cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catedral metropolitana de Medellín
Otros elementos de la catedral
Banques. Fueron construyíes tamién pol Maestru Luis Eduardo Arenas en 1928 y son de forma bien senciella. Escarecen de gravados o otros elementos ornamentales. La Catedral adquirió maquinaria especial pa estos trabayos, que depués vendió en 1934. Na nave central alcuéntrense 164 banques, que van en dos hilera a cada llau de la entrada central. Al frente del Presbiteriu y dempués del Púlpitu, esto ye nel área del cruceru allúguense 24. Nos brazos de la nave tresversal o transepto, asítiense 18 nel Altar de la Inmaculada y 16 nel del Santísimu. Les 22 de los confesionarios son d'igual diseñu, pero posteriores. Son en total 244 banques incluyendo les de los confesionarios. Tamién esisten sielles individuales, que s'asitien delantre de les banques, pa invitaos especiales y tamién s'alluguen nel presbiteriu pa les concelebraciones (20 de madera, 14 abullonadas). 170px|thumb|left|Llámpara de la nave central. Llámpares. Les actuales lluminaries de la catedral daten de 1952 y formen parte de la donación de Pablo Tobón Uribe. Fueron diseñaes pola casa Rambusch Dec., Nueva York (Estaos Xuníos) y el so diseñu va acordies cola sobriedá del templu. Esta empresa foi fundada en 1898, enfocar na arquiteutura, diseñu y decoración, y cuenta con esperiencia en sistemes instalaos n'espacios públicos, como bancos, ilesies, edificios históricos, museos, ente otros. De primeres, foi difícil atopar quien diseñara les grandes llámpares, señalar l'altor a que teníen d'asitiase y el tipu de bombilla.
Esisten dolce grandes llámpares, asitiaes na nave central, seis a cada llau, consten d'un gran y delgáu aru metálicu que sostién de 8 cilindros de vidriu esmerilado, qu'alluguen bombilles de lluz mariello y nel centru del aru alcuéntrase un gran cilindru de vidriu esmerilado sosteníu por una delgada estructura metálica y dichu cilindru contién una bombilla de mayor tamañu de les anteriores. Esisten otros dolce llámpares de gran tamañu y con distintu diseñu, que consten d'un gruesu aru metálicu paecencia a una rueda, onde tien enllastráu 8 bombilles y escarecen de los cilindros y de la bombilla central. Alcuéntrense: una en cada presbiteriu llateral, dos en cada brazu del transepto y trés nes partes cimeres de les naves llaterales.
Hai una llámpara más grande que les yá descrites, allugada en tol ábside central, detrás del altar, consta d'un aniellu metálicu con 8 bombilles enllastraes y nel centru atopa un elementu en vidriu en forma d'un platu, que de la mesma ye sosteníu por una delgada estructura metálica, dando la sensación de ingravidez de dichu elementu. Esisten otros dolce llámpares, esta vegada de senciella forma, consten d'un cilindru de vidriu sosteníu por una delgada estructura metálica, y tán nes naves llaterales, el sotacoro y el coru altu. Toles llámpares sostiénense de la mesma por delgaos cables metálicos. thumb|200px|right|Pila bautismal. Pila bautismal. Xunto al retablu de San José nel ábside llateral oriental, atópase la pila bautismal, adquirida al crease la parroquia en 1962, por un tiempu tuvo alcontrada nel ábside occidental del sotacoro o pronave. Ye toa en mármol, sacante la tapa metálica que cubre'l recipiente circular cóncavu nel que se deposita l'agua, de la mesma sosteníu por una columna d'estilu “toscanu”. Esta postrera carauterística tamién la comparte col ambón, tando dambos en contravía col orde corintiu que predomina nel templu, amás fueron en distintos ralos los últimos elementos qu'adquirió la catedral.
Curiosamente, la Catedral de Caldas cuenta con una copia exacta d'esta pila bautismal, nun ye d'estrañar, pos primero que'l templu parroquial de Caldas fuera eleváu a sede episcopal pertenecía a la xurisdicción de l'archidiócesis de Medellín, y posiblemente les piles fueron llograes al mesmu o en distintos momentos del tiempu, pero ye claro que fueron adquiríes del mesmu diseñador o provisor.
Pavimentu de les naves. La mayor parte del pisu de la catedral ta pavimentado con baldosa de cementu, foi asitiáu en 1929, anque naquella dómina yá esistíen fábriques de baldoses en Medellín, fueron pidíes a Bélxica a la Casa Almietach Thiener y Cia., yá que se quería que'l pavimentu fuera tamién de lo meyor que podría tener se, tuvo un costo de $ 4.000 que cola instalación xubir a $ 11.000. Nun son puramente baldoses sinón baldosines de 10 x10 cm. El diseñu ye tamién como'l del presbiteriu de Giovanni Buscaglione. L'allugamientu dirixir el Padre Lucas José Vásquez, ecónomu de la Catedral, con base nun planu onde veníen numberaos pa formar diverses figures.
El diseñu ye tou un mosaicu, como'l presbiteriu, l'emblema equí foi la cruz, símbolu del cristianismu. Los baldosines son de cuatro colores: café semioscuro, gris, crema y rosado que van puestos toos nel mesmu sentíu, toos a filo formen figures cola combinación de dichos colores, munches en forma de rombos ensin tar asitiaes les baldoses nesa forma, tamién ende figures cuadraes y rectangulares. Estos baldosines tán presentes nos suelos de les naves llonxitudinales, los presbiterios llaterales, el transepto y la sacristía.
Campanes. Les primeres que tuvo'l templu fueron les del reló asitiáu en 1910. Les actuales faen parte de la donación del Pablo Tobón Uribe y polo tanto son de 1952. Fueron fundíes en Alemaña pola Casa Berardo Vortman ya instalaes pola Casa Petit y Alberto Edilbrando, pa lo cual hubo que faer un refuerzu a la torre izquierda onde fueron allugaes. Fueron solicitaes pol representante de la empresa en Medellín Luis Ramos.
Son cuatro campanes que tuvieron un costo de $45.410.64. Son bamboleantes, remanar dende la sacristía por aciu un equipu llétricu. Caúna tien un soníu, una da'l RE”, otra'l “FA”, otra'l SOL” y la cuarta'l “LA” sosteníu. Son de bronce nun 78% de cobre, un 20% d'estañu y el restu de plomu, pesen un total de 3.200 kg y cunten con grabaos esternos.
Dependencies
Al norte del templu, nos ángulos cimeros formaos pol encruz de les naves llonxitudinales col transepto, allúguense les dependencies de la catedral, dichos recintos son de camín acutáu al públicu polo xeneral y na so mayoría fueron interveníos p'afaelos a les sos funciones actuales. Nel ángulu occidental alcuéntrense tres árees; nel estremu norte allúgase'l Muséu d'Arte Relixoso de la catedral, y debaxo d'ésti, la cripta de güeseres, dambes cortiles comunicar por mediu d'un pasiellu que da tantu col interior del templu, como col esterior sobre la carrera Venezuela; y el del sur ye'l Mausoléu d'Obispos y el so accesu da direutamente col transepto.
Nel ángulu oriental alcuéntrense delles dependencies; al sur ta'l gran salón de la sacristía y al norte atopa una de les zones que más sufrió cambeos, lo qu'antes yera un gran salón, intervenir pa xenerar nuevos espacios que riquía l'edificiu, escavar nel suelu pa depués crear un semisuétanu onde s'allugaron les árees de servicios, como aséu, baños, ente otros; depués, sobre estos, nun segundu pisu o meyor dichu nun entrepiso allugóse la Sala Capitular y una sala auxiliar. Toes estes árees articular por mediu d'un pasiellu, que de la mesma comunica col interior del templu, y col esterior sobre la carrera Ecuador.
Muséu
thumb|220px|Estante con mitres, casulles, dalmátiques, capes pluviales, etc. El Muséu d'arte relixoso de la catedral, se emplaza nun gran salón que caltién les proporciones y delles carauterístiques orixinales como los lladriyos a la vista, pero como l'área foi intervenida pa crear el semisuétanu pa les güeseres el so pavimentu ye recién. Amás, cuenta con equipos que caltienen climatizáu la cortil pa caltener en bones condiciones les obres.
El muséu foi establecíu en 1995, sicasí, nun s'atopa abiertu al públicu. El Pbro. Santiago Ospina Ospina, párrocu y Canónigu, afixo'l Salón grande que ta enriba de la cripta de güeseres, con planos del Arquiteutu Carlos Julio Calle pa Muséu, pa lo cual recurrió a obres de la Catedral y otres de la so coleición particular pa dichu recintu.
En 1997 anunció públicamente que donaría eses obres a la catedral, pero hubo dificultaes pola modalidá de la donación ya inda esos oxetos son de propiedá del Pbro. Santiago Ospina. Los elementos tán debidamente identificaos pol Pbro. Ospina y por Gustavo Vives Mejía. Na coleición atopa pintura y escultura de procedencia europea y llatinoamericana, especialmente de les escueles quiteña, santafereña, cuzqueña y antioqueña, son aproximao 40 obres pictóriques (ente los sieglos XVII, XVIII, y XIX) y 15 obres escultóriques (ente los sieglos XVIII y XIX), de los cualos unos pocos son de la catedral.
Nel pasiellu d'accesu al Muséu y n'estantes, mandaos a construyir tamién pol Pbro. Ospina, atópase una serie d'ornamientos (mitres, casulles, dalmátiques, capes pluviales, etc.) que son de propiedá de la catedral. Tantu por razones de seguridá, por falta de recursos económicos y poles dificultaes de la donación el muséu nun se dexa l'accesu del públicu.
Mausoléu d'Obispos
240px|thumb|left|Mausoléu d'Obispos. El mausoléu ye'l llugar de sepultura definitiva de los Obispos y Arzobispos residenciales de la Archidiócesis. Atópase allugáu nuna sala allegante que da a la nala accidental del transepto, ellí reposen los restos de los Obispos Valerio Antonio Jiménez Hoyos, José Joaquín Isaza Ruíz y José Ignacio Montoya Peláez, y los Arzobispos Joaquín Pardo Vergara, Manuel José Caycedo Martínez y Tiberio de Jesús Salazar y Herrera. Tamién s'atopen los restos del Obispu Arturo Duque Villegas, amás, por permisu especial tán los de Monseñor Jesús María Marulanda.
Cripta de güeseres
220px|thumb|Cripta de Güeseres. La Cripta de Güeseres alcuéntrase xusto debaxo del Muséu y del Mausoléu de los obispos. Ye un semisuétanu, que gracies a la rimada del suelu esterior, una porción del muriu de los cimientos nun queda soterráu, lo cual dexa que la parte alta de les parés de la cortil cunten con claraboyes qu'allumen y ventilan l'interior. La cripta consta de delles galeríes con más de 2.000 güeseres, tien un pequeñu oratoriu y l'accesu a la cortil da direutamente col pasiellu, que de la mesma cunta con entrada pola carrera Venezuela.
Dientro del cortil atopen dos pequeñes puertes que comuniquen cola canalización dexada pol antiguu percorríu de la quebrada la Lloca, esviada en 1944 pela Cai La Paz, dicha canalización consiste nun arcu romanu que forma una llarga bóveda, y dende la esviadura pensóse n'aprovechar l'espaciu p'allugar güeseres, pero hasta'l momentu nun se realizáu nenguna intervención. Ente los restos de personaxes destacaos que xacen na cripta destáquense los del escritor antioqueño Tomás Carrasquilla, que dicía que "la Catedral yera folla al altor de Dios" y la so hermana Isabel Carrasquilla d'Arango.
Sacristía
thumb|220px|left|Sacristía de la catedral.
Tolos sos muebles fueron construyíos pol ebanista Luis Eduardo Arenas y consten d'una fina talla. Ente los que más se destacar tán: nel centru del salón alcuéntrase la "mesa de sacristía" de 1,10 x 4,90 x 1,70 metros, tallada en cedru negru, n'estilu renacentista español, decorada con talles de rombos y círculos con figures de santos, cuenta con pequeñes alacenes pa cada unu de los Canónigos. Na paré del norte de el cuartu, ta alcontráu un gran armariu y tien la distribución fayadiza pa guardar los ornamientos, foi fechu en cedru negru, n'estilu renacentista español y decoráu con talles de rombos, círculos y motivos vexetales, costó $ 36.000. Esiste tamién un reclinatorio de trés puestos debaxo de la estación del Viacrucis (qu'en 1938 unvióse como modelu pa la Catedral), costó $ 15.000.
A lo cimero de les parés de la Sacristía alcuéntrense los cuadros al oleu de tolos obispos y arzobispos de la archidiócesis. Amás, el salón cunta con un llavabu especial, el sacrarium, que'l so desaguadoriu va direutamente al suelu. Esta piscina emplegar pa llavar los llenzos emplegaos mientres la celebración de la misa y otros elementos emplegaos mientres la comunión. Tamién, destacar nel centru del salón una llámpara de cristal, que data de 1931, ye una araña Barigossi d'estilu románicu de la Fondería de Bronzi artística.
Sala capitular
thumb|220px|Sala capitular de la Catedral. La sala capitular, como lo indica'l so nome, ta destinada a les xuntes del capítulu, ye una cortil rectangular y amplio, d'aspeutu senciellu, los murios tán totalmente estucados escareciendo del lladriyu a la vista como'l restu del templu. Cuenta con dellos muebles que tienen cierta antigüedá, pero nun son contemporáneos colos de la sacristía. El principal y el que se destacar a güeyu ye una gran mesa llonxitudinal arrodiada por una serie de sielles.
Una de les más bultables carauterístiques de felicidá sala ye que tien les ventanes a ras col suelu, por cuenta de que ta allugada nuna zona que foi intervenida pa sacar un entrepiso, obra tamién realizada pola firma "Inxeniería y Construcciones" en 1969. Sicasí, caltién les fachaes orixinales de la parte posterior del templu, polo cual comparte col semisuétanu una porción de les ventanes. Amás, la sala cunta con dos accesos, unu que da direutamente col pasiellu cerca a la puerta que comunica cola carrera Ecuador y l'otru que da cola escalera qu'articula tantu'l entrepiso col semisuétanu y que de la mesma comunica col pasiellu.
Cuadros al oleu
Son cuatro cuadros al oleu de grandes dimensiones allugaos sobre cada puerta de los estremos del transepto. A llau y llau del retablu oriental atópense dos imáxenes, sobre la entrada a la sacristía ta El Cristu del Perdón, obra maestra de Francisco Antonio Cano, a quien-y tomó diez años pintalo, y sobre la puerta que da escontra l'atriu llateral oriental ta'l de La nuesa Señora de Chiquinquirá del Maestru Lleón Arango. thumb|230px|left|[[El Cristu del Perdón del Maestru Francisco Antonio Cano.]] Xunto al retablu occidental, tamién s'atopen otros dos cuadros: sobre la entrada a la Cripta de los obispos y Arzobispos ta'l cuadru de La nuesa Señora de Guadalupe obra tamién del Maestru Lleón Arango de 1965 y sobre la puerta que da escontra l'atriu llateral occidental ta'l de la Inmaculada (copia de la de Murillo), del pintor austriacu Carlos Hofrichter. Esti postreru foi iguáu pol pintor xunto col de San José del Templu de San José del centru de la ciudá en 1869, por pidimientu del Párrocu de La Candelaria José María Gómez Ángel. Ésti y El Cristu del Perdón fueron restauraos pol Padre Julio Jaramillo Restrepo en 1956, con permisu del Capítulu. Amás, nel 2001 El Cristu del Perdón foi nuevamente restauráu, esta vegada pol Muséu d'Antioquia nes sos instalaciones y onde se-y llimpiaron los rastros d'escrementos de palombos y esperteyos, estenáronse-y les gurrianes causaes pol fumu de les veles de los feligreses, quitóse-y la mugre de los gases de los vehículos y anubrióse-y con un finu barniz que lo protexerá mientres cien años.
El cuadru más pervalible de la basílica ye'l de los Casamientos de Santa Catalina de Sena del autor Theodor van Thulden (1606-1699), de la escuela flamenca donáu a la catedral por Doña Tulia Echavarría en 1932 y alcontráu nel Muséu d'Arte Relixoso de la Catedral, polo cual nun ta a la vista del públicu.
Escultures
thumb|170px|Jesús Crucificáu del maestru Bernardo Vieco Ortiz. La catedral tien delles escultures, dalgunes tán permanentemente espuestes en diversos puntos del templu y otres solo esíbense en dómines especiales como nel mes d'avientu o na Selmana Santa. La escultura más destacada ye'l Jesús Crucificáu del maestru antioqueño Bernardo Vieco Ortiz. Atópase al frente del solio y foi adquirida en 1968. Tuvo por un tiempu colgada sobre la puerta de la nave central. Foi realizada en bronce y madera, y cuenta con 250 cm de llargu.
Tamién tán les estatues de San Pedro y San Pablo, asitiaes en repises o ménsulas de mármol nos murios del arcu toral del presbiteriu. Les del Sagráu Corazón y l'Inmaculada, allugaes nos retablos del transepto. Les de la Virxe del Carmen y San José alcontraes nos nichos de los retablos de los ábsides llaterales. Les de San Franciscu d'Asís y Santa Bárbara, asitiaes nos retablos del sotacoro. D'éstes namái se sabe que la de Santa Bárbara foi adquirida en 1952 y el so escultor foi Francisco López. Tamién ta –de recién adquisición– la estatua de Santa María de la Paz, allugada nel brazu occidental del transepto.
Esisten amás, ocho estatues d'ánxeles en mármol con portalampararios metálicos, con capacidá cada unu pa 13 pequeñes bombilles. Los ánxeles cunten con metro y mediu d'altor coles ales abiertes, con base de 65 cm d'altor por 45 cm d'anchu. Alcontrar nos retablos llaterales y los del transepto y fueron parte de la donación del empresariu Pablo Tobón Uribe.
Tocantes a les estatues que nun s'esiben sinón en determinaos tiempos, méntense les del preselbe, d'orixe español que fueron adquiríes pol Obispu Pardo Vergara y tienen cierta antigüedá. Tamién tán les de Selmana Santa, cuntar col Apostoláu completo; el Cristu de descendimiento y el Sepulcru que foi donación en 1948, de los maríos Roberto Vélez y Eugenia Ángel y los sos fíos. Foi construyíu n'Ecuador, polos Hermanos Reyes.
Estáu de caltenimientu
La catedral foi declarada Monumentu Nacional pol Resolución N° 2 del 12 de marzu de 1982. Esti calter de Monumentu Nacional implica que queda pa tou lo referente a cualquier trabayu nel edificiu sol cuidu de la Subdireición de Monumentos Nacionales que dependió del Institutu Nacional de Víes del Ministeriu de Tresporte hasta 1997, cuando foi creáu'l Ministeriu de Cultura y asignar a esti nuevu Ministeriu. La Subdireición, pa constatar l'estáu físicu del edificiu y poder dar en la so restauración, efeutuó un diagnósticu, encargáu a la Fundación Ferrocarril d'Antioquia quien ganara la llicitación pa dichu fin. 230px|thumb|left|Deterioro físicu superficial causáu pol mugor. La conclusión del diagnósticu foi que la catedral ta enferma, pero non desanunciada nin n'estáu terminal. La ilesia foi perbién construyida, los adobes son de bona resistencia y cumplen coles normes que s'esixen anguaño pa esti tipu de lladriyos. Sicasí, el pasu del tiempu trai los sos problemes. La catedral presenta defectos estructurales, d'asentamientos, resquiebros, mugores y deterioru del lladriyu en dellos sitios. Anque la edificación nun cuerre un inminente riesgu de colapsu, sí ye necesaria un afitamientu estructural que pueda protexer a la Basílica d'un movimientu sísmicu.
El deterioru que güei presenta la Catedral Metropolitana débese básicamente a que na década de los 80 adelantráronse unos trabayos d'amarres estructurales, que por falta de dineru nun fueron concluyíos. A esto hai que suma-y el biodeterioro y el mugor provocáu pola quebrada La Lloca, que mientres munchos años crució per debaxo de la edificación. Amás les intervenciones mal feches que se realizaron en distintes dómines tamién influyeron nel so estáu.
Los dineros que rique la intervención na Catedral Metropolitana tán presupuestaos de los recursos que la Gobernación d'Antioquia va recibir pola venta del llote donáu por Institutu Nacional de Víes -INVIAS-, allugáu nel sector de San Diego en Medellín. De toes formes esti dineru podría resultar insuficiente, yá que tamién se debe destinar parte del mesmu a la restauración de dellos monumentos nacionales nel Departamentu d'Antioquia, polo cual ye necesariu qu'otres entidaes como la mesma Curia y l'Alcaldía de Medellín vencéyense económicamente con esti proyeutu.
Horarios
La catedral atópase abierta principalmente peles mañanes cuando les mises son cada hora, depués ye cerrada mientres tola tarde y reabierta pa les últimes mises del día.
Amás, nes mañanes puede escuchase la música interpretada nel órganu de la catedral, que non solo ameniza les celebraciones relixoses sinón que tamién se puede siguir escuchando mientres los espacios llibres ente misa y misa.
La direición del templu ye carrera 48 Nº 56-81, teléfonu (57) (4) - 5132269.
Daryl Sabara
Daryl Christofer Sabara ye un actor de cine y televisión. Ye conocíu por interpretar a Juni Cortez na película Spy Kids, según poles sos apaiciones en televisión en series como,Friends, Father of the Pride, les películes L'espresu polar, Keeping Up with the Steins, Halloween, y el reality show America's Most Talented Kids nel qu'intervieno como xuráu.
1992-2003
Empezó cola realización de les balé empresa, South Bay Ballet. Empezó actuando mientres mediaos de 1999, apaez nos episodios de Murphy Brown, Life's Work, Will & Grace, Friends, enantes de ser emitíos como Juni Cortez na película Spy Kids, que se publicar en 2001 y fíxose popular ente'l públicu pre-adolescente. Sabara representó'l papel nos dos remortines de la película, estrenaes en 2002 y 2003, respeutivamente, que tamién tuvieron ésitu na taquilla.
2003-Presente
Dende entós siempres foi la voz de Hunter, el lleón cachorru na comedia animada de la NBC Father of the Pride. Apaeció n'episodios de la serie de televisiónWeeds, House, Dr. Vegas, y foi unu de los xueces en America's Most Talented Kids. Sabara tamién interpretó'l personaxe principal, Neñu Héroe, en 2004 la versión animada de L'espresu polar. Tamién actuó na película Keeping Up with the Steins (antes conocíu como Lucky 13''), que recibió una versión llindada en 12 de mayu de 2006.
Sabara actua nes películes Her Best Move, el DVD interactivo Choose Your Own Adventure'', y "April Showers". Interpretó a Ben en The Last Chance Detectives radiofónicos por Aventures n'Odisea y Focus on the Family ("Enfoque a la Familia"), y tamién apaeció como la escuela matón Wesley Rhoades en Rob Zombie Halloween.
Tamién foi estrella convidada nun episodiu de Friends, onde Chandler por fuercia revéla-y que ye adoptáu. Tamién participó enThe Boondocks como la voz de Butch Magnus Milosevic nel episodiu Shinin. Él apaeció nun episodiu de The Batman como Scorn, el compañeru del villanu Ira. El personaxe s'enfrente al so hermanu, "Robin". Apocayá actuando na película April Showers, una película escrito y empobinao por una sobreviviente de Columbine High School.
David Bacon
Biografía
El so verdaderu nome yera Gaspar Griswold Bacon, Jr., y nació en Barnstable (Massachusetts), nel senu d'una destacada familia de la Mariña Este, la Boston Brahmin. El so padre, Gaspar G. Bacon, perteneció a la xunta directiva de la Universidá de Harvard y, na década de 1930, foi Teniente Gobernador de Massachusetts.
David Bacon graduóse en Harvard, y braniaba cola so familia en Woods Hole (Massachusetts), en Cabu Cod, formando parte nos años trenta de los "University Players" de West Falmouth (Massachusetts). Ellí conoció a actores entós desconocíos como James Stewart y Henry Fonda, con quien más palantre compartió agospiamientos mientres lluchaba por salir alantre.
La so carrera nun progresaba, y Bacon foi munchos años al debalu. Camudar a la ciudá de Nueva York, onde consiguió'l patrociniu d'un ricu mecenes británicu y, anque nun consiguió un emplegu fixu, sí empezó a utilizar costosa vistimienta y xoyería, lo cual fizo que s'especulara que Bacon actuaba como un gigolo.
Más palantre foi a vivir a Los Angeles, California, onde conoció y casóse cola cantante y actriz austriaca Greta Keller. Nos sos últimos años Keller desveló que Bacon yera homosexual y ella lesbiana, y que'l so matrimoniu de conveniencia sirvió por que dambos caltuvieron una fachada de respetabilidad nel mundín de Hollywood, nel cual dambos intentaben consolidar dos tales carreres cinematográfiques.
En setiembre de 1943, Bacon foi vistu conduciendo un coche erráticamente en Santa Monica (California) enantes de salir de la carretera y frenar. Dellos testigos viéron-y salir del coche y taramellase de volao enantes de cayer al suelu. Morrió enantes de poder dicir nada. Atopóse un pequeñu cuchiellu claváu nel so llombu. L'arma furara'l pulmón causándo-y la muerte. Keller, n'avanzáu estáu de xestación, sufrió un colapsu al conocer la noticia, y más palantre el so fíu nació muertu. El casu atraxo l'interés públicu mientres un tiempu, pero sigue na actualidá ensin habese resueltu.
Chanos de Somerón
Chanos de Somerón ye una parroquia del conceyu asturianu de Ḷḷena. Ocupa 4,04 km² de la zona centrumeridional del conceyu, y llenda: al norte cola parroquia de Las Puentes, al este cola de Payares, al sur cola de Samiguel del Río y al oeste cola de Teyeo. Los sos 39 habitantes (INE, 2010) viven nel pueblu homónimu, asitiáu nuna llanada perriba de la vera izquierda'l ríu Valgrande. Los habitantes d'esti pueblu, que foi nombráu Pueblu más guapu d'Asturies en 1968, son nomaos papariqueros o paparicos.
El pueblu ye llanu enforma; tantu, qu'hai bien de dicires que falen d'ello. Pueden citase, ente más otros, aquellos que dicen que...
En Chanos, como ye tan chano,
picha l'agua hasta la rodicha.
toda'l agua picha na ería'l Calechano.
El pueblu ye perfamosu pelos arbeyos que nelli se recueyen entá güei. Como diz el dichu popular: Pa vainas, Payares, y pa arbeyos, Chanos.
Vibrac (Charente)
Vibrac ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Carlos Muñiz
Biografía
Entamó los sos primeros pasos nel mundu del ciclismu nes files del C.C Avilesino, onde compitió en categoríes inferiores siguiendo una buena progresión. Otru equipu nel que militó foi'l potente Gaylo-Vanguard.
La so trayeutoria pel campu aficionáu foi mui buena, militando nes files del equipu Clas, unu de los equipos punteros del ciclismu aficionáu español nos años 80. Consiguió munches victories importantes como la Vuelta a Navarra y, dos trunfos na Vuelta a Asturies (años 85 y 87), arriendes de munches carreres d'un día, destacando siempre en monte. Magar que foi unu de los aficionaos españoles de más nivel, nunca foi convocáu pa la Seleición Española.
Teniendo varies ufiertes d'equipos profesionales, como Kelme o Zahor, decidióse a pasar a profesional en 1988 con tola estrucutura de Clas, que debutaba en profesionales con José Manuel Fuente, El Tarangu, de direutor deportivu.
Querosenu
thumb|150px|right|Llámpara de querosenu. thumb|150px|right|Camión de distribución (San Martín, Arg., cc 1940).
Carlos Muñiz
Biografía
Foi una de les revelaciones de la temporada al conseguir ser el primer neoprofesional de la Vuelta Ciclista a España, subiendo al podiu de Madrid col maillot azul de meyor xoven. En dicha Vuelta tuvo un gran comportamientu n'etapes de monte como la que finalizaba n'El Brañillín.
Querosenu
El querosenu o parafina ye un llíquidu inflamable y tresparente (o con llixera coloración amarellentada), amiestu d'hidrocarburos, que llógrase de la destilación del petroleu natural. Usóse de primeres n'estufes y llámpares, y anguaño úsase como combustible d'aviones de reaición y na fabricación d'insecticides. De densidá entemedia ente la gasolina y el gasóil o diésel, úsase como combustible, el JP (abreviatura de Jet Petrol) nos motores a reaición y de turbina de gas o bien s'añede al gasóil d'automoción nes refineríes. Úsase tamién como disolvente y para calefacción doméstica, como dieléctricu en procesos de mecanizáu por descargues llétriques y, d'antiguo, pa llume. Ye insoluble n'agua.
Carlos Muñiz
Biografía
En 1989 baxó'l nivel, aunque tovía destacó en carreres como la Vuelta a Burgos.
Querosenu
Historia
Nel sieglu X l'eruditu persa Al-Razi describió la destilación del petroleu pa llograr petroleu de llume nel so Llibru de los secretos. N'Occidente, el físicu y xeólogu canadiense Abraham Gesner Pineo (1797-1864) presentó en 1846 la primer demostración pública d'un llíquidu de llume que llamó «kérosène». Primeramente llográu a partir de carbón, y dempués del petroleu, el querosenu ye un llíquidu económico, que sustituyó al aceite de ballena nes llámpares d'aceite; tamién foi llamáu «petroleu lampante». Esti usu foi abandonáu cola llegada de la lluz llétrico. Foi una marca rexistrada por Abraham Gesner en 1854 enantes de convertise nun nome xenéricu.
Carlos Muñiz
Biografía
Y en 1990 un positivu con cafeina y diferentes problemes físicos como una anemia que sufrió al final de la temporada, y discrepancies cola directiva del equipu (esi añu abandonaba El Tarangu la direición deportiva del mesmu y tomábala Juan Fernández) fizo que nun renovara'l contratu y puso fin a la so carrera profesional. Con él, otru corredor asturianu del Clas, Antonio Sampedro, abandonaba'l ciclismu profesional al imponer el nuevu direutor, Juan Fernández, una completa renovación del equipu.
Palmarés
1986
Lichères-sur-Yonne
Lichères-sur-Yonne ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Le Vieux-Cérier
Le Vieux-Cérier ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Nam Ji-hyun
Nam Ji Hyun (Incheon, Corea del Sur, 9 de xineru de 1990) ye una cantante, baillarina y actriz surcoreana. Yera líder del grupu 4minute, que foi formáu por Cube Entertainment nel 2009 hasta la separación del grupu en 2016.
Biografía
Ji-hyun nació'l 9 de xineru de 1990 en Incheon, Corea del Sur. Ji-hyun fizo una audición para JYP Entertainment pero foi esaniciada. Sicasí, ella xunióse a Cube Entertainment como resultancia del fundador de Cube Entertainment, Hong Seung-Sung, de ser encamentada pol departamentu de reclutamiento de JYP na busca de los miembros pa formar 4Minute. Ella convirtióse na vocalista y baillarina del grupu de moces 4Minute.
El 24 de febreru 2015 graduar de la Universidá Sangmyung recibiendo una llicenciatura en danza (específicamente nel ballet contemporaneu) y un premiu pola so trayeutoria na ceremonia de graduación de la universidá.
2009: Debú con 4Minute
Ji-hyun foi anunciada por Cube Entertainment como miembru y líder del grupu en mayu de 2009 xunto con Kim Hyun-a, quien enantes yera miembru del grupu Wonder Girls. Cube Entertainment llanzó un teaser pal so primer single "Hot Issue" el 10 de xunu, que salió a la vienta'l 18 de xunu. Depués del so llanzamientu'l grupu promocionó'l cantar mientres la metá del mes d'agostu. Jihyun dende entós foi la líder y sub-vocalista del grupu, amás de ser la mayor de les 5 miembros.
2010–2016: Debú y carrera como actriz
El 14 d'ochobre de 2010 Ji-hyun tuvo un rol nel Thriller Late Night FM xunto cola so compañera de grupu Hyuna.
El 7 d'avientu de 2010, debutó nel dorama It's Okay, Daddy's Girl como Shin Sun Hae, una estudiante de derechu, hermana de Shin Seon Do, y amiga de Hyuk Gi.
Ji-hyun apaeció nel videu musical de Lee Hyun You Are the Best of My Life el 14 de febreru de 2011, xunto con Jung Juri. Nel videu Lee Hyun ta abruxáu, cai so la ilusión que Jung Juri ye Ji-hyun y namórase d'ella.
Ji-hyun formó parte del repartu del dorama A Thousand Kisses como Jang Soo Ah, la hermana menor de Jang Woo Jin.
En xunetu de 2012, apaeció nel video musical de Seo Eunkwang y Yoo Sungeun, 'Love Virus', xunto con Noh Ji hoon. Tamién formó parte del repartu d'un programa de la canal tvN llamáu 'The Romantic', que remató de grabase en Jeju-do. La premier d'ésti foi'l 11 de payares.
2016–presente: Disolución de 4Minute y cambéu d'axencia
El 12 de xunu de 2016 anuncióse la disolución del grupu dempués de 7 años de vida. Depués de la disolución, Jihyun nun anovó contratu con Cube Entertainment, dexando tamién l'axencia.
El 30 de setiembre anuncióse que Jihyun roblara como actriz con Artist Company, una axencia d'entretenimientu fundada en mayu del 2016 polos actores Jung Woo-sung y Lee Jung Jae.
El 29 de xunu de 2017 anuncióse que Jihyun formaría parte del repartu del drama de KBS2, "Best Delivery Person"; onde va interpretar el papel de Choi Yeon Ji, la instructora de yoga que ye amiga de la protagonista Lee Dan Ah. El primer episodiu d'esti drama emitiráse'l 28 de xunetu.
Palaciu de los Menéndez Pola
Construyíu pelos sieglos XVII y XVIII, constitúi la meyor amuesa d'arquiteutura nobiliaria d'esta villa y, según Germán Ramallo Asensio ún de los más fermosos exemplos de l'arquiteutura civil asturiana «pola perfeuta interrellación qu'esiste ente adautación al tipu tradicional, aceutación de normes populares y, por últimu, supeditación al estilu barrocu». Pela so parte, Juan C. Soto Boullosa, añade a estos aspeutos ''«el so valir testimonial, espresivu d'un tipu de vivienda que recueye na so proyeición arquiteutónica la necesidá de distinción específica d'una nobleza consciente de la so importancia como clas social. Nesti sen, la so rellación cola ilesia inmediata ye significativa, como tamién lo ye l'atopase coles pequeñes construcciones que s'allinien al otru llau de la cai»''.
La edificación estructúrase en planta rectangular en tornu a un pequeñu y cuadráu patiu central –arrodiáu de corredores sosteníos por columnes toscanes de piedra– y dos torres que flanqueén la fachada principal. Cuenta con dos pisos nel cuerpu central y trés nes torres.
Les fachaes interiores son austeres, sacante la oeste, que mira al xardín y s'abre en galería con cubierta de madera y columnes toscanes sobre pilares.
La fachada principal, pola contra, recibe un ricu tratamientu decorativu. Orientada a la cai, fusiona soluciones populares, como los salientes aleros, el corredor de la torre izquierda y los guardillones sobre la cubierta del cuerpu central, con elementos barrocos como la distinguida puerta d'accesu, con dintel sobre pilastres de fuste acanaláu, y los trés balcones de saliente voladizu asitiaos sobre ella, a los que flanqueén dos escudos d'armes: el de la derecha coles de la familia Menéndez de la Pola, y el de la izquierda coles de los Pola, Valdés y Fernández Quevedo de Heres, ente otres.
Marcelino García Alonso
Foi profesional ente 1994 y 2003, cuyos mayores éxitos deportivos algamólos na Vuelta a Andalucía, prueba na qu'obtuvo'l trunfu absolutu na edición de 1998 y nel Criterium Internacional qu'algamaría en 1997.
Molise
Molise ye una de les venti rexones que conformen la república italiana. La so capital y ciudá más poblada ye Campobasso. Ta allugada en Italia central, llindando al norte con Abruzos, al este col mar Adriáticu, al sur con Apulia y Campania y al oeste con Lazio. Con 313 278 habs. en 2013, y 4438 km² ye la segunda rexón menos poblada y menos estensa del país —en dambos casos per delantre de Valle d'Aosta— y con 70 hab/km², la cuarta menos densamente poblada, per delantre de Cerdeña, Basilicata y Valle d'Aosta, la menos densamente poblada.
Ye la única rexón italiana nacida de la división d'una rexón. Hasta 1963 formó parte de la rexón de Abruzzi y Molise («los Abruzos y Molise») y anguaño constitúi una entidá separada, la ventena rexón d'Italia, formada pola sola provincia de Campobasso y dende l'añu 1970 tamién cola provincia d'Isernia. La so capital ye Campobasso. En realidá, la rexón de Abruzos y Molise, entendida como institución, como toles rexones d'estatutu ordinariu, nun taba yá activada y de ende que los dos rexones empezaren a funcionar autónomamente dende l'añu 1970. Dende'l 24 de payares de 2005 la rexón de Molise tien inclusive una sede institucional en Bruxeles.
Molise ye la rexón italiana col númberu más baxu de llocalidaes, pero non de conceyos (136). Tien como patrona a la advocación mariana Maria Santissima Addolorata di Castelpetroso y como co-patrón a san Pedro Celestino.
Xeografía física
thumb|left|230px|Molise per zones altimétricas. La rexón entiende 4,438 km². La superficie de la rexón ta estremada casi de manera igualitaria ente zona de monte, el 55,3% del territoriu, y zona de llombes, del 44,7% del territoriu. La zona montascosa estender ente los Apeninos abrucenses y los Apeninos samnitas. Los montes de la Meta (2.241 msnm) formen el puntu d'alcuentru de la llinia de llendes ente Molise, los Abruzos y el Lazio. Dempués tán los montes del Matese que cuerren a lo llargo de la llende cola Campania y algamen los 2.050 metros col monte Miletto. Nel este, la zona de los Subapeninos (Monti dei Frentani) va degradándose escontra'l mar con llombes pocu inclinaes y de formes arrondaes. Les árees d'llanura son escases y de pequeñes dimensiones: la llanura de Bojano en Molise central, nel oeste atopa la llanura de Venafro ellí onde los montes y les llombes adulces dexen pasu a la llanura. La Bocca di Forlì, o Passo di Rionero, (891 msnm) firma convencionalmente la llende ente la Italia central y la meridional.
Molise nun paez una de les rexones italianes más sísmiques, pero'l riesgu esiste. El 31 d'ochobre de 2002 producióse un terremotu na rexón que causó la muerte de 30 persones.
Hidroloxía
thumb|El [[llagu de Occhito, nel llende sur de Molise.]] Los ríos principales de la rexón son el Trigno, el Biferno, que baxa del Matese y el Fortore, que desagua en territoriu d'Apulia. Toos tienen calter de riega: col destemple de les nieves en primavera y coles agües ivernices arriquécense; pel branu, sicasí, ensúguense y el so caudal amenórgase drásticamente. La esceición ye'l Biferno que naz d'un manantial nel país de Bojano. Trescurre tamién por Molise el cursu altu del Volturno, (el Volturno ye, con un llargor de 175 km y una cuenca amplia de 5.550 km², el principal ríu de la Italia meridional por llargor y por caudal y naz en Molise nos montes de la Meta, la parte más meridional de los Apeninos abrucenses) que recibe les agües de los campos d'Isernia y de la llanura de Venafro (Rio San Bartolomeo) pa entrar depués na Campania y desaguar nel golfu de Gaeta. Les fontes apurren agua tamién a Campania, Apulia y Abruzos.
El mayor llagu ye'l llagu de Occhito que s'atopa na llende ente Molise y la provincia de Foggia, yá na rexón d'Apulia. Esti güelga ta declaráu Llugar d'Importancia Comuñal (LIC) poles aves qu'ellí s'abeluguen, alimenten y reproducen.
Clima
Tien un clima semi-continental, con iviernos xeneralmente fríos y nevaos y branos templaos y bochornosos. Na mariña, el clima ye más prestosu, pero conforme colar escontra l'interior, l'iviernu va faciéndose más severu y les temperatures baxen notablemente (Campobasso nel periodu ivernizu ye una de les ciudaes más fríes d'Italia). Inclusive pel branu resulta más prestosu sobre la mariña onde de cutiu soplen orales que dulcifican los meses más templaos.
Naturaleza
thumb|250px|right|Mapa de Molise La fauna carauterizar pola presencia del osu pardu marsicano, del robecu, del venáu, del gamo, del corzu, del llobu, del xabalín y de los foinos. La fauna aviaria estacional inclúi'l ferre pelegrín, el peñerina, el glayu y la perdiz griega.
En Molise, amás de tar presente'l Parque nacional de los Abruzos, Lazio y Molise (Mainarde), tán presentes vastes árees montiegues, sobremanera na provincia d'Isernia, que la faen rica n'especies vexetales amás d'animales. De gran importancia son los Oasis del WWF (Monte Mutria y Guardiaregia-Campochiaro), l'Oasis LIPU de Casacalenda, l'Oasis "-y Mortine" na cuenca fluvial del Volturno cerca de Venafro, el macizu del Matese, la reserva de Collemeluccio coles sos estensiones de montes d'abetos blancos, la reserva MAB de Montedimezzo, el Xardín Botánicu de Capracotta.
Historia
Históricamente, gran parte de Molise identificar col antiguu Samnio. A partir del sieglu III e.C. sufrió la invasión de los romanos, que crearon les sos propies colonies nos principales centros habitaos yá esistentes (Isernia y Venafro). A la cayida del Imperiu romanu, el territoriu molisano foi afaráu polos godos (535-553), y depués tamién nel Ducáu longobardu de Benevento. El nome Molise apaez a mediaos de la Edá Media pa identificar un condáu, en concretu, provién de Guimond de Moulins (n'italianu: Guidomondo De Molisio, Guidmondo De Molisio, Guimondo De Molisio), señor normandu del sieglu XI, n'orixe de la gran familia italo-normanda de los De Molisio.
En 847 surdieron dalgunos señoríos feudales: (878) Campobasso asume una importancia económica siempres creciente aportando a la capital” del Condáu sol señoríu de los De Molisio, de Venafro (964), de Larino, de Trivento (992) y, nel añu 1000, los de Bojano, d'Isernia y de Campomarino. Cola llegada de los normandos, nel sieglu XI, los diversos condaos fueron unificaos y puestos sol control del condáu de Bojano, que los normandos llamaron Comitatus Molisii. La integridá de Molise caltener hasta l'añu 1221, cuando'l condáu pasó a Federico II Hohenstaufen. Naquel añu'l Molise apuerta la sede d'un giustizierato, esto ye d'un distritu de xusticia imperial, onde l'autoridá del rei sobreponer a la de los feudatarios. En 1531, Molise pasó so la dominación española y foi amestáu a la Capitanata (rexón histórica d'Apulia, que se correspuende cola provincia de Foggia). Foi este un periodu d'aislamientu y de grave crisis económica y social, dada la presencia nel territoriu de numberoses bandes de bandoleros.
En 1806, con Napoleón, Molise convertir por vegada primer nuna provincia autónoma. Cola anexón de Larino (na provincia de Campobasso) en 1811, tien yá les llendes que se correspuenden cola rexón actual. Dende la dómina del Reinu de Nápoles el territoriu molisano taba estremáu en trés giustizierati distintos: el Condáu de Molise, el Abruzzo Citra (o Citeriore) y la Capitanata. Cola anexón al Reino d'Italia, na rexón dieron munches rebeliones que namái quedaron apangaes a finales del sieglu XIX. En 1963 la Provincia de Campobasso foi proclamada rexón por sigo sola.
Demografía
Tien una población de 320.042 habitantes (2010).La densidá de población en Molise (72,11 hab./km²) queda bien per debaxo de la media nacional, que nel añu 2008 yera de 198,8 hab./km². La provincia de Campobasso ye la que ta más densamente poblada de los dos que formen la rexón de Molise, con 79,4 hab./km², ente que Isernia rexistró 58,9 hab./km².
La mayor parte de la población vive nos pueblos, munchos de los cualos nun superen los mil habitantes, pocos son los centros de mayores dimensiones; amás de los dos capitales de provincia, tuvieron un desenvolvimientu urbanísticu importante Termoli y Venafro, al contrariu otros pueblos vieron menguar la so propia población nos últimos decenios.
Na rexón hai dos minoríes llingüístiques, asitiaes toes na provincia de Campobasso. Los principales son los croates molisanos, unes 5.000 persones que falen un antiguu dialeutu dálmata del idioma croata, nos conceyos de Montemitro, Acquaviva Collecroce y San Felice del Molise (únicos n'Italia); suelen prauticar el catolicismu. Y, de segundes, tán los albaneses molisanos (quien falen una variedá diverxente d'albanés, arbëresh, bien distintu del albanés que se fala nel otru llau del mar Adriáticu); atópase en Campomarino, Ururi, Portocannone y Montecilfone y son polo xeneral de relixón ortodoxa.
La capital de la rexón ye Campobasso (50.986 hab.). Otres llocalidaes importantes son: Termoli, Isernia y Venafro.
Divisiones alministratives
La rexón estremar en 2 provincies: Campobasso y Isernia, que xuntes formen el 1,5 % del territoriu italianu y menos del 1% de la so población. La provincia más grande en términos de superficie ye Campobasso (2.909 km²) y más pequeña Isernia (1.529 km²). 400px|right|Provincies de Molise.
Política
Anque la rexón tien un gobiernu llocal de centru derecha, nes eleiciones d'abril de 2006, Molise dio'l 50,5% de los sos votos a Romano Prodi del partíu de centru izquierda L'Ulivo. A pesar d'ello, en payares del mesmu añu, Michele Iorio (candidatu de centru-derecha), ganó nes eleiciones rexonales con más del 54% de los votos.Anguaño'l presidente ye Paolo di Laura Frattura de centroizquierda. Ganó con mayoría absoluta les eleiciones de 2013 llogrando 16 de los 21 diputaos.
Economía
Dáu'l baxu númberu d'habitantes, la economía molisana ta pocu desenvuelta al respeutive de les otres rexones italianes, siendo'l sector primariu aquél del que provienen los mayores rendimientos económicos. Siguen calteniéndose actividaes tradicionales como l'alzada: el desplazamientu de los fataos de los relieves montuosos hasta la mariña. Esti usu repitir al entamu del branu, cuando se tresporten los animales escontra les mariñes en busca de puestos más frescos nos que dexar pastiar a los bovinos. Molise ye una de les poques zones italianes nes qu'inda s'efectúa esta práutica.
Les industries arrexuntar nos nucleos industriales de Termoli, Campobasso, Bojano y Venafro. La zona industrial más estensa y de mayor importancia atópase en Termoli onde ente les diverses industries ta presente l'establecimientu Fiat Powertrain dende l'añu 1972, con una fábrica dedicada a la fabricación de motores y cambeos, qu'influyó notablemente'l desenvolvimientu económico y demográfico de la ciudá adriática, y ta considerada una de les más importantes fábriques del grupu pol volume producíu y porque ye la única n'Italia que produz el celebérrimo motor FIRE, y el más recién Motor TwinAir; tamién en Termoli atópase la refinería d'azucre de Molise (la única del centro-sur d'Italia). Dende l'añu 2006, atópase abierta la casa automovilística DR Motor Company, con sede en Macchia d'Isernia. Sicasí, a pesar d'esa gran fábrica de la Fiat, el sector industrial ta apoderáu pola industria de la construcción con pequeñes y medianes empreses esvalixaes por tola rexón. Otra industria importante ye la alimentaria: pasta, carne, productos lácteos, aceite y vinu son los productos tradicionales de la rexón.
Nel sector servicios les industries más importantes son la distribución, los hoteles y la restauración, siguíes pol tresporte y les comunicaciones, la banca y los seguros. Con poques esceiciones, en tolos sectores les firmes son pequeñes, y esto esplica les dificultaes qu'atopa a la de vender productos a escala nacional.
Dempués del terremotu de 2002 dalgunos de los conceyos en Molise convertir nel centru d'una política gubernamental arrogante que contribuyó con dineru estatal por que los ciudadanos fixeren cases más resistentes a l'actividá sísmica. Larino, cerca de Termoli, beneficióse particularmente d'esta política y la ciudá, que yá yera una de les más belles de la provincia, tresformóse. La política adoptada foi devolver a les cases el so colores históricos y, basándose nuna cuidadosa investigación, les estructures pintar nuna amplia gama de nidios colores pastel. Como resultancia, Larino convirtióse nun centru importante pal turismu y tornaron a vivir antiguos emigrantes al so centru históricu.