cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suze (Drôme)
Suze ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
KP Persei
KP Persei (KP Per / HD 21803) ye una estrella de magnitú aparente +6,41 asitiada na constelación de Perséu. D'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax de Hipparcos, alcuéntrase a 370 pársecs o 1208 años lluz del Sistema Solar.
Carauterístiques físiques
KP Persei ye una subxigante blancu-azulada de tipu espectral B2IV. Tien una lluminosidá 8900 vegaes superior a la lluminosidá solar y una elevada temperatura efectivo de 22.300 K. Con un radiu 6,5 vegaes más grande que'l del Sol, xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada —llende inferior de la mesma— de 39 km/s.
La bayura relativa d'heliu de KP Persei, [He/H] = 0,136, correspuende a la d'una estrella evolucionada, claramente percima del nivel inicial d'estes estrelles a la edá cero de la secuencia principal ([He/H] ≈ 0,10). Ye una estrella masiva con una masa de 8,1 - 9,8 mases solares y una edá ente 18 y 22 millones d'años. La so masa ta na llende percima del cual les estrelles rematen la so vida españando violentamente en forma de supernova.
Variabilidá
KP Persei ye una estrella variable catalogada como variable Beta Cephei. Estes variables —ente les que figuren Murzim (β Canis Minoris) y Adid Australis A (ε Persei A)— deben les sos variaciones de rellumu a pulsaciones na so superficie. La variación rexistrada nel rellumu de KP Persei ye de 0,140 magnitúes, siendo'l so periodu de 0,2017786 díes (4,84 hores).
Kornephoros
Kornephoros o Korneforos ye'l nome de la estrella β Herculis (β Her / 27 Herculis / HD 148856), de magnitú aparente +2,78 y la más brillosa de la constelación d'Hércules.
Nome
El nome de Kornephoros provién del griegu y significa «el portador del garrote». Tamién recibe'l nome, menos utilizáu, de Rutilicus, que comparte cola estrella Zeta Herculis. Rutilicus vien de rutellum, diminutivu de rutrum, un preséu afiláu utilizáu na Antigua Roma na agricultura o na guerra, que Hércules lleva consigo en delles de les primeres representaciones.
Carauterístiques físiques
Kornephoros ye una estrella xigante mariella de tipu espectral G8III distante 148 años lluz del Sistema Solar, que la so temperatura superficial ye de 4967 K. La so lluminosidá ye 175 vegaes mayor que la lluminosidá solar y el so diámetru ye unes 20 vegaes mayor que'l del Sol. Tien una metalicidá inferior a la solar, siendo'l so conteníu relativo de fierro el 54% del que tien el Sol. Al igual qu'otres xigantes, xira amodo sobre sigo mesma, habiéndose midíu una velocidá de rotación proyeutada de 3,4 ± 1,0 km/s. Ye una fonte notable de rayos X, lo qu'implica cierta actividá magnética. Col triple de masa que'l Sol, la so edá envalórase nunos 440 millones d'años; empecipió la so vida siendo una estrella de tipu B similar a como ye güei Zubeneschamali (β Librae).
Kornephoros ye una estrella binaria que la so componente secundaria ye invisible, siendo detectada pol efeutu gravitatoriu qu'exerz sobre la estrella principal. La masa de la estrella acompañante probablemente ye daqué cimera a la del Sol.
Saxón antiguu
280px|right|thumb|L'antiguu [[Ducáu de Saxonia, hacia l'añu 1000), onde'l saxón antiguu yera la llingua principal.]] Saxón antiguu, tamién conocíu como so alemán antiguu, ye una llingua xermánica. Ye la forma rexistrada más temprana del baxu alemán, y ta documentu ente'l sieglu VIII y el sieglu XII, fecha a partir de la cual empecípiase'l baxu alemán mediu. Falar nes mariñes noroccidentales d'Alemaña y Dinamarca habitaes pol pueblu saxón. Ta rellacionáu col anglofrisio antiguu (frisio antiguu, inglés antiguu), participando parcialmente de la llei d'aspiración nasal ingvaeónica. Bien probablemente yera intelixible col antiguu anglosaxón. Tamién ta rellacionáu col antigo so franconio ("antiguu holandés").
Sobrevivieron namái unos pocos testos, predominantemente en votos bautismales que s'esixíen a los saxones a instancies de Carlomagno. L'únicu testu lliterariu que se caltién ye Heliand. Escontra'l sieglu XII el saxón antiguu evolucionara considerablemente, dando llugar a lo qu'anguaño se llama baxu alemán mediu o saxón mediu.
Fonoloxía
L'antiguu saxón estremar del antiguu altu alemán por non compartir les isogloses correspondientes a la segunda mutación consonántica xermánica, por esa razón caltién como p, t, k consonantes qu'en altu alemán pasaron a ser fricatives o africaes.
Los diptongos xermánicos ai, au sistemáticamente dieron n'antiguu saxón ē, ō, frente al antiguu altu alemán onde apaecen como ei, ou y namái dacuando ē, ō dependiendo de la consonante siguiente. Ente les llingües xermániques occidentales l'antiguu saxón ye la única que caltién la consonante protoxermánica -j- tres consonante, como en hēliand 'salvador', frente al altu alemán antiguu heilant, l'anglosaxón hǣlend (anque la -j continua en góticu háiljands). El umlaut xermánicu namái se da con una a curtiu, y con numberosos casos d'inconsistencia: hebbean o habbian 'haber, tener' (anglosaxón, hebban).
Testos o fragmentos
Ente los testos conocíos tán: Comentariu de salmo * Penitencia * Sermón de Beda
Reinu d'Arles
El reinu d'Arles (o Arelato) foi un dominiu francu-burgundiu o puramente borgoñón con capitalidad na ciudá d'Arles, establecíu nel añu 933 al axuntase los territorios que, esgazaos del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu dempués del interregno asocedíu a la muerte del emperador Carlos III el Gordu en 888, formaron el reinu de l'Alta Borgoña y el reinu de la Baxa Borgoña. Estos territorios taben asitiaos respeutivamente al norte y al sur de la cuenca del ríu Ródanu, dende la so nacencia nos Alpes hasta la so desaguada nel mar Mediterraneu.
Foi gobernáu por reis independientes hasta l'añu 1032, cuando cayó de nuevu na órbita del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. Dempués de 1032, la esistencia del Arelato como poder central de los sos territorios foi puramente de iure, estremáu en pequeños dominios feudales que fueron cayendo en poder de los sos vecinos (reinu de Francia, cantones helvéticos, etc.), hasta que la práutica totalidá de los sos postreros remanentes pasaron finalmente al reinu de Francia, en 1378. Unu d'esos postreros remanentes, el condáu de Saboya (convertíu en ducáu de Saboya en 1416), pue ser consideráu como l'herederu del reinu d'Arles, pos a lo llargo de los siguientes sieglos llogró axuntar parte de los territorios del citáu reinu, hasta que la Revolución francesa espulsó a la Casa de Saboya de la cuenca del Ródanu faciéndola bascular escontra El Piamonte ya Italia. Dende ellí encabezaron el procesu d'Unificación Italiana y convirtiéronse en reis d'Italia reunificada.
Fundadores del reinu (antigua Casa de Welf)
thumb|right|250px|Mapa del reinu d'Arles nos sos últimos años, incluyendo'l [[condáu de Provenza.]]
En xineru de 888, Rodolfo I de Borgoña, conde de Auxerre, fundó'l reinu de l'Alta Borgoña al ser reconocíu como tal pola nobleza local, mientres la descomposición del Sacru Imperiu tres l'abdicación y muerte del emperador Carlos III el Gordu. Rodolfo I pertenecía a la Casa de Welf, y heredó en 876 a la muerte del so padre, Conrado II de Auxerre, señor del condáu borgoñón d'Auxerre, los territorios de Xinebra, Lausana y Sion, qu'arrodien el llagu de Xinebra, y llamábense Marca Transjurana). Estos territorios fuéren-y concedíos a Conrado n'avientu de 864, col títulu de marqués de Transjurania, pol emperador carolinxu del Sacru Imperiu Lluis II el Mozu, fíu del emperador Lotario I, dempués de que Conrado matara al bosónida conde Huberto.
El fíu de Rodolfo I, Rodolfo II de Borgoña, llogró axuntar los dos reinos de l'Alta y la Baxa Borgoña nel nuevu reinu d'Arles cuando'l bosónida Hugo d'Arles, rei d'Italia, venció-y nel añu 933 el reinu de Provenza, tamién llamáu reinu de la Baxa Borgoña, en cuenta de l'arrenunciu per parte de Rodolfo II a la corona d'Italia. Nel pactu tamién se convieno'l matrimoniu ente la fía de Rodolfo, Adelaida, col fíu d'Hugo, Lotario. En 937, a Rodolfo II asocedió-y el so fíu Conrado el Pacíficu, rei de Borgoña, a quien en 993 asocedió de la mesma el so fíu Rodolfo III de Borgoña, postreru de los reis güelfos de Borgoña.
El Arelato nel Sacru Imperiu Romanu Xermánicu
El 6 de setiembre de 1032, a la muerte de Rodolfo III, producióse una disputa ente'l emperador Conrado II el Salio —designáu herederu del reinu borgoñón pol difuntu rei— y otru sobrín d'esti postreru, el conde de Blois y Troyes Eudes II, l'herederu más direutu de Rodolfo. Este'l conflictu de la Socesión de Borgoña (1032-1034), que tres de dos años de llucha ente los dos primos va acabar favoreciendo al emperador, que va incorporar asina'l reinu al Imperiu.
Anque los sos socesores nel Sacru Imperiu cuntárense como reis d'Alemaña, d'Italia y d'Arles, pocos viaxaron hasta Arles pa ser coronaos na so catedral:
Descomposición del Arelato
La mayor parte del territoriu de la Baxa Borgoña foi progresivamente incorporáu a la corona de Francia, ente que les partes orientales de l'Alta Borgoña fueron adquiríes poles cases de Zähringen y d'Habsburgu. Federico Barbarroja, al casase con Beatriz de Borgoña, la heredera del Francu Condáu de Borgoña, añedió esos territorios occidentales del reinu d'Arles al dominiu personal del emperador, titulándose conde.
Arenas del Rey
Arenas del Rey ye una llocalidá y conceyu español asitiáu na parte centro-sur de la contorna de Alhama, na provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía. Llenda colos conceyos de Cacín, Agrón, Jayena, Alhama de Granada y Játar.
El conceyu arenusco entiende los nucleos de población d'Arenas del Rey, Fornes y Banzáu de los Bermejales, asitiáu xunto al banzáu del mesmu nome. Arenas del Rey atópase enclaváu na aguada norte de la Sierra de la Almijara, nel valle del ríu Cacín.
Historia
Esisten muertes de la presencia de los romanos como la hai de la llongura dominiu musulmán y tamién de la posterior repoblación cristiana tres la guerra pola Reconquista de Granada. Yá nel sieglu XIX tuvo especial protagonismu'l conceyu pola presencia nes sos tierres de tropes napoleóniques mientres la guerra d'Independencia. Arenas del Rey foi constituyida como villa per distinción de Carlos III.
El nucleu urbanu onde s'asitiaba l'antigua población foi destruyíu totalmente pol terremotu de 1884 y reconstruyóse mientres los últimos años d'esi mesmu sieglu XIX gracies a les aportaciones recibíes dende práuticamente toa España col decidíu sofitu a la iniciativa d'Alfonsu XII y les aportaciones voluntaries del arquiteutu Juan Monserrat Vergés, que diseñó los planos y supervisó la obra. miniaturadeimagen|Casa de finales del sieglu XIX de les que se caltienen nel pueblu En 1973 fundiéronse los conceyos de Fornes y Játar al d'Arenas del Rey. El 19 de febreru de 2015 segregóse la daquella entidá llocal autónoma de Játar cola aprobación del plenu del conceyu arenusco por unanimidá, que cerró'l procesu col vistu bonu de la Diputación de Granada y el gobiernu autonómicu'l 19 de febreru de 2015.
Política
Les resultaos n'Arenas del Rey de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2015, son:
Turismu
250px|miniatura|derecha|Ilesia de San Sebastián d'Arenas del Rey. El principal curiosu monumental qu'ufierta Arenas del Rey a los sos visitantes ye una ilesia parroquial llevantada, como tol pueblu actual, nel sieglu XIX, d'interesada planta. Gracies al espaciu natural en que s'alluga, nes proximidaes del banzáu de los Bermejales, Arenas del Rey forma parte d'esa serie de conceyos del Poniente Granadín qu'empiecen a ser un claru referente pal turismu rural. Merez trate'l paisaxe qu'ufierta l'aguada norte de Sierra Tejeda, de la que daquién escribió que ye "una impresionante mole de piedra pardu-acoloratada, bordiada pola nota verde de viñeos, texos y pinares, y pel iviernu coronada por una blanca montera de nieve".
Virming
Tien una población de y una superficie de  km².
Bin Ukishima
Bin Ukishima (浮嶋 敏, ) ye un ex-futbolista y entrenador xaponés.
Centaurea cyanus
thumb|Aspeutu xeneral de tarmos en flor. thumb|Fueyes thumb|Detalle del arreyo. thumb|Capítulu con flósculos periféricos azules en floriamientu. thumb|Capítulu con flósculos periféricos blancos en floriamientu. thumb|Cipselas sueltes. thumb|Aciano el so nel so hábitat más natural, los campos de ceberes.
Centaurea cyanus, llamáu popularmente aciano o azulexu, ye una planta yerbácea añal de la familia de les asterácees. Clasificáu nel xéneru Centaurea section Cyanus (DC. in Ann. Mus. Nat. Hist. Nat. Par., 16: 158,1810) - o sub-xéneru Cyanus (Hayek in Denkschr. Kaiserl. Akad. Wiss. Wien, Math.-Naturwiss. Kl., 72: 587, 1901), recién publicaciones, cada vegada más numberoses y aceptaes, alcen esti postreru al rangu de xéneru y consideren Centaurea cyanus un sinónimu de Cyanus segetum que lo reemplaza.
Descripción
Ye una planta yerbácea añal, escasamente biañal, de raigañu axial, que llega a midir un metro d'altor. Tien tarmos recios y ramificaos na parte cimera, non alaos, daqué angulares y cubiertos de vellosidá lanuginosa. Les fueyes, tamién algodonoses, les basales más o menos arosataes, con o ensin lóbulos agudos, son lliniales y con nerviación llonxitudinal y tán dispuestes de forma alterna nel tarmu. El arreyo ye acampanáu, de 12–16 mm; los sos bráctees en 4- fileres son verdes-parduces, oblongues les internes - de cutiu tiñíes de púrpura - y ovalaes les esteriores; estes postreres tomentosas, con apéndices llaterales blancos a negros, membranáceos, y flecu apical escarioso decurrente con dientecitos triangulares. Los flósculos perífericos, estériles, son de color azul más o menos intensu - o blancos - y práuticamente 2 vegaes más grandes (20-25 mm) y vistosos que los interiores (10-15 mm), d'un azul-violáceo más fondu, y tubos de los dos tipos de color blancu. Los unos como los otros son bien pocu numberosos. Receptáculu planu o convexu, con escames lliniares, ablancazaes. El frutu ye un aqueniu mediu-centimétrico, daqué velludo, de color paja o azuláu o con estos dos colores, que lleva eleosoma y con un miriguanu de numberoses goches ríxides y agudes de tamaños desiguales.
Hábitat y distribución
Tamién llargamente cultivada como ornamental. Arrobináu y naturalizáu en numberosos países de tolos continentes, probablemente sacante África, al traviés de les sos granes entemecíes colos granos de ceberes introducíes a lo llargo de la historia, dende Europa Mediterránea d'onde ye natural según unes publicaciones, o d'Europa central según otru autores - lo que nun dexa de ser, a lo menos, sorprendente.
N'España esta presente esencialmente na metá norte de la península y, bien puntualmente, na so metá meridional y les Islles Baleares.
Usos
Utilizáu p'arumar el té conocíu como "Lady grey " el cual combina arume de bergamota (Citrus bergamia) y flores de Aciano.
Kumba Ialá
Kumba Ialá, nome de nacencia: Kumba Yalá foi un profesor de filosofía y políticu de Guinea-Bisáu, presidente de la República ente'l 17 de febreru de 2000 y el 14 de setiembre de 2003, cuando foi depuestu por un golpe d'estáu militar. Ialá yera musulmán, anque primeramente fuera católicu, y d'orixe balanta.
Entamos
Nació nuna familia de llabradores en Bulda, na rexón del Cacheu el 15 de marzu de 1953. Ialá, dende la so adolescencia, militó nel Partíu Africanu pa la Independencia de Guinea y Cabu Verde (PAIGC), partíu que llevó a cabu un llevantamientu armáu contra'l colonialismu portugués.
Estudió Teoloxía na Universidá Católica Portuguesa de Lisboa y más tarde, Filosofía. En Bisáu, Ialá estudió Derechu. Foi falante de portugués, llingües criollas africanes, español, francés y inglés y podía lleer en llatín, griegu y hebréu. En completando los sos estudios, trabayó como profesor de filosofía.
Centaurea cyanus
Usos
Ye la flor nacional d'Estonia y Alemaña.
Kumba Ialá
Carrera política
Ialá comandó una delegación del PAIGC en Moscú n'homenaxe del 70º aniversariu de la Revolución Bolxevique de 1917, sicasí, en 1989 foi espulsáu d'aquel partíu por esixir una gran reforma democrática.
Centaurea cyanus
Usos
En Francia, el so nome Bleuet - el calificativu común de la especie en Francés - emplegóse como llamatu de los soldaos de la Clase 1915» que fueron los primeres en llevar el nuevu uniforme de color azul horizonte, pola so paecencia col coloríu del Aciano. Caltiénse güei día como símbolu de les Asociaciones d'antiguos combatientes» del país.
Kumba Ialá
Carrera política
En marzu de 1991, xunto a Rafael Barbosa, Ialá ayudó a fundar el Frente Democrática Social (FDS). El 14 de xineru de 1992, Yalá abandonó'l FDS y fundó el Partíu pa la Renovación Social (PRS).
Mientres la primer eleición multipartidaria que tuvo llugar el 3 de xunu de 1994, Ialá foi candidatu presidencial. Foi electu'l candidatu del PAIGC João Bernardo "Nino" Vieira que venció col 46,2% de los votos. Ialá quedó de segundes, col 21,88% de los votos. Como nengún de los dos candidatos llogró'l 50% de los votos, realizóse la segunda vuelta el 7 d'agostu del mesmu añu. Vieira ganó a Ialá per un marxe d'apenes cuatro puntos porcentuales (52,02% contra 47,98%). Ialá reconoció los resultaos, pero afirmó qu'hubo hostigamientos escontra los sos eleutores, sicasí, magar la denuncia, la Corte Suprema de Xusticia validó les eleiciones. El 20 d'agostu, aceptó la derrota, pero afirmó que'l so partíu nun collaboraría col gobiernu electu.
El 28 de payares de 1999, dempués d'una guerra civil devastadora y cola deposición de Vieira, realizáronse nueves eleiciones presidenciales. Kumba Ialá terminó col primer llugar col 38,81% de los votos siguíu pol presidente interín y candidatu del PAIGC, Malam Bacai Sanhá, qu'algamó 23.37% de los votos. Realizóse, conforme al sistema eleutoral bisauguineano, el 16 de xineru de 2000 una segunda vuelta na que venció fácilmente Ialá colos 72% de los votos sobre'l so adversariu.
Centaurea cyanus
Propiedaes
La composición química básica de Centaurea cyanus ye la siguiente:
Kumba Ialá
Presidencia
El mandatu de Kumba Ialá como xefe d'estáu de Guinea-Bisáu carauterizar pola destitución constante de ministros y otros altos funcionarios, y por una mala xestión financiera, que llevó al Bancu Mundial y al FMI la suspensión de l'ayuda económica. Les rellaciones de Ialá col xeneral Ansumane Mané, líder de la rebelión militar que depunxo a Vieira na guerra civil de 1998–99, tornáronse difíciles. Ialá promovió a ascensos a un gran númberu d'oficiales militares en payares del 2000, pero Mané afirmó que los ascensor nun yeren los que s'alcordara Ialá primeramente con él. En represalia, Mané anunció qu'aportaría pola fuercia al controlar les fuercies armaes y que promovería los ascensor necesarios y que depondría al xefe d'estáu mayor, el xeneral Veríssimo Correia Seabra. Una selmana dempués, el 30 de payares d'aquel añu, Mané foi asesináu nun tirotéu por tropes lleales al gobiernu.
Ialá nun dio vetu nin promulgó'l proyeutu constitucional aprobáu pola Assemblea Nacional Popular en 2001; en vegada eso, unvió nuevamente'l proyeutu al parllamentu con suxerencies p'aumentar el poder del poder executivu nacional. Ialá alegó que la midida yera arriendes de un presuntu intentu de golpe d'estáu en 2001, sicasí, la oposición amosó rocea. En xunu de 2002, acusó al gobiernu de Gambia de fomentar revueltes en Guinea-Bisáu, acusación que foi negada pol ministru de rellaciones esteriores gambés; Ialá amenació, entós, que declararía la guerra a Gambia. Tamién s'empecipió una persecución a los miembros opistores, escudándose de qu'atentaben contra la institucionalidad gubernamental. Ialá eslleió la Assembleia Nacional Popular en payares de 2002, y nomó a Mário Pires como primer ministru provisorio y convocó a eleiciones antemanaes pa febreru de 2003. Eses eleiciones fueron socesivamente pospuestes, de la siguiente forma: primero p'abril, dempués pa xunetu, y finalmente pa ochobre. Dellos sectores opisitores afirmen que Ialá procuró, naquel periodu, manipoliar lleis p'asegurar sua permanencia nel poder.
El golpe militar de 2003
El 12 de setiembre de 2003, la Comisión Eleutoral anunció que nun consiguiría terminar el registo de eleitores en tiempu pa les eleiciones que la Asemblea Nacional Popular afitó pal 12 d'ochobre. Col país con una economía enllancada, inestable políticamente y so un descontentamento militar con al respective de los salariu ensin pagar el 14 de setiembre llevaron a cabu un golpe d'estáu sangrientu nel que llograron deponer a Ialá. Ialá foi deteníu y puestu so prisión domiciliaria. El xeneral Veríssimo Correia Seabra, el líder del golpe, afirmó que foi la "incapacidá" del gobiernu de Ialá el motivu del llevantamientu. Ialá anunció, yá depuestu, públicamente'l so arrenunciu'l 17 de setiembre, más tarde prohibióse-y ocupar cargos públicos por cinco años. Un gobiernu civil provisorio comandado pol empresariu Henrique Rosa y pol secretariu xeneral del PRS Artur Sanhá establecer a fines de setiembre.
El 8 de marzu de 2004, antes de la celebración d'eleiciones llexislatives, Ialá foi lliberáu. Ele anunció que podría volver participar en política pol PRS, magar la prohibición d'ocupar cargos públicos. Na eleición, realizada'l 28 de marzu, el PRS ganó 35 de los 100 escaños, y tornóse el segundu mayor partíu dientro de l'Asamblea Nacional Popular, superáu por pocu pol PAIGC.
Eleición presidencial de 2005
En marzu de 2005, foi escoyíu como candidatu del PRS pa les eleiciones presidenciales de 19 de xunu d'aquel añu, a pesar de la prohibición. A Corte Suprema dexó la so permanecia en mayu de 2005, y más tarde, el 15 de myo, Ialá afirmó que retiraría'l so arrenunciu como presidente y que tornaría d'esta forma a la presiencia. A pesar d'aumentar la tensión político del país, les sos declaraciones nun tuvieron consecuencies inmediates; dois díes dempués, foi reprimíu un comiciu promovíu por dellos simpatizantes de Ialá pola policía con gas llacrimóxeno.
Centaurea cyanus
Propiedaes
Los antocianósidos aumenten la resistencia de los capilares y mengüen la permeabilidá. Tienen propiedaes vasoprotectoras, antiedematosas, antioxidantes y favorecen la rexeneración de la púrpura retiniana.
Kumba Ialá
Eleición presidencial de 2005
En fines de mayu, ocupó'l palaciu presidencial de Bisáu con un grupu d'homes armaos mientres unos cuatro hores antes de salir d'ella, según un anunciu realizáu pol exércitu guineanu. Según los resultaos oficiales, quedó nel tercer llugar nes eleiciones del 19 de xunu col 25% de los votos, por detrás de Malam Bacai Sanha y de João Bernardo Vieira, y polo tanto nun participaría na segunda vuelta de les eleiciones. Ialá afirmó que realmente algamó'l primer llugar con alredor del 38% de los votos y qu'hubo un fraude, sicasí, más tarde aceptó la resultancia oficial en favor de la paz y la democracia, pero que ganara realmente. Siquier cuatro persones fueron topaes muertes dempués de que los partidarios de Ialá enfrentar cola policía dempués del anunciu de los resultaos.
Centaurea cyanus
Propiedaes
Los taníns tienen propiedaes astrinxentes, antidiarreiques, hemostátiques, antiinflamatories y antiséptiques. P'aplicación tópica, impermiabilicen les capes esternes de la piel y les mucoses, y protexen les subxacentes, amás de producir un efeutu vasoconstrictor. Utilizar pal tratamientu d'afecciones de la piel, mancaes, quemadures y hemorroides. Internamente, protexen ante inflamaciones de les mucoses de la boca y el gargüelu, insuficiencia venosa y fraxilidá capilar. Más apocayá describiéronse interesantes propiedaes antivirales, antibacterianes y antitumorales. La Centaurea cyanus siempres s'utilizó popularmente como antibacterial, fungicida, pectoral, estimulante, tónicu, aperitivo y eupéptico, diuréticu, colerético-colagogo, antisépticu, antipirético, antiinflamatoriu y astrinxente nidiu. Anguaño suel utilizase como un correutor organoléptico (axente colorante) y marcador de tisanas. El principiu amargosu actúa como aperitivo y eupéptico, los flavonoides y los sales potásicos tienen propiedaes diurétiques. Los pigmentos antociánicos confieren una aición vitamínica P yá que ameyora la microcirculación, aumenta la resistencia y controla la permeabilidá capilar. Tamién contribúi a la rexeneración de la capa vascular de la retina nel güeyu aumentando l'agudez visual. L'agua de aciano, llograda pola decocción de les sos flores, utilizar pol so notable efeutu anti inflamatorio, aplicada sobre los güeyos. Les llavadures oculares con esta agua ameyoren conducentemente los picores y l'irritación de los güeyos. Tamién dan un aspeutu fresco y espurrío nos párpagos cargaos y sirve pa fortalecer, esclariar y caltener la vista.
Kumba Ialá
Eleición presidencial de 2005
A principios de xunu, Ialá anunció'l so sofitu a la candidatura de Vieira na segunda vuelta, que socedió'l 24 de xunu na que finalmente trunfó Vieira.
Ialá finó'l 4 d'abril de 2014 a los 61 años.
Centaurea cyanus
Propiedaes
Amás taría indicada, sospechosamente, pa cuasi toos «los males», tales como la conxuntivitis - una y bones l'agua de aciano ayuda a esaniciar les secreciones y a que suma la conxestión ocular - blefaritis, reumatismu, dispepsies hiposecretores, anorexa, gripe, resfriaos, fraxilidá capilar (canes), arteriopatíes, flebitis, edemes por insuficiencia venosa, hemeralopía, hemorroides, varices, retinitis pigmentaria, miopía, bacteries, cáncer, cándida, dermatosis, foria, hidropesía, dismenorrea, eczema, fiebre, fungos, hepatitis, infeiciones, inflamaciones, ictericia, leucorrea, mastitis, micosis, dolor, salmonella, seborrea, vaginitis, retención d'agua y - nel mundu de la cosmética - pa faer lociones desmaquillante o xampúes nidios. La planta nun se considera tóxica.
Historia
Dende l'antigüedá, col amiestu de les granes de ceberes coles de Centaurea cyanus, la planta estendióse de forma cosmopolita. Pliniu'l Vieyu, describir como "una flor cafiante pa los segadores". Estos, intentaben evitala colos sos instrumentos agrícoles. Realmente, sicasí, ye poco la información escrita que llegó de los autores clásicos, yá que nun se consideraba que les grandes figures farmacolóxiques de l'antigüedá emprestáren-y atención a la Centaurea cyanus, quien verdaderamente atopó la función melecinal a esta planta foi Mattioli, un botánicu del sieglu XVI qu'afirmaba que les flores azules del aciano desinflaman los güeyos acolorataos. Nesti casu, la señal taría na contraposición del color azul (propiu de los güeyos sanu y azul) col colloráu encendíu de los güeyos engafaos.
Yá nel sieglu XX, el númberu d'exemplares de la especie menguó considerablemente, debíu, ente otros, a estos motivos:
Taxonomía
Centaurea cyanus describióse por Carlos Linneo y publicada en Species Plantarum, vol. 2, p. 911, 1753. Centaurea: nome xenéricu que procede del griegu kentauros, homes-caballos que conocíen les propiedaes de les plantes melecinales.
cyanus: epítetu llatín que significa "de color azul".
Bibliografía
Molero, Julià. ''Botànica farmacèutica. Ensenyament de Farmàcia (pràctiques)'' Ed. Publicacions i edicions de la Universitat de Barcelona. Edició 2ª, Barcelona, 2008.
Claudia Castrosín Verdú
Castrosín usó mientres doce años'l nome de Claudia Capo pa «protexer» a los sos padres hasta que nel 2010 decidió presentase colos sos dos apellíos. Nel 2013, la Llexislatura de la Ciudá de Buenos Aires nomar «Personalidá destacada nel ámbitu de los Derechos Humanos», tres un proyeutu de Rachid.
Activismu
Anguaño ye presidenta de La Fulana, vicepresidenta de la Federación Arxentina de Lesbianes, Gais, Bisexuales y Trans (FALGBT) ya integrante del Conseyu Nacional de les Muyeres y de la Mesa Nacional pola igualdá qu'integra'l Frente Nacional pola Igualdá xunto col Movimientu Evita. Collaboró nel impulsu de les lleis de Fertilización Humana Asistida, la Llei d'Identidá de Xéneru, la introducción de los díes de «la visibilidá lésbica» y «derechos de les persones trans» y la creación del Parllamentu de les Muyeres, del cuál ye autoridá suplente. En 2012 participó na primer Selmana del Arguyu de Lesbianes, Gais, Bisexuales y Trans de la Provincia de Misiones y dixo «Gustaríame dir pola vida non yá cola bandera de lesbiana». Al respeutu de la Llei d'Identidá de Xéneru espresó que «Ye la meyor del mundu, la más revolucionaria de los postreros 200 años». Tocantes a la Llei de Fertilización Humana Asistida, participó nos alderiques de comisión y espresó «Pa nós y nós l'accesu a les téuniques de reproducción humana asistida constitúi un aspeutu del conteníu del derechu humanu a la salú».
En 2011, por un proyeutu de Rachid, foi nomada «Personalidá destacada nel ámbitu de los Derechos Humanos» pola Llexislatura de la Ciudá de Buenos Aires. Esteban Paulón, presidente de FALGBT, mentar como «una referente indiscutible no que fai a la llucha pola visibilidá y contra la violencia de lesbianes y muyeres bisexuales».
Biografía personal
Criada en La Plata, arreyar col trabayu social dende bien nuevu. Tando comprometida col so noviu, conoció a una muyer abiertamente lesbiana, de la cual fíxose amiga. L'activista comentó que nesi momentu impácto-y que daquién pudiera ser lesbiana» y que les lesbianes dáben-y ascu». Finalmente namoróse de la so amiga y fueron pareya por dos años. La so sexualidá nun foi aceptada pola so familia de primeres y por dolce años presentar col nome de «Claudia Capo» pa «nun avergoñar» y «protexer» a los sos padres. A los ventitrés años camudar a Buenos Aires pa «vivir la so sexualidá llibremente», no que mentó como un exiliu lésbicu».
Depués de tar en pareya con María Rachid y tres la sanción de la Llei de Matrimoniu Igualitariu, casóse con Flavia Massenzio, tamién activista lesbiana, con quien tien una fía llamada Estefanía. La pareya anguaño atópase en tratamientu de reproducción asistida.
Llatitú
La llatitú ye la distancia angular, midida sobre un meridianu, ente un puntu del planeta y l'ecuador. Mídese en graos. Si el puntu pertenez al hemisferiu norte ye positiva, y negativa pal hemisferiu sur. Varía ente 0º y 90º norte y ente 0º y - 90º sur.
Tain-l'Hermitage
Tain-l'Hermitage ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vittersbourg
Vittersbourg ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Suze-la-Rousse
Suze-la-Rousse ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vitry-sur-Orne
Vitry-sur-Orne ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fuercies Armaes Árabes Siries
Les Fuercies Armaes Árabes Siries, tamién conocíes como Fuercies Armaes de Siria (القوات المسلحة العربية السورية, tranliterado al-quwāt al-musallaḥat al-ʿarabīyat al-sūrīyá) son les fuercies militares de Siria y compónense del Exércitu Árabe Siriu, l'Armada Árabe Siria, la Fuercia Aérea Árabe Siria y la Fuercia de Defensa Aérea, amás de dellos grupos paramilitares. Según la Constitución de Siria, el Presidente de Siria ye'l Comandante en xefe de les Fuercies Armaes.
Historia
Históricamente les fuercies armaes siries actuaron siempres en defensa del réxime siriu, pero tamién caltuvieron una postura histórica de refuga a les ambiciones territoriales del estáu d'Israel, mientres toles guerres árabes-israelines. Ye consideráu unu de los exércitos más poderosos del mediu oriente y con amplia esperiencia de combate.
Mientres los años 70 y 80 del sieglu XX, les fuercies siries tuvieron esplegaes n'El Líbanu, como Fuercies Árabes de Disuasión, ente les facciones arreyaes na guerra civil y relixoso sectaria qu'ellí tuvo llugar. Enfrentaron la invasión israelina de 1982.
Modernización
Mientres los últimos años, Siria dependió de la venta d'armes de Rusia pa llograr armes modernes, incluyendo sistemes de defensa aérea y antitanque. A principios de setiembre de 2008, el gobiernu siriu ordenó l'adquisición de caces Mikoyan MiG-29M, sistemes de defensa aérea Pantsir-S1, sistemes de misiles tácticos Iskander, aviones Yac-130, y dos submarinos Amur-1650, material proviniente de Rusia. El Ministru d'Asuntos Esteriores Sergei Lavrov aseguró que la venta nun alteriaría la balanza de poder nel Mediu Oriente, y que taba "d'acordies cola llei internacional".
Rusia entama modernizar y espandir el so base naval en Tartus pa llograr más presencia nel Mediterraneu. Israel y los Estaos Xuníos oponer a más ventes d'armes por mieu a que les armes cayan so control d'Irán o lluchadores de Hezbollah n'El Líbanu.
Guerra Civil Siria
Desque la Guerra Civil Siria empezó, les Fuercies Armaes fueron unviaes a lluchar contra los insurxentes. A midida que la rebelión convertir nuna guerra civil, munchos soldaos desertaron de les Fuercies Armaes y xuniéronse so un únicu estandarte, l'Exércitu Llibre Siriu. En marzu de 2012, el gobiernu siriu aprobó unes restricciones de viaxe. So les nueves restricciones, anunciaes polos Medios de comunicación de Siria medios de comunicación locales, tolos homes d'ente 18 y 42 años teníen prohibíu viaxar al estranxeru. Nuna entrevista de finales de xunu de 2012 nel periódicu Alsharq Al Awsat, Riyad al-Asad dicía qu'unos 20-30 oficiales sirios desertaben a Turquía acaldía.
El 18 de xunetu de 2012, el Ministru de Defensa Dawoud Rajha, l'anterior ministru de defensa Hasan Turkmani, y el cuñáu del presidente, el Xeneral Assef Shawkat morrieron por causa de un atentáu con bomba en Damascu. El xefe de la intelixencia siria Hisham Bekhityar tamién foi mancáu na mesma esplosión.
Dende l'entamu de la guerra, les organizaciones de derechos humanos informaron de que la mayoría d'abusos fueron cometíos poles fuercies del gobiernu siriu, y l'investigación de les Naciones Xuníes concluyó que los abusos de los terroristes (rebeldes sirios) son los mayores en términos de gravedá y escala. Les cañes de les Fuercies Armaes de Siria que cometieron crímenes de guerra inclúin a lo menos l'Exércitu Árabe Siriu, la Fuercia Aérea Árabe Siria y l'Intelixencia Militar Siria.
Personal
right|thumb|400px|Parte d'un [[SA-6 siriu construyíu cerca de l'autopista Beirut-Damascu, con vistes al valle de Bekaa, a principios de 1982.]] En Siria, el serviciu militar ye obligatoriu. Los homes sirven nel exércitu en cumpliendo los 18 años. Antes del entamu de la Guerra Civil Siria, el periodu de serviciu militar obligatoriu escayía colos años. En 2005, pasó de 2 años y mediu a 2 años. En 2008 a 21 meses y en 2011 a 18 meses (añu y mediu).
Según datos de 2011.
Exércitu Siriu
En 1987, Joshua Sinai, de la Biblioteca del Congresu, escribió que l'Exércitu Árabe Siriu yera'l serviciu dominante de los trés, y polo tanto controlaba la mayor parte de los cargos nes fuercies armaes y tenía más personal: sobre'l 80% de toles fuercies combinaes. Según Sinai, la principal novedá na organización del exércitu foi l'establecimientu d'una estructura de división adicional basada nes fuercies especiales y l'organización de formaciones terrestres en dos cuerpos.
Según les estimaciones del International Institute for Strategic Studies, en 2010 l'exércitu cuntaba con 220.000 soldaos activos y 280.000 de reserva. La edición de 2011 de Military Balance, amosaba los mesmos datos, pero na edición de 2013, metanes la guerra, el IISS envaloró que l'exércitu cuntaba con 110.000 homes.
En 1987, el personal activo del exércitu sirvía en trés cuerpo d'exércitu, 8 divisiones acorazaes (con una brigada acorazada independiente), tres divisiones mecanizadas, una división acorazada de fuercies especiales y 10 brigaes independientes aerotresportaes de fuercies especiales. En 2011, l'exércitu tenía 11 formaciones divisionales. De 2010 a 2011, el númberu de divisiones acorazaes menguó de 8 a 7, una y bones la brigada acorazada independiente foi reemplazada por un reximientu de tanques independiente.
Amás de la 14ª División de Fuercies Especiales, la 15ª División de Fuercies Especiales foi identificada pola Wikipedia n'árabe y Human Rights Watch en 2011.
Les Antigües Compañíes de Defensa integrar nel exércitu siriu como la 4ª División Acorazada y la Guardia Republicana. La 4ª División Acorazada convertir nuna de les fuercies de seguridá más efectives del gobiernu de Asad.
Armada Siria
En 1950, l'Armada Árabe Siria establecer tres adquirir unes poques embarcaciones navales de Francia. El personal inicial consistía en soldaos que fueren unviaos a academies franceses d'entrenamientu naval. En 1985, unos 4.000 regulares formaben el personal de l'armada, xunto con 2.500 homes y oficiales de reserva. L'armada taba sol mandu rexonal de Latakia, perteneciente al exércitu. La flota atopar nos puertos de Latakia, Baniyas, Minat al Bayda y Tartús. Ente los 41 buques, atopábense 2 fragates, 22 buques d'ataque lanzamisiles (incluyendo 10 buques lanzamisiles del tipu Osa II), 2 cazasubmarinos, 4 buques antiminas, 8 cañoneros, 6 botes patrulla, 4 corbetes lanzamisiles, 3 llanches de desembarcu, 1 buque de recuperación de torpedos y, como parte del so sistema de defensa costera, misiles tierra-mar Sepal con un algame de 300 quilómetros.
Fuercia Aérea Siria
La Fuercia Aérea Árabe Siria ye la caña d'aviación de les Fuercies Armaes Siries. Foi establecida en 1948, y vio combate en 1948, 1967, 1973 y en 1982 contra Israel. Combatió contra grupos militantes en suelu siriu en 2011-2012 mientres la Guerra Civil Siria. Anguaño hai unes 15 bases aérees siries en tol país.
Fuercia de Defensa Aérea Siria
En 1987, según los Estudios Nacionales de la Biblioteca del Congresu, el Mandu de la Defensa Aérea, dientro del Mandu del Exércitu pero tamién compuestu de personal de la Fuercia Aérea, contenía un total de 60.000 militares. En 1987, les unidaes incluyíen 20 brigaes de defensa aérea (con aproximao 95 bateríes SAM) y dos reximientos de defensa aérea. El Mandu de Defensa Aérea tenía accesu a aviones interceptores ya instalaciones de radar. La defensa aérea incluyía bateríes SAM de llargu algame SA-5 sobre Damascu y Alepo, con unidaes SAM móviles SA-6 and SA-8 adicionales esplegaes a lo llargo de la frontera col El Líbanu
En dalgún momentu más tarde, el Mandu de la Defensa Aérea foi xubíu a una fuercia separao, la Fuercia de Defensa Aérea Árabe Siria.
Taulignan
Taulignan ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vittoncourt
Vittoncourt ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Enumeratio Stirpium
Enumeratio Stirpium (embrivíu Enum. Stirp. Vindob.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, biólogu y botánicu holandés Nikolaus Joseph von Jacquin. Espublizóse nel añu 1762 col nome de Enumeratio Stirpium Pleraumque, quae sponte crescung in agru Vindobonensi.
Provincia
Una provincia ye'l nome que se-y da a ciertes subdivisiones territoriales que tan por debaxo de la nación. Los primeros en usar esti tipu de divisiones fueron los romanos, que dividieron el so imperiu en provinciae.
El nivel de competencies administratives y polítiques d'una provincia depende de la organización política y alministrativa de cada estáu.
Anguaño, sigue emplegándose en dellos países, como Arxentina, Bélxica, Canadá, España, Finlandia...
Tamién hai países que taben dividíos en provincies, anque anguaño nun les usen, como por exemplu Irlanda.
KQ Velorum
KQ Velorum (KQ Vel / HD 94660 / HR 4263) ye una estrella variable na constelación de Vela. Tien magnitú aparente media +6,09 y alcuéntrase a 496 años lluz de distancia del Sistema Solar.
De tipu espectral A0p, KQ Velorum ye una estrella peculiar con sobreabundancia de ciertos elementos químicos y con un campu magnéticu intensu y variable. El so campu magnéticu efectivu <Be> algama'l valor de 2089 G. Ye tamién una variable Alfa2 Canum Venaticorum —como Alioth (ε Ursae Majoris) o IM Velorum—, que la so fluctuación de rellumu, de 0,02 magnitúes, ye casi imperceptible.
KQ Velorum tien una temperatura efectivo de 10.700 K —11.600 K según otra fonte— y relluma con una lluminosidá 109 vegaes mayor que la del Sol. Sicasí, ye en llonxitúes d'onda de rayos X onde KQ Velorum exhibe una notable lluminosidá, algamando 3577 1020 W; nesta parte del espectru ye 184 vegaes más lluminosa que Vega (α Lyrae) y 127 vegaes más lluminosa que Phecda (γ Ursae Majoris), tamién estrelles A0V.
Con un radiu 3 vegaes más grande que'l radiu solar, la masa de KQ Velorum ye de 2,85 mases solares y tien una edá envalorada de 263 millones d'años, trescurriendo casi 2/3 de la so vida como estrella de la secuencia principal.
Club Universidad Nacional
El Club Universidad Nacional A. C., tamién conocíu como Pumas de la UNAM, ye un equipu de fútbol profesional de la Primer División de Méxicu, fundáu'l 2 d'agostu de 1954. Representa a la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu la cual ye'l so propietariu; pero ye alministráu y financiáu pol denomináu Patronatu Universitariu del Club Universidad, una asociación civil conformada por universitarios notables y empresarios, onde'l Rector de la UNAM funge como Presidente Honorariu y decide la eleición del Presidente de Patronatu per mediu de la Asamblea de Socios del mesmu Club Universidad Nacional. Xuega los sos partíos como llocal nel Estadiu Olímpicu Universitariu de la Ciudá de Méxicu y el so colores tradicionales son l'azul y el doráu.
L'equipu ganó siete campeonatos de Lliga, lo que lo alluga quintu na historia, Tamién llogró trés Copes de Campeones de la Concacaf, siendo'l cuartu equipu mexicanu que más vegaes la consiguió detrás d'América, Cruz Azul y Pachuca. Amás, atropa nos sos llogros un títulu de Copa Méxicu, dos de Campeón de Campeones, una Copa Interamericana y un subcampeonatu na Copa Suramericana.
Ye'l tercer equipu más popular de Méxicu detrás del Club América y el Club Deportivo Guadalajara, según les recién encuestes realizaes por Grupu Reforma y Consulta Mitofsky, dende l'añu 2013 al 2017.
Unu de los elementos qu'estrema al club, ye'l sistema de formación de futbolistes profesionales, la denominada "cantera"; esto dexó a la institución al traviés de los años ser trubiecu de destacaos xugadores mexicanos, ente los que sobresalen: Enrique Borja, Aarón Padilla, Leonardo Cuéllar, Luis Flores, Manuel Negrete, Miguel España, Alberto García-Aspe, Luis García Postigo, Jorge Campos, Claudio Suárez, Sergio Bernal, Braulio Luna, Israel López, Gerardo Torrado, Héctor Moreno, Pablo Barrera y el consideráu más grande xugador mexicanu de tolos tiempos: el pentapichichi y miembru del once ideal históricu nel Real Madrid: Hugo Sánchez.
Al club universitariu reconocióse-y históricamente como una de les meyores canteres del fútbol mexicano, al igual, la so fuercies básiques participaron nos torneos internacionales de distintes partes del mundu.
El cuadru de la UNAM ye unu de los equipos que non solo apurrió o vendíu más xugadores a otros clubes de Méxicu, tamién ye'l club mexicanu qu'esportó más xugadores "canteranos" a lligues del estranxeru como: Hugo Sánchez, Luis García Postigo, Manuel Negrete, Luis Flores, Gerardo Torrado, Héctor Moreno, Efraín Juárez y Pablo Barrera; coles mesmes les sos fuercies básiques contribuyeron con xugadores a les distintes seleiciones nacionales de Méxicu.
Coles mesmes, direutores téunicos d'extraición puma llegaron a dirixir la Seleición Mexicana: Bora Milutinovic, Mario Velarde, Miguel Mejía Barón y Hugo Sánchez a la selección mayor; Jesús Ramírez a la selección sub-17 (que ganó'l Campeonatu Mundial de Perú 2005) y Leonardo Cuéllar a la selección femenil.
Oríxenes
thumb|right|250px|[[Roberto "Tapatío" Méndez escoyó al Puma como mascota oficial de los equipos deportivos de la UNAM en 1942.]]
Nel añu 1937, mientres el rectoráu de Luis Chico Goerne, fíxose'l pidimientu por que un equipu representativu de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu ingresara a la Lliga Mayor, mesma que foi refugada, aceptándose nel so llugar al equipu Marte, xuniéndose a España, Asturies, América, Necaxa y Atlante.
En 1940, el rector Mario de la Cueva encargó-y la preparación del equipu de la Universidá al costarricense Rodolfo Butch Muñoz, quien inda yera xugador activu del Real Club España. Con xugadores surdíos de les distintes escueles y facultaes de la Institución, la escuadra universitaria foi una animadora constante de los torneos nacionales estudiantiles. "Butch" caltener nel so puestu mientres 13 años, que fueron un preludiu esitosu con vistes a l'aceptación nel profesionalismo.
thumb|250px|Afición de los Pumas de la UNAM
Roberto "Tapatío" Méndez, llexendariu entrenador de fútbol americanu, decidió en 1942 que'l llamátigu pa la escuadra universitaria fuera'l de "pumas", pos taba convencíu de que se trata d'un felín qu'axunta les carauterístiques qu'él deseyaba en tou xugador: fuerte, agresivu, valiente, rápido ya intelixente. Amás, los pumas, que nun son grandes de tamañu, salen airosos de confrontaciones con rivales mayores, gracies a la so axilidá y astucia. Na actualidá, Pumas ye'l nome de competencia de tolos deportistes universitarios.
El 2 d'agostu de 1954 fundóse formalmente'l Club Universidad, el 31 d'agostu foi aceptáu na Segunda División de Méxicu; ingresu que se llogró gracies a les xestiones del Rector Nabor Carrillo y pol Inxenieru Guillermo Aguilar Álvarez. Esti postreru, quien fungió como mecenes del equipu, foi nomáu presidente en reconocencia al sofitu que brindó escontra los xugadores en tou momentu. El 12 de setiembre de 1954, en Monterrey, los universitarios xugaron el so primer partíu na división d'ascensu. Sicasí, el camín foi trabayosu y dempués de trés años difíciles, l'equipu pidió un permisu p'ausentase de la competencia mientres un añu, con cuenta de pasar por un procesu de restauración. A partir de la temporada 1958-59, cola direición téunica d'Héctor Ortiz y col sofitu del Patronatu de la UNAM, asitiáronse les bases pal llogru del ascensu, que foi llográu en 1962.