cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seleición masculina de fútbol d'Arxentina
Mundial d'España de 1982
El fracasu na Copa del Mundu causó que Menotti dexara'l so puestu. A pesar de les males actuaciones, l'equipu nacional algamó dos títulos mundiales (mayor y sub 20) mientres los nueve años con Menotti como direutor téunicu. Esa foi la primer vegada qu'Arxentina entamó y llevó a cabu un trabayu al llargu plazu con oxetivos claros y serios.
Era Bilardo (1982–1990)
thumb|left|170px|Carlos Bilardo, el DT de la seleición arxentina ganadora de la Copa del Mundu de 1986.
Camín a Méxicu
Pa sustituyir a Menotti, la AFA escueye a Carlos Salvador Bilardo, que ganara'l Metropolitanu 1982 con Estudiantes de La Plata. Bilardo yera famosu pol so perfeccionismu y obsesión cola táctica y l'estratexa del xuegu, que llamó l'atención tantu de siguidores como críticos. La era de Bilardo empezó en mayu de 1983 con un empate 2–2 con Chile en Santiago. Poco dempués Arxentina xugó la Copa América 1983, el primer tornéu oficial con Bilardo. L'equipu foi esaniciáu na primer ronda con 3 empates (2 con Ecuador y un 0–0 con Brasil), ganando'l so únicu partíu 1–0 a Brasil en Buenos Aires.
L'equipu foi formáu por futbolistes puramente de la Primer División d'Arxentina, siendo dalgunos d'ellos los arqueros Ubaldo Fillol y Nery Pumpido, los defensores Néstor Clausen, José Luis Brown, Enzo Trossero, Julio Olarticoechea y Roberto Mouzo; los mediocampistes Claudio Marangoni, Jorge Burruchaga, Alejandro Sabella y José Daniel Ponce; y los delanteros Ricardo Gareca y Alberto Márcico.
Dempués de la Copa América, Arxentina viaxó a Calcuta pa xugar la Copa Nehru, y depués xugó una serie d'amistosos antes de les eliminatories a la Copa Mundial de 1986 en Méxicu. L'equipu fixo una xira esitosa n'Europa onde ganó los trés partíos xugaos, incluyendo un 3–1 contra Alemaña Federal en Düsseldorf. En mayu de 1985, Arxentina xugó'l so primer partíu de clasificación contra Venezuela, ganando 3–2 de visitante. Arxentina ganó trés partíos consecutivos, a Colombia (3–1 en Bogotá, 1–0 en casa) y Venezuela (3–0 de llocal) pero perdió ante Perú 1–0 en Lima nun partíu onde'l mediocampista peruanu Claudio Reyna marcó a Maradona con escesiva asperez, anque nun foi amonestado pol árbitru.
Arxentina xugó'l postreru partíu de les eliminatories contra Perú en Buenos Aires. L'equipu visitante ganaba por 2–1 clasificando pa Méxicu, pero nos últimos minutos del partíu una recordada xugada de Daniel Passarella remató col tantu de Ricardo Gareca señaló'l 2–2 definitivu que-y dexó a Arxentina ser unu de los cuatro representantes suramericanos en Méxicu.
A pesar de que dirixó al equipu a una nueva clasificación pa una Copa del mundu, Bilardo foi criticáu pelos medios de comunicación que se centraron nel baxu nivel del equipu mientres el procesu. Dellos periodistes tamién acusaron a Bilardo de xugar defensivamente, dexando tras l'históricu afitáu arxentín de pases curtios y regates según el so puntu de vista. Clarín, el diariu más popular d'Arxentina, foi unu de los opositores más duros del DT, y el mesmu Bilardo declaró que Clarín llamó al Presidente de la AFA Julio Grondona pa pidi-y que despidiera al entrenador.
Antes de la Copa del mundu, Arxentina percorrió Europa perdiendo con Francia (unu de los favoritos pa ganar la Copa) y Noruega y ganando a Israel por 7–2.
Bicampeón del Mundu: el Mundial de Méxicu de 1986
thumb|250px|Arxentina antes del xuegu contra Corea en Méxicu 1986. Enriba: [[Sergio Batista|Batista, Cuciuffo, Garré, Pumpido, Brown, Ruggeri y Maradona. Embaxo: Burruchaga, Giusti, Borghi y Valdano.]]
Arxentina entró na Mundial de 1986 cola esperanza puesta casi puramente na so máxima estrella d'esi momentu, Diego Maradona. Arxentina foi asitiada nel grupu A xunto a Italia, Bulgaria, y Corea del Sur. Nel primer partíu, Arxentina pudo vencer a Corea del Sur 3–1. El segundu partíu foi contra Italia, un oponente más duru. Italia tomó la delantrera nel minutu 6, pero Diego Maradona respondió nel minutu 34. El xuegu terminó más tarde con un empate 1–1. El postreru partíu foi contra Bulgaria, que resultó nuna victoria 2–0; polo tanto Arxentina pasó a la siguiente ronda siendo la primera nel grupu.
Arxentina entró nos octavos de final contra Uruguái en Puebla. El xuegu de temperamentu caliente terminó nuna victoria 1–0 p'Arxentina. De siguío, Arxentina treslladar a los cuartos de final, xugando ante Inglaterra nel Estadiu Azteca en Ciudá de Méxicu. El xuegu empezó bien uniformemente, con dambos equipos consiguiendo posibilidaes de marcar. La primer metá terminó cola Arxentina teniendo la mayoría de la posesión pero incapaz de marcar pola defensa dura inglesa. Seis minutos dempués de la segunda metá, Maradona anotó un polémicu gol nel qu'usó la so mano; una vegada rematáu'l partíu, Maradona llamar "La mano de Dios", almitiendo explícitamente la infraición. La xugada empezó con un error defensivu de Steve Hodge, que pasó la pelota incorreutamente de nuevu al so porteru, Peter Shilton. Nesi momentu, Maradona siguía cola so carrera, algamó'l balón primeru y anotar col so puñu esquierdu. Dempués del gol, Maradona miró al árbitru por una fraición de segundu antes d'empezar el so festexu, y al velo dubiosu animó a los sos compañeros d'equipu a que lo abrazaren por que el árbitru convalidar. Cuatro minutos dempués d'esa xugada, Maradona anotó un gol que la xente llamó "El gol del sieglu" debíu al esfuerciu individual de Maradona, quien empezó la so carrera detrás de la llinia de metá de cancha, pasó cuatro mediocampistes ingleses (regatió al mediocampista Terry Butcher dos veces) y regatió alredor de Shilton, finalmente anotando'l gol que dexó a Arxentina ganar el partíu, 2–1. Esa victoria foi bien celebrada debíu non yá a la rivalidá ente dambos equipos, sinón qu'Arxentina perdiera la guerra de les Malvines a manes del exércitu británicu cuatro años antes.
thumb|left|Alliniación de la final del [[Copa Mundial de Fútbol de 1986|Mundial de 1986, ante Alemaña.]] thumb|derecha|225px|Diego Maradona alzando'l troféu nel Estadiu Azteca de la Ciudá de Méxicu. Nes semifinales, Arxentina ganó a Bélxica 2–0 nel Estadiu Azteca p'avanzar a la final contra Alemaña Federal. Depués Arxentina ganó'l partíu final, xugáu nel Azteca colo que ganó'l so segundu títulu de la Copa Mundial. José Luis Brown abrió'l marcador p'Arxentina, depués l'equipu aumentó la diferencia con un gol de Jorge Valdano. Alemaña reaccionó colos goles de Karl-Heinz Rummenigge y Rudi Völler, qu'igualaron el xuegu en 2–2. Namái tres minutos más tarde del gol de Völler, Diego Armando Maradona recibió'l balón nel mediu del campu arrodiao de rivales y ensin casi posibilidaes de xuegu, llogró magistralmente penerar un pase a Jorge Burruchaga quien marcó'l gol ganador nel minutu 83, dando a Arxentina una victoria de 3–2 sobre Alemaña. Sacáronse seis tarxetes marielles nesti partíu, lo que foi una cifra récor hasta la final de 2010. Otru datu interesáu: este ye l'únicu partíu en Mundiales nel cual Arxentina ganó-y a Alemaña, el restu fueron empates o victories pa los xermanos.
Arxentina permaneció invictu nesta Copa, ganando cinco sobre seis partíos en disputa. Maradona xugó a un nivel superlativu, como lo fixera nel mundial sub 20 de 1979 liderando a l'Arxentina al títulu. Maradona foi'l goliador del equipu con cinco goles, amás de ganar la Bota d'Oru como'l meyor xugador del tornéu. Otros xugadores importantes pal equipu yeren los defensores José Luis Brown y Oscar Ruggeri, los volantes Héctor Enrique y Jorge Burruchaga y el delanteru Jorge Valdano. L'equipu na final foi: Nery Pumpido, Brown, José Luis Cuciuffo, Ruggeri, Julio Olarticoechea; Ricardo Giusti, Sergio Batista, Enrique, Burruchaga; Maradona, Valdano.
Dempués de ganar la Copa del mundu, los xugadores dir de vacaciones y Arxentina nun xugó un partíu hasta 1987, cuando una nueva edición de la Copa América foi xugada. El tornéu camudó'l so formatu, volviendo a un anfitrión únicu onde Arxentina foi escoyida. Arxentina formó un equipu con un amiestu de xugadores de lligues europees y locales. L'equipu debutó con un empate 1–1 contra Perú, depués venció a Ecuador 3–0. En semifinales, Arxentina perdió ante Uruguái (que sería'l campeón) 1–0 en Buenos Aires y xugó el partíu pol tercer puestu, perdiendo con Colombia 2-1 quedando nel cuartu puestu. A finales de 1987, Arxentina xugó contra Alemaña Federal (el rival de 1986) ganando 1–0 nel Estadiu José Amalfitani. En 1988, l'equipu xugó la Copa de les Cuatro Naciones, perdiendo ante la Xunión Soviética (4–2) y Alemaña Federal (1–0). Arxentina dirixóse darréu a Australia pa xugar la Copa d'Oru del Bicentenariu d'Australia, onde l'equipu nun tuvo un bon desempeñu, con una victoria contra Arabia Saudita y una gran gana ante l'equipu llocal (4–1).
De regresu a Arxentina, l'equipu empezó la so preparación pa la Copa América 1989, celebrada en Brasil. Arxentina clasificó pa la segunda ronda en venciendo a Chile y Uruguái (dambos 1 – 0) y dos empates con Ecuador y Bolivia (dambos 0 – 0). Na fase final, Arxentina perdió ante Brasil y Uruguái (dambos 2 – 0) y namái empató con Paraguái (0 – 0). Arxentina quedó tercera ensin ganar un partíu y ensin goles anotaos nesta ronda. Dellos xugadores del equipu fueron Pumpido, Brown, Ruggeri, Clausen, Cuciuffo, Burruchaga, Maradona, Enrique, Giusti (toos ellos campeones del mundu en 1986), Claudio Caniggia, Abel Balbo, Luis Islles, Roberto Sensini, Gabriel Calderón, Néstor Gorosito y Pedro Troglio.
Finalistes otra vegada: Mundial d'Italia de 1990
Arxentina foi a la Copa Mundial de 1990 clasificáu como'l campeón vixente. Antes de la Copa del mundu, l'equipu xugó dellos partíos ensin bones resultancies: Arxentina perdió con Méxicu (0–2) y Escocia (0–2), ganando namái unu de los cinco xuegos xugaos (a Israel, escoyíu de nuevu pa ser el postreru rival antes del tornéu como en 1986). Amás, Jorge Valdano (unu de los xugadores más importantes mientres la Copa del mundu 1986) entrenó arduamente pa tar en bones condiciones físiques pa la Copa, pero Bilardo decidió nun incluyilo na llista definitiva de xugadores. A eso, Valdano dixo, "Nadé al traviés del océanu y afogué na vera."
Arxentina finalmente debutó nel partíu inaugural en San Siro en Milán, siendo derrotáu por Camerún (1–0). Esta resultancia causó una gran sorpresa n'Arxentina y nel mundu, yá que los africanos yeren una seleición desconocida pol ambiente futboleru y Arxentina yera la vixente campeona del mundu. thumb|derecha|220px|[[Claudio Caniggia marcando'l gol a Brasil en Turin.]] Arxentina ganó'l so segundu partíu contra la Xunión Soviética 2-0 (onde l'arqueru titular Nery Pumpido foi gravemente mancáu, siendo sustituyíu por Sergio Goycochea pal restu del tornéu), y empató 1–1 con Rumanía nel postreru partíu de la primer ronda, dambos xugaos en Nápoles, onde Maradona xugó pal Napoli na Serie A. L'equipu clasificó a la segunda ronda, onde s'enfrentó a Brasil nel Stadio delle Alpi en Turín, nun partíu onde Brasil xugó muncho meyor qu'Arxentina, colos delanteros Müller y Careca disparando repetidamente al arcu pero faltando'l gol y Arxentina (con Maradona en mala traza físicu) oponiendose a la ofensiva brasilana mientres la primer metá que terminó 0–0, con un públicu marcadamente contrariu (recordemos la rivalidá norte- sur n'Italia). Na segunda metá, Brasil nun foi tan persistente como lo fuera mientres los primeres 45 minutos, polo qu'Arxentina aprovechó la situación. Con nueve minutos de partíu, Maradona tomó'l balón nel centru del campu, regatiando a trés oponentes y fixo un pase precisu, con "cañu" incluyíu a un xugador brasilanu, a Claudio Caniggia quien avanzó col balón y marcó el gol dempués de regatiar al porteru Claudio Taffarel. Arxentina ganó'l partíu 1–0, esaniciando per primer vegada a la so archirrival nuna Copa del mundu. Esi partíu sigue siendo consideráu pelos medios de comunicación y los fans como unu de los momentos más notables d'Arxentina.
Pal so partíu de cuartos de final en Florencia, Arxentina esanició a Yugoslavia nun escitante riola de penaltis, con Goycoechea convirtiéndose nun héroe dempués de detener tres tiros, incluyendo los dos últimos. Maradona erró'l so tiru, un escurrimientu raru; nun puntu, Arxentina taba detrás de los yugoslavos, pero l'escepcional porteru Goycoechea caltuvo a Arxentina nel tornéu.
thumb|left|250px|L'equipu qu'enfrentó nes semifinales a Italia (1990). Arxentina avanzó a semifinales onde xugó contra Italia en Nápoles. El anfitrión local yera consideráu'l favoritu pa ganar el partíu porque'l so delanteru Salvatore Schillaci yera'l goliador del tornéu (concediéron-y la Bota d'Oru y el Balón d'Oru nel final del tornéu) y l'Arxentina tenía munchos xugadores mancaos, Maradona ente ellos (xugó col so todíu esquierdu infiltrado). Sicasí, Arxentina fixo la so meyor actuación na Copa del Mundu y el partíu remató 1–1 dempués de 90 minutos. Con cero goles en tiempu extra, el xuegu foi a una riola de penaltis onde Goycoechea foi l'héroe otra vegada, deteniendo los disparos de Roberto Donadoni y Aldo Sele pa unviar a Arxentina a la so cuarta final de Copa del mundu.
thumb|Alliniación de la final del [[Copa Mundial de Fútbol de 1990|Mundial de 1990, nuevamente ante Alemaña.]] Na final, l'Arxentina xugó ante Alemaña Federal, entrenada pol ex-xugador Franz Beckenbauer. Caniggia taba suspendíu por un partíu dempués de recibir una tarxeta mariella nel partíu contra Italia asina que él nun podría xugar la final. Alemaña llegó a la final como'l gran favoritu, una y bones l'equipu amosara un estilu de xuegu eficaz y precisu, a diferencia d'Arxentina, que (cola esceición del xuegu con Italia) nun tuviera bones actuaciones anteriores. Amás, los futbolistes alemanes taben en bones condiciones ente que los xugadores arxentinos llegaron a la final con delles mancadures, incluyendo a Maradona que siguía precisando infiltraciones nel so todíu esquierdu. El xuegu resultó ser violentu, brutal y de mal temperamentu, particularmente de los arxentinos. Alemaña xugó meyor, pero namái pudo anotar un gol a los 83 minutos por una falta dudosa según l'árbitru mexicanu Edgardo Codesal, quien axudicó a Alemaña un penalti polo que creyó, yera una falta de Roberto Sensini contra Rudi Völler. El fallu foi polémicu, y foi fuertemente aldericada polos xugadores arxentinos. Andreas Brehme convirtió'l penal pa dar al equipu d'Alemaña Federal el so tercer títulu mundial.
El campeón 1986 nun pudo repitir les altes actuaciones realizaes cuatro años antes, ente les que destaca Maradona, que xugó tol tornéu mancáu. Otros xugadores, incluyendo Ruggeri y Burruchaga, xugaron en condiciones similares por cuenta de una mancadura. El xugador más destacáu d'Arxentina foi Sergio Goycochea, quien inda ye recordáu pola so destacada actuación nos penaltis.
Era Basile (1990–1994)
thumb|derecha|190px|Alfio Basile, DT de l'Arxentina ganó les Copes América 1991 y 1993, la Copa Confederaciones 1992 y la Copa Artemio Franchi 1993.
Alfio Basile foi anunciáu como'l so reemplazu. El nuevu entrenador empezó'l so mandatu convencíu de que la nueva yera va llegar con xugadores nuevos al equipu, polo que na so mayoría llamó a futbolistes que taben xugando na Primer División arxentina en llugar de futbolistes del estranxeru, siquier per primer vegada. Arxentina amosó un xuegu vistoso y contundente. Apaecieron nel equipu xugadores nuevos como Diego Simeone, Leonardo Rodríguez, Gabriel Batistuta. Darío Franco, y Fernando Redondo (ente otros) que s'entemecieron con dalgunos d'esperiencia que siguíen de la era Bilardo, como Oscar Ruggeri, Sergio Goycochea, José Basualdo, y Claudio Caniggia, ente otros.
Arxentina debutó con Basile nel banquín en febreru de 1991, ganando a Hungría 2–0 en Rosario. L'equipu nacional xugó dellos partíos amistosos y torneos tales como la Copa Stanley Rous, onde l'Arxentina empató 2–2 con Inglaterra nel estadiu de Wembley (dempués de perder 0-2 na primer metá). En marzu, Diego Maradona dio positivu una prueba de drogues en cocaína n'Italia, siendo suspendíu por 15 meses.
Campeones d'América depués de 32 años
thumb|left|250px|Equipu d'Arxentina que ganó la [[Copa América 1991 en Chile.]] 1991 foi tamién l'añu en qu'Arxentina xugó'l so primer campeonatu oficial con Basile, la Copa América celebrada en Chile. Arxentina ganó'l so 13ª copa dempués de 32 años, con una gran actuación nel campu. L'equipu debutó con un 3–0 frente a Venezuela, depués ganó al local Chile 1–0, dempués tuvo una actuación sobresaliente con un 4–1 sobre Paraguái en Concepción, y cerró el so grupu con una victoria 3-2 ante Perú.
Na fase final, la albiceleste algamó un gran 3–2 sobre Brasil, depués empató 0–0 con Chile y ganó a Colombia 2–1 nel xuegu final, ganando la Copa por cuenta de los 5 puntos que conquistó. Arxentina ganó'l tornéu invictu, ganando seis de siete partíos. Gabriel Batistuta foi'l goliador de la Copa con seis goles. Amás de Batistuta, Sergio Goycochea, Leonardo Astrada, Claudio Caniggia, Diego Simeone (que llevaba la camiseta númberu 10), Dario Franco y Leo Rodríguez fueron dalgunos de los xugadores más destacaos de l'Arxentina.
Campeones de la primera Copa Confederaciones
En 1992, Arxentina ganó'l tornéu amistosu Copa Kirin (ganando a Xapón y Gales).
N'ochobre, l'equipu l'equipu ganó'l derechu de participar no que foi la primera Copa Confederaciones por ser campeones d'América. Los equipos qu'integraríen el tornéu fueron Arabia Saudíta, que yera la vixente campeona asiática amás de ser el país anfitrión, Arxentina, trunfadora na Copa América 1991; Estaos Xuníos, campeón de la Copa d'Oru de la Concacaf 1991, y Costa de Marfil, ganadora de la Copa Africana de Naciones 1992. Arxentina allegaba al tornéu como gran favorita, con una seleición qu'incluyía a los meyores xugadores del país: Gabriel Batistuta, Leonardo Rodríguez, Claudio Caniggia, Diego Simeone, Sergio Goycoechea, Óscar Ruggeri y Fernando Redondo dixeron presente, ente otros. El conxuntu albiceleste atopábase somorguiáu nun periodu destacáu nel que llegó a xugar hasta trenta partíos consecutivos ensin conocer la derrota. El seleccionador, Alfio Basile, utilizó la competición como preparación pa la Copa América 1993 y pa la fase eliminatoria del Mundial d'Estaos Xuníos de 1994. L'Arxentina ganó la Copa con tranquilidá. Asina, na Copa Rei Fahd 1992 (que darréu sería la Copa Confederaciones), el conxuntu albiceleste ganó fácilmente a Costa de Marfil 4–0 na semifinal y a Arabia Saudíta 3–1 na final.
Campeones de la Copa Artemio Franchi y un nuevu títulu na Copa América
El 24 de febreru de 1993, Maradona tornó al equipu cuando Arxentina xugó la Copa Artemio Franchi contra Dinamarca en Mar del Plata. Arxentina ganó 5–4 en riola de penaltis dempués d'un 1–1. Esi mesmu añu, l'equipu nacional tamién xugó la Copa América realizada n'Ecuador, ganando'l so segundu títulu suramericanu consecutivu. Maradona volviera al fútbol dempués de ser suspendíu pero Basile nun lo llamó pa la competencia, asina que Simeone usó l'emblemáticu 10 otra vegada.
Arxentina empató los partíos contra Méxicu y Colombia (dambos 1–1) y ganó a Bolivia 1–0 pa pasar a la siguiente etapa. Arxentina primero esanició a Brasil per segunda vegada consecutiva, (6–5 al traviés de penales dempués d'un empate 1–1), depués Colombia de la mesma manera (6–5 en penales), llegando a la final contra Méxicu, que l'equipu ganó 2–1, con dos goles de Batistuta. Arxentina algamó'l so decimocuartu títulu, ganando namái dos partíos nos 90 minutos, el restu en tiempu extra o penales. Esta ye la última Copa América qu'Arxentina ganó hasta la fecha. Dalgunos de los xugadores que participaron nel equipu fueron Goycochea, Ruggeri, Batistuta, Franco, Simeone, Fernando Redondo y Luis Islles.
Mundial d'Estaos Xuníos de 1994
Darréu dempués de la Copa América, Arxentina tuvo que xugar les eliminatories pa la Copa Mundial de 1994, celebrada nos Estaos Xuníos. L'equipu compartió grupu con Colombia, Paraguái y Perú. Arxentina ganó los dos primeros partíos como visitante a Perú (1–0 en Lima) y Paraguái (3–1 en Asunción) pero perdió ante Colombia 2–1 en Barranquilla. Asina la Seleición perdió la racha que se caltuvo en 33 partíos invicta, siendo al día de güei, el tercer invictu más llargu de la historia a nivel seleiciones. En Buenos Aires, Arxentina ganó a Perú 2–1, empató con Paraguái 0–0 y sufrió una derrota catastrófica de manes de Colombia 5–0 el 5 de setiembre de 1993 nel estadiu Monumental. Convertir na derrota más grande del equipu nacional dende'l 6-1 del mundial 1958 ante Checoslovaquia, y la so peor derrota como llocal. Colombia (con grandes xugadores como Carlos Valderrama, Freddy Rincón, Faustino Asprilla y Leonel Álvarez) non yá ganó les eliminatories invicta, sinón qu'unvió a Arxentina a xugar el repechaje contra'l representante d'Oceanía pa consiguir un llugar pal mundial.
La revista deportiva más importante d'Arxentina, El Gráficu, entró en "llutu" con una portada dafechu negra cola única lleenda: "Vergüenza" qu'espresó l'espolín y l'humildación dempués de la derrota.
Arxentina tuvo que xugar dos partíos contra Australia pa ganar un llugar na Copa del Mundu. Basile pidió-y a Maradona que volviera porque l'equipu precisar pa clasificar pa la Copa. Foi una negociación complicada pola "llucha d'egos" ente l'astru y otros integrantes del equipu, Maradona aceptó y voló a Sydney col restu del equipu. Arxentina xugó'l primera partíu'l 31 d'ochobre de 1993 que terminó 1–1 (goles d'Abel Balbo y Aurelio Vidmar). El segundu partíu foi en Buenos Aires, onde l'equipu nacional ganó 1–0 (gol de Batistuta) clasificando finalmente pa la Copa del Mundu.
Arxentina xugó dellos partíos amistosos como preparación. L'equipu perdió ante Brasil 0–2 pero venció a Marruecos 3–1 en Salta ya Israel 3–0 en Ramat Gan. Arxentina debutó nel campeonatu con una paliza a Grecia 4–0 en Boston, con un Hat-trick de Batistuta. Maradona tamién marcó'l tercer gol d'Arxentina, que sería'l so últimu gol nuna Copa del mundu. L'equipu xugó'l so segundu partíu contra Nixeria otra vegada en Boston, que ganó por 2–1 (2 goles de Caniggia). A la fin del partíu, Arxentina convertir nuna de les favorites pa ganar el tornéu, debíu al estilu de xuegu d'ataque amosáu pol escuadrón (xugando con cuatro delanteros), la cantidá de goles anotaos y les bones actuaciones de dalgunos de los sos xugadores como Redondo, Caniggia, Batistuta, ya inclusive l'avieyáu Maradona, que se vía en gran forma y marcó una xoya de gol.
A la fin del partíu contra Nixeria, Maradona foi llamáu a un control antidoping, que dio resultancies positives para Efedrina, una sustancia prohibida. L'impautu y la repercusión de les noticies fueron inmediatos, y Maradona foi espulsáu del tornéu y suspendíu por 15 meses pola FIFA, nel famosu incidente onde "cortáron-y les piernes"
Col equipu inda mancáu dempués de perder al so líder, l'Arxentina foi ganada per Bulgaria nel calor afogadiego de Dallas, nel so postreru partíu de la fase de grupos. L'equipu clasificó a la fase eliminatoria, onde fueron ganaos por Rumanía 3–2 nel Rose Bowl en Pasadena con un gran gol final del rumanu Gheorghe Hagi, el "Maradona de los Cárpatos". Dempués de los ésitos de 1986 y 1990, Arxentina foi esaniciada n'octavos de final. Anque foi esaniciáu; nuna entrevista d'ESPN con Quique Wolff, Maradona llamó al equipu de 1994 la meyor Arxentina de tolos tiempos.
Era Passarella (1994–1998)
La llegada del capitán del equipu campeón mundial de 1978 Daniel Passarella como nuevu seleccionador y la so mano dura” pa “llimpiar” internes ente xugadores pocu apurrió a lo futbolístico, anque sí repercutió na prensa: Passarella obligó a los sos xugadores a usar el pelo curtiu, y prohibió a quien nun lo acataren la participación na so formación, amás de ser igualmente ríxidu contra la homosexualidá o l'usu de aritos nes oreyes. Por estos motivos, figures como Fernando Redondo nun llograríen participar del siguiente tornéu. Pa afrotar la era post Maradona faía falta sangre nuevo y pa eso, el "Káiser" apostó por xugadores como Marcelo Gallardo, Diego Simeone, Ariel Ortega, Pablo Aimar, Hernán Crespo, Juan Sebastián Verón, Matías Almeyda, Javier Zanetti, Roberto Ayala y Claudio López. En xineru de 1995, Arxentina xugó la Copa Confederaciones 1995 en calidá de campeón de la Copa América 1993. Arxentina xugaría la final depués de salir primero del so grupu en goliando 5-1 a Xapón y empatar 0-0 con Nixeria, pero perder 2-0 ante la campeona europea Dinamarca. En marzu disputaria en casa colos Xuegos Panamericanos de 1995. Depués de superar de manera invicta la primer ronda, la albiceleste ganó por 3 a 2 a Honduras y aseguróse un llugar na final frente a Méxicu. Nel partíu definitoriu, nengunu de los dos equipos pudo sacar ventaya sobre'l so rival, polo que'l certame tuvo de definise dende los tiros del puntu penal. La resultancia foi 5 a 4 a favor del conxuntu empobináu pol Kaiser que pudo colgar la medaya dorada del primer puestu. Esti tornéu depués sería xugaos a partir de 2003 pola seleición sub-23. En 1996, desenvolviéronse los Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996 y cola inclusión de trés mayores de 23 años per primer vegada, debutó con un trunfu na fase clasificatoria ante Estaos Xuníos por 3-1 y depués empató con Portugal y Túnez, dos talos 1-1. Depués, en cuartos de final, golió a España por 4-0, y venció a Portugal por 2-0 nuna de la semifinales; na otra, Nixeria sosprendió al ganar a Brasil por 4-3. Na final, Arxentina tuvo dos veces enriba nel marcador y sicasí perdió nos últimos minutos por 3-2, quedandose cola medaya de plata.
La so primer gran prueba foi la Copa América 1995 na vecina Uruguái. Arxentina pasaría la fase de grupos depués de ganar a Bolivia (2-0) y Chile (4-0), pero nel tercer partíu con Estaos Xuníos punxo suplentes y perdió 3-0. Asina, Arxentina acabó segundu del so grupu por diferencia de gol. En cuartos cruciar con Brasil pero la resultancia esta vegada sería distinta: Arxentina ganaba 2-1 el partíu cuando nel minutu 81 el brasilanu Túlio Maravilha baxó cola so manzorga un centru pasáu, afíxose y "fusiló" a Hernán Cristante. L'árbitru peruanu Tejada nun escuchó los reclamos de los xugadores y el bancu arxentín. L'empate llevó'l partíu a los penales y Brasil imponer por 4 a 2, depués de que Taffarel atayara los remates de Diego Simeone y Néstor Fabbri. Antes de xugar el mundial de Francia habría otra Copa América, la de 1997 en Bolivia onde quedaría nuevamente esaniciáu en cuartos, esta vegada per Perú 2-1.
Mundial de Francia de 1998
Arxentina entró na fase eliminatoria col impresionante récor de siete goles anotaos, calteniendo l'arcu en cero nos trés xuegos de grupu. El so contrincante yera Inglaterra, un equipu igualmente de fuerte. Arxentina tomó la delantrera n'apenes seis minutos xugaos al traviés de Gabriel Batistuta dende'l puntu de penal, pero Alan Shearer igualó'l partíu de la mesma manera cuatro minutos más tarde. Seis minutos dempués, el mozu Michael Owen llogró la pelota tres un mal pase a Roberto Ayala p'anotar un gran gol tres el so esfuerciu individual, pero primero que termine'l primer tiempu un tiru llibre de Javier Zanetti punxo la resultancia 2–2. Na segunda parte, l'inglés David Beckham foi espulsáu dempués d'una patada a Simeone, cola resultancia ensin cambeos hasta'l final del tiempu normal y la prórroga. Arxentina ganó 4–3 en penales, dempués de que Ayala anotó'l puntu decisivu pa clasificar a los cuartos de final, onde los Países Baxos esperábalos.
El xuegu foi un partíu igualmente engarráu, con dambos llaos anotando goles tempranos; Patrick Kluivert anotó namái 12 minutos y Claudio López empatando cinco minutos más tarde, permediando el primer tiempu, Ariel Ortega estrella un tiru nel poste. L'Arxentina tuvo una ventaya pos el holandeses tuvieron con un home menos cola espulsión d'Arthur Numan dempués de la so segunda falta escontra Simeone, magar que Batistuta españó'l poste derechu d'Edwin van der Sar, quién solo atolenó a quedase paráu ante l'inminente gol que nun foi, el conxuntu arxentín yera incapaz de tomar la oportunidá y de romper l'empate primero que ellos tamién tuvieren un home menos; con Ariel Ortega recibiendo dos marielles consecutives, la primera por asemeyar una falta nel área chica, la segunda dempués d'una cabezada al porteru holandés Edwin van der Sar. La defensa d'Arxentina caltuvo firme nel tiempu extra, hasta qu'una llarga bola aérea del capitán holandés Frank de Boer atopó a Dennis Bergkamp, que maniobró alredor de Ayala y venció al arqueru arxentín Roa pa unviar a los holandeses a la semifinal, esaniciando a Arxentina de la competencia.
Era Bielsa (1998–2004)
N'ochobre de 1998, Marcelo Bielsa asumió como entrenador, en reemplazu de Daniel Pasarella. Mientres el cargu, la seleición arxentina llogró los meyores rexistros de la so historia, tantu en permediu de goles a favor, en contra, porcentaxe de partíos ganaos y puntos llograos nuna eliminatoria pa un mundial (teniendo en cuenta'l formatu imperante dende la Copa Mundial de Fútbol de 1998): 13 victories, 42 goles a favor, 15 goles en contra y 43 puntos -12 más que'l segundu– con una sola derrota, la segunda meyor defensa del grupu (detrás d'Uruguái) y la meyor diferencia de goles (+27). Les bones resultancies y el xuegu esplegáu pola seleición arxentina mientres los primeros años de la so etapa como entrenador arxentín valiéron-y el reconocencia como meyor seleccionador nacional del mundu en 2001. Bielsa arriesgó nel aspeutu tácticu con una formación habitual de 3-4-3, inédita hasta entós p'Arxentina: atacar n'espacios zarraos y defender dacuando en zones abiertes, pa multiplicar les situaciones de gol y tener la posesión del balón, basandose nun ataque permanente y una presión alto y constante, esixendo esfuercios físicos intensos y coordinaos. Nel esquema de Bielsa resultaron clave xugadores como'l mediocentro Juan Sebastián Verón, el defensa Roberto Ayala, y los delanteros Ariel Ortega y Hernán Crespo. El polémicu entrenador utilizaba un esquema de xuegu pocu aptu pa les costumes de los xugadores arxentinos pero llograba resultancies positives y contundencia nel so xuegu a pesar de nun ser vistosu pal gustu futbolísticu nacional.
La era Bielsa empezó cola Copa América 1999 en Paraguái onde Arxentina llegaría a los cuartos de final, depués de ganar a Ecuador (3-0) y Uruguái (2-1) y perder ante Colombia 0-3 nun partíu onde Martín Palermo sería'l primer xugador en fallar trés penales nun mesmu partíu, siendo esaniciaos pola seleición brasilera 2-1 y Roberto Ayala fallando'l penal que significaria l'empate. Arxentina depués nun participaría na Copa América 2001 realizada en Colombia por motivos de seguridá y sería reemplazada per Honduras.
Mundial de Corea-Xapón de 2002
thumb|left|240px|Beckham marcando'l penal que-y dio la victoria a Inglaterra nel Mundial 2002. Nel Mundial, Arxentina quedó nel grupu F conocíu como'l grupu de la muerte. Arxentina debutó contra Nixeria, país al cual yá había engarráu y vencíu na Estaos Xuníos 1994 (con un resultáu 2-1 a favor aquella vegada), venciéndola con una curtia victoria 1-0 gracies a una cabezada de Batistuta executáu depués d'un tiru d'esquina de Juan Verón. La albiceleste apoderó un partíu nel cual les sos varies situaciones clares de gol fueron neutralizaes pol arqueru nixerianu Ike Shorunmu, mientres l'equipu africanu tuvo una chance d'anotar gracies a una bona xugada individual del so capitán Jay Jay Okocha.
L'enfrentamientu más duru del conxuntu arxentín foi contra l'escoyíu británicu, que tuvo un claru dominiu del partíu mientres el primer tiempu,con una pelota estrellada nel palu de Cavallero pola so estrella Michael Owen, quien depués esaxeró una falta nel área de los suramericanos pa consiguir un penal, executáu con precisión pol capitán David Beckham. Nel segundu tiempu del alcuentru, Inglaterra caltuvo'l so dominiu y sumó nueves chances de gol, mientres Pablo Aimar reemplazó a Verón, quien amosara un rendimientu bien probe hasta'l momentu. Aimar inyectó-y calidá personal al xuegu, pero nun llogró compensar la falta de precisión de El Burrín Ariel Ortega y del acabante ingresar Pioyu López, y foi depués enchíu pola eficiente y afogadiza marca inglesa. El partíu foi una dura derrota pa l'Arxentina, que nun tuvo reaición ante'l xuegu británicu.
Primíu a ganar sí o sí contra Suecia pa clasificar a Octavos de Final, el direutor téunicu Marcelo Bielsa viose primíu dende la prensa pol mal rendimientu de Verón nel partíu contra Inglaterra y la posibilidá de faer que Batistuta y Hernán Crespo xugaren xuntos. Bielsa nun venció al so ríxidu esquema ensayáu mientres les Eliminatories, y magar Arxentina amosó un bon dominiu del partíu contra los suecos, un tiru llibre executáu con potencia por Anders Svensson dexó toa intención del equipu tras. Tres el gol, el direutor téunicu realizó los trés cambeos posibles pa buscar meyores, ensin consiguiles claramente. El veteranu goliador Claudio Caniggia foi espulsáu con tarxeta colorada direuta del partíu a pesar de tar sentáu nel bancu de suplentes, por faltar al árbitru, ensin llegar a xugar nengunu de los trés xuegos xugaos. Ortega, sobreactuando una falta nel área sueca, llogró un penal sobre'l final de l'agónica derrota. El 10 arxentín patiscó fallidamente a les manes del arqueru Magnus Hedman, quien dio rebote colos sos puños, gracies al cual el delanteru Hernán Crespo tuvo la chance de rematar al arcu. Ensin tiempu pa dar vuelta la resultancia, Arxentina quedó esaniciada inesperada pero indiscutiblemente d'un tornéu nel cual la prensa y el públicu esperaba un rendimientu bien cimeru al que llogró. Debíu al altu nivel de mires qu'había con al respeutive de la seleición arxentina nel tornéu, la puesta eliminación foi'l peor allugamientu na historia de la Albiceleste col 18ᵘ llugar, y aportó nun ábanu de crítiques escontra Bielsa, quien igualmente foi reafitáu nel cargu d'entrenador pol presidente de l'Asociación del Fútbol Arxentino, Julio Grondona. El fracasu nel mundial afectó personalmente a Bielsa, que tres la eliminación aisllóse dellos meses na so casa del campu.
Post-Mundial 2002
En xunetu de 2004, Bielsa condució al equipu hasta la instancia final de la Copa América celebrada en Perú. Arxentina llegaba a la final en ganando a Perú (1-0) y Colombia (3-0), que sería frente a Brasil. Arxentina taba ganando 2-1 cuando nel últimu minutu (90'+3) Adriano aprovechó un mal refugue de la defensiva arxentina pa vencer a Abbondanzieri con un espectacular zurdazo, unviando'l partíu a la riola de penaltis al rematar con empate a dos goles. Nos penales, la "Seleção" proclamóse campeona por 4-2. Selmanes dempués, n'agostu, Bielsa llevó al combináu olímpicu a ganar la medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos d'Atenes 2004. L'equipu arxentín imponer con claridá en tolos sos alcuentros hasta algamar la final, onde ganó a Paraguái pola mínima con gol de Carlos Tévez, habiendo ganáu tolos partíos xugaos nel tornéu olímpicu, llogrando l'únicu títulu oficial que-y faltaba al fútbol arxentino y la primer medaya d'oru dende 1952.
Depués de superar a Perú como visitante, poles eliminatories pal Mundial 2006, en setiembre de 2004 (cuando Arxentina atopar en puestos de clasificación), Bielsa sorpresivamente decidió abandonar el so cargu nel escoyíu arxentín por cuestiones personales. Sumó un total de 85 partíos (incluyendo a la seleición arxentina olímpica): ganó 56, empató 18 y perdió 11.
Era Pékerman (2004–2006)
El socesor de Marcelo Bielsa foi José Pekerman, quien depués de conquistar trés mundiales col escoyíu sub 20 por fin tendría la so oportunidá al mandu de la seleición mayor de fútbol.
El so mandatu empezó na Copa Confederaciones 2005, onde Arxentina clasificó como subcampeón de la Copa América 2004 una y bones Brasil clasificara como campeón del mundu. Arxentina foi allugada nel grupu A onde ganólu a Túnez 2:1 y Australia por 4:2, empatando nel postreru partíu con Alemaña 2:2. Nes semifinales, Arxentina enfrentar a Méxicu onde depués d'un 0:0 nos 90' regulares, llegaron los tiempos extra. El mexicanu Carlos Salcido anotó al 104′, pero seis minutos más tarde Luciano Figueroa empató y fuéronse a penales. Ricardo Osorio erró'l so penal ante Germán Lux y Esteban Cambiasso marcó'l suyu pa pasar a la final por 6:5. Na final perdería con contundencia contra Brasil por 4:1. Dempués de perder la final, consiguió clasificar al mundial d'Alemaña de 2006 como segundu con 34 puntos igual que Brasil pero con menor diferencia de gol y, de la mano de nueves promeses qu'él dirixó en xuveniles –como Tévez, Saviola y Riquelme ente otros— Arxentina creó grandes mires. Esi mesmu añu debutaría Lionel Messi depués de ganar el mundial sub-20 de 2005: frente a Hungría, el 17 d'agostu de 2005, salió al campu nel minutu 63 por Lisandro López y tan solo 47 segundos dempués foi espulsáu pol árbitru Markus Merk tres unos agarrones col defensor Vilmos Vanczák.
Mundial d'Alemaña de 2006
El sortéu punxo a Arxentina nel Grupu C, llamáu'l Grupu de la muerte porque ellí taben incluyíes les seleiciones de los Países Baxos, y.
Nel debú, l'escoyíu arxentín tuvo d'enfrentase con Costa de Marfil, que cuntaba ente los sos xugadores a Didier Drogba. El partíu nun foi senciellu pa la Albiceleste, qu'en diéndose al vestuariu nel entetiempu con dos goles de ventaya (Hernán Crespo a los 24' y Javier Saviola a los 38') amosando un bon dominiu del balón, terminó ganando pola mínima diferencia depués de que Drogba descontara a los 82'. Tres el trunfu nel debú, l'equipu enfrentar a Serbia y Montenegro. Arxentina venció por 6:0, n'unu de los meyores partíos de la fase de grupos, nun verdaderu "baille"  con goles de Maxi Rodríguez (2), Esteban Cambiasso, Hernán Crespo, Carlos Tévez y Lionel Messi. Yá clasificada pa la segunda fase, la seleición arxentina tuvo d'enfrentase a los, que tamién s'atopaba clasificada. Dambos entrenadores realizaron dellos cambeos na formación inicial al respeutive de los partíos anteriores, y como nun intentaron arriesgar demasiáu, una y bones dambes seleiciones atopábense clasificaes, el partíu remató nun empate ensin goles. Gracies a ello, Arxentina clasificar nel primer puestu del grupu, apostrando a los Países Baxos a la segunda posición. L'Arxentina llegaba al partíu contra la seleición de Méxicu consiguiendo meyores resultaos nel tornéu que'l so rival. Conscientes de que fixeren una escelente fase de grupos, el combináu arxentín salió abondo confiáu al alcuentru. Sicasí, Méxicu realizó un bon plantego tácticu, siendo esti quiciabes el partíu más difícil que tuvo l'Arxentina nesti tornéu. Méxicu consigue quitar la posesión del balón a l'Arxentina y convierte, a los 5 minutos, un gol al traviés de Rafael Márquez Álvarez. Cinco minutos dempués Arxentina llogró empatar por aciu un remate de Hernán Crespo. El partíu siguió ensin que se convirtieren más goles y, en xugándose los 90 minutos, tuvo de definise en tiempu suplementariu. A los 8 minutos del tiempu suplementariu, Maxi Rodríguez, allugáu nel sector derechu, recibió un pase aereu de Sorín, detuvo'l balón col pechu y primero que el mesmu cayera al pisu realizó un remate qu'ingresó cerca del palu derechu d'Oswaldo Sánchez. Esti gol foi votáu como'l meyor gol del tornéu y dexó-y a l'Arxentina llograr el pase a los cuartos de final en venciendo a Méxicu por 2:1.
Pelos cuartos de final Arxentina tenía d'enfrentase al anfitrión, Alemaña. Arxentina empezó apoderando la posesión del balón mientres tol primer tiempu, como en bona parte del partíu. Sicasí nun s'amosó tan contundente na finalización de les xugaes, presentando pocu peligru pal arcu de Jens Lehmann, mientres tol partíu solu fueron realizaos cinco remates al arcu. A los pocos minutos del segundu tiempu, l'escoyíu arxentín consiguió ponese en ventaya tres un remate de cabeza per parte de Roberto Ayala. A partir d'esi momentu Alemaña adelantróse y empezó a primir nel campu rival, lo que dio resultáu nel minutu 80 cuando Miroslav Klose consiguió empatar l'alcuentru y llevalo a tiempu suplementariu. Mientres l'allargue la ventaya foi pa la seleición arxentina, que tuvo mayor posesión de balón. Sicasí nun pudo convertir, y tres l'empate en tiempu suplementariu, el partíu tenía de definise por penales. Ellí, tanto Ayala como Cambiasso fallaron los sos penales y Alemaña llogró'l so pase a la semifinal en ganando la definición dende los dolce pasos por 4:2. L'interés del partíu producir l'arqueru Jens Lehmann, quien consultaba antes de cada penal executáu pol equipu arxentín una llista que tenía guardada nuna media. Darréu, el cuerpu téunicu alemán reconoció qu'estudiara a los espatexadores arxentinos mientres años, y que esi papel contenía la información detallada de cada xugador. Sicasí, darréu la llista foi dada a conocer y namái dos de los cinco tiros fueron efeutivamente predichos; los restantes xugadores de la llista nun participaron nel llanzamientu de penales. Los penales per parte del escoyíu arxentín tuvo d'atayalos Leo Franco, debíu que Roberto Abbondanzieri tuvo que retirase mancáu del campu de xuegu, por una falta cometida por Miroslav Klose y que l'árbitru nun cobró. Munchos especialistes vieron xuegu puercu nesta aición, dau la reconocencia que tenía'l porteru arxentín nos penales, siendo unu de los especialistes na materia. Munchos piensen que de nun salir Abbondanzieri del partíu, Arxentina ganara'l partíu, pudiendo xugar la semifinal del tornéu.
Segunda era Basile (2008)
En consiguiendo cuatro títulos en forma consecutiva con Boca Juniors, Alfio Basile foi convocáu a dirixir la seleición per segunda vegada. «El Cocu» empecipió la so segunda dómina dirixendo na Copa América 2007. Arxentina ganó los trés partíos na fase de grupos, venciendo a Estaos Xuníos, Colombia y Paraguái. Dempués de les victories sobre Perú y Méxicu en cuartos de final y semifinales, respeutivamente, fueron favoritos pa vencer a Brasil na final, pero fueron derrotaos 3–0. Pero en 2008 ganó ente Chile por 1-0 y la distancia de 7 puntos con Paraguái, el líder de les eliminatories 2010, fixeron qu'arrenunciara.
Era Maradona (2008–2010)
thumb|175px|Maradona foi direutor téunicu de la seleición arxentina ente 2008 y 2010. N'ochobre de 2008, tres dimitir Alfio Basile, Maradona foi presentáu como nuevu direutor téunicu en conferencia de prensa, acompañáu de Carlos Bilardo como Coordinador de Seleiciones Nacionales.
El so debú producióse'l 19 de payares de 2008 nel mesmu estadiu (Hampden Park), y ante'l mesmu rival (Escocia), al que-y marcó el so primer tantu na seleición. El partíu remató con un trunfu por 1-0, con gol de Maximiliano Rodríguez.
El so segundu partíu nes eliminatories xugóse frente a la seleición boliviana, en La Paz. La resultancia foi 6 a 1 pa los llocales, siendo la mayor goliada que recibió la seleición albiceleste, igualando'l 6-1 ante Checoslovaquia nel Mundial de 1958. Nes eliminatories, Arxentina tuvo qu'esperar hasta la última fecha pa poder clasificar pal mundial 2010 coles victories ante Perú (2-1), l'últimu gol a los 46' del segundu tiempu por Martín Palermo) y Uruguái (1-0). Tres la clasificación, Maradona sorprendió con fuertes declaraciones contra'l periodismu. Por cuenta de les mesmes, el 15 de payares la Comisión Disciplinaria de la FIFA prohibió-y exercer cualquier actividá rellacionada col fútbol por dos meses y, amás, impúnxo-y una multa de 25 mil francos suizos.
Mundial de Sudáfrica de 2010
Por 3ᵘ vegada na historia y per segunda vegada consecutiva n'octavos de final la Seleición de fútbol d'Arxentina tenía d'enfrentase al combináu mexicanu. Col correr de los minutos Arxentina empezó a dir más escontra l'arcu contrariu y concretó el primer gol. L'«apache» Carlos Tévez en clara posición adelantada recibió un centru de Messi y cabeció solo al arcu. La pantalla xigante cola que cuntaba l'estadiu amosó la xugada y, al vela, los xugadores mexicanos fueron a buscar a Rosetti y al xuez de línia, pero dambos decidieron validar el gol a pesar del obviu fora de xuegu. Siete minutos dempués Ricardo Osorio equivocóse y dio-y un pase al so rival, Gonzalo Higuaín que con una gran xugada individual marcó'l segundu tantu. Nel segundu tiempu Carlos Tévez con un remate impresionante de fuera del área fixo nula la espurrida del porteru Oscar Pérez marcando'l tercer tantu. Tres esti gol Méxicu pudo controlar mientres más tiempu la pelota y consiguió acercase al traviés del «chicharito» Hernández. Col correr de los minutos la diferencia caltúvose y Arxentina pasó de ronda.