cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cambéu llingüísticu
Causes internes del cambéu llingüísticu
L'analoxía, reconocida como unu de los motores del cambéu llingüísticu a nivel morfosintácticu, ye una de les causes internes meyor conocíes. Pa dellos llingüistes ciertes innovaciones llingüístiques analóxiques deber al procesu psicolóxicu de la abducción na qu'un falante aplica a un fechu llingüísticu concretu una supuesta llei xeneral.
Ritmu del cambéu llingüísticu
Witold Mańczak propunxo una serie de lleis cualitatives sobre la probabilidá de qu'una determinada estructura d'una llingua camudo en rellación a otra. La resultancia del so trabayu son les llamaes lleis de Mańczak que dan pautes pa esi cambéu. Apocayá otru autores independientemente atoparon una sólida evidencia de que'l ritmu de regularización por analoxía morfolóxica de formes irregulares sigue una llei cuantitativa bien definida. Asina pa diversos estaos del inglés Martin Nowak y los sos collaboradores atoparon que la probabilidá de cambéu rellacionar cola frecuencia d'usu por aciu:
onde:
Nivel fonéticu-fonolóxicu
Nel nivel fonéticu-fonolóxicu ye un cambéu influyíu básicamente por factores internos, rellacionaos coles propiedaes articulatories o facilidá d'articulación como l'asimilación fonética, la disimilación y otros fenómenos como la epéntesis o elisión de soníos.
Tamién se mentó que les llingües pueden camudar por factores esternos como la influencia del sustratu llingüísticu, que se da cuando falantes d'otra llingua adquieren la nueva llingua como llingua habitual de la comunicación llevando traces fonétiques de la so antigua llingua. Anque téunicamente eso sería la creación d'una nueva variedá en llingüística histórica esi tipu de cambeos considérase como unu de los posibles factores de diversificación, y por tanto "cambéu" d'una llingua. Una causa esterna similar a l'anterior sería la influencia del adstratu llingüísticu. Dacuando l'escurrimientu xeográficu non yá de llingües distintes sinón de dialeutos de la mesma llingua puede llevar a la presencia d'una variabilidá fonética, que puede desencadenar cambeos fonéticos y fonolóxicos considerables.
Nivel morfosintácticu
Nel cambéu morfosintácticu y morfolóxicu xuega un papel bien importante l'ambigüedá estructural y la gramaticalización. L'ambigüedá dexa l'apaición de reanálisis morfémico.
Otru papel importante rellacionáu con minimización de la información superflua ye la regulariación analóxica pola cual el patrones morfolóxicos residuales o marxinales son susbstituidos por otros patrones flexivos más estendíos o xeneralizaos, esaniciándose asina formes arcaiques, irregulares o singulares, en favor de modelos de flexón más llargamente usaos. Nesti últimu fenómenu la frecuencia d'usu desempeña un papel importante.
Nivel léxicu-semánticu
El cambéu semánticu referir a la especialización o amenorgamientu del significáu d'una pallabra (por casu n'inglés deer orixinalmente designaba a cualesquier animal selvaxe como los sos cognáu llatín fēra 'fiera') o la xeneralización o ampliación del significáu d'una pallabra. Estos procesos d'especialización y xeneralización tienen que ver cola metonimia y la metáfora.
Pela cueta el cambéu léxicu tien que ver cola sustitución d'una forma léxica por otra pa denominar a una mesma realidá. Y tamién col procesu de préstamu llingüísticu que de normal consiste na incorporación de formes léxiques pa designar conceutos nuevos, o pa nomar casos especializaos de conceutos esistentes (gran parte de los anglicismos recién n'español, son d'esti tipu).
Galo Blanco
Galo Blanco ye un tenista profesional asturianu.
Biografía
Empezó de bien neñu nos cursos de tenis del Centru Asturianu d'Uviéu y de la Urbanización la Fresneda. A los dolce años recibe una beca de la Federación Catalana de Tenis y pasa a morar na Blume. Nesti periodu formó parte de los equipos españoles nes categoríes infantil, cedete y xuvenil. A los dieciséis años foi escoyíu pola Federación Española de Tenis pa formar un equipu d'alta competición dirixíu pol asturianu Juan Bautista Avendaño, que depués sería capitán de la copa Davis. Mientres dos años ta nel Centru d'Altu Rendimientu de Sant Cugat, formando equipu con Carlos Moyá, Fernando Vicente, Jacobo Díaz, etc. Con diecisiete años foi campeón d'España xuvenil, venciendo a Carlos Moyá, y semifinalista de la Orange Bowl, en Miami.
Le Chateley
Le Chateley ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Galo Blanco
Biografía
La so entrada nel circuitu de l'ATP producióse en 1995. De primeres de la so carrera profesional yera habitual velu en torneos de calificación. Gracies a les sos bones actuaciones nestos torneos empezó a ganase un puestu nos torneos más importantes del circuitu internacional. En 1996 gana'l campeonatu Challenger de Tampere. La so primer intervención nun Grand Slam sería nel Abiertu d'Australia de 1996 onde cayó ganáu en primer ronda.
Tor-la-Ribera
Tor-la-ribera, en catalán ribagorzanu, o Torre la Ribera, n'español, ye un conceyu español de la provincia d'Huesca asitiáu na contorna de Ribagorza, comunidá autónoma d'Aragón.
Galo Blanco
Biografía
El so meyor resultáu nun Grand Slam foi nel Roland Garros de 1997. Al añu siguiente esguilaría hasta la so meyor posición na clasificación de l'ATP llegando hasta'l puestu 40.
Le Chateley
Tien una población de y una superficie de  km².
Galo Blanco
Biografía
Nel añu 1999 llograría unu de los sos mayores llogros al ganar el tornéu "International series" ATP de San Marín al imponese na final al español Albert Portes.
La so última apaición nunu de los cuatro grandes foi nel Campeonatu de Wimbledon de 2004 onde cayó en cuarta ronda.
A lo llargo de la so carrera deportiva llogró victories ante xugadores que aportaríen a, o que yá fueren, númberu 1 del mundu, como por casu Marat Safín, Carlos Moyá, Juan Carlos Ferrero, Patrick Rafter y Pete Sampras.
Anunció la so retirada, de manera oficial, a finales d'abril de 2006, en cayendo derrotáu contra Guillermo Coria nel ATP de Barcelona.
Na actualidá ye l'entrenador de Karen Jachánov y foi escoyíu como meyor coach 2011.
Noval (Ferroñes)
Noval ye un llugar de la parroquia de Ferroñes nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 6,00 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 193 msnm y tien una población de.
Kim Sung-gan
Kim Sung-gan, foi un futbolista xaponés.
Llingües chukoto-kamchatka
Les llingües chukotko-kamchatka o luorawetlanas son una familia de llingües falada en Siberia. Dacuando estes llingües son arrexuntaes xunto a otres llingües ensin rellacionar nel grupu de llingües paleosiberianas.
Clasificación
La familia consiste en 5 llingües:
Sobre la base de la comparanza léxica'l proyeutu ASJP apurre tentativamente el siguiente árbol clasdístico:
Fonoloxía
Acordies con Fortescue, el proto-chukotko-kamchatka tien el siguiente inventariu consonánticu (tolos signos usaos proceden del AFI): ye puramente oclusiva palatal sorda (non l'africada č). Nótese queel proto–chukotko-kamchatka tien solo oclusives sordes. Anque sí tien fricatives sonores, que non tienenn contrapartida sorda (como seríen ).
ye una fricativa labiodental (como la v del inglés o'l francés). ye una fricativa velar sonora (similar a la g del alemán en sagen en dellos dialeutos, la gamma del griegu modernu, la qāf del persa, etc.). */ʁ/ ye una fricativa uvular, como la r del francés (ver R gutural).
Tola serie ye alveolar, non dental.
L'inventariu vocálicu vien dau por: ! !! Anterior !! Central !! Posterior !Zarrada !Media ! Abierta
Comparanza léxica
Los numberales en distintes llingües chukotko-kamchatkas son: ! rowspan=2| GLOSA ! rowspan=2| Chukchi ! colspan=3| Koryak-Alyutor ! rowspan=2| Itelmen ! rowspan=2| PROTO- CHUKOTKO- KAMCHATKA ! Altutor !! Kerek !! Koryak ŋicêq || ŋitaq || ŋitɕːaq || ŋətɕːeq || kesχ || *ŋi-cæq ( 1 + 5 ) || ənːanməlːəŋən ( 1 + 5 ) || ənːanməlːəŋi ( 1 + 5 ) || ənːanməlːəŋên ( 1 + 5 ) || (shestˈ) || *1+5 ( 2 + 5 ) || ŋitaqməlːəŋən ( 2 + 5 ) || ŋitɕːaqməlːəŋi ( 2 + 5 ) || ŋəjaqməlːəŋên ( 2 + 5 ) || (semˈ) || *2+5 ( 3 + 5 ) || ŋəruqməlːəŋən ( 3 + 5 ) || ŋijuqməlːəŋi/ amŋjujutɕi || ŋəjoqməlːəŋên ( 3 + 5 ) || (vosemˈ) || *3+5 ( 4 + 5 ) || ŋəraqməlːəŋən ( 4 + 5 ) || ŋijaqməlːəŋi/ qunħajtɕiŋi || ŋəjaqməlːəŋên / qonʲɣajtɕəŋkên || (devyat) || *ŋə-jaq- mətləŋin/ qonɣajcəŋkin Los numberales ente paréntesis del itelmen son a cencielles préstamos léxicos tomaos del rusu.
Aeropuertu Gustavo Rizo
L'Aeropuertu Gustavo Rizo ye un aeropuertu nacional que sirve a Baracoa, una ciudá na provincia cubana de Guantánamo. Ta allugáu aproximao 2 km al norte de la ciudá y tien una pista y terminal de pasaxeros. Recibe vuelos procedentes de L'Habana y Sablera Baracoa por Cubana d'Aviación y Aerogaviota, respeutivamente, y recibió a más de 19,500 pasaxeros en 2013.
Historia
La pista foi estropiada mientres los enllenes en Baracoa en marzu de 2008, cuando foles más de d'altor azotaron la ciudá.
Instalaciones
L'Aeropuertu Gustavo Rizo tien una terminal de pasaxeros y una pista de formigón, 16/34, que mide 1,850 por 30 metros (6,070 por 98 pies). La pista nun tien el llume apropriada pa recibir aeronaves mientres la nueche.
Estadístiques
L'Aeropuertu Gustavo Rizo recibió a 19,524 pasaxeros en 2013, la cifra más alta relativa a los años pasaos. Funcionarios del aeropuertu atribuyeron la medría en pasaxeros al aumentu de dos a tres veces per selmana nos vuelos d'Aero Caribbean procedentes de L'Habana. L'aeropuertu tamién tuvo 377 movimientos d'aeronaves en 2013.
La Bérbola
La Bérbola ye un llugar de la parroquia de Llugo nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 1,00 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 181 msnm y tien una población de.
Villardeciervos
Villardeciervos ye un conceyu y llocalidá española perteneciente a la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
El conceyu, perteneciente a la contorna de La Carballeda, asítiase a los pies de la sierra de la Culiebra que delimita el so términu escontra'l sur y configura un paisaxe carauterizáu frondosos montes de repoblación —xeneralmente de coníferes— y, en menor midida, de montes autóctonos de carbayu, melojo y castañal. Pel norte atópase arrodiáu polos banzaos d'Agavanzal, Valparaíso y Cernadilla. El cascu urbanu que constitúi la villa, foi declaráu bien d'interés cultural na categoría de conxuntu históricu en 1987. Nél destaca la ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción y un bon númberu de grandes casones de dos y trés plantes construyíes en piedra acoloratada de sillares o con mampostería bien trabada, nes que destaca'l voláu al esterior de les sos galeríes. Al pie d'estes edificaciones hai otres, tamién en piedra, que se caractericen pol so mayor cencellez y por utilizar les galería y les solanes como elementos contructivos ídentificativos.
Villarrín de Campos
Villarrín de Campos ye un conceyu español de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.
Villardeciervos
Dómina prerromana
Los oríxenes más remotos de la población atópase na «Peña del Castro». Esta elevación, en que la so base asitiar l'actual pueblu, tuvo habilitada mientres la Primer Edá del Fierro y la Segunda Edá del Fierro hasta la llegada de los romanos, esto ye, ente los sieglos VII y I e.C. Los sos habitantes vivíen principalmente de l'agricultura —na zona apaecieron fragmentos de molinos barquiformes o de vaivén, ellaboraos en gneis y granitu— y d'un tipu de ganadería mista, yá que se basaba nel tradicional ovín, caprino y vacunu, xunto con gochos y caballos. Esta economía complementar cola caza, la pesca y la recueya de frutos, siendo d'especial mención l'abondosu consumu que se faía de la carne de venáu, corzu y robecu. Amás, desenvolvióse una incipiente actividá minera.
Villarrín de Campos
Allugamientu
El conceyu asítiase na contorna de Tierra de Campos, a unos 36 km de Zamora, la capital provincial, y 33 km de Benavente.
Naturaleza
El términu municipal, incluyíu na reserva natural de Llagunes de Villafáfila, engloba nel so interior numberoses llagunes de gran valor ecolóxicu, como les de les Salinas, San Pedro, Villardón, etc. El ríu Saláu tien la so nacencia nesti términu, debíu al desaguadoriu de les llagunes. Nes proximidaes de la llaguna de San Pedro, atópase una área recreativa dotada de meses, fonte, barbacoa y diversos paneles informativos sobre la importancia d'esti espaciu natural, según un observatoriu d'aves.
Villardeciervos
Dómina prerromana
Envalórase que la población que vivía na «Peña del Castro» nun superaba'l centenar d'individuos. Nel asentamientu puede apreciase en primer llugar la muralla y amás los cimientos de cases circulares con zócalo de piedra, sobre'l que se de xuru s'alzaría un tapial que posiblemente taría cerráu con ramasca. El suelu solía ser de tierra empisonada con un llar central. Nun momentu indetermináu del sieglu IV e. C. produzse otra llegada d'indoeuropéos que van traer como novedaes l'usu masivu del fierro y del so particular modeláu de cerámica. A esta dómina débese-y la configuración de la muralla, pa lo qu'asitiaron les pieras a güesu, d'unos cuatro metros d'altor por otros tantos d'anchor y con entrada curva, en embudu y con una torre que facilite les xeres de vixilancia y defensa.
Villarrín de Campos
Historia
Los xacimientos de «Santiso», «Pozuelos», «San Pedro» y «Villardón» presenten restos calcolíticos y romanos que nos indiquen l'antigüedá d'esti poblamientu. Mientres la Edá Media, la riqueza de les salines atraxo muncha población y convirtió esta contorna nun llugar bien apetecedor pa la Ilesia. El conde Pedro Ordóñez donó en 1077 los sos pausatas en Villarrín al Obispu de Llión.
Villardeciervos
Dómina prerromana
La economía ye similar a la del periodu anterior, anque se producen cambeos significativos nel senu de la so sociedá. Los sos habitantes atópense xuníos por llazos de sangre, con costumes y tradiciones qu'en dellos casos perduraron hasta l'actualidá. La mayoría d'l'autores indiquen qu'esta zona ta incluyida nel pueblu de los ástures y dientro de la xente de los zoelas, que teníen la so capital nel castru d'Avelãs, xunto a Braganza. Sicasí, les especiales carauterístiques constructives del castru y la doble referencia d'Estrabón de que los galaicos partíen colos celtíberos, fai facederu pensar que tola sierra de la Culiebra hasta Escober pertenencían a la etnia galaica y por tantu tamién los habitantes de «Peña del Castro».
Villarrín de Campos
Historia
El Monesteriu de Moreruela foi unu de los grandes propietarios de terrén nel términu, precisamente pal aprovechamientu de les salines. Les crisis demográfiques y la conquista de nuevos territorios con salines traducir nun paulatín desinterés pola esplotación salinera, col consiguiente despoblamientu de les sos aldegues que, col tiempu, fuéronse integrando nel términu de Villarrín, como San Pedro Muélledes (que pertenecía a la Encomienda de Castrotorafe), Santiso, Maladones, Falornia, Gamonal, Negrela y Oterino.
Villardeciervos
Dómina romana
La cayida y abandonu de la «Peña del Castro» producir nes operaciones previes romanes a la conquista de los ástures, cántabros y galaicos del sieglu I e. C. Los sos habitantes seríen llevaos al llanu. Nel términu de Villardeciervos solo apaecen bien claros restos romanos na ponte de les Fragües», pero esti ye una esplotación minera, polo que se cree hubo de tar en “Villarino”, a pesar de que nun s'atopen restos romanos por cuenta de que la zona tuvo habitada hasta bien entráu'l sieglu XVII.
Sicasí'l términu de Villardeciervos va tener una gran importancia en dómina romana, pos por él va pasar la vía A Bracara Asturicam (calzada romana que xunía Braga con Astorga), de gran importancia estratéxica, militar y económica (nel sieglu XIX va ser denomada “Vía XVII del itinerariu d'Antonio Pio”). La presencia romana ta atestiguada, como dicíamos, na Ponte de les Fragües”, onde apaecieron, antes del so esfarrapamientu, cuatro fornos romanos, escories, tégules y fragmentos cerámicos. Dende esti momentu pierde tou conocencia de la vida de los pueblos hasta la dómina medieval.
Villarrín de Campos
Historia
A finales del sieglu XIV Villarrín pertenecía al Marqués de Astorga por heriedu de la so esposa, Mencia de Guzmán, cuando dellos despoblados y ermites próximes yá taben integraos nel términu.
Villardeciervos
Edá Media
Na Edá Media, Villardeciervos quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometieron la repoblación del oeste zamoranu.
Villarrín de Campos
Historia
Finalmente, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Villarrín quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Tres la constitución de 1978, esti conceyu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en cuantes que pertenecíen a la provincia de Zamora.
Châtelneuf (Jura)
Châtelneuf ye una comuña francesa del departamentu de Jura, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Villarrín de Campos
Clima
Villarrín de Campos tien un clima mediterraneu continentalizado, de primaveres y serondes nidies, frescos y húmedos, con branos curtios, secos y bien templaos ya iviernos llargos, daqué húmedos y bien fríos con xelaes frecuentes. La temperatura medio nos meses ivernizos asítiase sobre los 4 °C, y nos meses branizos sobre los 22 °C. Les precipitaciones atopar ente los 450 y 500 mm añales.
Villardeciervos
Edá Media
El documentu escritu más antiguu hasta agora topáu sobre Villardeciervos remontar al añu 1155, onde yá apaez col nome de “Vilar de Cervos”. Nél, Villardeciervos apaez como posesión del monesteriu de Moreruela, xunto con Folgoso, “Zeonal”, Manzanal y otros pueblos. Dende'l 4 d'ochobre de 1163, según el documentu del papa Alejandro III, el Sumu Pontífiz toma so la so proteición al monesteriu de Moreruela y llibra a les sos granxes y faciendes del pagu de diezmos, ente les que taben la “grangiam de Vilar de Cervos”.
En 1305 tol términu de Villardeciervos, polos sos magníficos camperes y montes, va ser acutáu pol monesteriu de Moreruela con cuenta de que naide entrara nellos. Lo mesmo asocedería cola actividá metalúrxica. Poro, la granxa que'l monesteriu tien en Villardeciervos ye similar al restu de les que'l monesteriu tuvo. Yera una unidá agraria, dependiente de l'abáía central, esplotada por hermanos conversos empobinaos por un «magister grangiae». Al menguar el númberu d'hermanos conversos, los dominios cistercienses fueron daos a fueru a llabradores dependientes. Asina, a finales del sieglu XIII, Moreruela, en llugar d'esplotar eses tierres direutamente, consigue rentes de quien les esplotaben.
Llista d'asteroides/82001–82100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Villarrín de Campos
Economía llocal
Villarrín de Campos cuntaba con una pequeña industria testil y tamién con una láctea de gran tradición, los dos treslladáronse al pueblu de Coreses, dexando solo una parte testimonial en Villarrín.
Villardeciervos
Edá Media
El cayente del monesteriu na Carballeda agravar a partir de 1398, cola irrupción na zona de los condes de Benavente. Alonso Pimentel, tercer conde de Benavente, por compra o trueque facer coles posesiones de Moreruela na Carballeda. Villardeciervos pasa asina de ser señoríu eclesiásticu a señoríu real p'acabar siendo señoríu señorial.
Villarrín de Campos
Fiestes
Santísimu Cristu de los Inxemes, l'últimu domingu de setiembre.
Monumentos
La ilesia de Nuesa Señora de l'Asunción, d'estilu renacentista, tien planta de cruz llatina y cuenta con una torre a los sos pies. Nel so interior, atópase'l Cristu de los Inxemes (que yá se topaba en 1414 nel templu) y doce tables, que formen el retablu mayor, d'influencia flamenca y borgoña del sieglu XVI, y que representen la vida del Señor y la Virxe.
Villardeciervos
Dómina moderna
190px|thumb|right|Casa tradicional de Villardeciervos.
Mientres la Edá Moderna, Villardeciervos tuvo integráu na provincia de les Tierres del Conde de Benavente, y dientro d'esta na receptoría de Benavente.
Villarrín de Campos
Servicios
Campu de Golf Estación de serviciu Gasolinera * Frontón Piscina Municipal Chigres,restaurante * Alojamiento rurales Wifi gratuita en conceyu, chigres y agospiamientos rurales Rutes de senderismo
Villardeciervos
Dómina moderna
El 24 d'agostu de 1499, los condes de Benavente, por favores emprestaos, van donar el derechu del cobru d'alcabalas al noble Pedro Sarmiento. Esti derechu va pasar a los sos socesores, de tal manera que Diego José d'Oca apaez en 1752 como “dueñu de Villardeciervos y vecín de Betanzos”.
Edá Contemporánea
Villadeciervos amuesa una notable pujanza económica y social mientres el sieglu XIX. La so población yera de 250 vecinos y 1020 habitantes nel censu de Madoz, tou ello a pesar de qu'ésta se viera abrasada por una epidemia de cólera en 1834. No referente a la so economía'l pueblu va destacar, amás de por una gran actividá agrícola y ganadera, pola so producción de teles y la so actividá comercial y arriera. Esti poder y la participación de dalgunos de los sos dirixentes na solmenada vida política de la dómina, van llevalu a solicitar, contratando a importantes abogaos de Madrid, el ser cabeza de partíu xudicial mientres el reináu de Sabela II, cosa que nun consiguiríen.
De pocu valió'l valerosu comportamientu de los cervatos el 27 d'agostu de 1823. Según el comunicáu del Ministeriu de Guerra del 16 d'ochobre de 1823, ventisiete cervatos atacaron cerca del pueblu a 42 homes a caballos, dirixíos pol teniente coronel del reximientu del Algarbe, Alonso Martín, matando a dos homes y faciendo prisioneros al restu. Por ésta fazaña, Fernandu VII, a propuesta del xeneral O'Donnell, va conceder a los habitantes de Villardeciervos que puedan usar el llau esquierdu de la so casaca pendiente d'una cinta metá colorada y metá blanca una medaya de plata que na so anverso tenga'l bustu del rei y alredor un lema: “A los valientes defensores del so rei Fernandu VII”; y nel aviesu una inscripción horizontal que ponga: “Realistes de Vilar de Venaos. Añu de 1823”.
Cola creación de les actuales provincies en 1833, Villardeciervos pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Puebla de Sanabria.
En 1971, el términu municipal de Villardeciervos tomó la so estensión actual, al incorporar l'antiguu conceyu de Cional, que refugara la fusión intermunicipal en 1970.
Clima
D'alcuerdu a los datos de la tabla de siguío y a los criterios de la clasificación climática de Köppen modificada el clima de Villardeciervos ye mediterraneu frescu de tipu Csb.
Aeropuertu H. Hasan Aroeboesman
L'Aeropuertu H. Hasan Aroeboesman (n'indonesiu: Bandar Udara H. Hasan Aroeboesman) (IATA: ENE, ICAO: WATE) tamién conocíu como Aeropuertu de Ende o Aeropuertu Isi, ye un aeropuertu que sirve a la llocalidá de Ende, na islla de Flores, Nusa Tenggara Esti, nel país asiáticu d'Indonesia.
Villardeciervos
Demografía
Según datos del padrón municipal del INE, el conceyu tien una área de 85,55 km² y cuenta con una población de  habitantes.
Fiestes
Una de les más importantes ye la fiesta del Corpus Christi, que se celebra nueve selmanes dempués de los festexos de Selmana Santa. Tres la misa, salar en procesión portando La Santa Custodia que baxu paliu, y que tradicionalmente ye acompañada pola Corporación Municipal.En Villardeciervos amás, esisten otres fiestes de gran importancia, como son la de San Antón el diecisiete de xineru y la de San Antonio'l trelce de xunu. Dambes son de gran tradición cervata, empecipiaes nel añu 1808 cuando los cervatos que lluchaben contra los exércitos de Napoleón, encamentar a San Antonio pa dir a la batalla. Na actualidá, estes fiestes tán dirixíes y gobernaes pol Alcalde de Mozos, fiel reflexu de la popularidá del Santu y del pueblu y máximu esponente del amor a San Antonio. Tamién ye d'amplia tradición la fiesta de La nuesa Señora de la Encarnación, que tien una ermita en plena sierra de la Culiebra y que foi baltada tres la Desamortización de Mendizábal y que la so festividá celebrar el día venticinco de marzu. Sicasí al tar fuera del pueblu munchos fíos de la villa, esta celebración tamién se realiza mientres la selmana cultural del mes d'agostu por atopase de vacaciones una mayoría de cervatos nel pueblu.
Llugares Pa Visitar
ye un llugar bien visitáu por turistes. Cuenta con un pequeñu cai, unos cuantos merenderos a disposición de toos, y un chiringu onde puede mercase ciertes coses. Na sablera tamién puede practicase la pesca de truches, y otros pexes de la zona.
190px|thumb|right| Cañu de Villardeciervos.
cañu Grande ye una fonte na que la xente del pueblu recueye l'agua potable pal so usu diariu que baxa dende un manantial de la sierra de la Culiebra. Consta tamién d'unos pilones o poces que d'antiguo s'utilizaben por que les muyeres pudieren llavar la ropa. Esiste tamién el "cañu Pequeñu", d'idéntiques carauterístiques al yá mentáu. Dientro del pueblu hai delles fontes, ta la de la ilesia, la de tras de la ilesia, la del barriu de baxo, la de la plaza Mayor, la de la puerta del Remesal, la de la puerta del Oficial, la de los Carballos, la de la puerta del Colloráu, y pela rodiada más próximes al pueblu, ta la de Valdesilvoso, amás d'otros cuarenta y tres fontes, distribuyíes por tol términu de Villardeciervos.
Dómina de berra
A finales de branu o principios de seronda ye la dómina reproductora de venaos, l'aire enllenar de los roncos y llargos bramíos de los machos en celu y resonen los golpes de los sos cuernos, na so llucha por faese col control de la menada, d'esta manera realicen una seleición natural nel derechu pola reproducción.
Keri Lynn Pratt
Keri Lynn Pratt ye una actriz de cine y televisión d'Estaos Xuníos. Ye conocida pol so papel de Missy Belknap en Jack & Bobby o como Dee Vini en Drive Me Crazy, que foi'l so papel debú.
Llebre
240px|thumb|Una llebre asustada puede cubrir d'un saltu 3 metros con facilidá, y una vegada nel suelu, puede saltar en [[ángulu rectu pa confundir al so persiguidor.]] Conozse como llebre a delles especies de la familia Leporidae caracterizaes pola precocidá de les críes, que son capaces de correr y alimentase por sigo mesmes dende'l momentu de la nacencia.
Keri Lynn Pratt
Biografía
Pratt, que nació en Concord, New Hampshire, graduóse de l'Academia Pinkerton en Derry. Foi Miss New Hampshire Teen USA en 1994 y compitió en Miss Teen USA 1994.
Llebre
Les siguientes especies denominar davezu como llebres:
Keri Lynn Pratt
Biografía
En xunetu de 2008, Pratt foi escoyida como Kristy na película de 2009 I Hope They Serve Beer In Hell.
El 25 de xunetu de 2010, revelar na sala de prensa de Comic Con, que Pratt va interpretar a Cat Grant na temporada 10 de Smallville.
Llebre
Hai otra especie de llibre europea introducida en Suramérica * Lepus europaeus, llebre europea
Amás los siguientes royedores reciben el nome de llebres:
Historia y simboloxía
Esti animal taba consagráu a Venus, ensin dulda que por ser teníu por bien voluptuoso. Lo yera coles mesmes a Baco dempués qu'esti dios hubo tomáu la so forma pa escapar de la persecución de Penteo, al pasu que podría dedicáse-y tamién por ser naturalmente unu de los animales que más destrúin la viña.
La carne de llebre foi una de les que taba prohibíu comer a los hebreos y los exipcios, según lo que diz Eliano, absteníense igualmente d'ella. Los griegos y romanos otra manera, faíen d'ella una gran comida, siendo preferida a la de tolos otros cuadrúpedos. Teníen una especie de parques que llamaben leporaria yera onde les criaben y engordaben. Creíen estos, ensin saber en qué lo fundaben, que'l que comía llebre adquiría ciertes traces de fermosura que caltenía por nueve díes. D'equí, salió'l proverbiu: nun come llebre qu'aplicaben al home feu y por esta razón Alexandru Severu tenía dispuestu que tolos díes sirviérase-y una llebre.
Esti animal yera unu de los atributos del seronda y del iviernu. Coles mesmes yera l'emblema del mieu y de la cobardura. Ente los exipciu ser tamién de la vixilancia y del oyíu, por suponer que duerme colos güeyos abiertos y tien un oyíu bien finu.
Hylorchilus navai
'Hylorchilus navai'') ye una especie d'ave paseriforme de la familia Troglodytidae endémica de Méxicu. El so hábitat natural ye'l monte húmedu y esta amenazáu pola perda del so hábitat.
Caraviés
Caraviés ye un llugar de la parroquia de Llugo nel conceyu asturianu de Llanera.
Alcuéntrase a 1,50 km de Posada, la capital del conceyu, a un altor mediu de 243 msnm y tien una población de.
Toshio Iwatani
Toshio Iwatani (岩谷 俊夫, ), foi un futbolista xaponés.
Ducula aenea
Subespecies
Reconócense les 12 siguientes:
Châtenois (Jura)
Tien una población de y una superficie de  km².
Hylopezus auricularis
Hylopezus auricularis ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Hylopezus qu'integra la familia Grallariidae. Ye endémica de Bolivia.
Distribución y hábitat
Vive na cuenca baxa del ríu Beni ente carbes y montes enfollagaos.
Descripción
Mide 14 cm de llargor. Presenta corona gris, mázcara corita, lores blancos, gargüelu blancu bordiada por grandes rayes negres. El plumaxe de les partes cimeres ye de color marrón claru oliváceo, coles coberteras de la cola más pálides. Les plumes de vuelu son escures con borde oliva cráce y les coberteres de les ales color anaranxáu morenura. Cola acoloratada. Pechu color crema blancuciu con rayes negres; banduyu blancu con estríes de color marrón oiváceo a los llaos. De color ante so les coberteres de les ales.
Llingües tunguses
Les llingües tunguses (o llingua manchú-tunguses) son un grupo de llingües falaes nel este de Siberia y Manchuria. Dalgunos llingüistes considerar parte de la familia de llingües altaiques, xunto coles llingües túrquiques y les mongoles, pero la teoría nun ye universalmente aceptada.
Clasificación interna
Les llingües tunguses estremar en dos grupos:
Carauterístiques comunes
Les llingües tunguses fonéticamente como les demás llingües altaiques presenten vocales arrondaes que participen en procesos fonolóxicos de sinarmonía vocálica. Dende'l puntu de vista gramatical son llingües aglutinantes de nucleu final.
Comparanza léxica
Los numberales en distintes llingües tunguses: ! rowspan=2| GLOSA ! colspan=4| Tungús septentrional ! colspan=4| Tungús sureste !colspan=3| Tungús suroeste !rowspan=2| PROTO- TUNGÚS ! Even !! Evenki !! Negidal !! Oroqen !! Udihe ! Orochi!! Orok !! Ulcha !! Hezhen !! Manchú !! Xibe el toŋa || tunda || el toɲdʒa || sundʑa || sundʑɑ || sundʐa || *el toɲga ɲoŋo || nuŋo || ɲoŋgu || ninŋun || nyŋŋun || ninŋun || *ńöŋün nada || nada || nada || naden || nɑdən || nadən || *naden
Alhaji Aliu Mahama
Alhaji Aliu Mahama foi un políticu de Ghana, Vicepresidente dende'l 7 de xineru de 2001 hasta'l 7 de xineru de 2009 cuando foi sustituyíu por John Dramani Mahama.
Mahama intentó convertise nel candidatu presidencial del Nuevu Partíu Patrióticu pa les eleiciones de 2008. Sicasí, nel congresu del partíu d'avientu de 2007 namái recibió'l sofitu del 6,38% de los delegaos, unos 146 votos. Tres la derrota anunció que nun esperaba unes resultaos tan mediocres y que dexaría la política.
Heidelberg
Heidelberg ye una ciudá asitiada nel valle del ríu Neckar nel noroeste de Baden-Wurtemberg (Alemaña). Ye famosa pel so centru históricu col palaciu de Heidelberg y la universidá más antigua del país, polo que ye un importante destín turísticu.
Heidelberg tien 150 000 habitantes. Ye una ciudá-distritu» (Stadtkreis) y coles mesmes sede del distritu «Rhein-Neckar» que la arrodia (Rhein-Neckar-Kreis) na densamente poblada rexón de Rhein-Neckar-Dreieck qu'inclúi les ciudaes de Mannheim y Ludwigshafen asitiaes a menos de 30 km.
Xeografía
thumb|right|Heidelberg with suburbs Heildelberg atopar nel Valle del ríu Neckar, na vera izquierda de la parte más baxa del el ríu Neckar nun valle serrapatosu en Odenwald. Ta llindáu peles llombes del Königstuhl (568 m) y el Gaisberg (375 m). El ríu Necker flúi nuna direición este oeste. Na vera derecha del ríu, el monte Heiligenberg alzar a un altor de (445 m). El ríu Neckar desagua nel Ríu Rin aproximao 22 quilómetros al noroeste de Mannheim. Aldegues incorporaes mientres el sieglu XX estender del valle Neckar a lo llargo del Bergstraßy, una carretera que traviesa les llombes del Odenwald.
Heidelberg ta na Ruta senderista europea Y1 (Suecia-Umbría).thumb|right|The districts of Heidelberg thumb|right|The Altstadt from the Castle thumb|The River Neckar at night
Flora y fauna
Heidelberg ta nuna de les rexones más templaes d'Alemaña lo qu'esplica dalgunes que dellos xardinos lleguen a floriar plantes atípiques del clima Européu-central, incluyendo'l almendro (Prunus dulcis) ya inclusive sobreviven delles figales (Ficus carica); hai tamién un árbol d'olivar (Olea europaea) en una cai. Otru interés ye que nel añu 2000 se reaunudó cola tradición de llantar viñes debaxo del Philosophenweg (camín de los filósofos) na fastera del valle del Neckar opuesta a la Ciudá vieya.
Otros intereses son les poblaciones amontesada de cotorres africanes (Psittacus erithacus), y de Cisne siberianu, que pueden ser vistos principalmente nel ríu Neckar cerca del área de Bergheim.
Estructura alministrativa
Heidelberg ye una ciudá-distritu (Stadtkreis) dientro del Regierungsbezirk Karlsruhe. El Distritu de Rhein-Neckar arrodia y tien la so sede na ciudá, anque la ciudá nun ye parte del distritu. Heidelberg ye una parte de la rexón metropolitana de Rhine-Neckar, de cutiu referida como'l triángulu de Rhein-Neckar. Esta rexón consiste de partir sur del Estáu de Hessen, partir sur del l'estáu de Rhineland-Palatinate (Renania-Palatináu) (Vorderpfalz), el distritu alministrativu de Mannheim y Heidelberg, y los conceyos del sur de Rhein-Neckar-Kreis. El triángulu de Rhein-Neckar convertir nun Área metropolitana europea nel añu 2005.
Heidelberg consta de 15 distritos distribuyíos en 6 sectores de la ciudá. Nel área central esta Altstadt (la ciudá vieya), Bergheim y Weststadt; nel norte, Neuenheim y Handschuhsheim; nel este, Ziegelhausen y Schlierbach; nel sur, Südstadt, Rohrbach, Emmertsgrund, y Boxberg; nel sureste, Kirchheim; nel oeste, Pfaffengrund, Wieblingen, y un nuevu distritu, llamáu Bahnstadt, ta construyíu nun terrén en Weststadt y Wieblingen. El nuevu distritu va tener aproximao ente 5,000–6,000 residentes y un aproximao 7,000 emplegaos.
Comunidaes vecines
Les siguientes ciudaes y comuñes arrodien la ciudá de Heidelberg, empezando nel oeste y nel sentíu de les aguyes del reló: Edingen-Neckarhausen, Dossenheim, Schriesheim, Wilhelmsfeld, Schönau, Neckargemünd, Bammental, Gaiberg, Leimen, Sandhausen, Oftersheim, Plankstadt, Eppelheim (toes parte del Rhein-Neckar-Kreis) y Mannheim.
Clima
Heidelberg tien un clima oceánicu (Clasificación del clima de Köppen Cfb), definíu pol valle protexíu ente'l Pfälzerwald y el Odenwald. Mientres tol añu, les temperatures medies tán determinaes poles mases d'aire marítimo procedentes del oeste. En contraste a la cercana llanura Rin Cimera, la posición de Heidelberg nel valle conduz a vientos del este más frecuentes que'l permediu. Les fasteres de Odenwald favorecen la nubosidad y la precipitación. El mes más calorosu ye xunetu, el más fríu ye xineru. Les temperatures constantemente álcense más allá de los 30℃ en plenu branu (Solsticiu de branu). Acordies con el serviciu meteorolóxicu alemán, Heidelberg foi'l llugar más caliente n'Alemaña nel 2009.
Historia
thumb|left|Palaciu de Heidelberg. thumb|L'hotel «Zum Ritter» («al caballeru»), unu de los munchos edificios n'estilu barrocu. thumb|La plaza del mercáu, sitiu de cafés pel branu y del mercáu navidiegu pel hibiernu.
El quexal del llamáu «Home de Heidelberg», afayada en 1907, constitúi una de les primeres pruebes de la vida humana n'Europa hai aproximao 600.000 años.
Nel sieglu V e.C., esistía una fortaleza celta y un llugar de cultu na Heiligenberg, o «Monte de los Santos».
Nel añu 40 d. C. l'exércitu romanu ocupó un fuerte y construyó ellí campamentos permanentes, según una torre de señalización na ribera del Neckar, construyendo una ponte de madera sobre'l ríu. Asina, los primeros asentamientos civiles desenvolver so la proteición del campamentu. Los romanos permanecieron hasta'l 260 d. C., cuando'l campamentu foi conquistáu por pueblos xermánicos.
Los oríxenes de la moderna Heidelberg remontar al sieglu V, cuando l'aldega Bergheim ye mentada per primer vegada en documentos fechaos nel añu 769. Bergheim establecióse metanes Heidelberg.
Cronoloxía
863, fundóse'l monesteriu de San Miguel nel Heiligenberg, nel interior de la doble muralla de la fortaleza celta.
1155, el castiellu de Heidelberg ye asumíu pola casa de Hohenstaufen.
1195, el Palatináu xunir a la Casa de Welf por matrimoniu.
1225, Lluis I, Duque de Baviera llogró'l Palatináu y polo tanto tamién el castiellu.
1356, los condes palatinos concédense derechos de gran algame na famosa «Bulda d'Oru», amás de convertise n'eleutores.
1386, la Universidá de Heidelberg ye fundada por Ruperto I, Eleutor del Palatináu. La universidá desempeña un papel fundamental na dómina del humanismu y la Reforma y el conflictu ente'l luteranismu y el calvinismu nos sieglos XV y XVI. La biblioteca de Heidelberg, fundada en 1421, ye la biblioteca pública más antigua d'Alemaña qu'inda se caltién intacta. Unos meses dempués de la proclamación de les 95 tesis, n'abril de 1518, Martín Lutero foi recibíu en Heidelberg pal so defensa.
1620, la corona real de Bohemia foi ufiertada al Eleutor Federico V del Palatináu (casáu con Isabel, fía mayor de Xacobu VI d'Escocia). Aportó a conocíu como'l rei d'iviernu», yá que namái reinó mientres un iviernu hasta que la Casa d'Habsburgu recuperó la corona pola fuercia. Esto marcó l'entamu de la Guerra de los Trenta Años.
1622, tres un asediu de dos meses, los exércitos de la Lliga Católica, al mandu del Conde de Tilly, conquistaron Heidelberg. Tilly regaló al Papa la Bibliotheca Palatina de la Ilesia del Espíritu Santu. La caña bávara de la casa de Wittelsbach facer col Palatináu y tomó el títulu de Príncipe Eleutor. En 1648, a la fin de la guerra, el fíu de Federico V, Carlos Luis, puede recuperar los sos títulos y territorios.
Col fin de fortalecer el so poder dinásticu, Carlos Luis casó a la so fía con Felipe I, duque d'Orleans, hermanu de Lluis XIV, rei de Francia. En 1685, a la muerte de Carlos Luis, Lluis XIV reclamó'l derechu de socesión, que foi refugada, desamarrando asina la guerra. En 1689, la ciudá y el castiellu fueron conquistaos poles tropes franceses, llevando a la so destrucción casi total en 1693.
1815, l'emperador d'Austria, l'emperador de Rusia y el Rei de Prusia formaron la «Santa Alianza» en Heidelberg.
1848, decidió celebrase una Asamblea Nacional Alemana en Heidelberg. En 1849, mientres la rebelión nel Palatináu y Baden, Heidelberg foi'l cuartel xeneral d'un exércitu revolucionariu que foi ganáu polos prusianos cerca de Waghaeusel. La ciudá tuvo ocupada poles tropes de Prusia hasta 1850.
1920-1933, la Universidá de Heidelberg y la so reputación viéronse favorecíes por una serie de notables médicos (Czerny) y humanistes (Rohde, Weber).
Acabada la guerra, el Xeneral George Patton finó en Heidelberg el 21 d'avientu de 1945 n'accidente de tráficu.
Especulóse que Heidelberg nun foi bombardeada na Segunda Guerra Mundial pol Exércitu de los Estaos Xuníos, porque ésti quería faer usu de Heidelberg como guarnición dempués de la guerra. Ello ye que como Heidelberg nun yera nin un centru industrial nin de tresporte, los ataques aéreos centrar nes ciudaes industriales de Mannheim y Ludwigshafen. En 1945, la Universidá volvió abrir gracies al ciruxanu Karl Heinrich Bauer y el filósofu Karl Jaspers.
Universidaes
thumb|Antiguu salón de la universidá Heidelberg ye conocida poles sos instituciones d'educación cimera. La más famosa d'elles ye la Universidá de Heidelberg. Fundada en 1386, ye una de les instituciones más antigües n'Europa. Ello ye que Heidelberg ye la Ciudá universitaria más antigua d'Alemaña. Ente los pensadores prominentes acomuñaos a la institución son Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Karl Jaspers, Hans-Georg Gadamer, Jürgen Habermas, Karl-Otto Apel y Hannah Arendt. El campus atópase en dos árees urbanes con dellos edificios. En numberosos edificios históricos de la ciudá atopen les Facultaes de humanidaes, de ciencies sociales y la facultá de derechu. La escuela de ciencies aplicaes atópase na Torre de la Ciencia en Wieblingen. Les Facultaes de Medicina y de ciencies naturales tán asitiaos nel Campus Neuenheimer Feld.
Dende 1904 esistió un Colexu de Ciencies de la Educación, el Pädagogische Hochschule Heidelberg; dende 1979 esistió un colexu d'estudios xudíos, la Hochschule für Jüdische Studien Heidelberg. Esta postrera componer de nueve oficines especializaes na relixón y la Cultura Xudía. La Schiller International University, una universidá privada americana, tamién ta representada por un campus en Heidelberg, que ufierta dellos programes de pregrado y posgráu nes árees de Comerciu Internacional, Rellaciones Internacionales y Diplomacia.
Investigación
Amás de los centros d'investigación ya institutos de la universidá, esisten numberoses instituciones d'investigación asitiaes na ciudá de Heidelberg. Ente elles atopen el Llaboratoriu Européu de Bioloxía Molecular (EMBL), la Organización Europea de Bioloxía Molecular (EMBO), el Centru Alemán d'Investigación del Cáncer (DKFZ (Centru Alemán d'Investigación Oncolóxica)), l'Institutu Max Planck pa la Investigación Médica, l'Institutu Max Planck d'Astronomía, el Institutu Max Planck de Física Nuclear, l'Institutu Max Planck de Derechu Públicu Comparáu y Derechu Internacional.
Escueles
Heidelberg ye'l llar de 23 escueles primaries. Esisten numberoses instituciones d'educación secundaria, tantu públiques como privaes, que representen a tolos niveles del Sistema educativu alemán. Hai 14 Gymnasiums, 6 d'ellos son privaos. El 52% de los estudiantes de secundaria asisten a un Gymnasium, Heidelberg atópase percima de la media alemana, seique debíu al gran númberu d'académicos qu'anguaño tán viviendo en Heidelberg y la so contorna. Ente los Gymnasiums tán incluyíos el Kurfürst-Friedrich, el Bunsen-Gymnasium, el Helmholtz, el Hölderlin-Gymnasium y el Elisabeth-von-Thadden-Schule. Hai siete Realschule, diez Hauptschule y nueve escueles vocacionales (les llamaes Berufsschule). Tamién hai delles escueles d'Educación p'adultos con distintes especializaciones.
En 2006 unu de cada cinco habitantes de la ciudá yera un estudiante universitariu.
Eventos
thumb|right|La vieya ponte allumada. Mientres tol añu hai distintos festivales y eventos patrocinaos y entamaos en Heidelberg, nel mes de febreru, incluyíos el Ball der Vampire (Bola de los Vampiros) y el Fasching, l'equivalente de Mardis Gras o l'Antroxu en dalguna rexón alemana, con una xigante fiesta d'amarutes cola temática de vampiros nel castiellu local o'l conceyu. En marzu o abril el Heidelberger Frühling (Primavera de Heidelberg), el Festival de Música Clásica y el mercáu internacional de güevos de Pascua llevar a cabu. Mientres la última fin de selmana d'abril hai un mediu maratón que ye entamáu añalmente. Pel branu ta la Frühlingsmesse na Messeplatz (mayu) y el llume del castiellu y la ponte con lluces y fueos artificiales llevar a cabu. En setiembre, cada últimu sábadu'l Festival de Seronda de la Ciudá Vieya ye celebráu. Inclúi un mercáu medieval, un mercáu de les artes y artesaníes, un mercáu de pulgues, y música de Samba Rock. Mientres ochobre y payares tán los Díes de Cine Heidelberger y un festival de jazz. Cada añu en payares el Festival Internacional de Cine de Mannheim-Heidelberg toma llugar na ciudá. El festival presenta películes d'arte de nuevos direutores internacionales y llévase a cabu conxuntamente per dambes ciudaes. Mientres Navidá hai un mercáu de navidá en tola parte antigua de la ciudá. Un regalu famosu ye'l chocolate llamáu Heidelberger Studentenku (besu d'estudiante).
Cines
El Karlstorkino ufierta un programa d'arte, clásicos raros y llargumetraxes. Equí, la mayoría de les películes son amosaes na versión orixinal. El Harmonie Lux tuvo una vegada el programa convencional de Hollywood antes del so zarru en 2014, ente que los pequeños cines independientes Gloria y Gloriette según Kamera tamién amuesen películes d'arte, sobremanera nes versiones alemanes. Esisten planes pa un cine más grande nel nuevu distritu de de Bahnstadt, que va ufiertar tanto ésitos de taquilla como películes d'arte, esti cine tuvo en procesu de construcción dende 2013.
Muséu y esposiciones
Ente los museos más prominentes de Heidelberg, son por casu el Muséu Carl Bosch, que amuesa la vida y el trabayu del químicu y ganador del premiu Nobel Carl Bosch. Depués ta'l Centru de Documentación y Cultura Alemán Sinti y Roma (Dokumentations und Kulturzentrum Deutscher Sini und Roma) que describe'l xenocidiu nazi de los pueblos Sinti y Roma. El Muséu del Embalaxe Alemán (Deutsches Verpackungsmuseum) ufierta una visión xeneral sobre la historia d'embalaxe y productos d'embalaxe, ente que'l Muséu de la Farmacia Alemana (Deutsches Apothekenmuseum) el cual ta alcontráu nel castiellu ilustra la historia de la Farmacia n'Alemaña. El Muséu Kurpfälzisches (Muséu Palatináu) ufierta una gran coleición d'arte y dellos artefautos arqueolóxicos romanos de la rexón. N'honor de Friedrich Ebert establecieron el monumentu conmemorativo del Presidente Friedrich Ebert el cual recuerda la vida del primer xefe democráticu d'Alemaña. Amás, hai visites empuestes na mayoría de los monumentos históricos de Heidelberg, tamién como visites turístiques al traviés de la ciudá disponible en dellos idiomes.
El Romanticismu de Heidelberg
La dómina “Romantik” de la filosofía y la lliteratura alemana, foi descritu como un movimientu en contra de les teoríes clásicu y realista de la lliteratura, un contraste cola racionalidá de la Dómina de la Ilustración. Alzóse'l medievalismo y elementos del arte y la narrativa percibíos como de la dómina medieval. Tamién enfatizo nel arte popular, la naturaleza y una epistemoloxía basada na naturaleza, que incluyía l'actividá humana condicionada pola naturaleza na forma del llinguaxe, usos y costumes.
Llugares d'interés
thumb|Puerta de Heidelberg
thumb|Una cai llateral de la zona piatonal. thumb|Vista de Heidelberg dende'l castiellu.
Según un informe de la Escuela Cimera de Medicina de Hannover publicáu en 2007, ye la tercera «ciudá más saludable» d'Alemaña, solamente superada por Ulm y Erlangen. L'analís tomó en cuenta valores como la calidá del aire, el serviciu médicu y la cantidá d'espacios verdes y deportivos ente otros factores.
Como ye característicu na mayoría de les ciudaes alemanes, el tresporte públicu ta bien entamáu y ye fácil movese pela ciudá en calidá de turista.
La ruta del vinu pasa pela ciudá de Neustadt an der Weinstraßy, cerca de Heidelberg.