cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monte de la Mesa
Fauna
L'animal más común del monte ye'l dassie o hyrax de roca. Ellos arrexuntar especialmente alredor de la estación del cable cimeru, cerca d'árees onde los turistes refuguen o (illegalmente ) aproven comida. Esisten tamién puercuspinos, mangostes, culiebres y tortúes. El postreru lleón nel área foi disparáu pol circu 1802. Los lleopardos persistieron nel monte hasta quiciabes los 1920s pero agora tán estinguíos llocalmente. Dos pequeños carnívoros nocherniegos sigilosos, el rooikat (caracal) y el vaalboskat (tamién llamáu'l vaalkat o gatu montés africanu) fueron dalguna vegada comunes nel monte. El rooikat sigue siendo vistu en rares ocasiones polos montañistas pero l'estatus del vaalboskat ye inciertu. Los tahres del Himalaya, descendientes fuxitivos de tahres qu'escaparon del zoolóxicu de Groote Schuur en 1936, fueron comunes nes partes cimeres menos accesibles del monte. Como especie exótica, fueron casi erradicados al traviés d'un programa de matanza selectiva empecipiáu polos Parques Nacionales de Sudáfrica pa favorecer la reintroducción de los indíxenes klipspringers. Hasta apocayá había tamién pequeños númberos de gamu europeos d'orixe européu y venaos sambar d'Asia suroriental. Estos taben principalmente nel área de Rhodes Memorial pero mientres los 1960s ellos podíen ser atopaos en llugares relativamente remotos. Los animales pueden ser esaniciaos o reasitiaos.
Phoenix
thumb|350px|right|El [[distritu financieru (downtown)|downtown de la ciudá]]
Monte de la Mesa
Historia
thumb| Monte de la Mesa dende'l buque del [[HMS Resolution del Capitán Cook por William Hodges (1772).]] thumb|Represa De Villers, xusto a la izquierda mientres el Camín de ferradura (Bridle Path) algama'l visu de la Mesa Negra. El nome orixinal dau al monte polos primeres habitantes khoi foi Hoeri 'kwaggo ("monte del mar"). Humanos prehistóricos dexaron evidencies equí hai más de 600.000 años. Ferramientes d'esos cazadores-pañadores del Paleolíticu Inferior fueron atopaos nuna depresión cerca del Cabu de Bona Esperanza. Los habitantes de mediaos de la Edá de Piedra (datando dende 200,000 a 40.000 años) tamién dexaron evidencia de la so vida na península. Fósiles d'alredor de 8000 AC indiquen que pol periodu en que los habitantes desenvolvieren arcos y fleches qu'usaben pa cazar. Los san (o bosquimanos) yeren cazadores pañadores que dependíen de la vera del mar pa la mayor parte de la so comida. Esto resultó nel nome holandés, Strandlopers (llavanderos de la sablera). Aproximao hai 2000 años los khoikhoi emigraron dende'l norte, moviendo a los san, trayendo con ellos los sos fataos de ganáu y oveyes. Fueron los khoikhoi los que fueron la tribu dominante cuando los europeos navegaron escontra Badea de la Mesa. António de Saldanha foi'l primer européu en desembarcar en Badea de la Mesa. Él esguiló l'impresionante monte en 1503 y nomar 'Monte de la Mesa'. La gran cruz que'l navegante portugués talló na roca de la Cabeza de Llión ye entá bono d'atopar. En 1796, mientres la ocupación británica del Cabu, James Henry Craig ordenó que se construyeren trés blocao nel Monte de la Mesa: el Blocao del Rei (King's blockhouse), Blocao del Duque de York (Duke of York blockhouse) (más tarde renombráu Blocao de la Reina [Queen's blockhouse]) y el Blocao del Príncipe de Gales (Prince of Wales blockhouse). Dos d'estes tán en ruines anguaño, pero'l Blocao del Rei ta entá en bones condiciones. fácilmente accesibles dende'l Memorial Rhodes. Ente 1896 y 1907, cinco diques, el Woodhead, Hely-Hutchinson, De Villiers, Alexandria y Victoria, fueron abiertos na Mesa Negra p'aprovir les necesidaes de la Mesa Negra. Un teléferico que xube dende Camps Bay vía'l ribayu Kasteelspoort foi usáu pa tresportar materiales y mano d'obra (los puntos d'ancla na vieya estación cimera inda pueden vese). Hai una llocomotora de vapor bien caltenida d'esti periodu almacenada nel Muséu Waterworks nel visu del monte cerca del dique Hely-Hutchinson. Foi usada p'acarretar materiales pal dique al traviés del visu planu del monte. Los requerimientos d'agua de Ciudá del Cabu han dende entós devasáu la capacidá de los diques y yá nun son una parte importante de la provisión d'agua El monte aportó a parte del Nuevu Parque Nacional Península del Cabu nos 1990s. El parque foi renombráu como'l Parque Nacional Monte de la Mesa en 1998. Les quemes son comunes nel monte. Les quemes más recién asocedieron en xineru de 2006, destruyendo grandes cantidaes de vexetación y resultando na muerte d'un turista.
Teleféricu
thumb|Teleféricu del Monte de la Mesa. El teleféricu toma pasaxeros dende la estación de cable inferior na carretera Tafelberg, aproximao a 302 m sobre'l nivel del mar, escontra'l pandu nel visu del monte. La estación de cable cimeru ufierta vistes apoderen Ciudá del Cabu, Badea de la Mesa y Robben Island escontra'l norte, y la mariña Atlánticu escontra l'oeste y el sur. La construcción del teleféricu foi empezada per primer vegada en1926, y el teleféricu foi oficialmente abiertu en 1929. En 1997, el teleféricu foi estensamente ameyoráu, y los nuevos carros introducíos lleven 65 viesu de 25 pasaxeros. Los nuevos carros dan un viaxe más rápidu al visu, y rotan 360 graos mientres l'ascensu o descensu, dando una vista panorámica sobre la ciudá. La estación de cable del visu ufierta miradores, tiendes d'intereses, un restorán y caminos piatonales de dellos llargores.
Escursionismu
L'escursionismu nel Monte de la Mesa ye popular ente los llocales y turistes, y un númberu de caminos de variada dificultá son accesibles. Polos riscos serrapatosos alredor del visu, ascensos direutos del llau de la ciudá tán llindaos. Platteklip Gorge, un gargüelu prominente que s'atopa hasta enriba del centru del monte principal, ye un popular ascensu direutu escontra'l visu. La duración de la ruta ye d'aproximao de 2.5 hores pero facer ente 1–3 hores dependiendo de les condiciones físiques de cada quien Rutes más llargues escontra'l visu van vía'l Monte Negru, una área más baxa del Monte de la Mesa al sur del pandu principal. Dende'l llau de los suburbios del sur, les rutes de Nursery Ravine y Skeleton Gorge empiecen nel Parque Nacional Kirstenbosch. La ruta vía Skeleton Gorge a Maclears Beacon ye conocida como Camín Smuts (Smuts Track) en memoria de Jan Smuts, quién foi un entusiasta escursionista. El camín de ferradura (Bridle Path), o pista de jeep (Jeep Track), fai un ascensu más gradual dende Constantia Nek a lo llargo de la carretera usada pa caltener los diques nel Monte Negru. Esisten munchos otros senderos nes árees populares piatonales nes fasteres más baxes del monte que se accesan dende Constantia Nek, Cecilia Forest, Kirstenbosch, Newlands Forest y Rhodes Memorial. Nel llau del Atlánticu, el más popular ascensu ye Kasteelspoort, un gargüelu mira dende lo alto a Camps Bay, mientres la pista del tubu (Pipe Track) ye una ruta a nivel popular ente los caminantes. Los Caminos Hoerikwaggo (Hoerikwaggo Trails) son cuatro caminos d'escursión nel Monte de la Mesa que tarden en percorrese de dos a seis díes, operaos polos Parques Nacionales de Sudáfrica (South African National Parks). Los habitantes orixinarios del área, les tribus Khoekhoen y San tribus llamaron al monte de la mesa Hoerikwaggo – "monte del mar". Los cuatro caminos d'escursión del Monte de la Mesa son llamaos Camín de la xente (People's Trail), Camín del Monte de la Mesa (Table Mountain Trail), Camín d'escursión Orangekloof (Orangekloof Hiking Trail) y Camín del visu a la punta (Top to Tip Trail).
Cueves
La mayoría de les cueves importantes del mundu atopen sobre piedra caliar pero'l monte de la mesa ye inusual al tener dellos sistemes de cueves que se desenvolvieron n'arenisca. Los más grandes sistemes son les cueves Wynberg.
Tati Valdés
Xugó tola so carrera nel equipu asturianu del Real Sporting de Xixón. Foi conocíu col nomatu de La Maquinona.
Entamó a xugar al fútbol na so villa natal, llegando al Sporting, procedente del Caudal de Mieres, con 18 años y debutando col equipu xixonés frente al Indauchu, el 17 d'ochobre de 1965. Col Sporting xugaría hasta l'añu 1979, entamando entós la so carrera de téunicu. El so puestu yera de centrocampista (interior izquierdu, númberu 10) y destacaba polos sos pases en fondura a los estremos.
Popularizó la frase «yá llegará'l barru» en respuesta a los entrenadores a los que nun-yos gustaben les carauterístiques del so xuegu. Coincidió con una xeneración imprescindible na historia del sportinguismu: Quini, Churruca, Ciriaco, Ferrero, José Manuel, ...
Talmay
Talmay ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
San Miguel de Corneja
San Miguel de Corneja ye un conceyu de la comarca d'El Barco de Ávila-Piedrahíta, asitiáu nel valle del Corneja, na aguada norte de la Sierra de Villafranca, na provincia d'Ávila, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión, n'España. Pertenez al partíu xudicial de Piedrahíta.
Parte con Piedrahíta, Mesegar de Corneja, Bonilla de la Sierra, Villafranca de la Sierra y Navaescurial. La so economía ta principalmente dedicada a la ganadería y a la esplotación d'unos pequeños güertos nos que se cultiven les famoses xudíes del Barcu.
Situación y Población
Ta asitiáu nel suroeste de la provincia. La distancia a Ávila ye de 50 km y l'accesu ye direutu dende la N-110.
Tien una estensión de 6 km².
La llocalidá asítiase a 1.050 m sobre'l nivel del mar.
Flora y fauna
La mesma que se da na Sierra de Villafranca. Una tradición comuñal d'orixe medieval, que fai que les encines y carbayos sían de titularidá pública, magar que la tierra sía privada, dexó que podamos atopar con facilidá encines y carbayos delles vegaes centenarios, auténtiques xoyes ecolóxiques, ente les que pastia'l ganáu.
Llugares d'interés
left|thumb|Cruz de Vía Crucis. left|thumb|Reló de Sol.
La ilesia ye del sieglu XVIII, con Vía Crucis nes cais del que queden 3 cruces nel pueblu.
Cuenta con un interesante muséu etnográficu nel que se recueye la manera de vida del campu hasta 1970, según instrumentos de la vida cotidiana. Na planta baxa pueden contemplase gran cantidá d'instrumentos usaos nos llabores agrícoles y una sala na que se recrea cómo yera una casa típica de la zona. Na planta cimera esíbense instrumentos de los oficios más representativos qu'esistíen nel pueblu: ferreru, barberu, maestru, zapateru, carpinteru, etc. El muséu ye frutu de la collaboración de los habitantes del pueblu, que cola cesión d'oxetos fixeron posible la so esistencia. Ta asitiáu nuna casa típica, frutu de la donación d'una particular, y foi construyíu gracies al tesón de los habitantes del pueblu y de la so alcaldesa: María del Carmen Mateos.
Tamién hai un interesáu reló de sol. Ye una pieza bien orixinal. Trátase d'un reló de Sol cónicu de dos cares, a escasos 2 metros sobre'l suelu, con gnomon en forma de "T" asitiáu ente dambes cares.
Gastronomía
Ente la so gastronomía típica figuren les renombraes xudíes del Barcu, pataques revolconas (pataques cocíes y sazonadas con pimentón duce y grasa de torrendu) y dulces típicos como los mantecados y les perrunilles. Cabo tamién mentar la pamplina, yerba asemeyao al berru, que crez namái en corrientes d'agua claro mientres unes poques selmanes, ente los meses de marzu y mayu, dependiendo de la temporada, y que resulta deliciosa n'ensalada.
Tanay (Côte-d'Or)
Tanay ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Talant
Talant ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cecilia de Madrazo
300px|thumb|right|Semeya de Cecilia de Madrazo, pintáu por Luis de Madrazo en 1880 Cecilia de Madrazo Garreta (Madrid, 20 d'avientu de 1846 – Venecia, agostu de 1932) foi esposa del pintor Mariano Fortuny y dedicóse al coleicionismu de texíos.
Biografía
Naz en Madrid nuna familia d'artistes: ye fía del pintor Federico Madrazo, nieta del pintor José Madrazo y d'Isabel Kuntz Valentini (fía de la mesma del pintor polacu Tadeusz Kuntz, bisagüelu por tantu de Cecilia), sobrina de los pintores Pedro Madrazo y Luis Madrazo, y hermana del tamién pintor Raimundo Madrazo y Ricardo Madrazo.
Mientres la so mocedá convertir nuna virtuosa pianista y asiste a les conxustes artístiques y acontecimientos musicales de Madrid. En 1867 contrái matrimoniu con Mariano Fortuny y Marsal, pintor qu'algamaría enorme fama n'Europa y que, gracies al so ésitu económicu, coleccionaría obres d'arte, armes, cerámica y texíos.
Tres la so boda con Fortuny, Cecilia collabora col so home na busca y compra d'antigüedaes, ya intégrase nel ampliu círculu d'artistes que los arrodia.
El matrimoniu tien dos fíos: María Luisa y Mariano Fortuny y Madrazo. Mariano, pintor, fotógrafu, escenógrafu y diseñador, heredaría de la so madre la pasión polos texíos antiguos.
La vida de Cecilia trescurre en Madrid, Granada, Roma, París y Venecia. En 1875, tres la muerte del so maríu asocedida en Roma en payares del añu anterior, Cecilia y los sos fíos treslladar a París. En 1889, la familia camudar a la que va ser la última residencia de Cecilia, el palaciu Martinengo de Venecia.
Coleicionista testil
Mientres el sieglu XIX el perfil de los coleicionistes de texíos siguió siendo un fenómenu qu'atraxo a un esclusivu grupu carauterizáu pola sensibilidá intelectual y artística. El coleicionismu testil dar n'ámbitos bien elitistes o especializaos, poro, el fechu de pertenecer a la familia Madrazo y ser esposa de Mariano Fortuny fueron determinantes p'avivar en Cecilia el gustu pol coleicionismu de pieces testiles antigües. Amás d'abondar los artistes, na familia esistía la molición d'atesorar obres d'arte, polo que se convirtieron en grandes entendíos que «fueron consideraos y consultaos como asesores artísticos». L'afición pol coleicionismu testil de Cecilia empezó n'España, percorriendo xunto al so home «tiendas y cases particulares en busca de texíos raros». En 1875, meses dempués de la repentina muerte de Fortuny, Cecilia treslladar a París y cola ayuda de familiares y amigos, ente los que s'atopaben el so hermanu Raimundo y el barón de Davillier, entama la venta d'una parte de les obres y coleiciones del so home. Nel Hotel Drouot de París, del 26 al 30 d'abril de 1875, salieron a puya más de sesenta pieces testiles que databen del sieglu XIII al XVIII, tanto fragmentos de texíos como indumentaria relixosa. «Dalgunes de les pieces non vendíes o adquiríes nuevamente pola familia, xunto con otres que nun entraron nel llote puyáu, pasaron a la coleición particular de Cecilia de Madrazo, tan importante si cabo, o más, que la del so propiu home.» Años más tarde, en 1889, Cecilia empezó una nueva etapa, treslladando la so residencia a Venecia ya instalándose nel palaciu Martinengo, que'l so ambiente remembraba l'estudiu de pintura del so home en Roma. Siguió la so afición poles teles antigües, ampliando la so coleición y adquiriendo delles pieces que-y ufiertaben. Cecilia de Madrazo vivió'l restu de la so vida nel palaciu Martinengo xunto a la so fía María Luisa, arrodiada de la so coleición de texíos antiguos. Tres la so muerte en 1932, estos pasaron a formar parte de la coleición del so fíu, Mariano Fortuny Madrazo.
Tarsul
Tarsul ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Cecilia de Madrazo
Enllaces esternos
Muséu Fortuny, Venecia, Italia * . Palaciu Mocenigo, Venecia, Italia * . Muséu del Traxe, Madrid, España * .
Tarsul
Tien una población de y una superficie de  km².
San Miguel de Serrezuela
San Miguel de Serrezuela ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Forma parte del partíu xudicial de Piedrahíta. En cuntaba con una población de  habitantes. Nel pueblu celebren les fiestes n'honor a San Ildefonso —el día 23 de xineru— y la Virxe de la Encina —el día 2 d'ochobre—, que tienen llugar el primer domingu d'ochobre.
Xeografía
La llocalidá ta asitiada a una altitú de 1097 msnm. El ríu Gamo traviesa'l términu municipal de sur a norte.
Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 34,75 km², cuenta según el padrón municipal pa del INE con  habitantes y una densidá de  hab./km².
Historia
La llocalidá perteneció al Señoríu de les Cinco Villes —xunto con Mancera, Salmoral, Naharros y Gallegos—, que'l so primer señor foi Pedro de Toledo, a finales del sieglu XV. El términu municipal foi oxetu de Carlos V nel so retiru a Yuste, según documentu fecháu'l 8 de payares de 1556. Nel conceyu atópase na década de los 60 un verraco, conocíu como'l Toru de la Romarina».
1294
1294 (MCCXCIV) ye un añu común entamáu en vienres del calendariu xulianu.
Villas de la Ventosa
Villas de la Ventosa ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien un área de 145,42 km² con una población de 280 habitantes (INE 2015) y una densidá de 1,84 hab/km².
Nucleos de población
Dichos nucleos de población yeren conceyos independientes, hasta la so agrupación n'unu solu nel añu 1973.
Referencies
Por dimisión de l'Alcaldesa Caridá Pedraza Muñoz, el día 25 de xineru de 2013, toma posesión como Alcaldesa'l día 6 de febreru de 2013, Mª Carmen Salmerón Ferrer.
Darrell Hammond
Foi una presencia regular en Saturday Night Live (SNL) dende 1995 hasta 2009, la permanencia más llarga que tuviera cualesquier otru miembru del repartu. A la so salida, Hammond, a los 53 años, yera'l miembru más vieyu del repartu na historia del programa. Hammond fixo más apaiciones en SNL que cualesquier otru miembru del repartu y asonsañó a más que 107 celebridaes (col ex-presidente de los Estaos Xuníos, Bill Clinton, como la so imitación más frecuente). A partir del 8 de mayu de 2011, Hammond apaeció nel programa siete veces a partir de la so salida del repartu.
Entamos
Hammond nació en Melbourne, Florida. Graduó en 1973 de Melbourne High School, onde yera una estrella del atletismu que yera bonu nel fútbol y el béisbol. Cuando asistió a la so escuela secundaria, Darrell foi un compañeru nel equipu de béisbol de Bruce Bochy, que yera un ganador recién de la Serie Mundial y un xerente pa los San Francisco Giants. Depués asistió a Brevard Community College y la Universidá de Florida, onde especializó na radiodifusión. Hammond acredite David Shelton, un profesor de teatru na Universidá de Florida, como un alentador del so trabayu. Dempués de completar los sos estudios na universidá, Hammond treslladó a la Ciudá de Nueva York, onde vivó per dellos años enantes de xunise al repartu de SNL.
Carerra
A finales de los años 1980 y a principios de los años 1990, Hammond trabayó de volao como un comediante pa barcos del Premier Cruise Line.
Saturday Night Live
Mientres la temporada 2004-2005, Hammond convertir nel posesor del récor pa la tenencia consecutiva más llarga de cualquier miembru del repartu de SNL na historia del programa. Tamién tien récores en SNL pa la mayor cantidá d'impresiones por un miembru individual del repartu (107, a partir del episodiu con Zac Efron y los Yeah Yeah Yeahs), y pa la mayor cantidá de vegaes cuando'l eslogan del programa, "Live from New York, it's Saturday Night!" ("En direuto, dende Nueva York, ye sábadu pela nueche!") foi usáu pa empezar el programa (superando a Dana Carvey).
Ye bien conocíu nel programa pa los sos impersonaciones del ex-presidente Bill Clinton; los ex-vicepresidentes Al Gore y Dick Cheney; el magnate Donald Trump; el Senador John McCain; tales personalidaes de televisión como Regis Philbin, Chris Matthews, Phil Donahue, y Ted Koppel; tales actores como John Travolta y Sean Connery; l'activista de derechos civiles Jesse Jackson; l'abogáu defensor Geraldo Rivera; ya inclusive el llocutor de SNL, Don Pardo, n'ocasiones cuando foi indisponible.
Dempués del final de la temporada 34, Hammond retiró del programa dempués de trabayar pal programa como un miembru del repertoriu mientres 14 años. Hammond foi l'últimu miembru del repartu de SNL de los años 1990 que dexó al programa. Dempués de la so salida del programa, fixo múltiples apaiciones especiales.
Otru trabayu
A finales de los años 1980, Hammond saltó a la fama poles sos impersonaciones d'Elmer Gurniador y otros personaxes de la serie de curtiumetraxes Looney Tunes nel senciellu de comedia "Wappin'." El cantar foi tan popular colos oyentes de Dr. Demento, que foi incluyida na compilación pal ventenu quintu aniversariu de Saturday Night Live.
Nel branu de 2007, Hammond fixo'l so debú nel circuitu de Broadway, interpretando'l papel de Vice-Principal Douglas Panch en The 25th Annual Putnam County Spelling Bee. En 2009, Hammond tuvo un papel como estrella convidada nel drama Damages de FX. El mesmu branu, Hammond apaeció con Eli Manning, Peyton Manning, y Donald Trump nun anunciu pa les galletes Oreo, no que fai una impresión de Trump.
Asuntos llegales
Una tarde d'agostu de 1993, ente que'l so barcu del Premier Cruise Line taba atracáu en Les Bahames, Hammond visitó un restorán, onde peracabó l'equivalente a 16 tragos de ron. Dixo qu'un home repetidamente fadiábalu mientres tola nueche pa tomar un billete d'un dólar que contuvo pequeñes cantidaes de cocaína. Cuando'l comediante salió del chigre pa dir al bañu, l'home siguir nel establu y díxo-y: "Creo qu'usté tien de tomar esto con usté." Creyendo que yera a puntu de ser asaltáu, venció, y l'home asitió'l billete dientro del bolsu de Hammond. La policía local taba esperando fuera del bañu y rápido detener. La United States Drug Enforcement Administration dixo más tarde a Hammond que l'episodiu fuera una trampa, y que les autoridaes llocales regularmente atraparon turistes estauxunidenses; pasó una fin de selmana en una celda cruda de la cárcel, y asignóse-y un abogáu "descalzu." Hammond foi lliberáu dempués de que'l so padre viaxó a les Les Bahames y pagó $5,000 dólares pola lliberación del so fíu.
Hammond públicamente per primer vegada mentó l'incidente ente qu'actúa como convidada nun episodiu de 1997 del programa de radio Loveline; la historia fai referencia de nuevu cuando tornó a Loveline en 2000 y 2004. El comediante nun hai otramente faláu de la detención. Tina Fey y Tim Meadows, dos amigos y compañeros de Hammond, dixeron en 2004 que nun habíen oyíos la historia enantes.
Joe Besser
Biografía
Dende edá bien temprana fua animáu pola so familia pa dedicase a l'actuación. En dalgún momentu inclusive llegó a comentar: "aprendí más nel teatru que na escuela". La so carrera empezó en 1928 y dedicóse dafechu a la comedia.
Yá enantes de xunise a Los Trés Chiflados en sustitución de Shemp Howard en 1956, yera conocíu y actuara en distintos filmes ya inclusive en dellos programes de televisión.
Joe yera tamién famosu pol so personaxe denomináu "Stinky" nel Show de Abbott y Costello (actuó en 13 episodios), y pola voz de "Babu" na tira humorística "Jeannie" de Hanna Barbera.
A fines de los años 30, Columbia Pictures ufiertó-y a Besser un contratu esclusivu y allugar en películes y comedies curties. Fixo'l so debú en pantalla nun curtiu de 1938, "Cuckoorancho". Los sos creitos en Columbia inclúin "Hey, Rookie!" (1944) con Ann Miller y Larry Parks, y "Eadie Was a Lady" (1945) y "Talk About a Lady" (1946) dambes con Jinx Falkenburg. En delles de les sos comedies curties ve facer un dúu risible con Jim Hawthorne.
Joe non socializó enforma mientres les sos hores de trabayu, ya inclusive dempués. Diba direutu al granu cuando se trataba d'actuar. Y escasamente Besser tomaba la iniciativa pa trabar nueves amistaes. Solamente diba al estudiu, faía'l so trabayu y tornaba a la so casa pa dedicase a una vida sele. No que fai a la so asociación colos Chiflados, con quien nun se vio fora de la pantalla, Joe nun tenía más que prestoses alcordances. Besser remembra, "Moe y Larry fueron grandes. Prestámonos enforma y nun tuvi problemes con ellos. Conocer de cuando taben con Ted Healy, y dempués d'esa dómina, siguí les sos carreres. Toi contentu d'habeme xuníu a los Chiflados y nunca pené d'ello."
Sicasí, el so humor descomanadamente inocente y un tanto amanerado nun s'afixo del tou al tipu de comedia que polo xeneral tuvieron Los Trés Chiflados en tola so carrera anterior. Anque'l so ingresu dio-y vitalidá y enerxía al grupu, yá de por sí bastante zurdíu por cuenta de los dos muertes anteriores.
Dempués de dos años y namái dieciséis curtios realizaos con Los Trés Chiflados, la Columbia decidió nun anova-yos el contratu pa 1958 y cerró definitivamente'l so departamentu de curtios.
Joe Besser alloñar del grupu a principios d'esi añu, cuando la so esposa sufrió un infartu, y de ende d'equí p'arriba participó en películes de la 20th Century Fox, en comedies de Jerry Lewis y en munchos shows televisivos de la década del 60, principalmente nel show de Joey Bishop.
Ente los sos pasatiempos, gustába-y construyir xuguetes pa da-y los a los mozos del so barriu. Joe Besser yera tamién bien aficionáu a les presentaciones de maxa.
Los sos comediantes favoritos yeren Jack Benny y Abbott y Costello, y Ann Miller la so eleición como actriz. Joe nun vio tolos curtios que fizo colos Chiflados, pero'l so favoritu yera "Flying Saucer Daffy" (1958). Sicasí los sos almiradores prefieren "Hoofs and Goofs" (1957) y "A Merry Mix-Up" (1957).
El 1 de marzu de 1988, Joe Besser foi atopáu muertu na so residencia de North Hollywood d'un ataque al corazón, tenía 80 años d'edá. Catorce meses más tarde, la so esposa Ernie finó d'un shock séptico el 1 de xunetu de 1989.
"Amo trabayar pa neños. Ellos son los mios meyores almiradores, la mio meyor audiencia y los mios meyores amigos.", dixo. "La mio emoción más grande ye que los neños gusten de mi. Mientres esto asoceda, voi tar fechu."
Intereses
Foi l'únicu miembru de Los Trés Chiflados n'usar el so nome real pal nome del so personaxe.
Solórzano
Solórzano ye un conceyu y llocalidá de la comunidá autónoma de Cantabria (España) asitiáu na contorna de Tresmiera. El términu municipal llinda al Norte col conceyu de Jazas in Cestu y Ribamontán al Monti, al este con Voto, al sur con Ruesga y al oeste con Tramasauguas. El pueblu tópase asitiáu nun valle que riega un ríu pocu caudalosu llamáu Campiezu, a 37 quilómetros de Sanander, capital de Cantabria.
Carretera
Pol términu municipal de Entrambasaguas escurren les siguientes víes pertenecientes a la Rede Secundaria de Carreteres de Cantabria: Y les siguientes carreteres de la Rede Llocal:
Autobuses
La siguiente llinia de tresporte públicu circula por esti conceyu:
Toponimia
Filólogos como Rafael Lapesa atribúin el topónimu Solórzano a una influencia de les pallabres prerromanes "campu" o "prau". D'antiguo llamaríase Selórzeno. Nel añu 1618 dizse que'l señor don Juan Fernando Mioño y Bravo de Hoyos y Solórzano Acebal yera señor de la casa de Solórzano.
Historia
Les primeres noticies que se tienen de la ilesia parroquial de San Pedro que ta allugada nesti pueblu daten del añu 1615, el cuerpu de la mesma tuvo de ser construyíu ente 1590 y 1630, según Karen Mazarrasa Mowinckel, autora d'un llibru sobre'l patrimoniu monumental d'esti conceyu. Nel presbíteru agóspiase'l retablu de San Pedro, obra barroca d'estilu prechurrigueresco, realizáu ente los años 1694 y 1702 polos maestros Juan del Regueru, Bartolomé de la Bodega y Juan de Lombera. Dientro del capítulu d'arquiteutura civil, lo más destacable ye'l Palaciu del Campu Solórzano, asitiáu nel barriu de la Ponte. Trátase d'un edificiu quiciabes de mediaos del sieglu XVII.
Patrimoniu
Destaca'l Palaciu de don Antonio Maura, Bien d'interés local, según dos bienes inventariaos: la Casona de “Campu Solórzano” y la Ermita de San Sebastián.
Demografía
Fonte: INE
Popper
Popper ye'l nome xenéricu que designa a ciertes sustances químiques —xeneralmente nitritos d'arriendo como'l nitrito de isopropilo, el 2-propil nitrito y el nitrito de isobutilo, amás del nitrito de amilo y el nitrito de butilo la resultancia de la reacción acedu cúpricu — que s'alministren por inhalación. Trátase de líquidos incoloros y con un fuerte golor carauterístico. El nitrito de amilo y otros alquilnitritos suelen esneldase con oxetu d'aumentar el prestar sexual. Los poppers empezaron a consumise en discoteques nos años 1970. En dellos países del mundu la venta de los alquilnitritos ta controlada o se considera illegal.
El popper tien una llarga historia d'usu por cuenta de la rabasera de sensaciones prestoses y maréu que produz la inhalación de los sos vapores. A pesar de qu'esiste siquier un estudiu que señala que'l popper ye menos perxudicial pa la salú y la sociedá que la mayoría de les demás drogues recreatives, esisten datos que demuestren que puede causar serios efeutos adversos. El so consumu siguíu puede causar daños neurolóxicos. Hai dellos nicios qu'indiquen que'l consumu de popper puede alteriar temporalmente la visión. Si trágase o aspira por fuercia el líquidu, en llugar d'esneldar los vapores, pueden causase graves daños.
Nel sieglu XIX, el nitrito de amilo emplegóse médicamente como vasodilatador y antídotu de la intoxicación cianhídrica, anque esti usu considérase obsoleto.
Historia
thumb|150px|Thomas Lauder Brunton. Thomas Lauder Brunton (1844-1916), un prestixosu médicu escocés, foi'l primeru n'usar el nitrito de amilo pal tratamientu de l'anxina de pechu. L'usu clínicu que-y dio Brunton al nitrito de amilo inspiróse nos estudios d'esta sustancia realizaos por Arthur Gamgee y Benjamin Ward Richardson. Brunton razonó que'l dolor y la incomodidad causaos pola anxina podríen amenorgase alministrando nitrito de amilo pa dilatar les arteries coronaries de los pacientes, y asina ameyorar la circulación sanguínea escontra'l músculu cardiacu.
Amás los alquilnitritos volátiles provoquen la formación de metahemoglobina polo que s'usaron como antídotu del envelenamientu por cianuru, una y bones la metahemoglobina combinar col cianuru pa formar cianometahemoglobina que nun ye tóxica. Los equipos d'emerxencia llevaben nitrito de amilo ente los elementos pa compensar l'envelenamientu por cianuru, pero anguaño esti tratamientu considérase obsoleto.
La revista Time y el Wall Street Journal informaron de que los homes homosexuales empecipiaren la moda de consumir nitrito de amilo como mediu p'amontar el placer sexual, pero que rápido s'estendió'l so consumu ente los heterosexuales más innovadores por cuenta de una agresiva publicidá. Realizaron entevistes a finales de los años 1970 nes que se revelaba qu'esistía un espectru bien ampliu de consumidores. Nun hai munches encuestes sobre'l consumu d'esta dómina, pero un estudiu de 1988 reveló que'l 69 % de los homes que tuvieren rellaciones homosexuales nel área de Baltimore/Washington DC declararon consumir popper dalguna vegada, y que'l 21 % consumir nesi añu. La encuesta tamién reveló que'l 11 % de los consumidores d'otres drogues recreatives d'esi territoriu consumieren popper, amontándose la tasa al 22 % ente los que consumíen mayor cantidá de drogues, con una media d'edá del primer consumu de 25,6. Los dos grupos de la encuesta consumíen popper pa ponese» anque los varón homosexual utilizar principalmente mientres les práutiques sexuales. Rexistróse un descensu del consumu d'esti grupu tres la epidemia del sida, pero non ente los consumidores d'otres drogues. Un estudiu de 1987 encargáu pol senáu d'Estaos Xuníos y realizáu pol Departamentu de Salú y Servicios Humanos atopó que menos del 3 % de la población total estauxunidense consumiera popper.
El consumu per parte de menores foi históricamente mínimu debíu, en parte, a la dificultá pa consiguilo pola prohibición de la so venta. En 2005 publicóse un documentu qu'esaminaba l'usu de popper autodeclarado polos adolescentes estauxunidenses de 12 a 17 años nes encuestes nacionales sobre abuso de drogues de 2000 y 2001. Del total de los encuestaos d'esti grupu d'edá, un 1,5 % afirmaron consumir popper. Esti porcentaxe aumentaba ente los mayores de 14 años. En contraste con estes baxes tases nuna encuesta realizada nel noroeste d'Inglaterra atopóse un porcentaxe del 20 % de consumu autodeclarado ente los mozos de 16 años.
Efeutos
Primeramente foi usáu como vasodilatador esneldáu pa solliviar l'anxina de pechu, los efeutos prodúcense bien rápido, y la so duración ye bien curtia. La inhalación de nitritos relaxa los músculos llisos. Los músculos qu'arrodien los vasos sanguíneos son llisos y al relaxase provoquen la dilatación d'estos vasos, baxando la presión arterial y aumentando el ritmu cardiacu, esto produz una sensación de calor y d'euforia, que dura xeneralmente un par de minutos. Nun ta claru si tien un efeutu direutu sobre'l celebru.
Teniendo en cuenta que l'esfínter del cursu y la vulva son músculos llisos y estos sufren dilatación pol químicu, el so emplegu ye bien común mientres el actu sexual pa facilitar la penetración. Amás amonta la escitación y les sensaciones producíes mientres la rellación sexual. Anque hai testimonios de que tanto los homes como les muyeres pueden esperimentar prestar pola inhalación de popper, la sensación producida nun ye del mesmu nivel nin ye placentera pa tol mundu. Amás l'usu de popper ente los homes puede causar dificultaes pa la ereición, sobremanera a altes dosis.
Riesgos pa la salú
right|250px|thumb| Gráficu apaecíu en [[The Lancet comparando los efeutos negativos del popper coles demás drogues recreatives más conocíes. ]] El Manual Merck de diagnósticu y terapia menta qu'hai poques pruebes de peligros significativos asociaos a la inhalación de alquilnitritos. Un estudiu y clasificación de drogues según los daños que causen realizáu por conseyeros del gobiernu británico y basao en pruebes científiques de los daños causaos tantu nel individuu como na sociedá asitia al popper ente les menos dañibles tantu pal individuu como pa la sociedá en comparanza coles demás drogues recreatives. Una investigación de la Comisión de Seguridá pa los Productos de Consumu estauxunidense al respective de les normes de empaquetado de 1983 afirmó que «nun hai datos disponibles qu'indiquen un riesgu de dañu personal o enfermedá pol abusu de inhaladores n'espacios zarraos.»
Los efeutos secundarios más corrientes son los dolores de cabeza y los mareos, que son síntomes de la metahemoglobinemia. Tamién puede causar dificultaes temporales d'ereición. Amás esiste'l riesgu de quemadura si arrama sobre la piel.
Más raramente, acomuñar al consumu (por inhalación) enllargáu de popper síntomes d'afuega, arritmies, depresión cardiovascular, toxicidá hepatorenal, disfunción neurolóxica, irritación de les mucoses y los pulmones y dermatitis facial. L'usu crónicu puede provocar daños neurolóxicos. Raramente l'usu de popper puede causar metahemoglobinemia y hemolisis, especialmente n'individuos predispuestos a tal condición o por sobredosis. Si dalguna persona tien afectación del so sistema nerviosu autónomu evidenciado por síncopes frecuentes o hipotensión ortostática, puede causar colapsu cardiovascular. Una sobredosis por ingestión (más que por inhalación) puede terminar en cianosis, inconsciencia. El azul de metileno ye'l tratamientu pa la metahemoglobinemia acomuñada al consumu de popper. L'aspiración accidental de nitritos de amilo o butilo pueden conducir al desenvolvimientu d'una neumonía lipoidea.
El popper interactúa con otros vasodilatadores, como los usaos pa la hipertensión arterial (tales como la nifedipina, amlodipina, felodipina, nicardipina) o pa la disfunción eréctil (como'l sildenafil). L'usu combináu del popper y el sildenafil puede causar efeutos adversos y aumentar el riesgu de sufrir un ataque al corazón.
1295
1295 (MCCXCV) foi un añu común entamáu en sábadu del calendariu xulianu.
Popper
Riesgos pa la salú
El popper tamién puede amontar la presión intraocular, polo que ta dafechu contraindicado pa les persones que carezan glaucoma. Describióse un solu casu de perdida de visión acomuñáu al nitrito de amilo cuando s'usaba pa l'anxina de pechu. Hai nicios qu'indiquen qu'inclusive l'usu ocasional de popper puede afectar a la visión. N'ochobre de 2010 el oftalmólogu Michel Paques, del Hospital Quinze-Vingts de París, describió nuna carta publicada nel New England Journal of Medicine cuatro caso nos que l'usu recreativu del popper provocó cambeos temporales de la visión. La relevancia d'estos casos aisllaos ye incierta.
Tart
Tart ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
James Best
Jules Frankin Guy, más conocíu como James Best, foi un actor, productor, direutor, escritor, cantante, actor de voz y profesor estauxunidense.
Biografía
thumb|right|180px|Best con [[Andy Griffith en The Andy Griffith Show.]]
Nació en Kentucky, en 1926. La so madre yera la hermana de Ike Everly, padre del dúu pop los Everly Brothers. La so madre morrió en 1929, y foi mandáu a vivir a un orfanatu. Más tarde foi adoptáu pola familia Best y foise a vivir con ellos en Corydon, condáu de Harrison, nel sur d'Indiana.
En 1959 casóse con Jobee Ayers, y la pareya tuvo dos fíos, Janeen y Jojami. La pareya divorcióse en 1977. Best tamién tenía un fíu, Gary Best, del so matrimoniu anterior. En 1986 casóse con Dorothy Best. Yera tíu de la modelu Jennifer Lyons y suegru del cantante Michael Damián.
Carrera
Los sos primeros papeles en películes fueron: Sam en Arguyu de comache, Cole Younger en Los asaltantes de Kansas, Frank Addison en Peggy, Jerry Connell en Air Cadet y Joe Rakich en Steel Town.
Dalgunes de les sos participaciones en cine son: Black Gold, Corredor ensin torna, La revancha de Clint Cooper, Espueles negres, Trés nun sofá, xabaces, L'espresu de Corea, Asina empezó Hollywood, The Brian Machine, Raney, Death Mask, Hot Tamale, La lleenda de Moondance Alexander, Return of the Killer Shrews y The Sweeter Side of Life.
Muerte
James Best finó'l 6 d'abril de 2015, n'Hickory, Carolina del Norte, por entueyos de la neumonía que carecía. Best tenía 88 años. Sobrevíven-y el so tres fíos y la so esposa, Dorothy.
Tart-le-Bas
Tart-le-Bas ye una comuña francesa del departamentu de Côte-d'Or, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Víllora
Víllora ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien un área de 68,88 km² con una población de 141 habitantes (INE 2015) y una densidá de 2,15 hab/km².
Noemí Pérez Valdés
Noemí Pérez Valdés foi profesora emérita de la Universidá Médica de L'Habana, Presidenta d'Honor de la Sociedá Cubana de Psicoloxía de la Salú, doctora en Ciencies, psicóloga y educadora.
Xefa del Departamentu de Psicoloxía (1970) y vicedireutora docente (1976) del Hospital Psiquiátricu de L'Habana; función que va desempeñar hasta que la so deteriorada salú visual dexar. Editora del Boletín de Psicoloxía (1978-1998) y miembru del Comité Editorial de la Revista del Hospital Psiquiátricu de L'Habana.
Datos familiares
La Dra. Noemí Eulalia Prudencia Pérez Valdés (Mimí) nació en L'Habana, la capital de Cuba, el 10 d'avientu de 1926, nuna familia de padres médicos, el Dr. Osmundo Pérez Diaz y la Dra. (Ana) Maria Teresa Valdés Cosculluela quien foi una de los trés primeres muyeres graduaes de medicina de la Universidá de L'Habana (les otres dos muyeres méliques fueron Francisca Rivero Arocha (Panchita) y Duce Esperanza Martínez (Franque) . Dende temprana edá'l so güelu el Dr. Pantaleón Julian Valdés fomentó na so mente infantil l'interés y devoción pel campu de les ciencies médiques y la psicoloxía.
Mientres cursaba estudios na Universidá de L'Habana conoció y casóse con un estudiante de medicina, el más tarde renombráu Dr. Fidel Ilizastigui Dupuy con quien compartió casi 60 años de vida matrimonial y llabor intelectual.
La Dra. Noemí Pérez Valdés finó na capital cubana'l 7 de febreru de 2008, de resultes d'un paru cardiorrespiratorio a la edá de 81 años.
Legáu na psicoloxía de la salú
El so llabor como Presidenta de la Sociedá de Psicoloxía de la Salú, la primera organizacion nel mundu dedicada a integrar la psicologia nel curriculo mélicu, transcendió les llendes nacionales. El so llabor foi reconocida nel llibru tituláu The Oxford Handbook of the History of Psychology: Global Perspectives
Concursu psicoloxía de la salú
sociedá cubana-de-psicologia-de-la-salú/ Premiu Noemi Perez Valdes: La Sociedá Cubana de Psicologia de la Salú creó'l concursu nacional Noemí Pérez Valdés como reconociento a les contribuciones de la Dra nel campu de la psicologia de la salú y el so llabor docente.
Psicodiagnósticu del Rorschach
Primeramente dedico los sos esfuercios a la investigación del Psicodiagnóstico del Rorschach como profesora de Psicoloxía na Universidá de L'Habana impartiendo más tarde cursos de docencia postgraduada del Rorschach.
Trabayu docente
Tan ceo como en 1963 incorporóse como Profesora Auxiliar al claustru de la Escuela de Psicoloxía de la Universidá de L'Habana. Tamién foi Vice-Direutora Docente y d'Investigaciones del Hospital Psiquiátricu de L'Habana, xera que desempeñó con gran dedicación y notables resultaos ente 1977 y 1997, esto ye, 20 años de la so vida. Foi profesora de Psicoloxía Clínica na Facultá de Ciencies Médiques “Xeneral Calixto García”, del Institutu Cimeru de Ciencies Médiques de L'Habana, onde poles sos resultancies y apurras algamó la categoría docente de Profesora Titular nel añu 1977, siendo la Profesora Principal de l'asignatura Psicoloxía Médica en dichu centro.
Hospital Psiquiátricu de L'Habana
Darréu llevo les sos conocencies del Rorschach a la práutica trabayando colos pacientes nes sales del Hospital Psiquiátricu de L'Habana onde desempeñara'l cargu de vicedireutora docente (1976 – 2002). Les resultancies d'esti granible llabor fueron sumariados n'a l'artículu de la Dra. Noemí Pérez Valdés tituláu “Psicodiagnóstico de Rorschach y atención primaria: una esperiencia cubana” (1997)
Mientres el periodu de 20 años foi la editora del Boletín de Psicoloxía (1978-1998) y entá nos momentos más difíciles d'escasez de materiales nunca se dexó vencer poles vicisitúes y sigo el llabor editorial del boletín el cual ufiertába-y a tola comunidá de psicólogos un mediu d'espresión y collaboración científica y investigativa.
Foi gran compañera de trabayu de Bernabé Ordaz xunto a quien dedicó llargos años de trabayosu llabor na práutica de la Psicoloxía Médica Docente nel Hospital Psiquiátricu de L'Habana. La revista del Hospital Psiquiatrico de L'Habana dedica una publicacion al trabayu conxuntu d'estos dos figures yá que como menta'l Dr. Duenas remembrar la memoria del comandante, doctor Eduardo Bernabé Ordaz (1921-2006), direutor fundador del Hospital Psiquiátricu de L'Habana, y de la doctora Noemí Pérez Valdés (1926-2008), presidente d'honor de la Sociedá Cubana de Psicoloxía de la Salú, ye'l meyor homenaxe que se-yos puede tributar, nel Día Nacional de la Psicoloxía, a quien s'apurrieron en cuerpu, mente y alma al desenvolvimientu de la ciencia del espíritu nel nuesu archipiélagu.
Membresía
Mientres la so carrera profesional la Dra Noemí Pérez Valdés foi miembru y representantes en multiple xuntes y organizaciones:
Villaverde y Pasaconsol
Villaverde y Pasaconsol ye un conceyu español de la provincia de Cuenca, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien un área de 21,05 km² con una población de 352 habitantes (INE 2015) y una densidá de 16,44 hab/km².
Política
Les resultancies en Villaverde y Pasaconsol de les postreres eleiciones municipales, celebraes en mayu de 2011, son:
Autor
El autor ye la persona que crea una obra, seya artística, lliteraria o científica.
Na lliteratura, l'autor ye una noción que pertenez al sistema lliterariu, según les nociones de llector, editor y obra lliteraria.
Para Michel Foucault, l'autor ye una función presente en dellos discursos, ye representáu pol nome propiu (del autor), separáu del suxetu empíricu; y siendo una función del discursu, "dexa reagrupar un determináu númberu de testos, delimitarlos, escluyir dalgunos, oponelos a otros".
La noción d'autor tresformóse a lo llargo del tiempu por cuenta de les distintes práutiques históriques y a la crítica lliteraria y teoría lliteraria; la concepción que tenemos d'ella anguaño; tien los sos oríxenes nel Renacimientu; y ta rellacionada con términos d'orixinalidá, autoridá, y propiedá moral o intelectual y económica.
El términu provién del llatín auctor, -ōris, "aumentador, productor, creador, autor, padre, güelu, antepasáu, fundador".
Antigüedad
Como la noción d'autor ye mesma de la cultura d'Occidente, atopa los sos antecedentes na Antigüedá clásica; mientres esti periodu esisten distintes nociones sobre la causa de los testos.
Albert Lord alvierte la conciencia anacrónica que puede tenese sobre un autor de l'Antigüedá clásica, sobremanera, si fai énfasis en que la poesía nesa dómina yera principalmente tresmitida por aciu la oralidad. Poro, Lord afirma que la realización de la poesía, nel momentu de la recitación, yera tradicional ya individual. El poeta heredaba les formes llingüístiques, les temes y les téuniques de la tradición. Y cada realización equivalía a una composición nueva, en cuantes que yera única.
Pela so parte, Gregory Nagy asegura que cada cantor, yera al empar, co-autor del poema: cada cantor diba apurriéndo-y daqué nuevu a la composición. Los poetes, de la que s'alloñar del momentu de creación, mitificaban a los poetes "orixinales"; y, d'esta forma, la identidá del poeta (inventor) yera absorbíu pola mitificación que se faía sobre él, y esta mitificación al empar legitimaba los poemes y a los poetes (cantores) d'una tradición. Homero sería, entós, el nome qu'utilizaría la tradición Homeridai p'autorizase a sigo mesma; y el nome del autor sería la imitación de la so figura. La resultancia d'esta aición foi que, si l'autor nun esistía, la sociedá inventar por necesidá de creer nun orixe unitivo.
Pa Nagy, na Grecia preclásica, el poeta o cantor yera sinónimu de vidente. Ente que na Grecia clásica hai una rotura distintiva: el poeta convertir nun artesanu de les pallabres ente que'l cantante sigue siendo'l vidente con inspiración divina. Y en la etapa posclásica de la cultura griega pensar nel poeta como daquién que tenía accesu a la inspiración divina, per una llau, y como un artesanu quien tenía poder sobre les pallabres, la historia y la retórica, pol otru. El poeta, allumáu polo divino, quedaba fuera de la sociedá, yera despreciáu o incomprendido pol públicu. Esta concepción d'home de lletres "allumáu" y alloñáu del mundu sobreviviría nel inconsciente de la cultura occidental, y resurdiría nel Romanticismu.