cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Archaeopteryx
Clasificación
Reparóse que la pluma, el primer espécime de Archaeopteryx descritu, nun se correspuende perbién coles plumes rellacionaes colos vuelos de Archaeopteryx. Verdaderamente ye una pluma de vuelu d'una especie contemporánea, pero'l so tamañu y proporciones indiquen que puede pertenecer a otra pequeña especie de terópodo con plumes, de les cualos hasta'l momentu solo conozse esta pluma. Como a principios del SIEGLU|XXI||s}} la pluma foi considerada como'l espécime tipu, esto podría crear un significativu tracamundiu de nomenclatura por cuenta de que'l nome Archaeopteryx yá nun tendría de ser aplicáu más a les cadarmes. En 2007, dos equipos de científicos realizaron un pidimientu a la ICZN riquiendo que l'espécime de Londres fuera designáu explícitamente como'l tipu al designalo como'l nuevu espécime holotipo, o neotipo. Esta suxerencia foi ratificada pola ICZN tres cuatros años d'alderique, y l'espécime de Londres foi designáu como'l neotipo en 3 d'ochobre de 2011.
Especies
En 2007, publicóse una revisión de tolos especímenes bien calteníos, incluyendo al entós recién descubiertu espécime de Thermopolis y llegando a la conclusióm de qu'habría dos especies distintes de Archaeopteryx: A. lithographica (que consta siquier de los especímenes de Londres y Solnhofen), y A. siemensii (que consiste a lo menos de los especímenes de Berlín, Múnich y Thermopolis). Los dos especies estrémense principalmente polos llargos tubérculos flexores nes garres del pie en A. lithographica (les garres de los especímenes de A. siemensii son relativamente más rectes). A. lithographica tamién tenía una corona más estrecha en dellos dientes y un metatarsu más robezu. Una supuesta especie adicional, Wellnhoferia grandis (basada nel especímen de Solnhofen), paez ser indistinguible de A. lithographica sacante nel so tamañu más grande.
thumb|L'espécime de Thermopolis. De siguío amuésase un cladograma publicáu en 2013 por Godefroit et al..
Sinónimos
thumb|L'espécime de Eichstätt, consideráu dacuando como otru xéneru, Jurapteryx. thumb|upright|L'espécime de Solnhofen, consideráu alternativamente como'l xéneru Wellnhoferia. Si citen dos nomes d'autor, el primeru denota al descriptor orixinal de la "especie", ente que'l segundu ye en quien se basa la combinación binomial dada. Como siempres na nomenclatura zoolóxica, asitiar el nome del autor en paréntesis designa que'l taxón foi descritu orixinalmente n'otru xéneru.
Los últimos cuatro taxones pueden ser xéneros y especies válides.
"Archaeopteryx" vicensensis (Anon. fide Lambrecht, 1933) ye un nomen nudum pa lo que paez ser un pterosauriu ensin describir.
Discutinios
thumb|Cadarma reconstruyida, Academia de Ciencies Naturales de la Universidá de Drexel.
Autenticidá
Empezando en 1985, un grupu qu'incluyía al astrónomu Fred Hoyle y al físicu Llei Spetner publicaron una serie d'artículos nos que s'afirmaba que les plumes de los especímenes de Berlín y Londres de Archaeopteryx yeren falsificadas. Les sos afirmaciones fueron refugaes por Alan J. Charig y otros espertos del Muséu d'Historia Natural de Londres. La mayor parte de la so argumentación en favor d'una falsificación taba basada na falta de familiaridá colos procesos de litificación; por casu, propunxeron que, basándose na diferencia de la testura acomuñada coles plumes, les impresiones d'estes fueron aplicaes sobre una delgada capa de cementu, ensin dase cuenta de que les mesmes plumes podríen causar una diferencia de testura. Tamién espresaron la so incredulidá ante'l fechu de que les lloses pudieren estremase tan selemente, o qu'una de les metaes d'una llosa contuviera fósiles con bona preservación, pero non asina la cara opuesta. Estes sicasí, son propiedaes comunes nos fósiles de Solnhofen por cuenta de que los animales muertos pudieron cayer en superficies endurecíes les cualos formaben un planu natural pa les que les futures lloses estremar a lo llargo, dexando la mayor parte del fósil nun llau y unos pocos restos nel otru. Ellos tamién malinterpretaron los fósiles, afirmando que la cola foi falsificada como una sola pluma grande, cuando ye visible qu'esi nun ye'l casu. Adicionalmente, afirmaron que los otros especímenes de Archaeopteryx conocíos na so dómina nun teníen plumes, lo cual ye incorreutu; los especímenes de Maxberg y Eichstätt tienen plumes obvies. Finalmente, los motivos que suxurieron pa la falsificación nun son fuertes y son contradictorios; unu ye que Richard Owen quería crear evidencia en sofitu de la teoría de la evolución de Charles Darwin, lo cual ye improbable daos los puntos de vista de Owen escontra Darwin y la so teoría. L'otru ye que Owen pretendía faer una trampa a Darwin, esperando qu'esti postreru sofitara a estos fósiles de cuenta que Owen pudiera desacreditarlo cola falsificación; esto ye pocu probable por cuenta de que Owen escribió un detalláu artículu sobre l'espécime de Londres, polo que dicha aición podría verdaderamente volvese na so contra.
Charig et al. señalaron que la presencia de delgaes fisuras nes lloses corriendo al traviés de tantu la roca como les impresiones fósiles, según la crecedera de mineral sobre les lloses qu'asocediera antes del so descubrimientu y preparación son evidencia de que les plumes son xenuines. Entós Spetner et al. trataron d'amosar que les fisuras pudieron arrobinase naturalmente al traviés de la capa de cementu qu'ellos propunxeron, pero negaron consideralo pol fechu de que les fisuras yeren antigües y fueren rellenaes con calcita, y por tantu nun fueren capaces d'arrobinase. Tamién intentaron amosar la presencia de cementu nel espécime de Londres al traviés d'espectroscopia de rayos X, y verdaderamente atoparon daqué que nun yera roca, magar tampoco yera cementu, siendo lo más probable que se trate d'un fragmentu de goma de silicona dexáu cuando se realizaron moldes del espécime. Les sos suxerencies nun fueron tomaes seriamente polos paleontólogos, yá que la so evidencia taba basada mayormente na so falta de conocencia de la xeoloxía, y el fechu de que nunca aldericaron sobre los otros especímenes con plumes, que amontáronse en númberu dende entós. Charig et al. reportaron una decoloración: una banda escura ente los dos capes de caliar que, según ellos, ye productu de la sedimentación. Ye natural que la caliar tome'l color de la so contorna y munches caliares tán coloriaes (si non con franxes de color) en dalgún grau, siendo atribuyida tas coloración escura a impureces. Tamién mentaron que la completa ausencia de burbuyes d'aire nes lloses de roca ye una prueba adicional de que l'espécime ye auténticu.
Protoavis y Archaeopteryx
En 1984, Sankar Chatterjee afayó fósiles qu'anunció, yá pa 1991, que pertenecíen a una ave estinguida muncho más antigua que Archaeopteryx. A estos fósiles, que se cree que daten d'ente aproximao 210 a 225 millones d'años, asignóse-yos el nome de Protoavis. Los fósiles taben tan mal calteníos que nun dexaben envalorar si tenía dalguna habilidá de vuelu; y anque les reconstrucciones de Chatterjee usualmente amuesen plumes, munchos paleontólogos, incluyendo a Paul (2002) y Witmer (2002) refugaron les afirmaciones de que Protoavis fuera una ave primitiva (o, inclusive, de qu'en realidá esistiera). Los sos fósiles fueron topaos desarticulaos, y fueron recoyíos de distintes llocalidaes. Por cuenta de el deficiente caltenimientu de los restos fósiles, dichu xéneru ye consideráu por dalgunos como una quimera, ente que Archaeopteryx sigue siendo la más antigua ave universalmente reconocida.
Posición filoxenética
El descubrimientu del cercanamente rellacionáu Xiaotingia en 2011 llevaron a nuevos analises filoxenéticos según los cualos Archaeopteryx sería un deinonicosaurio en cuenta de ser un avial, y poro, nun sería un "ave" so los usos más comunes d'esti términu. Un analís más refechu foi publicáu pocu dempués pa poner a prueba esta hipótesis, ensin poder llegar al mesma resultancia; atoparon que Archaeopteryx ye una ave na so posición tradicional na base de Avialae, ente que Xiaotingia foi atopáu como un deinonicosaurio basal, o un trodóntido. Los autores del estudiu siguiente notaron qu'entá había incertidume, y que puede nun ser posible establecer con seguridad si Archaeopteryx ye un miembru de Avialae o non, sacantes s'atopen nuevos y meyores especímenes de les especies relevantes.
Estudios filoxenéticos llevaos a cabu por Senter, et al. (2012) y Turner, Makovicky y Norell (2012) confirmaron que Archaeopteryx taba más cercanamente rellacionáu coles aves actuales qu'a los dromeosáuridos y trodóntidos. Per otra parte, Godefroit, et al. (2013) atoparon que Archaeopteryx ta más emparentáu colos dromeosáuridos y trodóntidos nel analís incluyíu na so descripción de Eosinopteryx brevipenna. Los autores usaron una versión modificada de la matriz de datos del estudiu en que se describió a Xiaotingia, añediendo a Jinfengopteryx elegans y Eosinopteryx brevipenna a la mesma, según cuatro carauterístiques adicionales rellacionaes col desarrollu del plumaxe. A diferencia del analís de la descripción de Xiaotingia, los analises realizaos por Godefroit, et al. nun atoparon que Archaeopteryx tea particularmente rellacionáu a Anchiornis y Xiaotingia, que considérense sicasí como trodóntidos basales.
Agnolín y Novas (2013) atoparon que Archaeopteryx y (el so posible sinónimu) Wellnhoferia son los aviales más basales (los autores definieron a Avialae como'l grupu qu'inclúi a Archaeopteryx lithographica y Passer, el so más recién ancestru común y tolos sos descendientes), xunto a Microraptoria, Unenlagiinae, y el clado que contién a Anchiornis y a Xiaotingia que seríen grupos esternos socesivamente rellacionaos con Avialae. Un estudiu filoxenéticu posterior de Godefroit, et al., usando una matriz más inclusiva qu'aquella de la so descripción de Eosinopteryx brevipenna, tamién atopó que Archaeopteryx ye un miembru de Avialae (definíu polos autores como'l clado más inclusivu que toma a Passer domesticus, pero non a Dromaeosaurus albertensis o Troodon formosus); atopóse que forma un grau evolutivu na base de Avialae xunto con Xiaotingia, Anchiornis y Aurornis, siendo Xiaotingia un pariente más cercanu a les aves modernes y los dos últimos taxones mentaos nuna rellación más distante con al respective de Archaeopteryx.
Na cultura popular
Archaeopteryx foi consideráu por llargu tiempu como l'ave más primitiva conocida; esto dio-y una bien estensa atención per parte del públicu. La so apariencia fácilmente reconocible, y l'interés públicu nos dinosaurios fixeron de Archaeopteryx parte de la cultura popular internacionalmente. Un asteroide del petrina d'asteroides descubiertu en 1991, 9860 Archaeopteryx, foi nomáu n'honor d'esti xéneru. Una de les apaiciones más "estrañes" de Archaeopteryx na cultura popular dar na obra de 1897 d'Alfred Jarry, Ubu cocu, ou l'Archéopteryx ('Ubú cornudu, o'l Archaeopteryx), qu'inclúi a un Archaeopteryx como un personaxe importante. Un Archaeopteryx apaeció na serie Dino Tren.
La película de dibuxos animaos Fantasía incluyir nel segmentu de «La consagración de la primavera», onde apaez un gran Ornitholestes saltando sobre un pequeñu Archaeopteryx.
Brachyapium dichotomum
Brachyapium dichotomum (o Stoibrax dichotomum), ye una especie de planta añal orixinaria de la Península Ibérica, algama de 10 a 20 cm d'altor, pertenez a la familia de les Umbeliferas.
Descripción
Tien tarmos escábridos (aspros, cubiertos de pelos curtios y tiesos). Les sos fueyes son glabas o escábrides, de contorna ovalada, con peciolos que nes fueyes cimeres enanchar na base en dos ales escariosas. Tien umbeles con 8 radios d'unos 15 mm, desiguales escábridos. Les umbelas tienen de 6 a 12 flores.
Taxonomía
Brachyapium dichotomum describióse por (L.) Maire y espublizóse en Bull. Soc. Hist. Nat. Afrique N. 23: 186 1932.
Gliese 710
Gliese 710 (GJ 710 / HD 168442 / BD-01 3474) ye una estrella na constelación de Serpens, la culiebra. Ta asitiada na so cola (Serpens Cauda), al oeste d'Alya (θ Serpentis), al nordeste de η Serpentis y al este de Cebalrai (β Ophiuchi). La so magnitú aparente ye +9,65.
Gliese 710 ye una nana naranxa de tipu espectral K7V con una temperatura efectivo de 4130 K. Tien una masa d'aproximao 0,42 mases solares, un radiu de 0,67 radios solares y una lluminosidá d'apenes el 4,2% de la del Sol. Ye una posible estrella variable que recibe la denominación de NSV 10635.
Anque Gliese 710 alcuéntrase a unos 63,0 años lluz de distancia del Sistema Solar, el so movimientu propiu, distancia y velocidá radial —basaos nos últimos datos del satélite Hipparcos— indiquen que Gliese 710 va averar a 1,1 años lluz (70.000 UA) de la Tierra nos próximos 1,4 millones d'años. Cuando tea a mínima distancia de la Tierra va ser una estrella de primera magnitú con un rellumu comparable al d'Antares (α Scorpii).
Urçay
Urçay ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Taro Sugahara
Taro Sugahara (菅原 太郎; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Giosuè Carducci
Giosuè Carducci foi un escritor y poeta italianu ganador del Premiu Nobel de Lliteratura en 1906.
Tiempu del Suañu
miniaturadeimagen|370x370px|La mítica pitón arcoiris dibuxada polos aboríxenes nuna roca. identificóse-y cola pitón alfombra Morelia spilota o cola estinguida Wonambi naracoortensis Na mitoloxía aborixe australiana, El Suañu o Altjeringa (tamién llamáu Tiempu del Suañu) ye un 'erase una vegada' sagráu; un tiempu más allá del tiempu nel cual los Seres Totémicos Espirituales ancestrales formaron La Creación.
Fred Alan Wolf empieza'l capítulu nueve de The Dreaming Universe (1994) tituláu The Dreamtime con una cita de The Last Wave, un filme por Peter Weir:
Tiempu de Suañu y El Suañar
Los cuentos de suañu varien al traviés d'Australia, y hai distintes versiones sobre la mesma tema. Por casu, el cuentu de como les aves llograron los sos colores ye distintu en Nueva Gales del Sur y n'Australia Occidental[cita  Los cuentos cubren munches temes y tópicos, yá que hai cuentos o hestories alrodiu de la creación o de llugares sagraos, tierra, xente, animales y plantes, lleis y costumes. Ye una rede complexa de conocencia, fe y práutiques que deriven d'hestories de creación, y que permean ya informen tolos aspeutos físicu y espiritual de la vida d'un aborixe australianu
Ellos creen que cada persona esiste d'una manera esencial eternamente nel Suañar. Esta parte eterna esistió primero que la vida del individuu empiece, y sigue esistiendo cuando la vida del individuu termina. Tantu antes como dempués de la vida créese qu'estos espíritos infantiles esisten nel Suañar y solo ye empecipiáu a la vida al ser nacíu al traviés d'una madre. L'espíritu del infante entiéndese culturalmente qu'entra al fetu en desenvolvimientu mientres el quintu mes de la preñez. Cuando la madre siente que'l neñu movese por primer vegada nel so banduyu pensábase qu'esto yera'l trabayu del espíritu de la tierra na que la madre atopase nesi momentu. A la nacencia, el neñu ye consideráu ser un guardián especial d'esa parte del país y diz de les hestories y llinies de cantar d'esi llugar. Como indica Wolf (1994: p.14): "Un tipu" ("fella" n'inglés) negru puede considerar el so totem o'l llugar d'onde vieno'l so espíritu como'l so Suañar. El tamién puede considerar la so llei tribal como la so Suañar"
Una de les creencies yera que primero que les plantes, animales y humanos fueron creaos, ellos yeren almes que sabíen qu'adquiriríen cualidaes físiques, pero nun sabíen cuando. Ellos entós sabríen cuando'l tiempu fuera l'aparente, y entós diiríen toos ún por ún "nós vamos faer lo meyor posible pa tratar d'ayudar a aquel que curia de toos nós". Depués toos ellos convirtiéronse n'animales y nes plantes. Depués la última alma convirtiese na humana. Esti ye'l porqué la xente aborixe respeta'l mediu ambiente y quieren tar cola Naturaleza porque esta ye la so amiga.
Los pueblos indíxenes australianos tradicionales acueyen tolos fenómenos y vida como parte d'un vastu y complexu sistema reticular d'interrellaciones que les sos buelgues poder siguir escontra'l pasáu hasta los seres espírituales ancestrales totémicos d'El Suañar. Esta estructura de rellaciones, qu'inclúin alimentos tabús, foi importante pal caltenimientu de la biodiversidá biolóxica del mediu ambiente indíxena y puede contribuyir a la prevención de la sobrecacería d'especies en particular.[cita
El suañar, llei tribal y llinies de cantares
El suañar establez la estructura de les regles de sociedá pal comportamientu social y les ceremonies realizaes p'asegurar la continuidá de la vida y la tierra. El suañar gobierna les lleis de la comunidá, les tradiciones culturales y como se riquir que se porte la xente nes sos comunidaes. La condición qu'establez El Suañar llógrase cuando la xente vive d'alcuerdu a la llei, y vive la tradición: perpetuando les iniciaciones y tresmisiones o llinaxes del Suañar, cantar de los cantares, rellatu de los cuentos, l'ilustráu de les lletres de cantares y los Suaños.
Creíase que la creación yera'l trabayu d'héroes culturales que na dómina creativa viaxaron al traviés d'una tierra informe, creando los sitios sagraos de los aboríxenes y llugares significativos d'interés nos sos viaxes. D'esta manera les llinies de cantares fueren establecíes, dalgunes de les cualos podríen viaxar direutu al traviés d'Australia, al traviés de tantos como seis a diez grupos de llinguaxe distintos. Los cantares y dances d'una particular lletra de cantar fueron calteníes vives y actuaes en grandes xuntes entamaes nes estaciones bones.
Na visión del mundu del Aborixe australianu cada eventu dexa un rexistru na tierra. Tou nel mundu natural ye un resultáu de los seres arquetípicos, seres que les sos aiciones crearon el mundu. Ente que los europeos consideren estos ancestros culturales como máxicos muncha xente aborixe entá creen na so esistencia lliteral. El significáu de llugares particulares y de criatures ta amestáu al so orixe n'El Suañar, y ciertos llugares tienen un potencial particular que los aboríxenes llamen el so "suañar". Nesti suañar mora la sacralidad de la tierra. Por casu en Perth, nel oeste d'Australia, los noongar creen que la escarpia conocida como Montes Darling son una representación del cuerpu d'un "Wagyl" - un ser culiebra qu'analayó sobre la tierra creando ríos, regueros y llagos. Piénsase que la Wagyl creó'l ríu Swan (río Cisne), na Planicie Costera Swan.
Nuna versión (hai munches cultures aboríxenes) Altjira foi'l dios del Tiempu de Suañar; el creó la tierra y dempués retiróse mientres el Tiempu de Suañar esmorecíase. Nomes alternativos pa Altjira en diverses llingües australianes inclúin Alchera, Alcheringa, Mura-mura y Tjukurpa.
El Suañar y los senderos de los Seres Espirituales son les llinies de cantares (o "Yiri" nel idioma warlpiri). La señales de los Seres Espirituales pueden ser d'esencia espiritual, restos físicos tales como los petrosomatoglíficos d'impresiones corporales o de buelgues de pies, ente los simulacros naturales y elementales. Pa citar un exemplu, el pueblu Yarralín del valle del ríu Victoria veneren l'espíritu Walujapi como l'Espíritu del Suañar del Pitón de cabeza negra. Walujapi esculpió un senderu con forma de culiebra a lo llargo d'una de les cares del cantil y dexó una impresión del so traseru cuando ella sentóse p'acampar. Estos dos signos del suañar pueden discernise anguaño.
Altagène
Altagène ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ussel-d'Allier
Ussel-d'Allier ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
San Cristóbal de la Vega
Historia
thumb|Ilesia San Cristóbal de la Vega perteneció al terciu y sexmo de Arévalo (Comunidá de Villa y Tierra de Arévalo), y na documentación medieval figura col nome de Sant Christoual. La villa foi parada obligada d'arrieros y trajinantes dada la so estratéxica situación nes antigües rutes de carretería.
Diccionariu de Pascual Madoz (Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar
''Llugar con conceyu de la provincia adm. de rent. de Segovia (9 llegües), partíu xudicial de Santa Maria de lleva (4), audiencia territorial y ciudá g. de Madrid (23), diócesis d'Avila (9) SIT. nuna pequeña elevación, Je combaten folles los vientos y el so CLIMA ye propensu á llebres intermitentes tien 60 CASES pequeñes la mayor parte, y de un solu pisu, les que se topen distribuyíes en 4 cais y delles callejuelas toes bien llanes y ensin empedrar, polo que s'enllenen de folla nel iviernu; hai una plaza de figura cuadrada; casa de conceyu que sirve tamién de cárcel, escuela d'instrucción primaria común á dambos sexos á la qu'alleguen sobre 40 neños y 15 á 20 neñes que se topen so la direición d'un maestru dotáu con 220 reales y 40 fanegas de trigu, pagaos los 220 reales de los fondos municipales y el trigu polos padres de los neños; dos fuentes de bones y abondoses agües, con dos caños caúna , y un pilón pa bebederu de los ganaos, dos paradores regulares y una ilesia parroquial (San Cristóbal Mártir) sirvida por un párrocu, que'l so curato ye d'entrada de presentación de S. M. nos meses apostólicos y del ob. nos ordinarios. L'edificiu asitiáu nun altu al O. del pueblu, ye sólidu y de regular capacidá; tien los ornamientos y alhaxes de plata indispensable pal so serviciu, les demás qu'esistíen, fueron estraidos na guerra de la Independencia'l campusantu non distante de la ilesia ta bien ventilado y en nada perxudica á la salú pública'l términu se estiende 1/2 llegües de N. á S. , y 3/4 de Y. á O. , y confina N. Tolocirio ; Y. Santiuste de San Juan Bautista; S. Rapariegos, y O. cas. de Botalhorno atopar nél y sobre la carretera, un portalgu perteneciente á la facienda nacional y traviésen-y 2 regueros, l'unu llamáu de Balverdon que tien orixe nel términu de Falpayar y desagua por Tolocirio y Montejo nel r. Adaja, y l'otru que naz nesti términu y desagua por Don Erro, nel mesmu r. Adaja; á esti postreru crúcienlu 2 pontes, unu nel camín que vá d'esti pueblu á Rapariegos y l'otru nel que dirixe á la vera d'Arévalo. El TERRÉN na so mayor parte ye llanu y cultívense 400 obraes de primera calidá ; 600 de segunda y 1,000 de tercera hai un chaparral como de 70 obraes; 400 de baldíos pa lleñes; 2 güertes que producen munches y regulares verdures y daqué de viñéu, CAMINOS los que dirixen á los pueblos estremeros y la carretera de Madrid á Valladolid, toos en medianu estáu. CORREOS recibir de Arévalo por balijero, que paga'l pueblu, los llunes, xueves y sábados, y salen los mesmos dias; lasan diariamente 2 dilixencies, PRODUCCIÓN PRINCIPAL: t r i g o, cebada, garbanzos, algarrobes, avena, yeros, centenu, pataques y mueles ; la so mayor collecha, trigu y cebada caltién ganáu lanar, vacunu, mular, caballar, asnal y de gocha; cría caza de llebres y perdices, INDUSTRIA Y COMERCIU l'agrícola, y 2 tiendes de curtiu valor pal consumu del pueblu, POBLACIÓN 60 v y c. , 25i almes CAP. IMP. 48,827. CONTRIBUCIONES 13,508 reales YÁ PRESUPUESTU MUNICIPAL xube á 3,804 reales que se cubrir por repartida vecinal.''
Ambiegna
Ambiegna ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Navia
Navia ye un conceyu d'Asturies. Allugáu nel noroccidente xunto a la ría que forma na so desembocadura'l ríu Navia, llenda'l norte col mar cantábricu, al sur con Villayón, al este con Valdés y al oeste con Cuaña. Tamién ye'l nome d'una parroquia y de la capital del conceyu. Asina como del ríu que fai de llende natural col conceyu de Cuaña.
Tien 62,58 km² y una llargura de cuesta de de 14 km. Cunta con delles figuaratibles industries: la papelera del grupu ENCE, Astilleros Armón, o la lláctea Reny Picot, por mentar dalgunes de les más relevantes.
Prehistoria y asentamientos celtes
Los primeros asentamientos homínidos asítiense nel paleolíticu inferior, hai unos 300.000 años como amuesen los nantes afayaos d'estremaes ferramientes de piedra Parque históricu del Ríu Navia 4.000 años e.C.. yá habitaba nel territoriu un elementu humanu, que vivía n'atroxu a les sos costumes prehestóriques. Asina aprucen nantes tumbulares a lo llargo'l conceyu, en pueblos como Andés, Anlleo, Tox (Villapedre) o Valleinclán ente otros.
Foi nel añu 600 e.C.., cuando aprucen en pisu naviegu los primeros pueblos celtes procedentes de centru d'Europa, arrivaron mandando ya imponiendo les sos costumes a les xentes del territoriu faciendo la convivencia daqué abegoso. Aprucen nesta dómina los agreyamientos humanos nos castros que tienen gran valir arquiteutónicu y los cuales representen nos nuesos díes importantes monumentos.
Dómina Medieval
Esiste una gran solombra, históricamente falando, demientres el tiempu que trescuerre ente la desapairición del xeitu vida celta, hasta la nacencia de los primeros noyos urbanos medievales. Aprucen nuevos cambeos na sociedá y nuevos xeitos de vida qu'aportaríen anovadores elementos culturales. La dómina romana (sieglu I e.C..), asina como la visigótica (sieglu V d.C.) son una muestra bien nidia d'esti cambéu indicáu anantes.
Dempués de la batalla de Cuadonga, el nuevu reinu dixébrase en territorios colos consiguientes condaos, gobernadores, xueces..., nomando los monarques a xente na que delegar los sos poderes nesos territorios, lo qu'aida pa que surdan les clases nobles, los cuales demientres los sieglos X, XI y XII avarganen grandes dosis de poder y fortunes. Ye nesta dómina cuando aprucen les primeres ilesies y cenobios na zona (Santa Marina de Veiga, San Salvador de Piñeira, San Martín de Siloyu), les cuales desempeñen una función alministrativa y relixosa.
Ye nel sieglu XII cuando s'aglutinen les nomaes "Villae" en pueblos, criyándose los primeros cobres y apruciendo pela primer vegada a figurar los estremaos conceyos. El de Navia avarganaba los territorios de Villayón, La montaña, y la propia Navia, allugamientu ésti que se caltuvo fasta'l sieglu XIX.
thumb|right|250px|Ría de Navia
La primer noticia documentada de Navia data del sieglu X, y refierse a una donación fecha a l'obispu d'Uviéu d'unes tierres n'Andés. Demientres los sieglos XI y XII tien llugar una meyora económica na zona por mor d'una gran acumulación de tierres, ganaos y fortunes monetaries por parte los señoríos.
Nel sieglu XIII, Navia nun ye ayena a la política d'espoxigue y repoblación que se da en tou'l territoriu, concediéndo-y el Rei Alfonsu X " la carta puela " en 1270. Los sieglos XIV y XV son estaes de gran recesión en tolos sentíos por mor en gran midida poles llaceries climatolóxiques qu'afechen con colleches y ganaos, y poles incesantes lluches dinástiques, faciendo aducir la delincuencia y la medrana.
Los sieglos advinientes (XVI y XVII) tuvieron marcaos entá pola gran penuria económica heriedada del sieglu anterior, anque tamién aprucieron nuevos problemes pa la sociedá como foi la llucha escontra los pirates y corsarios ingleses y franceses.
Sieglu XVIII
El sieglu XVIII truxo con elli una meyora nel allugamientu económicu del conceyu por mor al enanchamientu de los cultivos y llantaciones, l'aducimientu la producción de carne y la diversificación d'oficios y artesaníes.
La invasión francesa del sieglu XIX altera la vida social en toda Navia, arimando la xente del conceyu a espulsar del territoriu a los pueblos invasores. Entramos nuna gran dómina de prosperidá económica gracies a los burgueses adineraos y a los emigrantes d'ultramar. A ellos ye debío la meyora de les comunicaciones, de les cadarmes y en xeneral del nivel de vida de les xentes del conceyu demientres caberos del XIX y entamos del XX.
Ye a caberos del sieglu XIX cuando s'emancipen los territorios de Villayón y La Montaña dexando'l conceyu de Navia como ye anguaño.
Xeografía
Ocupa una superficie de 62,58 km² y la so población ye de, concentrándose la mayor parte na capital, en Veiga y en Viḷḷapedre (60% del total). La principal carretera que recuerre'l conceyu ye la N-634, cuntando con bonos accesos rodaos a la mayoría los pueblos del conceyu. Tamién posee cadarma ferroviaria, pasando per Navia la llinia de FEVE.
250px|thumb|right|Vista de Navia, capital del conceyu del mesmu nome
Xeoloxía
Too esto orixina una topografía modulada en tornu a tres xunidaes de relieve mui bien encartichaes: la estaya costera, los valles medios y la estaya montañosa del interior. Les elevaciones más pronunciaes afayámosles pel sur nes llendes con Villayón, con altores qu'enxamás aporten a los 1000 metros, siendo 'l picu Panondres con 842 metros el so accidente más destacáu. Otros altores destacables colos del picu de La Cueva y los Costillones con cembos allugaos alrodiu los 500 metros.
Climatoloxía
El clima na zona coxítase como atemperiáu, ensin grandes oscilaciones, gracies en bona midida pola aición moderadora del mar, qu'asela les temperatures n'iviernu faciéndoles más temperiaes, y nel branu aselando les mesmes.
Flora y fauna
Puen distinguise dellos ecosistemes pa la clasificación de la vexetación y fauna: Gracies a les favoratibles condiciones tanto xeolóxiques como climátiques, tien el conceyu una enanchada y variada doyura vexetal y animal. Asina, cuasi la metá del tarrén de la superficie correspuende a montes de pinos, ocalitos, y carbayos. Y en menor midida castañales, noceos, bedulios y fayeos. En cuantes la vida animal hai que destacar l'abondosidá de pesca tantu de ríu como de mar que siempres tevo'l territoriu, y que güei, desaniciárese adules, diera llugar a planes de repoblamientu de dalgunes especies como'l salmón.
Parroquies
El conceyu de Navia dixébrase en 8 parroquies:
Evolución demográfica
Fasta'l sieglu XVIII Navia presentaba una llaceriosa demografía por mor d'una agricultura estensiva que desaniciaba les viesques y afechaba coles paciones, lo que facía que n'estayes de recesión aprucieren zaperes y murries. Yeren tiempos d'alta mortandá infantil y poca esperanza de vida. L'emplegu afayábase poco estremáu y el movimientu de persones dábase en contaes ocasiones como yeren les salíes a Castiella o a ultramar.
Nel sieglu XIX baxa progresivamente la tasa de mortalidá y entámase a ver una modernización demográfica. Meyórase la dieta alimenticia, costrúyense meyores viviendes, meyórense les redes de saneamientu y les comunicaciones. Desapaecen les pestes manque aprucen nueves enfermedaes como'l cólera, la belleya, o'l gripe.
Pero ye nel sieglu XX cuando aduce la población d'un xeitu más significativu gracies a l'articulación económica del conceyu cola rexonal, acelerando'l desenrollu llariegu. Espáñase la enerxía hidroeléctrica del ríu gracies a los banzaos de Doiras, Grandas y Arbón y esta enerxía, muncho más versátil y barata, atrái muncha industria como la conservera, los astilleros y la fábrica de farines. Caberamente, empreses como la papelera, la Reny-Picot, Armon, etc, esplotien l'ésitu del conceyu a la hora d'españar les sos ventayes competitives.
Economía
Güei, la representación de los emplegos según estayes danos los siguientes datos: La estaya primaria acupa un 23,03% de los emplegos. Nesta estaya tuvo gran incidencia la pesca, fonte de vida demientres muncho tiempu en Veiga. La ganadería ye l'actividá que mayor númberu d'emplegos concentra, amosándonos equí una gran especialización lláctea, como encartíchanos el tantu por cientu de vaques de la raza frisona que contabilícense, siendo ésti de cuasi el 90 por cientu.
El secundariu y el de la construcción representa a un 38,86% del total, siendo la xamasca del papel la que mayor númberu d'emplegos produz, gracies a la fábrica de CEASA, de gran importancia dientro de tol conceyu de Navia. Otres actividaes con bona presencia son les de l'alimentación y les tresformadores de metales. La construcción, ta nun espurrimientu de cutio.
Por últimu, la estaya terciaria acupa'l 38,11% de la población activa y vese como la estaya terciaria cada vegada más moderna y funcional, va dir sorbiendo mano d'obra de la secundaria, al demandar la industria munchos menos requerimientos llaborales. Destaquen dientro d'esta estaya'l comerciu y la hostelería, espoxigándose mayormente na capital y en Veiga. Anguaño, Navia tornóse nún de los noyos comerciales más importantes dientro del occidente asturianu, en llucha cola so vecina Ḷḷuarca.
Política
Nel conceyu de Navia, de magar 1979, el partíu que más tiempu gobernara foi'l PP (végase llista d'alcaldes de Navia). Sicasí, l'alcalde d'anguaño ye'l Socialista Ignacio García Palacios.
Arte
Destaca la ilesia de Santa Marina de Veiga, datada nel sieglu XVIII y la cual acueye retablos del insigne José Bernardo de la Meana. Ye d'estilu barrocu, con planta en forma de cruz llatina con un pórticu llateral abiertu y otru pieslláu a los pies.
La fachada principal ye de calter monumental y allevántase per enrriba de la nave. Encadármase en tres cais: la central abelluga la puerta d'acesu, d'arcu escarzán. Sobre ella un balcón esnaláu con balaustrada de fierro y furacu decoráu con moldures barroquizantes. Les cais llaterales presenten fiestres a l'altor del balcón central, y per enrriba tórnense en torres de seición cuadrada, con un furacu rematáu n'arcu, coronándose con cúpules d'escames y altos pináculos.
Dientro de la so arquiteutura civil y popular, el conceyu déxanos innumberables amueses. D'esti xeitu sorrayaremos:
El palaciu de Llienes, n'Armental (parroquia de Villanova) y que data del sieglu XVI. Amuesa una torre cuadrangular de cuatro pisos, a los que separta una franxa nun ornamentada, y el cuerpu de la vivienda, dempués reformáu. Tamién presenta dos escudos de gran fautura. Anguaño esmolez el so estáu de caltenimientu.
N'Anlleo afayamos el palaciu d'Anlleo, güei n'estáu ruinosu. Ye una construcción encadarmada en forma de “L”, con torres almenaes cuadraes nos tres vértices. Coméntase que nuna d'elles pasó la nueche San Francisco d'Asís nel so pelegrinar a Santiago de Compostela. El so orixe parez ser del sieglu XIII, manque lo qu'anguaño se caltién pertenez al sieglu XVII. Foi casa de la familia Navia, que llueu ostentaríen el marquesáu de Santa Cruz de Marcenado.
Fiestes
Tolos pueblos del conceyu celebren les sos fiestes patronales, siendo les de la Patrona de la capital, La Virxe de la Barca, les más baturicies y populares. El so cultu remana yá dende entamos del sieglu XIII, cuntando anguaño con una fermosa procesión hacia la mar. La distribución de les fiestes relixoses nes dates de branu vien en consonancia cola finalización de les xeres de recueya de les colleches.
Clubes deportivos
Las principales asociaciones deportives del conceyu son:
Yuma Fujita
Yuma Fujita (藤田 雄馬; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Roseta
thumb|Una crasulácea, [[Aeonium palmense, coles fueyes en forma de roseta.]] En botánica, una roseta ye una disposición circular de fueyes nes que toes s'atopen al mesmu altor. Munches plantes perennes aparentemente caducifolies caltienen una roseta basal, esto ye, allugada a ras de suelu, mientres l'iviernu.
Les formaciones en roseta son típiques de numberoses families botániques, y especialmente comunes nes asteráceas y les brasicáceas. Dalgunes crasulácees tienen una distintiva forma de roseta de fueyes ensundioses.
Melissa McCarthy
Melissa Ann McCarthy, más conocida como Melissa McCarthy ye una actriz, comediante, escritora y productora d'Estaos Xuníos.
McCarthy primero ganó la reconocencia pol so papel como Sookie St. James na serie de televisión The Gilmore Girls (2000-2007). Nel ABC sitcomSamantha Who? (2007-2009), que retrata Dena. De siguío, McCarthy foi escoyida como Molly Flynn nel CBS sitcom Mike & Molly, un papel que-y valió un Emmy Award a la Meyor Actriz Principal nuna Serie de Comedia, según dos nominaciones a los premios mientres les temporaes siguientes. McCarthy tamién foi nomáu pal Emmy Awards a la Meyor Actriz Convidada nuna Serie de Comedia pol so trabayu como anfitrión de Saturday Night Live Tres años consecutivos.
McCarthy llogró gran ésitu y la fama pol so papel de la película avance como Megan Preciu nel 2011 esitosa comedia Bridesmaids, que llogró les sos numberoses nominaciones a los premios qu'inclúin un Academy Award nominación p'Academy Award a la Meyor Actriz, una BAFTA de nominación y un Screen Actors Guild Award nominación como Meyor Actress.En 2013, ella co-protagonizó nes películes de comedia Identity Thief y The Heat. Ella tamién apaeció nes películes The Nines, The Break Up, The Hangover Part 3. En 2014, McCarthy protagonizó la comedia T|Tammy y la película de comedia dramática St. Vicente. En 2015, ella encabezó la comedia d'aición Spy.
Primeros años
McCarthy nació en Plainfield, Illinois, la fía de Sandra y Michael McCarthy Ella ye una prim de l'actriz y modelu Jenny McCarthy.McCarthy foi criada nuna granxa nuna familia irlandesa católica grande". Graduóse de l'Academia de San Francisco (Academia Católica de Joliet) en Joliet.La so carrera empezó cola comedia stand-up.
McCarthy ye una alumna de The Groundlings, una compañía de comedia d'improvisación y croquis con sede en Los Angeles, California.
Carrera
McCarthy fixo la so primer apaición en televisión nun episodiu de la serie de comedia de NBC Jenny , frente a la so prima Jenny McCarthy. Ella fixo'l so debú nel cine nun papel secundariu na comedia de 1999 Go, y más tarde tuvo papeles nes películes Drowning Mona, Disney The Kid Charlie's Angels y The Life of David Gale''. Ella tamién fixo trabayu de voz en tres episodios de Kim Possible, onde interpretó a DNAmy.
En 2000, McCarthy foi escoyida como Sookie St. James, el fanáticu del control y scatterbrain / klutzy meyor amigu de Lorelai Gilmore na serie de televisión The Gilmore Girl's. La serie terminó dempués de siete temporaes, en 2007. En 2007, protagonizó xunto a Ryan Reynolds de la fantasía de la ciencia thriller psicolóxicu The Nines, escrita y empobinada por Juan Agosto. Más tarde actuó nes comedies independientes 'El Capitán' ', y Dende 2007 para 2009, McCarthy encarnó a Dena na ABC sitcom Samantha Who? Ella tamién foi estrella convidada en Rita Rocks en 2009, y en Private Practice en 2010.En 2010, McCarthy xugó papeles secundarios en películes The Break Up.
2011-2016
A principios de 2010, McCarthy foi escoyida pal papel principal como Molly Flynn nel CBS sitcom Mike & Molly. En 2011, McCarthy tuvo una actuación estelar na comedia Bridesmaids al llau de Kristen Wiig, Maya Rudolph, Rose Byrne, Wendi McLendon-Covey y Ellie Kemper. McCarthy recibió una nominación al Óscar nominación pola so actuación. Na seronda de 2011, dempués d'algamar la fama de  dames d'honor , recibió'l so primer Premiu Emmy de Meyor Actriz nuna Serie de Comedia para ella papel en Mike & Molly. McCarthy más tarde tuvo papeles secundarios en This Is 40 (2012), Knocked Up y The Hangover Part III (2013). Ella foi convidada a xunise a l'Academia de les Artes y les Ciencies en xunu de 2012 xunto con otros 175 individuos.
McCarthy foi see Saturday Night Live el 1 d'ochobre de 2011, de nuevu'l 6 d'abril de 2013, y una tercer vegada'l 1 de febreru de 2014.Foi nomada tres veces pa un Emmy Award al Sobresaliente Actriz Convidáu nuna Serie de Comedia poles sos apaiciones nel programa de televisión dende 2012 hasta 2014.
En 2013, McCarthy co-protagonizó la comedia criminal Identity Thief con Jason Bateman.Identity Thief abrió nel # 1 na taquilla y recaldó $ 174 millones en tol mundu a pesar de les crítiques negatives. Na so crítica negativa de la película, el críticu de cine Rex Reed polémicamente fixo delles referencies al pesu de McCarthy, refiriéndose a ella como "gruesa" y l'usu de dellos términos peyorativos pa referise al so tipu de cuerpu.
"El críticu llama Melissa McCarthy« tractor de tamañu "," hipopótamu "na revisión de la nueva película", Güei 7 de febreru de 2013.
250px|thumb|right|Melissa McCarthy en [[2007]]
Los comentarios de Reed darréu llamó poderosamente la crítica de dellos críticos de cine y la industria polo xeneral. El críticu de cine Richard Roeper dixo: "Esto namái güel a mezquina insultos en llugar de la crítica xenuina". Nuna columna pa The Huffington Post, Candy Spelling comparó opinión de Reed en intimidación. The Huffington Post  19 de febreru de 2013.
McCarthy co-escribió'l guión de la película Tammy, que foi llanzáu'l 2 de xunetu de 2014. McCarthy protagonizó la película, sobre una muyer que pierde'l so trabayu y el so coche, y depués entérase de que'l so home foi infiel. P'alloñar, el personaxe de McCarthy vese obligáu a depender de la so güela alcohólica pal tresporte (interpretáu por Susan Sarandon) mientres s'embarquen nun viaxe d'autu-descubrimientu
McCarthy tamién produció un pilotu de CBS, protagonizada pol so home, Ben Falcone. En 2016 protagonizara la película  Ghostbusters.En 2015 McCarthy foi 3° na llista de la revista Forbes como la 3 actriz mas pagues de Hollywood con $23,000,000. Amás, yá la escoyeron como la cara de la portada de revistes como Elle, Rolling Stone, More, People y Entertainment Weekly.
Vida personal
McCarthy casóse col so noviu de tola vida, Ben Falcon, un actor y ex alumnu de The Groundlings, el 8 d'ochobre de 2005.
Falcone menudu fai cameos en películes protagonizaes por McCarthy, como Bridesmaids, The Heat,  Tammy , Identity Thief y Spy''.
Xuntos, tienen dos fíos; unu nacíu en 2007 y l'otru nacíu en 2010.
Emprendimientos comerciales
McCarthy, quien estudió los testiles na Southern Illinois University primero que ella convirtióse nun actor de televisión y cine, convertir nun diseñador de moda a los 44 años la so primer coleición de ropa, Melissa McCarthy Seven7, ye para plus-size les muyeres y que va incluyir la ropa hasta la talla 28.
McCarthy afirma que "Les persones nun se detienen en tamañu 12. Siento qu'hai una gran cosa que falta nel que nun puede vistir al so estáu d'ánimu percima d'un determináu númberu. [comerciales] segregar más- tamañu "tiendes de ropa y despintar estes tiendes lloñe d'otros sectores de la mall.
Caces (parroquia)
Caces ye una parroquia y un llugar del conceyu asturianu d'Uviéu, a unos 12 quilómetros de la capital del conceyu.
Ocupa'l sector suroccidental del conceyu, nuna zona regada pol ríu Nalón. El pueblu de Caces ye'l llugar de más población de la parroquia y alcuéntrase nuna vega a la izquierda del Nalón, nún de los meandros qu'esti ríu forma nesta parte del so recorríu, enantes de la confluencia col Nora.
Caces ta formada poles siguientes entidaes de población: Caces, El Pando, Pozobal, Siones y La Vallina. La población de la parroquia ye de.
Caces yera la capital del conceyu de Ribera d'Abaxo hasta qu'a finales del sieglu XIX esti aconceyóse col d'Uviéu.
Fiestes
Les fiestes de Caces son el 8 de setiembre n'honor de la Virxe de Cuadonga.
Valignat
Valignat ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bouvardia ternifolia
Bouvardia ternifolia ye una especie de plantes con flores perteneciente a la familia de les Rubiaceae. thumb|240px|Ilustración thumb|240px|Detalle de la planta en flor
Descripción
Son arbustos qu'algamen un tamañu d'hasta 1(-2) m; con ramines espardida a densamente hírtulo-pubérulas. Fueyes 1.5-5 × 0.2-1.3 cm, 3-5(6)- verticilaes, elípticu-llanceolaes a angostamente ováu-llanceolaes, cartacees a subcoriacees al ensugase, en dambes superficies espardida a densamente papiloso-hispídulas o hírtulas, la base aguda o angostamente cuneada, el ápiz agudu, los marxes revolutos, escábrides; nervaduras secundaries 2-6(-12) pares, eucamptódromas a broquidódromas; pecíolus 0.5-12 mm, vellosos a glabrescentes; estípules 1-1.5 mm, na cara abaxal hírtulas, con una aresta 1-4 mm. Inflorescencies 3-6 × 3-4 cm, terminales, corimbiformes a subcapitaes, con (3-)7-40 flores, pubérulas; pedúnculu ausente o 0.5-3 cm; bráctees 0.5-10 mm, subulaes a lliniares. Flores pedicelaes, los pedicelos 1-3 mm; hipanto 1.5-2 mm, subgloboso a obovoide, espardida a densamente hírtulo; llimbu calicino lobáu hasta la base, los llobos 1-2 mm, subulaos a linear-llanceolaos, pubérulos; corola tubular, colorada, nel esterior dafechu espardida a densamente papiloso-pubérula, nel interior glabra sacante con un aniellu velloso na base y pruinosa nos llobos, el tubu 12-20 mm, los llobos 2-4 mm, ovaos, agudos a obtusos; anteres 2-4 mm, na forma brevistila curtia y parcialmente exertes, na forma longistila incluyíes; estigmes 1-2 mm, l'estilu na forma brevistila c. 10 mm, na forma longistila 10-16 mm. Cápsules 5-7 × 5-7 mm, subglobosas, lateralmente estruyíes, bisulcaes, 3/4 ínferas, pubérulas o glabrescentes; granes 2-3.5 mm de diámetru.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nos montes de Pinus-Quercus, montes caducifolios de Liquidambar y carbaes a una altitú de 1200-2600 metros, en (Estaos Xuníos en Arizona, Nuevu Méxicu, Texas, Méxicu en Durango, Hidalgo, Jalisco, Estáu de Méxicu, Morelos, Nayarit, Oaxaca, Puebla, Querétaro, San Luis Potosí, Sonora, Tamaulipas, Veracruz, y esperada en Mesoamérica en Chiapas.)
Propiedaes
Na zona de Morelos, la so principal aplicación melecinal ye pa tratar mordedures de víbora. En casos de picadura d'abeya, alacranes, arañes, ciempiés y formigues, fiérvese'l tarmu y les fueyes n'agua pa bañase. Les fueyes maceraes o les cañes nueves molíes aplíquense direutamente, o se guarden n'alcohol pa usalo en frotaciones.
Más información apaez hasta'l sieglu XX en Maximino Martínez, qu'indica que ye antidisentérico, antiespasmódico, antirrábicu, antitusígeno, pa calor de corazón, estimulante y en hematemesis.
Taxonomía
Bouvardia ternifolia describióse por (Cav.) Schltdl. y espublizóse en Linnaea 26: 98. 1853[1854]. Bouvardia: nome xenéricu nomáu n'honor de Charles Bouvard (1572–1658), médicu de Lluis XIII de Francia, y superintendente del Jardin du Roi en París.
ternifolia: epítetu llatín que significa "tríu de fueyes"
María Asunción Jacoba Pía de la Concha García-Mauriño
María Asunción Jacoba Pía de la Concha García-Mauriño ye una empresaria llibrera y política menorquina d'orixe asturianu, diputada nel Congresu na XI y XII Llexislatures.
En 1970 emigró a Francia, onde trabayó de neñera y d'auxiliar d'hospital. Años dempués establecióse en Madrid, onde trabayó como secretaria en Yves Rocher y como alministrativa nel despachu d'abogaos de la cai de Atocha, 55.
Dempués vivió en Llión, Barcelona y Santander, hasta que'l branu de 1980 establezse en Ciutadella, Menorca. Empezó trabayando como secretaria de xulgáu hasta qu'en 1990 fundó la llibrería La Torre de Papel, onde se celebren talleres d'idiomes y lliteratura. Miembru de Podemos, en febreru de 2015 foi escoyida secretaria xeneral en Menorca. Foi escoyida diputada nes eleiciones de 2015 y 2016.
Castañéu (Miranda)
Castañéu ye una aldea y parroquia del conceyu asturianu de Miranda.