cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Riazán
Riazán (en rusu: Рязань - Riazán) ye una ciudá del Distritu Federal Central de Rusia, al empar qu'un centru alministrativu del óblast de Riazán. Asitiada a veres del ríu Oká —el principal afluente del Volga pola so derecha—, ta a 196 quilómetros al sureste Moscú. Nel censu rusu del 2002 tenía 521 560 habitantes, y nel anterior censu soviéticu de 1989 tenía 514 638 habitantes. Al oeste de la ciudá atopa la base de bombarderos estratéxicos de Diáguilevo, y al suroeste de la ciudá atopen la base abandonada d'Aleksándrovo y el pequeñu Aeropuertu de Turlátovo.
Historia
Inda se pon en duda si'l kremlin de Riazán fundar unos colonizadores eslavos en 1095 como parte de la so emigración a territorios poblaos por tribus fineses. Primeramente construyóse de madera, siendo gradualmente reemplazáu por construcción de cementu. La parte más antigua caltenida del kremlin data d'antes del sieglu XV.
Sicasí, les primeres menciones escrites de la ciudá, col nome de Pereslavl'-Riazanski, daten de 1301. Nesi momentu la ciudá yera parte del Principáu de Riazán, qu'esistió dende 1129 y que'l so centru yera l'antigua ciudá de Riazán. El primer gobernante de Riazán supónse que foi Yaroslav Sviatoslávich, príncipe de Chernígov (una ciudá de la Rus de Kiev), dempués príncipe de Múrom-Riazán.
El territoriu de Riazán, asitiáu na llende ente'l monte y la estepa, sufrió numberoses invasiones procedentes del sur, llevaes a cabu por distintes tribus, incluyendo los jázaros, los pechenegos y los cumanos. Riazán foi la primer ciudá de Rusia en ser escalada polos mongoles de Batu Kan. El 21 d'avientu de 1237 foi brutalmente destruyida y nunca se recuperó dafechu. Como resultancia del saquéu, la sede del principáu treslladar al pueblu de Pereslavl-Riazanski, a unos 50 quilómetros de distancia, tomando'l nome de la destruyida capital. El llugar de l'antigua ciudá tomó'l nome de Stáraia Riazán (Riazán la Vieya).
En 1380, la Batalla de Kulikovo foi un momentu clave na historia de Rusia, na que'l Gran Príncipe Óleg de Riazán y los sos homes llucharon n'alianza con Mamai, un poderosu caudiellu de la Horda d'Oru, contra'l Gran Príncipe de Vladímir, Dmitri Donskói de Moscú.
A la fin del sieglu XIII los príncipes de Riazán movieron la so capital a Pereslavl, que va ser conocida como Riazán dende'l sieglu XVI (oficialmente renombrada en 1778). El principáu foi finalmente incorporáu al Principáu de Moscú en 1521.
La Riazán moderna
Por cuenta de la so cercanía a Moscú (tres hores en tren), la moderna Riazán tien una puxante vida nocherniega.
Monumentos de Riazán
El teatru dramáticu * El teatru de marionetes
Bertil Ohlin
Bertil Ohlin, foi un un economista suecu.
Biografía
thumb|Interregional and international trade, 1933
Ganador del Premiu Nobel d'Economía en 1977 pola so aportaciones teóriques al comerciu y les finances internacionales. El so nome acomuñar al modelu de comerciu internacional conocíu como modelu Heckscher-Ohlin.
Enllaces esternos
La real academia de Ciencies económiques y fiancieras: La real academia de ciencies económiques y financieres https://racef.es/es/academicos/correspondiente-estranxeru/escelentísimu-sr-dr-d-bertil-ohlin
Ian McEwan
thumb|Ian McEwan. Ian McEwan ye un novelista inglés.
Biografía
Estudió na Universidá de Sussex y na Universidá d'East Anglia. Publicó'l so primer llibru, una coleición de rellatos, First Love, Last Rites, en 1975, y con él ganó al añu siguiente'l Premiu Somerset Maugham. En 1998 ganó'l Booker Prize cola novela Amsterdam.
Obres
Otres obres suyes d'interés son: The Child in Time (1987), Atonement (2001) y Saturday(2005).
Saint-Cyr-de-Valorges
Saint-Cyr-de-Valorges ye una comuña francesa del departamentu de Loira, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Bryce Dallas Howard
Bryce Dallas Howard ye una actriz, guionista y direutora de cine d'Estaos Xuníos, fía del direutor Ron Howard. Fixo'l so debú como actriz so la direición del so padre na película Parenthood en 1989 y pasó a tener pequeños papeles en películes y faer apaiciones nel escenariu nos años siguientes. Mientres esti tiempu ella tamién asistió a la New York University (NYU), Tisch School of the Arts, depués de consiguir la Llicenciatura en Belles Artes, ya inscribióse n'escueles d'arte dramático. Dempués de ganar l'atención de M. Night Shyamalan, este dio-y un papel no que sería la so primer película como protagonista, The Village (2004) y Lady in the Water (2006). La so actuación en Como gustéis (2006) valió-y una nominación al Globu d'Oru en 2008.
Howard llogró más reconocencia per parte del públicu colos sos papeles en Spider-Man 3 (2007), Terminator Salvation (2009), Eclís (2010), The Help (2011) y en Jurassic World (2015).
Biografía
Concebida en Dallas -la fonte del so segundu nome- Howard nació en Los Angeles, fía de la escritora Cheryl Alley y l'actor y direutor Ron Howard, el 2 de marzu de 1981. Los sos güelos paternos son los actores Rance Howard y la finada Jean Speegle Howard, el so tíu ye l'actor Clint Howard y el so padrín ye l'actor Henry Winkler, quien co-protagonizó Happy Days col so padre. Bryce y les sos hermanes menores, les ximielgues Jocelyn Carlyle Howard y Paige Carlyle Howard (nacíes en 1985), y el so hermanu menor, Reed Cruz Howard (nacíu en 1987), fueron nomaos según los llugares en que fueron concebíos. Tanto Bryce como los sos hermanos fueron criaos lloñe del mundu del espectáculu. Los sos padres nun-yos dexaben aportar a la televisión animándolos a esfrutar actividaes deportives y xuegos al campu. A la edá de 7 años, sicasí, dexóse-y ser un extra nuna película del so padre. Nuna apaición en The Tonight Show with Jay Leno, Howard mentó qu'ella y los sos hermanos yeren curiaos pol amigu de la familia Tom Cruise en delles ocasiones. Criar en Westchester, Nueva York y nuna finca en Greenwich, Connecticut.
1989–2006
thumb|left|Howard con Shyamalan en 2006. Howard fixo'l so debú actoral como un extra desacreditado en 1989 na comedia dramática Parenthood. Tamién foi un extra na película dirixida por padre y aclamada pola crítica Apolo 13 (1995) y na producción d'Universal Estudios sobre'l robu de la Navidá, El Grinch (2000). Nos años siguientes, Bryce apaeció en numberoses obres de teatru en Nueva York. Ente elles atópase "House and Garden" (2002) una producción d'Alan Ayckbourn llevada a cabu nel Manhattan Theatre Club, na qu'encarnaba a una adolescente desdeñosa ya insinuante. Mientres realizaba'l papel de Rosalinda na aclamada producción de la comedia de William Shakespeare As You Like It (2003), Howard llamó l'atención del direutor M. Night Shyamalan. De siguío, protagonizó'l drama Book of Love (2004) dirixida por Alan Brown, interpretando a una muyer nueva que tien un romance con un adolescente solitariu, destruyendo'l so matrimoniu. Foi ignoráu polo xeneral polos críticos y cinéfilos por igual.
El so primer papel importante foi nel thriller de fantasía de Shyamalan, The Village (2004). Cuando Kirsten Dunst nun pudo comprometese col programa, Howard foi escoyida ensin tener que audicionar, dos selmanes dempués de que Shyamalan ver por primer vegada nel escenariu. La so historia ye sobre un pueblu que vive coles costumes del sieglu XIX, que los sos habitantes viven con medrana a les criatures qu'habiten nos montes más allá del pueblu. Bryce interpreta a la protagonista femenina, la fía ciega del xefe y l'interés amorosu de parte de Joaquin Phoenix. La so actuación foi aplaudida pola crítica y llogró diverses nominaciones pa dellos premios, sobremanera na categoría de "Meyor Actuación Revelación". Tuvo una comercialización bona pero l'interés pol públicu foi mista. Dempués d'eso, Howard foi escoyida por Lars Von Trier pa reemplazar a Nicole Kidman como Grace Mulligan en Manderlay (2005), la secuela de Dogville (2003). Asitiáu nun plantíu, el direutor dixo que ye "abondo claro" que la so película puede ser vista como una alusión a los esfuercios del presidente George W. Bush pa imponer la democracia n'Iraq. Manderlay foi un fracasu en taquilla.
Howard axuntar con Shyamalan en Lady in the Water (2006), na qu'actúa como Story, un tipu de ninfa llamada narf. La película de fantasía tamién ta protagonizada por Paul Giamatti. Esti proyeutu de Shyamalan amuesa la historia del personaxe de Giamatti quien rescata, lo qu'él piensa que ye, una muyer nueva (Howard) de la so piscina. Una vegada qu'afaya qu'ella ye en realidá un personaxe d'un cuentu pa dormir que ta tratando de volver a casa, él xúnese a los sos inquilinos pa protexela de les criatures que traten de caltenela nel so mundu. Llogró males resultaos na taquilla y recibió gran cantidá de crítiques. Cuando se-y preguntar alrodiu de cuál ye'l mensaxe qu'esperaba que los espectadores llograr de la película, Howard dixo: "Yo diría que ye bien simple. Ye que si usté tien fé tou lo que ta destináu a ser va pasar."
Depués, Howard volvió interpretar a Rosalinda na versión de Kenneth Branagh de la obra de Shakespeare, Como gustéis (2006). La película estrenar nos cines n'Europa antes de dir direutamente al cable nos Estaos Xuníos, estrenándose en HBO. Bryce foi nomada pa un Globu d'Oru na ceremonia de 2008. El proyeutu recibió crítiques negatives de los medios de comunicación británicos, ente que les encuestes d'América fueron más favorable. L'escritor d'USA Today, Robert Bianco señaló: "Como Rosalinda, protagonista de la serie, Bryce Dallas Howard ye un pocu desafranada, sobremanera en comparanza coles sos más precisos co-estrelles como Alfred Molina, Oyelowo David y el Beatu Brian. Pero ella ye bien curiosa, y viende la historia d'amor." Esi mesmu añu, escribió y dirixó un curtiumetraxe, Orquídees, como parte de la revista Glamour Reel Moments, serie financiada por Cartier y FilmAid Internacional.
2007- presente
thumb|right|Howard na Wonder Con de 2009. En 2007, Howard protagonizó'l so primera gran ésitu, Spider-Man 3, una película de superhéroes, protagonizando xunto a Tobey Maguire y Kirsten Dunst. Afechu de la Marvel Comics, y l'última película que Sam Raimi dirixó pa la serie, Bryce interpretó a la compañera de clase de Peter Parker, Gwen Stacy, un favoritu de los fans. La intención que tenía'l papel yera recordar a los aficionaos, que foi'l primer amor de Peter nos cómics, sicasí, quedó como "la otra muyer" na película. Bryce se tiñó el pelo de roxu, naturalmente coloráu, pal papel y realizó munches de les sos propies escenes de riesgu, ensin saber que taba embarazada de dellos meses. La película recaldó en total US $ 890 millones, ye la so película más rentable y la más taquillera de la triloxía.N'interpretando a Gwen Stacy en Spider-Man 3, confirmárase que nuna cuarta película del superhéroe, Howard repitiría'l so papel. Cuando s'anunció la cancelación de dicha película, lo pensao nun pudo realizase. La película de ciencia ficción, Terminator Salvation (2009) foi'l so siguiente proyeutu. Confirmada pal papel en xunu de 2008, en sustitución de Charlotte Gainsbourg como Kate Connor. Ambientada en 2018, la película sigue a un grupu de sobrevivientes lideráu por John Connor que lluchen pa evitar qu'unes máquines destruyan tola humanidá. Recaldóse un total de US $ 370 millones, pero nun foi bien recibíu. Un críticu calificar de "Un caóticu, ensordador, la intelixencia desastrosa insultante, un fracasu aplastante en cuasi tolos cargos." Bryce fixo'l papel del personaxe principal en The Loss of a Teardrop Diamond (2009). Basáu nun guión de 1957 por Tennessee Williams, que nun foi interpretáu en munchos teatros.
Un gran puntu de la so carrera foi la interpretación del papel de Victoria, una vampiresa en busca de vengación, na tercer entrega de la saga de Tapecer, La Saga Tapecer: Eclís (2010), película de vampiros románticos de Summit Entertainment basada nos llibros de Stephenie Meyer. Ella consiguió'l papel dempués de que Rachelle Lefevre fuera estremada del rodaxe por cuenta de un conflictu de programación en xunetu de 2009. El filme foi dirixíu por David Slade y el rodaxe empezó n'agostu de 2009. Estrenada en cines el 30 de xunu de 2010, establecióse un nuevu récor pa l'apertura más grande de la medianueche nel país na historia de la taquilla, polo que recaldó alredor de US $ 30 millones en más de 4.000 sales y encabezó la taquilla de fin de selmana. En total, Clise recaldó cuasi US $ 700 millones. Los comentarios de los medios de comunicación fueron polarizaos, pero a los críticos gústolos la interpretación del papel de Bryce.
N'avientu de 2009, foi escoyida pa la película Hereafter (2010) de Clint Eastwood interpretando'l papel de Melanie que tenía un interés creciente nel amor del personaxe de Matt Damon. Cuando Howard lleó per primer vegada'l guión interesar por él, depués de ser atraida pol personaxe central (Matt Damon) - un home solitariu cola capacidá de falar cola persona finada. Ella dixo al respeutu: "Trátase de daqué personal pa mi, porque una gran cantidá de miembros de la mio familia en realidá tienen esa capacidá. Ye como un don."
A principios de xineru de 2011, convertir en primer embaxadora celebridá pa la bolsa de la diseñadora Kate Spade. La so primer película del 2011 foi The Help, l'adaptación cinematográfica de la novela best-seller del mesmu nome escrita por Kathryn Stockett nel añu 2009, la que protagonizó xunto a Emma Stone, Viola Davis, Octavia Spencer, y Jessica Chastain. La película centrar nos emplegaos afro-americanos de funcionarios blancos y ricos en Mississippi antes de la era de los derechos civiles. Howard acomuñar col so padre p'ayudar a producir la película dirixida por Gus Van Sant, Restless, alrodiu de la escura llegada a l'adolescencia d'un mozu y una moza que son embaíu cola muerte. Bryce tuvo un papel secundariu xunto a Seth Rogen na comedia dramática avera del cáncer 50/50, basada nuna historia real. Declaró sobre esta película: "Ta amosándose la esperiencia al traviés d'una bien veraz lente d'humor." Dambes películes llanzáronse en setiembre de 2011. Esi añu anunció que taría dirixendo una película llamada The Originals . Howard co-escribió'l guión col so cuñáu Dane Charbonneau y describir como "el Breakfast Club de la mio xeneración". Esto marcaría'l so debú como direutora.
Howard dirixó'l curtiu When You Find Me, un social-filme que se desenvuelve al traviés d'una collaboración con Canon. La película foi desenvuelta so la premisa d'axuntar la inspiración al traviés d'imáxenes escoyíes d'un concursu de fotografía. Más de 96 000 entraes fueron aceptaes, ente que namái ocho imáxenes finales fueron escoyíos pa ser utilizada pa la producción de la película.
El 27 de setiembre de 2013 preséntase como candidata a protagonizar la película Jurassic World, siendo contratada oficialmente a principios de payares.
Vida personal
thumb|upright|Bryce na premiere de [[Spider-Man 3.]] Volvióse vexetariana cuando Joaquin Phoenix, el so compañeru en The Village, amosó-y un documental sobre la crueldá colos animales. Sicasí, n'agostu de 2006, Howard dixo que camudara la so dieta vexetariana col fin d'ayudar a aumentar los sos niveles d'aminoácidos na preparación del so embaranzu. Por cuenta de una rara condición médica que desenvolvió dempués del so embaranzu, agora come carne. Tamién se considera un pocu supersticiosa.
Mientres el so últimu añu d'escuela secundaria, Bryce cayó namorada del esistencialismu."Yo taba como, '¡Eso ye! Este ye la mio relixón. "Nunca sintiera una conexón a cualquier tipu d'espiritualidá, antes d'eso yera bien básicu. - Yes responsable de les opciones qu'escueyes -. Pero foi allucinante al empar "
El so hobby ye escribir y ye bona amiga de Kirsten Dunst, Natalie Portman y Jake Gyllenhaal.
Howard dixo que se "asustó" por "la escena de Hollywood" y nunca tomó un suerbu d'alcohol en tola so vida. Acredita que tomó esta decisión por cuenta de los efeutos negativos del alcoholismu na so familia. Bryce recuerda: "Cuando yo taba na escuela secundaria, nunca diba a les fiestes porque me daba vergüenza dicir que non. Poro, cuasi nun tenía nengún grupu social."
Matrimoniu y familia
Bryce Howard ta casada col actor Seth Gabel dende'l 17 de xunu de 2006 con quien agora vive en Hollywood, California. Conocer na Universidá de Nueva York y salieron mientres cinco años. Bryce namái tuviera un noviu anterior y afirma escorrer a Gabel puxantemente dempués de conocelo. La pareya entamara formar una familia xuntos a los 30 años. Sicasí, siete díes dempués de la so boda, ella enteróse de que taba esperando'l so primer fíu. Dio a lluz al so fíu, llamáu Theodore Norman Howard-Gabel, moteyáu Theo, el 17 de febreru de 2007. El padrín de Theo ye l'actor Josh Gad. Howard almitió más tarde que sufrió depresión postparto. Tuvo dificultá pa la lactancia materna, que resultó ser más doliosa que la qu'esperimenten el partu natural y munches vegaes lloraba na ducha. En llugar de referise al so fíu pol so nome, llamábalu "eso". Cola combinación de los tratamientos homeopáticos y sesiones con un médicu y un terapeuta, sobreponer a la depresión, que s'enllargó mientres unos 18 meses. Bryce faló de la depresión nel añu 2010.
Bryce dio a lluz al segundu fíu de la pareya, esta vegada neña, llamada Beatriz Jean Howard-Gabel, el 19 de xineru de 2012.
Juan María Bordaberry
Juan María Bordaberry Arocena foi un políticu uruguayu qu'exerció como Presidente constitucional ente 1972 y 1973, y como dictador ente 1973 y 1976.
Dende'l mes de payares del 2006 atopábase cumpliendo una pena de penitenciaría, en siendo sometíu a procesos por diversos delitos de lesa humanidá, como desapaición forzada de persones sol so periodu de gobiernu dictatorial, crímenes d'homicidiu políticu y atentáu contra la Constitución en reiteración real. Nun principiu cumplió la so detención en dependencies carcelarias uruguayes, pero dende xineru del 2007, por causa del so estáu de salú, permanecía so arrestu domiciliariu hasta finar.
Biografía
Nació nel senu d'una familia d'orixe vascu y con fonderada coloriáu y antibatllista. Fíu del estanciero y políticu coloráu Domingo Bordaberry Elizondo y de Elisa Arocena. Educáu nel colexu de los Padres Xesuites, tresformar nun católicu integrista y críticu del Conciliu Vaticanu II convocáu por Juan XXIII. Dedicáu dende mozu a les actividaes agropecuaries, les sos primeres actividaes polítiques realizar nel senu de la Lliga Federal d'Aición Ruralista liderada por Benito Nardone. Foi escoyíu senador del Partíu Nacional pola alianza nacionalista-ruralista que trunfó nes eleiciones de 1958, ocupando esi cargu ente 1963 y 1965. En 1964 apiguró a los sos siguidores na Lliga Federal d'Aición Ruralista, integrándose en 1969 al Partíu Coloráu. Foi ministru de ganadería y agricultura ente 1969 y 1972 mientres el gobiernu de Jorge Pacheco Areco.
Ascensu a la Presidencia
Nes eleiciones de 1971, la Unión Nacional Reeleccionista, sector pachequista del Partíu Coloráu, postular a la Presidencia de la República, en fórmula completada por Jorge Sapelli, pal casu de que la reforma constitucional propuesta por dichu grupu p'habilitar la reelección del presidente Jorge Pacheco Areco nun llograra los votos necesarios pa la so aprobación. Como esto foi lo que socedió, Bordaberry convertir en Presidente de la República. Nel so momentu hubo quien afirmaron qu'habría irregularidaes en dicha eleición. En particular, qu'habría más votos que votantes habilitaos en dellos circuitos y que estes irregularidaes favoreceríen a Bordaberry, en desmedro de Wilson Ferreira Aldunate, candidatu del Partíu Nacional.
D'esa forma Juan María Bordaberry asumió como presidente nun momentu d'especial intensidá de les actividaes, tantu de la guerrilla representada pol Movimientu de Lliberación Nacional-Tupamaros, como de grupos d'estrema derecha como'l Escuadrón de la muerte y la Mocedá Uruguaya de pies (JUP), tou ello metanes una crisis económica (la inflación nun tardaría en disparase) y con múltiples midíes puestes de seguridá vixentes, lo cual daba cuenta de lo desvirtuadas que taben la institucionalidad y la llegalidá.
Golpe d'Estáu del 27 de xunu de 1973
En 1975, propunxo a los militares imponer un nuevu sistema constitucional d'inspiración fascista y franquista, esaniciando definitivamente a tolos partíos políticos aquel día ilegalizados y suprimiendo les instituciones lliberales. En 1976 Bordaberry presentó dos nuevos memorandos políticos a la Xunta d'Oficiales de les Fuercies Armaes. Ésta consideró que la propuesta d'esaniciar los partíos políticos yera bien arriesgada polo que, el 12 de xunu, decidió destituyir a Bordaberry y designar a Alberto Demicheli pa reemplazalo, quien entós ocupaba la presidencia del Conseyu d'Estáu.
El 16 de xunu les Fuercies Armaes dieron a conocer les sos discrepancies con Bordaberry por aciu un comunicáu:
Vinculación col Carlismu
Bordaberry foi unu de los principales esponentes de Carlismu fuera d'España. Foi designáu Caballeru de la Llexitimidá Proscrita xunto a otres personalidaes del mundu hispánicu'l 3 de mayu de 2006 n'atención al so compromisu cola Hispanidá y la so defensa del carlismu.
Según la Comunión Tradicionalista "la so aición de gobiernu aplicó principios orgánicos, restauró l'autoridá y favoreció la meyora económico y social de los uruguayos, talmente que merezse la reconocencia de los carlistes y de los españoles de bona voluntá".
Nun artículu tituláu "Honor al Carlismu" publicáu nel númberu 3 de la revista "Custodia de la Tradición Hispánica", Bordaberry sostuvo que "cuando Carlos V, primero de la dinastía carlista, llevantar contra l'abolición de la Llei Sálica que-y quitaba del so derechu, nun lo fai solo defendiendo ésti: facer defendiendo la España católica. Toles desgracies que para España vinieron dempués, hasta güei, nacieron ellí y pa torgar llevantóse'l carlismu. Quixo torgar que España dexara de ser España".
"Custodia de la Tradición Hispánica" foi una publicación continuadora del Boletín de la Sociedá d'Estudios Tradicionalistes "Juan Vázquez de Mella", órganu d'espardimientu de la Hermandá Tradicionalista Carlos VII. Esta hermandá tien miembros n'Arxentina y Uruguái. Tuvo como miembru destacáu a Álvaro Pacheco Voi Ser, Secretariu de la Presidencia de la República nel gobiernu de Bordaberry.
En marzu de 2005 Bordaberry foi visitáu por Sixto Enrique de Borbón, quien s'axuntó tamién con otres personalidaes del tradicionalismu uruguayu. Les Mocedaes Tradicionalistes d'España emitieron un comunicáu sofitando a Bordaberry y pidiendo la so llibertá tres el so procesamientu por crímenes de lesa humanidá asocedíos mientres el so gobiernu.
Unu de los fíos de Bordaberry, Santiago Bordaberry, ye un activista relixosu allegáu al carlismu tradicionalista. Santiago Bordaberry integra la Comisión Fiscal de la Sociedá Rural de Durazno y, en 2007, aumentó'l so perfil nos medios de prensa uruguayos a raigañu del procesamientu del so padre.
Procesamientu
Bordaberry foi condergáu pola xusticia uruguaya por crímenes de lesa humanidá asocedíos n'oportunidá del golpe d'estáu y de la dictadura que col mesmu empecipióse, siendo acusáu de violar la Constitución y de ser l'autor intelectual de secuestros y desapaiciones d'opositores políticos al réxime. El 16 de payares de 2006 foi sometíu a procesu por estos crímenes, xunto con quien fora'l so canciller, Juan Carlos Blanco. El xuez Roberto Timbal imputó-y los asesinatos de los llexisladores Zelmar Michelini y Héctor Gutiérrez Ruiz asocedíos en 1976, cuando se topaben abellugaos en Buenos Aires, y de dos ex presos políticos abellugaos n'Arxentina, los ex guerrilleros tupamaros Rosario del Carmen Barredo y William Whitelaw, nel marcu del Plan Cóndor. Foi sometíu a prisión preventiva.
El 20 d'avientu de 2006 la xueza Graciela Gatti someter a procesu tamién, imponiéndo-y coles mesmes prisión preventiva, como imputáu de los asesinatos d'Ubagessner Chávez Sosa y Fernando Miranda (que los sos restos fueron topaos en 2005 de resultes de les escavaciones en predivos militares ordenaes pol Poder Executivu en cumplimientu del artículu 4º de la Llei de Caducidá), y de Luis E. González, Juan M. Brieba, Carlos Arévalo, Julio Correa, Otermin Montes de Oca, Horacio Gelós Bonilla, José Arpino Vega y Eduardo Pérez Silveira, deteníos qu'entá permanecen sumíos pero que la xueza entendió teníen de ser consideraos finaos a efeutos d'esti procesu. Toos estos fechos asocedieron mientres el so periodu de gobiernu. La xueza Gatti declaró, sicasí, prescripto el delitu de "atentáu a la Constitución" que se-y atribuyía, por perpetar el golpe d'estáu del 27 de xunu de 1973.
El 1 de xunu de 2007 un Tribunal d'Apelaciones confirmó la iniciación de procesu nel so contra pol casu de los asesinatos de Michelini y Gutiérrez Ruiz. Coles mesmes, el 10 de setiembre del mesmu añu, otru Tribunal d'Apelaciones confirmó l'apertura de procesu decretada pola xueza Gatti polos diez homicidios, según la prescripción del delitu de "atentáu a la Constitución".
El 7 de febreru del 2008, el BPS suspendió la xubilación que percibía como ex-presidente de la República.
El 9 de febreru del 2010 la xueza Marianu Llixu condergar a trenta años de penitenciaría, a quince años de midíes de seguridá, a inhabilitación absoluta por seis años y a faese cargu de los gastos de reclusión. La condena ye polos delitos d'atentáu contra la Constitución en reiteración real, nueve crimen de desapaición forzada y dos crímenes d'homicidiu políticu.
El 5 de marzu de 2010 la fiscal Mirtha Guianze solicitó una condena de 30 años de prisión pa Juan María Bordaberry y p'el ex canciller Juan Carlos Blanco na causa polos asesinatos de Zelmar Michelini, Héctor Gutiérrez Ruiz, Rosario del Carmen Barredo y William Whitelaw.
Familia
Casáu con Josefina Herrán, tuvo 9 fíos: María (Psicóloga), Juan María (Inxenieru Agrónomu), Juan Martín (empresariu), Juan Pedro (Abogáu, políticu, actual Senador del Partíu Coloráu), Santiago Juan (Veterinariu, activista ganaderu y relixosu), Juan Pablo (Inxenieru Agrónomu), Juan Javier (Abogáu), Juan Andrés (Contador) y Ana (Diseñadora testil) nacida dempués del 27 de xunu de 1973. Los nueve fíos diéronlu 19 nietos al matrimoniu Bordaberry - Herrán.
Cymbopogon citratus
Cymbopogon citratus, ye una especie de yerba perteneciente a la familia de les poacees. thumb|240px|Detalle de les fueyes thumb|240px|Vista del matu thumb|240px|Dispuesta pa la venta en comercios thumb|240px|Nel so hábitat
Descripción
Ye una planta yerbácea, perenne, arumoso y robusta que s'arrobina por fraes y pertenez a la familia de les Gramínees. Les flores axuntar n'espiguillas de 30-60 cm de llargor formando recímanos. Les fueyes son bien arumoses y allargaes como llistones, aspres, de color verde claru que broten dende'l suelu formando matos trupos. Les flores tán arrexuntaes n'espigues y vense doblaes al igual que les fueyes.
Distribución y hábitat
Ye natural de la India, Ceilán y Malasia. Na actualidá cultivar como planta melecinal en zones tropicales y subtropicales, incluyendo les Islles Canaries.
Nome común
Recibe tamién los nomes comunes de: hierba limón, cidrón de caña, limonaria, llimonucu, zacate de llimón, té de llimón, pajete, caña de llimón, caña santa, yerba de la calentura, paya de llimón, malojillo. En francés llámase “citronnelle”. En Venezuela ye conocida como "malojillo" o “citronera”. Tamién se conoz como yerba luisa, yerba luisa, anque estos nome aplicar con más propiedá a una planta bien distintu pero de golor similar, Aloysia citriodora.
Propiedaes
Los componentes activos principales del so estractu, geraniol y citronelol, son antisépticos y confiéren-y propiedaes fungistáticas ya inclusive bactericidas.
La yerba llimón crez en climes templaos y templaos. Rique pa la so crecedera la presencia de lluz. Aguanta a les severidaes del iviernu, yá que soporta lluvia pero non por demás. Nun tolera les borrines.
La cantidá d'aceite esencial de planta varia de mes en mes nel añu, siendo los meses de xunu, xunetu y agostu los que más aceite esencial produz la planta. Esto debe principalmente a que'l calor y el sol d'estos meses faen que la planta atrope más aceite esencial, ente qu'en dómines más húmedes el rendimientu d'aceite mengua.
Unes de les causes principales por que esti cultivu varie na so producción son los factores ambientales (condiciones climátiques, nutricionales y otros), que afecten direutamente na espresión de los xenes responsables de la producción de los principios activos.
Cultivu
- Llavar la tierra (fondura de 30cm.), pa facilitar la crecedera de los raigaños.
- Llimpieza del suelu de toes maleces, por que éstes nun afecten la crecedera del nuevu cultivu.
- Regar dacuando, por que'l suelu cunte con condiciones óptimas pa la crecedera del nuevu cultivu.
- Asurcar el suelu.
Usos
Científicos de la Universidá de Kyoto, Xapón, concluyeron que l'aceite esencial de Cymbopogon citratus demostró dafechu la so efectividá contra la bacteria Helicobacter pylori, ensin que dicha bacteria presentara resistencia al tratamientu con esti aceite esencial.
Taxonomía
Cymbopogon citratus describióse por (DC.) Stapf y espublizóse en Bulletin of Miscellaneous Information Kew 1906: 322, 357. 1906. Cymbopogon: nome xenéricu que remanez del griegu kumbe = (barcu) y pogon = (barba), refiriéndose a les munches arestes y espates paecíes a un barcu.
citratus: epítetu llatín que significa "con arume de llimón".
Wuhua Quan
El Wuhua Quan (Boxéu de les Cinco Flores, “gokaken” en xaponés) ye ún de los estilos de kung fu o boxéu chinu que’l fundador del Shorinji Kempo, Doshin So, dicía qu'aprendiera en China col maestru Wen Taizong (Wen Laoshi).
Doshin So dicía qu'esta forma de llucha caltenía los principios de la práutica en pareya, sopelexando d'esta miente que nesti sistema o forma’l trabayu facíase sobre too a dos, o que polo menos asina lu deprendiera él. Tratábase quiciabes d'un tipu d'exerciciu en pareya (como los denominaos en chinu "tuishou", "sanshou" o "duilian"), o bien una forma de dos homes. Sicasí Doshin So fala d'estes téuniques como maniobres que tenten d'esllir selemente la fuercia del adversariu, controlándolu o proyeutándolu al suelu.
Conque nun somos pa pescanciar si’l "Wuhua" yera una forma incluyida nel estilu Yihe Quan o yera puralmente un estilu aparte.
Según Rogelio Casero, conocíu investigador sobre’l Shorinji Kempo, hai dos sistemes chinos que faen referencia a les "flores". El más nomáu ye’l Hua Quan (Boxéu de la Flor), estilu nortizu, esquivu, cambiante y esconcertante, al paecer ensin “formes” (taolu). Esti estilu poseye 89 métodos, munchos d'ellos de proyeición. El so estudiu inclúi 120 formes de "sanshou" (exercicios en pareya), 72 téuniques de garrar y escordar, 36 téuniques de pataes, etc. De mano nun se pue escartar qu'una forma o riestra de téuniques d'esti estilu, col nome de "Wuhua", pudieren inxertase nel bagax de conocimientos de Wen Taizong, y qu'esti les tresmitiera a Doshin So.
Per otra parte ta l'estilu Wuhua Pao Quan (Boxéu Cañón de les Cinco Flores), tamién llamáu Wuhua Bagua Quan (Boxéu de les Cinco Flores y los Ocho Trigrames). Anque hai poca información sobre esti estilu, sábese que tien cinco formes, y estudia los “cinco elementos” y los “ocho trigrames” pal desendolcu d'eses formes. El so estudiu inclúi la práutica interna y esterna. La so principal carauterística ye la flexibilidá, dominando la durez cola combinación de flexibilidá y fuercia. Tien formes individuales y exercicios de dos persones (tuishou).
Resalvando lo anterior, nel Kung Fu chinu repítese’l términu “Wuhua” (cinco flores) dientro d'estilos estremaos, denominándose asina diverses formes d'una o dos persones. La opinión de Rogelio Casero ye más favoratible a que quiciabes Doshin So deprendió dalguna d'eses formes, anque nun ye l'investigador quien a albridar de cuál de los estilos. Tamién, pol mesmu fechu de pertenecer a diversos estilos, muncho bien pudiera’l de “Cinco Flores” ser un conceutu incluyíu con esti sen nel estilu del maestru Wen.
Mesmamente hai nel estilu Xingyiquan una forma denominada “Wuhua Pao” (Cañón de Cinco Flores). Pue que’l maestru Wen conociera esta forma y la tresmitiera a Doshin So. Ye una forma de puños en pareya, na que se trabaya llixero y alternen dambos n’ataque y defensa. Esti fechu de trabayase en pareya aumenta la posibilidá de dalguna rellación col Shorinji Kempo. N’efeutu paezse enforma al mou de golpiar del Shorinji Kempo, pero ye en cambéu chocante que nun tenga que ver coles téuniques que nesti arte xaponés formen la familia “Gokaken”, homónima del Wuhua Quan, darréu que les téuniques d'esta familia Gokaken, conteníes en cinco grupos tamién con nomes de flores (Flor Colorada, Flor de Cirolar, Orquídea, Flor de Pescal y Peonía), consisten en maniobres de control y proyeición del adversariu.
Per otra parte, nel práuticamente desconocíu estilu Mien Quan (Puñu d'Algodón) hai dos formes colos nomes “Wuhua Pao” (Cañón de les Cinco Flores) y “Wuhua Chui” (Golpáu de les Cinco Flores). Nun paez de toes maneres qu'esti estilu s’asemeye nin punta al Shorinji Kempo.
Tamién nel estilu del águila, Yingzhao Fanzi Quan, hai una forma denominada “Wuhua Pao” (traducida unes veces como “Pantera de Cinco Flores” y otres como “Cañón de Cinco Flores”), anque tampoco les carauterístiques atlétiques y acrobátiques d'esta forma nun paecen tener rellación denguna col Gokaken o con cualesquier otru aspeutu del Shorinji Kempo.
Finalmente dellos prauticantes de Shaolin Kung Fu conocen, ente les decenes de formes y programes diferentes qu'esisten, una forma denominada Shaolin Wuhua Quan.
Julvécourt
Julvécourt ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rula de la Seda
La Rula de la Seda de Valencia o  Rula de los Mercaderes (en valencianu Llotja de la Seda o Llotja de Mercaders) ye una obra maestra del góticu civil valencianu asitiada nel centru históricu de la ciudá de Valencia (España). Declarada, en 1996, Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco, asítiase na plaza del Mercáu, númberu 31, frente a la Ilesia de los Santos Juanes y del Mercáu Central de Valencia.
Foi construyida ente 1482 y 1548, y el so primer constructor foi Pere Compte ente los años 1483 y 1497 sobre'l modelu de la Rula de Palma de Mallorca, constituyéndose nun edificiu emblemáticu de la riqueza del Sieglu d'Oru valenciano (sieglu XV) y amuesa de la revolución comercial mientres la Baxa Edá Media, del desenvolvimientu social y del prestíu consiguíu pola burguesía valenciana.
Historia
La construcción de la Rula, en valencianu «llotja» o «llonja», na Comunidá Valenciana y les islles Baleares, interpretóse como la resultancia de la prosperidá comercial consiguida por Valencia nel sieglu XV, y como un símbolu del poder de la ciudá p'atraer a los comerciantes, nun momentu en que yá s'acolumbraben tiempos difíciles pa la economía local derivaos del descubrimientu d'América y el consiguiente desplazamientu del comerciu del Mediterraneu escontra'l Atlánticu.
Les rules de comerciu na Corona d'Aragón construyíense siguiendo'l mesmu esquema: una sala de planta rectangular sostenida por columnes. La de Valencia foi precedida pola Rula de Barcelona (1380-1392) y la Rula de Palma (1420-1448), con unes pilastres helicoidales onde se sostienen les bóvedes de crucería de trés naves. Ente los años 1541 y 1551 edificóse la rula de Zaragoza del mesmu tipu, pero yá con estilu renacentista. Considerando que l'esquema arquiteutónicu yera siempres el mesmu, el Conseyu Xeneral de la Ciudá, en 1469, aportunó na guapura del edificiu que tenía de ser: «bien bella, magnífica y suntuosa, que sería honor y ornamientu d'esta insigne ciudá». La obra foi encargada al maestru Pere Compte, yá conocíu na ciudá por ser l'encargáu de les obres del últimu tramu de la Catedral.
Patrimoniu de la Humanidá
thumb|300px|Vista esterior. Foi nomáu Monumentu Nacional dende l'añu 1931, y la Unesco declaró la Rula de la Seda Patrimoniu de la Humanidá el 5 d'avientu de 1996, como «exemplu totalmente escepcional d'un edificiu secular n'estilu góticu tardíu, qu'ilustra de manera arrogante'l poder y la riqueza d'una de les grandes ciudaes mercantiles del Mediterraneu», siendo considerada como unu de los más brillosos exemplos del góticu civil européu. Les fachaes rectangulares de piedra picada, los suntuosos medallones renacentistes, les artístiques escultures y gárgolas, les perfectes proporciones de les puertes y ventanes, de los escudos y de los merlones, recuerden la rellumanza del góticu tardíu valencianu. Nel añu 2013, gracies a un novedosu métodu de valoración específicamente diseñáu pa inmuebles históricu-artísticos, envaloróse'l valor de la Rula ente 350 y 400 millones d'euros.
La Rula de la Seda asitiar nel mesmu centru de la ciudá (barriu del Carmen), delantre de la plaza del Mercáu, calificada por numberosos cronistes como un escenariu colorista y ruidoso dotáu d'una sensualidá bien especial.
Contestu históricu
El Sieglu d'Oru valenciano foi una etapa de gran desenvolvimientu económicu y de gran influencia política y cultural, creóse la Taula de canvi, una banca municipal pa soporte de les operaciones comerciales. La industria llocal, especialmente la testil, consiguió una gran promoción y la ciudá convertir nun centru comercial, al cual allegaben mercaderes de toles partes d'Europa. A finales d'esti sieglu construyó la Rula de la Seda, centru de transaiciones y un verdaderu templu del comerciu. Unu de los banqueros con más negociu, el valencianu d'orixe xudíu Luis de Santángel, sufragó'l viaxe a América de Cristóbal Colón.
Tocantes a la influencia política, yá dende finales del sieglu XIV la influencia de Valencia na Corona d'Aragón fíxose cada vez más grande con personaxes como San Vicente Ferrer y entá más a lo llargo del sieglu XV, hasta'l puntu que los dos úniques vegaes qu'un obispu hispánicu llegó a papa foi con dos obispos valencianos: Calixto III y el so sobrín Alexandru VI, naturales de Xàtiva y pertenecientes a la familia Borgia. Nel ámbitu artístico y cultural, amás de La Rula, edificáronse les Torres de Quart, la capiya de los Reis del conventu de Santu Domingu, la bóveda del altar mayor de la Catedral de Valencia o'l Palaciu de la Xeneralidá Valenciana. En pintura y escultura sobresalieron Jacomart, Roderic de Osona, Paolo de San Leocadio, Vicente Macip o Damián Forment, n'otros, y en lliteratura Ausiàs March, Joan Roís de Corella, Jaume Roig, Isabel de Villena o Joanot Martorell, autor de Tirante'l Blanco. Consecuencia d'esta puxanza cultural, Valencia allugó la segunda imprenta de la Península, onde'l maestru imprentador Lambert Palmart imprimió la primer obra lliteraria n'España en 1474: Obres y trobes en lahors de la Verge Maria. Apaeció tamién el primer diccionariu en llingua románica: Liber Elegantiarum, según el primer estudio sobre axedrez modernu probablemente ye un escritu de Francesch Vicent, impresu y publicáu en Valencia a finales del sieglu XV col títulu Libre dels jochs partits dels schacs en nombre de 100, ordenat e compost per mi Francesch Vicent nat en la ciutat de Segorb e criat e vehi de la insigne e valerosa ciutat de Valencia. El 30 d'abril de 1499, foi creada la Universidá de Valencia.
La Rula del Aceite
thumb|La Rula dende la plaza de la Companyia. Cerca la plaza de la Compañía, detrás de l'actual Rula, esistía una anterior que, según Manuel Sanchis Guarner, ta documentada dende antes de 1341 y recibía el nome de Llotja de l'Oli (Rula del Aceite). Esta rula, según el mesmu autor, taba parcialmente abierta, esto ye, respondía a la tipoloxía de loggia italiana (edificiu abiertu por unu o más llaos, sofitáu por arcos o columnes). La Rula del Aceite, non solo emplegábase pal comerciu d'esti productu, sinón pa tou tipu d'operaciones mercantiles.
La seda
El nome que recibe l'edificiu de Rula de la Seda deriva del fechu que'l texíu de seda yera dende'l sieglu XIV al sieglu XVIII la industria más potente de la ciudá. Nel sieglu XIV yá había sederos locales, mayoritariamente xudíos, y más tarde conversos, arrexuntaos en 1465 na confrería de la Virxe de la Misericordia», so que la so advocación hai una capiya na Rula construyida ente 1484 y 1486.
Cuando se taba edificando la Rula de la Seda, la industria sedera de Valencia tuvo una gran puxanza, traducíu nos 293 maestros sederos censaos na ciudá en 1487. A la fin del sieglu XVII, tan importante yera la seda nes transaiciones comerciales que la Rula de Mercaderes pasó a ser conocida como de la Seda. Mientres la segunda metá del XVIII foi'l momentu de máxima rellumanza: venti cinco mil persones dedicar a la industria de la seda na ciudá, que cuntaba con más de trés mil telares. Asina mesmu, a partir de 1790 empezó'l ocaso de la industria sedera en Valencia, que nunca más volvió remontar. Sicasí, la rula caltuvo'l so nome tradicional hasta'l nuesu díes, n'homenaxe a la que foi pionera industria valenciano mientres tantos sieglos.
Construcción
La Rula foi construyida ente 1482 y 1498 polos maestros canteros Pere Compte, Juan Ivarra, Joan Corbera y Domingo Urtiaga, que dio per terminada la Rula en 1548. La so construcción asemeyar a los castiellos medievales pol aspeutu de fortaleza qu'adquieren los sos gruesos murios y les sos almenes.
Pa poder construyir la so edificación mercáronse y baltaron venticinco cases próximes al mercáu. L'encargáu de la construcción, que sería realizada en piedra caliar, foi'l prestixosu picapedreru de Girona Pere Compte, ayudando pol guipuzcoanu Juan Ivarra. La primer piedra nun s'asitió hasta'l 1482, y les obres, costeadas pela ciudá, nun s'empecipiaron hasta un añu dempués, como se sabe gracies a la inscripción qu'hai nel escudu que s'atopa nel ángulu de les cais de Pere Comte y de la Llotja.
Les obres empezaron col valtamientu de les cases, l'adecuación del terrén y les entregues de materiales al maestru d'obres de la ciudá Francesc Biulaygua, de les que se tien constancia dende'l 16 de xineru de 1483 y de la entrega de piedres pa los picapedreros el 15 de febreru. El principiu oficial de les obres puede considerase con fecha del 5 de febreru de 1483 y el 14 de marzu pagaron los primeros jornales a Pere Comte y a Johan Yvarra: pro salarium eorum et Sue comitive. En xunu decide pagase … non a estalls sinó a jornals «(non a estaya sinón a jornales)». Nesta mesma fecha decídese que'l portal principal... sia principiat a llavorar y les finestres que ab aquell van ser contigües y tot el restant de l'enfront sia fet de pedra picada ab artificiós magisteri llavorada ab les imatges y maçoneries y fullatges. «(..empezar a trabayar nes ventanes que nésta van tar conteníes y tou lo restante del frontal sía fechu de piedra picada con artificiosa maestría llaboriada coles imáxenes y mazonerías y xamasques)». A partir d'esti momentu empezaron los trabayos de tallar la piedra. N'ochobre de 1483 el maestru d'obra de la ciudá Biulaygua terminó los sos trabayos nel terrén y sume de toa documentación.
Arquiteutura
thumb|250px|Planu de la Rula de la Seda. La Rula ta formada por cuatro partes que son: la Torre, onde s'atopa un cuartón nel cual yeren introducíos los lladrones de seda y los mercaderes y comerciantes pocu honraos hasta que veníen faese cargu d'ellos les autoridaes pertinentes, la Sala del Consuláu del Mar, d'antiguo casa de la ciudá, el Patiu de les Naranxales y la Sala de Contratación o Salón Columnario. La superficie del monumentu supera los 2.000 metros cuadraos ente zones edificaes y non edificaes. L'edificiu afacer a una cortil rectangular, el sur mira escontra la plaza del Mercáu, l'oeste escontra la cai de los Cordellats, el norte escontra la cai de La Rula y la parte este escontra la cai de Pere Compte. Enfrente mesmu atopen el Mercado Central y la ilesia de los Santos Juanes.
Vista dende la plaza del Mercáu, la parte derecha del edificiu correspuende a La Rula puramente dicha, tamién conocida como Sala de contratación o Salón columnario (1483-1498); a'l so esquierda atopa la Torre central (1483-1498), de tres cuerpos emplegaos pa capiya (el pisu baxu) y pa prisión (los dos pisos cimeros). Un pocu más escontra la esquierda hai'l cuerpu constituyíu por trés plantes del Consuláu del Mar, que s'añedir darréu (1498-1548). El Patiu de les Naranxales articula los trés zones del edificiu, qu'ocupen más de dos mil metros cuadraos en total.
Pa construyir La Rula, Pere Comte inspirar na Rula de Palma, realizada por Guillem Sagrera en 1448, que, de la mesma, inspirárase probablemente na aula capitular del conventu de Santu Domingu de Valencia de principios del sieglu XIV.
El salón columnario o sala de contratación
thumb|250px|Vista de güeyu de pez del techu del Salón Columnario thumb|250px|Detalle de columna y bóveda El Salón Columnario o Sala de Contratación ye una gran estancia interior, con tres naves llonxitudinales (anchu total de 21,4 m) y cinco naves tresversales ( fondu total de 35,6 m), que'l so techu ye un conxuntu de bóvedes de crucería, d'un altor de 17,4 m, sosteníes sobre 8 espodaes columnes helicoidales y dieciséis pilastres del mesmu tipu que sostienen les bóvedes. De les columnes d'once metros d'altor nacen unos nervios que s'estienden sobre tramos cuadraos al mesmu altor y que conformen unes bóvedes casi esfériques. Esta xeometría esférica dexa la multiplicación de nervaduras y de claves; los nervios formen una doble retícula por tramu reforzada con otros diagonales en cada cuadráu. Les claves lleguen al númberu nueve per tramu.
A la sala de Contratación aportar por unos portales formaos por arcos conopiales dispuestos ente llongures pináculos, atópase na fachada principal (plaza del Mercáu) como na posterior (plaza de La Rula). Estos portales formar con grupos d'espodaes cañes prismátiques remataes por aguyes floríes. Hai tamién dos puertes llaterales, una qu'abre a la cai de Pere Compte y otra al Patiu de les Naranxales. Les fachaes tán remataes con merlones.