cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Día de Dibuxar a Mahoma
La protesta sigue
Según Pastie Magacín el 30 d'abril de 2010 la "pequeña protesta" de Norris creciera hasta algamar 32 eventos en Facebook con un total de más de 11.000 persones qu'entamaben participar." Ron Nurwisah del National Post señaló que «La retirada de Norris puede llegar un pocu tarde, pos l'eventu paez tomar vida mesma» y FOX 9 tamién reseñó que «pue ser qu'empezara daqué que seya incapaz de parar por ella mesma. Otros fixeron so la causa del Día de Dibuxar a Mahoma». Tim Edwards, de The First Post comentó: «Paez ser que yá nada puede detener que'l 20 de mayu de 2010 convertir nel primer Día de Dibuxar a Mahoma; inclusive si, nun cambéu irónicu, los sos creadores y partidarios más sólidos asustáronse agora [por amenaces de muerte]».
Abril 2010
La idea de la protesta del 20 de mayu recibió'l sofitu de Kathleen Parker, una columnista d'opinión del The Washington Post: «Los estauxunidenses amen la so llibertá d'espresión, y yá tuvieron abonda d'aquellos que piensen que pueden dictar les llendes d'esti derechu fundamental. [...] Dibuxái a pesar de cualquier corazón descontentu. Este ye un país llibre. Dica agora». La idea tamién recibió'l sofitu de bloggers y sitio web importantes, como Michael C. Moynihan del blogue «Hit & Run» ('pega y cuerre') de la revista Reason, qu'animó a los sos llectores a mandar los sos dibuxos. Moynihan comentó qu'entamaba escoyer dalguna de les ilustraciones del movimientu de protesta, pa depués añedir como favorites a la páxina web de Reason.com
Moynihan comentó: «Nel episodiu de South Park qu'empezó con tou esto, Buda métese rayes de coca y hai un episodiu onde Cartman crea una banda de rock cristianu que canta temes bien homoeróticos. A pesar d'esto hai una figura relixosa de la que nun nos podemos moflar. El puntu del episodiu que creó'l discutiniu ye qu'hai celebridaes que quieren que'l poder de Mahoma nun seya fechu risión. ¿Dende cuando a los non musulmanes nun se-yos dexa faer chistes?» Moynihan añedió que la decisión de Comedy Central de autocensurarse tuvo como resultáu que la situación empiorara.
Mayu de 2010
Janet Albrechtsen escribió en The Australian, «Como viñeta, yera medianamente entretenida. Como campaña, ye burda y gratuitamente ofensiva». El movimientu de protesta y los incidentes qu'arrodiaron la censura de los episodios de South Park fueron oxetu d'alderique nel programa de la NPR Talk of the Nation, nel cual les comentaristes, ente los que s'atopaba Ross Douthat, analizaron el fenómenu de la retirada de Norris de la campaña de viñetes.
Flickr
Imáxenes y videos de Dominiu Públicu del "Día de tol mundu dibuxa a Mahoma", xubíos por usuarios de Flickr:
Brúncanu
Col nome brúncanu podemos referinos a:
Década del 1210 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XIV e.C. - Sieglu XIII e.C. - Sieglu XII e.C.)
Día de la Llingua Rusa nes Naciones Xuníes
El Departamentu d'Información Pública de les Naciones Xuníes aprobó la decisión de celebrar el 6 de xunu Día de la Llingua Rusa nes Naciones Xuníes.
Pitu de caleya
thumb|pitu caleya N'Asturies, llamase pitu de caleya a los pitos de raza autóctona asturiana que se críen pelos pueblos ensin piensu, esto ye, que se críen comiendo merucos, maíz, granes, ceberes, inseutos, etc.
Estos pitos son más grandes que los criaos en granxa, y pueden llegar a los 6 kg de pesu. Gracies a la so alimentación y la so crecedera más naturales, tienen la carne más escuro, más duro y con menos grasa.
Década del 1230 e.C.
Personaxes importantes
Una década enantes / Una década depués Sieglu: Sieglu XIV e.C. - Sieglu XIII e.C. - Sieglu XII e.C.)
Olive Tell
Olive Tell foi una actriz teatral y de cine d'Estaos Xuníos.
Biografía
Anque de primeres prefería'l trabayu teatral al cinematográficu, finalmente debutó nel cine nos años de la Primer Guerra Mundial. Los sos primeros papeles llegaron en filmes mudos como la comedia empobinada por Sidney Olcott The Silent Master (1917), The Unforeseen (1917), Her Sister (1917), y National Red Cross Pageant (1917). A lo llargo de la so carrera Tell actuó xunto a populares actores de la dómina como Donald Gallaher, Karl Dane, Ann Little, Rod La Rocque, Ethel Barrymore y una nueva Tallulah Bankhead.
Les sos últimes películes llegaron a finales de los años 1930, actuando en In His Steps (1936), Polu Joe (1936, con Joe E. Brown, Easy To Take (1936) y Under Southern Stars (1937). La so última actuación producir na película empobinada por George Cukor Zaza (1939), protagonizada por Claudette Colbert.
Olive Tell finó nel Hospital Bellevue de Nueva York en 1951. Tenía 56 años d'edá.
Bibliografía
Los Angeles Times, "Olive Tell In Stage Return", 25 de marzu de 1928, Páxina C15.
Thomas Gleb
Yehouda Chaim Kalman, conocíu como Thomas Gleb, foi un escultor y pintor francés d'orixe polacu.
Federación de Fútbol d'Azerbaixán
La Federación de Fútbol d'Azerbaixán (n'azerbaixanu: Azərbaycan Futbol Federasiyaları Assosiasiyası, AFFA) ye l'organismu rector del fútbol n'Azerbaixán, con sede en Bakú. Foi fundada en 1992, dende 1994 ye miembru de l'UEFA y de la FIFA. Entama'l campeonatu de Lliga Premier d'Azerbaixán, Division 1 d'Azerbaixán, Supercopa d'Azerbaixán y de Copa d'Azerbaixán, según los partíos de la seleición nacional nes sos distintes categoríes.
Jazz
thumb|250px|The King & Carter Jazzing Orchestra, semeya tomada en Houston, Texas, Xineru de 1921. El jazz ye'l productu del mecíu de dos cultures musicales mui estremaes, la europea y l'africana. La música africana entró n'América colos esclavos obligaos a abandonar les costes occidentales d'África p'afincase nes Antilles y el sur de los Estaos Xuníos nel sieglu XVII.
El jazz básase na improvisación y non na partitura; el músicu de Jazz crea nel intre qu'actúa, la improvisación ye la base del so arte, de manera tala que dos versiones del mesmu tema son dos obres estremaes. El jazz ye tamién una música que gueta y necesita la participación activa del públicu, y non sólu la so atención pasiva.
Músicos y músiques de jazz principales
Ordenaos per orde cronolóxicu de los estilos:
Marina Sánchez
Marina Sánchez Ferrer ye una regatista española del Real Club de Regatas de Santiago de la Ribera.
Trayeutoria
En 2003 ganó la medaya de bronce nel campeonatu del mundu absolutu de la clase Snipe, como tripulante del so hermanu, Francisco Sánchez Ferrer, con quien ganó'l campeonatu d'Europa en 2010 y quedó segunda en 2012. Tamién col so hermanu ganó cuatro campeonatos d'España (2003, 2005, 2007 y 2013).
Foi campeona del mundu femenina de la clase Snipe en 2008 y subcampeona en 2012 con Marina Gallego.
Sommelans
Sommelans ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Talavera de la Reina
Talavera de la Reina ye un conceyu y ciudá d'España, na provincia de Toledo, comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Allugada al noroeste de la comunidá autónoma, la ciudá propiamente dicha estender pola marxe oriental del ríu Tajo, a unos 4 km al oeste de la desaguada del ríu Alberche, que tamién s'atopa dientro del términu municipal.
Ye'l segundu conceyu más pobláu de la provincia, y el cuartu de la comunidá autónoma, según les cifres oficiales del INE a fecha 1 de xineru de 2017.
Sommelans
Tien una población de y una superficie de  km².
Talavera de la Reina
Ye'l centru d'una área funcional urbana allugada nel occidente de la provincia de Toledo. Atrai tamién nel ámbitu económicu y de servicios a llocalidaes del valle del Tiétar —nel sur de la provincia d'Ávila—  El conceyu ye cabeza d'unu de los partíos xudiciales más poblaos de la provincia.
Atópase integrada dientro de la Llei de Midíes pa la Modernización del Gobierno Local, más conocida como Llei de Grandes Ciudaes d'España (Llei 57/2003, de 16 d'avientu).
Ente les fiestes celebraes na ciudá destaca la de Les Mondes, pervivencia cristianizada de la fiesta primaveral romana na que se rindía cultu a Ceres, diosa de l'agricultura.
L'agregu al nome de la ciudá —«de la Reina»— remontar al 24 de xunu de 1328, fecha na que'l rei Alfonsu XI de Castiella a los diecisiete años d'edá casóse cola so prima de quince, María de Portugal y regaló-y ente otres coses esta ciudá. Mientres el periodu de la Segunda República esta denominación modificóse y pasó a apellidarse «del Tajo».
El so elementu físicu más carauterísticu ye'l ríu Tajo, barrera xeográfica que nel pasáu solo podía ser salvada n'escasos llugares. N'unu d'ellos llevantó la fortificación defensiva que supunxo l'orixe de lo qu'anguaño ye'l so espaciu urbanu.
Toponimia
thumb|right|Ríu Tajo y ponte vieya. Titu Liviu, a cuenta de Quintu Fulvio Flacu, quien en 181 e.C. hubo de faer frente a una coalición de pueblos de la rexón, y Pliniu'l Vieyu (Nh., 4.118) mentando'l xentiliciu de los sos habitantes, referir a Caesarobriga, conceyu estipendiario de la Lusitania. Del raigón prerromana suxurida pol sufixu célticu en -briga conozse pocu. Sábese que fontes medievales árabes citen el llugar de Talabira —que correspuende a un topónimu tamién de raigañu célticu, del tipu de Talabara o de Talabriga, asociable amás al nome d'una Ebora que ta pola mesma zona— qu'apaez nuna descripción xeográfica de la metá del sieglu X y nes cróniques antigües nomar en 713, momentu de la espansión y conquista árabe de la península ibérica. Nel Cronicón Emilianense, del añu 883, apaez Talabayra, antigua sede episcopal dientro de la provincia de Lusitania. Nel llibru Descripción d'España de Xerif Aledris, en 1153, nómase Talbira.
Ḷḷouxa de Carriu
La ḷḷouxa de Carriu ye una llábana inscrita que foi atopada nel 1926 por unos llabradores al llabrar una tierra en pueblu de Carriu, en conceyu de Villayón, Asturies.
Talavera de la Reina
Toponimia
La etimoloxía del topónimu ye confusa y, poro, oxetu d'especulaciones y hipótesis. Esisten diverses teoríes sobre la procedencia del nome de la población. Según dalgunos, el vocablu Talavera componer de Balta —pueblu— y Libura, ciudá carpetana mentada por Ptolomeo que darréu se cita como Talabura. Otros afirmen que ye la unión de Balta —ciudá— con Vera, contorna vecina del nordeste de Cáceres xunto a la sierra de Gredos. L'argumentación más plausible ye la que se refier al ríu Tajo, asitiando'l nome de Talavera como primitivu hidrónimu. Anque hai distintes propuestes etimolóxiques, tou señala a que Talavera tenga'l so étimu nel antiguu topónimo prerromanu Talabara, que puede interpretase como "frente a, xunto a Bara". Esi Bara quiciabes sía n'orixe'l nome del ríu, que denomina a la población pola que pasa. Los topónimos coles formes Balta o los sos derivaos son primariamente hidrónimos per trés razones: l'alta proporción d'ocasiones en que efeutivamente lo son, la frecuencia con que los otros tán a veres de cursos fluviales —sería'l casu— y amás porque los sufijo utilizaos neses pallabres son carauterísticos de la hidronimia paleoeuropea. Asina, E. Bascuas interpretó esti topónimu como deriváu de la base paleoeuropea *tal-, derivada del raigañu hidronímica indoeuropea *tā- "dilise, fluyir".
En cuanto al distintivu «de la Reina», este data de la Edá Media, tres la concesión en 1328 de la ciudá per parte del rei Alfonsu XI al so consorte María de Portugal como regalu de boda.
Símbolos
Escudu y bandera
Ḷḷouxa de Carriu
La inscripción contién un conxuru en contra del xarazu qu'axunta testos d'orixe diversu, La so importancia vien de tratase d'un testu máxicu de tipu propiciatoriu y non d'un diploma como la mayoría de los testos que se conocen d'esa dómina.
Talavera de la Reina
Símbolos
Sobre l'esterior d'unu de los murios de la Basílica de La nuesa Señora del Prado, concretamente nel so muriu testeru, ente otros varios restos de piedra antiguos de distintes dómines: escudos, llábanes romanes y muertes de monumentos talaveranos, tópense empotraes dos llabres heráldiques o piedres armeres procedentes de la sumida Puerta de Cuartos, puerta qu'abre al poniente formando parte de la tercer cortil cercada de Talavera, qu'acueye dende finales del sieglu XII la zona conocida como los Arrabaldes Vieyos y ye baltada en 1907. Articulen un escudu de la villa de Talavera que nel esterior del so muriu y emplazado sobre l'altor de la malograda puerta estremar nestos dos pieces separaes, caúna de les cualos exhibe unu de los dos emblemes talaveranos: nuna figura la representación d'una torre albarrana coles sos almenes y la so arcu remarcáu, na otra tán representaos dos bóvidos en movimientu. Bien posiblemente les dos asítiense sobre la Puerta de Cuartos en 1558, dempués de la so reconstrucción y ampliación pa recibir al nuevu arzobispu Frai Bartolomé Carranza de Miranda y onde, ente dambes, como señal de distinción y honor, asítiase l'escudu del propiu arzobispu, señor de Talavera.
Hai otros escudos talaveranos d'armes llabraos en piedra esvalixaos pela ciudá. Sobre'l significáu de los sos símbolos esisten diverses teoríes. L'historiador Ildefonso Fernández acepta como más probable y creíble l'orixe romanu de los mesmos, anque hasta güei nun se pudo demostrar que los dos bóvidos figuraren nel escudu antes del sieglu XVI. Nos escudos más antiguos, incluyíos los de finales de la Edá Media, solo apaez como únicu emblema heráldicu la torre, tipu arcu triunfal romanu, con arcu de mediu puntu y rematada por almenes. L'agregu bovín del sieglu XVI puede debese a la puxanza de les fiestes de toros mientres la celebración de la fiesta ordinaria de Les Mondes, tan primitiva que nun hai memoria del so orixe.
L'antiguu blasón de la villa descritu por Francisco Piferrer tien por armes un castiellu con dos toros a la puerta, "pintáu de gules, castiellu d'oru y toros de lo mesmo, sobre terraza de sinople". Un informe priváu del conceyu de Talavera refier esti otru blasón: D'azur, una torre albarrana d'oru mazonada de sable. Dos toros pasantes y contrapuestos delantre de la torre albarrana, del so color. Por timbre, corona real.
Ḷḷouxa de Carriu
La datación de la inscripción foi controvertida, pero los últimos estudios testuales revelen que debió escribise en sieglu VIII, porque incorpora fragmentos de los testos del martiriu de San Bartuelo y del martiriu de San Cristuévano, que s'escribieron y circularon en sieglu VIII..
Talavera de la Reina
Símbolos
Según Ildefonso Fernández, y con posterioridá, Ángel Ballesteros, l'orixe de l'actual bandera de Talavera hai que buscalo na antigua Hermandá de La nuesa Señora del Prado, pola costume estendida ente les sos cofrades del usu como indumentaria d'un traxe azul y blancu, pasando estos dos colores que representen a la so patrona la Virxe del Prado a conformar la imaxe de la bandera —siempres ensin escudu— que representa a la ciudá, amás de ser los que predominen na so cerámica tradicional. 1000px|thumb|Panorámica interior de la Plaza de Toros de Talavera de La Reina
Llocalización
El términu municipal de Talavera ocupa una estensión de 185,83 km². La so altitú ye de 371 m sobre'l nivel del mar. Atópase representáu nes fueyes 601, 602, 626 y 627 del Mapa Topográficu Nacional. Inclúyese dientro de les siguientes coordenaes: llatitú: 39° 57′ 30″ n, llargor: 4° 49′ 58″ o. Llenda colos siguientes conceyos de la provincia de Toledo: al norte con Mejorada, Segurilla y Pepino, al nordeste con Cazalegas, al este con Lucillos y Montearagón, al sureste con La Pueblanueva, al sur con Las Herencias, al suroeste con Calera y Chozas y al noroeste con Velada. Topar a 71,17 km, 81,4 km per carretera, 1 h 4 min de Toledo, 109.03 km, 128 km per carretera, 1 h 29 min de Madrid, 78,73 km, 119 km per carretera, 1 h 46 min d'Ávila, 35,01 km, 44,4 km per carretera, 42 min d'Arenas de San Pedro, 107,42 km, 123 km per carretera, 1 h 18 min de Plasencia y a 61,22 km, 69,2 km per carretera, 46 min de Navalmoral de la Mata. 245px|right|Estensión del términu municipal dientro de la provincia de Toledo
Ḷḷouxa de Carriu
Na actualidá guárdase na Real Academia de la Historia d'España.
Talavera de la Reina
Llocalización
La llocalidá ta asitiada na marxe derecha del ríu Tajo, nun valle flanqueado nel norte poles modestu elevaciones montascoses históricamente denominaes El Berrocal, qu'algamen la so cota más alta en La Talaya de Malojo con una altitú de 624 metros, y nel sur pol Cuetu Negru. Amás de el so nucleu central, el conceyu cunta con trés EATIMs: El Casar de Talavera, Gamonal y Talavera la Nueva conocida popularmente como "Talaverilla", amás d'otros barrio fuera del cascu urbanu como'l barriu de Santa María, el barriu de Patrociniu de San José y la colonia La nuesa Señora del Prado.
Xeomorfoloxía
La fuesa teutónica del Tajo configuró un ampliu valle ente los macizos montascosos de la Sierra de Gredos y los Montes de Toledo, onde s'atopa Talavera y ye amás unu de los pasiellos naturales de comunicación col corredor peninsular esti oeste. Les terraces del ríu constitúin suelos bien fértiles, lo que favoreció'l desenvolvimientu de les actividaes agrícola, ganadera y comercial dende dómines remotes.
Hidrografía
thumb|left|200px|Ríu Tajo al so pasu por Talavera. Asitiada na llende de la Pandu Central, onde termina l'estremu occidental de la Submeseta Sur y empieza la penillanura estremeña, la ciudá asitia sobre una terraza fluvial del ríu Tajo, nun enanche del mesmu por cuenta de la desaguada na so marxe derecha del ríu Alberche, que conflúi col Tajo 4 km al este dientro del so términu municipal, y de dellos afluentes menores como'l regueru de les Parres o Cordera, el regueru Papacochinos, el regueru Berrenchín, el regueru de La Portiña, el regueru Bárrago, el regueru Baladiez, Baladiel o Albaladiel y el regueru Merdancho. Toos ellos reciben arramaos d'agües residuales nel so conceyu o nos vecinos. Los que traviesen l'área urbana hanse entubado ya incorporáu a la rede d'agües residuales y como corolariu'l so confluencia col Tajo yá nun ye tal. Les agües del ríu reciben arramaos urbanos ya industriales y resulten desaparentes pal consumu y el bañu; la so calidá dempués d'almitir apurrir contaminantes de los sistemes de drenaxe de Madrid sufre un fuerte efeutu de deposición nel banzáu de Castrejón y ameyora gracies al procesu autodepurativo al altor de Talavera, anque sía que non los valores de l'agua certifiquen la so contaminación.
El caudal baxó un 40,2 % a lo llargo del sieglu pasáu y mientres ésti por causa d'infraestructures desenvueltes agües enriba: banzaos y tresvases. El riesgu d'inundación considérase baxu, yá que nel periodu 1674-1978 figuren rexistraes un total de 13 aveníes. El ríu forma un estuariu que nel medievu llega hasta'l so muralla, como queda demostráu en dellos grabaos antiguos. Tol frente del área urbana sufrió cambeos por aportaciones de tierres y escombros, tresformando'l marxe natural del calce nel que, ente otres, destaquen dos islles principales, anguaño ensin accesu públicu —nel pasáu pontes de madera comuniquen les islles del Tajo—por aciu rampa o puente: la Isla del Molín, de los Molinos de riba, del Paloduz o del Chamelo, "protexía como espaciu natural pola so riqueza biolóxica" y la Islla Grande, del Molín de La Milagrosa, de los Molinos de baxo o del Paredón de los Flaires. La Isla del Chamelo nun ye una formación dafechu natural, el so perfil ye consecuencia d'una canalización de 2 km de llargor habilitada pa conducir el caudal hasta l'antigua Central Hidroeléctrica Virxe del Pilar —edificiu de trés plantes asitiáu sobre'l ríu Tajo al altor de la Ponte Romana, patrimoniu públicu talaverano que contién maquinaria antigua y quier destinase a Muséu Nacional de l'Agua ya inclúi una parcela de 2350 metros— fora de serviciu dende 2001. El cálcer que s'estiende dende l'estremu oriental de la islla hasta la marxe derecha del Tajo, xunto a la Central Hidroeléctrica de Palomarejos próxima a la Ponte de Castiella-La Mancha, inflúi nel nivel de les agües y provoca que la arrodien. D'igual manera'l cálcer de la Isla Grande provoca cambeos na configuración de les riberes. Una parte bien considerable de dambes islles foi derrota, introduciendo nel so llugar alliniaciones de chopos híbridos clónicos (populus x euramericana) y desterrando la vexetación riparia orixinal, anque nes sos zones perifériques queden estreches franxes y dellos llurdios d'ésta relativamente bien calteníes. thumb|left|200px|Ríu Tajo al so pasu por Talavera.Les riberes sufrieron una fuerte degradación paisaxística, sumiendo dellos arenales por cuenta de la estracción de grebos incontrolaos. Caltiénense determinaes zones de vexetación que pol so valor ye necesariu caltener: el delta del regueru Bárrago y una porción del Sotu de Entrambosríos. Mientres los años 2009 y 2011 aníciense distintes quemes en delles islles.
Esisten barranqueras na marxe esquierda con regueros temporales que namái lleven agua dempués de producise fuertes precipitaciones. Ente estos atopen el regueru Chascoso y el so afluente'l ribayu de les Parres, el ribayu de Maricantillo y el so afluente'l ribayu de Valdeplatas y el regueru de Lientes colos sos afluentes el regueru de Valgrande, el regueru de Valdeparras, el ribayu de la Casu y el regueru de les Almagregas.
La ciudá ta estazada en dos pel ríu, concentrándose la mayor parte de la población talaverana na zona norte —el nucleu urbanu puramente dichu— que s'atopa na so marxe derecha, xunida a los pocos barrios del sur de la so marxe esquierda por cuatro pontes:
thumb|right|Ponte de Santa Catalina. La Ponte Viejo o de Santa Catalina —ye erróneu llamalo romanu— ta consideráu'l más antiguu de los qu'hai en Talavera. Solo una bien pequeña parte d'él, so la cimentación, y cubierta peles agües —lo qu'enzancó'l so estudiu— nes 3-4 piles del so primer tramu, amás d'otres muertes nel calce del ríu, son d'orixe romanu. Esos restos queden a la vista mientres el branu de 1990 por causa de un descensu del nivel de les agües. Tópense entós unes estructures que formen parte de la cimentación de piles y tajamares d'una antigua ponte de factura romana que sigue una direición distinta —esviándose a un llau de la d'esta ponte vieya que ye d'orixe árabe medieval— y sírvese de les distintes islles pa edificar bona parte de les sos piles. Créese qu'esi pasu yá ye frecuentáu en dómines prerromanes. Esta Ponte Viejo foi reformáu en delles ocasiones, en 1483 el cardenal Pedro González de Mendoza ordena la so reconstrucción, dirixendo les obres el jerónimo Fray Pedro de los Molinos, responsable del so aspeutu actual. La so última restauración llevar a cabu en 2002.
thumb|right|[[Ponte de Fierro (Talavera de la Reina)|Ponte de Fierro]] La Ponte de Fierro, güei denomináu Reina Sofía, empieza a construyise en 1901, anque la obra caltiénse casi paralizada hasta 1904 por problemes na fundación de los estribos de la ponte, según el proyeutu que realiza l'inxenieru Emilio Martínez y Sánchez-Gijón en 1897, basándose n'otru anterior del añu 1879 —que queda aparcáu— d'Emilio de Grondona, inxenieru del Cuerpu de Caminos, Canales y Puertos. Los proyeutos son reformaos pol inxenieru Luis Barber, que resuelve les dificultaes presentaes. La obra axudicar en 1899 a la Sociedá Metalúrxica Duro Felguera, empresa uvieína que s'encarga de la parte metálica, y les obres d'albañilería a Félix Foreru, constructor talaverano. Mide 426 metros de llargor y sofítase en dos estribos y nueve piles entemedies, que conformen 10 tramos de fierro y aceru de 41 metros de lluz totalmente roblonados. Esta ponte metálica supón l'aplicación de los principios constructivos surdíos de la Revolución Industrial.{{Harvnp|Díaz Díaz|Moraleda Olivares|1998|p=96|cita inaugura'l 25 d'ochobre de 1908 y en 1994 llevar a cabu la so restauración y ye bautizáu como Ponte Reina Sofía.{{Harvnp|Díaz Díaz|Moraleda Olivares|1998|pp=105-110|cita=}} Caltién les sos faroles de dómina.{{Harvnp|Méndez-Cabeza Fuentes|1999|p=215|cita=}}
Dempués de les pruebes de resistencia llevaes a cabu los díes 4, 5 y 6 pa les que s'utilicen 10 camiones con una carga total de 300 tonelaes, llogrando resultancies satisfactories, el 12 de xunetu de 1973, Gonzalo Fernández de la Mora, ministru d'Obres Públiques, inaugura esta ponte sobre'l Tajo antemanando'l serviciu 6 meses antes del plazu previstu. Tres l'actu oficial y hasta la medianueche, munchos talaveranos, a cuerpu o nos sos vehículos particulares, faen la so inauguración personal pasiando y almirando la nueva perspeutiva de la ciudá. La Ponte Nueva construyir pa esaniciar les coles de coches y camiones que se formen diariamente a la entrada de la Ponte de Fierro, anticuáu pa la circulación rodada ya insuficiente en capacidá de tráficu y resistencia a les cargues. Consta d'una plataforma amplia, 19 metros d'anchu, dos calzaes dixebraes de dos carriles caúna y andenes pa los peatones. Ye de gran llargor, 805 metros en 38 tramos de formigón pretensado con lluces d'ente 31 y 8 metros. Los accesos suman un llargor de 790 metros. La construcción de la ponte empieza'l 25 de marzu de 1970.
{{AP|Ponte de Castiella-La Mancha}} thumb|right|[[Ponte de Castiella-La Mancha]] Ye una de les infraestructures nes que se basa'l futuru desenvolvimientu de Talavera, xunto a la variante suroeste y la llegada del AVE. Dexa cruciar el ríu pela zona sureste y forma parte de la Ronda del Tajo, 4 quilómetros de llargor que van coneutar l'antigua N-V cola N-502 direición Alcaudete de la Jara. Dende esta última vía va partir la circunvalación suroeste, prevista pol Ministeriu de Fomentu, que va coneutar cola carretera d'Ávila, dexando sacar de Talavera tol tráficu de camín que entorpece la circulación habitual de la ciudá. Ye la ponte más alta d'España, con un pilono de 192 metros, incluyíu'l so mirador. El so llargor de 740 metros más 318 del vanu atirantado ye la mayor a nivel nacional y la segunda d'Europa, detrás de la ponte de Normandía. Amás ye'l más anchu del país, con 36 metros, y el de mayor lluz con pilono. Ente los sos tirantas suman 33 quilómetros, la distancia qu'hai ente Talavera y Oropesa. Dende'l so mirador panorámicu acolúmbrense vistes de 150-200 quilómetros a la redonda. Tien dos calzaes con dos carriles dixebraes por una mediana, cera piatonal na so marxe derecha y cera con carril bici na esquierda. Abrir al tráficu'l 17 d'ochobre de 2011. thumb|right|Vista de la ponte del Príncipe y ponte de Castiella-La Mancha, al fondu.
El Tajo, tercer ríu más caudalosu y el más llargu de la Península Ibérica, ye l'elementu estructurador del territoriu sobre'l que s'asitia'l conceyu y gracies a él puédese entender el so desenvolvimientu económicu a lo llargo de la historia. La so ribera al so pasu por Talavera atopar ente los 4º 49' y los 4º 51' de longitud oeste y ente los 39º 56' 30 y los 39º 57' 30 de llatitú norte, con una altitú sobre'l nivel del mar de 371 metros. Ocupa una ancha vega y atópase nel so cursu mediu, con un réxime de marcáu calter pluvial por cuenta de les aportaciones de los afluentes que proceden del Sistema Central, sobremanera de los de la so marxe derecha, como'l Alberche, afluente fundamental que-y apurre un considerable caudal{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} y nel so sector final tien una direición noroeste-suroeste, el total de la so cuenca drenada supón una superficie de 702 km² y la so aportación ye de 857,4 hm³/añu, anque'l Tajo cuenta yá con valores elevaos, 5414,6 hm³ antes del Gévalo. Enantes a la so desaguada nel Tajo'l ríu Alberche ye salváu por dos pontes:
Les primeres referencies históriques sobre esta ponte apaecen nel sieglu XV, polo qu'asigna-y la romanidá ye complicáu.{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} Na actualidá atopar n'estáu de ruina, calteniéndose en total ventidós piles amás de dos estribos nos estremos.{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} Queden de pies tres güeyos del sector esti del ríu.{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} Les piles tán na so mayoría recrecidas por socesives restauraciones de distintes dómines, estremándose los sos partes d'orixe medieval, en mampostería o sillería y les obres de lladriyu, incluyida la que se realiza en 1920, fecha de la so última restauración.{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} Na Baxa Edá Media'l so estáu y caltenimientu son una esmolición constante, la ponte tien vigues y pasareles de madera pa facilitar el pasu en dómines en que los sos arcos cayen derruidos{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} y ye ruta obligada pa viaxeros y caminantes que se dirixen dende Toledo o Madrid escontra Estremadura; el ganáu trashumante de la Mesta procedente de Gradia travesar y pasa dempués pela ponte del Tajo.{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} Distintos coleutivos ciudadanos, ente ellos el Coleutivu d'Investigación Histórica "Arrabalde", propunxeron en socesives ocasiones la so restauración.
Amás de les pontes sobre los ríos Tajo y Alberche, hai que destacar polos sos particulares carauterístiques, antigüedá y singularidá otra ponte:
Utilizando'l términu que s'aplica nel sieglu XVI, a esti "pontón" fálten-y referencies documentales.{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} L'únicu elementu disponible pa enmarcalo cronológicamente ye una llabra heráldica que correspuende al cardenal Juan Pardo Tavera, arzobispu toledanu (1534-1545) y señor de la villa de Talavera, que s'atopa nel centru del so pretil y estrayer va delles décades.{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} Na actualidá caltiénse adosada al muriu de los escudos de la basílica de La nuesa Señora del Prado.{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} Los sos traces y aspeutu constructivu posiblemente correspuenden a les últimes décades del sieglu XV y guarden rellación coles reformes y meyores de la infraestructura urbana que realiza'l yá mentáu cardenal Pedro González de Mendoza.{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} L'actuación de Tavera puede ser posterior.{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} Asitiar nel antiguu camín real a Guadalupe, que parte de Talavera en direición suroeste y escurre paralelu al ríu escontra'l llugar de Calera y de siguío a la Villafranca de la Puente del Arzobispo.{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}} Esta ponte tien una gran importancia geoestratégica como nexu de comunicación na Baxa Edá Media y amás con esta obra salva un pasu peligrosu nes dómines de mayores agües cuando s'enche'l regueru Bárrago.{{Harvnp|Pacheco Jiménez|pp=|cita=}}
Captación d'agües
L'agua bruto captar por aciu sistemes de bombéu que controlen la cantidá que se suministra a distintes plantes. Esisten dos suministros d'agua superficial —dende'l banzáu de La Portiña y el de Cazalegas — y unu d'emerxencia en Valdefuentes.
{{AP|Arroyo de La Portiña}} thumb|right|Banzáu de la Portiña Trátase d'un banzáu de suministru d'agua potable asitiáu a 3 km al norte de la ciudá de Talavera. Los sos aprovechamientos secundarios recreativoas tán acutaos: caza y pesca, baños y natación, navegación deportivu a remu o vela y navegación deportivu a motor. Les restricciones xustificar pola necesidá de torgar la contaminación de les agües con destín al suministru de la población. El banzáu de La Portiña terminar de construyir nel añu 1947, tien una superficie de 88 ha y cuenta con una capacidá de 5,0 hm³. Les sos agües son conducíes por dos tuberíes independientes de (O 500 Y 400 mm respeutivamente y un llargor d'aproximao 2000 m hasta la ETAP: Estación de Tratamientu d'Agua Potable. L'agua embalsada nesta presa ye de 2 hm³, regúlase de cutio, teniendo de tener siempres una capacidá d'almacenamientu entendíu ente los 411,50 y los 410,50 m. La cota nun tien de baxar de 410,50 m. Pal caltenimientu mínimu cuntar con un bombéu qu'alza l'agua procedente del banzáu de Cazalegas.
El banzáu de Cazalegas atopar nel ríu Alberche a una distancia de 14 km de la ETAP: Estación de Tratamientu d'Agua Potable. L'agua ye conducida al traviés d'una tubería de (O 1440 mm. La so capacidá actual ye de 9,0 hm³.
Agües residuales
Esiste una EDAR: Estación Depuradora d'Agües Residuales que depura les agües residuales procedentes de la ciudá de Talavera de la Reina y de la EATIM de Talavera la Nueva. Esta EDAR talaverana que ta diseñada pal tratamientu d'un caudal mediu de 34 500 m³/día va vese ameyorada, pos se van llevar a cabu obres de modernización que van dexar aumentar el caudal a 49 315 m³/día.
Canales y acequias {{VT|Canal Baxa del Alberche}} La rede de acequias coles que cunta'l conceyu tien una arteria principal, la Canal Baxa del Alberche. Ésti asítiase a unos 3 km de distancia al norte de la ciudá y escurre en direición este nordeste a oeste-suroeste, con una trayeutoria que va dende la presa del banzáu de Cazalegas al banzáu de Azután, que tien 37 km de llargor, con seiciones que pueden tresportar un caudal máximu de 9 m³ per segundu y mínimu de 0,5.
Balses
Les balses que s'atopen dientro del términu municipal suelen ser bien pequeñes y la so superficie nun llega a algamar la hectárea. Estes balses d'orixe artificial son emplegaes como bebederos pal ganáu y distribúyense sobremanera nes zones encampizaes de los sectores oeste y noroeste del conceyu.
Recuperación de Riberes {{VT|Caudal ecolóxicu|Restauración ecolóxica|Arquiteutura del paisaxe|Paisaxe|Diseño del paisaxe|Land Art}} thumb|right|Ribera del Tajo al so pasu por Talavera de la Reina. Nos dos últimos siglo el ríu soporta la perda de la so caudal, el descensu del nivel de les agües, que lleguen cada vez en peores condiciones y la degradación de los sos marxes.
Ente los años 2000-2002, como parte d'una actuación urbanística —non ambiental— de canalización, Plan de Recuperación de Riberes del ríu Tajo al so pasu por Talavera, llevar a cabu les obres d'ordenación hidráulica que'l so oxetivu principal ye la construcción de dos murios de proteición en dambes marxes pa prevenir posibles hinchentes y la recuperación de la Ponte Viejo. {{Harvnp|Alfonso|2003|pp=17-20}} Esta obra nun dexa a los talaveranos la interacción y el contautu direutu cola vera del ríu, cola agua.
En 2011 la Plataforma en Defensa de los ríos Tajo y Alberche presenta un documentu, que'l Conceyu de Talavera asimila y asume como propiu, basándose nes conclusiones que s'esprenden d'un estudiu sobre'l corredor fluvial en redol a la cuenca media del ríu Tajo, ellaboráu pol Foru Civitas Nova en coordinación con un equipu multidisciplinar de la Universidá de Harvard empobináu polos Catedráticu d'universidá caderalgos Carl Steinitz y Christian Werthmann, que resulta premiáu en 2008 pola American Society of Landscape Architects, nel que se propón una actuación sobre 250 hectárees ente la Ponte del ríu Alberche y la Ponte Nueva o del Príncipe pa convertiles nun parque natural periurbano, un espaciu onde va deber restituyise el bosque de ribera orixinal degradáu y recuperar la sablera de Los Arenales, con agua apto pal bañu y navegable, qu'amás cunte con carril bici ya instalaciones deportives, paseos y llugares d'usu piatonal, escenarios y auditorios al campu, restoranes y cafeteríes. right|220px El documentu de la Plataforma sirve como base del anteproyeutu téunicu constructivu y medioambiental pa la recuperación ya integración urbana de los ríos Tajo y Alberche y de les sos riberes na ciudá de Talavera realizáu pol estudiu de arquiteutura Burgos & Garrido, responsable d'otros proyeutos similares venceyaos a ríos, como'l de la ciudá de Toledo pa la integración del ríu Tajo y el de la ciudá de Madrid pa la recuperación del Parque Llinial del ríu Manzanares.
A pesar d'esistir na sociedá actual una conciencia medioambiental xeneralizada y un interés por llograr una calidá de vida aceptable, lo cierto ye qu'a día de güei entá nun s'aprobó'l Plan de Cuenca pa la xestión del ríu Tajo, incumplir les normatives medioambientales sobre'l caudal mínimu que tien de llevar y el Ministeriu d'Agricultura, Alimentación y Mediu Ambiente empobináu por Miguel Arias Cañete sigue defendiendo'l caltenimientu del tresvase Tajo-Segura que tresllada l'agua llimpio al Llevante.
Clima
D'alcuerdu a los valores tabulados de siguío y a los criterios de clasificación climática de Köppen modificada, el clima de Talavera catalógase como mediterraneu de tipu Csa (templáu con branu templáu). Con iviernos templaos con frecuentes bancos de borrina. La evapotranspiración potencial ye de 832 mm.
Biodiversidá
Como en tol planeta, l'amplia variedá de seres vivos que güei s'atopa en Talavera ye la resultancia de cuatro mil millones d'años d'evolución al traviés de procesos naturales y tamién de la influencia cada vez mayor de l'aición del ser humanu. La so diversidá d'ecosistemes y d'especies fai posible la combinación de múltiples formes de vida que interactúan permanentemente cola redolada sofitando la pervivencia biolóxica. En cada ecosistema los organismos vivientes son parte d'un tou actuando recíprocamente ente sigo, pero tamién col aire, l'agua y el suelu que los arrodien.
Flora
Pueden estremase distintes unidaes medioambientales dientro del conceyu: El ríu Tajo coles sos riberes ya islles, que se caractericen por una vexetación amestada a suelos hidromorfos, propios de les vegues con bioclima mesomediterráneo. El Berrocal, al norte del cascu urbanu, ye una sierrecilla de paisaxe granítico constituyida por pequeñu elevaciones montascoses cubiertes por una vexetación esclerófila de carba mediterránea. En 1997 propónse la elegibilidad como LIC de Les Fuécares de Talavera, allugaes na fuesa del Tajo, con unes traces xeomorfolóxiques singulares y parés de fuertes pendientes que sofiten formaciones bien calteníes d'enebral. Anque nun pertenez al conceyu, pero sí a la so área d'influencia y ye destín bien visitáu polos talaveranos, hai que mentar el melojar de la Sierra de San Vicente, que según el botánicu Bolós puede considerase un isleo eurosiberiano na Iberia meridional.
La ribera del ríu Tajo ye un llugar escepcional pal estudiu y comprensión de los procesos biolóxicos d'un ecosistema cambiante y vivo, anque'l paisaxe fluvial urbanu ta degradáu como resultancia del abandonu y la falta d'actuaciones pa la so recuperación y caltenimientu. Una bona parte de la ribera precisa una vexetación calidable, na segunda metá del sieglu XX destrúyese'l gran monte de L'Alamea y la so topografía foi alteriada en diverses zones pola mor del arramáu d'escombros y l'estracción y amontonamientu de grebos. En llugares concretos caltiénense representaciones de cierta calidá de vexetación autóctona: álamu blancu, álamu negru, llamera, fresnu, taray y diverses especies del xéneru Salix —Sauces— amás del pisu arbustivo y herbal.
La disposición potencial de los montes de ribera en Talavera ordenar de la forma siguiente: la primer banda vexetal en rellación al ríu ocupar una comunidá de plantes herbales denominaes halófiles, de gran estatura. Detrás d'éstes, como banda maderiza inicial, preséntense la sauceda o'l tarayal, según los casos. Esta trupa comunidá halófila compuesta por distintes especies, formando retazos monoespecíficos, ye dicir que nun s'entemecen ente elles, instalar en suelos que permanecen anubiertos mientres tol añu, con una fondura que dexa la so permanencia ensin que sía movida pola sauceda. Los sos principales representantes son el carrizu y la espadaña o enea. De siguío, la sauceda y el tarayal son les bandes vexetales maderices que contauten cola vera del ríu. La sauceda ocupa suelos brutos —anubiertos mientres llargos periodos añales— compuestos polos sedimentu de partícules que son abasnaes pel ríu, cumple una función proteutora de la ribera ayudando a asitiar les sos veres, evitando la erosión y menguando los efeutos de les crecíes. Los sos representantes son el sauce de fueyes de almendro o sauce negru, la blimal púrpura o sauce purpúreo, la blimal o sauce fráxil y el sauce salvifolio. Los suelos cascayosos d'ábanu, con cierta proporción de sales, tienen como representante al taray, especie vital pa caltener y caltener les riberes, pos aguanta perbién les aveníes espaciadas. Al degradase, el tarayal ye sustituyíu por xuncos. La siguiente banda vexetal tres la sauceda constituyir l'alamea. Los sos representantes son l'álamu blancu y el chopu negru o álamu negru, y la so estructura yá puede considerase un auténticu monte. Como acompañantes tien a los mentaos sauce blancu y sauce fráxil, con porte arbóreo y el fresnu, amás d'un conxuntu arbustivo representáu pol majuelo, el rosal montesa y los artos Rubus ulmifolius y Rubus caesius. Como última franxa del monte de ribera atopa la olmeda, práuticamente sumida, yá que los sos suelos fueron sustituyíos pa usos agrícola y urbanu. El so representante principal ye'l llamera, que nos últimos tiempos vio menguar la so población por causa de la grafiosis.
Fauna
Les especies de peces más abondosos coles que cunta'l ríu Tajo al so pasu por Talavera son les que pertenecen a la familia Cyprinidae: barbos (Barbus spp.) y carpes (Cyprinus spp.), tenca, boga del Tajo, amás d'especies alóctonas introducíes pol home: black-bass, pez gato. Nun hai munchos años pésquense grandes cantidaes de pexes, pasando esta actividá a ser anecdótica na actualidá y n'absolutu aprovechada pal consumu humanu debíu al deterioru de les agües. L'anguila, especie emblemática ecolóxica y culturalmente, sume de resultes de la mala planificación hidrolóxica del ríu poles numberoses interrupciones de distintes preses artificiales que se constrúin a lo llargo del so cursu nel sieglu XX y que imposibilitan el ciclu biolóxicu de la especie.
Prehistoria y protohistoria
thumb|right|260px|Mapa qu'amuesa la zona averada habitada polos [[vetonos na península Ibérica.]] La vega del Tajo favoreció dende la prehistoria un continuu asentamientu de diverses cultures. Caltiénense restos paleolíticos, neolíticos y calcolíticos en dellos puntos del so área —dolmen de Navalcán, dolmen de Azután, dolmen de La Estrella—. L'aguada norte del valle del Tajo, conocida como Tajonar, col so carauterísticu relieve gradiáu de terraces aluviales cuaternaries sobre materiales graníticos paleozoicos, de xuru acueye les primeres poblaciones prehistóriques.
Anque escapa a tou estudiu posible y nun esisten documentos escritos anteriores a la dominación romana, unu d'esos primitivos asentamientos humanos y ulterior orixe de l'actual ciudá, posiblemente sía un castru vetón, raigañu urbanu y de la so organización del territoriu en que se topa, asitiáu na zona cercana al forcayu que formen el regueru de La Portiña y el ríu. Alcontráronse numberoses escultures zoomorfes que formen parte de la cultura d'esti pueblu prerromanu de la Edá del Fierro, del que na actualidá atópense catalogaos cuarenta y dos verraco en tola contorna de Talavera.
La delimitación del territoriu habitáu polos vetonos y el de los carpetanos ye problemática. En función de los afayos de verraco de piedra —una muestra distintiva pero non esclusiva del arte del pueblu vetón—, l'antigua Talavera queda dientro de la zona habitada polos vetonos. Topar nun terrén fronterizu ente dambos pueblos, un puntu de gran dinamismu de les cultures del Bronce Final o'l Fierro, y constitúi la ciudá más oriental d'éstos na actual provincia de Toledo nel momentu de la conquista romana, estableciéndose la llende occidental de la presencia carpetana ente les ciudaes de Toletum —Toledo— y Caesarobriga —Talavera—. Dientro de les muertes de la protohistoria vetona correspuende citar, ente otros, el bracu enllastráu nel Torrexón o Torre del Polvorín, que se conoz como la Cabeza del Moru, el de la finca L'Alcoba y el de Talavera la Nueva.
Historia antigua
thumb|right|Torre de la muralla árabe de Talavera Centru urbanu que se perpetúa mientres l'Imperium Romanum col nome de Caesarobriga —la so fundación romana nun hai de tenese por contradictoria con que los sos raigaños sían anteriores—, consolidar en dómina flavia nel marcu de la municipalización xeneral de Hispania adquiriendo estatutu municipal y en 182 e. C. pasa a formar parte de la provincia de Lusitania como ciudá estipendiaria y capital del Conventu Xurídicu d'Augusta Emerita. Ye'l centru económicu y políticu de la contorna a la que pertenez, amás de puntu nodal estratéxicu nes comunicaciones ente'l centru del Pandu —la Carpetania— y l'occidente peninsular —la Lusitania o, más próxima y esautamente, la Vettonia— al traviés del pasu del Tajo. De la ciudá romana conozse pocu, polos tresformamientos urbanístiques medievales y posteriores. Los romanos saben esplotar el so gran valor ecolóxicu y agrícola dotándola de cultivos como la vide y la cebera, desenvuélvese como centru de mercaos ya intercambios comerciales, acuña moneda propia y cuenta con un alfar de terra sigillata, un foru —del que se toparon restos na plaza del Pan— templos, anfiteatru y circu.
Historia medieval
thumb|right|Sector de muralla y torre albarrana na Cai Charcón. Cola llegada de los Visigodos el cristianismu establecer en Talavera. En 602 Liuva II regala a la villa la estatua de la Virxe del Prado, tresformando la celebración pagana de la diosa Ceres na fiesta primaveral de les Mondes, dedicada a la patrona. Los musulmanes lleguen en 712 y apurren a la ciudá una muralla, l'alcázar d'Abderramán III, regadíos, fontes y molinos d'agua. Talabira, ensin dexar de cultivar ceberes y vide, sigue cola so tradición comercial y empieza a afitase la tradición alfarera, principalmente por xudíos, que conviven con musulmanes y cristianos. El primer gobernante conocíu de Talavera na dómina musulmana foi Amrus ben Yusuf quien protagonizó la famosa xornada del foso, cuando tropes talaveranas executaron a nobles toledanos nel Alcázar de Toledo. Talavera tuvo'l so propiu pero efímeru reinu de taifas de que'l so rei sabemos que se llamó Jazmín Hiaya. Talavera foi reconquistada pol rei Alfonsu VI de Llión nel añu 1083. La superficie del conceyu medieval llegó a superar los 4000 km².
Nel contestu de la meyora almorávide na península Ibérica ente finales del sieglu XI y principios del sieglu XII, la ciudá pasa temporalmente a manes de los musulmanes nel añu 1109 —nun retorna a territoriu cristianu hasta a lo menos 1113—; esta circunstancia constitúi nel so momentu una amenaza pal control cristianu de la ciudá de Toledo. thumb|right|Grupu de turistes peles cais del Cascu Antiguu de la ciudá. Sancho IV da a la villa'l privilexu de la organización de dos feries agrícoles al añu, esto deriva no que güei son les feries de San Isidro en mayu y San Mateo en setiembre. El 24 de xunu de 1328, Alfonsu XI casóse cola so prima hermana María de Portugal. Ente los regalos que-y fai a la reina atopa la ciudá de Talavera, a partir d'esa fecha toma'l nome de Talavera de la Reina. La Reina María ordenó encarcelar a l'amante del rei Leonor de Guzmán nel alcázar de Talavera, onde morrió executada en 1351. Leonor de Guzmán foi la madre del primer monarca de la Casa de Trastámara, Enrique II de Castiella; esti postreru dexó la ciudá al arzobispu de Toledo, Gómez Manrique, el 25 de xunu de 1369. Nel sieglu XIV l'alfoz talaverano entendía un territoriu delimitado septentrionalmente pelos montes al norte de la ciudá y del Tajo y meridionalmente polos llende de la Tierra de Castilblanco y Valdecaballeros.
Historia moderna
thumb|right|Fonte de cerámica nos xardinos del prau Mientres los sieglos XV y XVI, Talavera algamó gran fama gracies a la so cerámica, pruebes d'ello atópense nel Monesteriu de San Lorenzo del Escorial, la Catedral Vieya de Salamanca (sieglu XIII) o la Ilesia del Real Monesteriu de Santa María la Real de Les Fuelgues en Burgos (sieglu XIII).