cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Númberos coprimos
En matemátiques, los númberos coprimos (númberos primos ente sí o primos relativos) son dos númberos enteros a y b que nun tienen nengún factor primu de mancomún. Dicho otra manera, si nun tienen otru divisor común más que 1 y -1. Equivalentemente son coprimos, si y solu si, el so máximu común divisor (MCD) ye igual a 1. Dos númberos coprimos nun tienen por qué ser primos absolutos de forma individual. 14 y 15 son compuestos, sicasí son coprimos, pos el so MCD =1.
Por exemplu, 6 y 19 son coprimos, pero 6 y 27 nun lo son porque dambos son divisibles por 3. El 1 ye coprimo respectu de tolos enteros, mientres que 0 solo ser respectu de 1 y -1.
Un cálculu rápidu pa determinar si dos númberos enteros son coprimos ye l'algoritmu de Euclides.
Otres propiedaes
miniaturadeimagen|269x269px|4 y 9 son primos ente sí, polo que la recta del dibuxo nun corta a nengún valor entero.
Proposición
Tou divisor de la suma de dos cuadraos coprimos ye igual a la suma de dos cuadraos.
Xeneralización
Dos ideales I y J nun aneillu conmutativu A son coprimos si I + J = A. Esto xeneraliza la identidá de Bézout. Si I y J son primos ente sí, entós IJ = I∩J; amás, si K ye un tercer ideal tal qu'I contién a JK, entós I contién a K.
Con esta definición, dos ideales principales (a) y (b) nel aníu de los númberos enteros Z son primos ente sí, si y solu si, a y b son primos ente sí.
Conmemoración de los Fieles Difuntos
La Conmemoración a los Fieles Difuntos, popularmente llamada Día de los Muertos o Día de los Difuntos, ye una celebración que tien llugar el día 2 de payares complementando al Día de Tolos Santos, que'l so oxetivu ye orar por aquellos fieles qu'acabaron la so vida terrenal y, especialmente, por aquellos que s'atopen entá n'estáu de purificación nel Purgatoriu.
The American Encyclopedia diz:
El llibru The Worship of the Dead (L'adoración de los difuntos) señala a esti orixe al dicir:
Poro, estes celebraciones en realidá empezaron como una fiesta pa honrar a persones que, por cuenta de la so maldá, fueren destruyíes por Dios nos díes de Noé. (Gén. 6:5–7; 7:11.)
La práutica relixosa escontra los difuntos ye por demás antigua. El profeta Jeremías nel Antiguu Testamentu diz: «En paz vas morrer. Y como se quemar arumes polos tos padres, los reis antepasaos que te precedieron, asina los quemar por ti, y col «¡ai, señor!» te plañirán, porque lo digo yo — oráculu de Yahveh» (Jeremías 34,5). De la mesma nel llibru 2° de los Macabeos ta escritu: «Mandó Juan Macabéu ufiertar sacrificios polos muertos, por que quedaren llibres de los sos pecaos» (2 Mac. 12, 46); y siguiendo esta tradición, nos primeros díes de la Cristiandá escribíense los nomes de los hermanos que partieren na díptica, que ye un conxuntu formáu por dos tables plegables, con forma de llibru, nes que la Ilesia primitiva acostumaba a anotar en dos llistes pareadas los nomes de los vivos y los muertos por quien s'había d'orar.
Nel sieglu VI los benedictíns teníen el costume d'orar polos difuntos a otru día de Pentecostés. En tiempos de san Isidoro († 636) n'España había una celebración paecida'l sábadu anterior al sesentenu día enantes del Domingu de Pascua (Domingu segundu de los trés que se cuntaben enantes de la primera de Cuaresma) o enantes de Pentecostés.
N'Alemaña cerca del añu 980, según el testimoniu del cronista medieval Viduquindo de Corvey, hubo una ceremonia consagrada a la oración de los difuntos el día 1 de payares, fecha aceptada y bendicha pola Ilesia.
Adoptada por Roma nel sieglu XIV pero que se remonta dellos sieglos tras. Foi'l 2 de payares del añu 998 -otru autores afiten la fecha en 1030- cuando, nel sur de Francia, el monxu benedictín San Odilón o Odilo (c. 962 - 1048), quintu abá de Cluny, instauró la oración polos difuntos nos monesterios de la so congregación, como fiesta pa orar poles almes de los fieles que finaren, polo que foi llamada «Conmemoración de los Fieles Difuntos». Ente la esvalixada obra d'esti santu, llegó hasta los nuesos díes una vida de la santa emperatriz Adelaida, una biografía del so antecesor Mayeul, sermones, himnos y oraciones, y varies cartes de la so abuitada correspondencia. D'ellí estendióse a otres congregaciones de benedictinos y ente los cartuxos; la Diócesis de Liexa adoptar cerca del añu 1000, en Milán adoptóse'l sieglu XII, hasta ser aceptáu'l 2 de payares, como fecha en que la Ilesia celebraría esta fiesta.
Nes Ilesies Católica Orientales
Ente los cristianos orientales hai dellos díes dedicaos a la oración polos difuntos, munchos d'ellos cayen en sábadu, mientres el tiempu de la Cuaresma o Pascua. Nel ritu de la Ilesia Ortodoxa Griega, esta fiesta celebrar na viéspora de la Sesaxésima, o na viéspora de Pentecostés, ente que la Iglesia Armenia celebra la Pascua de los difuntos» a otru día de Pascua de Resurrección.
Na Ilesia Serbia hai tamién una Conmemoración de los difuntos, celebrada'l sábadu siguiente a la fiesta de la Concepción de san Xuan Bautista (23 de setiembre).
Na Ilesia Anglicana
Mientres la Reforma protestante, la celebración de los Fieles Difuntos foi fundida cola de Tolos Santos pola Ilesia Anglicana, anque foi anovada por ciertes Ilesies coneutaes col Movimientu de Oxford nel sieglu XIX.
Ente dellos protestantes non anglicanos la tradición foi caltenida aprofiantemente. A pesar de la influencia de Lutero, qu'abolió esta celebración en Saxonia y de les penes eclesiástiques luteranes, sobrevive esta celebración na Europa protestante.
Memphis
Memphis ye una ciudá asitiada na esquina suroeste del estáu de Tennessee, n'Estaos Xuníos. Ye tamién sede del condáu de Shelby. La ciudá alcuéntrase sobre'l cuartu Chickasaw Bluff, al sur del puntu de confluencia de los ríos Wolf y Mississippi.
Conmemoración de los Fieles Difuntos
Tradiciones del Día de los Fieles Difuntos
La tradición d'asistir al campusantu pa rezar poles almes de quien yá abandonaron esti mundu, ta acompañada d'un fondu sentimientu de devoción, onde se tien el convencimientu de que'l ser queríu que se coló y va pasar a una meyor vida, ensin nengún tipu de dolencia, como asocede colos seres terrenales.
Memphis
Memphis tien una población envalorada de 646 849 habs., siendo la ciudá más grande del estáu, la tercera del sureste de los Estaos Xuníos y la decimonovena de tol país. El so área metropolitana, qu'inclúi condaos axacentes nos estaos de Mississippi y Arkansas, tien una población en 2010 de 1 316 101 habs. Esto fai de Memphis la segunda área metropolitana más grande del estáu superada namái por Nashville. Ye tamién la más nueva de les grandes ciudaes de Tennessee. La rexón de Memphis ye conocida, particularmente nos medios de comunicación, como'l Mid-South.
El so curiosu turísticu más reconocíu ye Graceland, llugar onde vivió y ta soterráu Elvis Presley. Tamién ye bien conocida pola música blues y les barbacoes. En Memphis vivieron Elvis Presley, Johnny Cash y B. B. King, y nacieron artistes célebres como Aretha Franklin, Carla Thomas, Anita Ward, Isaac Hayes, Justin Timberlake, Jake Randall y Lucy Hale
Conmemoración de los Fieles Difuntos
Tradiciones del Día de los Fieles Difuntos
En Francia la xente de tolos rangos y credos decora los sepulcros de los sos muertos na Fête des morts.
Memphis
Historia
thumb|left|Memphis na cuenca del [[ríu Mississippi|Mississippi]] Memphis ta allugáu nun estratéxicu puntu de la ribera oriental del Mississippi –tien altos riscos y altes fuécares sobre'l ríu Mississippi– siendo tales fuécares y "riscos" un asentamientu de la tribu chicazas. El célebre esplorador español Hernando de Soto, xunto a la so tropa, foi'l primer européu qu'esploró la zona, acampando nella en 1541.
Conmemoración de los Fieles Difuntos
Tradiciones del Día de los Fieles Difuntos
Nel centru y sur de Méxicu y n'América Central (qu'en xunto componen la rexón conocida como Mesoamérica) esta celebración combinar con elementos d'indixenismu y del sincretismu resultó una orixinal celebración nel Día de Muertos, distinta de les otres naciones católiques. Esta fiesta inclúi por tradición un Altar de muertos que consiste nuna serie d'adornos florales acompañaos de la comida favorita del difuntu; amás de fotografíes y otros detalles.
Memphis
Historia
Los franceses construyeron nes cercaníes Fort Prudhomme (o Fort Assumption) en 1739 como parte de la colonia de Luisiana. En 1790 España amestó l'área al gobiernu de La Luisiana Española y construyóse el Fuerte de San Fernando de las Barrancas al beligerar sofitando a la Guerra d'Independencia d'Estaos Xuníos contra los ingleses. Nesti fuerte los españoles llevantaron un faru, pero tres el Tratáu de París de 1783, Inglaterra venciera'l territoriu a los acabante independizaos americanos polo qu'estos tomaron el control del área rebautizando de San Fernando de las Barrancas como Fort Adams (1797). En 1818, por aciu un forzosu tratáu, la nación Chickasaw dexó'l so territorios a los Estaos Xuníos. La llocalidá actual fundar en 1819, convirtiéndose en ciudá en 1826. Tres la Batalla de Memphis (mientres la Guerra de Secesión), el 6 de xunu de 1862, les tropes nordistas conquistaron Memphis a los sudistas. Una epidemia de fiebre mariello amenorgó la población considerablemente en 1870. Ente 1910 y 1950 en Memphis desenvolvióse'l clientelismu políticu so la direición de Y. H. Crump.
Llexislación y Gobiernu
Dende 1966 Memphis foi dirixida según la forma d'alcaldía llamada Alcalde Débil. Dende 1995 la ciudá ta estremada en nueve distritos, siete de los cualos escueyen un conceyal y los otros dos escueyen trés cada unu.
Conmemoración de los Fieles Difuntos
Tradiciones del Día de los Fieles Difuntos
Nes zones andines de Suramérica, especialmente n'Ecuador, Perú y Bolivia, el costume ye preparar ya intercambiar ente familiares y amigos les guaguas de pan pa consumir cola tendalada morada qu'en delles árees rurales son tamién ufriendes principales nos campusantos.
Memphis
Llexislación y Gobiernu
Nos últimos años propúnxose la idea de xunir l'alcaldía de la ciudá col gobiernu del condáu, creando un gobiernu metropolitanu como'l qu'esiste na cercana Nashville.
Conmemoración de los Fieles Difuntos
Tradiciones del Día de los Fieles Difuntos
N'Arxentina simultáneamente conmemórase'l Día de los Muertos pola Patria, instituyíu a partir de la iniciativa del profesor correntino Dr. José Alfredo Ferreira, nel añu 1910.
Memphis
Clima
Memphis tien un clima subtropical húmedu, con cuatro estaciones distintes. El clima ivernizu ye determináu pel aire que provién de les Grandes Planicies y del golfu de Méxicu, lo que provoca cambeos drásticos na temperatura. Sicasí, el clima del branu ye alteriáu pel aire proveniente de Texas (caliente y secu), o del Golfu (caliente y húmedu). Julio tien un permediu de temperatura máximo diaria de 33.4 °C, y mínima de 22.7 °C.
Les nubes llétriques en tardes y nueches son frecuentes mientres el branu, pero comúnmente tien curtia duración. El clima más prestosu puede atopase a principios de seronda, cuando ye secu y templáu, anque'l calor puede durar hasta bien entráu ochobre.
Los iviernos son frescos y dacuando fríos, con una temperatura máximo permediu en xineru de 9.2 °C, y una mínima permediu de -0.4 °C. La cayida de nieve ye esporádica, con un permediu de 120 mm per añu.
El permediu de precipitación añal ye 1,390 mm, que ta relativamente bien distribuyida mientres tolos meses del añu.
Área Metropolitana
Memphis ye la ciudá principal d'una rexón metropolitana qu'inclúi partes de los estaos de Tennessee, Mississippi y Arkansas. L'área metropolitana inclúi los condaos de Fayette, Tipton, Shelby (en Tennessee), DeSoto, Marshall, Tate, Tunica (en Mississippi) y Crittenden (en Arkansas).
Autopistes
Les autopistes interestatales I-40, I-240 ya I-55 son les principales autopistes de la zona. La I-40 y l'I-55 traviesen el rio Mississippi en Memphis dende l'estáu d'Arkansas. Espérase que les futures I-22 ya I-69 terminen na ciudá. thumb|240px|Antiguu tranvía de Memphis.
Ferrocarril
Memphis tien un gran volume de movimientu mercantil, gracies a los sos dos importantes víes de ferrocarril pa cargues pesaes que traviesen el Rio Mississippi, que son utilizaes por delles de les principales llinies mercantiles de ferrocarril esti oeste, y a les llinies ferroviaries más importantes norte-sur que conecten, al traviés de Memphis, con grandes ciudaes como Chicago, St. Louis, Indianapolis, Louisville, Nueva Orleans, Dallas, Houston, Mobile y Birmingham.
L'únicu serviciu interurbanu de trenes pa pasaxeros, mientres munches décades foi'l tren diariu City of New Orleans, operáu por Amtrak, que tien un tren escontra'l norte y un tren escontra'l sur acaldía ente Chicago y Nueva Orleans.
Tresporte urbanu
miniaturadeimagen|derecha|250px|Tranvía na cai principal del distritu históricu de Menphis El tresporte públicu na zona metropolitana ta al cargu de Memphis Area Transit Authority (Autoridá del Tránsitu del Área de Memphis), y componer autobuses y tranvíes.
Economía
Gracies a la so llocalización nel rio Mississippi ya infraestructures como autopistes interestatales y ferrocarriles, Memphis atopar nun llugar ideal pa la industria de tresporte. Una tercera carretera interestatal, la I-69, ta en construcción, y una cuarta, la I-22, foi asignada apocayá al plan d'alta prioridá del Corredor X. Los tresportes per ríu descargar en trenes y camiones.
Memphis produz prendes testiles, pianos, partes d'automóviles y camiones, y material de calefacción. Na ciudá asítiense les oficines centrales de FedEx. L'Aeropuertu Internacional de Memphis, al ser la base principal de FedEx ye'l segundu aeropuertu con más tráficu de carga del mundu (el primeru ye'l Aeropuertu Internacional de Hong Kong). El AutoZone y Piggly Wiggly fueron fundaos nesta ciudá.
La industria del cine y l'entretenimientu hai redescubierto Memphis nos últimos años. Delles películes importantes fueron filmadas en Memphis, como por casu The Silence of the Lambs (1991), The Firm (1993), The People vs. Larry Flynt (1996), 21 gramos (2002) o Nothing But the Truth (2008).
Demografía
Acordies con l'American Community Survey de 2006-2008, la composición racial de Memphis yera: thumb|240px|Memphis y el [[ríu Mississippi.]]
Según el censu de 2010, la ciudá tien 646,889 habitantes, de los cualos el 53,7% son propietarios, con una media de 2.58 habitantes per vivienda. La densidá de población ye de 1283,12 habitantes / Km².
Por pisos d'edá, un 26% de la población ye menor de 18 años y un 10,3% ye mayor de 65 años. La media d'edá ta en 32 años. Hai 9 homes pa cada 10 muyeres.
L'ingresu mediu por familia ye de 36.473$, siendo l'ingresu per cápita de 21.007$. Un 25,4% de la población y un 17% de les families tán per debaxo del estragal de la probeza.
Educación
Les Escueles del Condáu de Shelby xestiona escueles públiques. En 2013 les Escueles de la Ciudá de Memphis fundieron nes Escueles del Condáu de Shelby.
Música
Dempués de les epidemies de fiebre mariello de la década de 1870, la población de Memphis yera baxa, y adulces empezó a ser repobláu por xente de campu del Mid-South. Llabradores y esclavos lliberaos, por igual, traxeron los sos raigaños musicales, y el bullicio comercial encargar d'apolazar esti talentu y patrimoniu, un exemplu d'esto ye'l direutor d'orquesta y compositor W. C. Handy.
thumb|[[B. B. King (2006)]] Memphis ye'l llar de los fundadores de diversos xéneros musicales americanos, incluyendo blues, gospel, rock and roll, y la música country "rockabilly" (en contraste col soníu "rhinestone" de Nashville). Johnny Cash, Elvis Presley y B. B. King empecipiaron les sos carreres en Memphis na década de 1950, los cuálos son moteyaos, respeutivamente, el "Rei" del Country, el "Rei" del Rock n 'Roll y el "Rei" del Blues.
Otros músicos famosos que, o bien se criaron o empecipiaron les sos carreres nel área de Memphis son Jimi Jamison ( Survivor - Target - Cobra) The Box Tops, con Alex Chilton, The Gentrys y The Grifters, Nights Like These, Carl Perkins, John Lee Hooker, Justin Timberlake, Howlin 'Wolf, Jerry Lee Lewis, Bobby "Blue" Bland, Charlie Rich, Lucero (grupu), Al Green, Muddy Waters, Big Star, Tina Turner, Roy Orbison, Willie Mae Ford Smith, Sam Cooke, Booker T. and the MGs, Otis Redding, Arthur Lee, The Blackwood Brothers, Isaac Hayes, Rufus Thomas, Carla Thomas, The Staple Singers, Sam and Dave, Three 6 Mafia, 8 Ball & MJG, Yo Gotti, Elise Neal, Shawn Lane, Terry Manning, The Sylvers, Aquanet, Steve Cropper, y Anita Ward.
Memphis ye tamién un paraísu pa la música clásica, y produció cantantes d'ópera como Ruth Welting y Esperian Kallen. La ciudá tien la so propia compañía d'ópera, Opera Memphis, qu'actúa nel Orpheum Theatre nel centru de Memphis. El New York Metropolitan Opera visitó per primer vegada en 1910 y actuó col aforu llenu hasta apocayá cuando dexaron de faer les sos paraes de tres díes. La Rudi Y. Scheidt School of Music de la Universidá de Memphis desempeña un papel fundamental na música y les actuaciones na ciudá. El Ballet floria equí tamién, col Ballet Memphis, agora na so temporada númberu 22, tratando d'interpretar el legáu cultural del Sur al traviés del baille. Ballet Memphis cunten con presentaciones de coreografía clásica y de danza moderna.
Teatru y lliteratura
Memphis tamién ye trubiecu d'escritores bastante relevantes, como podría ser l'historiador de la Guerra de Secesión y novelista Shelby Foote o'l dramaturgu Tennessee Williams. El novelista John Grisham criar nel próximu condáu de DeSoto, Mississippi, y munchos de los sos llibros, como The Firm, The Client y The Rainmaker, escribir en Memphis. Munches obres de ficción y lliteratura utilicen Memphis como redolada, dando una semeya de la ciudá, la so hestoria, y los sos ciudadanos. Estes inclúin Los rateros de William Faulkner (1962), September, Setiembre de Shelby Foote (1977) o'l ganador del premiu Pulitzer Peter Taylor cola so novela A Summons to Memphis (1986).
Llugares d'interés
thumb|240px|[[Ponte Hernando de Soto sobre'l ríu Mississippi.]] Turistes de tol mundu alleguen a la ciudá pa ver Graceland, la casa d'Elvis Presley. Los Estudios Sun, onde Elvis grabó My Happiness y That's When Your Heartaches Begin tamién tán na ciudá. Otros famosos qu'empezaron en Sun fueron Johnny Cash, Rufus Thomas, Charlie Rich, Howlin' Wolf, Roy Orbison, Carl Perkins y Jerry Lee Lewis.
Los amantes de la música blues suelen dir a la Beale Street, onde B. B. King tocaba la so guitarra, y dacuando apaecía por un club col so nome del cual él yera propietariu.
Hai un parque d'atraiciones Libertyland xunto a la Bolera Llibertá, el Muséu de la Infancia de Memphis, Isla Mud, Detour Memphis, el Centru de la Naturaleza Lichterman, el Muséu Palaciu Rosa, la Pirámide de Memphis, el Zoo de Memphis y el barcu fluvial Reina de Memphis.
La feria del Mediu-Sur ta en Memphis cada seronda, y en mayu celebra'l festival Memphis en mayu. Cada añu, la ciudá homenaxa a un país estranxeru, y cada fin de selmana acueye un eventu especial, como'l Campeonatu Mundial de Cocina en Barbacoa o'l Festival de Música de la Cai Beale. El Antroxu de Memphis, enantes conocíu como'l Antroxu d'Algodón de Memphis, ye una serie de fiestes y festivales que son realizaos pola Asociación del Antroxu de Memphis, y tien llugar a principios de branu. L'antroxu rinde tributu a dellos aspeutos de Memphis y les sos industries, y cada añu escoyer a un Rei y Reina del antroxu.
Personaxes distinguíos
thumb|240px|Graceland.
Deporte
Ye la sede d'un equipu de la NBA, los Memphis Grizzlies. Nél llegaron a xugar xuntos dos xugadores españoles, Pau Gasol y Juan Carlos Navarro, hasta que Gasol foi trespasáu a Los Angeles Lakers en febreru de 2008. Anguaño, xuega l'hermanu medianu de Pau, Marc Gasol.
Nel draft de la NBA 2010 foi escoyíu'l venezolanu Greivis Vásquez. Anguaño presentóse un plan por qu'haya equipu de Fútbol pal añu 2016 na MLS sol nome de Memphis City F.C.
Reunión n'Altos de Mompié
La Reunión nel Altu de Mompié foi un socesu asocedíu n'Oriente, Cuba, el 3 de mayu de 1958 precisamente tres el fracasu de la Fuelga del 9 d'abril, ellí fueron analizaos pola Direición Nacional del Movimientu 26 de xunetu, na Sierra Maestra, nun llugar conocíu por L'Altu de Mompié.
Mário Figueira Fernandes
Mário Figueira Fernandes ye un futbolista brasilanu nacionalizáu rusu. Xuega pal CSKA de Moscú y la seleición de fútbol de.
Principalmente xuega como llateral derechu, tamién puede funcionar como un defensa central.
Carrera
Mario robló un contratu con Grêmio FBPA hasta marzu de 2014, procedente del São Caetano en marzu de 2009.
Fixo'l so debú'l 28 de xunu de 2009 contra'l Sport Recife. De magar, convirtióse na primer eleición como llateral derechu del equipu. Grandes equipos como'l Bayern Munich, Manchester United, Juventus, Inter de Milán, Real Madrid, FC Barcelona, FC Porto y el AFC Ajax interesáronse nel xugador y ye llamáu como " Lúcio".
El 4 de mayu de 2012 fichó por cinco años pol CSKA de Moscú de la Lliga Premier de Rusia por una cantidá cercana a los 17.000.000 €.
Habibah bint Ubayd-Allah
Habibah bint Ubayd-Allah (n'árabe: حبيبة بنت عبيدالله) yera la fía d'Ubayd-Allah ibn Jahsh y de Ramla bint Abi Sufyan.
El padre de Habibah yera l'hermanu de Zaynab bint Jahsh, que se casó con Mahoma, polo qu'esti convertir nel so tíu políticu.
En dellos llibros islámicos, apaez col nome de Habibah bint Umm Habibah bint Abu Sufyan. Esto podría debese a que'l so padre abandonó l'Islam.
Ollezy
Tien una población de y una superficie de  km².
Sainte Chapelle
La Santa Capiya (Sainte-Chapelle, en francés), tamién denomada Capiya real de la Île de Citar, ye un templu góticu asitiáu en Île de Citar, nel centru de la ciudá de París, Francia. Ta considerada una d'obrar cume del periodu radiante de l'arquiteutura gótica. Foi construyida p'allugar les reliquies adquiríes pol rei San Luis de Francia, polo que foi considerada como un enorme relicariu. Les parés fueron remplazadas per ventanes que peneren la lluz al traviés de les vidreres policromadas.
Historia
La hestoria de la capiya empieza en 1241 cuando fueron llevaes hasta Francia, dende Siria y Constantinopla, la corona d'escayos, parte de la cruz, el fierro de la llanza, la esponxa y otres reliquies del martiriu de Xesucristo, que fueren adquiríes pol rei Lluis IX a Balduino II, últimu emperador llatín de Constantinopla. El rei francés allegó a recibir estes sagraes reliquies y él mesmu entró en París con elles, descalzu, depositándoles de forma provisional na capiya de san Nicolás del so palaciu, hasta tantu construyérase una capiya digna de les reliquies. La Sainte Chapelle empecipióse probablemente en 1241 y foi consagrada en 1248.
El serviciu de la Santa Capiya
Gracies a un privilexu amestáu a la corona de Francia, el cleru de la capiya nun dependía del obispu nin de la parroquia nel perímetru de la cual el palaciu de Citar asítiase, ye dicir la parroquia de San Bartolomé. Por que esta exención nun fuera refugada pol obispu de París, esti nun foi convidáu a la ceremonia de consagración, que foi presidida pol legáu apostólicu y l'arzobispu de Reims. En 1273, el Papa xune oficialmente'l cleru de la Santa Capiya a la Santa Sede.
Arquiteutura
El proyeutu débese, probablemente, a Pierre de Montreuil que la edificó nun curtiu periodu: de 1242 a 1248. Esti edificiu ye una obra maestra del góticu radiante, al puntu que dalgunos consideren que señala l'apoxéu d'esti arte. Concebida como un xoyeru destináu a contener reliquies tenía de sirvir, tamién, como capiya real construyida dientro del mesmu palaciu, na Isla de Citar. Se superponen nella dos capilla, la inferior pa la xente común, y la cimera pa la corte del rei, como yera costume nes construcciones de los palacios reales de la Edá Media. En principiu, non podía aportase a la capiya alta más que per mediu de les galeríes cimeres del palaciu yá que nun se contempló la construcción d'una escalera esterior.
Capiya baxa (o inferior)
thumb|Capiya inferior.
La capiya baxa, dedicada a la Virxe, accesible pa la xente común y al serviciu de palaciu soporta la capiya alta (o cimera). El techu, sosteníu por infinidá de columnes soporta'l pesu de too l'edificiu; la capiya baxa construyir pola so utilidá funcional y arquitectónico yá que dexó solliviar al máximu la construcción de la capiya alta y soportar tol pesu de la mesma. Esta parte tien planta de salón con tres naves; la del centru más grande; de detallada decoración policromada. La cimera tien una nave de 20 m d'altor. Sobre cada pilastra llevanta la estatua d'un apóstol. La esbeltez de les curties columnes fai que la bóveda paeza más llixera.
Dende'l puntu de vista decorativu, estrémense dos tipos de columnes na Capiya Baxa: les columnes azules decoraes con flores de lliriu, símbolu de la realeza francesa, y les columnes coloraes decoraes con castiellos d'oru, símbolu de Castiella, por ser Lluis IX fíu de Blanca de Castiella.
La capiya alta (o cimera)
Les vidreres constitúin un conxuntu homoxéneu; los colores dominantes son l'azul, el colloráu y el mariellu que dan, a la capiya, un coloríu bien característicu.
Les ventanes de la nave, de 15,35 metros d'altu, por 4,70 metros d'anchu, tán estremaes por cuatro ojivas, enriba de les cualos hai un rosetón de 6 lóbulos y 2 cuatrilóbulos (elementu en forma de trébole de cuatro fueyes). Les ventanes del ábside de 13,45 metros d'altu, por 2,10 d'anchu, namái tienen dos ojivas y 3 trilóbulos (elementu en forma de trébole). Les escenes de les vidreres representen:
El rosetón (llau Sur), de 9 metros de diámetru, representa'l Apocalipsis.
Nabarniz
Navárniz (n'euskera y oficialmente Nabarniz) ye un conceyu de la contorna de Busturialdea en Vizcaya, País Vascu, (España).
Tien una estensión de 112,2 km² y un censu poblacional de 236 habitantes según el censu del añu 2010. Asitiar a los pies del monte Iluntzar de 728 metros de altutud ente que l'altitú media del conceyu ye de 360 msnm, que lo dixebra del valle del ríu Lea. Ta conformáu polos barrios Ikazurieta, Intxaurraga, Uribarri-Zabaleta, Elexalde, Merika y Lekerika. thumb|300px|Ilesia de Santa María de Gorritiz, nel barriu de Elejalde.
Allugamientu y accesos
El conceyu de Navárniz atópase allugáu nel noroeste del Vizcaya, na contorna de Busturialdea formando parte de la Reserva de la Biosfera de Urdaibai. Falta 9 Km de la capital de la contorna, Gernika-Lumo y 40 km de Bilbao, capital de la provincia de Vizcaya.
Llenda colos términos municipales d'Ereño por noroeste; Cortézubi y Arrazua pel oeste; con Mendata y Aulestia por suroeste y con Ispaster y Gizaburuaga pol nordés.
La carretera d'accesu principal ye la BI 3242, que xune Guernica con Ereño.
Imata Kabua
Imata Kabua foi un políticu de les Islles Márxal, presidente del so país dende'l 14 de xineru de 1997 al 10 de xineru del 2000.
Nabarniz
Historia
Los restos topaos na cueva de Ondaro nel barriu Ikazurieta atestigüen que yá había población nel territoriu municipal de Navárniz nel Eneolíticu, sobre l'añu 2.800 antes de Cristu. El castru de Arrola, o Oppidum Marueleza xunto col curiosu y relevante Santuariu de Gastiburu, asitiaos a escasos 2 km del nucleu de Elixalde, y dataos na II Edá Del Fierro son testimoniu claru de la importancia d'estes tierres y de los sos habitantes preromanos.
Nel sieglu X yá hai constancia de la conformanza de Navárniz, colos barrios nucleados sobre'l so propiu templu. Asina se tien el barriu Ikazurieta redolada a la ermita de San Cristóbal, el barriu Uribarri en redol a la ermita de San Miguel, el barriu Merika en redol la ermita de San Gregorio, el de Lekerika en redol a la Santiago y Elexalde en redol a la ilesia de Santa María de Gorostiza que se construyó nel sieglu XV sobre otru templu anterior llamáu Gorritiz de Suso.
Nel añu 1964 el conceyu ye anexonáu a la villa de Gernika-Lumo, situación que duró hasta 1987, cuando recupero la so independencia.
Economía
La economía de Navárniz tuvo históricamente sofitada nel sector primariu. L'agricultura y ganadería, basaes na figura del caserío, y l'esplotación forestal fueron el motor económicu del conceyu. Con industrialización de la contorna a principios del sieglu XX, producióse una nueva fonte de riqueza al dir trabayar a les industries de Guernica y la so contorna munchos de los habitantes del conceyu.
Banda de los Cuatro
La Banda de los Cuatro (chinu simplificáu: 四人帮, chinu tradicional: 四人幫, pinyin sì rén bāng) ye'l nome que recibió un grupu d'altos dirixentes del Partíu Comunista Chinu que fueron espulsaos del mesmu y puestos baxu arrestu tres la muerte de Mao Zedong en 1976, siendo declaraos culpables de crímenes y abusos cometíos mientres la Revolución Cultural y marcando, ello ye que'l final d'esti amiestu d'esperimentu social y llucha de facciones que Mao llanzara en 1966 como parte del so enfrentamientu con otros líderes como Liu Shaoqi, Deng Xiaoping y Peng Zhen.
El grupu componer la vilba de Mao, Jiang Qing, y trés de los collaboradores d'ésta: Zhang Chunqiao, Yao Wenyuan y Wang Hongwen, quien desempeñaren altos cargos nel gobiernu de China mientres los últimos años de la vida de Mao. Jiang Qing, patrocinada por Mao, en 1966 púnxose al frente del aparatu cultural del Estáu chinu ente que los otros trés yeren altos dirixentes del Partíu en Shanghai. A esti grupu podríen añedir otros dos homes, yá finaos en 1976, Kang Sheng y Xie Fuzhi, que fueron tamién acusaos de pertenecer a la banda, según el líder militar Lin Biao, que morrió nun estrañu accidente en 1971 y a que la so campaña posterior de desprestixu sumóse la mesma Jiang.
Aprovechando'l momentu, el líder comunista Zhou Enlai, que se supiera caltener equidistante ente les facciones, aceptando la Revolución Cultural pero ensin impulsala, consiguió reintroducir al so protexíu Deng Xiaoping na cúpula del Partíu en 1973, a pesar que Deng sufriera golpizas y arrestos arbitrarios a manes de los Guardias Coloraos mientres la Revolución Cultural.
Delles fontes d'información chines afirmen que'l mesmu Mao Zedong trató vanamente d'anular el poder ya influyencia de la Banda de los Cuatro nel so últimu añu de vida y que, a la so muerte, éstos intentaron forzar el so propiu ascensu al poder por aciu intrigues y amenaces contra otros altos xefes del Partíu Comunista de China. Hasta güei los acontecimientos siguen permaneciendo escuros.
Lo que sí ye obviu ye que'l grupu llamáu Banda de los Cuatro perdiera muncha de la so influyencia antes de 1976, pos a la muerte de Zhou Enlai en xineru de dichu añu, el so socesor nun foi un miembru de la facción radical sinón el desconocíu Hua Guofeng, escoyíu polos delegaos de la "Asamblea Popular" debíu a la medrana y l'odiu que los métodos violentos de la "Banda de los Cuatro" collecharen ente los mandos altos y medios del Partíu Comunista.
Darréu, n'abril de 1977, la intentona de la "Banda de los Cuatro" de purgar a Deng Xiaoping viose tamién atayada pol menguante sofitu atopáu nes Fuercies Armaes, que se fixo evidente cuando'l 6 d'ochobre d'esi añu, Hua Guofeng, con sofitu militar, arrestó a los dirixentes radicales, acuñando per vegada primera'l términu Banda de los Cuatro metanes una masiva campaña de desprestixu que los culpaba de los escesos, abusos, y crímenes asocedíos mientres la Revolución Cultural. Para 1978, Deng Xiaoping convirtiérase, de facto, nel home fuerte del partíu.
Jiang Qing foi puesta en llibertá so fianza a principios de mayu de 1991 pa recibir tratamientu médicu por carecer cáncer de gargüelu. Diez díes dempués de la so lliberación, supuestamente suicidóse.
Mao Anying
Mao Anying (chinu: 毛岸英, pinyin: Máo Ànyīng)(*Changsha, Hunan, 24 d'ochobre de 1922 - † Corea del Norte, 25 de payares de 1950) yera'l fíu mayor del líder chinu Mao Zedong. Foi educáu en Moscú y morrió mientres un ataque aereu, sirviendo como voluntariu mientres la Guerra de Corea.
Nació na ciudá de Changsha na provincia china de Hunan, a fines de 1922. En 1930, mientres el so padre atópase na clandestinidá, la so madre Yang Kaihui foi detenida por fuercies del Guomindang, siendo torturada y asesinada na so presencia. Anying cuntaba entós con ocho años. Al pie del so hermanu menor algamó a escapar a Xangai onde fueron protexíos por axentes clandestinos del Partíu Comunista, dempués de tener que pedimiar peles cais de la ciudá. En 1936 foi lleváu a París y dempués a Moscú, onde estudió so la proteición del réxime de Stalin, siguiendo una tradición de los líderes comunistes. Darréu xunióse a les files del Exércitu Coloráu, participando na Segunda Guerra Mundial nel Frente Oriental. Nesta dómina utilizó l'alies de Xie Liaosha (謝廖沙). Tornó a China en 1946, contrayendo matrimoniu n'ochobre de 1949.
En 1950 apuntar nel exércitu de voluntarios chinos que participaría na Guerra de Corea, so les órdenes de Peng Dehuai, cruciando'l ríu Yalu el 25 d'ochobre col cuerpu principal del exércitu. Un mes más tarde, el 25 de payares y mientres se desempeñaba como traductor de rusu nel cuartel xeneral de Peng, finó mientres un ataque aereu. Tenía 28 años. Les noticies de la so muerte fueron retrasaes tarreciendo la reacción de Mao. Sería por Zhou Enlai pol cual Mao Zedong sabría'l destín del so fíu. Cuando foi informáu d'ello cayó nun estáu contemplativu, nel cual declaró: "Na guerra hai sacrificios. Ensin sacrificios nun va haber victoria".
Deceniu d'Aición pa la Seguridá Vial 2011-2020i
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes declaró'l deceniu 2011-2020 Deceniu d'Aición pa la Seguridá Vial 2011-2020.
Omissy
Omissy ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Deceniu d'Aición pa la Seguridá Vial 2011-2020i
Enllaces esternos
Recursos
Sistema de la ONX
Publicaciones
Chanos
Chanos ye una aldea de la parroquia de Robléu de Teinás nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 12,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 0 msnm y tien una población de.
Orainville
Tien una población de y una superficie de  km².
Gúdula
Santa Gúdula, Gúdula de Bruxeles o Gúdula de Moorsel ye una santa católica y ortodoxa belga, patrona de Bruxeles. El so fiesta celebra'l 8 de xineru.
Nació nel condáu de Brabante (no que güei ye Bélxica). Al vivir nel país de Brabante, ye la santa nacional de Bélxica y la patrona de la vida de Bruxeles.
El so nome rellacionar con dellos llugares:
En Brabante llámase-y de normal Goedele o Goule (en llatín: Gudila, más tarde Gudula, en neerlandés: Sinte Goedele, francés: Sainte Gudule).
Vida
Según la so biografía del sieglu XI (Vita S. Gudilae), escrita na abadía de Lobbes ente 1048-1051, yera la fía d'un duque de Lotaringia (lo que ye un anacronismu) llamáu Witger y Amalberga de Maubeuge. La madre de Gúdula abrazó la vida relixosa na abadía de Maubeuge. Recibió'l velu de manes de san Auberto, obispu de Cambrai (m. h. 668). Gúdula tuvo dos hermanes, santa Faraildis y santa Reineldis y un hermanu, San Emeberto (de cutiu confundíu col obispu Ableberto y Engleberto de Cambrai).
Gúdula foi educada na abadía de Nivelles pola so prima, Gertrudis de Nivelles. Cuando Gertrudis morrió, ella volvió a la so casa en Moorsel, dedicando'l so tiempu a les bones obres y a la devoción relixosa. Frecuentemente visitaba la ilesia de Moorsel, que taba alredor de dos milles de la casa de los sos padres.
Gúdula morrió ente 680 y 714. Foi soterrada en Hamme (Brabante). Más tarde los sos reliquies fueron llevaes a la ilesia de Sint-Salvator en Moorsel, onde se soterró'l cuerpu detrás del altar. Sol duque Carlos de Lotaringia (977-992), el cuerpu de la santa foi treslladáu a la capiya de San Gaugerico en Bruxeles. El conde Lamberto II de Leuven (m. 1054) fundó un capítulu en 1047 n'honor de santa Gúdula. L'obispu Gerardo I de Cambrai (m. 1051) empunxo'l treslláu de les sos reliquies a la ilesia de San Miguel en Bruxeles, que más tarde se convirtió na famosa catedral de San Miguel y Santa Gúdula.
En 1330, otorgar indulxencies a tolos qu'asistieren a la decoración y acabáu de la ilesia de Santa Gúdula en Bruxeles.
El 6 de xunu de 1579, la ilesia colexata foi escalada y afarada polos Geuzen ("Vagamundos") protestantes y les reliquies de la santa fueron desenterraes y esvalixaes.
Veneración
100px|thumb|Estatua de santa Gúdula na [[catedral de San Miguel y Santa Gúdula|catedral de Bruxeles.]]
Fuentes
Fonte primaria: Lliteratura:
Veyrier
Veyrier ye una comuña suiza del cantón de Xinebra. Llenda al norte coles comuñes de Xinebra, Chêne-Bougeries y Thônex, al este con Bossey, Étrembières y Gaillard, al sur con Troinex, y al oeste con Plan-les-Ouates y Carouge.
Tien una población de
Dagny Knutson
Dagny Knutson ye una nadadora estauxunidense especializada en pruebes d'estilu llibre media distancia, onde consiguió ser campeona mundial en 2011 nos 4x200 metros.
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Mundial de Natación de 2011 celebráu en Shanghai ganó la medaya d'oru nos relevos de 4x200 metros estilu llibre, con un tiempu de 7:46.14 segundos, per delantre d'Australia (plata con 7:47.42 segundos) y China (bronce).
Parada la Viecha
Alcuéntrase a 28,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 950 msnm y tien una población de.
Tratáu de San Francisco
El Tratáu de San Francisco o Tratáu de Paz de San Francisco ente les Fuercies Aliaes y Xapón, foi oficialmente robláu por 49 naciones el 8 de setiembre de 1951 en San Francisco. Este entró a valir el 28 d'abril de 1952.
Esti tratáu sirvió pa terminar oficialmente la Segunda Guerra Mundial, acabar formalmente cola posición de Xapón como una potencia imperial, asignar compensación a civiles aliaos y antiguos prisioneros de guerra que sufrieren crímenes de guerra xaponeses, terminar la ocupación militar aliada y devolver la soberanía a Xapón. Esti tratáu fixo usu estensu de la Carta de Naciones Xuníes y la Declaración Universal de Derechos Humanos p'articular los oxetivos de los Aliaos.
Dizse qu'esti tratáu, xunto col Tratáu de Seguridá robláu aquel mesmu día, marca'l principiu del "Sistema de San Francisco", esti términu, acuñáu pol historiador John Dower, establez los efeutos de la rellación de Xapón colos Estaos Xuníos y el so papel nel sable internacional como determinaos por estos dos trataos y ye usáu pa falar de les maneres nes qu'estos efeutos gobernaron la hestoria de posguerra de Xapón.
Países asistentes
Arabia Saudita, Arxentina, Australia, Bélxica, Bolivia, Brasil, Camboya, Canadá, Ceilán, Chile, Colombia, Costa Rica, Cuba, Checoslovaquia, Ecuador, El Salvador, Estaos Xuníos, Etiopía, Filipines, Francia, Guatemala, Haití, Hondures, Indonesia, Irán, Laos, El Líbanu, Liberia, Luxemburgu, Méxicu, Nicaragua, Noruega, Nueva Zelanda, Países Baxos, Paquistán, Panamá, Paraguái, Perú, Polonia, Reinu d'Exiptu, Reinu de Grecia, Reinu d'Iraq, Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda del Norte, República Dominicana, Siria, Turquía, Unión de Repúbliques Socialistes Soviétiques, Unión Sudafricana, Uruguái, Venezuela, Vietnam y Xapón.
Birmania, India y Yugoslavia tamién fueron convidaes, pero nun participaron. Nin la República de China en Taiwán nin la República Popular de China continental fueron convidaes por cuenta de la Guerra Civil China y el discutiniu sobre cuál de los dos gobiernos yera'l lexítimu. Tampoco fueron convidaes Corea del Norte y Corea del Sur debíu al mesmu problema. Tampoco foi convidáu Portugal a pesar de ser invadíu'l so territoriu de Timor Oriental per Xapón, permaneciendo neutral na guerra.
El destín de los territorios xaponeses d'ultramar
El documentu oficialmente arrenuncia los derechos de tratáu de Xapón llograos del Protocolu Bóxer de 1901 y los sos derechos a Coria, Formosa (Taiwán), Ḥong Kong (una colonia británica), les Islles Kuriles, les Islles Pescadores, les Islles Spratly, Antártida y la islla de Sajalín. El tratáu nun declara formalmente qué naciones son soberanes nestes árees, una cuestión que dellos partidarios de la independencia de Taiwán usen pa xustificar l'autodeterminación taiwanesa según l'Artículu 77b de la Carta de les Naciones Xuníes, qu'aplica alministraciones fiduciarias "a territorios que pueden ser dixebraos d'Estaos enemigos por cuenta de la Segunda Guerra Mundial." Sicasí, sacante les Ryūkyū, les árees sobre les cualos Xapón arrenunció a la soberanía nunca fueron trayíes conforme a nengún arreglu d'alministración fiduciaria de Naciones Xuníes formal y de ende les especificaciones del Artículu 77 nun fueron aplicaes.
L'artículu 3 del tratáu formalmente pon a les islles Ryukyu, qu'inclúin Okinawa y los grupos d'islles Amami, Miyako y Yaeyama, so l'alministración fiduciaria estauxunidense. Les Islles Amami fueron trespasaes finalmente a Xapón el 25 d'avientu de 1953 y en 1969 les negociaciones d'Estaos Xuníos con Xapón autorizaron la tresferencia d'autoridá sobre les Ryukyu a Xapón pa ser puesta en práutica en 1972. En 1972, "la reversión" de los Estaos Xuníos de les Ryukyu asocedió xunto col trespasu del control de les Islles Senkaku (deshabitadas) cercanes ensin adoptar una actitú na soberanía última de les Islles Senkaku, que son reclamaes tantu pola República Popular de China como pola República de China (Taiwán).
Pol Artículu 11 Xapón aceptó los xuicios del Tribunal Militar Internacional pal Alloñáu Oriente y d'otros Tribunales Aliaos de Crímenes de Guerra, dambos dientro y fora de Xapón y consintió en cumplir les sentencies impuestes asina sobre ciudadanos xaponeses encarcelaos en Xapón.
El documentu posterior punxo pautes pa la repatriación de prisioneros de guerra y arrenunciu a la futura agresión militar conforme a les pautes puestes pela Carta de Naciones Xuníes. El documentu anula trataos previos y pon el marcu pal estatus actual de Xapón de caltener unes fuercies armaes que son puramente defensives en naturaleza.
Hai tamién un pocu d'ambigüedá tocantes a qué islla Xapón arrenunció la soberanía. Esto condució tantu al conflictu de les Islles Kuriles como a la disputa de les islles Diaoyutai/Senkaku.
Dellos partidarios de la independencia de Taiwán sostienen que'l Tratáu de San Francisco xustifica la independencia de Taiwán porque nun concede explícitamente Taiwán a la República de China o a la República Popular de China. Esta xustificación llegal ye refugada tantu pol gobiernu de la República de China como pol de la República Popular, que dambos basen les sos reclamaciones llegales sobre Taiwán nel Preséu de Rindición de Xapón que, argumenten, incorpora la Declaración de Potsdam y la Declaración d'El Cairu. Amás, n'años más recién, partidarios de la independencia de Taiwán más de cutiu confiaben n'argumentos basaos n'autodeterminación y soberanía popular y menos n'argumentos puramente llegales.
La Xunión Soviética refugó roblar el Tratáu de San Francisco. Nengún tratáu de paz separáu foi robláu con Xapón hasta dempués de que la Xunión Soviética sufrió un colapsu en 1991. Esto torgó que les disputes territoriales rusu-xaponeses fueren resueltes.
Compensación a civiles y prisioneros de guerra Aliaos
Tresferencia d'activos estranxeros xaponeses
Los activos estranxeros xaponeses referir a tolos activos teníos pol gobiernu xaponés, firmes, organización y ciudadanos privaos, en países colonizaos o ocupaos. Acordies cola Clausa 14 del Tratáu, les fuercies Aliaes confiscaron tolos activos estranxeros xaponeses, sacante aquellos en China, que fueron trataos con conforme a la Clausa 21. China tuvo de nuevu tolos activos xaponeses en Manchuria y Mongolia Interior, qu'incluyó trabayos mineros ya infraestructura de ferrocarril. Amás, la Clausa 4 del tratáu declaró que "la disposición de propiedá de Xapón y de los sos ciudadanos ... y les sos reclamaciones ... contra les autoridaes qu'anguaño alministren tales árees y los residentes ... va ser el suxetu d'arreglos especiales ente Xapón y tales autoridaes." Poro, considérase que Coria tamién tuvo derechu a los derechos proporcionaos pola Clausa 21.
Jana Marie Hupp
Jana Marie Hupp ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Tratáu de San Francisco
Compensación a civiles y prisioneros de guerra Aliaos
Activos estranxeros xaponeses en 1945 (1945, ¥15=1US$- forgar d'Estaos Xuníos)
Compensación a los prisioneros de guerra aliaos
La clausa 16 del Tratáu de San Francisco señala:
Jana Marie Hupp
Nació en Spokane, Washington. Estudió na Escuela d'Artes de Northwest de la Universidá de Western Washington, y trabayó n'obres de teatru en Seattle. Más tarde camudóse a Los Angeles y en 1985 fixo'l so debú na película Vision Quest. Los sos primeros papeles en televisión fueron en Scarecrow and Mrs. King y My Sister Sam.
Tratáu de San Francisco
Compensación a los prisioneros de guerra aliaos
''En señal del so deséu d'indemnizar a aquellos miembros de les fuercies armaes de los Poderes Aliaos que sufrieron privaciones escesives mientres los prisioneros de guerra del Xapón, Xapón va tresferir los sos activos y aquellos de los sos ciudadanos en países que yeren neutros mientres la guerra, o que taben na guerra con cualesquier de los Poderes Aliaos, o, a la so opción, l'equivalente de tales activos, al Comité Internacional de la Cruz Roja que va liquidar tales activos y va distribuyir el fondu consiguiente p'asignar axencies nacionales, a beneficiu d'antiguos prisioneros de guerra y les sos families en tal base cuando esto puede determinar de ser equitativo. Les categoríes d'activos descritos nel Artículu 14 (a) 2 (II) (ii) por (de v) del Tratáu presente van ser escluyíes de tresferencia, según activos de persones naturales xaponeses non residentes de Xapón na primer entrada a valir del Tratáu. Ye igualmente entendíu que la provisión de tresferencia d'esti Artículu nun tien nenguna aplicación a les 19,770 aiciones nel Bancu pa Establecimientos Internacionales anguaño teníos por instituciones financieres xaponeses.''
Jana Marie Hupp
Hupp ta casada con Brad Weston
Tratáu de San Francisco
Territorios aliaos ocupaos per Xapón
La clausa 14 del tratáu declaró que "Xapón va roblar puntualmente negociaciones con Poderes Aliaos tan deseosos, que los sos territorios presentes fueron ocupaos por fuercies xaponeses y estropiaos per Xapón, con mires a l'asistencia a compensar aquellos países pal costu de reparar el dañu fechu, poniendo los servicios a disposición de les persones xaponeses na producción, salvando y otru trabayu pa los Poderes Aliaos en cuestión."
Compensación xaponesa a los países ocupaos mientres 1941–45
L'últimu pagu foi fechu a Filipines el 22 de xunetu de 1976.