cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Helen Morgan
Biografía
La so última actuación cinematográfica tuvo llugar na versión de Show Boat estrenada en 1936, y que de cutiu foi considerada como la meyor de los dos películes sobre'l musical (la versión de 1951 en Technicolor foi la otra, una y bones la de 1929 basar na novela d'Edna Ferber del mesmu títulu, y que yera l'orixe del musical).
Bernard Thévenet
Bernard Thévenet, moteyáu Nanar, foi un ciclista profesional dende 1970 hasta 1981, periodu mientres el cual consiguió 100 victories.
Helen Morgan
Biografía
A finales de los años 1930, Morgan foi contratada pa participar nun show nel Loop Theater de Chicago. Sicasí, nesa dómina yá taba alcoholizada, y en 1940 hubo de ser hospitalizada, n'encarnando a Julie La Verne una última vegada nuna reposición de Show Boat llevada a cabu en Los Angeles. Pudo volver actuar en 1941, gracies al so mánager, Lloyd Johnson. Sicasí, l'alcoholismu produció-y un colapsu mientres actuaba na obra George White's Scandals of 1942, finando por causa de una cirrosis hepática en Chicago, Illinois, el 9 d'ochobre de 1941. Tenía 41 años d'edá. Foi soterrada nel Campusantu Holy Sepulchre, en Alsip (Illinois).
Kruger 60
Kruger 60 (GJ 860 AB) ye un sistema estelar na constelación de Cepheus, unu de los más cercanos al Sistema Solar, del que s'atopa a 13,15 años lluz. Ye una estrella binaria compuesta por dos nanes coloraes que la so separación media ye de 9,5 UA, aproximao la distancia que dixebra Saturnu del Sol. L'acusada escentricidá de la órbita fai que la separación ente les dos estrelles varie dende 5,5 UA nel periastru a 13,5 UA nel apoastru. El periodu orbital ye de 44,67 años.
Bernard Thévenet
Meyor conocíu, probablemente, por ser quien punxo fin al reináu del gran Eddy Merckx, venció nel Tour de Francia en dos vegaes.
Kruger 60
Kruger 60 A (HD 239960 / LHS 3814), de magnitú aparente +9,59, ye una estrella de tipu espectral M3V. Con una temperatura efectivo de 3380 K, tien una masa de 0,28 mases solares y relluma col 1% de la lluminosidá solar. La so velocidá de rotación proyeutada ye de 7,0 km/s y la so metalicidá envalórase nun 91% de la que tien el Sol.
Helen Morgan
Biografía
Morgan casárase en trés causes, la primera con un almirador, Lowell Army, qu'ella conociera mientres actuaba en Sally. El so segundu home foi Maurice "Buddy" Maschke, col cual casárase el 15 de mayu de 1933, y del que se divorció dellos años dempués. El so últimu matrimoniu foi con Lloyd Johnson, col que se casó'l 27 de xunetu de 1941. El 25 de xunu de 1926, en Springfield (Illinois), Morgan tuviera una neña, Elaine Danglo, a la que dio n'adopción.
Bernard Thévenet
Nel Tour de Francia 1975, Thévenet atacó a Eddy Merckx nel Col d'Izoard. Merckx, que foi cutíu por un fan furiosu cuando lideraba la prueba, que'l so tratamientu causó-y nefrotoxicidad, hepatotoxicidad y problemes dixestivos amás de dexa-y el pechu contracturado, y que sufría dolores crónicos nel llombu, engarró desesperadamente, pero perdió'l lideralgu y nunca más lo recuperó. Aquel añu, el primeru nel que'l Tour remataba nos Campos Elíseos, Thévenet ganó'l so primer Tour.
Kruger 60
Kruger 60 B (HD 239960B / LHS 3815), de magnitú +11,40, ye más tenue que la so compañera. De tipu M4V y 3150 K de temperatura, tien una masa del 16% de la masa solar, siendo la so lluminosidá un terciu de la de la so compañera. La so velocidá de rotación proyeutada ye de 8,0 km/s. Amás ye una estrella acandilante que típicamente dobla'l so rellumu pa volver a la normalidá nun periodu de 8 minutos. Por ello recibe la denominación d'estrella variable DO Cephei.
Helen Morgan
Biografía
Morgan foi interpretada por Polly Bergen nun drama de la serie d'antoloxía Playhouse 90 emitíu en 1957, The Helen Morgan Story, con direición de George Roy Hill. Bergen ganó un Premiu Emmy pola so actuación. Esi mesmu añu estrenó'l llargumetraxe The Helen Morgan Story, nel cual Ann Blyth encarnaba a Morgan.
Discografía
Helen Morgan grabó tolos sos discos enantes de la llegada del long play, polo cual les sos grabaciones tien formatu 78 RPM, con un cantar en cada cara.
Bernard Thévenet
Dos años dempués ganaría'l so segundu y últimu Tour, el mesmu añu en que dio positivu nun control de dopaxe na París-Niza. Esi iviernu, Thévenet sería ingresáu por culpa del consumu siguíu d'esteroides. Retirar del ciclismu, almitió públicamente l'usu de esteroides y fixo un llamamientu a la fin del usu de sustances dopantes nel deporte.
Volmunster
Volmunster ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bernard Thévenet
Anguaño ye comentarista deportivu na televisión francesa.
Resultaos en Grandes Vueltes y Campeonatos del Mundu
-: nun participa
Ab.: abandonu
Enumeration des Bromeliacees Recoltees
Enumeration des Bromeliacees Recoltees (embrivíu Enum. Bromel.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol arquiteutu paisaxista y botánicu francés Édouard-François André y espublizáu nel añu 1888 col nome de Enumeration des Bromeliacées Recoltees, en 1875-76 dans l'Amérique du Sud (Vénézuéla, Colombie, Écuador) : et diagnoses des espèces nouvelles.
Les Tourrettes
Les Tourrettes ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Función d'estáu
En termodinámica, una función d'estáu ye una magnitú física macroscópica que caracteriza'l estáu d'un sistema n'equilibriu, y que nun depende de la forma en que'l sistema llegó a dichu estáu. Dau un sistema termodinámicu n'equilibriu puede escoyese un númberu finito de variables d'estáu, tal que los sos valores determinen unívocamente l'estáu del sistema.
El valor d'una función d'estáu namái depende del estáu termodinámicu actual en que s'atope'l sistema, ensin importar cómo llegó a él. Esto significa que si, nun intre dau, tenemos dos sistemes termodinámicos n'equilibriu con n graos de llibertá y midimos un mesmu valor de n funciones d'estáu independientes, cualesquier otra función d'estáu va tener el mesmu valor en dambos sistemes con independencia del valor de les variables n'intres anteriores. Polo xeneral, los sistemes fuera del equilibriu nun pueden ser representaos por un númberu finito de graos de llibertá, y la so descripción ye muncho más complexa.
Variables d'estáu
Delles variables d'estáu d'un sistema n'equilibriu son
Ecuación d'estáu
Cada sistema o tipu de "sustancia" carauterizar por una ecuación d'estáu o ecuación constitutiva que rellaciona dalgunes de les variables d'estáu ente sigo, yá que, como se dixo, los sistemes n'equilibriu termodinámicu tienen un númberu finito de graos de llibertá acordies cola regla de les fases de Gibbs.
Carauterización matemática
El conxuntu d'estaos d'equilibriu puede representase como una variedá diferenciable \mathcal{Y} de dimensión n (espaciu d'estaos d'equilibriu). Una función d'estáu ye cualquier magnitú definida como una función real sobre dicha variedá:. Nótese que'l calor intercambiáu, por casu nun almite una representación asina, yá que polo xeneral va ser una función de la curva que siga'l procesu. Nesi sentíu les "diferenciales exactes" corresponder con 1-formas exactes definíes sobre l'espaciu cotagente a la variedá diferenciable \mathcal{Y}, ente que les "diferenciales inesactes" corresponder con una 1-forma que nun ye exacta. La integral de 1-forma non exacta polo xeneral va depender del camín a diferencia de lo qu'asocede coles 1-formes exactes. Nótese que na terminoloxía de formes diferenciales les variables d'estáu son precisamente les 0-formes definíes sobre l'espaciu d'estaos d'equilibriu.
Dau un conxuntu de más de n funciones d'estáu, non toes pueden ser independientes, polo qu'una función d'estáu ye una rellación funcional ente elles. Pol teorema de la función implícita un conxuntu de m > n funciones d'estáu diferenciables que satisfaen la ecuación constitutiva pueden ser convertíes nuna parametrización llocal del espaciu d'estaos \mathcal{Y}.
Snooker
El snooker ye una modalidá británica del billar pa dos xugadores, practicada nuna mesa más llarga de lo habitual, que se xuega con un tacu y 22 boles: una blanca pa impulsar al restu, 15 coloraes que valen un puntu caúna, y 6 de colores distintos: mariellu (2 puntos), verde (3 puntos), marrón (4 puntos), azul (5 puntos), rosa (6 puntos) y negru (7 puntos).
Los xugadores deben embocar socesivamente nes troneres una bola colorada y otra de color, que va ser repuesta mientres haya coloraes na mesa. Cuando yá nun queden más coloraes, les boles de color tienen de metese nel so orde de puntuación. Cada aciertu suma puntos al marcador; si la persona dexa de embocar o comete una falta, dexa'l so vez al rival. Los partíos estremar en rioles (frames) y el xugador que ganara más rioles ente les apostaes proclámase vencedor de la partida.
Esti xuegu foi inventáu nel sieglu XIX polos militares del Exércitu Británicu destinaos nel Raj, y darréu esportóse a Inglaterra. La mayoría de los sos prauticantes proceden del Reinu Xuníu, de los países de la Mancomunidá de Naciones, y dende el sieglu XX de China y el Sureste Asiáticu. La competición más importante ye'l Campeonatu del Mundu, celebráu cada añu en Sheffield dende 1927.
El snooker nun foi deporte olímpico nunca, pero sí formó parte de los Xuegos Paralímpicos dende 1960 hasta 1988.
Historia
miniaturadeimagen|300x300px|Xugador a puntu de embocar una bola colorada. El snooker ye un deriváu del billar qu'empezó a practicase a mediaos del sieglu XIX. Los militares británicos destinaos en Jabalpur (India) desenvolvieron na década de 1870 una variante del Black Pool, con 15 boles coloraes y una negra, al que s'añedir cuatro boles de colores con una puntuación asignada. Atribúyese la invención d'esta modalidá al oficial Neville Chamberlain, quien en 1938 publicó una carta acotada por Compton Mackenzie— na qu'esplica l'orixe de la pallabra snooker: un términu peyorativu que los xenerales usaben pa referise a los cadetes, afechu más tarde al xuegu. Sicasí, la persona que la esportó a Inglaterra foi'l xugador de billar John Roberts, Jr.
El reglamentu del snooker foi unificáu a empiezos del sieglu XX. Orixinalmente había cuatro boles de color: mariella, verde, rosa y negra. Les boles marrón y azul añediéronse años más tarde.
En 1927, el profesional del billar Joe Davis entamó la primer edición del Campeonatu del Mundu de Snooker en Sheffield, Inglaterra. Davis ganó los quince primeres ediciones d'esti tornéu hasta la so retirada en 1946. Sicasí, na década de 1950 hubo una serie de disputes federatives qu'afectaron a la popularidá del snooker, apostráu pol billar inglés y el pool, ya inclusive supunxeron la cancelación del Campeonatu del Mundu ente 1958 y 1963. Dichos problemes quedaron solucionaos en 1968 cola nacencia de l'Asociación Profesional Mundial de Billar y Snooker (WPBSA).
Formó parte de los Xuegos Paralímpicos dende la primer edición de Roma 1960 hasta la de Seúl 1988.
Mecánica del xuegu
La mecánica del snooker ye marcar más puntos que'l rival, embocando les boles oxetivu —15 coloraes y 6 de color— nel orde correutu. Los xugadores faen veces pa llanzar y cada unu tendrá d'impulsar la bola blanca cola punta del tacu (tacada) pa introducir les boles restantes nes troneres. Por norma xeneral, debe embocarse socesivamente una bola colorada y otra de color; si'l xugador non entrona o comete falta, dexa'l so vez al rival.
Una partida de snooker (match) ta estremada en rioles (frames). El xugador axudícase'l frame si a la fin del mesmu tien más puntos que'l so rival. Les partíes profesionales suelen ser al meyor de 9 rioles (best of nine), ente qu'en torneos xube al meyor de 11, 15 o 17 rioles. La final del Campeonatu del Mundu de Snooker ye al meyor de 35 rioles y dura dos díes.
Les partíes de snooker inclúin un árbitru que vela pol cumplimientu de les regles, asitia les boles sobre'l tapete si ye necesariu y recuerda a los xugadores la so puntuación.
Reglamentu y puntuación
miniaturadeimagen|370x370px|Posición inicial de les boles nel tableru de snooker: son 15 coloraes, 6 de color y una blanca dientro de la media lluna. Al empiezu de cada frame asítiense les boles según una disposición específica, reflexada na imaxe. Cada bola que se emboca tien asignada una puntuación. Les coloraes valen 1 puntu y les de color tienen el siguiente valor: mariellu (2), verde (3), marrón (4), azul (5), rosa (6) y negru (7). D'esta miente, al meteles otorgar puntos que xuben al marcador del xugador nel frame. Si nun tuviera claro, la bola oxetivu ten de ser anunciada antes d'efectuar la tacada.
El xugador qu'empecipia la partida tien de cutir siempres en candia en primer llugar. Les boles coloraes disponer en formación triangular, ente que les de color tienen un allugamientu específicu en puntos (spots) marcaos nel tableru. La bola blanca asítiase dientro d'una media lluna (D-Zone), na posición que prefiera'l xugador que va llanzar.
Les boles coloraes nunca son repuestes na mesa una vegada fueron embocadas. Sicasí, les de color tienen de ser allugaes de nuevu na so posición de salida si entá queden coloraes na mesa. En casu de que'l so llugar tea ocupáu, se recolocan nel puntu llibre de mayor valor. Cuando toles boles coloraes fueron entroneradas, les de color deben embocarse por orde de puntuación: mariellu, verde, marrón, azul, rosa y negru.
Tamién se conceden puntos a un xugador si'l so oponente incurre en falta. Les más comunes son errar el cuto de la bola correuta (por casu, dar a una de color cuando tenía de tocase la colorada), meter la bola blanca na tronera, tocar col tacu otres boles, alzar la bola blanca por que salte sobre otra, o tocar la bola blanca dos veces d'una tacada. Si cute una bola oxetivu pero métese otra de rebote na mesma tacada, considérase falta si la bola oxetivu nun entra primeru. Les penalizaciones varien en función de la bola implicada: 4 puntos (de bola colorada a marrón), 5 (azul), 6 (rosa) y 7 (negra), daos al rival.
La puntuación consecutiva nuna riola llámase break. La partida perfecta ye consiguir un máximu break de 147 puntos, lo que significa que se metieron 36 boles consecutives: toles 15 coloraes, encadenaes con 15 boles negres como únicu color, y depués les 6 de color nel so orde. Ronnie O'Sullivan ye'l xugador que más «147» fixo a lo llargo de la so carrera profesional.
Accesorios
miniaturadeimagen|220x220px|Usu de la ponte mecánica nel snooker pa faer la tacada. Les partíes de snooker xugar nuna mesa de billar más grande de lo habitual: 3,6 metros de llongura por 1,8 metros d'anchu, tamién llamada de «doce pies», con una superficie de fina bayeta verde. Hai seis troneres: cuatro en cada esquina y dos más nel centru de les bandes llargues, con una rede de malla per debaxo que dexa al árbitru estrayer la bola. Cada tronera tien contornes arrondaes pa enzancar la entrada de la bola tres un rebote. Sobre'l tapete hai dibuxada una llinia blanca horizontal con una media lluna, y dientro de la mesma asitiaráse la bola blanca pal saque.
De primeres de cada partida tien d'haber 22 boles: una blanca de cuto, 15 coloraes y otres 6 de color (mariellu, verde, marrón, azul, rosa y negru). Les boles de snooker miden 52,5 mm de diámetru, daqué más pequeñes que les boles de billar americanu.
Los accesorios más habituales nel snooker son la tiza de billar (xeneralmente de carbonatu de calciu), un triángulu de billar p'asitiar les boles coloraes, y un marcador. El tacu de snooker mide 140 centímetros de llongura con 8,5 cm de diámetru. Si la bola blanca ta demasiáu alloñada pa faer bien la ponte cola mano o hai una torga, el xugador puede utilizar palos estensivos (ponte mecánicu) con forma de cruz o ferradura qu'ayuden a faer la tacada.
El marcador de snooker ayuda a llevar la puntuación de la partida. Tradicionalmente usábense ábacos pa sumar tantu los puntos como los break, anque fueron reemplazaos polos marcadores electrónicos.
Cannon
Llámase cannon a cuando'l xugador cute la bola blanca non solo con ánimu de embocar la bola oxetivu, si non tamién pa mover otres. L'oxetivu d'esta xugada estratéxica ye ameyorar la disposición del restu de boles, xeneralmente les coloraes, pa poder encadenar un break con mayor facilidá.
Touching ball
Si la bola blanca detiense quedando en contautu con una o delles boles oxetivu, l'árbitru tien d'echar# voz de la esistencia de touching ball. Ante eso, el xugador con vez tendrá de faer la tacada de forma que la touching ball nun se mueva, pos de lo contrario considérase que la tocó y cometería falta. Si ta en posición de embocar dalguna, tendrá d'indicar al árbitru la bola que quier meter na tronera, ensin raspiar la otra que ta en situación de touching ball.
Snookered
miniaturadeimagen|Exemplu de situación de snooker: ente la bola blanca y les coloraes (siendo éstes boles d'oxetivu) hai dos de color qu'atrabanquen el tiru. Cuando'l xugador nun tien opciones de faer una tacada en llinia recta ente la bola blanca y l'oxetivu, pos la bola blanca ta total o parcialmente bloquiada por otra bola de color, dizse qu'esiste una situación de snooker» (snookered). Trátase tamién d'una xugada estratéxica porque enzanca les opciones de tiru del rival, yá que cometería falta si cute la otra bola que ta fora de xuegu. Hai que tener en cuenta que ta prohibíu saltar la bola blanca percima de la torga, polo que tien de faese una tacada en llinia recta o escontra les bandes.
Free ball
Considérase free ball cuando, dempués d'una falta, produzse sobre la mesa una situación de snooker y el xugador de vez puede exercer el so derechu a tiru, nomando cualquier bola como oxetivu. Esa bola va tener el valor y carauterístiques d'aquella que se designe. Una vegada complétase la tacada, si se emboca la free ball se recolocará nel so puntu sobre la mesa y va sumase el so valor al marcador. Esta norma nun puede señalase cuando solo queden sobre la mesa les boles rosa y negra.
==== Falta y fallu considérase falta y fallu» (foul and a miss) cuando'l xugador nun consigue cutir la bola oxetivu y l'árbitru valora que taba en disposición de faelo. Hai dos esceición a esta regla: si namái queda la bola negra sobre la mesa, o ante situaciones onde'l cuto resulta imposible (por casu, en touching ball). En dambos casos, l'árbitru va tener en cuenta la intencionalidad por cutir la bola oxetivu, pos de lo contrario sí puede indicar falta y fallu.
Dempués de señalizase esta infracción, el rival puede xugar la so vez, o bien pidir al infractor que repita'l so tiru, yá sía dende la posición darréu anterior a la falta o dende la nueva posición de la bola blanca. Nesi últimu casu, l'oxetivu va ser el mesmu que nel anterior: cualesquier colorada, la de color anunciada o una de color escoyida pol rival.
Campeonatos
left|miniaturadeimagen|300x300px|Troféu del [[Campeonatu del Mundu de Snooker.]] Dende 1968, la organización que regula'l snooker profesional ye l'Asociación Profesional Mundial de Billar y Snooker (WPBSA, más conocida como World Snooker). El xuegu a nivel amateur cuerre al cargu de la Federación Internacional de Billar y Snooker (IBSF).
Los xugadores profesionales integren la clasificación xeneral de la World Snooker, creada na temporada 1976/77. Les puntuaciones del ranking dependen de les actuaciones y títulos de los dos últimos años. La élite del snooker, formada polos 16 meyores clasificaos, métese direutamente nos torneos entamaos pola WPBSA. El gruesu de competidores ta formáu amás polos 64 xugadores con más ingresos en premios, otros 30 con tarxeta d'invitación pol so desempeñu, campeones xuveniles ya internacionales, aspirantes del Players Tour Championship, miembros del Q School ya inclusive places de cuota pa continentes ensin representación (África, América y Oceanía).
L'eventu más importante ye'l Campeonatu del Mundu de Snooker, entamáu añalmente dende 1927 (sacante la Segunda Guerra Mundial y el periodu ente 1958 y 1963). Celebrar en mayu nel Crucible Theatre de Sheffield so un sistema d'eliminación direuta, na fase clasificatoria y na ronda final de 32 participantes. El Campeonatu del Mundu ye la prueba más prestixosa, tantu en reconocencia profesional como na cuantía económica: 300.000 llibres esterlines pal ganador. Amás, retresmitir por televisión na BBC y en Eurosport. Mientres décades tuvo sofitáu por Imperial Tobacco, pero la restricción a los patrocinios deportivos de les tabaqueres en suelu británicu motivó que güei lo auspicien diverses cases d'apuestes online.
Per debaxo del Mundial atopen los torneos valederos pa la clasificación xeneral, ente los cualos el más prestixosu ye'l Campeonatu del Reinu Xuníu (payares); los eventos del Players Tour Championship (nel que tamién compiten aspirantes al circuitu d'élite) y los campeonatos por invitación, como'l Master de Snooker (xineru) y el Champion of Champions (ochobre). Los torneos por invitación nun suman puntos na clasificación de la World Snooker.
La temporada de snooker empieza a finales de xunu (xeneralmente col Open d'Australia) y conclúi en mayu del añu siguiente col Campeonatu del Mundu.
Xugadores destacaos
miniaturadeimagen|212x212px|[[Joe Davis ye unu de los pioneros del snooker.]] Dende la primer competición profesional hasta los nuesos díes, hubo un númberu escasu de persones que tuvieren ésitu nel snooker d'alta competición. El circuitu profesional ta acutáu y los meyores xugadores viven de les ganancies de los torneos, polo que caltenese na clasificación xeneral de la World Snooker ye vital pa los sos intereses.
El pioneru del snooker profesional foi'l británicu Joe Davis (1901-1978), organizador del primer Campeonatu del Mundu de Snooker en 1927 y ganador del mesmu mientres les primeres quince ediciones, retirándose imbatíu en 1946 depués del so reinstauración al acabar la Segunda Guerra Mundial. Davis yera un espertu del snooker y del billar inglés; el so dominiu yera tal que solo-y ganaron cuatro veces mientres tuvo n'activu, toes elles pol so hermanu menor Fred Davis (1913-1998). El cayente posterior del snooker complicó la certificación de resultancies, anque les siguientes décades tuvieron dominadores escamplaes, toos procedentes del Reinu Xuníu: los ingleses John Pulman y John Spencer (años 1960), el galés Ray Reardon (años 1970), l'inglés Steve Davis y el norirlandés Alex Higgins (años 1980).
El númberu de xugadores profesionales creció gracies a les retresmisiones televisives y a la creación de l'Asociación Mundial, lo que dexó desenvolver nueves competiciones. Al Campeonatu del Mundu sumáronse dos nuevos torneos internacionales: el Master de Snooker (1975) y el Campeonatu del Reinu Xuníu (1977), que dende 1984 ta abiertu a xugadores non británicos. Amás, la WPBSA creó una clasificación xeneral pa controlar el nivel competitivu de los eventos más importantes. Nos años 1990 destacaron l'escocés Stephen Hendry, como l'home que más títulos de ránking ganó (36), y l'inglés Ronnie O'Sullivan, col so récor de máximos break de 147 puntos. Sicasí, dende'l sieglu XXI nun hubo daquién que destacara sobre los demás, en parte gracies al desenvolvimientu profesional nos países miembros de la Mancomunidá de Naciones y en China.
L'australianu Neil Robertson convertir en 2014 nel primer non-británicu que llogró la Triple Corona.
Triple Corona
miniaturadeimagen|250x250px|[[Ronnie O'Sullivan llogró la Triple Corona de Snooker en 2001.]] La siguiente llista recueye'l xugadores que ganaron la Triple Corona de Snooker: Campeonatu Mundial, Masters y Campeonatu del Reinu Xuníu:
Treschenu-Creyers
Treschenu-Creyers yera una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. El 1 de xineru de 2019 integróse na comuña de Châtillon-en-Diois
Según l'últimu datu del censu tenía una población de 112 habitantes (1 de xineru de 2018) Ocupaba una superficie de 82,04 km².
Ortografía
La ortografía (del llatín orthographia y del griegu ὀρθογραφία orthographía 'escritura correcto') ye'l conxuntu de regles y convenciones que rixen el sistema d'escritura habitual establecíu pa una llingua estándar.
La ortografía frecuentemente protagonizó alderiques, la reforma de la ortografía alemana de 1996 llevó a un ampliu alderique, y finalmente nun foi aplicada nin n'Austria nin en Suiza. Igualmente la propuesta de reforma ortográfica del francés de 1988 foi llargamente contestada ente 1988 y 1991, llegando dellos periódicos a boicotiar la reforma.
Ortografía téunica
Según Martínez de Sousa, la ortografía téunica entiende:
Volstroff
Volstroff ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Thorsten Fink
Thorsten Fink ye un ex-futbolista y entrenador alemán.
Triors
Triors ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Clan
Rellaciones de parentescu
L'ancestru común del clan podía ser real o mitolóxicu, humanu o non, y nesi casu falar d'un tótem animal o d'una planta. Entá si los verdaderos llinaxes nun se conocen realmente, los miembros del clan reconocen a un padre fundador, símbolu de la unidá del clan. Polo xeneral, el parentescu difier de les rellaciones biolóxiques, yá que tamién envolubra l'adopción, el matrimoniu y llazos xenealóxicos convencionales y, inclusive, ficticios. En pallabres de Marshall Sahlins, la cla ye una unidá de descendencia común más "putativa" que "demostrable". Los clanes pueden ser matrilineales, patrilineales o cognáticos.
Ksora
Ksora ye una estrella clasificada como xigante de tipu espectral A5III-IV que la so temperatura efectivo ye de 8400 K. Considerar una estrella xigante non tantu pol so tamañu —el so radiu ye cuatro veces mayor que'l radiu solar—, sinón porque abandonó la secuencia principal al terminar de fundir l'hidróxenu del so nucleu. La so composición metálica ye daqué inferior a la solar ([Fe/H] = -0,16). Con una edá averada de 600 millones d'años, puede considerase que yá empezó a morrer, y dientro d'unos 10 millones d'años va ser una auténtica estrella xigante tocantes a tamañu. La so masa ye 2,5 vegaes la masa solar y la so lluminosidá ye equivalente a 63 soles.
Clan
Rellaciones de parentescu
Anque se trata d'un conceutu rellacionáu coles categoríes de parentescu tribal, nun ye totalmente equivalente a tribu, tando más venceyáu al conceutu de llinaxe, tuteláu por un espíritu ancestral. El venceyu del clan puede tar tan llargamente enraigonáu, que determina rellaciones especiales con toles persones del mesmu, anque tean fuera del ámbitu territorial propiu, inclusive anque habiten a gran distancia y nunca tuvieren primeramente contautu ente sigo.
Ksora
Ksora ye una binaria eclipsante. Cada 759 díes sufre un eclís parcial d'una compañera más pequeña que pasa per delantre, de la que, enagora, nada se conoz.
Clan
Organización del clan
La organización políticu-social de los clanes ye diversa, pos en sí mesmu'l cla nun la condiciona. Al contrariu, ye la organización tribal la que determina aquella, de forma que pueden atopase exemplos de tribus segmentarias, esto ye, tribus de calter pocu evolucionáu, estazaes social y políticamente, ensin diversificación económica; xunto a elles, organizaciones cuasi estatales, denominaes "cacicatos". Los cacicatos son organizaciones zarraes y estratificadas, anque en nengún casu ye una sociedá de clases. Unu de los tipos más llamativos d'organización tribal caciquil ye'l denomináu "Cla cónica", fuertemente xerarquizáu y teóricamente patrilineal (anque cognático "de fechu"), típicu de Polinesia, anque estendíu por Asia y África.
Un modelu bien estremáu ye'l llamáu "Cla territorial", descritu per primer vegada nes tierres altes de Nueva Guinea, de calter exógamo y patrilineal, que se reconoz nun territoriu definíu, dientro del cual mora la mayoría de los sos miembros. Los clanes d'esti tipu xunir con otros clanes rellacionaos de la mesma rexón, formando una fratría, qu'opera unitariamente escontra l'esterior pero que puede contener conflictos guerreros nel so interior. Nesti tipu d'organización tribal, opérase una llamativa diferenciación ente cla y llinaxe, teniendo esti postreru un calter más biolóxicu.
Sicasí, la forma prototípica de cla, estendíu por tolos continentes, ye'l llamáu "Cla esvalixada", que correspuende cola clásica definición de Meggitt, como "unidá cimera de parentescu de la estructura tribal". Nun conforma un grupu qu'actúa coordinadamente, sinón más bien una "categoría" de persones que comparten ascendencia pero nun actúen como coleutividá. Son de llinaxes igualitarios, exógamos y, indistintamente, patri o matrilineales. Al contrariu que nos exemplos anteriores, la cla esvalixada nun tien un calter políticu, anque cumple determinaes funciones d'esti tipu. Correspuéndese siempres con "tribus segmentarias".
Eriosyce (Cactaceae): The genus revised and amplified
Eriosyce (Cactaceae):El xéneru revisao y amplificao, (embrivíu Eriosyce (Cactac.) xen. revis. & ampl.), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu d'Estaos Xuníos, d'orixe xermanu Fred Kattermann y espublizáu nel añu 1994.
Consanguinidá
La consanguinidá y l'afinidá son términos bien utilizaos en derechu. El parentescu ye bien importante pa tolos sistemes xurídicos, y sobre esi conceutu básase'l Derechu de familia o'l Derechu de socesiones.
En munchos sistemes xurídicos, la consanguinidá oldear a la rellación de adopción, de forma que nun esiste diferencia ente un pariente de sangre y unu adoptáu. D'esta forma, el fíu adoptivu tien los mesmos derechos que'l fíu natural y, inclusive, un nietu adoptivu tien los mesmos derechos qu'unu natural (casos d'heriedu, alimentos, etcétera), a pesar de qu'esos parientes más alloñaos na llinia socesoria nun emprestaren el so consentimientu nel momentu de l'adopción.
Midida de la consanguinidá
La consanguinidá tien grau en función del númberu de xeneraciones interpuestes nel árbol xenealóxicu. Asina, la rellación padre-fíu ye de primer grau, ente que la de güelu nietu ye de segundu grau.
Tamién s'estrema ente:
Pa midir los graos de la llinia colateral xubir hasta'l tueru común y dempués báxase hasta la persona con quien se fai la computación. Por esto, l'hermanu falta dos graos del hermanu, trés del tíu, hermanu del so padre o madre, cuatro del primu hermanu, y asina d'equí p'arriba..
Voyer (Moselle)
Voyer ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Centaurea ornata
thumb|Fueyes basales. thumb|Cipselas sueltes. El abrepuños – nome compartíu con otres especies espinoses − (Centaurea ornata) ye una especie de planta yerbácea de la familia de les asteracees.
Descripción
Ye una planta perenne d'hasta 80cm d'altor, ríxida, erecta y ramificada, con fueyes —desaxeradamente variables— enteres/subenteras, pinnáu o bipinnado-estremaes, con escasos segmentos oblongos o lineares, de 0,5-3mm d'anchor, terminaes por una curtia y finu escayu. Les flores, flosculadas, marielles o anaranxaes, tán axuntaes en capítulos solitarios abondo grandes. Les bráctees involucrales, que s'entamen nunes 7-15 fileres socesives espiralmente enllantaes, son ovales, verde pálidu, de cutiu tomentosas, con apéndices dende amarellentaos hasta pardu acolorataos y un escayu apical recurvada d'hasta 4 cm, pinnada/pectinada pelos llaos; dicha escayu central ye cada vegada más llarga del esterior hasta l'interior del arreyo y les brácteas de les últimes fileres internes son más sencielles, con apéndices escariosos más o menos pectinaos y ensin llargu escayu apical. El Receptáculu ye cóncavu con hoyitos poli/pentagonales marcaos, y pálees pelosu-cerdosas blanques bien fines y caedizas. El Frutu ye una cipsela ablancazada/beich —que se torna parda— con trupa pubescencia sedosa/lanuda-plateada adpresa, miriguanu de pelos escamoides estrechos, dende daqué hasta 4 vegaes más llargu que'l cuerpu del aqueniu, y eleosoma.
Distribución y hábitat
Endemismu na Península Ibérica (España y Portugal); inclusive n'ambiente sub-urbanu nel centru (Madrid) Ausente de les Islles Baleares y les Islles Canaries.
Hemicriptófita (nel sistema de Raunkiaer).
Crez, y abonda, en sitios secos/grebos, arenosos o cascayosos. Floria dende marzu a mediaos de branu.
Usos
En medicina popular española usar pa dolor y úlceras d'estómagu, escoriaciones, hemorroides y feríes diverses; tamién como diuréticu.
Taxonomía
Centaurea ornata describióse por Carl Ludwig Willdenow y espublizóse en Species Plantarum, ed. 4, t.3(3), p. 2320 en 1803 Centaurea provién del Llatín Centaurus, en referencia al Centauru Quirón, descubridor de les virtúes melecinales de tala planta.
ornata: epítetu llatín que significa "afatada".
Tetsu Sugiyama
Tetsu Sugiyama (杉山 哲; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Truinas
Truinas ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Eryngiorum nec non Generis Novi Alepideae Historia
Eryngiorum nec non Generis Novi Alepideae Historia (embrivíu Eryng. Alep. Hist.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, y botánicu suizu, François Delaroche. Espublizóse nel añu 1808.
Galaxa espiral
Una galaxa espiral ye un tipu de galaxa de la secuencia de Hubble que se caracteriza poles siguiente propiedaes físiques:
Les galaxes espirales deben el so nome de los brazos lluminosos con formación estelar dientro del discu que s'enllarga —más o menos logarítmicamente— dende'l nucleu central. Anque dacuando son difíciles de percibir, estos brazos estremar de les galaxes lenticulares que presenten una estructura de discu pero ensin brazos espirales. Son les más abondoses del universu constituyendo'l 70 %.
El discu de les galaxes espirales sueli tar arrodiáu por grandes aureolas esferoides d'estrelles de Población II, munches de les cualos concéntrense en cúmulos globulares qu'orbiten alredor del centru galácticu. Esta aureola ye conocida como halo.
Los primeros estudios sobre la formación de los brazos espirales correspuenden a Bertil Lindblad. Diose cuenta de que les estrelles nun pueden tar entamaes en forma d'espiral de manera permanente. Puesto que la velocidá de rotación del discu galácticu varia cola distancia al centru de la galaxa, un brazu radial rápido veríase curvado al rotar la galaxa. El brazu, tres unes poques rotaciones, amontaría la combadura endolcándose cada vez más na galaxa. Esto nun ye lo que se repara. thumb|Esplicación de los brazos de les galaxes espirales.
La primer teoría almitible foi escurrida por C. C. Lin y Frank Shu en 1964. Suxurieron que los brazos espirales son manifestaciones d'ondes de densidá espirales. Supunxeron que les estrelles mover n'órbites llixeramente elíptiques y que la orientación de les sos órbites ta correlacionada, esto ye, les órbites elíptiques varien la so orientación, unes d'otres, llixeramente cola medría de la distancia al centru galácticu, tal como se repara na diagrama. Estes órbites tán más cercanes en delles árees presentando l'efectu de paecer brazos. Les estrelles nun permanecen siempres na posición en que les vemos, sinón que pasen pelos brazos al movese nes sos órbites.
Curva de rotación y materia escuro
thumb|200px|Curva de rotación d'una galaxa espiral normal. La llinia A representa la curva teórica y la llinia B representa la curva esperimental. La discrepancia ente les curva deber a lo que se llamó [[materia escuro.]]
La galaxes espirales presenten una curva de rotación (d'equí p'arriba CR) esperimental bien distinta a les curves teóriques (fenómenu llamáu Conspiración disco-halo). Por que les ecuaciones teóriques (CR keplerianes, como la de los planetes alredor del Sol) puedan afaese a los datos reparaos, les galaxes espirales precisaríen una masa enforma mayor. Al nun haber evidencies observables anguaño d'esa masa invisible, denominóse-y materia escuro. Esti tipu de materia invisible aportaría a ente un 50 % y un 90 % de la masa total de la galaxa.
Les carauterístiques xenerales de la curves de rotación son les siguientes:
L'estudiu d'estes curves de rotación ye bien importantes porque pueden sirvir, por aciu rellaciones esperimentales (como la rellación Tully-Fisher) pa conocer les distancies a la que s'atopen estes galaxes.
Clasificaciones
Otru sistema ye por aciu la tasa de formación estelar que presenten, un sistema introducíu pol astrónomu Sydney Van den Bergh. Asina puede falase de galaxes espirales normales nes cualos los brazos resolver en cúmulos estelares y nebuloses y tán bien marcaos, y galaxes anémiques, con brazos apenes resolubles y mal definíos al haber una tasa de formación estelar enforma menor. Investigaciones de cúmulos de galaxes a distancies moderaes amosaron tamién un nuevu tipu de galaxa espiral con estructura espiral pero ensin formación estelar ó cuasi nula conocida cómo galaxes espirales pasives, que pueden ser en realidad galaxia anémiques a una distancia enforma mayor qu'estes. Polo xeneral estos dos tipos de galaxa espiral suelen topase en cúmulos de galaxes ricos.
Entropía
thumb|350px|Mapa conceptual de la rellación d'entropía cola segunda Llei de la Termodinámica y la enerxía llibre de Gibbs. En termodinámica, la entropía (simbolizada como S) ye una magnitú física pa un sistema termodinámicu n'equilibriu mide'l númberu de microestados compatibles col macroestado d'equilibriu, tamién puede dicise que mide'l grau d'organización del sistema, o que ye la razón d'una medría ente enerxía interna frente a una medría de temperatura del sistema.
La entropía ye una función d'estáu de calter estensivu y el so valor, nun sistema aislláu, crez nel intre d'un procesu que se da de forma natural. La entropía describe lo irreversible de los sistemes termodinámicos. La pallabra entropía procede del griegu (ἐντροπία) y significa evolución o tresformamientu. Foi Rudolf Clausius quien-y dio nome y desenvolver mientres la década de 1850; y Ludwig Boltzmann, quien atopó en 1877 la manera d'espresar matemáticamente esti conceutu, dende'l puntu de vista de la probabilidá.
Introducción
Cuando se plantega la entruga: «¿Por qué asoceden los sucesos na Naturaleza d'una manera determinada y non d'otra manera?», búscase una respuesta qu'indique cuál ye'l sentíu de los sucesos. Por casu, si poner en contauto dos cachos de metal con distinta temperatura, antemánase que finalmente'l cachu caliente va esfrecese, y el cachu fríu va calecese, rematando en equilibriu térmicu. El procesu inversu, el calentamientu del cachu caliente y l'enfriamientu del cachu fríu ye bien improbable que se presente, a pesar de caltener la enerxía. L'universu tiende a distribuyir la enerxía uniformemente; esto ye, a maximizar la entropía. Intuitivamente, la entropía ye una magnitú física que, por aciu cálculu, dexa determinar la parte de la enerxía por unidá de temperatura que nun puede utilizase pa producir trabayu.
La función termodinámica entropía ye central pal segundu principiu de la termodinámica. La entropía puede interpretase como una midida de la distribución aleatoria d'un sistema. Dizse qu'un sistema altamente distribuyíu al azar tien alta entropía. Un sistema nuna condición improbable va tener un enclín natural a reorganizase a una condición más probable (similar a una distribución al azar), reorganización que va dar como resultáu un aumentu de la entropía. La entropía va algamar un máximu cuando'l sistema averar al equilibriu, y entós va algamase la configuración de mayor probabilidá.
Una magnitú ye una función d'estáu si, y namái si, el so cambéu de valor ente dos estaos ye independiente del procesu siguíu pa llegar d'un estáu a otru. Esa carauterización de función d'estáu ye fundamental a la de definir la variación d'entropía.
La variación d'entropía amuésanos la variación del orde molecular asocedíu nuna reacción química. Si la medría d'entropía ye positivu, los productos presenten un mayor desorde molecular (mayor entropía) que los reactivos. Sicasí, cuando la medría ye negativu, los productos son más ordenaos. Hai una rellación ente la entropía y l'espontaneidá d'una reacción química, que vien dada pola enerxía de Gibbs.
Entropía y termodinámica
Entender por entropía a un tipu de magnitú física que calcula aquella enerxía qu'esiste nun determináu oxetu o elementu pero que nun ye útil pa realizar un trabayu o esfuerciu. La entropía ye aquella enerxía que nun ye aplicable ante'l advenimiento d'un procesu termodinámicu, por casu, la puesta en circulación d'una determinada cantidá d'enerxía a partir de la reacción d'unu o más elementos. Asina, en términos más cercanos al léxicu común, la entropía podría ser descrita como la enerxía que resulta desechable ante un procesu termodinámicu, aquella enerxía que nun ye utilizada y que por tantu nun ye considerada útil pa tal procesu.
Dientro de la termodinámica o caña de la física qu'estudia los procesos que surden a partir del calentamientu d'enerxíes y de la puesta en movimientu de distintos elementos naturales. La entropía figura dientro d'esta caña de la física como una especie de desorde de too aquello que ye sistematizado, esto ye, como la referencia o la demostración de que cuando daqué nun ye controláu puede tresformase y desordenar. La entropía, amás, supón que d'esi caos o desorde esistente nun sistema surda una situación d'equilibriu o homoxeneidá que, a pesar de ser distinta a la condición inicial, suponga que les partes tópense agora igualaes o equilibraes.
Esta idea de desorde termodinámicu foi afigurada por aciu una función escurrida por Rudolf Clausius a partir d'un procesu cíclicu reversible. En tou procesu reversible la integral de llinia integral curvillinia de namái depende de los estaos inicial y final, con independencia del camín siguíu (δQ ye la cantidá de calor absorbida nel procesu en cuestión y T ye la temperatura absoluto). Por tanto, hai d'esistir una función del estáu del sistema, S=f(P,V,T), denomada entropía, que la so variación nun procesu reversible ente los estaos 1 y 2 ye:
Téngase en cuenta que, como'l calor nun ye una función d'estáu, úsase δQ, en llugar de dQ. La entropía física, na so forma clásica, ta definida pola ecuación siguiente:
o, más a cencielles, cuando nun se produz variación de temperatura (procesu isotérmico):
onde S ye la entropía, Q_{1 \to 2} la cantidá de calor intercambiáu ente'l sistema y la redolada y T la temperatura absoluto en kelvin.
Unidaes: S=[cal/K]
Los númberos 1 y 2 referir a los estaos inicial y final d'un sistema termodinámicu.
Significáu
El significáu d'esta ecuación ye'l siguiente:
Acordies cola ecuación, si'l calor tresferir al sistema, tamién lo fadrá la entropía, na mesma direición. Cuando la temperatura ye más alta, el fluxu de calor qu'entra produz un aumentu d'entropía menor. Y viceversa.
Les unidaes de la entropía, nel Sistema Internacional, son el J/K (o Clausius), definíu como la variación d'entropía qu'esperimenta un sistema cuando absuerbe'l calor de 1 xuliu a la temperatura de 1 Kelvin.
Cuando'l sistema evoluciona irreversiblemente, la ecuación de Clausius convertir nuna inecuación:
Siendo'l sumatorio de les i fontes de calor de les que recibe o tresfier calor el sistema y la temperatura de les fontes. Sicasí, sumando un términu positivu al segundu miembru, podemos tresformar de nuevu la espresión nuna ecuación:
Al términu {\sigma}_p, siempres positivu, denominar producción d'entropía, y ye nulu cuando'l procesu ye reversible salvu irreversibilidades frutu de tresferencies de calor con fontes esternes al sistema. Nel casu de dase un procesu reversible y adiabático, según la ecuación, dS=0, esto ye, el valor de la entropía ye constante y amás constitúi un procesu isoentrópico.
Cero absolutu
Solo pueden calculase variaciones d'entropía. Pa calcular la entropía d'un sistema, ye necesariu afitar la entropía del mesmu nun estáu determináu. El tercer principiu de la termodinámica afita un tao estándar: ''pa sistemes químicamente puros, ensin defectos estructurales na rede cristalina, de densidá finita, la entropía ye nula nel cero absolutu (0 K) o (-273.16°C)
Esta magnitú dexa definir el segundu principiu de la termodinámica, de la cual deduzse qu'un procesu tiende a dase de forma bonal nun ciertu sentíu solamente. Por casu: un vasu d'agua nun empezar a ferver por un estremu y a conxelase pol otru de forma bonal, entá cuando siga cumpliéndose la condición de caltenimientu de la enerxía del sistema (el primer principiu de la termodinámica).
Entropía y reversibilidad
La entropía global del sistema ye la entropía del sistema consideráu más la entropía de la contorna. Tamién puede dicise que la variación d'entropía del universu, pa un procesu dau, ye igual a la so variación nel sistema más la de la contorna:
Si tratar d'un procesu reversible, ΔS (universu) ye cero, pos el calor que'l sistema absuerbe o esprende ye igual al trabayu realizáu. Pero esto ye una situación ideal, yá que por que esto asoceda los procesos han de ser extraordinariamente lentos, y esta circunstancia nun se da na naturaleza. Por casu, na espansión isotérmica (procesu isotérmico) d'un gas, considerando'l procesu como reversible, tol calor absorbíu del mediu tresformar en trabayu y Q= -W. Pero na práutica real el trabayu ye menor, yá que hai perda por esfregadures, poro, los procesos son irreversibles.
Como los procesos reales son siempres irreversibles, siempres va aumentar la entropía. Según la enerxía nun puede crease nin destruyise, la entropía puede crease pero nun destruyise. Ye posible afirmar entós que, como l'Universu ye un sistema aislláu, la so entropía crez constantemente col tiempu. Esto marca un sentíu a la evolución del mundu físicu, que se conoz como principiu d'evolución.
Cuando la entropía seya máxima nel Universu, esto ye, cuando esista un equilibriu ente toles temperatures y presiones, va llegar la muerte térmica del Universu (enunciada por Clausius).
Nel casu de sistemes que les sos dimensiones sían comparables a les dimensiones de les molécules, la diferencia ente calor y trabayu sume y, por tanto, parámetros termodinámicos como la entropía, la temperatura y otros nun tienen significáu. Esto conduz a l'afirmación de que'l segundu principiu de la termodinámica nun ye aplicable a estos microsistemas, porque realmente nun son sistemes termodinámicos. Créese qu'esiste tamién una llende cimera d'aplicación del segundu principiu, talmente que nun puede afirmase el so cumplimientu en sistemes infinitos como l'Universu, lo que pon en discutiniu l'afirmación de Clausius sobre la muerte térmica del Universu.