cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bernardo de Claraval
Biografía
En 1153, careció del estómagu -nun retenía la comida y les piernes enchíense-y-, quedó bien débil y morrió.
Pyrroglaux podarginus
L'curuxín de les Paláu (Pyrroglaux podarginusi) ye una especie d'uxu de la familia Strigidae. Ye endémica de les islles Paláu y ye l'únicu miembru del xéneru monotípicu Pyrroglaux.
Heiltz-le-Hutier
Heiltz-le-Hutier ye una comuña francesa del departamentu de Marne, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carmen Ejogo
Ejogo interpretó a la activista Coretta Scott King en dos películes: Boycott (2001) y Selma (2014). Mentanto se preparaba pal so rol en Boycott, conoció a King y recibió la so aprobación.
Bernardo de Claraval
Biografía
Foi canonizáu'l 18 de xunu de 1174 pol papa Alejandro III, siendo declaráu Doctor de la Ilesia por Pío VIII en 1830. La so fiesta llitúrxica celébrase'l 20 d'agostu nel aniversariu de la so muerte, siendo'l santu patrón de Xibraltar, d'Alxecires, de los trabayadores agrícoles y del Queen's College de Cambridge. Los sos atributos iconográficos son la pluma, el llibru, el perru, el dragón, el truébanu y la figura de la Virxe María.
Organización de la Orde del Temple
Nel añu 1099, los cruzaos recuperaron Xerusalén y los llugares santos de Palestina. Los pelegrinos yeren atacaos y robaos nos caminos. Dalgunos Feudalismu decidieron enllargar el so votu y dedicar la so vida a la defensa de los pelegrinos. En 1127, Hugo de Payens solicitó al papa Honorio II la reconocencia de la so organización.
Recibieron el sofitu del abá Bernardo, sobrín d'unu de los nueve Caballeros fundadores y a lo postrero quintu Gran Maestre de la Orde, André de Montbard. Asina, axuntóse un concilio en Troyes pa regular la so organización.
Nel concilio, solicitaron a Bernardo que redactara la so regla, que foi sometida a alderique y foi aprobada con dellos cambeos. La regla del Temple foi pos una regla cisterciense, pos contién grandes analoxíes cola mesma. Nun podía ser d'otra forma, una y bones l'abá yera'l so inspirador. Yera típica de les sociedaes medievales, con estructures xerarquizaes, poderes totalitarios, regula la eleición de los que manden y estructura les asamblees p'asistilos y, nel so casu, controlalos. Dempués d'esta primer redaición, hubo una segunda debida a Esteban de Chartres, Patriarca de Xerusalén, denominada «regla llatina» y que'l so testu caltener hasta los nuesos díes.
Intervención na cisma de l'antipapa Anacleto en defensa de Inocencio II
Fináu'l papa Honorio II, producióse una doble eleición papal. La mayoría de los cardenales sofitaron al cardenal Pietro Pierleoni qu'adoptó'l nome d'Anacleto II; ente que una minoría de cardenales decantar por Gregorio Papareschi (Inocencio II).
L'apaición de dos papes provocó'l cisma y enfrentó a media cristiandá que sofitaba a Anacleto II cola otra media, que defendía a Inocencio II. Esti postreru cuntaba col sofitu de Bernardo, que se percorrió Europa dende 1130 a 1137, esplicando los sos puntos de vista a monarques, nobles y prelaos.
La so intervención foi decisiva nel concilio de Estampes, convocáu por rei francés Luis VI. Asina mesmu, la influyencia de Bernardo favoreció la confirmación de Inocencio II, consiguiendo los sofitos d'Enrique I d'Inglaterra, l'emperador alemán Lotario II, Guillermu X de Aquitania, los reis d'Aragón, de Castiella, Alfonso VII, y les repúbliques de Xénova y Pisa. Finalmente, Anacleto foi refugáu como papa y foi escomulgáu.
Discutiniu con Abelardo
Abelardo, unu de los primeres escolásticos, empecipiárase na dialéutica y caltenía que se debíen buscar «los fundamentos de la fe con semeyances basaes na razón humana». Asina argumentaba:
Estes nueves idees d'Abelardo fueron refugaes polos que pensaben de forma tradicional, ente ellos l'abá. Asina en 1139, Guillermo de Saint-Thierry atopó 19 proposiciones supuestamente herétiques d'Abelardo y Bernardo de Claraval unviar a Roma por que fueren condergaes. Nel sínodu de Sens esixéron-y a Abelardo retratase y al nun faelo, el papa confirmó al sínodu de Sens y condergar por herexe a perpetuu silenciu como docente.
Bernardo en carta a Inocencio II (Contra errores Petri Abaelardi), refutó los supuestos errores d'Abelardo, pos consideraba que la fe namái tien de ser aceptada:
Pa Bernardo, la verdá qu'hai tres la creencia en Dios ye un fechu direutamente infundido pola divinidá y polo tanto incuestionable. Contra la pretensión de los racionalistes de que la teoloxía tenía de sofitase en pruebes, afirmó nun argumentu bien conocíu:
La opinión de Bernardo, avera del mal emplegu que faía Abelardo de la razón, ganóse'l sofitu de místicos y irracionalistas, que tuvieron acordies con él.
Predicación de la Segunda Cruzada
thumb|200px|right|Bernardo de Claraval predicando la Segunda Cruzada en [[abadía de Vézelay|Vézelay en 1146.]] Na Segunda Cruzada, asumió'l papel políticu más importante de la so vida, al convertise nel predicador de la nueva guerra santa. El fracasu de la mesma supúnxo-y el tornar de la so influyencia política.
Cincuenta años antes, mientres la Primer Cruzada establecer en Palestina un reinu feudal gobernáu por nobles franceses. En 1144, los exércitos del Islam tomaron la ciudá cristiana d'Edesa. En 1145, Luis VII de Francia propunxo la cruzada y pidió a Bernardo que la predicara. Este respondió que solo'l papa podía encarga-y esa predicación. El rei realizó'l pidimientu al papa. Foi entós, cuando'l papa Eugenio III, que fuera monxu en Claraval y discípulu de Bernardo, pidió al Santu que predicara la cruzada y les indulxencies que d'ella se derivaben.
El Bernardo que predicó la Cruzada amosó una personalidá distinta a lo que fuera hasta entós. Él entendía la vida interior como unión de l'alma humana con Dios ya identificaba la vida interior cola vida de tola ilesia, de tol cuerpu místicu», siendo la so concepción de la cruzada básicamente mística. Consideraba que la Ilesia católica podía llamar a les armes a les naciones cristianes pa salvaguardar l'orde establecíu por Dios. Paez que nun tuvo necesidá d'entender l'Islam. Según él, si Dios xulgaba necesariu que los exércitos defendieren el so reinu, si'l mesmu papa ordenába-y predicar la Cruzada, taba claru pa él que se trataba d'una misión divina. Por tantu tresmitió a los cristianos que se trataba d'una guerra santa, pos asina la concebía él.
Nun escritu posterior al papa, asina cavilgó sobre la cruzada: «Ordenar y obedecí. L'autoridá del que me mandaba fixo fecunda la mio obediencia. Abrí los mios llabios, falé y multiplicáronse los cruzaos, de suerte que quedaron vacíes les ciudaes y castiellos, y difícilmente atoparíase un home per cada siete muyeres».
La predicación realizada n'Alemaña, dir en contra de la voluntá del papa, y ganó pa la causa al emperador Conrado III y a numberosos príncipes. Según Maschke, «Bernardo ye muncho más fogosu como predicador que como home d'Estáu y como políticu de la Ilesia, electriza a los pueblos d'Occidente, infundiéndoles la sola voluntá d'allegar a la Cruzada».
Los cruzaos fueron ganaos pol Islam, lo que provocó un gran pesimismu en tola cristiandá. San Bernardo, que fuera'l principal animador y el qu'encendiera a los pueblos, foi llamáu embullador y falsu profeta. El fracasu de la segunda Cruzada estropió fondamente l'enfotu nel pontificáu y falóse abiertamente de que la fe cristiana sufriera un duru revés.
Bernardo quedó bien afeutáu, sicasí pensó qu'a lo menos fuera criticáu él y non Dios. Asina lo escribió en De Consideratione, empobináu al papa Eugenio III.
Abá del Císter
A los 23 años, nel añu 1113, ingresó na orde del Císter. Dos años dempués, Esteban Harding, l'abá de Císter, unviólu a fundar una de les primeres fundaciones cistercienses, el monesteriu de Claraval, del que foi designáu abá, yá que ocupó hasta'l final de la so vida.
Claudia Nogueira
Claudia Andrea Nogueira Fernández ye una abogada y política chilena. Militante del Partíu Unión Demócrata Independiente dende los 18 años, n'avientu de 2005 foi electa Diputada de la República de Chile pol Distritu Nᵘ19 correspondiente a les comuñes d'Independencia y Recoleta, na Rexón Metropolitana, cargu qu'ocupó hasta 2018. Ta casada con Gonzalo Cornejo (Ex-alcalde de Recoleta).
Estudios
Realizó los sos estudios básicos nel Colexu Craighouse de Santiago de Chile y nel Colexu de la Salle de Temuco, onde remató los sos estudios básicos y medios. Darréu tornó a Santiago, onde se tituló d'abogada, depués d'estudiar Derechu na Universidá Gabriela Mistral.
Nogueira ingresó al partíu Unión Demócrata Independiente a los dieciocho años d'edá, siendo miembru fundadora y dirigenta universitaria del so partíu.
Carrera académica y llaboral
Mientres un tiempu, dedicar a dar clases d'Introducción a dereches nes carreres de Periodismu y Auditoría de la Universidá Nacional Andrés Bello, amás de dedicase a l'abogacía.
Carrera política
Trabayó nos trabayos sociales del so partíu UDI. En 1997 foi xefa de gabinete de Jovino Novoa na campaña senatorial. Emprestó asistencia xurídica na sede parllamentaria del entós diputáu Cristian Leay, dando charres motivacionales a moces de Recoleta ya Independencia. Pa la campaña presidencia de 1999 de Joaquín Lavín Claudia presidió'l comandu femenín del candidatu.
El so llabor concretóse definitivamente cuando tuvo de realizar distintos trabayos sociales como esposa del Alcalde de Recoleta, Gonzalo Cornejo, ye según creó un Centru de Capacitación en diverses árees tales como: gastronomía, peluquería, corte y confección, primeros auxilios, computación etc., destináu especialmente a xefes de llar con cuenta de aquélles pudieren integrase al mercáu llaboral o trabayar dende les sos cases curiando a los sos fíos, capacítense 300 muyeres al añu. Creó diversos talleres de manualidades y ximnasia en más de 230 Centros de Madres y Adultu Mayor con fines recreativos y de capacitación, participó viviegamente nel sofitu a los Xardinos Infantiles de la comuña de Recoleta escurriendo una especie de padrinazgo ente empreses y éstos, collaborando permanentemente n'acoyer les sos necesidaes.
Diputada por Independencia y Recoleta
Nel 2005 presentóse como candidata a Diputada pol Distritu Nᵘ19 correspondiente a les comuñes d'Independencia y Recoleta, na Rexón Metropolitana pal periodu 2006-2010, siendo electa n'avientu de 2005 y asumió les sos funciones el 11 de marzu de 2006.
Paralelamente, desempéñase como Presidenta del Comité d'Ayuda a Recoleta.
Na Cámara de Diputaos de Chile, integra les Comisiones Permanentes de Familia, de Vivienda y Desarrollu Urbanu, Investigadora del Plan Transantiago, Comisión de Cultura y de les Artes y na Comisión Especial de la Desigualdá y Probeza.
El 6 de setiembre de 2017, desamarróse un escándalu a nivel nacional cuando diversos medios de comunicación acusaron a cerca de 40 parllamentarios, ente ellos Claudia Nogueira, por aceptar informes d'asesoría con párrafos copiaos textualmente d'internet o de llibros, ensin dar creitu al redactor de la fonte orixinal. Los ocho informes de Claudia Nogueira que rexistren plaxu fueron recibíos pola llexisladora ente marzu de 2014 y payares de 2016, y pagos $7,9 millones.
Malversación de fondos
A empiezos de 2009 empezar a investigar un nuevu casu de fraude al fiscu realizáu pola diputada Claudia Nogueira (UDI) que al añu siguiente se cuantificó en $28.375.103, pol pagu a Jaime Jullian (ex asesor financieru del so maríu, l'ex alcalde de la comuña de Recoleta Gonzalo Cornejo) por asesoríes que nunca se realizaron, según $1.900.000 pol arriendu d'una see parllamentaria en Recoleta, siendo dambes sumes depositaes na so cuenta corriente bipersonal, que compartía con Cornejo. Cornejo y Jullian yá fueren cuestionaos por Contraloría en 2008, por irregularidaes en contratos de les municipalidaes de Huechuraba y Recoleta, realizaos pola alministración de la empresa de xestión municipal, GMA, del primeru.
En xunu de 2009 la fiscalía decide formalizar por esti delitu a Nogueira, quien más tarde llogró evitar el xuiciu restituyendo al Estáu los 30 millones de pesos, y comprometiéndose a roblar ante'l Ministeriu Públicu mientres 18 meses.
En setiembre de 2016, la exjefa de prensa de la UDI, Lily Zúñiga, confesó ante la fiscalía que la diputada en ejercicio Claudia Nogueira emitiera trés boletas de $4,2 millones de pesos al so nome, por conceutu d'asesoríes falses, y que estes boletas fueron pagaes con dineru de asignaciones parllamentaries del Congresu. Arriendes de esto, n'abril de 2017, el Conseyu de Defensa del Estáu (CDE) anunció que se querellará en contra de la diputada Nogueira por un nuevu casu de fraude al fiscu.
Supuesta militancia nun grupu racista
En 2011, la entós diputada pola UDI Claudia Nogueira Fernández, xunto al so par María José Hoffmann, fueron sosprendíes formando parte del grupu racista Arguyoses de ser blanques en Facebook. Dambes negaron rotundamente la so participación naquel movimientu, aduciendo ser víctimes d'un hacker, y anunciando interponer una denuncia na Policía d'Investigaciones de Chile pa escorrer a los presuntos culpables.
Contradicciones escontra l'albuertu
El 20 de xunetu de 2017, taba xenerándose un ampliu discutiniu depués de que la Llei de despenalización del albuertu en 3 causales va pasar a la Comisión Mista, tres la completa oposición de sectores conservadores, na que Nogueira manifestó'l so refugu a l'aprobación del albuertu en Chile, y que tanto l'Executivu como l'Estáu de Chile debe de fomentar el sofitu total de la madre, y que van siguir los albuertos clandestinos. Sicasí, mientres una entrevista nel programa  L'Informante' '' ' de TVN, confesó que tuvo qu'atayar el so embaranzu de cuatro meses, por cuenta de que taba poniendo en riesgu la so propia vida. Tres ello, miles de persones per mediu de les redes sociales acusaron a la diputada de la UDI como hipócrita, y de qu'en realidá quería evitar que les muyeres chilenes pudieren optar pol albuertu, dexándolo solo pa un sector minoritariu de la población chilena.
Vida privada
Casóse con Gonzalo Cornejo el 16 d'avientu de 1994, con quien tien dos fíos.
Bernardo de Claraval
Abá del Císter
La orde, entós, taba en formación. Esteban Harding yera'l tercer abá que tenía la orde, y en 1119 dotó al Císter d'una regla propia, la Carta de caridá, na que s'establecíen les normes comuñales de total probeza, d'obediencia a los obispos y de dedicación al cultu divín con desdexación de les ciencies profanes.
Bernardo participó personalmente na formación del espíritu cisterciense y foi l'artífiz del gran espardimientu de la orde cisterciense, pasando del únicu monesteriu cuando ingresó a 343 cuando morrió, de los que 168 pertenecíen a la filiación de Claraval y 68 fueron fundaos por él mesmu.
A partir de la Apoloxía a Guillermo, la regla cisterciense apaeció como una reaición contra los escesos cluniacenses. Si mientres el sieglu XI los monxos cluniacenses asumieren un gran protagonismu dientro de la ilesia, ocupando les sos más altos cargos y exerciendo la so influyencia sobre'l poder civil, nel sieglu XII esi papel correspondió-yos desempeñalo a los cistercienses.
Inspirador de l'arquiteutura cisterciense
thumb|200px|right|Claustru de l'[[abadía de Fontenay.]] El so Apoloxía a Guillermo estableció tamién los criterios teóricos que depués s'emplegaríen na construcción de toles abadíes cistercienses. Nesti escritu, Bernardo criticó duramente la escultura, la pintura, los adornos y les dimensiones escesives de les Ilesies de los cluniacenses. Partiendo del espíritu cisterciense de probeza y ascetismu rigoroso, llegó a la conclusión de que los sos monxos, qu'arrenunciaren a les bondaes del mundu, nun precisaben de nada d'esto pa cavilgar na llei de Dios. La crítica esplegar sobre dos exes. De primeres, la probeza voluntaria: les escultures y adornos yeren un gastu inútil: despilfarran el pan de los probes. De segundes, refugaba tamién les imáxenes porque distrayíen l'atención de los monxos, estremar d'atopar a Dios al traviés de la Escritura.
Cuando, en 1135, teníen unes 90 abadíes y aumentaben a un ritmu de 10 nueves per añu, Bernardo tuvo de pensar que la orde taba consolidada y con una crecedera desatamañada siendo urxente un modelu d'abadía que garantizara la uniformidá de la Orde. Tamién tuvo de cavilgar que la orde nun podía siguir coles efímeres construcciones de madera y adobe, precisando monesterios en piedra que sirvieren a les xeneraciones futures de monxos.
Estes primeres abadíes construyir n'estilu románicu borgoñés, qu'algamara tola so plenitú: (bóveda de cañón apuntada y bóveda d'aresta). Darréu, cuando en 1140, surdió'l estilu góticu na benedictina abadía de san Denis, los cistercienses aceptaron rápido dellos conceutos del nuevu estilu y empezaron a construyir nos dos estilos, siendo frecuentes les abadíes onde conviven dependencies romániques y gótiques de la mesma dómina. Col pasu del tiempu, el románicu abandonóse.
Al prescindir de too lo superfluo, l'estilu cisterciense consiguió unos espacios desnudos, conceptuales y orixinales que lu fai dafechu identificable.
Influencia nel papa cisterciense Eugenio III
Eugenio III yera fíu espiritual de Bernardo. Como s'esplicó, antes de ser escoyíu papa, tuvo 10 años en Claraval siendo monxu so l'autoridá espiritual del so abá Bernardo. Dempués, mientres otros 5 años, foi abá d'un monesteriu filial de Claraval, poro, siguía calteniendo esa rellación de dependencia espiritual.
Bernardo siguía sintiéndose'l so padre espiritual, asina lo manifestó repetidamente nel prólogu de De Consideratione: «l'amor que vos profeso nun vos considera como Señor, reconozvos por fíu so ente les insinies y la rellumanza de la vuesa escelsa dignidá...Amévos cuando yeres probe, igual hevos d'amar fechu padre de los probes y de los ricos. Porque bien vos conozo, non por ser fechu padre de los probes dexáis de ser probe d'espíritu».
Nesti escritu, aportuna na necesidá de la vida interior y de la oración p'aquellos que tienen les mayores responsabilidaes de la Ilesia. Escribió sobre'l peligru de dexase llevar polos asuntos d'Estáu y desdexar la oración y les realidaes de lo alto.
Sobre los poderes del papa, escribiólu defendiendo la supremacía del poder espiritual y el derechu de la Ilesia a emplegar los exércitos seglares Basar nes pallabres que los apóstoles dixeron a Jesús cuando lo prindaron, recoyíes nel Evanxeliu de san Lucas, qu'él interpretó pa encontar de nuevu «la doctrina de les dos espaes», presente nel pensamientu cristianu dende los entamos de la Edá Media:
Taba convencíu de que tolos cargos de la Ilesia procedíen direutamente de Dios y asina lo escribió al papa:
Misticismu
right|200px|thumb| Cristu abrazáu a san Bernardo [[Francisco Ribalta, Muséu del Prado. Obra capital del misticismu español y de una gran espresividá devocional. ]] Foi'l primeru que formuló los principios básicos de la mística, contribuyendo a configurala como cuerpu espiritual de la Ilesia católica.
La so devoción a la humanidá del Redentor tratar d'una innovación basada nel Cristu de los Padres y de san Pablo. La so forma de rellacionase con Cristu, llevó a nueves formes d'espiritualidá basaes na imitación de Cristu.
La so teoloxía mística tuvo como fin principal amosar el camín de la unión espiritual con Dios. La so doctrina de busca d'unión a Dios inspirar nel estudiu de les escritures y de los padres de la Ilesia, según na so propia esperiencia relixosa. L'esquema de la mística bernardiana propón xubir dende lo más fondo del Pecáu orixinal hasta lo más elevao del amor, la unión mística con Dios. Nesti ascensu numberó 4 graos d'amor, descritos nel so tratáu Del amor de Dios:
La influyencia del pensamientu de Bernardo sobre misticismu y devoción mariana nes órdenes relixoses europees foi bien importante. Reparar los cuadros de devoción d'esti artículu que correspuenden a encargos de franciscanos, capuchinos y cartuxos d'Italia y España, dalgunu d'ellos realizáu cuasi quinientos años dempués de la so muerte.
Devoción mariana
Nel occidente cristianu y a partir de finales del sieglu XI, desenvolvióse masivamente el cultu popular a la Virxe María. Bernardo tuvo un papel importante nel espardimientu d'esi cultu marianu. La so teoloxía sobre María foi rápido aceptada polos fieles y los sos sermones espublizar por tola cristiandá. El más conocíu, ye Del acueductu:
La figura de María nun s'entendía como güei. Asina l'abá amosó les sos duldes sobre la Inmaculada Concepción: ''...con toa certidume, namái la gracia fixo llimpia a María de l'andada orixinal... La fiesta de la Inmaculada Concepción ye una fiesta que desconocen los ritos de la Ilesia, nin encamienta la tradición antigua. Nun puede afirmase que patrocinara l'Asunción de María (nesto coincidía cola corriente antiasuncionista qu'entós predominaba).
Les fontes de la so doctrina
thumb|245px|Un manuscritu español del [[sieglu XIII de sermones de Bernardo de Claraval.]] Les sos fontes fueron fundamentalmente les Sagraes Escritures y tamién les fontes de la tradición cristiana. Dambes fueron siempres los sos grandes argumentos.
La so busca de la interpretación del testu sagráu, ensin llindase al sentíu pretendíu pol escritor sagráu, pa llograr d'él la xustificación de les sos esperiencies personales, afonda na reflexón y na contemplación de la mesma forma que la Ilesia primitiva y siguiendo la tradición mística de los padres griegos de la Escuela catequística d'Alexandría.
Resulta esclarador lo que pensaben d'él los dos principales artífices de la Reforma Protestante. Martín Lutero dixo que «Bernardo supera a tolos demás Doctores de la Ilesia» y Xuan Calvino allabar: «L'abá Bernardo fala'l llinguaxe de la mesma verdá».
Los llibros de la Biblia que más citó y polo tanto colos que más s'identificaba son: el llibru de los Salmos 1519 vegaes; les cartes de Pablo 1388 vegaes; el Evanxeliu de Matéu 614 vegaes; el Evanxeliu de Xuan 469 vegaes; el Evanxeliu según san Lucas 465 vegaes; el Llibru d'Isaías 358 vegaes y el Cantar de los Cantares 241 vegaes.
Los Padres de la Ilesia que más siguía, yeren los qu'entós se consideraben los maestros más autorizaos de la Ilesia: declaróse fiel discípulu de san Ambrosio y de san Agustín, llamar los dos columnes de la Ilesia y escribió que difícilmente s'estremaría de la so paecer (nel Tratáu sobre'l bautismu). En moral, la so referencia yera Gregorio Magno. Copió, ensin citalo, con frecuencia a Casiodoro nos sos comentarios sobre los Salmos. Munchos bellos pensamientos que describió Bernardo, en realidá son de Casiodoro. Ente los Padres griegos, citó de cutiu a Oríxenes (encantába-y el so exéxesis alegórica) y a Atanasio. Tenía una gran devoción a Benitu de Nursia y a la so única obra, la Régula monasteriorum (la regla de los monxos). Esta obra yera la maestra del so corazón y del so intelectu, y taba convencíu que, como la Biblia, yera un llibru direutamente inspiráu por Dios.
Cuatro de les sos obres tienen semeyances con otres de la lliteratura patrística:
Escritos
Los sos escritos nun son numberosos, ocupen solo los tomos 182 y 183 de la Patroloxía llatina de Migne (compilación de los escritos de los Padres de la Ilesia y d'otru escritores eclesiásticos publicaos ente 1844 y 1865). Esta cifra ye pequeña comparada con otros Padres de la Ilesia. Les sos numberoses actividaes nun-y dexaron un trabayu estensu. Polo xeneral, son obres d'ocasión, rápides, solicitaes por terceros. Amuesen al home d'aición, al renovador del Císter, a un reformador de la sociedá llaica y relixosa y defensor del papáu, tamién reflexen la seguridá de la personalidá relixosa más influyente del sieglu XII, como san Agustín nel sieglu V o Santu Tomás nel sieglu XIII.
Emplegó un elegante llatín y foi de los escritores más notables de la so dómina, xunto a Pedro Abelardo y Gilberto de la Porée.
Iconografía de san Bernardo
Nun se sabe cómo yera san Bernardo, nun esisten semeyes reales. Sí hai ensame de representaciones figuraes, que correspuenden davezu a cuadros de piedá y devoción.
Nesti artículu preséntense cinco exemplos.
El cuadru, denomináu Premiu lácteo a san Bernardo, foi pintáu por Alonso Cano ente 1646 y 1650 pa los capuchinos de Toledo. Esiste otru cuadru asemeyáu, que nun se representa equí, pintáu por Murillo y tamién nel Muséu del Prado, onde s'apaez la Virxe a san Bernardo pa ufierta-y lleche de los sos pechos como premiu pol so defensa mariana.
La lleenda de la lactatio tuvo de ser bien conocida n'España, tando incluyida nel Cancioneru de Úbeda. Un motivu similar mentó'l rei Alfonsu X el Sabiu nos sos Cantigues de Santa María (54 y 93), «narrando la maravía de la resurreición d'un monxu cisterciense, qu'obró la Virxe dándo-y lleche del so senu».
El cuadru de Francisco Ribalta, Cristu abrazáu a san Bernardo, foi pintáu ente 1625 y 1627 pa la cartuxa italiana de Portocoeli, pa la cual trabayó Ribalta nos sos últimos años.
Veneración
Bernardo de Claraval ye veneráu na Ilesia católica, la Ilesia anglicana y la Ilesia luterana (figura nel Calendariu de Santos Luteranu).
Bibliografía
thumb|Bernardi Opera, 1719
Neuville (Puy-de-Dôme)
Neuville ye una comuña francesa del departamentu de Puy-de-Dôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Poveda de las Cintas
Poveda de las Cintas ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Tierra de Peñaranda y la subcomarca de Las Guareñas. Pertenez al partíu xudicial de Peñaranda.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 23,74 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Historia
La so fundación remontar a la repoblación efectuada polos reis de Llión na Edá Media, quedando integráu nel cuartu de Villoria de la xurisdicción de Salamanca, dientro del Reinu de Llión. Cola creación de les actuales provincies en 1833, Poveda de las Cintas quedó encuadráu na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Partíu Comunista de China
El Partíu Comunista de China (PCCh; ) ye'l partíu políticu que gobierna la República Popular China. Con más de 89 000 000 de miembros en 2017, convirtióse nuna de les mayores organizaciones polítiques del mundu.
Tres la so fundación en 1921, el Partíu Comunista de China convertir nuna de les formaciones polítiques más influyentes de China. En 1949, l'exércitu del partíu, denomináu Exércitu Popular de Lliberación, ganó al Partíu Nacionalista Chinu o Kuomintang (KMT) na Guerra Civil China. El líder del PCCh naquel momentu, Mao Zedong, proclamó la nueva República Popular, so la direición del Partíu Comunista.
La etapa en que Mao ocupó'l poder del Partíu Comunista y de la República Popular tuvo carauterizada por intenses campañes de reformes económiques ya ideolóxiques como'l Reblincón Alantre o la Revolución Cultural. Tres la muerte de Mao en 1976, el so socesor Hua Guofeng nun llograría caltener el poder, qu'acabaría en manes de Deng Xiaoping, líder pragmáticu qu'alteriaría la base ideolóxica del Partíu dexando una serie de reformes institucionales y económiques qu'afalaríen l'adopción de modelos económicos de desenvolvimientu de tipu capitalista. Estes reformes intensificar con el socesores de Deng Xiaoping, primero Jiang Zemin, Hu Jintao y dempués Xi Jinping, actual Secretariu Xeneral del Comité Central del Partíu Comunista de China y Presidente de la República Popular China.
Historia
thumb|200px|Chen Duxiu, unu de los fundadores y primer líder del Partíu Comunista de China. La introducción de la ideoloxía comunista en China foi obra fundamentalmente de dos homes: Chen Duxiu y Li Dazhao. Esti postreru fundara un grupu d'estudiu del marxismu na Universidá de Beixín, onde trabayaba como bibliotecariu. Precisamente na biblioteca de la Universidá de Beixín trabayaba tamién el futuru líder comunista Mao Zedong, anque paez que dambos, Mao y Li, nunca llegaron a entablar una rellación personal.
Los dos actividaes polítiques de Li Dazhao llamaron l'atención de Chen Duxiu, decanu de la universidá y editor de la famosa revista reformista Nueva Mocedá. Chen convidó a Li a editar un númberu especial monográficu de Nueva Mocedá sobre'l marxismu, que finalmente se publicar na seronda de 1919. La publicación d'esti númberu de Nueva Mocedá, nun momentu en que'l movimientu de reforma política y cultural conocíu como Movimientu del Cuatro de Mayu taba en plena eclosión, atraxo a munchu llectores de la influyente revista, incluyíu'l mesmu Chen Duxiu, escontra'l marxismu.
Li Dazhao foi, d'esta manera, el introductor del marxismu como ideoloxía en China. En collaboración con Chen Duxiu, empezó a atraer a mozos comenenciudos nel marxismu y el movimientu espertó l'atención de la Xunión Soviética, qu'al traviés de la organización internacional Komintern intentaba promover el comunismu nel mundu.
Dos axentes de la Komintern, el rusu Grígori Voitinski y el chinu educáu en Siberia Yang Mingzhai, fueron unviaos por Lenin a China pa contautar con activistes marxistes. Al llegar a Beixín en 1920, entrevistar con Li Dazhao, quien-yos encamentó que falaren tamién con Chen Duxiu, coles mesmes en Shanghai. Voitinski y Yang viaxaron hasta esta ciudá, onde ufiertaron a Chen el sofitu tantu económicu como loxísticu de la Xunión Soviética pa fundar un partíu comunista.
thumb|250px|Edificiu nel númberu 106 de l'Avenida de [[Wangzhi, anguaño númberu 76 de l'Avenida de Xingye, nel que s'inauguró l'I Congresu Nacional del Partíu Comunista de China.]] La fundación formal del Partíu Comunista de China producir nuna xunta en Shanghai el 1 de xunetu de 1921. Chen Duxiu, que naquel momentu atópase en Cantón, nun pudo asistir a la xunta, pero foi nomáu secretariu xeneral del partíu in absentia. Unos díes dempués, el 23 de xunetu de 1921, inaugurábase, tamién en Shanghai, l'I Congresu Nacional del Partíu Comunista de China, nel que participaron dolce delegaos, ente ellos Mao Zedong, qu'aprobaron los estatutos del nuevu partíu.
Nos sos primeros años, el PCCh tuvo so la influencia total de la Komintern, que tresmitía les directrices decidíes en Moscú. Debíu al entá pequeñu númberu de siguidores del partíu y a l'ausencia en China d'una clase urbana que pudiera llevar a cabu una revolución al estilu soviéticu, la Komintern encamentó a Chen Duxiu a formar una alianza col partíu nacionalista Kuomintang de Sun Yat-sen que, anque non comunista, compartía munchos de los aspeutos revolucionarios y organizativos del leninismu.
Sicasí, la collaboración col Kuomintang viénose embaxo tres la muerte de Sun, cuando'l sector más conservador d'esi partíu, lideráu por Chiang Kai-shek, facer coles riendes del Kuomintang rompiendo la collaboración colos comunistes. Dende la so nueva posición de poder en Nankín, onde s'estableciera de nuevu la capital de la República de China en 1927, Chiang Kai-shek llanzó una ofensiva contra los comunistes, al par que'l señor de la guerra Zhang Zuolin faía lo mesmo nel norte.
Munchos comunistes, incluyíu Li Dazhao, fueron executaos. Chen Duxiu foi blancu de crítiques pola so supuesta pasividá, ya intentó alloñase de la Komintern. Sicasí, el papel de la Komintern na organización y el financiamientu del partíu yera fundamental y Chen Duxiu foi desaposiáu de los sos cargos nuna xunta d'emerxencia en Wuhan el 7 d'agostu de 1927, na que nun participó Chen, que nun pudo defendese de les acusaciones contra la so persona. Chen Duxiu convertir en líder de los trosquistes chinos ente que'l PCCh entraría nuna fase de crisis debíu al acoso del exércitu republicanu del KMT. Mientres esta dómina asocedieron dellos líderes del partíu sofitaos per Moscú, como Zhang Xiangfa, Qu Qiubai o Li Lisan que nun consiguiríen, sicasí, ameyorar la situación del Partíu.
thumb|200px|Billete cola efixe de Lenin emitíu pola [[República Soviética de China.]] El mozu líder Mao Zedong consiguiría, sicasí, establecer una zona so control del Partíu Comunista nun área montascosa de les provincies de Jiangxi y de Fujian. Esta zona so gobiernu comunista sería conocida como'l sóviet de Jiangxi, magar el so nome oficial foi'l de República Soviética de China, el Estáu socialista que pretendía asoceder a la República de China como réxime políticu pa tol país.
El sóviet de Jiangxi llevó a cabu importantes reformes sociales y polítiques na pequeña zona de China sol so control, en redol a la ciudá de Ruijin. La presencia comunista na zona provocó la reacción del gobiernu de la República de China, que decidió llanzar una campaña militar contra'l sóviet de Jiangxi.
Sabiendo que l'ataque de les fuercies nacionalistes yera inminente, los líderes comunistes decidieron abandonar el sóviet de Jiangxi, entamando un enllargáu viaxe, de más d'un añu de duración, que sería conocíu como la Llarga Marcha y que pasaría a constituyir unu de los grandes afitaos históricos del Partíu. Al traviés d'un llargu periplu pel interior de China, los miembros del Partíu Comunista avanzaron por territorios difíciles fuxendo de les tropes republicanes. El destín del viaxe yera la zona montascosa de la provincia de Shaanxi nel norte, onde s'estableciera otra zona so control comunista, más alloñada de les rexones controlaes pol débil Gobiernu central de la República.
La Llarga Marcha marcaría coles mesmes l'ascensu al poder definitivu de Mao Zedong, en desterciu de los líderes prosoviéticos como Bo Gu y Wang Ming, pertenecientes al llamáu grupu de los 28 bolxeviques. L'acontecimientu que bastió la xubida al poder de Mao sería la Xunta de Zunyi, celebrada na llocalidá de Zunyi, na provincia de Guizhou, al empiezu de la Llarga Marcha. Nesa xunta, Zhou Enlai, unu de los principales líderes comunistes, sofitó a Mao y alloñóse del grupu de Wang Ming y Bo Gu, que víen como Mao alzar nel nuevu líder indiscutible del Partíu.
Sicasí, la invasión xaponesa de China provocó un cambéu na situación. Ante la esistencia d'un enemigu común, Chiang Kai-shek viose obligáu, tres el Incidente de Xi'an, a collaborar col Partíu Comunista. La meyora de los xaponeses en territoriu chinu forzó la salida del Gobiernu de la República de China de la capital de Nankín, ocupada per Xapón, replegándose a la ciudá interior de Chongqing.
Mientres la guerra contra Xapón, los comunistes consiguiríen caltener el so control de la zona norte del interior de China, ente les provincies de Shaanxi, Gansu y Shanxi, y dende la so capital establecida na ciudá de Yan'an llograríen atraer a munchos nuevos militantes del Partíu. En 1945, el final de la Segunda Guerra Mundial supunxo la salida del exércitu xaponés de China. El Partíu Comunista facer col control d'una área estensa del norte del país y apoderábase de gran parte del material bélico abandonáu polos xaponeses na so retirada del noroeste de China. Esto punxo al Partíu Comunista nuna situación de gran fortaleza p'axustar col Kuomintang l'establecimientu d'un gobiernu d'unidá nacional.
A pesar de los intentos de mediación d'Estaos Xuníos y de la Xunión Soviética, les postures engarraes de Chiang Kai-shek y de Mao Zedong fixeron imposible l'alcuerdu, volver# a entamar l'enfrentamientu militar ente'l Gobiernu de Nankín y l'Exércitu Popular de Lliberación del Partíu Comunista.
Mientres el Gobiernu de Nankín caltenía'l control sobre los principales nucleos urbanos del país, los comunistes consiguieron faese col control del mediu rural. A finales de 1948, les ciudaes del norte de China convirtiérense n'islles de poder nacionalista somorguiaes nun mediu rural so control comunista. La táctica de Mao Zedong de controlar el campu fuera un ésitu. A lo llargo de 1949, les grandes ciudaes fueron cayendo una a una so control comunista, y el Gobiernu de Nankín hubo de replegase escontra'l sur, hasta acabar na islla de Taiwán, onde se caltendría'l réxime políticu de la República de China. La victoria de los comunistes nel continente chinu llevó a la fundación, el 1 d'ochobre de 1949 de la nueva República Popular China, so la direición de Mao y el Partíu Comunista.
Tres la fundación de la nueva República Popular, Mao Zedong buscó la collaboración de la Xunión Soviética. A pesar de que'l lideralgu de Mao alloñara al comunismu chinu del soviéticu, Mao y los demás dirixentes del Partíu Comunista de China yeren conscientes de que la superpotencia soviética, pola so ideoloxía comunista, tenía de ser l'aliáu natural de la nueva China. De resultes del Tratáu d'Amistá, Alianza y Ayuda Mutua ente los dos países, robláu en febreru de 1950, el nuevu réxime chinu recibió sofitos económicos y loxísticos per parte de la Xunión Soviética de Stalin; y el Partíu Comunista de China adoptaba un modelu organizativo y económicu pal nuevu Estáu basáu en gran midida na esperiencia soviética.
En 1949, el partíu impulsa una política d'alfabetización (namái'l 20% de la población podía lleer en 1949, comparáu col 80% trenta años dempués).
El VIII Congresu Nacional del Partíu, celebráu en 1956, foi'l primer congresu nacional tres la victoria na Guerra Civil, y nél aprobáronse les directrices pa los años siguientes. Sicasí, l'aparente unidá nel senu del Partíu empezaría a entrar en crisis pocu dempués d'esti congresu. La campaña del Reblincón Alantre, promovida por Mao en contra de les opiniones de los asesores soviéticos y de munchos dirixentes comunistes chinos, resultó un fracasu económicu, y enfrentó a Mao a otros dirixentes del Partíu, amás de provocar el distanciamientu al respective de la Xunión Soviética, qu'acabaría derivando nun conflictu abiertu. Esti enfrentamientu ente los réximes chinu y soviéticu, la Rotura Sinón-Soviética, llegaría a poner a China en cantu de la guerra cola Xunión Soviética.
L'aislamientu internacional del réxime chinu y les lluches pol poder marcaríen la evolución del Partíu Comunista mientres los años 1960 y la primer metá de los años 1970. Tres el fracasu del Reblincón Alantre, Mao viose apostráu nel aparatu del Estáu, dexando'l puestu de presidente de la República Popular China a Liu Shaoqi, y calteniendo namái'l so cargu de presidente del Partíu. Dende esta posición, Mao, xunto a la so esposa Jiang Qing y al líder del Exércitu Lin Biao, llanzaría la Revolución Cultural, campaña de recuperación de la ortodoxa ideolóxica del Partíu que foi interpretada como una manifestación más de les lluches pol poder mientres aquellos años. La Revolución Cultural tuvo de resultes la salida del poder, tantu del Partíu como del Estáu, de dirixentes como Liu Shaoqi y Deng Xiaoping. Por cuenta de los enfrentamientos internos mientres estos años, l'IX Congresu Nacional del Partíu nun se celebraría hasta setiembre de 1969. L'IX Congresu marcó la victoria de Mao y Lin Biao nel bracéu pol poder. La xefatura d'Estáu foi abolida y Mao, na so condición de presidente del Partíu, convertir de nuevu nel máximu dirixente del país.
Les lluches pol poder siguiríen, sicasí, nos años siguientes. Lin Biao sería responsable de siquier dos intentos de golpe d'Estáu contra Mao y acabaría morriendo nun accidente d'aviación cuando intentaba fuxir del país camín de Moscú. La esposa de Mao, Jiang Qing, xunto a los sos siguidores, formaríen el grupu de dirixentes del Partíu que más tarde sería conocíu despectivamente como la Banda de los Cuatro. N'agostu de 1973, celebróse'l X Congresu Nacional del Partíu, que confirmó la llinia ideolóxica de la Revolución Cultural y confirmaba el poder de Jiang Qing y los sos collaboradores.
Sicasí, tres la muerte de Mao, el socesor escoyíu por ésti, Hua Guofeng, fadría arrestar a la Banda de los Cuatro, y dexaría el regresu al poder de dirixentes que fueren estremaos mientres la Revolución Cultural. Precisamente'l principal d'estos dirixentes, Deng Xiaoping, que gociaba d'una base de sofitos enforma mayor que'l casi desconocíu Hua, acabaría faciéndose col poder nel Partíu y nel Estáu. En 1977, el XI Congresu Nacional del Partíu condergaba los acontecimientos de la Revolución Cultural, atribuyendo a la Banda de los Cuatro tou la responsabilidá de los errores cometíos. Esta rotura colos años precedentes confirmar con mayor claridá un añu dempués, n'avientu de 1978, cuando se celebró la III Sesión Plenaria del XI Congresu Nacional. Nesa xunta, que confirmó la irrupción de Deng Xiaoping como nuevu home fuerte del Partíu, condergar de manera esplícita la Revolución Cultural, que foi calificada de "catástrofe" y repitiéronse les manifestaciones de condena contra Lin Biao y la Banda de los Cuatro. La nueva llinia oficial del Partíu aseguraba que Mao cometiera errores, pero atribuyía la responsabilidá principal de los mesmos a los sos siguidores, respetando la figura de Mao como gran líder revolucionariu.
A partir del XI Congresu, empecipióse una etapa d'estabilidá política, derivada del firme control del Partíu por Deng Xiaoping, que siguió hasta l'actualidá. Dende 1978, los congresos nacionales del partíu viniéronse celebrando con regularidá cada cinco años, y les llinies maestres tantu polítiques como económiques marcaes por Deng Xiaoping fueron calteníes polos sos socesores al frente tantu del Partíu como del Estáu, Jiang Zemin y Hu Jintao. La mayor crisis a la qu'hubo d'enfrentase'l Partíu Comunista nestos años foi ensin dulda la que se derivó de les protestes de la Plaza de Tian'anmen de 1989. El desenllaz d'estes protestes, nes que morrieron cientos de manifestantes tres la intervención del Exércitu, supunxo la salida del poder de dirixentes como Zhao Ziyang, y convirtió a Jiang Zemin nel socesor de Deng Xiaoping.
El mancomún ideolóxicu del Partíu, basáu nel marxismo-leninismu y el pensamientu de Mao Zedong, foi ampliáu nos últimos años col pensamientu de Deng Xiaoping y la teoría de la Triple Representatividá de Jiang Zemin. D'esta manera, el Partíu caltuvo la evolución de la so ideoloxía, según el respetu a los sos dirixentes, incorporando a la so doctrina les idees de los líderes más recién.
Organización
A la cabeza del Partíu Comunista atópase'l Comité Central, formáu per alredor de 80 miembros escoyíos pol Congresu Nacional del Partíu Comunista de China, que se convoca cada cinco años. Un grupu más amenorgáu de miembros d'esti Comité Central, na actualidá 24, constitúi'l Buró Políticu, dientro del cual esiste de la mesma un órganu de poder más acutáu formáu polos nueve miembros del Comité Permanente del Buró Políticu. A estos nueve miembros del Comité Permanente considérase-yos davezu los homes más poderosos del réxime y la mayoría d'ellos desempeñen tamién funciones de gobiernu nel aparatu del Estáu. Encabezando'l Comité Permanente atópase'l Secretariu Xeneral del Comité Central del Partíu Comunista de China secretariu xeneral. La figura del presidente del Partíu, qu'ocupara Mao Zedong, foi abolida en 1982.
El Partíu Comunista de China cuenta con dos organizaciones xuveniles, el Cuerpu de Mozos Pioneros de China, pa neños, y la Lliga de la Mocedá Comunista de China.
Congresos nacionales
thumb|right|Bandera del Partíu, espuesta na sede onde se celebró l'I Congresu en [[1921.]] El Congresu Nacional del Partíu Comunista de China convocar na actualidá cada cinco años, y mientres el mesmu escuéyese al Comité Central del partíu, amás d'aldericase y aprobase les normes internes del Partíu. El XVII Congresu Nacional, celebráu en 2007, foi l'últimu congresu nacional, del que procede l'actual Comité Central. El XVIII Congresu ta previstu pa finales de 2012.
Ideoloxía
El Partíu Comunista de China ye una de les mayores organizaciones polítiques del mundu y na actualidá cunta con más de 70 millones de miembros. Tien presencia en tolos ámbitos de la vida de la República Popular China, controlando los distintos niveles de gobiernu, los llugares de trabayu y les instituciones d'enseñanza.
Na dómina de Mao Zedong, la principal diferencia ente'l comunismu chinu y el d'inspiración soviética que s'estendió por Europa y otres partes del mundu aniciaba na distinta visión de los papeles de la clase llabradora y la de los trabayadores urbanos. Ente que los comunistes soviéticos resabiaben del espíritu revolucionariu de los llabradores, viendo a los trabayadores urbanos como la clase capaz d'enfrentase al poder burgués, Mao vio n'el llabradores al auténticu motor de la revolución. Esta visión del mundu rural como'l que tenía d'alzase contra los poderes establecíos foi la principal aportación de Mao al pensamientu comunista. Munchos movimientos comunistes, sobremanera n'Asia y América Llatina, tomaron esta idea del maoísmu considerando al campesinado como la clase social que tien de remontase contra'l poder y algamar l'ideal de la dictadura del proletariáu.