cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gotemburgu
Historia
Darréu la rexón meridional de la península escandinava tuvo habitada por un pueblu que recibió'l nome de göther. Esiste ciertu tracamundiu na identificación d'esti pueblu por cuenta de los diversos nomes que recibieron: göther, gaetar, guter, gautar, jutar, goter, iotes, llamaos tamién en castellán godos, gautas y xutos. Como la fonética indica un soníu asemeyáu, esto podría indicar qu'hubo un pueblu orixinal que depués s'esvalixó. Sía que non perpetuóse hasta l'actualidá, recibiendo l'actual territoriu del sur de Suecia'l nome de Götaland.
Nun esisten referencies específiques sobre'l llugar qu'ocuparía'l futuru Gotemburgu, mientres los llamaos periodu de les migraciones y yera Viquinga, anque hai una referencia nes sagues islandeses a Elfarsker (los castros del ríu), que podría referise al archipiélagu de Gotemburgu.
El precedente más inmediatu de Gotemburgu foi un pobláu suecu llamáu Lödöse, nomáu en dellos escritos alredor del añu 1300, allugáu a unos 40 km corriente enriba del ríu Göta älv, que sirvía como puntu d'intercambiu comercial y puertu mientres la Edá Media.
Suecia solo tenía na rexón un corredor de 10 km d'anchu con salida al mar, polo que la so importancia estratéxica yera peralta. Cola apaición de los reinos de Noruega y Dinamarca, el pobláu empezó a sufrir del control y ataques de noruegos y daneses, lo que motivó'l treslláu de la población a lo que güei se conoz como'l suburbiu Gamlestaden na ciudá de Gotemburgu, recibiendo'l nome de Nueva Lödose.
En 1366 construyóse una fortificación de madera pa protexer a los habitantes, que foi destruyida en 1502 y reemplazada por otra fortificación más permanente. thumb|El puertu de Gotemburgu. Otra fortificación que se construyó a mediaos del sieglu XIV, pa reforzar la presencia de Suecia nel área, foi una fortaleza llamada Älvsborg na desaguada del ríu Göta älv, nel llugar denomináu Klippan, que camudó de manes delles vegaes ente suecos, daneses y noruegos, amás de refaimientos y reforzamientos hasta mediaos de la década de 1660, cuando definitivamente baltóse pa usar los sos materiales na construcción d'una nueva fortaleza col nome Nueva Älvsborg, que tamién sufrió ataques daneses, siendo'l postreru en 1719. Güei la fortaleza ye una atraición turística.
Les continues turbulencias polítiques ente los reinos de Suecia, Noruega y Dinamarca torgaron el desenvolvimientu de la ciudá hasta'l reináu de Carlos IX, que fundó un pobláu na islla Hisingen, en 1603, dándo-y el nome de Göteborg, poblándolo con inmigrantes alemanes, escoceses y neerlandeses (na so mayoría del sur de los Países Baxos), a los que prometió llibertá de relixón y comerciu, que taben bien comprometíes nel so país d'orixe, pensando tamién n'aprovechar les conocencies na construcción de fortificaciones y los contactos comerciales qu'apurriríen. Sicasí, nun pasó enforma tiempu primero que los daneses conquistar y destruyeren, en 1611.
En 1621, el rei Gustavo II Adolfo decidió construyir la ciudá nel llugar que güei ocupa, dotándola de murios fortificaos, lo que dexó'l so desenvolvimientu y prosperidá.
Nun foi casualidá que fueren neerlandeses de la provincia d'Holanda'l constructores de la nueva ciudá. El terrén yera pantanosu ya inestable, polo que les téuniques usaes pa fundar Ámsterdam, fueron utilizaes pa construyir Gotemburgu, incluyendo la construcción de les canales que la crucien.
El poder político tuvo en manes de los inmigrantes neerlandeses hasta'l fallecimientu del últimu conceyal d'esti orixe, en 1652. El poder político yera tal, qu'hubo proposiciones de decretar el neerlandés como la llingua oficial de Gotemburgu.
En 1658 roblóse'l Tratáu de Roskilde, nel cual Suecia llogró de Noruega la rexón de Bohuslän, escontra'l norte; y de Dinamarca la provincia de Halland, escontra'l sur, lo que dexó finalmente consolidar a Gotemburgu como ciudá y puertu estratéxicu, recibiendo amás el privilexu real de comerciar con otros países.
Mientres el reináu de Carlos XI construyéronse dos fortificaciones importantes. En 1689 el fuerte Skansen Kronan nel güei barriu Faiga, y en 1694 el fuerte Skansen Lejonet con murios de 7 m d'espesura, yá que tamién yera un polvorín, nel güei barriu Gullbergsvass.
En 1731 fundóse la Compañía sueca de les Indies Orientales, con sede na ciudá, que la fixo floriar económicamente, col provechosu comerciu con Asia. El so puntu d'embarque taba nel llugar llamáu Klippan.
A empiezos del sieglu XIX la principal actividá económica yera la pesca, acompañada del tráficu comercial de Suecia escontra l'oeste, principalmente escontra Estaos Xuníos.
Yá a mediaos de sieglu la ciudá empezó a desenvolvese industrialmente, acompañáu de la construcción d'un importante estelleru (1841-1977). La prosperidá de la ciudá nun yera sicasí la prosperidá de Suecia, yá que nada menos que 1 300 000 suecos tuvieron qu'emigrar ente 1820 y 1920, por cuenta de la mala situación económica en que vivíen, siendo'l so destín principalmente Estaos Xuníos, vía Gotemburgu.
A empiezos del sieglu XX yera yá una moderna ciudá industrial, see d'importantes industries como SKF (1907) y Volvo (1926), con una población de 130 000 habitantes (en 1900).
Mientres l'intre del sieglu empezó a menguar l'actividá industrial y l'estelleru foi esmanteláu, pero aumentó la so actividá comercial, el desenvolvimientu del turismu y d'instituciones educatives y culturales.
Xeografía y naturaleza
thumb|Gotemburgu dende'l cielu. thumb|Mapa del centru de la ciudá. Gotemburgu ta allugada na mariña oeste de Suecia, na provincia de Västra Götaland, frente al estrechu de Kattegat -que ye un brazu del mar del Norte-, na desaguada del ríu Göta älv. Ta asitiada en dambos llaos del ríu Göta älv.
Con una superficie de 448 km², llinda al norte col conceyu de Kungälv, al nordeste col conceyu de Ale, al este colos conceyos de Lerum y Partille, al sureste colos conceyos de Härryda y Mölndal, al sur col conceyu de Kungsbacka, y al oeste col estrechu de Kattegat.
La ciudá tien un clima relativamente moderáu y bastante agua, causaos pola corriente del Golfu.
L'área metropolitana abarca les comuñes de Ale, Härryda, Kungälv, Lerum, Mölndal, Partille, Stenungsund, Tjörn y Öckero na provincia de Västra Götaland, y Kungsbacka na provincia de Halland.
La islla Hisingen, que forma parte de la ciudá y ye la cuarta islla de Suecia en tamañu (199 km²), ta dixebrada de la mariña pel ríu Göta älv al sur, y el ríu Nordre älv al norte.
Esisten dos montes mayores, el Skanberget o Risåsen, y el Ramberget, dende que la so visu llograr una vista panorámica de la ciudá.
Hai 14 reserves naturales: Vättlefjäll, Göta-Nordre Älv, Prästgårdskilen, Sillvik, Rya skog, Vrångöskärgården, Delsjöområdet, Änggårdsbergen, Sandsjöbacka, Hult Åsen, Vinga, Vargö, Erdalsen y Safjället.
Los 21 barrios
Gotemburgu atópase estremada en 21 barrios: Askim, Backa, Bergsjön, Biskopsgården, Centru (Centrum), Frölunda, Gunnared, Härlanda, Högsbo, Kortedala, Kärra-Rödbo, Linnéstaden, Lundby, Lärjedalen, Majorna, Styrsö, Torslanda, Tuvi-Säve, Tynnered, Älvsborg, Örgryte
Clima
El clima de Gotemburgu ye oceánicu. Pel branu les temperatures máximes ronden los 19-22 °C y les mínimes 10-13 °C. Pel hibiernu les máximes ronden los 0-2 °C y les mínimes -2 - -4 °C. Les precipitaciones son abondoses y regulares siendo'l branu y la seronda les estaciones más lluvioses y la primavera la más seca. La máxima temperatura rexistrada en Gotemburgu foi +34.1 °C. La temperatura más baxo que se rexistró ye de -26.4 °C.
Patrimoniu
El mar y la historia comercial ya industrial de la ciudá reflexar na vida cultural de la ciudá.
Archipiélagu
Una popular atraición turística ye'l paséu en barcu pol archipiélagu, onde pueden visitase la fortaleza Nueva Älvsborg, el castru Vinga col so faru alzáu en 1851 y les islles Styrsö: Asperö - Brännö - Donsö - Knarrholmen - Kårholmen - Köpstadsö - Sjumansholmen - Stora Förö - Styrsö - Vargö y Vrångö, que tán allugaes al sur del archipiélagu. Esisten referencies nes sagues islandeses, que podríen mentar delles d'estes islles como llugares de xunta de los xefes viquingos, col nome de Elfarsker (los castros del ríu).
Parques
Esisten dellos parques nel interior de la ciudá. La cercanía ente ellos forma una gran zona de recréu. Los más conocíos son:
Slottsskogen (el monte del castiellu), tien una superficie de 137 ha. El so nome referir a la fortaleza Älvsborg, yá sumida. El monte perteneció a la casa real sueca hasta 1868, cuando se trespasó a la ciudá y foi convertíu en parque en 1874. Ye un parque abiertu de llibre accesu, con grandes árees verdes, bien visitaes nos díes de branu pola población. Nos sos terrenes ta allugáu'l Muséu d'historia natural, un observatoriu, un pequeñu zoolóxicu empobináu a los neños, un muséu de viviendes, canches deportives y café-restorán.
El parque Trädgårdsföreningen – el Xardín Botánicu de Gotemburgu - el parque Söderlingska.
L'Avenida
Kungsportsavenyn, llamada coloquialmente Avenyn (l'Avenida) ye'l principal bulevar de la ciudá, d'aproximao 2 km d'estensión, que va dende l'antiguu foso que defendía la ciudá xunto a los murios fortificaos, hasta Götaplatsen, una plaza flanqueada pol Muséu de Belles Artes, la Sala de Conciertos y el Teatru municipal. Nel trayeutu atópense tamién el Gran Teatru y la Biblioteca municipal. Dotada d'anches ceres, foi diseñada y construyida ente les décades de 1860 y 1870. La mayor concentración de pubs y restoranes de la ciudá atópase ellí.
Museos
Fachada principal del Muséu Röhss.|thumbthumb|Muséu municipal. El Muséu de Belles Artes tien una importante coleición de pintures d'artistes suecos como Anders Zorn, Bruno Liljefors, Hanna Pauli, Carl Larsson; los noruegos Christian Krohg y Edvard Munch; otros europeos como'l holandeses Rubens y Rembrandt, el noruegu danés Ciscar Severin Kroyer. Les obres espuestes cubren un periodu que va dende'l sieglu XV hasta los nuesos díes. Esíbese tamién una gran coleición d'escultures.
El Centru Hasselblad, con exhibiciones fotográfiques, comparte espaciu col muséu.
El Salón d'arte moderno, con exhibiciones permanentes mientres tol añu. Ta vecín al muséu de Belles Artes.
El Muséu Röhss ye l'únicu en Suecia empobináu al diseñu y les artes decoratives.
El Muséu Municipal ocupa l'antigua propiedá onde funcionaba la Compañía sueca de les Indies Orientales y exhibe periodos de la historia de Gotemburgu y Suecia ente otros.
El Muséu d'Historia Natural exhibe una amplia amuesa de taxidermia qu'inclúi un ballenatu azul.
El Muséu Patriciu (Sjöfartsmuseet) nel barriu Majorna, exhibe la historia naval, pesquera y del mar en Gotemburgu. Tien amás un acuariu y un terrario.
Maritiman, antes llamáu Göteborgs Maritima Centrum, entiende la exhibición d'una quincena de naves de dellos tipos, incluyendo un monitor.
Universeum ye un centru científicu pa exhibiciones empobinaes al públicu polo xeneral.
Världskulturmuseet ye un muséu empobináu a la exhibición de distintes cultures del mundu.
Volvo Museum exhibe coleiciones de los distintos productos fabricaos pola empresa Volvo dende la so fundación.
Teatros
Stora Teater (Gran Teatru) popularmente llamáu Storan (el Grande) foi inauguráu en 1859 col nome de Nya Theatern. Ente 1920 y 1994 foi'l principal escenariu de la ciudá pa espectáculos musicales como operes, operetes y musicales. Cola inauguración de la Ópera de Gotemburgu, en 1994, pasó a ser una filial del Teatru municipal.
Lorensbergsteatern (Teatru Lorensberg) foi inauguráu en 1916 y consideráu unu de los más modernos de la so dómina, tantu pola so capacidá de 790 butaques, como pol so escenariu xiratoriu y el so ciclorama. Ta allugáu na plaza del mesmu nome
Göteborg Stadsteater (Teatru Municipal) foi inauguráu en 1934. Ta allugáu na plaza Göta (Götaplatsen), puntu cultural gotemburgués. La so arquiteutura ye neoclásica.
Folkteatern (Teatru del Pueblu) foi inauguráu en 1951. Ta allugáu na plaza Järntorget, nes llendes de los barrios Faiga, Linnéstaden y Masthugget, xunto a los locales de la Casa del Pueblu y otres instituciones pertenecientes al movimientu obreru suecu.
Música
Gotemburgu foi'l trubiecu del New Wave of Swedish Death Metal, o Nueva fola del death metal suecu, yá que bandes locales como In Flames, Dark Tranquillity, At the Gates y Avatar(banda) dieron el pie inicial, caracterizando depués el Death Metal Melódico, que ye una caña que dexa utilizar muncha más téunica que'l death metal orixinal, según les escales menor y harmónicu menores, dándo-y un tinte agriduz, y con bastantes influencies nel Black Metal, polo que xenera una atmósfera murnio y solemne, ensin dexar de llau la so base Death Metalera. thumb|Edificiu de la [[ópera.]] Göteborgs Konserthus (la Casa de Conciertos de Gotemburgu) forma parte del complexu cultural de Götaplatsen. Foi inaugurada en 1935, tien 1 247 butaques y una acústica musical nel so salón principal, recubiertu de pládanu sicomoru (Acer pseudoplatanus), destacable pola so calidá. El destacáu direutor d'orquesta Neeme Järvi dirixó la Orquesta Sinfónica de Gotemburgu (Göteborgs Symfoniker) de 1982 a 2004.
Tamién ye la ciudá d'orixe de la banda Oi!-Punk Rock Perkele (banda), como tamién lo son Protestera, Warvictims y la llexendaria Anti Cimex.
Cine
Göteborgs filmfestival (Festival internacional de cine de Gotemburgu), festival ensin fines d'arriquecimientu que se celebra cada añu na última selmana de xineru, dende 1979. El puntu central ta en salón de cine Draken na Plaza Järntorget.
Eventos
Hammarkullekarnevalen (l'Antroxu de Hammarkullen) ye una fiesta popular que nació en 1974 por iniciativa de los vecinos y de los funcionarios de recreación del barriu Hammarkullen. De ser un desfile peles cais del barriu, foise tresformando nun antroxu por influencia de la gran colonia inmigrante llatinoamericana residente ellí, y desenvolvióse profesionalmente hasta algamar fama y prestíu. Presentar na última selmana de mayu y dura tres díes.
Cortègen ye un desfile entamáu por estudiantes de la Universidá Téunica Chalmers. Empecipiáu en 1909 como celebración del empiezu de la primavera, foi evolucionando como una fiesta estudiantil, na cual unos 500 estudiantes constrúin los sos propios “carros”, que representen con sentíu risible, diverses temes del añu recién pasáu y dellos inventos absurdos. Celébrase'l 30 d'abril y ye bien esperáu pola población.
Svenska Mässan (la Feria de muestres de Gotemburgu) Inaugurada en 1918, foi creciendo hasta algamar una superficie de 4,1 ha. En 1982 presentóse la primer amuesa de llibros (Bok & Biblioteksmässan) que se constituyó na principal amuesa del rubro de los países nórdicos.
Göteborg Jazz Festival ye un festival musical añal dende 1985, principalmente empobináu al jazz tradicional. Unes 25 bandes internacionales interpreten el so repertoriu en 7 distintos restoranes y una ilesia. Dura tres díes. En 2010 desenvolver ente'l 18 y 20 de mayu.
Göteborg Dans & Teater Festival ye un festival internacional de danza y teatru que se celebra añu per mediu dende 1984. Fora de les representaciones, inclúyense seminarios, conferencies y talleres. Delles pieces amosar n'escenarios al campu. En 2010 el festival desenvolver ente'l 20 y 28 d'agostu.
Göteborgs Internationella Konstbiennal nuna muestra biañal d'arte contemporáneo inspirada nuna tema. Na Quinta Bienal 2009 participaron 17 artistes internacionales. Celebrar ente'l 5 de setiembre y el 15 de payares de 2009.
Tranvíes
thumb|Tranvía. La primer llinia de tranvía foi empecipiada pola empresa británica Gothemburg Tramway Ltd. en 1879 y yera de tracción animal. La empresa foi adquirida pela ciudá en 1900 y la llinia foi electrificada dos años más tarde. Dende 1907 empezó a estendese y yá en 1940 algamara la zona de Hisingen.
Na década de 1960 les sos llinies llegaben a los suburbios de Tynnered, Angered, Bergsjön y Länsmansgården. Estos últimos tramos construyir ensin cruces a niveles y con dellos túneles, previendo un futuru tresformamientu a un sistema de metro, pero los planes refugar pol altu costo que tendría la so construcción, especialmente na zona centro onde'l suelu ye enfollagáu. Anguaño cunta con 12 llinies, más una que solo empresta serviciu peles mañanes.
La sociedá cultural Spårvägssällskapet Ringlinien alministra'l percorríu d'una llinia históricu-turística con carros antiguos, dellos abiertos.
Educación
L'añu 1630 establecióse la primer escuela básica col nome de "Escuela pública pa la educación xuvenil n'estudios teóricos" (Allmän skola till ungdomens undervisning i bokliga konster), que tuvo'l so primer local nos patios de la catedral de Gotemburgu (Domkyrkan). L'añu 1647 la reina Cristina dio-y una carta fundacional qu'alzó'l so rangu a institución d'educación secundaria, recibiendo'l nome de "Real escuela secundaria de Gotemburgu" (Götheborgs Konglig Gymnasium). Anguaño hai alredor de 40 instituciones d'educación secundaria (gymnasieskolor), siendo una de les más antigües Hvitfeldtska gymnasiet, fundada tamién en 1647.
thumb|Fachada de la Universidá de Gotemburgu. Esisten dos universidaes, una ye la Universidá de Gotemburgu (Göteborgs universitet) fundada en 1891, con facultaes como la Escuela de Negocios (Handelshögskolan vide Göteborgs universitet), l'Hospital Universitariu Sahlgrenska (Sahlgrenska Universitetssjukhuset) y l'Escuela de Belles Artes Valand (Konsthögskolan Valand).
La otra ye la Universidá Teunolóxica Chalmers (Chalmers tekniska högskola) fundada en 1829. Dambes empecipiaron les sos actividaes gracies a donaciones privaes. Xuntes tienen más de 60 000 estudiantes, lo que fai de Gotemburgu la ciudá con más población universitaria d'Escandinavia.
Tamién hai cuatro universidaes populares: (Folkhögskola) : Arbetarrörelsens Folkhögskola i Göteborg, Folkhögskolan i Angered, Göteborgs Folkhögskola y Kvinnofolkhögskolan, empobinaes a la educación d'adultos.
Francisco Serrano y Domínguez
Francisco Serrano y Domínguez, duque de la Torre y conde consorte de San Antonio, foi un militar y políticu español qu'ocupó los puestos de rexente, presidente del Conseyu de Ministros y postreru presidente del Poder Executivu de la Primer República Española.
Inicio
Serrano participó de forma destacada na Primer Guerra Carlista, xubiendo rápido por méritos de combate. Foi ayudante del xeneral Espoz y Mina mientres l'añu 1835, y del so padre, xeneral en xefe de Cataluña, dende l'añu 1836, llogrando la Cruz Gallardoniada de San Fernando. Al roblase'l Conveniu de Vergara, en 1839, yá yera coronel, y al añu siguiente xubió a brigadier.
Periodu isabelín
Impulsáu por una gran ambición que lu llevaría a camudar de bandu según les circunstancies, empezó la so carrera política en xunetu de 1839 como diputáu por Málaga. A partir de setiembre de 1840 collaboró col xeneral Baldomero Espartero -que-y nomó mariscal de campu-, anque trés años dempués, ocupando la cartera de Guerra, xunir al movimientu lideráu pol xeneral Ramón María Narváez que derrocó a aquél como rexente. A finales de 1843 foi per unos díes el ministru de la Guerra nel gobiernu moderáu de Salustiano de Olózaga, estremándose depués de la política hasta qu'en 1845 foi nomáu senador.
miniatura|left|220px|Semeya de Serrano, d'[[Antonio Gisbert.]] Nesti tiempu Serrano convertir nel favoritu de la reina Sabela II, quien en 1843 fuera declarada mayor d'edá -a la edá de trece años- y trés años dempués casóse, en contra de la so voluntá, col so primu hermanu, l'infante Franciscu d'Asís. El so ascendiente na corte de la nueva reina, con quien caltuvo rellaciones sentimentales y de la que recibió numberosos favores —por ello yera conocíu como El Xeneral Guapu—, tuvo a puntu de provocar una crisis institucional, resuelta en 1848, tres la vuelta de Narváez, cuando'l gobiernu de Joaquín Francisco Pacheco reconcilió a la reina col so maríu y movió a Serrano, designándolo capitán xeneral de Granada, cargu qu'ésti namái ocupó unos meses, retirándose darréu de la vida pública mientres dellos años. Nesti periodu de la so vida viaxó a Rusia, onde estudió a xeitu la so organización militar y próximo a la edá de 40 años casóse cola so prima Antonia Micaela Domínguez y Borrell de 19 años, II condesa de San Antonio, cola que tuvo 5 fíos.
Serrano tornó a la política en 1854, participando nel pronunciamientu militar de la Vicalvarada y sofitando la torna del xeneral Espartero; nos dos años siguientes ocupó la Direición Xeneral d'Artillería y foi embaxador español en París.
Ente 1856 y 1868, periodu apoderáu poles fuercies polítiques moderaes, contribuyó a formar el partíu políticu de la Unión Lliberal, lideráu pol xeneral Leopoldo O'Donnell, so que'l so gobiernu ocupó la Capitanía Xeneral de Cuba ente 1859 y 1862. Nos sos trés años de destín caribeñu fixo una gran fortuna dexando'l tráficu d'esclavos, amás de contribuyir a crear una opción política na islla que va compaxinar la pertenencia española de Cuba y l'autonomía solicitada polos criollos cubanos, anque se vio invalidada pola actitú gubernamental en cualquier tema referida a les provincies d'Ultramar. Darréu llogró'l Toisón d'Oru pol aforfugamientu de la sulevación del Cuartel de San Gil, xunto col títulu nobiliariu de duque de la Torre con Grandor d'España y foi ministru d'Estáu con O'Donnell.
En 1867, tres la muerte d'O'Donnell, algamó la xefatura política de la Unión Lliberal. De magar, nun nuevu xiru políticu, participó na combalechadura pa destronar a Sabela II, averándose a los progresistes, lideraos pol xeneral Juan Prim, y a los demócrates, razón pola cual foi desterráu a Canaries.
Revolución de La Gloriosa
thumb|250px|right|Gobiernu Provisional, 1869. thumb|250px|Placa conmemorativa nel númberu 14 de la [[Calle Serrano (Madrid)|calle Serrano de Madrid, nomada asina n'honor al xeneral, que vivió y finó nella.]] En 1868 encabezó, xunto con Prim y l'almirante Topete, una revolución (La Gloriosa) que derrocó a la reina, gracies a la decisiva victoria militar na batalla de Alcolea del 28 de setiembre.
La Xunta Provisional Revolucionaria de Madrid encargó-y el 3 d'ochobre la formación d'un Gobiernu Provisional, qu'aceptó a otru día y que quedó constituyíu'l 8 d'ochobre. El 25 de febreru de 1869 nomóse-y presidente del Poder Executivu. y tres la promulgación de la Constitución de 1869 les Cortes Constituyentes -y invistieron col cargu de rexente del Reinu. Tres xurar d'Amadeo I, volvería ocupar en dos causes la Presidencia del Conseyu de Ministros en 1871 y 1872. Implicáu dempués en diverses maniobres polítiques —suscribió'l conveniu de Amorebieta colos líderes carlistes de Vizcaya, que foi mal recibíu poles Cortes Xenerales, polo que solicitó a Amadeo I que suspendiera les garantíes constitucionales, a lo que se negó'l rei—, tres la proclamación de la Primer República pasó a Francia, en fracasando nel so intentu de sulevar la Milicia Nacional.
Primer República
En 1874 tornó a España pocu antes del golpe d'Estáu del xeneral Pavía, y tres ésti, aceptó'l cargu de presidente del Poder Executivu de la República, y eslleió les Cortes republicanes en 1874, instaurando una especie de dictadura republicana de concentración con talante conservador pero con ciertes aspiraciones lliberales. La so ambición yera convertise nel Mac-Mahon español. Serrano gobernó sofitáu na Constitución de 1869, que yera, recordemos, la primer Constitución democrática. Serrano acabó cola rebelión cantonal y llevantó el sitiu de Bilbao en 1874, dexando a los carlistes práuticamente derrotaos. Pero la destrucción de les fuercies polítiques republicanes abriera'l camín pa la restauración de los Borbones, bastiada nos díes finales d'avientu de 1874 pol pronunciamientu de Martínez Campos en Sagunto.
Restauración borbónica
En reconociendo a Alfonsu XII como nuevu rei, nun pudo afaese al nuevu sistema políticu de partíos escurríu pol conservador Cánovas. Anque foi xefe nominal del Partíu Constitucional (xerme del futuru Partíu Lliberal), quedó desairado pol monarca y por Cánovas cuando éstos prefirieron a Sagasta como líder lliberal —principalmente p'alloñar a los militares de la política—, razón pola que se biforcó col grupu de la Izquierda Dinástica en 1881, que nun tuvo actuación relevante.
Bénarville
Bénarville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Francisco Serrano y Domínguez
Restauración borbónica
Finó en Madrid el 25 de payares de 1885, el mesmu día que'l rei Alfonsu XII.
Bénarville
Tien una población de y una superficie de  km².
Casus belli
Causes belli
El casus belli, como parte del ius in bellu o "Derechu de guerra", busca regular les aiciones béliques de los distintos países, de manera que a priori prohibe'l recursu a la fuercia armada pa resolver conflictos, pero dexa l'usu del aparatu militar contra otru Estáu sol principiu de peracaba ratio, ye dicir como últimu recursu.
Avrilly (Orne)
Tien una población de y una superficie de  km².
Bénesville
Bénesville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cristina Blázquez Bermejo
Cristina Blázquez Bermejo ye Diplomada en Maxisteriu y foi alcaldesa de Trujillo de 2008 a 2011
En 2011 nun volvió presentar se a la reelección, siendo sustituyida por Fernando Acero, candidatu pol PSOE, que la so llista namái llogró 3 conceyales de los 13 que formen el Conceyu.
Aplodontia ablonda
El castor de monte (Aplodontia ablonda) ye una especie de royedor esciuromorfo primitivu de la familia Aplodontiidae. Ye la única especie de la so xéneru y familia. Magar el so nome común, nun ye nin un castor nin necesariamente un animal montano.
Fisiológicamente tán llindaos en microambientes húmedos, precisando iviernos non tan rigorosos. Nun son capaces de caltener el calor corporal tan eficientemente como otros xéneros de royedores que non enviernen.
Reproducción
La estación de cría ye de xineru a marzu, con 2-3 gazapos nacíos de febreru a abril. Nacen llampiños, rosaos, y ciegos. El so llonxevidá ye de 5 a 10 años. Nun son sociales, anque les sos cueves suelen asolapase.
Subespecies
Conócense siete subespecies de Aplodontia ablonda.
Aplodontia ablonda californica (Peters, 1864)
Aplodontia ablonda humboldtiana Taylor, 1916
Aplodontia ablonda pacifica Merriam, 1899
Aplodontia ablonda phaea Merriam, 1899
Aplodontia ablonda rainieri Merriam, 1899
Aplodontia ablonda ablonda (Rafinesque, 1817)
Puertu de Turku
El Puertu de Turku (en finés: Turun satama) ye un puertu asitiáu nel suroeste de Finlandia, onde'l continente atopar col entamu del archipiélagu de Turku. Asitiáu na quinta ciudá más grande de Finlandia, el puertu remana principalmente'l tráficu ente Turku y la capital sueca d'Estocolmu y les islles Åland.
El puertu estender por una amplia zona na mariña sur de la ciudá de Turku, a partir de la desaguada del ríu Aura al distritu de Pansio. L'área alredor de la estación de tren ye sirvida por cuatro ferries de pasaxeros (dos veces al día) de les compañíes Viking Line y Silja Line.
Llista d'asteroides/67401–67500
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
The Bryologist
The Bryologist (embrivíu Bryologist) ye una revista con ilustraciones y descripciones botániques que editóse en Binghamton (Nueva York) dende l'añu 1898 col nome de ''Bryologist. Journal of the Sullivant Moss Society''.
Ye una revista científica especializada de revisión por pares en brioloxía. Publicar trimestralmente pola American Bryological and Lichenological Society (ABLS). Empezó como un departamentu del Boletín Fern dedicada al estudiu de los mofos d'América del Norte. El so primer direutor foi'l Dr. A.J. Grout, quien pretende que'l boletín "dexe a cualesquier de los comenenciudos ​​en mofos de consiguir un pocu de conocencia d'estes plantes ensin trabayu nin gastos escesivos ... l'editor tamién tratar d'identificar a los abonaos los especímenes difíciles acompañaos poles notes y franquéu de torna. "
Apodemus agrarius
El mure llistáu (Apodemus agrarius) ye una especie de royedor miomorfu de la familia Muridae. El so área de distribución alcuéntrase estremada en dos zones, tando llargamente estendíu n'Europa oriental, el Cáucasu, Rusia hasta'l llagu Baikal, China, Península de Corea y Taiwán (China).
Will Ferrell
John William "Will" Ferrell (pronunciáu n'inglés /'fɛr.əl/; ) (Irvine, California, 16 de xunetu de 1967) ye un comediante, impresionista, actor y guionista d'Estaos Xuníos. Ferrell empezó la so carrera a finales de los años 1990 como un miembru del repartu del programa de comedia y variedá Saturday Night Live en NBC, y dempués protagonizó nel cine, películes de comedia tales como Old School, Elf, Anchorman: The Legend of Ron Burgundy, Kicking & Screaming, Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby, Más estrañu que la ficción, Blades of Glory, Semi-Pro, The Other Guys, y Land of the Lost. Ye consideráu como un miembru del "Frat Pack," una xeneración d'actores importantes a la comedia en Hollywood quien surdieron a finales de los años 1990 y mientres la década de 2000, incluyendo Jack Black, Ben Stiller, Steve Carell, Vince Vaughn, y los hermanos Owen y Luke Wilson. Más apocayá, apaeció como un invitáu nuna serie de cuatro histories en The Office.
En 2001, Ferrell foi nomáu pa un Premiu Emmy pola so actuación en Saturday Night Live. Tamién foi nomáu pa dos Premios Globu d'Oru—unu pa Los productores en 2006, y l'otru pa Más estrañu que la ficción en 2008.
Inicio
John William Ferrell nació'l 16 de xunetu de 1967 n'Irvine, California, fíu de Betty Kay (née Overman), una profesora na escuela primaria Old Mill School en Santa Ana College, y Roy Lee Ferrell, Jr., un músicu que llegó a actuar con The Righteous Brothers. Los sos padres nacieron en Roanoke Rapids, Carolina del Norte, y treslladáronse a California en 1964; Ferrell tien ascendencia irlandesa. Ferrell tien un hermanu menor, Patrick. Cuando tenía 8 años d'edá, los sos padres divorciáronse. Ferrell dixo sobre'l divorciu: "Yo yera'l tipu de mozu que dicía: 'Oi, mira'l llau bonu! Vamos tener dos Navidaes.'" El divorciu foi amistosu y dambos padres compartieron la custodia de los neños. El mayor problema yera'l trabayu de Llei como actor nel mundu del espectáculu, tenía sueldos inestables y pasaba enforma tiempu fora de casa. Creciendo nesti ambiente, Ferrell dicía que nun quería entrar nel mundu del espectáculu.
Will asistió a la Turtle Rock Elementary y al Rancho San Joaquin Middle School, dambos en Irvine. Más tarde asistió a University High School en Irvine, y xugó de kicker nel equipu de fútbol d'esta escuela. Tamién foi capitán del equipu de baloncestu y foi miembru del conseyu estudiantil. A manera de chancia, fundó un "reptile club" (a pesar de que nun conocía a naide que tuviera unu), pero solamente duró dos selmanes.
Ferrell llamó al tercer grau como "un añu esencial" na so vida. Diose cuenta que podía faer rir a los sos compañeros de clase si asonsañaba rompese la cabeza cerca de la paré, o si zarapicábase y cayía arremente; pensaba que yera una bona manera de faer amigos. según dixo al Orange County Register. Nel so últimu añu d'escuela secundaria, Ferrell y un amigu so interpretaben parodies risibles al traviés de la megafonía de la escuela col consentimientu del direutor, a cambéu, los dos teníen qu'escribir los sos propios materiales. Ferrell tamién actuó en parodies risibles pa los espectáculos de talentos de la escuela. Ganóse'l superlativu de "Meyor Personalidá" votáu polos sos compañeru de clase.
Matricular na Universidá del Sur de California, onde estudió periodismu y xunióse a la fraternidá Delta Tau Delta. Nel colexu mayor yera conocíu poles sos chancies, en delles ocasiones, poníase'l traxe del conserxe y pasiábase poles clases de los sos amigos. Tamién foi conocíu por actuar como un streaker, corriendo pol campus con dellos otros miembros de la fraternidá. Ferrell consiguió un puestu como reporteru nel departamentu deportivu d'una cadena de televisión llocal, pero nun esfrutaba col so trabayu.
Dempués de graduase en periodismu deportivu en 1990, supo que nun quería trabayar nel mundu de la radiodifusión y tuvo diversos trabayos, tales como aparca coches d'hotel, pero nel so segundu día rayó la parte cimera d'un monovolume al intentar pasar por una marquesina que taba demasiáu baxa. Tamién trabayó como contable en Wells Fargo, pero quedóse curtiu en $300 el primer día y en $280 nel segundu,él nun robaba'l dineru, yeren simples descuidos y despistes.
Cosacu
thumb|300px|La [[Cosacos zapórogos escribiendo una carta al Sultán|respuesta de los cosacos de Zaporozhia al sultán Mehmed IV de Turquía. Pintáu por Iliá Repin ente 1880 y 1891.]]
En términos sociopolíticos, dende'l sieglu XV y hasta agora la comunidá cosaca cuenta con estructura alministrativa interna que podría considerase como primitiva democrática y federal – daqué insólitu, novedosu ya inaceptable na totalidá de los casos n'Europa Oriental y Asia de la dómina medieval.
Cosacu ye'l nome común compartíu de forma independiente por dellos grupos de población y unidaes militares nel intre de la historia d'Europa oriental y de los territorios axacentes. El grupu principal y más numberosu ye'l de los cosacos rusos (казаки) de los ríos Don, Kubán, Térek y Ural y el de los cosacos Ucraínanos (козаки), respeutivamente. Daqué menos conocíos son los cosacos polacos (Kozacy) y los cosacos tártaros (Nağaybäklär). El nome cosacu» nun se debe confundir colos cazacos (naturales de Kazakstán, país n'Asia Central). En llingua nativa de Kazakstán a los orixinarios d'este llamar Kazáj: Cazacu.
Will Ferrell
Inicio
En 1991, Ferrell dexó la so casa gracies a los ánimos de la so madre por qu'escorriera daqué que realmente-y gustara, y treslladóse a Los Angeles pa empezar la so carrera nel teatru improvisacional.
Cosacu
En Rusia, los cosacos nativos esmoleciéronse, mientres sieglos y hasta agora celosamente, de caltener la pronunciación y escritura mesma del nome de la so nacionalidá y del so orixe. Acordies con l'antigua tradición cosaca, la pallabra «Kazak» ten de ser escrita y lleida de manera igual, tantu d'izquierda a derecha en trescripción eslava cirílica, como de derecha a izquierda en trescripción de llingües túrquiques. Los cosacos rusos participaron de forma importante na colonización de Siberia. A mediaos del sieglu XVII, los cosacos rusos algamaron la mariña del océanu Pacíficu. Los cosacos ucraínos formaron l'Estáu de los cosacos de Zaporozhia en 1649. Considerar el proxenitores de la moderna nación ucraniana y el discursu nacionalista ucraín apela, en gran midida, a los cosacos.
En 1670, el cosacu del Don Stenka Razin proclamó la República cosaca na ciudá d'Astracán, a veres del ríu Volga, cerca de la so desaguada nel mar Caspiu. Al anterior decretu d'abolición de la esclavitú amestó'l principiu d'igualdá y el fin de los privilexos en territorios d'esta República cosaca. Los cosacos del Don formaron el Estáu cosacu del Don en Rusia. Mientres la dómina del Imperiu rusu xunir a los cosacos del Don numberosos siervos rusos que fuxíen de los sos amos. Amás, los cosacos del Don y de Kubán fueron dos de les principales fuercies de resistencia contra los bolxeviques mientres la Guerra Civil Rusa. Na mesma dómina y tres el derrumbe del Imperiu rusu (en mayu de 1918), cosacos del Don encabezaos pol so atamán, Piotr Krasnov, nuevamente intentaron formar una república cosaca independiente n'unión colos cosacos de Kubán. La república incluyía diez provincies, cola capital na ciudá de Novocherkassk, col esquema alministrativu-políticu d'un Estáu federal independiente.
Will Ferrell
Carrera
Ferrell aprendió improvisación y comedia cuando asistió al Groundlings Theatre, un institutu de comedia basáu en Los Angeles. Dio en cuenta que gustó personificar persones notables, con Harry Caray, un llocutor de radio, como unu de los sos favoritos. Tamién creó personaxes orixinales, como los "Butabi Brothers," quien salen a clubes de baille p'amestar con muyeres, y son constantemente refugaos. Mientres tomando les sos clases, Ferrell llogró un trabayu nuna casa de puyes de la so amiga, Viveca Paulin. El trabayu foi ideal, porque foi abondo flexible por qu'asistiera a les audiciones y los ensayos mientres tamién yera emplegáu. Llogró papeles pequeños, incluyendo nes series de televisión Grace Under Fire y Living Single, en películes de baxu presupuestu como A Bucket of Blood, y en comerciales. En 1994, ganó una posición nel grupu profesional superior de The Groundlings.
Cosacu
Les tradiciones, cultura y la comunidá mesma cosaca na so mayoría fueron espuestos al estermín na dómina de la Xunión Soviética, especialmente ente los años 1922 y 1945, y na actualidá atopar nun procesu de resurdimientu. La gran mayoría de la comunidá cosaca ta concentrada nes rexones de Volgográu y de Rostov, 108 140 del total. Otros 21 444 cosacos son residentes del Krai de Krasnodar y de la rexón de Stávropol. 3 223 cosacos tán partíos ente la República de Karacháevo-Cherkesia y la República d'Osetia del Norte. El restu de la comunidá cosaca ta espardida a lo llargo y anchu de Federación de Rusia dende'l mar Bálticu hasta les mariñes del océanu Pacíficu. Independientemente de lo anterior y según distintes estadístiques, cerca de 10 millones de persones de dambos sexos en Rusia, n'Ucraína y nel esterior considerar a sigo mesmos como cosacos d'orixe o descendentes direutos d'estos.
Will Ferrell
Carrera
Dempués de la dismunición de la popularidá del programa prestixosu de NBC Saturday Night Live na temporada 1994-1995, un productor vio The Groundlings, y contrató a Ferrell, Chris Kattan, y a Cheri Oteri p'apaecer nel programa empezando na próxima temporada. Dempués de xunise con SNL en 1995, Ferrell trabayó col programa por siete años, dexándolo en 2002. Mientres la so tenencia nel programa, fixo un nome por sigo mesmu coles sos imitaciones de tales individuos como George W. Bush, Harry Caray, Robert Goulet, Neil Diamond, James Lipton, Ted Kennedy, Janet Reno, Ted Kaczynski, Alex Trebek, Jesse Ventura, Al Gore, Sadam Husein, y Fidel Castro. Tamién creó personaxes orixinales como Tom Wilkins, Marty Culp, Craig Buchanan, Dale Sturtevant, y David Leary. En 2001, Ferrell convertir nel miembru del repartu de Saturday Night Live colos salariales más altos, con un salariu de $350,000 por temporada.
Amy Jean Gilmartin
Amy Jean Gilmartin foi una botánica d'Estaos Xuníos. Trabayó estensamente na Washington State University, y en 1975 pasó a direutora del Yerbariu Marion Ownbey hasta'l so decesu en 1989.
Cosacu
Distribución xeográfica
thumb|250px|El mapa italianu de «Tataria Europea» (1684). [[Ucraína Dniéper ta marcáu como «Ucraína o la tierra de Cosacos de Zaporozhia (Vkraina o Paese de Cossachi di Zaporowa)». Nel este hai «Ucraína o la tierra de Cosacos de Don, que dependen de Moscovia (Vkraina ouero Paese de Cossachi Tanaiti Soggetti al Moscouita)».]] Los cosacos yeren d'antiguo nómades o seminómades; étnicamente son eslavos y na actualidá moren fundamentalmente en territorios de Rusia y d'Ucraína. Delles comunidaes atopar nel territoriu de Kazakstán (cosacos de Ural y Semiréchinskie). Antes vivíen principalmente nes estepes, ente'l mar Negru y el mar Caspiu, y tamién nos montes d'El Cáucasu. Col patrociniu del Imperiu rusu, el pueblu cosacu participó viviegamente na colonización de Siberia, conquistando estensos territorios dende los montes Urales hasta l'océanu Pacíficu, los montes Altái en Siberia, les estepes d'Asia Central y tamién estableciéndose nes mariñes del ríu Ussuri.
Los nucleos principales de la población cosaca atópase nes rexones de los ríos Don, Kubán y Dniéper, y reciben el nome de cosacos del Don y de Kubán, respeutivamente. Na actualidá esisten once comunidaes cosaques tradicionales nos territorios del ex-Imperiu rusu y ex-Xunión Soviética. La mayoría d'estes concéntrense en territorios de l'actual Federación rusa. Los cosacos orixinarios d'estes rexones reciben el nome respeutivu - Cosacos del Térek, etc. Caúna d'estes rexones cunta con autoridá alministrativa local cosaca. Amás esisten organizaciones cosaques en Moscú y San Petersburgu con representaciones de la so rexón específica:
L'últimu censu efectuáu antes de 1917 indicaba que la población cosaca en Rusia cuntaba con más de 4 millones de persones de dambos sexos, partíos principalmente por rexones fronterices del sur de Rusia. A partir del añu 1920 empecipióse la persecución sistemática, represalies y execuciones en masa del pueblu cosacu, desamarraos pol Partíu Comunista de la Xunión Soviética —más de dos tercios de la población cosaca fueron Crime d'estermín esterminaos solamente nos primeros diez años del gobiernu soviéticu—.
Un gran númberu de los cosacos fueron forzaos a emigrar y agora son residentes d'otros países, como Francia, Alemaña, Bélxica, Estaos Xuníos, Canadá, Australia, Arxentina, Chile y munchos otros. Munchos d'estos emigrantes caltienen estrecha rellación coles comunidaes cosaques en Rusia. Dalgunos, como nel casu de los cosacos residentes en Nueva Jersey, Estaos Xuníos, caltienen museos y biblioteques nacionales cosacos, destinaos a caltener el patrimoniu cultural, tradicional y históricu del so pueblu.
Acordies col censu oficial de la Federación de Rusia del añu 2002, per primer vegada dempués del censu del añu 1897, más de 140.000 persones de dambos sexos (0,1% del total de la población) en Rusia en forma abierta indicaron y oficialmente declararon la so nacionalidá como "cosaca", residentes y ciudadanos de Rusia.
Sieglos I-III
Los cosacos son un pueblu formáu a empiezos de nuesa yera (I-III d. C.) como resultáu de conexones xenétiques ente tribus de Turan de los escites (Kos-Saka ó Ka-Saka) y los eslavos maeotae-jázaros d'Azov con dalgún amiestu de asos-alanos o tanaisvos (del ríu Don). Escritures d'antiguos historiadores y xeógrafos xunto con datos arqueolóxicos dexen establecer en forma relativamente exacta la dómina y el llugar de la primer mención del pueblu cosacu pol so nome orixinal, como asina tamién los constantes procesos de mutaciones tribales nómades en formación del pueblu cosacu y entamu de la llingua eslava. Dende los tiempos d'antigüedá, dellos sieglos tras y hasta el día de güei, la pronunciación y la forma d'escribir el nome cosacos» en distintes fontes sufrió cambeos mínimos. Originalmente los griegos escribíen el nome d'esti pueblu como Kossajos. Asina, el xeógrafu griegu Estrabón describe a los antepasaos cosacos como «un pueblu embravecíu, allugáu en montes precaucasicas». 3 o 4 sieglos dempués, el nome cosacos» puede atopase n'escritures tanaisvos, descubiertes y estudiaes por V.V.Latishev. La variante en griegu «kasacos» caltener hasta'l sieglu X; dempués les escribes rusos empiecen entemecelo con nomes d'orixe caucásicu: Kasagos, Kasogos, Kazag. La escritura orixinal en griegu del nome «kossajos» apúrrenos dos elementos d'este: «kos» y «sajos», dos pallabres que signifiquen n'idioma de los escites «sajos blancos». Según los escites, el nome d'esta tribu («sajos») tien el mesmu significáu que la pallabra escita «saka», por eso la posterior manera griega d'escribir «kasakos», bien paecida a la forma actual, puede considerase como variante del nome anterior. Rescampla que'l cambéu d'elementu «kos» por kes» tien motivos netamente acústicos (fonéticos), les particularidaes de pronunciación y sentíu d'oyíu de distintos pueblos. Esta diferencia caltener hasta agora (Kazák, Kozák en distintos rexones de Rusia y d'Ucraína actual). «Kossaka», amás de «sajos blancos» tien otru significáu escita-iranín: «renos blancos».
Sieglos III-IX
Dende los tiempos antiguos y hasta el día de güei la vida de los Cosacos siempres foi rellacionada cola rexón noroeste d'Escitia Asiática. Los desplazamientos de los sos ancestros nel periodu migratoriu tempranu fueron marcaos por «kurgáns», un montículo (túmulu) de tierra en forma piramidal de grandes dimensiones sobre'l llugar d'un entierru de los miembros d'una tribu, soterraos xunto a un caballu. Estos «kurgáns» (túmulos) indiquen les primeres migraciones nos sieglos III-II e.C. dende la zona precaucasica a El Cáucasu Norte, onde les sos tribus pasu ente pasu adoptaron un estilu de vida asitiáu, afaciéndose al estilu de vida de los Eslavos Meotidos (Maeotae) («Severos» - según Plinio y «Suvaros» - por Ptolomeo). Como resultáu d'esi procesu, conocíu n'arqueoloxía como infiltración de los Sármatas al ambiente de los Meotos (Maeotae), nel Norte de Cáucasu y nel ríu Don apaez un pueblu específicu - amiestu de tipu eslavu-turanio, estremáu en delles tribus, conocíos polos nomes de Toretos, Torpetos, Torkos, Udzos, Berenzheros, Sirakos, Bradas-Brodnicos (Brodnici) y otros. Nel sieglu V, posterior a la invasión de los Hunos, la mayoría d'ellos atopóse ente los ríos Volga y Yaik (anguaño, ríu Ural), a onde xunto con ellos «llegaron» y los peculiares «kurgans». Dalgunos llegaron hasta les llanures nes riberes del ríu Don, llugar onde histriadores árabes del sieglu VIII atoparon a los Sacalibos y cien años dempués los perses - a los Brados-Brodnicos (Brodnici). Los asitiaos representantes d'eses tribus, permaneciendo n'El Cáucasu, obedecíen a los Hunos, Búlgaros, Jázaros y Asam-Alanos, nel reinu de los cualos la rexón d'Azov y Tamañ tenía por nome Tierra de los Kasak («Gudud Al Alem» d'Abu Hamid al-Garnati). Al pasar el tiempu y dempués de predicar apostólica del Santu Kirilo (Santu Cyril- esp., Saint Cyril- ing., Святой Кирилл- rus.) ente estes tribus definitivamente tomo posiciones predominantes el cristianismu (aproximao pal añu 860). Unos 30-40 años más tarde, cumpliendo les órdenes militares del Kagan de los Jázaros, los Kassakos del Volga (Udzos y Torkos) espulsaron a los Pechenegos de los territorios del ríu Volga y obligar a retirase cruciando ríos Donets y Dniéper. Mientres esa forzada retirada parte de los Pechenegos obedecieron a los Kassakos de Volga (Udzos y Torkos) y xuntos con ellos instaláronse nel ríu Don Baxu.
En toos estos territorios, Azov y Don, p'aquel entós yá falaben en dialectos eslavos. Esto foi bien sabíu polos griegos, testimoniu de cualos dio la razón al autor de Rossiyskij Chet´i Miney pa determinar que'l pueblu d'Azov «los griegos llamar kozaros; los romanos nomar por gazaros, y señalen que ye un pueblu de los skifos, de llingua eslava, el país de los cualos ta nes cercaníes del llagu Meotico» (por Rigelman). El tipu antropolóxicu cosacu y forma de falar cosaca formar nel ambiente del dominiu de los eslavos d'Azov, pero hasta'l día de güei los cosacos caltienen el paecer físicu de los turanos, munches pallabres turanas y la so fraseoloxía. Con razón hasta apocayá la llingua, pronunciación y en bona parte la fraseoloxía cosaca foi considerada como eslava-tártara.