cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elisabeth Isaksson
Elisabeth Isaksson ye una glacióloga y xeóloga sueca, quién investiga la historia del clima polar sobre la base de nucleu de xelu. Tamién sobre polución en nieve y xelu na isla noruega de Svalbard y participó en proyeutos europeos gallardoniaos, sobre camudo de clima antárticu.
Cuenca del Amazones
El ríu Amazones formóse a partir d'un gran golfu qu'orixinalmente abríase al océanu Pacíficu. Cola formación de la cordal de los Andes, el golfu cerróse al noroeste, formando un xigantescu llagu nel norte d'América del Sur. El llagu abríose escontra'l este cuando se dixebró'l supercontinente sudamerifricano formando'l ríu.
Elisabeth Isaksson
Educación
En 1986, graduóse en geociencias pola Universidá de Umeå. Llogró un Fil. Lic. pola Universidá d'Estocolmu y un M.sc. pola de Maine en 1991. Defendió una tesis de rexistros climáticos de nucleos de xelu superficial, Dronning Maud Tierra, L'Antártida, En 1994 dióse-y un Ph.D. pola Universidá d'Estocolmu.
Cuenca del Amazones
El ríu Amazones naz nos Andes, en Perú. Tien 6750 kilómetros, de los que 3165 km tán en territoriu brasilanu.
Elisabeth Isaksson
Carrera
Foi investigadora asistente en proyeutos antárticos na Universidá d'Estocolmu (1988–1995), antes d'aportar glacióloga nel Institutu Polar Noruegu en febreru de 1995, una posición que caltién; y ye güei direutora del Departamentu de Xeoloxía y Xeofísica. Dende entós (2001) trabayó sobre los rexistros de xelu de nucleu de Lomonsovfonna en Svalbard, contribuyendo a un númberu d'artículos de cambéu de clima sobre los pasaos 800 años.
Gracies a cambeos n'actitúes escontra l'aceptación de muyeres nel campu dende los 1990s, Isaksson foi capaz de trabayar como glacióloga por más de 25 años. Mientres trabayaba nel so doctoráu cola supervisión de Wibjörn Karlén, entamó estudios en Kebnekaise, el monte más altu de Suecia. Nel Institutu Polar noruegu, contribuyó a investigar cambeos de clima nel Holocenu en L'Antártida de nucleos de xelu y sedimentos marinos, agua radiactivo sobre'l territoriu de Noruega, y trabayu colaborativo con EE. XX. sobre la variabilidá del clima nel este de L'Antártida. Foi participante clave nel Proyeutu européu EPICA de clima antárticu, que recibió'l Premiu Descartes en 2007.
Llista d'asteroides/74101–74200
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Cuenca del Amazones
Pol so orixe llacustre, el ríu Amazones presenta en gran parte del so percorríu una rimada pequeña formando un típicu ríu de planicie. Dende la confluencia del Ucayali y Marañón (Perú) hasta la desaguada nel océanu baxa.
Ye navegable en gran parte del so percorríu y en munchos de los sos afluentes, polo que ye un importante mediu de tresporte na zona.
Curiu
El curiu ye un elementu sintéticu de la tabla periódica que'l so símbolu ye Cm y el so númberu atómicu ye 96. Produzse bombardeando plutoniu con partícules alfa (iones d'heliu). Ye un actínido. El curiu nun esiste nel ambiente terrestre, pero puede producise en forma artificial. Les sos propiedaes químiques paécense tantu a les de les tierres rares típiques que, si non fora pol so radioactividá, podría con facilidá confundise fácilmente con unu d'estos elementos. Ente los isótopos conocíos del curiu figuren los de númberu de masa 238 a 250. L'isótopu 244Cm ye de particular interés por causa del so usu potencial como una fonte compacta de fuercia termoeléctrico, al utilizase'l calor xeneráu por escayencia nuclear pa xenerar fuercia llétrico.
El curiu metálicu puede producise por amenorgamientu del trifluoruru de curiu, con vapor de bariu. El metal tien un llustre plateado, que piérdese al contautu col aire, y una densidá relativa de 13.5. El puntu de fusión ye de 1340 (+/-) 40 °C (2444 +/- 72 °F). El metal eslleir con facilidá n'acedos minerales comunes, con formación de ion tripositivo.
Preparáronse dellos compuestos sólidos del curiu y les sos estructures determináronse por difracción de rayos X. Éstos inclúin CmF4, CmF3, CmCl3, CmBr3, CmI3, Cm2O3, CmO2. Nos lantánidos hai análogos isoestructurales de los compuestos de curiu.
Historia
El curiu foi sintetizáu per primer vegada na Universidá de California, Berkeley y tamién por Glenn T. Seaborg, Ralph A. James y Albert Ghiorso en 1944. Escoyóse'l nome curiu n'honor a Marie Curie y el so home Pierre, famosos por afayar el radio y por otros importantes trabayos sobre radioactividá.
Sam Rockwell
Sam Rockwell ye un actor d'Estaos Xuníos. Ye conocíu como protagonista de películes como Lawn Dogs, Confessions of a Dangerous Mind, Choke y Moon, y tuvo papeles destacaos en cintes como The Green Mile, Galaxy Quest, Clownhouse, Frost/Nixon, The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, Matchstick Men, Toos tán bien, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford y Iron Man 2.
Primeros años
Rockwell nació en Daly City, California, los sos padres tamién fueron actores, divorciáronse cuando él tenía cinco años d'edá. Crióse pol so padre, Pete Rockwell, en San Francisco ente que la so madre, Penny Hess, quedar en Nueva York (Sam pasaba les sos vacaciones de branu con ella). Tuvo lo que The New York Times describió como una "educación llibre" y, a los 10 años, fixo'l so debú como actor interpretando a Humphrey Bogart nun teatru improvisacional de East Village (Manhattan), faciendo un sketch onde tamién actuó la so madre. La so madre tenía un etilo de vida non convencional, taba arreyada colos hippies, el sexu y les drogues.
Asistió a School of the Arts High School en San Francisco xunto a Margaret Cho y abandonó enantes de graduase. Depués recibiría'l so diploma de la secundaria dempués de que los sos padres inscribir nun institutu alternativu llamáu Urban Pioneers porque, como Rockwell esplicó: "Yo namái quería drogame, flirtear con moces, dir a fiestes". L'institutu, dixo l'actor, "tenía una reputación de ser un llugar a onde diben los drogadictos porque yera fácil graduase", pero'l cursu terminó ayudar a volver interesase na actuación. Dempués d'apaecer nuna película independiente mientres el so últimu añu na secundaria, graduóse y treslladóse a Nueva York pa siguir cola so carrera como actor.
Primeres películes
Dempués del so primer papel nel cine na película de terror Clownhouse (1989), filmada en San Francisco, Rockwell camudar a Nueva York y estudió actuación nel William Esper Studio. La so carrera amodo adquirió impulsu a principios de los años 1990, cuando alternó papeles como convidáu en series de televisión como The Equalizer, NYPD Blue y Law & Order, y pequeños roles en películes como Last Exit to Brooklyn y Teenage Mutant Ninja Turtles. Tamién interpretó al personaxe del títulu en The Search for One-eye Jimmy. Durante esta dómina Rockwell trabayó en restoranes como ayudante de camareru y faía entregues de burrinos a casa en bicicleta. En ciertu momentu, inclusive trabayó como asistente d'un detective priváu. "Siguí a una moza que taba teniendo una aventura y tomé-y semeyes nun motel", comentó Rockwell a la Rolling Stone en 2002. "Tenía bien mala pinta". Un anunciu bien pagu pa la compañía de cerveza Miller en 1994 finalmente dexó-y dedicar -y tiempu completu a l'actuación.
El momentu clave de la so carrera foi la película Box of Moon Light (1996) de Tom DiCillo, onde interpretó a un excéntrico nuevu que se visti como Davy Crockett y vive nuna aisllada casa rodante. Los aponderamientu recibíos asitiar al mandu de los axentes de casting y nuevos siguidores, el mesmu Rockwell comentó: "Esa película foi de xuru un puntu decisivu... de dalguna forma fui introducíu nel mapa del cine independiente dempués de diez años en Nueva York".
Tamién recibió bones crítiques pola película Lawn Dogs (1997), onde interpretó a un cortacésped de clase trabayadora que se fai amigu d'una neña de 10 años (Mischa Barton) nuna comunidá privada de clase alta de Kentucky; l'actuación de Rockwell foi gallardoniada col premiu a meyor actor nos festivales internacionales de cine de Montreal y Cataluña. En 1999 Rockwell interpretó al prisioneru William "Wild Bill" Wharton na adautación del drama carcelario de Stephen King, The Green Mile. Al momentu de la filmación de la película, Rockwell esplicó por qué-y atraxo faer esi tipu de personaxes antipáticos. Dixo: "Gústame esi conteníu escuro. Creo que lo héroes tienen que ser estropiaos. Equí hai un pocu d'amargura y enoxu... Pero dempués d'esto, tengo qu'interpretar a dalgún abogáu, o a un aristócrata británicu, o van encaxellame".
Reconocencia en Hollywood
Dempués de faer d'actor incompetente na sátira de ciencia ficción Galaxy Quest (1999), na adautación de Shakespeare A Midsummer Night's Dream (1999) interpretando a Flute, y como'l villanu sociable Eric Knox en Charlie's Angels (2000), Rockwell consiguió'l papel protagonista más grande de la so carrera como Chuck Barris, el anfitrión de The Gong Show, nel debú como direutor de George Clooney, Confessions of a Dangerous Mind (2002). L'actuación de Rockwell foi bien recibida y la película consiguió crítiques positives polo xeneral.
Rockwell tamién recibió comentarios positivos pol so papel xunto a Nicolas Cage en Matchstick Men (2003) de Ridley Scott, en Entertainment Weekly llamar "destináu por escesivu interés a ser per siempres un coloríu compinche". Recibió crítiques más mistes como Zaphod Beeblebrox na versión del añu 2005 de The Hitchhiker's Guide to the Galaxy. De siguío tuvo un notable papel secundariu como Charley Ford, l'hermanu de Robert Ford (Casey Affleck), nel esitosu drama de 2007 The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford. Según una entrevista pa The Howard Stern Show, el direutor Jon Favreau consideró a Rockwell pal papel d'Iron Man porque nun principiu l'estudiu duldaba en trabayar con Robert Downey Jr. Rockwell apaeció na secuela de Iron Man estrenada en 2010 interpretando a Justin Hammer, el rival en desenvolvimientu d'armes de Tony Stark. Declaró qu'aceptó'l papel ensin lleer el guión. Nunca oyera falar del personaxe enantes de ser contactáu pal papel y nun sabía que Hammer ye vieyu nel comic.
Amás de películes de gran presupuestu, coles mesmes Rockwell caltúvose dientro del mundu del cine independiente con proyeutos como The F Word y el curtiumetraxe Robin's Big Date, una parodia de Batman onde Rockwell interpreta al famosu superheroe y Justin Long a Robin. Tamién protagonizó xunto a Kate Beckinsale la película Snow Angels (2008), dirixida por David Gordon Green.
Another One Bites the Dust
Another One Bites the Dust ye un cantar del grupu británicu Queen. Foi compuesta nel añu 1980, y publicóse nel discu The Game. Incluyóse tamién nel discu recopilatoriu Greatest Hits I.
Sam Rockwell
Reconocencia en Hollywood
Rockwell interpretó a Victor Mancini na película Choke, basada na novela de Chuck Palahniuk. El críticu Roger Ebert dixo sobre la so actuación que Rockwell "paez convertise nuna nueva versión de Christopher Walken — non tol tiempu, pero cuando lu precises, él ye la opción pa la rareza".
En 2007, Rockwell participó como convidáu na miniserie risible en llinia llamada "Casted: The Continuing Chronicles of Derek Riffchyn, Greatest Casting Direutor in the World. Ever". Apaeció xunto a Jonathan Togo y Justin Long. Interpretó a un mozu aspirante a actor llamáu Pete Sampras (ensin rellación al xugador de tenis). Rockwell apaez nel segundu episodiu de la serie de cuatro.
En 2009, protagonizó la emponderada película de ciencia ficción Moon, dirixida por Duncan Jones, onde la so actuación foi bien apreciada y munchos críticos reclamaron una nominación al Oscar como meyor actor
En 2010 anuncióse que Rockwell volvería trabayar col direutor de Iron Man 2, Jon Favreau, pa l'adautación de la novela gráfica Cowboys & Aliens. Rockwell interpretó al dueñu d'un chigre llamáu Doc que se xune a la persecución de los alienígenas.
En 2012 Rockwell apaeció en Seven Psychopaths, película empobinada y escrita por Martin McDonagh, y protagonizada por Woody Harrelson, Christopher Walken, Tom Waits y Colin Farrell.
Teatru
Dende 1992, Rockwell foi miembru de la LAByrinth Theater Company, una compañía de teatru off-Broadway, onde Philip Seymour Hoffman y John Ortiz son direutores d'arte. En 2005 Hoffman dirixó a Rockwell na obra de Stephen Adly Guirgis, The Last Days of Judas Iscariot. Otres de les obres onde actuó son: North of Mason-Dixon (2007), Dumb Waiter (2001), The Zoo Story (2001), Hot L Baltimore (2000), Goosepimples (1998), Love and Human Remains, Face Divided, Orphans, Dean of Thieves, Dessert at Waffle House, The Largest Elizabeth y A Behanding in Spokane.
Vida personal
Rockwell nunca se casó y en 2007 nuna entrevista dixo: "Definitivamente nun quiero ser padre. Nun ye'l mio estilu". Tuvo saliendo cola actriz Leslie Bibb dende l'añu 2007. Conociéronse mientres él taba filmando Frost/Nixon, en Los Angeles. Más tarde actuaron xuntos en Iron Man 2.
Ploceus intermedius
Ploceus intermedius ye una especie d'ave paseriforme de la familia Ploceidae qu'habita n'África oriental y austral.
Distribución
thumb|left|Machu construyendo'l so [[Nieru|nial.]] Estiéndese dende'l cuernu d'África pel este del continente y la franxa norte d'África austral, distribuyíu por Angola, Botsuana, Djibouti, Etiopía, Kenia, Malaui, Mozambique, Namibia, El Congu, República Democrática d'El Congu, Ruanda, Somalia, Sudáfrica, Sudán del Sur, Suazilandia, Tanzania, Uganda, Zambia y Zimbabue.
Comportamientu y ecoloxía
Añera en grandes colonies, de cutiu xunto al texedor común y dacuando col bufalero piquirrojo. Como otru texedores constrúi niales colgantes enxareyando fierva. Esta especie ye parasitada con frecuencia pol cucu didric.
Biot
Antibes ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Provence-Alpes-Côte d'Azur, departamentu de Alpes-Maritimes. Tien 9.876 habitantes.
Fourcatier-et-Maison-Neuve
Fourcatier-et-Maison-Neuve ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aurora polar
Los meyores momentos pa reparala son ente setiembre y marzu nel hemisferiu norte (aurora boreal), y ente marzu y setiembre nel hemisferiu sur (aurora austral).
Orixe
Una aurora produzse cuando una eyección de partícules solares cargaes (radiación cósmico) topeta cola magnetósfera de la Tierra. Esta "esfera" que nos arrodia obedez al campu magnético xeneráu pol nucleu de la Tierra, formada per llinies invisibles que parten de los dos polos, como un imán. Amás esisten fenómenos bien enerxéticos, como les erupciones o les eyecciones de masa coronal qu'amonten la intensidá del vientu solar. Cuando dicha masa solar topeta cola nuesa esfera proteutora, estes radiaciones solares, tamién conocíes col nome de vientu solar, mover a lo llargo de dicha esfera. Nel hemisferiu que s'atopa na etapa nocherniega de la Tierra nos polos, onde tán les otres llinies de campu magnético, va almacenándose dicha enerxía hasta que nun se puede almacenar más, y esta enerxía almacenada disparar en forma de radiaciones electromagnétiques sobre la ionosfera terrestre, creadora, principalmente, de dichos efeutos visuales. thumb|upright=1.5|[[Magnetósfera de la Tierra esviando les partícules solares cargaes (llinies marielles) escontra lo polos, onde formen les aurores.]] thumb|230px|Imaxe d'una aurora austral en redol a [[L'Antártida fotografiada dende un satélite de la Nasa.]] thumb|230px|Aurora austral fotografiada dende la base norteamericana Amundsen-Scott, mientres l'iviernu polar (l'aurora duró cuasi seis meses).
El Sol, asitiáu a 150 millones de km de la Tierra, ta emitiendo de cutio partícules que constitúi un fluxu de partícules denomináu vientu solar. La superficie del Sol o fotosfera atopar a unos 6000 °C; sicasí, cuando se xube na atmósfera del Sol escontra capes cimeres la temperatura aumenta en cuenta de menguar. La temperatura de la corona solar, la zona más esterna que puede apreciase a güeyu solo mientres los eclises totales de Sol, algama temperatures d'hasta 3 millones de graos. Al ser mayor la presión na superficie del Sol que la del espaciu que lu arrodia, les partícules cargaes que s'atopen na atmósfera del Sol tienden a escapar y son aceleraes y enriaes pel campu magnéticu del Sol, algamando la órbita d'otros cuerpos de gran tamañu como la Tierra. Amás esisten fenómenos bien enerxéticos, como les erupciones o les eyecciones de masa coronal qu'amonten la intensidá del vientu solar.
Les partícules del vientu solar viaxen a velocidaes nun rangu averáu de 490 a 1000 km/s, de cuenta que percuerren la distancia ente'l Sol y la Tierra n'aprosimao dos díes. Nes proximidaes de la Tierra, el vientu solar ye deflectado pel campu magnéticu de la Tierra o magnetósfera. Les partícules flúin na magnetósfera de la mesma forma que lo fai un ríu alredor d'una piedra o d'una pilastra d'una ponte. El vientu solar tamién emburria a la magnetósfera y la deforma de cuenta que, en llugar d'un fexe uniforme de llinies de campu magnético como les qu'amosaría un imán imaxinariu asitiáu en direición norte-sur nel interior de la Tierra, lo que se tien ye una estructura allargada con forma de cometa con una llarga cola na direición opuesta al Sol. Les partícules cargaes tienen la propiedá de quedar atrapaes y viaxar a lo llargo de les llinies de campu magnético, de cuenta que van siguir la trayeutoria que-y marquen estes. Les partícules atrapaes na magnetósfera topeten colos átomos y molécules de l'atmósfera de la Tierra que s'atopen nel so nivel más baxu d'enerxía, nel denomináu nivel fundamental. L'apurra d'enerxía apurríu a estes provoca estaos d'alta enerxía tamién denominaos d'escitación. En poco tiempu, del orde de les millonésimes de segundu, o inclusive menos, los átomos y molécules vuelven al nivel fundamental perdiendo esa enerxía nun llonxitú d'onda nel espectru visible al ser humanu, lo que vulgarmente vien ser la lluz nos sos distintos colores. Les aurores caltiénense percima de los 95 km al respective de la superficie terrestre porque a esa altitú l'atmósfera yá ye abondo trupa como por que los choques coles partícules cargaes asocedan con tanta frecuencia que los átomos y molécules tean práuticamente en reposu. Per otru llau, les aurores nun pueden tar más arriba de los 500-1000 km porque a esi altor l'atmósfera ye demasiáu tenue —pocu trupa— como por que los pocos choques qu'asoceden tengan un efeutu significativu nel so aspeutu llumínicu.
Los colores y les formes de les aurores
Les aurores tienen formes, estructures y colores bien diversos qu'amás camuden rápido col tiempu. Mientres una nueche, l'aurora puede empezar como un arcu aislláu bien allargáu que se va estendiendo nel horizonte, xeneralmente en direición este oeste. Cerca de la medianueche l'arcu puede empezar a amontar el so rellumu, pueden formase ondes o rizos a lo llargo del arcu y tamién estructures verticales que se paecen a rayos de lluz bien allargáu y delgaos. De sópitu la totalidá del cielu puede enllenase de bandes, espirales, y rayos de lluz que tremecen y muévense rápido pel horizonte. La so actividá puede durar dende unos pocos minutos hasta hores. Cuando s'avera l'alba tol procesu paez aselase y tan solo delles pequeñes zones del cielu apaecen brillantes hasta que llega la mañana. Anque lo descrito ye una nueche típica d'aurores, podemos atopar múltiples variaciones sobre la mesma tema.
Los colores que vemos nes aurores dependen de la especie atómica o molecular que les partícules del vientu solar esciten y del nivel d'enerxía qu'esos átomos o molécules algamen. Por casu nun ye lo mesmo que la escitación producir nuna zona con una atmósfera con niveles bien altos d'osíxenu que n'otra con niveles bien baxos d'este.
L'osíxenu ye responsable de los dos colores primarios de les aurores. El verde mariellu producir a un llonxitú d'onda enerxética de 557,7 nm, ente que'l color más coloráu y moráu producir un llargor menos frecuente nestos fenómenos, a 630,0 nm. Pa entender meyor tar rellación encamiéntase buscar información sobre l'espectru electromagnéticu n'especial el rangu visible.
El nitróxenu, al qu'un choque puéde-y desligar dalgunu de los sos electrones de la so capa más esterna, produz una lluz azulao, ente que les molécules de nitróxenu son bien de cutiu responsables de la coloración coloráu/púrpura de los cantos más baxos de les aurores y de les partes más esternes curvadas.
El procesu ye similar al qu'asocede nos tubos de neón de los anuncios o nos tubos de televisión. Nun tubu de neón, el gas escitar por corrientes llétriques y al perder la so enerxía en forma de lluz forma la típica lluz rosa que toos conocemos. Nuna pantalla de televisión un fexe d'electrones controláu per campos llétricos y magnéticos incide sobre la mesma, faciéndola rellumar en distintos colores dependiendo del revestimiento químicu de los productos fosforescentes conteníos nel interior de la pantalla.
Ciencia y mitoloxía
L'aurores boreales reparáronse y probablemente impresionaron enforma a los antiguos. Tantu n'Occidente como en China, les aurores fueron vistes como culiebres o dragones nel cielu.
Les aurores boreales fueron estudiaes científicamente a partir del sieglu XVII. En 1621, l'astrónomu francés Pierre Gassendi describe esti fenómenu reparáu nel sur de Francia y da-y el nome d'aurora polar. Nel sieglu XVIII, l'astrónomu británicu Edmond Halley abarrunta que'l campu magnético de la Tierra desempeña un papel na formación de l'aurora boreal.
Aurores n'otros planetes
thumb|300px|Aurores reparaes nel UV en [[Xúpiter (planeta)|Xúpiter.]] Esti fenómenu esiste tamién n'otros planetes del sistema solar, que tienen comportamientos similares al planeta Tierra. Tal ye'l casu de Xúpiter y Saturnu, que tienen campos magnéticos más fuertes que la Tierra. Uranu y Neptunu tamién tienen campos magnéticos y dambos tienen amplies petrines de radiación. Les aurores fueron reparaes en dambos planetes col telescopiu Hubble.
Los satélites de Xúpiter, especialmente Ío, presenten gran presencia d'aurores. Les aurores fueron detectaes tamién en Marte pola nave Mars Express, mientres unes observaciones realizaes en 2004 y publicaes un añu más tarde. Marte escarez d'un campu magnético análogu al terrestre, pero sí tien campos locales, acomuñaos a la so corteza. Son estos, al paecer, los responsables de les aurores nesti planeta.
Lady in Black
Lady in Black' ye un cantar del grupu británicu Uriah Heep. Foi compuesta nel añu 1971, y publicose nel discu Salisbury.
Oecomys speciosus
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Colombia Trinidá y Tobagu y Venezuela.
Ploceus katangae
Ploceus katangae ye una especie d'ave paseriforme de la familia Ploceidae, endémica del sur d'África Central. Nel pasáu considerábase que yera una subespecie del texedor mazcaráu.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase namái nel sur de la República Democrática d'El Congu y el norte de Zambia. El so hábitat natural son los carrizales y los llechos de papiros de les zones pantanoses.
Subespecies
Reconócense les siguientes:
Megan Gallagher
Megan Gallagher ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Biografía
Gallagher actuara enantes nes series Hill Street Blues y China Beach. Al traviés de la so carrera, apaeció en Law & Order, ER, 24, CSI: Crime Scene Investigation, Star Trek: Deep Space Nine, Star Trek: Voyager y American Dreams.
En Broadway tuvo na producción d'Aaron Sorkin A Few Good Men, realizando'l papel que fizo na película Demi Moore.
Broncho Billy Anderson
Gilbert M. "Broncho Billy" Anderson foi un actor, guionista, direutor y productor cinematográficu d'Estaos Xuníos, conocíu por ser la primer estrella del cine de xéneru western.
Primeros años
El so verdaderu nome yera Maxwell Henry Aronson, y nació en Little Rock (Arkansas), siendo'l sestu fíu de Henry y Esther (Ash) Aronson, nativos de Nueva York y d'orixe xudíu. Hasta los ocho años d'edá vivió en Pine Bluff, Arkansas, y dempués treslladóse cola so familia a Saint Louis (Missouri). A los 18 años d'edá foi a vivir a la ciudá de Nueva York, onde intentó faer carrera nel vodevil y el teatru, y onde complementó los sos ingresos trabayando como modelu fotográficu y vendedor de periódicos. En 1903 conoció a Edwin S. Porter, que-y dio trabayu como actor y como ocasional collaborador na redaición de guiones.
Cine
Nel tempranu film de Porter Asaltu y robu d'un tren (1903), Anderson fixo tres papeles. En viendo la cinta per vegada primera nun teatru de vodevil y sentise acorviáu pola reacción del públicu, Anderson decidió dedicase a la industria cinematográfico. Asina, col nome artísticu de Gilbert M. Anderson, empezó a escribir, dirixir y actuar nos sos propios westerns.
En 1907 él y George Kirke Spoor fundaron los Essanay Studios, unu de los más destacaos d'ente los primeros estudios cinematográficos. Anderson actuó en más de 300 curtios pa la compañía. Anque fixo una gran variedá de papeles, consiguió una enorme popularidá nuna serie de 148 curtios western mudos, convirtiéndose na primer estrella cowboy del cine, "Broncho Billy." Spoor permaneció en Chicago dirixendo la compañía como si fuera una fábrica, ente qu'Anderson viaxaba pel oeste de los Estaos Xuníos en tren con un equipu col que rodaba les películes. Munchos de los filmes foron rodaos en Fremont (California), una población nel El Condáu d'Alameda, siendo la cercana ruta del Western Pacific Railroad al traviés del Cañón Niles un llugar bien afayadizu pal rodaxe de westerns.
Cagnes-sur-Mer
Antibes ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Provence-Alpes-Côte d'Azur, departamentu de Alpes-Maritimes. Tien 49.322 habitantes.
Broncho Billy Anderson
Cine
Escribiendo, actuando y dirixendo la mayor parte de diches películes, Anderson tamién atopó tiempu pa dirixir una serie de westerns risibles protagonizaos por Augustus Carney. En 1916 Anderson vendió la so participación n'Essanay y retiróse de la interpretación. Volvió a Nueva York, mercó'l Teatru Longacre y produció obres, anque ensin un gran ésitu. Más p'alantre fixo una curtia vuelta como productor con una serie de curtios con Stan Laurel, incluyendo'l so primer trabayu con Oliver Hardy en A Lucky Dog (filmáu en 1919 y estrenáu en 1921). Por diferencies col estudiu, Metro, retiróse de nueves pasao 1920.
Elisa Soriano Fisher
Elisa Soriano Fischer foi una docente y oftalmóloga española. Fundó l'Asociación Nacional de Muyeres Españoles (ANME) y presidió la Mocedá Universitaria Femenina (JUF). Considerar una figura destacada del sufraxu universal y del feminismu asociativu ya intelectual mientres les décades de 1920 y 1930, hasta l'entamu de la Guerra Civil Española. Vivió nuna dómina convulsa na que tuvieron llugar varios cambeos políticos de gran relevancia pa la España del sieglu, como la monarquía d'Alfonso XIII, la dictadura de Primo de Rivera, la Segunda República y la dictadura franquista.
Primeros años
Elisa Soriano nació en Madrid el 22 d'ochobre de 1891, fía de Enriqueta Fischer, finada primero que Elisa cumpliera los 5 años, y José Soriano Surroca (1865-1938), xinecólogu y académicu madrilanu. Hasta los 13 años d'edá, estudió nel colexu San Luis de los Franceses de la capital d'España, y siguió los sos estudios nel Institutu Xeneral y Téunicu de Guadalaxara. Empecipió la so formación como pedagoga na Escuela Normal Superior de Maestres, onde terminó'l Grau Cimeru de Maestra de Primer Enseñanza con una calificación de sobresaliente nel añu 1912. Un añu dempués trabayóse como secretaria de la Comisión de Reglamentu de la Caxa de socorros ya integróse nel Comité Femenín d'Hixene Popular de Madrid.
Broncho Billy Anderson
Cine
Anderson demandó a Paramount Pictures por llamar "Bronco Billy" a un personaxe de Star Spangled Rhythm (1943), y por describir al mesmu como un "actor fundíu y fracasáu," daqué que sentía como una referencia a la so persona. Solicitó 900.000 dólares, pero nun se conoz cómo remató la demanda.
Elisa Soriano Fisher
Primeros años
En 1914, poco tiempu dempués de que fuera aprobáu'l derechu d'accesu a la Universidá pa les muyeres, Elisa matricular en Medicina, siendo una de les primeres muyeres españoles n'aportar a la enseñanza cimera. A pesar de ser la única muyer de la promoción d'aquel añu, cuntó col sofitu de Sebastián Recasens, decanu de Medicina y xinecólogu. Escoyó oftalmoloxía como especialidá, que yera la especialidá de la tamién doctora Trinidad Arroyo, una de los trés muyeres que practicaben la medicina na capital. En 1915 trabayó como auxiliar de la inspeición médicu-escolar de Madrid, un añu más tarde foi la primer muyer en solicitar alumnu internu de la Beneficencia Provincial de Madrid. Tamién foi vicesecretaria de Proteición Escolar. Llogró la llicenciatura en Medicina na Universidá Central en 1918 y el doctoráu en 1919 con una tesis sobre tumores oculares.
Broncho Billy Anderson
Últimos años
A los 85 años, Anderson salió del so retiru pa faer un caméu en The Bounty Killer (1965). Nos sos últimos años de vida moró nel Motion Picture & Television Country House and Hospital en Woodland Hills (Los Angeles), California.
Elisa Soriano Fisher
Trabayu como doctora y profesora
Elisa Soriano empezó una doble trayeutoria profesional, que caltuvo tola so vida, na que combinaba la oftalmoloxía que llevaba a cabu en diverses instituciones públiques y nuna consulta privada cola enseñanza de Hixene, Fisioloxía y Anatomía como caderalga n'Escuela Normal Central de Maestres. Participó en dellos congresos, aportando a vocal del Segundu Congresu Internacional de Ciencies Alministratives, onde presentó “La Cruz Roja Internacional en paz y en guerra”, xunto cola escritora Blanca de los Ríos Blanca de los Ríos de Lampérez y la poeta Sofía Casanova.
En 1921 Elisa Soriano Fisher convertir na primer muyer española en tener un cargu oficial nel Hospital, recibiendo variors homenaxes, como'l de l'ANME y la JUF entamáu nos salones del Hotel Palace, al qu'asistieron delles feministes españoles como María Espinosa o Dolores Velasco.
Broncho Billy Anderson
Últimos años
Broncho Billy Anderson finó en 1971, a los 90 años d'edá, nun sanatoriu de South Pasadena, California. Sobreviviólu la so esposa, Mollie Louise Schabbleman, y la so fía, Maxine. Los sos restos foron enceneraos y les sos cenices depositaes nel Crematoriu Chapel of the Pines de Los Angeles, California.
Elisa Soriano Fisher
Trabayu como doctora y profesora
En 1927 Elisa Soriano, que yá formaba parte de l'Asociación Internacional de Médiques, foi nomada por famosa médicu y feminista Kate Carnpbell Hurd-Mead, presidenta de Medical Women International Association (MWIA), nun artículu qu'escribió tres una visita a España. Amás, Soriano aprobó les oposiciones y llogró una plaza nel cuerpu médicu de la Marina Civil, convirtiéndose asina na primer muyer que desembarcó pa exercer el so oficiu. Ellí trabayó mientres tou un añu como inspeutora médicu en dos llinies de pasaxeros que cubríen el trayeutu hasta América del Sur.
Dempués de la Guerra Civil, Elisa Soriano siguió trabayando como caderalga y oftalmóloga pediatra, promoviendo de manera activa alcuentros de calter lliterariu y cultural. En 1962, dos años antes de la so muerte, recibió la Medaya de la Ciudá de Madrid.
Broncho Billy Anderson
Legáu
En 2002 foi incluyíu nel Salón de la Fama de los Intérpretes Western, nel National Cowboy & Western Heritage Museum d'Oklahoma City, Oklahoma.
Elisa Soriano Fisher
Activismu feminista
La finalización de la Primer Guerra Mundial supunxo l'entamu de la llucha polos derechos de les muyeres. A finales del añu 1918, creóse l'Asociación Nacional de Muyeres Españoles (ANME) y Elisa yera una de los sos integrantes. Ente dalgunos de los oxetivos más deseyaos per parte de la organización atópense: consiguir el derechu y accesu a la educación, el trabayu con igual remuneración, esto ye, el mesmu salariu pa un mesmu trabayu independientemente de quien lo realizara, defender los derechos femeninos, proteición a toa iniciativa femenina ya idea humanitaria, etc. Na primer información qu'apaez na prensa, concretamente n'El Globo del día 8 d'avientu sol títulu de “La fuercia que naz” ,atópase un manifiestu qu'acaba con estes pallabres: “Si te pregunten qué ye feminismu, contesta: “Redención de la muyer, perfeición de les sociedaes, elevación de la Humanidá”. Amás de Elisa, tamién s'atopaben otres muyeres que yeren activistes de la ANME como Benites Asas, Dolores Velasco y Julia Peguero que taben lideraes por María Espinosa de los Monteros. La ideoloxía d'esta organización considerábase como feminista de centru.
Amás de formar parte de l'Asociación Nacional de Muyeres Españoles, Soriano foi la fundadora de la Mocedá Universitaria Feminista (JUF), que'l so oxetivu yera ser la unión ente muyeres de distintos ámbitos y asociaciones; na organización había llugar pa tou tipu de muyeres ensin importar la so ideoloxía: republicanes, monárquiques y católiques. Por toos estos motivos, Soriano convertir en 1919 en vocal del Conseyu Supremu Feminista d'España, una organización creada como resultáu de la unión de delles asociaciones sufraxistes del país: la Sociedá Progresiva Femenina, la Lliga Española pal Progresu de la Muyer, la Sociedá Concepción Arenal, de Valencia, l'Asociación Muyer del Porvenir, de Barcelona y l'ANME. Los estatutos de la JUF fueron publicaos en revistir Redención, y recoyíen el principal oxetivu de l'asociación: “al estudiar una carrera, que [les muyeres] puedan llograr los mesmos puestos que los homes cuando pola so intelixencia merecer”. Onde apaeció per primer vegada'l nome Mocedá Universitaria Feminista, foi en Redención, una revista mensual de calter feminista. Elisa afirmó la oficialidá de la organización universitaria pa tener calter propiu n'aiciones feministes específiques de la universidá y en congresos. Dos años más tarde, concretamente, na Xunta Xeneral de l'Asociación Nacional de Muyeres Españoles, Soriano foi escoyida como una de les “vocales natos” de la nueva xunta directiva.
El so constante llucha pola igualdá llevar, en xunu de 1920, a ser la delegada española pola Mocedá Universitaria de Madrid, nel congresu celebráu en Xinebra por iniciativa de l'Alianza Internacional pal Sufraxu de la muyer. Un congresu que supunxo una reblagada escontra'l sufraxu femenín. Sicasí, la so presencia nun yera pa nada estraña. La doctora Soriano yera considerada unu de los iconos del feminismu español y siempres s'atopaba nos llugares nos que creía que yera necesariu representar les aspiraciones de les muyeres.
Un testu robláu por J.P (Julia Peguero) fai referencia al discursu que la doctora Soriano, presidenta de la JUF y vocal de l'ANME, realizó nel actu presidíu pol decanu de la Facultá de Filosofía y Lletres. Elisa manifestóse totalmente dispuesta a llevar tou llabor profesional común a los dos sexos. Mentó ser representaes nel Congresu pal Sufraxu de la Muyer celebráu l'añu anterior en Xinebra, por Beatriz Galindo, autora de sonadía; y nel de les Muyeres Universitaries de Londres, que la so representante foi la direutora de la Residencia d'Estudiantes femenina, María de Maetzu. Aprofiaron en tal discursu que'l principal oxetivu de la organización yera protexer a les muyeres dedicaes a estudios universitarios, y esto faía otorgando dineru a muyeres universitaries. Les afortunaes d'esi añu fueron María Cejudo Hervás (Facultá de Ciencies, seición de Naturaleza) y Rosi Poy Martí (Facultá de Medicina, Odontoloxía). Nesti actu trató temes como la separación o unión d'estudiantes de dambos sexos; de la necesidá de dexar a un llau les ideales profesionales, les pasiones políticu y relixosu, “evitando llevar al senu augusto de la Universidá rensíes de bandería qu'en nada atañen a los fundamentos de la so fundación”. Terminó faciendo un llamamientu a la muyer, diciendo que toa misión hai de ser de paz: “nunca d'antagonismos y rensíes”. Les últimes pallabres del so discursu fueron que cada institución fadría lo que se-y encamiente pa cultivar a los mozos.
La relevancia de la JUF y la so presidenta Elisa yera notable, yá que tuvo una audiencia col rei n'ochobre de 1921. Esi mesmu mes Soriano asistió al Congresu Internacional d'Estudiantes (Montpellier) como delegada oficial de la UNEE. Al volver, dirixir a Barcelona cola presidenta y secretaria de la JUF, María Bardan; y mientres la so estancia ellí, foi convidada por Aición Feminista a dar un discursu sobre “La Mocedá Universitaria Feminista”. A finales d'esi añu, na Universidá Central, Elisa Soriano apurrió, per segundu añu consecutivu, los premios daos a Mercedes García López (Ciencies Naturales) y Juana García Orcoyen (Medicina). Nesti actu resaltó los trabayos de la entidá, cuantimás los de María Espinosa de los Monteros, quien, empuesta pola causa del feminismu, contribuyó a la creación de los premios. Soriano tamién aconseyó a los mozos, “esperando qu'a la fin renaciera la fraternidá ente tolos que consagren la so vida a la ciencia”. La doctora nun volvió apurrir un premiu hasta 11 años dempués, que foi la Beca Internacional doctora Elisa Soriano, na Residencia Internacional de Señorites de Madrid, proyeutu que dirixó mientres la Segunda República. Un añu más tarde, volvieron nomar otra beca col so nome.
En 1922 la JUF siguió colos proyeutos y trabayos, y el primeru d'aquel añu foi una conferencia de Odón de Bon cola tema de “Les muyeres na Universidá”, comentando que les muyeres aportaren a la mayoría d'actividaes de la vida de manera rápida y sópita, sobremanera nes de la cultura, de manera que a les primeres muyeres que fueron valientes y rompieron colos prexuicios tradicionales calificar de “heroínes del so sexu”. El restu del programa del añu 1922 resumir, ente otros, con Pilar Oñate: “Feminismu na lliteratura española”; Tomás Montejo: “La muyer ante'l Derechu positivu español”; Micaela Díaz Rabaneda, profesora de la Normal de Maestres: “La muyer nes reivindicaciones feministes”, [...]. Elisa Soriano participó,en nome de la JUF, nel homenaxe a María Guerrero y Fernando Díaz de Mendoza. De la mesma, convocó'l primer concursu científicu-lliterariu pa fomentar l'estudiu del trabayu de la muyer universitaria, independientemente del estudiu que curse. Los diplomes otorgar a Catalina Vives (Ciencies) y a Concepción Peña Pastor (Lletres).
Anque fueron esmoreciéndose un pocu les actividaes de la JUF, nun foi'l casu de la fama de Elisa Soriano, hasta'l puntu de qu'Augusto Martínez Olmedilla dedicó-y una publicación na coleición La Novela de Güei en 1922, cola dedicatoria impresa: “A la doctora Elisa Soriano, infatigable paladín de nobles y elevaes empreses”. En 1924 empezar a llevar a cabu al traviés d'ella una serie d'entrevistes a muyeres que teníen conocencia y opinión formada sobre'l votu femenín, “muyeres que formen la nuesa aristocracia intelectual”, y, cabo destacar que la doctora Soriano foi la primera a la qu'entrevistaron.“- Les condiciones en que tien de ser concedíu'l votu femenín pa les eleiciones municipales son, al mio pensar, les mesmes esautamente nes que se-y concede al home, una y bones dambos tienen, como ciudadanos, los mesmos deberes, tienen de tener los mesmos derechos, y cómo han de contribuyir a les mesmes cargues, deben tamién apurrir les sos opiniones cuando se trata d'escoyer aquellos que-yos han de rexir”.
En 1926 llevar a cabu nel Teatru Alkázar de Madrid el primer mitin de muyeres españoles, nel cual Elisa intervieno. Un añu más tarde, Soriano foi nomada delegada pol ministeriu d'Instrucción Pública pa representar a España nel Congresu de Bolonia. N'anguaño la JUF, que llevaba 8 años en marcha, tuvo una gran actividá. Con sofitu, consiguióse una bolsa d'estudios pa universitaries que fueren miembros de la International Federation of Women University. La Comisión de la Federación n'España cuntaba con Elisa Soriano como presidenta.Pero entá entós quedaben munches victories por ganar y llogros que consiguir. La JUF convertir nuna verdadera escuela de dirixentes y collaboradores sobremanera nel ámbitu profesional, pero siempres reivindicativu. Sicasí, en 1928, los caminos de la JUF y de Elisa Soriano dixebráronse, yá que Soriano foi escoyida nel cuerpu médicu de la Marina Civil. Sicasí, en 1928 fundó con un grupu d'amigues a como Trinidad Arroyo y Concepción Aleixandre l'Asociación de Médiques Españoles (AME). AMAR taba coneutada col movimientu internacional de muyeres médicos, un movimientu que se fundara nos Estaos Xuníos en 1919 y que s'espandiera pol restu del mundu. Ello ye qu'en 1927 la doctora Soriano entrevistar cola presidenta de Medical Women International Association. AMAR y la MWIA teníen como oxetivos oxetivos defender profesionalmente a les muyeres médicos y ameyorar la salú de muyeres y neños. L'asociación paralizóse dempués de la guerra civil y volvió funcionar en 1965, nos últimos años del réxime franquista.
Inflúi
Elisa Soriano vivió arrodiada de muyeres a les qu'almiraba. Destaca la so rellación cola abogada Margarita Nelken, que probablemente empezó dempués de que Fisher ufiertára-y el so sofitu en lleendo un artículu so en contra del abandonu de los neños y de les condiciones precaries polos qu'estos pasaben. Según la so sobrina Alicia Margareto Soriano: “Elisa lluchó a pesar de los homes”. En dalgunos de les semeyes que caltienen les sos sobrines, podemos ver a Elisa xunto a persones de sonadía como Madame Curie, Albert Einstein, María Espín de los Monteros, Odón de Bon o Emilia Pardo Bazán.
Otros dos muyeres que destacaron ente'l so círculu d'amistaes fueron Clara Campoamor y Julia Peguero, coles que siguió siendo amiga inclusive na dictadura. Campoamor consideraba a la doctora Soriano un referente, a pesar de ser trés años mayor qu'elles. Los dos formaben parte de la Sociedá Española d'Abolicionismu y del Partíu Rádical, el proyeutu políticu d'Alejandro Lerrouz. Amás, cuando Clara Campoamor volvía a España de forma clandestina, agospiar na casa de Elisa. Peguero tamién almiraba a la doctora, anque yera 11 años mayor qu'ella, y tuvieron una gran rellación hasta la muerte de Elisa. Antes de la guerra, dambes trabayaren como conseyeres de llibre designación del Gobiernu republicanu nel Conseyu Nacional de Sanidá y Asistencia Pública. L'almiración yera mutua, pos Elisa guardaba tolos llibros de la diputada y semeyes personales na so biblioteca personal. Na actualidá, estos llibros formen parte de la Biblioteca de la Facultá d'Educación de la Universidá Complutense de Madrid.
Obres
De l'abondosa obra publicada en revistes especializaes, como La Medicina Social Española (1918-20) y El Siglo Médico, pueden destacar los artículos:
Flightplan
Flightplan ye una película de 2005 dirixida por Robert Schwentke y protagonizada por Jodie Foster, Peter Sarsgaard, Erika Christensen y Sean Bean. Estrenar en Norteamérica'l 23 de setiembre de 2005.
Argumentu
La hestoria empieza cuando Kyle Pratt (Jodie Foster) enceta un avión de Aalto Airlines pa un viaxe de Berlín a Nueva York cola so pequeña fía de 6 años, Julia. Dempués de dormir cerca de 3 hores, Kyle dase cuenta de que Julia sumió, asina qu'empecipia una busca pol avión (con capacidá pa 426 pasaxeros), pero la tripulación asegura que Julia nunca xubió al avión y nengunu de los pasaxeros ver.
La busca p'atopar a Julia fracasa. El comandante (Sean Bean) pide a la tripulación que busque a la neña, yá que tarrez que Kyle mancar en casu de turbulencia. El capitán y el restu de personal abarrunten que Kyle tien trestornos mentales, una y bones el maríu de Kyle apocayá finó al cayer d'un edificiu y que pudo imaxinar qu'encetó l'avión cola so fía. Kyle nun tien el pase d'encetar de Julia y el so nome nun taba na llista de pasaxeros. Un sobrecargu asegura que l'asientu que supuestamente taba ocupáu pola neña ta sacupáu. Toos cuestionen la esistencia de la neña, d'esta manera Kyle desespérase y aportuna en que traxo a la so fía con ella y que tien de tar ayundes del avión. Por que nun cause más llerza, l'alguacil del vuelu, Carson (Peter Sarsgaard), convertir nel so cuidador por órdenes del comandante.
Kyle empieza a duldar si en realidá encetó cola so fía, dempués de que-y dixeron que Julia morriera xunto col so padre, pero sabe que nun ye ciertu cuando nota un corazón que la neña dibuxó nel ventanu del avión col so deu. Como Kyle ye inxeniera aeronáutica, conoz cada parte del avión y empieza a buscar sola a la so fía. Mientres abre'l ataúd del so maríu, Carson atopar y l'escolta escontra'l so asientu.
Dempués ye reveláu que Carson, Stephanie (una tripulante de la cabina de pasaxeros) y el direutor d'un tanatorio en Berlín son los verdaderos villanos. Carson armó un plan qu'incluyía que l'aereollinia tresfiriera 50 millones de dólares a una cuenta de bancu, a pidimientu de Kyle, afirmando qu'ella ye en realidá una terrorista ya intenta faer esplotar l'avión con un detonador escondíu nel ataúd. Los villanos asesinaren al maríu de Kyle pa poder esconder los esplosivos nel ataúd ensin que los rayos X detectar. Asina, secuestraron a Julia pa faer creer que Kyle inventó la desapaición de la neña y dicir que ye terrorista. Primero que l'avión aterrizara diben faer esplotar los detonantes, agora cerca d'onde s'atopaba la neña, inconsciente, y dexar a Kyle muerta nel avión col detonador na mano.
Los pasaxeros y la tripulación son sacupaos dempués d'un aterrizaxe d'emerxencia en Goose Bay, NL, Canadá. Solamente Kyle, Carson y Stephanie permanecen nel avión. Kyle enterar de los planes de Carson y cutir con un estintor de quemes y quíta-y el detonador del so bolsu. Mientres él asonsaña dolor nel pisu, Kyle escapa pa siguir buscando a Julia, cuando Stephanie interponse y prohíbe-y el pasu, pero Kyle cutir y dexar amoriada. Stephanie entra en llerza, abandona a Carson y dexa l'avión.
Carson va en busca de Kyle, p'asegurase de que nun abandone l'avión cola so fía. Mentanto, Kyle atopó a Julia y llevar a un llugar seguru nel avión. Carson dirixir al área onde dexara a Julia y nota que nun s'atopa. Nesi momentu Kyle españa l'esplosivu matando instantáneamente a Carson.
Kyle, con Julia en brazos sale del avión. El FBI, los pasaxeros y la tripulación dan cuenta de la esistencia de la neña. A la mañana siguiente, Kyle recibe sides per parte del capitán y los pasaxeros.
Pedanía
España
Si tienen autonomía, haber de regular pol artículu 45 de la Llei de Bases de Réxime Llocal:
Fourg
Fourg ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Pedanía
España
Amás, suelen ser de calter rural. La división en pedaníes ye carauterística, por casu, de les provincies d'Asturies, Burgos, Cantabria, Llión y Galicia (concretamente de Galicia y Asturies son les parroquies les entidaes naturales reales y básiques), d'Andalucía o de la Rexón de Murcia, con dellos conceyos que raspien o inclusive superen los 1.000 km² d'estensión anque tamién se da en llugares de recién formación relativa (anterior al sieglu XX) por treslláu de competencies históriques en llugares más poblaos como'l casu d'Isla Cristina con La Redondela na provincia d'Huelva, una y bones los nuevos nucleos del sieglu XX suelen segregase direutamente de los sos conceyos matrices.