cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joseba Sarrionandia
En 1980 foi condergáu a 22 años de cárcel por pertenecer a ETA. Cinco años más tarde escapó de la prisión de Martutene con otru presu, escondíu nún bafle, aprovechando un conciertu d'Imanol. Esta fuga dio llugar al cantar Sarri Sarri del grupu Kortatu. D'entós p'acá vive na clandestinidá, lo que nun -y impidió siguir publicando llibros y ganar varios premios lliterarios, como'l Premiu de narrativa n'euskera de l'Asociación Española de críticos lliterarios en 2001 o'l Premiu Euskadi de lliteratura del gobiernu vascu en 2013.
Kárate
El kárate (空手道, karatedo) ye un arte marcial d'ataque y de defensa, d'orixe xaponés, que consiste en concentrar tola fuercia del cuerpu nun llugar determináu. Asina, ye un arte de defensa personal con un aspeutu espiritual dominante.
El kárate (kara: vacíu y te: mano) o karate-do (el camín de la mano vacía) ye una disciplina que se prautica coles manes vacíes y el cuerpu desarmáu. Los brazos y les piernes entrénense pa que tengan la mesma axilidá y potencia qu'un arma real. Pero sobre too, trátase d'entrenar el cuerpu y l'espíritu por tal de consiguir un dominiu total de la situación y poder asina enfrentase al oponente cola educación y la cortesía acionaes.
Feminismu lésbicu
El feminismu lésbicu, feminismu lesbianu o separatismu lésbicu ye un movimientu cultural y una perspeutiva crítica que se fixo popular na década de 1970 y principios de 1980 (principalmente en Norteamérica y Europa occidental). Esti movimientu cuestiona la posición de les muyeres y los homosexuales na sociedá. Dalgunes de les sos pensadores y activistes principales son Rita Mae Brown, Adrienne Rich, Audre Lorde, Marilyn Frye, Mary Daly, Sheila Jeffreys y Monique Wittig (anque a esta postrera acomúñese-y cola teoría queer ye feminista materialista).
Kárate
La esencia de toa téunica utilizada nel kárate concéntrase nel kime. Trátase d'un ataque esplosivu qu'acompaña cualesquier ataque (puñetazu, patada o una parada). Si una téunica nun ye acompañada del kime, nun pue considerase kárate auténticu.
Como deporte de competición, el kárate divídese en dos modalidaes:
Feminismu lésbicu
Al igual que'l feminismu, los estudios de lesbianes y gais y la teoría queer, el feminismu lésbicu carauterizar pola revisión y alderique. Sicasí, un elementu clave del mesmu ye l'analís de la heterosexualidá como una institución. Pero tamién de la heterosexualidá como capaz de configurar la suxetividá pa "producir" muyeres con ciertos mandatos obedientes a los valores heteronormativos, y que vivan les sos emociones (l'amor) d'una forma heteronormativa (inclusive en rellaciones lésbiques). Esto parte de, y amuesa un, enfoque históricu de la "homosexualidá" como oxetivu d'escrutiniu, especialmente los sos oríxenes. Los testos feministes lésbicos intenten desnaturalizar la heterosexualidá, y una vegada fechu esto, plantegar hipótesis sobre les sos "raigaños" n'instituciones tales como'l patriarcáu, el capitalismu y el colonialismu. Amás, les feministes lésbiques abogen pol lesbianismu como un resultáu racional de la alienación ya insatisfaición con estes instituciones. Tamién hai enfoques más discursivos del feminismu lésbicu, que plantegen el papel del discursu heterosexual na configuración del "mundu internu" y de les formes de vivir los sentimientos que perpetúen la desigualdá nes maneres d'entender l'amor o les rellaciones afeutivu-sexuales (Ahmed, Noizet).
Idees principales
Tien d'estremase ente'l feminismu lésbicu como perspeutiva crítica y el feminismu lésbicu como movimientu cultural. Dambos cuestionen la posición de les lesbianes, homes gais y muyeres na sociedá, pero ufierten diverses estratexes distintes. Amás, esti postreru ye abondo más específicu. Sheila Jeffreys (2003:19) por casu define que'l feminismu lésbicu tien siete pegoyos clave:
Tien de constatase sicasí que Jeffreys ye una figura bien revesosa non yá fora, sinón tamién dientro del movimientu feminista lésbicu. Recibió crítiques, ente otres coses, por ser demasiáu específica nos sos criterios. Sicasí, ye un puntu de partida útil.
Bioloxía, eleición y constructivismo social
Como se describió enriba, el feminismu lésbicu asitia'l lesbianismu como una forma de resistencia a les instituciones "feches polos homes". La orientación sexual entiéndese como una eleición personal, o a lo menos como una respuesta consciente a una determinada situación. Ello ye que podría argumentase que'l feminismu lésbicu dio pie, si ye que nun estableció la base, por que la teoría queer señalara que la sexualidá ta especificada culturalmente.
Ello ye que el feminismu lésbicu entiéndese como una estratexa feminista que dexa a les muyeres invertir les sos enerxíes n'otres muyeres, creando nuevos espacios y diálogu sobre les rellaciones ente muyeres, y tamién, que dexa usar más tiempu pa safar a los homes.
José Antonio Pinto Castro
José Antonio Pinto Castro foi fíu del Xefe d'Estáu Antonio Pinto Soares y María del Rosario Castro Ramírez. Casó con Juana Samayoa y Leiva. Graduar d'abogáu na Universidá de Guatemala.
Feminismu lésbicu
Separatismu
El separatismu ye una estratexa principal del feminismu lésbicu, y quiciabes la más polémica. Na so forma más estrema, propónse'l xenocidiu masculín como estratexa pa consiguir la emancipación de les muyeres, como por casu nel Manifiestu SCUM de Valerie Solanes. Este ye lóxicamente un puntu de vista minoritariu y aislláu, pero sicasí xeneró bastante lliteratura ya investigación sobre si los homes son realmente necesarios. Daqué d'esto enfócase a temes de reproducción, por casu partes del testu clásicu de Mary Daly (Gyn/Ecology). Otros enfoques esquicen les hestories de violencia masculina, ya inclusive otres los xenocidios históricos perpetaos contra grupos de muyeres. La bruxería sería l'exemplu más obviu, pero tamién puede faese referencia a aspeutos más xenerales y variaos como la preferencia de descendencia masculina a lo llargo de la historia de la Humanidá.
Per otra parte, les feministes lesbianes asitiaron el separatismu como daqué que se da xeneralmente y esploraron la mitoloxía que la arrodia. L'ensayu de 1978 de Marilyn Frye, "Notes on Separatism and Power" (Apuntes sobre'l separatismu y el poder) ye un exemplu d'esto. Frye señala que'l separatismu ye una estratexa emplegada por toles muyeres, en dalgún momentu, y que ta presente en munchos proyeutos feministes (podríen citase por casu los abellugos pa muyeres, les cuotes eleutorales o los programes d'estudios pa muyeres). Argumenta que namái cuando les muyeres realizar conscientemente como una separación de los homes, ye cuando se trata de manera revesosa (o, como ella suxure, con histeria). El separatismu masculín, per otra parte, percíbese como daqué normal, inclusive lóxicu (por casu, los clubes de caballeros, les uniones llaborales, los equipos deportivos, l'exércitu y, más aldericáu, los puestos de toma de decisiones polo xeneral).
José Antonio Pinto Castro
Foi auditor de Guerra, Gobernador de la provincia de San José, Secretariu de Gobernación y Policía y Primer Designáu a la Presidencia de 1872 a 1873. Exerció interinamente la presidencia de xunu de 1872 a xineru de 1873, mientres el primer viaxe a Europa del Presidente Tomás Guardia Gutiérrez.
Feminismu lésbicu
Separatismu
Otres feministes lesbianes proponen la noción del "separatismu tácticu" de los homes, argumentando a favor ya invirtiendo en coses como santuarios pa muyeres y grupos de toma de consciencia, pero tamién esplorando práutiques de la vida diaria a les que les muyeres puedan allegar temporalmente pa folgar o practicar tar soles y lloñe de los homes y la masculinidad.
José Antonio Pinto Castro
Foi nomáu Maxistráu de la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica en 1880 y en 1886 foi designáu como'l so presidente. Morrió nel desempeñu d'esi cargu, el 26 de febreru de 1887, na ciudá de San José.
Feminismu lésbicu
The Woman-Identified Woman
Si pudiera establecese la nacencia del movimientu feminista lésbicu nun momentu determináu, probablemente sería en mayu de 1970, cuando'l grupu activista Radicalesbians, compuestu por 20 lesbianes lideraes pola novelista lesbiana Rita Mae Brown, tomaron el mandu nuna conferencia de muyeres en Nueva York (el Congresu pa xunir a les muyeres, al que nun fueren convidaes): xubieron al escenariu, punxéronse en ringlera llevando camisetes iguales nes que se lleía Lavender Menace (L'amenaza violeta) y esixeron el micrófonu pa lleer a les 400 persones del públicu'l so ensayu The Woman-Identified Woman (La muyer identificada como muyer), qu'establecía los preceptos principales del so movimientu.
José Antonio Pinto Castro
Ver tamién
Llistáu de los Presidentes de la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica.
Feminismu lésbicu
The Woman-Identified Woman
Curiosamente, y contrariamente al mitu popular de 'machorres, muyeres qu'odien a los homes', les feministes lésbiques refugaron dende'l primer momentu la masculinidad de les muyeres. Percibíase como intentar ser homes 'pela puerta de tras' (y esto haise demostráu de manera patronizadora na lliteratura, como argumentaron delles académiques queer). Nel meyor casu, interprétase como intentar engañar con respectu al xéneru, y nel peor casu, como intentar sofitar de manera consciente les formes más violentes de la masculinidad masculina. Jeffreys (2003:13) señala de manera ¿inequívoca? que "toles formes de masculinidad son problemátiques."
Ésta ye una de les árees nes que'l feminismu lésbicu difier de la teoría queer, que se puede quiciabes resumir na frase humorística de Judith Halberstam: "Si Sheila Jeffreys nun esistiera, Camille Paglia tendría qu'inventala."
Servoz
Servoz ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Feminismu lésbicu
Tensiones col feminismu
Como perspeutiva crítica, el feminismu lésbicu defínese meyor al oldealo col feminismu y la teoría queer. Argumentóse que'l feminismu aportó a homofóbico nel so fracasu al integrar la sexualidá como una categoría fundamental d'interés de xéneru, y pol so tratamientu del lesbianismu como una tema estreme y non rellacionáu. El testu clásicu de 1980 de Adrienne Rich (1980) "Compulsory Heterosexualilty and Lesbian Existence" (Heterosexualidá compulsatoria y esistencia lésbica) ye instructivu, pero tamién puede citase Signs, apaecíu'l branu de 1980 nel "The Lesbian Issue."
Servoz
Tien una población de y una superficie de  km².
Feminismu lésbicu
Tensiones col feminismu
Sicasí, tien de señalase que dende entós el feminismu lésbicu haise confináu a les disciplines feministes, y que, a les traces, nun paez haber problemes con esta situación.
Tensiones cola teoría queer
Puede argumentase que munchos proyeutos feministes lésbicos enmárquense dientro de los estudios y teoría queer, pos munches de los sos intelectuales, tales como Judith Butler, Judith Halberstam o Gayle Rubin, si nun son "feministes lésbiques", en concencia son lesbianes, feministes, y busquen respuestes a les entrugues sobre'l xéneru y la sexualidá.
Barry (2002) suxure que al escoyer ente les posibles alternatives (feminismu lésbicu y/o teoría queer) unu tien de plantegase qué ye lo más "fundamental na identidá personal," si'l xéneru o la sexualidá.
Sobre'l BDSM, violencia sexual y la pornografía
Como'l so enfoque ye la igualdá completa nes rellaciones sexuales, el feminismu lésbicu oponer a toles formes de BDSM. Amás, el feminismu lésbicu combate contra les conductes agresives contra les muyeres.
Passer ammodendri
Passer ammodendri o Machu con plumaxe de cría , ye una especie d'ave paseriforme de la familia Passeridae. Habita en delles zones disperses d'Asia central. Mide unos 14 a 16 cm de llargu, y tien un pesu d'unos 25 a 27 g.
Feminismu lésbicu
Referencies
Lesbisk separatism
Passer ammodendri
Distribución
Ye mesma d'Asia, atopándose en China, Irán, Kazakstán, Kirguistán, Mongolia, Taxiquistán, Turkmenistán y Uzbequistán.
Taxonomía
Evidencies xenétiques y fósiles suxeren un orixe más tempraneru pa la especie Passer, seique nel Miocenu y Pleistocenu, tal como suxer Luis Allende nos sos 2001 analises filoxenéticos del ADN mitocondrial. Esti analís tamién suxer que'l Passer ammodendri puede ser un renuevu tempranu o especie basal nel so xéneru, un pariente de ciertos pardales africanos como'l pardal Passer griseus. Si'l Passer ammodendri ta rellacionáu con estes especies, o bien apaeció enantes nos desiertos d'África y Arabia, o bien cada unu de los grupos de los pardales Passer son d'orixe africanu.
Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
Axetivu comparativu
Un axetivu comparativu ye un axetivu qu'espresa una comparanza de cualidaes ente dos elementos. Determinaos alverbios tamién almiten la comparanza. L'elementu sometíu a la comparanza denominar primer términu de la comparanza, y l'elementu col cual compárase denominar segundu términu de la comparanza. Na gramática tradicional contémplense tres graos comparativos:
Comparanza n'español
La materialización llingüística d'una comparanza faise al traviés d'una unidá que na bibliografía gramatical del español recibe, ente otros, los nomes d'oración compuesta subordinada alverbial comparativa, oración comparativa y estructura comparativa. Estructuralmente, estes unidaes presenten los siguientes elementos:
Llingües indoeuropees
Nes llingües indoeuropees ye común que l'axetivu tenga un grau comparativu pa la forma 'más que', n'inglés -er y en llatín -ior (masculín/femenín), -ius (neutru):
Tomoya Takahata
Tomoya Takahata (髙畑 智也, ) ye un futbolista xaponés.
Sweet Valley High
Sweet Valley High ye una serie televisiva d'Estaos Xuníos. Fundir nuna serie de noveles del mesmu títulu publicaes por Francine Pascal y traducíes al español pola Editorial Molín. Trátase d'una comedia adolescente estrenada nel añu 1994 pola televisión "sindicada" americana (sobremanera por estaciones de la cadena FOX), pa ser tresferida tiempu dempués a la rede d'United Paramount Network (UPN) pa la so cuarta temporada, y emitida mientres cuatro temporaes con bonos rexistros d'audiencia.
Argumentu
La serie ta basada nunos llibros de gran tirón ente los mozos americanos y amuesa la vida de Liz y Jessica, dos ximielgues idéntiques anque de personalidaes opuestes y de los sos amigos.
Liz ye bondosa, responsable y amiga de los sos amigos, ente que Jessica ye egoísta, presumida y superficial. Elles y les sos amigues, amigos y novios van tratar de prestase nos allocaos años d'institutu.
Emisión
La serie emitióse n'España al traviés de Televisión Española y Antena 3 con bones audiencies, llegándose a ver mientres un tiempu mientres el mesmu periodu en dambes canales. En Llatinoamérica amás de les televisoras locales foi tresmitida pola canal de cable Fox. En Venezuela emitir en Venevisión nos años 90. N'Ecuador emitir en Telesistema (agora RTS) nos años 90, anguaño emítese en Latele, en Chile emitir en Televisión Nacional de Chile nos años 1990, n'Arxentina emitir por Multicanal Canal 73 en 1995 a les 12:30, en Paraguái emitir por Unicanal (nesi entós como TV CInema) en 1995 a les 15:00 y n'Uruguái emitir por VTV (n'entós como TVC canal 14) en 1996 a les 16:30.Republica Dominicana canal 2 con altos indices d'audiencia
Patricia Grisales
Patricia Grisales ye una actriz y productora de teatru colombiana, reconocida por faer parte de producciones de cine, teatru y televisión nes décades de 1980, 1990 y 2000. Ye hermana de l'actriz Amparo Grisales.
Carrera
Patricia nació na ciudá de Manizales, Caldas. Fixo'l so debú na televisión colombiana cuando yera una neña, na telenovela Destín: la ciudá en 1967. En destacándose en producciones teatrales, tuvo la so oportunidá de debutar nel cine na película Caín, una versión cinematográfica de la hestoria bíblica de Caín y Abel. Retornó a la televisión con un papel regular na telenovela Amar, realizada por Producciones PUNCH en 1986. Dos años dempués integró el repartu de la telenovela Fueyes al Vientu, compartiendo repartu con Nórida Rodríguez, Luis Fernando Montoya y Nelly Moreno. Esi mesmu añu interpretó a La Venezolana na serie Amar y vivir.
En 1990 actuó na telenovela Te voy a enseñar a querer de Luis Felipe Salamanca y un añu más tarde interpretó a Consuelo de Perdomo na esitosa telenovela Cuando quiero llorar nun lloro. En 1992 actuó en El último beso, serie de televisión creada por Luis Felipe Salamanca. Apaeció en dos producciones de televisión más na década de 1990, Candela (1996) y La muyer del presidente (1997).
Nel añu 2000 apaeció en La baby sister y Héroes de turno. En 2001 interpretó a Úrsula Salcedo na telenovela de RCN televisión L'inútil. Dempués de delles apaiciones en televisión, cerró la década interpretando a Clemencia nel seriáu Semeya d'una muyer. En 2014 integró el repartu de Dr. Matu, seriáu empobináu pol reconocíu Sergio Cabrera. En 2018 fixo parte del repartu de Garzón vive, producción de televisión basada na vida del periodista Jaime Garzón.
Mónica Baltodano
Mónica Baltodano Marcenaro ye una guerrillera, revolucionaria y política nicaragüense que participó de manera destacada mientres la etapa insurreccional de la ofensiva final de 1978-1979 contra la dictadura somocista.
Foi dirixente del disidente Movimientu pol Rescate del Sandinismo (MRS) y diputada pal periodu 2007-2011 na Asamblea Nacional de Nicaragua.
Biografía
Nacida'l 14 d'agostu de 1954 na ciudá de León. Ye la tercera d'una prole de 10 fíos procreaos nel matrimoniu de Roberto Baltodano y Zulema Marcenaro, dambos d'orixe proletariu que lleguen a constituyir una familia de clase media.
Estudia primaria y secundaria nel colexu Pureza de María en León, onde se bachillera en 1971. Estudia'l cursu básicu y dos años de Bioloxía na Universidá Nacional Autónoma de Nicaragua, estudios qu'abandona cuando pasa a la clandestinidá en 1974.
Llogró una llicenciatura en ciencies sociales y una maestría en Derechu Municipal de la Universidá de Barcelona, España.
Nel añu 2002, publicó'l so llibru "Democratizar la Democracia. El desafíu de la participación ciudadana".
En febreru de 2009, en conmemoración al 75 aniversariu del asesinatu del Xeneral Augusto C. Sandino, presenta'l so nuevu llibru "Sandinismo, Pactos, Democracia y Cambéu Revolucionariu, Contribuciones al Pensamientu Políticu de la izquierda nicaragüense".
Ye madre de cuatro fíos Pancasan, Sofana, Mónica Augusta y Umanzor. El so compañeru de vida ye Julio López Campos.
Etapa guerrillera
Empecipia la so militancia revolucionaria a la edá de 15 años nel movimientu estudiantil en 1969 integrándose a la organización de los barrios marxinales.
En 1974 pasa a la llucha clandestina sandinista como responsable políticu-militar urbana nel norte del país.
Sufre prisión y tortura en 1977. Al recuperar la llibertá integra l'Estáu Mayor del Frente Internu que dirixe la Insurrección de Managua, el Repliegue tácticu escontra Masaya, y tomar de les ciudaes de Jinotepe y Granada.
En 1979, dempués de la victoria popular del 19 de xunetu, recibe'l grau honoríficu de Comandante Guerrillera.
Etapa política
En 1986 foi condecorada cola Orde Carlos Fonseca, la máxima distinción dada pol FSLN a les personalidaes nacionales y estranxeres que se destacaron na llucha revolucionaria.
En 1990 ye electa Conceyal na Alcaldía de Managua y destácase pola so llucha contra la corrupción y el xuiciu contra l'entós alcalde Arnoldo Alemán. Esi mesmu añu foi escoyida Presidenta de la Fundación pa la Promoción y el Desenvolvimientu Municipal.
En 1994 ye electa a la Direición Nacional del FSLN y responsable d'Organización.
En 1997 resulta electa como Diputada de l'Asamblea Nacional y dende el so cargu refugó'l Pactu de Daniel Ortega, con Arnoldo Alemán, y la derechización y corrupción na conducción del so partíu. Poles sos posiciones crítiques foi escluyida de tolos órganos del FSLN. Dedicar a impulsar nuevos movimientos sociales en Nicaragua calteniendo una crítica abierta al neolliberalismu, a les privatizaciones y a los trataos de Llibre Comerciu CAFTA (TLC CA-USA).
Nel añu 2005 integrar a la conducción del Movimientu pol Rescate del Sandinismo como una fuercia alternativo d'esquierda. En coalición col Partíu MRS participen nel procesu eleutoral llevando como candidatu a presidente a Edmundo Jarquín, ex funcionariu del BID, y ye electa diputada en 2006 pol partíu centroizquierdista MRS agrupación qu'abandonó arriendes de que estos manifestaron el so sofitu a l'Alianza Republicana Nacionalista nes eleiciones presidenciales del 2009. Sicasí, Mónica Baltodano forma parte de la oposición al gobiernu del FSLN conxugando nun llinguaxe d'esquierda un activismu contra'l gobiernu sandinista que la llevó a coincidir munches vegaes coles posiciones de los partíos de la derecha del país con respectu al gobiernu de Daniel Ortega.
Na actualidá ta dedicada al fortalecimientu de la socialdemocracia nel senu de la izquierda en Nicaragua y a la formación políticu ideolóxica de los mozos del movimientu, dalgunos d'ellos electos apocayá como diputaos pol partíu lliberal independiente (PLI), otros lideren movimientos xuveniles anti gobiernu que plantegen la llucha pacífica pa derrocar al gobiernu de Daniel Ortega inspiraos nel exemplu d'otpor ente otros fenómenos conocíos como revoluciones de colores. Ye una de les diputaes más batallosa -dende la nala progresista de la esquierda- nel Parllamentu nicaragüense.
Enllaces esternos
http://monicabaltodano.blogspot.com/
https://memoriasdelaluchasandinista.org/en/5-autora
Laozi
Lao Tzu (老子 Lǎozi, tamién escritu y pronunciáu Lao Zi o Lao Tsé), foi un filósofu chinu que vivió haza'l sieglu VII e.C.. Atribúise-y l'autoría de la obra fundadora del Taoísmu: el Tao Te King.
Pa dellos, Lao Tzu ye un personax míticu, y nun se conoz abondo de la so vida. El so nome, más un alcuñu, podría tornase como "El mozu vieyu" (Lao: Vieyu, Tze: Mozu), si bien tamién se correspuende con una graduación nobiliaria asemeyada al occidental 'vizconde'. La lleenda cuenta que naciera embaxo una nisal, dempués de 81 años de xestación, con llargues barbes y pelo blanco, daqué que considerase una metáfora de l'antigüedá del taoísmu, anterior a la redaición del Estáu Te King.
Lao Tzu, según la tradición china, nació al rodiu del 600 e.C. na moderna provincia d'Honán, y trabayó bien d'años como bibliotecariu real. Dempués de Confucio, nengún exerció tan grande influyencia nel pensamientu y na historia de China como Lao Tzu, tradicionalmente consideráu fundador del movimientu filosóficu taoísta. El so contautu colos llibros y la so sabencia personal indúxo-y a crear una doctrina de calter panteísta según la que’l Tao, el camín, ye l'entamu material y espiritual, creador y ordenador del mundu. Nel tarrén práuticu encamentó la vida contemplativa y el desaniciu de cualquier arranamientu.
Passer eminibey
Passer eminibey, Gorrión castañu, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Passeridae. Con unos 11 cm de llargu, ye'l miembru más pequeñu de la familia de los gorriones. Los machos reproductores tienen el plumaxe castañal escura y les fema y les aves xuveniles son más apagaos n'apariencia. Al igual que los sos parientes más cercanos nel xéneru Passer, el gorrión árabe (Passer euchlorus) y el gorrión doráu de Sudán (Passer luteus) ye gregariu, y alcuéntrase en zones grebes. Estiéndese al traviés del este d'África, dende Darfur a Tanzania; alcuéntrase en sabanes seques, banzaos de papiros y cerca d'asentamientos humanos. Aliméntase principalmente de granes, y vuela en bandaes, de cutiu con otres especies d'aves, p'atopar comida. Añera nos árboles, constrúi'l so propiu nial en forma de cúpula, y tamién usurpa los niales más ellaboraos de los texedores.
Sinonimia
Sorella eminibey Hartlaub, 1880
Auripasser emini (Hartlaub, 1880) Reichenow, 1904
Passer luteus eminibey (Hartlaub, 1880) Meinertzhagen, 1954
Dosrius
Dosrius ye un conceyu de la comunidá autónoma de Cataluña, asitiáu na provincia de Barcelona, na comarca del Maresme. thumb|left| Llocalización de Dosrius dientro del Maresme. Ta asitiáu nel interior, na llende comarcal col Vallès Oriental, na cabecera de rir de Argentona. Tien un relieve accidentáu al tar na cordal Mariniegu (sierra del Corredor). La vexetación predominante son pinares y encinares.
La economía del conceyu encontar nuna industria bien diversificada pero escasa y na actividá turística. Nel términu municipal abonden los xalés de segunda residencia, propiedá d'habitantes de Barcelona y Mataró, xeneralmente. Una carretera comunica con Llinars del Vallès y con Argentona y Mataró.
Dientro del términu municipal atopamos el pueblu de Canyamars, asitiáu nun valle ente les sierres del Corredor y de Montalt. Predominen les viviendes de segunda residencia.
Mónica Bleibtreu
Monica Bleibtreu foi una actriz, maestra de teatru y guionista austriaca, ganadora de los premios Adolf Grimme y Romy (equivalentes al Emmy na televisión alemano y austriaco, respeutivamente).
Fía d'un direutor teatral y nieta de Hedwig Bleibtreu (1868-1958) estudió na escuela Max Reinhardt vienesa y foi profesora d'actuación na Escuela de Música y Actuación de Hamburgu ente 1993-98.
Debutó en cine en 1972 en Ludwig Requiem for a King, participó en más de 100 películes y series de televisión alemanes.
Recordar pola so actuación en Run Lola Run, como la esposa de Thomas Mann na serie televisiva Los Mann, novela del sieglu, interpretando a Hildegard Knef na biografía Knef, como l'actriz Helene Weigel en Bertolt Brecht, l'últimu branu y na película Cuatro minutos del 2005. La so última película foi Ein starker Abgang (con Bruno Ganz) y L'últimu viaxe de María, premiada profusamente.
De destacada trayeutoria teatral, trabayó nel Burgtheater de Viena, el teatru de cámara de Múnich y el Schiller Theater de Berlín.
Madre del actor Moritz Bleibtreu, la so pareya foi l'actor Hans Brenner (1938-1998).
Foi protagonista de Mein Leben, un documental alrodiu de la so vida, dirixíu por Ulrike Bremer.
Morrió de cáncer de pulmón.
Cornellà de Llobregat
Cornellà de Llobregat ye un conceyu perteneciente a la provincia de Barcelona. Les ciudaes estremeres con Cornellà son: L'Hospitalet de Llobregat, Sant Boi de Llobregat, El Prat de Llobregat, Sant Joan Despí y Esplugues de Llobregat. Cornellà de Llobregat ye'l conceyu más pobláu del Baix Llobregat con habitantes.
Historia
La hestoria de Cornellà de Llobregat ta definida por trés factores principales: la so proximidá a la ciudá de Barcelona, el ser un territoriu de camín (según tola contorna del baxu Llobregat) de les víes d'entrada y salida de la capital de Cataluña. El so nome tien un orixe romanu (Cornelianus); les carauterístiques arquiteutóniques de la ciudá tienen traces visigótiques.
La ciudá adquier relevancia como referente de la llucha obrero y social pola democracia nos últimos años del franquismu.
Equipamientos
Nos últimos trenta años, el Conceyu democráticu llevó a cabu un procesu de lenta recuperación del conceyu en tolos órdenes. Racionalizóse la espansión urbanística y fixéronse llegar los servicios y equipamientos a tola población. Nacieron trés grandes zones verdes, los parques de Can Mercader, de la Infanta y de la Ribera. Güei el texíu económico de Cornellà ta muncho más equilibráu, acueye numberoses empreses de loxística y venceyaes a la nueva economía, como los parques empresariales World Trade Center Almeda Park o Cityparc, creáronse grandes y modernos equipamientos como'l Parc Esportiu Llobregat o'l Citilab y el nuevu Estadiu Cornellà-El Prat y el so centru comercial axuntu.
Símbolos
thumb|230px|Antigua central de bombéu d'agua. L'escudu de Cornellà de Llobregat definir pol siguiente blasón:
Foi aprobáu'l 12 de xunetu de 1988.
Xeografía
Situación: La ciudá de Cornellà ta al suroeste de la gran conurbación que tien per centru Barcelona. Cornellà asitiar al nordeste del gran meandro del Llobregat, ente la vera izquierda del ríu y los estribos del monte de Collserola, na llende nororiental del delta del Llobregat.
Clima: El clima ye típicamente mediterraneu con una media añal d'unos 7 a 9 °C pel hibiernu y unos 28 a 30 °C pel branu. Nos meses de xunetu y agostu correspuende'l periodu de mínimos d'agua y máximos de temperatura. Los máximos tocantes a precipitaciones rexístrense polo xeneral na seronda.
Conceyu
{| width="100%"
División alministrativa
Cornellà de Llobregat estrémase alministrativamente en seis distritos (I, II, III, IV, V y VI). Estos distritos coinciden parcialmente cola división más avezada y reconocible per parte de la población, que correspuende a los siguientes barrios:
Parroquies y capiyes católiques
thumb|right|200px|Ilesia de Santa María
Tresportes
Cornellà de Llobregat ye una de les poblaciones de Barcelona meyor comunicaes gracies al so allugamientu estratéxicu cerca de les principales víes d'entrada a la capital y de grandes infraestructures como l'aeropuertu y el puertu de Barcelona.
Cubelles
thumb|Llocalización de Cubelles nel Garraf.
Cornellà de Llobregat
Cercaníes
Llinies R1 y R4 de Rodalies de Catalunya:
Llinies R5, R6, S4, S8 y S33 de FGC:
Cubelles
Cubelles ye un conceyu de Cataluña, España, qu'ocupa una estensión de 13,36 km² y tien una altitú de 12 m. Ta adscritu a la contorna del Garraf (provincia de Barcelona) y ta asitiáu a 50 km de Barcelona. Ye la última población costera de la provincia de Barcelona y de la contorna del Garraf pel llau sur y a 40 km de Tarragona. Caltién rellaciones culturales d'hermandá cola llocalidá francesa d'Arles-sur-Tech, perteneciente al departamentu de los Pirineos Orientales.
Cornellà de Llobregat
Metro
Llinia 5 de TMB:
Llinia 8 de FGC:
Cubelles
Práutica deportiva
Polideportivu municipal: Ta asitiáu al llau de la desaguada del ríu Foix. Ufierta la posibilidá de prauticar tou tipu de deportes: tenis, frontón, pádel, fútbol, baloncestu, ḥoquei, patinaxe y natación, ente otros. Mientres la temporada braniza entámense actividaes y cursinos deportivos.
Cornellà de Llobregat
Tranvía
Llinies T1 y T2 del Trambaix:
Autobús
13 llinies diurnes:
Cubelles
Práutica deportiva
Na población tamién puede practicase hípica y vela:
Cornellà de Llobregat
Autobús
3 llinies nocherniegues:
Cubelles
Escudu
L'escudu de Cubelles definir pol siguiente blasón:
Cornellà de Llobregat
Fiestes llocales
La fiesta mayor de Cornellà de Llobregat celébrase coincidiendo cola festividá del Corpus Christi, de la cual destaca'l "Corndefoc" onde participen los grupos de Diables i Dracs de la ciudá y otros invitaos. Tamién ye importante la Trobada gegantera entamada por Foment de Cultura Popular de Cornellà entamada'l sábadu anterior. Los castellers tienen el so protagonismu'l domingu, una cita importante nel calendariu añal onde los Castellers de Cornellà actúen xunto a les colles más destacaes de Cataluña.
Dende 1986 celebrar en paralelu a la fiesta mayor "les fiestes alternatives" entamaes pola asamblea de okupas de Cornellà.
Cubelles
Escudu
Foi aprobáu'l 15 de xineru de 1993. Nel escudu vese representáu'l castiellu de Cubelles, que foi una posesión de los reis. Por esta razón represéntense los cuatro palos de les armes reales de Cataluña nel escudu de la villa, que se convirtió en "cai de Barcelona" (cosa qu'implicaba que tenía los mesmos privilexos que la ciudá de Barcelona) nel añu 1418. El castiellu nun yera de nengún rei, sinón de los Marqueses de Alfarrás.
Bandera
La bandera de Cubelles tien la siguiente definición:
Cornellà de Llobregat
Fiestes llocales
La ciudá acueye con calter biañal el Festival Internacional de Pallassos de Cornellà de Llobregat, el más importante del so xéneru d'Europa. Tamién hai una fiesta que se llama Corcanta, que neños y neñes o muyeres y homes canten nel patiu d'una escuela. Los participantes son munches vegaes d'una Escuela de Danza o persones que-yos gusta cantar.
Entidaes
Fervorosa Hermandá y Confrería de Nazarenos del Stmu. Cristu de la Bona Muerte y María Stma. de la Esperanza Macarena de Cornellà: Fundada nel añu 2013 con sede na Parroquia de Sant Miquel, realiza distintes actividaes culturales ente elles, salida procesional el Xueves Santu y Cruz de Mayu ente otres.
Cubelles
Bandera
Publicóse'l 17 de xineru del 2000.
Cornellà de Llobregat
RCD Español
thumb|right|[[Estadiu Cornellà-El Prat.]]
Nel añu 2009 el RCD Español constrúi'l so estadiu, l'Estadiu Cornellà-El Prat. Va Significar la construcción d'un nuevu centru comercial (Splau) xusto al llau del estadiu.
Cubelles
Desaguada del ríu Foix
La recuperación de los espacios húmedos de la desaguada del ríu Foix, convirtió la zona nuna de les de mayor curiosu del conceyu. El ríu Foix -que dende la construcción del banzáu del Foix ta secu la mayor parte del añu- ye otru de los elementos más emblemáticos de los cubellenses. Na desaguada del Foix, amás de pasar el día arrodiáu de la naturaleza, puede reparase el comportamientu de les aves autóctones d'esta zona. L'espaciu tamién ta dirixíu a les escueles, que pueden visitar y estudiar l'ecosistema d'un ríu mediterraneu como'l Foix.
La so desaguada ta dixebrada del mar por una barrera de sable acumuláu poles corrientes marítimes y los depósitos pluviales, formando llagunes d'agua duce nel so interior. L'espaciu natural del delta del Foix, caltién el brazu de salida al mar que se formó poles riada de 1994, al que s'añedió un segundu brazu dexando una islla nel mediu, coneutada cola zona d'entretenimientu al traviés de pasareles de madera. Otra pasarela de madera sobre unu de los brazos del ríu, sirve de puntu d'observación del desenvolvimientu natural de la desaguada del Foix.
Will Forte
Orville Willis "Will" Forte ye un cómicu, actor y escritor d'Estaos Xuníos. Forte ye miembru del repartu de Saturday Night Live y apaeció en American Dad!, Flight of the Conchords, That '70s Show, y Tim and Eric Awesome Show, Great Job!. Forte desempeñó'l papel principal na película de MacGruber (2010). Apaez tamién nel capítulu 18 de la tercer temporada de How I Met Your Mother. Dende 2009 hasta 2013 dio voz al direutor Farquhare na serie The Cleveland Show. El so papel actual ye en The Last Man On Earth como Phil tandy miller
Passer gongonensis
Passer gongonensis ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los gurriones (Passeridae). Atópase nes zones grebes del este d'África. Con 18 cm de llargu y 42 gramos de pesu, ye'l gorrión más llargu de los Passeridae.
Sorquainville
Sorquainville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sevrier
Sevrier ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Territorios Palestinos
Territorios Palestinos ye una de les denominaciones que recibe'l territoriu formáu poles rexones de Cixordania (5655 km² de superficie terrestre y 220 km² del mar Muertu) y la Franxa de Gaza (365 km²). Esti términu ye particularmente usáu en mayor midida n'Israel y en cierta midida n'Estaos Xuníos, ente que n'otros países polo xeneral suélense usar los términos de Palestina o Estáu de Palestina.
Les tierres que conformen los Territorios Palestinos formaben parte del Mandatu británicu de Palestina, formáu en 1920 como parte de la partición del Imperiu otomanu. Fueron destinaes pol Plan de les Naciones Xuníes pa la partición de Palestina de 1947 a constituyir un Estáu árabe al llau del Estáu xudíu. Tres la Guerra árabe-israelina de 1948, fueron conquistaes, ocupaes militarmente y alministraes en consecuencia por Xordania y Exiptu respeutivamente, y por Israel dende 1967 como resultáu de la so victoria na Guerra de los Seis Díes. De resultes de los Alcuerdos de Camp David, el gobiernu israelín creó en 1981 l'Alministración Civil pa ocupase de les toles funciones burocrátiques dientro de los territorios conquistaos en 1967. En 1994, conforme a los alcuerdos d'Oslu ente la Organización pa la Lliberación de Palestina (OLP) y el Gobiernu d'Israel, creóse l'Autoridá Nacional Palestina, que foi designada pa controlar tantu la seguridá como l'alministración civil nes árees urbanes de los territorios y l'alministración civil nes árees rurales. En 2005 Israel retirar de la Franxa de Gaza y, de resultes, l'alministración de dichu territoriu pasó de facto a Hamas.
Esta denominación puede referise a los territorios gobernaos pola Autoridá Nacional Palestina (ANP), pero tamién puede incluyir tol territoriu de la Franxa de Gaza, Cixordania y Xerusalén Este. La denominación nun inclúi los Altos del Golán (ocupaos güei per Israel, pero que pertenecen a Siria]), nin les Granxes de Shebaa (reclamaes por El Líbanu y Siria), nin la península del Sinaí, conquistada per Israel en 1967 y devuelta a Exiptu en 1979 tres el Tratáu de paz israelo-exipciu.
Esos territorios podríen constituyise nun futuru Estáu de Palestina Estáu independiente de Palestina. La ANP reivindica Xerusalén Oriental como la so capital, por tar asitiada nos territorios ocupaos por Israel dende 1967. Al ser escluyida de los alcuerdos d'Oslu, llevó a l'ANP a asitiar los ministerios y órganos de gobiernu en Ramala, próxima a Xerusalén, y en Gaza.
Dende'l 29 de payares de 2012, Palestina ye un Estáu observador non miembru de la ONX. Sicasí, los territorios definíos como zona C polos Alcuerdos d'Oslu (anguaño, y de resultes del Memorandum de Wye River, el 60% de Cixordania, aproximao; anque originariamente, nos Alcuerdos d'Oslu yera'l 72-74%) siguen so completa ocupación d'Israel y gobernaos pola Alministración Civil israelina ente que l'Autoridá Nacional Palestina tien plenu control sobre la zona A (non más del 18% de Cixordania, aproximao).
Territorios Palestinos Ocupaos
El gruesu de los Estaos miembros de la ONX considera qu'estos territorios tán so un réxime d'ocupación militar. Por ello, la ONX denominar col términu “Territorios Palestinos Ocupaos” (n'inglés Occupied Palestinian Territories - OPT); yá en 1967, el resolución 242 del Conseyu de Seguridá, aprobada por unanimidá, pidía'l Retiru de les fuercies armaes israelines de los territorios qu'ocuparon mientres el recién conflictu», y la terminación de toles situaciones de belixerancia o allegamientos de la so esistencia, y respetu y reconocencia de la soberanía, integridá territorial ya independencia política de tolos Estaos de la zona y del so derechu a vivir en paz dientro de fronteres segures y reconocíes y llibres d'amenaza o actos de fuercia». Según el criteriu de Naciones Xuníes, esti términu designa una única entidá política, compuesta por dos territorios físicamente separaos (Franxa de Gaza y Cixordania) y de los qu'Israel tendrá de retirase so un tratáu de paz que garantice tamién la so seguridá y el "derechu a vivir en paz so unes fronteres segures". El tratáu de paz ente Israel y Xordania de 26 d'ochobre de 1994 tamién fala de "gobiernu militar israelín", refiriéndose a Cixordania. Lo mesmo diz el párrafu 78 de la opinión consultiva de la Corte Internacional de Xusticia sobre'l muriu de seguridá de 9 de xunetu de 2004, nel qu'Israel ye definida como «Potencia ocupante». Pa la CIJ, la creación de l'Autoridá Nacional Palestina nun modificó la situación d'ocupación per parte d'Israel.
En 2005, Israel desmanteló unilateralmente los sos asentamientos na Franxa de Gaza, nuna decisión ensin precedentes llamada Plan de retirada unillateral israelina o "Plan de desconexón", polo que'l términu nun reflexaría tola realidá de los territorios. Sicasí, Israel acutóse'l derechu a efeutuar operaciones antiterroristes, como fueron por casu los bombardeos aéreos ya incursiones terrestres del branu de 2006 (Operación Agua de Branu) y del iviernu 2008-2009 (Operación Plomo Fundíu), y los bombardeos dende mar y aire de payares de 2012 (Operación Pilar Defensivu), en represalia por ataques terroristes. Amás, Israel sigue controlando'l movimientu de mercancíes y persones nes fronteres y dientro de los territorios, calteniendo un bloquéu que ta consideráu por Amnistía Internacional como un castigu coleutivu a tola población de la Franxa de Gaza.
El 23 d'avientu de 2016 el Conseyu de Seguridá de la ONX aprobó la Resolvimientu 2334 reafitando «que l'establecimientu d'asentamientos per parte d'Israel nel territoriu palestín ocupáu dende 1967, incluyida Xerusalén Oriental, nun tien validez llegal» y «espresando grave esmolición pol fechu de que la continuación de les actividaes d'asentamientu israelinos tán poniendo en peligru la viabilidá de la solución biestatal basada nes fronteres de 1967».
El términu «Territorios Palestinos Ocupaos» incide na ocupación militar y l'alministración israelina de Cixordania, la Franxa de Gaza y Xerusalén Este dende 1967.
Territorios apostaos
Pela so parte, Israel denominar «territorios en disputa», pos l'estatus final d'esos territorios según les sos fronteres definitives, según diverses resolvimientos de la ONX y la Fueya de ruta, tendrá de ser decidíu nun alcuerdu ente dambes partes en conflictu. El puntu de vista israelina considera que la espresión "territoriu ocupáu" condiciona l'alderique, nun s'emplega en casos análogos (como El Sáḥara Occidental, el Norte de Xipre, Tíbet, la islla de Zubarah o les Islles Kuriles) y non se adecua a dereches internacional (onde esa espresión llindar a territorios que cuntaren con soberanía previa). Nesa definición de «territorios en disputa», Israel esclúi los principales asentamientos construyíos en Cixordania y Xerusalén Oriental, yá que son consideraos per Israel como parte integrante del so territoriu nacional, anque diches anexones nun son reconocíes como lexítimes pola ONX, acordies con el Resolvimientu 2334 del so Conseyu de Seguridá. Hai que tener presente qu'Israel namái hai delimitado por aciu trataos billaterales les sos fronteres con Exiptu (1979) y Xordania (1994), permaneciendo los restantes llendes indefiníos.
Otres denominaciones
Anque dende los medios de comunicación suélense utilizar los términos «Territorios Palestinos», «Territorios Ocupaos», o a cencielles «Palestina» como si fueren sinónimos, convien esclariar lo siguiente:
Territorios Ocupaos
Ye un términu confusu yá que, usáu nel contestu de la rexón, puede referise a dos realidad territoriales distintes: los Territorios Palestinos, o bien los territorios ocupaos por Israel mientres la Guerra de los Seis Díes de 1967. El tracamundiu deber a que nel intre d'esta guerra Israel non yá conquistó los Territorios Palestinos, sinón que tamién conquistó la península del Sinaí, Xerusalén Oriental y los Altos del Golán, que incorporaría a l'alministración israelina en 1981, siendo una estensión territorial reivindicada por Siria, sacante les granxes de Shebaa que son reivindicaes pol El Líbanu.
Palestina
El términu de Palestina puede referise a dos realidad históriques:
Territorios Lliberaos
Esti términu ye utilizáu por dellos sectores nacionalistes d'Israel pa referise a los territorios que fueron conquistaos per esti país mientres la Guerra de los Seis Díes de 1967. Dichos sectores creen que los territorios de Xudea y Samaria y, en menor midida, Gaza son parte integral del Estáu d'Israel por razones históriques, morales y relixoses, y tendríen de ser amestaos pol mesmu.
Mandatu Británicu de Palestina
Tres la derrota del Imperiu otomanu na Primer Guerra Mundial, la Sociedá de Naciones otorgó'l Mandatu sobre la rexón de Palestina al Reinu Xuníu, na Conferencia de Sanremo (1920), celebrada n'Italia. El territoriu a alministrar incluyía tou lo que ye anguaño Israel, Cixordania con Xerusalén Este, la Franxa de Gaza y Xordania.
En 1943, un 6% de la superficie del Mandatu británicu (qu'incluyía a l'actual Xordania), aproximao 1.514.000 dunams, yera propiedá xudía. En 1945, el Yishuv cuntaba con 579.000 habitantes, el 31,5% de la población palestina, «un pequeñu pero sólidu cuasi-tao». En 1946, la mayor parte del Mandatu Británicu de Palestina (unos 90.000 quilómetros cuadraos al este del ríu Xordán, el 77% del territoriu total de la rexón) foi destinada a la creación de la entidá árabe de Trexordania. El 29 de payares de 1947 la ONX aprobó nel so resolución 181/11 el Plan de Partición de Palestina, que proponía la so división en do Estaos, unu árabe y otru xudíu, otorgando aproximao la metá de la tierra a cada unu, y un réxime internacional autónomu pa la ciudá de Xerusalén, so l'autoridá de les Naciones Xuníes. A la comunidá xudía, con alredor d'un 30% de la población, axudicába-y el 55% del territoriu (magar el 45% correspondía al desiertu del Néguev), y a la árabe, col 67% de la población, el 45% restante. La división establecía do Estaos estazaos en porciones apenes xuníes: ensin homoxeneidá territorial y nel casu xudíu col 50% de población árabe, dexó disconformes a dambes partes. Sicasí, d'acordies con Fraser (2004) «la opinión del sionismu dende 1937 alrodiu de la partición nun fuera consistente, dalgunos viendo la partición como la única forma de consiguir la construcción del so Estáu, otros considerándola una traición al suañu sionista». Sía que non, los xudíos aceptaron el Plan y los árabes refugar de planu.
Guerra árabe israelina de 1948
En 1948 remató'l Mandatu Británicu, y darréu dempués David Ben-Gurión proclamó l'Estáu d'Israel nel territoriu asignáu pola ONX un añu antes, cola oposición árabe a dichu Plan. Según Martin Gilbert, David Ben-Gurión dixo a Auni Abdul Hadi, políticu árabe anterior a 1948:
Los cinco Estaos árabes vecinos (Líbanu, Siria, Xordania, Iraq y Exiptu) apostaron pola destrucción del novel Estáu xudíu ya invadir a otru día de la so proclamación, lo que desaguó na primer guerra árabe-israelina. Na guerra intermitente que tuvo llugar mientres los siguientes 15 meses (con delles tregües promovíes pola ONX), Israel adquirió un 26% adicional del territoriu del antiguu Mandatu, ente que Trexordania y Exiptu ocuparon la parte restante destinada pola ONX al Estáu árabe-palestín: Exiptu ocupó y alministró Gaza, ente que Trexordania ocupó y depués se anexonó Cixordania y Xerusalén Este, camudando la denominación del país a la de Xordania. En 1949 algamóse un armisticiu ente Israel y los países árabes afiguráu na Llinia Verde, y que foi aceptáu pola comunidá internacional.
Tres la guerra, el territoriu árabe primeramente previstu pola ONX viose amenorgáu a menos de la metá. Menguó de 11.800 km² a apenes 5.400 km², mientres Israel amontó'l so territoriu d'una área de 14.500 km² a una área territorial de 20.850 km².