cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adriana Vega
Biografía
Ente 1990 y 1993 rueda cinco películes destacando la película de terror Trampa infernal y La nueche del executor, de Paul Naschy.
Tres esa etapa la so única apaición ante les cámares foi en televisión. Na pequeña pantalla estrenar col programa d'humor Sumarísimu (1978), de Valerio Lazarov), ya intervieno años dempués na serie Hostal Royal Manzanares (1997), xunto a Lina Morgan, y na qu'interpreta a Magda, una muyer maduro y soltero pero que caltién inda un enorme curiosu pa los homes.
Tres esa esperiencia, permaneció estremada de la interpretación.
Annales de Botanique et d’Horticulture
Annales de Botanique et d'Horticulture (embrivíu Ann. Bot. Hort.) foi una revista científica con ilustraciones y descripciones botániques editada en Liexa de la que se publicaron los númberos 25–35, nos años 1875 hasta 1885. Foi precedida por Annales d'horticulture Belge et étrangère.
Piano (Alta Córcega)
Piano ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pimientos asaos
El pimientu asáu (xeneralmente en plural pimientos asaos) son una preparación cuinaria realizada con ciertos pimientos (Capsicum). Consiste nuna esposición de les hortolices a una fonte de calor intenso, permitiedo que se cueza nel so propiu zusmiu. Ye habitual en munches cocines del mundu, onde la preparación suel llevar dalgún otru ingrediente o especie propia de la zona.
Usos
Esisten exemplos na cocina española como ye'l casu de la catalana donde prepárense pimientos rustíos na popular escalivada siendo unu de los platos principales de la zona, igualmente'l esgarraet valencianu (pimientos asaos, pelaos y llimpios de granes que se corten en tires d'unos 2 centímetros d'anchu por unos 5 de llargu). Como ingrediente participen nel bacaláu a la rioxana.
Saint-Cirgues-de-Prades
Saint-Cirgues-de-Prades ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Bacaláu al ajoarriero
miniaturadeimagen|Platu con Bacaláu al ajoarriero. miniaturadeimagen|Ajoarriero en tostas. El Bacaláu al ajoarriero (dacuando apaez como Bacaláu al ayu arrieru) ye un platu senciellu ellaboráu con bacaláu en salazón cocináu nun sartén con diverses verdures; ente la más importante tán el tomate y l'ayu. Esisten munches variantes d'esti platu, les verdures emplegaes y los acompañamientos van depender en gran midida de la rexón, del cocineru, de la temporada o del caprichu del comensal, nun hai receta fixa. Sírvese bien caliente, tradicionalmente en cazuela de folla.
Orixe
L'orixe d'esti platu nun ta bien claro, el so nome indica que s'empecipió posiblemente na actividá de los arrieros (xente encargada de tresportar distintos bienes con mules y distintos animales d'arrastre a distintes partes xeográfiques) y posiblemente fueren componiendo los ingredientes del platu pel camín. Otra teoría ye que se denomina asina pol emplegu del mueyu Ajoarriero (llamada tamién foliada en Galicia) que tien ingredientes bien similares. Principalmente cocínase en Lleón, Aragón, Navarra, Cuenca y delles zones del País Vascu.
Carauterístiques
El bacaláu en salazón emplegáu na so ellaboración tien de ponese a desalar n'agua frío unu o dos díes antes (depende del métodu emplegáu). Per un sitiu faise un sofritu de les distintes verdures que componen el platu: tomate (ye unu de los ingredientes más comunes del ajoarriero, xunto col mueyu de tomate), cebolla, pimientos del piquillo (nesti casu denomínase bacaláu ajoarriero con piquillos), pimientos, y finalmente ayu (suel llevar en proporción una cantidá grande machucaos en morteru), pataques cortaes en cubos, etc. Al ver pochar la verdura añedir el bacaláu (déxase un cuartu d'hora). Genereralmente suélse-y añedir la carne de los pimientos choriceros, ñoras y guindilla al gustu.
Variantes n'Ingredientes
Esisten recetes (xeneralmente del norte d'España) qu'añeden a los ingredientes yá mentaos dalguna clase de mariscu: langostinos (como por casu la navarra: Bacaláu ajoarriero con langostinos), cigalas, cámbaros, etc.
Na provincia de Cuenca ellabororase con pataca, bacaláu, ayu, aceite d'oliva virxe extra y pan ensin corteza, emulsionando tolos ingredientes col aceite d'oliva.
Sirvir
En terrén de los acompañamientos na fase de emplatado esisten bien diverses recetes, dende les que menten el güevu duru, el pan duro (sirvíu en rebanadas), pataques frites,.
Piazzali
Piazzali ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Villaluenga del Rosario
Villaluenga del Rosario ye un conceyu español de la provincia de Cádiz, Andalucía. Según la última actualización del INE, nel añu 2016 cuntaba con 457 habitantes. La so estensión superficial ye de 57 km² y tien una densidá de 7,99 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 36º 42' N, 5º 23' O. Asítiase a una altitú de 858 metros y a 128 quilómetros de la capital de provincia, Cádiz.
Xeografía
thumb|Villaluenga.
Asitiar nel centru del Parque Natural de la Sierra de Grazalema, a los pies del Navazo Alto (picu perteneciente a la Sierra del Caíllo) y en frente de la Sierra de Líbar.
Atopar a una altitú de 858 metros sobre'l nivel del mar, siendo'l pueblu más eleváu, y de la mesma más pequeñu, de la provincia de Cádiz.
Historia
Hai evidencies de que la zona de la Manga de Villaluenga tuvo habitada dende'l Paleolíticu Cimeru, como amuesen los recién descubrimientos paleontolóxicos del grupu G.I.Y.X. de Xerez na Sierra del Chaparral.
La denominación de “Villaluenga” vien-y dada pola forma estrecha y llarga que presenta'l cascu de la población. Dende bien antiguu ye manifiesta la devoción de los habitantes de Villaluenga pola Virxe del Rosariu hasta'l puntu de que, amás de tenela por Patrona dende'l sieglu XVIII, añedieron esta advocación de la Virxe al antiguu nome que yera, a cencielles, Villaluenga. Tuvo ocupada polos árabes del 716 hasta 1485, añu en que Rodrigo Ponce de León yá Marqués de Cádiz, duque d'Arcos y Marqués de Zahara tomar a los árabes. Según un privilexu fecháu en Xaén el 11 de xineru de 1498, Villaluenga foi la capital del señoríu de los siete villes (Benaocaz, Grazalema, Ubrique, Archite, Cardela y Aznalmara, amás de Villaluenga).
280px|thumb||Vista de Villaluenga del Rosariu al xubir al [[Navazo Alto.]]
Yá nel sieglu XX, al igual que n'otres tantes villes, a partir de la década de los sesenta la depresión económica fomenta la emigración.
Economía
thumb|Oveyes en Villaluenga.
N'otru tiempu Villaluenga destacó pola so industria testil, por cuenta de la gran cantidá d'oveyes qu'había na zona, comercializándse a tal nivel que Felipe IV uniformó a los sos soldaos con tela fabricada en Villaluenga.
El recursu económicu más importante hasta agora foi la estracción del corchu de los sos sufreres. Nos últimos tiempos consiguió caltener la estabilidá económica, yá que esiste un sector ganaderu considerable ( ello ye que'l conceyu cunta cola única escuela de pastores d'Andalucía ).
Amás, nel sector industrial tán surdiendo iniciatives empresariales, como la fabricación de quesos, na que destaca'l Quesu Payoyo, autóctonu de la zona. Ello ye qu'en 2017 el conceyu entro a formar parte de la Ruta Europea del Quesu
Nel sector servicios resalten les actividaes turístiques, dando llugar a la creación d'empreses d'hostelería, restauración, guíes turísticos y venta de productos artesanales.
thumb|Senderismo en Villaluenga Igualmente, como la mayoría de pueblos de la Sierra de Grazalema, tamién hai una puxante actividá de turismu d'interior.
Monumentos
En Villaluenga destaquen los sos monumentos relixosos:
Naturaleza
Amás d'una redolada natural privilexáu dientro del Parque Natural en que s'atopa, la llocalidá tien una gran cantidá de cueves y torques d'orixe cársticu
Na redoma del pueblu esta la Torca de Villaluenga con más de 200 metros de fondura y más de tres quilómetros de galeríes. Nestos momentos sigue la esploración. Otros cuévanos de la zona son la de la Hedra con arte rupestre, torca del Republicanu con 258 metros de desnivel y bien deportiva. Na parte cimera de la sierra tán los sumidorios de los Navazos. Nel conceyu tán rexistraos un total de 61 cuévanos ente cueves y torques. thumb|Torca de Villaluenga JAB7578 La Federación Andaluza d'Espeleoloxía tien la sede de la so Escuela na llocalidá y realiza actividaes, competiciones y cursos a lo llargo de too l'añu.
thumb|Curso d'espeleoloxía nel Albergue de la FAE en Villaluenga del Rosario (Cádiz)
Gastronomía
280px|thumb|Villaluenga del Rosario.Destaquen como elementos propios:
Saint-Cirgues-en-Montagne
Saint-Cirgues-en-Montagne ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alfabetización
miniaturadeimagen|261x261px|Ilustración del A Child's Garden of Trates (2017), de Jessie Willcox Smith (1863-1935). L'alfabetización ye l'habilidá d'usar testu pa comunicase al traviés del espaciu y del tiempu y delles coses. Amenórgase de cutiu a l'habilidá de lleer y escribir, o dacuando, namái a la de lleer, ya inclusive namái a la enseñanza de tal habilidá. Los estándares pa los que se constitúin los niveles d'alfabetización varien ente les distintes sociedaes. Delles otres mañes como la informática o les nociones elementales de cálculu aritméticu básiques tamién pueden incluyise en definiciones más amplies d'alfabetización.[cita
El Día Internacional de l'Alfabetización celebra'l 8 de setiembre.
La mano de Dios
La mano de Dios ye'l nome col que se conoz el primer gol anotáu pol futbolista arxentín Diego Armando Maradona nel partíu ente ya  pelos cuartos de final de la Copa Mundial de Fútbol de 1986, el 22 de xunu de 1986, nel Estadiu Azteca de la ciudá de Méxicu. El xuegu remató cola victoria de los arxentinos por 2 goles a 1, gracies al llamáu «Gol del Sieglu», tamién marcáu por Maradona.
Alfabetización
Alfabetización y habilidaes llingüístiques y cognitives
Cuando se fala d'alfabetización, piénsase xeneralmente nel aprendizaxe de la llectura y escritura. Sicasí l'alfabetización utilízase tamién en sentíu ampliu al faer referencia a les habilidaes llingüístico y #cognitivu necesaries pal ingresu al mundu de les conocencies (la ciencia, l'arte y los llinguaxes simbólicos y matemáticos) que la humanidá produció a lo llargo de la so historia. Les persones participen d'esta conocencia cuando pueden: Les persones alfabetizadas non yá adquieren conocencies por aciu la escritura, sinón qu'amás usen al pensar y al falar, les formes más ellaboraes de sistematizar la información qu'aprienden al adquirir el llinguaxe escritu.
La mano de Dios
El mesmu Diego Maradona declaró depués del partíu que'l tantu marcar "un pocu cola cabeza y un pocu cola mano de Dios", y a partir d'ellí la prensa mundial bautizó al gol.
Alfabetización
Alfabetización visual
L'alfabetización visual (y audiovisual) consiste nun procesu d'enseñanza y aprendizaxe pa interpretar les imáxenes, esto ye, para decodificarlas reflexivamente. La tema de la imaxe, nun ye nuevu. Supónse que los primeros trazos humanos sofitaben les recitaciones verbales. Güei, ante'l desarrollu esponencial de les teunoloxíes de la información y la comunicación (TIC), faise imprescindible:Pero nun tenemos de confundir l'alfabetización visual col llinguaxe, pos interpretar imáxenes nun ye combinar signos. La interpretación #realizar de manera individual pol suxetu que lo contempla.
La mano de Dios
El gol
thumb|250px|La xugada del gol de la "Mano de Dios" Tres el primer tiempu, el partíu entá taba empatáu. Maradona empezaba a desequilibrar l'alcuentru, y cuando corría'l minutu 6 del segundu tiempu llegó una de les xugaes más polémiques na historia de los mundiales: Maradona tomó'l balón fuera del área y cola pierna izquierda pasar, ente dellos defenses ingleses, al so compañeru Jorge Valdano, quien intentó llevalo, pero l'esféricu foi interceptáu y llanzáu tras y enriba, nel so enfotu por estenar, pol defensor Steve Hodge.
Alfabetización
Bibliografía
Silva-Peña, I., Tapia, R., & Ibáñez, M. (2016). Concepciones docentes sobre la escritura en primer añu d'educación básica. Paradigma, 37(1), 46-60.
La mano de Dios
El gol
Pola inercia de la xugada, Maradona quedaría en fora de xuegu, pero por venir el balón d'un contrariu foi correutamente habilitáu. Yá dientro del área y cola pelota cayendo, Maradona foi na so busca al par del porteru Peter Shilton, 20 centímetros más altu qu'él. Shilton saltó adelantrando la so mano derecha, coles mesmes que Maradona facer col brazu esquierdu estendíu. El puñu del xugador arxentín, cercanu a la so cabeza, cutió antes el balón, que rodó escontra la meta. Maradona empezó a festexar, mirando de regüeyu al árbitru y al xuez de llinia, y relaxóse cuando'l gol foi convalidáu.
Epopeya de Gilgamesh
miniaturadeimagen|La tablilla sobre'l diluviu de la epopeya de Gilgamesh, escrita en acadiu ([[Muséu Británicu).]] La Epopeya de Gilgamesh o'l Poema de Gilgamesh ye una narración sumeria en versu sobre les peripecies del rei Gilgamesh, que constitúi la obra épica más antigua conocida.
La mano de Dios
El gol
L'árbitru Ali Bennaceur, de Tunicia, validó'l gol, pero tres los reclamos de los xugadores británicos pidió conseyu al so segundu abanderáu, quien ratificó'l tantu.
Epopeya de Gilgamesh
Al empiezu del poema, Gilgamesh ye un rei tiránicu, que los sos súbditos #quexar a los dioses, cansaos de la so lluxuria desenfrenada, que lu lleva a forzar al so gustu a les muyeres de la so ciudá, Uruk. Los dioses atienden esta quexa creando a Enkidu, un home selvaxe destináu a enfrentase a Gilgamesh. Pero cuando dambos traben combate, en cuenta de dase muerte faen amigos pa siempres y entamen xuntos peligroses aventures. Xuntos dan muerte al xigante Humbaba y al Toru del Cielu, y Gilgamesh refuga l'amor de la diosa Inanna. Como castigu a estos actos de impiedad, los dioses faen que Enkidu muerra en plena mocedá. Impresionáu pola desapaición del so amigu, Gilgamesh entama la busca de la inmortalidá, que llévalu hasta les llendes del mundu, onde viven el sabiu Utnapishtim y la so muyer, únicos sobrevivientes del Diluviu, a los que los dioses concedieron el don que Gilgamesh pretende agora. Sicasí, l'héroe nun #algamar lo que pretende. Nel camín de vuelta, atopa, siguiendo instrucciones de Utnapishtim, una planta que devuelve la mocedá a quien la toma; pero una culiebra #robar y Gilgamesh vuelve a Uruk coles manes vacíes, convencíu de que la inmortalidá ye patrimoniu esclusivu de los dioses.
La mano de Dios
El gol
El fotógrafu mexicanu Alejandro Ojeda Carbajal inmortalizó esti momentu nuna fotografía en que se ve claramente'l golpe cola mano.
Na so biografía, Maradona espresó darréu:
"La historia yá ta escrita"
Nel añu 2005, 19 años dempués del polémicu gol, Maradona confesó, nel programa La Nueche del 10, que'l gol efeutivamente foi cola mano. Un fechu que xeneró opiniones diverses a lo llargo del mundu. Mientres dalgunos sofitar por dicir la verdá y almitir la so culpa, otros criticar por cuenta de la demoranza con que se produció, yá que una vegada rematáu'l partíu ésti nun podía ser modificáu.
A empiezos de 2008 el diariu The Sun publicó una nota na que daben a entender que Maradona mientres una visita a Inglaterra pidiría perdón polo que se describe como «el infame gol de La Mano de Dios».
El diariu, en primer instancia, cita la frase nesta forma: pero más palantre repite la mesma cita amestando la pallabra «apologize» que nun figuraba na primera, a pesar de ser la mesma frase: Y completa la idea:
Primero que Maradona desmintiera'l fechu, dellos medios mundiales llevantaron la noticia creando polémica na opinión pública. Inclusive Peter Shilton refugó les sides argumentando qu'agora yá yera demasiáu tarde. Maradona a los pocos díes de salir la nota, salió a desmentir tou, diciendo que'l diariu camudara los términos. De siguío, la nota:
A los pocos díes el diariu The Sun confirmó que modificara la interpretación de les pallabres de Maradona y pidió camudar el nome por La mano del Diañu. Na banda orixinal de la entrevista pudo comprobase que Maradona nunca pidiera perdón pol gol de la mano de Dios.
Usu posterior
El cantante de cuartetu Rodrigo Bonu utilizó la frase pa componer el cantar "La mano de Dios" n'homenaxe a Diego Maradona, el so gran ídolu. Nel partíu de vuelta de repescar pa la Copa Mundial de Fútbol de 2010 ente la seleición d'Irlanda y la de Francia, el gol de William Gallas que marcó l'empate 1-1 y clasificó a Francia al Mundial realizóse gracies a otra xugada polémica, una mano del futbolista francés Thierry Henry que nun foi sancionada pol árbitru suecu Martin Hansson, y que foi bautizada pola prensa como la "La nueva Mano de Dios".
El 12 d'ochobre de 1941, Mario Morosano delanteru de Newell's Old Boys, convirtió'l so tercer gol personal y cuartu del so equipu frente al so clásicu rival Rosario Central cola mano, siendo l'antecesor de "la mano de Dios". Finalmente vencer por 5 a 0.
El 22 de xunu de 2011, nun partíu correspondiente a les semifinales de la Copa d'Oru de la CONCACAF Javier "Chicharito" Hernández anotó'l segundu tantu del "Tri" ayudar cola mano, lo que significo'l pase de Méxicu a la final de dichu tornéu.
Na Copa América Centenariu 2016, el xugador peruanu Raúl Ruidíaz anotó un gol cola mano, que dempués de dellos minutos de protestes de los xugadores brasilanos, l'árbitru validó'l gol, asina Perú venció por 1-0 a Brasil y clasificó a cuartos de final.
Koichi Higashi
Koichi Higashi (東 幸一; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Audrey Meadows
Audrey Meadows foi una actriz d'Estaos Xuníos, conocida principalmente pol so papel de la inespresiva ama de casa Alice Kramden na serie televisiva de la década de 1950 The Honeymooners.
Primeros años
El so verdaderu nome yera Audrey Cotter, y nació en Wuchang, China. La más nueva de cuatro hermanos, los sos padres yeren el Reverendu Francis James Meadows Cotter y la so esposa, Día Miller Taylor, dambos misioneros de la Ilesia episcopal nos Estaos Xuníos. La so hermana mayor yera l'actriz Jayne Meadows.
Carrera
La familia de Meadows volvió de China a la so casa en Sharon (Connecticut) na década de 1920. Tres la high school ella foi a vivir a Nueva York, aportando a cantante nel show representáu nel circuitu de Broadway Top Banana, enantes de formar parte de manera regular del espectáculu Bob and Ray Show. Darréu foi contratada pa encarnar a Alice en The Jackie Gleason Show por causa de que la actriz que orixinalmente desempeñaba'l papel, Pert Kelton, viose forzada a dexar el programa por ser incluyida na llista negra de Hollywood. Cuando The Honeymooners pasó a ser una sitcom de media hora de duración cola CBS, Meadows siguió col papel. Una vegada rematáu'l programa, Meadows interpretó dacuando a Alice en dellos especiales de Honeymooners producíos por Gleason na década de 1970.
Últimos años
Meadows actuó en distintos llargumetraxes, trabayó con Dean Martin nos sos shows televisivos de variedaes, y volvió a les sitcom nos años ochenta interpretandos a la suegra nel programa Too Close for Comfort. Amás foi artista convidada de The Red Skelton Show y actuó nun episodiu de The Simpsons ("Old Money"), dando voz a Bea Simmons, l'amiga d'Abraham Simpson. El so últimu trabayu tuvo llugar na sitcom Dave's World, na cual interpretaba a la madre de Kenny, interpretáu por Shadoe Stevens.
Vida personal
El 24 d'agostu de 1961 Meadows casóse col so segundu home, Robert Six, Presidente de Continental Airlines, en Honolulu, Ḥawai. El matrimoniu nun tuvo fíos.
Meadows foi direutora del First National Bank of Denver mientres once años, la primer muyer en llegar a esi puestu, amás de Direutora Asesora de Continental Airlines. Ente 1961 y 1981 Meadows intervieno nos programes de marketing de Continental, participando nel diseñu de los uniformes d'asistente de vuelu y de serviciu al veceru, según nel diseñu del interior de les aeronaves y de les esclusives sales d'aeropuertu de Continentalconocidas como les "President's Club". Robert Six finó en 1986, y Meadows nun volvió casar se.
En 1995 a Meadows diagnosticáron-y un cáncer de pulmón, con un pronósticu vital non cimeru al añu. Refugó'l tratamientu agresivu y finó el 3 de febreru de 1996, cinco díes enantes de cumplir los 74 años d'edá, nel Hospital Cedars Sinai de Los Angeles, California. Foi soterrada nel Campusantu de Holy Cross, en Culver City, California.
Memories
N'ochobre de 1994 Meadows publicó les sos memories, titulaes Love, Alice.
Annales Museum Botanicum Lugduno-Batavi
Annales Museum Botanicum Lugduno-Batavi (embrivíu Ann. Mus. Bot. Lugduno-Batavi) ye un llibru de botánica escritu pol botánicu, micólogu, pteridólogu, briólogu, y algólogu holandés, Friedrich Anton Wilhelm Miquel. Ye una obra en cuatro volúmenes editaos n'Ámsterdam nos años 1863-1869.
Ajoarriero
miniaturadeimagen|Detalle del ayu arrieru. El ajoarriero ye una pasta típico d'Aragón, Navarra, Cuenca, Castiella y Lleón, País Vascu y Contorna Requena-Utiel ellaborada a base de pataques, ayu, güevu y aceite, tou ello finamente machucáu nun morteru, que s'añade a determinaos alimentos, especialmente pescáu. Unu de los más conocíos ye'l bacaláu al ajoarriero.
Carauterístiques
Entemécense tolos ingredientes: ayu, puré de pataques, pimentón (en delles comunidaes), aceite d'oliva (sirve igualmente bien cualesquier otru aceite vexetal) nun morteru y machúquense bien. Añadir zusmiu de llimón pa da-y un llixeru sabor acedo bien apropiáu nes carnes a la parrilla. Pola so testura puede sustituyir funcionalmente tamién a un mueyu alioli.
Orixe
Créyese que'l so orixe ta nos arrieros mexicanos que lu utilizaben como mediu de caltenimientu de los alimentos mientres los llargos trayectos y los meses de festivales. Adulces, la fórmula foise introduciendo nes posaes y les ventes nes que los arrieros pasaben la nueche y de ende pasó a la cultura gastronómica popular. Anguaño, esti platu considérase un gran manxar. Sobre l'orixe aragonés, navarru, castellán o vascu, hai una cierta disputa.
Usos
Utilízase'n distintes preparaciones culinaries. Una de les recetes más conocíes ye la del bacaláu al ajoarriero. Sicasí esisten otres preparaciones nes qu'intervien, como pue ser con calabacinos (Calabacinos rellenos de ajoarriero), en pastes como los cannelloni (Canelones de bacaláu ajoarriero), con mariscos (Ajoarriero con llagosta), etc. Na actualidá suel sirvise en tostas y sirvise como una tapa.
Piazzole
Piazzole ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Annals of Botany
Annals of Botany (embrivíu Ann. Bot. (König & Sims)) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu conxuntamente por Karl Dietrich Eberhard König & John Sims y espublizáu en Londres en 2 volúmenes nos años 1804-1806.
Saint-Clair (Ardèche)
Saint-Clair ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tim Meadows
Tim Meadows ye un humorista, músicu y actor d'Estaos Xuníos.
Biografía
Meadows nació en Highland Park, Michigan, ye fíu de Mardell, auxiliar d'enfermería, y Lathon Meadows, un conserxe. Dempués d'estudiar actuación pa la televisión y la radiodifusión na Universidá Estatal de Wayne, Meadows empezó a realizar la comedia d'improvisación nel salón comedor de beneficencia. Meadows entamu nel mundu del espectáculu como miembru de The Second City, una compañía de comedia xunto a futura estrella Chris Farley. En 1991, Meadows consiguió un llugar en Saturday Night Live y que llegaría a convertise nun miembru del repartu dende hai enforma tiempu, apaez nel programa hasta l'añu 2000. Este foi'l récor de la mayor antigüedá nel programa hasta que foi superáu por Darrell Hammond en 2005. La llarga tenencia de Meadows nel programa foi utilizáu como una mordaza en tres monólogos, cuando los antiguos miembros del repartu Phil Hartman, Mike Myers y Alec Baldwin, Meadows tornó a la feria pa recibir el repartu, pol so anfitrión, per docenu vegada.
Arama 36/37
thumb|ARAMA 36/37 ARAMA 36/37 ye l'acrónimu de Asociación pa la Recuperación de l'Arquiteutura Militar Asturiana 1936-1937, coleutivu formau por investigadores y estudiosos de la inxeniería militar que tienen por oxetivu la catalogación y caltenimientu de los resclavos de construcciones defensives de la Guerra civil n'Asturies.
Tim Meadows
Biografía
Meadows puede vese frecuentemente tocando en direuto en iO WEST xunto a Heather Campbell y Miles Stroth nel so programa improvisáu Heather, Miles, and Tim. Apocayá, Meadows foi de nuevu actuando na escena d'improvisación de Chicago nel ImprovOlympic y otros llugares. Él tien dos fíos llamaos Julian y Isiah, cola so esposa Michelle Taylor.
Pie-d'Orezza
Pie-d'Orezza ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Aeropuertu de Pärnu
L'Aeropuertu de Pärnu (n'estoniu: Pärnu lennujaam) (códigu IATA: EPU - códigu ICAO: EEPU), ye un aeropuertu asitiáu a 4 quilómetros de la ciudá de Pärnu, n'Estonia.
thumb|left|200px|Mapa qu'amuesa l'allugamientu de los [[Aeropuertos d'Estonia.]]
Apontamentos Phytogeographicos
Apontamentos Phytogeographicos (embrivíu Apont.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques editáu pol esplorador y botánicu austriacu, Friedrich Welwitsch nel añu 1858 col títulu d'Apontamentos Phyto-geographicos sobre da Flore da Provincia de Angola na Africa Equinocial.
Tumbes de la dinastía Ming
thumbnail|right|200px|Estatua nel Camín Sagráu. Les Tumbes Ming tán asitiaes a unos 50 quilómetros de Beixín, na República Popular China. Nelles tán soterraos trece emperadores de la dinastía Ming según 23 emperatrices, cortesanos y concubinas de la corte.
Tratar en realidá d'una necrópolis qu'ocupa una estensión de más de 40 km². El conxuntu ta asitiáu nun valle, al sur del monte Tianshou. Les tumbes construyir ente los años 1409 y 1609. En xunetu de 2000 fueron declaraes como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco, sufriendo ampliaciones del área protexida nos años 2003 y 2004. Con una zona de proteición de 338'34 ha y una zona de respetu de 2.365'04 hai.
Anque cada emperador diseñaba'l so propiu mausoléu, toles tumbes tienen unes carauterístiques estructurales comunes. Consten de trés partes distintes: la primera entiende los edificios destinaos a realizar los sacrificios; dempués la torre de los cercos funerarios; finalmente'l sepulcru, realizáu so tierra y que quedaba selláu dempués del funeral.
D'ente los trelce mausoleos sobresal el del emperador Zhu Yijun. Foi la primera que se desenterró nel añu 1957. Nun foi escalada polos lladrones, asina que nel so interior atopáronse numberosos oxetos. La tumba ta compuesta por cuatro construcciones d'ente les que destaca'l Sepulcru Soterrañu, una construcción qu'ocupa 1.195 m² y que, de la mesma, ta formáu por cinco palacios construyíos en piedra. La construcción ta a 27 metros sol nivel del suelu.
La mayor tumba de tol conxuntu funerariu pertenez al emperador Yongle. Nella, amás del emperador, ta soterrada la emperatriz Ren Xiaoxi. A unos dos quilómetros d'esta tumba atopen les sepultures de 16 de los sos concubinas que fueron escoyíes p'acompañar al emperador nel so últimu viaxe.
La entrada a les tumbes realízase al traviés del camín sagráu, un paséu de 6,4 km arrodiáu de 12 escultures realizaes en mármol nel sieglu XVI. Estes estatues representen a la guardia d'honor del emperador. D'ende apuértase a la Avenida de los Animales na que pueden reparase figures d'animales, reales o fantásticos, realizaes tamién en mármol.
Al entamu del camín puede reparase un cercu de 9 metros d'altor del emperador Hongxi. A los pies de la cercu atopa la figura d'una tortúa, símbolu de la llonxevidá. El camín remata na Puerta del Dragón y el Fénix, realizada en mármol blanco y con una serie de baxorrelieves na so base.
Claire Démar
Claire Démar foi una periodista y escritora feminista francesa. Miembru del movimientu sansimoniano. El vanguardismo de la so obra haber fechu merecedora de la reconocencia histórica.
Infancia y oríxenes
Una hipótesis sobre los sos oríxenes plantega que sería la fía del pianista y compositor d'orixe alemán Sébastien Démar y de Elisabeth Riesam, tamién d'orixe alemán. Vivíen en Orleans dende 1791 pero aparentemente nenguna partida de nacencia que pudiera ser considerada la suya figura nel rexistru civil de la ciudá en 1799. La fía de la pareya Démar llamada Theresia (Thérèse), arpista y compositora (que sería la so hermana mayor) naciera en Gernsbach, « nel ducáu de Baden » (Alemaña) en 1786.
Activista sansimoniana
Claire Démar ye una de les muyeres más combatives del movimientu sansimoniano. Mientres el revesosu periodu nel qu'esti movimientu convertir n'Ilesia, nel que los escritos tienen como encabezamientu Relixón sansimoniana y nel qu'esta Ilesia ta dirixida pol Padre Prosper Enfantin, figura emblemática, ella destaca pol so vestuariu que consistía nuna boina colorada, una falda colorada o blanca según la estación, con una petrina de cueru, cruciáu per delantre y una chaqueta azul dexando ver un plastrón blancu col so nome patronímicu con grandes lletres. Esta chaqueta se lazaba por detrás cola ayuda d'un compañeru, como testimoniu del espíritu de solidaridá del sanimonismo.
Feminista
Claire Démar utiliza'l movimientu sansimoniano pa dir más lloñe y espresar opiniones y reivindicaciones refugaes pola mayoría de los sos contemporáneos, que nos años posteriores fueron consideraes feministes. Poco antes la so muerte, publica'l Llamamientu d'una muyer al pueblu sobre la lliberación de la muyer onde reclama pa la muyer l'aplicación de la Declaración de los Derechos del Home y del Ciudadanu y califica el matrimoniu como prostitución llegal.
Periodista
Mientres los últimos años de la so curtia vida, Claire Démar collaboró coles revistes femenines creaes pola doble oportunidá ufiertada pola Revolución de 1830 y la fienda entreabierta por un intre del movimientu sansimoniano nun país onde la muyer nun tenía derechos. Publica'l so Llamamientu d'una muyer al pueblu sobre la lliberación de la muyer en La Muyer llibre y rellacionándose con Suzanne Voilquin, participa proponiendo o criticando los artículos publicaos nos distintos medios nos que Suzanne asumió la direición : La Muyer nueva, L'apostoláu de les muyeres y La Tribune des femmes.
Suicidiu y obra póstuma
Claire Démar disponer a publicar un segundu volume cuando siendo ullada, abandonada por toos y na miseria, desesperando ver la emancipación de les muyeres prefirió suicidase na cai de la Llocura Méricourt, col so amante Perret Desessarts, orixinariu de la contorna de Grenoble. Cuando'l comisariu llegó pa faer l'atestáu sobre la so muerte atopar na mesma cama con dos cartes y un rollu de papeles. Claire Démar dexó indicáu que tou tenía de ser lleíu a la familia sansimoniana de París y apurríu darréu al Padre Prosper Enfantin quien unvió los testos a Suzanne Voilquin y fueron finalmente publicaos en La Tribuna de les muyeres.
Cartes
Claire Démar, lettres de..., fondos Enfantin o saint-simonien Claire Démar (y Perret Desessarts), lettres à Charles Lambert (3 août 1833), autógrafos calteníos nel Arsenal, Mss 7714, cartes d'adiós escrites delles hores antes del suicidiu de los dos amigos.
Bibliografía
Llista cronolóxica
Aeropuertu de Pyriatyn
L'aeropuertu de Pyriatyn foi un aeródromu asitiáu aproximao 11 quilómetros al sur de la ciudá ucraína de Pyriatyn.
Historia
En mayu de 1944, el campu apocayá ameyoráu foi apurríu a les Fuercies Aérees del Exércitu de los Estaos Xuníos pal so usu por aviones estauxunidenses qu'operaben en sofitu del programa de bombardeos de treslláu. A diferencia de les otres dos bases (Myrhorod y Poltava), Pyriatyn foi designada pal usu d'aviones de combate por cuenta de les llimitaciones del campu. Foi utilizáu pola Octava y Decimoquinta Fuercia Aérea pa misiones de bombardeos de treslláu (Operación Frenético) dende xunu de 1944 hasta setiembre de 1944.
Pyriatyn foi designada como la Estación 560 de la USAAF por razones de seguridá y asina foi referida en tolos mensaxes y correspondencia escrita. Pyriatyn foi una de les trés instalaciones d'Ucraína operaes pola xefatura, el comandu del este, les Fuercies Aérees Estratéxiques de los Estaos Xuníos n'Europa.
Les aeronaves, predominantemente P-51 y P-38, volaríen al campu dende Gran Bretaña o'l sur d'Italia dempués d'atacar oxetivos enemigos n'Europa Oriental. L'avión se reabastecería y se rearmaría nel aeropuertu pa depués volver atacar oxetivos enemigos en misiones de torna al sur d'Italia.
Na nueche del 23 de xunu de 1944, Pyriatyn foi blancu d'un ataque aereu alemán, pero a diferencia caso de les otres dos bases, los bombarderos alemanes nun alcontraron el campu y dexaron cayer les sos bombes na redoma.
Les operaciones principales terminaron en setiembre de 1944, y los estauxunidenses consolidaron la so presencia en Poltava pal restu de la guerra.
Enllaces esternos
Esti artículu incorpora material de dominiu públicu de la Fuercia d'Aire d'Axencia de Busca Históricu http://www.afhra.af.mil/.
HD 164427
HD 164427 ye una estrella con una magnitú aparente igual a 6.89 que s'atopa na constelación del Telescopiu, que tien una nana marrón (HD 164427 b) orbitándola, afayada en 2001 n'Australia.
HD 164427 b
HD 164427 b ye una nana marrón con una masa mínimo d'unes 46 vegaes la de Xúpiter. Orbita a aproximao media unidá astronómica de la so estrella HD 164427. La separación angular ente la nana marrón y la nana mariella, vista dende la Tierra, ye de 11,76 milisegundu d'arcu. Precisa 108,55 díes para orbitar escéntricamente HD 164427. Tien una semi-amplitú bien alzada de, a lo menos, 1.400 m/s.
Saint-Clément (Ardèche)
Saint-Clément ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alconada
miniaturadeimagen|Ilesia parroquial de Alconada Alconada ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra de Peñaranda. Pertenez al partíu xudicial de Peñaranda y a la Mancomunidá de Peñaranda.
El so términu municipal ta formáu por dos nucleos de población, ocupa una superficie total de 21,26 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes (87 homes y 76 muyeres).
Etimoloxía
Rexistros medievales del topónimu son Archonata (1244), Arconada, del cuartu de Rialmar, en 1407 y 1413. En rellación col topónimu burgalés Arconada, citáu ensin variantes en 1011, Martínez Díez indica: “derivar de arcón, diminutivu d'arca, col significáu de moyón qu'estrema les tierres; arconada equivaldría a divisoria o llende” A idéntica conclusión llega Julio González.
El topónimu Arconada ye frecuente nos ámbitos lleonés y castellán. Cabo inferir que'l términu arcón ‘piedra de marcu, señal de llenderu’ tuvo cierta vixencia en dómina medieval, como lo tuvo'l so sinónimu arca. Yá consta en llatín. ARCA, na so acepción 'marca de llenderu cuadrangular’, significáu translaticio dende l'orixinariu de ‘recipiente’. El sufixu –ón en arcón tien quiciabes un matiz deverbal en participiu axente como se repara n'otros términos prediales; asina nel sayagués fincón ‘llábanu de piedra fincada (< fincar) nel suelu que forma parte de los vallaos’. Arconada y Alconada, poro, han d'entendese como un axetivu sustantivado que primeramente calificaría un términu que se resalvó: *tierra arconada, *llinde arconada…; esto ye, ‘tierra marcada por arcones o mojoneras’.
La evolución Arconada > Alconada sería favorecida por una etimoloxía popular basada nel común apellativu ferre, figura yá en 1826 citáu por Miñano como Alconada.
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efectuada polos reis de Lleón na Edá Media, quedando integráu na xurisdicción d'Alba de Tormes, dientro del Reinu de Lleón, denominándose entós Arconada. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Alconada quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, formando parte del partíu de Peñaranda de Bracamonte.
Xeografía
Asitiáu a una altitú de 820 m nun valle pocu fondu a la marxe izquierda del ríu Almar. Conceyu, colexu, ilesia parroquial dedicada a S. Pablo Apóstol (retablu del XVIII y pintures del XVI), consultoriu médicu, botiquín farmacéuticu.
Confina el términu pol N. con Ventosa del Río Almar, Y. Nava de Sotrobal, S. colos de Coca d'Alba y Peñarandilla, y O. col so anexu de San Vicente estendiéndose la so xurisdicción per esti llau hasta'l términu de Encinas de Abajo. Tien una estensión de 21,26 km²: báña-y el ríu Almar de Y. a O., al cual xúnense en tiempos d'agües otros dos regatucos que crucien el términu. El terrén ye d'alta calidá, y una gran parte foi derrotu mientres la guerra de la Independencia.
Habitada por romanos y visigodos, más tarde por árabes. Mientres la edá medio y moderno tuvo venceyada a la Casa d'Alba. miniaturadeimagen|Conceyu de Alconada
Nucleos de población
El conceyu estremar en dos nucleos de población: Alconada y San Vicente, que teníen la siguiente población en 2017 según l'INE.
Fiestes
Fiestes llocales: 29 de xunu y 24 d'agostu (san Bartolo).
Alconadienses pernomaos
Nel so anexu de San Vicente nació'l 20 de xineru de 1920 el poeta Marcos Ana.
Claire Élisabeth de Vergennes
Claire Élisabeth Jeanne Gravier de Vergennes, condesa de Rémusat foi una escritora francesa.
Nothura maculosa
Nothura maculosa ye una especie d'ave tinamiforme distribuyida por Brasil, Bolivia, Paraguái, Uruguái y Arxentina. El nome común n'Arxentina ye'l de perdiz común, yá que los españoles al llegar al Nuevu Mundu veienles paecíes a les perdices del Vieyu Mundu (Alectoris ablonda).
Hiberno-nórdicu
El términu envierno-nórdicu o nórdicu-gaélicu fai referencia a la población escandinava procedente de les incursiones viquingues que s'asitiaron n'Irlanda, Escocia, Gales, Hébrides, Órcadas y Mann como parte del procesu d'espansión y colonización mientres la yera viquinga y que duró unos 300 años (789–1100).
Nothura maculosa
Carauterístiques
Mide ente 24-26 cm de llargor y pesa de 162-303 g (machu) y 164-340 g (fema). Coloración bien variable, cola parte cimera más escura. Ye más grande que Nothura minor. La coloración principal ye parda ocrácea con llurdios negros a lo qu'alude'l so nome específicu (maculosa, "enllordiada").
Hiberno-nórdicu
Tamién llamaos Gall-Ghàidheil, que la so traducción sería "gaels estranxeros" (o foresteros) y nun yera esclusivu pa los estranxeros nórdicos sinón que yera un términu xenéricu pa los estranxeros polo xeneral, non un grupu étnicu concretu. Esti términu sufrió munches variaciones dependiendo del momentu cronolóxicu y diferencies xeográfiques nes llingües goidélicas, por casu Gall Gaidel, Gall Gaidhel, Gall Gaidheal, Gall Gaedil, Gall Gaedhil, Gall Gaedhel, Gall Goidel, etc. El calificativu modernu n'irlandés ye Gall-Ghaeil, ente que n'escocés ye Gall-Ghàidheil. Sicasí, sí s'estremaba la procedencia de los escandinavos, ente que Fionnghaill (foresteros roxos) referir a los colonos d'ascendencia noruega, Dubhghaill (foresteros morenos) yeren d'ascendencia danesa.
Nothura maculosa
Hábitat y alimentación
La especie ocupa árees d'enllanada, salvu Nothura maculosa submontana que se distribúi hasta los 2.000 metros d'altitú y Nothura maculosa pallida que llega a los 2.300 metros d'altitú. Prefier pacionales de sabana herbal o arbustiva. En campos de cultivu de soya, arroz, raramente en montes. Ye omnívora, con fuerte enclín herbívoru ya insectívora. Ente les plantes que cosumen tán de les families Faboideae, Oxalidaceae y Malvaceae.
Claire Élisabeth de Vergennes
Vida
Yera la sobrina nieta de conde de Vergennes, ministru baxu Lluis XVI, y la fía de Jean-Charles Gravier de Vergennes, direutor de Facienda en París, guillotináu'l 24 de xunetu de 1794.
Nothura maculosa
Voz
El cantar onomatopéyico ye "fi-fi-fi-fi" acelerando los tiempos y emitir al atapecer enantes de la puesta del sol y na mañana.
Hiberno-nórdicu
Como pasaba allá onde s'asitiaben permanentemente los escandinavos, producir col tiempu un sincretismu cultural y asimilación del idioma llocal como propiu, procesu que s'empecipió nel sieglu IX. El casu de los normandos en Francia merovinxa ye'l más conocíu.
Nothura maculosa
Reproducción
La reproducción va de setiembre a marzu n'Arxentina, primavera y branu. Por ello la temporada de caza ye habilitada pel hibiernu. El nial facer nuna depresión nel suelu, debaxo de matos de campera, pon de 4 a 6 güevos de coloración marrón al vinaceo. Les femes ponen güevos nun nial y los machos guaren. thumb|left|Güevos de la perdíz común.
Hiberno-nórdicu
Irlanda
Situación territorial n'Irlanda ente mediaos del sieglu y principios del SIEGLU|XI}}, colos asentamientos viquingos.|miniatura|upright=1.3 El primer testimoniu de la llegada de los nórdicos empecipiar en 795 col saquéu de la islla de Lambay. Otres incursiones siguen hasta 832, cuando empiecen les construcciones de fortaleces nos sos asentamientos permanentes por tol país. Les espediciones son constantes a lo llargo del sieglu X, pero tamién la resistencia de la población llocal. Nacen pequeños reinos, ciudaes-estáu:
Nothura maculosa
Estáu de caltenimientu
Tolos tinámidos alcuéntrase en retracción. El so hábitat ye destruyíu constantemente pola agricultura. La densidá de población ye alta en campos con camperes naturales (10 exemplares per hectárea). Pero en zones agrícoles práuticamente sumió.
Hiberno-nórdicu
Irlanda
Estos reinos tuvieron una rápida crecedera ente 850 y 860 y componíense principalmente d'irlandeses nativos qu'arrenunciaren al cristianismu y abrazáu les creencies de los viquingos y celtes compartiendo nun bon porcentaxe parentescu con ellos, según colonos nórdicos. L'amiestu de races, cultura, relixón ya intereses políticos fíxo-yos práuticamente independientes y ensin llazos de compromisu con naide; los mestizos batallaban contra noruegos, irlandeses o fuercies combinaes de dambos cuando creíen oportunu. Nun sobreviviríen coles invasiones normandes del sieglu XII, anque les ciudaes siguieron creciendo y espolletando. Los escandinavos sufrieron severes derrotes per parte de Máel Sechnaill mac Domnaill, y en 1014 Brian Boru acaba cola supremacía de los homes del norte na batalla de Clontarf, y fueron finalmente absorbíos na vida relixosa y política de la islla.
Nothura maculosa
Sistemática
Subdividida en 8 subespecies:
Hiberno-nórdicu
Escocia, Mann y les Islles
Envernar-nórdicos gaelizados apoderaron el mar d'Irlanda hasta la invasión normanda del sieglu XII, fundando reinos y dinastíes que perduraron mientres xeneraciones como la islla de Man, islles Orcadas, islles Hébrides, islles Shetland, según Argyll, Galloway, Caithness y Sutherland nel norte d'Escocia y en dellos periodos el poder de los caudiellos viquingos tamién s'estendió a Jórvik n'Inglaterra. N'Escocia, l'equivalente de los Gall Gaidhel irlandeses fueron llamaos Gall-Gael (escoceses estranxeros).
Claire Élisabeth de Vergennes
Vida
Casó a los dieciséis años col conde de Rémusat, que se convirtió nel chambelán imperial de Napoleón I. Ella mesma tuvo rellacionada cola emperatriz Josefina como dame du palais en 1802. Ye la madre del conde Charles de Rémusat, ministru del interior en 1836.
Hiberno-nórdicu
Escocia, Mann y les Islles
D'esta población mista, proceden los famosos gallowglass (soldaos estranxeros), un exércitu mercenariu que sirvió a la corona d'Irlanda dende principios del sieglu XIII hasta mediaos del sieglu XVI. Al rematar el so serviciu, la mayoría asítiase en territoriu irlandés.
Islandia y les Islles Feroe
Según recuéyese en Landnámabók (llibru de los asentamientos) hubo una presencia de papar en Islandia antes de la llegada de la colonización escandinava, más o menos confirmáu polos comentarios de Dicuil. Sicasí, a falta de rexistros arqueolóxicos ye una conxetura amparada solo por escritos contemporáneos anque ye ciertu que tanto Islandia como les islles Feroe tuvieron una importante presencia d'envierno-nórdicos, bien como colonos, esclavos, sirvientes o esposes. A esta población denominar Vestmen (Gaels), un apellativu que se caltién na ciudá feroesa de Vestmanna, y Vestmannaeyjar n'Islandia onde se diz que llegaben los thralls (esclavos) irlandeses qu'escapaben del so cautiverio. Sicasí, «Vestman» puede referise solo a los colonos procedentes de les islles occidentales escandinaves.
Claire Élisabeth de Vergennes
Vida
Talleyrand tuvo ente los sos almiradores, y polo xeneral foi considerada como una muyer de gran capacidá intelectual y gracia personal. Tres la so muerte, la so Essai sur l'éducation des femmes, foi publicáu y recibió aplausu académicu, pero non pudo faese xusticia al so talentu lliterario hasta que'l so nietu, Paul de Rémusat, publicó los sos Mémoires (3 vols., París, 1879-80), a les que siguió parte de la correspondencia col so fíu (2 vols., 1881).
Hiberno-nórdicu
Islandia y les Islles Feroe
Nes sagues nórdiques apaecen dellos personaxes d'orixe gaélicu, por casu Njáll Þorgeirsson de la saga de Njál. Niall ye un nome propiu d'orixe gaélicu. Patreksfjörður en Islandia, tien el so orixe nel nome Padraig. Y dellos allugamientos tienen nomes rellacionaos colos monxos envierno-nórdicos papar, n'Islandia y les islles Feroe.
Grímur Kamban, consideráu'l descubridor y primer colonu de les islles Feroe, pudo ser d'orixe envierno-nórdicu. Según la saga Faereyinga el primer colonu en sentase nes Islles Feroe foi Kamban - Hann bygdi fyrstr Færeyar, qu'al pie de los sos siguidores obligó a los anacoretes (papar) al abandonu de los sos allugamientos. El llamatu Kamban tien probablemente un orixe gaélicu y una interpretación ye que se refiera a cierta malformación física, anque tamién puede referise a una condición atlética y valor como deportista. Ye abondo probable que fuera un mozu procedente de la Irlanda viquinga y según la tradición llocal el so asentamientu tuvo en Funningur, Eysturoy.
Heriedu
Munchos nomes y apellíos actuales, especialmente nes islles occidentales y Man, tienen el so orixe na colonia envierno-nórdica:
Piedicorte-di-Gaggio
Piedicorte-di-Gaggio ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Córcega, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Llingua de señes nos ñácaros y neños pequeños
thumbnail|Ñácaru signando pá.
El llinguaxe de señes, conocíu tamién como llingua de signos pa ñácaros o baby-signos, ye en realidá'l desenvolvimientu de la comunicación xestual natural que se produz nos ñácaros a partir de los 6-10 meses.