cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana Oramas
Biografía
En xunu de 2007 foi escoyida diputada nacional nel Congresu de los Diputaos pola Provincia de Santa Cruz de Tenerife, y dende 2008 ye la vocera de Coalición Canaria na cámara baxa, en sustitución de Paulino Rivero. Amás foi voceru del grupu mixtu en diverses comisiones permanentes.
Historia del ido
Beaufront y les rellaciones col mundu del esperantu
La rellación ente Beaufront y l'esperantu ye complexa:
Beaufront favorable al esperantu
Beaufront foi unu de los pioneros del esperantu en Francia y reconocíu como representante de Zamenhof, que dixo:
L'asuntu Hachette
En 1901, Zamenhof, fizo que Beaufront representára-y enantes la editorial Hachette pa publicar obres n'esperantu. Sicasí, resintióse Carlo Bourlet y Théophile alvirtiéronlu Zamenhof en contra de les facultaes demasiáu amplies que concediera a Beaufront y a Hachette..
Zamenhof fuera definitivamente venceyáu a Hachette, ente que Beaufront, xunto col editor, tendría un derechu absolutu de tolos llibros n'esperantu o rellacionaos, independientemente de los sos autores. Al faer descarrilar esti asuntu, Cart y Bourlet destituyeron a Beaufront del so papel de lideralgu y evitaron que la edición n'esperantu nun se convirtiera nun monopoliu de Hachette.
Beaufront y el mundu del ido
Beaufront foi consideráu como un traidor polos esperantista por cuenta de que suponíase qu'él yera'l representante del esperantu cuando'l presentó l'ido l'últimu día "sobre la marcha".
República de Florencia
Restauración de los marqueses
Florencia espolletó nel sieglu XII gracies al so comerciu con países estranxeros, lo que de la mesma contribuyó a aumentar la crecedera demográfica de la urbe. Dichu crecedera reflexar nel ritmu de construcciones, yá que se llevantaron numberoses ilesies y palacios. Esta prosperidá rompióse cuando l'emperador Federico I Barbarroja invadió la península itálica en 1185 ya impunxo a Florencia y les ciudaes estremeres el gobiernu de los marqueses de Toscana. Los florentinos recuperaron la so independencia en 1197, cuando morrió l'emperador Enrique VI.
Historia del ido
Beaufront y el mundu del ido
Jespersen convertir en presidente de l'Academia del Ido y, na revista Progreso, participó viviegamente nos discutinios que ciscaben una meyora constante de la llingua. Pero depsués d'unos años, la so actividá cesó sópitamente, en parte porque nun taba contentu de la forma cola que Couturat y los demás queríen faer evolucionar al ido, pero sobretou porque abarruntaba que Couturat - que'l so intrigante papel mientres el periodu del comité nun quedó claro hasta dempués - esplotó la so autoridá de forma que daba mieu y nun-y consideraba más qu'una marioneta.
República de Florencia
El sieglu XIII
La población de Florencia siguió creciendo nel sieglu XIII, llegando a los 30.000 habitantes, gracies al apurra del comerciu. Construyéronse nueves pontes ya ilesies, la mayor de les cualos foi la catedral de Santa María del Fiore, en 1294, y polo xeneral los edificios d'esta dómina sirven como bonos exemplos d'arquiteutura gótica. Políticamente, Florencia yera apenes capaz de caltener la paz ente facciones: la precaria paz qu'esistía a principios de sieglu foi rota en 1216, cuando españó'l conflictu ente güelfos y gibelinos. Los gibelinos yeren entós l'aristocracia de la ciudá, ente que los güelfos yeren populistes.
Historia del ido
Ellaboración
El comité de la delegación decidió nomar, el 24 d'ochobre de 1907, una Comisión permanente encargada "d'estudiar y d'afitar los detalles de la llingua que va ser adoptada". Los miembros d'esta comisión fueron Louis Couturat, Wilhelm Ostwald, Otto Jespersen, Baudouin de Courtenay y Léopold Leau. Louis de Beaufront foi ulteriormente cooptáu "en razón de la so competencia especial".
República de Florencia
El sieglu XIII
Los gibelinos, que baxu Federico de Antioquía gobernaren la ciudá dende 1244, fueron depuestos en 1250 polos güelfos. La política que llevaron a cabu, conocióse como'l Primu Popolo. Los güelfos llevaron Florencia a espolletar entá más. La so principalmente orientación mercantil llueu se fixo evidente n'unu de los sos primeros llogros: la introducción d'una nueva moneda, el Florín, en 1252. Foi llargamente utilizáu fora de les fronteres de Florencia por cuenta del so conteníu d'oru confiable, fixu y llueu se convirtió nuna de les monedes comunes d'Europa y el Cercanu Oriente. El mesmu añu de la creación del Palazzo del Popolo los güelfos perdieron les riendes del poder dempués que Florencia sufrió una catastrófica derrota na batalla de Montaperti en 1260. Los gibelinos recuperaron el poder y desfixeron toles meyores de los güelfos. Baltaron cientos de torres, cases y palacios. La fraxilidá del so gobiernu fizo que los gibelinos buscaren un árbitru nel Papa Clemente IV. Afortunadamente pa Florencia, el Papa favoreció abiertamente a los güelfos y estos fueron debidamente restauraos al poder.
Historia del ido
Ellaboración
Una unión d'amigos de la llingua internacional (Uniono di la Amiki di la Linguo Internaciona), qu'entendía una Academia y un Comité Directivu, foi fundada según una revista mensual, Progresu, foi llanzada en 1908 pa publicar los discutinios llingüísticos y les decisiones de l'Academia del Ido. Son los trabayos de la comisión permanente los que va desenvolver la llingua que tomó'l nome de "IDo" dempués de que Zamenhof refugara toles nominaciones utilizando'l nome "esperantu".
Pa lo esencia, la ellaboración de la llingua foi acabada en 1910 cola publicación de los primeros manuales y diccionarios d'ido "conforme a les decisiones tomadas pol Comité y pola Comisión", tal que lo atestigua la declaración de la Comisión roblada por tolos sos miembros. Acabada la so misión, delegación d'eslleió regularmente'l 31 de xunetu de 1910 dempués de fundar la Uniono pola linguo internaciona.
República de Florencia
Banca florentina, la muerte Negra y l'ascensu de los Medici
El florín d'oru de la República de Florencia foi la primer moneda europea d'oru acuñada en cantidaes abondes pa desempeñar un papel comercial importante dende'l sieglu XII. Como munchos bancos florentinos yeren empreses internacionales con sucursales en toa Europa, el florín convirtióse rápido na moneda del comerciu dominante d'Europa Occidental pa les operaciones a gran escala, en sustitución de les barres de plata en múltiplos de la marca (una unidá de pesu equivalente a ocho onza).
Historia del ido
Ellaboración
Los principales cambeos apurríos al esperantu na ellaboración del ido son les siguientes (tal que fueron enunciaes pol Comité de la Delegación) :
Ente estabilidá y cambéu
Los idistas atopáronse rápido enfrentáu a un grave dilema: pa dalgunos, la continuación de los trabayos llingüísticos ameyoró la calidá de la llingua pero, coles mesmes, dio llugar a continuos cambeos que faía difícil el so espardimientu al públicu polo xeneral.
República de Florencia
Banca florentina, la muerte Negra y l'ascensu de los Medici
Ello ye que col colapsu de la familia Bonsignori, delles nueves families bancaries surdieron en Florencia: los Bardis, Peruzzi y Acciaioli. El resfregón ente güelfos y gibelinos nun cesó, l'autoridá inda pasaba ente los dos con frecuencia. El reináu de Florencia como la ciudá más importante de la banca d'Europa nun duró enforma; les families antes mentaes taben en bancarrota en 1340, non pola negativa d'Eduardu III d'Inglaterra pa pagar les sos deldes, como de cutiu dizse (la delda yera namái de £ 13,000), sinón por cuenta de una recesión económica a escala europea. La crisis económica deber a que Venecia, posesora de los fondos llograos col so control de la ruta de la seda, retira'l capital que teníen guardáu los emprestadores de Florencia, forzando a estos el zarru de los sos bancos por falta de capital, provocando asina la crisis. Ente que los bancos perecieron, la lliteratura florentina florió, y Florencia foi'l llar de dalgunos de los más grandes escritores de la historia italiana: Dante, Petrarca y Boccaccio. Yeren los primeros escritores vernáculos d'Europa.
Historia del ido
Ente estabilidá y cambéu
Un alderique opunxo a los partidarios de la estabilidá pa espublizar la llingua y aquellos que deseyaben primero acabar el trabayu llingüísticu. Ye nesti contestu nel cual Louis Couturat defendió na revista Progreso una voz media:
Finalmente, dempués de munchos años de trabayu intensu, decidióse un periodu d'estabilidá de diez años en 1914 pa dar a conocer la llingua.
República de Florencia
Banca florentina, la muerte Negra y l'ascensu de los Medici
Florencia foi duramente cutida pola muerte Negra. Dempués d'habese aniciáu nel Oriente, la plaga llegó a Messina en 1347. La peste afaró Europa, robándo-y un envaloráu d'un terciu de la so población. Esto, combináu cola crisis económica, tuvo'l so efeutu na ciudá estáu. El colapsu subsiguiente del sistema feudal camudó la composición social d'Europa pa siempres; foi unu de los primeros pasos fora de la Edá Media.
Historia del ido
El revés de la Segunda Guerra Mundial
Ye en plena crecedera cuando'l movimientu idista foi duramente cutíu por dos tráxicos sucesos. El 3 d'agostu de 1914, Luis Couturat morrió nun accidente de coche, el mesmu día en qu'Alemaña-y declaró la guerra a Francia. La desapaición del defensor más activu del ido siguíu por una esplosión del nacionalismu y la destrucción del primer conflictu mundial solmenó un duru golpe al ido y l'idea mesma d'una llingua internacional. El movimientu idista sobrevivió realmente en países neutrales como Suiza (incluyendo l'actividá de Schneeberger, Secretariu de la Uniono Por La Linguo Internaciona IDo), y Suecia (con Ahlberg, editor de la revista idista Mondu). La revista Progreso, de la que Couturat foi l'editor y el redactor, dexó de publicar en 1914.
La renacencia de los años 20
Dempués d'a guerra, el movimientu idista reconstituyóse amodo. En 1918, el llingüista francés Antoine Meillet, profesor nel Collège de France, emponderó l'ido, y más polo xeneral la idea d'una llingua internacional, nel so llibru Les Langues dans l'Europe nouvelle:
República de Florencia
Banca florentina, la muerte Negra y l'ascensu de los Medici
La guerra col Papáu d'Avignon cola'l réxime. En 1378 los trabayadores de llana descontentu remontáronse. La rebelión Ciompi, como se-y conoz, estableció una comuña revolucionaria. En 1382 les clases más riques esmagayen les granes de la rebelión. El famosu bancu Medici foi establecíu por Juan de Médici n'ochobre de 1397. El bancu siguió esistiendo (anque d'una forma bien menguada) hasta'l momentu de Fernandu II de Médici nel sieglu XVII. Pero, dica agora, el bancu de Juan florió.
Historia del ido
La renacencia de los años 20
En 1920, Schneeberger, presidente de l'Academia del Ido, anunció la continuación de los trabayos de l'Academia. Louis de Beaufront publicó en 1925 la so Gramática completa" (Kompleta Gramatiko Detaloza), qu'entá a principios del sieglu XXI sigue siendo una obra de referencia sobre la gramática del ido. Munchos congresos idistas fueron entamaos: Viena (1921), Dessau (1922), Kassel (1923), Luxemburgu (1924), Turín (1925) y Praga (1926). Apaecieron munches revistes idistas.
La crisis de 1927
En 1927, delles series disensiones estremaron al movimientu idista. La aparación en 1922 d'otra llingua auxiliar, Occidental, y el resurdimientu del dilema ente la estabilidá y el cambéu debilitaron al Ido. El conservadores oponer en vivos alderiques a los reformadores. Pela so parte, Otto Jespersen, que se dixebró del movimientu idista, publicó en 1928 el so propiu proyeutu llingüísticu, el Novial. Jespersen, esplica les razones del so distanciamientu del :
República de Florencia
Guerres con Milán
A partir de 1389 Gian Galeazzo Visconti amplió los sos dominios nel Vénetu, El Piamonte, Emilia y Toscana. Mientres esti periodu Florencia sol lideralgu de Maso degli Albizzi y Nicolo da Uzzano participó en tres guerres contra Milan (1390-1392, 1397-1398, 1400-1402). L'exércitu florentín comandado por John Hawkwood contuvo a los milaneses mientres la primer guerra. La segunda guerra empezó en marzu de 1397, tropes milaneses afararon el territoriu florentín, pero comprobar n'agostu d'esi añu que los gastos de guerra superaben el millón de florinos polo que tuvieron que xubir los impuestos y pidir préstamos forzaos. Un alcuerdu de paz foi robláu en 1398, este foi axustáu por Venecia, pero dexó la llucha ensin resolver. Mientres los próximos dos años el control de Florencia de la Toscana y Umbría derrumbóse. Pisa y Siena, según un gran númberu de ciudaes más pequeñes fueron sometíes a Gian Galeazzo, mientres Lucca retirar de la lliga anti-Visconti, Boloña convertir nel únicu aliáu importante.
Aeropuertu de Joensuu
Aereollinies y destinos
thumb|[[ATR 42-500 de Finncomm en 2010.]]
Historia del ido
La crisis de 1927
El Novial, que contién munches carauterístiques d'Ido de la qu'esanicia los elementos más llamativos del Esperantu (por casu, los finales en -o de los sustantivos, los axetivos en -a o la conxugación, en -is, -as, -vos) atraxo a un númberu de idistas como Ahlberg que'l so diariu idista Mondu convertir en revista novialista.
La reunificación del movimientu idista
El congresu idista de Zurich de 1928 marca l'empiezu de la reunificación del movimientu idista. L'Uniono pola Linguo internaciona Ido ye reactivada y un boletín oficial edítase. La revista Progreso remanez a partir de 1931 y ensin interrupción hasta anguaño. El secretario y redactor Matejka declara al respective:
El primer númberu del nuevu Progresu contenía artículos a dalgunos del fundadores del ido como Wilhelm Ostwald o Léopold Leau. Tuvieron llugar alderiques sobre la oportunidá de realizar nuevos cambeos, hasta qu'en 1934 un nuevu periodu d'estabilidá s'hai declaró por una década. Per otra parte, la situación internacional volviera ser desfavorable pa los idiomes internacionales, col aumentu del fascismu y el nazismu según del estalinismu, siguíu pola Segunda Guerra Mundial. La primer esmolición del movimientu idista convirtiérase na mera sobrevivencia.
La posguerra
El movimientu idista sobrevivió a la Segunda Guerra Mundial. La revista Progreso nunca dexó d'apaecer. Después el trabayu llingüísticu volver a entamar, anque a un ritmu lentu. Lo esencial de la llingua taba de fechu fitu. La necesidá principal llindábase principalmente a l'adopción de nueves pallabres y al siguimientu de la evolución de la ciencia y la teunoloxía.
La mayoría de los artículos de Progresu falaben sobre diversos temes, amás de llingüísticos. Una importante producción poética creció n'Ido por munchos autores, que la so principal autor sigue siendo'l belga Andreas Juste. Apoderó'l movimientu idista ente los años 1960-1998 non yá pola importancia de la so producción lliteraria n'Ido, sinón tamién pol dinamismu que trescaló'l movimientu. La recaldación de Andreas Juste inclúi una biblioteca especializada con más de 250 llibros sobre l'ido o n'ido y munchos testos n'Ido. Nel añu 2009, ye caltener l'asociación Juste & Co.
Anguaño
En 2009, el movimientu idista ta presente n'internet. Esisten munchos sitios web. PMuchas llistes d'alderique n'ido o sobre l'ido tán actives. Esiste una Wikipedia n'ido. Les revistes idistas Progresu, Kuriero Internaciona y Ido-Saluto apaecen regularmente. Los rencuentros idistas tienen llugar cada añu. Ye, xunto con Interlingua, la segunda llingua auxiliar más falada.
República de Florencia
Guerres con Milán
La república financió al emperador electu Roberto. Sicasí, foi ganáu polos milaneses na seronda de 1401. Visconti volvió a Bolonia. El 26 de xunu de 1402, les fuercies Bolognesas-florentines combinaes se enrutan a Casalecchio, cerca de Bolonia, que ye tomada'l 30. El camín a la Toscana taba abiertu. Sicasí, Florencia salvóse dempués de qu'un biltu de la plaga estender dende la Toscana a Emilia y Lombardía: Gian Galeazzo morrió por causa de esto'l 3 de setiembre de 1402.
Los primeros años 1400
Los dominios Visconti estremar ente los trés herederos. Giovanni Maria Visconti vendió Pisa a la República de Florencia por 200.000 florinos. Los pisanos nun tener# cuenta de sometese voluntariamente a los sos rivales dende hai enforma tiempu, un exércitu baxu Maso degli Albizzi tomó Tría'l 9 d'ochobre de 1406 dempués d'un llargu asediu, que foi acompañáu por numberoses otomíes.
Les autoridaes estatales fueren encetaes pol Ducáu de Milán en 1422, con un tratáu, que prohibía la inxerencia de Florencia na inminente guerra de Milán cola República de Xénova. Florencia ye obligáu a cumplilo, pero Milan inora'l so propiu tratáu y ocupa una ciudá fronteriza florentina. El gobiernu conservador quería la guerra, ente que la xente llamentaba esa postura, yá que taríen suxetos a enormes aumentos d'impuestos. La república foi a la guerra contra Milan, y ganó, cola entrada de la República de Venecia del so llau. La guerra concluyó en 1427, y los Visconti de Milán viéronse obligaos a roblar un tratáu desfavorable.
La delda contraida mientres la guerra yera xigantesca, aproximao 4,2 millones de florinos. Pa pagar, l'Estáu tuvo que camudar el sistema tributariu. La corriente envalorada del sistema foi reemplazáu col catasto. El castato basar en tola riqueza de los ciudadanos, ente que la estimación yera a cencielles una forma d'impuestu sobre la renta. Amás de la guerra, Filippo Brunelleschi creó la famosa cúpula de la Ilesia de Santa María del Fiore, qu'ablucó a los sos contemporáneos y los observadores modernos por igual.
La fundación d'una dinastía
El fíu de Juan de Médici, Cosme de Medici asocedió al so padre como xefe del Bancu Medici. Xugó un papel destacáu nel gobiernu de Florencia hasta'l so exiliu en 1433, dempués d'una desastrosa guerra col vecín de la Toscana, la República de Lucca. L'exiliu de Cosme en Venecia duró menos d'un añu, cuando'l pueblu de Florencia llamo a Cosme del exiliu nuna votación democrática. Cosme volvió cola aclamación del so pueblu y el destierru de la familia Albizzi, que lo había exiliáu.
La dominación de Cosme (1434-1464)
Impulsó la política esterior y exerció, per mediu de la mesma, una gran influencia en toa Italia. Una de les reformes constitucionales que realizó foi la creación en 1458 del Conseyu de los Cien, a propuesta del banqueru Luca Pitti.​ Utilizó pa esti fin, y en distintes direiciones, la so estraordinaria fortuna proveniente de la banca heredada del so padre, que tenía delles filiales en diversos Estaos italianos y nel estranxeru, con ello exerció una política esterior esitosa, estableció una rellación de paz colos estaos enemigos como'l ducáu de Milán. Puede consideráse-y como l'home que llogró mayores ingresos na empresa comercial de la familia Medici. Dio'l so sofitu a Brunelleschi pa terminar la cúpula del domo de Florencia.
Fundador del mecenalgu de los Médici, amante del arte y de les ciencies, punxo al serviciu d'elles la so fortuna cola liberalidad d'un gran señor, y toa Florencia siguió'l so exemplu; y anque nun tener habilidaes pa escribir lliteratura, realizó diverses contribuciones por que se caltuvieren biblioteques. Por casu, como regalu al filósofu florentín Marsilio Ficino agasayó-y la villa medicea de Careggi por que ellí realizárense estudios sobre'l pensamientu de Platón. Foi un gran coleicionista ya inspiráu pol so propiu interés escontra la producción artística fíxose aconseyar por Donatello, col que entabló amistá; esti lo animó nes sos alquisiciones artístiques.
Neuville-sur-Escaut
Neuville-sur-Escaut ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Olimpiysky National Sports Complex
El Complexu Olímpicu Nacional de Deportes (n'ucraín: Національний спортивний комплекс "Олімпійський", Natsional'nyy sportyvnyi kompleks "Olimpiys'kyy") ye un estadiu multiusos alcontráu en Kiev, capital d'Ucraína. Tien una capacidá de 70.050 espectadores, y nel mesmu van xugase d'algunos partíos de la Eurocopa 2012.
Enllaces esternos
Web oficial
Biozat
Biozat ye una comuña francesa del departamentu d'Allier, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Yoshinari Takagi
Yoshinari Takagi (高木 義成, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Vara de yerba
miniaturadeimagen|Vista de cerca d'una vara yerba en [[Rumanía.]] miniaturadeimagen|Vara yerba en Rumanía miniaturadeimagen|Fexina alta de yerba en Riotuerto, [[Cantabria (España).]] miniaturadeimagen|Les Meules, de Armand Guillaumin (circa 1890-1895). Denomínase vara yerba, meda a la manera histórica d'almacenar la paya y otros vexetales, con cuenta de disponer d'ellos nel tiempu pa l'alimentación d'animales. Trátase de llograr cierta proteición de los axentes atmosféricos y llograr que'l productu caltenga, na mayor midida posible, les sos cualidaes nutricionales. Anguaño, col usu de la maquinaria, esti mou d'almacenamientu foi sustituyíu polos fardos de paya (cast: «pacas»)
Compónse d'un poste central de madera sobre'l que s'atropa'l segáu cortáu en piles y aldededor del cual suelse llevantar un pequeñu murete pa evitar que'l ganáu pudiera averase. Formen parte de les práutiques agrícoles tradicionales de distintos llugares del mundu, por casu, son carauterísticos del pueblu Gallego (llamaos Palleiros), del País Vascu y Navarra (llamaos xeneralmente Metak, Belar-Metak si son de yerba y Lasto-Metak si son de paya), de Cantabria (denominaes fexines) o del Sistema Central n'España.
Meda ye un nome carauterísticu d'Asturies y de dellos otros pueblos. Componíase d'un poste central de madera sobre'l que se depositaba en capes, el trigu o el centén. En Castiella, esta mesma disposición recibe los nomes de almiar, lo qu'amuesa que'l so usu nun ye solu carauterísticu d'Asturies.
Alredor del payar alzaba un pequeñu muriu pa evitar que'l ganáu averavase a comese'l segáu. Anguaño, col usu de la maquinaria, esti tipu d'almacenamientu foi sustituyíu polos fardos de paya.
N'árees de Marruecos sigue siendo una práutica común p'almacenar la paya de cebera.
Descripción
El segáu suelto (ḥenu) treslladábase a  una zona designada pal atroxu-de normal una zona daqué elevada pa drenar l'agua-onde se formaba una pila de segáu o payar. La pila facíase a prueba d'agua (una xera de considerable habilidá) y el segáu estruyíase sol so propiu pesu y curábase pola lliberación de calor del mugor residual del segáu y de les fuercies de compresión. La pila arrodilávase d'una valla pa dixebrala del restu del campu. Cuando faía falta, el payar abríase con una cuchiella y acaldía parte d'él utilizábase p'alimentar a los animales. Dependiendo de la zona, el payar podía tar sofitáu sobre una estructura interna o tener una cubierta impermeable que podía baxase a midida que retirábase segáu.
Fexina
miniaturadeimagen|Almiares nel Parque Nacional d'Alhucemas, Marruecos. N'España estos pequeños montones de segáu o paya de la cebera que se faitres la siega y que se tremen pelos campos o praos tamién se denominen fexines. Sicasí, acordies cola xeografía española pueden recibir distintes denominaciones locales polos llabradores. Asina, en Cantabria denómense tamién burros, borricones, burriquillos, borregos, borreguitos, margaño o porcachos, ente otros. Nel pandu central d'España conozse, sicasí, como almiar o ameal. Los montones más grandes de yerba reciben el nome de fexines altes o, n'asturianu, balagar, vara d'herba o facín. Son montones mayores de yerba acumulao de forma cónica alredor d'una vara o poste de madera d'unos 6 o 7 metros d'altor y utilizaos nel norte d'España p'almacenar yerba seco pal ganáu.
La fexina alta ye una forma d'almacenar yerba cuando esiste años de gran producción d'ella. Una vegada completáu tol payar con yerba, la sobrante tenía de ser apilada albentestate. Para ello, cerca d'una corte o cabaña llantábase na tierra un poste de madera, soterráu un metru nel suelu. Alredor d'él asítiense cañes grueses, una enriba de la otra col fin d'evitar que'l mugor del suelu afecte a la yerba que se atropa enriba. La yerba vase apilando en redondu y mientres una persona fai esta función otra va triando y partiendo alredor de la vara col fin d'amacerar el montón. El monte de yerba va amenorgando'l so diámetru a midida que crez, formando un conu que dexa que l'agua de lluvia esnidie dende'l so parte cimeru hasta cayer al prau. D'esta forma solo la yerba que tea en contautu cola agua va estropiase, mientres la que tea nel interior del montón va permanecer en perfectes condiciones p'alimentu del ganáu. La yerba ye peñada con un garabatu en sentíu llonxitudinal pa facilitar que l'agua esnidie. D'antiguo, la parte cimera, esto ye, namái aquella al esterior pegada al poste, yera rematada por yerba retorcigañao qu'evitaba la entrada d'agua a lo llargo de la madera. Anguaño ye común usar un plásticu. Mientres la seronda y l'iviernu, la yerba almacenada pel branu úsase pa dar de comer al ganáu. Na fexina alta esta yerba seco ye coyida pembaxo y adulces el montó escai pol pesu.
Les vares de yerba foron bien tradicionales y utilizaes polos ganaderos d'Asturies, Galicia o Cantabria hasta l'apaición del ensiláu de yerba con maquinaria agrícola y l'usu del plásticu.
Combustión espontáneo
Les piles de segáu producen calor interno por cuenta de la fermentadura bacteriana. Si s'apila segáu con yerba húmedo, el calor producíu pue ser abondu por que se prenda fueu nel payar. Los granxeros han tener curiáu colos niveles de mugor pa evitar esta combustión espontáneo, porque'l fueu nun payar puede ser bien peligrosu.
Gamma Tucanae
Gamma Tucanae (γ Tuc) ye una estrella na constelación del Tucán de magnitú aparente +3,99. Ye la segunda estrella más brillosa nesa constelación dempués de α Tucanae y alcuéntrase a 75 años lluz de distancia del Sistema Solar, siendo'l error na midida del 1,5%. El so máximu acercamientu a la Tierra tuvo llugar fai 987.000 años, cuando s'asitió a una distancia de 33 años lluz, algamando'l so rellumu magnitú +2,21.
Ḥong Kong
Ḥong Kong (en chinu: 香港, lliteralmente puertu goliosu o puertu del inciensu), nomáu oficialmente Rexón Alministrativa Especial de la República Popular China de Hong Kong, ye una rexón alministrativa especial de la República Popular China. Asitíase na costa meridional de China, nún puertu natural del delta del ríu de la Perlla, nel mar del sur de China. Con una estensión terrestre de 1.106 km² y una población de 7,3 millones d'habitantes, ye la cuarta nación o territoriu del mundu con mayor densidá de población. Tocántenes a la so distribución étnica, el 95% de los sos habitantes son d'etnia han. Los más d'ellos aportaron a la ciudá dende les ciudaes de Guangzhou y Taishan, na vecina provincia de Guangdong.
Gamma Tucanae
Carauterístiques
Gamma Tucanae ye una estrella blancu-mariella de la secuencia principal de tipu espectral F4V. Tien una temperatura efectivo de 6678 K y ye 11,3 vegaes más lluminosa que'l Sol. La midida direuta del so diámetru angular per aciu interferometría —1,21 milisegundos d'arcu— da como resultáu un diámetru real tres veces más grande que'l diámetru solar. La so velocidá de rotación proyeutada, muncho más rápida que la del Sol, ta entendida ente 74 y 95 km/s, lo que trai un periodu de rotación d'aproximao 1,4 díes. Con una masa un 55% mayor que la masa solar, tien una edá averada de 1700 millones d'años, seya que non entendida ente los 1600 y los 1800 millones d'años.
Ḥong Kong
Tres de la Primer Guerra del Opiu (1839-42) Hong Kong convirtióse nuna colonia británica al ceder pa siempres China a Gran Bretaña la islla de Hong Kong. A la colonia sumose en 1860 la península de Kowloon, y los Nuevos Territorios, que foron cedíos por 99 años, añediéronse-y en 1898. Demientres la Segunda Guerra Mundial la colonia foi ocupada por Xapón, y volvió a manes de los británicos en 1945. Na década del 1980 entamaron les negociaciones ente'l Reinu Xuníu y China pa la tresferencia de la soberanía de la colonia. Alcordóse en 1984 que Hong Kong pasaría a ser china en 1997, y que se convertiría nuna rexón alministrativa especial con una amplia autonomía.
Gamma Tucanae
Carauterístiques
Gamma Tucanae forma una binaria amplia con HD 223913, estrella de magnitú +6,65. Esta postrera ye una nana mariella de tipu espectral G0V y d'igual masa que'l Sol.
Ḥong Kong
Hong Kong caltién, embaxu'l principiu d'un país, dos sistemes, un sistema políticu diferenciáu del de China. La rexón tien los sos propios poderes executivu, llexislativu y xudicial, magar que nun tien competencies en defensa y asuntos esteriores. Amás, rellacionase direutamente, y de forma independiente, con otres naciones y organismos internacionales pa cuestiones qu'entren dientru del campu de les sos competencies.
Gamma Tucanae
Composición química
Gamma Tucanae amuesa un conteníu metálico considerablemente inferior a la solar ([Fe/H] = -0,36). Frente a dellos pocos elementos como vanadiu, cobaltu y praseodimiu «sobreabundantes» en rellación a los niveles solares —esti últimu metal 2,3 vegaes más abondosa que nel Sol—, el restu son deficitarios. Ente ellos, el cinc ye'l qu'evidencia'l emprobecimientu más notable ([Zn/H] = -0,56).
En cuanto al conteníu de litiu, Gamma Tucanae presenta una bayura relativa claramente cimera a la solar (A(Li) = 3,09), pero que s'asitia na media de la bayura cósmica d'esti metal.
Ḥong Kong
Nomada la perlla del Oriente, Hong Kong ye ún de los principales centros financieros globales, con una economía que ye la más competitiva del mundu. La so moneda, el dólar de Hong Kong, ye la décimotercera más utilizada nel mundu pa transaiciones financieres. Tien un sistema impositivu simple y con tipos favorables pa les grandes corporaciones, que s'asienten nella fiando de la independencia del so sistema xudicial y la estabilidá y fiabilidá del so corpus llexislativu. El sector terciariu ye, gracies a esi calter de centru financieru y tamién al turismu (foi la ciudá más visitada del mundu en 2014 ), el motor básicu de la economía d'esti prósperu territoriu, ún de los de mayor desigualdá económica del mundu.
La ciudá ye célebre pol so puertu natural, perprofundu, que permite l'accesu cenciellu de los buques cargueros, y tamién pol so skyline, ún de los más nomaos del mundu. Tien un Índiz de Desarrollu Humanu altísimu, y la mayor esperanza de vida de tolos países del mundu. Pesie a que más del 90% de la so población utiliza'l so sistema de tresporte públicu, modernu y puntual, la contaminación del aire, de resultes de los contaminantes emitíos poles industries de la rexón de China más averaes a ella, ye ún de los principales problemes de la ciudá.
La Neuville
La Neuville ye una comuña francesa del departamentu de Nord, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Ḥong Kong
center|thumb|1000px|[[Panorama urbanu|Skyline de la islla de Hong Kong pela nueche]]
La Neuville
Tien una población de y una superficie de  km².
Organización de Cooperación Económica
La Organización de Cooperación Económica (OCE poles sos sigles n'español o ECU n'inglés), ye una organización intergubernamental qu'arrexunta a 10 países d'Asia. Ye una plataforma que promueve la interlocución sobre desenvuelvo, promoción del comerciu y oportunidaes d'investigación. Les naciones que formen la OCE son: Afganistán, Azerbaixán, Irán, Kazakstán, Kirguistán, Paquistán, Taxiquistán, Turquía, Turkmenistán y Uzbequistán. L'oxetivu común ye la d'establecer un mercáu únicu p'alimentos y servicios bien paecíu a la Xunión Europea. La sede del Secretariáu y el Departamentu de la OCE atópase en Teḥrán, Irán; la oficina económica, en Turquía; y la científica, en Paquistán.
Historia
La Organización de Cooperación Económica ye una organización intergubernamental rexonal establecida en 1985 por Irán, Paquistán y Turquía y el so propósitu ye la promoción de la cooperación económica, téunica y cultural ente tolos sos estaos miembros. Ye la socesora de l'anterior Cooperación Rexonal pal Desenvolvimientu, CRD, o RCD nes sos sigles n'inglés (Rexonal Cooperation for Development), que foi fundada en 1962 y tuvo vixente hasta 1979. Na seronda de 1992 la OCE esperimentó una gran espansión al incluyir siete nuevos estaos miembros: Afganistán, Azerbaixán, Kazakstán, Kirguistán, Taxiquistán, Turkmenistán y Uzbequistán.
L'estatus ya influencia de la OCE aumentaron nos últimos años y afitóse nuevos retos. Sicasí los estaos miembros escarecen entá d'infraestructures ya instituciones que garanticen el so desenvolvimientu y l'usu plenu de los recursos de la rexón p'algamar el desenvolvimientu sostenible de los países que lu conformen.
El 17 de xunetu de 2003 roblar en Islamabad el Tratáu de Cooperación Económica.
Estaos miembros
2012: República Turca del Norte de Xipre (observador).
Organización
La OCE entamar de la siguiente manera:
Esisten dos percancies especializaes y dos institutos rexonales que funcionen so la supervisión de la Secretaría Xeneral.
Bancu de Comerciu y Desenvolvimientu de la Organización de Cooperación Económica
El primer presidente del bancu, de 2006 a 2011, foi'l turcu Murat Ulus. Cada 4 años el puestu de presidente pasa a otru Estáu miembru. La sede del bancu atópase n'Istambul y tien sucursales en Karachi (Paquistán) y Teḥrán (Irán).
La misión del ETDB ye empecipiar, promover y facilitar financieramente la espansión del comerciu intrarregional y el desenvolvimientu de los estaos miembros. El bancu ufierta una gama de productos a mediu y llargu plazu: financiamientu de proyeutos, financiamientu de grandes compañíes, financiamientu del comerciu y creitos a pymes, direutos o al traviés d'intermediarios financieros públicos o privaos.
Institutu cultural del ECU
L'Institutu Cultural del ECU ye una de les sos afiliaciones col fin d'ayudar a la promoción y preservación de la riqueza cultural ancestral de los sos países miembros al traviés de proyeutos nel campu de los medios de comunicación, la lliteratura, l'arte, la filosofía, el deporte y l'educación. L'institutu nació'l 15 de marzu de 1995 en Islamabad.
Rellaciones con otres organizaciones
ECU ye de la mesma miembru de la Organización de la Conferencia Islámica dende 1995.
Bizeneuille
Tien una población de y una superficie de  km².
Bing Crosby
Harry Lillis "Bing" Crosby foi un cantante (crooner) y actor d'Estaos Xuníos con una carrera artística de mediu sieglu.
Foi unu de los primeros artistes multimedia. Ente 1934 y 1954, Crosby tuvo un cuasi imbatible ésitu de ventes colos sos discos, grandes ratings nel emisores de radio y películes mundialmente vistes. Suel ser consideráu como unu de los actores musicales más populares de la historia y ye anguaño la voz humana más grabada electrónicamente. El prestíu artísticu de Crosby ye universal, máxime si tenemos en cuenta que foi una de les mayores inspiraciones pa otros grandes intérpretes masculinos que lo secundaron, tales como Frank Sinatra, Perry Como y Dean Martin.
Infancia y mocedá
Harry Lillis Crosby nació en Tacoma (Washington) el 3 de mayu de 1903 nuna casa construyida pol so padre (1112 North J Street, Tacoma, Washington). La so familia camudar a Spokane (Washington) en 1906 coles mires de consiguir dalgún trabayu. Foi'l cuartu de siete fíos: cinco homes, Larry (n. 1895-1975), Everett (n. 1896), Ted (n. 1900), Harry (n. 1903) y Bob (1913-1993); y dos muyeres, Catherine (n. 1905) y Mary Rose (n. 1907). El so padre, Harry Lowe Crosby (1871-1950), yera un contable d'ascendencia anglo-americana, y la so madre Catherine Harrigan (1873-1964) yera fía d'un constructor del Condáu de Mayu d'ascendencia irlandeso-norteamericana. Los sos ancestros paternos, Thomas Prence y Patience Brewster, nacieron n'Inglaterra y emigraron a los Estaos Xuníos nel sieglu XVII. La familia Brewster aportó al continente nel famosu barcu Mayflower.
Bing Crosby nun tenía certificáu de nacencia; la fecha, por tanto, foi un secretu hasta que la ilesia católica de la so mocedá en Tacoma reveló la so acta de bautismu que contenía la datación exacta de la so nacencia.
En 1910 Harry Lillis, con seis años d'edá, afayó una páxina completa na qu'apaecía un artículu na edición dominical del Spokesman-Review, The Bingville Bugle. El Bugle, seición escrita pol humorista Newton Newkirk, yera en realidá una parodia qu'apaecía publicada en dichu periódicu. Un vecín de quince años d'edá, Valentine Hobart, compartía l'entusiasmu de Crosby por estes parodies y llamó al diariu Bingu por Bingville. D'equí surdió l'apellativu de Crosby: suprimida la postrera vocal de la pallabra Bingu, Crosby adoptó'l nome de Bing.
Nel branu de 1917 Crosby trabayó nel Auditorium de Spokane, onde foi testigu de les meyores actuaciones del día, incluyendo una d'Al Jolson de quien Crosby diría: «Pa mi ,él foi'l meyor artista qu'esistió».
Na seronda de 1920, Bing matricular na Universidá xesuita Gonzaga College en Spokane, Washington col enfotu de graduase como abogáu. Caltuvo un permediu de notes de B+. Tando en Gonzaga, mercó un equipu de batería per correspondencia. Tres trabayoses práutiques, les sos habilidaes crecieron manifiestamente y foi convidáu a xunise a una banda local compuesta na so mayoría por escolares llamada Musicaladers, conducida por Al Rinker. Llogró ganar tanto dineru con esti trabayu que decidió dexar los estudios mientres el so últimu añu pa dedicase al mundu del espectáculu.
Últimos años
Nel so maduror, Bing Crosby viaxaba a la ciudá de La Paz (Baxa California Sur, Méxicu), onde alternaba les sos vacaciones familiares con un gran llabor social. En Les Cruces, un balneariu cuasi aislláu, esfrutó (según les sos propies pallabres) de dalgunos de los meyores díes de la so vida, siempres en compañía de la so familia.
Yera bien aficionáu al golf y finó inesperadamente, al paecer por un infartu, mientres lo practicaba, nel club de golf La Moraleja, na zona residencial de La Moraleja, asitiada en Alcobendas, cerca de Madrid (España).
En 2005 publicóse una biografía ensin autorizar escrita por unu de los sos fíos del so primer matrimoniu, quien lo pintaba como un mal padre, egoísta, avaro, dictatorial, golpeador y mezquino.
Datos interesaos de la so carrera
thumb|280px|Bing Crosby xunto a [[Dorothy Lamour.]]
Shinya Osada
Shinya Osada (長田 真弥; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Lastras de Cuéllar
Lastras de Cuéllar ye un conceyu asitiáu al norte de la provincia de Segovia, y ta asitiáu a mediu camín de los principales centros económicos de la mesma: Cantalejo, Cuéllar y Segovia; amás, dientro d'el so términu alcuéntrense los despoblados de San Esteban, La Serreta y Santa María de Sacedón.
Traviesa'l so términu'l ríu Cega creando a lo llargo de los sos riberas una paraxa d'hayas, abeduriues y pinos albares. Tien un conxuntu llacustre d'especial interés formáu poles llagunes del Carrizal, la Tenca y la Lucia.
Símbolos
120px|left|Escudu de Lastras de Cuéllar
Historia
thumb|230px|Llaguna del Carrizal.
Merops superciliosus
Merops superciliosus ye una especie d'ave na familia de Meropidae nel xéneru Merops.
Lastras de Cuéllar
Historia
Tien el so orixe a partir del sieglu XII, al igual que'l restu de nucleos poblaos pertenecientes a la Comunidá de Villa y Tierra de Cuéllar surdíos tres la repoblación de Cuéllar, y foi denomináu hasta'l sieglu XIX namái como La Lastra, pasando dempués a adoptar la so actual denominación.
Merops superciliosus
L'abeyerucu malgax habita nes praderíes y montes montanos costeros d'África Oriental y Madagascar, y esiste una población aisllada na mariña d'Angola. Ye una especie parcialmente migratoria, y polo xeneral reprodúcense solo nel sector sur de la zona onde habiten, moviéndose al norte mientres la temporada seca nel sur d'África. Pon cuatro güevos nun nial nun buecu a empiezos de la temporada húmeda nel sur d'África, y los pichones polo xeneral nacen a empiezos d'avientu. A diferencia de la mayoría de los abeyerucos, la especie nun practica crianza cooperativa y la dependencia depués de dexar el nial ye de solo unos 19 díes, que ye lo típico pa paserinas de zones templaes y aproximao la metá de la mayoría de les especies de Meropidae.
Lastras de Cuéllar
Historia
A mediaos del sieglu XIX, Pascual Madoz nel so diccionariu dixo que disponía de conceyu, constaba d'unes 150 cases distribuyíes en delles cais y articulaes al respective de una plaza. Amás, tenía una escuela, dos ermites y una ilesia parroquial. La so población yera de 135 vecinos, que producíen ceberes y llegumes, amás de ganáu vacuno, lanar y caballar.
Allugamientu
La llocalidá de Lastras de Cuéllar asítiase na zona central de la península ibérica, nel estremu norte de la provincia de Segovia, tien una superficie de 65,42 km², y les sos coordenaes son 41.29722°N, -4.1075°W.
Clima
El clima de Lastras de Cuéllar ye mediterraneu continentalizado, de resultes de la elevada altitú y el so alloñamientu de la mariña, los sos principales carauterístiques son:
Na Clasificación climática de Köppen corresponder con un clima Csb (oceánicu mediterraneu), una transición ente'l Csa (mediterraneu) y el Cfb (oceánicu) productu de l'altitú. A diferencia del mediterraneu presenta un branu más nidiu, pero al contrariu que nel oceánicu hai una estación seca nos meses más templaos.
Demografía
La llocalidá de Lastas de Cuéllar tien una población de 410 habitantes (INE 2014), bien lloñe de los 1.456 que llegó a algamar a mediaos del sieglu XX. Debíu al éxodu rural, munchos de los sos habitantes emigraron a otres rexones d'España, siendo éstes preferentemente Cataluña, País Vascu y les ciudaes de Madrid y Valladolid.
Turismu y patrimoniu
thumb|230px|Plaza mayor y conceyu de Lastras de Cuéllar.
Nel centru del conceyu alcuéntrase la ilesia de Santa María Madalena, edificiu d'una sola nave con yeserías barroques, del mesmu estilu que'l so retablu mayor. Amás, retiraes del nucleu urbanu alcuéntrense dos ermites, la del Humilladero y la de La nuesa Señora de Sacedón, esta postrera perteneciente al despoblado del so nome, y qu'alluga nel so interior un retablu renacentista del conocíu maestru de Sacedón, que debe'l so nome a esta obra.
Cerca del pueblu alcuéntrase La Serreta, un monte dedicáu a la caza mientres sieglos, onde Beltrán de la Cueva primer duque de Alburquerque construyó un palaciu nel sieglu XV qu'inda se caltién; na actualidá sigue esistiendo actividá na finca, frecuentada pol rei Xuan Carlos I y considerada una de les finques de caza más antigües d'España. Cercana al palaciu, caltiénse otra pequeña ermita, que perteneció nel so tiempu al despoblado del so nome.
Les sos fiestes mayores son el día 8 de setiembre n'honor de la Natividá de La nuesa Señora. Celebra tamién otres fiestes menores: El llunes de la Pascua de Pentecostés, 50 díes dempués de la Selmana Santa, celébrase la Romería de la Virxe de Sacedón. Cada añu nómense 2 pareyes de mayordomos que son los encargaos de curiar la ermita mientres tol añu y d'entamar la romería. La Virxe sobre'l so xarré de ruedes emburriada polos mayordomos y vistida coles sos meyores gales sale de la ilesia de la Madalena onde la llevaron una selmana antes los mayordomos y tolos vecinos del pueblu que quixeron acompaña-yos y onde lleven rezándola novenes acaldía pela tarde; ente campanaes y a la puerta de la ilesia, guarda'l primeru de los paloteos que los danzantes afatiaos colos traxes tradicionales baillen al son de les dulzaines; d'antiguo namái danciaben homes, yá que a les muyeres nin siquier dexar baillar una xota delantre de la Virxe, pero anguaño'l grupu de paloteos ta formáu por homes y muyeres que dancien xuntos y dan más vistosidá a la fiesta. Asina empieza una llarga procesión na que la Virxe avanza amodo detenida pola xente que bailla xotes delantre d'ella y polos paloteos que se van baillando hasta llegar a la puerta de la ermita asitiada a 1 km. del pueblu onde se bailla la última danza, la contradanza, y onde los danzantes formen un arcu pol que pasa la Virxe pa entrar a la so ermita onde va esperar hasta'l próximu añu que vuelvan buscala.
Nel campu artesano destacó a lo llargo de la so historia l'actividá alfarera.
Nome
L'orixe del so nome nun conocemos esautamente en qué contestu apaez, y nun tenemos fontes direutes que falen de cuando foi realizada dicha talla, sabemos que'l despoblado de Salcedón (que veneraba esta imaxe y establecióse en redol a la so ermita) apaez mentáu nel fueru de Sepúlveda (un testu realizáu en 1076 por Alfonsu VI de Lleón y ratificáu en 1305 pol rei Fernandu IV de Castiella)
Podría derivar del vocablu llatín salictum. Esta hipótesis de defende sobre dos pilastres; per un sitiu, la mesma pallabra por aciu les lleis d'evolución fonética del llatín pudo derivar dende esti términu cultu hasta'l términu coloquial Salcedón que conocemos güei:
Salictum> términu llatín Salictun > la “m” final cai y camuda a “n” Salicton> la “o” final cierra en “o” Salciton> la vocal “i” tónica curtia camuda de posición y xúnese el grupu consonánticu “lc” Salceton> la vocal “i” tónica curtia pasa a “y” Salcedon> la oclusiva sorda “t” tiende a convertise en “d”
Per otru llau, dientro d'un analís más propiu de les ciencies sociales, el vocablu llatín al que nos referimos significa “sacedal”, “llugar de sauces” ya inclusive un llugar húmedu”. Esta descripción teóricamente vendría denominar el llugar en que la imaxe de la virxe apaecióse, lo cual coincide cola descripción real del llugar onde se llevanta la ermita, yá que próximu a la mesma esiste un gran prau con delles llamargues, álamos blancos (chopos) y regueros; una zona que nel momentu que se llevantó la ermita y apaeció la imaxe pudo denominase con esti términu.
Lleenda
La lleenda de la Virxe de Salcedón cunta que mientres un pastores andaben nel campu apaecióse-yos la imaxe de la virxe. Esta, sentar nuna roca y convirtióse na talla que conocemos güei. Más tarde, los vecinos intentar llevar al cercanu pueblu de Aguilafuente para lo cual cargóse la imaxe sobre un carru tiráu por gües, sicasí, los gües nun pudieron tirar del carru, quedábense apexaos, fundíense-yos les pates a los animales y les ruedes del carru. Esti fechu foi interpretáu como un mensaxe de la virxe, que nun quería que la treslladaren del llugar onde s'apaeciera polo que la imaxe quedar nesi llugar, sobre'l cual construyóse una ermita, la que ye na actualidá la ermita de La nuesa Señora de Salcedón.
Analís artísticu
Trátase d'una talla de bultu redondu, malo de datar (en redol al s. XII). Ta realizada en madera policromada y caltiénse na ermita de La nuesa Señora de Salcedón, ermita a la qu'empresta'l so nome.
La imaxe representa a la Virxe col neñu, esti tipu de representaciones son bien comunes na Edá Media y anque de primeres pretenden apostrar la imaxe de María como madre de Jesús (al que representen con traces adultes) col tiempu van di-y concediendo una mayor importancia a la Virxe.
Nesti casu, la virxe apaez sentada nun tronu vistida con un traxe doráu y un mantu azul que sale dende la so cabeza y cai cubriendo la parte derecha del so cuerpu hasta llegar a la parte frontera, creando una serie de plegues sobre les rodíes que faen un ciertu contraste cola lluz y apurren dinamismu a la imaxe, oldeando coles llinies regular y rectu del restu de la talla.