cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Natasha Petrovic
Biografía
Petrovic fala con flidez Macedoniu, Serbiu, Inglés, Bosno, Alemán, Búlgaru, Italianu y español. Estudió arte dramático en St. Cyril and Methodius University dende 2007 y graduóse en 2011. Petrovic foi comparada pola so guapura y talentu con Ingrid Bergman.
Prodromo della Flora Toscana Ossia Catalkogo Metodico dell Piante
Prodromo della Flora Toscana Ossia Catalkogo Metodico dell Piante (embrivíu Prodr. Fl. Tosc.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu italianu Théodore Caruel col volume principal espublizáu n'ochobre 1860-xineru 1862.
Meyrieux-Trouet
Meyrieux-Trouet ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Desmanthus virgatus
El Bilil o Desmanthus virgatus ye una especie de planta perteneciente a la familia Fabaceae, thumb|240px|Detalle de la flor
Descripción
Son yerbes o subarbustos, raigañu axonomorfa, inermes, postraos a erectos, de 0.3–1 m d'altu; plantes hermafrodites. Fueyes bipinnaes, 1–7 cm de llargu, pinnas 2–8 pares, 1–3.5 cm de llargu, les del par inferior con una glándula cupuliforme, orbicular o obovada ente elles; folíolos 10–25 pares, oblongo-lineares, 2–8 mm de llargu, ciliaos nos marxes; estípules setiformes. Inflorescencies capítulo axilares, pedúnculos 1–2.5 cm de llargu, comúnmente con 6–9 flores, toes fértiles o delles basales estériles, cada flor abrazada por una bractéola linear-subulada; mota campanuláu, 2–3 mm de llargu, 5-dentáu; pétalos 5, llibres, 3–4 mm de llargu, unguiculaos na base, blancos; estames 10, llibres, exertos; ovariu billateral, glabro, subsésil, estigma truncáu. Frutos 1–6 por capítulu, lliniares, 2.5–7 cm de llargu y 2.5–5 mm d'anchu, glabros, dehiscentes a lo llargo de les cáscares; granes 10–25, oblicues nes vaines, lenticulares, 2–3.5 mm de diámetru.
Distribución y hábitat
Ye una especie común, de cutiu ruderal, que s'atopa dende Estaos Xuníos (Florida y Texas) a Arxentina, Galápagos, les Antilles ya introducida nos trópicos del Vieyu Mundu. == Propiedaes méntase'l so utilidá como fungicida en Oaxaca. Ricardo Ossado, a mediaos del sieglu XVIII señala: la so aición ye direuta nos tumores blancos, preparada en forma de pomada o cerato.
Taxonomía
Desmanthus virgatus describióse por (L.) Willd. y espublizóse en Species Plantarum. Editio quarta 4(2): 1047. 1806. Acacia virgata (L.) Gaertn.
Sistema de votación
alt=mandos de votación PowerVote|miniaturadeimagen|Sistema de votación PowerVote Un sistema de votación ye una forma d'escoyer ente delles opciones basáu na decisión de los votantes. L'actu de votar tien el so usu más conocíu nes eleiciones polítiques, nes que s'escueye d'ente los candidatos a cargos públicos. Les votaciones pueden emplegase tamién pa conceder premios, escoyer ente distintos planes d'aición o, por aciu un programa informáticu, determinar la solución a problemes complexos.
La regla de la mayoría diz que si más de la metá de los votantes decantar por una de les opciones, ésta ten de ser la resultancia única de la eleición. Ésti puédese considerar como'l sistema de votación más senciellu. Pero munches votaciones riquen regles más complexes, especialmente si hai más de dos resultaos posibles.
Aspeutos de los sistemes de votación
Un sistema de votación especifica la forma de la votación, el rangu de votos posibles y el métodu de cuenta, un algoritmu pa determinar la resultancia. Esta resultancia puede ser un ganador simple o dellos ganadores, como asocede nes eleiciones d'una llexislatura. El sistema de votación puede especificar tamién cómo se distribúi'l poder ente los votantes, y cómo s'estremen los votantes en circunscripciones que los sos resultancies tomar en cuenta independientemente.
Les realizaciones de les eleiciones nel mundu real de normal non considérense parte de los sistemes de votación. Por casu, ente que un sistema de votación especifica la votación de forma astracta, nun especifica cómo va ser el votu físicamente; si va tener la forma d'un cachu de papel, una tarxeta furada, una mano alzada o si va ser un votu electrónicu. Un sistema de votación tampoco especifica de qué manera los votos caltiénense de callao—o si nun lu faen—, cómo verificar que los votos cúntense correutamente o quién debi poder votar. Estos aspeutos son parte del campu de les eleiciones y los sistemes eleutorales.
El votu
Los distintos sistemes de votación tienen distintes formes de dexar a los individuos espresar los sos votos. Nos sistemes de sistemes de votación preferencial, como la segunda vuelta instantánea, el método Borda o'l métodu Condorcet los votantes ordenen la llista d'opciones de más preferíu a menos preferíu.
Na regla de la pluralidá los votantes escueyen una única opción, ente que na regla d'aprobación pueden escoyer tantes como quieran. Nos sistemes de votos que dexen acumuladura, como la regla acumulativa los votantes pueden votar pol mesmu candidatu delles vegaes.
Dellos sistemes de votación inclúin eleiciones adicionales nel votu, como escribir el nome del candidatu o la opción nengunu de los anteriores.
thumb|Sistema de votación interactiva de CustomVote, mandos de votación electrónicos y mandu pal control del PowerPoint. El meyor métodu pa llograr respuesta de los asistentes en cualquier eventu o congresos.
Pesu de los votos
Munches eleiciones realícense siguiendo'l lema “una persona, un votu”, que vien dicir que los votos de cada votante tienen de valir lo mesmo. Sicasí, esto nun se cumple en tolos sistemes. Nes votaciones de la redolada empresarial de normal el pesu de cada votu corresponder cola cantidá remanes que tien cada votante, lo que convierte'l lema en “una aición, un votu”.
Los votos pueden tener pesos distintos por otres razones, el distintu rangu de los votantes. Un casu especial d'esta situación ye cuando a un votante dáse-y el privilexu de resolver los empates. El votante qu'exerz esti privilexu puede o nun tener capacidá pa emitir un votu ordinariu. Si nun puede emitir un votu ordinariu, el suyu ye un votu menos importante que'l restu. Los desempates eleutorales pueden resolvese por aciu otros métodos, como llanzar una moneda.
La votación interactiva
La votación interactiva dexa a importantes grupos de persones votar sobre una tema o responder a una entruga. Cada persona tien un control remotu col que puede faese seleiciones. Cada control comunica a distancia con un ordenador al traviés de receptores asitiaos alredor de la sala o al traviés d'un únicu receptor conectáu al ordenador del ponente con un conector USB. Dempués d'una hora - o cuando tolos participantes respondieren - el sistema termina la votación pa esa entruga en particular y marca los resultaos. Polo xeneral, los resultaos son darréu puestos a disposición de los participantes al traviés d'un gráficu de barres qu'apaez nel proyeutor.
En situaciones nes que se riquir el siguimientu, el númberu de serie de cada mandu introduzse primeramente na base de datos del ordenador. D'esta manera, la respuesta de cada persona puede identificase más tarde.
Amás del ordenador del speaker y del proyeutor, el sistema de votación interactiva típicu tien los siguientes componentes:
Aplicaciones
El sistema de votación electrónicu utilizar nuna amplia gama d'industries y organizaciones. Dellos exemplos inclúin:
Evaluación del ROI
Beneficios de la votación interactiva
Dalgunos de los beneficios potenciales de los sistemes de votación interactiva son :
Encuesta anónima * Siguir les respuestes individuales
Boadilla del Camino
Boadilla del Camino ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Palencia (Castiella y Lleón). Nél coinciden tres singularidad xeográfiques: La primera ye la Tierra de Campos; Boadilla ye'l llende Este de la gran estepa castellana, colos sos campos de cebera y les sos nidies ondulaciones. La segunda ye'l Camín de Santiago; dende'l sieglu X, cuando la frontera cristianu-musulmana estabilizar nel Douru, los pelegrinos fueron abandonando los Caminos del Norte pa dirixise a Santiago per una ruta más llevadera: el camín francés, la siguiente llocalidá ye Frómista. La tercera ye la Canal de Castiella; empecipiada a finales del sieglu XVIII, esta colosal obra de la Ilustración riesga'l paisaxe.
Historia
La primer cita histórica de Boadilla topar nel Fueru de Melgar de Suso (Melgar de Fernamental - Burgos) que data del 6 de setiembre del añu 950, en siendo repoblada, al paecer, por Fernán Armentález. Esti conde topar a les órdenes de Fernán González, el llexendariu conde qu'independizó Castiella del reinu de Lleón. Una de les primeres noticies interesaes de la llocalidá de que tenemos conocencia ye del s. XII, cuando Gómez Ruiz de Manzanedo vendió a D. Gómez Díaz de Villageva toles heredaes que tenía en Boadilla del Camino y en Vega de Doña Olimpa.El periodu de mayor puxanza coincide colos sieglos XV XVI, nos que s'alzaron el Rollu, la Ilesia actual y l'Hospital de Pelegrinos. Nel final del S. XV destaca la figura d'Antonio de Rojas, natural de Boadilla, que foi obispu de Mallorca, Palencia y Lleón; Arzobispu de Granada, Primer Patriarca d'Indies y Presidente del Conseyu Real mientres el reináu de Carlos I. Otru personaxe importante, yá nel S. XVI, foi Nicolás de Bobadilla, que formó parte del nucleu fundacional de la Compañía de Xesús y que destacó pol so defensa de les idees de la Contrarreforma per tierres d'Alemaña ya Italia.Les obres de construcción y puesta en serviciu de la Canal de Castiella significaron l'apertura por un curtiu ralu de tiempu d'una puerta al comerciu.
Patrimoniu
El magníficu rollu góticu que podemos atópase en Boadilla data del sieglu XV; ta profusamente decoráu tantu con motivos animales como con motivos xacobeos y pequeños ánxeles. Esti monumentu foi alzáu como símbolu de l'autonomía que dio Enrique IV a Boadilla del Camino, pola que dexaba de tar sometida a los derechos de xurisdicción de los señores de Melgar de Fernamental, antes conocida como Melgar de Suso y Castrojeriz. Foi declaráu Bien d'Interés Cultural con fecha 18/02/1960. thumb|center|Rollu. La ilesia de Santa María de l'Asunción data del sieglu XVI, anque ta construyida sobre una antigua ilesia románica de la que queden restos na base del campanariu y una Pila bautismal, datada nel sieglu XIII. La ilesia ta formada por trés naves constituyíes por pilastres, el bautisteriu y el coru. Na cabecera de la nave del evanxeliu álzase la torre del campanariu, formada por trés cuerpos. Na nave del evanxeliu atópase en retablu del Ecce homo y el calvariu del Cristu de San Miguel. Na nave de la epístola podemos atopar un retablu neoclásicu que data del sieglu XVIII. Na nave central podemos atopar el retablu mayor, nél atopen obres de Juan de Cambray, Pedro de Flandes y Juan de Villoldo, toos de la escuela de Berruguete. thumb|center|Ilesia de Santa María de l'Asunción. Foi fundáu por Antonio de Rojas a empiezos del sieglu XVI p'aprovir d'abellu y asilu a los probes transeúntes. Güei ye de propiedá particular. Sobre idees del sieglu XVI pa dotar a Castiella d'una vía navegable de tresporte, la canal empieza a constituyise nel XVIII sol impulsu del Marqués de la Ensenada dando empiezu'l navegación'l 14 d'avientu de 1849. Ta estructurado en tres ramales: de Campos, Sur y Norte. Esti postreru, qu'escurre por Boadilla, construyir ente 1759 y 1804. Nel tramu que llega hasta Frómista pueden trate delles de les infraestructures típiques de la canal: esclusas pa salvar los desniveles ente tramos, hai 49 en total, de les que 24 tán nel ramal Norte: pontes pa salvar la canal; acueductos por que la canal salve otros calces y vaguaes; arques, pequeñes casetes que sirvíen pa regular el fluxu d'agua de les antigües acequias de riego y, como non, les cases y los almacenes. Antaño tamién hubo molinos, nesti tramu tán en ruines ya inclusive una central hidroeléctrica que se rehabilitó.Puesto que se topa perfectamente integráu na redolada ye un llugar ideal pa la observación de too tipu d'aves: tou tipu d'anátidas, garces, rapazos, avutardas, etc. Fonte Vieya. Esta fonte ye lo primeru qu'atopen los pelegrinos al llegar, nun ye estrañu que'l so mecanismu de rueda seya tan recordáu polos pelegrinos y polos vecinos. Al so alredor tópase una zona verde con meses y barbacoes. Llavaderos. Cerca de la Fuente Vieya tópense los llavaderos, construcción recién pero verdadera amuesa etnográfica de les maneres de vida d'otros tiempos. Palombares. Na Tierra de Campos nun puede faltar esta edificación tan útil como interesada. Nel pueblu son munchos los qu'hai, de planta cuadrada, y puede vese la so estructura interna en dalgún que, desgraciadamente, tán en ruines.
Economía
Boadilla vive principalmente de l'agricultura. De les 2800 hectárees coles que cunta'l pueblu dedicaes a l'agricultura, 1900 son cerealistas y 850 son de cultivos de regadío. Con al respective de la ganadería, anguaño en Boadilla esisten unos 3100 animales, de los cualos 300 correspuenden a ganáu bovino y 2800 a ganáu ovín.Nos últimos años cobró importancia'l Camín de Santiago, tantu al producise una mayor arribación de pelegrinos como al abrir l'albergue priváu col que cunta Boadilla, que ta abiertu práuticamente tol añu.
Lluis Xabel Álvarez
Lluis Álvarez, tamién conocíu pol alcuñu de "Texuca", ye un filosofu, escritor asturianu y profesor de la Universidá d'Uviéu. Lluis Xabel Álvarez nació en Sama, Llangréu, en 1948.
Estudió nes Universidaes de Valencia y Uviéu; nesta última entró nel departamentu de Filosofía cuando lu dirixía Gustavo Bueno, dedicándose sobremanera a dar clases de Filosofía del Llinguaxe, Estética y Filosofía del Arte, disciplines nes que Lluis Álvarez tien delles publicaciones notables. En 1977 collabora na fundación de la Sociedá Asturiana de Filosofía (SAF).
N'asturianu escribió dos llibros, ún de poesía: "Poemes y tornes" (1990) y otru d'ensayu: "Diálogu de Pumarín y otros trabayos de razón local" (1999). Texuca foi ún de los entamadores del grupu Conceyu Bable en 1974 y dende los sos primeros artículos publicaos na revista Asturias Semanal, vien ocupándose de temes rellacionaos cola identidá cultural asturiana en diversos trabayos. Ye académicu de la llingua dende la fundación de l'Academia de la Llingua Asturiana en 1981.
En Poemes y tornes amuesa una poética que bebe del celtismu de Yeats y de les elexíes de Rilke pa componer un discursu estéticu de fonda intensidá emotiva y d'una rica espresividá llingüística. Les versiones d'autores tan estremaos como Shakesperare, Robert Graves, Salvador Espriu y Carmen Conde, que completen esti llibru, sirven tamién de guía de los gustos poéticos de Lluis Texuca.
Serer
El pueblu serer (tamién escritu "sérère", "sereer", "serere", "seereer" y delles vegaes de manera equivocada "Ferruche") xunto colos diola son reconocíos como los habitantes más antiguos de la Senegambia.
Distribución xeográfica
Na moderna Senegal, el pueblu serer vive na parte centro occidental del país, dende'l cantu sur de Dakar hasta la frontera con Gambia. Los serer (tamién conocíos como "Seex" o "Sine-Sine") ocupen les zones de los antiguos reinos de Sine y Saloum (anguaño parte de Senegal). En Gambia, ocupen partes de los antiguos "Nuimi" y "Baddibu" según el "Kombo". Los serer-noon ocupen l'antigua área de Thiès nel actual Senegal. Los serer-ndut atópase en Cayor y nel noroeste de l'antigua Thiès. Los serer-njeghen ocupen l'antiguu Baol, ente que los serer-palor ocupen la zona centro occidental y sur occidental de Thiès, habitando los serer-laalaa el norte de Thiès y l'área de Tambacounda.
Representación
Los serer son el tercer mayor grupu étnicu de Senegal, sumando'l 14.7% de la población senegalesa. En Gambia nun algamar el 2% de la población. Xunto con Senegal y Gambia, tamién s'atopen en pequeños grupos nel sur de Mauritania. Dellos serer reconocíos son Isatou Njie-Saidy, vicepresidente de Gambia, y l'historiador de Senegambia, políticu y defensor de la independencia de Gambia mientres la dómina colonial Alhaji Alieu Ebrima Cham Joof. En Senegal, son representativos Leopold Sedar Senghor y Abdou Diouf (primer y segundu presidentes de Senegal, respeutivamente).
Etónimo
El nome "serer", que non solo identifica al pueblu serer sinón tamién la so llingua, cultura y tradiciones, considerar por distintes antropológos, llingüistes ya historiadores (ente los cualos atópense Issa Laye Thiaw, Cheikh Alce Diop y Henry Gravrand) que ye una antigua y sagrada pallabra de la llingua serer.
Población
La siguiente tabla ufierta la estimación de la población serer per país:
Gabino Díaz Merchán
Estudió nel seminariu de Toledo y posteriormente na Universidá Pontificia de Comillas, llicenciándose en Filosofía y algamando'l doctoráu en Teoloxía.
Ordénase en Comillas el 13 de xunetu de 1952, en 1956 capellán mozárabe y en 1960 obispu de Guadix-Baza el 23 de xunetu de 1965 consagrándose el 22 d'agostu de 1965.
E 4 d'agostu de 1969 recibe una bulda papal pa dirixir l'Archidiócesis d'Uviéu tomando posesión el 20 de setiembre de 1969 celebrando una misa en Cuadonga.
En 1981 foi elixíu presidente de la Conferencia Episcopal Española, cargu qu'ocupará hasta 1987.
Ye fíu adoptivu d'Uviéu y tien la medaya d'Oru de la ciudá concedida el 10 de febreru de 1995.
El 7 de xineru de 2002 renuncia tras el permisu de Xuan Pablu II al arzobispáu siendo sustituyíu por Carlos Osoro.
Soninké
Los soninke son un grupu étnicu del África occidental que vive en grupos esvalixaos ente Senegal, Mauritania y Mali, según nel este de Gambia, en Costa de Marfil, Guinea-Bisáu, Ghana y Burkina Fasu. Calcúlase qu'anguaño pueden devasar una población de 1.703.000 persones. Son un pueblu mandé que baxa de los bafour y ta estrechamente rellacionáu colos imraguen de Mauritania. Fueron los fundadores del antiguu Imperiu de Ghana, Wagadu (750-1240 d. C.). Los soninké son entá anguaño la columna vertebral de países como Gambia, Senegal y Malí. Al traviés de tola historia fueron los comerciantes de diamantes n'oru, sal y diamantes.
Falen el idioma soninke, que pertenez al grupu de les llingües mandé, al que tamién pertenecen el mandinka, Koniake, bambara, bissa, dioula, kagoro, sopapu, mende, susu, yacouba, vai y ligbi. Esti grupu llingüísticu forma parte de les llingües níxer-congu.
Tres el contautu colos comerciantes almorávides del norte sobre l'añu 1066, los nobles soninké abrazaron l'Islam, siendo de los primeres grupos étnicos subsaḥarianos en siguir les enseñances de Mahoma. Polo xeneral son musulmanes sunitas. Hai delles comunidaes cristianes y tamién grupos animistas.
Xeografía
Los soninke viven güei en toa'l África Occidental, especialmente en redol a la tierra del ex Imperiu de Ghana, ocupando un territoriu d'unos 800 km d'este a oeste dende'l valle mediu del ríu Senegal.
Según el censu de 1988 en Senegal, los soninke yeren 113.184, un 1,7% d'una población total del país envalorada en 6.773.417 habitantes. La busca de trabayu mientres la etapa de la Francia colonial llevó a munchos soninke a construyir comunidaes en Dakar y n'otres grandes ciudaes d'África.
En Mauritania, viven al sur nes rexones de Guidimakha y Gorgol, a lo llargo del valle del ríu Senegal. Son ensin dulda los mayores cultivadores del país.
Hai que destacar qu'esiste una gran diáspora fuera d'África, sobremanera na rexón de París. Na década de los 70, los soninke representaben casi'l 70% de la población subsaḥariana emigrante en Francia.
Lleendes
L'ancestru de los soninko, Dingka, pertenecía a la nobleza d'Exiptu y yera teniente del faraón. Cuando Dingka llegó al oeste d'África, a la rexón que güei ocupen Malí, Mauritania y Senegal, atopar con una nación de llabradores, los Karos, a quien llogró apoderar xunto colos sos siguidores, gracies a que les sos tropes yeren escelentes caballeros y taben armaos con llances, espaes y escudos de fierro.
Cunta la lleenda que na rexón reinaba una culiebra de siete cabeces llamada Bida, cola que tuvo qu'axustar Igo Khass Dingka pa instalar l'Estáu Wagadu. La culiebra aceptó dexar el so imperiu cola condición de que-y fora apurrida, cada siete años, la moza más bella de Wagadu. D'antiguo, los soninke consideraben qu'había que sacrificar a una persona pa fundar un pueblu.
Pol pactu cola culiebra, esta daría a Wagadu la riqueza, l'oru y l'agua pa los cultivos. Igo Khass Dingka ye l'antepasáu de los apellíos soninke Wague, Diaby, Gassama, Doucouré, Cisse, Sylla, Tandia, Sokhona, Touré, Diane, Beret, Sakho Baradji y Bakhayokho.
Espansión y cayida del Imperiu
L'Imperiu de Ghana controló, a partir del sieglu VIII, el comerciu transahariano y el so apoxéu llegó nos sieglos IX y X.
Nel sieglu XI, tres delles invasiones almorávides veníes del Norte, l'imperiu debilitóse progresivamente hasta la so cayida definitiva nel sieglu XIII y empecipióse una dómina de diáspora por tola rexón del África occidental. Por cuenta de la persecución per parte de los bereberes, nel sieglu VIII, el pueblu soninke emigró escontra'l sur esvalixándose por territorios bien distantes unos d'otros, lo que fai que na actualidá nun ocupen un territoriu definíu, sinón entemecíos con munchos otros pueblos. Dieron llugar a más etnies como los sopapu, descendientes de los sarakhoulés esvalixaos a partir del sieglu XII, que se convirtieron en pescadores nel ríu Níxer.
Otres fundaciones
Los trés grupos soninke principales son los Marka, Nonu y Azer. Otros grupos importantes son los Sisse, Drame, Sylla y Kante. Dalgunos de los grupos soninke fuéronse esleiendo a lo llargo de los sieglos polos sos matrimonios mistos con wolof, serer y malinke.
Anque les tradiciones orales falen sobremanera de los soninke de Wagadu, al paecer, los soninke formaron otros reinos prestixosos na rexón, como Kaarta, Gajaaga y Gidimaxa. Cada unu d'estos reinos yera gobernáu pol “tunka” o rei, l'únicu que yera'l propietariu o maestru de la fuercia, del poder”, el “fankama”.
Crearon, igualmente, el reinu de Galam en Senegal, nel valle del ríu Senegal, que yera un antiguu reinu que s'atopaba al sur de Fouta-Toro y al este del reinu de Djolof. El reinu foi delles vegaes esclavizado polos Djolof na dómina en qu'éstos constituyíen un imperiu, polos Fouta-Toro y pol reinu bambara de Kaarta. Vivíen de l'agricultura, del comerciu de la goma arábiga y del oru. Galam yera'l llugar de comerciu d'esclavos más importante de Senegal, los soninke teníen esclavos berberes. Escasamente ufiertaben los sos propios esclavos a los negreros franceses, apurríen-yos los prindaos nos países vecinos.
Los galam sufrieron incursiones de los moros en busca d'esclavos pal cultivu de la goma. Pero la mayoría de los intercambios comerciales fueron colos iniciadores contratistes europeos de tratar transatlántica d'esclavos y los moros pela vía del comerciu transahariano. La ciudá de Bakel ta asitiada nel antiguu reinu de Galam. Nel sieglu XIX, Mamadou Lamine Drame, un soninke morabito de Galam, presentó una de les mayores resistencies contra'l colonialismu nel Senegal.
Organización social y política
thumb|300px|right|Diobé, gobernante de [[Bakel, y los sos asesores: 1887-1888. Bakel, una cosmopolita ciudá soninke de comerciu, yera un oxetivu de la espansión francesa de mediaos del sieglu XIX. Esta fotografía foi tomada polos miembros del coronel Joseph Galliéni, nuna campaña pa crear protectoraos francés hasta'l ríu Senegal nel modernu Malí.]]
L'antiguu Imperiu soninke foi gobernáu por un emperador que tenía un gran poder y tenía el control del comerciu trans-saḥarianu. El so poder taba llindáu por delles persones notables que taben al cargu de l'alministración, los impuestos, l'exércitu, la xusticia y los derechos d'otros. Asina que el gobiernu central del imperiu taba compuestu pol emperador y los nobles que podemos considerar como asesores importantes. Los tribunales periférica teníen cierta llibertá de decidir sobre los sos problemes interiores sicasí, fueron supervisaos pola corte imperial sobre los problemes de too l'imperiu como l'exércitu. Nel momentu de Wagadu hubo un emperador a la cabeza del Imperiu siguíu polos nobles de les families. Inclusive dempués de la cayida del imperiu de la mayoría de les families soninke inda se caltién esta xerarquía nes sos aldegues. Na organización cada soninke ocupa un llugar nesi nivel. Nun puede sese un rei o un ferreru por eleición, sinón que'l padre enseña a los sos fíos qué habilidaes van desenvolver. Entiéndense como un méritu que s'herieda de los antepasaos,
Dende la dómina precolonial, la sociedá soninke practicaba'l comerciu d'esclavos y progresivamente convertir nuna sociedá esclavista. Hasta finales del sieglu XIX, nes rexones soninke, un terciu o la metá de la población yeren esclavos. Pa controlalos, se les confina en barrios específicos de los pueblos, un costume qu'entá se caltién.
Xerarquía social
El "tunka", el rei, ye'l líder políticu. Ye dueñu de la tierra nel so país y lo que crez ellí. Los líderes del pueblu tien de tener la so bendición antes d'exercer.
Los actuales soninke componen una sociedá bien xerarquizada qu'entiende trés niveles:
La estructura y organización social soninke son típiques de los grupos mande con quien étnicamente tán emparentaos. Los soninke viven en pueblos compactos nos que se constrúin cases en dos estilos distintos:
Nun ye raru atopar families soninke de más de 100 persones compartiendo comíes diaries.
Repartu del trabayu
Mientres la temporada d'agües, cultiven tantu los homes como les muyeres. Sicasí les muyeres suelen quedase en casa pa cocinar y curiar de los sos fíos. Tamién faen trabayos como tiñir tela d'algodón. L'azul añil escuru considérase un típicu color soninke. La emigración tuvo un llugar enorme na so vida. La mayoría de les muyeres el tiempu, los neños y agóspiense na casa solo cuando los mozos van a ciudaes vecines p'atopar dineru.
Nel pasáu, los homes soninke dedicar a la preparación de la tierra pa los cultivos, ente que les muyeres trabayaben les güertes pal consumu familiar. Güei, sicasí, los varones soninke tienen unu de los índices más altos d'emigración obrera del África Occidental. Aproximao ente un 50 y un 70% de la población masculina ta ausentes de les sos cases mientres temporaes que de cutiu duren de dos a cuatro años. Con tal predominiu numbéricu femenín, nuna sociedá de muyeres, vieyos y neños, la sociedá soninke ta evolucionando escontra una especie de matriarcáu.
Matrimonios
Esisten distintos pasos a siguir cuando se celebra un matrimoniu na sociedá soninké. Si un home gústa-y una muyer tien qu'unviar a los sos padres por que convenzan a la familia de la muyer que-y dean a la so fía en matrimoniu. Si dambes families algamen un alcuerdu faen lo que se llama “I na tamma laga", el compromisu, que se realiza na mezquita. Dempués d'esti pasu tolos meses el prometíu tien de dar a la so futura familia política la so "Nakhafa", la contribución del prometíu a la familia de la so futura esposa pa los sos alimentos y otros gastos. Cada Tabaski o otres fiestes, él tambie´n tien de dar carne a la so futura familia política. Esto nun ye obligatoriu si nun tien los medios pa faelo.
Cuando los dos families alcuerden que ye hora de que la nueva pareya empiece a vivir xuntos faen lo que se llama "futtu" l'alcuerdu definitivu de matrimoniu. Polo xeneral, un xueves pela tarde unvien a la muyer a casa del so home. Nesa ocasión, los amigos de la pareya nueva pasen el día con ellos n'habitaciones separaes na casa de los sos padres. Esti eventu ye'l "karikompe". La pareya casóse nueva cuenta con asesores. L'asesor del hombrees el "Khoussoumanta-yougo" y l'asesor de la neña ye la "khoussoumanta-yakhare". Dempués d'una selmana de celebración de les muyeres axuntar p'amosar la resultancia de los regalos que la pareya recibió de los sos padres, sobremanera de la madre de la muyer. Los matrimonios traen el pagu d'una dote, pero a diferencia de los pueblos vecinos, esta dote ye apurrida a la novia en llugar de los sos padres.
La poligamia ye bien habitual. La sociedá ye patriliniar. Nel pasáu, los heriedos pasar de los padres a los fíos. Güei, les regles musulmanes obligaron a qu'un octavu vaya a la vilba, ente que'l restu partir en partes iguales pero teniendo en cuenta que les fíes reciben la metá que los fíos.
Cultura
thumb|180px|left|Muyer soninke y la so fía en [[Selibaby (Guidimakha, Mauritania.]] Nel pasáu, los homes teníen el pelo trenzado o en rastas, untáu de karité. Les muyeres teníen de cutiu la cabeza afaitada o tamién con peñaos trenzados, bien difíciles de realizar. Elles tatuaben los llabios y les melles pa destacar la blancura de los sos dientes y realzar la guapura de les sos cares. Les muyeres siempres llevaben un pañuelu decorativu na cabeza.
Los soninkes nun practiquen la escarificación de la cara tanto como los bambara. Tanto los homes como les muyeres, fáense dos escarificaciones sobre les vidayes y les muyeres trés más nes mexelles. L'ablación de les neñes practicábase llargamente nel pasáu, pero yá nun se practica. La muyer fura les oreyes con dellos furacos nos que s'asitien dellos aniellos d'oru pa los más ricos, plata o bronce nos casos más modestos. Xoyes como collares, pulseres y tobilleras son llargamente utilizaos.
Circuncisión
L'autor Mamadou Soumare asegura "Percima de la ciruxía tradicional, el ritual de la circuncisión fai nes pruebes, la resistencia física, el dolor, el coraxe, nuna pallabra, la personalidá del neñu." Entámense fiestes mientres munches selmanes a partir de la fecha de la circuncisión que foi escoyida polos notables del pueblu. Col fin de preparar psicolóxicamente, los mayores que fueron circuncidaos l'añu anterior entamen cada tarde un "tam-tam" p'acoyer al nuevu. A lo llargo de la ceremonia asítiese'l "tambor" llamáu "Daine" nel centru y el mozu que va ser circuncidáu siéntase alredor formando un círculu xunto colos otros adolescentes de l'aldega, les moces nueves, muyeres, homes y esclavos. Mientres esti tiempu los mozos, afatiaos con formoses bufandes "Disa", canten pa ellos.
Gastronomía
La cocina soninke ye bien variada. A manera d'exemplu, los alimentos d'almuerzu inclúin "fonde" (farrapes de miyu, azucre, lleche y sal) y "Sombi" farrapes d'arroz, miyu o maíz. Pa la xinta "demba tere" y "takhaya" son bien comunes, dambos contienen arroz y cacagüés que son ingredientes utilizaos frecuentemente polos soninke. "Dere", un guisu, ye un amiestu de miyu y xudíes.
Apellíos
thumb|200px|right|Vieyu soninke nel mercáu de [[Selibaby (Guidimakha, Mauritania.]] Según Makhtar Diouf, investigador de IFAN (Institut fondamental d'Afrique noire), dellos nomes carauterísticos d'orixe soninke - anque dacuando alloñaos- son: Baradji, Bathily Barru, Diab, Diagana, Diawara, Drame, Gassama, Camara, Fofana, Kebe, Konte, Krubally, Touré Bakhayokho, Sakho, Sylla (o Siella), Sankareh, Cissakho (o Sissoko), Soumare, Talla, Dabo. Podríen añedir munchos otros, como Diakite, Doucoure, Sanogo, Nder, Khouma, Kairi, Loum, Khouli, Diane, Samasa Juwara, Sokhona, o Konate Tounkara. Por cuenta de l'amiestu étnico, munchos soninke lleven tamién munchos otros nomes.
Amás, cada apellíu acomuñóse con un nome de "honor", por casu, los Diaby, tamién son llamaos "Gassama", anque delles persones que se apellidan Gassama, nun faen usu del otru nome. Tamién asocede que los nomes tales como Diawara y Traore comparten el mesmu nome d'honor: Dikko.
Economía
thumb|[[Ibrahima Kébé, un artista d'orixe soninke.]] El soninke tradicionalmente combinaron l'agricultura y el comerciu, que son les sos actividaes económiques principales. El soninke algamó un altu nivel de vida fayadizu.
Cultiven sorgu, arroz, cacagüés y miyu. Críen rebañaos de cabres, oveyes, caballos y vaques. La caza y la pesca apenes tienen importancia.
Llingua soninké
thumb|[[Abdoulaye Bathily, especialista de la hestoria y la llingua soninké.]]
Relixón
Na actualidá, la mayoría de soninké (80%) son musulmanes sunies, sacante pequeños grupos cristianos, y el restu caltién un amiestu delles relixones animistas. Magar los soninké son sobremanera prauticantes de relixón musulmana, anque caltienen ciertes creencies heredaes de la dómina previa a la islamización. Ello ye que al paecer, caltiénse un cultu a l'agua y a les fuercies de l'agua, que'l so orixe remontar al cultu de Bida, la culiebra proteutora del imperiu de Wagadu. Creen tamién nos “suxuna”, unos seres capaces de infligir enfermedaes mortales a homes y muyeres.
Naoki Yagi
Naoki Yagi (八木 直生, ) ye un futbolista xaponés.
Mohammed Ali al-Houthi
Mohammed Ali al-Houthi ye'l presidente del Comité Revolucionariu Yemenín, un gobiernu provisional creáu pol grupu insurxente zaidí chiita Houthis. Convirtióse de facto nel presidente de Yeme dempués de qu'estos tomaren el control de Yemen en 2015. Ye primu d'Abdul-Malik al-Houthi, el líder de la organización.
Presidencia
El 9 de febreru de 2015, nomar a Mahmoud Al-Junaid como direutor de la oficina presidencial, pero nun lu confirmó al periódicu Yemen Times si taba trabayando pa al-Houthi.
Otru periódicu, Asharq al-Awsat, publicó'l 19 de febreru que sacaron a al-Houthi por cuenta de la falta d'alcuerdu ente les distintes posiciones polítiques yemenies por que sofiten l'autoridá provisional de los Houthis, pero depués un miembru d'altu rangu de la organización negar. L'axencia de noticies, Reuters, y otres cadenes informaron que la ONX axustó un alcuerdu respeuto sobre l'asamblea yemini, pero nun faló sobre la disputa presidencial.
Respuesta internacional
Les Naciones Xuníes, Estaos Xuníos y el Conseyu de Cooperación pa los Estaos Árabes del Golfu nun aceptaron la llexitimidá de que al-Houthi y del Comité Revolucionariu tean a cargu del gobiernu yeminí y calificar como un golpe d'Estáu. El 15 de febreru de 2015, el conseyu de seguridá de la ONX dixo que'l grupu tien de devolver el control de les instituciones del Estáu ente que'l Secretariu Xeneral Ban Ki-moon alvirtió que Yemen ta cerca de convertise nun estáu fallíu.
Euphorbia palustris
Euphorbia palustris, ye una especie fanerógama perteneciente a la familia de les euforbiacees. Ye endémica d'Europa hasta'l norte de China.
Descripción
Ye una planta ensundiosa ramificada coles inflorescencies en ciatios. Ye una planta ideal pa la xardinería, yá que tien un color distintu pa cuasi toles estaciones del añu. Ye una planta que tien una cazumbre bien pegañosa y débese tener curiáu porque ye venenosa y puede causar una irritación. Empieza a floriar en primavera.
Taxonomía
palustris: epítetu llatín que significa "de los banzaos".
Modane
Modane ye una comuña francesa del departamentu de Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Prodromul Florei Romane
Prodromul Florei Romane (embrivíu Prodr. Fl. Romane) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu rumanu Dimitrie Brândză y espublizáu en Bucuresti en dos volúmenes nos años 1879 o empiezos de 1880; parte 2, Ene-May 1883.
Natasha Pons
Natasha Pons Majmut ye una artista visual, dibuxante, grabadora y caderalga chilena adscrita al arte contemporáneo y qu'incursionó principalmente nel arte figurativo y l'astracción.
Vida y obra
Graduóse de llicenciatura n'arte na Pontificia Universidá Católica de Chile. El so trabayu centróse n'obres de pequeñu y gran formatu.
Pons foi una de les fundadores del Coleutivu Dalmacia, au participó ente los años 1993 y 2000 xunto al grabador Klaudio Vidal y los pintores Pablo Mayer, Alex Quinteros, Francisco González-Vera, Iván Zambrano y Ricardo Fuentealba-Fabio.
Participó en delles esposiciones individuales y coleutives mientres la so carrera, ente elles la II Bienal de Grabáu del Mercosur d'ArteBA (2000), les amueses Genio de la Bastilla (1999) nel Muséu d'Arte Contemporáneo de Santiago y Salón Sur (2003) nel Muséu Nacional de Belles Artes de Chile, ente otres esposiciones en Chile, América Llatina y Europa.
L'añu 2000 recibió una nominación al Premiu Altazor de les Artes Nacionales por «Blanco y negro» na categoría grabáu y dibuxu; un añu dempués, volvió ser nomada na mesma categoría por una obra na «Muestra Colectiva Asociación de Pintores y Escultores de Chile», ente que l'añu 2003 nuevamente ye nomada en dicha categoría por ''Cuerpo ausente. V Salón Sur''.
Allain
Allain ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eleutoráu de Baviera
L'Eleutoráu de Baviera (Kurfürstentum Bayern) foi un eleutoráu independiente hereditariu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu de 1623 a 1806, cuando foi asocedíu pol Reinu de Baviera.
La dinastía Wittelsbach que gobernaba'l Ducáu de Baviera yera la caña menor (más nueva) de la familia que tamién gobernaba l'Eleutoráu del Palatináu. El xefe de la caña mayor yera unu de los siete príncipes eleutores del Sacru Imperiu Romanu acordies cola Bulda d'Oru de 1356, pero Baviera foi escluyida de la dignidá eleutoral. En 1621, l'Eleutor Palatín Federico V foi puestu baxu bano imperial pol so papel na revuelta de Bohemia contra l'emperador Fernandu II, y la dignidá eleutoral y territoriu del Alto Palatináu foi conferíu al so primu lleal, Duque Maximiliano I de Baviera. Anque la Paz de Westfalia traería un nuevu títulu eleutoral al fíu de Federico V, con esceición d'un curtiu periodu mientres la Guerra de Socesión española, los descendiente de Maximiliano siguiríen sosteniendo la dignidá eleutoral orixinal hasta la estinción de la so llinia en 1777. Nesi puntu, los dos llinies fueron xuníes en unión personal hasta'l fin del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. En 1805, dempués de la Paz de Presburgu, l'entós eleutor Maximiliano José, foi alzáu a la dignidá de rei de Baviera, y el Sacru Imperiu Romanu Xermánicu foi abolíu al añu siguiente.
Xeografía
L'Eleutoráu de Baviera consistía na mayor parte de les rexones modernes de l'Alta Baviera, Baxa Baviera y el Alto Palatináu. Antes de 1779, tamién incluyía'l Innviertel, agora parte de la moderna Austria. Este foi vencíu a los Habsburgu pol Tratáu de Teschen, que dio fin a la Guerra de Socesión Bávara. Esistía un considerable númberu d'enclaves y xurisdicciones independientes dientro d'eses amplies árees, sicasí, incluyendo los principaos del Palatináu-Neoburgu y Palatináu-Sulzbach nel Altu Palatináu, que yeren sosteníos por cañes cadetes de la llinia del Palatináu de los Wittelsbach; los estaos eclesiásticos de Freising, Ratisbona y Passau; y la ciudá imperial de Ratisbona. Con propósitos alministrativos Baviera y fuera estremáu en 1507 en cuatro mayordomíes (Rentamt): Múnich, Burghausen, Landshut y Straubing. Cola adquisición del Altu Palatináu mientres la Guerra de los Trenta Años foi añedida la mayordomía d'Amberg. En 1802 estes fueron abolíes pol ministru Maximilian von Montgelas. En 1805, poco primero de la so elevación, Tirol y Vorarlberg fueron xuníos a Baviera, al igual que dellos d'esos enclaves.
Dignidaes
En virtú del so títulu eleutoral, l'Eleutor de Baviera yera miembru del Conseyu d'Eleutores na Dieta Imperial según Archimayordomo del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu; tamién sostenía la dignidá de Vicariu Imperial mientres les vacantes imperiales conxuntamente col Eleutor de Saxonia, un deber qu'entamó en 1657-1658, 1740-1742, 1745, 1790, y 1792. Nel Conseyu de Príncipes de la Dieta, anterior a la unión personal de 1777, tuvo voz individual como Duque de Baviera y (dempués de 1770) como Landgrave Principescu de Leuchtenberg. Nel Círculu Imperial yera, conxuntamente col Arzobispu de Sazburgu, co-Direutor del Círculu de Baviera, un círculu apoderáu polos territorios del eleutor. Tamién sostenía territorios nel Círculu de Suabia. Dempués de 1777 esos territorios fueron xuníos a los territorios del Palatináu, incluyendo'l Palatináu Eleutoral, los Ducaos de Jülich y Berg, Palatináu-Neoburgu, Palatináu-Sulzbach, Palatináu-Veldenz y otros territorios.
Voluntariáu
El voluntariáu ye'l trabayu de les persones que sirven a una comunidá o al mediu ambiente por decisión propia y llibre. El términu tamién fai referencia al conxuntu de diches persones, los voluntarios. Por definición, los voluntarios nun cobren pol so trabayu.
Eleutoráu de Baviera
Guerra de los Trenta Años
Cuando hubo asocedíu nel tronu del ducáu de Baviera en 1597, Maximiliano I topar empericotiáu de deldes y llenu de desordes, pero diez años del so brengosu gobiernu efectuaron un cambéu remarcable. Les finances y el sistema xudicial fueron reorganizaos, foi fundada una clase de sirvientes civiles y una milicia nacional, y dellos pequeños distritos fueron mercaos so l'autoridá del duque. La resultancia foi una unidá y orde nel ducáu que dexó a Maximiliano xugar una importante parte na Guerra de los Trenta Años; mientres los primeros años de la cual tuvo tanto ésitu como p'adquirir el Alto Palatináu y recuperar la dignidá eleutoral de la qu'esfrutara dende 1356 la caña mayor (más antigua) de la familia Wittelsbach. A pesar de subsiguientes aviesos, Maximiliano retuvo estes ganancies na Paz de Westfalia en 1648. Mientres los últimos años d'esta guerra Baviera, especialmente la parte septentrional, sufrió gravemente. En 1632 invadieron los suecos, y cuando Maximiliano violó'l tratáu de Ulm en 1647, los franceses y suecos afararon el territoriu. Dempués de reparar los daños en cierta midida, l'eleutor morrió en Ingolstadt en setiembre de 1651, dexando'l ducáu muncho más fuerte de cómo lo había atopáu. La recuperación del Altu Palatináu fixo a Baviera compacta; l'adquisición del votu eleutoral facer influyente; y el ducáu pudo xugar una parte na política europea que lluches internes fixeren imposible mientres los cuatrocientos años pasaos.
Voluntariáu
Na Plataforma del Voluntariáu d'España consensuóse la siguiente definición de voluntariáu coles sos distintes entidaes y plataformes:
Eleutoráu de Baviera
Absolutismu
A pesar del llustre que la posición internacional algamada por Maximiliano I pudiera añedir a la casa ducal, na mesma Baviera el so efeutu nos siguientes dos sieglos yera más dudosu. El fíu de Maximiliano, Fernando María (1651-1679), quien yera menor cuando asocedió nel tronu, fixo cuanto pudo pa reparar les feríes causaes pola Guerra de los Trenta Años, impulsando l'agricultura ya industria y construyendo o restaurando numberoses ilesies y monesterios. En 1669, amás, llamó de nuevu a una xunta de la dieta, qu'había estáu suspendida dende 1612.
La so bona obra, sicasí, foi en gran midida desfecha pol so fíu Maximiliano II Emanuel (1679-1726), que la so ilimitada ambición poner en guerra contra l'Imperiu otomanu y, al llau de Francia, na gran llucha pola Socesión d'España. Compartió la derrota na Batalla de Blenheim, cerca d'Höchstädt, el 13 d'agostu de 1704; los sos dominios fueron temporalmente estremaos ente Austria y el Eleutor palatín pol Tratáu de Ilbersheim, y solo fuéron-y devueltos, afaraos y exhaustos, nel Tratáu de Baden en 1714; la primera insurrección llabradora bávara, conocida como la Masacre del día de Navidá de Senling, fuera entartallada polos ocupantes austriacos en 1706.
Voluntariáu
Hai distintos motivaciones que mueven a estes persones a dedicar parte del so tiempu al trabayu non remunerado. Tamién hai distintes maneres de ser voluntariu: una clasificación básica estrema al voluntariáu formal (el realizáu dientro d'organizaciones non codaloses) del informal (los voluntarios actúen individualmente o en grupos ensin rexistrar). Otra clasificación elemental estremaría'l voluntariáu nel que los beneficiarios son persones d'aquél nel que'l trabayu ameyora'l mediu ambiente (polo xeneral o parte d'él: animales, plantes, etc.).
Eleutoráu de Baviera
Absolutismu
Inorando la esperiencia de Maximiliano II Emmanuel, el so fíu Carlos Alberto (1726-1745), dedicó toles sos enerxíes a aumentar el prestíu européu y poder de la so casa. La muerte del emperador Carlos VI demostró ser la so oportunidá: aldericó la validez de la Pragmática Sanción qu'aseguraba la socesión de los Habsuburgu a María Teresa, aliándose con Francia, conquistó l'Alta Austria, foi coronáu rei de Bohemia en Praga y, en 1742, emperador en Frankfurt. El preciu que tuvo que pagar, sicasí, foi la ocupación de la mesma Baviera por tropes austriaques; y, a pesar de que la invasión de Bohemia en 1744 por Federico II de Prusia dexó-y volver a Múnich, a la so muerte'l 20 de xineru de 1745 foi dexáu al so socesor faer cuanto pudiera pa la recuperación de los sos dominios.
Voluntariáu
El trabayu voluntariu tendría de cumplir trés condiciones:
Eleutoráu de Baviera
Palatináu-Baviera
thumb|250px|Carlos Teodoro.
Una afirmación de fuercia tan grande d'un estáu vecín, que la so ambición tuviera motivos pa tarrecer tan solo apocayá, demostró ser intolerable p'Austria, quien llevó a la reclamación d'un númberu de señoríos —formando un terciu de tol heriedu bávaru— como feudos cayíos de les corones de Bohemia, Austria, ya imperial. Estos fueron finalmente ocupaos d'una vegada por tropes austriaques, col secretu consentimientu del mesmu Carlos Teodoro, quien nun tenía herederos lexítimos, y deseyaba llograr del emperador la elevación de los sos fíos naturales al estatus de príncipes del Imperiu. Les protestes del siguiente herederu, Carlos II, Duque de Zweibrücken (Deux-Ponts), sofitáu pol rei de Prusia, llevaron a la Guerra de Socesión Bávara. Pola paz de Teschen (13 de mayu de 1779) el Innviertel foi vencíu a Austria, y la socesión foi asegurada a Carlos de Zweibrücken.
Voluntariáu
Motivaciones del voluntariáu
Por que una persona siga siendo voluntaria tien que sentise bien al faer el trabayu de voluntariu y ye necesariu qu'esista una retroalimentación. Si un voluntariu nun se siente engraciáu o compensáu (nun me refiero a nada material)por faer esi trabayu dexara de faelo y alegara que nun tien tiempu como escusa El voluntariu puede hasta atopar una forma de sentise feliz por faer a cencielles daqué polos demás.
Eleutoráu de Baviera
Palatináu-Baviera
Pa la mesma Baviera Carlos Teodoro fixo pocu menos que nada. Ver a sigo mesmu como estranxeru ente estranxeros, y el so proyeutu favoritu, suxetu d'interminables intrigues col gabinete austriacu y causa inmediata de la Lliga de Príncipes (Fürstenbund) de 1785 de Federico II, yera l'intercambiu de Baviera polos Países Baxos Austriacos y el títulu de rei de Borgoña. La política interna ilustrada del so predecesor foi abandonada. Los fondos de la suprimida orde xesuita, que Maximiliano José destinara pa reformar el sistema educativu del país, fueron utilizaos pa dotar una provincia de los caballeros de San Juan de Xerusalén, col propósitu de combatir a los enemigos de la fe. El gobiernu tuvo inspiráu pol más estrechu clericalismu, que remató n'intentó de retirar los obispos de Baviera de la xurisdicción de los grandes metropolitanos alemanes y ponelos so les xurisdicción direuta del papa. En víspores de la Revolución, la condición intelectual y social de Baviera permanecía na mesma de la Edá Media.
Voluntariáu
Voluntariáu como principiu humanitariu
El voluntariáu puede entendese d'un sentíu ampliu trescendiendo les llendes del emplegu remunerado y de les responsabilidaes normales, convencíos que l'actividá a realizar ye útil pa la humanidá y unu mesmu. Ye nestos términos onde puede afondase el significáu del espíritu humanitario y caritatible de les persones.