cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Avenida Corrientes
Llibreríes
Dende l'añu 2007 realizar nesta zona La Nueche de les Llibreríes eventu que coordina delles actividaes qu'inclúin entevistes a autores, narraciones en vivu, clases curties, xuegos, actividaes performáticas y cantantes en vivu, a la qu'añu tres d'añu se fueron sumando más barrios de la ciudá xenerando corredores de llibreríes, chigres y centros culturales que tienen como oxetivu unificador la promoción de la llectura.
Emprendimientos
Per otra parte, l'avenida nel tramu de 1100 al 1700 ye d'una gran atraición pa los proyeutos d'oficines, hoteles y comercios. Unu de los emprendimientos va tar emplazado nun terrén llibre allugáu en Corrientes y Paraná, onde s'empezó la edificación d'una torre vidrada de 30 pisos.
Otru proyeutu atopar al 1750 onde se va construyir Corrientes Park, una torre de 13 pisos destinaos a oficines, con plantes de 490 m². Tamién n'esquina Callao, llevantar en 2008 un edificiu de namái dos dos pisos, pero con 4000 m² d'obra.
Tamién s'abrieron hoteles. Por casu, xunto a la conocida pizzería Güerrín, a dos cuadres del Obeliscu, inaugurar en 2009 dos hoteles de les cadenes d'orixe francés Novotel ya Ibis de cuatro y dos estrelles respeutivamente, con una inversión total de 25 millones de dólares (en terrenes onde s'atopaben el cine Llibertador y l'hestórica pizzería Serafín).
Los locales comerciales tamién acompañen la crecedera, yá que hai bien pocos disponibles y el so arriendu nel 2007 ye d'unos 30 mil dólares mensuales. La mayoría son de marques de primer llinia, de indumentaria o electrodomésticos.
La gastronomía
Nel 1453 de l'avenida atópase La Giralda, reconocíu por preparar bon chocolate con churros que puede tomase nes sos meses de madera y mármol y por ser llugar d'alcuentru de la intelectualidá porteña con un estilu que sobrevivió a les corrientes modernizadoras. L'arquiteutu del edificiu onde s'atopa La Giralda ye Juan José Caveri, autor tamién del edificiu del Cine Iguazú, que xunto col Atles ye unu de los dos cines que sobreviven intactos na vecina cai Lavalle, dambos convertíos en templos relixosos.
Na esquina con Paraná la confitería Politeama tien el nome y un estilu que recuerden al desapaecíu Teatru Politeama Arxentín, que funcionaba nel nᵘ 1490.
El café La Paz en Corrientes y Montevideo, foi apartaz de munchos bohemios y socialistes, especialmente mientres la década de 1960. Nél axuntaron escritores y músicos como David Viñes, Ricardo Piglia, Enrique "Monu" Villegas y el sumíu pola dictadura Rodolfo Walsh. Güei ye un sitiu frecuentáu por artistes y públicu de los teatros cercanos.
El café L'Estañu, na esquina con Talcahuano, ye un café tanguero, nel que trabayó Aristóteles Onassis cuando llegó como abellugáu a l'Arxentina. Una anéudota cunta que'l magnate, trabayando como mozu, sirvió-y un café a Carlos Gardel, allá por 1924. En Corrientes y Callao el restaurant-chigre Operar, ye un clásicu llugar de xunta de families, xente de negocios y pareyes.
Tocantes a los restoranes, hai de too tipu y bolsu, como por casu les pizzerías asitiaes na corte del 1300, Güerrín, enfrente Los Inmortales pola que pasaron munchos intelectuales, artistes y bohemios retrataos nella; y Banchero Centro dende 1932, n'esquina con Talcahuano. Al so iniciador Agustín Vanchero, atribúyese-y ser el creador de la fugazza con quesu. Nel 838 Les Cuartetes ye una pizzería llexendaria qu'en 1932 topábase xunto al Teatru Tabarís. Na década del 40 impulsó innovaciones na pizza, al amesta-yos ingredientes como mueyu blancu, xamón con morronos, etc. miniatura|left|180px|Xeladería El Vesuvio El Palaciu del Papa Tostada, en Corrientes 1612, ye un reconocíu restorán con comida internacional, variedá de vinos finos y salón de fiestes.
Na corte del 1400 atópase la bombonería Bombonella, fundada en 1941, que produz tou tipu de chocolates en forma artesanal; y la luxosa Lion d'Or, coles sos caxes artesanales que guarden chocolates ellaboraos con materies primes calidable. En Corrientes 1669 tópase El Gatu Negru, una tradicional tienda de especies, con bon ambiente porteño ya ideal pa tomar un café con daqué duce. El so fundador foi l'español Victoriano López Robredo, que viviera cuarenta años en Ceilán, Singapur y les Filipines. El negociu taba en 1926 onde güei s'asitia'l Teatru Presidente Alvear.
Mención estreme ye'l llocal de Arcor Center, con una superficie de más de 400 m², en Corrientes 1325: un paraísu pa los neños poles llambionaes de tolos colores, gustos y formes. Esíbense y comercialicen los productos de la compañía y ufiértense orixinales presentaciones pa regalar, amás de cuntar con un llugar pa tomar daqué o saborguiar un xeláu de la marca.
La primera xeladería de la ciudá esiste entá nel nᵘ 1181 de Corrientes y llámase El Vesuvio. Fundada en 1902 pol matrimoniu italianu Cocitore, incorporó depués el serviciu de cafetería. Dende 2007 cuenta al so llau con un resto-chigre. Yeren asiduos concurrentes Carlos Gardel, Juan Manuel Fangio, Tita Merello, Julio de Caro, Luis Sandrini y Jorge Luis Borges, ente otros pernomaos arxentinos. El so interior ta decoráu con fotografíes antigües de los más importantes esponentes de la cultura arxentina, y con vitrales que recuerden paisaxes italianos. Horacio Ferrer y Astor Piazzolla recuerden a El Vesuvio na lletra del tangu La Postrera Grela, describiendo la nueche porteña apinada de señardá y amor.
Balvanera
El barriu de Balvanera estremar en tres zones que popularmente denominar "Congresu", "Once" y "Abasto".
D'equí en más l'avenida topa arbolíu especialmente con plátanos (Platanus × acerifolia), de corteza mariellu verdosa.
A partir de la cai Pasu l'avenida baxa abruptamente por cuenta de qu'en el pasáu en dicha cai, ente Corrientes y Lavalle, esistía una llaguna que daba orixe a un regueru llamáu Manso.
Callao a Pueyrredón: Congresu y el Once
miniatura|180px|derecha|Piatonal Enrique Santos Discépolo Esta seición carauterizar polos negocios y galeríes de too tipu de mercaderías y polos cartelos multicolores de publicidá. Cuando los comercios cierren, namái-y dan vida dellos centros culturales que tamién s'atopen nesti barriu. Los edificios son heteroxéneos, tantu nel so formatu como nel so estilu y altor.
Na primer corte, del llau sur, tópase l'edificiu Corman, inauguráu en 1978 como'l hotel Bauen, que tien la so entrada principal por Callao.
Toru Morikawa
Toru Morikawa (森川 徹, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Avenida Corrientes
Callao a Pueyrredón: Congresu y el Once
La piatonal Santos Discépolo sospriende a l'avenida pel llau norte, nel encruz con Riobamba: tratar d'un pasaxe en zigzag, buelga del percorríu del que fuera'l primer ferrocarril arxentín, yá mentáu na seición d'historia. Este partía de l'actual plaza Lavalle, y pela cai homónima llegaba hasta Callao, onde camudaba d'aldu escontra'l suroeste gracies a esta doble curva y siguía por Corrientes hasta Pueyrredón. Nel pasaxe unos murales del artista plásticu Marino Santa María y una placa de bronce recuerden el pasu del tren.
El Teatru del Picadoriu, allugáu nel pasaxe Santos Discépolo 1857 y agora conocíu como Picadoriu a seques, ye un teatru de la ciudá de Buenos Aires que surdió a empiezos de la década de 1980 nun edificiu del arquiteutu Benjamín Pedrotti que supo ser un llugar de venta de autopartes. Foi conocíu por ser la sede de Teatru Abiertu, un ciclu que confrontaba a la dictadura militar que gobernaba naquella dómina y que por esi motivu foi amburáu con un atentáu en 1981. Depués de la reconstrucción, que caltién la so antigua fachada, el teatru de menos de 300 llocalidaes volvió abrir les sos puertes definitivamente'l 29 de mayu de 2012.
Na siguiente corte, del llau norte, tópase La Casona del Teatru, y una corte más al oeste hai dos centros culturales que se destacar: miniatura|180px|left|Galeríes comerciales ente Pasu y Larrea A midida que camínase escontra la interseición con Pueyrredón, los negocios amóntense. Dichu puntu ye'l centru comercial del llamáu barriu del Once, nel qu'abonden los comerciantes de la comunidá xudía, dedicáu a la venta de ropa per mayor y menor, según los comercios de xente de variaes nacionalidaes, especialmente coreanos.
Una de les cortes de mayor actividá comercial ye la que s'atopa ente Pasu y Larrea. En dichu tramu, del llau sur, tópense tres galeríes bien grandes con locales comerciales: Ente los dos primeres tópase l'edificiu Casa Grimoldi diseñáu por Virginio Colombo como edificiu de renta pal empresariu zapateru Alberto Enrique Grimoldi ya inauguráu en 1918. L'estilu del palaciu, eclécticu-modernista, combina elementos del modernismu (corriente Liberty milanés) con ornamientos de distintos estilos históricos d'Italia, como'l pompeyanu o l'etruscu. Otros motivos decorativos son carauterísticos del propiu Colombo, como les cabeces de lleones, les águiles o los cranios vacunos, amás de cuatro cariátides de dos metros nel últimu pisu y, na metá de la fachada, un formosu baxorrelieve, con ánxeles y ninfes.
Pueyrredón a Sánchez de Bustamante (Abasto)
Al cruciar l'avenida Pueyrredón enfusamos na llamada "patria chica" de Carlos Gardel, el Morocho del Abasto (o Malvís Criollu). N'efeutu, el gran cantor vivió nesti barriu la so mocedá, pos habitó a pocos metros de l'avenida, xunto cola so madre, na cai Jean Jaures, actual paséu del fileteado, nuna vivienda que güei ye'l Muséu Casa Carlos Gardel. miniatura|left|200px|Esquina NON con Pueyrredón. La esquina noroeste de Corrientes y Pueyrredón, onde se llevantaben d'antiguo los talleres del Ferrocarril Oeste, ye apoderada dende 1908 por un maxestosu edificiu d'estilu academicista, de planta baxa y nueve piso, construyíu pa la Caxa Internacional Mutual de Pensiones por Jacques Dunant (autor de la Catedral de San Isidro) y Gastón Mallet que tamién construyeron xuntos la sede del Centru Naval de Florida y Córdoba). Ocupa cuasi un cuartu de mazana y consta de dellos cuerpos. La planta baxa ta ocupada por diversu locales comerciales. La énfasis ta asitiáu na esquina, onde remata con una cúpula acompañada por un tratamientu decorativu de calter. Equivocadamente díxose qu'esti edificiu inspiró a Baldomero Fernández Moreno pa escribir el so famosu poema "Setenta balcones y nenguna flor". En verdá, tal como foi comentáu pol escritor y periodista Roy Bartolomew, basar n'unu asitiáu nel Paséu de Julio (güei Leandro N. Alem), al altor del desapaecíu parque d'entretenimientos llamáu Xardín Xaponés. miniaturadeimagen|Teatru IFT Doblando na esquina de Boulogne Sur Mer atopamos nel 549 el yá históricu Teatru IFT (Idisher Folks Theater). Fundáu nel añu 1932 por un grupu formáu ente otros por Joel Lincovsky -padre de la gran actriz Cipe Lincovsky-, Jacobo Gleyzer y Sara Aijen -padres del realizador cinematográfico y periodista Raymundo Gleyzer-, funcionó primero nun llocal arrendáu frente a la Sinagoga de la cai Paso al 400 construyéndose l'actual see nel añu 1952 col esfuerciu de los inmigrantes de la comunidá xudía llocal.
A apenes unos metros de Corrientes sobre Anchorena atópase'l famosu llocal de cena y show tangueru Chanta Cuatro (agora denomináu Esquina Carlos Gardel) testigu d'una historia única onde Gardel solía axuntase colos sos amigos y compinches a cenar, tresnochar o cantar. Chanta Cuatro abrió les sos puertes per primer vegada nel añu 1893, por esi entós so la forma de restorán y hotel familiar de dos plantes. Incluyía na so llinderu canches de bochas pal usu de los visitantes. La so apertura foi práuticamente simultánea al vieyu Mercáu del Abasto de la ciudá, conviviendo dambos en glories y decadencies.
Na mazana delimitada por Corrientes, Agüero, Lavalle, y Anchorena, sobre una superficie de 21.135,3 m², tópase'l pimpanu centru comercial Abasto de Buenos Aires, unu de los más grandes en tamañu de Buenos Aires. L'edificiu nel que s'atopa, de cinco piso y tres subsuelo, foi inauguráu en 1934 y foi sede del antiguu Mercáu mayorista del Abasto, que funcionó ellí hasta 1984. En 1998 reciclar y convirtió nel actual centru comercial. Nél atópense, amás de los negocios, sales de cine, patios de comida, un gran salón d'entretenimientos, y el Muséu de los Neños Abasto. L'autor de la emblemática construcción sobre l'avenida, que da nome dende 1893 a esta zona, foi l'arquiteutu Viktor Sulčič que trabayaba col estudiu de Raúl Bes y José Luis Delpini.
Na esquina d'Agüero y Humahuaca a cincuenta metros de l'avenida, atopábase'l famosu Chigre (o Fonda) O'Rondeman, llugar onde Gardel empezó a cantar profesionalmente, en 1910. Fueron famoses les payadas que se daben en conxustes nel llugar hasta pasada la medianueche. Ellí tamién s'escucharon "Don Juan", "La morocha" y otros tangos, entá primero que s'estrenaren pal gran públicu. Güei atópase ellí un edificiu de departamentos con un restorán especializáu en comida peruana na planta baxa. miniaturadeimagen|Abasto · Arq [[Viktor Sulčič (frente del añu 1934 sobre Corrientes)]] A menos d'una corte y escontra el norte de la ciudá en callar Gallu 492 vivió otru mitu de la música arxentina, Luca Prodan. Mientres la so estadía equí compunxo la emblemática tema "Mañana nel Abasto" del discu After Chabón pa la so banda Sumo. Na esquina d'enfrente al edificiu atopa'l chigre El Destín, al cual Prodan allegaba diariamente.
Al altor de la cai Sánchez de Bustamante -y anque inda atopamos na zona del Abasto- remata'l Barriu de Balvanera y empieza el Barriu de Almagro.
Sánchez de Bustamante a Medrano (Abasto)
La zona norte de Almagro ta carauterizada pola proliferación de teatros independientes, chigres, restoranes, locales comerciales y nuevos edificios en construcción.
La cocina peruana tien muncha importancia nesta zona y unu de los sos principales esponentes ye Los Trujillanitos, restorán allugáu en Corrientes al 3564 y atendíu por xente llegada dende la ciudá de Trujillo (Perú). Enfrente en Corrientes 3587 atopábase La Casa del Quesu hasta entamos de 2017, en que tres el so zarru intempestivu'l trabayadores intentaron siguir con una cooperativa, ensin llogralo. Al so llau en Corrientes 3599 esquina Billinghurst atópase un llocal de la cadena de pizzerías Kentucky que nel so momentu foi'l Chigre Les Víbores, otru de los apartaces del que yera asiduo el Malvís Criollu. miniatura|Edificio Corrientes 3695 Arq. [[Alejandro Virasoro]] Xusto na esquina d'enfrente tópase L'Aurora Tangu, llugar de cocina porteña y show. Data del añu 1901 y foi proyeutáu pol arquiteutu Benjamín Pedrotti (autor de la fachada del Teatru Picadoriu del Pasaxe Enrique Santos Discépolo) y ellí funcionaba la tienda de teles L'Aurora que yera la encargada d'iguar los traxes que lluciríen los personaxes de la dómina nes nueches de tangu porteño.
Al mesmu altor pero na interseición ente Billinghurst y Valentín Gómez apenes a una corte de la cai que nunca duerme atópase'l célebre Chigre Don Carlos. Especializada en comida española ya inaugurada el 19 d'avientu de 1955, esti llugar clásicu de Almagro convocó y sigue convocando a personalidaes del mundu del espectáculu nacional. Ellí realízase la entrega del premiu Ñoqui d'Oru. miniatura|Corrientes 3799 [[Café Martínez Arq. Alfredo y Alberto J. Olivari]] En Corrientes al 3702, esquina Mario Bravo atopamos la sucursal de serviciu postal del Corréu Arxentín. Nes esquines restantes atópense una sede del Bancu Itaú, una de les sucursales de la Pizzería Continental y el Café Rosas, allugáu en Corrientes 3695 nun edificiu del reconocíu arquiteutu Alejandro Virasoro, autor tamién de la Casa del Teatru y de l'antigua Embaxada d'Israel, baltada nel atentáu suicida de 1992 y allugada en Regueru 910.
El centru de l'actividá comercial d'esta zona centrar ente l'Avenida Medrano y la cai Mario Bravo, ye dicir los trés cuadres que resten hasta la citada avenida. Ellí van atopase locales d'electrodomésticos, locales especializaos en ropa pa caballeros, dames o neños, según tamién panaderíes, xeladeríes y restoranes clásicos y vexetarianos. En Corrientes 3799 esquina Bulnes podemos apreciar un edificiu diseñáu polos prolíficos arquiteutos italianos Alfredo y Alberto J. Olivari (autores del Hospital Fiorito d'Avellaneda) qu'anguaño alluga una sucursal de la yá tradicional cadena de cafés arxentina Café Martínez.
Escontra'l norte de Corrientes y en toa esta zona del Abasto hasta llegar a Avenida Córdoba atópase la mayor concentración de sales de teatru independiente de la ciudá. Espaciu Caleyón, El camarín de les muses, Teatru del Abasto, Llaten Sancho, El portón de Sánchez, Beckett, El tingláu, El Cubu, Teatru Ciegu y el míticu y acabante camudar al barriu Teatru del Pueblu son namái dalgunes de les sales que s'alluguen dende equí xubiendo nuevamente escontra Balvanera y el so emblemáticu Teatru IFT.
Xusto na esquina de Corrientes y Medrano (Corrientes 3989) atopamos un elegante edificiu de departamentos y comerciu con cúpula, proyeutáu pol arquiteutu alemán aniciáu n'Arxentina Carlos Nordmann, autor del Torrexón del Monxu en Mar del Plata, la sucursal del Bancu Nación del barriu de Flores, dellos edificios d'Avenida de Mayu y del lamentablemente baltáu edificiu orixinal del Teatru Coliséu de Buenos Aires.
Medrano a Ángel Gallardo
Cruciando Medrano yá al 4200, del llau sur, atopábase'l Mercáu de les Flores, que comercializaba 400.000 canastros de flores per añu. El terrén qu'ocupaba, de 5.000 m², foi mercáu por 8 millones de dólares pola Ilesia Universal del Reinu de Dios, en 2003. Esto supunxo'l treslláu del Mercáu y la posterior reutilización del so edificiu, que llevaba funcionando nel barriu dende 1952. Nel terrén alzóse un templu evanxélicu: la Ilesia Universal del Reinu de Dios, nel marcu d'una gran meyora de dicha relixón na Arxentina. L'edificiu tien amplios frentes sobre l'avenida y sobre la so cai llateral Francisco Acuña de Figueroa, disponiendo de delles entraes.
Al 4400, del llau norte, ente les cais Pringles y Yatay, atópase'l templu católicu de Jesús Sacramentado. La so construcción foi afalada pola Madre María Benita y l'obra foi realizada polos arquiteutos Merry, Raynes y Sackmann. Foi inauguráu en mayu de 1904, l'estilu esterior ye neogóticu formal, ente que'l so interior respuende a la renacencia italiana. Consta d'una nave de 34 m de llongura por 14 m d'anchu; dos grandes capiyes llaterales formando cruceru col presbiteriu de 14 m por 10 m y otros cuatro de menor tamañu. El so órganu, de caxa de carbayu macizu con dos pedaleras y venti rexistros, provién de la fábrica alemana de Walter, en Lundinburg.
Villa Crespo
miniatura|left|180px|Pasu a nivel coles víes del Ferrocarril San Martín L'avenida camuda'l so aldu escontra'l nornoroeste al travesar Villa Crespo. Amás, al averase al circular Parque Centenariu, toma un aspeutu llaberínticu al cruciase en diagonal coles cais, formando dalguna plazoleta diagonal ya interseiciones con cinco esquines, como nel encruz cola avenida Ángel Gallardo - Estáu d'Israel, les cais Carril y Aguirre; o nel encruz con Lavalleja, Vera y Ramírez; o Scalabrini Ortiz y Luis María Drago.
Nesti tramu (antes llamáu Triunviratu) trescurri bona parte de la novela Adán Buenosayres (1948) de Leopoldo Marechal. Foi zona de cafés, que nel so momentu teníen relevancia, por distintes causes. miniatura|200px|Plazoleta Osvaldo Pugliese Escontra 1905 empezaron a treslladase cerca del actual encruz de la cai Gurruchaga con Corrientes un grupu d'inmigrantes sefardites, convirtiéndose dende entós esta zona nun tradicional barriu xudíu, nel que puede atopase pan ensin lleldu pa Pésaj y otres especialidaes toa l'añu. Tamién sirios libaneses, árabes católicos o ortodoxos, instaláronse cerca del encruz cola actual Scalabrini Ortiz (ex calle Canning), interseición onde güei día s'atopa la pizzería Imperiu, enclave tradicional del barriu.
Nel mentáu encruz atópase amás una plazoleta triangular que dixebra a l'avenida de la cai Luis María Drago sobre la que se llevanta un monumentu dedicáu a Osvaldo Pugliese, pianista, compositor y direutor d'orquestes de tangu. Foi realizáu en 1998, trés años dempués de la so muerte, por Paula Franzi, con caricatures en lata y telgopor. El llugar nun foi escoyíu por caprichu: en Corrientes 5375 Pugliese estudió pianu nel Conservatoriu Musical Odeón con Antonio Y. D'Agostino; y vivía colos sos padres a una corte, no que güei ye Scalabrini Ortiz 392. En 2005, a 100 años de la so nacencia, alzáron-y un monumentu en bronce.
Al cruciar l'avenida Juan B. Xusto ta en verdá circulando percima del entubado del regueru Maldonado, que d'antiguo yera un inmensu agüeriu abiertu y bravíu qu'anubría al barriu.
Chacarita
miniatura|200px|derecha|Parque andar y feria artesanal Ente la cai Humboldt y l'avenida Dorrego atópase'l pasu a nivel del ferrocarril Xeneral San Martín, y ellí mesmu, la Estación Villa Crespo.
Al cruciar l'avenida Dorrego, del llau suroeste, atópase'l parque Los Andes, estremáu en dos seiciones: la primera, subdividida de la mesma pela cai Concepción Arenal, que va dende la mentada avenida hasta Jorge Newbery, y la segunda, de forma triangular, dende Newbery a la Avenida Federico Lacroze. La primer seición d'esta plaza tien una nacencia lúgubre: n'efeutu, de resultes de la morrina de persones producida na ciudá mientres la epidemia de fiebre mariello de 1871, el gobernador de Buenos Aires, Emilio Capo, creó un campusantu na actual cortil de la plaza. En 1886 apinóse la so capacidá y foi clausuráu. Pasaos once años, treslladáronse los restos humanos dende'l yá llamáu campusantu de la Chacarita vieya al campusantu de la Chacarita nueva, asitiáu nel llugar del actual. Foi entós cuando se planió'l parque que nun principiu se llamó Rancagua, pero qu'en 1904 foi bautizáu col nome actual. Sobre la sienda de Corrientes que s'atopa a la vera del parque topen exemplares de tipes (Tipuana tipu), de flor mariella y cañes grueses ondulantes y escures. Mientres los fines de selmana arma una gran feria d'artesaníes y otros oxetos varios.
Debaxo de la segunda seición del parque tópense, dende 1925 en que s'empecipió la construcción del Llinia B, los talleres Rancagua del mesmu. miniatura|250px|left|Fin de l'Avenida Corrientes, al fondu Estación Federico Lacroze, del F.G.O. Nel parque tamién s'atopa, en cantu de l'avenida, el monumentu de Los Andes, realizáu en bronce en 1941 pol escultor Luis Perlotti. Define a les races calchaquí, tehuelche y ona, que de norte a sur habitaron la zona del cordal andín.
Asina, Corrientes termina na estación de tren Federico Lacroze, del Ferrocarril Xeneral Urquiza, xunto al Campusantu de la Chacarita y frente a la tradicional pizzería "Imperiu", abierta dende 1947 y declarada d'interés cultural pola Llexislatura de la Ciudá de Buenos Aires.
La voz y la memoria de Corrientes
El polifacéticu Edmundo Guibourg (1893-1986), caricaturista, periodista, direutor, críticu, etc., alies Pucho, foi consideráu popularmente como'l "inventor" d'esta cai, non yá por ser un personaxe más de la mesma, nos sos cafés y conxustes, sinón fundamentalmente por ser el creador d'una columna nel diariu Crítica llamada "Cai Corrientes". Conoció a grandes personaxes, nacionales y estranxeros, dende Federico García Lorca a Roberto Payró y Luigi Pirandello, de Leopoldo Llugones a Evaristo Carriego, y nos sos reportaxes, agudos y con pincelaes d'humor, demostró'l so amor y arguyu pela avenida.
Llugares que yá nun tán
Nel so llocal, abiertu les 24 hores y sito nel nᵘ 1537, tocó en 1923 la primer muyer bandoneonista: Paquita Bernardo, "la flor de Villa Crespo". Almirada y solicitada, tuvo una vida efímera, yá que finó en plena fama a los 25 años d'edá. Nel café, la orquesta tocaba asitiada nun palcu altu y bien visible. Un famosu tangu d'Ángel D'Agostino recordar. Fuera construyíu en 1886 ya inauguráu en 1892, nel actual nᵘ 1382, ente Talcahuano y Uruguái. Tuvo consagráu a brindar espectáculos de raigañu criolla y foi famosu poles distintes obres d'autores destacaos interpretaes por actores de relevancia, como les empobinaes por Ezequiel Soria: Cantar Tráxicu, de Roberto J. Payró y Piedra del Escándalu de Martín Coronado ya interpretada por Pablo Podestá; o como Jesús Nazarenu d'Enrique García Velloso. En 1958 una movilización llogró que'l Congresu sancionara la llei nᵘ 14.800 que prohibió la baltadera d'un teatru esistente nun siendo que se construyera nel mesmu sitiu unu nuevu d'igual capacidá. Na década del sesenta foi finalmente tiráu embaxo y pa cumplir con dicha llei construyó un teatru convirtiéndose en sede del grupu independiente Nuevu Teatru, fundáu por Alejandra Boero y Pedro Asquini. Esta etapa remató en 1971, hasta que na década del '80 y col nome de Lorange realizáronse funciones de teatru y cine. Na esquina suroeste cola cai Paraná. Foi creáu pol empresariu italianu César Ciacchi, quien en 1878 robló con un tal Zamudio, dueñu del terrén, un conveniu por diez años pa construyir un teatru que, con frente de lladriyos coloráu, foi inauguráu al añu siguiente. Ellí actuaron los integrantes de la familia Podestá, estrenando en 1884 una obra gauchesca que foi un enorme ésitu "Juan Moreira en pantomima", de los hermanos circenses Carlo, siendo José J. Podestá quien encarnó'l personaxe principal. Tamién foi l'escenariu del mentáu payasu Frank Brown, de l'actriz Eleonora Dure y de Sara Bernhardt, ente otros. En 1898, al terminase'l contratu, tuvo a puntu de ser baltáu, hasta qu'en 1936 María Luisa T. de Balbín reconstruyir, calteniendo la estructura de la sala, de bona acústica, pero camudando'l frente por unu más sobriu y elegante; con una gran marquesina. El so hall taba revistíu en mármol de tonos verde a negru y l'escenariu tenía un discu xiratoriu y reflectores aicionaos dende una ponte al efeuto. En 1921 Andrés Chazarreta llogró un gran ésitu consideráu como l'ésitu nacional del folclor. El teatru foi baltáu y güei el so inmensu terrén baldío ye una alcordanza constante de l'antigua rellumanza arquitectónica perdíu de décades pasaes. Al llau del teatru, pero cruciando la cai Paraná, foi frecuentáu por cantantes que buscaben la gloria. Na actualidá, nel llugar del café, tópase la confitería del mesmu nome.
Corrientes y el tangu
miniatura|200px|Cartelu fileteado en Corrientes 348 recordando'l primer versu del tangu A media lluz La cai Corrientes ye tema de diversos tangos, trescríbense equí dellos fragmentos de los más conocíos:
Finxos, plaques y otros homenaxes
miniatura|230px|Encruz con [[Avenida Callao|Av. Callao, embaxo a la derecha, el pequeñu monumentu a Alberto Olmedo.]]
miniatura|Esquina de «Santos Discépolo». miniatura|250px|derecha|Finxu de la argentinidad nᵘ 10.
Doug Williams
Primeros años
Williams nació'l 9 d'agostu de 1955 en Zachary, Louisiana. Foi'l 6º de 8 fíos del matrimoniu ente Robert y Laura Williams. El so padre, quien foi mancáu nel ataque xaponés a Pearl Harbor, foi un trabayador de la construcción y foi encargáu d'un club nocherniegu. La so madre trabayó na escuela local como cocinera.
Fútbol universitario
Williams empezó a xugar fútbol americanu a los siete años d'edá, tamién xugó béisbol y baloncestu, pero rescampló que'l so futuru deportivu yera como quarterback. Xugando pa la Chaneyville High School, Williams consiguió 1,180 yardes y 22 touchdowns. A pesar d'eses estadístiques, namái amosaron interés por él les universidaes de Southern y Grambling. Finalmente decidió xugar a nivel universitariu colos Grambling State Tigers, pola impresión que-y causó l'entrenador en xefe Eddie Robinson. La universidá ta alcontrada en Grambling, Louisiana, y participa na División Oeste de la SWAC de la División I de la NCAA, polo que Williams tendría poques posibilidaes de xugar a nivel profesional. Otru factor en contra pa xugar como profesional yera'l color de la so piel, yá que nesa dómina nun yera bien popular la idea d'un confia-y la responsabilidá del xuegu ofensivu d'un equipu profesional a un quarterback de piel escuro nin ente los dueños de los equipos nin ente los entrenadores. Sicasí, Williams faló por sigo mesmu. Mientres la so estadía colos Tigres de 1974 a 1977, llogró ganar 35 de 40 partíos, consiguiendo 8,411 yardes totales, 8,354 yardes per pase y 93 touchdowns, llogrando consiguir tres campeonatos de la SWAC. Estes y otres estadístiques sobresalientes llamaron l'atención de buscar-talentos de la NFL. En 1977 terminó nel 4º llugar na votación pol Troféu Heisman. Salió de la universidá con un títulu n'Educación y Salú Física.
NFL (1978 a 1982)
Williams foi tomáu nel draft de 1978 (y foi'l primer quarterback escoyíu nesi draft) na 1ᵉʳ ronda como la seleición global Nᵘ17 polos Tampa Bay Buccaneers, quien s'afiliaren a la NFL apenes dos años enantes en 1976 y nun llograron ganar nin un solu partíu nesi añu y namái ganaron dos xuegos en 1977. Al rematar el so primer añu como profesional en 1978, les sos estadístiques nun fueron bien convincentes, yá que dempués d'un empiezu de 4 xuegos ganaos y 4 perdíos, perdióse los postreros 8 xuegos d'esa temporada, yá que-y rompieron la quexal nel décimu alcuentru d'esa campaña. En 1979, Williams dirixó a los Bucaneros a una marca de 10-6 pa ganar un llugar nel xuegu de playoffs contra les Águiles de Filadelfia ganando por marcador de 24-17 (foi'l primer xuegu de post-temporada ganáu polos Bucaneros na so hestoria), llegando al xuegu pol Campeonatu de la NFC de 1979 en contra de los St. Louis Rams, perdiendo por 9-0. 1980 foi estadísticamente falando'l meyor añu de Williams, convirtiéndose nel primer quarterback de los Bucaneros en pasar pa más de 3,000 yardes, consiguiendo en total 3,396 yardes per pase pa 20 touchdowns, pero los Bucaneros terminaron con marca de 5-10-1. En 1981, Williams tuvo otru gran añu, llanzando pa 3,563 yardes per pase y 19 touchdowns, llegando al xuegu de playoff pa ser entartallaos polos Vaqueros de Dallas por 38-0.
USFL
Nun anovó'l so contratu con Tampa Bay, quedándose ensin emplegu en 1983. En 1984 se enroló col equipu de los Arizona Outlaws na sumida USFL por dos campañes. En total llanzó pa 6,757 yardes per pase y 36 touchdowns.
De nuevu na NFL
Sicasí, en 1986, foi contactáu por Joe Gibbs por que roblara colos Washington Redskins y aceptó ser el quarterback acuta, siendo'l titular Jay Schroeder. Nesa campaña de 1986, namái llanzó un pase, y nun lo completó.
1987 y el Super Bowl XXII
La campaña de 1987 foi fundamental pa Williams. Nel primer xuegu de 1987, Jay Schroeder salió mancáu d'un costazu y Williams entró pa ganar esi xuegu. Anque Schroeder siguió siendo'l titular a lo llargo de toa esa campaña, dióse-y cada vegada más tiempu de xuegu a Williams. Finalmente nel últimu xuegu d'esa temporada, foi nomáu quarterback titular pa tola postemporada. Ayudó a los Redskins a consiguir el Campeonatu de la División Este de la NFC con marca de 11-4. Llograron ganar el partíu de playoffs en contra de los Chicago Bears nel Soldier Field por marcador de 21-17. Pol Xuegu de Campeonatu de la NFC, Washington enfrentar a los Minnesota Vikings nel RFK Stadium y tamién ganaron por marcador de 17-10, ganándose'l derechu de representar a la NFC nel Super Bowl, convirtiendo a Williams nel primer quarterback afroamericanu en ser titular nun Super Bowl.
Nel Super Bowl XXII Washington enfrentó a los Denver Broncos y al so quarterback John Elway, que apaecíen per segundu añu consecutivu nel Super Bowl. Al terminar el primer cuartu del Super Bowl XXII, Denver yá tenía una ventaya de 10 puntos a 0. Pero al empezar el segundu cuartu, Washington y Williams empezaron a ameyorar nel xuegu ofensivu. Al terminar el segundu cuartu, Washington llevaba la delantrera nel marcador por 35-10, gracies a cuatro pases d'anotación de Williams a Ricky Sanders (2 pases, el primeru de 80 yardes, el segundu de 50), Gary Clark (27 yardes) y Clint Didier (8 yardes) y un touchdown per tierra de Timmy Smith. Washington terminó ganando esi Super Bowl por marcador de 42-10; y Williams convertir nel primer quarterback afroamericanu en ganar un Super Bowl y el primeru en ser nomáu como'l Super Bowl MVP.
En 1988, Williams foi ratificáu como'l quarterback titular de Washington, pero sufrió d'una apendicitis y perdióse cuatro xuegos pa rehabilitase. Polo que restó d'esa temporada foi bien inconsistente, y Washington terminó con una marca de 7-9. Washington convertir nel 7º equipu que gana'l Super Bowl nuna temporada y nun puede calificar a playoffs na siguiente.
Pa 1989, Williams enfrentó a Mark Rypien pol puestu titular, pero a media temporada foi unviáu a la banca, y nun salió d'ende. A la fin de la temporada de 1989, Williams decidió retirase.
Carrera como entrenador
Williams empezó la so carrera como entrenador en 1997, cola escuela Morehouse College. Tamién tuvo esperiencia como buscatalentos pa los Jacksonville Jaguars en 1995 y foi coordinador ofensivu pa los Scottish Claymores de la World League of American Football en 1995, y entrenó running backs pal equipu de Navy en 1994. Williams convertir n'entrenador en xefe en Grambling State en 1998, supliendo a Eddie Robinson. Llevó a los Tigers a 3 títulos consecutivos de la SWAC de 2000 a 2002, enantes de dexalos y axuntase colos Tampa Bay Buccaneers como executivu.
Williams trabayó pa Tampa Bay nel departamentu personal del club. El so fíu Adrian ye un xugador de baloncestu, que ta xugando en Brown.
Na conclusión del Super Bowl XLII, nel 20º aniversariu del so nomamientu como Super Bowl MVP, Williams llevó'l Troféu Vince Lombardi escontra'l campu pa la presentación como campeones de los New York Giants.
Aderus anthicoides
Aderus anthicoides ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1890.
Aderus antennalis
Aderus antennalis ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Thomas Broun en 1893.
Aderus anthicoides
Distribución xeográfica
Habita en Guatemala.
Puntu y coma
El puntu y coma ye un signu ortográficu y de puntuación que consiste d'una coma na parte inferior con un puntu na parte cimera. Úsase pa dixebrar idees xenerales, por exemplu:
Adam Opel
Adam Opel foi un empresariu alemán, fundador de la marca de coches Opel.
Biografía
Nació na ciudá de Rüsselsheim, cerca de Frankfurt del Main. Viaxó per Europa na so mocedá y quedó esteláu poles máquines de coser. En 1863 abrió una fábrica pa la producción masiva d'estes máquines.
En 1868 casóse con Sophie Marie Scheller. Frutu d'esa rellación tuvo cinco fíos: Carl, Wilhelm, Heinrich, Friedrich y Ludwig. Toos ellos tomaron parte nos negocios familiares.
En 1885, Opel espandió la so producción al campu de les bicicletes pre-ensamblaes.
Morrió en 1895, siendo la so compañía líder europea en máquines de coser con una producción d'unes 2.000 unidaes añales.
Richard Boateng
Richard Boateng ye un.
Trayeutoria
Nacíu n'Accra, Boateng fixo los sos debú sénior col Liberty Professionals. Nel branu de 2010 fichó pol filial del Granada C.F.. El 26 de xineru de 2012 foi vencíu al Cádiz CF, onde xugó nel so filial en Tercer División.
El 27 de xunetu de 2012, Boateng foi vencíu al C. D. San Roque de Lepe, en Segunda B, xugando 36 partíos (2511 minutos xugaos), marcando 2 goles, pero l'equipu acabó baxando. Tres la cesión, tornó al Granada B, tamién en tercer división.
El 28 de febreru de 2014, Boateng xugó'l so primer partíu como profesional, debutando na segunda parte del partíu contra'l Athletic Club de Bilbao..
Pel branu de 2016, n'acabando'l so contratu col Granada C. F., fichó pol Aris de Limassol chipriota. El 1 de xineru de 2017, Boateng fichó pol Extremadura U. D.. El 3 d'agostu de 2017, ficha pola U. D. Melilla, onde marcó 14 goles mientres la so primer temporada.
Clubes
20px| Actualizáu'l 6 de xunu de 2018
Idioma cabécar
El cabécar ye una llingua indíxena costarricense. Ye falada pola comunidá cabécar na rexón costarricense de Talamanca. Pertenez a la familia llingüística chibchense, motivu pol cual atópase emparentada con otros idiomes rexonales, como'l téribe, el bribri, el boruca, el guaymí y el maleku.
Vitalidá y distribución xeográfica
El cabécar ye la llingua indíxena costarricense que cunta con mayor númberu de falantes. Según el censu nacional realizáu nel añu 2000, la población cabécar total suma unos 10,000 individuos, de los cualos el 85% son falantes nativos.
Los cabécares habiten el cordal de Talamanca dientro de les reserves indíxenes de Nairi-Awari, Chirripó)baxu y alto=, Tayni, Telire, Talamanca Cabécar y, pola aguada del pacíficu sur, en Ujarrás.
Dialeutoloxía
thumb|200px|right|Distribución [[Xeografía|xeográfica del cabécar.]] El cabécar presenta diferencies dialeutales bien notables. Anguaño, nun se cunta con estudios detallaos de les variantes, pero sábese que, en dellos casos, son fondes. Dende'l sieglu XIX, foi común estremar cuatro variedaes de Cabécar, que fueron axuntaes en dos grupos por Margery (1989):
Vocales
El cabécar tien ocho vocales orales y cinco vocales nasales.
Vocales orales
La vocal ɤ solo apaez nes variantes dialeutales del norte, sobremanera nel cabécar de Chirripó, pos les variedaes sureñes fundir cola ʊ. Por eso, munches pallabres que nel sur pronunciar con una ʊ, pronunciar nel norte con una ɤ.
Consonantes
El cabécar tien los siguientes fonemes consonánticos.
Regles fonolóxiques
1. Regla de la nasalización
Aderus anomalipes
Aderus anomalipes ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Luis Báguena Corella en 1948.
Distribución xeográfica
Habita na República Democrática d'El Congu.
Idioma cabécar
Regles fonolóxiques
[b] → [m]/_ Ṽ
[d] → [n]/_ Ṽ
[ʤ] → [ɲ]/_ Ṽ
2. Regla de la perda de la obstrucción
El fonema dental sonoru [d] manifiéstase como vibrante simple [ɾ] en posición intervocálica y como vibrante múltiple [r] a la fin de sílaba y ante callo absolutu.
[d]→[ɾ]/ V___V
[d]→ [r]/ ___#
Andranik Teymourian
Andranik Teymourian (Teḥrán, Irán, 6 de marzu de 1983), futbolista iranín. Xuega de volante y anguaño atópase ensin equipu depués de terminar el so contratu col Umm Salal de Qatar.
Seleición nacional
Foi internacional cola Seleición de fútbol d'Irán, xugó 101 partíos internacionales y anotó 9 goles.
El 5 de mayu de 2014, Carlos Queiroz incluyó a Teymourian na llista provisional de 28 xugadores con mires a la Copa Mundial de Fútbol de 2014.
Llista d'asteroides/31601–31700
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Aderus ankavandranus
Aderus ankavandranus ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente Maurice Pic en 1951.
Distribución xeográfica
Habita en Madagascar.
Ferrari
Ferrari ye una compañía d'automóviles deportivos con sede en Maranello (Italia). Foi fundada en 1929 por un pilotu d'autos de competición, Enzo Ferrari, col nome de Scuderia Ferrari, construyendo automóviles de competición y, más tarde, en 1947, fabricando autos deportivos.
La Scuderia Ferrari empezó patrocinando a pilotos y automóviles d'Alfa Romeo y Fiat. La compañía empezó a producir automóviles en serie nel añu 1947. Convertir en Ferrari S.A. cuando nel añu 1969 Fiat Group entró a ser parte del Conseyu d'Alministración y fíxose accionista de la empresa. Anguaño'l principal accionista de la compañía italiana ye Fiat Group, col 90 %, un 5 % de les aiciones foi mercáu, en 2005, por una compañía de los EAU, y el restu pertenez a Piero Ferrari, fíu de Enzo. La compañía tien la so sede en Maranello, cerca de Boloña y Módena, Italia. Nel añu 2005 Ferrari vendió 5409 unidaes, con una xubida de ventes del 8,7 %, y con una facturación de 1500 millones d'euros.
En 2013 Ferrari amenorgó espresamente la so producción d'automóviles a 6922 unidaes na so fábrica de Maranello. Esta cifra significó un 5,4 % menos que l'añu anterior, a pesar de sacar un 5,4 % más de beneficios. Nel añu 2017, Ferrari presentó'l Ferrari 812 Superfast con un motor V12, la empresa considéra-y el Ferrari más potente de la historia.
N'agostu de 2017 Ferrari reveló un nuevu convertible. El Ferrari Portofino, que vien con un motor V8, va reemplazar al California, modelu básicu de Ferrari.
1929-1946
thumb|250px|Ferrari 125
Enzo Ferrari fundó la Scuderia Ferrari en 1929 coles mires de patrocinar a pilotos aficionaos de Módena. Ferrari entrenó a dellos pilotos y compitió con gran ésitu con autos Alfa Romeo hasta 1938, cuando foi oficialmente contratáu por Alfa Romeo como presidente del so departamentu de carreres.
En 1940, en enterándose de los planes de la compañía p'absorber la so amada Scuderia y tomar control del so trabayu na competición, abandonó rápido Alfa Romeo. Puesto que tenía prohibíu por contratu competir mientres dellos años, la Scuderia convirtióse de volao en Auto Avio Costruzioni Ferrari, qu'aparentemente fabricaba maquinaria y accesorios p'aviones. Mientres esti periodu nel que nun podía competir, enzo Ferrari de fechu produció un auto de carreres, el Tipu 815, siendo este'l primer auto orixinalmente de Ferrari, pero por cuenta de la Segunda Guerra Mundial tuvo bien poca participación nes carreres. En 1943 la fábrica Ferrari treslladar a Maranello, onde permaneció dende entós. Esta foi duramente bombardeada y destruyida parcialmente en 1944 y reconstruyida en 1946 pa darréu producir los sos famosos y costosos autos deportivos de luxu.
1946-actualidá
thumb|250px|La fábrica de Ferrari en Maranello.
El primer automóvil deportivu de Ferrari, el 125 S de 1947, taba propulsado por un motor V12 de 1,5 llitros. Anque yera ronciegu a ello, Enzo construyía y vendía los sos automóviles pa financiar la Scuderia. Mientres los sos autos ganábense rápido una reputación gracies a la so calidá, Enzo caltuvo un famosu iñerizu a los sos veceros, pos sentía que la mayoría d'ellos taben mercando los sos autos pol prestíu y non poles sos prestaciones.
Los autos deportivos Ferrari, yeren notables pol so esquisitu estilu por cuenta de que dalgunos yeren diseñaos por cases de diseñu tales como Pininfarina. A lo llargo de dellos años, trabayaron pa Ferrari otres cases de diseñu de carrocería, tales como Scaglietti, Bertone y Vignale. Magar el so tradicional color coloráu heredáu de los modelos de carreres ye característicu, tamién comercialicen automóviles en distintos colores.
Competición
thumb|250px|22 coches de Fórmula 1 usaos por Ferrari a lo llargo de la so historia. La verdadera pasión d'Enzo Ferrari, a pesar de la so estensa carrera con automóviles de cai, foi siempres la competición automovilística. La so escudería empezó como patrocinadora independiente pa pilotos en diversos coches, pero llueu se convirtió nel equipu de la casa d'Alfa Romeo. Tres la so marcha d'Alfa Romeo Enzo Ferrari empezó a diseñar y fabricar los sos propios coches. L'equipu Ferrari apaeció per primer vegada nun Gran Premiu Européu en rematando la Segunda Guerra Mundial.
Scuderia Ferrari n'otres competiciones
Anque na actualidá la Scuderia Ferrari solo participe de forma oficial en Fórmula 1, mientres décades participó n'otres prestixoses competiciones automovilístiques como les 24 Hores de Le Mans o la Mille Miglia, siendo l'equipu más gallardoniáu de la historia de los circuitos.
Carreres pa veceros
Ferrari tamién entama competiciones monomarca pa equipos privaos y veceros de la compañía y prepara coches pa equipos veceros que participen n'otros campeonatos:
El Cavallino Rampante
thumb|right|250px|Francesco Baracca, xunto al so avión nel que se ve'l Cavallino rampante. thumb|right|upright|Escudu de la familia [[Francesco Baracca|Baracca col Cavallino rampante.]]
El famosu símbolu de Ferrari ye un caballu negru encastronáu sobre un fondu mariellu, de normal coles lletres SF de Scuderia Ferrari/San Fiorano.
Actuales
(Programa esclusivu de Ferrari esperimental de pruebes entamaes por Ferrari, onde'l compradores son escoyíos por Ferrari y los coches permanecen na fábrica de Maranello. Les pruebes son entamaes por Ferrari en dellos circuitos alredor del mundu.)
Gran Turismu
thumb|300px|Ferrari GT SWB 1960.
Prototipos
thumb|300px|Ferrari 330 P3. thumb|300px|Ferrari 333 SP.
thumb|Ferrari 196S
F1 y F2
thumb|[[Alain de Cadenet pilotando'l Ferrari Tipu 500 en 1975.]] thumb|[[Ferrari F2007 nel Salón Internacional del Automóvil de Barcelona en 2007.]] thumb|[[Felipe Massa probando'l Ferrari F2008 nel Circuitu de Silverstone en xunu de 2008.]] thumb|[[Kimi Räikkönen nel Ferrari F60, nel Gran Premiu d'España de 2009.]] thumb|El Ferrari de [[Felipe Massa mientres GP de Bahrein 2010.]]
Giovanni Giolitti
Giovanni Giolitti foi un políticu italianu, que la so actividá como ministru y parllamentariu tuvo gran inflúi sobre'l desenvolvimientu del Reinu d'Italia mientres casi cuatro décades, tomando dende 1880 hasta los entamos del fascismu. La so marca política foi'l "trasformismo", táctica na cual los líderes políticos lliberales d'Italia algamaben pactos informales p'aisllar a los sectores d'estrema esquierda y d'estrema derecha pa llograr ventayes y beneficios de toa especie. La gran influencia de Giolitti motivó que la historiografía italiana denomine al periodu de 1901 a 1914 como la "Yera Giolittiana" (o Età giolittiana).
Aderus annulicornis
Aderus annulicornis ye una especie de coleópteru de la familia Aderidae. Describióla científicamente George Charles Champion en 1916.
Giovanni Giolitti
Primeros años
Nació'l 27 d'ochobre de 1842 na llocalidá piamontesa de Mondovì (Italia). Fíu d'un altu funcionariu de la ciudá de Mondovi (El Piamonte), quedó güérfanu de padre al añu de nacíu. Llicenciáu en Derechu, pola Universidá de Turín, graduar con apenes diecinueve años al tener la posibilidá de cursar trés años d'estudiu n'apenes unu, dempués de lo que inclinóse pola alministración pública por influencia de los sos tíos maternos. Ello torgólu implicase viviegamente nel Risorgimento de la década de 1860 n'Italia, pero dexó-y atropar conocencies de xestión pública y esperiencia n'alministración. Sicasí, la so falta d'esperiencia militar mientres el Risorgimento sería-y reprochada pelos sos enemigos años dempués.
Aderus annulicornis
Distribución xeográfica
Habita en Tanintharyi (Myanmar).
Giovanni Giolitti
Primeros años
Giolitti foi inspeutor de finances dende 1873 y fixo una bien notable carrera na burocracia del Reinu d'Italia, llogrando una amplia conocencia del mundu financieru y de la economía del so país, que-y sería de gran ayuda años dempués.