cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glaciar de Khumbu
El Glaciar de Khumbu  alcuéntrase na rexón de Khumbu nel nordeste del país asiáticu de Nepal, ente'l Monte Everest y, la cresta de Lhotse-Nuptse. Con elevaciones de 4.900 m (16.100 pies) na so parte final, y 7.600 metros (24.900 pies) nel so orixe, ye'l glaciar más altu del mundu. El glaciar de Khumbu ye siguíu pela parte final del percorríu a unu de los Campos Base del Everest. L'entamu del glaciar atopase nel Valle del silenciu cerca del Everest. El glaciar tien una cascada de xelu grande, la Cascada de Xelu de Khumbu, nel estremu oeste de la parte occidental del valle del silenciu. Esta cascada de xelu ye la torga principal y el primeru ente los más peligrosos de la ruta de la Collada Sur al visu del Everest.
El fin del glaciar ta asitiáu nes coordenaes 27 55'55"N 86°48'18"Y.
Hermelange
Tien una población de y una superficie de  km².
Yvette Mimieux
Carrera
En 1965 y 1971 foi nomada a los premios Globos d'Oru polos sos trabayos na serie Dr. Kildare y pol filme The Most Deadly Game (1970).
Nes décades de 1970 y 1980, tuvo apaiciones en films pa la televisión, la so última actuación foi en Lady Boss (1992).
Vida personal
Apocayá acusar d'afarar el mangle na Reserva de la Biosfera Sian Ka'an, nel estáu de Quintana Roo (Méxicu), col fin de construyir muelles de madera, según un reporte del 10 d'ochobre de 2011.
Clara Solovera
Clara Irma Solovera Cortés foi una escritora, poeta y pedagoga chilena. Ye esencialmente recordada como compositora de música de raigañu folclóricu o popular chilena y como autora de rondes infantiles. Ganó la competición folclórica del Festival Internacional del Cantar de Viña del Mar en 1963 col cantar «Álamu huacho», interpretada por Los Huasos Quincheros.
Dalgunos considerar folclorista yá que la so obra s'axuntadura formosamente asimilándose al folclor, especialmente cola tonada, de la que pobló'l patrimoniu musical chilenu, y yá que dalgunes de les sos melodíes tán en francu procesu de folclorización. Ella mesma faía fincapié nel fechu de que les sos creaciones nun proveníen de la escoyeta del saber popular sinón de la so propia imaxinación y corazón. Foi, ensin grau nin títulu formal, una musicóloga chilena.
Infancia y mocedá
Tres la muerte de la so madre, Ema Cortés, foi llevada a los dos años d'edá al bucólicu San Bernardo de principios del sieglu XX. Pocos años dempués, el so padre, Salvador Solovera, pereció afogáu nel Sur de Chile cuando la neña tenía alredor de cinco años. Criar la so güela Clarisa y una bisagüela, con quien conoció'l ciñu y la rixidez de los costumes. Clarina sublimó la so orfandad escribiendo versos y «parolando coles flores y xugando coles plantes, como si tuvieren vida». Vio la so afición premiada al ganar a los nueve años un certame poéticu del diariu La Nación col poema «Llirios blancos».
Matrimoniu y fíos
Dexó d'exercer el so oficiu pol so matrimoniu col médicu Pablo Toledo Alvarado, con quien tuvo trés fíos y de quien enviudó. Y la so propia carrera musical tardó trenta y ocho años n'empezar.
Clara Usón
Clara Usón ye una escritora catalana.
Clara Solovera
Carrera musical
Solovera empezó a componer en 1948 y el so primer ésitu, nesi mesmu añu, foi la tonada «Chile llindu». Nada opacó la popularidá histórica d'esa tonada, que tuvo en Ester Soré a los so primera y entusiasta intérprete.
Clara Usón
Biografía
Ye llicenciada en Derechu pola Universidá de Barcelona, fía d'un prestixosu abogáu de Barcelona. Abandona l'exerciciu de l'abogacía pa dedicase dafechu a la escritura. Ganó'l Premiu Nacional de la Crítica por La hija del Este, una novela basada na figura d'Ana Mladić, fía del xeneral serbiu Ratko Mladić, responsable de la masacre de Srebrenica.
Clara Solovera
Carrera musical
un "Viva Chile", :''la tierra de los malvises, :''y de los colloraos copihues!'' qué ye llenda la mio tierra! con vela!
Radio y televisión
Nel so programa de radio de música folclórica Ester Soré conociera una tonada previa de Solovera, ‘‘Matu y' Sollutos'', y en incorporándola al so repertoriu, pidió-y otra pieza pa cierta actuación ante'l presidente Gabriel González Videla. Clara Solovera apurrió-y ‘‘Chile Llindu y la posterior audiencia presidencial de dambes coincidió col primer discu senciellu de l'autora, qu'inclúi ‘‘Chile Llindu y la tonada humorística ‘‘Matu de Arrayán Floríu'' (1948). Aguda y allegre conferenciante, Clara Solovera desenvolvió, de cutiu, charres y actividaes radiofóniques. Por casu, en Montevideo (1952) y en Radio Corporación (1958), Santiago. En collaboración col escritor Jorge Inostrosa va ser la encargada pedagóxica de la "Escuela del Aire", campaña d'alfabetización radiofónica (1957) de la cual surde'l so compendiu de rondes denomináu "Rondes de les Lletres". Desempeñóse coles mesmes como libretista y presentadora del programa Rondes y cantares de Mamina Clara, unu de los primeros espacios didácticu-infantiles chilenos tresmitíu por Canal 13 en 1965.
Clara Usón
Biografía
La so anterior novela, Corazón de Napalm –una semeya de los estragos que causaron los escesos de la xeneración de los 80– mereció'l Premiu Biblioteca Curtia.
Clara Solovera
Criollismu
Dende entós Clara Solovera nutrió'l so cancioneru con semeyes criollistas del campu chileno en tonaes de simples harmoníes como ‘‘La Enagüita, motivada por una de les sos fíes; otres son "Pomaire", "Cachito y' Tierra", "La Querendona", "La Quincha", "El Sahumerio", "La Prevenida", "Neña Llabradora", "Hojita de Verde Trébole",‘‘Cobertor de Trés Colores" (1956), inspirada n'Arturo Gatica; "Huaso por onde me miren" y "Huaso Rancagüino", coles mesmes escrites pal magníficu intérprete. "¿Onde va haber como'l mio cueca?", "La Esmeralda entrando al Puertu", "Estrella de la mio bandera", "La Cantinera", "Banderina Floriada", "Setiembre", apelen especialmente a los emblemes y valores patrios; "Les Llavanderes de Pica", "El Cachimbo del Tamarugo", "¡Qué Atiesto'l Valle del Elqui!", destilan el sabor duce y seco del Norte chilenu; ‘‘Te Juiste Pa' Ronde foi modelada sobre la estampa d'un carreteru de Los Angeles; La Felpa y la Buenamoza, tuvo tamién orixe nun fechu llabrador. Otres obres relevantes de l'autora son: ‘‘El Cantar de la mio Guitarra, "El Pañuelu", "Ponchu d'Olvidu", "El Cantores del Rodiu" y ‘‘Matu de Arrayán Floríu", inspirada, ta última, n'alcordances de la so niñez. "Páxaros de Setiembre" foi considerada por Pablo Neruda "la más poética de los cantares de Clarina". ‘‘Álamu Huacho llogró, en 1963, el Primer Premiu del Festival de Viña del Mar. Otres temes, "Casa Colorada", "Torre de San Francisco" y "Ponte de Calicanto", son una vívida remembranza colonial. Llucho Gatica grabaría, con voz de seda, amás de "Chile Llindu", los sos valses "Soledá" y "Floríos Quince Años". L'himnu "Verde Lexón", de la so autoría, describe'l pervalible llabor de Carabineros de Chile. Más de doscientes obres sos tán rexistraes na Sociedá Chilena del Derechu d'Autor, especialmente tonaes.
Otros empiecen a interpretala
Amás de tonaes, l'autora escribió cueques, valses, refalosas, mapuchinas, trotes, cachimbos y, ente los xéneros internacionales, boleros, corríos, pasiellos, pasudobles y zambas.
Obres pa la infancia
Como pedagoga, Solovera va querer apangar "el vacíu terrible de material [infantil] verdaderamente útil, con sabor a chilenu" que, coles mesmes, carecía los nuesu mancomún músicu nacional. Decenes de rondes, cantares y villancicos de l'autora van ser interpretaos y grabaos por "Los Chenitas", conxuntu folclóricu infantil de San Bernardo dirixíu pola profesora Elena Valdivia. Respectu de la so obra pa neños, l'académicu Manuel Dannemann va acutar: "supo buscar y escoyer materiales humanos simples, pero de gran significáu y curiosu pa l'alma infantil y collos construyir curtios xuegos que tienen una doble sonoridá: la del cantar y la del prestar de l'aventura fugaz, de dar vida a rellatos de variada índole". Ente otros podemos referir: "¡Cómo nacen los pitinos!", "Chicharrita", "Romance de la mio Bandera", "La casa sobre'l mar", "Pastorcita de los mios valles", "Coples del arbolín", "El aromo florió", "Ronda de los cuatro lletres", "Burrín de Toconao", "El volantín", "Caracolito", "El trompito baillarín", "Princesina Rapuncel", "Les rondes de la Lluna", "Polka del tulipán", "Chanchito de Quinchamalí", "Colorín… coloria'o" y "El mio vaquita dame lleche".
Actividá gremial
La so participación na actividá gremial foi relevante. Foi activa adalid d'autores y artistes, coldu a coldu con otros pervalibles creadores como José Goles y Nicanor Molinare. Foi vicepresidenta de la Sociedá Chilena d'Autores y Compositores, na década de 1950, y fundadora, xunto con Diego Barros, de la Corporación d'Autores y Compositores de Chile en 1961.
Bagaxe musical
Clara Solovera nun tener estudios formales en música y tocaba la guitarra por oyíu. «Nin siquier tengo un métodu de trabayu. Nunca pongo a pensar versos o melodíes. Surden solos y en cualquier momentu», dixo. Porfirio Díaz, Vicente Bianchi y sobremanera José Goles trabayaron na trescripción y harmonización de los sos cantares. Gran parte de la so obra foi declarada material didáctico auxiliar de la educación musical chilena.
«Pol so perenal veta creadora y la so innata poesía, Clarina, como la conoció nel mundu artísticu, ye comparable namái con figures como Violeta Parra, Francisco Flores del Campo, Nicanor Molinare y Osmán Pérez Freire». Tales espresiones, ente otres, fueron parte de la reconocencia del Senáu de Chile tres la so muerte. L'autora de «Chile llindu» pertenez a esa clase d'artistes pa quien el primer ésitu ye'l más universal.
Muerte
L'autora finó en Santiago'l 27 de xineru de 1992, a los 82 años, por cuenta de la metástasis d'un cáncer de piel que carecía.
Tres l'homenaxe musical que se-y rindió na escampada del Club de Yates d'El Quisco, les sos cenices fueron tresportaes xunto a familiares y amigos nuna llancha de l'Armada de Chile; escoltaes por una comitiva d'embarcaciones menores. Les sos fíes somorguiar, mar adientro, frente a la mariña predresa de dichu balneariu y frente a la so casa veraniega.
Homenaxes y memoria
Munches distinciones recibió Clara Solovera en vida y delles póstumes. Ente otres, podríamos mentar la Medaya d'Oru de les Municipalidaes de Santiago, Ñuñoa y San Bernardo y la so reconocencia como "Fía Pernomada" de les Municipalidaes de San Bernardo y El Quisco. Lleven, o llevaron, el nome de Clara Solovera delles agrupaciones folclóriques, delles instituciones educatives, cais y poblaciones de tol país; coles mesmes, la pérgola de la medialluna del Club de Rodeo “Gil Letelier”, del cual fora la única muyer declarada socia honoraria.
D'igual manera Solovera foi aceptada como una de les dos primeres integrantes femenines de la "Hermandá de la Mariña" y unxida "Caballero del Mar". En 1983, parte de la so obra lliterario y musical ye declarada “Material Didáctico Complementariu", pol Ministeriu d'Educación. La figura de Clara Solovera ye recordada tamién por Correos de Chile, en 1998, al traviés d'una emisión de estampillas cola so imaxe.
En xineru de 2010 l'autora ye homenaxada pol Festival del Huaso de Olmué, considerada ente los ocho compositores folclóricos más importantes de la historia de Chile. Quien visite la Plaza d'Armes de San Bernardo (Chile), va poder lleer, cincelados en piedra, estos versos de la creadora:
mio corazón..."''.
Bibliografía y música
Cantares y Rondes de Mamina Clara editáu por LR Ortiz Pruducciones
Clara Tott
Clara Tott, tamién Clara Dett o Clara de Dettingen (Tettingen, c., 1440 - Ib., 1520) foi la esposa del príncipe Eleutor Federicu I del Palatináu.
== La so vida Clara Tott yera fía de Gerhard Tott, emplegáu nel Conceyu de Augsburgu. Foi dama d'honor de la duquesa Anna (1420-1474) y la segunda esposa del duque Albertu III de Baviera-Munich. Ellí trabayó, ente otros, como cantante y empezó en 1459 una rellación amorosa col príncipe Eleutor Federicu I del Palatináu.
Rellación/Matrimonio
D'esta rellación, nacieron 2 fíos qu'en dellos documentos reconócense como lexítimos. Sicasí, nun se conoz la fecha exacta del casoriu, una y bones el príncipe Eleutor optó por caltener lo de callao, debíu, a la so anterior promesa de celibatu. Delles fontes dicen que foi nel añu 1462. Nel añu 1472, conócense, per primer vegada, de manera pública'l so casoriu, porque al solicitar el so fíu primoxénitu Federicu, l'almisión como clérigu nel monesteriu de Speyer y Worms, tuvo que demostrar el so orixe lexítimu. Nesi mesmu añu, y enantes en 1470, el futuru Príncipe-Eleutor Felipe, yá había eximido al so tíu, el príncipe Eleutor Federicu I, de la so antigua promesa de celibatu. Pero n'ares de la razón d'Estáu, caltúvose esta tema de callao.
Solo'l historiadores xuristes Johann Ludwig Klüber y August Wilhelm Heffter, nel sieglu XIX, realizaron una investigación bien detallada, a partir de diverses fontes, que demuestren una nacencia dientro del matrimoniu, de los sos dos fíos y, amás, sostiense qu'inclusive Clara Tott, podría tener un orixe noble.
Clara Tott tenía talentu musical y trabayó nel diseñu de la vida musical nel palaciu de Heidelberg. Sofitó al so maríu na construcción del coru de la ilesia, ya influyó nel nomamientu del entós famosu cantante Johannes von Soest como'l so direutor.
Descendientes
Clara Tott y el príncipe Eleutor Federicu tuvieron un matrimoniu feliz. Los sos fíos fueron:
El príncipe Eleutor Federicu I reinó, hasta la so muerte, en representación del so sobrín y fíu adoptivu Felipe, arrenunciando a los derechos socesorios de los sos dos fíos con Clara Tott.
Herny
Herny ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Llingües caddoanas
Les llingües caddoanas constitúin una familia de llingües indíxenes americanes d'América del Norte, que cunta na actualidá con menos de 100 falantes, ente toles llingües que constitúin la familia.
Herny
Tien una población de y una superficie de  km².
Llingües caddoanas
Posiblemente estes llingües faláronse orixinalmente nes Grandes Llanures, dende Dakota del Sur escontra'l sur hasta'l nordeste de Texas y escontra l'este escontra les tierres montiegues d'Arkansas y Louisiana. Más escontra'l norte taben los arikara, quien se movieron escontra'l norte tres el contautu col asentamientu de la Reserva en Fort Berthold, en Dakota del Norte. Los arikara yeren un biltu de los pawnee, quien vivieron orixinalmente na zona de Nebraska pero que se reasentaron en Pawnee, Olahoma. Na zona qu'agora ye Kansas y parte d'Oklahoma vivieron, los wichita quien agora tán cerca d'Anadarko, Oklahoma. Más al sur taben los kitsai, quien s'asitiaron colos wichita en Oklahoma nel sieglu XIX. Les zones de Luisiana-Arkansas y l'este de Texas taben habitaes polos caddo qu'agora viven na rexón de Anadarko.
Llingües de la familia
La siguiente información contién cálculos sobre'l númberu de falantes d'estes llingües (ente parentesís la fecha de les estimaciones):
I. Caddoano septentrional
'''II. Caddoano meridional'''
Descripción llingüística
Esiste un trabayu comparativu razonable sobre les llingües caddoanas que dexó reconstruyir tantu'l sistema fonolóxicu del proto-caddoano como un ciertu númberu de carauterístiques de la protollingua.
Fonoloxía
Reconstruyóse'l siguiente inventariu consonánticu pal proto-caddoano: El Pawni tien esencialmente'l sistema anterior anque en toles posiciones // > //, y en posición inicial el arikara y el pawni amuesen delles fusiones de fonemes. Otra manera, el arikara desenvolvió un númberu adicional d'africaes y sibilantes, según delles aproximantes sordes. En wichita // sumió dando // en posición inicial y // en posición medial. Curiosamente'l sistema consonánticu reconstruyíu pal proto-caddo paez ser l'inventariu fonolóxicu del proto-iroqués (sacante porque nun apaez // sinón //).
Tocantes a les vocales reconstruyóse un sistema de trés consonantes //.
Comparanza léxica
La siguiente llista de cognaos sirve de puntu de comparanza ente les llingües caddoanas:
Rellación con otres families
Propúnxose que les llingües caddoanas xunto coles llingües siux y les llingües iroqueses constituyiríen una hipotética familia llamada macro-siux, anque la evidencia hasta la fecha nun ye concluyente.
La evidencia ye principalmente morfolóxica: prefixos de persona nos verbos, dalgunos, sufixos aspectuales nos verbos, marques de plural n'animaos, etc.
Trinitat Sais Plaja
Trinitat Sais i Plaja foi una médica catalana, más concretamente la 8ª muyer n'estudiar la carrera de Medicina en Cataluña, ente 1896 a 1903 na Universidá de Barcelona. Yera fía d'un xastre y de una comadrona.
Agnes Smedley
thumb|180px|Agnes Smedley, c. 1939 Agnes Smedley foi una periodista, escritora y feminista norteamericana.
Pasó una llarga temporada en China, onde foi testigu direuta de la Guerra civil qu'afaró al país. A lo llargo de la so carrera publicó pa medios como'l New York Call, Frankfurter Zeitung, Manchester Guardian, Modern Review, New Masses, Asia, New Republic, o Nation.
Trinitat Sais Plaja
Les sos fíes, Teresa y Edelmira, tamién fueron médiques.
Clara Villoslada
Clara Villoslada Pinto ye una deportista española nacida n'Arxentina que compitió en snowboard, especialista na prueba de halfpipe.
Agnes Smedley
Biografía
Nacida en 1892 n’Osgood (Missouri). Dende tempranada edá entró en contautu col mundu izquierdista. Testigu direuta de la dura vida de los sos proxenitores —el so padre yera mineru y la so madre yera llavandera— tuvieron una gran influyencia en Smedley.
Mientres la Primer Guerra Mundial fixo activismu a favor de la independencia de la India, aportando a detenida en 1918 por oficiales de la Oficina d'Intelixencia Naval —anque sería lliberada—. Treslladóse darréu a Alemaña, onde conoció al comunista indiu Virendranath Chattopadhyaya, col cual llegó a morar. De la mano de Chattopadhyaya tomó parte en delles causes izquierdistes.
Considerada una muyer fecha a sigo mesma», Smedley tamién destacó como activista feminista. A finales de la década de 1920 treslladar a China como corresponsal d'un diariu alemán. En 1929 publicó la so obra autobiográfica Daughter of Earth, que tuvo bien bona acoyida ente'l públicu. Mientres la so etapa en Shanghai conoció al espía soviéticu Richard Sorge, al qu'emprestó una crucial ayuda —por casu Sorge, al traviés de Smedley, entró en contautu col periodista xaponés Hotsumi Ozaki—. En China exerció como corresponsal del Frankfurter Zeitung y el Manchester Guardian, cubriendo numberoses cuestiones, incluyendo la Guerra civil china. Según l'autora Ruth Price, esistiríen evidencies de qu'Agnes Smedley realizaría llabores d'espionaxe pa la Comintern y la Xunión Soviética.
Finó'l 6 de mayu de 1950 en Oxford, víctima d'una bronconeumonía.
Barsac (Drôme)
Barsac ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cranioleuca vulpina
Cranioleuca vulpina, ye una especie qu'integra'l xéneru Cranioleuca, de la familia Furnariidae. Esta ave distribuise nel centru y norte d'América del Sur.
Distribución y hábitat
Estiéndese dende Panamá, Colombia, Venezuela, Guyana, el centru y norte de Brasil, Perú, Bolivia, hasta'l Paraguái. Habita en selves y carbes tropicales y subtropicales.
Taxonomía
El taxón de Panamá, Cranioleuca vulpina dissita, dacuando ye considerada una especie separada: Cranioleuca dissita.
Subespecies
Esta especie subdivídese en 5 subespecies:
Bathernay
Bathernay ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
WTA Tournament of Champions
El WTA Tournament of Champions foi un tornéu de tenis femenín que se xugaba añalmente a la fin de la temporada.
Na primer edición del tornéu'l sistema consistía en qu'entraben les 10 meyores clasificaes a la fin del añu, que ganaren siquier 1 títulu de la serie WTA International Tournaments y que nun quedaren clasificaes ente les 8 meyores qu'apuesten el WTA Tour Championships. Amás la WTA otorgaba 2 wild-card. Apostar con 4 grupos de 3 xugadores, nun Round-Robin, y la meyor tenista de cada grupu clasificar pa les semifinales.
Sicasí a partir de la segunda edición el formatu varió, clasificando namái los seis meyores rankeadas más dos wildcards. Los cuatro meyores yeren los cuatro cabeces de serie y les demás distribuyir de forma aleatoria nel cuadru; pa dar en eliminación direuta empezando'l tornéu en cuartos de final. Esti formatu duró nes siguientes dos ediciones del tornéu.
Sicasí a partir de la cuarta edición, el sistema del tornéu volvió al formatu Round-Robin, con dos grupos de cuatro xugadores y los dos meyores de cada grupu enfrentándose nun sistema d'eliminación direuta en semifinales. Amás, si la ganadora del tornéu ganara siquier 3 torneos de la serie WTA International Tournaments, llevábase un premiu adicional de 1 millón de dólares.
Esti tornéu tuvo dos sedes: dende'l 2009 hasta'l 2011 apostar en Bali, Indonesia y dende el 2012 hasta'l 2014, apostar en Sofía, Bulgaria. Nel 2015, el tornéu foi sustituyíu pol WTA Elite Trophy.
Crateroscelis murina
Crateroscelis murina ye una especie d'ave en familia la Pardalotidae. Alcuéntrase n'Indonesia y Papúa Nueva Guinea. Los sos hábitats naturales son los montes de tierres baxes húmedes tropicales o subtropicales, y les viesques montiegues húmedes tropicales o subtropicales. Nun s'atopa amenaciáu.
Clara Ward
Clara Ward ye una cantante de gospel d'Estaos Xuníos. Nos años 1940 y 1950 foi voz principal de The Famous Ward Singers. Provocó una revolución dientro de les formaciones gospel, dando la oportunidá a cantantes como Marion Williams, y consiguiendo el primer hit gospel que llograra vender más d'un millón de copies "Surely, God Is Able".
La so influencia musical, cola so voz d'altu y ciertu tonu nasal, influyó a decenes d'artistes soul y gospel, ente ellos, la so protexía Aretha Franklin.
Powys Wenwynwyn
Powys Wenwynwyn o Powys Cyfeiliog foi un reinu galés qué esistió mientres l'Alta Edá Media. El reinu correspondía a la porción sur del anterior principáu de Powys que foi estremáu a la muerte de Madog ap Maredudd en 1160: el norte (Maelor) pasó a Gruffydd Maelor y convertiríase finalmente en Powys Fadog; mientres el sur (Cyfeiliog) foi apurríu a Owain Cyfeiliog pa convertise darréu en Powys Wenwynwyn dempués de Gwenwynwyn ab Owain, el so segundu gobernante.
Powys Wenwynwyn y Gwynedd fueron rivales irreconciliables n'años posteriores, con Gwyned aliándose frecuentemente con Inglaterra.
Príncipes de Powys Wenwynwyn
Xunir a Llywelyn ap Gruffudd en 1263 antes de tornar a la proteición d'Inglaterra otra vegada dempués de 1276, tres una intriga fallida p'asesinar al príncipe Llywelyn en connivencia col hermanu'l so rival, Dafydd ap Gruffydd. Les sos fuercies, mandaes pol so fíu Owain ap Gruffydd ap Gwenwynwyn, intervinieron na Guerra galesa de 1282–1283 con aquellos de John -y Strange y Hugh -y Despenser y fueron los sos soldaos los que emboscaron y asesinaron al postreru Príncipe nativu de Gales cerca de Builth en 1282.
Fin de la Principalidad
Owain ap Gruffydd ap Gwenwynwyn (alies Owen de la Pole) presuntamente apurrió la principalidad de Powys a Eduardu I nel Parllamentu celebráu en Shrewsbury en 1283 (Dafydd ap Gruffudd, el so rival en Powys Fadog foi xulgáu nel mesmu Parllamentu, depuestu por lluchar nel bandu incorrecto y executao por traición contra Eduardo). A cambéu, recibió nuevamente los territorios de Powys Wenwynwyn como Barón llibre d'Inglaterra. La fecha tendría que ser aceptada con reserves porque Owen nun asocedió al so padre hasta 1286: ye posible que Owen actuara en representación del so padre, que yera daquella un home vieyu. En redol a aquella dómina, l'antigua familia real empezó utilizar l'apellíu normanizado "de la Pole" en vegada del patronímicu galés. El nome deriva de Pool (agora llamáu Welshpool), la so ciudá principal.
El Señoríu de Powys
Dempués del Estatutu de Rhuddlan en 1284 tolos antiguos títulos de príncipes de Gales. Aun así la principalidad siguió como Señoríu.
La familia gobernanta de Powys sobrevivía nos neños y remotos descendientes de Gruffydd ap Gwenwynwyn, conocíos a partir d'entós como los de Pole, qu'habitaben nel apocayá construyíu castiellu de Powis. En 1293 Owen de la Pole fina y ye asocedíu pol so fíu Griffith de la Pole, que muerre ensin herederos en 1309. El señoríu yera entós heredáu (según llei inglesa) pola so hermana Hawise "Gadarn" ("Hawise la Fuerte", de cutiu conocida cenciellamente como "La Señora de Powis"), primero que por herederos varón (como prescribe llei galesa). Hawise fina en 1349 y a la muerte del so home John Charleton, Barón Cherleton en 1353, el señoríu pasa a los sos fíos, yá fora de los galeses nativos.
Viḷḷamor
Viḷḷamor ye una aldea de la parroquia de Las Morteras nel conceyu asturianu de Somiedo.
Alcuéntrase a 14,2 km de La Pola Somiedo, la capital del conceyu, a un altor mediu de 940 msnm y tien una población de.
Accesu
L'aldea alcuéntrase nun entornu domináu por praderíes y brañes como La Coḷḷada o Meirel, concretamente al fondu del valle subsidiariu de la parroquia de Las Morteras, ente los regueiros de Viḷḷarín y Orderias y baxo'l Cantu La Ḷḷampaza. L'accesu al llugar faise per un esvíu de quilómetru y mediu, que se toma na carretera AS-265, ente les llocalidaes de Las Morteras y Orderias. Históricamente ye un llugar abegosu y, asina, el Diccionariu Xeográficu Universal de 1832 definíalu como "escabrosu y sombríu".
Patrimoniu
L'edificiu más rescampláu ye la Ermita de la Virxe de la O (La Nuesa Señora de la Espectación) que consta de pórticu a los pies, amás d'un campanariu pequeñu en piedra coronáu por una cruz del mesmu material. Per otru llau presenta bien d'edificios que nun sufrieron alteriadures constructives y amuesen les tradicionales paredes feches en piedra colorao como llamen a l'arenisca colorao emplegada de forma preferente na construcción de les cases. Delles amuesen la reconocible forma semicircular de los fornos de piedra, que sobresalen na planta.
Amás, podemos nomar lo que vien darréu:
Fiestes
La fiesta llocal venía celebrándose tradicionalmente nel mes d'ochobre, cuando la mocedá del llugar allegábase hasta la Viesca d'El Toral pa recoyer rames de texu pa orniar la capiella, sicasí, en feches recientes ésta treslladóse al mes de xunetu p'atrayer más asistentes y onde amás de delles actividaes lúdiques saquen en procesión la imaxe de la Virxe.
Población
Tien una población de nun total de 13 viviendes lo que lu convierte nel que más habitantes tien censaos na parroquia. Sicasí, daes les difíciles condiciones climátiques que carez namái un vecín permanez de siguío en Viḷḷamor. La evolución demográfica de los últimos años ye la que vien darréu:
Adam Minarovich
Ye conocíu pol so papel como Ed na serie The Walking Dead.
Adam dirixó y apaeció na película Exhibit A-7. Apocayá, Adam interpretó a Ed, el maríu abusivu de Carol (Melissa McBride) na serie The Walking Dead.
Trasobares
Trasobares ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Zaragoza perteneciente a la contorna del Aranda, Aragón. Atopar nel valle del ríu Isuela, a unos 90 km de Zaragoza capital.
Historia
thumb|200px|left| Fachada del Monesteriu Cisterciense de Trasobares, Zaragoza. L'orixe de la villa actual ye medieval, y debe la so esistencia al monesteriu de monxes cistercienses o «bernardas» fundáu en dichu llugar nel sieglu. La eleición d'esti apartáu llugar, nel somontano del Moncayo y a veres del ríu Isuela, pa dicha fundación deber a l'apaición de la Virxe María al mesmu rei d'Aragón, Sancho Ramírez, allá pel añu 1092, nesti llugar.
Al paecer, y según la tradición, por estes feches el rei Sancho Ramírez entamó una peligrosa espedición dende Aragón a Castiella pa entrevistase col rei castellanu Alfonsu VI. Pa ello tuvo que travesar les tierres del poderosu reinu taifa de Zaragoza. De incógnito, y con solo unos criaos por compañía, Sancho Ramírez entamó'l viaxe per caminos ocultos», según diz la tradición.
Wrightia
Wrightia ye un xéneru de 23 especies d'arbustos y árboles plantes de flores de la familia Apocynaceae, nativos d'África, Asia y Australia. Wrightia antidysenterica dacuando ye tratada nel xéneru Holarrhena, como Holarrhena pubescens. Foi largamente conocida na India la tradición ayurvédica, y llámase "kuţfolia" en sánscritu.
Hertzing
Hertzing ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Trasobares
Historia
Yá cerca de Castiella'l rei y compañía acamparon pa pasar la nueche nuna fondalada xunto al ríu Isuela, llugar onde atoparon l'acoyida de tres lleñadores cristianos y les sos families que vivíen nunes cabañes nesti llugar. Aquella nueche, mientres el rei dormía una gran rellumada allumó'l llugar, tantu que los gallos empezaron a cantar. Ablucaos, los presentes guardaron l'apaición de la Virxe arrodiada d'ánxeles que lu veneraben. Una vegada acabáu la maravía, y vuelta la escuridá, los presentes, al averase al llugar onde se produxera'l fechu, afayaron una imaxe en madera de la Virxe que'l rei Sancho decidió llevase a Aragón a la so vuelta de Castiella. Asina la imaxe foi treslladada al monesteriu de Siresa, nel Pirinéu.
Wrightia
Descripción
Son arbustos o pequeños árboles con cañes delgaes. Fueyes opuestes. Inflorescencia terminal o corimbos axilares de visos. Mota con 5 lóbulos, lóbulos romos, xeneralmente coles escales o les glándules internes. Corola hipocrateriforme. Los folículos llibres o connaos, delgaos, cilíndricos con granes estruyíes lliniales; comes caducifolios.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Robert Brown y espublizóse en Memoirs of the Wernerian Natural History Society 1: 73. 1811. La especie tipu ye:
Trasobares
Historia
El rei Alfonsu I el Batallador, fíu de Sancho Ramírez, reconquistó tola zona de Trasobares en feches posteriores a 1118 y, a pidimientu de la xente qu'habitaba'l llugar, llamáu yá «Trium Obantium» o «Trés Obares» —Trés vencedores— n'alcordanza de los trés lleñadores que caltuvieren el llugar pa los cristianos, devolvió la imaxe al so llugar d'orixe, fundándose una pequeña ermita pa la so veneración.
Textualmente el privilexu robláu por El Batallador diz: «volo enim ut restituatis supradictam imaginem sindicis vel procuratoribus loci Trium Obantium». La tradición caltuvo inclusive'l nome d'aquellos trés vencedores»: Hernando Sánchez, García Aznar y Beltrán Gascón. Son apellíos qu'históricamente s'atopen nel pueblu, lo que da verosimilitud a la tradición. Darréu, sobre 1168, producióse la fundación del monesteriu yá citáu, alredor del cual creció una pequeña villa, que foi Trasobares. Foi una dama noble castellana, doña Toa Ramírez, tercer abadesa del monesteriu navarru de Santa María de la Caridá de Tulebras, quien lo fundó en pidiendo a la reina Petronila d'Aragón el llugar onde s'atopaba la pequeña ermita dedicada a la Virxe como sede d'esti nuevu monesteriu pa fíes de «ricos hommes» d'Aragón. Primeramente l'animosa dama viaxara hasta París pa entrevistase con Bernardo de Claraval, fundador del Císter y futuru santu, pa solicitar el so permisu pa esta fundación.
El privilexu de fundación conceder el rei Alfonsu II el Castu, en 1188. Esti privilexu incluyía'l señoríu de la villa de Trasobares, a les que yá a finales del sieglu añediríase la donación de los términos de Aguarón y Tabuenca, lo que convirtió a los sos habitantes en vasallos del monesteriu. Tamién recibió'l monesteriu otros privilexos, como los de pacer los sos ganaos en diversos llugares del reinu, tal como lo faíen los ganaos reales.
La ilesia del monesteriu quedó dedicada a Santa María de los Ánxeles, n'alusión a les circunstancies de l'apaición de la Virxe a Sancho Ramírez. El monesteriu, que nunca foi grande en capacidá unes trenta monxes, más sirvientes—, quedó suxetu espiritualmente al gran monesteriu cisterciense del otru llau del Moncayo, Santa María de Veruela.
La llamada Guerra de los dos Pedros, ente Pedru IV d'Aragón y Pedru I de Castiella, ente 1356 y 1369, supunxo'l primera frayo importante na vida del monesteriu, al tar cerca de la frontera castellanu-aragonesa. En 1357 l'exércitu castellanu destruyó les villes de Trasobares y Calcena, teniéndose qu'abellugar los sos habitantes nel cercanu castiellu de Tierga, agües embaxo del Isuela. Les monxes escoyeron retirase a Aguarón, en tierres de Cariñena, llugar más alloñáu y seguro, y que-yos pertenecía.
El Compromisu de Caspe (1412) supunxo la inesperada ruina del conventu. L'abadesa de Trasobares, Violante de Luna, negar a aceptar el fallu que nomaba rei d'Aragón al castellán Fernando d'Antequera, un Trastámara, una y bones los Lluna sofitaben al candidatu Jaime de Urgel. Nuna novelesca peripecia l'abadesa fuxó de Trasobares, abellugándose nel castiellu de Loarre xunto col so primu, y, dicen, qu'amante, Antón de Luna, cabeza de los partidarios «urgelistas» n'Aragón ya instigador del asesinatu del arzobispu de Zaragoza García Fernández de Heredia, partidariu de Fernando d'Antequera.
Tres un rigorosu asediu que duró un añu, y que devasó en duración y tenacidá al que'l mesmu candidatu al tronu, Jaime de Urgel, llevó a cabu al castiellu de Balaguer, l'abadesa guerrera» foi detenida y dispúnxose el so treslláu al castiellu de Sora, nes Cinco Villes. Pero nuevamente Violante volvió fugase sirviéndose d'un falsu salvoconducto. El Papa Benedicto XIII, otra Lluna y tíu de l'abadesa rebalba, actuó expeditivamente, seique pa demostrar al nuevu rei la fidelidá de la so familia; escomulgó a l'abadesa, qu'inclusive tuviera un fíu col so primu, ordenó a les monxes abandonar el conventu de Trasobares, treslladándoles nuevamente a Aguarón, y ordenó la so baltadera, sacante la ilesia. El castigu incluyía amás la prohibición de que les monxes llevaren la imaxe de la Virxe de Trasobares. Mientres el valtamientu del conventu cúntase que se produció'l milagrosu sucesu de que al cayer un cascote sobre la ñariz del neñu Jesús que sostién la imaxe de la Virxe, d'ella esquitara sangre. Dichu sucesu dicen asocedió porque la imaxe, dende siempres, nun s'atopaba na ilesia del conventu —que nun se baltó—, sinón na sala capitular, lo que-y valió a la talla l'otru nome, aparte del de «La nuesa Señora de los ánxeles», qu'ostenta y que ye más popular: «La nuesa Señora del Capítulu».
Otru fechu prodixosu del que se da noticia asocedió mientres l'ausencia de les monxes. Un día los habitantes de la villa escucharon el cantar de la salve na ilesia, a la hora en que les monxes soler realizar. Al entrar na ilesia, pensando que les monxes habíen vueltu, atopar vacida, polo que tuvieron por cierto que fueren los mesmos ánxeles los que cantaren la Salve. Hasta 1419, per mediu d'una bulda del Papa Martín V, nun fueron autorizaes les monxes a tornar al monesteriu, reconstruyéndolo na so totalidá sacante la ilesia.
La vida de la comunidá monástica, y de la villa, siguió apaciblemente, anque con respigos como'l del 18 de xineru de 1810, en plena Guerra de la Independencia, cuando una partida francesa prindó al párrocu del pueblu, Manuel Sancho, escalando l'archivu parroquial y sumiendo dellos llibros antiguos y dineru.
El monesteriu pervivió hasta 1837, fecha en que la Desamortización de Mendizábal desallugó a les monxes - quedaben diez - del llugar y amestar a les del monesteriu de santa Lucía en Zaragoza. Sicasí, unes poques fueron al monesteriu de Tulebras (Navarra), llevándose'l ricu blagu de plata que'l Papa Lluna (Benedicto XIII) regalara a l'abadesa Violante de Luna. Anguaño dichu blagu atopar nel Muséu Arqueolóxicu Nacional de Madrid. Les propiedaes del conventu pasaron, teóricamente, a manes particulares. Sicasí, solo un par d'edificios fueron adquiríos por estos, quedando'l restu abandonáu y arruinándose col tiempu.
Monumentos
miniaturadeimagen|Campanariu. L'actual ilesia de la villa, que ye l'antigua del conventu, foi edificada nel sieglu (1563-1566), obra del arquiteutu Martín de Miteza, unviáu pol arzobispu de Zaragoza Hernando d'Aragón, de quién yera maestru d'obres. La ilesia, edificada en piedra de tapial, consta d'una sola nave estremada en cuatro tramos, más el de la cabecera. La bóveda ye de crucería estrellada, bien similar a la de la Rula de Zaragoza o a la de los nuevos cruceros del monesteriu de Santa María de Veruela, dambes contemporánees. L'arranque de la cubierta ye un entablamento de yelsu con ménsulas decoraes con querubinos. Una recién restauración suprimió les capiyes llaterales, que se mentaben nel contratu d'obres, y modificó el presbiteriu según el coru asitiáu nos pies de la ilesia.
La proteición del arzobispu tamién favoreció la presencia na villa del pintor zaragozanu Jerónimo Vallina Cosida, en 1566, realizando les pintures del retablu mayor de la ilesia, de xuru el más importante de la contorna. L'arzobispu, que foi monxu cisterciense na so mocedá, financió íntegramente les 300 llibres invertíes na so realización. Les tables del cuerpu del retablu narren un completu ciclu marianu —Anunciación, Nacencia, Adoración de los Magos, Resurrección, Ascensión, Pentecostés y Dormición de María—. Nel áticu preside la tabla cola imaxe del Padre Eternu. Nel bancu namái se caltién la tabla de San Bernardo y San Benitu. Dalgunes de les tables destaquen ente lo meyor de la obra de Jerónimo Cosida. Dos calles de relieves nos llaterales completen el retablu.
Otru puntu d'interés de la ilesia representar el órganu. Construyíu a partir de 1573 pol destacáu organero francés Guillaume de Lupe, con taller en Tarazona. Foi reformáu nel sieglu, magar caltién munchos de los sos elementos orixinales na so caxa y cañutería. Asítiase a los pies de la ilesia.
Nos pies atópase coles mesmes la rica sillería del coru, de nocéu bien bellamente tallada. Foi realizada nel sieglu.
Ye bien interesante, tamién, el Cristu góticu (sieglos -) emparentáu colos de la cercana Calcena y el de Ainzón. Mide 210x166 cm y caltién el maderu horizontal de la cruz. Ye una imaxe bien realista que representa a Cristu yá muertu. Tamién son bien interesantes la formosa imaxe románica de la Virxe del Real, asitiada nel altar de San Bernardo y la talla de la Virxe Encinta, de la que solo hai dos representaciones en toa España.
Llugares d'interés
Monesteriu Cisterciense —fachada renacentista de 1531—, Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción, Torre d'estilu mudéxar, Ermita de San Roque, Ríu Isuela.
Kota Fukatsu
Kota Fukatsu (深津 康太; ) ye un futbolista xaponés.
Fausto Dávila
Fausto Domingo Dávila Bonilla foi un abogáu, políticu y militar honduranu que foi presidente del Congresu Nacional d'Hondures en 1904 a 1906, y presidente provisional d'Hondures.
Vida
Fausto Dávila Bonilla, nació en Santa Bárbara en 1858, y finó en 28 de payares de 1928. Realizó los sos estudios na Universidá Nacional d'Hondures llogrando'l títulu de Llicenciáu en Derechu y darréu el d'Abogáu. Foi presidente d'Hondures ente 27 al 31 de marzu de 1924.
L'abogáu Fausto Dávila, yera mediohermanu del Presidente Miguel Rafael Dávila Cuéllar.
La so vida política inicía en 1882 a 1883 cuando ye nomáu Secretariu Xeneral de la Universidá Nacional d'Hondures (güei UNAH); darréu ente los años 1904 a 1906 ye nomáu Presidente del Congresu Nacional d'Hondures y nel mesmu añu 1906 ye electu Diputáu y miembru del parllamentu hondureñu, representante del departamentu de Santa Bárbara, na alministración del Presidente Francisco Bertrand Barahona. Ente'l 21 de febreru al 15 de marzu de 1911. Foi nomáu representante del xeneral Manuel Bonilla nes negociaciones realizaes en Puerto Cortés, a bordu del USS Tacoma en diches conversaciones conviénose que l'entós presidente Miguel Rafael Dávila Cuéllar y el so vicepresidente'l xeneral de brigada Dionisio Gutiérrez abandonaren l'alministración del país y nel so llugar proponer al doctor Francisco Bertrand Barahona, nel mesmu añu 1911 a 1912, Dávila foi nomáu Ministru de Rellaciones Esteriores, dientro de la presidencia de Miguel Paz Barahona.
En 1924, el proclamáu dictador Rafael López Gutiérrez foi retiráu del so cargu por aciu la "Revolución Reivindicatoria" llanzada por xeneral Tiburcio Carías Andino, xeneral Vicente Tosta Carrasco, xeneral Gregorio Ferrera y otros xenerales más. López, estremar de l'alministración y tomar provisionalmente un conceyu de Ministros encabezáu pol doctor Francisco Bueso Cuéllar, darréu asoceder Fausto Dávila, nuna fugaz alministración, paralela a la declarada pol Xefe de la Revolución el doctor y xeneral Tiburcio Carías Andino, quien ocuparía un pequeñu ralu de tiempu'l gobiernu, siendo'l so socesor más tarde el xeneral Vicente Tosta carrasco, designáu dientro de les negociaciones asocedíes nel cruceru USS Denver.
En 1928. Fausto Dávila y Mariano Vásquez, fueron escoyíos pa representar a Hondures na VI Conferencia Internacional celebráu en L'Habana, Cuba. Dávila, d'ideoloxíes conservadores favoreció en gran midida a la Internacional Bananera United Fruit Company.
Lena Sadler
Lena Celestia Kellogg Sadler foi una médica d'Estaos Xuníos, ciruxana y obstetra, líder en temes sobre la salú de la muyer.
Primeros años
Lena Kellogg nació nel Condáu de Calhoun, Michigan.
Llogros
Asistió a un obstetra en Columbus Hospital y l'Hospital Infantil Memorial, compañera del Colexu Americanu de Ciruxanos, Asociación Médica Estauxunidense, Médicu de la Muyer de l'Asociación Internacional, Direutor Asociáu, Institutu d'Investigación y Diagnósticu de Chicago; coopero na fundación de l'Asociación de Muyeres Médiques d'América, (Secretaria 1925-1926 y Presidente 1934), Club de Muyeres en Illinois Federation, foi presidente nel Departamentu de Salú Pública y Bienestar Infantil nel añu 1926, secretaria en 1924-1925 y dempués presidente del Conseyu de la Muyer Médicu de Chicago, tuvo na Sociedá Médica del Estáu d'Illinois, Club Chicago de la muyer, y finalmente na Federación Americana de Soroptimistas y la muyer de Lakeview club.
Educación y vida personal
Dempués de completar la so educación lliteraria, enseñó mientres dos años, y depués tomó l'oficiu d'enfermería. Foi nel exerciciu d'estudios profesionales como una enfermera que conoció al so maríu, William Samuel Sadler, y casáronse en 1897. Dempués del so matrimoniu, l'interés activu que dambos tomaren en materia de salú volvieron la so atención escontra l'oficiu de la medicina. Ellos siguieron los sos estudios de medicina en xunto, y graduóse con honores en American Medical Missionary College (Universidá del Estáu d'Illinois) en 1906. Tuvieron un fíu que nació en 1907, llamáu William Samuel Sadler, Jr. Foi una de munchos activistes que trabayaron diligentemente pa reconocer les contribuciones de les muyeres como profesionales nel campu médico y científicu.
Mientres venti años, Lena y el so maríu William, trabayaron nos llabores de rescate de misión pa Seventh-day Adventist Missions en Chicago y San Francisco. Lena concentrar en ministrar a les muyeres deteníes nes cárceles de Chicago. Ella y la so familia percorrieron el Circuitu Redpath Chautauqua añalmente, dando una conferencia sobre la salú. Sadler, acompañada pola so familia, viaxó a París pa estudios de posgráu en 1928.
Na década de 1920 los maríos Sadler convocaron un grupu d'amigos na so casa que col tiempu aportó a conocíu como'l Foru, el grupu que recibió los documentos que formaron el Llibru de Urantia.
Nesa mesma dómina preparó una hestoria de muyeres médicos en Illinois, y dirixó l'estudiu de les parteres de Chicago so los auspicios del Departamentu de Salú de Chicago. Como presidente de Bienestar Infantil de la Federación d'Illinois de Clubes de Muyeres en 1925 y 1926, xugó un papel decisivu en llevar a cabu trabayo de cooperación ente los cuatro grandes organizaciones del Estáu - la Illinois State Medical Society, la Sociedá Estatal d'Illinois Dental, el Estáu Departamentu de Salú Pública, y los Clubes de Muyeres d'Illinois Federación - nun proyeutu de salú unificáu pal Estáu. Como Presidente d'Estáu de Salú Pública y Bienestar del Neñu, fixo fincapié na salú pública pa los adultos como pa los neños. Nun artículu nel Chicago Tribune del 22 de xineru de 1928, titulada "Woman's Club Annals Reveal Service to City", "Una fonte igual d'arguyu con esti rexistru incompletu, nos círculos del club, puede ver la llista de miembros prominentes de los años anteriores y qu'inclúi a la señora J. Paul Bonu, el Dr. Lena Sadler, Jane Adams..."
Bertha Van Hoosen, el Ciruxanu Michigan Petticoat, recuerda: "En 1892, Chicago y la práutica de la medicina yeren tan nuevos pa mi que nin siquier yera consciente de la llucha que les muyeres médicos dar nel momentu de la representación na World Columbian Fair. Cuando la Hackett Sarah Stevenson afayó qu'a les muyeres médicos nun se-yos dexaba participar mayoritariamente de toles feries, axuntó les sos fuercies y llogró adquirir la exhibición estatal del Hospital de la muyer. Edificiu nel que les muyeres médicos dieron los primeros auxilios y miles de pacientes trataos... Cuarenta años más tarde, cuando los arreglos pal Sieglu del Progresu completárense, los médicos muyeres fueron escluyíes de nuevu. En protesta, la doctora Lena Sadler dixo “dirixí a la xestión, pola representación y l'espaciu de la esposición nel Hall of Science. Díxosenos que, como nun hubiera nengún alcuerdu pa una esposición sobre Hixene de la Madre, podíamos presentar una solicitú d'esti tipu d'esposiciones. Sicasí, había una docena de solicitúes pal espaciu, y si querer, teníamos que competir por presentar un modelu perfectu d'una exhibición d'hixene maternal con toles especificaciones. Cola ayuda d'un grupu entamáu a toa priesa, les muyeres de ciencies médiques, dentales y de los sos aliaos, presentamos un modelu tan fascinante que nos dieron l'espaciu...” "El financiamientu ye más difícil -. Tan difícil que'l Dr. Sadler y yo atopamos casi en solitariu nel proyeutu El mio programa democráticu, teníamos que recoyer un dólar cada muyer de la ciencia médica, dental y de los sos aliaos nos Estaos Xuníos, pero'l Sadler dixo: 'Non, non. Eso ye un llargu y duru trabayu. Vamos Dir a Lane Bryant y vamos pidir que-yos dexen exhibir los sos vistíos de maternidá. Voi Dir a Vanta, y depués al corsé maternidá Camp. Estes empreses tienen de pagar $500 pol privilexu d'exhibir los sos productos ... pal mio plasmu, el plan de Sadler tráxonos $6.000 nun par de selmanes por que la Asociación médica, Dental y Allegaes Ciencies de la Muyer pal Sieglu del Progresu foi capaz de patrocinar y apurrir un stand sobre Hixene materna nel Salón de la Ciencia, un puestu na Hestoria de la Muyer en Medicina na Sala de la Ciencia Social, y un stand dedicáu al bienestar de la infancia na Isla del Encantu".
Obres publicaes
Autor de Cómo alimentar al ñácaru, y coautora de dellos llibros, como La verdá sobre la sanación mental, La muyer y el llar y La madre y el so fíu ente otros. Contribuyó en numberosos artículos de salú pa les revistes más importantes.
Description des Plantes Rares Cultivées à Malmaison et à Navarre
Description des plantes rares cultivees a Malmaison et a Navarre (embrivíu Descr. Pl. Malmaison) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol naturalista, médicu y botánicu francés Aimé Bonpland y espublizáu en París en 11 partes nos años 1812 a 1817. La publicación foi dedicáu por Aimé Bonpland a la emperatriz Joséphine.