cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vuelta a España 1936
14ª etapaː 22 de mayu: Bilbao > Santander – 199 km
Clasificación xeneral
15ª etapaː 24 de mayu: Santander > Xixón – 194 km
La carrera dirixir al norte con Mariano Cañardo contrtolando a tol equipu español pa protexer la segunda posición d'Escuriet. Y̩so provocó que se guardara otra xornada monótona onde 25 de los 28 sobrevivientes llegaron en grupu a meta. Nel sprint final, Cañardo y Alphonse Schepers apuéstense la victoria, axudicándo-yla ésti últimu anque dempués sería descalificáu pol xuráu al xulgar que recibió un emburrión de Gustave Deloor nos últimos metros.
Clasificación de la etapa
Clasificación xeneral
16ª etapaː 25 de mayu: Xixón > Ribadeo – 155 km
problemes téunicos faen que se tenga que recudir la distancia y camudar el percorríu. Nel equipu español, siguía la disciplina pa siguir defendiendo la segunda posición de Escuriet. Tanto ye asina, que Francisco Goenaga probó la fuga y Mariano Cañardo salía na so busca pa ordenar que volviera al grupu coyer pol culotte. Nos quilómetros finales, escapada de cuatro homes con victoria final para Rafael Ramos. Ente los fugaos taba Alfons Deloor, que gatuña 13 segundos a Escuriet.
Clasificación xeneral
17ª etapaː 26 de mayu: Ribadeo > La Coruña – 155 km
con una media de velocidá bajísima y na que práuticamente non se produz nin una sola aventura. Los únicos qu'intentaron daqué fueron Berrendero y Cañardo al intentar una fuga que nun tuvo consecuencies. Con tol pelotón arrexuntáu, llegar a la meta con victoria de Alphonse Schepers, la tercera y postrera que consiguiría nesta edición.
Clasificación de la etapa
Clasificación xeneral
18ª etapaː 27 de mayu: La Coruña > Vigo – 175 km
Clasificación de la etapa
Clasificación xeneral
19ª etapaː 29 de mayu: Vigo > Verín – 178 km
L'amenaza del día anterior surtió efeutu y los corredores (especialmente'l españoles) amosáronse muncho más activos. Sía que non, los favoritos tuvieron bien sollertes, sacante Antonio Bertola y Alphonse Schepers, que se perdieron nes cais de Verín y perdieron más d'un minutu. La victoria foi de Fermín Trueba siguíu del restu de favoritos.
Clasificación de la etapa
Clasificación xeneral
20ª etapaː 30 de mayu: Verín > Zamora – 207 km
L'hasta esi momentu disciplináu equipu español, que defendía'l segundu puestu de Escuriet, romper na penúltima etapa. A los nueve quilómetros del percorríu, Berrendero y Trueba ruempen el pactu y llancen un ataque al que lu siguen Gustaaf Deloor y Bertola. Escuriet y Cañardo quedáronse cortaos y ensin posibilidá d'enllazar. Los quilómetros finales fueron un pulsu ente estos cuatro homes (más Alfons Deloor y Goenaga que se-y xunieron darréu) tirando per delantre y el grupu persiguidor con Cañardo y Carretero al frente nel so intentu d'enllazar. A la fin, victoria de Bertola y Escuriet que perdía 16 minutos 42 segundos y, con ello, la segunda posción de la xeneral.
Clasificación de la etapa
Clasificación xeneral
21ª etapaː 31 de mayu: Zamora > Madrid– 250 km
la que se supón que tendría que ser l'apacible última etapa d'una gran ronda nun foi tal. Magar ye ciertu que los ciclistes extrajeros nun sufrieron nengún tipu de problemes, nun puede dicise lo mesmo de los españoles. Nun sentaron bien los ataques de Trueba y Berrendero de la etapa anterior, y empezó una guerra fraticida de toos contra ellos dos. Emiliano Álvarez , l'únicu que se sumó a la causa de Trueba y Berrendero, ye'l que se llevó la etapa nun Estadiu Metropolitanu a españar.
Clasificación de la etapa
Idioma francés
El francés (français, langue française) ye un idioma romance faláu na mayor parte de Francia y Mónacu, en delles rexones de Bélxica, Suiza, Luxemburgu ya Italia (Val d'Aosta) n'Europa. N'América ye idioma oficial de Canadá, Haití, Martinica, Guadalupe, la Guyana Francesa y delles comunidaes de la islla de Dominica, u se fala un criollu de base francesa. N'África ye oficial nes antigües colonies de Francia y Bélxica como República Democrática d'El Congu, El Congu, Burkina Fasu, Senegal, Guinea, Malí, Níxer, Burundi, Ruanda, Togu, Benín, República Centroafricana, Gabón, Costa de Marfil, Madagascar, Djibouti, parte de Seixeles, Camerún, islles Comores, Reunión, Mauriciu, Guinea Ecuatorial, Marruecos, Mauritania, Tunicia, etc. N'Oceanía alcuéntrase na Polinesia francesa, Nueva Caledonia y Vanuatu. N'Estaos Xuníos fálase un criollu en Louisiana. Fasta la Segunda Guerra Mundial yera la llingua de rellación internacional.
Anicios
right|thumbnail|Idiomes de Francia. El territoriu de lo que güei ye Francia empezó a ser pobláu polos galos alredor del sieglu VII e.C., los cuales falaben idiomes celtes que nun tener escritura. Escontra'l suroeste, los aquitanos falaben probablemente una llingua precursora del vascu, pero desconocíen la escritura. Na zona de Massilia (l'actual Marsella) los habitantes de les colonies griegues falaben y escribíen nesti idioma, pero nun lo espublizaron más allá de les sos colonies.Toos esos idiomes y otros falaos na antigua Galia de xuru fueron sumiendo cola colonización romana y la progresiva implantación del llatín. Col cayente del Imperiu romanu, una serie de pueblos d'aniciu germánico llegaron a la Galia romana. Ente ellos, dos estableciéronse de manera más consolidada: los francos nel norte y los visigodos nel sur, col ríu Loira como frontera. A pesar de que dambos pueblos falaben les sos propies llingües, puestu adoptaron al llatín faláu pola población. Sicasí, l'idioma faláu polos francos ta nel aniciu del neerlandés que ye un idioma germánico faláu anguaño nes sos distintes variedaes nos Países Baxos, onde se-y denomina holandés, en parte de Bélxica y nel norte de Francia. Mientres muncho tiempu, l'idioma faláu nel norte de Galia (en realidá yá Francia) ye un llatín más o menos evolucionáu, con grandes influyencies, fundamentalmente fonétiques del idioma germánico faláu polos francos. Al sur, la evolución ye distinta, polo qu'adulces se van estremando dos llingües con una frontera qu'en principiu se marcará nel Loira, anque a lo llargo de la historia va dir moviéndose cada vez más escontra'l sur, debíu al emburrie políticu d'una Francia que'l so centru políticu taba en París, una y bones a partir de la Revolución francesa la llingua francesa pasó a ser un elementu identificador y igualador de tolos franceses. La langue d'oïl (oïl evolucionó en oui) falábase na zona norte y el langue d'oc nel sur. La llinia de dixebra diba del Macizu Central a la desaguada del Loira en Nantes.
Nacencia del francés
Comoquier, nun resulta cenciellu establecer el momentu nel que'l llatín vulgar tresfórmase en francés o provenzal, pero esi momentu hai qu'asitialu ente los sieglos VI y IX. A partir del sieglu VII yá se cunta con testimonios de que la llingua falada nel territoriu de l'actual Francia ye distinta del llatín y del germánico. El documentu fundamental ye'l de los Xuramentos d'Estrasburgu (842), que se considera'l testu más antiguu escritu en protoromance, nos que les distintes tropes de los nietos de Carlomagno, Lotario, Carlos el Calvu y Lluis el Xermánicu xuren respetu a la división que se produz tres la muerte de Luis el Piadosu y que ta marcada pol Tratáu de Verdún, y vense obligaos a faelo tanto en llatín, como en germánico y nun idioma romance, a caballu ente'l llatín y el francés. En Francia, los dos grandes dialeutos romances enantes mentaos van pasar a ser conocíos colos nomes de langue d'oc y langue d'oïl (en función de la manera en que se dicía sí). El francés actual ye herederu d'esti postreru. Poco tiempu dempués empieza a apaecer una lliteratura escrita por clérigos nesti nuevu idioma, que cola apaición de los primeros testos lliterarios (el primeru ye la Secuencia de Santolaya), ente los que destaca'l Cantar de Roldán, l'idioma romance foi consolidándose y estremándose cada vez más del llatín. Adulces tresformóse d'idioma tornáu en idioma analíticu, nel cual l'usu de preposiciones y l'orde de les pallabres na oración reemplacen al sistema de casos.
El francés antiguu
Lo que se conoz como francés antiguu foise consolidando a partir del sieglu XI, y anque güei estúdiese tol que se falaba al norte del Loira como si se tratara d'una sola llingua, en realidá tratábase de dialeutos con elementos comunes.La influyencia germánica nel idioma obligó a usar nel llinguaxe escritu dellos dígrafos pa reproducir dellos de los soníos que s'utilizaben pero que nun esistieren en llatín vulgar. Asina, la nasalización, unu de los elementos fonéticos más carauterísticos de la influyencia germánica nel francés va marcándose na escritura pol usu de la n en posición final de sílaba. La evolución fonética de la o llatina escontra'l soníu qu'anguaño tien en francés obligó coles mesmes a utilizar el dígrafo ou pa reproducir el soníu orixinal de dicha lletra en llatín. De la mesma, la fuerte aspiración de la h marcó una de les principales carauterístiques del francés al respective de otres llingües romances: la esistencia de la h aspirada.
Escritura
La escritura tien poco que ver cola pronunciación actual. En xeneral, la forma escrita ye más conservadora (etimolóxica) que la forma falada. Esto obliga a los estudiantes práuticamente a deprender dos idiomes. Les consonantes finales suelen ser mudes.
Cempuis
Cempuis ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gavaro
Gavaro (del verbu rusu "falar" говорить /gɒ.vɒ.ritʲ/) ye una variación del esperantu creáu por Manuel Halvelik (el so verdaderu nome ye Kamiel Vanhulle), quien enantes creara'l arcaicam esperantom y el popido (creando asina, tres «dialeuto» del esperantu). La intención de Halvelik nun yera crear una nueva llingua internacional, sinón intentar da-y al esperantu la posibilidá espresiva d'una xíriga». Por casu, la variación de la llingua nuna de muncho menos prestíu, por cuenta de que esta seria falada por persones como criminales o non estudiaes. Contrariamente que nel arcaicam esperantom y nel popido, l'autor decidió nun tocar demasiáu la gramática y les pallabres pero si camudar fondamente los raigaños.
"'El Gavaro estremar de la llingua tradicional de Zamenhof por que tien diccionariu, afixos y espresiones distintes. La gramática permaneció inevitablemente igual a como taba enantes (nel Esperantu).' -Manuel Halvelik."
Principios
Según el mesmu autor, les traducción de testos a Gavaro solo tien de respetar 2 principios:
Por consiguiente usándoles dientro d'una frase, nun se debe usar munches xírigues coles mesmes, por que la frase permaneza lo suficientemente comprensible. Y dientro d'una pallabra, nun se deben usar más qu'unos cuantos estranxerismos-gavarros.
Diferencies al respective de les 16 regles del Fundamentu
cuasi toles regles permanecen ensin cambeos, pero a dalgunes fáense-y dellos cambeos.
2ª regla
Antes de la -o final, los substantivos pueden recibir el sufixu "-um" (sufixu ensin significáu xeneral ).
3ª regla
Antes de la -a final, los axetivos pueden recibir el sufixu "-nala".
4ª regla
Amás de los numberales tradicionales fueron introducíos los provenientes del Volapük 1 bŭal, 2 tŭel, 3 kŭil, 4 fŭol, 5 lŭel, 6 mŭel, 7 vŭel, 8 zŭul, 9 ĵŭel, 10 dŭeg, 100 tŭum, 1000 mlat.
6ª regla
Antes de la -i final, los verbos infinitivos pueden recibir el sufixu "-iz" (Non oficial nel Esperantu, significa: aplicar sobre, untar, aprovir de, aplicar un métodu científicu, ej: elektro: lletricidá, elektrizi: electrificar. )
15ª regla
Los Neoloxismos son la base del Gavaro.
Rellación col esperantu y otres llingües ficticies de Manuel Halvelik
El Gavaro nun tien un papel como llingua estreme, pero aprove pallabres pa realizar una xíriga llingüística
"Puede ser aplicada, según la necesidá o la intención, indiferentemente al fundamentu, al contestu d'otros dialeutos, o inclusive al contestu arcaicu. La xíriga verdaderamente vese nestos trés Sociolectos" -Manuel Halvelik
Exemplu:
Creación de pallabres y fontes llingüístiques
esisten 4 clases de raigaños:
Esisten 7 fontes llingüístiques pa les pallabres en Gavaro: l'inglés, l'árabe, el francés, l'español, l'hebréu, el rusu y el suaḥili. Les pallabres derivaes del inglés y del rusu son les más numberoses
Nota:La pallabra "mojosa" (creada en 2003, el so significáu ye similar a la pallabra "cool" del inglés) concuerda col principiu de creación de pallabres del Gavaro (como acrónimu de Modernaj Juna Stilo, Estilu xuvenil modernu).
Azande
thumb|280px|Homes azande. thumb|280px|Guerreros Azande pol doctor George Schweinfurth (1868-1871), nel so llibru La vuelta al mundu. thumb|Arma refundiza usada como moneda. Los azande (xentiliciu en plural, pal númberu singular esiste la pallabra zande) son un pueblu del centro-norte d'África. La so población envalorar n'alredor d'un millón de persones. Viven nel norte de la República Democrática d'El Congu, nel suroeste de Sudán del Sur y nel sureste de la República Centroafricana. Los azande congoleños viven na provincia del Altu Zaire, los sudaneses ocupen les riberes del ríu Uele, y los centroafricanos viven nos distritos de Rafai, Zemio y Obo.
Falen una llingua Adamawa-Ubangi, del grupu zande-nzankara, y munchos practiquen la relixón animista tradicional. Les sos creencies xiren en redol a tres elemento, descritos por Edward Evan Evans Pritchard: la maxa, la bruxería y los oráculos. Según él mesmu diz los azande yeren capaces de movilizar exércitos de 20.000 guerreros. Na cultura azande la bruxería ye concebida como una sustancia que s'agospia nel banduyu. Esta sustancia vive de manera autónoma, realizando maxa negro en contra de los enemigos de la persona que la agospia. Un brujo puede perder el control sobre los sos poderes, fechu que podría causar dañu involuntariu en persones a les que'l bruxu nun deseyaba nengún mal. Puesto que ye una entidá presente, esisten munchos rituales coneutaos cola proteición y la cancelación de la bruxería, que se celebren diariamente.
Los oráculos son una manera de determinar d'ónde provién la supuesta bruxería, y constitúin la prueba llegal p'acusar a una persona de faer mal a otra.
Como parte de la so cultura guerrera, Y. Evans-Pritchard documentó que los guerreros varones Azande del norte del Congo davezu tomaben nuevos varones d'ente 12-20 años como amigos-maríos, que los ayudar nes sos xeres doméstiques y a los qu'adomaben como guerreros. La práctica sumió nes primeres décades del sieglu XX, dempués de que los europeos asumieren el control colonial, pero Evans-Pritchard inda recoyó dellos testimonios d'esta práctica de dellos vieyos a los qu'entrevistó.
Etimoloxía
La pallabra azande significa el pueblu que tien munches tierres, y refierse a la so hestoria como guerreros conquistadores poderosos. Dependiendo de la variedá llingüística la pronunciación puede camudar. El nome niam-niam (l'equivalente n'español sería la espresión ñam, ñam) foi usáu con frecuencia por foresteros nos sieglos XIX y XX. Probablemente ye d'orixe dinka; significa grandes comedores nesa llingua. Esti nome dinka o onomatopéyicu de los azande fai referencia a les sos supuestes costumes caníbales. Niam-niam yera un nome emplegáu por otres tribus de Sudán del Sur y depués foi adoptáu polos occidentales. Siempres ye consideráu peyorativu, polo que nun ye prudente usalo en conversaciones con azande.
Llingua
thumb|right|300px|Territoriu tradicional de los azande n'África central.
Los azande falen zande, qu'ellos llamen Pazande nel so idioma (la so llingua tamién se llama Zandi, Azande, Sande, Kizande, Badjange). El zande ye una llingua zándica que tradicionalmente rellacionar coles llingües Ubangui anque dichu parentescu nun paez bien fundáu, dellos autores consieran a la familia zándica, formada por seis llingües distintes, como un grupu de llingües ensin clasificar anque otru autores considerar tentativamente como una caña de les llingües Níxer-Congu.
La Casa Baxo
Col nome de La Casa Baxo podemos referinos a:
Paget Brewster
Paget Brewster ye una actriz y cantante d'Estaos Xuníos. Anguaño ye conocida pol so papel como l'axente especial Emily Prentiss na serie de la CBS Criminal Minds.
Carrera
El primer papel reconocíu de Brewster na televisión foi como Kathy, la novia de Joey (y más tarde de Chandler) mientres la cuarta temporada de la serie Friends de la NBC. Brewster interpretó'l papel de Jessica Green na serie Andy Richter Controls the Universe que s'emitió dende l'añu 2002 al 2004. Ente los años 2004 y 2006 actuó como Beth Huffstodt na serie Huff de la cadena Showtime. thumb|left|300px Nel añu 2006 consiguió'l papel como Axente Especial Emily Prentiss na serie Criminal Minds. En xunu del 2010 la productora anunció que'l so papel mientres la sesta temporada veríase amenorgáu, llegando en marzu del 2011 a abandonar la serie. Sicasí, en mayu, anuncióse que mientres la séptima temporada'l so personaxe recuperaría un papel prominente. El 15 de febreru de 2012, Brewster anunció en Deadline qu'a la fin de la temporada abandonaría definitivamente la serie pa encarar nuevos proyeutos televisivos.
Nel cine, Brewster participó na comedia de super heróes The Specials interpretando a Mrs. Indestruyible, esta película empobinada por James Gunn nel añu 2000, cuntaba ente otros participantes con Thomas Haden Church y Rob Lowe. Nel añu 2006 interpretó a Amy Pierson, una profesora de cálculu con mieu a l'agua, na película independiente The Big Bad Swim.
Paget Brewster trabayó como actriz de doblaxe en diverses producciones; nel añu 2005, convertir na voz del personaxe Judy Sebben/Birdgirl, na serie animada Harvey Birdman, Atttorney at Law. Tamién emprestó la so voz pa diversos personaxes de les series American Dad! y Dan Vs.
El 30 de marzu de 2006, mientres el programa Late Night with Conan O'Brien, Brewster dio a conocer que recibiera una propuesta del dueñu de la revista Playboy pa posar como modelu. Indicando que llegó a plantega-y lo seriamente pero que finalmente lo refugó por motivos profesionales, tamién dixo que prefería la revista Playboy primero qu'otres como FHM o Maxim. Sábese que Paget Brewster yera conocida nel área de Los Angeles como modelu y fotógrafa pin-up, publicando dalgunos de los sos trabayos na web SuicideGirls. Brewster participa como actriz voluntaria nel programa de la Young Storytellers Foundation (Fundación de Nuevos Cuentacuentos)
Vida personal
Brewster anguaño una rellación sentimental con Steve Damstra. Viven xuntos. Paget informó nel so twitter, 16 de marzu de 2013, que la pareya dedicábense agora al traviés d'una fotografía d'un aniellu de compromisu de jade que Damstra escoyó pa ella.
Winterthur
Winterthur ye una ciudá y comuña suiza del cantón de Zúrich, capital del distritu de Winterthur. Ye la sesta ciudá más poblada de Suiza y la primera ente les que nun son capitales cantonales.
Historia
La esistencia d'asentamientos humanos en Winterthur foi comprobada arqueológicamente, les informaciones recoyíes indiquen qu'éstos empiecen na Edá del Bronce. El territoriu encuadrábase dientro del de los Tigurini, una de les tribus de los Helvetii. En dómina romana nel área del actual Oberwinterthur (zona alta y más antigua de la ciudá) esistió un asentamientu de tipu militar (un castellum) que'l so nome yera Vitudurum (anque dacuando ye llamáu tamién Vitodurum), según una célebre inscripción de dómina de Diocleciano y Maximiano que recuerda la reconstrucción de los sos murios[//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/37/Inschriftentafel_R%C3%B6merkastell_Vitudurum.JPG], posiblemente de resultes d'ataques de los alamanes a mediaos del sieglu III d.C.; esti topónimu podría indicar un previu orixe célticu, anque hasta agora nun se toparon restos atribuyibles a dichu supuestu orixe. L'asentamientu romanu de Vitudurum, sicasí, anque nunca tuvo de ser muncho más qu'una aldega grande (un vicus), sí dexó muertes (el más relevante un templu galorromano de planta cuadrada) y ye anguaño unu de los focos d'investigación arqueolóxica nel cantón de Zúrich. La de xuru pequeña ciudá yera puntu de camín de la calzada romana procedente de Vindonissa (actual Windisch) escontra Brigantium (mod. Bregenz) y Vindobona (mod. Viena); el fuerte foi abandonáu hacia l'añu 400 d. C.
Esisten documentos que comprueben la esistencia d'un pobláu na zona del actual centru de la ciudá en 1180. Básase probablemente nun asentamientu de la Baxa Edá Media del sieglu XII. La primer construcción de la ilesia principal dedicada a San Llorienzo data de los sieglos XII y XIII. A principios del sieglu XIII la ciudá desenvolver sol dominiu del conde de Kyburgu y a partir de 1264 baxu dominiu de los Habsburgos. Sicasí nunca llegó a desempeñar un papel importante ente les ciudaes campestres de los Habsburgos. Tan solo nel sieglu XV Winterthur convertir mientres pocos años en ciudá llibre antes de pasar a Zúrich como aliada en 1467 so que'l so dominiu quedar hasta 1798.
Na segunda metá del sieglu XIX la ciudá creció rápido por cuenta de la fuerte industrialización. La edificación de los barrios darréu nes contornes del cascu antiguu ta predominada entá güei polos edificios representativos públicos y privaos de los años 1860 – 1880. A partir de 1860 Winterthur desempeñaba un papel destacáu na política cantonal, liderando la oposición contra'l lliberalismu económicu de Zúrich. Esta puxanza político y económico foi atayáu pola gran crisis de los ferrocarriles privaos de Suiza, en 1882. La ciudá tardó hasta 1950 en poder devolver les deldes acumulaes.
La crisis económica mundial de los años 1930, tamién tocó gravemente a la ciudá pero por cuenta de un clima d'entendimientu los partíos políticos xunir a faer frente. Una de les razones principales yera que'l partíu principal de Winterthur, los demócrates teníen más bien un enclín social-lliberal y non como los lliberales domintentes nel cantón de Zúrich un enclín d'economía liberalista. Anguaño'l partíu más fuerte ye'l partíu socialista (PSS).
Winterthur yera reputada de ser una ciudá industrial trabayadora. Güei esto camudó radicalmente. Grandes instalaciones industriales son reconvertíes, ente otres coses como sedes d'una escena bien activa de fiestes, música y teatru.
Clima
Al tar allugada xeográficamente nun territoriu alloñáu de corrientes marines y de grandes océanos, la ciudá cunta con un clima continental húmedu, con branos relativamente templaos ya iviernos lluviosos y fríos. Les temperatures veraniegues xeneralmente bazcuyen ente los 11 °C na nueche y los 24 °C nel día. Pel hibiernu, les temperatures baxen considerablemente, sicasí, escasamente rexístrense xelaes. Les temperatures ivernices van de 4 °C nel día a -3 °C na nueche.
Xeografía
200px|thumb|Estación de trenes de Winterthur Winterthur atopar nel nordeste de Suiza ente Zúrich y la ciudá de Sankt Gallen. Ye la segunda ciudá nel cantón de Zúrich. Tien un eleváu porcentaxe d'árees verdes (tien el conxuntu de monte más estensu del cantón de Zúrich) y polo tanto ye considerada una "ciudá verde". La edificación suelta nos suburbios, la resultancia d'una planificación bien previsora de los años 1920 tamién consiguió que se-y denominara "ciudá xardín" a pesar de tener un fuerte calter industrial marcáu pola ellaboración de maquinaria hasta los años 1980. Por estos esfuerciu la ciudá foi gallardoniada en 1989 col Premiu Wakker (Wakkerpreis) de la proteición civil suiza.
Pela ciudá pasen los ríos Eulach y Töss. Eulach y Mattenbach (un regatu) tán enriaos en gran parte y pasen por canalizaciones soterrañes. El planu de grava depositada pel ríu Eulach qu'alluga la ciudá, ta arrodiáu per terrén onduláu con llombes qu'enmarquen la ciudá por casi tolos llaos. Los nomes d'estes llombes son Eschenberg, Brüelberg, Wolfensberg y Lindberg. Nel estremu sur del monte Lindberg tópase'l Goldenberg, dende onde se tien una bona vista panorámica sobre tou la ciudá y en que les sos fasteres llantar vides.
La ciudá llinda xeográfica y políticamente de la siguiente forma: al norte coles comuñes de Neftenbach, Hettlingen, Seuzach, Dinhard y Rickenbach, al este con Wiesendangen, Elsau y Schlatt, al sur con Zell, Kyburgu, Illnau-Effretikon y Lindau, y al oeste con Brütten, Oberembrach y Pfungen.
La ciudá ye un nuedu de tráficu natural na salida de los valles del Töss y del Kempt y xune estos valles cola zona vinícola de partir norte del cantón de Zúrich. Güei atópase en Winterthur un enllaz importante de ferrocarriles con trenes hasta Zúrich, Schaffhausen, Bauma (nel Valle del Töss), Frauenfeld, Bühlach y Stein sobre'l Rin. La estación tien una de les frecuencies más elevada de trenes en toa Suiza.
La ciudá de Winterthur ta compuesta por siete barrios: Altstadt (el cascu antiguu), Mattenbach, Oberwinterthur*, Töss*, Veltheim*, Seen* y Wülflingen*.
Economía
thumb|left|150px|Edificiu de [[Swisscom]] A parte del seguru "Winterthur" la ciudá fíxose famosa como sede de diverses empreses del ámbitu de la construcción de maquinaria (Gebrüder Sulzer, Fábrica de máquines Rieter).
Dende los años 1980, la economía de Winterthur camudó enforma de la industria maquinaria escontra una economía de servicios (seguros y banques). Nos años 90 viose sicasí un cayente d'esti sector pola venta de los seguros Winterthur al grupu CréditSuisse y les siguientes midíes de reestructuración.
Con un marketing profesional de la ciudá, el primeru d'esti tipu en Suiza, intentóse desaniciar les consecuencies a partir de 1992 fomentando una política p'atraer nueves industries. Los primeros ésitos fueron la instalación de la empresa norteamericana "Zimmer" y delles otres del área melecinal y d'alta teunoloxía.
Escudu
L'escudu de la ciudá de Winterthur consta d'una raya diagonal plateada acompañada de dos lleones coloraos. Ye deriváu del escudu del conde de Kyburgu.
Executivu
200px|thumb|Alcaldía L'órganu executivu de la ciudá ye'l "Conseyu de la Ciudá" (Stadtrat). Ta formáu por siete miembros que son escoyíos cada cuatro años pol pueblu. La sede del Conseyu ye'l conceyu (Stadthaus) que foi construyíu ente 1865 y 1869 según planos de Gottfried Semper.
Llexislativu
El llexislativu de la ciudá ye'l Gran Conseyu de la Comunidá (Grosser Gemeinderat). Ta formáu por unos 60 miembros de 9 partíos (2003) y como'l Conseyu, ye escoyíu cada cuatro años pol pueblu.
Attagenus punctatus
Attagenus punctatus ye una especie de coleópteru de la familia Dermestidae.
Winterthur
Llexislativu
Repartu d'escaños en 2002:
Attagenus punctatus
Distribución xeográfica
Distribúyese per Europa.
Potentilla fruticosa
thumb|Flores. thumb|Ilustración El cincoenrama maderizu (Potentilla fruticosa) ye una especie de planta yerbácea perenne perteneciente a la familia Rosaceae.
Winterthur
Xudicial
Los siguientes xulgaos tien see en Winterthur:
Música y orquestes
El grupu de Celtic Metal Eluveitie
Teatros
thumb|Theatro Winterthur
Acontecimientos
Albani-Fest, Fiestes de la ciudá n'honor a San Alban Winterthurer Musikfestwochen, festival musical y cultural de Winterthur de dos selmanes allugáu nel cascu antiguu de la ciudá; agostu – setiembre * Internationale Kurzfilmtage Winterthur, Xornaes Internacionales de Curtiumetraxes, a principios de payares Bambole Openair, Wülflingen, principios d'agostu * Dorfet (Fiesta del pueblu) nos antiguos pueblos de Veltheim, Wülflingen, Töss, Seen y Oberwinterthur
Castiellos y Palacios
200px|thumb|Castillo de Kyburgu
Personaxes
Los siguientes personaxes nacieron en Winterthur: Max Bill, arquiteutu, artista y diseñador Luigi Bühler, compositor de problemes d'axedrez Haymo Empl, escritor y moderador de programes de radio y TV Jonas Furrer (1805 bis 1861); primer presidente de la Confederación Suiza * Hans Gamper, deportista y fundador del FC Barcelona. Anton Graff (1736 bis 1813); importante retratista * Gustav Hegi, botánicu * Willy Hess (1906 a 1997), compositor Markusa Petrusa, direutora de cine * Beat Raaflaub, direutor d'orquesta * Marcu Rima, actor y humorista Marcel Figal Brunner (1963), profesor universitariu * Luis Francisco Figal Brunner (1967), periodista * Juan Carlos Figal Brunner (1965) Abogáu * Rodolfo Ernesto Metzger (1973), Contador Públicu Nacional
Potentilla fruticosa
Descripción
Arbustu erecto, bien ramificáu, de 20-100 cm d'altor. Corteza de color coloráu pardusco, esprender en fragmentos allargaos. Fueyes vexetatives cortamente peciolaes, con 3-5 foliolos, coriacees; foliolus sentaos, llanceolaos allargaos, endelgazaos en forma de cuña na base, obtusos na parte cimera, con cantos enteros, de color verde escuru, pol fai, daqué más claros y densamente pilosos pol viesu. Flores terminales, solitaries o en grupos amenorgaos nes cañes foliaes. Pedúnculu foliar piloso. Sépalos d'unos 8 mm de llargu, ovaos anchos, con mota esternu adicional de forma llanceolada estrecha. Pétalos más llargos que los sépalos los, d'hasta 12 mm de llargu, arrondaos, más anchos que llongures, de color mariellu doráu pola cara cimera, de color mariellu mate pola inferior. Con unos 25 estames. Receptáculu floral en forma cónica. Numberoses núcules, xeneralmente pilosas.
Distribución y hábitat
Dende los Pirineos, hasta Gran Bretaña, Islandia y Suecia meridional, pel este hasta Rusia y Bulgaria. N'España en puntos bien alcontraos de los Pirineos y Cordal Cantábricu. Vive en fasteres predreses, montes claros, veres de los ríos, turberes. Dende 1.900 m hasta 2.300. Suel ser cultiváu como arbustu ornamental, amontesáu en dellos llugares.
Taxonomía
Potentilla fruticosa describióse por Hook.f. y espublizóse en The Flora of British India; 1878 347 1878. Númberu de cromosomes de Potentilla fruticosa (Fam. Rosaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=14
Potentílla: nome xenéricu que remanez del llatín postclásico potentilla, -ae de potens, -entis, potente, poderosu, que tien poder; llatín -illa, -illae, sufixu de diminutivu–. Alude a les poderoses presuntes propiedaes tóniques y astringentes d'esta planta.
fruticosa: epítetu llatín que significa "arbustiva".
Virginia Patrone
Virginia Patrone ye una artista y docente uruguaya con destacada actividá n'Uruguái y n'España.
Biografía
En 1971 Patrone empezó los sos estudios como arquiteuta na Facultá d'Arquiteutura (Universidá de la República). En 1978 decide siguir los sos estudios en pintura nel Estudiu de Pepe Montes quien fuera discípulu direutu del maestru Joaquín Torres García.
Ye fundadora del Taller Bonaventura, establecíu en 1989 colos artistes Carlos Musso, Carlos Seveso, y Álvaro Pemper. Dictó cursos y tuvo convidada pola Institutu de Belles Artes, pol Muséu d'Arte Moderno de Nueva York y la Universidá Estatal de Nueva York (SUNY) y programes educativos en museos en Barcelona y Madrid.
En 1988 Patrone llogró un Beca Fulbright. Ganó'l Primer Premiu Nacional d'Artes Visuales de Montevideo. Realizó esposiciones individuales nel Muséu Metropolitanu de Tokyo en 1990 y l'Universidá Estatal de Nueva York (SUNY). El so trabayu ta presente nes coleiciones del Bancu Interamericano de Desenvolvimientu (Washington, D.C.), Muséu Nacional d'Artes visuales (Montevideo, Uruguái), el Muséu Blanes (Montevideo, Uruguái), el mancomún artísticu del Bancu de la República (Montevideo, Uruguái), el Muséu de Sala de la Ciudá de San Fernando (Punta del Este, Departamentu de Maldonado, Uruguái) y el Muséu d'Arte americano (Maldonado, Uruguái).
En 2015 l'artista realizó una esposición IRIS/El sanamientu d'una pantasma nel Muséu Nacional d'Artes Visuales que s'ufiertó en formatu llibro.
Premios y reconocencies
En 1997 Patrone ganó'l Premiu Florencio, que ye'l gallardón más prestixosu que s'otorga n'Uruguái a l'actividá teatral, pol mural que realizó xunto al artista Álvaro Pemper, pa la obra Xuegu de Dames Crueles.
Cernoy
Cernoy ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alchevsk
Alchevsk (Алчевськ) ye una llocalidá d'Ucraína, nel óblast de Lugansk.
Demografía
Según estimaciones, en 2010 tinía una población de 115484 habitantes.
Indonesia
Indonesia o, de manera oficial, República d'Indonesia ye un gran archipiélagu asitiáu ente la penísula del Sureste Asiáticu y Australia, ente los océanos Índicu y Pacíficu. Indonesia llenda con Malasia na islla de Borneo, Papúa Nueva Guinea na islla de Nueva Guinea y Timor Oriental na islla de Timor.
Pedruño
Pedruño ye una aldea de la parroquia de Santa Mariña de Piedramuelle nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 6 km d'Uviéu y a un altor de 200 m.
Remscheid
Remscheid ye una ciudá d'Alemaña, integrada nel sector alministrativu de Düsseldorf, en Renania del Norte-Westfalia, y asitiada na redoma de Wuppertal y Solingen. Ocupa una área de 74,6 km² y cuenta con 117.717 habitantes (avientu de 2003).
Baal Hammon
thumb|Baal Hammon (Muséu Nacional del Bardu) Baal Hammon o Baal Ammon yera'l principal dios feniciu adoráu na colonia de Cartago, xeneralmente identificáu polos griegos como Crono y polos romanos como Saturno.
Yera un dios atmosféricu consideráu responsable de la fertilidá de la vexetación. Tradicionalmente representábase como un home barbáu con cuernos de carneru.
Etimoloxía
Baal significa "señor", sicasí, el significáu de hammon ye inciertu, siendo posible'l so orixe n'Amón "L'ocultu", símbolu del poder creador y "Padre de tolos vientos" na mitoloxía exipcia.
Cultu
Nel so nome faíen sacrificios humanos, "molk", como ufrienda relixosa. Mientres dalgún tiempu hubo discutiniu a esti respectu: los restos humanos topaos nel tofet de Cartago atribuyérense a restos procedentes de neños muertos por causes naturales o productos d'albuertos humanos; sicasí, la bayura de restos, la edá de la muerte de los neños, según la presencia de restos animales que se supón yeren sacrificaos en sustitución de dellos neños, probablemente fíos de families poderoses, práuticamente refuga la primer idea.
La Casa Baxo (Serrapio)
La Casa Baxo ye una casería de la parroquia de Serrapio, nel conceyu asturianu d'Ayer. Alcuéntrase a 2 quilómetros de Cabanaquinta, a 420 metros d'altitú y comunicada pola carretera AS-112. Tien una población de.
Ta regada poles agües del ríu Uriés, polo qua lo llargo de los años construyéronse dellos molinos fariñeros qu'anguaño tán abandonaos.
Alberto María de Borbón y d'Ast
Alberto María Francisco de Paula Enrique Vicente Ferrer Luis Isidro Benignu Oscar de Borbón y d'Ast, foi l'II duque de Santa Elena, Grande d'España como socesor del so padre al títulu.
Biografía
Depués d'estudiar Derechu, ingresó a l'Academia de Caballería, onde llogró'l grau de capitán. Al proclamase la República, foi retiráu del escalafón militar pola llei Azaña; sicasí, reintegróse al Exércitu xuniéndose al bandu subleváu.
Afeutáu por una enfermedá crónica, pasó a la reserva col grau de coronel y finó en Valladolid en 1959.
Matrimoniu y descendencia
Casóse en Madrid el 10 de xunetu de 1908 con María Luisa Pintó y Lecanda (Valladolid, 30 d'abril de 1887 - Madrid, 13 d'avientu de 1977), fía de José Antonio Pintó y Lara y de la so muyer María de Lecanda y Toca, y tuvieron dos fíos:
Distinciones
Foi, amás, gentilhombre de cámara del rei con exerciciu y servidume.
Gaélicu canadianu
El gaélicu de Canadá o gaélicu canadiense (en gaelico de Canadá:  Gàidhlig Chanada, A' Ghàidhlig Chanadach o Gàidhlig Cheap Bhreatainn, conocíu llocalmente n'inglés como gaèlic) ye un amiestu de dialeutos llegada dende Escocia faláu dende hai más de 200 años en delles zones de Canadá, especialmente na isla del Cabu Bretón, Nueva Escocia y na isla del Príncipe Eduardo. Entá queden pequeños grupos de falantes en Ontario y en Nueva Brunswick.
El gaélicu canadiense nun tien de ser confundíu col irlandes de Terranova, anque sían asemeyaos. Na meyor dómina del irlandés de Terranova, escontra la metá del sieglu XIX, convertir na tercer llingua de Canadá mas falada, dempués del ingés y del francés, sicasí, anguaño l'irlandés de Terranova ta cuasi perdíu. Últimamente, realizáronse esfuercios de recuperar l'idioma.
Toriello
Toriello ye una casería de la parroquia de Santa Mariña de Piedramuelle nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 5 km d'Uviéu y a un altor de 260 m.
Población
Tien una población de 31 habitantes (INE 2016) de los cuales 12 son muyeres y 19 son homes.
Chamant
Chamant ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nicea de Macedonia
Nicea (Griegu: Nίκαια, c. 335 e.C.– aproximao 302 e.C.) foi una noble macedonia, fía del poderosu rexente Antípatro y de madre desconocida. Nacida y criada en Macedonia, cuando'l so padre yera gobernador de Macedonia, mientres el reináu del rei griegu Alexandru Magnu.
Nicea foi unviada pol so padre a Asia, acompañada pol so hermanu Yolas y un ciertu Archias, pa casase en 323 e.C. col poderosu Pérdicas, nun momentu en que s'esperaba poder caltener rellaciones amistoses ente dambos. Non muncho tiempu dempués, Pérdicas determinó divorciase de Nicea, por conseyu d'Eumenes, y casase con Cleopatra de Macedonia, hermana d'Alexandru Magnu. Esti pasu que dio Pérdicas, antes d'entamar la so espedición a Exiptu, produció la inmediata rotura ente él y Antípatro.
En c. 321 e.C., como parte d'una alianza formada por Antípatro, Nicea casóse con Lisímaco, gobernante de Tracia. En 306 e.C. Lisímaco convertir en rei de Tracia, Asia Menor y Macedonia. Al traviés del so matrimoniu, Nicea convirtióse asina en reina consorte.
Nicea dio trés descendientes a Lisímaco: un fíu, Agatocles, y dos fíos: Eurídice y Arsínoe I. Al traviés de Arsinoe I, Nicea tendría como descendientes a los Tolomeos exipcios.
Nicea morrió en fecha desconocida, de causes desconocíes, en dalgún momentu ente 302 e.C. y 300 e.C.. En c. 300 e.C., Lisímaco rebautizó una ciudá de Bitinia, n'Asia Menor, como Nicea (la moderna İznik, Turquía) n'honor de la so primer muyer.
Tachycineta albiventer
'''Tachycineta albiventer ye una ave residente en clima tropical y subtropical d'América del Sur.
Distribución
Habita dende Panamá, Colombia, Venezuela y la islla Trinidá hasta'l norte de l'Arxentina. Esta especie nun ye migratoria.
Descripción
L'adultu de la golondrina aliblanca ye de 13,2 cm de llargu y pesa 17 g. Ye irisado con azul verdoso na parte cimera, blancu na parte inferior, la cola y los cantos de les plumes secundaries. Dambos sexos son similares, pero plumaxe de los mozos ye de color gris pardu percima, amás de la cola blanca. El so llamáu ye un chirrido aspru.
Les golondrina aliblanca son fácilmente estremaes en rellación a la golondrina bicolor, la qu'asocede dientro de la so distribución, pol blancu de les sos ales; esto ye carente nes demás Tachycineta. Les golondrines aliblanca tamién tienen un picu más grande que les especies norteamericanes.
Hábitat
La golondrina aliblanca alcuéntrase xeneralmente cerca de l'agua, y aliméntase principalmente d'inseutos voladores. De normal atópense en pareyes o en pequeños grupos. Esta golondrina constrúin los sos niales con plumes d'otres aves y delles granes nel buecu d'un árbol, ente les roques o n'estructures artificiales y guara de 3 a 6 güevos blancos. Atopóse un nial na Reserva Cuyabeno (Ecuador) el 30 d'agostu de 2003, que contenía naciellos.
Johannes Meursius
Johannes Meursius (van Meurs) (9 de febreru, 1579 – 20 de setiembre 1639), humanista especializáu nes llingües clásiques y anticuariu, nacíu en Loosduinen, Holanda cerca de L'Haya. Desaxeradamente precoz, a la edá de 16 años produxera un comentariu de la Cassandra de Licofrón. En 1610 foi nomáu profesor de griegu y hestoria en Leiden, y al añu siguiente, historiógrafu pa los estaos xenerales. Por cuenta de l'aturbolinada situación nel so país, aceptó la ufierta (1625) de Cristián IV de Dinamarca de convertise en profesor d'historia y política en Sorb, en Zealand, amás del oficiu d'historiógrafu real. Morrió en Sorb el 10 de setiembre de 1639.
Meursius foi l'autor d'ediciones clásiques y trataos, munchos de los cualos fueron impresos nel Thesaurus antiquitatum graecarum de Johann Friedrich Gronovius. La so falta d'orde restába-yos valor, pero yeren un almacén d'información, y Meursius nun merecía los epítetos de "cascante" y "ignoramus" que Joseph Justus Scaliger dedicólu. Meursius tamién escribió sobre la problemática nos Países Baxos y la hestoria de Dinamarca.
Lamellaria ophione
Lamellaria ophione ye una especie de moluscu gasterópodu de la familia Velutinidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase en Nueva Zelanda.
Xenitivu saxón
Xenitivu saxón ye'l términu tradicional utilizáu pa nomar al enclíticu posesivu ’s (apóstrofu siguíu de s) nel idioma inglés. Na gramática tradicional, considérase un final de pallabra, o sufixu.
N'inglés antiguu, hai exemplos nel que s'escribe como his como una etimoloxía popular, por casu: St. James his park.
Les formes del xenitivu saxón n'inglés modernu son les siguientes:
Anguaño, munchos llingüistes nieguen que'l xenitivu saxón sía un casu gramatical, como da a entender la so denominación (caso xenitivu), señalando que se convirtió nuna partícula enclítica que, magar siempres apaez xunto a un nome, ta claramente dixebrada d'él. Un exemplu pa demostrar esta argumentación ye:
Si la 's qu'apaez detrás de Iceland fuera un casu del nome, entós sería la esposa del país, Islandia, y non asina del embaxador. Sicasí, el sustantivu wife ta modificáu por tol sintagma nominal precedente "The ambassador of Iceland" (l'embaxador d'Islandia).
Leonard Bloomfield, nel so llibru Language (1935, páxs.203-6), clasificó'l xenitivu saxón como un determinante más, de forma análoga a los otros posesivos (my, your, his,...).
Beau Bridges
Biografía
Fíu del tamién actor Lloyd Bridges y Dorothy Dean Simpson. Foi llamáu "Beau" pol fíu de Ashley Wilkes en Gone with the Wind. Bridges ye hermanu del tamién actor Jeff Bridges, nacíu en 1949.
Mientres la so mocedá trató de ser xugador profesional de baloncestu, xugando colos equipos de les universidaes UCLA y la Universidá de Ḥawai. Arrenunció nesti propósitu y dedicóse a la interpretación.
Yá en 1949 actuara na película The Red Pony. Tuvo diverses participaciones en cine y televisión a lo llargo de la so carrera. Probablemente'l so papel más memorable en cine realizar na producción The Fabulous Baker Boys de 1989, al pie del so hermanu Jeff y l'actriz Michelle Pfeiffer, quién recibió una nominación al premiu de l'Academia pol so papel nel filme.
Virginia Pereira Álvarez
Virginia Pereira Álvarez foi la primer muyer n'inscribise na carrera de medicina en Venezuela.
Carrera profesional
Foi maestra normalista, graduada nel añu de 1903.
Empezó estudios de Medicina na Universidá Central de Venezuela nel añu 1911, emigrando a Estaos Xuníos nel añu de 1912. Establecer en Filadelfia; nel Woman´s Medical College of Pensylvania, llogrando'l so títulu nel añu 1920.
Tornó a Venezuela en 1921, y formó parte del equipu que xunto al Doctor Arnoldo Gabaldón empezó a investigar les posibles cures del Paludismu.
Destacóse tamién como poeta y narradora, y ye autora de la novela L'Ávila mira escontra baxo, publicada en 1946.
Foi delegada pol estáu Bolívar na Sociedá Bolivariana de Venezuela, y vocal a nivel nacional.
Casóse, y dixebróse nel añu 1943 por cuenta de problemes conxugales.
Morrió'l 12 d'abril de 1947 en Filadelfia, Pennsylvania, por causa d'una hipertensión non controlada y problemes cardiacos. La so llábana atopar nel Fernwood Cemetery de dicha llocalidá.
Bernardo Atxaga
Bernardo Atxaga ye'l pseudonimu lliterariu de Joseba Irazu Garmendia, escritor Vascu n'llingua vasca nacíu n'Asteasu, Guipuzcoa en 1951.
Biografía
Ye llicenciáu n'economía pola Universidá de Bilbao, y en filosofía polaa Universidá de Barvelona. Trabayó d'economista, vendedor de llibros, profesor d'llingua vasca, tuvo metíu nel mundu editorial, y foi guionista de radio. En 1980 tomó'l determín dedicase namás a escribir.CO
La primer vegada qu'espublizó un testu foi en 1972, dientro d'una antoloxía d'escritores vascos. El so primer rellatu, Ziutateak, publicóse en 1976. La so primera antoloxía poetica, Etiopía, asoleyóse en 1978. Escribió obres de teatru, lletres de cantares, noveles y narrativa curtia. El so llibru de rellatu Obabakoak, publicáu en 1988, foi ganador del Premiu Nacional de Lliteratura de tipu Narrativu y traduciu a 20 llingües (ente elles l'asturianu], foi llevada al cine en 2006 col nome d'Obaba, pol direutor Montxo Armendáriz. En 2003 publicó Soinujolearen semea, na que fala del desaniciu del mundu d'Obaba.
Dende 2006 ye miembru de la Real Academia de la Llingua vasca (Euskaltzaindia).
Chambly (Oise)
Chambly ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Potentilla heptaphylla
Potentilla heptaphylla ye una especie de planta yerbácea perenne perteneciente a la familia Rosaceae. Ye orixinaria del centru d'Europa. thumb|Ilustración thumb|Detalle de la fueya
Descripción
Ye una planta herbal perennifolia, qu'algama un tamañu de 5 a 20 cm d'altor. El tarmu postráu a ascendente y peciolos peludos, con pelos glandulares y acolorataos. Les fueyes basales son de llargu pecíoluy compónense de siete foliolos. Les fueyes son llanceolaes invertíes con cinco a ocho dientes en cada llau, de 10 a 25 mm de llargu.
El tarmu de la flor ye ascendente, de 10 a 20 cm de llargu. Les flores son hermafrodites, con simetría radial y tienen un diámetru d'aproximao 10 a 15 mm. Los sépalos los esteriores oblongo-elíptiques, obtusos, y 2,5 a 4,0 mm de llargu. Los sépalos los tienen forma de güevu y que tien un llargor de 4 a 5 mm más llargos que los sépalos los esteriores. Los pétalos son de color mariellu, llargamente obovaes, de 5 a 7 mm de llargu. Floria d'abril a xunu. La polinización faise xeneralmente polos inseutos.
Taxonomía
Potentilla heptaphylla describióse por (L.) Mill. y espublizóse en Centuria II. Plantarum ... 13, non. 35. 1755. Potentílla: nome xenéricu que remanez del llatín postclásico potentilla, -ae de potens, -entis, potente, poderosu, que tien poder; llatín -illa, -illae, sufixu de diminutivu–. Alude a les poderoses presuntes propiedaes tóniques y astringentes d'esta planta.