cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arsenal Football Club
Historia y evolución del escudu
En 1949, el club dio a conocer un escudu modernizáu col mesmu estilu de cañón de siguío el nome del club, escritu en lletra gótica. Per debaxo d'él, atopábase l'escudu d'armes del Conceyu metropolitanu de Islington y un pergamín inscritu col acabante adoptar lema del club, «Victoria Concordia Crescit» —traducción: "La victoria vien de l'harmonía"—. El lema foi acuñáu pol editor de programes del club Harry Homer. Per primer vegada l'escudu venía con colores, nesti casu en colloráu, verde y doráu. Por cuenta de les numberoses revisiones del escudu, l'Arsenal foi incapaz de tener los derechos d'autor del mesmu. Anque'l club llograra rexistralo como marca, el club tuviera una llarga batalla llegal con un comerciante llocal de la cai que vendía de manera "non oficial" mercancía del Arsenal. Arsenal finalmente buscó una proteición llegal más completu. Poro, en 2002 introducióse un nuevu escudu con llinies curves más modernes y un estilu simplificáu, que yera de derechos d'autor. El cañón, se direcciona al este y el nome del club ta escritu nuna tipografía sans-serif enriba del cañón. El verde foi sustituyíu pol azul escuru. El nuevu escudu recibió una respuesta crítica de munchu siguidores. L'Asociación Independiente d'Aficionaos del Arsenal afirmó que'l club fixo casu omiso de la mayor parte de la historia del Arsenal y con una tradición radical de diseñu modernu, y que los aficionaos nun fueren afechiscamente consultaos sobre la tema.
Hasta la década de 1960, foi usada una insinia especial namái pa los partíos d'alta relevancia, como la final de la FA Cup. La insinia, consistía polo xeneral nun monograma coles iniciales del club en coloráu sobre un fondu blancu.
El monograma foi convertíu nuna insinia d'estilu Art déco, nel que les lletres «A» y «C» enmarquen un balón de fútbol en llugar de la lletra «F», el conxuntu dientro d'una frontera hexagonal. Esti exemplu tempranu d'un logotipu corporativu, introducíu como parte d'una nueva marca de per parte de Herbert Chapman del club nos años 1930, foi usáu non yá na camisetes pa los partíos de la final de la FA Cup, sinón tamién como un símbolu del Arsenal Stadium, asitiándose nel visu de la entrada principal y nos pisos de la sede. Dende 1967, un cañón blancu foi usáu regularmente nes camisetes, hasta la so sustitución pol escudu del club, dacuando cola adición del llamatu The Gunners, na década de 1990.
Na temporada 2011-12, l'Arsenal celebró'l so 125º aniversariu. Les celebraciones incluyeron una versión modificada del escudu corriente lleva nes sos camisetes pa la temporada. L'escudu yera tou blancu, arrodiáu de 15 fueyes de carbayu a la derecha y xunto con una fueyes d'una corona de lloreos a la izquierda. Les fueyes de carbayu representen a los quince miembros fundadores del club que s'axuntó nel chigre Royal Oak en 1886. Les 15 fueyes de lloréu representen los seis peniques pagos polos quince homes que fundaron el club, y la fortaleza. Pa completar l'escudu, los años 1886 y 2011 amuésense a entrambos llaos de la lleenda «Forward» na parte inferior del escudu.
Indumentaria
250px|thumb|right|Indumentaria utilizada nos partíos de llocal na temporada 2004-05. Mientres gran parte de la historia del Arsenal, los sos colores fueron camises coloraes brilloses con mangues blanques y pantalón blancu, anque esto nun foi siempres el casu. La eleición de colloráu ta na reconocencia d'una donación de caridá de Nottingham Forest, pocu dempués de la fundación d'Arsenal en 1886. Los fundadores de Dial Square, Fred Beardsley y Morris Bates, fueron xugadores del Forest que se camudaron a Woolwich a trabayar. Cuando fundaron el club naquel llugar, nun teníen equipamientu, entós escribieron una nota a la direutiva del Nottingham Forest pa llograr ayuda, y recibieron de regalu un equipu completu y una pelota. L'uniforme (o kit n'inglés) orixinalmente foi colloráu completu, pero d'un colloráu cuasi púrpura.
En 1933, Herbert Chapman, queriendo ver a los so xugadores vistíos d'una manera más orixinal, actualizó l'uniforme amestándo-y mangues y pantalones blancos, esclariando'l colloráu, quitando l'efectu "pillar box". Dos posibilidad suxuriéronse pal orixe de les mangues blanques. Una historia informa que Chapman notó qu'un partidariu nes graes llevaba un suéter ensin mangues colorada sobre una camisa blanca; otra yera qu'él s'inspiró nun traxe similar usáu pol dibuxante Tom Webster, con quien Chapman xugó al golf.
Independientemente de si la historia ye verdadera o non, l'Arsenal finalmente estableció diches camisetes pa los sos alcuentros qu'apueste como llocal, convirtiéndose col pasu de los años nun símbolu del club, y vistiendo dende entós asina, cola esceición de dos temporaes. La primera foi la 1966-67, cuando l'Arsenal llevaba camisetes de dellos tonos de colloráu; sicasí, la camiseta nun atraxo enforma a l'afición y les mangues blanques tornaron la temporada siguiente. La segunda esceición foi la 2005-06, la última temporada que l'Arsenal xugó nel so antiguu estadiu en Highbury, cuando l'equipu utilizó camisetes conmemorativas similares a les usaos en 1913, la so primer temporada nel estadiu; el club volvió a los so colores normales al entamu de la próxima temporada. Na temporada 2008-09, l'Arsenal sustituyó les tradicionales mangues blanques con mangues de color coloráu con una amplia franxa blanca.
Estos colores del Arsenal fueron la inspiración pa munchos otros clubes. En 1909, Sparta Praga adoptó un uniforme de color coloráu escuru como'l que llevaba l'Arsenal nesi momentu; en 1938, l'Hibernian adoptó'l diseñu de les mangues de la camisa del Arsenal na so propia franxa verde y blancu. En 1920, l'entrenador del Sporting Clube de Braga, en tornando a Braga dempués d'un partíu nel Arsenal Stadium, camudó'l so uniforme verde del so equipu a una copia del uniforme del Arsenal de colloráu con mangues blanques y pantalones curtios, dando llugar al llamatu del equipu de Vos Arsenalistas. Estos equipos inda usen esos diseños anguaño.
Per otru llau, mientres munchos años los colores utilizaos pol uniforme de visitante del Arsenal (o reserva) yeren camises blanques y pantalones curtios, yá seya negru o blancu. Na temporada 1969-70, l'Arsenal presentó un uniforme que consistía en camises marielles con pantalón azul. Esti uniforme foi usáu na final de la FA Cup de 1971, na qu'Arsenal venció a Liverpool pa ganar el doblete per primer vegada na so historia. Al añu siguiente, l'Arsenal llegó otra vegada a la final de la FA Cup, llevando una camiseta con franxes coloraes y blanques, y siendo derrotaos ante Leeds United. Arsenal depués compitió en trés finales consecutives d'esta competencia ente 1978 y 1980, camudando les franxes a mariellu y azul, argumentando que-yos traería suerte. Esti cambéu caltener hasta que na temporada 1982-83, salió a la venta un uniforme con colores de verde y azul marino, ensin franxes. La siguiente temporada, l'Arsenal volvió al uniforme de color mariellu y azul, anque con un tonu azul más escuru qu'antes.
Cuando Nike reemplazó a Adidas como provisor de la indumentaria del Arsenal en 1994, los colores usaos pa los partíos de visitante camudaron de nuevu a les camises y pantalones curtios de color azul de dos tonos. Dende la década de los 90, xunto col advenimiento del codalosu negociu de la venta de camisetes, los colores de reserva camudaron de temporada en temporada, teniendo inclusive un tercer uniforme en casu de ser necesariu. Mientres esti periodu, los diseños fueron totalmente azules, o tuvo variaciones nel tradicional mariellu y azul, como un color doráu metálicu y azul marino a franxes usada na temporada 2001-02, o otres indumentarias con colores mariellu y gris escuru —usáu ente 2005 y 2007—, o mariellu y marrón del añu, —usáu del añu 2010 al 2013—. A partir de 2009, la segunda equipación camúdase cada temporada, y l'uniforme saliente por temporada convertir nel tercer uniforme del club si hai cambeos nel primer uniforme.
Estadiu
thumb|left|[[Arsenal Stadium, Highbury.]]
Mientres l'Arsenal taba nel sureste de Londres, apostó la mayoría de los sos partíos de llocal nel Manor Ground del distritu de Plumstead, amás d'un periodu de trés años nel cercanu «Invicta Ground» ente 1890 y 1893. El Manor Ground foi primeramente namái un campu de xuegu, hasta que'l club instaló tribunes y platees pal so primer partíu na Football League en setiembre de 1893. Xugaron los sos partíos de llocal ellí mientres los próximos venti años (con dos esceición na temporada 1894-95), hasta'l pasu al norte de Londres en 1913.
El Arsenal Stadium, conocíu mayoritariamente como Highbury, foi l'estadiu del Arsenal dende setiembre de 1913 hasta mayu de 2006. L'estadiu orixinal foi construyíu pol renombráu arquiteutu Archibald Leitch, y tenía un diseñu común con munchos estadios nel Reinu Xuníu nesi tiempu, con una grada cubierta y tres tribunes populares descubiertes, onde la xente reparaba'l partíu parada, o sentada nos sos pasos. Tol estadiu dióse-y una revisión masiva na década de 1930: implementóse un estilu arquiteutónicu innovador (el Art Deco) y construyéronse nueva graes al este, nes reapertures del estadiu en 1932 y 1936 respeutivamente. Construyóse, de la mesma, un techu ta na popular norte del estadiu, que foi bombardeado mientres la Segunda Guerra Mundial y nun foi restauráu hasta 1954.
Nesi momentu Highbury podía allugar alredor de 30.000 persones y 57.000 hasta los primeros años de los 90. El Informe Taylor, dictáu pol gobiernu de Margaret Thatcher para erradicar el fenómenu del «hooliganismo» y ameyorar la seguridá nos estadios, arriendes de la Traxedia de Hillsborough y les regulaciones de la FA Premier League forzaron al Arsenal a tener que poner asientos en tol estadiu en 1992, amenorgando la so capacidá a 38.500 persones y esaniciando les tribunes populares. Cuando nel estadiu xugábense partíos de la Lliga de Campeones de la UEFA, esa capacidá de 38.500 persones víase amenorgada p'afaer valles publicitaries adicionales, lo que provocó que mientres dos temporaes (1998-99 y 1999-00) l'Arsenal xugara los partíos de llocal de la Lliga de Campeones nel Estadiu de Wembley, que podía allugar más de 70.000 persones.
Amás la posibilidá de que l'estadiu de Highbury espandiérase yera difícil, porque 3 sectores del estadiu taben mui cerca de zones residenciales y el sector esti taba protexíu y nun puede baltase por ser una construcción d'especial interés nel Reinu Xuníu. Estes llimitaciones torgaron al club maximizar la concurrencia de públicu a los sos partíos mientres los años 1990 y la primer década, poniendo en peligru la estabilidá del club na elite del fútbol de la dómina.
Dempués de considerar delles opciones, nel añu 2000, la xunta direutiva del club decidió construyir un nuevu estadiu que pudiera allugar a unes 60.000 persones en Ashburton Grove, a 500 metros al suroeste de Highbury, que se llamó Emirates Stadium. El proyeutu retrasóse primeramente poles restricciones de la zona y l'aumentu de los costos, y la construcción terminar en xunetu de 2006, xusto a tiempu pal empiezu de la temporada 2006-07.
El Emirates Stadium foi llamáu asina dempués de que se roblara un contratu cola empresa d'aerollinies Emirates por £100 millones, el contratu más grande d'esti tipu n'Inglaterra na historia. Sicasí, dellos fanáticos referir al estadiu como «Ashburton Grove» o «The Grove», yá que nun tán acordies con qu'un estadiu lleve un nome d'una empresa. L'estadiu va ser conocíu oficialmente como'l «Emirates Stadium» siquier hasta'l 2028, y la compañía aérea va ser el patrocinador de la camiseta del club hasta'l final de la temporada 2018-19. Dende l'entamu de la temporada 2010-11 d'equí p'arriba, les graes del estadiu fueron oficialmente conocida como «North Bank», «East Stand», «West Stand» y «Clock End».
Instalaciones deportives
Per otru llau, los xugadores del Arsenal entrenar nel Shenley Training Centre en Hertfordshire, un complexu especialmente diseñáu pa entrenamientos que s'inauguró en 1999. Antes de la construcción d'esti complexu, el club usaba les instalaciones d'un complexu que yera propiedá de la University College de Londres. Previu a eso, hasta 1961, los entrenamientos realizar nel antiguu Arsenal Stadium. A lo último, los equipos xuveniles del club apuesten los sos alcuentros de llocal en Shenley, ente que l'equipu de reserves fai lo propio nel Meadow Park, estadiu en propiedá del Borehamwood Football Club.
Denominaciones
A lo llargo de la so historia, el club vio como la so denominación variaba por diversu circunstancies hasta l'actual d'Arsenal Football Club, vixente dende 1933. El club fundar sol nome oficial de «Dial Square», pero'l so nome foi modificáu por un motivu o otru.
Trayeutoria y palmarés resumíu
El récor d'asistencia pa un partíu de Lliga de Campeones de la UEFA foi de 73,707 espectadores, nun partíu ante'l RC Lens el 25 de payares de 1998 nel Estadiu de Wembley, una y bones el club buscaba una mayor asistencia de públicu por cuenta de les llimitaciones del Arsenal Stadium de Highbury. Nesti últimu estadiu, el rexistru más altu foi de 73,295 espectadores nun empate 0–0 ante'l Sunderland el 9 de marzu de 1935, ente que'l rexistru más altu nel actual Emirates Stadium ye de 60,161 espectadores, nun partíu ante'l Manchester United el 3 de payares de 2007 que remató n'empate 2-2.
Nota: en negrina competiciones vixentes anguaño.
Mientres la so llarga historia na máxima categoría d'Inglaterra, l'Arsenal estableció numberosos récores. Ente ellos, ser el club que fai más tiempu milita nella de manera ininterrumpida, (88 temporaes hasta 2014-15) y la racha más llonxeva de partíos ensin perder, con 49 ente mayu de 2003 y ochobre de 2004. Esta racha inclúi los 38 partíos de la temporada 2003-04 na que se coronó campeón. Al consiguir esto, convertir nel segundu club que remata un Campeonatu de Lliga —incluyendo la First Division y l'actual Premier League— invictu, tres el Preston North End (quien apostó 22 partíos) que lo llogró na temporada 1888-89.
A nivel internacional, l'Arsenal caltuvo diez partíos ensin encaxar un gol na Lliga de Campeones de la UEFA 2005-06, superando l'anterior rexistru de siete partíos llográu pol A.C. Milan. La racha consistió nun total de 995 minutos ensin recibir un gol, que foi cortada cuando en la Final de dicha competición, Samuel Eto'o anotó a los 76 minutos pa empatar el partíu. Coles mesmes, dende la temporada 1998-99 hasta la 2015-16, l'Arsenal clasificó dieciocho veces consecutives a la Lliga de Campeones de la UEFA, un récor compartíu xunto col Manchester United.
''Nota: En negrina competiciones actives. Estadístiques actualizaes al postreru partíu xugáu'l .''
Fuentes: Premier League - UEFA - FIFA
Xugadores
David O'Leary ostenta'l récor de presencies col club, teniendo apostaos 722 partíos col primer equipu ente 1975 y 1993. El mediocampista y ex-capitán Tony Adams atópase segundu, con 669 partíos. Coles mesmes, el récor pa un arqueru tener David Seaman, con 564 partíos.
Thierry Henry ye'l máximu goliador en tola historia del Arsenal con 228 goles ente los años 1999 y 2012 superando'l rexistru de 185 goles d'Ian Wright n'ochobre de 2005. El rexistru de Wright había estáu vixente dende setiembre de 1997, cuando superó'l rexistru de 178 goles establecíu por Cliff Bastin en 1939. Henry tamién tien el récor de goles anotaos nun partíu por Lliga, con 175, daqué qu'ostentaba Bastin hasta l'añu 2006.
Xugadores internacionales
Tolos futbolistes de l'actual plantía fueron internacional siquier una vegada a lo llargo de la so carrera, cola esceición de Lucas Pérez. Ente los destacaos, atopamos a los actuales Campeones Mundiales con Alemaña, Mesut Özil y Shkodran Mustafi.
Nel club tamién s'atopen xugadores que se retiraron de los partíos internacionales, como son los casu del Campeón Mundial Per Mertesacker y l'arqueru Petr Čech.
Parcela téunica
thumb|right|upright|Arsène Wenger, l'entrenador con mayor partíos empobinaos nel Arsenal FC
A lo llargo de la so historia, l'Arsenal tuvo un total de dieciocho entrenadores, de los cualos cinco fueron interinos. El primer entrenador foi Thomas Mitchell, quién asumió en 1897. L'entrenador más llonxevu ye Arsène Wenger, qu'asumió en 1996 y caltúvose hasta la finalización de la temporada 2017-2018. Wenger ye, de la mesma, l'únicu entrenador del Arsenal que nun nació nel Reinu Xuníu De la mesma, dos entrenadores morrieron nel cargu —Herbert Chapman y Tom Whittaker—.
Categoríes inferiores
El Arsenal Football Club Acutes ye un club de fútbol conformáu por reserves y ye filial del Arsenal. L'equipu foi fundáu en 1886 yá que particularmente siempres foi continuu a los cambeos sufiertos pol equipu principal. Son miembros de la Professional Development League, particularmente de la Segunda división. L'equipu compónse principalmente de xugadores de la categoría Sub-21, anque dacuando'l xugadores del primer equipu desempeñen partíos na reserva, por casu cuando se tán recuperando d'una mancadura. Anguaño, l'entrenador del equipu de reserves ye Steve Gatting, ente que l'entrenador del equipu xuvenil ye Kwame Ampadu y el de l'academia ye Trevor Bumstead.
Seición femenina
El club opera un equipu femenín, el Arsenal Ladies Football Club, afiliáu dende 1987 al club. Foi fundáu esi mesmu añu y adquirió un calter semi-profesional en 2002. El so entrenador ye Clare Wheatley. L'Arsenal Ladies ye'l club más esitosu del fútbol femenín inglés. Na temporada 2008-09, ganaron los trés títulos oficiales de la temporada —la FA Women's Premier League, la FA Cup femenina y la Copa de la Lliga femenina—, y ye l'únicu equipu inglés que ganó la Lliga de Campeones femenina de la UEFA, llográndolo na temporada 2006-07 como parte d'un cuadruplete. Los equipos masculín y femenín formalmente tán separaos pero rellaciónense estrechamente col club. L'Arsenal Ladies tien derechu a xugar una vegada por temporada nel Emirates Stadium, anque polo xeneral xueguen los sos partíos como llocal nel campu del Borehamwood Football Club.
Afición
300px|thumb|right|Afición del Arsenal nel Emirates Stadium. Los aficionaos del Arsenal de cutiu refiérense a sigo mesmos como «Gooners», el nome deriva de llamatu del equipu, «The Gunners». La cantidá d'aficionaos ye grande y polo xeneral, les entraes pa práuticamente tolos partíos de llocal escósense; na temporada 2007-08, el club tuvo'l segundu permediu d'asistencia más altu en Premier League pa un club Americanu (60.070, que foi del 99,5% de la capacidá disponible), y dende 2006, el permediu d'asistencia ye'l cuartu más altu de tola historia del fútbol inglés. Arsenal tien el séptimu permediu d'asistencia más altu del fútbol d'Europa solo superáu por Borussia Dortmund, FC Barcelona, Manchester United, Real Madrid, Bayern Munich, y Schalke. L'allugamientu del club, cercana a árees de clase alta como Canonbury y Barnsbury, zones mistes, tales como Islington, Holloway, Highbury, y l'axacente distritu londinense de Camden, y n'árees en gran parte de la clase obrera, como Finsbury Park y Stoke Newington, significó que los siguidores del Arsenal sían d'una gran variedá de clases sociales.
Como tolos clubes grandes del fútbol inglés, l'Arsenal tien un númberu de grupos partidarios internos, incluyíos el Arsenal Football Supporters' Club —traducción: Aficionaos del Arsenal Football Club—, que trabaya n'estrecha collaboración col club, y la Arsenal Independent Supporters' Association —traducción: Asociación Independiente d'Aficionaos del Arsenal—, que caltién una llinia más independiente. El Arsenal Supporters' Trust promueve una mayor participación na propiedá del club polos fanes. Los partidarios del club tamién publiquen diverses fanzines como The Gunner, Gunflash y la satírica Up The Arse!. Amás, atópense los habituales cántico de fútbol, onde los «Gooners», cola melodía del cantar «Go West», canten el cantar «One-Nil to the Arsenal» en sofitu al equipu. Otra cantarada usada ye «Boring, Boring, Arsenal», que solía ser una burlla común de los aficionaos d'otros clubes, pero agora cántase irónicamente polos partidarios d'Arsenal cuando l'equipu ta xugando bien. Delles cantaraes pueden incluyir insultos escontra dellos equipos.
Siempres hubo siguidores del Arsenal fuera de la ciudá de Londres, y dende la llegada de la televisión per satélite, el siguimientu escontra un club de fútbol convirtióse en menos dependiente del allugamientu xeográficu de cada persona. Arriendes d'ello, l'Arsenal tien un númberu importante d'aficionaos fuera de Londres y en tol mundu. Prueba d'ello son les peñes: en 2007, atopábense afiliaes al club 24 peñes del Reinu Xuníu, otres 37 d'Irlanda y otres 49 nel estranxeru. Un informe realizáu en 2005 pola empresa Granada Ventures, que nesi momentu tenía una participación del 9,9% nel club, envaloró unos 27 millones de siguidores del Arsenal a nivel mundial.
Na comunidá
En 1985, l'Arsenal fundó un réxime comuñal, llamáu «Arsenal in the Community» —traducción: Arsenal na comunidá—, qu'ufiertó actividaes deportives, promovió la inclusión social, educativa y ufiertó proyeutos de caridá. El club sofita de manera direuta una serie de causes benéfiques pa la comunidá, motivu pol cual estableció en 1992 estableció l'Arsenal Charitable Trust», una fundación benéfica, qu'en 2006 recaldara más de £ 2 millones pa causes locales. N'ocasiones, entamáronse partíos de fútbol informal, cola participación de reconocíos xugadores del club, con cuenta de recaldar dineru.
Na temporada 2009-10, l'Arsenal anunció que recaldara un récor de £ 818.897 pal Great Ormond Street Hospital, un hospital de neños carenciados. L'oxetivu orixinal yera xuntar £ 500.000, pero, gracies al apolmonante sofitu de los aficionaos, xugadores, direutivos y personal, fueron capaces de superar el monto esperáu.
El club na cultura popular
Los partíos del Arsenal fueron los primeres n'estrenar la cobertoria mediática nel fútbol: el 22 de xineru de 1927, el so partíu ante'l Sheffield United foi'l primeru en ser tresmitíu en direuto por radio. Coles mesmes, una década dempués, más esautamente'l 16 de setiembre de 1937, un partíu d'exhibición ente'l primer equipu y l'equipu de reserves foi'l primer partíu de fútbol nel mundu en ser televisáu. Tamién, l'Arsenal foi'l primer equipu n'apaecer nel reconocíu programa de televisión «Match of the Day», onde se tresmitió un resume del so partíu ante'l Liverpool en Anfield el 22 d'agostu de 1964. British Sky Broadcasting cubrió, en xineru de 2010, un partíu ante Manchester United que significó la primer emisión pública en direutu d'un eventu deportivu na televisión 3D.
Al ser unu de los clubes más gallardoniaos y reconocíos del fútbol inglés, fai apaiciones nel Cine del Reinu Xuníu cuando'l fútbol ye representáu. Un exemplu foi la película «The Arsenal Stadium Mystery», una de les películes más antigües rellacionaes col fútbol, producida en 1939. La película centrar nun partíu amistosu ente l'Arsenal y un equipu amateur, que'l so unu de los sos xugadores envelenar mientres la reproducción. El barruntu recái sobre los sos compañeros d'equipu, según la so antigua amiga. L'entrenador George Allison, socesor d'Herbert Chapman, fai una curtia apaición na película. dióse-y una parte de discursu. Apocayá, publicóse'l llibru «Fever Pitch» —Fiebre nes graes n'español— por Nick Hornby. El llibru ye un rellatu autobiográficu de la vida de Hornby y la so rellación col fútbol y l'Arsenalsobremanera. Publicáu en 1992, formó parte de la recuperación y rehabilitación del fútbol na sociedá británica mientres la década de 1990, tres lo asocedío na Traxedia de Heysel. El llibru foi afechu pal cine, nuna versión británica en 1997, que trata avera del títulu de lliga de la temporada 1988-89. En 2005, realizóse otra versión, esta vegada n'Estaos Xuníos, anque basáu nel béisbol.
Por cuenta de la so actitú defensiva, el club tuvo un particular estereotipu mientres los años 1970 y 80, siendo calificáu como «aburríu». Munchos cómicos, como Eric Morecambe, fixeron chancies alrodiu de esta forma de xugar del equipu. Otra chancia dar na película de 1997 «The Full Monty», nuna escena na que los protagonistes mover nuna llinia y llevanten la mano, asonsañando deliberadamente a llinia defensiva del Arsenal pidiendo fuera de xuegu, tratando de cortar una aición d'ataque rival.
Rivalidaes
Tocantes a rivalidaes refierse, la rivalidá más tradicional del Arsenal ye col Tottenham Hotspur. Esta rivalidá deber a la gran cercanía que tienen dambos clubes y los partíos apostaos ente los dos conócense como'l «Derbi del Norte de Londres». Otres rivalidaes con equipos dientro de Londres son contra'l Chelsea, el Fulham y el West Ham United. Amás, l'Arsenal y el Manchester United desenvolvieron una fuerte rivalidá na cancha a finales de los años 1980, que s'intensificó nos últimos años, cuando dambos clubes taben compitiendo pol títulu de la Premier League, tanto ye asina que una encuesta en llinia del añu 2003 realizada pola compañía Football Fans Census refundió como resultancia al Manchester United como'l máximu rival del Arsenal, siguíu pol Tottenham Hotspur y Chelsea. Sicasí, otra encuesta en llinia revela que ye ante'l Tottenham la rivalidá más importante.
Bóveda de crucería
thumb|Bóvedes de crucería de la [[Catedral de Reims.]] thumb|[[Bóveda de terceletes de la Concatedral de Santa María de Cáceres.]] La bóveda de crucería, tamién llamada bóveda nervada, ye un tipu de bóveda carauterística de l'arquiteutura gótica que recibe esti nome porque ta conformada pol encruz, o interseición, de dos bóvedes de cañón apuntáu. A diferencia de la bóveda d'aresta, la de crucería carauterizar por tar reforzada por dos o más nervios diagonales que se crucien na clave, xeneralmente. La bóveda de crucería considérase unu de los trés elementos distintivos de l'arquiteutura gótica, xunto col arcu apuntáu y el arbotante.
La bóveda de crucería consta de dos elementos: los arcos que constitúin el so armazón, o cadarma, y los paños o plementos que cubren los espacios entemedios ente los arcos. Primero llevántense los arcos, creando una estructura espodada, resistente y llixera, y darréu rellénense los paños entemedios conformando les bóvedes, quedando enmarcaes transversalmente polos arcos perpiaños, tamién llamaos arcos fajones, y llonxitudinalmente polos arcos formeros, paralelos a la exa de la nave que delimitan los tramos de la bóveda.
Historia
thumb|250px|Bóveda de crucería gótica de la [[Catedral de Coutances, Francia.]] Esisten distintes teoríes avera del orixe de la bóveda de crucería. Buscóse los sos antecedentes nes cúpules d'arcos entecruzaos de dellos edificios del arte islámico, según nes bóvedes de ciertes ilesies de Xeorxa y Armenia.
Paez, sicasí, que la bóveda de crucería gótica evolucionó a partir de la bóveda d'aresta yá utilizada nel románicu. Los antecedentes más direutos de les bóvedes de crucería del góticu atopar en construcciones tardorrománicas de dos rexones alloñaes ente sigo: Lombardía, per una parte, y Normandía-Inglaterra por otra.
En Lombardía, utilizar en siquier cinco templos: San Ambrosio de Milán, San Nazaro de Milán, San Miguel de Pavía, San Sabín de Piacenza y Rivolta d'Adda. Les feches nun son precises, pero créese que toes estes obres realizar ente 1100 y 1130.
N'Inglaterra, unu de los primeros exemplos del so usu atopar na Catedral de Durham anque estes bóvedes de crucería nun tienen arcos formeros, y los perpiaños son arcos de mediu puntu. En Normandía el so emplegu xeneralizar na primer metá del sieglu XII, anque los sistemes de soporte siguíen siendo los mesmos del románicu.
L'espardimientu d'esti tipu de bóveda producióse sobremanera a partir de mediaos del sieglu XII.
Anque hai distintos tipos de bóvedes de crucería, la más utilizada nel periodu clásicu del góticu foi la cuatripartita, n'edificios tan singulares como les Catedrales de Chartres, Reims o Amiens.
Sistema constructivu
thumb|220px|[[Catedral de Astorga]] La necesidá de crear amplios espacios cubiertos motivó topar un sistema constructivu que, calteniendo, ya inclusive amenorgando la grosez de murios y contrafuertes, consiguiera ampliar esti volume interior: ye l'arquiteutura gótica, que dexó allixerar el pesu de les cubiertes por aciu l'equilibriu de les fuercies vertical y horizontal por que se compensen ente sigo. El pesu de la bóveda va tresmitir a los cimientos al traviés de les pilastres, interviniendo malapenes los murios que solo van sirvir de zarramientu del espaciu arquiteutónicu.
L'usu del arcu ojival amenorga emburriar llaterales, pos ye más vertical que'l de mediu puntu. Esti arcu xenera un nuevu tipu de bóveda, la de ojiva o crucería, que yá s'utilizó na arquiteutura normanda, configurada por aciu l'encruz de dos arcos formeros, llamaos nervios, que tresmiten el pesu de la bóveda y les sos plementos a cuatro pilares; Asina, ente pilastres, el muriu apenes soporta pesu y puede ser sustituyíu por lluminosos ventanal vidraos.
L'edificiu góticu asemeyar a un "cadarma" recubiertu d'una piel "inmaterial", les vidreres, que dexen anubrir l'interior de lluz. Los planteamientos de l'arquiteutura románica, colos sos gruesos y pesaos murios, habíen quedáu obsoletos.
Con al respective de la bóveda de cañón, predominante na arquiteutura románica, la principal ventaya de la de crucería ye que tresmite'l pesu solu a les pilastres. Estos refuércense con contrafuertes (yá utilizaos nel románicu), o con arbotantes, otru elementu carauterísticu del góticu. Los murios yá nun precisen ser tan gruesos como nel románicu, y pueden ser fácilmente furaos con grandes baldíos. D'esta miente podía construyise grandes edificios con economía de materiales, al empar que s'algamar grandes lluces y altores.
Bóveda cuatripartita o de crucería simple
La bóveda cuatripartita, o bóveda de crucería simple, ye'l diseñu más senciellu de bóveda de crucería. Ta formada pol encruz de dos arcos diagonales o cruceros, qu'estremen la plementería en cuatro segmento: d'ende'l nome de cuatripartita. Esisten distintos tipos de bóveda de crucería simple. Una de les más utilizaes ye la propuesta por Vicente Lampérez, quien estrema ente les escueles francesa, aquitana, normanda y angevina, según la disposición de los arcos y de los plementos. La bóveda cuatripartita ye la más común na arquiteutura gótica clásica, y resulta la más fayadiza pa cubrir tramos cuadraos o rectangulares.
Bóveda sexpartita
La denominada bóveda sexpartita ye similar al modelu anterior pero amontándo-y un tercer nerviu tresversal, colo que la plementería queda estremada en seis partes.
Los principales exemplos atopar na Abbaye-aux-Hommes y l'Abbaye-aux-Dames de Caen, y nes catedrales de París, Bourges, Laon, Noyon, Senlis y Sens.
Bóveda de lligadura o reticulada
Na bóveda de lligadura o bóveda reticulada o reticular (n'inglés llamada lierne vault, "bóveda de lligadures"), los nervios formen una especie de retícula, y la bóveda escarez d'arcos perpiaños, polo que nun ta marcada la división en tramos. Un exemplu puede atopase nel Monesteriu de Maulbronn (Alemaña).
Bóveda estrellada
Na última fase del góticu, denominada góticu tardíu, los arcos de la bóveda multiplicar hasta constituyir una trama espacial, que sirve pa cubrir espacios más amplios, con un mayor númberu de nervios de refuerzos que s'enxareyen ente sigo pa una meyor tresmisión de les cargues, que dan llugar a les denominaes bóvedes estrellaes, nes qu'apaecen nervaduras de trazáu curvu en forma de llazos y ondes, que cumplen una doble misión per una parte la espresiva y artística y per otra parte constructiva, constituyendo al empar una manifestación manieriesta de la evolución d'estilu y un soporte constructivu eficaz. La más antigua bóveda estrellada ye la del cruceru de la Catedral de Amiens. N'España utilizóse, por casu, na Catedral de Toledo o na Catedral de Sevilla.
Bóveda d'abanicu
thumb|150px|Bóvedes d'abanicu na [[Abadía de Bath, Inglaterra.]] La bóveda d'abanicu, tamién llamada bóveda palmotiada, que tien los nervios en forma d'abanicu o palma, utilizar nel góticu tardíu, especialmente n'Inglaterra (Góticu perpendicular, nel sieglu XV).
Diáspora
Diáspora Implica la dispersión de grupos étnicos o relixosos qu'abandonaron el so llugar de procedencia orixinaria y que s'atopen partíos pel mundu. Si mayoritariamente el términu foi emplegáu pa referise al exiliu xudíu fuera de la Tierra d'Israel y la posterior dispersión del pueblu xudíu pel mundu, amplióse'l so significáu pa designar tou pueblu que s'atope tremáu fora del so país d'orixe.
Diáspora xudía
thumb|250px|right|[[Beth Hatefutsoth, casa dedicada al estudiu y documentación de les diáspores hebrees, Israel.]] thumb|250px|Relieve romanu colos [[Templu de Xerusalén|Espolios de Xerusalén, sieglu IY.C. Esta imaxe foi frecuentemente emplegada como marca emblemática del entamu de la Diáspora xudía, resultando ella supuestamente del castigu unviáu a los xudíos pol Creador enraxonáu arriendes de los pecaos del so pueblu. Sicasí, la presencia de comunidaes xudíes n'otros contestos xeográficos deber en dellos casos a la mesma voluntá de dellos xudíos de permanecer fora d'Israel, datando ello a lo menos de siete sieglos antes del episodiu equí ilustráu. Más allá de la destrucción del Templu, lo cierto ye qu'históricamente los xudíos llograron derechos de ciudadanía dientro del Imperiu romanu, onde caltuvieron les sos tradiciones y amás espolletaron. ]] thumb|250px|En [[Partia|Mesopotamia: Purim. Esther y Mordecai escriben les cartes a los xudíos, sieglu Va.Y.C. Oleu d'Arent de Gelder (1675). ]] thumb|250px|Documentu redactáu n'[[Antiguu Exiptu|Exiptu. Ketubá (contratu matrimonial xudíu) de Anania y Tamut (n'araméu escritu con calteres hebreos), 3 de xunetu de 449a.Y.C. ]] thumb|120px|Nuevu xudíu ucranianu. thumb|120px|Chicu etíope xudíu. thumb|120px|Familia xudía de Cochin, India. thumb|120px|Deportista [[pueblu sefardín|sefardín.]] thumb|120px|Xudíos chinos. thumb|120px|Rabín asquenazí. thumb|120px|Chiques xudíes del Cáucasu. thumb|120px|Educador y neños xudíos de [[Samarcanda.]]
La diáspora del pueblu d'Israel ye conocida n'hebréu como galut (גלות—'exiliu') o tefutsot  (תפוצות—'diáspores'). El Muséu Nahum Goldmann de la Diáspora Xudía denominar tamién Beth Hatefutsoth (בית התפוצות), espresión que significa "Casa de les Diáspores".
Na historia del pueblu d'Israel, depués de la división del reinu de Salomón, les doce tribus formaron dos reinos hebreos: Xudá y Israel. La casa de Xudá, incorporó a la tribu de Benjamín, y dambes formaron la Casa de Xudá. A ella na actualidá, conocer como pueblu xudíu, y alcuéntrase tantu n'Israel como n'otros 80 países del mundu. Los diez tribus restantes tán toes entá esvalixaes, y ensin llograr caltener los sos raigaños hebreos.
El primer exiliu arreyó cierta diáspora xudía y asocedió nel añu 586 e.C., cuando'l rei de los babilonios, Nabucodonosor II, conquistó'l Reinu de Xudá, destruyendo'l Primer Templu de Xerusalén y treslladando a los líderes xudíos a Babilonia, naquello que se conoz como'l Cautiverio en Babilonia. En 537 e.C., cuasi cincuenta años más tarde y en conquistando a los babilonios, el rei persa Ciro II el Grande dexó a los xudíos retornar a la Tierra d'Israel. Sicasí, dellos xudíos permanecieron en Mesopotamia, dando orixe col tiempu a una importante comunidá xudía en Bagdag.
El segundu exiliu producir nel añu 70 d.C. cuando'l xeneral romanu Tito (futuru emperador) ganó a los xudíos na primer guerra xudeo-romana y destruyó el Segundu Templu de Xerusalén.
Un númberu entá mayor de xudíos foi espulsáu de Xudea dempués de ser entartallada la rebelión de Bar Kojba nel añu 135 d.C. Dende entós los xudíos esvalixar por tol Imperiu romanu y, darréu pel mundu, atopándose en cuasi tolos países. Sicasí, siempres hubo xudíos que nunca salieron de la rexón del Llevante Mediterraneu.
La dispersión de xudíos pel mundu convertir nuna minoría relixoso y cultural en numberosos países, lo cual dio llugar a sieglos de convivencia pacífica y desenvolvimientu, pero tamién provocó choques que dieron llugar a persecuciones, matances y espulsiones coleutives.
Mientres la segunda metá del sieglu XIX, pensadores tales como Theodor Herzl y Lleón Pinsker propunxeron remediar esta situación por aciu el reestablecimientu d'un Estáu Nacional pal pueblu xudíu. Esto condució a la formulación del movimientu sionista y la Declaración Balfour de 1917. La Shoah foi un factor decisivu pa la ulterior creación del Estáu d'Israel en 1948.
Cola proclamación del Estáu d'Israel dar por remataos los cuasi 2000 años de Galut (Exiliu de la Tierra Prometida), yá que dende entós tolos xudíos del mundu tienen la posibilidá d'inmigrar a Israel ensin costo dalgunu y llograr la ciudadanía israelina. N'Israel, yá nun se fala de galut (exiliu) sinón tefutsoth (diáspores), lo qu'en dichu contestu equival a dicir comunidaes diaspóricas (como contrapuesta a la güei irreal noción de comunidaes exiliaes). Fora d'Israel, y anque esisten delles poques esceiciones, los países con comunidaes xudíes son na so mayoría democráticos, de manera tal que, si los xudíos presentes en cada unu d'ellos deseyaren tornar a Israel, nada nin naide torgar: el fechu de que cuasi dos tercios de la población xudía mundial viva nesos países llibres (y non n'Israel), yá nun puede de nenguna manera ser xustificáu en términos de "exiliu" (y menos entá "la Diáspora", con mayúscula); de resultes d'ello, la espresión comunidaes diaspóricas terminó per reemplazar a la güei inconsistente y obsoleta idea d'un pueblu xudíu condergáu al exiliu.
Diáspora sefardina
Conocer col nome de diáspora sefardina a la diáspora de los xudíos que fueron espulsaos d'España en 1492 por orde de los Reis Católicos.
Diáspora palestina
La diáspora palestina ye la designación que s'usa pa describir a los palestinos que viven fora de la palestina histórica de resultes de la Guerra árabe-israelina de 1948 y la Guerra de los Seis Díes de 1967​.
Diáspora africana
La diáspora africana foi l'éxodu de persones d'orixe negru y africanu y de los sos descendientes escontra distintos llugares del mundu, de primeres escontra Oriente Próximu, darréu Europa y de magar, mayormente, escontra América.
Diáspora armenia
La diáspora armenia ye un términu utilizáu pa describir les comunidaes que fundaron los armenios que viven fora d'Armenia y Alto Karabaj.
Diáspora canaria
La diáspora canaria tuvo llugar principalmente mientres el sieglu XX por cuenta de la alta tasa d'emigración escontra antigües colonies españoles en Suramérica y Cuba. Esisten inclusive congregaciones de canarios o descendientes de persones nacíes nes Islles Canaries en dellos países llatinoamericanos como Venezuela que ye considerada coloquialmente como la Octava Isla del archipiélagu canariu.
Diáspora china
Diáspora china referir a persones que naciendo na República de China o la República Popular China o siendo descendientes d'estos, viven fora d'esos países.
Diáspora cubana
Denominar asina a la migración de ciudadanos cubanos que de distintes formes emigraron de Cuba dempués del Trunfu de la Revolución lidereada por Fidel Castro, el 1º de xineru de 1959. Conforme a les lleis migratories cubanes, polo xeneral quien decide morar permanentemente nel estranxeru, considérase qu'abandonó definitivamente'l territoriu nacional.
Diáspora gallega
Nos sos oríxenes obedeció a razones económiques, principalmente la probeza de resultes de la falta de trabayu, a la que se-y sumaron razones polítiques, fundamentalmente la represión franquista, qu'en Galicia empezó en xunetu de 1936, al poco d'españar la Guerra Civil.
Revistes como Céltiga (dirixida por Eduardo Blanco Amor, ente otru autores gallegos) o Galicia editar na emigración gallega, n'Arxentina y Cuba respeutivamente, siendo una forma de caltener la cultura gallega mientres el periodu de diáspora nel estranxeru.
Diáspora griega
La diáspora griega ye'l términu usáu pa designar a los griegos, o les persones d'orixe griegu, que viven fora de Grecia o Xipre.
Diáspora morisca
La diáspora morisca tuvo llugar de resultes de la espulsión de los moriscos de la Monarquía Hispánica ordenada por Felipe III d'España en 1609. La inmensa mayoría d'ellos estableciéronse nos territorios musulmanes del norte d'África.
Diáspora turca
El términu diáspora turca (Türk diyasporası) referir a la población turca que s'envalora qu'esiste fora de Turquía de resultes de la emigración.
Diáspora vasca
Conozse como diáspora vasca a la dispersión de los vascos que, por unu o otru motivu, dexaron la so tierra pa emigrar a otros llugares. Munchos d'ellos sienten un apegu especial a la so tierra y a la comunidá a la que pertenecen, calteniendo venceyos cola rexón d'orixe y definiéndose como vascos.
Diáspora venezolana
Denominar asina a la migración de ciudadanos venezolanos que de distintes formes emigraron de Venezuela a partir del añu 2000 y especialmente a partir de 2011 cola instauración de la revolución bolivariana. Los venezolanos emigraron principalmente a España y Estaos Xuníos, pero tamién a países vecinos como Panamá, Chile, Perú, Colombia, Méxicu, Arxentina, República Dominicana y Uruguái. Trátase d'una de les diáspores suramericanes más bultables del naciente sieglu XXI. Los años 2017 y 2018, volviéronse un éxodu masivu, por cuenta de crisis económica que traviesa'l país, en consolidándose nel poder, el ciudadanu Nícolas Maduro Moros, entá siendo desconocíu por más de 88 países, nes eleiciones presidenciales, del 20 de mayu de 2018, onde la oposición venezolana nun participó por considerales fraudulentas.
Shrewsbury
Shrewsbury ( o ) ye la ciudá condáu de Shropshire, en Midlands del Oeste, Inglaterra, Reinu Xuníu. Atópase cerca del País de Gales (Amwythig). Atopar a veres del ríu Severn. Ye'l principal asentamientu del borough de Shrewsbury and Atcham, con una población de 95.850 habitantes. Arriendes d'ello, ye la segunda ciudá más grande de la so condáu ceremonial, dempués de Telford.
Shrewsbury ye una histórica ciudá comercial que'l so cascu urbanu tien un planu medieval inalteráu. Na ciudá destaquen unos 660 monumentos clasificaos, incluyendo exemplos d'armadures de los sieglos XV y XVI. El castiellu de Shrewsbury, un castiellu fortificáu d'arenisca colorada, y l'abadía de Shrewsbury, un antiguu monesteriu benedictín, fueron fundaos en 1074 y 1083 respeutivamente, pol conde de Shrewsbury normandu, Roger II de Montgomery. La ciudá ye la sede d'unu de los más llargos y antiguos eventos horticulturales del país, el Shrewsbury Flower Show, conocíu polos sos monitores florales, ganando dellos premios dende l'empiezu del sieglu XXI, inclyendo Britain in Bloom en 2006.
Güei, a 14 km o 9 milles de la frontera galesa, Shrewsbury sirve de centru comercial y cultural pal condáu ceremonial y gran parte de Gales Central, con un output equivalente a unes 299 millones de llibres al añu. Tien delles industries de llámpares y centros de distribución, según Battlefield, alcontráu principalmente nes contornes. Les carreteres estratéxiques A5 y A49 pasen pela ciudá, como lo faen delles llinies de ferrocarril na estación de ferrocarril de Shrewsbury.
Historia
Shrewsbury ye conocida como una ciudá con un importante heriedu medieval, siendo fundada nel añu 800. Foi mientres los sieglos XIV y XV cuando la ciudá tuvo no más alto de la so importancia comercial. Esto foi principalmente debíu al mercáu de la llana, una industria mayor nel momentu, col restu de Gran Bretaña y Europa, especialmente col ríu Severn y Watling Street como rutes comerciales. Créese qu'Enrique VIII intentó faer de Shrewsbury una ciudá catedral dempués de la formación de la Ilesia d'Inglaterra, pero los ciudadanos tornaron la ufierta.
Col pasu de los años, la ciudá, xeográficamente importante, foi'l llugar de munchos conflictos, principalmente ente los ingleses y galeses. Shrewbury foi sede del Reinu de Powys mientres munchos años, pero'l anglosaxones, baxu Offa, rei de Mercia, tomó posesión de la ciudá en 778. El galeses asediaron la ciudá en 1069, pero fueron repelidos por Guillermu I d'Inglaterra. Roger de Montgomery recibió la ciudá como un regalu de Guillermo, y construyó el castiellu de Shrewsbury en 1074, llogrando'l títulu de conde. El tercer conde, Robert de Bellême, foi depuestu en 1102, por haber tomáu parte nuna rebelión contra Enrique I. La batalla de Shrewsbury foi lluchada en 1403 a unes milles al norte de la ciudá, en Battlefield. Foi lluchada ente'l rei Enrique IV y Henry Percy, con victoria pal rei. La batalla producióse simultáneamente cola Guerra de los Cien Años y, magar nun tuvo inscrita naquel conflictu, dexó a Enrique V desenvolver el so sentíu tácticu y el conceutu militar que lu llevaría, doce años más tarde, a ganar a los franceses na crucial Batalla de Agincourt, en 1415.
thumb|230px|Castillo de Shrewsbury. La ciudá destacar por haber sío'l sitiu onde'l Príncipe de Gales Enrique, futuru Enrique V d'Inglaterra atacó y venció, nuna épica marcha forzada, a los exércitos combinaos de dos xenerales del so padre Enrique IV que se remontaren contra él y aliáu colos rebeldes galeses que pretendíen el Principáu de Gales. Enrique sufrió ellí una grave mancada de flecha na cara, a pesar de lo cual nun dexó que lo atendiera hasta que la victoria húbose alcanzáu.
El conceyu ye sede del Ditherington Flax Mill, la primer construcción compuesta de fierro del mundu, que ye comúnmente conocíu como "el güelu del skycraper". La so importancia foi reconocida nos años 1950, lo que fizo que aportara a monumentu clasificáu de Grau I. La Revolución industrial tuvo tamién alcontrada en Shrewsbury, na Canal de Shrewsbury, que lo enllazaba cola Canal de Shropshire, el más anchu de les canales de Gran Bretaña.
Shrewsbury tamién xugó un papel importante na historia intelectual occidental, por ser la ciudá onde nació'l naturalista Charles Darwin, padre de les teoríes de la Evolución y la Seleición natural, y autor de L'orixe de les especies. A 8 km al suroeste de la ciudá atópase Wroxeter, onde s'atopen les ruines de la ciudá romana de Viroconium Cornoviorum. Viroconium foi la cuarta civitas capital más grande en Britania. Como Cayer Guricon podría sirvir como la primer capital de la edá escura del Reinu de Powys.
Shrewsbury ganó'l premiu a la capital d'empreses de Midlands del Oeste en 2004. El conceyu tien dos parques de negocios n'espansión, el Shrewsbury Business Park y el Battlefield Enterprise Park. Hai munchos residenciales en desenvolvimientu anguaño en construcción na ciudá p'amontar el númberu de xente que quier vivir na ciudá y en Telford, Wolverhampton y Birmingham. En 2000 y 2002, Shrewsbury intentó llograr ensin ésitu'l estatus de ciudá.