cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gordon Jones
Biografía
Empecipió la so carrera artística con pequeños papeles na película de Wesley Ruggles y Ernest B. Schoedsack The Monkey's Paw (1933), y na de Sidney Lanfield Red Salute (1935), siendo contratáu en 1937 por RKO Pictures. En trabayando en The Green Hornet, Jones actuó en My Sister Eileen (1942) y Flying Tigers (1943), un filme d'aición bélica de John Wayne ente los más populares d'aquella dómina. Con esta película empecipió una asociación de 20 años de duración con Wayne, que tamién fuera xugador de fútbol de la Universidá del Sur de California.
Bandera d'Alemaña
L'actual bandera d'Alemaña foi adoptada'l 23 de mayu de 1949 pola República Federal Alemana.
Gordon Jones
Biografía
Rodaes les anteriores producciones, Jones sirvió na Guerra, permaneciendo acomuñáu col serviciu en rematando la mesma, y aguiyando a los estudiantes pa ingresar nel Reserve Officers’ Training Corps (ROTC). Retomando la so carrera a finales de los años 1940, Jones fixo destacaos papeles nes películes de John Wayne Big Jim McLain (1952) y Island in the Sky (1953).
Erwin Rommel
Primeres aiciones: Francia, 1914-1915
La so primer aición de guerra foi nes cercaníes de Longwy, na frontera francu-belga. El 22 d'agostu de 1914 la so seición ocupa la so posición nel frente. Rommel, dempués de cuasi 24 hores a caballu actuando como oficial d'enllaz, sale d'esploración acompañáu por dos soldaos y un suboficial. Alcuentra a un grupu d'ente quince y venti soldaos franceses acampaos a cierta distancia de les sos propies posiciones. Decide aprovechar la sorpresa y abre fueu contra ellos xunto a los sos trés acompañantes. Retírase en cuanto empiecen a recibir disparos de vuelta, dexando muertos o mancaos a unos diez franceses, ensin baxes propies.
El 24 de setiembre, mientres actúa como enllaz en solitariu, dase de focicu con una patrulla francesa de cinco soldaos. Abre fueu contra ellos, ensin duldar, y ablaya a dos primeros que se-y acabe la munición. En llugar de parase a recargar, carga a la bayoneta contra los trés restantes, poniéndolos en fuga, anque sufriendo una ferida de bala na zanca. Por esta aición recibió la Cruz de Fierro de segunda clase, y más tarde escribiría nes sos memories una célebre frase: «En combate cercanu, la victoria ye del que tien una bala más nel cargador».
El 29 de xineru de 1915 se infiltra de madrugada con toa'l so seición tres les llinies franceses, aprovechando un tramu desenfilado d'alambrada qu'afayó nuna de les sos salíes d'esploración. Consigue prindar cuatro casamatas franceses nun asaltu por sorpresa, y procede depués a defendeles mientres tol día contra los continuos intentos de contraataque per parte d'un batallón francés. Pierde una de les casamatas, pero recuperar nuna nueva carga a la bayoneta por sorpresa. A la fin del día, cuando se fai evidente que nenguna otra unidá del so batallón ta aprovechando la fienda abierta, ordena la retirada. Tola operación costó-y tan solo dolce baxes ente muertos y mancaos. Arriendes de ello, recibió una severa reprimenda del so oficial en xefe por tomar iniciatives temeraries nel campu de batalla, y foi más tarde premiáu cola Cruz de Fierro de primer clase.
Bandera d'Alemaña
Enantes, esta bandera emplegáronla la Confederación Alemana (1848-1866) y la República de Weimar (1918-1933). La República Democrática Alemana emplególa ente 1949-1959. Llueu y hasta la so reunificación en 1990 agregaba l'escudu de dichu estáu a la bandera orixinal.
Gordon Jones
Biografía
Nesa dómina, y debíu al pasu de los años, Jones hubo d'empezar a interpretar papeles como actor de calter. Asina, desenvolvió un papel de villanu cómicu qu'encaxaba col trabayu de Bud Abbott y Lou Costello. La so asociación cola pareya empecipiar en The Wistful Widow of Wagon Gap (1947), siguiendo na serie televisiva de los años 1950 The Abbott and Costello Show, que emitióse mientres dos temporaes. Nel show, Jones encarnaba a "Mike the Cop", l'antagonista de Costello.
Erwin Rommel
Guerra de movimientu: Rumanía, 1916-1917
El 27 d'agostu de 1916, Rumanía declaró la guerra a les Potencies Centrales. El WGB foi treslladáu a dichu frente, integráu nel Alpenkorps. El WGB nun yera un batallón tradicional; taba formáu por seis compañíes de fusileros en llugar de cuatro, más seis compañíes d'ametralladores. Al ser una unidá puramente de monte, esperar de los sos mandos que pudiera operar independientemente si la situación riquir, y tenía una formación bien flexible: de normal nun combatía como una sola unidá cohesionada, sinón que yera estremada en dos o más grupos tácticos independientes (Abteilungen) según les circunstancies. Yera'l destín ideal pa Rommel, que s'atopó cuasi dende'l principiu al mandu de grupos independientes, dacuando namái la so propia compañía, dacuando delles, en dalguna ocasión inclusive controlando tol batallón.
Bandera d'Alemaña
La bandera d'Alemaña consta de tres franxes horizontales d'igual tamañu en colores prietu, bermeyu y mariellu (Schwarz-Rot-Gold n'alemán).
Gordon Jones
Biografía
Jones continuu col so trabayu cinematográficu, actuando en películes como la cinta de ciencia ficción The Monster That Challenged the World o la comedia de Tony Curtis y Janet Leigh The Perfect Furlough, al empar que participaba en producciones televisives como The Real McCoys o The Rifleman. Jones fixo tamién dos películes de gran ésitu de Disney a principios de los años 1960, Un sabiu nes nubes y Son of Flubber. Amás, protagonizó con Mitzi Green y Virginia Gibson la sitcom So This Is Hollywood (1955), y tuvo el papel recurrente de Butch Barton nos entamos de The Adventures of Ozzie and Harriet
Gordon Jones volvió formar parte de la compañía de John Wayne en 1963, interpretando a Douglas, el burócrata antagonista de G. W. McLintock nel western McLintock!. Jones finó en Tarzana, California, el 12 de xunu d'esi añu, cinco meses enantes del estrenu de la cinta, por causa de un infartu agudu de miocardiu. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale (California).
Potes
Potes ye un conceyu d'España perteneciente a la comunidá autónoma de Cantabria. Ta asitiáu nel centru de la contorna de Liébana de la cual ye capital. Esti Conceyu llinda al norte con Cillorigo de Liébana, al oeste con Camaleño, al sur con Vega de Liébana y al este con Cabezón de Liébana.
Gordon Jones
Biografía
A Jones concedióse-y una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood, nel 1623 de Vini Street, pol so trabayu televisivu.
Potes
La villa de Potes ta asitiada na confluencia de cuatro valles amás de desaguar nella'l ríu Quiviesa nel ríu Deva nacíu esti postreru n'altitúes de los Picos d'Europa. Como'l restu de la contorna llebaniega, Potes esfruta d'una microclima de tipu mediterraneu que dexa'l cultivu de la vide, de los nozal, del chopu; y col primeru d'ellos ellabora'l conocíu oruxu de la zona. Apodera la llocalidá'l monte Arabedes (694 msnm), a la que puede xubise dende la villa.
Historia
Nun queden nesti conceyu muertes de l'Antigüedá, anque los historiadores suponen que tuvo de tar pobláu na prehistoria, por haber restos n'otros llugares de Liébana; que los concanos pudieron ser los habitantes en dómina prerromana; que los romanos tuvieron de tender por esta #llocalidá la calzada del «Burejo», que partía dende Pisoraca y cruciaba el Puertu de Piedrasluengas. izquierda|miniaturadeimagen|Potes dende La Viorna. Esti llugar foi oxetu de repoblación en dómina d'Alfonso I d'Asturies. La primer mención ye del añu 847, como Pautes. En 947 #citar a la ilesia de San Vicente, que dependía del Monesteriu de Santu Toribio. Un conde gobernaba esti territoriu, recibiendo privilexos reales en 1299 y 1305. Nel Magüetu de Behetrías (1351) Potes apaez como propiedá de don Tello, fíu d'Alfonso XI. Mientres la Baxa Edá Media, como tol valle de Liébana, la llocalidá viose implicada na confrontación ente los llinaxes de Manrique-Castañeda y Mendoza. Juan II, en redol al añu 1444, resolvió la cuestión a favor del Marqués de Santillana. Los Mendoza fixeron de Potes la capital de Liébana, y alzaron na villa una gran torre, llamada del Infantado (sieglu XV). D'esta mesma dómina son construcciones destacaes como la cercana Torre d'Oreyón del Lama y la ponte de San Cayetano. De 1468 son les primeres ordenances de Potes.
Na Edá Moderna, Potes siguió siendo un llugar de señoríu. El Duque del Infantado nomaba al so alcalde. Munchos paisanos emigraron a América, y les riqueces del nuevu continente dexaron la construcción de notables edificios na villa. Diputaos de la provincia de Liébana formaron parte de les Xuntes de #Puente San Miguel que dieron llugar a la provincia de Cantabria. En 1822, Potes tuvo conceyu propiu, siendo cabeza d'un partíu xudicial que tomaba Potes, Capo y Cillorigo, Cabezón de Liébana, Camaleño, Espinama, Pesaguero, Tresviso y Vega de Liébana. #Tres décades dempués, pasó a formar parte del partíu xudicial de San Vicente de la Barquera.
Mientres la Guerra Civil, Potes viose afeutada por una quema provocáu pol bandu republicanu, que destruyó'l so cascu históricu, reconstruyíu dempués colos criterios de restauración del autoritarismu. A pesar d'ello, el so cascu antiguu ye Bien d'Interés Cultural, con categoría de Conxuntu Históricu dende l'añu 1983.
Llocalidaes
miniaturadeimagen|La plaza Capitán #Palacio.
Economía
El sector principal ye'l de servicios debíu mayoritariamente al turismu qu'allega a la contorna yá sía pola naturaleza, que'l so máximu esponente ye'l parque nacional de los Picos d'Europa, según la gastronomía, con platos como'l cocíu llebaniegu o los "quesucos" de Liébana.
Patrimoniu
miniaturadeimagen|267x267px|Torre del Infantado. Trés son los bienes d'interés cultural del conceyu:
Fiestes
miniaturadeimagen|267x267px|El ríu Quiviesa al so pasu pola #llocalidá. miniaturadeimagen|267x267px|La ilesia nueva de San Vicente.
Personaxes pernomaos
D'ente los personaxes célebres nacíos en Potes destaquen:
Erwin Rommel
Guerra de movimientu: Rumanía, 1916-1917
L'exércitu rumanu intentó cuasi siempres una defensa estática, allugando posiciones fortificaes a lo cimero de visos abruptas o cerrando pasos de monte. La respuesta más emplegada por Rommel consistía en infiltrarse tres les llinies rumanes coles sos fuercies, aprovechando recuestos y desenfiladas, y tendiendo una llinia telefónica de campaña tres de sigo. Si consiguía pasar inalvertíu, llanzaba un ataque por sorpresa a l'amanecida, dacuando coordináu con fueu de cañón o d'ametralladora. Una vegada detrás de les llinies, nunca duldaba n'atacar, ensin importa-y la inferioridá numbérica: afirmaba que la sorpresa y l'efeutu psicolóxicu d'atopar al enemigu en zones consideraes segures riquía de les tropes una gran moral y calidá pa reponese y llantar cara de forma efeutiva, calidá que nun creía esistiera nel casu de los rumanos.
La Muriégana
La Muriégana ye un llugar de la parroquia de Santiagu'l Monte nel conceyu asturianu de Castrillón.
Alcuéntrase a 4,50 km de Piedrasblancas, la capital del conceyu, a un altor mediu de 200 msnm y tien una población de.
Erwin Rommel
Guerra de movimientu: Rumanía, 1916-1917
Exemplu de lo acertao del so planteamientu ye la conquista y posterior defensa del conxuntu de posiciones fortificaes alredor del monte Cosna, del 10 hasta'l 18 d'agostu de 1917. Pa dicha aición, Rommel recibió'l mandu de trés de les compañíes de fusileros y dos de les d'ametralladores. Mientres l'asaltu inicial del día 10 recibió un balazu nel antebrazu esquierdu, a pesar del cual caltúvose al mandu del so grupu de batalla hasta que los rumanos cesaron nos sos intentos de contraataque. Los díes 19 y 20, col enemigu deteníu y yá totalmente desimíos, Rommel y los sos homes, llanzar al asaltu de les últimes posiciones rumanes, prindándoles, y el grupu de batalla foi releváu.
Italia, 1917-1918
thumb|left|upright|El teniente Rommel mientres la [[batalla de Caporetto (1917).]] Rommel estrenar nel frente italianu'l 26 d'ochobre de 1917 na Batalla de Caporetto (conocida polos alemanes como 11ª batalla del Isonzo), na que tuvo un papel bien destacáu. El so batallón foi asignáu como unidá de reserva pa sofitar una penetración realizada por dos batallones bávaros. Sicasí, l'asaltu llueu quedó apexáu frente a les llinies italianes. Rommel, con dos compañíes, se infiltró tres les llinies cruciando'l Isonzo y tomó a la bayoneta les posiciones d'una batería italiana. Nos combates subsiguientes, Rommel mandó avisu al so comandante de batallón, Sprösser, xunto con más de mil prisioneros italianos, sollertando de que consiguiera romper les llinies.
Al recibir la noticia, el so comandante unvió-y cuatro compañíes más cola orde de sostener la fienda. Rommel, con seis compañíes sol so mandu, prosiguió la so infiltración en territoriu italianu, emboscando na carretera escontra'l Monte Matajur una columna de refrescu. Sosprendíos totalmente, los italianos nun ufiertaron apenes resistencia, siendo prindaos unos 2000 homes y 50 oficiales de la 4ª brigada de Bersaglieri, con tol so armamentu y impedimenta.
Gratamente sosprendíu pola falta de combatividad italiana al ser tomaos despreveníos, Rommel decidió prosiguir la meyora con daqué menos d'una compañía, a estazón mientres el restu del día y de la nueche. A l'amanecida del día 29, alcontró un enorme campamentu de la brigada Salerno. Xunto con dos oficiales y dellos soldaos, llantar nel centru del campamentu informando a los italianos de que taben totalmente arrodiaos y teníen 15 minutos pa rindise. Sosprendíos y plasmaos, los oficiales italianos nun se dieron cuenta del engañu y rindiéronse, aumentando la llista de prisioneros en 1500 homes y otra cincuentena d'oficiales. thumb|upright|Les sos aiciones n'[[Italia supunxeron pa Rommel l'acobiciada Pour -y Mérite.]]
Cuando Rommel finalmente esguiló'l monte Matajur (1643 msnm), y llanzó les bengalas alcordaes pa señalar la so meyora con ésitu, llevaba xunto colos sos exhaustas tropes más de 50 hores d'actividá ininterrumpida, colando a lo llargo de más de 19 km a vuelu de páxaru nun terrén montascosu, prindando nel procesu unos 150 oficiales, 9000 homes y 81 cañones de distintu calibre, ensin apenes baxes propies. Cinco reximientos italianos al completu fueron borraos del orde de batalla por una fuercia que nunca llegó a sumar más de seis compañíes. Esti terrible ésitu supúnxo-y la concesión de la más alta condecoración prusiana, l'acobiciada Pour -y Mérite, y l'ascensu a Capitán (Hauptmann) n'ochobre de 1917.
Ablucáu n'estremu pola baxa moral de los italianos, empezó una furiosa persecución de les fuercies puestes en fuga. Crució les xelaes agües del Piave malapenes unos díes dempués xunto con seis homes, en plena nueche, y con eses risibles fuercies atacó Longarone, obligando a rindise a la numberosa guarnición. Una vegada hubo cruciáu'l restu del so grupu tácticu, consiguió nuevos ésitos na zona de Longarone, repeliendo un postreru y desesperáu ataque nocherniegu per parte de los italianos, nel que tuvo a puntu de ser arolláu y fechu prisioneru. El 31 d'avientu de 1917, Rommel recibió un nuevu destín, ayudante de campu nun Estáu Mayor (Xeneral Kommando 64). Pal so terrible disgustu pasó'l restu de la guerra en funciones alministratives.
El periodu d'enteguerres (1918-1939)
Tres la capitulación alemana de 1918 roblóse'l Tratáu de Versalles, pol que los Aliaos trataron d'evitar que Alemaña caltuviera la capacidá d'alzase nuevamente n'armes. Na redolada militar, naide duldaba de qu'antes de la capitulación entá yera posible la defensa. Les úniques tropes enemigues que triaren suelu alemán dende la fallida ofensiva rusa de 1914 fueren prisioneros de toles nacionalidaes. La conmoción que supunxo la rindición práuticamente incondicional, xuníu a la desmovilización forzosa, dexó una gran cantidá de militares resentíos que nun tardaron en xunise en masa a los Freikorps.
Esi nun foi'l casu de Rommel. El plan de desmovilización y reorganización diseñáu pol so comandante en xefe, el xeneral Hans von Seeckt, amenorgó n'efeutu les fuercies armaes alemanes a unos 100 000 homes lideraos por 4000 oficiales. Sicasí, l'amenorgamientu nun foi al azar. Caltener n'activu a tou oficial que demostrara disciplina, capacidá formativa, valor y decisión nel terrén, una y bones esi pequeñu exércitu de la República de Weimar tenía de convertise, en cuanto fuera posible, nel nucleu de mandu d'un nuevu exércitu alemán. El plan secretu de Von Seeckt, conocíu y aprobáu por tolos oficiales que permanecieron nel exércitu, consistía en producir una sobrecualificación en tol escalafón: entrenar a tol personal de forma que pudiera cubrir les responsabilidaes correspondientes a un rangu a lo menos dos veces cimeru al qu'ostentara. D'esa forma, cuando llegara'l momentu podría empecipiase de nuevu'l reclutamiento, xubir a los miembros del exércitu presistente y tener un exércitu movilizáu d'un tamañu bien cimeru. Rommel yera, nesi contestu, l'oficial ideal.
En diendo a buscar a la so esposa, enferma y aisllada en Danzig tres la entrega del «pasiellu» a Polonia, en 1919 recibió'l mandu d'una compañía cola que foi destináu a la cuenca del Ruhr hasta 1921 realizando xeres de caltenimientu del orde. D'ende foi treslladáu al 13º Reximientu d'Infantería, de vuelta en Stuttgart. Exerció como Capitán (Hauptmann) nel mesmu hasta'l 1 d'ochobre de 1929, momentu nel que foi destináu como instructor a l'Academia d'Infantería de Dresde. Mientres les sos clases na mesma solía emplegar los exemplos que más a mano tenía: les sos propies aiciones mientres la guerra. Despolvorió los sos diarios de campaña, con ensame d'esbozos y mapes fechos a mano por él mesmu, y utilizar nes sos clases, repasando cada aición una y otra vez, resaltando los aciertos y los errores, animando a los sos alumnos a sacar les sos propies conclusiones. Ye bien conocíu un incidente nel que, revisando los entamos del Plan Schlieffen en clase, preguntó la so opinión sobre cierta parte del mesmu a unu de los sos alumnos. Cuando l'aludíu empezó a recitar la respuesta, Rommel atayó-y, diciéndo-y «yá sé lo qu'opinaba l'Estáu Mayor Xeneral al respeutu. Toi preguntándo-y lo qu'opina usté». thumb|El mayor Rommel xunto a Hitler en [[Goslar el 30 de setiembre de 1934.]] Siguió como oficial instructor mientres cuatro años, hasta que'l 1 d'abril de 1932 foi xubíu a mayor, y puestu al mandu del 3º Batallón del 17º Reximientu d'Infantería, una unidá de tropes de monte. Foi al mandu d'esti batallón cuando se produció'l primer contautu ente Adolf Hitler y Rommel, incluyendo un conocíu alcontrón ente esti postreru y les Schutzstaffel (SS): Mientres la Pascua de 1935 Hitler tenía de presidir un actu castrense nel que'l 3º Batallón Formaríase enfrente del Xefe del Estáu. Rommel recibió avisu de qu'un pelotón de les SS formar ente'l so batallón y Hitler, faciéndose responsables de la so seguridá. Rommel tomar como un insultu, alegando que si'l Xefe del Estáu nun se sentía seguro frente a los sos propios soldaos, nun tenía nenguna intención de face-yos formar. Finalmente, tres la intervención personal de Heinrich Himmler y Joseph Goebbels, les SS nun se formaron y Hitler felicitó a Rommel pol aspeutu del so batallón.
El 15 d'ochobre de 1935, col rearmamientu alemán funcionando a plena potencia, Rommel ye xubíu a Teniente coronel (Oberstleutnant) y recibe el treslláu como instructor a l'Academia de Guerra de Potsdam. Ye un fechu pocu conocíu'l que mientres la so dómina en Potsdam tuvo tamién temporalmente al cargu de la instrucción de les Mocedaes Hitlerianes (n'alemán Hitlerjugend, HJ). Duró pocu nel cargu; el so xefe direutu, Baldur von Schirach, pretendía militarizar la organización, a lo que Rommel negábase. Argumentaba que l'oxetivu tenía de ser más educativu, escorriendo más la forxa del calter que la consecución d'unes habilidaes militares. Al recibir la negativa de Schirach, indicólu ácidamente que si tantu deseyaba entrenar soldaos, tendría d'empezar por convertise él mesmu n'unu. A los pocos díes, Rommel yera releváu del so cargu como instructor xefe de la Hitlerjugend, como yá s'esperaba.
El 1 d'agostu de 1939, Rommel ye xubíu a Mayor xeneral (Generalmajor) y destináu al Cuartel Xeneral del Führer como Xefe de Seguridá.
Polonia, 1939
thumb|Rommel xunto a Hitler mientres la campaña de Polonia. La intervención de Rommel nesta campaña foi escasa tocantes a resultaos, pero descomanadamente influyente nos años posteriores. Cumpliendo coles sos funciones de Xefe de Seguridá, pasó enforma tiempu conviviendo con Hitler. Mientres el mesmu vio les traces positives del calter del Führer: seguridá en sí mesmu, valor personal, dotes de mandu, capacidá de xestión y un enclín a siguir los sos impulsos en contra de lo qu'opinaben les mentes más conservadores del Estáu Mayor Xeneral. Al ser una campaña tan corta como esitosa, nun llegó a conocer entós la obstinación irracional de Hitler, los sos ataques de rabia histérica, o la so decisión de sacrificar cualquier cosa con tal de consiguir los sos oxetivos, incluyendo a los sos soldaos o la mesma Alemaña. Hasta que pudo velo por sí mesmu años dempués (sobremanera arriendes de la batalla d'El Alamein, en 1942), Rommel formóse una imaxe llindada de quién yera'l so comandante en xefe.
Al acabar la campaña, Rommel quedó de nuevu agregáu al Estáu Mayor de Hitler. Este profesaba muncha simpatía al dinámicu xeneral que tan pocu paecer a los oficiales prusianos, d'ascendencia noble la mayoría, que tanto abondaben nel Estáu Mayor Xeneral y a los que despreciaba. Un bon día preguntó-y nuna conversación casual qué yera lo que más-y gustaría. Rommel nun lo duldar nin un intre: «El mandu d'una división blindada».
El 15 de febreru de 1940 Rommel tomó'l mandu de la 7ª División Panzer, en Bad Godesberg, reemplazando al xeneral Georg Stumme. Yera la primer vegada qu'ostentaba'l mandu d'una unidá de blindaos. Darréu punxo manes a la obra y pasó los meses siguientes entrenando intensivamente cola so nueva unidá, conociendo a los sos oficiales y preparando a toos pal tipu de guerra que tenía cuenta de executar.
Francia, 1940
thumb|Rommel nun desfile militar nel [[París ocupáu, en xunu de 1940.]] En 1940, namái tres meses enantes de la invasión, Rommel púnxose al mandu de la 7ª División Panzer, que se recordaría como la Gespenster-Division (la División Fantasma, por cuenta de la velocidá y sorpresa que constantemente llograba, hasta'l puntu de qu'inclusive l'Altu Mandu Alemán perdió la pista d'ónde s'atopaba), pa la invasión de Francia y los Países Baxos. Yera la primer vegada que Rommel poníase al mandu d'una división Panzer. Amosó considerables habilidaes nesta operación, repeliendo un contraataque del exércitu británicu n'Arres y provocando el caos nes comunicaciones, suministros y les columnes de refuerzos aliaes al atacar en sitios que los Aliaos consideraben seguros y a munchos quilómetros del frente. La 7ª División Panzer foi una de les primeres unidaes alemanes n'algamar el canal de la Mancha (el 10 de xunu) y ocupó el vital puertu de Cherburgu. Como pagu, Rommel foi promovíu y nomáu comandante de la 5ª División Llixera (más tarde reorganizada y renombrada como 21ª División Panzer) y de la 15ª División Panzer, que foi unviada a Libia a principios de 1941 p'ayudar a les derrotaes y desmoralizadas tropes italianes, formando'l Deutsches Afrikakorps, al frente del cual Rommel llogró la so mayor fama.
Bandera d'Alemaña
Banderes de los estaos alemanes
Cada estáu d'Alemaña tien la so bandera llariega.
Erwin Rommel
Francia, 1940
A lo llargo de la campaña de Francia, Rommel llevó al estremu la nueva táctica de la Blitzkrieg y estremóse por dirixir a los sos homes dende la primer llinia pa faese una idea en tiempu real de la situación, asumiendo numberosos riesgos y tando delles vegaes a puntu de morrer en combate.
África, 1941-1943
Rommel pasó la mayor parte de 1941 entamando y volviendo formar a les maltrechas tropes italianes, que sufrieren una serie de derrotes a manes de la Commonwealth británica, entós so les órdenes de Richard O'Connor. thumb|left|Rommel reparando con prismáticos dende'l so vehículu de mandu, identificable pola pallabra «Greif» que lluz nel llateral. Contornes de [[Tobruk, xunu de 1942.]]
Na primavera de 1941 llanzó una ofensiva qu'emburrió a los Aliaos fuera de Libia, pero nun pudo apenes enfusar n'Exiptu y, sobremanera, dexó tres les sos llinies l'importante puertu de Tobruk que, anque abarganáu per tierra poles tropes de la Exa, inda aguantaba so les órdenes d'un xeneral australianu, Leslie Morshead. El comandante en xefe aliáu Archibald Wavell llanzó dos ataques pa llevantar el cercu de Tobruk (Operación Brevity y Operación Battleaxe), pero dambes fracasaron.
Tres el fracasu de Battleaxe, Wavell foi releváu por Claude Auchinleck, el llexendariu «Auk» de les fuercies d'Oriente Mediu, quien llanzó una nueva gran ofensiva pa lliberar Tobruk, la Operación Crusader, que tuvo ésitu y dexó a los Aliaos reconquistar la Cirenaica. Sicasí, cuando la ofensiva quedar ensin fuelle, Rommel contraatacó. Nuna clásica Blitzkrieg (guerra relámpago), El Foín del Desiertu» devolvió xentileces a «Auk», flanqueó a los británicos en Gazala, arrodiando y amenorgando al nucleu fuerte en Bir Hakeim y forzó a los británicos a una retirada rápida pa evitar ser ganaos por completu. Tobruk, asediada y aisllada, yera agora tou lo qu'había ente'l Afrikakorps y Exiptu. El 21 de xunu de 1942, tres un rápidu, coordináu y fieru ataque combináu, la ciudá rindióse xunto colos sos 33 000 defensores. Solo na cayida de Singapur, un pocu enantes nesi mesmu añu, prindáronse más tropes britániques y de la Commonwealth. Les tropes aliaes fueren ganaes. Nunes poques selmanes fueren emburriaes de vuelta a Exiptu. thumb|Rommel nel desiertu africanu en xunu de 1942. La ofensiva de Rommel foi detenida finalmente en El Alamein, a namái 100 km d'Alexandría. Rommel perdió la Primer Batalla d'El Alamein por cuenta de que los aliaos, ente la espada y la paré, teníen una meyor fonte de suministros que los alemanes, que pudieron descifrar cola máquina Enigma les comunicaciones secretes alemanes y, como'l mesmu Rommel almitiría: "la gran habilidá estratéxica del Xeneral Claude Auchinleck, quien tomó'l mandu direutu de les sos tropes, detuvo la nuesa meyora. Empeñándose sobre les tropes italianes, forzaba a les divisiones acorazaes alemanes a intervenir n'inferioridá numbérica y de material, lo qu'aprovechaba tácticamente pa esbaratar los nuesos ataques". Auchinkleck foi reemplazáu por motivos políticos y Harold Alexander tomó'l so llugar, nomando a Bernard Montgomery como comandante del exércitu 8. Nesi momentu, la situación de los suministros yera cada vegada más insostenible pal Afrika Korps pero de toes formes, el coraxosu Rommel trató de romper les llinies enemigues, per última vegada na batalla de Alam el Halfa pero nun lu consiguió. thumb|left|Rommel supervisando'l campu de batalla'l 18 de xunu de 1942, mientres la [[Primer Batalla d'El Alamein.]]
Tres la derrota nes batalles d'El Alamein, les fuercies de Rommel llindar a tender emboscaes al exércitu británicu que los escorría y nun volvieron plantegar llucha abierta hasta que llegaron a Tunicia. Inclusive ende, la so primer batalla nun foi contra'l VIII Exércitu británicu, sinón contra'l II Cuerpu estauxunidense, que desembarcara en Marruecos y Arxelia mientres les selmanes anteriores (Operación Torch). Rommel infligió un duru revés a les fuercies estauxunidenses na Batalla del pasu de Kasserine. Nesta batalla, unu de los oficiales d'observación destinaos nel so Estáu Mayor, Claus von Stauffenberg, foi gravemente mancáu nun bombardéu.
Volviendo una vegada más a enfrentase a la Commonwealth nes antigües defenses fronterices franceses de la Llinia Mareth, Rommel nun pudo retrasar más lo inevitable. Ultra foi un poderosu factor que bastió la cayida de les sos fuercies. El 6 de marzu de 1943, en llibrando una última batalla, Rommel foi sacupáu. Cinco díes dempués foi condecoráu colos brillantes de la Cruz de Caballeru. Los sos homes convertir en prisioneros de guerra pocos meses dempués. thumb|200px|Erwin Rommel comandante del [[Afrika Korps nel Norte d'África.]]
Italia, 1943
Tres la so evacuación de Tunicia, Rommel pasó un tiempu zarráu nuna villa d'Alemaña. La so estancia ellí yera secretu d'Estáu, una y bones la propaganda oficial siguía falando d'él como si tuviera entá al mandu de les sos tropes n'África, pa caltener la moral.
Al peracabase la rindición en Túnez (13 de mayu de 1943), Rommel foi tresferíu temporalmente al Cuartel Xeneral de Hitler como «conseyeru militar», ensin mandu efeutivu salvu un pasu fugaz por Grecia. El desembarcu aliáu en Sicilia (10 de xunetu) y el derrocamientu de Mussolini dos selmanes dempués, convencieron a Hitler de qu'Italia taba a puntu de rindise ya impulsáron-y a intervenir militarmente. El Führer llamó a Rommel pa da-y el mandu del nuevu Grupu d'Exércitos B, formáu alredor de Múnich, qu'empezó a cruciar los Alpes pocos díes dempués.
Dende agostu hasta payares, Rommel dirixó lo que de fechu yera un exércitu d'ocupación nel norte d'Italia. Nun s'acusó a Rommel de nengún crime de guerra o contra la humanidá nesti difícil periodu de preguerra civil, a pesar de les órdenes de Hitler de reprimir brutalmente a los partisanos.
Francia, 1943-1944
thumb|Rommel y un grupu d'oficiales inspeccionen les defenses de la mariña francesa. Rommel recibió en payares de 1943 la orde de treslladar la so Grupu d'Exércitos B a Francia y foi nomáu responsable de defender la mariña francesa. Ablayáu pola situación cola que s'atopó y el lentu ritmu de trabayu, sabiendo que disponía d'escasos meses enantes de la invasión, Rommel revigorizó tolos esfuercios de fortificación a lo llargo de la mariña atlántica, el Muro Atlánticu. Sol so mandu, el ritmu de trabayu aceleróse significativamente, asitiáronse millones de mines y miles de trampes antitanque, según torgues nes sableres y los campos.
Tres les sos batalles n'África, Rommel concluyó que pa sostener el Frente Occidental cualquier movimientu ofensivu resultaría imposible por cuenta de la superioridá aérea aliada. Argumentó que los tanques habíen de tar esvalixaos en pequeñes unidaes y tendríen de caltenese en posiciones bien fortificaes, asitiaes tan cerca del frente como fuera posible, de cuenta que nun tuvieren que movese demasiáu y nun s'atarraquitaren cuando empezara la invasión. Cuntaba que la invasión tenía de ser detenida nes sableres. Sicasí, el so comandante Gerd von Rundstedt decidió que nun yera posible detener la invasión cerca de les sableres por causa de la enorme potencia de fueu de la flota aliada y pensó que los tanques tendríen de tar formaos en grandes escuadrones tierra adientro, cerca de París, onde dexaríen a los Aliaos enfusase en Francia y entós acabar con ellos. Cuando se pidió a Hitler qu'escoyera un plan, bazcuyó y asitió los tanques nun puntu entemediu. Entós, los tanques quedaron demasiáu lloñe pa lo que Rommel defendía, y fora del algame de la idea de Von Rundstedt. Con too y con eso, el plan de Rommel tuvo a puntu de perfacese.
Mientres el Día D, bastantes tanques alemanes, sobremanera de la 12ª SS División Panzer Hitlerjugend, tuvieron cerca de les sableres y crearon abondo caos. Pero la superioridá numbérica de los Aliaos y la negativa de Hitler a lliberar a tiempu les reserves Panzer fixeron que cualquier ésitu fuera irrelevante y les sableres fueron llueu aseguraes polos Aliaos.
Contactos colos conspiradores
thumb|upright|[[Generalfeldmarschall Rommel en 1943.]] La verdadera implicación de Rommel na intriga y la so opinión sobre'l mesmu fueron tema d'intensu alderique a lo llargo de los años. Lo que ta más allá de toa dulda ye que los dos homes clave de la intriga del 20 de xunetu, el doctor Carl Friedrich Goerdeler y el Generaloberst Ludwig Beck, punxeren los sos güeyos en Rommel por que los sofitara. Precisaben desesperadamente una figura de gran sonadía que pudiera compensar ante al pueblu alemán la solombra de cualesquier de los llugartenientes d'Hitler qu'intentara ocupar el so llugar, y tamién-yos faía falta un militar de prestíu y altu rangu que pudiera xunir sol so mandu al exércitu, enfrentándose a les SS si fuera necesariu. Rommel yera dambes coses. A pesar de los sos enemigos nel OKW, yera una figura llargamente respetada nel exércitu, ya inclusive nes Waffen-SS, y amás yera la figura más popular n'Alemaña dempués del propiu Hitler.
L'ésitu del desembarcu aliáu del 6 de xunu convenció definitivamente a Rommel de que yera imposible qu'Alemaña ganara la guerra. El 12 de xunu entrevistar col Generalfeldmarschall Gerd von Rundstedt y esplicólu que la guerra nel Oeste nun podía ganase militarmente. El 26 de xunu entrevistar en persona con Hitler, per última vegada. Esi mesmu día Claus von Stauffenberg empezó los preparativos pal atentáu del 20 de xunetu.
El 9 de xunetu, los conspiradores fixeron un últimu intentu por ganase a Rommel pa la so causa. Cesar von Hofacker, emisariu de Von Stülpnagel, informó al mariscal del atentáu inminente contra'l Führer. Esisten opiniones contradictories sobre si Rommel dio por fin una respuesta afirmativa o bien prefirió nun implicase. Sía que non, el 13 de xunetu Rommel redactó una versión ampliao y actualizao del so informe del 12 de xunu sobre la imposibilidá de ganar la guerra contra los Aliaos Occidentales y unviar al Generalfeldmarschall Günther von Kluge, sustitutu de von Rundstedt. Von Kluge nun lo unviaría a Berlín hasta díes dempués del atentáu, lo cual aumentaría los rumores contra Rommel.
Rommel fora de combate
Desque s'empecipió'l desembarcu de Normandía, Rommel exercía los so cargu como xefe del Grupu d'Exércitos B visitando un cuartel xeneral tres otru con cuenta de coordinar direutamente les aiciones de cada xefe. El 17 de xunetu de 1944 visitó pela mañana los cuarteles xenerales de les divisiones d'infantería 276ª y 277ª. Al mediudía axuntar con Sepp Dietrich nel cuartel xeneral del II Cuerpu d'exércitu blindáu de les SS y escontra los cuatro de la tarde empúnxose de vuelta al so propiu cuartel xeneral. A pesar d'evitar les carreteres principales, bombardeadas y atarraquitaes de refuxaos, el so coche foi ametralláu por una pareya de Spitfires de la RAF (atribúyese oficialmente l'ataque al xefe d'escuadrón C F del 412 Escuadrón Canadiense).
El coche foi algamáu por una de les rabaseres, que mancó al so conductor, y estrellóse fora de la carretera, quedando pámpana abaxo nuna canal de riego cercanu. El conductor, soldáu Daniel, morrió unos díes dempués. El comandante Neuhaus sufrió una quebra de cadril. El capitán Lang y el sarxentu Holke salieron con magulladuras leves. Rommel salió despidíu del vehículu y quedó tendíu nel centru de la carretera, inconsciente. Sufría una quebra cuádruplu de craniu, mancaes na cara producíes por fragmentos de parabrís y una enorme hinchadura que-y cerró'l güeyu esquierdu. Los socesivos doctores que-y fueron atendiendo amosábense bien pesimistes tocantes a les sos mires de sobrevivencia. La mayor parte del tiempu taba inconsciente. Espertar de forma esporádica, pero yera incapaz de movese y apenes podía falar.
Por tanto, cuando trés díes depués el coronel Claus von Stauffenberg intentó matar a Hitler con una bomba, Rommel banciar# ente la vida y la muerte nuna sala d'operaciones na que'l Dr. Esch, unu de los meyores neurociruxanos d'Alemaña, esforciar por reconstruyir la so estrozada cabeza. Y consiguir. Pa sorpresa de toos, Rommel superó les operaciones col güeyu esquierdu totalmente zarráu, dafechu sordu del oyíu esquierdu y con tarrecibles xaqueques transitories, pero vivu. Yera la sesta ferida que recibía n'actu de serviciu.
Declaraciones na so contra
thumb|Estroces causaes pol [[atentáu del 20 de xunetu de 1944 qu'intentó acabar cola vida d'Adolf Hitler.]]
Nes investigaciones posteriores al atentáu, dellos de los deteníos implicaron de forma ambigua a Rommel. El Generaloberst Carl-Heinrich von Stülpnagel foi llamáu a tornar a Berlín de forma urxente. Sabiendo que sería deteníu namás llegar, intentó suicidase nel camín pegándose un tiru, pero asitió mal la pistola na vidaya y namái consiguió saltase un güeyu y cuasi perder el segundu. Según declaró a la Gestapo el médicu que lu atendió, repitió delles vegaes el nome de Rommel mientres convalecía so los efeutos del sedante. Depués foi lleváu so arrestu a Berlín, torturáu mientres dellos díes y xulgáu, condergáu y aforcáu nun tiempu récor. La execución llevar a cabu'l 30 d'agostu de 1944, y nun se sabe con certidume qué más llegó a declarar so les tortures. Considérase posible que lu executaren con tanta urxencia debíu al precariu estáu de salú en que quedó tres el so fallíu intentu de suicidiu y les tortures subsiguientes.
Martin Bormann, unu de los xerarques nazis más poderosos, redactó un informe sobre estos interrogatorios nel que compilaba los testimonios que denunciaben a Rommel. Concretamente acusaba a Rommel de ponese a la disposición del gobiernu que tomara'l poder tres l'atentáu. Sicasí, los historiadores consideren que Bormann nun ye una fonte imparcial porque yera un adversariu declaráu de Rommel.
A lo último, tamién xugó en contra de Rommel el fechu, circunstancial según tolos implicaos, de que Von Stauffenberg fuera ayudante nel Cuartel Xeneral del Afrika Korps.
Otros nicios de la so implicación
Rommel taba convencíu de qu'Alemaña tenía de roblar la paz colos Aliaos Occidentales y sabía tamién qu'estos nun aceptaríen la rindición incondicional mientres Hitler siguiera nel poder. Esisten nicios de que nos meses de xunu y xunetu de 1944 Rommel camudó la so postura inicial en contra de matar al Führer. Según el so fíu Manfred, Rommel entamaba rindir el so Grupu d'Exércitos B a los Aliaos con cuenta de que estos avanzaren hasta Berlín y terminaren asina la guerra.
Bruno Ceppa, que yera unu de los oficiales d'Estáu Mayor de Rommel en Francia, afirma que na entrevista del 17 de xunetu ente Rommel y Sepp Dietrich el mariscal preguntó-y al SS si taría dispuestu a obedecer los sos órdenes inclusive si contradixeren a les órdenes del propiu Hitler. Dietrich respondió que Rommel yera'l so xefe y seríen los sos órdenes les qu'él siguiría. El sofitu de Dietrich yera esencial pa Rommel porque comandaba el cuerpu d'exércitu más potente de los trés que componíen les fuercies de Rommel.
Otru niciu sobre la opinión positiva de Rommel escontra la intriga provién de Melcior von Schlippenbach, oficial d'Estáu Mayor que foi visita-y mientres la so convalecencia y qu'afirma qu'ésti-y preguntar: «¿Nun cree usté que sería meyor que l'atentáu del 20 de xunetu saliera bien?». Sía que non, toles fontes concuerden en que Rommel taba al corriente de los planes contra Hitler y que decidió nun delatar a los conspiradores.
Nicios de la non implicación de Rommel
El 24 de xunetu, el doliente Rommel escribió-y a los so muyer diciéndose sosprendíu pol atentáu contra'l Führer y allegrándose de qu'ésti sobreviviera. La muyer de Rommel siempres caltuvo que'l so home nun taba implicáu o siquier nun sofitaba la intriga p'asesinar a Hitler.
Según l'almirante Friedrich Ruxe, Rommel díxo-y al enllaz naval del so Estáu Mayor —col que caltenía una abierta amistá— nel hospital mientres taba doliente, refiriéndose al intentu d'asesinatu: «Ye una mala manera de resolver les coses. Esi home ye la encarnación del demoniu. ¿Por qué converti-y n'héroe y mártir? Meyor sería dexar que l'exércitu detener y xulgar. Nun vamos destruyir la lleenda de Hitler hasta que'l pueblu alemán conoza la verdá.»
Según unu de los xenerales unviaos por Hitler pa forzar a Rommel al suicidiu, ésti diría nos últimos minutos enantes de salir definitivamente del so llar: «Quixi al Führer ya inda lo quiero».
El revesosu historiador David Irving sostién que dellos altos xerarques nazissobremanera Martin Bormann y Hermann Göring, deseyaben acusar a Rommel pa quitar lo d'enriba. Esto llevaría-yos a ufiertar a Speidel llibra-y de la muerte en cuenta de un testimoniu acusador sobre Rommel. El fechu ye que Speidel foi l'únicu conspirador reconocíu como tal que nun foi executáu, anque tamién ye posible qu'ello se deba a que nun aportar# a espulsáu del exércitu. N'efeutu, recibió'l sofitu de Von Rundstedt y sobremanera de Heinz Guderian, que fuera nomáu presidente de los tribunales d'honor qu'espulsaron a tolos implicaos, poniéndolos en manes del Tribunal del Pueblu de Roland Freisler.
Muerte de Rommel
thumb|Balta del mariscal Rommel nel campusantu de Herrlingen (conceyu de Blaustein). Rommel pasó la convalecencia del accidente na so casa de Herrlingen. El so fíu Manfred, apuntáu nuna unidá de defensa antiaérea de la Wehrmacht, recibió un permisu especial p'acompaña-y. Atopábense tamién na casa la so esposa Lucie, el capitán Aldinger y una ordenanza. De primeres Rommel tenía coles mesmes un serviciu de centinela na puerta del xardín, apurríu por un cercanu cuartel de la Wehrmacht, pero conforme trescurríen los díes retiróse-y dichu serviciu «per orde cimeru».
Rommel faía yá meses qu'aseguraba saber que los sos enemigos nel Altu Estáu Mayor confabulaban nel so contra a oyíos de Hitler, pero según declararon darréu los sos allegaos, nun empezar a abarruntar que se-y pretendía inculpar en daqué muncho más seriu hasta que Speidel foi deteníu pola Gestapo el 7 de setiembre. De magar, empezó a salir a los sos paseos diarios llevando la so pistola de serviciu nel bolsu, y n'unu d'esos mesmos paseos con Manfred fíxo-y afitase en dos homes d'uniforme que los reparaben dende lloñe, diciéndo-y al so fíu: «Fai yá díes que tamos so vixilancia».
Mientres los díes siguientes Rommel, aquexáu entá de xaqueques dolioses de forma ocasional, realizó diverses xestiones pa lliberar a Speidel, llegando inclusive a presentar una carta de quexa a Hitler por aciu de Sepp Dietrich. Amigos y conocíos de los Rommel informáron-yos de la presencia de desconocíos rondando la so casa y faciendo entrugues ente los vecinos.
El 7 d'ochobre el Generalfeldmarschall Wilhelm Keitel telefonió a Herrligen ordenando a Rommel qu'allegara'l día 10 a Berlín pa «una entrevista sobre'l so futuru». Rommel negóse, alegando nun tener permisu médicu pa faer viaxes tan llargos. Confidencialmente, comunicó al so fíu y a Aldinger que nun creía que se-y dexara llegar vivu a Berlín en casu d'entamar tal viaxe. Rommel procuraba en tou momentu faer esti tipu de comentarios cuando la so esposa nun taba presente, sabiendo que vivía nun terror constante desque Speidel fuera arrestáu.
El 8 d'ochobre Manfred reincorporar a la so batería hasta'l 14 del mesmu mes. Un día enantes, el 13 d'ochobre, Rommel recibió una llamada del Cuartel Xeneral Central avisándo-y de qu'a otru día recibiría la visita de los xenerales Wilhelm Burgdorf y Ernst Maisel, del Estáu Mayor Xeneral. Burgdorf yera'l xefe de personal del exércitu y Maisel actuaba como'l so adxuntu. Dambos presentáronse esautamente a los dolce del 14 d'ochobre, nun coche oficial de la Wehrmacht conducíu por un xofer con uniforme de les SS. Manfred llegara pela mañana y yá s'atopaba na casa.
Mientres se retiraba a una habitación pa falar a soles con dambos xenerales, Rommel pidió-y a Aldinger que tuviera a puntu la carpeta colos papeles: abarruntaba que pensaben acusa-y de neglixencia de dalgún tipu, de cuenta que desque empezó'l desembarcu tuviera atropando documentación sobre toles órdenes ya informes qu'unviara y recibiera. Aproximao una hora dempués Maisel salió de el cuartu, siguíu tres unos minutos por Burgdorf, y dambos fueron a esperar xunto al coche. Rommel xubió direutamente al pisu cimeru y entró na habitación de la so esposa, onde paroló con ella unos minutos. La muyer de Rommel narra que al entrar, el so home declarólu lo siguiente en mirándola mientres un ratu en silenciu: «Vengo dicite adiós. Dientro d'un cuartu d'hora voi tar muertu. Abarrunten que tomé parte nel intentu d'asesinar a Hitler. Al paecer, el mio nome taba nuna llista fecha por Goerdeler na que se me consideraba futuru presidente del Reich... Enxamás vi a Goerdeler... Ellos dicen que Von Stülpnagel, Speidel y Von Hofacker denunciáronme. Ye'l mesmu métodu qu'empleguen siempres. contesté-yos que nun creía lo que dicíen, que tenía que ser mentira. El Führer dame a escoyer ente'l venenu o ser xulgáu pol tribunal popular».
Depués baxó a falar con Aldinger y el so fíu, que lu esperaben nel pisu inferior, y cuntólos lo mesmo. Según narraron dambos darréu, Rommel amosóse cada vegada más decidíu a midida que refugaba, con un aselu absolutu, toles demás posibilidaes. Anque afirmaba ser inocente, nun cuntaba con salir con vida en casu d'enfrentase a un xuiciu. El teléfonu taba cortáu, colo que nun cabía pidir auxiliu a dalguna unidá militar cercana. Les cais (según dixéren-y Burgdorf y Maiser) taben cortaes por patrulles de les SS, y tol armamentu disponible yeren les pistoles de Rommel y Aldinger, con bien poca munición disponible. Amás, amenaciárenlu con tomar represalies radicales contra la so familia y tolos miembros del so Estáu Mayor, más les sos families respeutives, si nun se suicidaba. La otra condición yera que tol asuntu tenía de caltenese de callao. Naide podía saber que la so muerte yera un suicidiu ordenáu. Si los sos parientes o amigos falaben, seríen xulgaos y executaos por traición. «Primero de too, tengo de pensar na mio esposa y en Manfred...». thumb|left|Funeral de Rommel.
Una vegada tomada la so decisión, despidir de toos, tomó la so gorra y el so cayáu de mariscal y xubió al coche onde lu esperaben Burgdorf y Maisel. Según declararon darréu tantu Maisel como Dose, el xofer, dirixir pela carretera en direición a Ulm mientres unos minutos. Depués Burgdorf ordenó parar nel arcén y salir dambos a caminar pela carretera, alloñar del coche, mientres él quedaba dientro col mariscal. Al cabu d'unos minutos Burgdorf salió tamién y llamólos. Al averase, declararon ver a Rommel encorváu y tendíu nel asientu traseru, cola gorra y el cayáu de mariscal nel suelu del vehículu, nos últimos estertores de la so agonía. thumb|Comitiva aciagu de Rommel en [[Ulm el 18 d'ochobre de 1944.]]
Media hora dempués de la so marcha, Aldinger recibió una llamada echar# voz de que Rommel sufriera un derrame cerebral que-y causó la muerte. El cuerpu foi lleváu al hospital de Ulm, onde se prohibió dafechamente que se realizara l'autopsia riquida pola llei. Tres el veloriu, el cadabre foi encenráu y les cenices soterraes en Herrlingen tres un funeral d'Estáu'l 18 d'ochobre y la declaración d'un día de llutu nacional. Von Rundstedt, que fuera destituyíu del so cargu por contradicir la opinión de Hitler y de quien toos sabíen que repunaba al partíu nazi, pronunció una elexía aciaga na qu'afirmó que Rommel taba «imbuyíu de los principios del nacionalsocialismu, motor de tolos sos actos», y que «el so corazón pertenecía al Führer». Mientres la mesma nun miró nin una sola vegada a la vilba nin a Manfred, equivocóse y tatexó delles vegaes, y una vegada rematada abandonó'l llugar ensin asistir a la cremación. Ruxe, que nun conocía la verdá, declaró más tarde que'l comportamientu de Von Rundstedt foi'l primer niciu que tuvo de que la muerte de Rommel nun fuera natural, anque'l mesmu Von Rundstedt negó tal cosa, afirmando que de sabelo, negaríase en redondu a faer tal espectáculu.