cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Índiz Xeneral de la Bolsa de Valores de Colombia
Cálculo composición del índiz IGBC
El IGBC ye l'Índiz Xeneral de la Bolsa de Valores de Colombia, que ye la resultancia de sopesar les aiciones más liquides y de mayor capitalización que s'axusten na Bolsa, ye dicir aquelles que tienen una mayor rotación y frecuencia. Aquelles aiciones que tengan una rotación mayor a 0,5% semestral y una frecuencia cimera a 40% nel trimestre anterior, son incluyíes dientro del IGBC. Esti índiz opera dende la fusión de los trés bolses bursátiles qu'esistíen en 2001: Bogotá, Medellín y Occidente. Trimestralmente se recalcula la composición del IGBC y llógrase una nueva canasta d'aiciones.
Parotia helenae
'''Parotia helenae ye una especie d'ave na familia Paradisaeidae. El so nome conmemora a la Princesa Elena Augusta Victoria, la tercer fía de la reina Victoria del Reinu Xuníu.
El machu ye polígamu y realiza un baille de cortexu espectacular nel suelu del monte. La puesta componer d'unu o dacuando dos güevos; un güevu analizáu media 38.4 x 27.8 mm (Mackay 1990). Aliméntase principalmente de frutos, granes y artrópodos.
Ye una especie común na llindada zona onde habita, y foi considerada una especie so esmolición menor pola UICN.
Distribución y hábitat
L'ave del paraísu d'Elena ye endémica de Papúa Nueva Guinea. Habita nes viesques montiegues en partir sureste de la islla.
Kaitlyn Lawes
Kaitlyn Lawes ye una xugadora de curling canadiana.
Representando a Canadá llogró la medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos de Sochi 2014 en categoría femenina, y la medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos de Pyeongchang 2018.
Tatjana Hüfner
Tatjana Hüfner ye una deportista alemana que practica'l luge.
La so carrera deportiva empezó en 1992 en Blankenburg, onde moró hasta 1997 cuando camudó a la escuela deportiva de Oberwiesenthal pa fomentar el so talentu. Tres dellos esitosos años nel circuitu xuvenil, foi promovida en 2003 al equipu nacional femenín. Llogró la so primer victoria na Copa del Mundu de luge mientres la temporada 2005/2006 en Altenberg. Polos sos bonos resultancies nel circuitu de Copa del Mundu, foi nomada pa los Xuegos Olímpicos de Turín 2006 onde llogró la medaya de bronce.
El so mayor ésitu hasta'l momentu foi'l títulu individual femenín ganáu nel Campeonatu del Mundu n'Igls, Austria, en 2007 y que defendió con ésitu n'Oberhof en 2008. Nel Campeonatu Mundial d'Oberhof 2008 tamién ganó l'oru na categoría de relevu mestu.
El 2 de febreru de 2008 en Altenberg, #convertir na primer muyer en ganar cinco carreres de Copa de Mundu de forma consecutiva. Terminó una esitosa temporada 2007/2008 con una victoria más en Sigulda, Letonia, la sesta consecutiva, cola que tamién llogró per primer vegada'l títulu de ganadora na clasificación xeneral de la Copa de Mundu. Hüfner llogró tres victories más nel entamu de la temporada 2008/2009, llevando'l so total de victories consecutives a nueve, un récor en Copa del Mundu. La serie foi rota pola so #compañeru d'equipu, Natalie Geisenberger. Hüfner defendió'l títulu de campeona de la clasificación xeneral de la Copa del Mundu pa la temporada 2008/2009.
Na temporada 2009/2010 llogró un total de cinco victories n'ocho carreres, asegurándose'l so tercer títulu consecutivu de campeona de la clasificación xeneral de la Copa del Mundu. Mientres los Xuegos Olímpicos de Vancouver 2010 llogró ganar l'oru contundentemente al ganar trés de los cuatro carreres de la competencia.
Nos xuegos olímpicos de Sochi 2014 ganó la medaya de plata detrás del so rival d'equipu, Natalie Geisenberger.
Palmarés
Xuegos Olímpicos d'Iviernu ! width="18%" | Llugar y añu ! width="18%" | Individual femenín Campeonatos del Mundu de Luge ! width="18%" | Llugar y añu ! width="18%" | Individual femenín ! width="18%" | Relevu mestu
Parotia lawesii
El ave del paraísu de Lawes (Parotia lawesii) ye una especie d'ave de la familia de les aves del paraísu (Paradisaeidae). Mide daqué más de 27 cm y ye endémica de los montes de la islla de Nueva Guinea.
Tien descrites dos subespecies:
Atamán
thumb|200px|Ataman Krasnoschekov según [[Alecsei Antropov]]
Sainte-Colombe (Sena Marítimu)
Sainte-Colombe ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Atamán
Atamán (variantes: wataman, vataman, otaman; cirílicu: атаман (rusu), ватаман (rusu, rexonal), отаман (ucraín)) ye un términu, pue que d'orixe turcu adoptáu nel rusu y l'ucraín nes comunidaes cosaques allugaes nesos países dende'l sieglu X, en territorios de l'anguaño Rusia y d'Ucraína.
Pue destituyilu del so cargu la unanimidá de los votos de tola comunidá en cualuquier momentu por nun cumplir les sos responsabilidaes, l'abusu de poder, crime o delitu escontra la comunidá cosaca, arriendes que ye reelixíu por otros mandatos de mou indefiníu. Xurídicamente un Atamán nun tien nenguna inmunidá énte'l poder llexislativu de la comunidá cosaca. Requierse p'algamar esti puestu: ser cosacu, mayor de 18 años y tener aptitúes, esperiencia, respetu y l'enfotu d'una comunidá cosaca.
Desendolca xeres militares (comandante) de toles tropes compuestes de cosacos en tiempu de guerra o en misiones militares especiales. Na paz la responsabilidá de so nun ye otra que curiar pol bienestar de la comunidá, planificación, xestión y rellaciones alministratives cíviques y polítiques esternes ya internes.
Paroaria gularis
El cardenal bandera alemana, cardenal pantanero o cardenal gorrirrojo (Paroaria gularis), ye una especie d'ave de la familia Emberizidae, clasificada enantes como Thraupidae, que s'atopa en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guyana, Perú, Surinam, Trinidá y Tobagu y Venezuela.
Hacker
Un hacker ye'l neoloxismu utilizáu pa referise a un espertu en delles o dalguna rama téunica rellacionada cola informática y les telecomunicaciones: programación, redes de comunicaciones, S.O., etc.
Paroaria gularis
Descripción
thumb|left|Paroaria gularis nigrogenis El patrón de los mozos paecer a los adultos, pero la parte cimera ye de color marrón escuru, la cabeza ye de color ocre a beige. El picu des dafechu negru y l'iris pálidu, ensin rellumu de color mariellu cremosu.
Hacker
El so antendimientu ye más sofisticáu y profundu respeutu a los sitemas informaticos, yá sea tipu hardware o software. Suelse llamar hackéu a les obres propies d'un hacker.
Paroaria gularis
Descripción
El so cantar ye variable, frecuentemente repite series de notes suweet-chu y llamaos con un claru chep.
Subespecies
P. g. cervicalis presenta menos negres les rexones ocular y loreal. P. g. nigrogenis de Trinidá, norte de Venezuela y nororiente Colombia difier notablemente, por que'l gargüelu inferior y la parte cimera del pechu son coloraes y non negres y por presentar color negru alredor de los oyíu. Amás, el so quexal inferior ye xeneralmente ablancazada o dacuando ye de color piel. Alguns espertos suxuren qu'esti cardenal amazcaráu ye una especie distinta, Paroaria nigrogenis.
Hacker
El términu hacker suel emplegase pa los espertos qu'intenten saca-y los datos a la xente por mediu de programes o virus informáticos. Esti nome volviose percomún nos últimos años del sieglu XX y nel entamu del sieglu XXI.
Paroaria gularis
Hábitat
Vive n'árees inundables del monte, los banzaos, manglares, o zones semiabiertes cerca de l'agua. Ye común velo en llugares húmedos, llixeramente arbolaos, en pueblos o ciudaes, como Manaus o Puerto Maldonado. Alcuéntrase xeneralmente en pareyes o grupos familiares visibles.
Alimentación
Aliméntase d'inseutos, frutes y de granos como l'arroz.
Reproducción
Rexistróse que se reproduz dende xunu a setiembre nel norte de Suramérica, pero en Sacha Lodge nel ríu Napo (Ecuador), un adultu foi vistu alimentar a una nuevu tordu brillosu (que ye parásitu de cría del cardenal tapa colorada), a finales de marzu. Esto suxure que la reproducción tamién puede asoceder asina en febreru o marzu. Nun hai nenguna indicación d'una diferencia nes dómines de reproducción ente subespecies.
Taxonomía
El xéneru Paroaria clasificar en Thraupidae, a diferencia de los demás cardenales, que formen parte de la familia Cardinalidae. Enantes creíase que Paroaria rellacionar cola familia Emberizidae, de los gorriones americanos.
Saint-Gingolph (Alta Saboya)
Saint-Gingolph ye una comuña francesa del departamentu d'Alta Saboya, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tomás Cipriano de Mosquera
Mientres el réxime de Simón Bolívar, Mosquera foi diplomáticu y alministrador provincial. Miembru del Partíu Conservador, con ayuda del Exércitu y del cleru católicu foi nomáu presidente de Nueva Granada en 1845. Dexó'l cargu en 1849, y dedicóse a dellos negocios n'Estaos Xuníos. Al so regresu a Nueva Granada en 1854, Mosquera rompió col Partíu Conservador y allinióse nos lliberales en mediu del conflictu bipartidista. En 1861 derrocó al presidente conservador Mariano Ospina Rodríguez, declarar a sí mesmu presidente en funciones, y gobernó como dictador hasta 1863, cuando foi confirmáu nel cargu pola Convención de Ríonegro so una nueva Constitución. Mientres esi gobiernu, tomó midíes p'amenorgar el poder de la Ilesia.
Ye consideráu una de les figures más importantes de la historia de Colombia del sieglu XIX por cuenta de les sos midíes gubernamentales como la realización del primer censu nacional del país, la instauración del sistema métricu decimal, la promoción de la navegación a vapor pol ríu Magdalena al autorizar la esportación pol puertu de Barranquilla en 1849, previa instalación d'una aduana y la firma del tratáu de Paz, Amistá, Navegación y Comerciu con Estaos Xuníos, según la construcción del Capitoliu Nacional de Colombia.
Biografía
Tomás Cipriano de Mosquera nació en Popayán el 26 de setiembre de 1798 nel llar conformáu pol hacendado payanés José María de Mosquera-Figueroa y Arbolea y pola so esposa María Manuela d'Arbolea y Arrachea, primos hermanos ente sigo, miembros de families prominentes de Colombia mientres el sieglu XIX.
Anque nun cuntaba con un títulu universitariu, a diferencia de los sos hermanos, foi un autodidacta instruyíu en llatín, inglés, francés y italianu, y llegó a empezar una traducción de Tasso. Foi amás, matemáticu, xeógrafu ya historiador y escribió dellos llibros sobre estes temes.
Entamos
A temprana edá, en 1813, Tomás Cipriano de Mosquera incorporar al exércitu patriota d'Antonio Nariño que participaron na batalla de Calibío. Xubíu a subteniente en 1815, Mosquera algamó'l grau de teniente al añu siguiente, según el títulu d'ayudante del batallón Bravos del Socorru”. Depués foi fechu prisioneru polos realistes na batalla de la Cuchiella del Tambo, pero llogró ser lliberáu gracies a les influencies del so padre.
Jung Chang
Jung Chang (Chinu simplificáu: 张戎, Chinu tradicional: 張戎; pinyin: ZhāngRóng; Wade-Giles: Chang Jung, ye una escritora británica nacida en China quien mora güei en Londres, más conocida pola autobiografía de la so familia Wild Swans, que vendió más de 10 millones de copies alredor del mundu, pero foi prohibida en China continental.
Tomás Cipriano de Mosquera
Entamos
La llucha pola independencia siguió, y Mosquera foi nomáu capitán de la
Jung Chang
La biografía de 832 páxines de Mao Zedong, Mao: La hestoria desconocida, que escribió xunto col so home, el historiador británicu John Halliday, foi publicada en xunu de 2005 y ye una descripción bien crítica de la vida y trabayu de Mao Zedong en China.
Tomás Cipriano de Mosquera
Entamos
primer compañía del Batallón de reserva y dempués comandante de la guardia cívica de Popayán.
Jung Chang
Vida en China
Chang nació'l 25 de marzu de 1952 en Yibin, Provincia de Sichuan, China. Los sos padres yeren miembros del Partíu Comunista Chinu, y el so padre yera bien apasionáu pola lliteratura. De neña, Jung desenvolvió rápido un apegu pola llectura, la escritura y la composición poética.
Tomás Cipriano de Mosquera
La Gran Colombia
La Gran Colombia foi creáu en 1819 pol congresu aconceyáu na ciudá de Angostura pola unión de Venezuela y la Nueva Granada nuna sola nación sol nome de República de Colombia, a la que depués se xuntaron Panamá (1821) y Ecuador (1822).
Jung Chang
Vida en China
Al ser los sos padres cadres del partíu, nun principiu, la vida yera relativamente bona pa la so familia. Los sos padres trabayaben duru y el so padre aportó a un propagandista esitosu a nivel rexonal. El so rangu oficial yera “funcionariu nivel 10”, indicando que yera unu de los aproximao 20.000 más importantes cadres o ganbu nel país. El Partíu Comunista aprovía a la so familia una vivienda nun complexu cercáu y abellugáu, una emplegada doméstica y un chofer, amás d'una nodriza y una neñera pa Chang y los sos trés hermanos. Esti nivel de privilexu, considerando lo relativamente probe que yera China nos años 50, yera estraordinariu.
Tomás Cipriano de Mosquera
La defensa de Barbacoes
El combate de Barbacoes, na tarde del 1° de xunu de 1824, Mosquera causó-y la derrota definitiva al pastuso Agustín Agualongo quien venía una campaña mientres trés o cuatro años na provincia de Pasto nel so enfotu por defender la causa d'España. Nesi momentu Mosquera yera'l Gobernador de Bonaventura, y moviérase a Barbacoes col fin de xestionar un emprestu de 50.000 pesos pa ser unviaos a Bolívar, que nun pudiera recoyer un militar unviáu pal casu.
Jung Chang
La Revolución Cultural
Chang escribió que orixinalmente el so nome yera Er-hong (二鴻 "Segundu Cisne"), que suena paecíu a la pallabra china pa colloráu tenue”. Como los comunistes yeren “colloráu fondu”, ella pidió-y a'l so padre que-y camudara'l nome cuando tenía 12 años, especificando que quería “un nome que tenga un tonu más militar”. Ella suxurió “Jung”, que significa “asuntos militares”.
Tomás Cipriano de Mosquera
La defensa de Barbacoes
Los pastusos perdieron 140 homes aproximao, ente'l 30 de mayu y 1° de xunu, siendo derrotaos a los cinco de la tarde. Siguió una persecución hasta'l 2 de xunu onde les fuercies de Mosquera tomaron prisioneros a 33 oficiales y 150 soldaos. Los patriotes pela so parte pérdieron 13 soldaos y tuvieron 18 mancaos ente los que se cuntaba'l mesmu Mosquera. Los 33 oficiales pastusos fueron executaos por orde de Mosquera so l'acusación de ser incendiarios.
Jung Chang
La Revolución Cultural
Como munchos de los sos compañeros, Chang decidió xunise a los Guardias Coloraos a los sos 14 años, mientres los primeros años de la Revolución Cultural. En Wild Swans, ella espresó que nesi momentu atopábase “entusiasmada por faer lo” y “feliz d'utilizar la banda colorada nel mio brazu”. Nes sos memories, Chang afirma que se negó a participar nos ataques en contra de los sos profesores y otros chinos, y que dexó los Guardias Coloraos depués de notar qu'estos yeren bien violentos.
Tomás Cipriano de Mosquera
La defensa de Barbacoes
Pol so llabor (que marcó'l final de Agualongo, quien escapó ganáu d'esta batalla y foi prindáu por José María Obando tres selmanes dempués) foi xubíu a coronel.
Jung Chang
La Revolución Cultural
Los fracasos del Reblincón Alantre llevaron a los sos padres a criticar les polítiques de Mao Zedong. Ellos fueron oxetu de represalies mientres la Revolución Cultural, al igual que munchos otros altos funcionarios del partíu comunista. Cuando'l padre de Chang criticó a Mao en forma direuta, Chang escribió en Cisnes Selvaxes qu'esto los espunxo a represalies per parte de los simpatizantes de Mao. Los sos padres fueron humildaos públicamente echóse-yos tinta sobre les sos cabeces, fueron forzaos a llevar pancartes denunciándolos alredor de los sos pescuezos, arrodillarse en grava y parase nel abertal so l'agua – esto, siguíu del so encarcelamientu y enfermedaes mentales y físiques como resultancia del tratamientu que recibió'l so padre. Les sos carreres fueron destruyíes y la so familia foi obligada a dexar el so llar.
Tomás Cipriano de Mosquera
Les sos mancaes
La grave mancada de Mosquera, productu d'un disparu de mosquete, que la so carga entró-y pola boca, saltó-y dos dientes y travesó-y la mexella cuando arengaba a los sos homes a atacar la guerrilla de Agualongo. Cerca de tres selmanes trescurrieron primero que pudiera llegar de Popayán un ciruxanu inglés a esaminar la ferida de Mosquera, magar un sacerdote pudiera estraye-y delles partícules del güesu.
Jung Chang
La Revolución Cultural
Antes de la denuncia y encarcelamientu de los sos padres, Chang sofitara incondicionalmente a Mao n'inclusive se criticaba a ella mesma polos sos momentos de dulda. Sicasí, al momentu de la so muerte, el respetu que tenía escontra Mao, sumiera. Chang escribió que cuando s'enteró de la muerte de Mao, tuvo que fundir la so cabeza nel costazu d'otru estudiante pa pretender que taba aflixida. Ella esplicó'l so camudó d'opinión sobre Mao colos siguientes comentarios:
Tomás Cipriano de Mosquera
Les sos mancaes
En marzu de 1826, Bolívar nomó a Mosquera Intendente de Guayaquil, pero como les sos feríes entá nun fueren trataes afechiscamente, decidió viaxar primero a Filadelfia, Estaos Xuníos, en busca d'un ciruxanu especializáu. Mosquera, la so esposa Mariana y fía Amalia de cuatro meses, xubieron la mariña del Pacíficu na so ruta escontra Estaos Xuníos, pero mientres la so escala en Panamá atoparon un médicu especialista que lu operó del quexal quebráu, xuniendo les dos partes con un alambre de plata. Magar l'ameyoramientu na so ferida, caltuvo dende entós un repulgu na cara y una dificultá pa falar que darréu-y valdría'l llamatu de 'Mascachochas'.
Jung Chang
La Revolución Cultural
Los chinos que guardaben llutu por Mao paecíen tar genuinamente inxemes pola so muerte. Pero preguntábame cuantes d'eses llárimes yeren xenuines. La xente practicara l'actuación a tal puntu que la confundía colos sos verdaderos sentimientos. El llorar por Mao foi, seique, un actu programáu más nes sos vides programaes. Chang's depiction of the Chinese people as having been "programmed" by Maoism would ring forth in her subsequent writings.}}
Tomás Cipriano de Mosquera
Periodu final de la Gran Colombia
Nel mes de xunetu de 1826, Mosquera yá s'emponer al so destín de Guayaquil, siendo nomáu xeneral en 1829, exerciendo como diplomáticu en Perú hasta 1830. Sicasí, el país eslleióse a finales de la década de 1820 y entamos de los años 1830, poles diferencies polítiques qu'esistíen ente partidarios del federalismu y el centralismu, según poles tensiones rexonales ente los pueblos qu'integraben la república.
Jung Chang
La Revolución Cultural
La representación de que la xente chino fuera “programada” por Mao per parte de Chang, resonaría nos sos posteriores trabayos lliterarios.
Tomás Cipriano de Mosquera
Primer presidencia
Pa les eleiciones de 1845 el sector ministerial (los futuros conservadores) ufiertó-y el so respaldu a Mosquera, quien resultó escoyíu. Los principales llogros d'esti primer gobiernu fueron:
Lagascalia
Lagascalia, ye una revista científica internacional de Botánica editada pol Departamentu de Bioloxía Vexetal y Ecoloxía de la Universidá de Sevilla, con periodicidad añal, y dedicada a la publicación de trabayos inéditos orixinales sobre plantes vasculares, preferentemente de la Rexón Mediterránea.
Tomás Cipriano de Mosquera
Primer presidencia
El conxuntu de les sos polítiques foi vistu con malos güeyos polos sectores que lo llevaren a la presidencia, y agora sentíase muncho más cercanu a los lliberales. Al terminar esti mandatu viaxó a Nueva York para dedicara a los negocios de familia y creó ellí una casa comercial internacional.
Jung Chang
Estudiu del Inglés
Les universidaes finalmente reabrieron y ella llogró un cupu na Universidá de Sichuan pa estudiar inglés, pa depués convertise en profesor ayudante ellí. Tres la muerte de Mao, pasó un exame que-y dexó estudiar n'occidente, y la so solicitú pa dise de China foi concedida una vegada que'l so padre taba “políticamente rehabilitáu”.
Lagascalia
Lagascalia inclúi artículos científicos y series. Publicar como artículos científicos los resultaos completes d'un trabayu d'investigación y van tener una estensión de 2 páxines impreses a lo menos y un máximu de 20 páxines, incluyendo figures y cuadros sacante revisiones y monografíes taxonómiques que la so estensión va quedar a xuiciu d'el editores. Les series inclúin “Númberos cromosómicos pa la Flora española” y “Notes taxonómiques y corológicas pa la flora de la Península Ibérica y el Maghreb”.
Mónica Arac
Mónica Arac ye una profesora, escritora y poeta ugandesa, vive en Sudán.
Tomás Cipriano de Mosquera
Regresu a la política
Depués de dellos años n'Estaos Xuníos, Mosquera tornó pa combatir y baltar la dictadura de José María Melo en 1854. Entós, yá alliniáu nel bandu lliberal, asistió al Congresu como representante y senador y foi candidatu a la reelección presidencial en 1857, quedando en tercer llugar en siendo escoyíu'l conservador Mariano Ospina Rodríguez que consagró'l federalismu del país, agora llamáu Confederación Granadina. Dempués d'esti episodiu políticu foi escoyíu Presidente del Estáu Soberanu del Cauca en 1858, cargu dende'l cual buscó atraer la simpatía de los lliberales y reconcilióse con José María Obando, nombrandoló xefe del exércitu caucano.
Mónica Arac
Ye llicenciada n'educación pola Universidá Makerere y tien un máster na Universidá de Groningen. Ye miembru de l'Asociación Uganda Escritores (FEMRITE). Gallardoniada col Premiu Caine en 2007.
Tomás Cipriano de Mosquera
Regresu a la política
Mosquera llogró consolidar alredor so los enclinos que constituyíen el partíu lliberal. Anque la Constitución de 1858 sancionara'l federalismu, les polítiques del presidente Mariano Ospina Rodríguez tendíen al centralismu. Les tensiones polítiques agravar al añu siguiente con dos ley expedíes pol gobiernu central. Pola primera quedaba aseguráu'l predominiu del partíu conservador nel gobiernu, la segunda autorizaba al poder executivu por que cuando xulgara necesariu nomara Distritos de facienda en cada estáu, rexíos por un intendente, con facultaes en tolos ramos de l'alministración. Mosquera fixo contautu con dellos lliberales quien alcordaron empresta-y sofitu nel so proyeutu insurreccional y aceptaron que fora'l Supremu Direutor de la Guerra. Asina, en 1860 declaró la secesión de Cauca y declaró-y la guerra a la Confederación. Llueu recibió'l respaldu de los estaos de Santander y Tolima, que lo proclamaron el so gobernador.
Segunda presidencia
Depués de más d'un añu, llogró desbancar al conservadorismu del poder, convertise en presidente provisorio del país y convocar a una asamblea constituyente, la Convención de Rionegro de 1863. Ganó al so contrincante conservador y xubió al poder.
En 1861 fundó'l Colexu Militar (que sería la base de la Facultá de Mines, y polo xeneral, d'Inxeniería de la Universidá Nacional).
Tercer presidencia
Na Convención de Rionegro conformada dafechu por lliberales, viose la división ente los radicales (con Manuel Murillo Toro a la cabeza) y los mosqueristas; de toes formes, consagróse una constitución federal y lliberal que garantizaba los derechos de los ciudadanos y que dexó satisfechos a tolos convencionistas. Coles mesmes, escoyer a Mosquera pa terminar el primer bieniu de gobiernu de los Estaos Xuníos de Colombia, hasta'l 1° d'abril de 1869.
Nesti tercer mandatu, tuvo d'enfrentar una guerra con Ecuador, pa lo cual comandó personalmente l'exércitu colombianu, llogrando la victoria final na Batalla de Cuaspud n'avientu de 1863. Esta victoria sobre'l Xeneral Juan José Flores, tamién héroe de la independencia de la Nueva Granada, llevó al Congresu de la República a decretar una inédita llei d'honores, por aciu la cual nomar 'Gran Xeneral de los Estaos Xuníos de Colombia'.
Decretó la espulsión de la Compañía de Xesús xesuites del territoriu nacional. Emitió una serie de decretos que teníen por oxetivu controlar el poder de la Ilesia católica, ente los que sobresalen el de Desamortización de Bienes de Manes Muertes, consultáu col so Secretariu de Facienda, el futuru Presidente Rafael Núñez (decretu del 9 de setiembre de 1861, robláu pol Secretariu de Gobiernu, Andrés Cerón). Pero esta iniciativa tenía tamién fines económicos: por aciu el mentáu decretu espropiáronse les tierres que tenía la Ilesia, pa depués ser remataes en pública.
En dexando la presidencia viaxó a París como embaxador. Nesa mesma dómina pasó una temporada en Londres, ciudá na cual publicó'l llibru Compendio de xeografía xeneral política, física y especial de los Estaos Xuníos de Colombia, dedicáu al Congresu Xeneral de la Unión (Londres, Imprenta Inglesa y Estranjera (SIC) de H. C. Panzer, 1866).
Cuarta Presidencia y derrocamientu
thumb|Portada del llibro Cosmogonía de 1868. En 1866 Mosquera tornó victoriosu al país al ser escoyíu per cuarta vegada como Presidente de la República, a pesar de la oposición de los lliberales radicales. Pero la tensión pol manexu de les rellaciones cola Ilesia fizo que la intervención del Papa fuera intensa, y les maneres dictatoriales del presidente (qu'ordenó'l zarru de les sesiones ordinaries del Congresu n'abril de 1867 ) llevaron a la oposición a derrocalo'l 23 de mayu de 1867, día en qu'una partida del exércitu comandada pol coronel Daniel Delgado París ingresó a la casa de gobiernu metanes la nueche, prindar y dexó tomar del poder del xeneral Santos Acosta, quien se desempeñaba como segundu designáu, sofitáu poles cámares llexislatives, les asamblees de los estaos y un varies municipalidaes del país.
L'ataque tamién foi motiváu pol recrudecimiento de la guerra nos estaos de Santander y Antioquia, y pol escándalu nel que se vía arreyáu'l gobiernu de Mosquera al respective de l'alquisición d'un barcu pa sofitar a Perú na Guerra del Pacíficu.
Mosquera foi fechu prisioneru nel Observatoriu Astronómicu de Bogotá onde permaneció pocu más d'una selmana.
Últimos años
thumb|Tomás Cipriano de Mosquera en 1870. Tres un xuiciu nel Senáu, que-y yera adversu, Mosquera foi desterráu por trés años, mientres los cualos vivió en Lima. Nesta ciudá publicó un estudiu (Cosmogonía, Tomás Cipriano de Mosquera, Imprenta del Estáu, 1868) sobre los diversos sistemes de la creación del universu, que nel so testu orixinal recoyía dalgunes de les daquella recién tesis de Charles Darwin, discutinios pa los preceptos cristianos de la dómina. Al so regresu en 1871 postular a la Presidencia de los Estaos Xuníos de Colombia infructuosamente, pero foi escoyíu pa la Presidencia del Cauca hasta 1873. En 1876 ocupó un escañu nel Senáu.
Mosquera finó a los ochenta años d'edá na so facienda de Coconuco, cerca de Popayán. Los sos restos reposen nel Panteón de los Próceres de Popayán.
Familia
Tamién se destacar na vida pública del país los sos hermanos Joaquín (socesor de Bolívar como Presidente de la Gran Colombia), Manuel José (Arzobispu de Bogotá) y Manuel María (diplomáticu). Baxaba per llinia direuta de varón del encomendero Cristóbal de Mosquera Figueroa, de quien caltuvo'l so apellíu y bien neñu vinu dende Perú col capitán don Francisco Mosquera Figueroa, el so pariente. (L'orixe de les Mosquera na so ascendencia n'España ye entá desconocíu, munchos xenealoxistes confundir col conquistador de la Florida, Cristóbal de Moquera, estremeñu que tuvo nes conquistes de Florida, Pánuco y Perú, ensin ser esto ciertu). Per llinia materna baxaba de Jacinto d'Arbolea y Ortiz, fidalgu español, natural de Granada, Andalucía, alcalde ordinariu, xusticia mayor en Anserma, Arma y Toro, y pacificador de los chocoes. El so tíu paternu Joaquín de Mosquera-Figueroa y Arbolea-Salazar, aportó a Rexente del Reinu d'España mientres la cautividá de Fernandu VII a manes de Napoleón I y firmante de la constitución de 1812 llamada "La Pepa". Sobre'l so profuso abolengo Mosquera manifiesta nel so testamentu lo siguiente:
Lo anterior foi aldericáu y desmentíu por xenealoxistes, una y bones el títulu de Duques de Feria otorgar con posterioridá a la llegada de les Mosquera a América, pero si taben emparentaos coles Feria al traviés d'un hermanu del I Conde de Feria (D. Pedro Suárez de Figueroa), de quien baxaba'l capitán Francisco Mosquera Figueroa, conquistador estremeñu, Gobernador de Popayán (Interín), y pariente de Cristóbal Mosquera, l'antecesor direutu por varonía de les Mosquera payaneses. Tocantes a los Alba, entá nun s'atopa n'arquivos la rellación, y solo establezse en delles pruebes d'ingresu a Carlos III la so mención.
Matrimonios y hijo
Tomás Cipriano de Mosquera casó dos vegaes. D'acordies coles normes endogámiques que caracterizaron a les élites de la dómina, en dambes ocasiones facer cola so parentela materna, la primer vegada'l 3 de mayu de 1822 en Popayán cola so prima hermana Mariana Benvenuta Arboleda Arroyo.
Méntense como amantes sos a la peruana Susana Llames, y les italianes Gentilina Baudini y Amalia Tadele Di Errighi, de quien nun tuvo fíos. Con Candelaria Cervantes, de Cartaxena, tuvo un solu fíu (antes de casase con Mariana Arbolea), quien morrió na revolución de 1861 engarrando pol so padre, y con Paula Luque dexó trés neñes, la postrera de les cualos morrió tamién de neña metanes la citada revolución comandada pol Xeneral. Sobre la so rellación sentimental con Paula Luque, como podemos ver na siguiente anotación testamentaria, queda claro que se trató d'una rellación probablemente conocida pola so lexítimu esposa Mariana Arbolea, na cual el Xeneral manifiesta qu'esta situación foi por atopar se "enferma" la so esposa. Conforme a ello éstes trés neñes habíes con Paula Luque seríen reconocíes dende la so nacencia pol Xeneral, amás de confirmaes darréu nel so testamentu nel cual dio-yos los mesmos derechos qu'a los sos otros fíos matrimoniales. Diz:
Vilbu, contraxo segundes nupcias el 15 de xunetu de 1872 nel oratoriu priváu de la so facienda 'La Pamba' en Popayán cola so prima segunda María Ignacia Arbolea Arbolea, sobrina de la so primer esposa y hermana del políticu Simón Benjamín Arbolea Arbolea, quien fora'l so ministru de Gobiernu en 1863, y el cual salvó-y la vida en diverses oportunidaes.
Jung Chang
Antecedentes Académicos
Chang dexó China en 1978 pa estudiar en Gran Bretaña con una beca del gobiernu, pasando primeru por Soho, Londres. Depués camudóse a Yorkshire onde estudió llingüística na Universidá de York con una beca de la universidá mesma mientres vivía en Derwent College. Recibió'l so Ph.D. en llingüística de la Universidá de York en 1982, convirtiéndose asina na primer persona de la República Popular de China en recibir un Ph.D. d'una universidá británica. En 1986, ella y Jon Halliday publicaron Mme Sun Yat-sen (Soong Ching-ling), una biografía de la vilba de Sun Yat-Sen
Tamién foi investida Doctor Honoris Causa pola Universidá de Buckingham, la Universidá de York, la Universidá de Warwick y la Open University. Tamién impartió clases mientres un tiempu na Escuela d'Estudios Orientales y Africanos en Londres, antes de retirase nos años 90 pa concentrase nos sos obres lliteraries.
Nueves Esperiencies
Nel añu 2003, Jung escribió un nuevu prefaciu pa Wild Swans, describiendo los sos primeros años en Gran Bretaña y esplicando por qué escribió'l llibru. Viviendo en China nos años 60 y 70, el Reinu Xuníu paeció-y emocionante. Depués del shock cultural inicial, rápido llegó a amar al país, especialmente la so diversidá de cultures, lliteratura y arte. Inclusive atopó coloríos escaparates dignos d'escribir sobre ellos nes sos cartes: Hyde Park y Kew Gardens enllenar d'inspiración. Aprovechó cada oportunidá que tuvo pa ver obres de teatru de Shakespeare, tantu en Londres como en York. Sicasí, entá tien un llugar especial nel so corazón pa China, indicando nuna entrevista con Harper Collins, “Siento que seique'l mio corazón entá ta en China”.
Chang vive na zona Oeste de Londres col so maríu, l'historiador británicu Jon Halliday, que s'especializa n'hestoria Soviética. Chang visita China continental regularmente pa ver a la so familia y amigos, con permisu de les autoridaes chines, magar realizar investigaciones pa la so biografía de Mao ellí.
Celebridá
La publicación del segundu llibru de Jung Chang, Cisnes Selvaxes, convertir nuna celebridá. El so estilu lliterariu únicu, por aciu el cual usa una descripción personal de la vida de tres generación de muyeres chines p'amosar los munchos cambeos polos que pasó'l país, resultó ser bien esitosu. Vendiéronse grandes cantidaes d'exemplares y la popularidá del llibru llevar a ser traducíu a dellos idiomes y a ser vendíu en tol mundu.
Wild Swans
El bestseller internacional ye una biografía de tres generación de muyeres chines na China del sieglu 20 – la so güela, la so madre y ella mesma. Chang presenta una viva semeya del baturiciu político y militar de China nesti periodu, dende la boda de la so güela con un señor de la guerra, a les esperiencies de la so madre Jinzhou mientres la ocupación Xaponesa mientres la Segunda Guerra Chinu-Xaponesa y les sos propies esperiencies de los efeutos de les polítiques de Mao de los años 50 y 60.
Sainte-Croix-sur-Buchy
Sainte-Croix-sur-Buchy ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Jung Chang
Wild Swans
L'últimu trabayu de Chang, una biografía de Mao, foi escritu en collaboración col so maríu Jon Halliday y presenta a Mao nuna forma desaxeradamente negativa. La pareya viaxó alredor del mundu pa realizar la investigación necesaria pal llibru que los tomó 12 años escribir. Entrevistaron a cientos de persones que conocieren a Mao, incluyendo a George Bush, Henry Kissinger y Tenzin Gyatso, el Dalai Lama.
Sainte-Croix-sur-Buchy
Tien una población de y una superficie de  km².
Jung Chang
Wild Swans
Dientro de la so crítica a Mao, Chang y Halliday indiquen que magar nacer nel senu d'una familia llabradora rica, a él nun-y interesaba'l bienestar del campesinado chinu. Ellos faen responsable a Mao pola fame desamarrada pol Reblincón Alantre y afirmen qu'él exacerbó la fame al dexar que la esportación de granu siguiera, inda cuando China nun tenía abondu granu p'alimentar a tola so población. Tamién afirmen que Mao mandó arrestar y asesinar a munchos d'el so opositores políticos, incluyendo a dalgunos de los sos amigos cercanos, ya indiquen que foi un líder más tiránicu que lo qu'enantes se pensaba.
Mao: La hestoria desconocida convertir nun bestseller, con ventes que tan solo nel Reinu Xuníu algamaron les 60.000 unidaes en seis meses. Académicos y comentaristes escribieron reseñes variaes, dalgunos emponderándolo grandemente, ente qu'otros tuvieron dures crítiques to serious criticism. Ente que les publicaciones mediátiques polo xeneral tendieron a emponderar al llibru, académicos especializaos na tema cuestionaron la veracidá factual de les conclusiones de Chang y Halliday, y señalaron l'usu selectivu d'evidencia. El Sydney Morning Herald reportó que mientres solo dalgunos comentaristes “cuestionaben la tema”, “dalgunos de los más importantes estudiosos de la historia moderna de China” refiriérense al llibru como “una grave distorsión de los fechos”.
Tomás Cipriano de Mosquera
Matrimonios y hijo
Tuvo en total 8 fíos:
Frutu del so primer matrimoniu, con Mariana Arbolea Regueru, fueron:
De la so segunda unión con María Ignacia Arbolea Arbolea foi'l so únicu fíu:
Como yá se dixo enantes, amás de los sos trés fíos matrimoniales Tomás Cipriano de Mosquera dexó cinco fíos extra matrimoniales reconocíos, trés d'ellos con Paula Luque (Subachoque 1826 - Popayán).
Les 3 fíes de Tomás Cipriano de Mosquera y Paula Luque fueron:
Con Candelaria Cervantes, de Cartaxena, foi padre de:
Con María Elorza, foi padre de:
thumb|Estatua de Tomás Cipriano de Mosquera por Ferdinand von Miller (1883) nel [[Capitoliu Nacional de Colombia (Bogotá).]]
Homenaxes
Como homenaxe y reconocencia a Tomás Cipriano de Mosquera, el gobiernu del Estáu de Cundinamarca alzó en distritu municipal la sienda de Cuatro Esquines col nome de Mosquera en setiembre de 1861, segregándolo de Funza.
Per otra parte, n'honor del so mentor, el Patiu Tomás Cipriano de Mosquera acogé a los visitantes na sede del Congresu de la República de Colombia. En 1846, so la presidencia de Mosquera, decretóse la construcción del Capitoliu Nacional, y la primer piedra poner el mesmu Mosquera en 1847. La so construcción allugar ente 1871 y 1879, sicasí al igual que'l restu del Capitoliu Nacional, tuvo zones que nun se concluyeron sinón hasta empiezos del sieglu XX.
Ellí atópase una escultura de bronce de Mosquera, obra del escultor alemán Ferdinand von Mûller, ellaborada en 1881 y asitiada nesti espaciu en 1883. Trátase d'una estatua onde'l presidente apaez de pies cola cabeza descubierta llevando na so mano derecha una gorra de xeneral y na so manzorga una espada militar. El pedestal foi realizáu en mármol colorao con forma rectangular vertical, que nos sos cuatro costaos tien plaques en relieve.
Tomás Eloy Martínez
Foi'l primer direutor periodísticu del noticieru Telenoche. Como editor de revistes, punxo per primer vegada nel so país a un escritor en portada, el casu de Jorge Luis Borges en Primer Plana.
Biografía
Nació en San Miguel de Tucumán, Arxentina. Estudiu nel Gymnasium de la UNT y graduóse como llicenciáu en Lliteratura española y llatinoamericana na Universidá Nacional de Tucumán y, en 1970, llogró una Maestría en Lliteratura na Universidá de París VII.
En Buenos Aires, ocupó los cargos de: Direutor del selmanariu Panorama (1970-1972).
Exiliu
Tres les amenaces de la Triple A, ente 1975 y 1983 vivió exiliáu en Caraques (Venezuela); ellí desempeñó los cargos de:
En 1991, participó na creación del diariu Sieglu 21 de Guadalaxara, Méxicu, que salió mientres siete años, hasta avientu de 1998.
Regresu y partida
Foi parte de la Cooperativa de Periodistes Independientes qu'editaba la revista El Porteño.
En xunu de 1991, creó'l suplementu lliterariu Primer Planu del diariu Páxina/12 de Buenos Aires, que dirixó hasta agostu de 1995.
Dende mayu de 1996, foi columnista permanente del diariu La Nación de Buenos Aires y de The New York Times Syndicate, que publicó los sos artículos en doscientos diarios n'América y Europa, como El País, d'España.
Vida privada
Fíu de Baldomero Martínez Castro y Lilia Muiño de Martínez Castro. Hermanu de Susana, María Lilia y Juan. Casárase con Lilian von Ziegler con quien tuvo cuatro fíos: Gonzalo, Tomás, Ezequiel y Paula.
Tuvo dos fíos -Blas Eloy y Javier- con Blanca Goncalves.
La so otra fía ye Sol-Ana, de la so tercer esposa, la crítica cinematográfica y profesora venezolana Susana Rotker a quien conoció en Caraques en 1979 y que morrió pillada por un autu nel 2000.
La so última pareya foi la periodista Gabriela Tornada.
Tomás Eloy Martínez finó d'un tumor cerebral por causa de un cáncer que sufrió mientres años.
Académiques
Amás de la so trayeutoria periodístico y lliterario desenvolvió una estensa carrera académica qu'entiende conferencies y cursos n'importantes universidaes d'Europa, Norteamérica y Suramérica, según la so vinculación como profesor a la Universidá de Maryland (1984-1987).
Dende xunetu de 1995, foi profesor distinguíu de la Rutgers University de Nueva Jersey y direutor del Programa d'Estudios llatinoamericanos d'esta universidá.
Recibió títulos de doctor honoris causa de la Universidá John F. Kennedy de Buenos Aires y de la Universidá de Tucumán.
Foi fellow del Wilson Center de Washington DC, de la Fundación Guggenheim y del Kellogg Institute de la Universidá de Notre Dame, en Indiana.
Foi miembru permanente del Conseyu Asesor de la Fundación Nuevu Periodismu Iberoamericanu (FNPI), creada pol so entrañable amigu Gabriel García Márquez.
El 24 de xunu de 2009, foi incorporáu a l'Academia Nacional de Periodismu.
Premios
Ganó en 2002 el Premiu Internacional Alfaguara de Novela por El vuelu de la reina.
En 2004 dióse-y el Diploma al Méritu de los Premios Konex a les Lletres na disciplina Novela: Quinqueniu 1994 - 1998.
En 2008, foi gallardoniáu col Premiu Cóndor de Plata a la trayeutoria qu'apurre l'Asociación de Cronistes Cinematográficos de l'Arxentina, la distinción nel so tipu más importante del país. El premiu foi pola so fecundu trayeutoria dientro del periodismu y la crítica cinematográfica.
Obres
Noveles
Cuentos
Ensayos
Cróniques
Otros llibros
Ye tamién autor de cuatro guiones pa cine, trés d'ellos en collaboración col novelista paraguayu Augusto Roa Bastos, y de dellos ensayos incluyíos en volumes coleutivos.
Filmografía
L'últimu pisu (1962) El demoniu nel sangre (1964) Un rei pa la Patagonia (Documental) (2011)
Copons
Copons ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca d'Anoia, al norte d'Igualada, en contautu cola pandu Calafína. Formar dos valles ente les sierres de Rubió (681 m) los Vinyals (661 m), drenadas pol ríu Noya y la riera de Sant Pere, que formen el sector de cabecera de la Anoia a la salida de la pandu de Calaf y entrada de la Cuenca de Odena. Entiende la llocalidá de Copons, cabeza del conceyu, y los caseríos de Viladases y de Sant Pere de Copons, cubriendo 21,53 km².
Parte colos términos de Veciana y Prats del Rei (N), Rubió (E), Jorba (S) y San Guim de Freixanet escontra poniente. Los cuatro primeros en Barcelona y el postreru en Lleida.
Historia
El sieglu XVIII foi para Copons una llarga dómina de prosperidá, pola inversión de les rentes llograes por comerciantes coponenses, según esprender de les partíes sacramentales de la dómina. Les principales families comerciantes yeren los Brunet, Jover, Ramón y Segura; dellos miembros relevantes d'estes families asítiase nel restu d'España al establecer puestos de comerciu y aportaron a miembros relevantes de la burguesía llocal de los sieglos XVIII y XIX.
Estos comerciantes yeren esencialmente menuderos, que tresportaben en carru les manufactures papeleres, testiles y adoberes d'Igualada y de la so contorna y entá d'otros pueblos de la rexón de Barcelona, a los mercaos de Castiella y otros llugares, ya inclusive a los puertos de La Coruña y de Tarragona pa la esportación de mercancíes a América. De regresu traíen cebera pa los 18 molinos fariñeros que funcionaben a lo llargo de los 7,5 km del ríu Noya, del Molí de la Roda hasta'l molín de Cal Madora.
La carretera d'Igualada a Tremp (C-1412), que sale de la N-II, pasáu'l pueblu de Jorba, sigue l'antiguu camín real de Calaf n'Igualada y traviesa pol términu y pola villa de Copons. Dende la villa sale otra carretera que comunica con Veciana.
La villa de Copons (432 m) edificar nel valle formáu pola confluencia del ríu Noya con rir de Sant Pere y a l'aguada del cuetu que fuera coronáu pol desapaecíu castiellu. Dientro'l perímetru de les muralles medievales hubo les cais del Castell y del Mur. Extramuros y escontra la parte baxa estendiéronse les cais Vilanova y el Raval, formando la cai Major.
L'actual ilesia parroquial de Santa María de Copons foi construyida ente finales del sieglu XVIII y principiu del sieglu XIX; consta d'anches naves y de un espodáu campanariu octagonal; aportar por una gran escalinata y delantre llevántase una Cruz de Términu.
Graphiurus ocularis
El llirón d'El Cabu (Graphiurus ocularis) ye una especie de royedor esciuromorfo de la familia Gliridae. Ye endémicu de Sudáfrica. Habita en resquiebros de roques y aliméntase de materia vexetal y d'inseutos.
Anserico
Anserico de Caamaño foi un relixosu visigodu del sieglu VII, que tuvo de titulase obispu de Segovia siquier ente 633 y 653.
Perteneció a la noble familia gallega de los Caamaño, del reinu suevu, descendientes de García de Caamaño, fundador de Vilagarcía de Arousa. Gregorio de Argaiz fai-y pariente de Talasio de Caamaño (m. 630), obispu d'Astorga y señor del puexu Nerio y de les islles Cíes, na mariña de Galicia.
Foi ayo del príncipe Richimiro, fíu de Suintila, rei de los visigodos, y dempués apaez como obispu de Segovia. Dende l'obispu Miniciano, que tuvo de gobernar la diócesis de Segovia hacia l'añu 610, nun se tien noticia d'otru obispu hasta qu'atopamos a Anserico, hacia l'añu 633. Sicasí, nun tien de tener se por socesor de Miniciano, yá que Anserico tuvo de ser consagráu obispu de la diócesis pocu antes del añu 633, a xulgar pol llugar qu'ocupa ente los asistentes al IV Concilio de Toledo, celebráu dichu añu. Tamién intervieno viviegamente nos concilios de Toledo: V (636), VI (638), VII (646) y VIII (1653), nel que tuvo'l primer llugar.
La verdá que lleva a vida eterna
Llanzáu en 1968, n'inglés y tamién en delles otres llingües, el llibru La verdá que lleva a vida eterna (The Truth That Leads to Eternal Life) foi publicáu pola Sociedá Torre de Vigía de Biblies y Trataos de Pennsylvania. El llanzamientu asocedió na conclusión del discursu: "Les 'Bones Nueves' d'un Mundu ensin Relixón Falsa", proferíu mientres el programa de les Asamblees de Distritu de los Testigos de Jehová cola tema "Bones Nueves pa toles naciones", realizaes en dellos países en 1968.
Tirada notable
Na so edición de 1990, el Llibru Guinness de Records incluyó esti llibru nel capítulu "Mayores Tiraes". El Guinness diz que nel mes de mayu de 1987, el llibru ''Verdá yá algamara una tirada de 106.486.735 exemplares impresos en 116 llingües.
En 1983, el columnista Marco Antonio Birnfeld, del Jornal do Comércio de Porto Alegre, declaró que, ente los 12 mayores best sellers de tolos tempos, ocupaba'l cuartu llugar el llibru Verdá yera'l llibru más distribuyíu n'Europa, dempués de la Biblia. A pesar de ser sustituyíu por manuales d'estudiu posteriores, dende'l so llanzamientu'l llibru Verdá algamó una notable tirada de más de 107.000.000 de copies en 117 llingües.
Oxetivu
De 1946 a 1968, los Testigos de Jehová usaben el llibru Sía Dios Veraz, publicáu pola sociedá Watchtower, como principal preséu de los sos cursos bíblicos domiciliares gratuitos, siendo publicaos unos 19.250.000 exemplares en 54 llingües. Esti manual vieno ser sustitudo pol llibru Verdá que, según lo mentao na so segunda páxina, yera "Dedicáu al Dios que ye bondosu con tol que busca la so verdá dadora de vida".
Esti preséu foi proyeutáu pa envolubrar al estudiante, incentivándolo a aplicar lo qu'aprendía. En trés años, a partir del 1 de setiembre de 1968 hasta'l 31 d'agostu de 1971, un total de 434.906 persones fueron bautizaes, más del doble de les que se bautizaren mientres los trés años de serviciu anteriores.