cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Delias aganippe
Descripción
El so valumbu ye de 60 a 70 mm, les canesbes aliméntense de exocarpos de les especies de los xéneros Santalum y Amyema.
Distribución
Esta especie de caparina ye endémica d'Australia.
Windows XP
Microsoft Windows XP (Windows Experience) ye una versión de Microsoft Windows, foi'l más avanzáu de la compañía Microsoft y llanzóse al mercáu'l 25 d'ochobre de 2001. N'agostu de 2012, tenía una cuota de mercáu de 46,33%, y foi superáu por Windows 7 que yá tenía un 46,60% de la cuota de mercáu. N'avientu de 2013, tenía una cuota de mercáu de 500 millones d'ordenadores. Les lletres "XP" provienen de la pallabra esperiencia (eXPerience n'inglés). El so nome clave inicial foi Whistler.
Freehold Borough
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Lisa Ann Walter
Primeros Años
Walter nació na zona rural de Pennsylvania, creciendo nos suburbios de Maryland, cerca a Washington, D.C.. Eventualmente estudió arte dramáticu na Universidá Católica d'América, onde llogró'l títulu de grau n'artes, empezando a apaecer en delles obres teatrales de la rexón.
Walter camudar a Nueva York onde tuvo performances en concursos nocherniegos en dellos clubes reconocíos de comedia. Casóse y convirtióse en madre a los 24 años, pero llueu tuvo audiencies, teniendo que trepar coles perspectives de crianza del so fíu, la so vida doméstica y les xuntes sociales.
Carrera
Depués de cinco años de trabayar en comedies en vivu, foi llevada pa dirixir el so propiu programa de comedies en Fox Network, que'l so nome yera My Wildest Dreams, siguíu pol programa Life's Work en ABC, que foi creáu y protaginizado por ella mesma. Walter foi aclamada pola crítica al co-conducir la serie televisivia Breaking News na canal Bravo y Emeril, pola cadena NBC.
On the feature side, in addition to Bruce Almighty (2003) and Shall We Dance (2004), Walter received rave reviews co-starring in the hit Disney filme The Parent Trap (1998). Na remake del clásicu orixinal, ella apaez como l'añada de la fía de Dennis Quaid. Prior to that, Walter played Whoopie Goldberg's tarty sidekick Claudine in Eddie (1996).
A empiezos de 2007 Walter fixo'l papel de Mabel, una barman, na novela Watch Over Me. Agora ella ye xuráu nel reality show pa la Televisión The Next Best Thing, un show qu'escueye a los meyores improvisadores d'Estaos Xuníos.
Windows XP
Dispón de versiones pa dellos entornos informátiques, incluyendo pa los PC domésticos o de negocios, amás d'equipos portátiles, "netbooks", "tabletas" y "centros multimedia". Socesor de Windows 2000 xunto con Windows ME, y antecesor de Windows Vista, ye'l primer sistema operativu de Microsoft empobináu al consumidor que se constrúi con un nucleu y arquiteutura de Windows NT disponible en versiones pa plataformes de 32 y 64 bits.
Desenvolvimientu
El desenvolvimientu de Windows XP parte dende la forma de Windows Neptune. Windows XP desendolcóse en pocu más de 18 meses, dende avientu de 1999 hasta agostu de 2001. Windows XP llanzóse'l 25 d'ochobre de 2001.
Mientres la década de 1990, Microsoft producía dos llinies separtaes de sistemes operativos. Una llinia taba dirixida a los ordenadores domésticos basada nun nucleu MS-DOS y representada por Windows 95, Windows 98 y Windows Me, ente que la otra, basada nun nucleu "NT" y representada por Windows NT y Windows 2000, taba pensada pal mercáu corporativu y empresarial ya incluyía versiones especiales pa sirvidores. Windows XP implicó la fusión de dambes llinies nun sistema operativu únicu basáu dafechu na arquiteutura NT y cuntando cola funcionalidá y compatibilidá de la llinia doméstica; con él, desanicióse definitivamente'l llastre de seguranza y estabilidá qu'arreyaba llevar el códigu del yá obsoletu MS-DOS xunto col sistema operativu.
Interfaz
Windows XP ufierta una nueva interfaz gráfica, denomada Luna. El menú Entamu y la capacidá d'indexación de los direutorios de Windows reaxustáronse, y amestáronse otros efeutos visuales, incluyendo: Windows XP analiza l'impautu del funcionamientu d'efeutos visuales y per aciu d'esto determina si tien o non dexalos, pa evitar que la nueva funcionalidá peracabe recursos en forma escesiva. Los usuarios pueden modificar más estos axustes pa requisitos particulares. Dellos efeutos, tales como entemez alfa o (tresparencia), son dirixíos dafechu a munches tarxetes de videu más nueves. Sicasí, si la tarxeta gráfica nun ye capaz, el funcionamientu puede vese amenorgáu sustancialmente y Microsoft encamienta la carauterística d'apagáu manual. Windows XP amiesta la capacidá pal usu "d'estilos visuales” pa camudar la interfaz gráfica. Sicasí, los estilos visuales son roblaos per aciu criptografía por Microsoft pa funcionar. L'estilu Luna ye'l nome del nuevu estilu visual por defectu de Windows XP pa máquines con más que 64 MB de RAM. Luna refierse namái a un estilu visual particular, non a toles nueves carauterístiques de la nueva interfaz d'usuariu de Windows XP na so totalidá. Pa usar estilos visuales ensin roblar, munchos usuarios usen software como por casu StyleXP de TGTSoft o WindowBlinds de Stardock. Dellos usuarios “modifiquen” el ficheru de uxtheme.dll qu'acuta la capacidá d'utilizar estilos visuales, creáu pol públicu polo xeneral o l'usuariu. Aínda asina, munchos desconocen que Microsoft creó un par de "temes oficiales” que nun foron incluyíos colos anovamientos nin colos SP: Zune y Royale/Royale Noir). Estos dos temes tán roblaos por Microsoft y puen usase ensin necesidá de modificar nengún ficheru nin instalar software complementariu.
El papel tapiz por defeutu, ye una fotografía.png d'un paisaxe en valle de Napa (California), con llombes verdes y un cielu azul con estratocúmulos y nubes cirros. Esisten delles utilidaes de terceros qu'apurren centenares de diversos estilos visuales. Arriendes, Microsoft creó'l tema denomáu "Energy Blue", qu'incluyóse cola edición Media Center 2005 de Windows XP y tamién llanzóse pa otres versiones de Windows XP. El tema clásicu de les ventanes ye estensamente popular (por cuenta de la familiaridá coles versiones anteriores de Windows como Windows 98 y Windows ME.), sicasí les "ventanes clásiques” utilicen la mesma interfaz que l'otru tema estándar de Windows XP y nun afecten el funcionamientu.
Villers-Vaudey
Villers-Vaudey ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Windows XP
Programa de Ventayes de Windows Orixinal (WGA)
El sistema Windows Genuine Advantage #instalar cola actualización KB892130 y verifica si la copia de Windows ye orixinal; lo cual dexa aportar a les actualizaciones de productos y seguridá de Microsoft.
Windows non Orixinal
Si la clave de productu nun ye Orixinal o Xenuina Windows esplega ventanes d'alvertencia que soliciten al usuariu qu'adquiera una llicencia válida de Microsoft ya instala un iconu a llau del reló na barra de xeres. Amás l'escritoriu vuélvese negru y si nun se valida'l sistema non podrá descargase software o programes de Microsoft tales como Windows Media Player 11, Windows Defender, ente otros. Sicasí, esta proteición de Windows nun ye malo de burllar y ensame d'usuarios en tol planeta utilicen versiones non xenuines de Windows XP ensin nengún problema.
Service Packs
Cada ciertu tiempu, Microsoft distribúi paquetes denominaos Service Packs (Paquetes de serviciu). Nellos inclúyense #meyora y actualizaciones, amás d'aplicaciones nueves colos que s'ameyora la seguridá del sistema operativu. De siguío detállense los Service Packs qu'apaecieron pa Windows XP:
Service Pack 1
El soporte de Windows XP Service Pack 1 remató'l 10 d'ochobre de 2006.
Service Pack 2
El 6 d'agostu de 2004 llanzó'l SP2, qu'incluyía toles correiciones de los errores atopaos nel SP1, amás de delles novedaes, centraes sobremanera en dar mayor seguridá al sistema operativu. Estes novedaes son: Según la Direutiva de Ciclu de Vida de Productos, Microsoft retiró'l soporte de Service Pack 2 el 13 de xunetu de 2010.
Service Pack 3
Windows XP Service Pack 3 ye una (SP3) build 5512 RTM foi llanzáu pa fabricantes el 22 d'abril de 2007, y al públicu polo xeneral, al traviés del Centru de descargues de Microsoft y Windows Update, el 6 de mayu de 2008. Les carauterístiques xenerales fueron publicaes por Microsoft nel documentu Windows XP Service Pack 3 Overview. SP3 contién nueves carauterístiques: actualizaciones independientes de Windows XP y delles carauterístiques tomaes de Windows Vista.
El SP3 pue ser instaláu nes versiones retail y OEM de Windows XP y tener funcionalidad completa mientres 30 díes ensin necesidá d'introducir una clave de productu. Pasáu esi tiempu, va pidíse-y al usuariu qu'introduza una clave válida y active la instalación. Les versiones de tipu llicencia por volume (VLK) precisen tamién que s'introduza una clave de productu.
El SP3 ye una actualización acumulativa de tolos paquetes de servicios anteriores pal Windows XP. Sicasí, como requisitu pa instalar SP3 #riquir d'un sistema que tea executando, a lo menos, Windows XP Service Pack 1. L'instalador del service pack revisa la clave del rexistru HKLM\SYSTEM\CurrentControlSet\#Control\Windows\CSDVersion pa ver si tien un valor mayor o igual un 0x100, si ye asina, va dexar que l'actualización proceda, de lo contrario, va amosar un prompt pa instalar el SP1 o SP2. Yá que el SP1 yá nun ta disponible pa la descarga completa, precisaría ser descargáu usando Windows Update. La otra opción ye camudar manualmente la clave del rexistru, lo cual esencialmente engaña l'instalador por que crea que'l SP1 yá ta instaláu.
Sicasí, ye posible faer una integración (slipstream) del SP3 nos archivos d'instalación del Windows XP con #cualquier nivel de service pack anterior — incluyendo la versión RTM orixinal — ensin nengún error o problemes. Faer un slipstream del SP3 nel Windows XP Media Center Edition 2005 nun ye soportáu.
Microsoft dixo que nel SP3 nun s'inclúi Windows Internet Explorer 7, pero instalaránse les actualizaciones de seguridá pa Internet Explorer 6 o 7 independientemente. Daqué similar ye lo qu'asocede col Reproductor de Windows Media 9 Series o les versiones 10 o 11. SP3 tamién contién actualizaciones de componentes del sistema operativu pa Windows XP Media Center Edition y Windows XP Tablet PC Edition; inclúi actualizaciones de seguridá para.NET Framework 1.0 y 1.1, que son incluyíes con estes SKU de Windows XP. SP3 nun inclúi actualizaciones pa l'aplicación Windows Media Center contenida en Windows XP Media Center Edition 2005. Tampoco inclúi actualizaciones de seguridá del Reproductor de Windows Media 10.
Acordies con informaciones revelaes por Microsoft y datos llograos d'Internet, hai un total de 1073 arreglos en SP3.
Según les declaraciones de Microsoft, el soporte pal SP3 remató'l 8 d'abril de 2014.
Dellos servicios vuelven activase si taben desactivaos al ser instalaos, como'l centru de seguridá".
Interfaz d'Usuariu Multillingüe (MUI)
Esti paquete dexa camudar l'idioma de Windows XP (esclusivu pa les versiones Professional y Tablet PC), puramente del inglés a otru idioma qu'escueya l'usuariu, por casu d'inglés a español.
Pal casu de Windows XP y Windows Server 2003 solo ye posible camudar d'inglés a cualesquier otru idioma, y evidentemente, ye necesariu'l MUI Pack. El cambéu ye reversible, esto ye, puede intercambiase ente inglés y español con solo cerrar sesión, esto, dempués d'instalar MUI Pack.
Ciclu de vida
El soporte de Windows XP RTM (ensin Service Pack) remató'l 30 de setiembre de 2004 y el Soporte de Windows XP Service Pack 1 remató'l 10 d'ochobre de 2006. El soporte de Windows XP Service Pack 2 retiróse'l 13 de xunetu de 2010, 6 años dempués del so disponibilidad xeneral. La compañía terminó la distribución de llicencies a los OEM y al comerciu minorista d'esti sistema operativu'l 30 de xunu de 2008, 22 meses dempués del llanzamientu de Windows Vista. Sicasí siguió distribuyéndose la versión "Home Edition", dirixida especialmente pa portátiles ultra-baratos de forma preinstalada y como un downgrade pagu pa equipos con Windows Vista preinstalado hasta l'añu 2010. Amás el Service Pack 3 tuvo soporte hasta'l 8 d'abril de 2014, al igual que'l soporte estendíu pal Service Pack 2.
Llarga despidida
En xunu de 2008 Microsoft anunció oficialmente que yá nun circularíen Windows XP. Dempués, pasáu'l 30 de xunu del mesmu añu, tamién afirmó que nun ta "terminando" col so segundu sistema operativu más popular. Anque Windows XP nun se va vender más en tiendes, Microsoft y los sos socios siguieron ufiertando soporte téunicu pa Windows XP mientres meses y años. Ello ye que Microsoft ufiertó soporte téunicu pa Windows XP hasta'l 8 d'abril de 2014, como se tenía entamáu. El fechu de que Windows Vista rica una gran cantidá de memoria RAM, xunto cola apaición de #l'ordenadores microportátiles (con 1 GB de memoria RAM) fueron decisivos nos socesivos retrasos na despidida de Windows XP.
El 8 d'abril de 2013 Windows XP ocupaba'l segundu llugar n'usu mundial a un añu del so fin de soporte, significando que de cada 10 ordenadores, 4 utilizaben esti sistema operativu. La cuota amenorgóse na so recta final d'esistencia, pero non lo suficiente inda; Microsoft encamienta a actualizar a una versión más recién, yá que, según diz, nos últimos meses el sistema va volvese más vulnerable ante ataques de pirates informáticos que tán esperando que Microsoft dexe ensin soporte téunicu'l sistema y envalórase que millones de sistemes executándose n'abril de 2014 sían atacaos; a esti fenómenu #denominar "Xpocalypse". A fecha de febreru de 2014, el sistema operativu Windows XP inda presenta una alta demanda del 30% mientres Windows 8, que ye'l sistema al que Microsoft convida a camudar, apenes llega al 7,8%.
Problemes llegales y crítiques
Sobre XP llovieron fuertes crítiques ya investigaciones por cuenta de la integración de múltiples aplicaciones pa les cualos esistía tradicionalmente un mercáu de terceros, como cortafueos, reproductores multimedia (Windows Media Player), programes de mensaxería instantánea (Windows Messenger), según bastante rocea respeuto al serviciu Passport de Microsoft[cita  Otra de les mas fuertes crítiques y motivu de discutiniu foi'l so bien marcada inestabilidá y lentitú de reacción.
Seguridá
Windows XP foi criticáu pola so susceptibilidá a malware, como virus, troyanos o viermes. Les opciones de seguridá per defectu riquen una cuenta del alministrador qu'apurre l'accesu ensin restricción a tol sistema, incluyendo los puntos vulnerables. Según espertos, Windows XP trai consigo códigos de programación empobinaos a defectos, sosteniendo'l so argumente na vulnerabilidá vía internet como se cito enantes.
Windows, con una cuota de mercáu grande, foi tradicionalmente un blancu pa #el creadores de virus. Los furacos de la seguridá son de cutiu invisibles hasta que s'esploten, faciendo la so prevención un fechu difícil. Microsoft indicó que'l llanzamientu d'actualizaciones pa parchear los furacos de seguridá ye de cutiu por causa de los hackers que los afayen.
Integración de carauterístiques
A la lluz de la demanda de EE. XX. contra Microsoft pol monopoliu favorecíu pol so sistema operativu, Windows evacuó ciertes carauterístiques de Windows Media Player y de Windows Messenger según del serviciu de Windows Live ID.
Restricciones de copia
Windows XP llinda la instalación usando llaves (claves) primeramente usaes, talmente que previen instalaciones desautorizaes. Estes llaves (claves) #incluyir na documentación del productu, pero una cantidá de llaves (claves) peneróse a Internet y utilízase n'instalaciones desautorizaes. Los service packs contienen una llista d'estes llaves y recuperen información alrodiu de les nueves llaves utilizaes.
Microsoft desenvolvió un motor pal Service Pack 2 que detectaba llaves ilícites. Por cuenta de protestes de consultores de seguridá, Microsoft evacuó esta opción polo que'l Service Pack 2 utiliza'l vieyu sistema de llaves del Service Pack 1.
Ensin llende de resolución
La opción de forzar una resolución ensin encamentar ayuda enforma yá que dellos programes y xuegos ciscaben una cierta resolución media alta pa ser executaos.
En Windows XP podía devasase les llendes de resolución, bastaba con a cencielles desmarcar el cuadru: "Despintar les maneres que nun se pueden amosar nesti monitor", dempués de faer eso amosábense les resolvimientos ensin encamentar, sicasí dende Windows Vista y posteriores acutóse esta opción.
Coronación del monarca británicu
thumb|right|Les coronaciones celebrar na [[Abadía de Westminster.]] La coronación del monarca británicu ye una ceremonia por aciu la cual el monarca del Reinu Xuníu y de los Reinos de la Mancomunidá ye formalmente coronáu y investido coles xoyes de la Corona. Les coronaciones fueron cayendo en desusu na mayoría de les monarquíes europees —onde tamién solíen celebrase ceremonies similares— y fueron sustituyíes por formes d'inauguración del reináu más sencielles.
La coronación, ocasión festiva, suel tener llugar dalgunos meses dempués de la muerte del anterior soberanu, una vegada trescurríu'l periodu de llutu. Esti intervalu de tiempu dexa a los organizadores llevar a cabu los aballadores preparativos que rique la ceremonia. Por casu, Isabel II foi coronada el 2 de xunu de 1953, a pesar d'aportar al tronu'l 6 de febreru de 1952, nel mesmu momentu de la muerte d'el so padre. La llei británica establez que'l tronu nunca queda vacante y que'l nuevu monarca asocede al anterior darréu.
Preside la ceremonia'l arzobispu de Canterbury, xefe espiritual de la Ilesia d'Inglaterra, al qu'asisten los miembros del cleru y de la nobleza que tienen asignáu un papel na coronación. A la mayoría de los participantes esíxese-yos llevar una vistimienta o uniformidá específica. Tamién asisten cargos oficiales del gobiernu y un eleváu númberu d'invitaos, incluyendo xefes d'Estáu y representantes de países estranxeros.
Los elementos esenciales de la coronación permanecieron práuticamente inalteraos mientres los últimos mil años. De primeres, el soberanu ye presentáu y aclamáu pol pueblu. De siguío, xura solemnemente defender la llei y la Ilesia y dempués ye unxíu con aceite, coronáu y investido coles xoyes de la corona. A lo último, recibe l'homenaxe de los sos súbditos.
Historia
La fecha de celebración de la coronación del soberanu británicu varió a lo llargo de la historia. El primer monarca normandu, Guillermo I, foi coronáu'l día nel que se convirtió en rei, el 25 d'avientu de 1066. Munchos de los sos socesores fueron coronaos a los pocos díes o selmanes del so accesu al tronu. Eduardo I taba engarrando na Novena Cruzada cuando xubió al tronu en 1272 y foi coronáu al poco tiempu del so regresu en 1274. De manera similar, la coronación d'Eduardo II foi retrasada por cuenta de una campaña militar n'Escocia en 1307. Enrique VI tenía solo unos pocos meses d'edá cuando aportó al tronu en 1422. Foi coronáu en 1429, pero nun asumió oficialmente les riendes del gobiernu hasta que se consideró que cuntaba cola edá necesaria, en 1437. So los monarques de la Casa de Hannover nos sieglos XVIII y XIX, consideróse apropiáu ampliar a dellos meses l'intervalu ente l'ascensu al tronu y la coronación, respetándose asina'l periodu de llutu debíu al fallecimientu del anterior monarca y dexando más tiempu pa la preparación de la ceremonia. Nel casu de tolos monarques dende Jorge IV trescurrió siquier un añu ente l'accesu al tronu y la coronación, cola esceición de Jorge VI, que'l so predecesor nun morrió, sinón qu'abdicó. Como la fecha de la coronación yá fuera afitada, los planes siguieron alantre col nuevu monarca.
Les coronaciones medievales, y dende la de Ricardu II con seguridá, siguieron la norma establecida nel Liber Regalis.
Puesto que cuasi siempres trescurría ciertu tiempu ente l'accesu al tronu y la coronación, dellos monarques nunca aportaron a coronaos. Tal foi'l casu d'Eduardo V y Juana Grey, dambos depuestos en 1483 y 1553, respeutivamente. Eduardu VIII tampoco foi coronáu, yá que el so abdicación foi aprobada pol Parllamentu del Reinu Xuníu el 11 d'avientu de 1936, cinco meses antes de la fecha prevista pa la ceremonia. Ye precisu recordar, sicasí, que según la llei británica un monarca apuerta al tronu nel momentu que el so predecesor fina, non cuando ye coronáu: El rei morrió, viva'l rei.
Censu de población
Denómase censu, n'estadística descriptiva, al recuentu d'individuos qu'ensamen una población estadística, definida como un conxuntu d'elementos de referencia sobro'l que se faen les observaciones. El censu d'una población estadística consiste, básicamente, en llograr el númberu total d'individuos pente medies de les más diverses téuniques de recuentu.
Coronación del monarca británicu
Historia
thumb|left| [[Bóveda d'abanicu de l'Abadía de Bath, onde foi coronáu Edgar el Pacíficu xunto a la so esposa Elfrida el 11 de mayu de 973. ]] Los reis anglosaxones celebraron les sos coronaciones en Bath, Kingston upon Thames, Londres, Oxford y Winchester. L'últimu monarca anglosaxón, Harold II, foi coronáu na abadía de Westminster en 1066, empecipiando asina un costume que perduró hasta los nuesos díes. Desque fueron configuraos por Dunstán, arzobispu de Canterbury, en 973, los elementos básicos de la ceremonia de la coronación nun camudaron nos últimos mil años. Cuando Londres taba baxu control de los franceses, Enrique III foi coronáu en Gloucester en 1216. Más tarde, en 1220, foi coronáu per segunda vegada en Westminster, por considerar el papa Honorio III que la primer ceremonia nun s'afixera por completu al ritu eclesial. Doscientos años dempués, Enrique VI tamién tendría dos coronaciones: como rei d'Inglaterra en Londres en 1429, y como rei de Francia en París en 1431. Dempués de la guerra civil inglesa, Oliver Cromwell refugó la ufierta de convertise en rei, pero'l xuramentu del so cargu como lord proteutor en 1657 foi, sacante pol nome, una típica ceremonia de coronación.
Censu de población
El censu ye una de les operaciones estadístiques que nun trabaya sobro una amosanza, sinón sobro la población total.
Coronación del monarca británicu
Historia
Ye posible qu'otres persones, amás del monarca reinante, sían coronaes. En 1170, Enrique'l Mozu, herederu al tronu, foi coronáu como segundu rei d'Inglaterra, subordináu al so padre Enrique II. Tales coronaciones yeren una práctica común en Francia y Alemaña mientres la Edá Media, pero ésti ye unu de los dos únicos casos que se dieron en tierres ingleses, siendo l'otru'l d'Ecfrido de Mercia en 796, coronáu en vida del so padre, Offa de Mercia. Lo habitual ye que la esposa d'un rei seya coronada como reina consorte, en cuantes que el home d'una reina nunca ye coronáu. Si'l rei yá ta casáu nel momentu de la so coronación, puede realizase una coronación conxunta. Los primeres en ser coronaos d'esta manera fueron Enrique II y Leonor de Aquitania en 1154. Dempués celebráronse diecisiete coronaciones d'esta clase, incluyendo la de Guillermu III y María II. La más recién ye la de Jorge VI ya Isabel Bowes-Lyon en 1937. Si'l rei casárase o volviera casase dempués de la so coronación, o si la so esposa nun foi coronada con él por dalguna otra razón, ella podría ser coronada nuna ceremonia independiente. La primer coronación separada d'una reina consorte n'Inglaterra foi la de Matilde de Flandes en 1068. La postrera foi la d'Ana Bolena en 1533. L'últimu rei que se casó dempués de ser coronáu, Carlos II, nun dispunxo una coronación separada pa la so novia, Catalina de Braganza.
Censu de población
Ún de los casos particulares de censu pero, coles mesmes, ún de los más comunes, ye'l denomáu censu de población, nel que l'oxetivu ye determinar el númberu de persones humanes que componen un grupu, davezu un país o una nación. Nesti casu, la población estadística abarcaría a los componentes o habitantes del grupu, país o nación.
Coronación del monarca británicu
Historia
La coronación d'Isabel II en 1953 foi televisada pola BBC. Nun principiu pensóse en retresmitir en direutu una pequeña parte del entamu de la ceremonia y emitir el restu en diferíu. Pretendía disponese del tiempu necesariu pa montala y esaniciar los fallos que se produxeren en tiempu real y televisar el programa resultante. Sicasí, llograr esi oxetivu implicaba quitar a los televidentes de la contemplación en direutu de les principales fases de la ceremonia, incluyíu l'actu mesmu de la coronación. Esti discutiniu tuvo'l so reflexu na prensa y tamién llegó al Parllamentu. Inclusive la reina llegó a mediar personalmente nel asuntu, fechu que solo trescendió a la opinión pública trenta años dempués. A la fin, la retresmisión en direutu foi autorizada y les cámares namái esviaron el so oxetivu na unción y na comunión, consideraos los momentos más íntimos de la ceremonia. Envalórase que más de venti millones de persones vieron el programa nel Reinu Uníu, una audiencia ensin precedentes na historia de la televisión. La coronación aumentó descomanadamente l'interés nel mediu televisivu.
Censu de población
Polo xeneral, un censu de población puede facer delles actividaes estra que nun se correspuenden específicamente cola operación censal estadística. Búscase calcular el númberu d'habitantes d'un país de territoriu dellimitáu, correspondiente a un momentu o periodu dau, pero aprovéchase igualmente pa llograr una serie de datos demográficos, económicos y sociales rellativos a esos habitantes, consideraes dende un puntu de vista cuantitativu. Ye la fonte primaria de les estadístiques básiques de población que son necesaries pa fines gubernamentales y aspeutos de planificación económica y social.
Úsase:
Coronación del monarca británicu
Historia
El monarca ye coronáu simultáneamente como soberanu de delles naciones. Por casu, nel casu d'Isabel II, la fórmula utilizada nel so xuramentu foi del siguiente tenor: «¿Promete y xura solemnemente gobernar los pueblos del Reinu Uníu de Gran Bretaña ya Irlanda del Norte, Canadá, Australia, Nueva Zelanda, la Xunión de Sudáfrica, Paquistán y Ceilán, según les sos posesiones y demás territorios pertenecientes a cualesquier d'ellos acordies coles sos respeutives lleis y costumes?»
La Ilesia
Tradicionalmente ye'l arzobispu de Canterbury, que tien preeminencia sobre'l restu del cleru anglicanu y los llaicos, cola única esceición de los miembros de la familia real, el qu'oficia les coronaciones. Na so ausencia, otru obispu nomáu pol monarca puede ocupar el so llugar. Guillermo I foi coronáu por Aldred, arzobispu de York, yá que Stigand, arzobispu de Canterbury, fuera escomulgáu pol papa. Eduardo II foi coronáu pol obispu de Winchester porque l'arzobispu de Canterbury fuera exiliáu por Eduardo I. María I, católica, refugó ser coronada por Thomas Cranmer, entós arzobispu protestante de Canterbury. Nel so llugar, ofició la ceremonia l'obispu de Winchester. Cuando Jacobo II foi depuestu y reemplazáu conxuntamente por Guillermo III y María II, l'arzobispu de Canterbury negar a reconocer a los nuevos soberanos, asina que foi sustituyíu pol obispu de Londres. Poro, en cuasi tolos casos en que l'arzobispu de Canterbury nun pudo participar, el so puestu foi ocupáu por un altu miembru de la Ilesia: l'arzobispu de York, segundu nel rangu de preeminencia; l'obispu de Londres, terceru; l'obispu de Durham, cuartu; y l'obispu de Winchester, quintu. Isabel I, que'l so nacencia yera consideráu illexítimu polos prelaos, foi coronada pol obispu de Carlisle, que la so sede nun tien asignada una xerarquía específica.
Grandes Oficiales d'Estáu
thumb|[[Edward Stafford, tercer duque de Buckingham. Lord high steward na coronación d'Enrique VIII, foi tamién nomáu lord high constable en 1514.]] Tolos Grandes Oficiales d'Estáu participen na ceremonia. Inclusive los cargos de lord high steward y lord altu condestable d'Inglaterra, que nun fueron ocupaos con regularidá dende los sieglos XV y XVI, respeutivamente, suelen volver ser asignaos pa les coronaciones. El gran lord chambelán visti al soberanu coles prendes ceremoniales, siendo asistíu pol groom y el master of the robes, en casu d'un rei, o pola mistress of the robes, en casu d'una reina.
Los barones de los Cinco Puertos tamién teníen asignada una función na ceremonia. D'antiguo, los barones yeren los representantes de Hastings, New Romney, Hythe, Dover y Sandwich na Cámara de los Comunes. Sicasí, tres les reformes del sistema eleutoral británicu realizaes nel sieglu XIX, los barones acabaron siendo designaos d'ente conceyales d'eses ciudaes col únicu propósitu d'asistir a la ceremonia. Orixinalmente, encargar de llevar el paliu sobre'l soberanu, cosa que fixeron per última vegada na coronación de Jorge IV en 1821. Nes posteriores de Guillermu IV y Victoria nun tuvieron presentes. Dende Eduardo VII, los barones asisten a la ceremonia pero yá nun desempeñen nenguna función específica.
Otres persones con derechu a asistir a la ceremonia
Hai otres persones con cargos honoríficos o privilexos na coronación. Tales derechos son determinaos por un tribunal especial, el Court of Claims, presidíu pol lord high steward. La primer sesión del tribunal de la que se tien constancia celebrar en 1377 por cuenta de la coronación de Ricardo II. Mientres el periodu Tudor, el cargu hereditariu de lord high steward fundir cola Corona, razón pola cual Enrique VIII empecipió'l costume de nomar un Steward namái pa la coronación, ente que comisionados independientes yeren los encargaos de realizar el trabayu del tribunal.
En 1952, por casu, el tribunal aceptó delles reclamaciones. Autorizóse que'l deán de Westminster aconseyara a la Reina sobre'l procedimientu a siguir mientres la ceremonia. Mientres cuasi un mileniu, él y los sos predecesores caltuvieren un inéditu Llibru Coloráu sobre la cuestión. Confirmóse'l privilexu del obispu de Durham y del obispu de Bath y Wells p'acompañar a la reina na so entrada y salida de l'abadía y pa permanecer a la so izquierda y derecha mientres tol ritual de la coronación. Dexar al conde de Shrewsbury, na so calidá de lord high steward d'Irlanda, llevar el so distintivu cayáu blancu. Coles mesmes, aprobóse que los Queen's Scholars de la Westminster School fueren los primeres n'aclamar al monarca en representación del pueblu; los sos exclamaciones «''Vivat! Vivat Regina!» fueron incorporaes al himnu Laetatus sum'' de Hubert Parry que se cantó mientres la ceremonia.
Del soberanu
thumb|La reina Victoria vistiendo'l Robe of State y lluciendo la [[Xoyes de la Corona británica#Diadema del Estáu|diadema del estáu de Jorge IV.]]
El monarca visti delles prendes mientres la ceremonia:
A diferencia de lo qu'asocede cola tradición relativa a les xoyes de la corona británica, ye costume enraigonada que cada monarca estrene les prendes qu'hai de llevar na so coronación. Los dos úniques esceiciones, na actualidá, son la supertunica y la capa real, una y bones dambes daten de la coronación de Jorge IV en 1821.
De la nobleza
thumb|Indumentaria del [[Guillermu IV del Reinu Uníu|duque de Clarence, darréu Guillermu IV, na coronación de Jorge IV.]] Hai dellos participantes na ceremonia que lleven una indumentaria especial mientres les coronaciones. Los miembros de la nobleza visten, amás d'un sobretou de terciopelu carmesí, una capa d'armiño. Les files de puntos de piel de foca de la capa determinen el rangu de la persona. Los duques usen cuatro files, los marqueses trés y media, los condes trés, los vizcondes dos y media y los barones y lores del Parllamentu, dos. Los duques de la familia real, amás de seis files de puntos de piel, lleven armiño na parte delantera de la capa y una llarga cola sostenida por paxes. El rangu de les muyeres pertenecientes a la nobleza nun s'estrema poles files de bordaos de piel, sinón pol llargor de les sos capes y pol anchor del dobladillo de armiño que les remata. Les duqueses visten una capa que mide, llargor que va menguando socesivamente nun cuartu de yarda (23 cm) pa los marqueses, condeses y vizcondeses. A les baroneses y a les ladies, correspuénde-yos la capa más curtia: una yarda (91 cm). L'anchor del dobladillo de armiño tamién va menguando dende'l rangu más altu al más baxu: duquesa, cinco pulgaes (127 mm); marqueses, cuatro pulgaes (102 mm); condeses, tres pulgaes (76 mm); y vizcondeses, baroneses y ladies, dos pulgaes (51 mm).
Corones
thumb|Sir [[Francis Grant, lord Lyon, delantre del futuru Jorge VI y del reverendu Charles Warr en 1933.]] La nobleza, según la mayoría de los miembros de la familia real, lleva na ceremonia corones abiertes, esto ye, ensin diademes. Suelen dir afataes por emblemes heráldicos rellacionaos col rangu del portador o col grau de la so rellación col monarca. La corona del herederu del soberanu amuesa ocho florones, alternando cuatro crucies pataes con cuatro flores de lliriu. La mesma decoración, pero ensin diadema, ye la qu'afata les corones de los fíos y hermanos de los soberanos. Les corones de los fíos del herederu lleven cuatro flores de lliriu, dos crucies pataes y dos fueyes de fresa. Un cuartu estilu qu'inclúi cuatro crucies pataes y cuatro fueyes de fresa ye l'utilizáu polos nietos y sobrinos de los soberanos. Les correspondientes a los duques lleven ocho fueyes de fresa; les de los marqueses, cuatro alternando con cuatro perla; les de los condes, ocho alternando con otres tantes perlles; les de los vizcondes, dieciséis perlles; y les de los barones, seis perla. Les muyeres qu'ostenten los rangos descritos usen nes sos corones el mesmu diseñu.
Pokémon Colosseum
Pokémon Colosseum, (en xaponés; ポケモンコロシアム) ye un videoxuegu de la franquicia Pokémon del xéneru de RPG/Aventura pa Nintendo GameCube. El xuegu ye una semi-secuela de los xuegos Pokémon Stadium de Nintendo 64 y de la mesma cunta con una secuela titulada Pokemon XD: Torbonada Escura, tamién pa Nintendo GameCube. El xuegu cunta con una manera multixugador cola posibilidá d'usar los Pokémon de los xuegos de Game Boy Advance de la tercer xeneración, pero ensin dulda la manera historia ye'l más importante, recuperando l'espíritu de los xuegos de Game Boy y aprovechando los gráficos en 3D. Esta manera historia básase casi puramente n'esplorar ciudaes, dexando de llau les rutes clásiques de les versiones portátiles. El fechu de "purificar" a los pokemon escuros da-y muncha identidá.
A diferencia de los Pokémon Stadium de Nintendo 64, esti xuegu foi programáu por un nuevu grupu de programación, Genius Sonority. Xunto al xuegu incluyir nuna Memory Card de 59 bloques. Amás, nes versiones xaponeses, estauxunidenses y canadienses incluyóse un discu extra, estremándose nel conteníu de la versión xaponesa y americana.
Coronación del monarca británicu
Corones
Amás de los reis y reines, los únicos individuos autorizaos a llevar corones na ceremonia son los rey d'armes del Reinu Uníu, esto ye, los Oficial d'armes oficiales d'armes de mayor rangu del país. Los reis d'armes principal de la Jarretera, Clarenceaux, y Norroy y Ulster tienen xurisdicción sobre Inglaterra, Gales ya Irlanda del Norte, respeutivamente. El lord Lyon King of Arms exerz la so responsabilidá n'Escocia. Amás de los citaos, tamién esiste un rei d'armes de la Orde del Bañu, de la Orde de San Miguel y San Jorge y de la Orde del Imperiu Británicu. A pesar de que solo desempeñen un papel ceremonial, los estatutos de los sos órdenes autorizar a llevar la mesma corona que la usada pol rei d'armes principal de la Jarretera.
La corona del rei d'armes ye de plata dorao, ta afatada por dieciséis fueyes d'acanto de distintu altor que se van alternando d'una nuna y lleva inscritu'l siguiente versículu: El lord Lyon King of Arms llevó una corona como la descrita nel párrafu anterior dende la coronación de Jorge III. Enantes, usara un retruque de la corona d'Escocia y, en 2004, fabricóse otra pa llucila en coronaciones futures.
Pokémon Colosseum
Pokémon Escuros
Los Pokémon Escuros son la mayor novedá del xuegu y del mundu pokémon polo xeneral. Son unos pokémon que -yos "cierren el corazón pa convertilos en máquines de llucha ensin sentimientos", denominaos pokemon escuru (shadow pokemon nel xuegu n'inglés). Esti fechu ta perpetáu por grupos de delincuentes, representáu pela Banda Cifer. Amás, otra banda de menor monta tamién ta arreyada na hestoria, llamada Garduña, que se alía cola otra. Nel xuegu hai qu'arrampuñar los pokémon escuros a los entrenadores que tengan estos pokemon, siendo daqué atípicu por cuenta de qu'en los xuegos de Game Boy méntase que nun se pueden robar pokemon a otru entrenadores, y que ta mal faelo, tando solu dexáu prindar pokemon selvaxes. En pokemon Colosseum, pa resolver esti dilema, incluyóse un aparatu especial pal personaxe protagonista que crea les CepoBall por aciu Poké Ball, les úniques capaces de prindar pokemon d'entrenadores.
Modo Batalla
El xuegu inclúi amás una manera batalla con diverses copes al estilu Pokémon Stadium. Nél vamos poder combatir con pokémon llograos na manera historia o nos xuegos de Game Boy Advance y batalles dobles.
Coronación del monarca británicu
Otros participantes
A les coronaciones asiste tamién un ampliu númberu de personalidaes polítiques como'l primer ministru y tolos miembros del gabinete del Reinu Xuníu, los gobernadores xenerales y primeros ministros de los reino de la Mancomunidá, los gobernadores de les colonies britániques y los principales delegaos gubernamentales nos Territorios británicos d'ultramar. Naturalmente, tamién tán convidaos los dignatarios y representantes d'estaos estranxeros.
Pokémon Colosseum
Pokémon obtenibles
La inmensa mayoría de los pokémon capturables son los denominaos pokemon escuros, les esceiciones tán ente paréntesis de la llista de siguío:
Los siguientes pokémon nun son obtenibles na versión europea y solo unu d'ellos puédese llograr na versión estauxunidense:
Crítica
Una de les coses más valoraes del xuegu foi la so manera historia, semenjándose a los xuegos de Pokémon de Game Boy, amás de la posibilidá de consiguir distintes Pokémon de la rexón de Johto, incluyendo Ho-oh y los 3 perros llexendarios: Entei, Raikou y Suicune. Per otru llau, foi criticáu polos fans de pokémon por cuenta de la escasez de pokémon capturables y a nun haber pokémon xabaces puramente dichu, siendo mayormente Pokémon de Johto y Hoenn y dexando un pocu de llau a los Pokémon de Kanto. Amás de cuntar con una falla al utilizar el movimientu Fly nel cual los pokemon paecieren tar paraos en ciertos momentos del xuegu.
Remortina
El xuegu cunta con una secuela direuta titulada Pokémon XD: Torbonada Escura que la so hestoria atopar 5 años dempués de Pokémon Colosseum. Nesta secuela corrixeron dellos puntos de Pokémon Colosseum, como'l fechu d'haber un númberu más eleváu de Pokémon de la rexón de Kanto y fechu de poder prindar Pokémon xabaces en determinaes zones.
Coronación del monarca británicu
Unción y coronación
Tres la interrupción de la comunión, el soberanu dirixir al trueno d'Eduardo'l Confesor, asitiáu en posición preeminente. En 1953, por casu, tuvo a lo cimero d'un estráu con dellos pasos. Esti antiguu tronu medieval tien un buecu sol asientu onde s'asitia la piedra de Scone. Conocida tamién col nome de «piedra del destín», yera usada nes antigües coronaciones de los reis escoceses hasta que foi traida a Inglaterra por Eduardu I. De magar, usóse en toles ceremonies d'esti tipu celebraes na abadía de Westminster. Hasta 1996, mientres el tiempu que mediaba ente una coronación y otra, la piedra permanecía sol asientu del tronu na abadía. En dichu añu, la piedra foi devuelta a Escocia y ellí permanez pa ser exhibida nel castiellu d'Edimburgu hasta que seya necesariu'l so regresu a Londres pa una nueva coronación.
Una vegada sentáu nel tronu, álzase sobre'l monarca un paliu pa la unción. Nes últimes coronaciones, el portadores del paliu fueron cuatro caballeros de la Orde de la Jarretera. Esti momentu de la ceremonia considérase especialmente relixosu y despíntase a la vista del públicu: nun foi fotografiáu en 1937 nin televisáu en 1953. El deán de Westminster arrama aceite consagráu d'una angüeña con forma d'águila nuna cuyar cola que l'arzobispu de Canterbury unxe al monarca nes manes, la cabeza y el pechu al altor del corazón. La cuyar filigranada ye la única de les xoyes de la corona de dómina medieval que sobrevivió al gobiernu republicanu de la Mancomunidá d'Inglaterra. L'arzobispu conclúi esta parte impartiendo una bendición. Dempués, el monarca ye investido cola colobium sindonis, y sobre la mesma, asítiase la supertunica. El lord gran chambelán presenta les espueles, símbolu de la caballería. L'arzobispu de Canterbury, asistíu por otros obispos, presenta la espada del Estáu al monarca. Nesti puntu, añedir al so indumentaria el robe royal y la stole royal enriba de la supertunica. De siguío, l'arzobispu fai entrega de delles xoyes de la corona al soberanu. De primeres, l'orbe, una esfera dorada bueca afatada con numberoses piedres precioses. El orbe ta coronáu por una cruz que representa'l dominiu de Xesús de Nazaré sobre esti mundu. Aína devuélvese esta pieza al altar. Dempués recibe un aniellu que representa'l matrimoniu de la nación y la monarquía. De siguío, apúrrense-y el cetru del palombu, llamáu asina por tar coronáu por un palombu que representa al Espíritu Santu, y el cetru de la Cruz, decoráu col famosu diamante Cullinan. Mientres el soberanu suxeta los dos cetros, l'arzobispu asitia la corona d'Eduardo'l Confesor sobre la so cabeza. A lo último, tolos asistentes esclamen «Dios salve a la Reina», o al Rei según el casu, mientres vuelven cubrir les sos cabeces y los cañones de la Torre de Londres empiecen a disparar salves d'honor.
Fin de la ceremonia
thumb|right|[[Sabela I d'Inglaterra|Sabela I con corona, cetru y orbe, al terminar la ceremonia de la so coronación.]] El soberanu ye confirmáu nel tronu. Los arzobispos y obispos xúren-y llealtá coles siguientes pallabres: Dempués, los nobles empresten vasallaxe con estes pallabres: De siguío, el cleru, encabezáu pol arzobispu de Canterbury, rinde homenaxe colectivamente. Dempués xuren, ún por ún, los miembros de la familia real. Y, a lo último, facer los nobles, encabezáu cada rangu pol primeru de la so clase: los duques pol primer duque, el marqueses pol primer marqués, etc. Si hubiera una reina consorte, sería coronada nuna ceremonia posterior y más senciella dempués de que s'emprestara'l vasallaxe. El rei consorte, sicasí, nun ye coronáu xebradamente, sinón que se volver# a entamar y completa el ritu de la comunión que foi atayáu primeramente. De siguío, el monarca entra na capiya d'Eduardo'l Confesor precedíu polos portadores de la Espada del Estáu, de la Xusticia Espiritual, de la Xusticia Temporal y de la Misericordia. La corona, los cetros y el restu de les xoyes de la corona dexar nel altar. El monarca quita'l robe royal y la stole royal, camuda'l crimson coat pol purple surcoat y vístise col imperial robe of purple velvet. A partir d'esi momentu, el soberanu ta cubiertu pola corona imperial del Estáu, lleva nes sos manes el cetru de la Cruz y el orbe, y abandona la capiya ente que tolos asistentes canten l'himnu nacional.
Música
La música de les coronaciones ye d'inspiración clásica y relixosa. La pieza musical que más s'usó foi Zadok the Priest, una composición de Georg Friedrich Händel basada en testos bíblicos. Esta obra encargar pa la coronación de Jorge II en 1727 y, de magar, foi interpretada, ininterrumpidamente, en toles ceremonies posteriores. Nenguna otra composición musical llogró una relevancia asemeyada. I was glad, de Hubert Parry, foi escrita p'acompañar la entrada na abadía d'Eduardu VII y contién una ponte que dexa a los King's o Queen's Scholars de la Westminster School exercer el so derechu a ser los primeres plebeyos n'aclamar al soberanu, glayando'l tradicional «vivat» cuando'l monarca llega al llugar nel que se va a desenvolver la ceremonia. Esta pieza, xunto col Gloria in excelsis de Charles Villiers Stanford y l'himnu nacional «God save the Queen», o the King según el casu, sonó con regularidá en delles de les últimes coronaciones. Pa la de Sabela II utilizáronse tamién obres de sir George Dyson, Gordon Jacob, sir William Henry Harris, Herbert Howells, sir William Walton, Samuel Sebastian Wesley, Ralph Vaughn Williams y Healey Willan. Ralph Vaughan Williams suxurió que s'incluyera un himnu llitúrxicu, propuesta que foi aprobada pol arzobispu de Canterbury, asina que'l compositor reelaboró el so arreglu de 1928 de la versión en métrica inglesa del Salmu 100, el «Jubilate Deo (All people that on earth do dwell)» pa congregación, órganu y orquesta. El so ésitu foi tal qu'esta obra llegó a considerase imprescindible pa les ocasiones festives del mundu anglófono.
Llacuada de coronación
thumb|left|Llacuada de coronación de Jorge IV nel Salón Westminster. Tradicionalmente, a la coronación siguía una llacuada nel salón Westminster, nel palaciu del mesmu nome, onde tamién tienen la so sede les Cases del Parllamentu, esto ye, la Cámara de los Lores y la Cámara de los Comunes, órganos del poder llexislativu británicu.
El campeón del rei, oficiu al cargu de la familia Dymoke, amestada al señoríu de Scrivelsby, aprucía nel salón al llombu del so caballu, llevando la so armadura, acompañáu pol lord altu condestable a la so derecha y pol earl marshal a la so izquierda. Nesi momentu, un heraldu pronunciaba'l siguiente desafíu:
«Si cualquier persona, del grau que sía, alto o baxu, negara o contradixera al nuesu Señor Soberanu, Rei del Reinu Uníu de la Gran Bretaña ya Irlanda, Defensor de la Fe, fíu y herederu del nuesu Señor Soberanu'l rei apocayá fináu, ser el verdaderu herederu de la Corona imperial d'esti reinu de Gran Bretaña ya Irlanda o que nun tuviera de ser lo, equí ta'l so Campeón, que va dicir que miente y va acusalu de falsu y traidor, tando dispuestu a combatir en persona con él y a arriesgar la so vida nesta disputa'l día que se señale».
De siguío, el Campeón del rei refundiaría los so guante y repitiríase el mesmu ritu nel centru de el cuartu y al llau de la mesa principal na que se sentaba'l soberanu. Dempués, el rei ufiertaría al Campeón beber d'una copa d'oru, cola cual este brindaría n'honor del rei.
A la llacuada de la coronación tán acomuñaos los cargos de chief butler d'Inglaterra, grand carver d'Inglaterra y master carver d'Escocia. La última llacuada que se celebró foi'l correspondiente a la coronación de Jorge IV en 1821. Precisamente, la d'esti rei foi la más ellaborada de la historia de los reis británicos. El so hermanu y socesor Guillermo IV esanició la llacuada y el so deséu d'evitar l'eleváu costu del mesmu perduró nel tiempu. En 1902, con ocasión de la coronación d'Eduardu VII, pensar en reinstaurar la llacuada, pero la súbita enfermedá del monarca esbarató los planes que se fixeren al respeutu. En 1953 creóse'l platu llamáu «pollu de la coronación» pa la comida informal que se sirvió a los invitaos.