cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campaña d'El Cáucasu
Batalla de Sarikamis
300px|thumb|[[Trinchera|Trincheres ruses nel monte de Sarikamis.]]
Los rusos fueron los primeres en travesar la frontera, tomando les ciudaes de Bayazid y la Köprüköy. Coles mesmes, el 3ᵉʳ Exércitu turcu d'Enver recibió la orde d'avanzar escontra Kars, disponiendo de les sos bases de retaguardia en Erzurum, a cuasi 100 km de distancia de la frontera y a cuasi 1000 del ferrocarril que lu comunicaba con Constantinopla. El plan de Enver yera'l de llevar a cabu un movimientu envolvente p'atrapar nuna bolsa o cercu al Exércitu rusu en Sarikamis, lo que pensaba que podría llogralo hasta'l 25 d'avientu a lo más. Asina, la so ala izquierda avanzó hasta Ardahan, unos 100 km más allá de Sarikamis.
Meyora turca escontra Tabriz
Una pequeña fuercia otomano avanzó igualmente n'avientu de 1914 dende Van escontra l'interior de Persia. Felicidad fuercia atopó poca oposición, ocupando de volao Tabriz. La meyora obedecía a la esperanza de que se llograra provocar una sulevación de los curdos. Tanto rusos como británicos apostaron fuercies nel norte de Persia pa repeler a les unidaes otomanes, que recularon hasta la so frontera dempués de la derrota sufierta pol 3ᵉʳ Exércitu turcu en Sarikamis.
Campaña de 1915
Los oxetivos escorríos pol Imperiu rusu nesta campaña yeren llindaos, yá que se contentaben con avanzar dende Kars escontra'l sur, escontra'l llagu Van, p'asegurar la llinia de comunicaciones en Persia. Per otra parte, el gobernador Illarion Vorontsov-Dashkov, cola aprobación de Sergey Sazonov, ministru d'Asuntos Esteriores rusu, entamaba provocar la insurrección de los armenios de la zona, de relixón cristiana, mayoritarios na rexón magar que la política de rusificación n'El Cáucasu fixera que munchos turcos fuxíos de dicha zona asítiase na rexón de Van.
Per otra parte, Enver pensaba que la derrota sufierta na batalla de Sakiramis debiérase al ataque sufiertu en dicha batalla per parte d'unidaes d'orixe armeniu que combatíen nel Exércitu rusu, que taben parcialmente formaes por ciudadanos turcos d'orixe armeniu. Por eso, mientres l'iviernu les tropes del 3ᵉʳ Exércitu turcu empezaron a escalar los pueblos armenios de la rexón y a matar a miembros de la minoría armenia. Plantegábase d'esta miente l'entamu del llamáu Xenocidiu armeniu.
Resistencia de Van
right|180px|thumb|[[Rafael de Nogal Méndez, un oficial venezolanu que sirvía nel Exércitu otomanu, lluchó nel asediu de Van y dio una descripción detallada del sitiu y de les otomíes que lu siguieron nel so llibru Cuatro años so la Media Lluna.]] El 16 d'abril, l'alministrador turcu de la rexón de Van ordenó la execución de cinco líderes nacionalistes armenios, en teniendo noticia de la meyora del Exércitu rusu del xeneral Nikolái Yudénich escontra la zona.
El 20 d'abril empecipiáronse lluches na ciudá de Van (la llamada Resistencia de Van) cuando una muyer armenia quixo intentar entrar na ciudá, ayudada por dellos armenios, ente que unos soldaos otomanos torgar, disparando sobre'l grupu, cola resultancia de dellos muertos. Los armenios entamaron grupos armaos pa protexer a los cuasi trenta mil residentes y quince mil abellugaos nun área de cerca de 1 km² nel barriu armeniu y el barriu de Aigestán, con un total d'unos mil quinientos homes, a los que se-y apurrieron trescientos rifles, mil pistoles y delles armes antigües. El conflictu duró hasta que'l xeneral Yudénich llegó al llugar.
Pela so parte, el xeneral Nikolái Yudénich empecipió la ofensiva dientro de territoriu turcu, dirixiéndose escontra'l llagu Van na Armenia Otomana, con una brigada de cosacos del Transbaikal sol mandu del xeneral Trukhin y dellos voluntarios armenios pa lliberar a los armenios sitiaos en Van. El día 16 hubo un bombardéu de 46 disparos como señal por que se retiraren les unidaes otomanes. A otru día, los armenios apoderárense de tol llugar. Poco dempués, una avanzadura del exércitu rusu, consistente en voluntarios armenios, llegó al llugar, siguida de los soldaos regulares rusos. El xeneral Yudénich llegó a Van, recibiendo les llaves de la ciudá y de la so ciudadela, y confirmó al Gobiernu Provisional Armeniu nel exerciciu de les funciones alministratives, con Aram Manougian como gobernador. Los Fedayee, voluntarios armenios, apurrieron finalmente la ciudá de Van a los rusos en mayu de 1915.
Una vegada aseguráu'l dominiu rusu de Van, la llucha treslladar escontra l'este mientres el restu del branu.
La llei de Tehcir y el Xenocidiu armeniu
Per otru llau, l'estáu internu del Imperiu otomanu, un país atrasáu incapaz d'aprovir a les sos propies tropes nel campu de batalla, contribuyó a intensificar los efeutos de la deportación, alzando entá más el númberu de muertos.
Toma de Malazgirt
Pocos díes dempués, yá en xunetu, les tropes ruses tomaron Malzagirt. Nesi momentu, el xeneral Yudénich, comandante en xefe de los rusos, creía que les fuercies otomanes na zona yeren débiles, namái formaes por trés o cuatro divisiones. En realidá, Pasha Abdul Kerim, el comandante otomanu, tenía ocho divisiones suministraes y reforzaes. El xeneral rusu al mandu del frente de meyora, Oganovski, tuvo lentu a la d'aprovechar la situación, yá que nun salió de Van hasta xunetu.
Inda en xunetu, los rusos de Oganovski llanzaron una ofensiva nos montes occidentales de Malzagrit. Sicasí, habíen subestimado los efeutivos turcos, colo que fueron sosprendíos por una gran fuercia turca que contraatacó. Los rusos retiráronse, abandonando Van.
Cambeos nel mandu rusu
El 24 de setiembre, el gran duque Nicolás, que fuera destituyíu como comandante en xefe del Exércitu Rusu, foi puestu al mandu de toles fuercies ruses d'El Cáucasu. Sicasí, Nicolás dexó la direición de la guerra en manes del xeneral Yudénich. Sía que non, el frente caltuvo tranquil dende ochobre hasta finales de 1915.
Campaña de 1916
El iviernu nun ye'l tiempu avezáu p'actividaes militares nesa parte del mundu. El fríu bederre y los caminos en pésimu estáu contribuyeren descomanadamente a l'aniquilación del 3ᵉʳ Exércitu de Enver Pasha l'añu anterior, con temperatures qu'algamaren los –31 °C, pero'l xeneral rusu Yudénich vio esto como una oportunidá de tomar por sorpresa a los otomanos.
Batalla de Koprukoy
A principios de xineru de 1916, l'exércitu rusu dexó, desapercibíu pal turcu, los cuarteles d'iviernu y coló escontra Erzurum, la mayor fortaleza otomana. Los rusos consiguieron una total sorpresa y destruyeron una división otomana que taba nos sos cuarteles d'iviernu na batalla de Koprukoy, que se produció ente'l 16 y el 18 de xineru.
Batalla d'Erzurum
Ente que l'exércitu rusu y los sos cañones pesaos siguíen colando en direición a Erzurum, una segunda división otomana foi aniquilada nel pueblu de Tafta el 14 de febreru por otra fuercia rusa qu'atacó inesperadamente dende'l norte. El comandante otomanu d'Erzurum, Kerim Pasha, que nun taba preparáu pa un asediu o que perdió los nervios, en cuenta de defender el fuerte, retiró l'exércitu'l día 15. Los rusos entraron en Erzurum ensin más oposición el 16 de febreru.
Tres tomar d'Erzurum, l'exércitu d'El Cáucasu del xeneral Yudénich mover en dos direiciones: una parte foi escontra'l norte, prindando l'antigua ciudá de Trabzon n'abril, ente que'l restu avanzó en direición a Mush-Bitlis.
Batalla de Bitlis en febreru
Mientres Nikolái Nikoláyevich Yudénich (el gran duque Nicolás) topar nel norte primiendo al 3ᵉʳ Exércitu turcu, el 2º Exércitu turcu taba nel sur enfrentándose a la insurxencia y a una parte del exércitu rusu al mandu del xeneral Tovmas Nazarbekian, según al destacamentu d'Unidaes Voluntaries Armenies mandaes por Andranik Toros Ozanian. Estes unidaes emburriaron al 2º Exércitu escontra l'interior d'Anatolia, apoderándose de Muş na batalla de Bitlis y machucando al desmoralizado exércitu otomanu antes de dicha aición. En Bitlis atopábase l'últimu bastión de defensa del exércitu otomanu pa intentar evitar un movimientu rusu en direición a la Anatolia central y a Mesopotamia. Dempués de la so captura, l'exércitu otomanu solicitó a Mustafá Kemal qu'entamara la defensa de la rexón. Cuando Mustafá Kemal foi nomáu pal puestu, les fuercies enemigues taben en constante meyora. L'únicu puntu favorable pa los otomanos foi reconquistar por parte del xeneral Mustafá Kemal de Mush y Bitlis n'agostu de 1916. Sicasí, los rusos espulsaron nuevamente a les tropes de Kemal de diches places. La llucha alredor de la vera occidental del llagu Van siguió mientres el branu, pero ensin dar resultaos concluyentes.
Campaña de 1917
Sía que non, los rusos fixeren planes pa un anováu ataque contra les posiciones turques en 1917, pero'l caos que causó la Revolución rusa impunxo una detención de toles operaciones militares. El nuevu gobiernu destituyó al gran duque Nicolás del mandu y treslladó al xeneral Yudénich a cargos ensin importancia nel Asia Central (colo qu'ésti optó por retirar se del exércitu). Los turcos, so la gran presión que sufríen per parte de los británicos en Palestina y Mesopotamia, retiraron la mayoría de les sos fuercies y unviar escontra'l sur. Mientres el restu de 1917, l'exércitu rusu foise desintegrando amodo, hasta que dexó de ser una fuercia militar efeutiva.
Campaña de 1918
Na campaña de 1918 se reemprendieron les operaciones per parte del Exércitu turcu, a pesar de que los bolxeviques yá aceptaren, dende principios d'añu, la firma d'un tratáu de paz, el Tratáu de Brest-Litovsk.
Tratáu de Brest-Litovsk
El Gran Visir Talat Pasha robló'l 3 de marzu de 1918 el Tratáu de Brest-Litovsk en nome del Imperiu otomanu cola RSFS de Rusia, nel que s'axustaba que los bolxeviques rusos vencíen Batum, Kars y Ardahan al Imperiu otomanu (tratar de tolos territorios prindaos al Imperiu otomanu mientres la Guerra Ruso-Turca de 1877-1878). El Tratáu axustaba igualmente que la Federación de Transcaucasia convertir nun nuevu Estáu independiente. Esta efímera federación partir en tres repúbliques distintes en mayu d'esi mesmu añu: República Democrática de Xeorxa, República Democrática d'Armenia y República Democrática d'Azerbaixán. El 5 d'abril, Akakii Chkhenli, xefe de la delegación transcaucásica, aceptó'l tratáu como base de negociación y contautó colos gobiernos a los que representaba, apurándo-yos a aceptar esta posición. L'ambiente que prevalecía en Tblisi yera bien distintu, espresando gran determinación na non aceptación de les cesiones territoriales efeutuaes polos bolxeviques n'El Cáucasu. Esto xunió al bloque formáu por armenios y xeorxanos pa la declaración conxunta del estáu de guerra ente ellos y l'Imperiu otomanu.
Tratáu de Batum
La República d'Armenia viose obligada a roblar el Tratáu de Batum en xunu de 1918. Sicasí, a lo llargo del branu de 1918, los armenios de los montes del Alto Karabaj, empobinaos por Andranik Toros Ozanian, proclamaron la República de los Montes d'Armenia y aguantaron les meyores del 3ᵉʳ Exércitu otomanu. N'agostu, establecieron un gobiernu independiente en Shusha, que daquella yera'l centru alministrativu de la rexón.
Les tropes otomanes respondieron al desafíu del xeneral Andranik y llanzáronse na so busca pelos montes de Karabaj y Zangezur. N'ochobre, un destacamentu de cinco mil soldaos del 3ᵉʳ Exércitu alcontró a Andrianik en Shusha. Se entabló un duru combate, pero ensin resultaos decisives. La Milicia Armenia, sol mandu de Andranik, causó un eleváu númberu de baxes al destacamentu otomanu, qu'intentaba avanzar en direición del ríu Varanda. El combate ente los turcos y los armenios duró hasta'l Armisticiu de Mudros. Dempués del armisticiu, l'Imperiu otomanu empezó cola retirada de les sos fuercies militares, polo que les tropes armenies al mandu de Andranik ocuparon Nagorno-Karabaj. L'armisticiu de Mudros dexó al xeneral Adrianik crear una base pa la siguiente fase d'espansión escontra los territorios del este dende l'estratéxicu corredor que s'estiende dientro de Nakhichevan.
Batalla de Bakú
280px|left|thumb|Soldaos [[Pueblu armeniu|armenios mientres la batalla de Bakú.]]
Sintiendo preocupación ante la posibilidá d'una invasión del so territoriu per parte de les tropes turques, la República Democrática de Xeorxa solicitó sofitu militar al Imperiu alemán pa faer frente a dicha eventualidá. Los alemanes, esperando qu'ello sirviera d'alvertencia pal Imperiu otomanu y -y disuadiera d'apoderase de nuevos territorios, unviaron una fuercia militar de sofitu a Xeorxa, al mandu del xeneral Friedrich Freiherr Kress von Kressenstein. Per otra parte, hai que recordar que l'alianza del Imperiu otomanu con Alemaña fuera impuesta pola necesidá, una y bones Alemaña nun quería a Turquía como aliada, polo que'l sector alemán opuestu a l'alianza con Turquía impunxo nesta ocasión los sos puntos de vista.
El Exércitu del Islam de Enver tomó nota de la situación, polo qu'actuó en consecuencia evitando enfusar en Xeorxa y, sicasí, dirixióse escontra la República Democrática d'Azerbaixán. Llegaron tan lloñe como a la ciudá de Bakú, a veres del mar Caspiu. Fueron, pos, los soldaos del Exércitu del Islam quien espulsaron en setiembre de 1918 a los soldaos del Exércitu británicu qu'ocupaben dicha ciudá (la Dunsterforce) en ganándolos na batalla de Bakú.
Armisticiu de Mudros
Cola firma del Armisticiu de Mudros, el 30 d'ochobre de 1918, dar por concluyida la campaña d'El Cáucasu. Acordies coles clauses axustaes nel Tratáu, l'Imperiu otomanu, a pesar d'haber resultancia derrotada na Campaña de Persia, na Campaña del Sinaí y Palestina y na Campaña de Mesopotamia, y d'haber perdíu estensos territorios n'otros llugares, llogró recuperar tol territoriu qu'había perdíu frente a los rusos na Anatolia Oriental, siendo asina l'únicu llugar en que salió victoriosu en términos de conquistes territoriales.
Consecuencies
L'Imperiu otomanu perdiera la guerra que caltenía colos Aliaos, pero les fronteres n'El Cáucasu nun fueron modificaes por ello. Con posterioridá al armisticiu, roblóse'l tratáu de paz ente los Aliaos y les Potencies Centrales, el Tratáu de Versalles, en 1919, esistiendo un Tratáu distinto y posterior para col Imperiu otomanu, el Tratáu de Sèvres, robláu'l 10 d'agostu de 1920.
Disputes territoriales ente los nuevos Estaos
Los nuevos países surdíos de la sumida Transcaucasia enfrentáronse rápido ente sigo pola disputa de dellos territorios d'atribución dudosa, colo qu'a la Guerra Armeniu-Xeorxana de 1918 llueu-y siguió la guerra armeniu-azerí de 1918-1920. Per otra parte, la Guerra d'Independencia Turca llevada a cabu pol Movimientu Nacional Turcu encabezáu por Mustafá Kemal consiguió retener pa Turquía la mayor parte del territoriu turcu nel este d'Anatolia tres la firma del Tratáu de Alexandropol con Armenia.
Sovietización d'El Cáucasu
300px|thumb|El [[11º Exércitu (Xunión Soviética)|11º Exércitu del Exércitu Colorado entrando en Yereván en 1920.]]
A principios de 1920, la República d'Azerbaixán taba travesando graves dificultaes. Nel oeste, los armenios entá ocupaben grandes zones de territoriu azerí; nel este, los comunistes azeríes de la zona remontárense contra'l gobiernu; y nel norte, l'Exércitu Colorado rusu mover escontra'l sur habiendo derrotáu a les fuercies del Ejército Blanco del xeneral Denikin. El 27 d'abril de 1920, el Gobiernu de la República Democrática d'Azerbaixán recibió la noticia de que l'exércitu soviéticu taba a puntu de cruciar la frontera norte ya invadir la república. Ante tal mala situación, el Gobiernu rindióse oficialmente a los soviéticos, pero munchos xenerales y milicianos azeríes locales prosiguieron la resistencia a la meyora de les fuercies soviétiques, tomándo-yos dalgún tiempu a los soviéticos l'estabilizar l'apocayá proclamada República Socialista Soviética d'Azerbaixán, encabezada pol dirixente azerí bolxevique Nariman Narimanov.
El 4 d'avientu de 1920, l'Exércitu Colorado entró en Yereván y el Gobiernu de la República Democrática d'Armenia fixo efeutiva la so rindición. El 5 d'avientu, el Comité Revolucionariu Armeniu (Revkom, constituyíu mayoritariamente por armenios d'Azerbaixán) tamién entró na ciudá. A otru día, el 6 d'avientu, la policía política secreta, la Checa de Félix Dzerzhinski, entró tamién na ciudá, confirmando la desapaición de la República Democrática d'Armenia. Proclamóse la República Socialista Soviética d'Armenia, a que'l so frente taba Aleksandr Miasnikyan.
Fin definitivu de les hostilidaes
El final definitivu de les hostilidaes n'El Cáucasu nun llegó hasta'l Tratáu de Kars en 1922, robláu pola Xunión Soviética, la Gran Asamblea Nacional de Turquía (socesora del Imperiu otomanu y que poco dempués modificó'l so nome pol de Turquía, en 1923) y representantes de la República Socialista Soviética de Rusia, la República Socialista Soviética d'Armenia, la República Socialista Soviética d'Azerbaixán y la República Socialista Soviética de Xeorxa (toes elles integrantes de la Xunión Soviética dempués de la firma del Tratáu d'Unión en 1921, que siguió al Tratáu de Moscú de marzu de 1921). El Tratáu d'Unión foi robláu en Kars el 23 d'ochobre de 1921, y ratificáu en Yereván el 11 de setiembre de 1922.
Deutsche Bank
Deutsche Bank AG (lliteralmente "Bancu Alemán") ye una compañía global de servicios bancarios y financieros con sede nel Torres Ximielgues del Deutsche Bank en Frankfurt del Main. Cuenta con más de 100,000 emplegaos en más de 70 países, y tien una gran presencia n'Europa, América, Asia-Pacíficu y los mercaos emerxentes. Nel 2009, Deutsche Bank foi'l mayor distribuidor de divises del mundu con una cuota del mercáu de 21 per cientu. La compañía foi un componente del índiz STOXX Europe 50 hasta que foi remplazado nesi índiz n'agostu 8, 2016.
El bancu ufierta productos y servicios financieros pa veceros corporativos ya institucionales xunto con veceros privaos y de negocios. El negociu principal de Deutsche Bank ye la banca d'inversión, que representa'l 50% del patrimoniu, el 75% de los activos d'apalancamientu y el 50% de los beneficios. Los servicios inclúin ventes, negociación, investigación y originación de delda y patrimoniu; fusiones y alquisiciones (M & A); productos de xestión de riesgos, tales como derivaos, finances corporatives, xestión de patrimoniu, banca minorista, xestión de fondos y banca de transaiciones.
En xineru del 2014, Deutsche Bank reportó una perda antes d'impuestos de 1,200 millones d'euros (1,600 millones de dólares) pal cuartu trimestre del 2013. Esto producióse dempués de que los analistes predixeren un beneficiu de cuasi 600 millones d'euros, según estimaciones del FactSet. Los ingresos cayeron un 16% con respectu al añu anterior.
El 7 de xunu del 2015, los entós co-CEO, Juergen Fitschen y Anshu Jain, dambos ufiertaron el so arrenunciu al conseyu de supervisión del bancu, que fueron aceptaes. L'arrenunciu de Anshu Jain entró a valir el 30 de xunu de 2015, pero emprestó consultoría al bancu hasta xineru del 2016. Juergen Fitschen siguió temporalmente como CEO conxuntu hasta'l 19 de mayu del 2016. El nomamientu de John Cryan como CEO conxuntu foi anunciáu, con efeutu a partir del 1 de xunetu de 2016; él convirtióse nel únicu CEO a la fin del términu de Juergen Fitschen.
En xineru del 2016, Deutsche Bank pre-anunció una perda del 2015 antes d'impuestos a la renta d'aproximao 6.1 millones d'euros y una perda neta d'aproximao 6.7 millones d'euros. Arriendes de esti anunciu, un analista bancariu de Citi declaró: "Creemos qu'un aumentu de capital agora paez inevitable y va ver un déficit de capital d'hasta 7,000 millones d'euros, sobre la base de que Deutsche va vese obligáu a acutar ente 3,000 y 4,000 millones d'euros de cargos de pleitu nel 2016. "
Historia
thumb|180px|Deutsche Bank, [[Sydney]]
1870–1919
Deutsche Bank foi fundada en Berlín en 1870 como bancu especializáu en comerciu esterior. L'estatutu del bancu foi adoptáu'l 22 de xineru de 1870, y el 10 de marzu de 1870 el gobiernu prusianu concedió-y una llicencia bancaria. L'estatutu punxo gran énfasis nos negocios estranxeros: "L'oxetivu de la empresa ye tramitar negocios bancarios de too tipusobremanera pa promover y facilitar les rellaciones comerciales ente Alemaña, otros países europeos y los mercaos estranxeros."
Trés de los fundadores yeren Georg Siemens que'l so primu del padre fundara Siemens y Halske, Adelbert Delbrück y L. Bamberger. Antes de la fundación del Deutsche Bank, los importadores y esportadores alemanes dependíen de les instituciones bancaries ingleses y franceses nos mercaos mundiales -una grave desventaxa nel fechu de que les factures alemanes yeren cuasi desconocíes nel comerciu internacional, xeneralmente disgustaes y suxetes a un tipu de descuentu mayor que'l que teníen los ingleses o franceses.
Primeros direutores
Les primeres sucursales nacionales del bancu, fueron inauguraes en 1871 y 1872, abrir en Bremen y Hamburgo. La so primer incursión nel estranxeru llegó pocu dempués, en Shanghai (1872) y Londres (1873) Siguíu en dalgún momentu per América del Sur (1874-1886). L'apertura de la sucursal en Londres, dempués d'un fracasu y otru intentu parcialmente esitosu, foi una necesidá primordial pal establecimientu de creitu pal comerciu alemán no qu'entós yera'l centru monetariu del mundu.
Los principales proyeutos nos primeros años del bancu incluyeron el Northern Pacific Railroad nos EE.XX. Y el ferrocarril de Bagdag (1888). N'Alemaña, el bancu foi instrumental nel financiamientu de les ufiertes de bonos de la empresa siderúrxica Krupp (1879) ya introdució la compañía química Bayer nel mercáu bursátil de Berlín.
La segunda metá de la década de 1890 vio l'empiezu d'un nuevu periodu d'espansión en Deutsche Bank. El bancu formó aliances con grandes bancos rexonales, dándose una entrada nes principales rexones industriales d'Alemaña. Les empreses mistes yeren sintomátiques de la concentración entós en cursu na industria bancario alemana. Pa Deutsche Bank, les cañes doméstiques yeren inda daqué de rareza nesi entós; la sucursal de Frankfurt dende 1886 y la sucursal de Múnich branch dende 1892, ente qu'otres cañes fueron establecíes en Dresden y Leipzig en 1901.
Amás, el bancu percibió rápido'l valor de les instituciones especializaes pa la promoción del comerciu esterior. La nidia presión de la cancillería desempeñó un papel nel establecimientu del Deutsche Ueberseeische Bank en 1886 y la participación tomada nel acabante establecer Deutsch-Asiatische Bank Deutsch-Asiatische Bank trés años dempués, pero l'ésitu d'eses empreses demostró que la so esistencia fixo soníu nun sentíu comercial.
1919–1933
thumb|right|Vista de la fachada de la sede en [[Madrid.]] El periodu darréu posterior a la guerra foi un tiempu de lliquidaciones. Perdiendo yá la mayor parte de los sos activos estranxeros, el Deutsche Bank viose obligáu a vender otros activos. Una gran cantidá d'enerxía foi a encontiar lo que se llograra. Pero tamién había nuevos negocios, dalgunos de los cualos tendríen un impautu mientres enforma tiempu. El bancu desempeñó un papel importante nel establecimientu de la compañía de producción cinematográfica, UFA, y la fusión de Daimler y Benz.
La crisis foi, en términos d'impautu políticu, l'eventu económicu más desastrosu del sieglu. La escasez de lliquidez que paralizó a los bancos foi alimentada por una combinación de delda esterna de curtiu plazu y prestatarios que yá nun podíen pagar les sos deldes, ente que la inflexibilidad del estáu agravaba la situación. Pa los bancos alemanes, la crisis na industria foi un fuexu. El regresu a circunstancies que de dalguna manera podríen considerase como una reminiscencia de la "edá d'oru" antes de la Primer Guerra Mundial foi refugáu per munchos años.
1933–1945
Dempués de que Adolf Hitler llegó al poder, instituyendo el Tercer Reich, Deutsche Bank destituyó a los sos trés miembros xudíos del conseyu en 1933. Nos años siguientes, Deutsche Bank participó na arianización de les empreses xudíes; según los sos propios historiadores, el bancu tuvo arreyáu en 363 confiscaciones en payares de 1938. Mientres la guerra, Deutsche Bank incorporó otros bancos que cayeron en manes alemanes mientres la ocupación d'Europa Oriental. Deutsche Bank apurrió facilidaes bancaries pa la Gestapo y emprestó los fondos utilizaos pa construyir el campamentu d'Auschwitz y les instalaciones cercanes d'IG Farben.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, el Deutsche Bank foi responsable de xestionar el Bohemian Union Bank en Praga, con sucursales nel Protectoráu y n'Eslovaquia, el Bankverein en Yugoslavia (qu'agora s'estremó en dos sociedad financieres, una en Serbia y otra en Croacia), El Bancu Albert de Barry n'Amsterdam, el Bancu Nacional de Grecia n'Atenes, el Creditanstalt-Bankverein n'Austria y Hungría, el Deutsche Bulgarische Kreditbank en Bulgaria y Banca Comercial Română (The Romanian Commercial Bank) en Bucuresti. Tamién caltuvo una sucursal n'Istambul, Turquía.
En 1999, Deutsche Bank confirmó oficialmente qu'había estáu arreyáu en Auschwitz. N'avientu de 1999, Deutsche Bank, xunto con otres grandes empreses alemanes, contribuyó a un fondu d'indemnización de 5,200 millones de dólares tres demandes de sobrevivientes del Holocaustu. La hestoria del Deutsche Bank mientres la Segunda Guerra Mundial foi dende entós documentada por historiadores independientes encargaos pol Bancu.
Dempués de la Segunda Guerra Mundial
Tres la derrota d'Alemaña na Segunda Guerra Mundial, les autoridaes aliaes, en 1948, ordenaron la rotura del Deutsche Bank en diez bancos rexonales. Estos bancos rexonales consolidáronse darréu en trés grandes bancos en 1952: Norddeutsche Bank AG; Süddeutsche Bank AG; y Rheinisch-Westfälische Bank AG. En 1957, estos trés bancos fundir pa formar Deutsche Bank AG cola so sede en Frankfurt.
En 1959, el bancu entró na banca minorista por aciu la introducción de pequeños préstamos personales. Na década de 1970, el bancu avanzó cola espansión internacional, abriendo nueves oficines en nuevos llugares, como Milán (1977), Moscú, Londres, París y Tokiu. Nos años ochenta, esto siguió cuando'l bancu pagó 603 millones de dólares en 1986 p'adquirir la Banca d'Amérique y d'Italia, la filial italiana que Bank of America estableciera en 1922 cuando adquirió la Banca dell'Italia Meridionale. L'adquisición representó la primer vegada que Deutsche Bank adquiriera una importante rede de sucursales n'otru país européu.
En 1989, los primeros pasos escontra la creación d'una presencia significativa de banca d'inversión tomar cola adquisición de Morgan, Grenfell & Co., un bancu d'inversión con sede nel Reinu Xuníu. A mediaos de los años noventa, l'acumuladura d'una operación de mercaos de capitales empecipiárase cola llegada d'una serie de figures destacaes de los principales competidores. Diez años dempués de l'adquisición de Morgan Grenfell, amestóse la firma estauxunidense Bankers Trust.
Deutsche Bank siguió consolidando la so presencia n'Italia cola adquisición en 1993 de Banca Popolare di Lecco de Banca Popolare di Novara por unos 476 millones de dólares. En 1999 adquirió una participación minoritaria en Cassa di Risparmio di Asti.
Dende'l 2000
N'ochobre de 2001, Deutsche Bank cotizaba na Bolsa de Nueva York. Este foi'l primer llistáu de NYSE dempués de la interrupción por cuenta de los ataques del 11 de setiembre. Al añu siguiente, Deutsche Bank reforzó la so presencia n'Estaos Xuníos cuando mercó Scudder Investments. Mentanto, n'Europa, Deutsche Bank aumentó'l so negociu de banca privada al adquirir Rued Blass & Cie (2002) y el bancu d'inversión rusu United Financial Group (2006). N'Alemaña, les alquisiciones adicionales de Norisbank, Berliner Bank y Deutsche Postbank reforzaron ufiertar minorista de Deutsche Bank nel so mercáu internu. Esta serie d'alquisiciones allinióse estrechamente cola estratexa del bancu d'alquisiciones de bolt-on en preferencia a les fusiones llamaes "transformacionales". Éstos formaben parte d'una estratexa global de crecedera que tamién apuntaba a un rendimientu sostenible del 25% sobre'l patrimoniu, daqué que'l bancu algamó en 2005.
La sede de la empresa, el Deutsche Bank Twin Towers edificiu, foi llargamente anováu a partir de 2007. La renovación tardó aproximao trés años en completase. L'edificiu anováu foi certificáu LLEÉI Platinum y DGNB Gold.
El bancu desenvolvió, foi dueñu y operó el Cosmopolitan de Las Vegas, dempués de que'l desarrollador orixinal del proyeutu incumpliera los sos préstamos. Deutsche Bank abrió'l casino en 2010 y correr en perda hasta la so venta en mayu de 2014. La esposición del bancu nel momentu de la venta foi de más de $ 4 mil millones, sicasí, vendió la propiedá a Blackstone Group por $ 1.73 mil millones.
Burbuya de creitu inmobiliariu y mercáu CDO
Deutsche Bank foi unu de los principales impulsores del mercáu d'obligación colateralizada por delda (CDO) mientres la burbuya del creitu inmobiliariu de 2004 a 2008, creando alredor de 32 mil millones de dólares.
L'informe del Comité Permanente d'Investigaciones de Wall Street y la Crisis Financiera analizó'l Deutsche Bank como un "casu d'estudiu" de la participación de la banca d'inversión na burbuya hipotecaria, el mercáu CDO, la crisis creiticia y la recesión. Concluyó qu'inclusive cuando'l mercáu taba colapsando en 2007, y el so principal operador global de CDO taba faciendo risión el mercáu CDO y apostando contra dalgunos de los bonos hipotecarios nos sos CDOs, Deutsche Bank siguió vendiendo malos productos CDO a los inversionistas.
L'informe centrar nuna CDO, Gemstone VII, fecha en gran parte d'hipoteques de Long Beach, Fremont y New Century, toos emprestadores d'altu riesgu. Deutsche Bank asitió activos de riesgu nel CDO, como ACE 2006-HE1 M10, que los sos propios operadores pensaben que yera un mal venceyu. Tamién punxo en dellos bonos hipotecarios que'l so propiu departamentu hipotecariu creara pero nun podía vender, de la serie DBALT 2006.El CDO depués comercializóse agresivamente como un bon productu, con una clasificación de nivel A. Pal añu 2009 el CDO yera cuasi inútil y el inversores (incluyendo'l mesmu Deutsche Bank) perdieren la mayor parte del so dineru.
Gregg Lippman, direutor d'operaciones globales de CDO, apostó contra'l mercáu CDO, cola aprobación de los directivos, a pesar de que Deutsche Bank siguía produciendo productos. Foi un personaxe principal nel llibru de Michael Lewis The Big Short,
que detallaba los sos esfuercios p'atopar 'shorts' pa mercar Credit Default Swaps pa la construcción de CDOs Sintéticos. Foi unu de los primeros operadores en prever la burbuya nel mercáu CDO, según el terrible potencial qu'ufierta CDS nésti. Como s'amuesa en The Big Short, Lipmann en mediu del frenesí CDO y MBS taba orquestando presentaciones a los inversores, demostrando la so visión baxista del mercáu, ufiertándo-yos la idea d'empezar a mercar CDS, especialmente a AIG pa sacar provechu de la crisis próxima.
En cuanto al negociu de Gemstone VII, inclusive cuando Deutsche lo taba creando y vendiéndolo a los inversionistas, Lippman unvió per corréu electrónicu a los sos colegues que yeren unos "gochos" y aconseyó a dalgunos de los sos veceros n'apostar en contra de los valores hipotecarios. Lippman llamó al mercáu CDO como un "esquema ponzi", pero tamién trató de despintar dalgunos de los sos puntos de vista por cuenta de que taba criticando a la so propia compañía de trabayu. El grupu de Lippman ganó dineru con estos apuestes, inclusive cuando Deutsche perdió dineru nel mercáu de CDO.
Deutsche tamién participó con Magnetar Capital na creación del so primer CDO Orion. Deutsche tenía los so propiu grupu de malos CDOs llamaos START. Trabayó con Elliot Advisers n'unu d'ellos; Elliot apostó contra'l CDO inclusive cuando Deutsche vendía partes del CDO a los inversionistas como bones inversiones. Deutsche Bank tamién trabayó con John Paulson, nel discutiniu de Goldman Sachs Abacus CDO, pa crear CDOs START. Deutsche perdió dineru en START, como lo fixo en Gemstone.
El 3 de xineru de 2014, informóse que'l Deutsche Bank resolvería una demanda presentada por accionistes estauxunidenses, qu'acusaren al bancu de empaquetar y vender malos préstamos inmobiliarios antes de la recesión del 2008. Esti alcuerdu foi posterior y aparte del alcuerdu de $ 1.93 mil millones de Deutsche col US Housing Finance Agency sobre pleitos similares rellacionaos cola venta de valores sofitaos por hipoteques a Fannie Mae y Freddie Mac.
Estructures de derivaos sobrovaloraos (Leveraged super-senior trades)
Ex emplegaos, ente ellos Eric Ben-Artzi y Matthew Simpson, afirmaron que mientres la crisis Deutsche nun reconoció perdes de papel por más de 12,000 millones de dólares na so cartera de 130,000 millones de dólares, anque'l bancu refuga les reclamaciones. Un documentu de la compañía de mayu del 2009 describió les operaciones como "el mayor riesgu na cartera de negociación", y los denunciantes alieguen que si'l bancu representara afechiscamente les sos posiciones, la so capital cayería na midida na que podría precisar un rescate del gobiernu. Unu de los reclamos afirma que "Si Lehman Brothers nun tuviera que marcar los sos llibros mientres seis meses, podría tar inda nel negociu, y si Deutsche Bank marcara los sos llibros podría tar na mesma posición que Lehman".
Deutsche Bank convirtiérase nel mayor operador nesti mercáu, que yera una forma de deriváu de creitu diseñáu pa portase como'l tramu más altu d'un CDO. Deutsche mercó un seguru de blue-chips contra l'incumplimientu d'empreses de primer llinia de los inversores, na so mayoría fondos de pensiones canadienses, que recibieron una corriente de primes de seguros como ingresu en cuenta de una pequeña cantidá como garantía. De siguío, el bancu vendió proteición a los inversores estauxunidenses al traviés del índiz de creitu CDX, el diferencial ente los dos foi bien pequeñu, pero valió 270 millones de dólares nos 7 años del comerciu. Consideróse bien pocu probable que munchos blue chips tuvieren problemes coles mesmes, polo que Deutsche riquió una garantía de namái 10% del valor del contratu.
El riesgu de que Deutsche tomara grandes perdes si la garantía aniquilar nuna crisis llamóse la opción de la fienda.
Ben-Artzi afirma que dempués de que la modelización tuviera resultaos "económicamente invidables", Deutsche cuntó primero la opción de fienda con un simple "corte de pelo" del 15% nes operaciones (descritu como non aparente por otru emplegáu en 2006) y depués en 2008 por un 1-2 mil millones de dólares de reserva pal mostrador de correlación de creitu diseñáu pa cubrir tolos riesgos, non yá la opción de fienda. N'ochobre de 2008 dexaron de modelar la opción de separación y namái mercaron opciones de venta de S & P pa protexese contra la interrupción del mercáu, pero unu de los denunciantes describiera esto como una cobertoria desaparente.
Crisis financiera europea
Pal exerciciu del 2008, Deutsche Bank reportó la so primer perda añal en cinco décades. Deutsche Bank reporto la so primer perda añal en cinco décades. A pesar de recibir miles de millones de dólares de los sos alcuerdos de seguros con AIG, incluyendo US $ 11.8 mil millones de fondos proporcionaos polos contribuyentes d'EE.XX. pa rescatar a AIG.
Basáu nuna estimación preliminar de l'Autoridá Bancaria Europea (EBA) n'ochobre de 2011, Deutsche Bank AG precisó recaldar capital d'aproximao 1.2 mil millones d'euros (US $ 1.7 mil millones) como parte d'un requisitu de 9 per cientu de razón básica de Tier 1 a mediaos del 2012.
Precisa llograr la so capital común tier-1 hasta'l 12.5% en 2018 pa tar llixeramente percima del 12.25% riquíu polos reguladores. A partir de marzu de 2016 asítiase nel 11.1%, y puede ser hasta cerca del 10.5% nel momentu que Deutsche Bank presente los sos informes del primer trimestre del 2016 tocantes a les ganancies.
Afitamientu
Debíu al Deutsche Bank Capital Ratio Tier-1 (CET1) ye namái 11.4 per cientu o inferior a la mediana de la rellación CET1 de los 24 mayores bancos d'Europa cotizaos con 12 per cientu, polo que nun va haber dividendos pa 2015 y 2016, amás el bancu fixo corte de 15,000 trabayos.
Premios y reconocencies
El bancu foi llargamente reconocíu pol so tresformamientu a lo llargo de los diez años que trescurrieron ente 2002 y 2012 pa pasar d'una organización centrada n'Alemaña, reconocida pola so presencia minorista y comercial, a un bancu d'inversión global que depende menos de los sos mercaos tradicionales pola so rentabilidá Deutsche Bank recibió'l nome de Bancu del Añu de la International Financing Review dos veces nun periodu de trés años, en 2003 y 2005. Tamién llogró'l premiu en 2010. En 2012, per segunda vegada en trés años, el Deutsche Bank foi nomáu Meyor Bancu Mundial d'Inversiones nos Premios Euromoney d'Excelencia.
N'avientu de 2012, la International Financing Review (IFR) reconoció a Deutsche Bank como la so Casa de Equidad del Añu y Casa de Bonos del Añu 2012. Ye la primer vegada que'l Bancu foi nomáu Casa de Equidad del Añu y la sesta vegada que ganó'l primer premiu de Bond. Deutsche Bank ye tamién l'únicu bancu européu que foi gallardoniáu colos meyores premios Equity y Bond nel mesmu añu.IFR señaló que "Deutsche lideró les principales IPOs, asumió dures posiciones de riesgu (especialmente n'Europa) y convirtióse n'unu de los bancos preferíos de l'Ayalga d'Estaos Xuníos". IFR tamién emponderó la "fortaleza y habilidá" del Bancu nos mercaos de bonos, diciendo que combinaba "una mano firme con una sólida execución pa faer tou tipu d'alcuerdos en cuasi tolos rincones del mundu".
Deutsche Bank ganó otros siete premios IFR:
Nel 2016, Standard Ethics Aei asignó una calificación a Deutsche Bank pa incluyila na so Standard Ethics German Index.
Estructura alministrativa
Cuando'l Deutsche Bank foi entamáu per primer vegada en 1870 nun había CEO. Sicasí, la xunta directiva yera representada por un orador de la xunta. A partir de febreru del 2012, el bancu foi lideráu por dos cos-CEOs, y en xunetu de 2015 anunció que va ser lideráu por un CEO a partir de 2016.
Comité alministrativu
Miembros del Conseyu d'Alministración al 12 de febreru de 2016:
Conseyu de Supervisión
Miembro del Conseyu de Supervisión a partir del 1 de xineru de 2013:
Comité Executivu del Grupu (GEC)
El Comité Executivu del Grupu ta constituyíu polos miembros del Conseyu d'Alministración y polos altos directivos de les divisiones de negociu dirixíes al veceru y de la xestión de les rexones designaes pol Conseyu d'Alministración. El GEC sirve como una ferramienta pa coordinar los negocios y les rexones. Tien como principales xeres y responsabilidaes apurrir información actualizada al Conseyu d'Alministración sobre la evolución de los negocios y les transaiciones concretes, la revisión periódica de los segmentos de negociu, la consulta y l'asesoramientu al Conseyu d'Alministración sobre les decisiones estratéxiques y la preparación de les decisiones a adoptar pol Conseyu d'Alministración.
Miembros del Comité a partir del 1 de xineru de 2013:
Bancu Corporativu y d'Inversiones (CIB)
thumb|La [[Bolsa de Nueva York el 9 d'agostu de 2011, cuando'l Deutsche Bank db-X Group empezó a cotizar en NYSE Arca.]]
Deutsche Bank considérase dientro del "Bulge bracket" de los bancos globales d'inversión por cuenta del so gran tamañu y la so rentabilidá. El modelu de negociu del bancu basar en dos pilastres: el Bancu Corporativu y d'Inversión (CIB) y el de Veceros Privaos y Xestión d'Activos (PCAM).
El Bancu Corporativu y d'Inversiones (CIB) ye'l negociu de los mercaos de capitales del Deutsche Bank. El CIB entiende dos divisiones, Banca Corporativa & de Valores y Operaciones Bancaries Globales.
Banca Corporativa y Valores de valores (CB&S)
La división de Banca Corporativa y Valores de Deutsche Bank entiende Mercaos y Finances Corporatives.
Mercaos
La división de Mercaos ye responsable de les ventes y la negociación de valores del Deutsche Bank Group. La investigación de mercaos ufierta analises de productos financieros, mercaos y estratexes.
Finances Corporatives
La división de Finances Corporatives ye responsable d'asesoramientu, emisiones de Delda & Aiciones y Fusiones & alquisiciones (M & A).
Operaciones bancaries globales
Operaciones bancaries globales o GTB atiende a corporaciones ya instituciones financieres apurriendo productos bancarios comerciales incluyendo pagos tresfronterizos, mitigación de riesgos y financiamiento de comerciu internacional.
Xestión d'activos
Según el Scorpio Partnership Global Private Banking Benchmark 2014 la compañía cuntaba con 384.1 mil millones de dólares d'activos so alministración, un aumentu de 13.7% en 2013.
PCAM
Veceros Privaos y Xestión d'Activos (PCAM) componer de Xestión de patrimoniu priváu, Veceros Privaos y de Negocios y Xestión d'Activos. Esti tríu de divisiones de negocios inclúi'l negociu de xestión d'inversiones de Deutsche Bank pa veceros privaos ya institucionales, xunto con actividaes de banca minorista pa veceros privaos y pequeñes y medianes empreses.
Xestión de patrimoniu priváu
Xestión de patrimoniu priváu funciona como'l brazu de la banca privada del bancu, sirviendo a individuos y families d'altu valor netu en tol mundu. La división tien una fuerte presencia nos puntos d'accesu a la banca privada del mundu, incluyendo Suiza, Luxemburgu, Islles de la Canal, Islles Caimán y Dubai.
Comunicación
En 1972 el bancu creó'l mundialmente conocíu logo azul "Slash in a Square" - diseñáu por Anton Stankowski y destináu a representar la crecedera dientro d'un marcu controlando'l riesgu.
Discutinios
Deutsche Bank polo xeneral, según dellos emplegaos específicos tuvieron de cutiu en discutinios y allegamientos de comportamientu engañosu o transaiciones illegales. A partir del 2016, el bancu tuvo arreyáu nunos 7,800 conflictos llegales y calculó 5,400 millones d'euros como reserves de pleitos, con otros 2.2 mil millones d'euros calteníos frente a otros pasivos contingentes.
Escándalu d'espionaxe
Dende'l 2001 hasta'l 2007, a lo menos, el bancu dedicar al espionaxe tapáu de los sos críticos. El bancu almitió episodios d'espionaxe en 2001 y 2007 empobinaos pol so departamentu de seguridá corporativa, anque los caracteriza como " eventos aisllaos".
Según l'informe del Wall Street Journal, Deutsche Bank preparara una llista de nomes de 20 persones que deseyaben investigar por crítiques al bancu, ente elles Michael Bohndorf (un inversionista activista nel bancu) y Leo Kirch (ex executivu de medios de comunicación, en pleitu col bancu). Tamién na llista atopaba'l bufete d'abogaos de Múnich Bub Gauweiler & Partner, que representa a Kirch. Según el Wall Street Journal, el departamentu llegal del bancu taba arreyáu nel plan xunto col so departamentu de seguridá corporativa. El bancu contrató dende entós a Cleary Gottlieb Steen & Hamilton, una firma d'abogaos de Nueva York, pa investigar los incidentes nel so nome. La firma Cleary concluyó la so investigación y presentó el so informe, que sicasí non se fixo públicu. Según el Wall Street Journal, la firma Cleary afayó un plan por aciu el cual Deutsche Bank se infiltraría na empresa Bub Gauweiler al tener un bancu "mole" contratáu como pasante na firma Bub Gauweiler. El plan foi supuestamente atayáu dempués de la contratación de Cleary. Peter Gauweiler, direutor del bufete d'abogaos, dixo: "Espero que les autoridaes competentes, incluyíos los fiscales estatales y les axencies de supervisión del bancu, lleven a cabu una investigación completa".
En mayu de 2009, Deutsche Bank informó al públicu que la direición executiva habíase enteráu sobre les posibles violaciones asocedíes nos últimos años de los procedimientos internos del bancu o los requisitos llegales rellacionaos coles actividaes rellacionaes col departamentu de seguridá corporativa del bancu. Deutsche Bank darréu retuvo'l bufete d'abogaos Cleary Gottlieb Steen & Hamilton en Frankfurt pa llevar a cabu una investigación independiente ya informó a l'Autoridá Federal de Supervisión Financiera d'Alemaña (BaFin). Les principales conclusiones del bufete d'abogaos, publicaes en xunetu de 2009, son les siguientes: Identificáronse cuatro incidentes que plantegen cuestiones xurídiques como la proteición de datos o les esmoliciones pola privacidá. En tolos incidentes, les actividaes surdieron de ciertos mandatos realizaos por provisores de servicios esternos en nome del Departamentu de Seguridá Corporativa del Bancu. Los incidentes fueron aisllaos y nun s'atopó nengún mal comportamientu sistémico. Y nun hai nenguna indicación de que los actuales miembros del Conseyu d'Alministración participaren n'actividaes que plantegen cuestiones xurídiques o tuvieren conocencia de tales actividaes. Esto foi confirmáu pola Fiscalía de Frankfurt n'ochobre de 2009. El Deutsche Bank informó a toles persones afeutaes poles actividaes antes mentaes y espresó les sos sinceres sides. BaFin atopó defectos nes operaciones dientro de la unidá de seguridá del Deutsche Bank n'Alemaña, pero nun atopó nenguna mala conducta sistémica per parte del bancu. El Bancu empecipió midíes pa fortalecer los controles pal mandatu de provisores de servicios esternos per parte del so Departamentu de Seguridá Corporativa y les sos actividaes.