tokugawa al poder. El shogunato vio'l surdimientu d'esta clase social como un problema y encargóse d'asignar a estos guerreros a otros daimyō o de reinsertarlos n'otres clases sociales; dalgunos volviéronse comerciantes o artesanos y los rōnin de menor categoría convertir en llabradores. Tou esto foi en devanéu, una y bones el númberu de rōnin foi en medría, convirtiéndose nun grupu problemático y diverso que tuvo implicaciones culturales y hestóriques.
Mientres el shogunato nacieron nueves espresiones culturales, que teníen calter urbanu y sincretista. Nesti periodu surdió'l teatru nō, deriváu de los rituales shinto y que ye realizáu de manera austera y ceremonial, qu'aportó nuna forma d'entretenimientu pa los samurái y la nobleza. Apaeció tamién el teatru kabuki, similar al nō y que yera'l favoritu de les clases populares, con representaciones de fechos históricos. Tamién surdieron otres formes d'espresión teatral como'l bunraku (teatru de marionetes), el ukiyo-e (dibuxu artísticu antecesor del manga) y la danza, ente otros. Con esta crecedera cultural, nos centros urbanos estableciéronse distritos de diversión onde s'atopaben locales d'entretenimientu tales como teatros, cases de té y prostíbulos; unu de los más famosos foi'l de Yoshiwara, en Edo.
Otra espresión cultural única mientres esti réxime foi la rangaku o escuela holandesa (蘭学), aniciada pol cobarde contautu de los comerciantes holandeses colos xaponeses en Dejima mientres el sakoku y que traxo de resultes la entrada de nueves corrientes de pensamientu científicu provenientes d'Occidente a Xapón. Introdució nel país conceutos de medicina y de ciencies naturales y alla pertenecieron eruditos como Arai Hakuseki, Hiraga Gennai, ente otros. Esta influencia, anque llindada, yera lo único que caltenía a Xapón nel camín de la occidentalización. Sía que non, esta corriente científica sería opacada en 1853 col principiu del bakumatsu.
El bakumatsu
thumb|200px|Comodoro Matthew Perry. El bakumatsu (幕末) foi'l periodu de cayente del shogunato Tokugawa, que toma ente 1853 y 1867, cuando Xapón sufrió un tresformamientu políticu radical, principalmente pol fin del sakoku y la división política ente'l Ishin Shishi, qu'arrexuntaba a los partidarios de la restauración imperial, y les fuercies shogunales, incluyendo a encomalo selecta de los Shinsengumi. Estes disputes desaguaron en desorde y caos nel país y remataron cola guerra Boshin, la entrega del poder del shōgun Tokugawa Yoshinobu en 1867, la so rindición ante les fuercies imperiales en 1868 y la posterior implantación de la Restauración Meiji, por cuenta de la cual l'emperador Meiji llogró'l control absolutu de Xapón. Sicasí, fuercies lleales al shogunato siguieron batallando hasta xunu de 1869.
El sucesu que marcó l'empiezu d'esti periodu foi la llegada del comodoro Matthew Perry, qu'aportó a la badea de Edo con dellos buques de guerra en xunetu de 1853, esixó enérxicamente l'apertura de Xapón a barcos estauxunidenses nel plazu d'un añu y amenació con aiciones militares al shogunato si esti nun s'avenía a ello. A pesar de la vixencia de la política de sakoku y de que dellos daimyō taben dispuestos a lluchar contra los estranxeros, el shogunato reparó con esmolición la superioridá teunolóxica de los buques d'Estaos Xuníos, y prefirió por ello roblar el Tratáu de Kanagawa en 1854, qu'abrió dos puertos a naves estauxunidenses, garantizó'l bon tratu a los náufragos d'esta nacionalidá y dexó la instalación d'un cónsul de los Estaos Xuníos en Shimoda, al suroeste de Edo.
Esto causó un dañu a la imaxe del shogunato, que taba en franca debilidá y al que criticaben los daimyō radicales; asina Abe Masahiro, quien axustó colos estauxunidenses, decidió realizar la Reforma Ansei de 1854 a 1856, coles mires de fortalecer al réxime shogunal por aciu la construcción de defenses y naves cola ayuda del Gobiernu holandés, y col entrenamientu naval de parte de dichu país. Estes reformes amenaron la oposición de parte de los fudai daimyō, polo que Abe foi reemplazáu por Hotta Masayoshi en 1855.
Entrín y non la disidencia taba empobinada por Tokugawa Nariaki, que tenía una llealtá militante al emperador y sentimientos xenófobos. La escuela de Mitu, que tenía bases neoconfucianistas y sintoístes, tamién tuvo como meta la restauración del emperador, en xunto con un acercamientu a les potencies estranxeres.
Nos años finales del shogunato aumentó'l contautu coles potencies estranxeres, al igual que les concesiones que'l shogunato dio a dichos países. Un tratáu colos Estaos Xuníos en 1859, que dexaría más llibertaes incluyendo la extraterritorialidad, foi'l puntu de discordia ente los opositores. Hotta perdiera'l sofitu dientro del shogunato; esto yera una señal del inmiscuimiento del emperador na política interna, sucesu que nun asocediera en sieglos. Nariaki aprovechar y apeló ante la Corte'l sofitu del so fíu Tokugawa Yoshinobu, que de la mesma tenía'l sofitu de los shinpan y los tozama daimyō. Sicasí los fudai daimyō primieron ya instalaron a Tokugawa Iemochi como shōgun, arrestaron a Nariaki y a Yoshinobu y fixeron axusticiar a Yoshida Shōin, impulsor del movimientu intelectual sonnō-jōi que s'oponía al tratáu estauxunidense y fomentaba una revolución contra'l shogunato.
Mientres los siguientes años, l'Exércitu y la Marina fueron modernizaos y afitáronse les bases del Exércitu Imperial Xaponés y la Marina Imperial Xaponesa. Nos años finales, el shogunato tenía ocho naves de guerra d'estilu occidental, ente los que sobresalía'l acorazáu Kaiyō Maru. Adicionalmente en 1867, una misión militar francesa ayudó nel ensayamientu de les tropes del shogunato.
Per otru llau, la figura del emperador Kōmei, símbolu de la unidá xaponesa, foi usada polos estremistes como chivu espiatoriu pa realizar asesinatos contra les autoridaes shogunales, feudales y estranxeros mientres la década de 1860. Unu de los más graves foi'l del llamáu Incidente de Namamugi de 1862, nel que pereció un británicu. Destacó coles mesmes el surdimientu de los Cuatro Hitokiri del Bakumatsu, samuráis qu'utilizaben l'asesinatu de figures shogunales como mediu de represión. Otros fechos encendieron l'odiu a los estranxeros, tales como'l Bombardéu de Kagoshima de 1863, col que los británicos vengar del incidente del añu anterior y que causó daños al clan Satsuma.
La situación tornóse más crítica cola repentina muerte del shōgun Tokugawa Iemochi en 1866 y la del emperador Kōmei en 1867. Asumieron los sos puestos respeutivamente Tokugawa Yoshinobu y l'emperador Meiji. Yoshinobu intentó reorganizar el gobiernu restaurando al emperador, pero calteniendo'l lideralgu del shōgun, no que se denominó kōbu gattai. En 1866, los feudos disidentes de Satsuma y Chöshü teníen un mayor poder y llograron ganar una fuercia del shogunato que pretendía amenorgalos. Yoshinobu decidió nun empiorar el conflictu y abandonó la llucha, lo qu'en realidá dio ventaya a les fuercies de Satsuma-Chōshū, que se dirixeron a Kioto pa primir a la Corte Imperial por qu'emitiera un edictu qu'aboliera'l shogunato.
thumb|300px|Fotografia de dellos samurái del clan Satsuma, rivales acérrimos del shogunato Tokugawa mientres la Guerra Boshin. Sería la última guerra xaponesa onde los samurái tendríen participación, siendo reemplazaos pol exércitu regular mientres la Restauración Meiji. Fotografía de [[Felice Beatu.]] Pocu dempués realizóse una conferencia colos daimyō, y la Corte Imperial promulgó un edictu que quitó de poder al shogunato a finales de 1867. Sicasí, los líderes de Satsuma y Chōshū, xunto con otros estremistes, decidieron remontase y tomar el Palaciu Imperial y anunciar l'empiezu de la restauración el 3 de xineru de 1868.
Yoshinobu nun tuvo más remediu qu'aceptar l'edictu y arrenunciar como shōgun, sucesu qu'acabó col gobiernu autoritariu qu'apoderara Xapón por más de doscientos sesenta años. Aun así, tarreciendo que los aliaos del clan Tokugawa intentaren consolidar el poder del shogunato, les fuercies de Satsuma, Tusa y Chōshū declararon la guerra Boshin, que tuvo una duración de dieciséis meses y terminó en mayu de 1869, y na qu'adulces les fuercies antishogunales ya imperiales forzaron la rindición de la ciudá de Edo y l'arrestu de Yoshinobu. Esto motivó'l treslláu de les fuercies shogunales a la islla de Hokkaidō, empobinaes pol almirante Enomoto Takeaki, qu'instauró la efímera República d'Ezo, que duró de finales de 1868 a mediaos de 1869.
El shogunato Tokugawa na lliteratura y el cine
Nel añu 1954, el direutor xaponés Akira Kurosawa, retrató parte de la sociedá d'esta dómina na so película Los siete samuráis. Nella, un grupu de llabradores cansaos de ser constantemente atacaos per una banda de foraxíos, contrata los servicios de siete ronin pa defendelos. La película sirvió más palantre como base pa otru clásicu de la historia del cine, The Magnificent Seven.
Años más tarde, en 1980, Kurosawa dirixe Kagemusha, rellatu alrodiu de Takeda Shingen y la batalla de Nagashino ente los clanes de Tokugawa y Takeda. George Lucas y Francis Ford Coppola fueron los productores executivos de la versión internacional, gracies a que convencieron a la 20th Century Fox de qu'ayudara a la productora orixinal, Toho Studios a terminar la película en cuenta de los derechos de distribución a nivel mundial.
En 1975 l'escritor británicu James Clavell publicó la novela titulada Shogún, señor de samuráis. La hestoria narra les aventures d'un marín inglés, convertíu en samurái, en llancando'l so barcu nes mariñes de Xapón. Anque se trata d'una ficción, los sos personaxes principales tán basaos nes siguientes figures históriques:
Darréu, la novela foi llevada a la televisión en forma de miniserie, protagonizada por Richard Chamberlain y Toshirō Mifune nos papeles de Blackthorne y Toranaga respeutivamente.
L'autor de cómics, Osamu Tezuka, reflexó la etapa final, décades de 1850 y 1860, del shogunato na obra L'árbol que da solombra. Nesta obra comparar al shogunato con una gran zrezal, qu'apurre solombra, pero vivió yá 250 años, l'interior del so tueru ta podre y foroñosu polos parásitos, colo qu'un simple emburrión bastaría por que se esbarrumbara.
Genera et Species Asterearum
Genera et Species Asterearum (embrivíu Gen. Sp. Aster.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu alemán Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. Espublizóse nel añu 1832.
Miribel-Lanchâtre
Miribel-Lanchâtre ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Década del 1420
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XIV - Sieglu XV - Sieglu XVI)
Pulianas
thumb|250px|[[Términu municipal de Pulianas al respective de la provincia de Granada.]] thumb|250px|Situación de Pulianas (en moráu) al respective de la [[Vega de Granada; La ciudá de Granada en moráu claru.]] Pulianas ye una llocalidá y conceyu español, perteneciente a la provincia de Granada, na comunidá autónoma d'Andalucía. Ta asitiáu na parte central de la Vega de Granada, a unos 5 km de la capital provincial. Llenda colos conceyos de Güevéjar, Alfacar, Jun, Granada, Maracena y Peligros.
El conceyu pulianero ta formáu poles llocalidaes de Pulianas, Pulianillas, La Joya y Los Olivos.
Política
Les resultancies en Pulianas de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2011, son:
Tomohisa Nakata
Tomohisa Nakata (中田 智久, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Miribel-les-Échelles
Miribel-les-Échelles ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Delmira Agustini
Delmira Agustini Triaca foi una poeta modernista uruguaya.
Biografía
La so poesía espresó l'erotismu femenín nuna dómina na que'l mundu taba apoderáu pol home. El so estilu pertenez a la primer fase del modernismu y les sos temes traten de la fantasía y de materies exótiques.
Eros, dios del amor, simboliza l'erotismu y ye la inspiración para los poemes d'Agustini sobro los placeres carnales. Ye'l protagonista en munchos de los sos poemes y obres lliteraries, y a quien dedicó'l so tercer llibru tituláu Los cálices vacíos (1913), lo que significó la so entrada al movimientu de vanguardia.
Casóse con Enrique Reyes el 14 d'agostu de 1913, pero por desavenencies conxugales separóse un mes y mediu más tarde, divorciándose'l 5 de xunu de 1914. En xunetu del mesmu añu foi asesinada pol so ex maríu, quien dempués se suicidó.
Memorial
La ciudá de Montevidéu tien un espaciu memorial dedicáu a Delmira Agustini y a toles víctimes de la violencia de xéneru allugáu na cai Andes 1206, onde Delmira foi asesinada pol so ex maríu. Ye una obra del artista Martín Sastre y foi inauguráu en 2014 al cumplise 100 años del asesinatu de la poeta.
Creney-près-Troyes
Creney-près-Troyes ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Década del 1430
La Década de 1430 foi la que trescurrió ente'l 1 de xineru de 1430 y el 31 d'avientu de 1439.
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XIV - Sieglu XV - Sieglu XVI)
Gabriel Donizette de Santana
Gabriel Donizette de Santana ye un ex-futbolista brasilanu.
Idea Vilariño
Biografía
thumb|right|250px|Idea Vilariño en 1983. Nació nuna familia de clase media y culta, onde la música y la lliteratura fueron importantes. El so padre, Leandro Vilariño (1892-1944) foi un poeta destacáu. Al igual que los sos hermanos Numen, Poema, Azul y Alma, Idea estudió música. La so madre yera conocedora de la lliteratura europea.
La so obra escrita foi reconocida y afecha al cine. Los sos poemes fueron traducíos a dellos idiomes.
Anetz
Anetz ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Genera et Species Gentianearum adjectis observationibus quibusdam phytogeographicis
Genera et Species Gentianearum adjectis observationibus quibusdam phytogeographicis (embrivíu Gen. Sp. Gent.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu, xeobotánicu, pteridólogu, y fitoxeógrafo alemán August Heinrich Rudolf Grisebach y espublizáu en Stuttgart l'añu 1838.
Mizoën
Mizoën ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Harry Myers
thumb|Publicidá (1916) thumb|The Connecting Bath (1916) Harry Myers foi un actor y direutor cinematográficu d'Estaos Xuníos, activu na dómina del cine mudu.
Biografía
El so nome complete yera Harry C. Myers, y nació en New Haven, Connecticut. Antes de dedicase al cine, Myers fuera mientres diez años actor teatral. Empecipiar nel cine actuando pa los estudios de Siegmund Lubin, Lubin Manufacturing Company, en 1909. En 1914 yá dirixía los sos propios curtios, nos cualos actuaba él y la so esposa, Rosemary Theby, par nales productores Universal Studios, Vim Comedy Company, y Pathé.
Sicasí, cola llegada del cine sonoru, la so carrera tornó. En total, a lo llargo de la so carrera, Myers actuó en más de 300 producciones estrenaes ente 1908 y 1938, dirixendo unos 50 filmes ente 1913 y 1917.
Grallaria nuchalis
El tororoí nuquicastaño, gralaria nuquicastaña o chululú de nuca castaña (Grallaria nuchalis) ye una especie d'ave que pertenez a la familia Grallariidae, anque según dellos autores fai parte de Formicariidae. Alcuéntrase en Colombia, Ecuador y Perú.
Descripción
Mide aproximao 22 cm de llargor. Les partes cimeres de color castañu acoloratáu, col pileu y la nuca brilloses y rufescentes; les partes inferiores y aniellu ocular de color gris claro col gargüelu, base del picu y área facial gris escuru.
Hábitat
El so natural son les viesques montiegues húmedes tropicales; cerca del suelu, preferentemente ente les carbes de bambú, con frecuencia n'árees con abondosa Chusquea, ente los 1.900 y 3.150 m d'altitú.
Alimentación
Aliméntase preferentemente d'inseutos, pero tamién come otros artrópodos y merucu. Reportóse siguiendo formigues guerreres o arrieres.
Reproducción
Constrúi'l nial en forma de taza, a unos 3 m d'altor del suelu, preferentemente en cañes de Chusquea, coles sos fueyes y mofu. Reparáronse dos pichones nel nial.
Mésanger
Mésanger ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Crespy-le-Neuf
Crespy-le-Neuf ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chenopodium polyspermum
Descripción
Ye una planta añal, qu'algama un tamañu de 10-60 cm d'altor, glabra, erecta o dacuando procumbente, xeneralmente acoloratada. Tarmos cuadrangulares. Cañes inferiores de mayor llargor que'l restu; cañes secundaries xeneralmente escases. Fueyes con llámina de 1,5-5 cm, delgada, d'ováu- elíptica a obovada, cuasi siempres entera, aguda o obtusa nel ápiz, verde o, dacuando, pardu-acoloratada. Inflorescencia espiciforme o cimosa, difusa, terminal o na axila de les fueyes; glomérulos pequeños. Flores hermafrodites. tépalos 5, llibres hasta la base, aquillaos nel ápiz, dixebraos unos d'otros y diverxentes na fructificación. Estambres xeneralmente 1-3. Estigmes 2. Pericarpiu non adherente. Granes 0,9-1,2 mm de diámetru, horizontales, de contorna arrondada y marxe romu o esplanáu; testa de parda a corita, escuramente reticulada y con llinies radiales ondulaes. Tien un númberu de cromosomes de 2n = 18.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en zones cultivaes o temporalmente encharcaes, cantos de caminos, cunetes, güertes, barbechos, etc.; a una altitú de 300-1200 metros n'Europa, sacante'l so estremu Norte, rara na rexón mediterránea; Turquía, Cáucasu y Asia central; introducida n'América del Norte. N y W de la Península Ibérica.
Taxonomía
Chenopodium polyspermum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 220. 1753. Chenopodium: nome xenéricu que deriva de la particular forma de les fueyes similares a les pates de gansu: del griegu "chen" = (gansu) y "pous" = (pie) o "podion" = (pie pequeñu).
polyspermum: epítetu llatín que significa "con munches granes".
Thalurania colombica
Thalurania colombica, tamién conocíu como'l púrpura coronáu, ye un colibrí de tamañu medianu atopáu dende Guatemala y Belice, hasta'l norte de Colombia y l'occidente de Venezuela. Enantes ésti incluyía'l zafiru coroniverde (Thalurania fannyi) como subespecie.
El zafiru coroniazul ye una ave común abondosa de les tierres baxes húmedes y estribaciones a 2.500 metros, y podría volar más altu cuando nun ta en reproducción.
Nial
El zafiru coroniazul fema ye dafechu responsable pola construcción del nial y l'incubación. Ella pon dos güevos blancos nun nial d'una fibra de planta nuna caña horizontal de 1 a 5 metros d'altor. La incubación toma de 15 a 19 díes, y emplumar tóma-yos otros 20 o 26 díes.
Descripción
El zafiru coroniazul machu adultu mide 10,2 cm de llargu y pesa 4,5 g. Ésti tien una corona violeta, na parte posterior de la cabeza, costazos y banduyu, un pechu y gargüelu verde brillante, parte baxa del llombu color verde, y una cola negru-azul fondamente ahorquillada. La fema mide 8,4-9 cm de llargu y pesa 3,5 g. Ella ye verde brillante enriba y verde opacu embaxo, col gargüelu y el pechu gris. La so cola ye arredondiada; mayormente verde cerca del cuerpu, cola metá inferior d'un color azul escuru y puntes blanques.
thumb|left|Machu. Los machos nuevos escarecen de color violeta o iridiscencia y son de color bronce. Les femes nueves tienen franxes marielles nes plumes de la nuca, cara y rabadilla. El so llamáu ye un rápidu y agudu kip.
Alimento
L'alimentu d'estes especies ye néctar, tomáu d'una gran variedá de flores. Los machos alimentar nel dosel, onde los sos alimentos inclúin plantes epifitas Ericaceae y bromeliadas, y defenden les sos flores y carbes nos sos territorios d'alimentación. Les femes quedar nel monte. Dempués d'alimentase, dambos sexos concentrar en Heliconias. Como otros colibrís, los Zafiru Coroniazul tamién comen inseutos y arañes como una fonte esencial de proteínes.
Kim Myers
Kim Myers ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Crésantignes
Crésantignes ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Kim Myers
Carrera
Kim Myers empezó la so carrera como actriz en 1985 na película A Nightmare on Elm Street Part 2: Freddy's Revenge la cual protagonizó al llau de Mark Patton, Robert Rusler y Robert Englund, y foi escoyida pa protagonizar a Lisa Webber pola so paecencia físicu cola actriz Meryl Streep. Actuó en dellos telefilms y series de televisión na segunda metá de la década de los ochenta. En 1990 actuó na película White Palace xunto a Susan Sarandon, participó en delles series de televisión y en delles películes a principios de los noventa y en 1996 actuó na película Hellraiser: Bloodline, en 1998 actuó na película Letters from a Killer xunto a Patrick Swayze. Anguaño participó en delles películes y en dellos episodios de delles series de televisión.
Crésantignes
Tien una población de y una superficie de  km².
La Roche-Blanche (Loira Atlánticu)
La Roche-Blanche ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien.
Década del 1440
La Década de 1440 foi la que trescurrió ente'l 1 de xineru de 1440 y el 31 d'avientu de 1449.
Fechos
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XIV - Sieglu XV - Sieglu XVI)
Moidieu-Détourbe
Moidieu-Détourbe ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ryosuke Amo
Ryosuke Amo, 天羽 良輔, ye un ex-futbolista xaponés.
Grallaria quitensis
Grallaria quitensis ye una especie d'ave de la familia Grallariidae, enantes incluyida na familia Formicariidae, que s'alcuentra en Colombia, Ecuador y Perú.
Hábitat
Vive nel monte baxu y el pandorial, nes rexones onde predomina la vexetación non bien alta; yerba y arbustos aisllaos, nos Andes, ente los 2.200 a 4.000 metros d'altitú.
Descripción
Mide de 16 a 18 cm de llargor. El plumaxe de les partes cimeres ye marrón o pardu olivaceu, más claru na rexón ocular y los lores; y el plumaxe de les partes inferiores mariellu lleonáu.
Valtteri Bottas
Valtteri Viktor Bottas ye un pilotu d'automovilismu finlandés. Na actualidá mora en Mónacu y dende la temporada 2017 compite pal equipu Mercedes na Fórmula 1. Enantes compitió en Williams Racing como pilotu titular dende 2013, col que resultó cuartu nel campeonatu 2014. En 2015 y 2016 siguió nel equipu británicu acabando 5º y 8º respeutivamente.
Entamos nel automovilismu
Bottas ganó en 2008 la Eurocopa de Fórmula Renault y la Copa NEZ de Fórmula Renault. D'esta miente, repitió la fazaña de Filipe Albuquerque, que ganó'l NEC y l'Eurocopa na mesma temporada, en 2006.
Bottas tamién ganaría en 2007 la Fórmula Renault Winter Series del Reinu Xuníu. Ganó trés de los cuatro carreres nel campeonatu.
Xubió a la Fórmula 3 Euroseries pa la temporada 2009 y compitió col vixente campeón ART Grand Prix. A pesar de nun ganar nenguna carrera, Bottas estableció dos poles y atropó seis segundos puestos en 20 carreres nel so camín al tercer puestu nel campeonatu, superando a Alexander Sims na última carrera. En xunu de 2009, Bottas ganó'l Masters de Fórmula 3, que tamién consiguió la pole y marcó la vuelta rápida de la carrera.
En 2010, el finlandés siguió corriendo pa ART na Fórmula 3 Euroseries. Llogró dos victories y ocho podios en 18 carreres, de cuenta que repitió'l tercer puestu na tabla xeneral. Al ganar de nuevu'l Masters de Fórmula 3 en 2010, convertir nel primer pilotu en ganar el títulu nel Masters F3 per segunda vegada.
En 2010 Bottas convertir nel pilotu de pruebes del equipu Williams de Fórmula 1.
En 2011, participó na GP3 Series, siguiendo na escudería ART. Esa mesma temporada gana'l campeonatu a falta d'una carrera por apostase, atropando cuatro victories y siete podios en 16 carreres.
Fórmula 1
El 28 de payares de 2012, Williams confirmó oficialmente que Bottas va ser pilotu titular en 2013 en reemplazu del brasilanu Bruno Senna. Sicasí, tuvo un añu difícil debíu al baxu rendimientu del FW35, col que'l so mayor llogru al empiezu foi terminar 11º en Sepang. Más tarde dio la sorpresa al clasificar nuna escelente 3ª plaza en Montreal, pero en carrera nun pudo aguantar el ritmu y remató 14º. Finalmente, llogra los sos primeros puntos al terminar 8º n'Austin en saliendo dende la 9ª plaza, lo que-y dexó rematar el campeonatu per delantre del so compañeru d'equipu Pastor Maldonado.
El 11 de payares de 2013, anúnciase la so continuidá na escudería británica para 2014, teniendo a Felipe Massa como nuevu compañeru d'equipu. Empezó puntuando nes 5 primeres carreres de forma consecutiva, anque dellos errores propios y del equipu quitáron-y de llograr meyores rexistros. Llogró tres podios consecutivos nel Gran Premiu d'Austria, en Gran Bretaña y Alemaña. Nesti postreru foi cuando realmente empezóse a emponderar el trabayu que taba realizando Bottas, yá que consiguió rematar segundu al defendese ante'l perrápidu Mercedes de Lewis Hamilton, qu'acabó xusto detrás d'él. Depués resultó terceru en Bélxica, Rusia y Abu Dhabi, según cuartu n'Italia. El finlandés terminó cuartu na clasificación xeneral, per delantre de los campeones mundiales Fernando Alonso y Kimi Raikkonen de Ferrari, Sebastian Vettel de Red Bull y Jenson Button de McLaren, ente otros pilotos. Nel intre del campeonatu fuera anováu pa 2015.
Al empiezu de 2015, un problema de llombu quitó-y de tomar la salida nel GP d'Australia, pero depués nun baxó de la 6ª posición nes 4 carreres siguientes. Llogró'l so primer podiu del añu en Canadá, onde foi 3º. El 3 de setiembre de 2015, vuelve ser confirmáu en Williams pal añu próximu. El finlandés consiguiría otru podiu na torna del Gran Premiu de Méxicu, cerrando l'añu en quinta posición con 135 unidaes.miniaturadeimagen|Bottas nel [[Gran Premiu de Malasia de 2016.|izquierda]]Para 2016, el rendimientu del coche nun yera de la talla o superior a los sos antecesores y tantu Valtteri como Felipe Massa, tuvieron bien lloñe de los puestos de punta. El finés consiguiría l'únicu podiu del añu pa Williams en Canadá, aprovechando los incidentes qu'asocedieron, tales como'l de Nico Rosberg con Lewis Hamilton na primer curva, que fizo perder posiciones al pilotu alemán, l'abandonu del so compañeru por problemes nel motor, etc. miniaturadeimagen|Bottas nel [[Gran Premiu d'Australia de 2017, na so primer carrera con Mercedes.]]Tres la inesperada retirada de Nico Rosberg na escudería Mercedes AMG, Bottas foi confirmáu como pilotu titular del equipu pa la temporada 2017, teniendo a Lewis Hamilton como compañeru. La so primer victoria foi nel GP de Rusia, y darréu tamién ganó nel GP d'Austria y el GP d'Abu Dhabi. Con 13 podios en 20 carreres, el finlandés remató terceru nel campeonatu, por detrás de Hamilton y Vettel.
GP3 Series
(Clave) (negrina indica pole position) (cursiva indica vuelta rápida)
Fórmula 1
(Clave) (negrina indica pole position) (cursiva indica vuelta rápida)
Genera et Species Orchidearum et Asclepiadearum
Genera et Species Orchidearum et Asclepiadearum (embrivíu Gen. Sp. Orchid. Asclep.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol biólogu, naturalista y xeólogu neerlaandés Jacob Gijsbertus Samuël van Breda y espublizáu en 3 fascículos. Describe los xéneros de plantes d'Indies Orientales Neerlandeses que-y yeren espachaes dende Batavia.
Publicación
Fascículos 1-3, caún con una descripción de cinco especies distribuyíes en 10 páxines y 5 plaques (dambes páxines y plaques ensin numberar):
Claudine Picardet
Claudine Picardet foi una química, mineróloga, meteoróloga y traductora científica francesa. Destacó ente los químicos franceses de finales del sieglu polos sos abondosu traducciones de lliteratura científica del suecu, inglés, alemán ya italianu al francés. Tradució tres llibros y miles de páxines de publicaciones científiques, publicaes y espublizaes en forma de manuscritu. Creó renombraes xuntes científiques y lliteraries en Dijon y París, y foi participante activa en tomar de datos meteorolóxicos. Ayudó a establecer Dijon y París como centros científicos, contribuyendo sustancialmente al espardimientu de la conocencia científica mientres un periodu críticu na revolución química.
Biografía
Poullet nació en Dijon y morrió en París. Yera la fía mayor d'un notariu real, François Poulet de Champlevey. En 1755, casóse col abogáu Claude Picardet. Claude Picardet sirvió como conceyal de la Table de marbre, y más tarde como miembru de la Académie royale des sciences, arts, et belles-lettres de Dijon. Esto facilitó-y la entrada a los círculos científicos, burgueses y de l'alta sociedá. Asistía a conferencies y otres manifestaciones y participaba como científica, tertuliana y traductora. Publicaba primeramente como "Mme P*** de Dijon". La pareya tuvo un fíu, que morrió en 1776, a la edá de 19.
Cuando se quedó vilba en 1796, treslladar a París. En 1798 casóse con Louis-Bernard Guyton de Morveau, un amigu cercano y colega científicu per munchos años. Guyton de Morveau foi diputáu nel Conseyu de quinientos y direutor y profesor de química de la École polytechnique de París. Ella siguió coles sos traducciones y trabayu científicu y entamó xuntes científiques d'élite. Mientres el reináu de Napoleón, foi nomada Baronesa Guyton-Morveau.Poco se sabe d'ella ente la muerte del so segundu home en 1816 y la suya en 1820.
Traducción
Picardet tradució miles de páxines de trabayos científicos, munchos d'ellos escritos polos científicos principales de la dómina, en delles llingües, pa la so publicación en francés. El so trabayu puede ser vistu nel contestu d'un cambéu na naturaleza de la traducción científica, estremada del trabayu de "traductores solitarios".