cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Almudaina
Alministración
L'alcalde José Luis Siguí Andrés lleva dende 1972 cuando foi nomáu pol Gobernador civil d'Alicante y ganó toles eleiciones democrátiques dende 1979.
Demografía
El númberu d'habitantes sufrió dende l'añu 1860 un amenorgamientu gradual, llegando a perder un 50% mientres el sieglu XX. En 2005 había 116 vecinos.
Ji Herculis
Ji Herculis o Chi Herculis (χ Her / 1 Herculis / HD 142373) ye una estrella na constelación d'Hércules de magnitú aparente +4,62. Alcuéntrase a 52 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Ji Herculis ye una nana mariella de tipu espectral F8Ve. La so temperatura efeutivo, 5840 K, ye notablemente más baxa que lo que cabría esperar pa una estrella de la so clase espectral, probablemente por cuenta del so baxu conteníu en metales. La so bayura relativa de fierro ye namái un terciu de la del Sol ([Fe/H] = -0,47), pero otros elementos como aluminiu, manganesu y estronciu son entá más escasos. Ente éstos cabe solliñar el cobre, que'l so conteníu relativo equival a una décima parte de la solar. Otra manera, el samariu y sobremanera l'europiu son «sobreabundantes» en rellación al Sol.
Ji Herculis ye unes 3 vegaes más lluminosa que'l Sol y tien un diámetru un 70% más grande que'l diámetru solar. La so masa puede ser un 15% mayor que la masa solar, y piénsase que ye una estrella vieya con una edá de más de 8000 millones d'años. L'amplia evidencia d'actividá magnética según la midida de la so velocidá de rotación, 0 km/s, suxure que Ji Herculis efeutivamente xira sobre sigo mesmu pero que la so exa tien de tar apuntando casi escontra nós. Nun hai evidencia de planetes, difíciles de detectar por variaciones na velocidá radial si la so exa apúntanos, pero tampoco esiste evidencia de nengún discu circumestelar análogu al cinturón d'asteroides del Sistema Solar. La so edá, el so baxu conteníu metálico y la so alta velocidá relativa respectu al Sol (80 km/s), suxuren que Ji Herculis ye una visitante proveniente d'otra parte de la galaxa.
Puttigny
Puttigny ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Motte-Fanjas
La Motte-Fanjas ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
John Jacob Astor
John Jacob Astor, de nacencia Johann Jakob Astor foi'l primera millonariu de los EE. XX., siendo d'orixe alemán.
Mours-Saint-Eusèbe
Mours-Saint-Eusèbe ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
John Jacob Astor
Foi'l creador del primer Trust d'América del Norte, del cual fixo la so fortuna nel comerciu de cueru, en bienes raíz y del cultivo d'opiu al comerciar dende'l Oregón con Asia. Seis años dempués d'emigrar dende la so tierra natal a la edá de 17, punxo una tienda de productos de cueru en Nueva York.
Mours-Saint-Eusèbe
Tien una población de y una superficie de  km².
John Jacob Astor
Pal añu de 1800, yá yera'l líder del comerciu de cueru y fundó la American Fur Company. En 1811 estableció sobre la ribera izquierda del ríu Columbia (cuando'l Territoriu d'Oregón yera entá reclamáu per España) el Fuerte Astor qu'aportó na actual ciudá d'Astoria. Controló'l comerciu de pieles en parte de China dende 1800 hasta 1817 y nos valles del ríu Mississippi y del ríu Missouri nos años 1820, enantes de vender les sos posesiones en 1834.
Al invertir en bienes inmuebles de la ciudá de Nueva York, esti negociu pasó a ser la base de la riqueza de la familia Astor. Cuando morrió, Astor yera la persona más faneguera de los Estaos Xuníos; dexando n'heriedu 400.000 dólares pa fundar lo que güei se conoz como la Biblioteca Pública de Nueva York.
El so fíu, William Backhouse Astor (1792–1875), amplió descomanadamente'l mancomún inmobiliariu de la familia, construyendo más de 700 almacenes y viviendes na ciudá.
Un bisnietu so, John Jacob Astor IV, foi unu de los pocos pasaxeros ricos que finaron nel naufraxu del Titanic.
Puttelange-lès-Thionville
Puttelange-lès-Thionville ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cayaponia racemosa
Cayaponia racemosa ye una enredadera perteneciente a la familia de les cucurbitácees.
Descripción
Son trepadores yerbácees, robustes; colos tarmos usualmente glabros. Fueyes llargamente ovaes, trulaes o oblanceolaes, de 4–20 cm de llargu y 2.5–27.5 cm d'anchu, arredondiaes a agudes, acuminaes y frecuentemente apiculaes y glanduloses nel ápiz, llargamente cordaes, subtruncaes o cuneaes y más o menos decurrentes sobre'l peciolu na base, sinuado-denticulaes a subenteras, escábrides nel fexe, finamente híspidas y con glándules discoidales na porción decurrente del viesu, non llobaes o pocu a bien fondamente 3–5-palmatilobaes o angulaes, los llobos triangulares a ovaos o llanceolaos, variables, dacuando lobulaos, el llobu central más llargu; pecíolus 1–10 cm de llargu; bilortos 2–3-ramificaos o dacuando non ramificaos. Flores axilares, solitaries o apariaes, usualmente numberoses, dispuestes en cañes llaterales con fueyes amenorgaes o afiles, asemeyando recímanos o panículas, les flores estaminaes y pistilaes más o menos segregaes; flores estaminaes cortamente pedicelaes, pedicelos hasta 5 mm de llargu, hipanto campanulado-obcónico, 2.5–4 mm de llargu, sépalos los distantes, dentiformes, hasta 1.5 mm de llargu, corola subrotácea, fondamente llobada, los pétalos oblongos o ováu-oblongos, 4.5–10 mm de llargu, verdosos con marxes blancu-amarellentaos; flores pistilaes más pequeñes y angostes en toes los sos partes, ovariu elipsoide-rostráu. Frutos elipsoides, 15–22 mm de llargu y 8–12 mm d'anchu, glabros, verdes tornándose anaranxaos, persistentes entá dempués de que les cañes ensugáronse, pedúnculu 3–7 mm de llargu, deflexos; granes 2–3, ovaes, subcomprimidas, emarginaes nel ápiz, 8–11 mm de llargu, 5–6.5 mm d'anchu y 2.5–3.5 mm de gruesu, usualmente de color café.
Distribución y hábitat
Ye una especie común nos montes perennifolios y deciduos, a una altitú de 20–1400 metros; fl y fr jul–abr; dende'l sur de Méxicu a Colombia, Venezuela y nordeste de Brasil, tamién en Tobagu.
Propiedaes
Nel sureste de Méxicu dánse-y diversos usos melecinales a esta planta. Principalmente emplégase pa tratar enfermedaes de la piel, como urticaria y granos polo xeneral. Son les fueyes la parte de la planta más utilizada. Molíes y combinaes con alcohol, aplíquense sobre los granos; en cocimientu y alministraes oralmente, sollivien trestornos estomacales; o bien, solamente machucaes y esleíes n'agua sirven pa llavar la cabeza, en casu de pioyos.
Tamién se-y atribúi l'aliviu a dolores producíos por golpes, aplicar en feríes, contra'l plasmu y nel sanamientu de picadura d'aviespes. Francisco Hernández de Toledo, nel sieglu XVI comenta sobre la corteza d'esta planta que se toma con agua en cualquier cantidá, contra les fiebres”.
Taxonomía
Cayaponia racemosa describióse por (Mill.) Cogn. y espublizóse en Monographiae Phanerogamarum 3: 768. 1881.
Mureils
Mureils ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
L'Alguenya
l'Alguenya ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel suroeste de la provincia d'Alicante, na comarca del Vinalopó Mediu. Cuenta con 1.413 habitantes (INE 2015).
Xeografía
El conceyu de Algueña ta asitiáu nel estremu occidental del Vinalopó Mediu, na frontera col antiguu Reinu de Murcia y l'actual Rexón de Murcia. El términu, de 18,5 km², ocupa un altiplanu con altitúes medies en redol a los 600 metros, accidentáu al norte pola sierra del Reclot. El clima ye mediterraneu grebu.
El nucleu urbanu de Algueña atopar a 534 metros d'altor y 51 km. al oeste d'Alicante.
Clima
El clima ye típicamente mediterraneu: secu, d'iviernos rigorosos y frescos, branos calmosos, y escasez d'agües polo xeneral. Con frecuencia nieva en iviernu y seronda y les temperatures esbarrúmbense. Suel nevar ente 2 y 4 díes al añu. Les mínimes lleguen hasta los 0 °C pel iviernu y devasa los 35 °C en branu. Les precipitaciones asitiar a más de 500 mm al añu.
Barrios y pedaníes
Nel so términu atópase tamién el nucleu de población de La Solana distante trés quilómetros del nucleu principal.
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de Algueña parte colos d'El Fondó de les Neus, Orihuela, Pinoso y La Romana, según con Abanilla na Rexón de Murcia.
Historia
thumb|200px|Ilesia parroquial de San José, en Algueña
El topónimu de Algueña recoyer por primer vegada nel añu 1470, nun Memorial eleváu a Fernando'l Católicu, solicitando la fixación de llindes ente Orihuela y Jumilla. Nésti, cítase Cañada de la Alheña. Y ye por ello polo que etimológicamente, el nome de Algueña deriva de “Alheña”, d'orixe árabe (Alhinna), tando amestáu a la flora del llugar, pos la Alheña ye una planta untosa, como otres típiques de la zona Mediterránea, que les sos fueyes esmagayaes producen tintes pa tiñir texíos.
Otra referencia que nos llegó de Algueña, ye la cita que se fai del llugar nel pleitu calteníu nel añu 1582 ente los señoríos de Monóvar y Novelda. En 1738, constrúyese la Ilesia Parroquial, so la advocación de los Santos de la Piedra "Abdón y Senén", patronos de la Villa.
Algueña (como Pinoso, de que la so municipalidá, como queda dichu, yera dependiente) permaneció incorporada na Gobernación de Orihuela hasta 1707. Na reforma alministrativa llevada a cabu polos Borbones, queda igualmente incluyida nel correximientu de Orihuela hasta 1833, añu en que quedó establecíu'l sistema provincial actual. La población tuvo integrada nel conceyu de Pinoso hasta 1934, magar yá con anterioridá cuntaba con Ilesia parroquial dende 1738. En 1934, Algueña constitúyese como conceyu independiente, cuntando cola pedanía de La Solana. Llogrando dicha independencia municipal debíu a la fuerte medría demográfica esperimentáu mientres los últimos años del sieglu XIX y los primeres del XX (el censu del 1900 refundió la cifra de 1.953 habitantes).
Demografía
Algueña cuenta con 1.527 habitantes (INE 2012).
Economía
thumb|225px|Conceyu de Algueña Ye un pueblu típicamente agrícola dedicáu al cultivu de la viña, l'aceite y l'almendra. Ellabórense, como nel restu de la contorna, bonos vinos, como por casu el Tintu Doble Pastia, Rosado “Llárima Virxe”, Fondillón, Mistela, etc. Hai tamién industria de fabricación de llicores y d'ellaboración de mármol, esta postrera n'espansión.
L'artesanía típico que se caltuvo puede atopase nel trabayu del espartu. L'únicu monumentu destacable ye la ilesia parroquial de San José, construyida en 1738 n'estilu románicu, con dos torres ximielgues añedíes nel sieglu XIX.
Claude Arrieu
Louise Marie Simon, más conocida como Claude Arrieu, foi una prolífica compositora de musica de cámara, orquestal, vocal y de cine.
L'Alguenya
Gastronomía
Caltiénse dafechu la cocina típica de la zona: arroz con coneyu y cascoxos, fasegures, gazpacho de torcida a la pala, borreta, pucheru y bonos embutíos artesanales tienros y secos. Na bona mesa nun pueden faltar el víno que se cultiva nes bodegues locales, que na so mayoría son d'uva monastrel..
Claude Arrieu
Estudió nel Conservatoriu de París, llogrando'l primer premiu de composición en 1932. En 1935 empezó a trabayar pa la Radio Francesa, onde permaneció hasta 1947, cuando se centró na composición. Compositora prolífica, guarda na so música la fluideza y l'elegancia d'estructura que caractericen al neoclasicismu francés, evitando la frivolidá de cutiu concomitante.
Biografía
Claude Arrieu estudió música clásica dende temprana edá. En 1924 entró nel Conservatoriu de París, onde estudió pianu con Marguerite Long, contrapuntu con Georges Caussade, harmonía con Noël Gallon, y composición con Jean Roger-Ducasse y Paul Dukas. En 1932 recibió'l primer premiu de composición.
Interesóse especialmente nes obres de Bach y Mozart y, darréu, d'Igor Stravinsky. Sicasí, Gabriel Fauré, Claude Debussy y Maurice Ravel fueron el compositores que más-y inspiraron.
En 1935 xunir a al Serviciu de los programes de la radiodifusión francesa (Service des programmes de la Radiodiffusion française), onde trabayó hasta 1947. Participó nel desenvolvimientu d'una amplia programación, incluyendo les series esperimentales de radiu de Pierre Schaeffer, La Coquille à planètes (1943-1944). En 1949 ganó'l Prix Italia de la RAI pola so obra Frédéric Général.
Tuvo un interés especial na evolución del llinguaxe musical y nos medios téunicos disponibles. Escribió música en tolos estilos, compunxo obres tantu de música pura como de música pa teatru, cine, radio y music hall, apurriendo la so voz en cada situación, dramática o risible, con un gustu particular pol ritmu y les imáxenes. Vivacidad, claridá d'espresión y un sentimientu natural pa la melodía son los sos sellos distintivos.
Obra
Arrieu compunxo conciertos pa pianu (1932) y pa dos pianos (1934), dos conciertos pa violín (1938 y 1949), pa flauta (1946), trompeta y cuerdes (1965). Tamién escribió la Petite suite en cinq parties (1945), el conciertu pa quintetu de vientu y cuerdes (1962), la Suite funambulesque (1961), y variaciones pa cuerda clásica (1970).
Música de cámara
Ente les sos obres más destacaes pa música de cámara tán el tríu pa vientu madera (1936), la sonatina pa dos violinos (1937) y el cuartetu de clarinetes (1964). La sonatina pa flauta y pianu produció una gran impresión na so primer interpretación al traviés de la radio en 1944 llevada a cabu por Jean-Pierre Rampal y H. Moyens.
Música vocal
Anque les obres instrumentales de Arrieu contribuyeron notablemente al so legáu, la so música vocal foi la que más destacó na so carrera. La voz inspirólu p'afaer numberosos poemes a la música, incluyendo trabayos de Joachim du Bellay, Louise Levêque de Vilmorin, Louis Aragon, Jean Cocteau, Jean Tardieu, Stéphane Mallarmé y Paul Éluard. Dalgunos d'ellos inclúin Chansons Bas pa voz y pianu basáu en poemes de Mallarmé (1937); Candide, música pa radiu con testu de Jean Tardieu basaos en Voltaire; y Á la Libération, cantata de siete poemes de Paul Éluard sobre l'amor na guerra.
Producción operística
La so primer ópera buffa Cadet Roussel con llibretu de André de la Tourasse foi presentáu na ópera de Marsella el 2 d'ochobre de 1953. En 1960, La princesse de Babylone, una ópera buffa basada na obra de Voltaire y afecha por Pierre Dominica, foi aclamada pola so orixinalidá llírica y espectáculu.
Obres pa cine
Ente les sos obres notables pa cine atópense: -yos Gueux au paradis (1946), Crèvecoeur (1955), Niok l'éléphant (1957), Merchands de rien (1958), -y Tombeur (1958), y Julie Charles (pa televisión, 1974).
Cites
Pierre Schaeffer escribió: ''Claude Arrieu ye parte del so tiempu en virtú d'una presencia, un instintu d'eficiencia, una coraxosa fidelidá. Cualesquier que sían los medios, conciertos o cantares, música pa eventos oficiales, conciertos pa la élite o pa un ensame d'espectadores, ella apurrió emoción al traviés d'una téunica impecable y una vixilancia espiritual, atopando'l camín al corazón.''
Racrange
Racrange ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Nyons
Nyons ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Racrange
Tien una población de y una superficie de  km².
Nyons
Tien una población de y una superficie de  km².
Puzieux (Moselle)
Tien una población de y una superficie de  km².
Ji Lupi
Ji Lupi o Chi Lupi (χ Lup / 5 Lupi / HD 141556) ye una estrella de la constelación de Lupus, el llobu, de magnitú aparente +3,97. Ta asitiada a 210 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Ji Lupi ye una estrella binaria que les sos componentes tán dixebraes 0,21 UA y el so periodu orbital ye de 15,2565 díes. La estrella principal ye una subxigante azul de tipu espectral B9IV y 10.650 K de temperatura efectivo. Tien una lluminosidá 90 vegaes mayor que la del Sol y una masa d'unes 3 mases solares. La estrella acompañante ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu A2V y 9.200 K de temperatura. Ye 25 vegaes más lluminosa que'l Sol y tien el doble de la so masa. La edá d'esti nuevu sistema estelar ye inferior a 250 millones d'años.
La estrella principal ye un exemplu notable d'estrella de mercuriu-manganesu. Éstes son estrelles que presenten conteníos especialmente altos de ciertos elementos químicos nel so espectru. Nel casu de Ji Lupi, la proporción de platín y oru ye dellos miles de vegaes mayor que nel Sol, ente que la proporción de mercuriu apuerta a en redol a un millón de vegaes superior. Otra manera, la cantidá de calciu ye inusitadamente baxa. Como n'otres estrelles d'esta clase, esto debe a un procesu d'espardimientu, onde nuna atmósfera estelar relativamente n'aselu, dellos elementos xuben a la superficie por radiación ente qu'otros son abasnaos escontra l'interior pola aición de la gravedá. De la mesma, la estrella secundaria ye una estrella con llinies metáliques similar a la componente secundaria de Cástor (α Geminorum).
Añu común entamáu en llunes
Esti ye'l calendariu pa cualquier añu común entamáu en llunes. L'últimu foi 2007 y el siguiente será 2018.
Un añu común ye un añu con 365 díes, n'otres pallabres, nun ye bisiestu.
Aeropuertu d'Islla Christmas
L'Aeropuertu de la Islla Christmas (n'inglés: Christmas Island Airport) (IATA: XCH, ICAO: YPXM) ye un aeropuertu asitiáu na Islla Christmas, un territoriu d'Australia nel Océanu Índicu. La islla ta asitiada 2.600 quilómetros ( 1.600 milles) al noroeste de la ciudá australiana occidental de Perth, a 500 km ( 310 milles) al sur de la capital d'Indonesia, Yakarta, y a 975 km ( 606 milles) al este nordeste de les Islles Cocos (Keeling).
Anque s'atopa en territoriu australianu, l'aeropuertu ta clasificáu como un aeropuertu internacional de la categoría 2 pa toles llegaes, incluyíes les d'Australia. Ye propiedá de la Comunidá al traviés del Departamentu d'Infraestructura y Desarrollu Rexonal y opérase baxu contratu por Toll Remote Logistics.
Destinos
Xakarta, Indonesia - Aeropuertu Internacional Soekarno Hatta - Garuda Indonesia
Aeropuertu de les Islles Cocos (Keeling)
L'Aeropuertu de les Islles Cocos (Keeling) (n'inglés: Cocos (Keeling) Island Airport ) (IATA: CCK, ICAO: YPCC) ye un aeropuertu que sirve a les Islles Cocos (Keeling), un territoriu esternu d'Australia asitiáu nel Océanu Índicu. L'aeropuertu ta asitiáu n'Islla Oeste, una de les Islles Cocos del Sur y capital del territoriu.
L'aeródromu foi construyíu mientres la Segunda Guerra Mundial pa sofitar a los aviones aliaos na guerra contra l'Imperiu del Xapón.
Aeropuertu d'Islla Christmas
Destinos
Islles Cocos, Australia - Aeropuertu de les Islles Cocos - Virgin Australia
Aeropuertu de les Islles Cocos (Keeling)
L'aeropuertu tien una pista, designada como 15/33, con una superficie d'asfaltu que mide 2.441 m × 45 m ( 8.009 pies x 148 pies) y un altor de 10 pies ( 3 m) sobre'l nivel del mar.
Aeropuertu d'Islla Christmas
Ver tamién
miniaturadeimagen|Un Boeing C-17 Globemaster III (A41-212) de la Real Fuercia aérea australiana qu'aguarda la carga nel aeropuertu de la islla Christmas.
Aeropuertu del Atolón Bikini
L'Aeropuertu del Atolón Bikini cunta con una pista de 4.460 x 140 pies (1,359 x 42,5 m).
L'Alqueria d'Asnar
L'Alqueria d'Asnar, d'antiguo conocida por Ràfol Blanc, ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España, asitiáu nel norte de la provincia d'Alicante, na comarca del Condáu de Cocentaina. Ye'l conceyu más pequeñu de la provincia d'Alicante, con una superficie de 1,08 km². Cuenta con 522 habitantes (INE 2015).
Xeografía
Allugáu sobre'l marxe derechu del ríu Serpis, en plena plana de Muriu. P'aportar a Alquería hai que tomar una esviación de la N-340.
Llocalidaes estremeres
El so términu municipal llenda colos de Cocentaina y Muro d'Alcói.
Historia
D'orixe musulmán. El llugar perteneció a la familia Ferris nel sieglu XVI, polo cual apaez na documentación esistente col nome de Alquería de Ferris. La población nel añu 1609 taba integrada por 14 families de moriscos, unos 63 habitantes.
Alministración
.
Enllaces esternos
Datos y cifres de los conceyos de la provincia d'Alicante. Unidá de Documentación de la Diputación d'Alicante * Alquería d'Aznar nel Rexistru d'Entidaes Llocales de la Comunidá Valenciana
Picoides arizonae
Picoides arizonae ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae. Ye nativa del sur d'Arizona, Nuevu Méxicu y la Sierra Madre Occidental nel oeste de Méxicu. La gama más septentrional de la especie nel sureste d'Arizona, l'estremu suroeste de Nuevu Méxicu y el norte de Sonora, ye la rexón de les islles del Cielu nel archipiélagu Madrense, una rexón de los cordales más altos del desiertu de Sonora.
Esta especie ye conocida en guíes de campu más antiguu como subespecie del carpinteru de Strickland (Picoides stricklandi). El suplementu 42 de la llista de la OAU estremó oficialmente al carpinteru de Strickland en dos especies: la población del norte de la rexón de la Sierra Madre Occidental P. arizonae y la población del sur, nel centru de Méxicu P. stricklandi.
Subespecies
Reconócense dos subespecies:
Omblèze
Omblèze ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rahling
Rahling ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Dendrocitta vagabunda
Dendrocitta vagabunda ye una especie d'ave paseriforme de la familia Corvidae, nativa del sureste d'Asia.
Distribución
L'área de distribución d'esta especie ye bastante amplia, cubriendo tol territoriu continental de la India hasta'l Himalaya y una amplia banda d'Indochina en Myanmar, Laos y Tailandia. Pue atopase en montes abiertos, carbes, plantíos y xardinos.
Comportamientu y ecoloxía
Al igual que munchos otros córvidos conózse-y por almacenar alimentos. Considérase-y como beneficiosu pal cultivu de palma nel sur de la India por cuenta de qu'aliméntase de les destructives canesbes del Rhynchophorus ferrugineus. Sábese que s'alimenten de los frutos de Trichosanthes palmata que son tóxicos pa los mamíferos.
La temporada de cría na India ye d'abril a xunu. El nial constrúise n'árboles y arbustos, y ye polo xeneral una plataforma pocu fonda. Les puestes xeneralmente son de 3 a 5 güevos.
Esta especie tien un ampliu repertoriu de llamaes, pero un bob-o-link o ko-tree son les más comunes. El nome llocal pa esta especie ye kotri que se deriva de la llamada, otros nomes inclúin handi chancha y taka chor.
El parásitu protozóu del sangre Trypanosoma corvi describióse d'esta especie, y Babesia foi reportáu d'esta especie. Atopáronse parásitos trematodos, Haplorchis vagabundi, nos sos intestinos. Una especie d'ácaru de la pluma Syringophiloidus dendrocittae describióse d'esta especie.
Subespecies
thumb|Dendrocitta vagabunda enn [[Kolkata, Bengala Occidental, India. ]] Reconócense les siguientes subespecies:
Robert Zemeckis
Robert Lee "Bob" Zemeckis ye un guionista, productor y direutor de cine d'Estaos Xuníos.
En 1984, algamó popularidá col so primer filme destacáu, Tres el corazón verde, onde se narra una aventura d'una pareya por Colombia. Un añu más tarde llegó-y el reconocencia universal y la crítica foi bien favorable col so filme Regresu al Futuru, onde volvió al xéneru fantásticu.
La so carrera siguió con películes bien esitoses en taquilla pero ensin tantes crítiques favorables hasta que dirixó Forrest Gump en 1994, pol que ganó'l Óscar al meyor direutor.
Dendrocolaptes hoffmannsi
Dendrocolaptes hoffmannsi ye una especie d'ave paseriforme de la familia Furnariidae, dientro de la subfamilia Dendrocolaptinae. Ye endémicu de Brasil que se da en dos afluentes nel sur de la Cuenca del Amazones, el ríu Madeira y el ríu Tapajós. El so hábitat natural son les selves húmedes tropicales y subtropicales de rexones baxes. De llargor mide unos 28 cm.
Robert Zemeckis
Biografía
Zemeckis nació na ciudá de Chicago, Illinois, Estaos Xuníos fíu d'un lituanu y una italoestauxunidense. Estudió na Universidá del Sur de California.
Casar por primer vegada'l 26 de xunetu de 1980 cola actriz Mary Ellen Trainor a quién fixo parte de munches de les sos películes mientres el tiempu en que tuvieron casaos. D'ésti matrimoniu nació un fíu. El so matrimoniu con Trainor foi abondo difícil, por cuenta de los discutinios que sosteníen frecuentemente. El matrimoniu concluyó en divorciu nel añu 2000, tres aproximaos 20 años de casoriu.
Carrera
Siendo un fanáticu de los efeutos especiales, les sos primeres películes enfocáronse sobremanera nellos, en llugar de la trama o la personalidá de los personaxes. L'estilu de Zemeckis sigue la llinia del direutor Steven Spielberg (quien munches vegaes produció les sos películes).
Década de los 80
Nésta dómina les sos películes céntrense sobremanera na aición, l'entretenimientu, y la comedia siendo los sos elementos más recurrentes. Amás la so ex esposa Mary Ellen Trainor tamién taba bien presente nes sos películes, anque non en papeles protagónicos, sinón en papeles de repartu. Con Tres el corazón verde (Dos Fistoles tres la esmeralda perdida), con Kathleen Turner, Michael Douglas y Danny DeVito, los críticos emponderaron l'amiestu d'aición, romance y comedia. Darréu realiza la película que-y llevaría direutu al ésitu tantu comercial como críticu, Back to the Future. En 1988 dirixe la película de Who Framed Roger Rabbit, onde s'aprecia la creatividá del direutor nuna película onde se funden un mundu de caricatures col mundu real.
Dende 1989, faise parte del proyeutu de HBO, Tales from the Crypt, onde xunto a otru productores como Richard Donner, Joel Silver y otros más produz y dirixe dellos episodios. N'unu d'ellos tamién participa la so entós esposa, Trainor.
Década de los 90
thumb|200px|Zemeckis nel rodaxe de [[Contact (película)|Contautu en 1997.]] Empieza esta década concluyendo la so esitosa saga Back to the Future III, en 1990. A diferencia de la mayoría de filmes que dirixó nos 80, les películes qu'empieza a dirixir y producir empiecen a ser un tanto más complexes y madures en cuanto al argumentu. En 1992, dirixe la comedia negra Death Becomes Her, con Meryl Streep, Goldie Hawn, Isabella Rossellini y Bruce Willis (el cual interpreta bien un papel inusual pa él), na que lo meyor fueron los bonos efeutos especiales y los gags risonderos que tien. Munchos afirmen que nesta película trata d'asonsañar el clásicu estilu de Tim Burton.
En 1994 dirixe la so película más esitosa, Forrest Gump, protagonizada por Tom Hanks y Robin Wright na que demuestra una faceta totalmente distinta a la qu'amosara en toles sos películes anteriores. Amuesa una trama más trabayada con un personaxe bastante fondu, amás ye una película más sentimental. Con ella consigue 13 nominaciones y gana 6 Premiu Óscar, nun añu difícil por cuenta de la gran calidá de les películes rivales. Curiosamente en 1995 dirixe un episodiu de Tales from the Crypt llamáu "Tu, asesín", nel cual asonsaña a Forrest Gump, sicasí dambes coinciden en que s'utilizaron tomes d'archivu. En Forrest Gump, utiliza a John Lennon, ente que nel episodiu de Tales from the Crypt utiliza a Alfred Hitchcock y a Humphrey Bogart.
Coles mesmes que producía y dirixía la serie Tales from the Crypt tamién produció y dirixó bastantes episodios d'una spin-off de la serie llamáu Cuentos del guardián de la Cripta, que yera una adautación animada de la serie. Mientres esos años centrar en producir sobremanera películes d'horror. En 1995 y en 1996 produz les películes de la serie Tales from the Crypt, Caballero del diañu y Chamizu de sangre. En 1999 empecipia otra etapa de les sos producciones, cuando empieza a producir películes de terror basaes en películes de los años 60's, siendo la primera House on Haunted Hill.
Década de 2000
Nel añu 2000 nuevamente vuelve cuntar con Tom Hanks pa una nueva película, Cast Away, que se convirtió en tou un ésitu y recibió bien bones crítiques. Mientres el restu de la década caltiénse realizando películes animaes como The Polar Express (2004), Beowulf (2007) y A Christmas Carol (2009), qu'en ciertu mou tuvieron un ésitu bastante moderáu en comparanza a les películes de les décades pasaes y en poques pallabres ensin mayor trescendencia.
Tocantes a producción, sigue con películes de terror, xeneralmente de Dark Castle Entertainment, como Gothika, 13 Pantasmes y La casa de cera.
Década de 2010
thumb|200px|Zemeckis cola so esposa Leslie Harter nel estrenu d'[[Flight (película)|El vuelu en 2013.]] Na nueva década sigue con películes animaes. En 2011 produz Marte Precisa Mames, la cuál foi duramente criticada polos sos escesivos efeutos, que lloñe de da-y calidá a la película facer un tanto desagradable. Últimamente atopábase dirixendo una película animada pal añu 2012 que llevaría como títulu Yellow Submarine como tributu a Los Beatles, na cuál narra una hestoria na qu'ellos viaxen a un llugar máxicu llamáu Pepperland nel so "Submarín mariellu", pero foi atayada.
En 2015 dirixe White Weapon con Luke Evans.
Premios
Premiu Óscar:
Premios Globu d'Oru:
Premios BAFTA:
Ji Ophiuchi
Ji Ophiuchi o Chi Ophiuchi (χ Oph / 7 Ophiuchi / HD 148184) ye una estrella de magnitú aparente +4,42 asitiada na constelación d'Ophiuchus. Alcuéntrase aproximao a 626 años lluz del Sistema Solar, perteneciendo a l'Asociación Scorpius Cimera, subgrupu de la gran Asociación estelar de Scorpius-Centaurus.
Ji Ophiuchi ye una estrella azul de la secuencia principal de tipu espectral B2 Vne que la so temperatura superficial ye 20.900 K. Considerando una importante cantidá d'enerxía emitida como lluz ultravioleta, la lluminosidá de Ji Ophiuchi ye 10.000 vegaes superior a la del Sol. El so radiu ye 8 vegaes más grande que'l radiu solar y la so velocidá de rotación ye de siquier 115 km/s —siendo este un valor mínimu—, lo que trai un periodu de rotación inferior a 3,4 díes. Tien una edá averada de 20 millones d'años, pero al ser una estrella masiva (tien ~10 vegaes más masa que'l nuesu Sol), ta terminando la fusión del so hidróxenu internu, evolucionando escontra la fase de subxigante. La so masa tópase xusto percima de la llende qu'establez que les estrelles bien masives rematen la so vida españando como supernoves.
Ji Ophiuchi ye una estrella Be —como Tsih (γ Cassiopeiae) o η Centauri— que sufre pulsaciones non radiales, esto ye, unes partes de la superficie estelar muévense pa escontra fora ente qu'otres facer escontra dientro. Ello provoca una variación de rellumu casi imperceptible, de 0,03 magnitúes, siendo'l periodu principal de 15,6 hores. Amás, Ji Ophiuchi ye una binaria espectroscópica que'l so periodu orbital ye de 139 díes. De la estrella acompañante nada se conoz, sacantes orbita a una distancia media de 1,1 UA de la estrella principal.
Presidente de la Unión de les Comores
El Presidente de la Unión de les Comores ye'l xefe d'Estáu y de Gobiernu de la Unión y la so máxima autoridá política, que'l so desempeñu y deberes tán regulaos na Constitución Comoriense aprobada por referéndum el 23 d'avientu de 2001 con un 76,99% de votus positivos y un 23,01% de votos negativos (sobre votos válidamente emitíos).
La constitución vixente consagra esti cargu nel títulu II, subtítulu 1 ; en particular, los deberes xenerales por desempeñar el so cargu mentar nel art. 12º de dicha carta fundamental, indicándose que:
Mandatu presidencial
El presidente de la unión, d'alcuerdu a les Constitución, cesa'l mesmu día en que completa'l so periodu y asocéde-y darréu l'electu, sacantes el presidente n'exerciciu decidiera optar pola reelección (vía eleición primaria llevada a efeutu na isla de la presidencia), pa lo que se noma un presidente interín, aplicándose les regles sobre subrogación y socesión determinaes por una llei orgánica especial.
El xuramentu de toma de posesión del cargu ye'l siguiente:
Aeropuertu del Atolón Johnston
L'Aeropuertu del Atolón Johnston (n'inglés: Johnston Atoll Airport) ye'l nome que recibe un aeropuertu que s'atopa nel atolón de Johnston nes Islles menores alloñaes de los Estaos Xuníos, nel Océanu Pacíficu a dellos cientos de quilómetros al suroeste del estáu de Ḥawai. Funcionó como una instalación activa del exércitu estauxunidense mientres el sieglu XX, pero l'aeropuertu foi cerráu en 2005 y la pista nun recibe caltenimientu; agora utilízase namái en casos d'emerxencia.
Presidente de la Unión de les Comores
Estáu Comoranu (1975-1978)
(Feches en cursiva indica continuación nel cargu de facto)
República Federal ya Islámica de les Comores (1978-2001) o
(Feches en cursiva indica continuación nel cargu de facto)
Unión de les Comores (dempués de 2001), الاتحاد القمر o
{| ! Periodu !Titular ! Partíu Políticu ! Notes
(Feches en cursiva indica continuación nel cargu de facto)
Ji Serpentis
Ji Serpentis o Chi Serpentis (χ Ser / 20 Serpentis / HD 140160) ye una estrella de magnitú aparente +5,32 na constelación de Serpens. Ta asitiada na rexón central de Serpens Caput, la cabeza de la culiebra. Forma parte de la corriente d'estrelles de l'Asociación estelar del sietestrellu.
Macchiaioli
thumb|300px|Los macchiaioli nel [[Caffè Michelangiolo, semeya de 1856]]
Ji Serpentis
Ji Serpentis ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A0p que la so temperatura superficial ye de 9290 K. Con una lluminosidá 34 vegaes mayor que la del Sol, la so masa ye de 2,3 mases solares y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 75 km/s. El so metalicidá —conteníu relativo d'elementos más pesaos que'l heliu— equival al 56% de la del Sol. Tien una edá envalorada de 420 millones d'años y tópase na metá de la so vida como estrella de la secuencia principal.
Dendrocolaptes certhia
El ferrerín barrado nortizu (D. sanctithomae) incluyíase enantes dientro d'esta especie. Per otru llau la subespecies concolor, dacuando considérase una especie estreme.
Macchiaioli
Los macchiaioli (n'italianu «manchistas» o «manchadores») conformaron un movimientu pictóricu que se desenvolvió na ciudá italiana de Florencia na segunda metá del SIEGLU|XIX||s}}. El términu foi acuñáu en 1862 por un columnista anónimu del periódicu Gazzeta del Popolo, que con esa espresión despreciativa definió al grupu de pintores qu'en redol a 1855 aniciara una renovación antiacadémica de la pintura italiana. Estos mozos artistes axuntar nel Caffè Michelangiolo, onde bullíen les nueves idees con que queríen contribuyir a la pintura de la so dómina.
Ji Serpentis
Ji Serpentis ye una estrella peculiar. Estes son estrelles que la so bayura en metales ye anómala, siquier nes sos capes superficiales. Alioth (ε Ursae Majoris) y α Circini son dos conocíes representantes d'esta clase. Como munches d'estes estrelles, Ji Serpentis ye una variable Alfa2 Canum Venaticorum. El so rellumu fluctúa 0,03 magnitúes a lo llargo d'un periodu de 1,59 díes. Alcuéntrase a 228 años lluz de distancia del Sistema Solar.
Dendrocolaptes certhia
Distribución y hábitat
El so hábitat natural son les selves húmedes tropicales y subtropicales de rexones baxes.
Macchiaioli
El movimientu proponíase anovar la cultura pictórica nacional. Los macchiaioli oponer al romanticismu y al academicismu, y afirmaben que la imaxe de la realidá ye un contraste de llurdios de colores y de clarescuru. Esti movimientu ye l'únicu que nel panorama artísticu de la so dómina merez realmente'l nome d'escuela, tantu pola comunidá d'intereses qu'amestaba a tolos componentes del grupu, provenientes de distintes rexones d'Italia, como pola alta calidá de los resultaos artístiques llograos.
Los principales esponentes del movimientu fueron: Giuseppe Abbati, Vito D'Ancona, Cristianu Banti, Giovanni Boldini, Odoardo Borrani, Vincenzo Cabianca, Adriano Cecioni, Nino Costa, Giovanni Fattori, Silvestro Lega, Antonio Puccinelli, Raffaello Sernesi, Telemaco Signorini, Serafino De Tivoli y Federico Zandomeneghi, según el críticu d'arte Diego Martelli, principal teóricu del grupu. Amás del Caffè Michelangiolo, los llugares habituales de xunta de los macchiaioli yeren el taller de Silvestro Manda en Piagentina —un pueblu cercanu a Florencia— y la villa de Diego Martelli en Castiglioncello.
Anque nel so momentu nun gociaron del sofitu de la crítica, el so movimientu considérase güei día'l más relevante de la Italia del SIEGLU|XIX||s}}.
Etimoloxía
thumb|300px|Giovanni Fattori nel so taller (1866-1867), de Giovanni Boldini, Gallerie d'Italia, [[Milán]] El nome del grupu procede del italianu macchia (llurdiu), polo que macchiaioli significa «manchistas» o «manchadores» (macchiaioli ye plural, el singular ye macchiaiolo). Ye un términu polisémicu, que tamién puede significar n'italianu «bocetu», y nes obres d'estos artistes el llurdiu ye tantu'l borrón de pintura como'l procesu previu d'ellaboración del cuadru. Ye tamién un tipu de vexetación (maquia), la típica carba mediterránea que surde en terrenes desiertos. D'ende provién un significáu más ampliu y metafóricu, que lo acomuñar a lladrones y xentes ensin llei, y qu'implicaría nestos artistes la so rebeldía frente a la tradición academicista de la pintura de la so dómina. A lo último, en Florencia y contorna llamábase macchia (plural macchie) a los personaxes estravagantes. En cuanto al términu macchiaiolo tamién tien otres acepciones, toes elles de la Toscana: un tipu de perru sabuesu de xabalinos y una raza bovina de les marismas toscanes (macchiaiola).
Orixe
thumb|300px|Nel Caffè Michelangiolo (1867), d'Adriano Cecioni, coleición particular. Los macchiaioli surdieron en Florencia en 1855 y desenvolvieron la so actividá como grupu aproximao hasta 1870, anque dellos artistes siguieron la so producción manchista hasta cerca de 1880. El grupu vertebróse alredor del Caffè Michelangiolo, asitiáu na Via Llarga (actual Via Cavour) de Florencia, cerca de la Piazza del Duomo. Equí axuntábense tanto políticos revolucionarios nacionalistes —lideraos por Giuseppe Dolfi—, escritores y pintores, según el críticu de arte Diego Martelli, quien sería'l principal teóricu del grupu, fundador en 1873 de la revista Giornale Artistico. Según Cecioni, «el llocal constaba de dos sales, de les cualos una taba decorada con frescos de pintores que frecuentaben el llocal; nella xuntábense p'aldericar, xuntes formales nun les había entós». Los discutinios yeren tantu polítiques como de teoría del arte, y aldericábase tantu d'arte italiano como del francés. Martelli recordar asina:
Pol Caffè Michelangiolo pasaron, amás de numberosos artistes, políticos y escritores italianos, una gran variedá de personaxes de diversos países europeos, ente los que cabría destacar a Gustave Moreau, Edgar Degas, Édouard Manet, Marcellin Desboutin, Georges Lafenestre, James Tissot y John Ruskin.
Anque'l grupu formar en Florencia, munchos de los sos miembros veníen de otres rexones d'Italia: Abbati yera napolitanu, D'Ancona de Pesaro, Boldini de Ferrara, Banti y Borrani de Pisa, Cabianca de Verona, Costa romanu, Fattori y Tivoli de Livorno y Zandomeneghi [[venecia|venecianos]; los únicos florentinos de nacencia yeren Cecioni, Martelli, Sernesi y Signorini.
thumb|300px|left|Carga de caballería en Montebello (1862), de Giovanni Fattori, Muséu Civico Giovanni Fattori, [[Livorno. Los macchiaioli tuvieron bien comprometíos cola unificación d'Italia]] N'el so xénesis atopaba'l refugu a la pintura académica y al panorama artísticu de la Italia de la so dómina, frente al que defendíen una nueva téunica basada nos llurdios de color, que según ellos creaben unes impresiones bonales ya inmediates de la realidá visual. Ye por ello que numberosos historiadores calificar de «protoimpresionistas», anque'l so estilu enfatiza más la solidez de formar frente a los efeutos llumínicos de los antecesores del impresionismu, de la que la so obra tien un conteníu más lliterario. Frente a los ideales de guapura del academicismu, los macchiaioli contraponen il vero, «lo verdadero».
El momentu artísticu nel que surdió'l grupu taba marcáu pola transición ente'l romanticismu y el realismu, según el refugu a la pintura académica: según Signorini, «la macchia sirvió de primeres pa destacar especialmente l'efeutu clarescuru de la pintura, pa imponese frente al arte llinial y académicu».
thumb|250px|Los últimos momentos de Giuseppe Mazzini (1873), de Silvestro Lega, Rhode Island Museum of Art, [[Providence (Rhode Island)|Providence. Mazzini foi'l principal referente políticu del grupu]] Per otru llau, nel ámbitu políticu, el grupu identificóse dafechu col Risorgimento y la puxanza del nacionalismu italiano, que s'afiguró nel procesu d'unificación d'Italia realizáu ente 1848 y 1870. El so referente políticu yera Giuseppe Mazzini, del qu'adoptaron el so ideariu lliberal y nacionalista, basáu nel socialismu utópico y el positivismu, con ciertu enclín a un romanticismu de calter daqué relixosu. Dellos de los sos miembros, como Abbati, Borrani, Cecioni, Costa, Fattori, Lega, Signorini y Tivoli, llucharon nes guerres d'unificación,, nes que Abbati perdió un güeyu na batalla de Santa Maria Capua Vetere (1860) y Sernesi finó lluchando na Tercer Guerra de la Independencia Italiana (1866). El so enclín políticu yera per otru llau claramente democrática, polo que defendieron na so obra la plasmación de lo real, de la temática social, de la vida cotidiana y l'ambiente rural. Los macchiaioli fueron siempres unos rebeldes y unos marxinaos y, ello ye que la mayoría morrieron na probeza.
Les primeres formulaciones concretes en busca d'un estilu propiu producir en 1855, dempués de los viaxes realizaos por dellos miembros del grupu a Londres y París. N'especial, Serafino de Tivoli traxo de la Esposición Universal de París d'esi añu noticies de la escuela de Barbizon, un grupu d'artistes de corte realista dedicaos especialmente al paisaxe, que influyó poderosamente nel grupu, especialmente Camille Corot, Constant Troyon, Rosa Bonheur y Alexandre-Gabriel Decamps (la obra d'esti postreru conocer en Florencia gracies a la coleición de Anatoli Demidoff de la Villa San Donato de Florencia). Estos contactos col naturalismu européu de la dómina arriquecer cola incorporación al grupu en 1859 procedente de Roma de Nino Costa, un gran almirador del paisaxismu que se producía nel continente dende 1830.
De París traxeron noticies igualmente del trabayu de diversos fotógrafos d'enclín naturalista, como Gustave Le Gray, colo que s'empecipió per parte d'estos artistes una gran afición pola fotografía. Según Signorini, la revolución manchista foi «ayudada pola fotografía, ye invención que non deshonra'l nuesu sieglu y que nun ye culpable si dalgunu utilizar [...] como si fuera arte». El mesmu Signorini, según Cabianca y Cristianu Banti, viaxaron de cutiu a Francia nesos años, onde entraron en contautu non solo colos pintores de Barbizon, sinón con fotógrafos como Le Gray, Nadar y Étienne Carjat, qu'influyeron poderosamente na so obra. Según Antoine Claudet, la obra d'estos fotógrafos «yera pal artista un diccionariu que lu guía na traducción del llinguaxe de la naturaleza, un álbum d'apuntes nel que siempres atopa idees flamantes y nueves inspiraciones».
Otra influencia inicial del grupu foi la escuela de Posillipo, un grupu de pintores paisaxistes napolitanos de los años 1820, ente los que destacaben Giacinto Xigante, Filippo Palizzi y Domenico Morelli. Coles mesmes, otra fonte d'inspiración, especialmente pol realismu de les sos composiciones, fueron les vedute venecianes del SIEGLU|XVIII||s}}. Tou ello decantó al grupu especialmente escontra'l paisaxismu, de tala forma que Signorini llegó a afirmar: «la pintura de paisaxes ye arte moderno, ye la manifestación carauterística del nuesu sieglu». Sicasí, amás del paisaxismu, otra importante influencia sería la pintura histórica, especialmente la obra de Francesco Hayez, na qu'atopen los raigaños nacionales que los inspiraben nel momentu de fervencia nacionalista que vivíen.
Referentes de dellos miembros del grupu fueron tamién: Giuseppe Bezzuoli, profesor de pintura na Academia de Belles Artes de Florencia, un pintor sensible al cromatismu que, poro, alloñábase de los estrictos cánones academicistes, más centraos nel dibuxu —Fattori y Lega fueron alumnos sos—; y Luigi Mussini, un pintor purista que tenía una academia privada —na que se formó Silvestro Lega—, onde enseñaba la obra de los maestros primitivos del Quattrocento, que la so obra almiraben los macchiaioli —análogamente a los prerrafaelitas ingleses y los nazarenos alemanes—. La obra de los primitivos renacentistes toscanos —especialmente Fra Angelico, Paolo Uccello y Piero della Francesca— llamó poderosamente l'atención de los macchiaioli, que los consideraben un antecesores. Según Mario Tinti, «el cuatrocentismo de los macchiaioli foi un fechu esquisitamente intuitivu y empíricu, llibre del prexuiciu qu'acarreten les seducciones estétiques y les codificaciones teóriques».
De cutiu comparóse a los macchiaioli colos impresionistes franceses, ya inclusive dacuando fueron moteyaos «impresionistes italianos», pero ambos grupos tienen numberoses diferencies estilístiques, sociolóxiques y culturales. Los únicos puntos de mancomún ente dambos grupos son l'enfotu de modernidá, l'interés pola fotografía, l'almiración pola xilografía xaponesa y, téunicamente, el gustu pola ellaboración de bocetos previos y el trabayo al campu. Tou ello amás teniendo en cuenta que los macchiaioli anteceden en diez años a los impresionistes franceses. Ente les sos diferencies cabo resaltar tamién el compromisu políticu de los italianos frente a la indiferencia de los franceses, dalgunos de los cualos exiliáronse pa nun lluchar na guerra franco-prusiana de 1870-1871; el gustu polos ambientes rurales y de les clases baxes de los italianos frente a los urbanos y más aburguesaos de los franceses; y l'elección de motivos más veraces y mundanos de los manchistas frente a los más garapoleros y despreocupados del impresionismu. Amás, polo xeneral, la obra de los manchistas ye más ellaborada ya intelectual que la de los impresionstas, más propensos a una captación bonal de la realidá, y la composición del cuadru ye más equilibrada n'italianos qu'en franceses. Magar tou, hubo numberosos contactos y almiración mutua ente dambes escueles y, según dellos artistes macchiaioli visitaron París, tamién dalgunos impresionistes visitaron Florencia, especialmente Edgar Degas, que tuvo delles vegaes nel Caffè Michelangiolo ente 1856 y 1859.