cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oryza sativa
Almacenamientu
thumb|Seiciones d'[[onigiri xaponeses.]] L'arroz cocináu n'agua ye una fonte peligrosa de bacteries y conviértese nuna fonte potencial d'intoxicación alimentaria que tien de xixilase con atención. L'arroz crudo suel llevar espores (que sobreviven altes temperatures) n'estáu d'envernía como la bacillus cereus, que produz toxines qu'afecten al sistema gastrointestinal. Los platos d'arroz tienen de sirvise darréu tres el so cocináu y los restos tienen de ser calteníos na nevera pa evitar la crecedera bacteriana. Delles preparaciones culinaries eviten esta crecedera bacteriana por aciu l'aplicación de bactericides naturales como nel casu del sushi al aplicar vinagre d'arroz, o delles preparaciones de la India al emplegar la canela, les ensalaes que contienen arroz son convenientemente acedaes con vinagre pa evitar el crecedera bacteriana.
Beneficios del so consumu
Dalgunos estudios demostraron que'l consumu d'arroz cola so capa de salváu fai que s'amenorgue'l nivel de colesterol en sangre. Anque'l consumu d'arroz con salváu ye minoritariu por cuenta de la so poca durabilidá.
Toulon
Toulon (en francés Toulon, n'occitanu Tolon) ye una ciudá y conceyu del departamentu de Var, Francia. La ciudá ye la tercera en población de la rexón Provenza-Alpes-Costa Azul. Asitiada a 190 km de la frontera con Italia, asitiar a veres del mar Mediterraneu a lo llargo de la rada de Toulon. Tien una población de 166.537 habitantes (según datos de 2007) y l'área urbana constitúi la décima de Francia con 564.823 habitantes.
Toulon, capital económica del departamentu de Var, beneficiar de numberoses ventayes naturales al esfrutar d'una situación privilexada ente'l monte y el mar. L'actividá económica concentrar nos sectores del turismu, el comerciu y l'alministración (tantu pública como privada). Acueye'l mayor puertu militar del país, la base naval de Toulon -qu'entá cumple la so función d'arsenal- y cuenta coles mesmes con un aeropuertu que tresporta a más de 620.000 pasaxeros al añu.
El puertu comercial ye'l de mayor tránsitu a Córcega, cubriendo aproximao'l 65% de desplazamientos escontra la isla, lo que se debe en gran parte a la creación de la compañía marítima Corsica Ferries en 2001.
La ciudá tamién alluga una universidá ya instituciones d'enseñanza cimera tan importantes como'l ISEN Toulon (Institutu Cimeru d'Electrónica Dixital) o'l Supméca Toulon (Institutu Cimeru de Mecánica de París). Amás, acueye un conservatoriu, numberosos museos y sales de conciertos, un gran teatru y una ópera que s'atopa ente les más famoses de Francia, dempués de la Ópera Garnier y de la Ópera de la Bastilla.
Situación
La ciudá de Toulon ta asitiada en partir sur de Francia, al suroeste del departamentu de Var na mariña mediterránea, a mediu camín ente Marsella, al oeste, y Saint-Tropez, al este. Considerar la ciudá más occidental de la Costa Azul.
thumb|700px|center|Vista panorámica de la rada de Toulon
La rada
thumb|La rada de Toulon vista de Saint-Mandrier-sur-Mer a l'amanecida thumb|Puertu colos tresbordadores La rada de Toulon ta cerrada al mar pola península de Giens al este y pola de Saint-Mandrier al sur, que retienen la xubida de la marea. Estremar en rada grande (o rada de los Vignettes, al este) y rada pequeña, al oeste, que ta xunida a Toulon, a La Seyne-sur-mer y a Saint-Mandrier. Los dos radas tán dixebraes por un dique diseñáu nel sieglu XIX y construyíu por presidiarios. A lo llargo d'esti espaciu atopen l'arsenal y puertu de Toulon, la base de submarinismu de la escuela de náutica de la Saint-Mandrier y la base científica del IFREMIER (Institutu francés d'investigación y esplotación del mar) de La Seyne-sur-mer. Ye equí tamién onde tuvo emplazado el popular balneariu del sieglu XIX de Tamaris, proyeutáu por Michel Pacha y frecuentáu por George Sand y Frédéric Chopin, ente otros, según el llugar onde empezaron la so carrera los trés pioneros franceses del submarinismu: Philippe Tailliez, Jacques-Yves Cousteau y Frédéric Dumas.
Clima
thumb|Toulon y el Faron so l'agua. El clima de Toulon ye de tipu mediterraneu, carauterizar pola bayura de sol, per branos bien secos con agües infrecuentes y temperatures altes; nidios pel hibiernu, por cuenta de la so proximidá al mar. La temperatura medio en xineru, el mes más fríu, ye de 9,3 °C (la más alta de Francia), con temperatures medies máximes de 12,7 °C y mínimes de 5,8 °C ; la media de xunetu, el mes más calorosu, ye de 23,9 °C, con máximes de 29,1 °C y mínimes de 18,8 °C.
Prehistoria y Historia Antigua
Antes de la colonización romana, Telo Martius (del llatín tolus: pie de la llomba, y Martius: dios llatín de la guerra, Arès pa los griegos) yera un abellugu pa los navíos griegos que pasaben ente Massalia y Olbia, y una esplotación pesquera de Murex, grandes cascoxos de mar que sirvíen pa tiñir togues. Los ligures, los celtes y los griegos comerciaban con ellos. Más tarde empezaron a enfrentase hasta qu'estos postreros apelaron a Roma, quien dempués de delles campañes contra los celto-ligures, anexonó la rexón (llamada de magar, añu 120 a.C, Provincia).
Apoderando nel so territoriu, Telo Martius convertir nuna de los dos tintoreríes imperiales de púrpura, (colorante natural de color coloráu), gracies a la esplotación de Murex y cochinillas de carbayu.
Edá Media
Telo, Tholon, Tolon, Touloun, llugar escala de los barcos comerciales, dedicar a protexer esti allugamientu escepcional, frecuentemente escaláu por pirates y sarracenos. Mientres los periodos d'escasez, constituyía la base de les espediciones marítimes de pillaje escontra l'este o'l sur del Mediterraneu occidental. Dempués de l'anexón de la Provenza a Francia (sol reináu de Carlos VIII de Francia), Toulon convertir nun allugamientu de construcción naval, y la so rada utilizar pa dar abellugu a les flotes militares.
Antiguu Réxime y Revolución
Vauban fortifica la ciudá de Toulon. Construyóse una cárcel; los condergaos dormíen sobre vieyos barcos y trabayaben la tierra mientres el día (non toos taben encadenaos) y otros, sometíos a penes más severes, yeren unviaos como remeros a les galeres reales, destín de mortalidá bien elevada. Al cumplir les penes, munchos d'ellos quedaben na rexón. En 1707 Víctor Amadeo II realiza l'atayáu Sitiu de Toulon: la nueche del 22 al 23 d'agostu, los saboyanos replegar escontra Niza. Toulon yera'l llugar de salida y llegada de la mayoría de les espediciones militar y colonial franceses escontra África mientres l'Antiguu Réxime y nel sieglu XIX: por casu, la espedición d'Exiptu, dirixida por Napoleón Bonaparte, partió de Toulon el 19 de mayu de 1798. Bonaparte ganó los sos galones de xeneral de brigada'l 22 d'avientu de 1793 dempués del Sitiu de Toulon y reconquistar con armes revolucionaries. Los habitantes pertenecientes a la facción monárquica abrieron la ciudá a los ingleses, rebautizada pola Convención Nacional que, pol decretu del 24 d'avientu de 1793 axustaba: “El nome infame de Toulon suprímese. Esti conceyu va pasar a llamase, d'equí p'arriba, Port-la-Montagne”.
Segunda Guerra Mundial
thumb|Fundimientu de la flota francesa en Toulon en 1942. Puesta a prueba de forma severa mientres la Segunda Guerra Mundial (barrenu de la flota'l 27 de payares de 1942, viéspora de la ocupación alemana y los bombardeos americanos el 24 de payares de 1943) Toulon ye lliberada'l 23 d'agostu de 1944 pol 7º exércitu d'Estaos Xuníos del xeneral Alex Match, compuestu pol 6º cuerpu d'Estaos Xuníos y l'exércitu B francés, comandado pol xeneral Jean de Lattre de Tassigny.
De 1945 a los nuesos díes
Dempués de la guerra, el puertu, esfarrapáu, precisa ser reconstruyíu, al igual que munchos otros edificios. Amás, escontra'l final de la Guerra d'Arxelia, l'arribación de Pieds Noirs espulsaos de los sos llares apura la construcción rápida de viviendes nueves. Alredor del cascu antiguu, un tanto deterioráu, álcense nuevos barrios de viviendes sociales. Dempués de la Segunda Guerra Mundial, “Pequeñu Chicago” foi'l llamatu d'un barriu de mala fama asitiáu na zona baxa del cascu antiguu, a la salida del arsenal. Fueron el pescadores quien punxeron el llamatu, daqué que contribuyó a asitiar la mala reputación de la ciudá nos años 1950. A partir de los años 1970, Toulon sufre un fuerte retrocesu económicu y social y tien de faer frente a diversos problemes. Una tasa elevada de desemplegu, el desenvolvimientu de la delincuencia nel centru de la ciudá que taba en plenu deterioru, la saturación del tráficu per carretera rellacionáu col pésimu serviciu de tresportes y l'especulación na ciudá, particularmente sol mandatu del alcalde Maurice Arreckx, contribuyeron a la victoria del Frente Nacional nes eleiciones de 1995, que gobernó hasta 2001. Nel sieglu XXI, Toulon busca l'ameyorar la so imaxe y l'afirmase como una auténtica metrópolis rexonal por aciu una revalorización del so cascu antiguu, una meyora nes infraestructures de comunicación y un desenvolvimientu económicu.
Heráldica
thumb|90px|Escudu de Toulon. thumb|left|90px|Bandera de Toulon.
Les grandes armes de Toulon (a la derecha): ''D'azur a la cruz d'oru; adornos esteriores: l'escudu selláu por una corona mural dorada y almenada por cinco torres, ye sosteníu por dos cañes: de carbayu a la derecha y lloréu a la izquierda, cruciaes nel estremu inferior. Enxareyándoles atópase una banda azul que porta en lletres doraes el lema: "concordia parva crescunt" ("por aciu la concordia, les coses pequeñes crecen"). Amás de la Cruz de Guerra francesa de 1939-1945, suspendida nel estremu onde se crucien les cañes.''
Economía
thumb|El portaviones Charles de Gaulle na rada de Toulon. Al igual qu'otres ciudaes del sur de Francia, a Toulon afectólu poco la Revolución industrial. El so desenvolvimientu económicu viose favorecíu principalmente pol turismu, el comerciu y les actividaes rellacionaes cola construcción. Tres la Segunda Guerra Mundial, les actividaes alministratives desenvolviéronse llargamente. Güei, desempeñen un papel importante na economía de la ciudá. Sicasí, la ciudá sigue dependiendo de l'actividá militar esistente dende principios del sieglu XVI. En 2008, esistíen más de 23.000 emplegos dependientes del exércitu, convirtiendo a Toulon na primer base naval d'Europa.
Sector primariu
Anguaño, el territoriu tolonés, asitiáu ente'l mar Mediterraneu y la falda del Mont Faron, dispón de poca superficie pa la práutica de cultivu. Sicasí, entá subsiste una pequeña parcela de tierra de 3 hectárees nel barriu de Cap Brun que dexa a la viticultura subsistir nun mediu urbanu, similar al de Montmartre en París. En tou Toulon, y más concretamente na rada de Toulon, frente al conceyu de Saint-Mandrier, sigue desenvolviéndose l'acuicultura.
Sector secundariu
Toulon dispón d'una incineradora de basures, la Incineradora de Lagoubran, asitiada nel accesu oeste de la ciudá. El sindicatu intermunicipal encargáu del tresporte y tratamientu de les basures doméstiques del área de Toulon, qu'inclúi esta ciudá y otres 25 del área urbana tolonesa, xestionar dende 1979.
Sector servicios
thumb|left|Conceyu de Toulon.
La ciudá de Toulon esperimenta una terciarización creciente de la so economía cola proliferación del sector servicios. En Toulon atópase la sede de la Cámara de Comerciu y d'Industria de Var. Ésta xestiona'l aeropuertu de Toulon-Hyères, el puertu comercial de Toulon, el puertu deportivu de Toulon y los puertos de Giens-Porquerolles. El 24 d'abril de 1990, l'alcalde Maurice Arreckx inauguró'l que güei ye unu de los principales motores del comerciu nel centru de la ciudá de Toulon, el Centru Comercial Mayol, qu'axunta a un conxuntu de marques nacionales y europees. La ciudá cunta con tres zones d'actividá económica nes sos aproximao 20 hectárees de superficie: Sainte Musse, Malbousquet y Général Pruneau.
Turismu
thumb|Sablera de Mourillon en Toulon. Hasta apocayá tiempu, el primer puertu militar de Francia nun yera consideráu un destín turísticu, sinón una ciudá de camín pa los turistes provenientes de Marsella y d'Aix que se dirixíen a Italia. Efeutivamente, la mayor parte de la rada de Toulon taba ocupada, y siguir tando, pol puertu militar. Sicasí, Toulon, encaxada ente una magnífica rada y les llombes de la contorna, dende les que puede esfrutase d'una vista escepcional, empieza a atraer a numberosos visitantes. Dende 1834, la ciudá acueye a numberosos artistes como Joseph Méry, que quedó prindáu d'ella. Na segunda metá del sieglu XIX, Toulon camuda de cara y la so actividá turística tamién. Efeutivamente, l'ampliación de Toulon, sellada pol decretu de 1852, la llegada del ferrocarril cola conclusión de la construcción de la estación de Toulon en 1859 y la creación d'una nueva ciudá llamada «Haute Ville» confieren una nueva dimensión a Toulon. Güei y dende hai casi un sieglu, la capital de Var evoluciona bien alloñada de Cannes y de Marsella, a pesar d'una imaxe qu'ameyoró sensiblemente. La ciudá sigue ensin identificase como ciudá turística, a pesar de la renovación de los edificios de la Basse Ville, de la renovación del parque hoteleru esistente y de l'acoyida de cruceros mientres tol añu (la ciudá acoyó a 70.000 viaxeros pa 63 escales en 2008, frente a 51 en 2007). A pesar de que la prestixosa calificación de villa balnearia turística de Toulon entá nun ye demasiáu conocida, tien sableres prestoses y con solombra a poca distancia del centru de la ciudá, fácilmente accesibles n'autobús, como les cuatro ensanaes artificiales constituyíes a base d'arena y de diques nel barriu del Mourillon, con restoranes, tumbonas d'arriendu o xuegos infantiles; y más al este, una escuela de vela. Otres sableres, como la de Sablettes o de Saint-Mandrier, son accesibles direutamente en barcos de tresporte públicu. En 2009, la ciudá viose compensada per primer vegada pola calidá de les sos agües de bañu, llogrando la Bandera Azul.
Dromon
El barcu
Yera un buque de trés veles triangulares, tamién llamaes llatines, y dos files de remeros, lo que-y daba gran velocidá. Podía allugar ente 150 y 200 homes, que solíen ser esclavos. Estos barcos taben armaos con balistas y máquines pesaes que proyeutaben dardos de fierro, amás del famosu Fueu griego, según catapultes pa disparalo, otra amuesa del Imperiu bizantín.
Pertenecía a la flota imperial de Constantinopla, y el so diseñu vien precedíu pol trirreme, una nave rápida que de la mesma taba basada na de los ilirios de la mariña adriática. P'allugar a un númberu tan grande d'homes tenía 30-50 metros d'eslora y 5-7 metros de manga.
Historia
Col procesu nomáu como cayida del Imperiu romanu d'Occidente, les provincies orientales quedaron adscrites al Imperiu romanu d'Oriente que darréu sería denomináu Imperiu bizantín. Constantinopla ye la so capital, y non cai hasta 1453 gracies a una gran potencia militar tantu terrestre como naval. El dromon ye unu de los barcos que formen la flota imperial, acompañáu d'otres naves como los panfiles, monorremes o kelandias. La flota de Constantinopla nun s'usó solo pa la conquista, sinón pa defendese de los numberosos asedios a los que foi sometida la ciudá.
El fueu griego
Trátase d'una de les principales armes del dromon. Debíu al secretismu que xira en redol a esta forma de combate, nun se sabe perbién cómo surdió y cómo se producía, pero seya que non tou indica que los ingredientes principales yeren agua, nafta, óxidu de calciu, azufre, resina y salitre.
El fueu griego llanzar con sifones de bronce, artefautos o armes asemeyaes a los actuales lanzallamas. Foi inventáu por Calínico en Heliópolis (Baalbek, n'El Líbanu actual) nel añu 650 d. C.
Trésilley
Trésilley ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Stratford
Stratford ye un borough del condáu de Camden, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Trémoins
Trémoins ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
José María Rojas Garrido
José María Rojas Garrido foi un senador colombianu qu'ocupó la presidencia del so país mientres dos meses, en 1866.
Estudió Derechu nel colexu de Bartolomé, foi gobernador de Neiva, ministru plenipotenciario y llegó a ocupar la presidencia ente abril y mayu de 1866, una y bones el xeneral Tomás Cipriano de Mosquera, entós presidente, tuvo que salir exiliáu.
Hápax
Hápax o hápax legómenon ye un términu llingüísticu y lexicolóxicu, con orixe nel griegu clásicu:  'απαξ (λεγόμενον), hapax (legomenon), "(díxose) solo una vegada".
Nos estudios clásicos y bíblicos, l'atopada d'hápax ye un mou periportante pal asitiamientu d'un autor, y pa da-y reconocencia d'autoría a un testu o refugá-yla. Nes llingües vives, pue calificase d'hápax al neoloxismu d'un autor que nun emplega más naide. Casu, por exemplu, en Plusieurs sonnets de Mallarmé y el términu "ptyx", o un bon númeru de pallabres nel llibru Pantagruel et Gargantua de Rabelais.
Gilles Deleuze
Gilles Deleuze, filósofu francés.
Bibliografía esencial
N'andecha con Félix Guattari:
Cypsiurus parvus
thumb|Güevos de Cypsiurus parvus
El andarón palmeru africanu (Cypsiurus parvus) ye una especie bien similar a l'asiática Cypsiurus balasiensis, que se consideraba primero que yeren la mesma especie.
Ye criador residente nes zones tropicales d'África. El nial de plumón y pluma ta pegáu a la parte inferior d'una fueya de palmera cola cuspia, que tamién utiliza p'asegurar los dos güevos de la puesta. Ye un páxaru de rápidu vuelu que s'acomuñar fuertemente cola palma aceitera.
Jyothika
Jyothika Saravanan, más conocida como Jyothika, ye una actriz india qu'apaez predominantemente en películes en llinguaxe tamil. Tamién actuó en delles películes en kannada, malabar, telugu y hindi.
Debutó en Bollywood na película hindi Doli Saja Ke Rakhna, dirixida por Priyadarshan. Protagonizó la so primer película tamil, llamada Vaali y la so primer película en telugu, Tagore, xunto a Chiranjeevi. Recibió aponderamientos de la crítica por interpretar a una muyer ciega en Perazhagan, pola so actuación en Chandramukhi, por encarnar a una neña sordomuda en Mozhi y pol so papel como una muyer de mediana edá en 36 Vayadhinile. Sicasí, el puntu d'inflexón de la so carrera vieno colos ésitos de Vaali (1999) y Kushi (2000). Nel visu de la so carrera, aceptó interpretar el papel d'antagonista en Pachaikili Muthucharam (2007).
Cypsiurus parvus
Los sexos son similares, y les aves nueves difieren principalmente nes sos coles más curties. El andarón palmeru africanu tienen les pates bien curties que les utiliza namái pa enferronase a les superficies verticales, yá que nunca estos andarones establécense voluntariamente nel suelu.
Jyothika
Jyothika dexó la industria del cine momentáneamente y casóse col actor Suriya el 11 de setiembre de 2006, dempués de tar arreyada nuna rellación per dellos años. Ganó tres premios Filmfare, trés Tamil Nadu State Film Awards, Dinakaran Awards, International Tamil Film Awards y otros premios y nominaciones. Tamién recibió'l Premiu Kalaimamani. Tornó al cine na película 36 Vayadhinile (2015), que recibió bones crítiques, especialmente pola so actuación, y recibió el Premiu Filmfare Critics a la Meyor Actriz por dicha película.
Cypsiurus parvus
Los andarones pasen la mayor parte de la so vida nel aire, y viven nos inseutos que prinda colos sos picos. El andarón palmeru africanu de cutiu aliméntase cerca de la tierra y bebe en vuelu.
Newfield
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/15501–15600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Gotoku Sakai
Gotoku Sakai (酒井 高徳, ) ye un futbolista xaponés.
Juan Antonio Martínez
Juan Antonio Martínez foi presidente interín de Guatemala ente'l 16 d'agostu de 1848 y el 28 de payares del mesmu añu. Foi designáu depués del arrenunciu del presidente José Rafael Carrera y Turcios el 15 d'agostu de 1848.
L'Asamblea Nacional Llexislativa, liderada polos lliberales, aceptó l'arrenunciu de Carrera'l 17 d'agostu de 1848, pasando a deliberar quién tendría de sustituyi-y. A la fin, escoyeron al señor Juan Antonio Martínez poles siguiente razones:
De primeres, Martínez nun aceptó la posición, pero finalmente foi convencíu. El so gobiernu empecipió'l 17 d'agostu col siguiente manifiestu:
Al nun tener esperiencia nel ámbitu de la política, l'alministración de Martínez foi una serie d'errores y esviaciones. Como comerciante de grana, y banqueru espertu en moneda estranxera, tuvo un bon manexu del bancu de Guatemala.
Tromarey
Tromarey ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Robres
Robres ye un conceyu español de la provincia d'Huesca, comunidá autónoma d'Aragón. Tien una área 64,57 km² con una población de 661 habitantes (INE 2004) y una densidá de 10,24 hab/km². El nome de Robres provién de los estilos de la xota aragonesa. Son famosos los sos vinos.
Historia
Les primeres referencies que se tienen d'esti pueblu son de 448, por causa de la conquista del rei Alfonso'l Batallador. En 1258 Xaime I apurrió a Blasco de Maza los castiellos y villes de Grañén y Robres, que darréu foran apurras como señoríos de baronías a Pedru I de Ayerbe, tamién primer barón d'Ayerbe y Arnueso. El 20 de payares de 1646 la villa foi donada por Felipe IV a Bernardo de Pons y Turell, primer conde de Robres. Nun hai otra mención hasta la guerra de la Independencia contra l'ataque francés de 1808.
El nome de Robres ta amestáu a los estilos de la xota aragonesa, típicos de la zona. Esiste un baille típicu que se celebra na romería de la Virxe de Magallón, de Leciñena, patrona tamién de Robres. Los danzantes entren en plenu paloteo dientro de la ilesia y avérense hasta l'altar, p'asitiase frente al mesmu sacante los turcos, que se ponen de llombu. Darréu, el dance ye interpretáu na puerta de la ermita.
Demografía
La so población viose menguada pola emigración a les grandes ciudaes.En 1999 había 683 habitantes. Hai una zona compuesta por 26 cais que ye la principal zona onde habiten la mayoría de la población. Un tremáu que ye namái una vivienda fora de la zona urbana. El nᵘde viviendes habitaes aproximao ye de 225 y unes 100 viviendes vacíes.
Ilesia
Llamada La nuesa Señora la Virxe de l'Asunción de la llocalidá de Robres.
Fiestes
Les fiestes patronales empiecen el día 3 de febreru, n'honor de San Blas. El 15 d'agostu, La nuesa Señora la Virxe de l'Asunción. Dambes duren aproximao cuatro díes, depende de cómo de les fines de selmana, si pueden coincidir, añedir yá que ye un pueblu pequeñu y allega más xente cuando cueyen esos díes. Tamién se celebra San Gregorio y San Isidro, el 9 y el 15 de mayu respeutivamente.
Jesús Montes Estrada
Jesús Montes Estrada “Churruca” Naz el 4 d'abril de 1950 na cuenca minera del Nalón, en La Güeria Carrocera (Samartín del Rei Aurelio). D'oficiu metalúrxicu, foi trabayador del Naval y ye fíu y nietu de mineros (el so padre, conocíu como “Chus Pesetes” foi un históricu del Partíu Comunista d'España n'Asturies). Tien una hermana y un hermanu.
En xunetu de 1968 treslládase a Xixón cola edá de 18 años, cola so familia, al barriu d'El Cotu (Xixón), tres la xubilación del so padre.
Afíliase al PCE y a CC.OO. en 1970. Dende 1971 hasta l'actualidá ye miembru del Comité llocal del PCA de Xixón. Ente los años 1972-1975 pertenez a la Coordinadora de Comisiones Obreres de Xixón y Asturies. A lo llargo de los años 70, en plena dictadura, foi deteníu en delles ocasiones (según nos 80, con gobiernu del PSOE, por motivos llaborales”), y pasó delles vegaes polos xulgaos xixoneses a declarar por denuncies de la policía. El 27 de setiembre de 1974 foi deteníu en Xixón pola Brigada Políticu-Social franquista y treslladáu a Uviéu pa ser “entrugáu” y darréu encarceláu na prisión del Cotu (Xixón) dende finales de setiembre hasta principios de payares de 1974, por razones de índole políticu-sindical. El tribunal d'Orde Públicu –TOP- (encargáu de xulgar a los antifranquistas) condérga-y a dos penes de cárcel de trés años caúna, por propaganda illegal y por posible asociación ilícita” respeutivamente.
En 1974 forma parte de la Xunta Democrática de Xixón (la Xunta Democrática foi proclamada ente otros, por Santiago Carrillo y Calvo Serer en París en xunu de 1974). Mientres tou esti tiempu hasta xineru de 1977 permanez despidíu formando parte de les denominaes “llistes ñegres” de la Brigada Políticu Social (BPS) siendo de la mesma reiteradamente despidíu de diversos talleres y empreses nes que tuvo oportunidá d'entrar a trabayar, a duelgu de la BPS.
Cola muerte del dictador el 20 de payares de 1975, llega a la xefatura del Estáu'l so socesor, el Príncipe Juan Carlos, que decreta una pequeña amnistía pa penes políticu-sindicales menores de cuatro años. Cuestiónésta que lu afecta positivamente pa eludir el so encarcelamientu. En xineru de 1977 incorpórase al so puestu de trabayu en Marítima del Musel dempués de ganar un xuiciu para la so incorporación nel Tribunal Central de Trabayu, Madrid.
Dende 1978 empiecen diverses “reconversiones” nos astilleros. La más importante con gobiernu del PSOE. Nesi momentu prodúcense fuertes movilizaciones de los trabayadores en defensa del sector naval y de los sos puestos de trabayu. Esta situación dura más de trés años (1984-87) y sáldase con un estudiante muertu, decenes de trabayadores lisiados, el zarru de trés puestos de trabayu y más d'un millar d'empleos direutos perdíos.
COMO INTERÉS…
La tarde del mesmu día de xineru de 1977 que s'incorpora al so puestu de trabayu, produzse en Madrid por elementos fascistes, l'asesinatu conocíu como “la matanza de Atocha”, dellos abogaos llaboralistes, militantes del PCE, fueron asesinaos y otros lisiados. A otru día produzse una fuelga en miles d'empreses del país, en Marítima del Musel tamién. Dempués de la famosa crisis de Perlora (19 na Conferencia del PCA, faise cargu de la responsabilidá orgánica del PCA de Xixón hasta 1981.
En xineru de 1983 hasta finales de 1991 foi Secretariu Xeneral del Metal de CC.OO. de Xixón (9 años).
Miembru de la Executiva Rexonal del Metal de CC.OO. d'Asturies, del Conseyu del Estáu de CC.OO. del Metal (1983-91). Miembru de la executiva de la Unión Rexonal de CC.OO. d'Asturies (1984-88).
Na actualidá ye conceyal d'IX nel Conceyu de Xixón, dende mayu de 1991. Voceru del Grupu Municipal dende xunetu de 2000.
Secretariu Xeneral del PCA de Xixón dende payares de 1994 a xineru de 2003.
Coordinador d'IX Xixón dende ochobre de 1998.
Miembru del Comité Central del Partíu Comunista d'Asturies (PCA) dende 1992.
Tres les eleiciones municipales de mayu de 2003 y tres el pactu de gobiernu, ocupa la tercer tenencia d'alcaldía del Conceyu de Xixón (PSOE-IX-BA) y ostenta la Presidencia del Conseyu Municipal de Cooperación y Solidaridá Internacional y la Conceyalía de Cooperación y Solidaridá Internacional dende'l branu de 2006.
Preséntase nuevamente de cabeza de llista en 2007, con un porcentaxe de votos na asamblea d'IX-Xixón celebrada'l 25 de payares de 2006 del 78% (n'Asamblea de 19/10/2002 para les eleiciones de 2003 foi escoyíu cabeza de llista con un porcentaxe del 74%). En dambes Asamblees foi, amás, reelixíu Coordinador d'IX-Xixón, cargu qu'ocupa dende ochobre de 1998.
Nes eleiciones del 25 de mayu de 2007 ye nuevamente escoyíu conceyal por Izquierda Xunida-Bloque por Asturies-Los Verdes. Na actualidá ostenta la Tercer Tenencia d'Alcaldía de Xixón, según la delegación de les vinientes árees: Cooperación y solidaridá Internacional, Política Llingüística, Cultura Tradicional y Memoria Histórica y Social.
Pascal Richard
Pascal Richard foi un ciclista suizu, profesional ente los años 1986 y 2000, durante los cuales algamó 68 victories.
North Spring Lake
North Spring Lake ye un borough del condáu de Monmouth, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Vadans (Altu Saona)
Vadans ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jyoti Amge
miniaturadeimagen Jyoti Amge (16 d'avientu de 1993) ye una actriz hindú y ye la muyer más pequeña del mundu según el Llibru Guinness de los récores col so altor de 63 cm.
Jyoti Amge presentar nel documental de 2009 tituláu BodyShock: Dos pies d'altor adolescente. Ella tamién foi una participante convidada en Xefe Bigg 6, un programa de televisión de la India.
En 2012, conoció al home más pequeñu del mundu, Chandra Bahadur Dangi de Nepal. La pareya posó xunto a la 57 edición de los Guinness World Records 2013.
El 13 d'agostu de 2014, foi escoyida pa American Horror Story: Freak Show, interpretando a Ma Petite.
Cranioleuca curtata
Taxonomía
Reconócense tres subespecies:
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nes viesques de monte, estendiéndose pelos Andes de Bolivia, Colombia, Ecuador y Perú.
Bochum
Bochum ye una ciudá alemana nel estáu Renania del Norte-Westfalia, asitiada na parte central de la cuenca del Ruhr ente les ciudaes d'Essen y Dortmund.
Llocalización
Bochum ta al oeste d'Alemaña, nel estáu federáu de Renania del Norte. Ta asitiada nel centru de la Cuenca del Ríu Ruhr, afluente del Rhin.
Demografía y organización territorial
Distritos: Hofstede, Riemke, Grumme y Altenbochum.
Historia y economía
Nel sieglu IX Carlo Magno instaló una corte imperial nel encruz de dos caminos comerciales importantes (que güei s'atopa nel centru de la ciudá). En 1041 Bochum apaez nomada per primer vegada nun documentu de los Arzobispos de Colonia. Lleva entós el nome "Cofbuokheim" y apenes yera una aldega. En 1321 el Conde Engelbert II. del Mark confier a Bochum el derechu municipal. En 1461 pasó a pertenecer al ducáu de Kleve y al de Brandenburgu en 1614. En 1517 una quema destruyó la ciudá.
En 1735, el conceyu cuntaba con 25 pequeñes mines de carbón.
En 1816, una vegada acabada la ocupación por Napoleón, fórmase'l nuevu distritu alministrativu de Arnsberg, en que'l so centru atopar la ciudá de Bochum. Alredor del añu 1850, Jacob Mayer funda la compañía siderúrxica "Bochumer Verein”.
Sobre esta fecha Bochum yera una pequeña ciudá d'alredor de 4500 habitantes y la so población foi aumentando hasta tener 100.000 habitantes en 1900.
Convertir nuna ciudá grande pola incorporación de dellos pueblos pequeños y en 1905 tien cuasi 117.000 habitantes, cuasi 30.000 d'ellos mineros. La so población aumentó tamién por cuenta de la inmigración, principalmente procedente de Polonia. En 1939 la ciudá creciera a 300.000 habitantes.
Giro d'Italia 1990
La 73ª edición del Giro d'Italia apostar ente'l 18 de mayu y el 6 de xunu de 1990, con un percorríu de 20 etapes y 3450 km, que se percorrieron a una velocidá media de 37,609 km/h.
Bochum
Historia y economía
Mientres la Segunda Guerra Mundial, Bochum foi destruyida polos bombardeos y la so Ilesia Diócesis o Propsteikirche, del añu 1599, foi l'únicu edificiu históricu intactu. Dempués de la guerra, la ciudá reconstruyir con un estilu metropolitanu con anches cais y edificios modernos. Dempués de más de 60 años, siguen atopándose bombes na rexón, de normal atopaes por trabayadores de la construcción. Una bomba atopada n'ochobre de 2008 nel centru de Bochum, fizo que centenes de trabayadores d'Emerxencies sacuparen a 400 persones. Un mes dempués, esplotó una bomba soterrada nel barriu de Hattingen mancando a 17 persones.
Ente 1960 y 2001 toles mines fueron cerraes. El cayente de dicha actividá dio llugar a un tresformamientu económicu, siendo compensáu por un enorme desarrollu industrial en tola cuenca del Ruhr. Nel añu 1961, la fábrica de coches "Adam Opel AG" instala la so primer sucursal en Bochum. La fábrica ufiertó puestos de trabayu a los mineros que quedaren ensin emplegu. Dende 2009, la fábrica viose en series dificultaes financieres y, n'avientu de 2012, la empresa anunció qu'en 2016 detendríase la producción de vehículos na sucursal de Bochum.
Giro d'Italia 1990
Na clasificación xeneral, dos españoles asitiar ente los diez primeros: Federico Echave, 5º, y Lejarreta, 7º.
Bochum
Historia y economía
En 1965 abrióse la Universidá Ruhr de Bochum, la primer universidá na rexón de la Cuenca del Ruhr. En 1975, una reestructuración municipal xunió a la llocalidá de Wattenscheid con Bochum. En 1989 inauguróse la primer comunicación soterraña ente dos ciudaes alemanes: el metro soterrañu O-35 que xune Bochum con Herne. En 1993, les ciudaes Bochum, Hattingen, Herne y Witten roblen un contratu de cooperación y formen la Rexón Mittleres Ruhrgebiet (Rexón central de la Cuenca del Ruhr). En 1994, Ernst-Otto Stüber ye escoyíu como Alcalde de Bochum. Convertir nel primer alcalde profesional d'una gran ciudá en Renania-Westfalia (antes l'alcaldía yera un cargu honoríficu).
Giro d'Italia 1990
Gianni Bugno apoderó'l Giro de principiu a fin, ensin vencer nin un namái día la maglia rosa, amás de ganar tres etapes. Nel podiu, acompañáron-y el francés Charly Mottet y l'italianu Marco Giovannetti, xefe de files del equipu español Seur.
Bochum
Historia y economía
A día de güei, la economía de la ciudá basar nes industries del automóvil, les industries químiques, la metalurxa y el sector de servicios.
Música y teatru
Mientres l'añu 2010, la Cuenca del Ruhr, conmemoró'l Añu Européu de la Cultura, que'l so precedente más inmediatu foi la celebración de la gala de los Premios
Europeos de Cine 2009.
El teatru municipal de Schauspielhaus Bochum ye unu de los más grandes y más importantes teatros d'Alemaña. Foi fundáu en 1919y tien trés sales: la más grande ye la "Schauspielhaus" "(teatru d'arte dramático), la otra ye la "Kammerspiele" (teatru de cámera) y la más pequeña ta nel suétanu y llámase "TuT - Theater unter Tage" (teatru soterrañu).
Son importantes el Teatru al campu Bochum-Wattenscheid que'l so programa ta especialmente enfocáu a comedies, shows y espectáculos pa neños, y el Auditoriu Municipal de Wattenscheid ta enfocáu al teatru y la música, tamién ye un llugar d'alcuentru p'asociaciones culturales.
La Sala Thürmer  onde se celebren davezu conciertos de cámara con pianu como preséu principal.
Museos
El Muséu Alemán de Minería ye'l muséu de teunoloxía minera más importante del mundu
El Muséu de Ferrocarriles de Bochum-Dahlhausen Ye un muséu priváu y ye el más grande d'Alemaña. Entama eventualmente tresportes de pasaxeros en trenes históricos.
El Zeiss Planetarium de Bochum ta asitiáu nuna llomba al sur del parque de la ciudá y cuenta con un ampliu programa qu'inclúi música, espectáculos, actividaes infantiles y esposiciones.
El Telefonmuseum fundáu en 1996 cuenta con una amplia exposicón d'aparatos de telecomunicación históricos y amás ye un muséu interactivo.
Carretera
Bochum ta xunida a la rede d'autopistes (Autobahn) peles autopistes A 40 y A 43. Amás, Bochum tien una carretera de circunvalación, construyida colos estándares de les autopistes, que consta de cuatro segmentos. Sirve como un bucle pel centru de Bochum y empieza y termina na autopista A40. La Universidá Ruhr de Bochum tamién ye sirvida per una autopista que va dende'l Nordhausen-Ring a autopista A43. Hasta 2012, un nuevu intercambiu (Dreieck Bochum-oeste) ente'l Donezk-Ring y autopista A40 ta construyéndose dientro de los parámetros afechos por cuenta de la esistencia d'una fábrica cercana. Amás de les autopistes y autovíes, tamién hai una pequeña carretera de circunvalación alredor del centru de Bochum. La mayoría de les carreteres principales en Bochum son carreteres de dellos carriles con semáforos. Bochum tamién ta sirvida pola Bundesstraßy 51 y la Bundesstraßy 226. La B51 lleva faía Herne y Hattingen, y la B226 dirixir a Gelsenkirchen y Witten.
Ferrocarril
Bochum tien una estación central asitiada na llinia de Duisburg a Dortmund, coneutando asina la ciudá cola rede de llarga distancia de Deutsche Bahn, según a la rede de S-Bahn de Rin-Ruhr.
Autobús, tranvía y metro
El tresporte públicu na ciudá tien un preciu acordies con el sistema de tarifes de l'asociación de tresporte VRR. Los billetes son válidos por tola rexón del Ruhr y sirven pa metro, autobús, tranvía y tren de cercaníes. Hai 5 zones de costu:
Taxi
El taxi ye unu de los tresportes más caros na ciudá. El so preciu ye de 4,50€ tarifa fixa y per cada quilómetru suma 1,35€
Educación
En Bochum, al igual que nel restu d'Alemaña, la educación ocupa un llugar preponderante yá que brinda los recursos necesarios p'aprovechar les fronteres abiertes y les redes mundiales de la conocencia. Gracies al procesu de renovación del sistema universitariu Alemaña ye unu de los países preferíu pa cursar estudios cimeros.
Educación primaria y secundaria
thumb|339x339px|Universidá de Bochum Hai 61 escueles primaries, 9 Hauptschulen ("escueles xenerales") y 14 escueles especiales. Amás, hai 11 escueles preparatorias (“Gymnasien”), 5 escueles comprensives ("Gesamtschulen"), 8 Realschulen y 2 escueles privaes Waldorf.
"Gymnasien" escueles preparatorias
-Goethe-Schule Bochum
-Graf-Engelbert-Schule
-Heinrich-von-Kleist-Schule
-Hellweg-Schule
-Hildegardis-Schule
-Lessing-Schule
-Märkische Schule
-Neues Gymnasium Bochum (escuela formada pola fusión de l'antigua Albert-Einstein-Schule y Gymnasium am Ostring)
"Gesamtschulen" escueles xenerales:
-Erich Kästner-Gesamtschule Schule
-Heinrich Böll-Gesamtschule
-Maria Sibylla Merian-Gesamtschule
-Willy-Brandt-Gesamtschule
-Matthias-Claudius-Schule (escuela privada)
escueles secundaries
-Anne-Frank-Schule
-Annette von Droste--Hülshoff-Schule
-Franz-Dinnendahl-Schule
-Hans-Böckler-Schule
-Helene-Lange-Schule
-Hugo-Schultz-Schule
-Pestalozzi-Schule
-Realschule Höntrop
-Freie Schule-Bochum (con escuela primaria)
Escueles Waldorf
-Rudolf Steiner Schule Bochum
-Widar Schule Wattenscheid
Divinidá tutelar
Una divinidá tutelar ye un espíritu o deidá al cargu de ser guardián, patrón o proteutor d'un llugar particular, accidente xeográficu, persona, llinaxe, nación, cultura o oficiu na relixón politeísta o animista.
Un conceutu similar nel cristianismu sería'l santu patronu o, nun grau inferior, el ánxel de guardar.
Xeniu tutelar, espíritu proteutor y espíritu familiar
Pierre A. Riffard define l'espíritu tutelar, como un xeniu tutelar (presente dende'l nacencia), como un espíritu proteutor (que puede ayudar en momentos de dificultá) o como un espíritu familiar.
Un xeniu tutelar ye una deidá o demon puramente personal que presidió'l destín de cada home o muyer, siempres dende la so nacencia, hasta'l momentu de la so muerte, cuando l'espíritu, finalmente, sume. Desque Sócrates, na so infancia, oyera la voz del so espíritu personal o daimon, que-y prohibía faer coses:
Antigua Roma
thumb|Les muralles de la ciudá que protexe tán representaos pola corona de [[Cibeles.]] Les divinidaes tutelares que protexen y caltienen un llugar o una persona son fundamentales na antigua relixón romana. La divinidá tutelar d'una persona yera'l so xeniu o tamién, nel casu d'una muyer, la so Juno. Na dómina imperial, el xeniu del emperador yera'l focu del cultu imperial. Un emperador podía tamién adoptar una deidá importante como patrón o proteutor personal o tutelar, como Augustu fixo con Apolo. Los precedentes pa reclamar la proteición personal d'una deidá establecer na dómina republicana cuando, por casu, el dictador romanu Sila anunció a la diosa Victoria como la so divinidá tutelar por aciu la celebración de xuegos públicos (ludi) nel so honor.
Cada pueblu o ciudá tenía una o delles divinidaes tutelares, que la so proteición considerar particularmente importante en tiempos de guerra y asediu. La mesma Roma taba protexida por una diosa que'l so nome caltener ritualmente secretu, so pena de muerte (como foi'l casu de Quintu Valerio Sorano) a quien s'atreviera a revelalo. La Tríada Capitolina de Juno, Xúpiter y Minerva tamién fueron divinidaes tutelares de Roma.
Les ciudaes itáliques teníen les sos propies divinidaes tutelares. Juno, de cutiu, tenía esta función, como na ciudá llatina de Lanuvium y na ciudá etrusca de Veyes, y atopábase frecuentemente nun gran templu nel arx (ciudadela) o n'otru llugar prominente o céntricu. La divinidá tutelar de Preneste foi Fortuna, que'l so oráculu yera bien renombráu.
El ritual romanu de evocatio basar na creencia de qu'una ciudá podía ser vulnerable militarmente si'l poder de la divinidá tutelar yera esviáu fora de la ciudá, seique por una cimera ufierta de cultu al calteníu en Roma. La representación de delles dioses, como ye'l casu de la Magna Mater (Cibeles) como "torre coronada" identifica la so capacidá pa caltener la ciudá. Los pueblos nes provincies romanes podríen adoptar una deidá de la esfera relixosa romana pa sirvir como'l so guardián o sincretizar la so propia divinidá tutelar como tal. Por casu, una comunidá dientro de la civitas de los Remos na Galia adoptó a Apolo como la so divinidá tutelar, y na so capital (güei, Reims), el tutelar yera Marte-Camulos.
thumb|250px|[[Lararium amosando divinidaes tutelares de la casa: el ancestral xeniu (centru), flanqueado por dos llares, con una culiebra guardiana (embaxo).]] Les divinidaes tutelares incluyíense tamién en llugares menores, como almacenes, cruces de caminos y tenaes. Cada llar romanu tenía un conxuntu de deidaes proteutores: el llar o llares del llar o la familia, que'l so santuariu yera un lararium; los penates que curiaben l'almacén (penus) d'alimentos na parte más interna de la casa; Vesta, que'l so llugar sagráu en cada casa yera'l fueu del llar; y el xeniu del paterfamilias, la cabeza de familia. El poeta Marcial listó les divinidaes tutelares que velaben polos diversu aspeutos de la so granxa. L'arquiteutura d'una tenada (horreum) presentaba forniques con imáxenes de les divinidaes tutelares, que podíen incluyir al genius loci o espíritu guardián del llugar, Hércules, Silvano, Fortuna Conservatrix ("Fortuna la preservadora") o les grieges orientales d'Afrodita y Agatodemon (Agathe Tyche).
Los Llares Compitales yeren los dioses tutelares d'un barriu (vicus). Cada unu tenía un compitum (santuariu) dedicáu a ellos. Mientres la República, el cultu de les divinidaes tutelares locales o del vecinderu dacuando convirtióse en puntu de manifestación de baturiciu políticu y social.
N'América
La relixón americana nativa, (vease tamién el animismu y el xamanismu) cuenta con amplia y variada ufierta de divinidaes tutelares zoomorfes, (tamién conocíos como animales de poder). En Mesoamérica, estos animales tutelares llámense nahual n'idioma azteca y uay en llingua maya.
Venialbo
Venialbo ye un conceyu y llocalidá española de la provincia Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Esiste diverxencia d'opiniones a la d'asitiar a esti conceyu como parte de la Tierra del Vinu o como pueblu del Alfoz de Toro.
Etimoloxía
Venialbo podría derivar d'un híbridu formáu pol árabe «beni 'fíos'» y del romance Albu», antropónimu col significáu de 'blancu'.
Símbolos
El plenu del conceyu de Venialbo, en sesión celebrada'l día 24 de xineru de 2003, alcordó aprobar l'escudu heráldicu y la bandera municipal, cola siguiente descripción:
Historia
La primer mención documental que se conoz de Venialbo ye del 14 d'abril de 1126, cuando Alfonsu VII de Llión donó al monesteriu de Santu Tomé de Zamora les villes de Venialbo y Congosto. Dellos meses más tarde, l'abá de Santu Tomé, Pedro, dio l'otorgaba fueru de población al conceyu de Venialbo. En 1220 anovóse'l fueru anterior, al camudar de titularidá'l pueblu en beneficiu del cabildru de la catedral de Zamora. De nuevu en 1128 Alfonsu VII fixo donación de la heredá exenta de Santa María de Venialbo a Santu Tomé.
Monumentos
La ilesia parroquial tien oríxenes y muertes romániques anque principalmente ye del s. XV. El so interior ye especialmente interesante, destacando'l retablu mayor documentáu a nome de Lorenzo de Ávila.
Fiestes y tradiciones
El pueblu carauterizar polos sos ancestrales tradiciones, como allegar los acabante casar tres la so boda a la fonte del Machu, la puesta del Mayu, los encierres camperos, la Selmana Santa o'l baille del Floreo na fiesta del Neñu Jesús cada 27 d'avientu.
Economía
D'antiguo foi un importante nucleu alfareru, actividá escastada en 1980 col fallecimientu del postreru alfareru de la llocalidá.
Wuppertal
Wuppertal ye una ciudá d'Alemaña, perteneciente al Estáu federáu de Renania del Norte-Westfalia. Nella topa'l Institutu Wuppertal del clima, mediu ambiente y enerxía, unu de los principales centros pal estudiu del clima na Xunión Europea. La ciudá tamién tien un xardín botánicu.
Historia
Ye una ciudá de recién creación. Fundar en 1929, por agregamientu d'Elberfeld, Barmen y otros nucleos menores de la redolada. El nome significa "valle de la Wupper", en referencia al ríu que crucia la ciudá.
Les primeres evidencies que se tien sobre poblamientu en Wuppertal remontar dende l'añu 1000 e. C. Los sos habitantes atópase na edá del fierro poles muertes atopaos mientres la escavación que se realizó l'añu 2003. Nel sitiu d'escavación de 2m x 3m tamién s'atoparon variaes cerámiques que prueben el poblamientu del sector.
Los entamos de los sectores qu'anguaño conocemos de Wuppertal empezaron a formase mientres el cambéu del primer mileniu. Los sos nomes apaecieron per primer vegada documentaos nes siguientes feches: Cronenberg 1050, Barmen 1070, Elberfeld 1161, Schöller 1182, Ronsdorf 1246, Beyenburg 1298, Langerfeld 1304, Dönberg 1355 y Vohwinkel 1356. Casi toes estes comunidaes yeren propiedá del ducáu de Berg.
Mientres la Segunda Guerra Mundial Wuppertal foi destruyida nun 40% polos bombardeos perpetaos polos aliaos, anque perviven barrios históricos como'l Ölberg ("Cuetu de les llámpares d'aceite"), de clase trabayadora, o'l Briller Viertel, de cases burgueses. En Wuppertal catalogar más de 4.500 monumentos nacionales, de periodos como'l Clasicismu, el Modernismu-Art Nouveau o la Bauhaus. Unu de los más conocíos ye la Stadhalle, sala de conciertos inaugurada en 1900 pol emperador Guillermu II. Nel ámbitu del arte moderno, nun ye menos destacable el teatru de Pina Bausch.
Schwebebahn
thumb|left|Schwebebahn. Una de les atraiciones locales ye'l tren colgante o Schwebebahn. Inauguráu en 1901 y con un llargor de 13 km, circula principalmente suspendíu sobre'l ríu Wupper. La Schwebebahn ye un importante mediu de tresporte de la ciudá.