cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marco Pantani
Cayente del ciclista y muerte
El 14 de febreru de 2004 Pantani foi atopáu muertu na habitación d'un hotel na llocalidá costera italiana de Rimini, onde llegara unos díes antes. El barruntu de que s'hubiera suicidáu, dempués de que s'atoparon na habitación melecines antidepresives (d'ellos delles caxes vacíes y otres empecipiaes) foi refugada pol fiscal investigador; sicasí, nun foi dafechu rebatida. Marco Pantani travesaba una crisis depresiva. Un añu antes finaba n'idéntiques circunstancies el ciclista español Chava Jiménez, bon amigu de El Pirata.
L'autopsia dio por causa de muerte un paru del corazón como resultáu d'un edema pulmonar y cerebral. El 19 de marzu de 2004 l'informe oficial de l'autopsia a Pantani estableció qu'ésti morrió por una sobredosis de cocaína. La so adicción a esta sustancia remontar a la seronda de 1999, pocu dempués de la so espulsión del Giro d'Italia, adicción que yera conocida nel so círculu d'amigos. Munchos d'estos consideren que El Pirata morrió en realidad antes de 2004, concretamente, aquella mañana de 1999 na llocalidá de Madonna di Campiglio, onde empezaba la penúltima etapa del Giro que yá tenía práuticamente sentenciáu, una y bones el mazazu emocional y psicolóxico que supunxo pal ciclista foi terrible y yá nunca se recuperó.
En 2008 la madre de Pantani esplica la so versión de los fechos sobre la muerte del so fíu nun llibru tituláu Yera il mio figlio ("Yera'l mio fíu").
El 24 de xunetu de 2013 una comisión d'investigación del Senáu de Francia publicó un informe nel que figuraben los resultaos d'unos analises realizaos en 2004 de muestres de sangre y orina recoyíes mientres el Tour de Francia 1998. Pantani foi acomuñáu a delles de les amueses que dieron positivu por EPO, al igual que los otros ciclistes que lu acompañaron nel podiu nesa edición de la carrera francesa Jan Ullrich y Bobby Julich.
N'agostu 2014, la Fiscalía de Rimini volvió abrir la investigación sobre la muerte de Marco Pantani, aceptando la tesis del abogáu de la familia Pantani, según el cual el ciclista foi cutíu y obligáu a beber cocaína esleida n'agua.
El 14 de marzu de 2016, un tribunal italianu reconoció oficialmente que'l positivu de Pantani en 1999 fuera manipoliáu pola mafia pa controlar y manipoliar los apuestes deportivos.
Resultaos en Grandes Vueltes y Campeonatos del Mundu
-: nun participa
Ab.: abandonu
Columbus (Ohio)
Columbus ye la capital y ciudá más grande del estáu d'Ohio, nos Estaos Xuníos.
El censu de población de los Estaos Xuníos de 2010 diz que Columbus tenía 787,033 habitantes.
Enllaces esternos
Páxina oficial
Yuji Kimura
Yuji Kimura (木村 祐志, ), ye un futbolista xaponés.
La Floresta (Uruguái)
La Floresta ye una ciudá y un centru balneariu sobro la mariña del Ríu de La Plata, nel departamentu de Canelones, al sur d'Uruguái. Ye tamién la capital del municipiu homónimu. Tenía una población de 1.595 habitantes nel añu 2011. Ta asitiada 52,69 km al este de Montevidéu, la capital del país.
Historia
La Floresta foi fundada nel añu 1909 por Miguel Perea, abogáu y empresariu. El 3 d'avientu de 1969 recibió la categoría de ciudá pola llei 13.806. En 1974 fundóse l'institutu d'enseñanza secundaria de La Floresta.
Lanteira
thumb|250px|[[Términu municipal de Lanteira al respective de la provincia de Granada.]] Lanteira ye una llocalidá y un conceyu español asitiáu na parte meridional de la contorna de Guadix, na provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía. Llenda colos conceyos de Valle del Zalabí, La Calahorra, Alquife, Aldeire, Válor, Alpujarra de la Sierra, Bérchules y Jérez del Marquesado. Hai de solliñar que gran parte del so términu municipal atopar nel Parque nacional de Sierra Nevada.
Fiestes
Mientres les fiestes patronales de Lanteira celébrase la función de moros y cristianos, como en bona parte del restu del Llevante peninsular.
Del 13 al 17 de setiembre celebren les fiestes patronales n'honor al Santu Cristu de les Penes. Nestes fiestes son tradición les precioses procesiones n'honor al patrón, y los dos corríes de toros realizaes los díes 16 y 17, colos sos tradicionales encierres.
Fresnéu
Col nome de Fresnéu podemos referinos a:
Villossanges
Villossanges ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llista d'asteroides/52701–52800
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Steatornis caripensis
Ye la única especie del xéneru Steatornis y de la familia Steatornithidae, y la única ave frugívora nocherniega del orde, y una de les poques aves, y la única nocherniega, que saleen polos ecolocación en condiciones de baxa lluz. Esta ave, provista del mecanismu de ecolocación y un potente olfatu, alimentar na nueche d'una gran variedá de frutes, lo que la fai casi única.
Descubrimientu
El guácharo foi descritu por Alexander von Humboldt mientres el so viaxe a Suramérica en 1799. Reparar na Cueva del Guácharo, en Caripe (Venezuela). El nome científicu de la especie, Steatornis caripensis, significa "ave aceitosa de Caripe"). La Cueva del Guácharo ye'l llugar más significativu del Parque nacional El Guácharo.
Historia natural
Vive en colonies nel interior de fondos covarones. Mientres el vuelu nocherniegu fora de los covarones, arrinca los sos principales alimentos (nueces de palma) col so poderosu picu ganchudu. Mientres vuelen en covarones escuros, los guácharos empleguen un sistema d'orientación por ecos similar al sonar, produciendo “cliqueos” oyibles de frecuencia de 7,000 ciclos per segundu. Puede oyese fácilmente cuando'l páxaru esta en vuelu. A les 10 selmanes de nacíes, les críes tienen 50 per cientu más de pesu que los sos padres. El cuerpu de los pitucos ta llenu de grasa y sábese qu'éstos comen un cuartu del so pesu cada nueche.
Distribución
El guácharo vive en delles partes del cordal de los Andes dende la islla de Trinidá a lo menos hasta Bolivia; tamién se reportó en Brasil, Panamá y Perú
Otros espacios protexíos a nivel estatal onde hai guácharos son el parque nacional Cueva d'El Guácharo (Venezuela), el parque nacional Cutervo, la Cueva de los Tayos (territoriu Shuar, Provincia de Morona Santiago - Ecuador) el parque nacional Tingo María (Perú) y el parque nacional Carrasco (Bolivia).
Sommesous
Sommesous ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tabla añal del sieglu XIV
Sieglu XIV
Sommesous
Tien una población de y una superficie de  km².
Tabla añal del sieglu XIV
Tabla añal sieglu XIII - Sieglu XIII | Sieglu XV - Tabla añal sieglu XV
Sternoclyta cyanopectus
El colibrí pechiazul o colibrí grande de cola oliva (Sternoclyta cyanopectus), ye una especie d'ave de la familia Trochilidae, orde Apodiformes.
Distribución y hábitat
Vive en montes lluviosos subtropicales de Venezuela y na zona fronteriza con Colombia. De normal permanez siempres nes zones más avesees de los montes, onde la vexetación ye más trupa y solo en rares ocasiones xube a les cúpules p'alimentase.
Lucy Dixon
Lucy Dixon ye una actriz inglesa, más conocida por haber interpretáu a Danielle Harker en Waterloo Road y a Tilly Evans na serie Hollyoaks.
Biografía
En setiembre de 2011, empezó a salir col actor Laurie Duncan, pero la rellación terminó.
Carrera
En 2007 xunir al repartu de la serie Waterloo Road, onde interpretó a la estudiante Danielle Harker hasta 2010. Un añu más tarde apaeció nel realcuentru onde volvió interpretar a Danielle.
El 21 de xunu de 2011, xunir al repartu de la serie británica Hollyoaks, onde interpretó a Tilly Evans hasta'l 3 de xineru de 2014.
OV Geminorum
Catalogada como xigante blancu-azulada de tipu espectral B7III o como subxigante de tipu B6IV, OV Geminorum ye una estrella peculiar que la so anómala composición química dexa englobarla dientro de dos clases d'estrelles distintes. De primeres, ta considerada una estrella Bw o estrella con llinies débiles d'heliu, que la so bayura superficial d'esti elementu ye particularmente baxa. De segundes, ye una estrella de mercuriu-manganesu; con una temperatura efectivo de 14.400 K, ye considerada frecuentemente la estrella más caliente dientro d'esta clase.
OV Geminorum relluma con una lluminosidá 776 vegaes mayor que la lluminosidá solar y el so radiu ye 4,2 vegaes más grande que'l del Sol. La so velocidá de rotación ye de 19,5 km/s, siendo este una llende inferior, una y bones la velocidá real depende del enclín del exa de rotación al respective de nós. Tien una masa aproximao 5 vegaes mayor que la masa solar. Con una variación nel so rellumu de 0,01 magnitúes, ta clasificada como una estrella variable SX Arietis. Estes son variables Alfa2 Canum Venaticorum d'elevada temperatura, tando tipificaes pola estrella α Sculptoris.
Yota Akimoto
Yota Akimoto (秋元 陽太, ) ye un futbolista xaponés.
Vinzelles (Puy-de-Dôme)
Vinzelles ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Claudia Zwiers
Claudia Zwiers ye una deportista neerlandesa que compitió en yudu.
Sompuis
Sompuis ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Claudia Zwiers
Participó nos Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996, llogrando una medaya de bronce na categoría de –66 kg. Ganó una medaya de bronce nel Campeonatu Mundial de Yudu de 2005 y seis medayes nel Campeonatu Européu de Yudu ente los años 1993 y 2002.
Sompuis
Tien una población de y una superficie de  km².
Somsois
Somsois ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ernst Theodor Amadeus Hoffmann
Conocíu como E. T. A. Hoffmann, el so nome verdaderu yera Ernst Theodor Wilhelm Hoffmann, pero adoptó'l d'Amadeus n'honor del compositor Wolfgang Amadeus Mozart.
Richard Mulligan
Richard Mulligan foi un actor de cine y televisión d'Estaos Xuníos conocíu pol so papel de Burt Campbell na sitcom, Soap y más tarde como'l Dr. Harry Weston en The Golden Girls y el spin-off, Empty Nest.
Primeros años
Nació na ciudá de Nueva York, teniendo como hermanu mayor al direutor de cine, Robert Mulligan. Dempués d'asistir a la Universidá de Columbia, empezó a trabayar en teatru, faciendo'l so debú como direutor d'escena y actor en Broadway, en All the Way Home de 1960, y, tuvo creitos adicionales n'obres como: A Thousand Clowns, Never Too Late, Hogan's Goat, y Thieves.
Matrimonios
Mulligan casóse cuatro veces. Primero con Patricia Jones (1955-1960), cola que tuvo un fíu, James. Esto foi siguíu polos matrimonios a Joan Hackett a partir del 3 de xineru de 1966 a xunu de 1973 y Lenore Stevens 1978-1990. El so últimu matrimoniu foi cola actriz porno, Rachel Ryan el 27 d'abril de 1992, que duró dos años.
Fallecimientu
Depués de faer la so última apaición nun episodiu de Hey Arnold!, el 26 de setiembre de 2000, Mulligan morrió de cáncer colorrectal na so casa de Los Angeles, California. A pidimientu propiu, foi encenráu y nun tendría un serviciu funeral. Mulligan tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood nel 6777 Hollywood Blvd.
Socialismu autoxestionario
Les comunidaes autogestoras del Estáu, Federación o Confederación seríen:
Apaeza la comunidá política cimera como Estáu o non, según les distintes concepciones socialistes autoxestionaries, dicha comunidá política va ser garante d'un plan económicu frutu de la participación del trabayador y ciudadanu nos distintu ámbitos de la so vida. Resulta imprescindible asina nos modelos d'Estáu autoxestionariu dotase d'un parllamentu tricameral o tricameralidad, compuestu por una cámara de baxa o parllamentu, cámara alta o senáu con una función de representación territorial y cámara llaboral cola representación sindical.
Socialismu d'autoxestión nel mundu
El socialismu d'autoxestión surde como alternativa a les esperiencies de socialismu real na URSS y asina va ser revindicado por socialistes y comunistes ensin alliniar a la URSS, como la República Federal Socialista de Yugoslavia. Pa dalgunos la esperiencia yugoslava baxu Tito foi paradigmática al respective de l'autoxestión. Los principios del socialismu autoxestionario como ideoloxía del titoísmo fueron sintetizaos nel Programa de Liubliana, de 1958 (o Program Saveza Komunista Jugoslavije), qu'afirmaba que: "el socialismu ye un sistema social basáu na socialización de los medios de producción, en que la producción social ye dirixida polos productores direutos asociaos"; y que "el desenvolvimientu, mesmu baxu'l socialismu, tien de dar# en traviés de la superación de conflictos socioeconómicos endóxenos (contradiciones)".
Nesti sistema de socialismu autoxestionario, denomináu tamién Samoupravljanje, dexábase la propiedá privada de los medios de producción y en servicios, en ciertos sectores económicos secundarios, y so ciertes llendes que varien según el país (en Yugoslavia podíen esistir empreses d'hasta cinco trabayadores en ciertes cañes). El restu d'empreses yeren públiques, y controlaes polos mesmos trabayadores de cada empresa, quien decidíen cómo entamase ya invertir, y ente quien se partíen los beneficios y perdes. Los productos de les empreses yeren darréu vendíos nel mercáu priváu, lo cual llevó n'ocasiones a la competencia ente empreses.
Tamién Arxelia en 1963 intentó la esperiencia autoxestionaria, mientres el gobiernu presidíu por Ahmed Ben Bella. En Libia, empezar a construyir dende 1969 a 2011, mientres la Gran Yamahiriya Árabe Libia Popular Socialista dirixida por Crnel. Muammar Gadafi, basáu na Tercer teoría universal. De dalguna manera atopa un enclín similar nos Kibutzim d'Israel, especialmente ye los sos oríxenes. N'España el socialismu d'autoxestión ye revindicado por grupos d'izquierdes como'l Partíu Carlista, Anticapitalistes y dellos sectores del Partíu Comunista d'España. Sindicatos como'l Frente Auténticu del Trabayu en Méxicu dende los años 1970 promueven tamién esta propuesta.
La teoría
L'autoxestión implica la propiedá social de los medios de producción y la descentralización máxima de les decisiones, lo cual nun torgar un alcuerdu o conexón con otros entes cimeros que tienen de ser representativos de la base. L'autoxestión total ye imposible nun réxime capitalista convencional, según nun réxime socialista de planificación central xerarquizada. Supón la participación de la base o los sos representantes en tolos entes o organismos del nivel cimeru, que conviértense n'unidaes sociales y alministratives llibremente constituyíes, xestionaes y coordinaes (cuestionar por tantu la dictadura del proletariáu anque se caltién la idea de la so posible utilidá).
¿Cómo distribúi los sos ingresos una empresa socializada?
L'ingresu brutu d'una empresa ye'l que llogra cola venta de los productos. Con cargu al ingresu brutu dedúcense'l costo de los materiales emplegaos na producción y el fondu d'amortización, que se calcula atendiendo a la duración de los bienes de capital y acordies coles normes que rixen sobre la materia. Como la sociedá ye dueña de los medios de producción, la empresa pága-y una suma pol so usu. Nel intre, el conseyu obreru resuelvi lo que se fai col restu, esto ye, alrodiu de la parte que tien de destinase al pagu de salarios, a la inversión y al llamáu consumu coleutivu, esto ye, la construcción de viviendes, escueles, hospitales, cases de cultura, etc. El conseyu obreru ye, en principió, llibre pa resolver.
Llibertá d'empresa
La llibertá d'empresa autogestionada ta llindada poles direutrices del plan económicu ellaboráu democráticamente. Los sindicatos tienen de sirvir como elementu de conexón ente la clase obrera, pa evitar los desequilibrios escesivos ente les distintes empreses autogestionadas por cuenta de defectos d'estructura granible (non de baxa productividá, mala xestión, etc.). Amás tendrán de representar a los trabayadores si tienen conflictos con entes cimeros.
19 de febreru
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Digimon Battle Spirit
Digimon Battle Spirit ye un videoxuegu de la franquicia Digimon para WonderSwan y Game Boy Advance desenvueltu por Namco Bandai.
Historia
El mundu digimon, ye un llugar creáu por ordenador, qu'esiste ente tolos tipos de dispositivos dixitales, y ye onde viven les criatures llamaes "Digimon". Una fuercia escuro y bien poderosa llamada Millenniummon quier malvar tolos datos del mundu dixital y usalo pa les sos idees. Pero dalgunos digimon y los sos compañeros humanos deciden lluchar contra Millenniummon y los sos siguidores, primero que se produza un dañu irreparable.
Manera de xugar
Los personaxes tienen dos ataques, que s'utilicen colos botones A y B. Pa ganar la partida hai que llograr unes pequeñes esferes azules llamaes "D-Spirits", el ganador ye'l que llogre mas D-Spirits. Pa llograr eses esfera, tiense que cutir al oponente. Pa digievolucionar al nivel "Ultimate" (Mega), tiense que tocar a un digimon volador llamáu Calumon qu'apaez de forma aleatoria. El nivel Mega concede a los Digimon, otros ataques más fuertes mientres un tiempu llindáu. Pa ganar más puntos, tiense que lluchar contra un digimon llamáu Impmon qu'apaez a midida que avánzase nel xuegu. La última etapa, los digimon tienen que lluchar contra Millenniummon
Andrea Boattini
Andrea Boattini ye un astrónomu italianu, prolíficu descubridor d'asteroides y cometes.
Dempués de desenvolver un creciente interés nos planetes menores, graduar en 1996 na Universidá de Boloña con una tesis sobre oxetos cercanos a la Tierra (NEO). Ta arreyáu en dellos proyeutos rellacionaos con siguimientu y programes de busca de NEO, con especial interés nos conocíos como asteroides Atón. Na actualidá trabaya nel Llaboratoriu Llunar y Planetariu de la Universidá d'Arizona, dempués de pasar munchos años nel Consiglio Nazionale delle Ricerche (Conseyu Nacional d'Investigación d'Italia) y l'Observatoriu Astronómicu de Roma. Trabaya pal proyeutu Catalina Sky Survey, en Tucson, Arizona (Estaos Xuníos).
Takanobu Komiyama
Takanobu Komiyama (小宮山 尊信, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Virlet
Virlet ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Campanula trachelium
Campanula trachelium ye una planta de la familia de les campanulacees. thumb|240px|Ilustración thumb|240px|Detalle de la flor
Yangon
Yangon o Yangôn (nome oficial según les autoridaes de Myanmar), tamién conocida d'antiguo como Rangún o Rangón, ye una ciudá de Myanmar, antigua capital del país hasta 2005, añu nel que foi sustituyida por Naypyidaw. La so población aproximao ye de 5.209.541 habitantes (2013). La ciudá alcuéntrase nes veres del ríu Yangon, cerca del golfu de Martaban.
El términu Yangón provién de les pallabres birmanes yan y koun que signifiquen “ciudá ensin enemigos”.
En comparanza con otres ciudaes importantes del sureste asiáticu, Yangón nun ta bien desarrollada anque esiste una puxanza na construcción debíu, sobremanera, a la influencia de la inversión privada, principalmente de la que vien de Singapur y China. Nel centru la ciudá y nel área metropolitana se reconstruyeron y remocicaron numberosos pisos y centros comerciales (conocíos como taik). Yangón tien el mayor númberu d'edificios coloniales de la zona ente los que destaquen les oficines del gobiernu, la Corte Suprema, el Conceyu o l'Hospital Xeneral, toos ellos restauraos o en procesu de restauración. Los barrios periféricos como Thaketa o les "nueves ciudaes" (myo-thit) son árees probes con un marcáu de calter suburbial.
Historia
Yangón foi fundada col nome de Dagon nos años 500 polos mon. Nesa dómina, los mon apoderaben les partes baxes de l'actual Myanmar. Dagon nun yera más qu'una pequeña villa de pescadores, centrada al rodiu de la pagoda Shwedagon. En 1753, el rei Alaungpaya conquistó la baxa Myanmar y renomó Dagon como Yangón. La ciudá foi destruyida por una quema en 1841 y sufrió graves daños demientres la segunda guerra anglu-birmana de 1852. thumb|200px|Cai de Yangón dañada na Segunda Guerra Mundial. L'Imperiu Británicu tomó la ciudá esi mesmu añu y tresformala nun enclave destacáu tantu política como económicamente. Camudó'l so nome al de Rangon. Los británicos introduxeron el sistema educativu occidental y construyeron numberoses escueles relixoses pa la enseñanza del inglés. Les principales industries demientres el periodu colonial fueron l'arroz y la madera, anque tamién tuvieron importancia otres como l'algodón, les piedres precioses o'l marfil. A principios de los años 1900, Rangon tenía unos servicios públicos ya infraestructures similares a les de Londres.
La ciudá sufrió fuertes daños demientres el terremotu y el tsunami asocedíos en 1930; tamién careció graves estroces demientres la Segunda Guerra Mundial. Tres la guerra siguió siendo la capital del país. En 1989 afíxose la forma llocal Yangon del topónimu como oficial. Esti cambéu ye un tanto revesosu pues la xunta militar que la realizó nun ta llexítimamente reconocida por dellos gobiernos. Los Estaos Xuníos, por casu, siguen utilizando'l nome de Rangoon pa referise a la ciudá. Tamién se camudaron los nomes de les ciudaes al birmanu anque munchos paisanos siguen usando los nomes n'inglés.
En 1996, pa protexer dellos edificios coloniales so xurisdicción gubernamental, el gobiernu realizó una llista de los edificios a caltener.
El 6 de payares de 2005, la xunta militar entamó a treslladar les sos dependencies hacia la moderna ciudá de Naypyidaw. Les razones d'esti cambéu nun tán bien clares anque se cree que'l réxime treslladóse hacia l'interior pa tener una meyor posición estratéxica ante una posible invasión. Yangón perdió la capitalidá del país.
Alministración
thumb|240px|La Casa'l Conceyu. Yangón ta alministrada pol Comité de Desarrollu de la ciudá, que coordina tamién los planes urbanísticos. Ta estremada en cuatro distritoa que tienen en total 32 conceyos. Cada conceyu ta alministráu por un comité que tien capacidá de decisión sobre les meyores de la ciudá y les infraestructures.
Clima
El clima ye ecuatorial y monzónicu.
Cultura
thumb|220px|La pagoda de Shwedagon La llingua vernácula de Yangón ye'l birmanu. Los habitantes de más edá y con un nivel educativu alto falen tamién l'inglés.
Na ciudá alcuéntrase la universidá más antigua de Myanmar: la Universidá de Yangón. Afiliada nun principiu a la Universidá de Calcuta, en 1920 instituyóse como centru d'educación superior independiente. Dos de los institutos de medicina del país atópanse en Yangón.
Tresporte
Tolos vuelos internacionales aterricen nel Aeropuertu Internacional de Yangón, que ta alcontráu a unos 19 quilómetros del conceyu de Yangón. Los autobuses tán atarraquitaos con vieyos conmutadores. Un arcaicu ferrocarril estiéndese per Myanmar. Los coches, anque caros, convirtiéronse n'habituales nes cais de Yangón provocando una mayor conxestión nel tráficu. El gobiernu establez restricciones na importación de coches. Como resultancia, el mercáu negru ye la primer fonte d'importación de coches (suelen venir de Tailandia o de China). Amás, por cuenta de que'l gobiernu raciona la gasolina, la mayoría de los coches usa gasolina procedente del gobiernu o del mercáu negru indistintamente.
Campanula trachelium
Descripción
Difier de Campanula persicifolia en tener un tarmu afiladamente angulosu con pelos acolorataos setosos y fueyes basales llargamente ovaes. Flores violeta azulaes o azul pálido, de 3-5 cm, peloses nel interior, nuna inflorescencia cortamente ramosa, foliosa. Tubu calicino de pelo arispiu. Planta perenne simple o ramosa d'hasta 1 m. Floria dende finales de primaveraa y a lo llargo del branu.
Hábitat
Montes, sebes.
Distribución
Toa Europa, sacante Portugal ya Islandia
Taxonomía
Campanula trachelium describióse por Carolus Linnaeus y espublizóse en  Species Plantarum 1: 166. 1753. Campanula: nome xenéricu diminutivu del términu llatín campana, que significa "pequeña campana", aludiendo a la forma de les flores.
Stephanoxis lalandi
Stephanoxis lalandi ye una especie d'ave del xéneru Stephanoxis. Distribuyir nes selves del este d'América del Sur.
Hábitat y distribución
Distribuyir de manera endémica na matu atlánticu del sureste de Brasil, nel sur de Minas Gerais, Espírito Santo, Rio de Janeiro, hasta'l nordeste de São Paulo.
El so hábitat natural ye la selva húmeda tropical. Tamién habita en selves secundaries o degradaes.
Carauterístiques
Ye una pequeña ave d'unos 8 cm de llargu. Na corona, la cabeza del machu exhibe un notable, finu y llargu copete verdosu, anque n'ocasiones ye más curtiu por causa de frayatos o gastadura. Amuesa un llurdiu postocular blanca. El cantu apical de la cola ye ocre. Tol envés ye de color verdosu. El banduyu ye azul nel machu. El picu ye delgáu, rectu, negru, afechu pa l'absorción de néctar y a la captura d'inseutos. La so llongura ye de 17 mm.
Taxonomía
Foi descrita orixinalmente por Louis Jean Pierre Vieillot nel añu 1818 sol nome de: Trochilus lalandi con llocalidá típica: «Brasil», llindada darréu a Rio de Janeiro. El términu específicu foi dacuando equivocadamente enmendado a S. delalandei.
Nel sieglu XIX fueron descrites dos especies del xéneru Stephanoxis: S. lalandi y S. loddigesii. Nel añu 1945, Peters les reclasificó como simples subespecies d'una mesma especie, la que pasó a ser la única d'esi xéneru, monotípicu. Esto foi fechu ensin apurrir nenguna evidencia taxonómica pa xustificar tal decisión. Nel añu 2014, un equipu d'especialistes publicó un trabayu de reevaluación de les llendes taxonómiques de dambes formes integrantes del xéneru. Emplegaron como base un llote de 173 exemplares de 9 coleiciones de tol mundu, nos qu'inclusive s'atopaben los holotipos y paratipos de dambos taxones. Amás, analizáronse 518 fotografíes de dambos taxa, les que cuntaben cola so llocalidá precisa. La resultancia demostró que tienen de ser trataes como dos especies plenes, so los conceutos biolóxicu y filoxenéticu d'especie, por cuenta de patrones bien definíos nel plumaxe y la distribución xeográfica, según por presentar una clara reciprocidá monofilética. Los sos geonemias tán alloñaes ente sigo por unos 160 km d'un hiatu ensin representantes del xéneru, el que s'atopa dientro del estáu de São Paulo, delimitado pola sierra do Mar pel este y la sierra de Paranapiacaba pel oeste. La distribución de dambes especies ye congruente coles d'otres especies d'aves montanas, lo que suxure que compartieron eventos vicariantes pretéritos mientres los periodos interglaciares.
Los Cerrillos (Canelones)
Los Cerrillos, tamién Cerrillos, ye una ciudá y un centru industrial del departamentu de Canelones, al sur d'Uruguái. Ye tamién la capital del municipiu homónimu. Tenía una población de 2.508 habitantes nel añu 2011. Ta asitiada 42,78 km al noroeste de Montevidéu, la capital del país, y forma parte del so área metropolitana.
Historia
Los Cerrillos foi fundada'l 3 d'agostu de 1896. El 20 de xunetu de 1971 recibió la categoría de pueblu pola llei 13.990.
Llugares de cultu
La ciudá tien una ilesia católica, la Parroquia de San Miguel Arcánxel.
Viscomtat
Viscomtat ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tour de Francia 1948
El 35ᵘ Tour de Francia apostar ente'l 30 de xunu y el 25 de xunetu de 1948 con un percorríu de 4922 km. estremáu en 21 etapes.
El vencedor cubrió la prueba a una velocidá media de 32,442 km/h.
P Cygni
P Cygni (P Cyg / 34 Cygni) ye una estrella de la constelación Cygnus, una de les más alloñaes que pueden vese a simple vista, pos se topa a una incierta distancia ente 5000 y 7000 años lluz del Sistema Solar. Tamién la conoz como Nova Cygni 1600.
Historia
Nel añu 1600, P Cygni apaeció como un astru de tercera magnitú nun llugar onde nun se reparó enantes nenguna estrella. Mientres los siguientes años, la estrella atenuó'l so rellumu y dexó de ser visible a güeyu, pero volvió a magnitú +3,5 en 1655. Caltener en dichu rellumu hasta 1659, momentu nel que de nuevu apagar hasta asitiase per debaxo de sesta magnitú, volviendo aumentar el so rellumu en 1665. Dempués de delles fluctuaciones, hacia l'añu 1715 volvióse estable alredor de magnitú 5, bazcuyando'l so rellumu en redol a esti valor nos postreros 200 años.
Carauterístiques
Suxurióse tamién que les erupciones mentaes pueden ser causaes pola tresferencia de masa a una hipotética compañera estelar de tamién tipu espectral B, que tendría una masa envalorada ente 3 y 6 vegaes la del Sol. La materia que cai escontra l'acompañante lliberaría enerxía gravitacional, una parte de la cual traduciríase nun aumentu de la lluminosidá. Dicha acompañante emplegaría aproximao 7 años en completar una órbita, siendo ésta bien escéntrica.
Elizabeth Kortright Monroe
Elizabeth Kortright Monroe foi la esposa del presidente d'Estaos Xuníos James Monroe. Nació'l 30 de xunu de 1768 en Nueva York. Yera fía de Lawrence Kortright y Hannah Aspinwall.
Educación
Nun esisten documentos sobre los estudios realizaos por Elizabeth Kortright, pero sí que foi criada pola so güela paterna que yera dueña y alministradora del so negociu de bienes raíz en Nueva York. Probablemente curió d'aprovi-y una bona educación formal, en vista que se desendolcó bien na so vida en Francia y España. Foi instruyida en francés y llatín según tamién les "habilidaes sociales tradicionales" pa les muyeres nueves de la so clase en lliteratura, música, danza y cordura.
Ocupación antes de casase
Nun esiste documentación sobre la so ocupación antes de contraer matrimoniu, pero considerando la bayura y l'estáu social de la so familia, como nueva dama, Elizabeth Kortright Monroe yera parte de los círculos de l'alta sociedá de la ciudá de Nueva York. Aun así, ella yá yera socialmente prominente al empiezu de la Guerra d'Independencia de los Estaos Xuníos, yá que'l so padre yera un oficial lleal.
Casoriu
Tenía 17 años cuando se casó con James Monroe, el 16 de febreru de 1786 na Ilesia Episcopal de la Trinidá en Nueva York. La pareya pasó la so lluna de miel en Long Island y dempués vivió en Nueva York col so padre. Depués tornaron al so estáu nativu de Virxinia onde James prauticó l'abogacía. Vivieron primero en Fredericksburg y depués fuéronse a Charlottesville pa tar cerca del so amigu cercanu, Thomas Jefferson.
Fíos
Tuvieron trés neños, dos fíos y un fíu: Eliza Monroe Hai (1786-1840), James Spence Monroe (1799-1801) y Maria Hester Gouverneur (1803-1850).
Ocupación dempués del matrimoniu
Cola eleición de Monroe al Senáu en 1790, la Familia Monroe reasitióse momentáneamente na ciudá de Filadelfia. Sicasí, Elizabeth Monroe pasó enforma del so tiempu na ciudá de Nueva York coles sos hermanes y famliares. Cuatro años más tarde, James Monroe foi nomáu Ministru d'Estaos Xuníos en Francia y treslladáronse a París. A Elizabeth Monroe prestó-y la ciudá y la so xente, y foi bien recibida per parte de la xente y los diplomáticos. Mientres los últimos díes de la Revolución francesa, Elizabeth fíxose conocer por méritu propiu pola valiente visita que-y fixo Adrienne de Noailles de Lafayette, esposa del encarceláu Marqués de Lafayette quien foi un gran amigu personal de George Washington y munchos otros patriotes revolucionarios de la dómina de la revolución. Como resultáu d'esti interés, Adrienne foi lliberada en 22 de xineru de 1795.
Reconociendo la importancia puesta nel comportamientu y aspeutos sociales, Elizabeth Monroe amosó ser una persona equilibrada que remanó bien les costumes americanes, mientres respetaba los protocolos del vieyu mundu européu. Al adoptar la vistimienta francesa en combinación cola so guapura física ganóse'l llamatu de La bella americana (La Belle Americane). Poles sos maneres dignes y al traviés de les rellaciones personales que crearon los maríos Monroe colos ministros y diplomáticos europeos, munches naciones aceptaron l'establecimientu definitivu de los Estaos Xuníos non solamente como una nueva nación, poderosa y sofisticada.
La pareya agospió al americanu Thomas Paine na so casa en París dempués que James Monroe aseguró la lliberación carcelaria del famosu escritor que fuera zarráu por oponer se a la execución del rei Lluis XVI. Depués Monroe tornó a Virxinia y foi escoyíu Gobernador, cargu que desempeñó dende 1799 a 1803. Elizabeth Monroe empezó faer xestiones en Richmond y Charlottesville, dómina mientres la cual el so padre y fíu morrieron y ella desenvolvió serios problemes de salú que eventualmente llevar a retirase de l'actuación pública. Según los síntomes que fueron descritos polos sos contemporáneos yera una epilepsia que la llevó frecuentemente a temblones y desvanecimientos.
Mientres l'alministración de Thomas Jefferson, y ente 1803 y 1807, Elizabeth llogró tornar a Europa. La familia vivió intermitentemente ente Londres y París. James Monroe foi unviáu a Francia a ayudar a axustar con Napoleón la compra de Louisiana y depués foi nomáu Ministru en Gran Bretaña. La sociedá de Londres nun reconoció a los Monroe y diéron-y el más baxu estatus social. Mientres, ella estableciera un círculu d'amistaes y conocíos en París, incluyendo aquellos que xubíen nel poder pola dómina. Elizabeth y James Monroe, por tanto, fueron convidaos como güéspedes pa ser testigos de la coronación de Napoleón el 2 d'avientu de 1804.
De nuevu nos Estaos Xuníos James Monroe sirvió como Secretariu d'Estáu ente 1811 y 1817, viviendo xunto a Elizabeth en Washington. Mercaron una casa privada cerca de Loudon County, Virxinia. Sicasí, pasaron poco tiempu na capital. Elizabeth yera apenes vista fora de les funciones oficiales y nun devolvía visites sociales que fueren feches a ella poles esposes de los otros oficiales.
Campaña presidencial y eleición
Nun se conoz nenguna actividá de Elizabeth Monroe mientres los dos campañes pa la presidencia del so maríu en 1816 y 1820, nes qu'esti ganó les eleiciones.
Elizabeth tomó una actitú más pasiva mientres l'asunción presidencial de 1817, una y bones la renovación de la Casa Blanca que taba estropiada dende 1814 pola quema provocáu poles tropes Britániques entá nun taba terminada. La ceremonia realizar na residencia privada de los Monroe. Sía comoquier, la Sra. Monroe nun apaeció en nenguna de tomar de posesión nin nel saludu protocolariu de los invitaos a la so casa. Na inauguración del periodu presidencial de 1821, Elizabeth si allegó a la gala pública que se llevó a cabu nel Brown's Hotel.
Tabla añal del sieglu XV
Sieglu XV
Elizabeth Kortright Monroe
Primer dama
Foi Primer dama dende'l 4 de marzu de 1817 al 4 de marzu de 1825. A pesar de que foi Primer Dama por ocho años, esiste bien poca referencia de l'actividá de Elizabeth Monroe. Nenguna correspondencia sobrevivió ente ella y el Presidente, la so familia y el públicu polo xeneral. En pocos documentos onde apaez el so nome, ésti taba rellacionáu puramente con asuntos llegales, financieros y de propiedá.
Tabla añal del sieglu XV
Tabla añal sieglu XIV - Sieglu XIV | Sieglu XVI - Tabla añal sieglu XVI
Elizabeth Kortright Monroe
Primer dama
Nun yera Elizabeth sinón James Monroe quien tuvo al cargu de los detalles de compra de moblame pa la nueva Casa Blanca anovada. L'estilu real de la casona nun reflexaba l'estilu de la Sra. Monroe, como ella de normal suxuría, anque s'especulaba qu'ella tenía daqué que ver y que tamién prefería da-y énfasis al estilu francés por sobre l'inglés o los moblames americanos. A pesar de la so edá, víase nueva y actual, según pue comprobase poles evidencies materiales na oficina de lleis de Monroe y el muséu de Fredericksburg, Virxinia, onde se detallen la vistimienta y xoyes qu'usó ante'l públicu n'ocasiones. Les sos cenes yeren sirvíes al estilu inglés con un sirviente pa cada güéspede. En priváu, la familia Monroe solo falaba en francés. Elizabeth Monroe amosó un contraste estremu cola so precursora Dolley Madison, que concibiera'l so papel como parcialmente públicu.
Elizabeth estableció un estilu más européu y menos protocolos sociales. Entendió sicasí les visites de les esposes de los integrantes de los Poderes Xudicial y Lexislativo según les de los diplomáticos estranxeros, como una reconocencia del Poder Executivu. El presidente Monroe llevó a cabu'l 29 d'avientu de 1817 una xunta del gabinete onde esplicó les confuses regles de la nueva Casa Blanca tocantes a la política social y tamién p'aldericar como los distintos xefes de departamentu podíen crear les sos propies polítiques con rellación a la interacción social colos dignatarios estranxeros
Elizabeth Monroe caltúvose firme y el 22 de xineru de 1818 al marcar la so primer presencia social como primer dama, llogró'l respaldu d'una europea educada, Louisa Adams, esposa del Secretariu d'Estáu. Cuando los Monroe decidieron dexar Washington pola so casa en Virxinia en cuenta de entamar la receición pública del día de la Independencia nel añu 1819, dellos ciudadanos sintiéronse faltaos. Indignaos col protocolu de Elizabeth Monroe, boicotiaron toles receiciones de l'alministración en Washington. Cuando Louisa Adams instituyó la mesma política social, les sos receiciones tamién fueron boicotiaes. Finalmente'l Presidente Monroe llevó a cabu una segunda xunta del Gabinete'l 20 d'avientu de 1819 onde se decidió que mientres el Poder executivo tenía d'acatar les sos normes, los otros poderes del Estáu y les sos families, el Vicepresidente ya individuos miembros del Gabinete yeren llibres de determinar les sos propies polítiques sociales.
Na segunda alministración de los Monroe aceptaron la política de Elizabeth Monroe y los invitaos fueron tornando a la Casa Blanca. Esto tamién marcó'l so progresivu desempeñu como Primer Dama, siendo una de les sos receiciones más notables la dada al Marqués de Lafayette, mientres la so xira norteamericana del añu 1824.
Cuando Elizabeth Monroe apaecía nes receiciones y nos otros eventos onde'l públicu poder ver, amosábase garapoleru y capacitada, anque siempres taba acompañada per un círculu de les sos familiares muyeres. La Casa Blanca nun dio información en detalle de la condición de salú de Elizabeth Monroe anque se conocía qu'ella taba careciendo una condición llamada “the falling sickness," o la "enfermedá de les cayíes" esto ye epilepsia, na inorancia sobre'l tema especulóse sobre una enfermedá mental de la primer dama.
Dempués de la vida presidencial
En 1825 Elizabeth Monroe taba en tan mala traza de salú que tuvo que permanecer na Casa Blanca tres selmanes dempués que expiró el periodu presidencial del so maríu. Retiraos a la so finca nel condáu de Loudon, Virxinia, cerca de Washington, les sos actividaes centrar na so familia y nun asumió nengún papel públicu posterior. Viaxó solamente a Nueva York a visitar a la so fía María y a la so familia, como tamién a les sos hermanes, sobrinos y sobrines. Un añu dempués de dexar la Casa Blanca, sufrió un colapsu cerca d'una chimenea abierta y recibió quemadures graves; morrería trés años dempués d'esi accidente. Cuando finó, Monroe predixo qu'él nun viviría muncho depués d'esto y, efeutivamente, morrió diez meses dempués.
Fallecimientu
Elizabeth Kortright Monroe morrió en Oak Hill Ta, condáu de Loudoun, Virxinia el 23 de setiembre de 1830, a los 62 años d'edá, siendo soterrada naquel llugar, pa ser años dempués, en 1903, treslladada al Campusantu Hollywood en Richmond, Virxinia.
Citrullus colocynthis
Citrullus colocynthis, llamáu comúnmente coloquíntida o tuera, ye una planta nativa del norte d'África, Nubia y Exiptu que s'estendió pola cuenca del mediterraneu, llegando pel este hasta Sri Lanka. thumb|Frutu thumb|Ilustración thumb|Detalle de la flor
Carauterístiques
Ye una planta trepadora con tarmu piloso y rugoso que se garra con bilortos. Les fueyes son palmotiaes lobulaes, alternes y con llongures peciolos. Les flores, monoiques y solitaries, son de color mariellu y con pedúnculu, tienen una corola, de cinco pétalos, en forma de campana.
Historia
L'usu melecinal de la coloquíntida ye vieyu, como lo demuestra la so presencia na Capitulare de villis vel curtis imperii, una orde emitida por Carlomagno que reclama a los sos campos por que cultiven una serie de yerbes y condimentos incluyendo "coloquentida" identificada anguaño como Citrullus colocynthis.
Propiedaes
Ye un fuerte purgante y dexa lliberar l'intestín del estriñimientu. Ye un bon purificante del sangre. Emplegar contra enfermedaes causaes por mordedura de culiebra y d'escorpión. Tamién ye útil pa erradicar tumores d'estómagu o del tracto gastrointestinal. Aguiya'l fégadu y regula les secreciones biliares. Otru usu ye la extirpación de verrugas. Ye un bon remediu contra'l ascitis y contra los trestornos menstruales. Tamién ye paliadora del dolor provocáu pol artritis. La coloquinta tamién aguiya los reñones, polo tanto regula'l tracto urinariu.
Ecoloxía
La coloquinta ye una planta nativa de les árees seques del norte d'África, siendo común pa tol Sáḥara, zones de Marruecos, Exiptu y el Sudán, espandiéndose por tol Irán hasta'l India y otres partes del Asia tropical. Foi conocida dende tiempos bíblicos y cultivada na rexón mediterránea, especialmente en Xipre y la India por enforma tiempu. Foi introducida n'España polos árabes.
Ye una planta rural que vive nos campos, cultivos, cunetes ... Soporta condiciones de fuerte seca y un ciertu grau de salín. La coloquinta tolera precipitaciones añales dende 3,8 hasta 42,9 llitros, temperatures añales dende 14,8 hasta 27,8 ° C y pH de 5,0 a 7,8.
Claudia de Châlon
Biografía
Claude nació en 1498, el primeru de los trés fíos del príncipe d'Orange, Xuan IV de Chalon-Arlay y de Filiberta de Luxemburgu (fía del conde Antonio II de Ligny). El so nome, Claudia, tamién se dio al so hermanu menor (1499). El so padre morrió'l 15 d'abril de 1502, dexando la rexencia a la so muyer en nome del so tercer fíu, Filiberto de Chalôns, qu'entós tenía pocu más de venti díes, el segundu fíu morriera en 1500.
Citrullus colocynthis
Taxonomía
Citrullus colocynthis describióse por Linneo Schrad. y espublizóse en Linnaea 12(4): 414. 1838. Citrullus: nome xenéricu que ye diminutivu llatín de Citrus y que tien un golor y sabor similar.
Claudia de Châlon
Biografía
En 1515, casóse col conde Enrique III de Nassau-Breda col que tien al so fíu Renato de Châlon, el futuru príncipe d'Orange, que se casó con Ana de Lorena (fía del duque Antonio de Lorena).
Morrió en 1521. Foi soterrada na Grote Kerk de Breda.
El 15 d'agostu de 1530, el so hermanu Filiberto de Chalôns (1502-1530) Príncipe d'Orange, Señor de Arlay y señor de Nozeroy morrió ensin fíos na batalla de Gavinana. El fíu de Claudia, Renato de Châlon asocedió-y como Príncipe d'Orange.
Base de somarinos d'An Oriant
La base de submarinos de Lorient, tamién conocida como base de submarinos de Keroman, ye un complexu de búnkeres construyíos pola marina alemana mientres la Segunda Guerra Mundial en Lorient (Francia). Ocupa l'estremu de la península de Keroman, con accesu direutu al estuariu de Lorient y al océanu Atlánticu.
Historia
Construyida ente 1941 y 1944 mientres la ocupación alemana de Francia, foi destinada a allugar la 2ª y 10ª flotilla d'O-boot de la Kriegsmarine y formó parte del llamáu Muriu del Atlánticu. La so importancia foi la causa de la destrucción de la ciudá de Lorient polos bombardeos de l'aviación británico y estauxunidense de xineru y febreru de 1943, y de la resistencia alemana na llamada bolsa de Lorient hasta'l 10 de mayu de 1945.
Tres la Segunda Guerra Mundial la marina francesa ocupó de la mesma la base, que tuvo n'activu hasta 1997. Dende entós el llugar convirtióse nun polu náuticu especializáu na navegación deportivu y d'ociu (Ciudá de la Vela Éric Tabarly), magar una serie de museos recuerden el pasáu militar de la base de submarinos de Lorient y dexen la visita d'unu de los búnkeres y del submarín de clase Daphné "Flore".
Instalaciones
El centru de la base de submarinos constituyir trés enormes búnkeres, Keroman I, II ya III, que podíen protexer cada unu ente cinco y siete O-boot so los sos techos de formigón d'una decena de metros d'espesura a prueba de bombardeos. Esiste un cuartu Búnker, Keroman IV, que nunca llegó a terminase, por cuenta de los continuos bombardeos aliaos que cortaron la llinia de suministros necesarios pa la so construcción. La parte soterraña de tolos búnkeres, taba coneutada col esterior, por aciu un complexu sistema de túneles, responsables del suministru de provisiones, combustible, armamentu y pieces necesaries pal caltenimientu de los O-Boot. El tiempu de construcción pa cada búnker yera de 7 meses aproximao.
Amás esisten dos "dom-búnkeres" nel puertu de pesca de Keroman y un búnker asitiáu en Lanester. Pa protexer la base dende'l mar realizáronse importantes fortificaciones n'otros puntos cercanos como Port-Louis, Gâvres o la islla de Groix.
Teunocracia
El términu teunocracia significa lliteralmente «gobiernu de los téunicos» y derívase de los vocablos griegos τέχνη (tékhnē, «arte, téunica») y κράτος (krátos, «poder, dominiu, gobiernu»).
Diversos tecnócrates identificaron la so postura col usu del métodu científicu pa resolver los problemes de la política. En cuenta de basar les sos decisiones en convencimientos ideolóxicos, favorezse l'aición empobinada a resultancies y basada en datos empíricos. El tecnócrata ye (o s'acomuñar con) un científicu o inxenieru. El términu teunocracia foi orixinalmente utilizáu pa designar l'aplicación del métodu científicu al resolución de problemes sociales, en contraposición a los enfoques económicos, políticos o filosóficos tradicionales.
Oríxenes filosóficos: sieglu XIX
Por regla xeneral, atribúyese la primer espresión consciente de la ideoloxía tecnocrática al filósofu y sociólogu francés Claude-Henri Rouvroy, conde de Saint-Simon (1760-1825), que na so obra Réorganisation de la société européenne, de 1814, afirma:
Saint-Simon ye'l primeru que propón pal poder político a aquellos que, na so dómina, dirixen el procesu de tresformamientu económicu en Francia, los dirixentes industriales y los téunicos; agorando'l reemplazu de la política pola ciencia de la producción, el gobiernu de los homes» pola alministración de les coses».