cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villar de Peralonso
Etimoloxía
L'orixe del nome de la llocalidá ye una referencia direuta a la so repoblación. Per un sitiu, el términu «villar» traduciríase como «pueblu» en llingua asturlleonesa y per otra parte el «de Peralonso» derivaría del nome propiu «Pero Alonso» o «Pero Alfonso», que sería posiblemente l'encargáu de dirixir la repoblación de la llocalidá, llocalidá que nel so orixe foi nomada «Villar de Pero Alonso», habiéndose apocopado el nome propiu del repoblador como «Peralonso», fechu que respuende a la evolución típica del lleonés.
Historia
thumb|left|Ilesia de l'Asunción de Villar de Peralonso L'orixe del poblamientu nel conceyu remontar a la Prehistoria, pos na alquería de Sahelicejos atopóse un dolmen con inclusive la cámara funeraria caltenida.
La llocalidá actual, sicasí, tien el so orixe na Edá Media, coles repoblaciones efectuaes pol Reinu de Llión mientres reconquistar, quedando so la xurisdicción del conceyu de Ledesma. L'encargáu de dirixir la repoblación de la llocalidá probablemente fora un tal Pero Alonso, que daría nome a la llocalidá.
Cola creación de les actuales provincies en 1833, quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, pasando a formar parte del partíu xudicial de Vitigudino en 1844.
Nos años cincuenta del sieglu XX abrir nel conceyu una mina d'uraniu, que se caltuvo activa hasta la década de los setenta de dichu sieglu, cuando foi clausurada de forma definitiva. Coles mesmes, a lo llargo d'esti sieglu Villar de Peralonso caltúvose como un centru de producción alfarera.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dellos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE.
Time
thumb|right|Primer portada de Time, cola imaxe de [[Joseph Gurney Cannon.]] Time ye una revista d'información xeneral que se publicar selmanalmente nos Estaos Xuníos dende 1923. Ye una publicación que cunta amás con delles ediciones en diverses partes del mundu. La europea Time Europe editar en Londres, l'asiática en Ḥong Kong, la canadiense en Toronto y, finalmente la edición pal pacíficu sur en Sydney. En delles de les sos campañes publicitaries la compañía suxurió que'l so nome significa Today Information Means Everything, que podría traducise como Anguaño la información ser tou.
El so estilu ye similar a Newsweek y a U.S. News & World Report.
Historia
El so primer númberu apaeció'l 3 de marzu de 1923, primero que los sos actuales competidores, convirtiéndose asina nel primer selmanariu d'información xeneral del país. Foi fundada por Briton Hadden y Henry Luce, quien trabayaren xuntos con anterioridá na americana Universidá Yale, siendo miembros de Skull & Bones. A raigañu del arriquecimientu de Hadden (foi'l mozu más ricu del mundu) y el so alloñamientu del mundu periodísticu, Henry Luce convertir nel home más importante de la publicación y nuna de les figures más importantes de la historia de los medios de comunicación del sieglu XX.
Kenta Uchida
Kenta Uchida (内田 健太, ) ye un futbolista xaponés.
Time
Historia
Hadden imprimió'l so calter despreocupado al tonu de la revista, lo qu'entá güei ye criticáu por dellos sectores que lo consideren pocu apropiáu pa les noticies series. Time inclúi un importante estremáu dedicáu a la vida social y a la industria del entretenimientu. La revista People inspiróse originariamente nesa seición.
Dempués del asesinatu de Kennedy, mercaron la película del so asesinatu, quedando ésta non disponible pal públicu hasta muncho depués.
Dende l'añu 1989 el selmanariu forma parte del grupu Time Warner, grupu que se creó por aciu la fusión de Time y de Warner Communications. Nel añu 2000 la revista pasa a ser propiedá de AOL Time Warner que camudó'l nome a Time Warner en 2003.
Estilu
Time tuvo nos sos entamos un estilu característicu, pariodiado por Wolcott Gibbs en 1938 en The New Yorker: "Backward ran sentences until reeled the mind … Where it all will end, knows God."
Na historia de la revista namái se publicó un editorial oficial, pidiendo la dimisión de Richard Nixon en 1974.
La revista Time tamién ye conocida polos cantos coloraos na so portada, introducíos en 1927. Esti cantu icónico foi homenaxáu y satirizáu pol Seattle's The Stranger newspaper en 2010.[19].El cantu foi camudáu en solu 4 ocasiones dende 1927: la edición que foi publicada darréu dempués de los atentaos del 9/11 incluyó un cantu negru que simbolizaba'l duelu. Sicasí, esta edición foi una publicación "extra" especial, publicada rápido al momentu del atentáu; la edición normal a la mañana siguiente volvía en cantu coloráu. Tamién la edición del 28 d'abril de 2008, el Día de la Tierra, que ye dedicáu a informar sobre tarrezas del mediu ambiente, tuvo un cantu verde.[20] El cambéu siguiente apaeció na edición del 9/11/2011, con cantos plateados, que recordaben el décimu aniversariu de los atentaos del 9/11. El cambéu más recién (nuevamente con un cantu plateado) foi na edición del 31/12/12, na que se notaba la eleición de Barack Obama como "Home del Añu".
Discutiniu
Hai grupos pocos conocíos d'usuarios de photo-blogues gratuitos que fotografien la revista de los sos respeutivos países, pa publicar en xunto y señalar la diferencia más relevante que ye la semeya de la portada. Nestos reportaxes puede trate cómo ye reprimida la publicación.
Persona del añu
Una de les aiciones de mayor repercusión de la revista ye'l nomamientu añal de la Persona del Añu, reconociendo a la persona o grupu de persones que tuvieren un efeutu mayor nes noticies de dichu añu. Nun tien por qué ser necesariamente una persona, por casu en 1982 concedióse-y a la ordenador personal el títulu de «Máquina del añu». Amás, en 1999 escoyer a Albert Einstein como «Persona del sieglu».
N'ocasiones esta eleición amena polémica, una y bones la distinción nun supón necesariamente un honor, sinón que s'otorga a quien, para bien o pa mal, influyera más. Nel pasáu fueron nomaos homes del añu Adolf Hitler o Josif Stalin.
Llingües raji-raute
Una llista de 700 pallabres arrexuntaes en llares de falantes de Raute y Ban Rawat (Fortier 2012) indica que la mayor de los términos tán rellacionaos coles llingües sinón-tibetanes. Munches de les pallabres inclúin lexemes y morfemes d'orixe claramente sinón-tibetanos, anque dalgunos paecen amosar términos d'orixe austroasiático, tamién s'atoparon dellos préstamos del sánscritu y otres llingües indoaries. Per otra parte pa unes 250 pallabres nun ta claro'l so orixe etimolóxicu.
Renaison
Renaison ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Givrauval
Givrauval ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Natalie Bauer-Lechner
Natalie Bauer-Lechner foi una violista, confidente mientres munchos años de Gustav Mahler. La so obra Mahleriana, basada nel conteníu d'un diariu priváu non calteníu escritu mientres los años 1890–1912, ufierta una pervalible visión, añu a añu, de la vida profesional y privao de Mahler.
Vida
Natalia Anna Xuliana Bauer-Lechner yera la fía mayor del llibreru universitariu vienés Rudolf Lechner (1822–1895) y la so esposa Julia, de soltera von Winiwarter (1831–1905). La familia tuvo otros trés fíes y un fíu. Recibió clases privaes y depués estudió violín y acompañamientu de pianu nel Conservatoriu de Viena, d'onde egresó en 1872. Nel conservatoriu atopar por primer vegada con Mahler; anque ésti asistió a dichu centro nos años 1875–1878 (dempués de la graduación de Natalie) paez qu'ella caltenía un derechu d'usu de les instalaciones mientres la so hermana menor Ellen siguiera siendo estudiante.
El 27 d'avientu de 1875, con diecisiete años, casóse col catedráticu viudu de teunoloxía química na Escuela Téunica Cimera de Viena, nacíu'l 16 de febreru de 1836 en Mosonmagyaróvár, Alexander Bauer (1836–1921). Les fíes de Bauer teníen naquel momentu once, ocho y un años d'edá. El 19 de xunu de 1885 esti matrimoniu foi eslleíu de mutuu alcuerdu.
Dende 1885 hasta la so muerte Natalie Bauer-Lechner vivió en Viena como violista y profesora particular de violín. De 1895 a 1913 tocó violar nel cuartetu de cuerdes femenín de Marie Soldat-Röger (primer violín y alumna de Joseph Joachim), y xunto con Elly Finger-Bailetti (segundu violín, dende 1898 Elsa von Plank) y Lucy Herbert-Campbell (violonchelu, dende 1903 Leontine Gärtner). El cuartetu debutó'l 11 de marzu de 1895 na sala Bösendorfer de Viena y en total ufiertó 51 conciertos ente 1895 y 1913 en Wien y otros dellos en xires pol estranxeru. Bauer-Lechner venceyar a Gustav Mahler tres el so matrimoniu fallíu; esta rellación de proximidá terminó tres el compromisu de Mahler con Alma Mahler. La dómina central del contautu ente Mahler y Bauer-Lechner ye'l periodu ente 1890 y 1901.
N'años posteriores Natalie Bauer-Lechner destacó como feminista y pacifista. En 1907 publicó na editorial del so padre'l llibru ''Estace. Gelerntes und Gelebtes, una coleición d'aforismos y ensayos sobre temes artístiques, políticos, filosóficos y psicolóxicos, nos que la rellación cola cuestión femenina'' ye más fuerte. En concretu encétense asuntos específicamente femeninos nos capítulos “Amor y oficiu”, “Socialismu y cuestión femenina”, “Educación de los neños”, “Les muyeres – Cuestiones sexuales” y “Vistimienta de les muyeres”. L'artículu pacifista publicáu en 1918 Über dean Krieg conducir a la cárcel por alta traición. En 1921 Natalie Bauer-Lechner ingresó nel Sanatoriu del Comerciu de Viena hasta'l 26 de febreru. Dempués vivió hasta la so muerte'l 8 de xunu de 1921 en casa del so hermanu Oskar. Ellí apurriéronse-y unos ingresos diarios de 300 corones austriaques. Incluyendo'l so violín, les sos pertenencies tres la so muerte fueron tasaes en 77.000 corones, lo que contradiz a otres fontes qu'indiquen que morrió na probeza. Natalie Bauer-Lechner foi soterrada nel mauseoleo de la familia Lechner nel campusantu central de Viena.
Los diarios
La hestoria de la publicación de la so obra más importante ye complicada. La fonte ye una abuitada coleición de notes titulada Mahleriana, aparentemente derivaes d'unos trenta diarios que yá nun esisten. Mientres la so vida, curtios estractos fueron publicaos en dos revistas: anónimamente en Der Merker (abril de 1913) y roblaos col so propiu nome en Musikblätter des Anbruch (abril de 1920). Erinnerungen an Gustav Mahler publicar en 1923, y representa una selección estrayida de los materiales disponibles.
Teníu hasta la so muerte pol especialista en Mahler Henry-Louis de La Grange, el manuscritu de Mahleriana nun ta intactu. Numberoses páxines fueron arrincaes por manes desconocíes, y nun hai nicios sobre qué pueden contener. Mientres la so vida, Natalie Bauer-Lechner tuvo'l vezu d'emprestar el so manuscritu a amigos y conocíos (Y.H. Gombrich indica que los sos padres tener nel so poder mientres dalgún tiempu), y esta práutica ye la que presumiblemente facilitó la eliminación de material.
Créese que, en dalgún momentu, llegó a atopase ente los sos papeles una coleición de notes que rexistraben conversaciones con Siegfried Lipiner, amigu de Mahler mientres munchos años. Desconozse'l so paradoriu actual.
Gondrecourt-le-Château
Gondrecourt-le-Château ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Década de 1910
La Década del 1910 foi la que trescurrió ente'l 1 de xineru de 1910 y el 31 d'avientu de 1919.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Tabla añal ( Sieglu XIX - Sieglu XX - Sieglu XXI)
Tour de Francia 2001
El 88ᵘ Tour de Francia apostar del 7 al 29 de xunetu de 2001 sobre un percorríu de 20 etapes más el prólogu inicial y con un total de 3453 km que'l vencedor cubrió a una velocidá media de 40,070 km/h. La carrera empezó en Dunkerque y terminó en París, nel clásicu final de los Campos Elíseos.
La carrera incluyó una contrarreló por equipos de 67 quilómetros, dos contrarreló individuales y cinco etapes consecutives con final en visu de monte, onde la segunda foi una cronoescalada de categoría especial con final en Chamrousse. Poro, toles etapes d'altu monte arrexuntáronse consecutivamente, con un día de descansu en mediu. Los Alpes fueron visitaos antes de los Pirineos. El Tour empezó en Francia pero tamién visitó Bélxica na so primer selmana. La etapa final ceremonial remató nos Campos Elíseos en París, como ye tradición. Erik Zabel ganó'l so récor cola sesta victoria consecutiva na clasificación por puntos.
Dopaxe
El 14 de xunetu de 2001, echar# voz de que'l ciclista español Txema del Olmo dio positivu por EPO el 7 de xunetu, día del Prólogu del Tour. Foi darréu escluyíu de la carrera. El 20 d'avientu de 2001, foi absueltu pola so federación porque tenía duldes sobre los controles anti-EPO de la LNDD francesa creaos l'añu anterior. El 20 de xunetu de 2002, la CAS, n'apelación de la UCI, suspendió al corredor mientres trés.
Sho Shinohara
Sho Shinohara (篠原 聖, ) ye un futbolista xaponés.
Naturgeschichte der Europäischen Lebermoose
Naturgeschichte der Europäischen Lebermoose (embrivíu Naturgesch. Eur. Leberm.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, biólogu y botánicu holandés Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck y espublizáu Berlín en cuatro volúmenes nos años 1833-1838 col nome de Naturgeschichte der europäischen Lebermoose: mit besonderer Beziehung auf Schlesien und die Örtlichkeiten des Riesengebirgs.
La Ricamarie
La Ricamarie ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Óblasts de Rusia
Un óblast (en rusu: область) ye un tipu de suxetu federal de la Federación Rusa. Un óblast ye una entidá política constituyente de la xunión federal que conforma el gobiernu de Rusia: tien representación nel Conseyu de la Federación, y ye una división alministrativa de primer nivel. Cada óblast tien un gobiernu estatal qu'exerce la so autoridá sobre un territoriu xeográficu definíu, con un gobernador nombráu direutamente pol presidente de Rusia a la cabeza, y un parllamentu o duma elixíu democráticamente. Los óblasts divídense en raions o distritos, ciudaes independientes (equivalentes a un distritu) y okrugs autónomos, que son llegalmente suxetos federales d'estatus igual al de un óblast pero que tán alministrativamente subordinaos a ún d'ellos. Anguaño namái dos óblast, el d'Arcánxel y el de Tiumén, conserven entá la figura del okrug autónomu: el de Nenets y los de Khanty-Mansi y Yamalo-Nenets respeutivamente.
Óblast, asina, ye un términu rusu asemeyáu a los occidentales de provincia o rexón. La mayoría reciben el so nome a partir del de so centru alministrativu, que ye'l nome oficial pa denomar la capital d'un óblast, que xeneralmente ye la ciudá mayor del territoriu. Les esceiciones son los óblast de Leningráu y Moscú, que nun tienen capital oficial, y el de Sajalín, que recibe'l so nome d'un accidente xeográficu (una islla). Dos óblast, amás, caltienen los nomes antiguos de les sos ciudaes capitales: el de Leningráu, anterior nome de San Petersburgu, y el de Sverdlovsk, antiguu nome de Ekaterimburgu. Los óblast, en xeneral, son rexones con una población mayoritaria de xente d'etnia rusa y falante nativa de rusu, y la mayoría asitiense na Rusia Europea. El so tamañu ye pervariable: el mayor ye'l de Tyumen, con 1.435.200 km², y el más pequeñu'l de Kaliningráu, con namái 15.100 km². El más populosu ye'l de Moscú, con 7.095.120 habitantes, y el menos pobláu el de Magadán, con 156.996 habitantes.
—
Villar de Samaniego
Villar de Samaniego ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de Vitigudino y la subcomarca de La Ramajería. Pertenez al partíu xudicial de Vitigudino.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 27,98 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Hasta aproximao 1910 llamóse Villar de Ciervos, nome que se camudó polos tracamundios que ocasinaba con Villar de Ciervo.
Historia
La so fundación paez responder a la campaña de repoblación entamada na zona pol rei de Llión Fernandu II nel sieglu XII, denominándolo Villar de Ciervos, nome que designó oficialmente a la llocalidá hasta 1910. Como esplicación del nome habría que señalar que'l términu "villar", ye sinónimu de "pueblu" en llingua lleonesa. Cola creación de les provincies actuales en 1833 esti conceyu quedó adscritu a la de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa, pasando a formar parte del partíu xudicial de Vitigudino en 1844.
Nucleos de población
El conceyu estremar en dos nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2016 según l'INE.
Cydista potosina
Cydista potosina ye una especie de liana perteneciente a la familia Bignoniaceae. Dellos autores considerar un sinónimu de Bignonia potosina. Tamién conocida como anikab, y en maya como " k'an lool”” o “”éek' k'iix il".
Descripción
Bejuco trepador que mide ente 8 y 15 m. Tien un tarmu cuadráu color gris que crez en climes semitropicales de Méxicu polo que floria tol añu. Tien ramines agudamente tetragonales con ángulos acostillaos, glabros, pseudoestípulas diminutes, escamiformes. Fueyes bifoliaes, con foliolos elípticos a elípticu-ovaos, 3–13 cm de llargu y 1.5–8 cm d'anchu, ápiz obtusu a acumináu, base arrondada, pulverulentos nel viesu a lo llargo de los nervios principales. Inflorescencia axilar o terminal, un visu de poques flores o un recímanu, glabra, flores xeneralmente blanques con llurdios moraos dientro del gargüelu y conspicuas fileres de néctar dientro del tubu, dacuando blancu-amarellentaes o blancu-rosadas; mota menudamente 5-denticuláu, 4–7 mm de llargu; corola 3–6 cm de llargu. Cápsula oblonga, esplanada, la llinia central elevada, 15–23 cm de llargu y 3–3.5 cm d'anchu, subleñosa, conspicuamente lepidota, con granes alaes.
Composición química
Acordies col llibru ''Les plantes melecinales de Méxicu. Tomu I'', la composición química de la magaya del frutu contién:
Distribución y hábitat
Ta distribuyíu na mayor parte de les zones semihumedas de Méxicu y alcuéntrase nos estaos d'Oaxaca, Yucatán, Chiapas, Puebla, Tabasco, San Luis Potosí y Veracruz o cualquier zona allugada na llatitú 16.36667 y llargor -95.31667.
Propiedaes
L'usu melecinal que d'esta especie conozse, en Yucatán y Quintana Roo al sureste de la República Mexicana, ye pa les feríes en que'l so tratamientu emplegar les fueyes. En Quintana Roo'l so estractu indicar en picadures d'arañes y inseutos (Quintana Roo); el fervinchu de les mesmes tomada como enagua de tiempu usar pa solliviar la disentería. Amás de utilizar les fueyes en feríes hai quien pa este mesmu carecimientu empleguen la corteza seco y rallao, que s'asitia llocalmente.
Taxonomía
Cydista potosina describióse por (K.Schum. & Loes.) Loes. y espublizóse en Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis 16(456–461): 209–210. 1919.
Boko Haram
Boko Haram (n'idioma Ḥausa: bóokòo haram, AFI : <span class="IPA" title="Pronunciación en el Alfabeto Fonético Internacional (AFI o IPA)">[bōːkòː hàrâm], 'La pretenciosidá ye anatema'; dacuando interpretáu como 'la educación occidental ye pecáu') ye'l nome d'un grupu terrorista de calter fundamentalista islámicu activu en Nixeria.
Unu de los sos oxetivos declaraos ye l'establecimientu de la Sharia como norma vixente en tolos estaos de Nixeria, y non yá nel norte de mayoría musulmana. Magar nel norte de Nixeria, la Sharia foi tradicionalmente considerada como un códigu de xusticia informal, y ye aceutada por sectores de la población del norte, ye llargamente refugada nel sur de Nixeria, onde esiste una proporción mayor de cristianos. Boko Haram ta considerada una organización que sofita abiertamente'l terrorismu escontra la población civil y usa medios violentos y coactivos na persecución de los sos oxetivos políticu-relixosos. Apocayá'l grupu terrorista emitió un comunicáu nel que reconocía la so adhesión al Estáu Islámicu. Dende entós empezaron a referise a sigo mesmos como "Wilayat Gharb Ifriquiya" o "Provincia d'África Occidental".
Historia
El grupu fundóse en 2002, na llocalidá de Maiduguri, nel Estáu de Borno, por Ustaz Mohammed Yusuf, militante y líder del mesmu hasta xunetu de 2009. En 2004 la sede treslladóse a Kanamma, nel estáu de Yobe, au se constituyó una central operativa denominada "Afganistán", que sirvió p'atacar y realizar atentaos contra les fuercies policiales nixerianes. Depués pasó a ser lideráu por Abubakar Shekau.
A finales d'avientu de 2011, el gobiernu nixerianu declaró l'estáu d'emerxencia en cuatro estaos del norte y centru del país (Borno, Yobe, Plateau y Níxer), tres una serie d'atentaos atribuyíos a la organización. Los atentaos #enllargar a lo llargo de tol mes de xineru de 2012, estendiéndose al Estáu de Kano, onde se promulgó'l toque de queda.
En 2013 protagonizaron dellos ataques a centros educativos del país africanu, dexando numberoses víctimes mortales, como nel ataque a una escuela del Estáu de Yobe de 2013.
En febreru de 2014, nun nuevu ataque, Boko Haram amburó vivos a cerca de 60 estudiantes nuna escuela cristiana.
Secuestru de 2014
El 14 d'abril secuestraron más de doscientes moces d'una escuela en Jibik como parte d'una campaña política escontra la educación occidental de los estaos de Borno, Yobe y Adamawa. D'elles, 53 neñes pudieron fuxir nos díes siguientes al secuestru. Toles escueles nel estáu de Borno zarráronse.
El 5 de mayu, el líder del grupu, Abubakar Shekau, reivindicó'l secuestru al traviés d'un videu au afirmaba que diba vendeles nel mercáu y que la educación occidental tenía de cesar. Una neña raptada nun secuestru anterior, y que pudo escapar, cuntó que les cautives yeren violaes delles vegaes per día y forzaes a convertise al islam, y que-yos cortaben el gargüelu si nun lo faíen.
Creación del Califatu
thumb|Zona de Nixeria baxo'l control de Boko Haram en [[xineru de 2015.]] A finales d'agostu de 2014, el líder del grupu anunció la creación d'un califatu, y llanzó diversos ataques, tomando'l control de la población de Bama, al norte de Nixeria, nun ataque que causó miles de desplazaos y que dexó víctimes fatales. Tres d'ello, Boko Haram llegó a remanar dafechu dellos territorios del nordeste de Nixeria, lo que se negó delles vegaes pol gobiernu d'Abuya; magar ello axencies internacionales y fontes independientes amosaron que'l grupu llegó a remanar a un grupu de más de 20 ciudaes nixerianes, alcontraes cuasi toes elles nos estaos Borno y Yobe.
Tres d'una serie d'alcuentros ente los líderes de los países de la rexón, Camerún anunció'l 30 de payares de 2014 la formación d'una coalición internacional escontra'l terrorismu integrada por Benin, Chad, Camerún, Níxer y Nixeria.
Espansión
thumb|Zona de Nixeria baxo'l control de Boko Haram en [[febreru de 2015.]] El 3 de xineru de 2015, los terroristes asaltaron una base del exércitu na ciudá de Baga, consiguiendo prindala al otru día; a lo llargo del mesmu mes de xineru, la organización empecipió una espansión de los territorios sol so control, llegando a conquistar en redol al 70% del estáu de Borno. En Borno, les ciudaes más importantes so poder de los estremistes pa xineru de 2015 yeren Damboa, Gwoza, Gamboru Ngala, Banki, Bama y Chibok. Nel estáu de Yobe fueron Buni Yadi, Bokwari, Maza y el sureste de Jiri. A mediaos del mesmu mes Boko Haram atacó una base militar camerunesa en Kolofata. El 18 de xineru'l grupu crució la frontera nixerianu-camerunesa, faciendo ataques sobre les llocalidaes de Maki y Mada, nel distritu de Tourou, nes proximidaes de la ciudá de Mokolo (Rexón del Estremu Norte), y secuestrando a ente 60 y 80 persones, la mayoría d'elles neños d'ente 10 y 15.
Ofensives escontra Boko Haram
El 4 de febreru l'exércitu de Chad mató a cerca de 200 militantes de Boko Haram na frontera Nixeria-Chad, como rempuesta a un ataque previu per parte de les milicies islamistes el día anterior. Pocu dempués Boko Haram llanzó un ataque sobre la llocalidá camerunesa de Fotokol, asesinando a 81 civiles, al pie de 13 soldaos de Chad y 6 de Camerún. Pela so parte, esi mesmu mes l'exércitu nixerianu retomó la ciudá de Monguno, causando importantes perdes a los estremistes, lo que confirmóse por fontes independientes. El 14 de febreru l'Exércitu de Nixeria al pie de tropes de Camerún, Chad y Níxer, llanzó una ofensiva pa tomar l'área de Sambisa, ún de los centros principales de Boko Haram, lliberando a un total de 687 muyeres y neños esclavizaes pola organización.
A lo llargo d'abril de 2015, les bases de Boko Haram na selva Sambisa foron atacaes pol exércitu nixerianu, lliberando a en redol a 300 muyeres y neñes. Les fuercies de Boko Haram retiráronse a los montes Mandara, a lo llargo de la llende Nixeria-Camerún. A finales d'abril, l'exércitu nixerianu afirmó tomar el control de la mayoría del territoriu nororiental primeramente en manes de Boko Haram, sacante l'área de la selva Sambisa.
El 15 de xunu hebo un ataque al traviés de dos terroristes suicides na capital de Chad, Xamena, escontra'l cuartel central de la policía, produciendo 27 muertos y cerca de 100 firíos. El gobiernu de Chad atribuyó la responsabilidá del ataque a Boko Haram, lo que llevó a que'l 18 de xunu les Fuercies Aérees de Chad llanzaren ataques escontra les bases del grupu en Nixeria. El 1 de xunetu produciéronse dellos ataques atribuyíos al grupu na llocalidá nixeriana de Kukawa, resultando 48 persones asesinaes, produciéndose al día siguientes nuevos ataques, resultando muertes otres 97 persones. Darréu, el 11 de xunetu, producióse otru atentáu del grupu escontra un mercáu de la capital chadiana, causando la muerte de siquier 15 persones.
Pela so parte, l'exércitu nixerianu llevó a cau n'ochobre de 2015 una operación militar escontra los poblaos de Bulajilin y Manawashe (Estáu de Borno), aínda en manes de Boko Haram. Tres l'ataque, nel que morreríen una trentena d'islamistes, recatáronse 338 persones secuestraes: 8 homes, 138 muyeres y 192 neños. Treslladáronlos a la llocalidá de Mubi.
Financiamientu
La Unidá d'Intelixencia Financiera de Nixeria llogró rellacionar el financiamientu del grupu terrorista por aciu organizaciones musulmanes de caridá. L'azaque ye ún de los principales medios de financiamientu de la organización islamista.
Tomotaka Okamoto
Tomotaka Okamoto (岡本 知剛, ) ye un futbolista xaponés.
Riorges
Riorges ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Natalie Bassingthwaighte
Biografía
Ye fía de Michael y Betty Bassingthwaighte, tien trés hermanes Melinda Sheldrick, Lisa Fogarty y Nicole "Nicky" Moore.
N'avientu del 2006 reveló qu'a los 23 años tuvo casada mientres un curtiu tiempu, sicasí'l matrimoniu nun duró y la pareya dixebrar en 1998.
Natalie salió mientres seis meses col arquiteutu Gordon Sloan, concursante del Big Brother d'Australia, sicasí la pareya terminó a mediaos del 2005, lamentablemente Gordon morrió nel 2007 lo que dexó a Natalie afarada yá que dende la so separación caltuvieren una bona amistá.
Salió con Ryan Eckersley, un asistente de direutor de la serie Neighbours.
A principiu del 2005 empezó a salir col batería Cameron "Cam" McGlinchey, antiguu miembru de la banda Rogue Traders. La pareya comprometer nel 2009. Más tarde el 16 d'agostu de 2010 Natalie dio a lluz a la so primer fía, Harper Rain Sinclair McGlinchey nun hospital en Melbourne.
Natalie y Cameron finalmente casáronse'l 4 d'avientu de 2011. En payares del 2012 la pareya anunció que taben esperando'l so segundu fíu. La pareya dio-y la bienvenida al so fíu, Hendrix John Hickson McGlinchey en mayu del 2013.
Carrera
En 1998 apaeció como convidada na esitosa serie australiana All Saints, onde interpretó a Deidre Macken de moza.
Ente 1999 al 2006 participó en series como Heartbreak High, The Lost World y en Stupid Stupid Man onde dio vida a Sandy Clarke. Tamién nes películes Counterstrike, The Mystery of Natalie Wood y en When Darkness Falls como Jinx de Luxe, nesta postrera cantó'l cantar "Every Baby Needs a Da Da Daddy" de Marilyn Monroe.
Nel 2003 xunir al repartu de la esitosa serie australiana Neighbours onde interpretó a la remanadora Isabelle Hoyland hasta'l 2006, depués de que Natalie decidiera dexar la serie pa enfocase na so carrera musical, polo que'l so personaxe dir de la cai Ramsay pa empecipiar una nueva vida. En marzu del 2007 tornó como convidada mientres dos selmanes en dellos episodios que fueron filmados en Londres. Pola so actuación nel 2006 foi nomada a un premiu gold logie na categoría d'artista más notable, esi mesmu añu tamién foi nomada a un premiu silver logie na categoría d'actriz más popular. Un añu dempués foi nomada na mesma categoría sicasí tampoco se llevó'l premiu. Natalie tornó a la serie'l 13 de febreru del 2018 y la so última apaición foi'l 20 de marzu del mesmu añu.
Nel 2008 convertir na presentadora de la versión australiana del concursu de baille So You Think You Can Dance.
thumb|230px|
Al pie de la so hermana menor Nicky Moore escribió un llibru pa rapaces nueves de 14 años col títulu de ''Sistahood! A Journal of Self-Discovery''. El llibru anima a les moces a siguir los sos suaños y ser tou lo que quieran ser, este salió a la venta n'abril del 2008.
Nel 2009 el personaxe de Sandra na película If at First You Don't Succeed, tamién apaeció na película d'horror Prey onde interpreetó a la doctora Kate; la película sigue a seis nuevos atraíos pol desiertu por un personaxe local, que'l so capitán precisa víctimes fresques pa consumir.
Nel 2010 interpretó a Maria Haken na tercer temporada de la serie criminal Underbelly: The Golden Mile, Maria ye la esposa de Trevor Haken un detective corruptu.
N'agostu del 2015 anuncióse que Natalie xuniérase al drama Brock onde va interpretar a Julie Bamford, la curtia novia del pilotu australianu Peter Brock.
Música
Natalie foi vocalista de la banda "Rogue Traders" del 2005 al 2008, depués de que decidiera dexar al grupu pa siguir la so carrera musical sola.
Nel 2008 Natale robló un contratu discográficu con Sony BMG pa grabar un discu solitariu.
Pal discu trabayó con nomes importantes nel pop como Chris Braide, Paul Barry, Steve Anderson, Jimmy Harry y Ina Wroldsen.
El so primer single Alive debutó'l 13 d'ochobre de 2008 y llogró el puestu númberu 8 na ARIA Singles. Natalie co-escribió'l cantar xunto a Andy Frampton y Arnthor Birgisson.
Más tarde el 20 de febreru de 2009 llanzó'l so nuevu álbum "1000 Stars" el cual debutó nel númberu 1; nella atopen cantares como In His Eyes" y Feel the Flow, esta postrera escribir col so noviu Cameron McGlinchey.
El segundu single del álbum Someday Soon foi llanzáu'l 10 de xineru y ocupó la posición númberu 7.
El tercer single del álbum foi 1000 Stars, que debutó'l 2 de mayu de 2009, ocupando la posición númberu 30 na Aria Singles Chart. El so cuartu single foi Not For You el cual salió'l 24 de xunetu del mesmu añu.
El quintu y últimu single de "1000 Stars" foi Love Like This debutando'l 28 de xineru de 2010. El video foi filmado n'avientu del 2009 en Sydney y ye utilizáu como parte de la campaña "Wear It With Pride", de los gais y lesbianes onde Natalie ye la embaxadora.
Filmografía
thumb|240px|Natalie mientres el Ivy Ballroom en Sydney en payares del [[2012.]]
Presentadora
thumb|225px|Natalie cantando en direuto con Rogue Traders nel [[2006.]]
Goussaincourt
Goussaincourt ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Topoloxía de rede
En dellos casos puede usase la pallabra arquiteutura nun sentíu relaxáu pa falar al empar de la disposición física del cableaxe y de cómo el protocolu considera dichu cableaxe. Asina, nun aniellu con una MAU (Multi-Station Access Unit) podemos dicir que tenemos una topoloxía  n'aníu , o de que se trata d'un aniellu con topoloxía n'estrella.
Goussaincourt
Tien una población de y una superficie de  km².
Topoloxía de rede
La topoloxía de rede determinar namái la configuración de les conexones ente nodos. La distancia ente los nodos, les interconexones físiques, les tases de tresmisión y los tipos de señales nun pertenecen a la topoloxía de la rede, anque pueden trate afeutaos pola mesma.
Xardín chinu
L'arte de la xardinería tien, pa los chinos, la mesma considerancia sagrada que la escritura o la poesía. El xardín ye, al empar, parte del so llar y llugar de recréu, un llugar máxicu”, un cosmos en miniatura nel que se procura recrear la imaxe d'una naturaleza ideal. El xardín representa un compromisu constante ente les dimensiones estétiques y simbóliques. Los xardinos chinos respuenden, por tanto, a una serie de códigos que, si omítense, dan como resultáu una interpretación bien parcial del so significáu o de lo que l'artista quixo espresar.
thumb|300px|Xardín de Yu Yuan en [[Shanghai.]]
Historia
La hestoria de la xardinería en China ye más que milenaria. El xardín tuvo, en principiu, un orixe místicu: Zhuangzi asina lo aseveraba, atribuyéndolo a un discursu de Confucio nel que se mentaba'l parque de Xiwei, soberanu llexendariu anterior al Emperador Mariellu (míticu) (II mileniu antes de nuesa yera). El xardín chinu tradicional simboliza'l paraísu nel mundu. Según les antigües lleendes chines, esti paraísu topar nel cume d'un gran monte que taba nunes alloñaes islles que se topaben en mediu del mar. Ellí atopábase'l mestranzu de la "eterna mocedá", que dexaba aportar a la inmortalidá. Esta lleenda esplica la gran importancia que'l monte, la mar y les islles tienen na simboloxía de los xardinos chinos.
Más prosaicamente, la xardinería desenvolvióse, ensin dala dulda, mientres el periodu de la Dinastía Han. Nun se buscaba, entós daquella, la so concepción estética, sinón que taba, más bien, dedicáu al descansu (El xardín "pol que pasiar ensin esmoliciones"- Mianyuan) y a la caza. El Shuowen jiezi arrexuntáu nel sieglu II de nuesa yera, menta los términos you (parque), pu (güertu), yuan (xardín) y yuanyou (parque). El parque Bechaï, ampliáu y reformáu más tarde, crear so la Dinastía d'Haber en 104 e. C.
A partir de la dómina de los Tang y de los Song, la redolada, tantu interior como esterior, empezó a adquirir una importancia preponderante na concepción de los xardinos, y yá, mientres l'imperiu de los Ming y los Qing, adquirieron la so dimensión artística y algamaron la so plenitú. Por tanto, cuando se menten los xardinos chinos, faise referencia a los xardinos creaos mientres esi periodu. Según la creencia popular, al sur del Ríu azul o n'el so delta atopen los xardinos más formosos que puedan imaxinase:
A partir del sieglu III, los xardinos espandiéronse, abandonando la esfera imperial, gracies a la crecedera d'una clase de mercaderes arriquecíos y, especialmente, a los altos funcionarios (shidafu) que queríen esfrutar de los dones de la naturaleza ensin tener qu'abandonar la ciudá y arrenunciar al so trabayu. Los distintos estilos empezaron a multiplicase en función del usu que d'ellos quixera faese. Dalgunos yeren de grandes dimensiones y bien opulentos, y fueron abiertos al públicu col fin de demostrar la prosperidá de los sos propietarios. Otros, otra manera, permanecíen ocultos a les miraes esteriores, calteniendo la so intimidá. Esencialmente son el reflexu de la cultura humanista china, que puede acomuñar al trunfu social llográu pol Estáu y l'Emperador, que poníen de relieve, de manera especial, los valores confuncionistas, el desenvolvimientu de la espiritualidá que s'adquier cultivando la vida interior basáu tou ello nos principios taoístes. Aplicáu a los xardinos, éstos adquieren una dimensión simbólica, intentando recrear una naturaleza idealizada y convirtiéndolos, d'esta miente, nun abellugu pa la meditación.
El desenvolvimientu del budismu y del taoísmu favorecieron que los xardinos formaren parte del mundu relixosu, incorporándose a los templos que los monxos construyeron alredor de les ciudaes.
L'arte de la xardinería china desenvolver en tres estados distintes (imperial, burgués y relixosu) y foi perfeccionándose hasta'l sieglu XVIII. La penetración occidental (misioneros, colonizadores), introdució, entós, la cultura de los xardinos occidentales. El xardín Yuanming Yuan, diseñáu polos misioneros franceses, ye l'exemplu más evidente d'esta intromisión que punxo fin, coles mesmes, a la xardinería china tradicional.
Magar el mapa de los mesmos na antigüedá, bien pocos xardinos chinos tradicionales subsisten anguaño. La mayor parte d'ellos fueron víctimes de quemes, casuales o provocaos. Como quiera que los edificios tradicionales chinos construyir con madera, nun subsiste nenguna muerte, nin siquier arquiteutónicu.
La influencia que la xardinería china pudo exercer frente a la xardinería xaponés y coreano quedó llueu esleida al desenvolver, éstos, la so propia estética.
Principales aspeutos del xardín chinu
Ji Cheng, autor del Yuanye, consideraba que, l'ésitu d'un xardín, dependía de dos principios básicos: l'adaptación a la redolada y l'imitación d'otros paisaxes.
Podría añedir, tamién, a estos dos principios, la creación d'un mundu en miniatura. El mundu "nun granu", ye una espresión budista que reflexa una de les mayores esmoliciones del diseñador chinu. La pequeñez ye lo que revaloriza l'oxetu. La reproducción del oxetu natural allóñase, poles sos dimensiones, de la realidá y adquier un calter máxicu o místicu. Cuanto más s'alloñar la reproducción del oxetu natural de la realidá, poles sos dimensiones, tantu más adquier un calter máxicu. Esti puntu tien d'averase al precedente. Si acondicionar un parque que contenga, por completu, toles esencies y elementos del universu constitúi, de por sí, un actu de maxa, amenorgalo al estáu de miniatura vuelve desaposia-y del postreru paecíu cola realidá y, poro, alzar percima d'esta postrera.
Llista d'asteroides/57001–57100
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Xardín chinu
Principales aspeutos del xardín chinu
Nos apartaos siguientes pueden constatase los distintos aspeutos que son llevaos a la práutica na concepción d'un xardín chinu.
Principios xenerales
L'artista tien que demostrar la so capacidá pa utilizar la redolada natural pa crear la so obra ensin intentar apoderalo. La simetría nun ye l'oxetivu, como asocede colos xardinos occidentales, l'artista trata, sobremanera, de buscar una harmonía xeneral que pueda dar una apariencia natural, intentando, de dalguna manera, llegar a una representación ideal de la naturaleza, y de sublimarla.
La vivienda componer de distintos edificios separaos ente sigo por unos patios dispuestos según un orde convencional, en principiu a lo llargo d'una exa (yang). Los xardinos tienen un plan llibre y asimétrico (yin). En toa composición esiste un espaciu abiertu nel cual dispónense les principales decoraciones y los pabellones más importantes dedicaos a la contemplación, asitiaos nel centru d'una encruciada de galeríes, paseos y bosquecillos.
La imitación de paisaxes
La imitación de la redolada ye tamién determinante na cualidá del xardín. Múltiples documentos procedentes de la dinastía de los Jin del Este menten esta práutica. Nun se trata de faer una copia esautamente igual, pero sí de recrear, nel ánimu de quien lo contemplen, les sensaciones que podría esperimentar si tuvieren ante l'escenariu representáu. Chen Chongzhou escribió: "Tola sotileza mora na pallabra ver”: la imitación algama'l so ésitu ente la intención y la casualidá d'una manera totalmente natural y elegante.
1954
Abreviatures
Xardín chinu
La imitación de paisaxes
La frontera ente l'artificiu y la realidá ye bien tenue, como lo demuestren los xardinos de les lamaserías (conventu de lames) a los que fueren destinaos los sacerdotes, o nos arrozales nos que trabayaben como llabradores.
1954
° : fecha de nacencia
Xardín chinu
Feng Shui
left|thumb|100px|Representación simplificada del términu Feng Shui
Gouraincourt
Gouraincourt ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
1954
† : fecha de la muerte
Xardín chinu
Feng Shui
El Feng Shui, (lliteralmente vientu y agua), ye una práutica d'orixe chinu que consiste n'estudiar los elementos que constitúin la redolada onde quier construyise un edificiu con cuenta d'aprovechar los fluxos d'enerxía p'asegurar l'harmonía del mesmu cola redolada y determinar la so idoneidad.
El Feng shui provién, a lo menos, del sieglu III, y los sos raigaños ideolóxicos son, inclusive, más antigües. Según les regles, el Feng shui, consiste en desenvolver una forma de vivir harmoniosa qu'asegure la prosperidá y el bienestar. La enerxía vital qi (lliteralmente aire, respiración, enerxía, temperamentu o atmósfera) tienen de ser captaos y destinaos a fines benéficos pal ser humanu. Según la filosofía taoísta el fluxu d'una enerxía invisible ye portadora d'una enerxía vital. Progresivamente al Feng shui fueron incorporándose otros elementos como, por casu, la geomancia o l'horóscopu.
Gouraincourt
Tien una población de y una superficie de  km².
Xardín chinu
Feng Shui
A partir del sieglu III foi faciéndose cada vez más corriente'l consultar colos espertos en Feng shui pa determinar l'allugamientu o la orientación d'una casa o d'una tumba. L'aplicación d'estos preceptos Feng shui nel diseñu de los xardinos foi convirtiéndose, adulces, nun fechu de lo más natural.
Un xardín chinu tenía que ser un reflexu de la naturaleza y, como yá se mentó, l'harmonía xeneral yera muncho más importante que la simetría y l'orde. El principiu fundamental del Feng shui: "menos ye meyor", s'evidencia nos xardinos: la calidá tien de prevalecer sobre la cantidá. El xardín chinu nun ye, no absoluto, l'esponente d'una coleición botánica. Los árboles llantar de manera asimétrica porque constitúin por sigo mesmos un elementu estructural que dexa crear unes interesantes perspectives realzando, de la mesma, otros elementos del xardín (piedres, agua, etc.).
Según el conceutu taoísta del yin y del yang l'harmonía produzse por cuenta d'elementos totalmente opuestos: guapura y feúra, claro y escuru, lluminosu y apagáu. Y esti equilibriu ente elementos opuestos ye aplicáu na concepción de los xardinos. Les piedres, coles sos formes trabancoses representen el yang, ente que los estanques o les balses, col so equilibriu, representen el yin.
Elementos fundamentales: l'agua y el monte
right|230px| thumb|Una ventana nun xardín chinu
L'agua y la piedra son elementos d'un gran valor simbólicu y constitúin, coles mesmes, les pilastres de la estética de los xardinos chinos.
Les piedres pueden disponese de distintes maneres. Pueden atropase pa producir l'efectu d'un monte (Shan (etnia)|shan]], nesti casu tratar d'un aspeutu simbólicu, non estructural. Estructural, nesti casu les piedres formen una especie de telón de fondu d'una perspeutiva, dixebrando la siguiente ensin nengún elementu artificial. Disimuladamente contribúin a dar una impresión d'amplitú magar la pequeñez del xardín. Los peñascos, dispuestos solitariamente, escoyer en razón de les sos formes trabancoses. Representen la incertidume y el wei (equilibriu precariu). Constitúin la osamenta de la cadarma de la Tierra simbolizada pelos montes, representaes, equí, en miniatura. L'agua (shui), sumir a esta metáfora, porque'l so movimientu perpetuu nes canales o regatos que percuerren el xardín simbolizaría'l pulsu viviente de la Tierra.
L'agua ye unu de los elementos esenciales. Favorez, pol aselu que tresmite, la contemplación meditativa. El soníu d'una corriente d'agua, afechiscamente asitiada, va reforzar esti sentimientu. L'estanque, de formes sencielles, procurando siempres caltener l'harmonía natural, asitiar nel centru enllazando los distintos elementos del xardín. L'agua simboliza, tamién, la fuercia latente que, percorriendo les sinuosidades del terrén, ye capaz de erosionar el peñascu más firme. L'agua ilustra, nesti casu, unu de los valores primordiales del taoísmu:
thumb|230px|El xardín de la política de lo simple en (Suzhou).
L'home d'una virtú cimera ye como l'agua
L'agua procura faer el bien a tolos seres ensin lluchar
Vive nos llugares que repuna la llocura
Ente toles coses que conformen el mundu, l'agua ye l'elementu más blandu y más débil
y, sicasí, puede quebrar lo más duro y lo más resistente, ¡nada puede vencela!
Por eso nada puede reemplazar a l'agua
Lo que ye débil trunfa sobre lo que ye fuerte
Lo que ye blandu trunfa sobre lo que ye duru
Lao-Tse, Tao-te king..
La presencia del arte nos xardinos chinos: influencies taoístes
La ideoloxía de la filosofía taoísta alrodiu de la naturaleza, de la mesma manera que se reflexa nes artes como la poesía y l'escritura, constitúi una constante na concepción de los xardinos chinos. El Tau (lliteralmente la vida) ye más bien un procesu, qu'un camín a siguir. Esta filosofía fai fincapié na unidá col universu, nel que tolos elementos tán constituyíos del mesmu material, el qi. El Tau ye'l compendiu de toles coses pasaes, presentes y futures.
Los inmensos peñascos erosionados pol pasu del tiempu son una manifestación del Tau yá que nellos ponse de relieve'l trescurrir del tiempu y el nuesu inciertu porvenir.