cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muerte na foguera
Historia antigua
En 1184, la Ilesia católica llexisló que la quema diba ser el castigu oficial por herexía. Tamién se creía qu'asina'l condergáu nun tendría cuerpu pa ser resucitáu nel Xuiciu Final. Esti decretu foi darréu confirmáu pol Cuartu Concilio de Letrán en 1215, el Sínodu de Toulouse en 1229, y numberosos líderes del sieglu XVII.
Dellos reformadores protestantes tamién fixeron usu de tal supliciu, son famosos los casos del médicu español Miguel Servet y de la anabaptista Anneken Hendriks, según tamién na llamada caza de bruxes.
Les autoridaes civiles quemaron persones consideraes herexes so la Inquisición medieval, incluyendo a Giordano Bruno. L'historiador Hernando del Pulgar, contemporaneu de los Reis Católicos, envalora que la Inquisición española quemaría na foguera a 2.000 persones escontra 1490 (tan solo una década dempués de que la Inquisición fuera instaurada nel país). thumb|Grupu de [[Vieyos creyentes en Rusia quemando xente na foguera en 1681.]] En 1790, Sir Benjamin Hammett introdució un proyeutu de ley ante'l Parllamentu pa poner fin a la práctica. Esplicó que l'añu anterior, como xérif de Londres, fuera responsable de la quema de Catherine Murphy, declarada culpable de falsificación, pero qu'él -y dexó la forca en primer llugar. Señaló que na situación xurídica imperante, él mesmu podría ser topáu culpable d'un delitu al nun cumplir col castigu llegal y, como nenguna muyer fuera quemada viva nel reinu dende faía más de cincuenta años, coles mesmes podíen ser topaos culpables toos aquellos entá vivos qu'ocuparen una posición de poder en cualesquier de les execuciones anteriores por quema. L'actu foi debidamente aprobáu pol Parllamentu y l'asentimientu real dau pol rei Jorge III.
Historia moderna
thumb|Inmolación d'una vilba [[hinduista, que se refundia a la pira del so home, según un grabáu de 1851.]] Nengún Estáu modernu lleva a cabo ejecución na foguera. Al igual que la pena capital, ta prohibida a tolos miembros del Conseyu d'Europa pol Conveniu Européu de Derechos Humanos. Nunca se practicó de forma rutinaria nos Estaos Xuníos y sía que non, la Corte Suprema regula los pelotones de fusilamiento n'Utah, ello ye que Wilkerson v. determinó que yera un castigu cruel y inusual.
Tamién se dieron casos de forma indireuta, por casu nun bombardéu: el de la ciudá alemana de Dresde polos aviones aliaos mientres la Segunda Guerra Mundial. Fueron más de seiscientos aviones los que bombardearon la indefensa ciudá causando más de 200.000 muertos. Morrieron quemaos, y los que se llanzaron al ríu esperando asina salvase morrieron pel agua calecida poles bombes incendiaries.
En Sulaymaniyah, Iraq, hubo 400 casos de quema de muyeres en 2006. Nel Curdistán iraquín, a lo menos 255 muyeres fueron asesinaes nos primeros seis meses de 2007.
Informóse'l 21 de mayu de 2008, qu'en Kenia una alteria quemara a siquier 11 persones acusaes de bruxería.
Hippopotamidae
Los hipopotámidos (Hippopotamidae) son una familia de mamíferos artiodáctilos que solo cunta con dos especies actuales, l'hipopótamu común (Hippopotamus amphibius) y l'hipopótamu pigméu (Choeropsis liberiensis).
Descripción
Los hipopotámidos son unos mamíferos grandes, de piernes curties, gordoses, y cuerpos en forma de barril. Tienen una cabeza grande, con una boca amplia y fueses nasales asitiaes a lo cimero del focico. Al igual que los gochos, tienen cuatro deos nel pie, pero a diferencia d'estos, utilicen tolos deos pa andar. Los hipopotámidos son ungulaos, pero, a diferencia de la mayor parte d'estos animales, nun tienen pezuñes y cunten nel so llugar con unes almadines de resistente texíu conxuntivo. El so estómagu tien trés cámares, pero nun son verdaderos rumiantes.
Les especies actuales son de piel lliso y escarecen tantu de glándules sebáceas como de glándules sudorípares. La epidermis ye relativamente delgada, polo que se deshidratan rápido n'ambientes secos. Les dos especies qu'esisten difierensobremanera, pola forma de les oreyes, les ceyes son muncho más pronunciaes nel hipopótamu común. L'hipopótamu común ye enforma mayor, yá que mide 1,50 metros hasta la cruz y 3,50 metros de llargor pa un pesu de 1,4 a 3,2 tonelaes, ente que l'hipopótamu pigméu solo mide 1 metru hasta la cruz y de 1,50 a 1,75 metros de llargor y un pesu de 170 a 275 kilogramos. La morfoloxía de les pates tamién ye distinta, los deos son más llargos pa la especie pigmea, que ta más afecha pa la marcha.
Tanto los incisivos como los caninos tipu caniles son de gran tamañu, anque los caninos (caniles) sían con muncho los más grandes, y dambos crécen-yos mientres tola so vida. Los dientes postcaninos son grandes y complexos, afechos pa mazcar la materia vexetal que conforma la so dieta. El númberu d'incisivos varia inclusive ente les mesmes especies, pero la fórmula dental xeneralmente ye: 2-3.1.4.3 / 1-3.1.4.3.
Historia evolutiva
Los hipopotámidos baxen de los antracotéridos, una familia d'artiodáctilos semiacuáticos qu'apaecieron nel Eocenu tardíu, y considérase xeneralmente que s'asemeyaben a hipopótamos pequeños o de cabeza estrecha. Más específicamente, los hipopótamos dixebrense de los antracotéridos en dalgún momentu mientres el Miocenu. N'apaeciendo los hipopotámidos, los antracotéridos entraron nuna fase de decadencia causada por una combinación de cambéu climáticu y competencia colos sos nuevos parientes, hasta que l'últimu xéneru, Merycopotamus, escastense mientres el Pliocenu Tempranu de la India.
Esistieron munches especies de hipopotámidos, pero na actualidá solo sobreviven dos: l'hipopótamu común (Hippopotamus amphibius) y l'hipopótamu pigméu (Choeropsis liberiensis). Son los postreros sobrevivientes de dos llinaxes evolutivos principales, los hipopótamos verdaderos y los hipopótamos pigmeos, respeutivamente; estos llinaxes posiblemente podríen ser consideraos subfamilies, pero les rellaciones ente ellos (amás de ser parientes abondo distantes) nun fueron resueltes.
Taxonomía
La sistemática y taxonomía utilizada sigue fundamentalmente la revisión de Boisserie (2005).
Serriera
Serriera ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Partíu Comunista Rumanu
El Partíu Comunista Rumanu (PCR) (en rumanu: Partidul Comunist Român) foi un partíu marxista-leninista de Rumanía, que gobernó'l país dende'l 30 d'avientu de 1947 hasta'l 22 d'avientu de 1989.
El partíu llamar na so fundación Partíu Comunista de Rumanía (Partidul Comunist din România), para en 1948, arriendes de la fusión con otros partíos d'izquierda, pasar a llamase Partíu de los Trabayadores Rumanos (Partidul Muncitoresc Român), y finalmente, dende 1965, llamóse Partíu Comunista Rumanu.
Historia
Foi fundáu en 1921 y ilegalizado pocu dempués, en xunetu de 1924, según les autoridaes por «infringir l'estáu de sitiu y poner el peligru la seguridá del Estáu». El partíu fomentó les revueltes llabradores en Besarabia frente a la brutal represión oficial. N'avientu de 1924, cuatrocientos militantes fueron arrestaos por tol país. En setiembre de 1925 ventiocho miembro de sindicatos d'izquierda fueron deteníos en Bucuresti.
Nes eleiciones de 1931, presentándose como la Unión de Llabradores y Trabayadores, llogró cinco escaños, toos en zones industriales del país, a pesar de ser Besarabia la rexón con fama de "zona comunista". En 1933, tres una fuelga de los trabayadores ferroviarios a la que'l Gobiernu respondió cola implantación de la llei marcial en delles ciudaes, el PCR y les sos organizaciones allegaes fueron de nuevu disueltos y doscientos de los sos miembros quedaron so arrestu.
Hasta'l final de la Segunda Guerra Mundial la so presencia ya importancia na vida política rumana yera insignificante, yá que apenes cuntaba con militantes. Sicasí, conformara una serie d'organizaciones: la Lliga del Trabayu, el Comité Nacional Antibélico, el Comité Nacional Antifascista y l'Asociación d'Amigos de la URSS, toes llegales sacante la postrera.
right|250px|thumb|El pueblu de [[Bucuresti saluda al Exércitu Coloráu na so entrada triunfal (31 d'agostu de 1944).]] Dempués de la lliberación soviética de Rumanía a la fin de la Segunda Guerra Mundial creció espectacularmente el so númberu de militantes. Asina, nes eleiciones de 1946 los comunistes lideraron una coalición de partíos d'izquierda que ganó les eleiciones, dexando casi ensin representación a los partíos políticos tradicionales.
En 1947 el primer ministru Petru Groza, que taba al mandu de un gobiernu qu'incluyía a comunistes, socialdemócrates y demás fuercies izquierdistes, obligó al rei Miguel I a abdicar y proclamó la República Popular de Rumanía, declarándose entós la unidá política de tolos partíos de la coalición gubernamental nel PCR, que pasó a ser el partíu guía dientro de la nueva sociedá socialista que se buscaba construyir.
right|250px|thumb|Gheorghiu-Dej, un mozu Ceaușescu y otros delegaos nel VI Congresu del PCR, celebráu en [[1948.]] Petru Groza dirixó como primer ministru'l país hasta que-y relevó nel cargu Gheorghe Gheorghiu-Dej en 1952, que yera yá xefe d'Estáu y secretariu xeneral del PCR dende 1947. Ésti dirixó'l Partíu y el país hasta la so muerte en 1965, con un estilu calificáu de "estalinista". Ente 1955 y 1961 el cargu de primer ministru foi ocupáu por Chivu Stoica, que sería asocedíu por Georghe Maurer.
En 1965 se elígió como secretariu xeneral del PCR y presidente de la República Popular a Nicolae Ceaușescu y caltúvose a Maurer como primer ministru hasta 1974. Depués asocediéron-y Manea Manescu (1974-1979), Ilie Verdet (1979-1982) y Constantin Dascalescu (1982-1989).
right|250px|thumb| Nicolae Ceaușescu n'[[agostu de 1968, dirixiéndose al pueblu rumanu y refugando la invasión soviética de Checoslovaquia.]] Na segunda metá de la década de 1960 y tola década de 1970 el PCR desmarcóse pasu ente pasu de la URSS y del Partíu Comunista de la Xunión Soviética (en parte pol sentimientu antirruso de Ceaușescu), entrando dacuando en confrontación con ellos.
Entrada yá la década de 1980, la oposición anticomunista afirmaba que'l PCR nun yera más qu'una ferramienta en manes del clan Ceaușescu y taba fondiáu ideológicamente nuna fe ciega nos miembros d'esa familia. Ceaușescu proclamóse Conducator (conductor) ya instauró un réxime onde se rindía cultu a la personalidá cultu a la so personalidá.
Si yá antes refugara la desestalinización impulsada por Nikita Khrushchov, tamién refugó los midíes de la perestroika y la glásnost aplicaes por Mikhaíl Gorbachov (dambos secretarios xenerales del PCUS). Esto últimu fixo a Ceaușescu merecedor de la Orde de Karl Marx, dada pola República Democrática Alemana en 1988 pol so defensa del marxismu.
En payares de 1989 celebróse'l XIV Congresu del PCR na Sala Palatului de Bucuresti, siendo ésti'l so últimu Congresu. Nesti Congresu reelixir a Nicolae Ceaușescu nes sos funciones de secretariu xeneral y aprobábase el so informe de xestión que plantegaba unos planes pa consiguir que Rumanía nel añu 2000 fuera unu de los países más desenvueltos del mundu.
Esta yera l'antoxana de lo que socedería en avientu, cuando la restauración capitalista terminó col réxime esistente, y executó a Elena y Nicolae Ceaușescu.
Organizaciones del PCR
El PCR dirixía la Unión de la Mocedá Comunista, organización de moces d'ente catorce y ventiséis años que'l so oxetivu yera formar los cuadros pal Partíu y ayudar na creación del home nuevu del socialismu. Esistía tamién la Organización de Pioneros, pa mozos d'ente 8 y 14 años, y que foi parte de la Unión de la Mocedá Comunista hasta 1966 (depués pasó a tar direutamente sol PCR). Pa los neños d'ente 4 y 7 años esistía la Ferres de la Patria, creada en 1976.
Otra organización de mases yera la Unión d'Asociaciones d'Estudiantes Comunistes de Rumanía (en rumanu: Uniunea Acomuñaţiilor Studenţilor Comunişti din Romania) y caña infantil d'ésta, la Unión d'Asociaciones Escolares de Rumanía (en rumanu:Uniunea Asociatiilor Elevilor din Romania).
Llista de Congresos del PCR
right|200px|thumb|Estampilla emitida en 1974 en conmemoración del XI Congresu del PCR.
Actualidá
Dellos antiguos altos cargos del periodu socialista ocuparon darréu responsabilidaes n'otros partíos. Asina Ion Iliescu (presidente de Rumanía dende 1992 hasta 1996 y dende 2000 hasta 2004), como otros munchos miembros del so partíu, el Partíu Socialdemócrata fueron miembros del PCR. Igualmente Cornelius Vadim Tudor, presidente y fundador del ultranacionalista Partíu de la Gran Rumanía, tamién foi miembru del PCR. Otros miembros del PCR tamién fundaron otros partíos de menor relevancia política.
El 19 de xineru de 1990 foi llevantada la prohibición del PCR y l'inxenieru Virgil Zbaganu intentó siguir l'actividá del partíu, lo que s'atayó pola so misteriosa muerte en 1992. De toes formes, la inscripción nel rexistru eleutoral d'un partíu comunista foi negada sol argumentu de la Llei de Seguridá Nacional de 1991 (cuestionada por ser inconstitucional). Recién el 27 de marzu de 2010 conformóse'l Comité de Reorganización del PCR, col xurista Petre Ignatencu como presidente y l'hestóricu dirixente comunista Gheorghe Apostol como presidente honorariu, que'l so oxetivu ye llograr restaurar el normal funcionamientu del partíu y atraer a quien fueron miembros del mesmu antes del 22 d'avientu de 1989 (día del derrocamientu de Ceaușescu).
Colombier-le-Cardinal
Colombier-le-Cardinal ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Soccia
Soccia ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Brosimum alicastrum
Brosimum alicastrum (ramón o ojoche) ye una especie botánica arbórea del xéneru Brosimum, de la familia de les Moraceae, división de les anxospermes, qu'inclúi nel xéneru los Ficus y les moreres. Ye endémica de Mesoamérica: dende Méxicu hasta Perú, pasando por Guatemala, El Salvador, Hondures, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, Guyana, Venezuela, Brasil, Bolivia, Colombia, Ecuador. Tamién s'atopa nes islles del Caribe: Cuba, Xamaica y Trinidá y Tobagu
Descripción
Esti árbol puede algamar los 45 m d'altor y 1 m de diámetru. Dizse que ta en peligru d'estinción.
Corteza acanalada, cilíndrica; con raigaños esternos de contrafuerte, dándo-y más soporte necesariu si'l so sistema radicular ye superficial; con cazumbre llechienta duce y pegañosa. Corteza esterna nidia, abuxada clara, madera acoloratao, con seición central amarellentada.
El frutu ye una drupa de 2 a 3 cm de diámetru, globosa con pericarpiu carnosu comestible de color verde amarellentáu cuando ta maureciendo y tirando a anaranxáu o coloráu cuando ta en sazón, de sabor y golor duce. La drupa contién xeneralmente una grana (más raramente, hasta tres granes por frutu, que son les llamaes nueces mayes). La grana ye cuasi esférica, de 1 a 2 cm de diámetru, con testa (piel) delgada de color castañu, y cotiledones verdes, gruesos y feculentos. Tostaes o cocíes tienen un sabor paecíu a les castañes. Molíes sirven pa faer una farina negro cola que se fai pan o tortielles galletes, sopes, tortitas, café y farina pa panqueques y atol. Puede preparse pasteles de diversos sabores, flanes, xelaos, pizzas, manxares y platos típicos. Toes riques en triptófanu, un aminoácidu esencial deficitariu en dietes basaes nel maíz.
Tamién se-y conoz col nome de Ramón.
Ecoloxía
Crez en Selves Mediana Subcaducifolia, Mediana Subperennifolia y n'Altes Subperennifolias y Altes Perennifolias, ente 20 y 1600 msnm; en Méxicu dende Nayarit escontra'l sur y dende Tamauilipas hasta'l sureste; floria ente 21 y 35°C. Comúnmente ye utilizáu como alimentu:; Les fueyes faen producir lleche; el latex ye melecinal; y el frutu con muncha proteína comestible. Delles vegaes, bianualmente, pierde la so xamasca, sobremanera en hábitats más grebos. En Guatemala esti árbol crez en tola Mariña Sur y la rexón Noroeste d'El Petén. Nel monte produz un bon forraxe pa les mules. Tolos animales d'estes selves alimentar de les sos fueyes y de los sos frutos. Nel pacíficu fructifica de xineru a marzu en Méxicu; y nel Golfu de Méxicu fructifica tol añu.
Madera
Tien duramen de color mariellu blancu o gris; y el color de la albura ye similar al del duramen.
Pesu específicu: 0,6–0,7 g/cm³
La so principal aplicación melecinal ye nel tratamientu d'afecciones de les víes respiratories, siendo'l asma el carecimientu pal cual úsase con mayor frecuencia.
Ye frecuente'l so usu nel tratamientu de problemes xinecolóxicos, como la infertilidad, na lactancia y pa regular la menstruación. Nestos casos prepara una fervinchu fechu cola corteza y alminístrase per vía oral.
Les muyeres que nun pueden dar de mamar a los sos fíos o producen poca lleche, tomen un fervinchu de 2 fueyes máximu como té ó entemecíu con atole. Non más dosis, porque provoca escesu de producción.
Taxonomía
Brosimum alicastrum describióse por Peter Olof Swartz y espublizóse en Nova Genera et Species Plantarum seu Prodromus 12. 1788. Brosimum columbianum S.F.Blake
Nomes del Brosimum alicastrum en Méxicu
Brosimum alicastrum ye conocíu por más de 50 nomes, munchos d'ellos de les llingües indíxenes en Méxicu, (maya, totonaco, mixteco, popoluca, etc.). Un nome bien utilizáu n'español "ramón" vien del verbu "esgamotar", que significa "cortar les puntes de les cañes" (Pardo-Tejeda y Sánchez-Muñoz, 1980). Los indíxenes del estáu de Chiapas, utilicen la so grana como sustitutu del maíz, cuando la collecha nun foi bona; con esta grana preparen tortielles y les fueyes tamién sirven p'alimentu de los sos animales.
El Salvador: Ojushte
Guatemala: oxté (quiché), iximché
Venezuela: Chara (oriente), charo mariellu (llanos)
Campeche: Ramón
Colima: Moj, Mojito, Mueyo, Mojote, Tlatlacôyic (Náhuatl).
Chiapas: Folia, Ajah, Ajach, Ash, Ahx, Mo, Mueyo, Moju, Motzoque, Muju, Tsotash, Tzotz, Mohe, Talcoite.
Durango: A-agl (tepehuano).
Jalisco: Capomo, Hairi, Mojote, Mueyo, Hairi-te (huichol).
Oaxaca: Juan Diego, Nazarenu y Samaritanu (Mariña d'Oaxaca), Ojite, Gueltzé (zapoteca), Tunumi.Taján (mixteco), Ojoche, Ojotzin, Oxotzin, Ramón, Lan-Felá (chontal), Ojocosochitl, Capomo,
Michoacán: Capomo, Uji, Uxo, Huje.
Nayarit: Capomo, Jauri (cora).
Puebla: Ojite (norte del estáu)
Quintana Roo: Ramón, Ramón del Micu, Ramón Coloriáu.
San Luis Potosí: Ojite.
Sinaloa: Apomo, Capomo.
Tabasco: Ox.
Tamaulipas: Ojite, Oxotzin.
Veracruz: Ojoche, Ojite, Capomo, Ju-Sapu y Ju-ksapu (rexón Totonaca del Tajín), ox, Oxitl, Oxotzín, Ojochi, Moj-Cují (en popoluca).
Yucatán: Choch, Osh, Ox, Ramón.
Honduras: Masico o Masica
Sotosalbos
Sotosalbos ye un conceyu d'España, na provincia de Segovia, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 23,92 km² con una población de 130 habitantes y una densidá de 5,43 hab/km².
Historia
thumb|Ilesia románcia de San Miguel thumb|left|Canecillos de San Miguel Tres la conquista de la Península Ibérica polos árabes, les tierres de Sotosalbos permanecieron mientres sieglos en tierra de naide, na franxa de terrén entendida ente los ríos Douru y Tajo, que sirvía como frontera muelle ente cristianos, al Norte, y moros, al Sur. Darréu y tres la meyora de los cristianos, estes tierres de Sotosalbos fueron donaes al obispáu de Segovia en 1116; donación que foi confirmada por Alfonsu I el Batallador en 1122, empezando de momentu a poblase'l llugar llamáu entós Sotis Albis. Pero dende 1247 yá se menta como Sotosalbos (sotos blancos).
Nel añu 1536 el cabildru segovianu vendió la propiedá a don Pedro de Zúñiga, pasando d'esta manera a depender del señoríu del marqués de Aguilafuente. La hestoria de Sotosalbos atópase tamién bien venceyada a Juan Ruiz, Arcipreste de Hita, que pol sieglu XIV menta a Sotos Albos nel Llibru de bon amor, citando'l so alcuentru nel Puertu de Malangosto cola serrana La Chata.
Ilesia de San Miguel
thumb|[[Ilesia de San Miguel (Sotosalbos)|Ilesia de San Miguel.]] thumb|left|Ilesia románica de Sotosalbos. Galería porticada. thumb|Ilesia románica de San Miguel sieglu XII en Sotosalbos
La ilesia de San Miguel ye una de les ilesies romániques más belles de la provincia de Segovia. Foi construyida nel sieglu XII.
Destaca la so galería porticada, típica d'esta zona, pola decoración y númberu de los sos capiteles.
GU Bootis
GU Bootis (GU Boo / GSC 02566-00776) ye una estrella variable de magnitú aparente media +13,1. Ye una binaria eclipsante que les sos componentes son estrelles de baxa masa; nun son munchos los sistemes conocíos d'estes carauterístiques —YY Geminorum, nel sistema Cástor, ye l'exemplu más notable—, siendo GU Bootis unu de los meyor estudiaos. Alcuéntrase naconstelación de Boötes a 434 años lluz del Sistema Solar. Los dos componentes de GU Bootis son nanes coloraes. Anque similares, nun son idéntiques; la estrella principal tien tipu espectral M1V y 3920 K de temperatura efectivo. El so radiu equival al 63% del radiu solar y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 65 km/s. Relluma con una lluminosidá igual al 8,2% de la lluminosidá solar y tien una masa de 0,61 mases solares.
La componente secundaria tien una masa igual al 60% de la del Sol y el so diámetru ye un 62% del d'ésti, rotando a una velocidá de siquier 58 km/s. Con una temperatura de 3810 K, la so lluminosidá asitiar ente'l 82 y el 85% de la que tien la so compañera. El sistema tien una lluminosidá en rayos X de 2,93 ± 0,2 erg/s, asemeyáu a la de YY Geminorum, y la so edá envalórase en 1000 millones d'años. El so periodu orbital ye de 0,48873 díes (11 hores, 44 minutos y 46 segundos) y mientres l'eclís el rellumu aparra 0,60 magnitúes.
Julio Lozano Díaz
Julio Lozano Díaz foi un contable, políticu y el cuarentenu presidente de la república d'Hondures ente los años 1954 a 1956, tres l'arrenunciu del presidente doctor Juan Manuel Gálvez.
Biografía
Julio Lozano Díaz, nació na ciudá de Tegucigalpa, el 27 de marzu de 1885. Los sos padres fueron Julio Lozano Traviesu y Josefa Díaz Gónzales. Casóse con Laura Vigil Lozano.
Formación llaboral
Lozano Díaz foi un Peritu Mercantil y Contador Públicu lo que-y valió un puestu na Rosario Mining Company de San Juancito mientres los sos años formativos. Foi "unu de los homes que nel escalafón del serviciu alministrativu, ocupó casi toles posiciones burocrátiques quitando les del ramu d'educación pública."
De mozu empecipióse emprestando los sos servicios nel ramu de Facienda. Depués convirtióse n'Alministrador de Rentes, Alministrador d'Aduana, sub-secretariu y dempués secretariu d'estáu nel despachu de Facienda y Creitu Públicu. Amás desempeñó les carteres de Rellaciones Esteriores, Gobernación, Xusticia, Sanidá y Beneficencia Pública, Fomentu, Agricultura y Trabayu. Nel serviciu diplomáticu, cumplió misiones importantes siendo Embaxador en Washington D. C..
Desempeñóse como alministrador xeneral y xerente de la empresa de tresportes terrestres Dean y alministrador de rentes y aduanes de Puerto Castilla, La Ceiba y Tela. Vicepresidente del Congresu Nacional d'Hondures en 1933. Ministru d'Economía, Facienda y Creitu Públicu mientres l'alministración de Tiburcio Carías Andino. Ministru de Rellaciones Esteriores de 1937 a 1938.
Espertu negociador nel manexu de la delda colos tenedores de bonos ingleses del Ferrocarril Nacional d'Hondures interoceánico, contraida mientres l'alministración del Presidente Xeneral José María Medina. Vicepresidente de la República y Ministru de Gobernación, Facienda, Fomentu, Sanidá y Trabayu mientres l'alministración de Juan Manuel Gálvez (1949-1954). Fundador del Partíu Unión Nacional (PUN).
Antecedentes
El PLH tamién llogró la mayoría na llexislatura. Sicasí, so les lleis d'Hondures, yera necesariu llograr una mayoría pa ser escoyíu presidente. Villeda Morales quedó curtiu d'esa mayoría por unos 8,000 votos. L'escenariu taba llistu pa una repetición del paru que xeneró la eleición de 1954. La constitución riquía, de primeres, que dos tercios de los miembros de la nueva llexislatura teníen de tar presentes y votar pa escoyer a un presidente y, de segundes, que'l vencedor tien de recibir dos tercios de votos de la llexislatura. Pa complicar entá más les coses, Gálvez dir a Miami supuestamente pa recibir tratamientu médicu, anque delles fontes aseguren qu'esti a cencielles fuxo del país, dexando'l gobiernu en manes del vicepresidente Julio Lozano Díaz.
Incapaz de reconciliar les sos diferencies y non dispuestos a aceptar Villeda Morales como presidente, los diputaos del PNH y MNR boicotiaron l'asamblea llexislativa, produciendo una crisis constitucional. Esa Constitución axustaba qu'en casu de bloquéu del Congresu correspondía-y a la Corte Suprema de Xusticia escoyer al presidente. Pero los miembros de la corte, yeren persones nomaes por Carías, por esta razón, el PLH oponer a tal cursu d'aición.
Nesta coxuntura, Lozano Díaz de secute suspendió la llexislatura y anunció qu'actuaría como presidente hasta nueves eleiciones. Lozano Díaz declaró que diba formar un gobiernu d'unidá nacional con miembros del gabinete tomaes de tolos grandes partíos y recibió promeses de sofitu de los trés candidatos nes eleiciones de 1954. Nel so discursu del 6 d'avientu anuncio qu'él "actuaría como un sol magníficu, qu'a toos alluma y a naide quema." D'alcuerdu al historiador Longino Magüeta: "De primeres tou foi harmonía ente les fuercies que se partieron el poder político de la Nación." Lozano Díaz, el 10 d'avientu de 1954 proclamóse Xefe d'Estáu, eslleió'l Congresu Nacional d'Hondures y reemplazar por un Conseyu Consultivu d'Estáu.
Alministración de Lozano Díaz
Lozano Díaz empezó'l so periodu como presidente con una amplia base de sofitu que erosionaron rápido. Dio a conocer un ambiciosu plan de desenvolvimientu a ser financiaes por préstamos internacionales y l'aumentu d'impuestos. Un Conseyu d'Estáu, encabezáu por un miembru PLH, pero incluyíos los miembros de los trés principales partíos, foi nomáu pa reemplazar el congresu suspendíu hasta qu'una asamblea constituyente fora escoyida pa escribir una nueva constitución.
De dalguna forma, Lozano Díaz caltuvo'l programa de reforma de los años anteriores, dando asina continuidá a l'alministración Gálvez. Estendióse'l votu a les muyeres el 25 de xineru de 1955 ya introducióse una Carta Fundamental de Garantíes del Trabayu en 1955, que tomo práuticamente tolos aspeutos de les rellaciones llaborales dende'l salariu mínimu hasta la negociación coleutiva.
Nel mesmu añu, diose un conseyu nacional económicu dempués pasu a convertise nel Conseyu Cimeru de Planificación Económica (CONSUPLANE). esti organismu foi fundáu p'apurrir les bases de la planificación económica ante l'Alianza pal Progresu, condición necesaria pal accesu a desembolsos d'ayuda económica.
El 31 d'avientu de 1955 el Xefe de Estado Julio Lozano Díaz, dende la so residencia de Villa Roy dirixióse a la nación por aciu una emisión de radio, rematando asina un añu caóticu y afirmando, los siguiente nel so discursu: "...Gran parte del nuesu pasáu políticu tien enforma de la maldición de les dos ciudaes destruyíes y por lo mesmo tenemos d'escaecelo. Nun volvamos la mirada escontra tras."
Lozano, sicasí, llueu dexó claro que nun tenía nenguna intención d'apurrir el poder n'eleiciones llibres, entamó'l so propiu partíu (Partíu Unión Nacional, o PUN) y cuntó col sofitu de les compañíes bananeras y "la burguesía disidente del partíu nacional." Lozano llindo les actividaes d'otros partíos políticos y, en xunetu de 1956, Villeda Morales y otros líderes PLH fueron arrestaos y llevaos de sópitu nel exiliu. Unes selmanes más tarde, el gobiernu entartalló un llevantamientu de 400 soldaos na capital. La opinión pública, sicasí, taba convirtiéndose cada vez más contraria al presidente, y los rumores de la so inminente cayida empezara a circular.
Golpe d'estáu y muerte
El 21 d'ochobre, les fuercies armaes, dirixíes pol direutor de la Escuela Militar, Xeneral Roque J. Rodríguez, el comandante de la Fuercia Aérea, Coronel Héctor Caraccioli y pol Mayor ya inxenieru, Roberto Gálvez Barnes, fíu del ex-presidente, derrocaron a Julio Lozano Díaz y establecieron una xunta militar pa gobernar el país.
Esti golpe marcó l'entamu de la 'intervención direuta del exércitu na vida política del país.' Coles mesmes, per primer vegada, les fuercies armaes actuara como una institución y non como'l preséu d'un partíu políticu o d'un líder individual.
Los nuevos gobernantes representaben a los elementos más nuevos, más nacionalistes y reformistes del exércitu. Toos ellos fueren productu de la profesionalización del exércitu lleváu a cabu nes décades de 1940 y 1950. La mayoría recibiera dalgún tipu de formación militar por asesores militares norteamericanos, yá sía n'Hondures o nel estranxeru. D'esta manera empezó lo que nes próximes décades seria l'empiezu del intervencionismu militar en de la política hondureña.
Julio Lozano Díaz y la so esposa, fueron exiliaos, partiendo escontra la ciudá de Miami, nos Estaos Xuníos d'América, onde a los pocos meses morrió en dolor d'abandonu y de soledá.
Muséu Villa Roy
La so vilba, la señora Laura Vigil de Lozano, donaría al estáu una casona d'arquiteutura italiana renacentista, dichu edificiu tendría la finalidá en 1974 de convertise en Muséu Villa Roy güei renombráu como Muséu d'Historia Republicana Villa Roy que cuntaba con una innumberable coleición d'oxetos a partir d'entamos del sieglu XX.
Sisyrbe
Sisyrbe rustica, ye una especie d'araña araneomorfa de la familia Linyphiidae. Ye l'únicu miembru del xéneru monotípicu Sisyrbe.
Distribución
Alcuéntrase nel nordeste d'Estaos Xuníos.
Colombier-le-Jeune
Colombier-le-Jeune ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Christopher McDonald
Christopher McDonald ye un actor d'Estaos Xuníos. Ye conocíu por interpretar personaxes sobeyosos o villanos, y por participar en numberoses películes dende'l so debú en 1980; incluyendo Thelma & Louise, Quiz Show, The Perfect Storm, Requiem for a Dream, Happy Gilmore, Spy Kids 2 y Superhero Movie.
Vida privada
McDonald nació na ciudá de Nueva York, fíu de Patricia, una profesora d'enfermería y axente inmobiliaria, y James McDonald, un educador. Crióse en Romulus, Nueva York, y graduóse nel Hobart College de Geneva, Nueva York, onde foi miembru de la fraternidá Kappa Alpha Society. McDonald ta casáu con Lupe Gidley y tienen cuatro fíos: Jackson Riley (n. 1990), Hannah Elizabeth (n. 1993), Rosie (n. 1996) y Ava Catherine (n. 2001).
Carrera
El nome de McDonald figuró en numberoses películes y series de televisión, de cutiu como actor de repartu ya interpretando personaxes antagónicos. Nel cine tuvo papeles en películes como Breakin', Grease 2, The Boys Next Door, Thelma & Louise, Grumpy Old Men, Quiz Show, Flubber, The Faculty, The Perfect Storm, House Arrest, Dirty Work, American Pie 5: The Naked Mile, Broken Flowers y Spy Kids 2: The Island of Lost Dreams. Interpretó a Ward Cleaver na versión filmica de Leave It to Beaver y al famosu comentarista de baseball Mel Allen en 61*. En 1994 protagonizó la cinta Terminal Velocity interpretando a un agresivu gangster rusu, xunto a Charlie Sheen.
En televisión, amás de roles habituales nes series Family Law, North Shore, Veronica's Closet, Good Advice y Harry's Law, McDonald apaeció como convidáu en Cheers, Riptide, Knight Rider, The Sopranos, Psych, Home Improvement, Las Vegas, la franquicia de Law & Order, Stargate Universe y Star Trek: The Next Generation como'l teniente Richard Castillo nel episodiu "Yesterday's Enterprise" de la tercer temporada. Tamién personificó a Joe DiMaggio na serie orixinal de ESPN The Bronx Is Burning.
Morokulien
Morokulien ye un llugar con un espaciu de seis hectárees na frontera ente Noruega (conceyu de Eidskog) y Suecia (Eda Conceyu). [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Morokulien&params=59.930760_N_12.241150_E_] El nome Morokulien provién del programa radiofónicu "Över alla gränser" quien punxo nome al llugar como  Morokulien en 1959 y asina-y quedó. miniaturadeimagen|Monumentu en Morokulien El so nome compónse de pallabres noruegues y sueques para (moru y kul, respeutivamente).
Oficina de turismu local
La oficina de turismu local esta na frontera ente Noruega y Suecia. la llinia divisoria foi marcada nel techu y el pisu. La frontera puede ser cruciada ensin un pasaporte.
Cinclosoma punctatum
El tordu falpayar enllordiáu (Cinclosoma punctatum) ye una ave endémica d'Australia. Perteneciente a la familia Cinclosomatidae, puebla selves tropicales y subtropicales.
La Joyosa
La Joyosa ye una llocalidá y conceyu d'España, na provincia de Zaragoza, Comunidá Autónoma d'Aragón.
Situación xeográfica
La Joyosa ye un conceyu asitiáu a 20 km de Zaragoza que cunta con dos nucleos de población, La Joyosa y Marlofa (antigües dos finques de la baronía).
La situación xeográfica del términu municipal de La Joyosa, nel sector central de la Depresión del Ebro y el so allugamientu respeuto al ríu Ebro, configura'l nucleu urbanu como un mediu rural integráu nel área metropolitana de Zaragoza. Ye'l paisaxe agrario de regadío el que predomina nel conceyu. La güerta col so valor granible, económicu y social, constitúi un ricu heriedu cultural y paisaxista, que se trata de protexer ya integrar na planificación urbanística.
Historia
La Joyosa, llamada d'antiguo Pinillo, perteneció mientres la Edá Media al Monesteriu de Veruela, pasando nel sieglu XV a ser señoríu secular, hasta 1834, cuando crea'l so Conceyu.
L'orixe y evolución del so topónimu dexa establecer la siguiente enumeración de nomes colos que se conoció a la llocalidá a que nos referimos: mientres la Edá Media llamóse Pinillo y en 1543 entá se denominaba asina. Hai que llegar al sieglu XVI pa topar el nome actual, primeru Joyosa hasta 1646, y a partir d'ende La Joyosa, nome col que se conoció hasta güei.
Antonio Ubieto (1972) identificaba la población de Pinillo con un pobláu desapaecíu xunto a Torres de Berrellén. Pero Isabel Falcón asegura que pudo comprobar que'l llugar de la Joyosa ye'l mesmu que na Edá Media llamóse Pinillo, según un protocolu del sieglu XV. Esti fechu queda constatáu nel llibru rexistro de Veruela, nel que diz: "El llugar de la Joiosa, llamóse d'antiguo Pinillo, que ta asitiáu na vera de ríu Xalon ente Marran, Torres, Verrellen y Mezlofa.
Según Guitart Aparicio, La Joyosa toma'l nome d'una de les espaes del Cid, anque según dellos historiadores tamién se dio esti nome a les de Roldán, Carlomagno y otros. Como s'esprende de les referencies documentales hestóriques consultaes, La Joyosa foi una población de señoríu mientres tola so hestoria. Primero perteneció al Monesteriu de Veruela y depués, yá nel sieglu XV, pasa a ser señoríu secular hasta dómina contemporánea. Foi la cabeza de la Baronía creada en 1425, a favor de los Ferrera, dempués perteneció a los Belvis, marqueses de Bèlgida y dende 1838 a los López Quílez, integrándose na casa ducal de Medina de les Torres. Con al respeutive de la so evolución alministrativa y les estructures fiscales nes que s'integró, La Joyosa perteneció a la Sienda de Tarazona (1646), Correximientu de Zaragoza (1711-1833) y, partir de 1834 cuenta con conceyu propiu.
Integrar nel partíu xudicial de Zaragoza nel sieglu XIX. No relativo a los sos habitantes y l'evolución demográfica esperimentada pola llocalidá a lo llargo de la historia, cabo señalar qu'en 1495, el llugar de La Joyosa (Pinillo) cuntaba con tres fuegos.
En 1543 había tres fuegos entá. Los moriscos poblaron el llugar eleváu númberu hasta que se decretó la so espulsión, qu'afectó a 18 cases, 5 individuos y 90 persones. Tuvieron que trescurrir dos sieglos pa recuperar esa población. Mientres los sieglos XVII y XVII, contabilícense 16 fueos en 1646, 13 vecinos con un total de 17 cases habitaes en 1718, y 17 vecinos en 1776, 13 vecinos en 1722 y en 1787, 43 vecinos en 1797. Yá a mediaos del sieglu XIX había en dichu llugar 26 cases, 21 vecinos y 98 almes.
Llugares d'interés
Arte: Palaciu del Barón de La Joyosa. Ficheru:Casa_baronia_la_joyosa.jpg
Ilesia Parroquial de La Joyosa. Ntra. Sra. del Puig. Ficheru:Iglesia_lajoyosa.jpg
Colombier-le-Vieux
Colombier-le-Vieux ye una comuña francesa del departamentu d'Ardèche, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cinclosoma cinnamomeum
'''Cinclosoma cinnamomeum ye una especie d'ave na familia Cinclosomatidae.
Ye una especie ente medianu a pequeña propia de les zones grebes, endémica d'Australia. Habita nes rexones grebes y semiáridas del centru d'Australia.
Descripción
La zordala canela mide unos 20 cm de llargu, y pesa hasta 50 gramos cuando adulta. Los machos carauterizar pola so ceya blanca, cara negra y una ancha franxa blanca a entrambos llaos del so gargüelu negru. La parte cimera del so cuerpu ye color ablondu-canela con manchitas blanques blanques na parte cimera del so pechu y una ancha franxa negra embaxo. Les plumes esteriores de la so cola son negres con puntes blanques. Les femes tienen carauterístiques similares anque daqué más apagaes con un gargüelu y ceya blancucies. La parte cimera del so pechu ye gris y nun tener franxa negra per debaxo del mesmu. Los exemplares xuveniles tienen les mesmes marques que los machos pero pueden tener una franxa nel pechu. La so llamada ye bien aguda.
Mary Elizabeth McDonough
Ye conocida por interpretar a Erina Walton en The Waltons, xunto a Ralph Waite, Michael Learned, Richard Thomas, Will Geer y Ellen Corby.
En 1988, casóse con Rob Wickstrom, con quien tien una fía, Sydnee. La pareya divorcióse en 1996. Ella sufre de lupus eritematoso, qu'atribuyó a fugues de los implantes mamarios de silicona. Na década de 2000, tornó a la televisión, como estrella convidada en series como Boston Legal y Les aventures de Christine. McDonough tuvo n'esposiciones internacionales como Get Focused Radio con Kate Hennessy. Puede vése-y n'internet nel show Mcdougall MD, como parte de les emisiones de la rede TBN.
Sollacaro
Sollacaro ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Threskiornithinae
Los tresquiornitinos (Threskiornithinae) son una subfamilia d'aves pelecaniformes de la familia Threskiornithidae, conocíes popularmente como ibis, pallabra proveniente del griegu, que de la mesma provién del hîb del exipciu antiguu.
Tienen el pescuezu llargu y el picu curvado escontra baxo, y de normal aliméntense en grupu, sondiando la folla pa llograr la comida, de normal crustáceos. La mayoría nidifica n'árboles, de cutiu con espátules o garces.
Según el folclor, la ibis ye'l postreru animal que s'abeluga antes d'un furacán, y el primeru en remanecer dempués del pasu de la nube. La ibis yera oxetu de veneración relixosa nel antiguu Exiptu; particularmente acomuñáu col dios Dyehuty (Thot).
Xéneros y especies
La subfamilia Threskiornithinae inclúi 26 especie en 12 xénerus:
Sotta
Sotta ye una comuña francesa del departamentu de Córcega del Sur, na rexón de Córcega. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Microhexura
Microhexura ye un xéneru d'arañes migalomorfas de la familia Dipluridae.
Llista d'especies
Según "The World Spider Catalog 11.5":
Xuso Jones
Biografía
Estudió Turismu na UCAM. Dar a conocer al traviés de redes sociales mientres realizaba versiones de cantares y xubía temes propies. El so videu cantando'l pidíu nel micrófonu del McAuto tuvo más de seis millones cuatrocientes mil visites, y la so repercusión dexó-y grabar un anunciu con McDonald's. Ente los sos versiones atópase una del cantar Llei de Newton del álbum Bela y los sos Moskitas Muertes de Beatriz Luengo onde la mesma cantante participó.
Darréu viaxó a Los Angeles y grabó trés singles y un videoclip. La publicación de Buy the DJ a round asitió-y nel númberu 5 de la llista iTunes. Darréu publicó Celebrating Life. Dambos singles pasaron a formar parte del so primer álbum Part 1.
La so popularidá creció en siendo telonero de Justin Bieber, darréu de Selena Gomez, y de Jessie J, n'España La xubida de la so popularidá tamién se debió a la so participación na tercer edición del programa Tu cara me suena, quedando en tercer posición na final, de la cadena de televisión española Antena 3. A finales de 2013 publicó'l single Megaphone.
En 2014, participó nel concursu Tu cara me suena Mini como padrín d'Abril, que ganó la edición; ellí amosó distintos rexistros musicales, incluyendo falsetes.
Tamién participó nel Coca Cola Music Experience de Madrid, festival patrocináu por Los 40 Principales.
El 29 d'avientu de 2015, RTVE anuncia que Xuso Jones ye unu de los 6 candidatos pa representar a España nel Festival del Cantar d'Eurovisión que va tener llugar n'Estocolmu en mayu de 2016. Competía contra los otros 5 aspirantes (María Isabel López, Barei, Electric Nana, Maverick y Salva Beltrán) nuna gala televisada (Oxetivu Eurovisión), emitida'l 1 de febreru de 2016. El 19 de xineru, selmanes antes de la gala, dar a conocer les meyores de los cantares, dando a conocer el títulu del so cantar, Victorious, y un fragmentu d'ella. Xuso Jones quedó segundu n'Oxetivu Eurovisión, y ganó Barei.
Cabu de la Roca
El cabu de la Roca (cabu da Roca) ye'l cabu asitiáu nel puntu más occidental del Portugal continental y, por tanto, de la península ibérica, d'Europa continental y d'Eurasia. Yera conocíu polos romanos como Promontorium Magnum, y mientres la era de la navegación a vela como la Roca de Lisboa.
El poeta Luís de Camões definió'l cabu da Roca como'l llugar «onde la tierra acaba y el mar empieza» (onde a terra acaba e o mar começa).
GX Geminorum
GX Geminorum (GX Gem / HD 263139) ye una estrella variable na constelación de Xéminis asitiada a unos 2180 años lluz del Sistema Solar. El so rellumu varia ente magnitú aparente +10,90 y +11,50. La so condición de variable afayóse por Cuno Hoffmeister dende'l Observatoriu de Sonneberg.
GX Geminorum ye una binaria eclipsante compuesta por dos estrelles blancu-marielles de tipu F7V. Dambes son bien asemeyaes, con temperatures efectives de 6195 K pa la componente principal y 6165 K pa la secundaria. La primera ye un 49% más masiva que'l Sol y tien un radiu de 2,33 radios solares. Relluma con una lluminosidá 7,2 vegaes mayor que la lluminosidá solar y, dientro de la evolución estelar, ta abandonando la secuencia principal. El so acompañante tien una masa de 1,47 mases solares y el so radiu ye 2,24 vegaes más grande que'l del Sol. Un 9% menos lluminosa que la primaria, ye 6,5 vegaes más lluminosa que'l Sol. Dambes xiren sobre sigo mesmes con una velocidá de rotación proyeutada de 29 km/s. La metalicidá d'esta binaria ye comparable a la solar ([Fe/H] = -0,10) y la so edá envalórase ente 2500 y 2750 millones d'años.
Anque primeramente pensóse que'l periodu orbital del sistema yera de 1,35 díes, güei considérase que'l so verdaderu periodu ye de 4,04 díes. El semiexe mayor de la órbita ye de 15,3 radios solares o 0,07 UA. Nel eclís principal el rellumu de la estrella aparra 0,60 magnitúes ente que nel secundariu l'amenorgamientu de rellumu ye de 0,40 magnitúes.
Thomas McDonell
Thomas Hunter Campbell McDonell ye un actor d'Estaos Xuníos. Pasó los primeros años de la so vida en Manhattan, na ciudá de Nueva York. Fíu de Joan, una escritora, y de Terry McDonell, editor de la revista Sports Illustrated; Thomas tien un hermanu llamáu Nick, que ye escritor. Estudió nun internáu en Andover (Massachusetts) y de siguío asistió a la Universidá de Nueva York. La so carrera frente a les cámares ye abondo recién. Ye meyor conocíu por interpretar a Jesse Ritchter na película de Walt Disney Pictures, Prom. Ye'l guitarrista y vocalista de la banda Moon. Actor na serie The 100
Carrera
En 2008 debutó per primer vegada nes cámares, na película d'aición protagonizada por Jackie Chan y Jet Li, El reinu prohibíu, onde interpretó a un mozu delincuente llamáu Southie. En 2010 participó so la direición de Joel Schumacher y protagonizada por Chace Crawford, Twelve, que ta basada na novela del so hermanu Nick McDonell. Esi mesmu añu pudo vése-y nel programa de televisión Law & Order como Eddie Boyle. En 2011 realizó'l so primer rol protagonista xunto a Aimee Teegarden na película empobinada por Joe Nussbaum, Prom de Walt Disney Pictures. Apaeció nel capítulu seis de Made in Hollywood como convidáu. En 2012 apaeció en dos proyeutos Fun Size como Aaron Riley xunto a Victoria Justice y en Dark Shadows de Tim Burton nel qu'interpretó al mozu Barnabas Collins, papel interpretáu por Johnny Depp, sicasí nun apaez na película. Amás apaeció en cuatro episodios de Suburgatory como Scott Strauss.
Una de los cantares de la banda Moon, "Time Stand ", forma parte de la Banda Sonora de la película Prom.
Circe Rodríguez
Circe Isabel Rodriguez Estrada foi una escritora, poeta y activista política guatemaliana.
Cinclus leucocephalus
Son astutos y difícilmente cayen nes redes de neblina, xeneralmente van en pareyes en busca d'alimentu atopao a veres de los ríos. De comportamientu curiosu, prefieren ver al observador.