cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Videoxuegu de rol multixugador masivu en llinia
Estáu del mundu
Hai delles esceiciones notables. En A Tale in the Desert, el mundu del xuegu termina cuando'l xugadores cumplen ciertos criterios. De forma similar, en Nationstates, ye posible pa un pequeñu grupu de xugadores tomar el control efeutivu de tol xuegu por aciu el control de ciertos territorios. El xuegu Achaea (MUD) tien un modelu políticu y económicu que dexa que ciertu xugadores puedan llograr un significativu poder sobre amplios grupos.
=== Composición del mundu Distintos xuegos xestionen la composición de los sos mundos de forma distinta. Xuegos como Trickster Online, Maple Story, EverQuest, Anarchy Online, Final Fantasy XI y Granado Espada componer de zones rexonales. La transición d'una zona a otra fai usu d'un procesu conocíu ente los xugadores como "zoneado" (zoning), nel cual los datos son, efeutivamente, cargaos pa esa "zona" en particular. De resultes del "zoneado", les bisarmes nun pueden siguir a los xugadores a la siguiente zona. Una desventaxa d'esti sistema ye que la inmersión nel xuegu perder mientres el periodu d'espera.
La Chapelle-de-Guinchay
La Chapelle-de-Guinchay ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Videoxuegu de rol multixugador masivu en llinia
Estáu del mundu
Dambos sistemes tienen les sos llimitaciones téuniques, principalmente rellacionaes colos requerimientos de memoria o d'usu d'anchu de banda per parte del programa veceru, según la manera de xestionar el mundu per parte de los servidores.
Efeutos de la compresión de datos
La mayoría de los MMORPGs almacenen los sos datos nun formatu estruyíu p'aforrar espaciu nel ordenador del veceru. A midida que xuégase, seiciones de los datos se descomprimen y queden llistes pal so usu. Esti procesu de descompresión cuesta tiempu y ralentiza l'ordenador.
Les redolaes continues nun tienen momentos de transición pa faer la descompresión, asina que'l trabayu faise de cutio, en pequeños cachos, al empar que'l xugador muévese al traviés del mundu. Esto toma'l so tiempu, y n'ocasiones puede provocar que'l xuegu se "conxele" momentáneamente cuando'l sistema trata de descomprimir grandes cantidaes de datos necesarios pa una nueva zona.
Efeutos de la xestión de los servidores
Un xuegu que basa'l so mundu en zones puede ser desaxeradamente grande y afaer un gran númberu de xugadores, por cuenta de que cada zona individual pue ser xestionada por un únicu servidor, usando una granxa de servidores coordinaos pa formar el mundu enteru. Transitar d'una zona a otra supón mover al xugador d'un servidor a otru.
Los xuegos basaos en zones pueden esperimentar los que se llama "cayida de zona", cuando'l servidor que da soporte a una rexón del mundu dexa de funcionar. El restu de les zones que formen el mundu siguen funcionando de normal alredor del área inactiva, ente que los avatares atrapaos na zona cayida nun pueden volver entrar nel xuegu hasta que'l servidor afeutáu sía reparáu.
Anarchy Online ta basáu en zones, y dexa allugar a miles de xugadores con namái tres mundo primarios (o dimensiones, como son llamaos ellí). La redolada de World of Warcraft, sicasí, ye continuu (sacante nel casu de les instancies), pero precisa d'un centenar de mundos separaos p'afaer a tolos sos xugadores.
Impautos sociales de la composición del mundu
Les redolaes continues tienen un efeutu social negativu debíu al fechu de que precisen un gran númberu de copies del mesmu mundu xugáu p'allugar a tolos xugadores del mesmu. Sicasí, esti problema puede remediase si los grupos d'amigos de la vida real alcuerden entrar nel área gobernada pol mesmu servidor.
Ye habitual ente la xente participante en MMORPGs el fechu de formar amistaes duraderes, que frecuentemente se caltienen cuando'l xugadores mover a nuevos xuegos. Pero como les redolaes continues de normal solo pueden afaer a un númberu llindáu de xugadores, dacuando non tol mundu puede xugar nel mesmu servidor, y estos llazos sociales ruémpense. Dellos MMORPGs, sicasí, dexen tener dellos avatares cola mesma cuenta, lo que compensa esta situación en ciertu grau.
MMORPG nes videoconsoles
El primer MMORPG para videoconsola foi Phantasy Star Online para Sega Dreamcast. Esti xuegu, publicáu en 2000, nun cuayó por cuenta de la falta d'ADSL (o DSL) nun gran númberu de países. Sicasí foi'l precursor del xéneru nes consoles.
Nun hubo otru intentu d'esparder el xéneru nes consoles hasta la llegada de Final Fantasy XI para PlayStation 2 en 2002 (y más tarde para Xbox 360). Delles compañíes anunciaron proyeutos de xuegos d'esti xéneru en desenvolvimientu, pero entá falta tiempu por que trunfen nes consoles.
Hans Holbein el Mozu
Hans Holbein el Mozu (der Jüngere) (Augsburgu, Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, ¿1497? -Londres, ente'l 7 d'ochobre y el 29 de payares de 1543) foi un artista y imprentador alemán que s'enmarca nel estilu llamáu Renacimientu nórdicu. Ye conocíu sobremanera como unu de los maestros del semeya del sieglu XVI. Tamién produció arte relixoso, sátira y propaganda reformista, y fixo una significativa contribución a la hestoria del diseñu de llibru. Diseñó xilografíes, vidreres y pieces de xoyería. Llámase-y "el Mozu" pa estremalo del so padre, Hans Holbein el Viejo, un dotáu pintor de la escuela gótica tardida.
Holbein viaxó a Inglaterra en 1526 en busca de trabayu, con un encamientu de Erasmu. Foi bienveníu nel círculu humanista de Tomás Moro, onde rápido algamó alta reputación. Dempués de tornar a Basilea mientres cuatro años, reemprendió la so carrera n'Inglaterra en 1532. Esta vegada trabayó pa los dos fontes de mecenalgu, Ana Bolena y Thomas Cromwell. Nel añu 1535, Enrique VIII nomar Pintor del Rei. Nesti cargu, produció non solu semeyes y decoraciones festives, sinón tamién diseños de xoyería, platería y otros oxetos preciosos. Les sos semeyes de la familia real y los nobles son una alcordanza vívido d'una corte brillosa nos años trascendentales nos que'l rei Enrique taba afirmando'l so supremacía sobre la Ilesia d'Inglaterra.
L'arte de Holbein foi apreciáu dende'l principiu de la so carrera. El poeta y reformador francés Nicolas Bourbon llamar «el Apeles del nuesu tiempu», un gallardón típicu de la dómina. Holbein tamién foi descritu como un gran «fora de serie» de la historia del arte, yá que nun fundó nenguna escuela. Dempués de la so muerte, parte de la so obra perdióse, pero enforma foi coleccionada, y pal sieglu XIX, Holbein foi reconocíu ente los grandes maestros retratistes. Recién esposiciones sorrayaron coles mesmes la so versatilidad. Dedicó la so llinia fluyida a tou tipu de diseños, dende complicada xoyería a monumentales frescos. L'arte de Holbein dacuando llamóse realista, yá que dibuxó y pintó con escepcional precisión. Les sos semeyes yeren famosos na so dómina pola paecencia que llograba; y agora vense» a grandes figures de la dómina, como Erasmu o Moro, al traviés de los güeyos de Holbein. Holbein nunca quedaba satisfechu, sicasí, cola apariencia esterna. Encuallaba capes de simbolismu, alusiones y paradoxes nel so arte, produciendo la interminable fascinación de los estudiosos. Opina l'historiador del arte Ellis Waterhouse, que'l so retratística «permanez insuperada pola seguridá y l'economía de medios, penetración nel personaxe y una combinación de riqueza y pureza d'estilu».
Primeros años
thumb| Hans (a la derecha) y [[Ambrosius Holbein, por Hans Holbein el Viejo, 1511. Punta de plata en papel con capa blanca, Museos estatales de Berlín.]] Holbein nació na ciudá llibre imperial d'Augsburgu mientres l'iviernu de 1497-98. Yera'l fíu del pintor y dibuxante Hans Holbein el Viejo, reconocíu artista dientro de la tradición flamenca, notable poles sos semeyes, que'l so trabayu siguieron tantu él como'l so hermanu mayor Ambrosius. Holbein el Viejo tenía un taller grande, con muncho trabayu, en Augsburgu, dacuando ayudáu pol so hermanu Sigmund, tamién un pintor.
Escontra 1515 Holbein el Mozu y el so hermanu instaláronse como pintores oficiales na ciudá de Basilea, Suiza, un centru d'aprendizaxe y del comerciu d'impresión y llámines. Entraron como aprendices nel taller del pintor Hans Herbst, el más destacáu de Basilea. Los hermanos atoparon trabayu en Basilea como ilustradores de llibros, realizando xilografíes y cortes de metal pa los imprentadores.
En 1515, el predicador y teólogu Oswald Myconius convidar a añedir dibuxos a pluma al marxe d'una copia del Aponderamientu de la llocura del eruditu humanista Desiderio Erasmu de Rotterdam. Los esbozos apurren un niciu tempranu del inxeniu de Holbein y el so enclín humanísticu. Los sos otros trabayos tempranos, incluyendo la semeya doble del alcalde de Basilea Jakob Meyer zum Hasen y la so esposa Dorothea, siguen l'estilu del so padre.
thumb|left|Semeya d'[[Desiderio Erasmu|Erasmu de Rotterdam, 1523. Oleu y temple sobre tabla, National Gallery (Londres), en préstamu de Longford Castle.]] En 1517, padre y fíu empezaron un proyeutu en Lucerna (Suiza), pintar l'interior y l'esterior de los murios pal comerciante Jakob von Hertenstein. Mientres taba en Lucerna, Holbein tamién dibuxó cartones pa vidreres. Los archivos de la ciudá amuesen que'l 10 d'avientu de 1517, punxéron-y una multa de cinco llibres por engarrar se na cai con un orfebre llamáu Caspar, a quien multaron cola mesma cantidá. Esi iviernu, Holbein probablemente visitó la Italia septentrional, anque nun queden rexistros d'esti viaxe. Munchos estudiosos creen qu'estudió la obra de maestros italianos de frescos, como Andrea Mantegna, antes de tornar a Lucerna. Enllenó dos series de paneles na casa de Hertenstein con copies d'obres de Mantegna, incluyendo Los trunfos del César.
En 1519, Holbein tornó a Basilea. El so hermanu sume de los documentos alredor d'esta dómina, y créese que morrió. Holbein restablecióse rápido na ciudá, llevando un taller atareado. Xunir al gremiu de pintores y asumió la ciudadanía de Basilea. En 1519 casóse con Elsbeth Schmid, una vilba unos pocos años mayor qu'él que tenía yá un fíu, Franz, que llevaba'l negociu de curtiduría del so fináu home. Tuvieron un fíu, Philipp, nel so primer añu de matrimoniu.
Holbein foi prolíficu mientres esti periodu en Basilea, que coincidió cola llegada del luteranismu a la ciudá. Holbein pintó nesta dómina semeyes ocasionales, como'l de Bonifatius Amerbach (1519), humanista y amigu del pintor. Según l'historiador del arte Paul Ganz, la semeya de Amerbach marca un adelantu nel so estilu, notablemente nel usu de colores puros. Tamién fixo'l doble retrato de Jakob y Dorothea Meyer, un retablu de la Virxe qu'incluyía semeyes del donante, la so esposa y la so fía.
Asumió un númberu de grandes proyeutos, como los murios esteriores de La casa de la danza y la nueva sala municipal de Basilea. Los primeres conocer polos dibuxos preparatorios. Los murales de la cámara del conceyu sobreviven nunos pequeños fragmentos mal calteníos. Holbein tamién produció una serie de pintures relixoses y diseñó cartones pa vidreres.
Afeutáu pola Reforma
thumb|La Muerte y el médicu, de la Danza de la Muerte (1538). Ente 1523 y 1526 aumentó la so actividá como ilustrador, trabayando pal editor Johann Froben. Realizó una serie de 51 dibuxos sobre la tema alegórica medieval de la danza macabra (Danza de la Muerte), que la so autoría Holbein hubo de tapar pa refugar represalies poles sos sarcástiques alusiones a la Ilesia. De dicha serie conocen delles versiones grabaes, siendo la principal la impresa en Lyon en 1538. Realizó otros grabaos: los Iconos (ilustraciones del Antiguu Testamentu), y la portada pa la traducción alemana de la Biblia de Martín Lutero. Al traviés d'esti mediu, Holbein refinó la so forma de captar los efeutos espresivu y espacial.
En 1523, Holbein pintó les primeres semeyes del gran estudiosu renacentista Erasmu, quien riquía paecíos pa unviar a los sos amigos y almiradores por toa Europa. Estes pintures fixeron de Holbein un artista internacional. Holbein visitó Francia en 1524, probablemente pa buscar trabayu na corte de Francisco I. Cuando Holbein decidió buscar emplegu n'Inglaterra en 1526, Erasmu encamentar al so amigu l'estadista y eruditu Tomás Moro. "Les artes tán conxelándose nesta parte del mundu," escribió, "y él taba en camín a Inglaterra a recoyer dellos ánxeles".
thumb|[[Semeya de Tomás Moro (Holbein)|Semeya de Tomás Moro, 1527. Oleu y temple sobre tabla de carbayu, coleición Frick, Nueva York .]]
Inglaterra, 1526-1528
L'austeridá preconizada pola Reforma foise apoderando de la sociedá suiza y menguó el mecenalgu artísticu, polo que, a pesar del so prestíu, Holbein viose obligáu a colase a Inglaterra en busca de nuevos encargos. Holbein fixo un altu en Amberes, onde mercó dellos paneles de carbayu y pudo conocer al pintor Quentin Matsys. Llegó a Londres en 1526 con cartes de presentación escrites por Erasmu de Rotterdam, entós yá'l so amigu y proteutor, pa importantes personaxes de la dómina a los qu'habría de retratar y ente los que s'inclúi Tomás Moro. Ésti dio-y la bienvenida a Inglaterra y atopó-y una serie d'encargos. «El to pintor, el mio bien queríu Erasmu», escribió, «ye un artista maraviyosu». Holbein pintó una famosa semeya de Moro y otru de Moro cola so familia. La semeya de grupu, orixinal na so concepción, ye conocíu namái a partir d'un esbozu preparatorio y copies d'otra mano. Según l'historiador d'arte Andreas Beyer, «ufiertó un preludiu d'un xéneru que namái llograría una verdadera y xeneralizada aceptación na pintura holandesa del sieglu XVII». Caltiénense tamién siete estudio de miembros de la familia Moro.
Mientres esta primer estancia n'Inglaterra, Holbein trabayó llargamente pa un círculu humanista con llazos a Erasmu. Ente los sos encargos tuvo la semeya de William Warham, arzobispu de Canterbury, quien yera propietariu d'una semeya de Holbein de Erasmu. Holbein fixo en 1528 el Semeya de Nicolas Kratzer, protagonizáu pol astrónomu y matemáticu bávaru Nicholas Kratzer, un tutor de la familia Moro que les sos notes apaecen nel esbozu de Holbein pa la so semeya de grupu. Anque Holbein nun trabayó pal rei mientres esta visita, pinto les semeyes de cortesanos como Henry Guildford y la so esposa Lady Mary, y d'Anne Lovell, apocayá identificáu como la tema de Dama con un esguil y un estornín. En mayu de 1527, "Master Hans" tamién pintó un panorama del asediu de Thérouanne pa la visita de los embaxadores franceses. Con Kratzer, escurrió un techu cubiertu de signos planetarios, sol cual cenaben los visitantes. El cronista Edward Hall describió l'espectáculu como qu'amosaba "tola Tierra, arrodiada pel mar, como un auténticu mapa o carta". thumb|600px|center|El Cristu muertu de Holbein.
Basilea, 1528-1532
El 29 d'agostu de 1528, Holbein mercó una casa en Basilea, en St Johanns-Vorstadt. Presumiblemente tornó a casa pa caltener la so ciudadanía, yá que namái lu autorizaren a ausentase mientres dos años. Arriquecíu pol so ésitu n'Inglaterra, Holbein mercó una segunda casa na ciudá en 1531. thumb|left|upright|La familia del artista, c. 1528. Oleu y temple sobre papel, cortáu y montáu sobre tabla. [[Kunstmuseum Basel, Basilea.]]
Mientres esti periodu en Basilea, pintó a La familia del artista, amosando a Elsbeth, colos dos fíos mayores de la pareya, Philipp y Katherina, remembrando imáxenes de la Virxe con Neñu y san Xuan Bautista. L'historiador de arte John Rowlands ve esta obra como "unu de les semeyes más conmovedores nel arte, d'un artista, tamién, que siempres caracterizó a los sos modelos con una compostura contenida".
Basilea convirtiérase nuna ciudá aturbolinada na ausencia de Holbein. Los reformadores, inspiraos poles idees de Zwinglio, llevaron a cabo acto iconoclastes y prohibieron les imáxenes nes ilesies. N'abril de 1529, el llibrepensador Erasmu sintióse obligáu a abandonar el so anterior abellugu en beneficiu de Friburgu de Brisgovia. Los iconoclastes probablemente destruyeron parte de la obra artística relixosa de Holbein, pero desconocen los detalles. La evidencia sobre les creencies relixoses de Holbein ye fragmentaria y nada concluyente. «El llau relixosu de les sos pintures siempres foi ambiguu», suxure l'historiador del arte John North, «y asina permaneció». Según un documentu recoyíu p'asegurar que los principales ciudadanos suscribíen les nueves doctrines: «Master Hans Holbein, el pintor, diz que nós tenemos de tar meyor informaos sobre la santa (mesa) antes d'averanos a ella». En 1530, les autoridaes llamaron a Holbein pa esplicar por qué nun allegara a la comunión reformada. Poco dempués, sicasí, foi incluyíu ente aquellos «que nun tienen oxeciones series y deseyen siguir alantre con otros cristianos».
Holbein evidentemente caltuvo'l favor sol nuevu orde. El conceyu reformista pagólu 50 florinos y encargó-y l'ampliación d'una obra anterior, Xusticia (1521-1522), cola que decorara la sala del conscjo del Conceyu. L'ampliación d'esta serie de frescos reflexa la so continua crecedera como artista; les nueves composiciones, menos abigarradas que les yá esistentes, llogren un impautu de mayor dramatismu que les anteriores. Ellos escoyeron agora temes del Antiguu Testamentu en llugar de les previes hestories de la hestoria clásica y alegoríes. Los frescos de Holbein de Rehoboam y del alcuentru ente Saúl y Samuel taben más cenciellamente dibuxaos que los sos predecesores. Por desgracia, nun se caltién intactu nengunu de los munchos grandes frescos que realizó en dichu conceyu, n'Inglaterra y n'Alemaña. Tien De xulgase la so guapura partiendo de los bocetos y de les copies qu'artistes posteriores fixeron de los sos frescos.
Holbein trabayó coles mesmes pa veceros tradicionales. El so antiguu patrón Jakob Meyer pagólu p'añedir figures y detalles al retablu de familia que pintara en 1526. L'últimu encargu de Holbein nesti periodu foi la decoración de dos cares de reló na puerta de la ciudá en 1531. Los amenorgaos niveles de mecenalgu en Basilea pueden impulsar la so decisión de volver a Inglaterra a principios del añu 1532.
Inglaterra, 1532-1540
thumb|300px|[[El embaxadores (Holbein)|Doble semeya de Jean de Dinteville y Georges de Selve ("El embaxadores"), 1533. Oleu y temple sobre carbayu, National Gallery (Londres).]]
En 1532 volvió instalase en Londres, onde finalmente consiguió encimentar la so carrera como maestru retratista. La redolada política y relixosu d'Inglaterra taba camudando radicalmente. En 1532, Enrique VIII taba preparar pa refugar a la reina Catalina d'Aragón y casase con Ana Bolena, desafiando al papa. Ente aquellos que s'oponíen a les aiciones d'Enrique taba l'anterior mecenes de Holbein, Tomás Moro, quien dimitió como Lord Canciller en mayu de 1532. Holbein paez que s'alloñó del mediu humanista de Moro nesta visita, y, según Erasmu, "decepcionó a aquellos a quien él fuera encamentáu". L'artista en llugar d'ello, atopó'l favor dientro de los nuevos círculos radicales de poder de la familia Bolena y Thomas Cromwell. Cromwell convertir en secretariu del rei en 1534, controlando tolos aspeutos del gobiernu, incluyida la propaganda artística. Moro foi executáu en 1535, xunto con John Fisher, que'l so retrato tamién fixera Holbein.
Los encargos de Holbein nes primeres etapes del so segundu periodu inglés incluyó semeyes de comerciantes luteranos de la Lliga Hanseática. Los comerciantes vivíen y comerciaban nel Steelyard o Stalhof, un complexu d'almacenes, oficines y viviendes na vera septentrional del Támesis. Holbein arrendó una casa na cercana Maiden Lane. Fixo la semeya de los sos veceros nuna amplia variedá d'estilos. El so Semeya del mercader Gisze, protagonizáu por Georg Gisze de Danzig, hermanu de Tiedemann Giese amuesa al comerciante arrodiáu con símbolos del so comerciu, esquisitamente pintaos. La so semeya de Derich Berck de Colonia, per otru llau, ye clásicamente simple, posiblemente influyíu por Ticianu. Pa la sala de la confrería del Steelyard Holbein pintó dos monumentales alegoríes, "El trunfu de la riqueza" y "El trunfu de la probeza", dambes güei perdíes. Los comerciales encargaron a Holbein una escena caleyera del monte Parnasu pa la procesión de la viéspora a la coronación d'Ana Bolena de 31 de mayu de 1533.
Holbein tamién retrató a dellos cortesanos, terratenientes y visitantes mientres esta dómina. La so pintura más famosa, y quiciabes la más grande, d'esta dómina, foi El embaxadores. Les sos semeyes a tamañu real de Jean de Dinteville, un embaxador de Francisco I de Francia en 1533, y Georges de Selve, obispu de Lavaur, quien visitó Londres el mesmu añu. La obra incorpora símbolos y paradoxes, incluyendo un craniu anamórfico (aburuyáu). Según los eruditos, codifica referencies enigmátiques al aprendizaxe, la relixón, mortalidá ya ilusión na tradición del Renacimientu nórdicu. Los historiadores d'arte Oskar Bätschmann y Pascal Griener suxuren qu'en El embaxadores «Les ciencies y les artes, oxetos de luxu y gloria, midir contra'l grandor de la Muerte».
Escontra 1536, foi nomáu pintor de corte d'Enrique VIII con un salariu añal de 30 llibres, anque él nunca foi l'artista meyor pagáu de la nómina real. El real pictor maker, Lucas Horenbout, ganaba más y otros artistes continentales trabayaron pal rei. thumb|left|Semeya d'[[Enrique VIII (Muséu Thyssen-Bornemisza de Madrid).]]
En 1537, Holbein pintó lo que se convirtió quiciabes nel so más famosa imaxe: Enrique VIII de pies nuna pose heroica colos sos pies plantaos xebradamente. Sobrevivió la seición izquierda d'un cartón de Holbein pa una pintura sobre paré a tamañu natural nel palaciu de Whitehall, amosando al rei nesta pose, col so padre detrás d'él. El mesmu mural, que tamién representó a Juana Seymour y Isabel de York, foi destruyíu pol fueu en 1698. Conocer a partir de grabaos y por una copia de 1667 de Remigius van Leemput. Una semeya de mediu cuerpu, más tempranu, amuesa a Enrique nuna pose similar, pero toles semeyes de cuerpu enteru d'él basaos nel modelu Whitehall son copies. La figura de Juana Seymour nel mural rellacionar col esbozu y pintura d'ella realizaos por Holbein. thumb|Semeya d'[[Eduardu VI d'Inglaterra|Eduardu VI de neñu, c. 1538. Oleu y temple sobre carbayu, National Gallery of Art (Washington), Washington D. C..]] Juana morrió n'ochobre de 1537, pocu dempués de dar a lluz al únicu fíu d'Enrique, el futuru Eduardu VI. Alredor de dos años más tarde, Holbein pintó una semeya del príncipe, coyendo un sonajero con forma asemeyada a un cetru. La última semeya de Holbein d'Enrique, que data de 1543 y que quiciabes terminaron otros, representa al rei con un grupu de barber surgeons.,
Los bocetos preliminares de diches pintures, nos que combinaba tiza (gis) y tinta con otros medios, cuntar ente les sos obres más preciaes. Bastantes d'estos dibuxos fueron reproducíos en grabáu por Wenzel Abolgar, nel sieglu XVII. La coleición real del castiellu de Windsor tien 87 de los dibuxos realizaos por Holbein.
L'estilu retratístico de Holbein alterióse dempués de qu'él entró al serviciu d'Enrique. Centróse más intensamente nes cares y na ropa de los sos modelos, omitiendo ambientaciones en tres dimensiones. Holbein aplicó'l so artesanal y llimpia téunica tantu a semeyes en miniatura como'l de Jane Small, y grandes semeyes, como'l de Cristina de Dinamarca. Holbein viaxó con Philip Hoby a Bruxeles y esbozó a Cristina en 1538 pal rei, quien tuvo allabando a la moza viuda como una novia en perspeutiva. John Hutton, l'embaxador inglés en Bruxeles, consideró'l dibuxu d'otru artista de Cristina como "sloberid" (slobbered) en comparanza col de Holbein. D'acordies con Wilson, la posterior semeya al oleu de Holbein ye «la más encantadora pintura d'una muyer qu'él nunca executó, lo que quier dicir que ye unu de les meyores semeyes femenines enxamás pintaos». El mesmu añu, Holbein, de nuevu escoltáu pol diplomáticu Hoby, foi a Francia pa pintar a Luisa de Guisa y Ana de Lorena para Enrique VIII. Nenguna semeya d'estes primes sobrevivió. Holbein atopó tiempu pa visitar Basilea, onde foi festexáu poles autoridaes y dióse-y una pensión. Nel so camín de regresu a Inglaterra, punxo al so fíu Philipp como aprendiz col orífice nacíu en Basilea Jacob David, en París.
Holbein pintó a Ana de Kleve, escoyida como esposa d'Enrique, en Düren nel branu de 1539, de frente y con un ellaboráu vestuariu. «Hans Holbein», señaló l'unviáu inglés Nicholas Wotton, «tomó les efixes de la mio señora Ana y la señora Amelia (hermana d'Ana) y espresó les sos imáxenes de manera bien viviega». Sicasí, Enrique quedó desilusionáu con Ana en carne y güesu, y divorcióse d'ella dempués d'un matrimoniu curtiu y non peracabáu. La tradición de que la semeya de Holbein falagaba a Ana deriva del testimoniu de sir Anthony Browne. Dixo qu'él se quedó decepcionáu pola so apariencia en Rochester en viendo les sos pintures y oyó anuncios de la so guapura, de tal manera que la so cabeza cayó. Naide más qu'Enrique describió enxamás a Ana como repugnante.
Últimos años y muerte, 1540-1543
Mientres Holbein trabayaba n'otra semeya del rei Enrique, morrió en Londres en 1543 mientres una epidemia de peste. Fixo'l so testamentu'l 7 d'ochobre de 1543, y un documentu axuntu, datáu'l 29 de payares, descríbelu como apocayá fináu.
Holbein sobreviviera hábilmente a la cayida de los sos dos primeros grandes patronos, Tomás Moro y Ana Bolena, pero'l repentín arrestu y execución de Cromwell basándose en falsos cargos de herexía y traición en 1540 ensin dulda estropiaron la so carrera. Anque Holbein caltuvo la so posición como Pintor del Rei, la muerte de Cromwell dexó un vacíu que nengún otru patrón pudo enllenar. thumb|upright|Diseñu pa Clocksalt d'[[Anthony Denny, 1543. Pluma y tinta negra sobre papel con llavadura gris, y llaváu colloráu na brúxula, Muséu Británicu, Londres. ]] Amás de rutines oficiales diaries, Holbein agora dedicóse a encargos privaos, volviendo de nuevu a les semeyes de los comerciantes del Steelyard. Tamién pintó dalgunes de les sos meyores miniatures, incluyendo dalgunes de Henry Brandon, segundu duque de Suffolk, y Charles Brandon, tercer duque de Suffolk, fíos del amigu del rei Enrique VIII, Charles Brandon, el primer duque de Suffolk, y la so cuarta esposa, Catherine Willoughby. Holbein consiguió asegurase encargos ente aquellos cortesanos qu'agora esfrutaben del podersobremanera d'Anthony Denny, unu de los dos principales caballeros de la cámara real. Fízose abondo cercanu a Denny pa toma-y dineru a préstamu. Pintó la semeya de Denny en 1541 y dos años más tarde diseñó un clock-salt para él. Denny formaba parte del círculu que ganó influencia en 1542 tres el fracasu del matrimoniu d'Enrique con Catalina Howard. El matrimoniu del rei en xunetu de 1543 cola reformista Catalina Parr, a que'l so hermano había pintáu Holbein en 1541, estableció al partíu de Denny nel poder.
Holbein pudo visitar a la so esposa y fíos a finales de 1540, cuando'l so permisu pa tar ausente de Basilea terminaba. Nun tien obra datada nesti periodu, y les autoridaes de Basilea pagar seis meses de salariu por adelantao. L'estáu del matrimoniu de Holbein hai intrigado a los estudiosos, que basen les sos especulaciones n'evidencies fragmentaries. Amás de una curtia visita, Holbein viviera separáu de Elsbeth dende 1532. El so testamentu revela que tuvo dos neños n'Inglaterra, de quien nada se sabe sacante que taben al cuidu d'un aya. La infidelidá de Holbein a Elsbeth pudo nun ser nueva. Dellos estudiosos creen que Madalena Offenburg, la modelu pa la Virxe de Darmstadt y pa dos semeyes pintaos en Basilea, foi por un tiempu l'amante de Holbein. Otros refuguen la idea. Unu de les semeyes foi de Lais de Corinto, amiga d'Apeles, el famosu artista de l'antigüedá griega que'l so llamatu recibió Holbein en círculos humanistes. Sía cual fora'l casu, ye probable que Holbein siempres sostuviera a la so esposa y fíos. Cuando Elsbeth morrió en 1549, taba en bona posición ya inda yera propietaria de munches de les belles ropes de Holbein; per otru llau, ella vendiera la so semeya antes de morrer.
Hans Holbein morrió ente'l 7 d'ochobre y el 29 de payares de 1543 a los 45 años d'edá. Karel van Mander afirmó a principios del sieglu XVII que morrió pola peste. Wilson considera la teoría con precuru, yá que los amigos de Holbein allegaron al so llechu de muerte; y Peter Claussen suxure que morrió por una infeición. Describiéndose a sigo mesmu como "servidor de la maxestá del rei", Holbein fixera'l so testamentu'l 7 d'ochobre na so casa d'Aldgate. L'orfebre Juan d'Amberes y unos pocos vecinos alemanes roblaron como testigos. Holbein puede tener cierta priesa, pos nun foi testigu del testamentu un abogáu. El 29 de payares, Juan d'Amberes, el protagonista de delles semeyes de Holbein, llegalmente entamó l'alministración de los últimos deseos del artista. Presumiblemente pagó les deldes de Holbein, adoptó midíes pal cuidu de los dos fíos del pintor, y vendió y esvalixó los sos efeutos, incluyendo munchos dibuxos preliminares que sobrevivieron. El llugar de la tumba de Holbein desconozse y pue que nunca se marcara.
Síntesis de la so obra
Holbein algamó una gran fama gracies a les sos semeyes realistes de persones y grupos, el detallismo de la piel, el pelo, los ropajes y la ornamentación, según el talentu pa representar con exactitú caúna de les distintes testures, que nun menguaben nin diben en desterciu de les carauterístiques esenciales y de dignidá de los sos retrataos. Tal foi'l realismu de la so obra que la so influencia devasó les llendes de la pintura. La pintura del Cristu Soterráu causó gran influencia nel escritor rusu Fëdor Dostoyevsky, tantu asina que lo inspiró na so novela El Fatu.
Referencies
Ackroyd, Peter. The Life of Thomas More. Londres: Chatto & Windus, 1998. ISBN 1-85619-711-5.
Tallahassee
Tallahassee ye la capital del estáu de Florida, nos Estaos Xuníos, y centru alministrativu del condáu de León. Tien una población (U.S. Census Bureau, 2018) de 193.551 habitantes, qu'aumenten hasta 385.145 nel so área metropolitana. Ye la sé de delles instituciones universitaries (Florida A&M University, Florida State University, Keiser University - Tallahassee, Tallahassee Community College, Barry University y Flagler College), y acueye tamién delles empreses rellacionaes coles nueves teunoloxíes y la investigación. Destaca ente elles el National High Magnetic Field Laboratory, que ye'l mayor llaboratoriu d'investigación con imanes de tou el país. La ciudá, como capital estatal, ye la sé de los poderes executivu, llexislativu y xudicial del estáu, amás de la de 30 axencies púbiques estatales y la cámara estatal de comerciu.
La so fundación como ciudá y conversión en capital del estáu débiéronse a les dificultaes orográfiques de la Florida.Dempués de qu'España-y la cediera a los Estaos Xuníos en 1821, había que decidir ú diben tener la so sé les instituciones de gobiernu del territoriu. La esistencia de dos ciudaes asemeyaes de tamaño, Saint Augustine y Pensacola, y la dificultá d'alternar dambes como centros alministrativos, fizo que, en 1823, representantes de les dos ciudaes, comisionaos pol gobernador, decidieran ú se diba construyir la nueva capital. Escoyeron pa facelo un antiguu asentamientu indiu, que se convirtió na ciudá de Tallahassee en 1824.
Carḷḷangas
Carḷḷangas ye un llugar de la parroquia de Barcia nel conceyu asturianu de Valdés.
La Chapelle-du-Mont-de-France
La Chapelle-du-Mont-de-France ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Candanosa (Barcia)
La Candanosa ye un llugar de la parroquia de Barcia nel conceyu asturianu de Valdés.
Aegithina nigrolutea
Aegithina nigrolutea ye una especie d'ave paseriforme de la familia Aegithinidae que vive na India y Sri Lanka.
Descripción
La iora coliblanca mide alredor de 14 cm de llargu, y tien un picu recto y apuntiao. El plumaxe del so llombu ye verdosu y les sos ales y cola tienen plumes negres con cantos blancos d'estensión variable, anque les partes inferiores de la so cola y ales son blanques, tamién ye blancu'l so obispillo. Les femes y los machos fuera de la dómina de cría tienen la cabeza y el restu del cuerpu de color mariellu verdosu, ente que los machos en dómina reproductiva tienen el pileu y la nuca negros, y el gargüelu, pescuezu y pechu de color mariellu intensu.
Estrémase de la iora común porque ésta nun tien nenguna parte blanca na cola, y porque la iora coliblanca tien les ales y la cola más curties, colos cantos blancos de les plumes terciaries más anchos, especialmente nes puntes, amás el picu de la iora coliblanca ye más curtiu que'l del iora común de cualesquier parte de la India. Los sos cantares tamién son distintos.
Distribución y hábitat
Esta especie alcuéntrase principalmente nes rexones del noroeste de la India, anque tamién apaez nel sur de l'India y Sri Lanka. El so hábitat preferíu son les zones de carba seques.
Comportamientu
Cría ente xunetu y agostu, y añera nes carbes baxes
La Chapelle-Naude
La Chapelle-Naude ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carballofalso
Carballofalso ye un llugar de la parroquia de Grandas de Salime nel conceyu asturianu de Grandas de Salime.
Qatar Airways
Qatar Airways Company Q.C.S.C. (القطرية, Al Qatariyah), qu'opera como Qatar Airways, ye la compañía de tresporte aereu principal de Qatar. Con sede na Qatar Airways Tower en Doḥa, xune a un total de 125 destinos internacionales dende la so sede en Doḥa, utilizando una flota de más de 100 aviones. Ufierta los sos servicios n'África, Asia Central, Europa, Asia del Sur, América del Norte, América del Sur y Oceanía, y foi considerada la segunda meyor aereollinia del 2016, nos premios Skytrax World Airline. Cuenta con más de 20 000 emplegaos, 14 000 emplegos direutos y más de 6 000 nel de los sos filiales.
El 8 d'ochobre de 2012, el direutor xeneral Akbar Al Baker anunció que Qatar Airways xunir a l'alianza Oneworld. L'alianza programar pa la so plena adhesión n'ochobre de 2013, cola finalización de les TI Intergration. El 16 de payares de 2012, FC MADRID anunció que la compañía aérea convertir na patrocinadora del club dende l'entamu de la temporada 2013-2014 de La Lliga, reemplazando'l patrociniu de Fundación Qatar. Dende'l 30 d'ochobre de 2013, Qatar Airways forma parte de l'alianza Oneworld.
Historia
Qatar Airways fundar en payares de 1993 y empezó operaciones en xineru del añu siguiente. Orixinalmente controlada pola familia real qatarina, últimamente vio "occidentalizadas" les sos estructures alministrativa y financiera.
División
Qatar Airways ye propiedá del gobiernu de Qatar, tien munches divisiones qu'inclúin: Qatar Aircraft Catering Company, l'Aeropuertu Internacional de Doḥa, Qatar Airways Holidays, United Media Int., Qatar Duty Free, Qatar Aviation Services, Qatar Distribution Company y Qatar Executive.
Carga
thumb|Un [[Boeing 777|Boeing 777F de Qatar Airways Cargo aterrizando nel Aeropuertu Internacional de Chennai, n'India.]] Qatar Airways Cargo, la caña de carga aérea, opera Boeing 777F. El primer Boeing 777F foi apurríu a l'aereollinia nel 14 de mayu de 2010, y cuenta con instalaciones capaces de remanar 750 000 tonelaes de carga al añu. El Boeing 777F utilízase principalmente nes rutes del Alloñáu Oriente, Europa y América. Qatar Airways complementar col cargueru Airbus A300-600F qu'opera en rutes rexonales qu'alimenten l'hub de l'aereollinia.
Vuelos de carga esclusivos al El Cairu poner en marcha en xunu de 2009, que complementa los servicios de pasaxeros.
El 18 d'agostu de 2010, la compañía llanzó'l so primer serviciu de carga dedicada EE. UU. dende'l so centru d'operaciones en Doḥa de Chicago con una parada n'Ámsterdam, Países Baxos usando aviones de carga Boeing 777F.
Qatar Airways Cargo ta a puntu de reemplazar los sos Airbus A300-600F con cargueros de nueva construcción Airbus A330 dempués de concluyir un alcuerdu d'arrendamientu con BOC Aviation. La compañía tamién ta axustando un alcuerdu más ampliu, yá sía p'adquirir cargueros Airbus A330 nuevos o convertíos.
Qatar Executive
Qatar Executivu ye una filial d'aviones corporativos de Qatar Airways, cola so llibrea, lluciendo un fuselaje blancu con un oryx llixeramente más pequeñu pintáu nos colores tradicionales de la llinia aérea: vieno con gris.
La flota real Qatar Emiri Flight tamién ta pintada na so totalidá como Qatar Airways, anque nun ye parte de la llinia aérea nin de Qatar Executivu.
Fútbol
Anguaño Qatar Airways sponsorea a los siguientes clubes de fútbol:
Destinos
thumb| [[Empenaje d'un Airbus A330 de Qatar Airways.]]
thumb|[[Boeing 777-300ER de Qatar Airways.]]
Flota
thumb|[[Boeing 777|Boeing 777-300ER de Qatar Airways.]] thumb|[[Airbus A330|Airbus A330-200 de Qatar Airways]] thumb|[[Boeing 777|Boeing 777-300ER de Qatar Airways]] thumb|El primer [[Boeing 777|Boeing 777F de Qatar Airways Cargo, matrícula A7-BFA, en Frankfurt]] thumb|Un [[Airbus A300|Airbus A300-600 de Qatar Airways Cargo (2010).]] thumb|Un [[Airbus A320 family|Airbus A319 de Qatar Airways (2010).]] D'antiguo Qatar Airways volaba namái con aviones Airbus, fechu que camudó cuando la división de carga recibió los nuevos Boeing 777. A fecha d'avientu de 2010 la flota componer de los siguientes aparatos:
thumb|Interior d'un [[A330 de Qatar Airways.]]
Na Esposición Aérea de París de 2005, Qatar Airways encargó 60 Airbus A350 y 20 Boeing 777, con opción a 20 Boeing 777 más. L'aereollinia robló apocayá un nuevu contratu por 80 A350XWB yá que abandonara'l programa de compra de los A350. Los Boeing 777 van ser apurríos ente 2007 y 2010. El 17 d'avientu de 2006, Qatar Airways anunció un pidíu de 2 Boeing 777-200F.
El 15 de marzu de 2007, Qatar Airways recibió l'aparatu númberu 800 de tola familia A330/A340, un A330-200. L'aereollinia foi vecera de llanzamientu del A319-100LR y l'A340-600HGW.
Gerard Autet Serrabasa
Gerard Autet Serrabasa ye un futbolista profesional español. La so demarcación nel terrén de xuegu ye la de defensa. Salió de la cantera del RCD Español, col que llegó a debutar na Primer División na temporada 2000-2001. Al acabar la temporada 2010-2011 dexó la disciplina del Real Sporting de Xixón y fichó pol Xerez CD.
Qatar Airways
Flota
El 30 de mayu de 2007, Qatar Airways realizó un encargu por 80 A350XWB (20 -800, 40 -900 and 20 -1000) valoraos en más de 11 000 millones d'euros.
Qatar Airways tamién realizó un pidíu de 30 Boeing 787.
A fecha d'avientu de 2009 la edá media de la flota de Qatar Airways yera de 4,6 años.
En 2015 Qatar foi la primer aereollinia nel mundu en poner en marcha los A350 que vuelen anguaño escontra Frankfurt, otros llugares incorporárense más palantre como Oceanía.
Qatar Airways recibe'l 20 de febreru de 2018 el primer avión Airbus A350-1000.
Rutes del A350, A380
Rutes del A350 de Qatar Airways:
Rutes del A380 de Qatar Airways:
Rutes cancelaes 2017
El 5 de Junio Qatar sufrió una rotura diplomática con diverses naciones musulmanes qu'acusaben al Emiratu de financiar el terrorismu polo que cortaron toa rellación con aquel país, y una de les aiciones que tomaron les naciones musulmanes foi'l bloquéu del espaciu aereu arabe escontra Qatar asi como prohibir l'apuerto de qataries. Toles aereollinies qu'ufiertaben vuelos dende/escontra Qatar viéronse obligaes a atayar eses rutes y una de les grandes afeutaes foi Qatar quien atayo tolos sos vuelos de manera inmediata. Al quedar l'espaciu aereu árabe acutáu pa Qatar Airways l'aereollinia aseguró que se vería obligada a espandir les sos yá numberoses rutes escontra América y Europa pa poder enllenar el vacíu que dexen los destinos cancelaos
Privilege Club
El programa Privilege Club de Qatar Airways tien alcuerdos recíprocos con Miles and More de Lufthansa, Cedar Miles de Middle East Airlines, Mileage Club de All Nippon Airways, Mileage Plus d'United Airlines y and Dividend Miles de US Airways. Privilege Club caltién amás llazos con compañíes internacionales hoteleres y d'arriendu de coches.
Exclusive Premium Terminal
La "Premium Terminal" ye la primera terminal aeroportuaria del mundu dedicada n'esclusiva a los pasaxeros de primer clase y clase de negocios. Abierta nel Aeropuertu Internacional de Doḥa nel iviernu de 2006 tres 9 meses d'obres y un desembolsu de 66 millones d'euros, los sos 10 000 metros cuadraos agospien servicios de facturación, tiendes llibres d'impuestos, sales de conferencies, guarderíes, zones de xuegu, establecimientos de spa y restoranes de luxu.
thumb|Aterrizaxe d'un [[Airbus A330|Airbus A330-200.]]
Atención a bordu
Toles places de los vuelos de Qatar Airways disponen de pantalla de videu individual nel respaldu del asientu delanteru. Amás nos A330 y A340 pueden trate delles canales européu y árabe de televisión dixital per satélite.
Primer Clase
Los asientos de primer clase son totalmente reclinables y cunten con pantalles LCD de 15" recoyíes nos llaterales. Amás los pasaxeros pueden esfrutar d'una pequeña sala de descansu.
Privilege Club
El programa Q-Miles dexa hasta a 9 miembros d'una familia sumar íntegramente a'l so cuenta toa'l quilometraxe que vuelen con Qatar Airways y les demás aereollinies con programes asociaos. Los puntos pueden ser utilizaos en vuelos, hoteles, arriendu de coches y servicios financieros que collaboren cola compañía.
thumb|[[Airbus A330.]]
Premios
Como yá se comenta na introducción, la empresa independiente de control calidable de compañíes Skytrax dio nos últimos años numberosos premios a Qatar Airways:
Cubla
Cubla ye una llocalidá y conceyu de la contorna Comunidá de Teruel na provincia de Teruel, na Comunidá Autónoma d'Aragón, España. Tien un área de 48,63 km² con una población de 52 habitantes (INE 2016) y una densidá de 1,07 hab/km².
Ta enclaváu nes faldes de la sierra de Javalambre, a 1088 m. d'altitú. Tien estensos campos de secanu dedicaos a la cebera. Tamién hai pinares y sabinares.
Historia
Propiedá de la tierra: Siempres de realengu, por pertenecer a la comunidá aragonesa. Tuvo encuadrada na comunidá d'aldegues de Teruel el la Sesma del Campu de Sarrión, hasta la división provincial de 1833.
Udmurtia
Udmurtia (rusu: Удмуртская республика / Udmúrtskaya Respúblika; udmurto: Удмурт Элькун / Udmurt Elkun) ye una de les ventiún repúbliques que, xunto colos cuarenta y siete óblast, nueve krais, cuatro distritos autónomos y dos ciudaes federales, conformen los ochenta y tres suxetos federales de Rusia. La so capital ye Izhevsk. Ta allugada nel distritu Volga llindando al oeste y norte con Kírov, al este con Perm, al sureste col ríu Kama que la dixebra de Baskortostán y al sur con Tatarstan.
Xeografía
thumb|left|Mapa de Udmurtia thumb|left|Residencia del presidente de la república de Udmurtia, [[Izhevsk]] Udmurtia ta allugada na porción oriental de la llanura d'Europa oriental, ente los ríos Kama y Viatka. Tien una superficie de 42.100 km², qu'en términos d'estensión ye similar a la de Suiza. Les sos fronteres internes son el óblast de Kírov (SO/O/NO/N), el krai de Perm (NE/E), Bashkortostán (SE), y Tatarstan (S/SO). Llinda coles mesmes col banzáu de Votkinsk (E).
Zona horaria
left|75px Udmurtia ta allugada na zona horaria de Samara (SAMT/SAMST). La diferencia con al respective de la hora de Greenwich ye de +0400 (SAMT) / +0500 (SAMST).
Ríos
Los principales ríos son:
Llagos
Anque nun hai grandes llagos dientro de la república, el banzáu de Votkinsk ta parcialmente allugáu dientro del so territoriu.
Recursos naturales
Los recursos naturales de Udmurtia inclúin petroleu, alteria, agües minerales y más. Les reserves de petroleu nel 2002 envalorar en 820 millones de tonelaes. Aproximao 7-8 millones de tonelaes son estrayíes añalmente. Casi tol petroleu espórtase.
Los montes cubren más del 40% del territoriu de la república. Casi toos esos montes son de coníferes.
Clima
Udmurtia tien un clima continental moderáu, con branos templaos ya iviernos fríos con muncha nieve.
Demografía
Más de 100 distintes nacionalidaes viven dientro de la república, incluyendo un 60.1% de rusos, un 29.3% d'udmurtios nativos, y un 7% de tártaros. Les llingües más falaes son el rusu y el idioma udmurto, d'orixe ugrofinés, esto ye, urálicu. Más de dos terceres partes de la población mundial de udmurtios vive en Udmurtia.
Historia
Udmurtia empezó como un estáu históricu que se xunió a Rusia, llamáu Ar begs.
Antes del 4 de payares de 1920, cuando se formó'l óblast Autónomu de Votsk, el territoriu de la Udmurtia moderna taba estremáu ente les gubernaturas de Kazán y Vyatka. El 1 de xineru de 1932, el Óblast Autónomu de Votsk foi renombráu como Óblast Autónomu Udmurtio, que foi dempués reorganizáu como la RASS de Udmurtia el 28 d'avientu de 1934. La República Udmurtia esiste na so forma actual dende'l 20 de setiembre de 1990.
Política
El Presidente ye'l xefe de gobiernu, que ye escoyíu cada 5 años. Mientres el 2005, el presidente foi Aleksandr Aleksándrovich Vólkov, que asumió'l so puestu'l 3 de payares de 2000. Antes de les eleiciones, Vólkov foi'l Presidente del Conseyu de la República, el puestu más altu d'aquel tiempu.
El Parllamentu de la república ye'l Conseyu Estatal, escoyíu por mayoría popular cada 5 años, y cuenta con 100 diputaos.
La constitución de Udmurtia foi adoptada'l 7 d'avientu de 1994.
Economía
Udmurtia ye una república industrializada. Les industries más desenvueltes inclúin la construcción de maquinaria y les industries petroquímica, química y gasera.
Cultura
Hai ocho teatros profesionales en Udmurtia, una Sociedá Filarmónica, y más de diez museos estatales xunto con otros museos públicos, onde s'amuesa la hestoria y la cultura de Udmurtia y del so pueblu, tales como'l Muséu d'Historia y Cultura de Sarapul, o'l Muséu de Piotr Chaikovski en Vótkinsk. Unu de los museos d'armes más antiguos ta allugáu en Izhevsk, sede del fabricante d'armes IZHMASH y llugar de nacencia de Mijaíl Kalashnikov, onde amás diseñó'l célebre rifle d'asaltu AK-47.
Educación
Les más importantes instalaciones d'educación cimera inclúin la Universidá Estatal de Udmurtia, la Universidá Estatal Téunica de Izhvesk, y l'Academia Médica Estatal de Izhvesk, toes elles allugaes en dicha ciudá.