cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uviéu Filarmonía
Actividaes
Ye'l conxuntu titular y responsable del Festival de Teatru Llíricu Español que se lleva a cabu nel Teatru Campoamor y qu'adquirió un importante prestíu nel panorama nacional, tantu con producciones propies como cola collaboración con otros teatros españoles, como'l Teatru de la Zarzuela, el Arriaga de Bilbao, los teatros de la Canal, etc. Tamién participa na Temporada d'Ópera uvieína, en dos o tres títulos añales. Realiza un importante llabor didácticu al traviés de conciertos mañaneros pa escolares que se parten a lo llargo de too l'añu lectivu, en collaboración cola Conceyalía d'Educación del Conceyu d'Uviéu. Dende va unos años ta presente como orquesta estable dientro del Ciclu de Conciertos del Auditoriu y de les Xornaes de Pianu Luis G. Iberni, entamaos pol Conceyu d'Uviéu, acompañando a solistes de prestíu internacional de la talla de Michael Nyman, Elina Garança, Mischa Maisky, Edita Gruberová, Natalia Gutman, Ainhoa Arteta, Midori, Bella Davidovich, Boris Belkin, Montserrat Caballé, Yuri Bashmet, y un llargu etcétera. Gracies a esta collaboración col Conceyu d'Uviéu, tien la posibilidá de trabayar con direutores de reconocíu prestíu internacional, como foi'l casu de Zubin Mehta, Rinaldo Alessandrini, Alberto Zedda, Arthur Fagen, Paul Goodwin, Julia Jones, #etc. Uviéu Filarmonía tamién collabora tolos años con entidaes y asociaciones musicales de la ciudá, como ye la centenaria Sociedá Filarmónica y la Fundación Premios Llíricos Teatru Campoamor, creada en 2006 y que dende la primer edición de la gala d'entrega de los sos premios cuntó cola presencia d'Uviéu Filarmonía nel foso del Teatru Campoamor, cada añu con mayor espectación mediática.
Dury (Aisne)
Dury ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sphaeriestes bimaculatus
Sphaeriestes bimaculatus ye una especie de coleópteru de la familia Salpingidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Cieḷḷa
Cieḷḷa ye una casería de la parroquia d'Auguera nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 10,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 510 msnm y tien una población de.
María Pedraza
María Pedraza ye una actriz española de cine y televisión que se dio a conocer en 2017 protagonizando la película Amar, d'Esteban Crespo, ya interpretando el papel de Alison Parker na serie d'Antena 3 La casa de papel.
Carrera
El so segundu proyeutu como actriz foi'l de dar vida a Alison Parker, fía del embaxador británicu n'España, na popular serie d'Atresmedia La casa de papel. La posterior compra de la mesma por Netflix valió-y a l'actriz la reconocencia tanta nacional como internacional.
Esi mesmu añu formó parte del repartu de la webserie producida por RTVE pa la so plataforma Playz Si fores tu, interpretando los papeles de Alba Ruiz Alonso y Cristina Romero. Trátase d'una serie interactiva na que los usuarios votaben selmanalmente pa decidir de qué manera siguía la hestoria. Esta dio llugar a un telefilme, estrenáu'l 4 d'avientu de 2017 en La 1.
A principios de 2018 foi anunciada la participación de Pedraza na segunda serie española orixinal de Netflix titulada Élite, onde comparte repartida colos actores de La casa de papel Miguel Herrán y Jaime Lorente. Élite atopar n'etapa de producción y tiense previstu'l so estrenu en 2019. En rematando la grabación de la primer temporada d'esta, Atresmedia confirmó que l'actriz va ser la protagonista de Toy Boy, la so nueva ficción producida por Planu a Planu.
Gérard Vossius
Gérard Jean Vossius (Voss) nació en Heidelberg en marzu de 1577, y finó n'Ámsterdam en marzu de 1649. Foi un universitariu neerlandés del sieglu XVII, qu'enseñó historia, filosofía, teoloxía, y griegu. Publicó tamién diverses obres sobre hestoria, retórica, y gramática, según un diccionario etimolóxicu.
Biografía
Gérard Vossius foi profesor de griegu en Leiden, de filosofía en Steinfurt, y dempués direutor del Collège Théologique de Leyde. Foi suspendíu en 1620 por ser arminianista, y entós pasó a ocupar el cargu de Rector na Universidá d'Ámsterdam (1631).
Foi'l padre del bibliófilu Isaac Vossius (1618-1689).
Principales publicaciones
Les sos obres completes en llatín formen seis volúmenes, y fueron publicaes n'Ámsterdam en 1701.
Ébouleau
Ébouleau ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Gondar
thumb|250px|right|Castillo del Emperador Xuan I (1667 - 1682).
Gondar o Gonder (Ge'ez: ጎንደር Gōnder, antiguu ጐንደር Gʷandar, pronunciación moderna Gondar) yera l'antigua capital imperial d'Etiopía y de la provincia histórica de Begemder. Por esta razón l'antigua provincia de Begemder ye llamada frecuentemente Gondar. Asítiase na zona de Semien Gondar de la rexón de Amhara, Gondar ta al norte del llagu Tana nel ríu Angereb y al suroeste de los montes Simen. Atopar a 2.133 metros sobre'l nivel del mar. Les coordenaes xeográfiques son: 12.6°N, 37.46667°W. La población ye de 194.773 habitantes (2005).
Población
Según los datos del Centru d'Estadística d'Etiopía del añu 2005, el distritu o woreda de Gondar tien una población de 194.773 habitantes, de los cualos 97.625 son homes y 97.148 muyeres. Tien una superficie de 40,27 quilómetros cuadraos. El censu de 1994 indicaba que la población yera naquel añu de 112.249 habitantes.
Historia
Hasta'l sieglu XVI, los Emperadores d'Etiopía nun vivíen nuna ciudá o capital alministrativa. L'emperador y la so corte vivíen en tiendes en campamentos reales envernaes y movíense por tol reinu cola familia real, guardia real, cortesanos y serviciu, dependiendo pal so suministru del granu de les poblaciones colindantes y de la lleña de los montes. La única esceición foi'l reináu del Emperador Zara Yaqob que fundaría la ciudá de Debre Berhan nel añu 1456, al ver una lluz misterioso nel cielu.
L'Emperador Mines nel añu 1559, ye'l primeru de los reis d'Etiopía qu'empieza a pasar la estación de les agües cerca del Llagu Tana, volviendo una y otra vez cada temporada al mesmu llugar, qu'acabó tresformándose nuna ciudá floreciente. Los campamentos temporales tamién se desenvolvieron, convirtiéndose en poco tiempu en ciudaes como Emfraz, Ayba, Gorgora, y Dankaz.
Gondar fundada pol emperador Alam Sagad o Fasilidas nel añu 1635, desenvolveríase como una ciudad mercado y agrícola. Había una superstición qu'afirmaba naquella dómina que'l nome de la capital tenía qu'empezar cola sílaba 'Gʷa' (qu'en pronunciación moderna ye 'Gʷy'; Gonder orixinalmente llamábase Gʷandar), esto tamién contribuyó al desenvolvimientu de Gorgora (fundada como Gʷargʷllabra), nos sieglos posteriores al 1600. La tradición tamién afirma qu'un búfalu llevó al Emperador Fasilidas hasta un estanque cerca del que vivía un "vieyu y venerable eremita" quien-y dixo al Emperador que tenía de construyir la so capital nesi llugar. Fasilidas fizo que se rellenara l'estanque y sobre él construyó'l so castiellu. L'emperador tamién construyó un total de siete ilesies; los dos primeres, Fit Mikael y Fit Abbo, fueron construyíes pa estimar el final d'epidemies locales. Los siguientes cinco emperadores tamién construyeron los sos palacios na ciudá.
Nel añu 1668, como resultáu d'un conseyu eclesiásticu, l'Emperador Yohannes I ordenó que los habitantes de Gondar fueren dixebraos en dos barrios según la so relixón. Esto provocó que los musulmanes establecer nel so propiu barriu, Islamge (Ge'ez: እስላምጌ "Sitiu del Islam," o "País del Islam ") o Islam Bet (እስላም ቤት "Casa del Islam,"), nos dos años siguientes.
Mientres el sieglu diecisiete, la población de la ciudá envalorar en más de 60,000 habitantes y foi la segunda ciudá más grande del mundu por población. Nel añu 1678, l'obispu Hovannes d'Armenia que visitaba la ciudá dixo d'ésta que "yera dos veces más grande que Istambul ". Munchos de los edificios d'esti periodu entá esisten, magar que'l sieglu dieciocho foi una dómina de lluches y desordes civiles y la ciudá empecipió la so decadencia.
La ciudá foi la capital d'Etiopía hasta que l'Emperador Teodoro II treslladó la capital imperial a Magadala (dempués de despoblar la ciudá pola fuercia y de destruyir una gran parte de les sos infraestructures), tres de ser coronáu Emperador en 1855. Abdallahi ibn Muhammad escaló Gondar cuando invadió Etiopía en 1887. Gondar desenvolver so la ocupación italiana; mientres la Segunda Guerra Mundial, Les fuercies Italianes replegáronse y defendieron en Gondar en payares de 1941 dempués de la cayida d'Adís Abeba en poder de les fuercies del britániques.
Gondar foi prindada en marzu de 1991 poles fuercies del Frente Democráticu Revolucionariu del Pueblu Etíope na Operación Tewodros a la fin de la Guerra Civil d'Etiopía.
Patrimoniu de la Humanidá
thumb|300px|right|Castiellu de Fasilides. thumb|250px|Xentíu aconceyáu nos baños de Fasilides de Gondar pa celebrar el [[Timkat - la Epifanía de la Ilesia Ortodoxa Tewahedo d'Etiopía.]]
En 1979, la ciudadela de Fasil Ghebi, cortil real cercáu del sieglu XVII dende'l que los emperadores d'Etiopía reinaron sobremanera l'imperiu, foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco xunto con otros monumentos de la ciudá y la so contorna. Fasil Ghebi ye un exemplu únicu d'un estilu particular d'arquiteutura, llamáu estilu de Gondar, nel que, sobre una base local árabe integráronse les influencies del estilu barrocu européu, introducíu polos misioneros portugueses, y les téuniques arquiteutóniques indies de la cocción del cal, apurríes polos maestros constructores llegaos de Goa.
La cortil real de Fasil Ghebi ta arrodiáu por una muralla de novecientos metros de llargor con doce puertes y dos pontes. Nel so interior arrexunten dellos edificios históricos:
Amás de Fasil Ghebi, tamién s'incluyeron nel Patrimoniu de la Humanidá: la ilesia de Kuddus Yohannes, a 1500 m al oeste * el complexu de Qusquam, construyíu pola Emperatriz Mentuab nel sieglu XVIII, a 3000 m al noroeste, qu'inclúi una ilesia redonda y el palaciu de Mentuab, construyíu ente 1730 y 1755, que recuerda al Renacimientu européu * el monesteriu de Mariam Ghemb, llamáu Socinios
A pesar del terremotu de 1704, de la guerra civil del sieglu XIX, de la decadencia de la ciudá al perder la capitalidad del imperiu, y de delles desafortunaes reconstrucciones realizaes polos italianos mientres la Segunda Guerra Mundial, l'estáu de caltenimientu de los edificios ye bastante bonu.
Otros puntos d'interés
thumb|300px|right|Pintures na ilesia de Debre Berhan Selassie. La moderna ciudá de Gondar ye una atraición turística popular poles sos munches ruines pintoresques dientro de la Cortil Real de Fasil Ghebi; Gondar tamién ye conocida como centru d'enseñanza eclesiástica de la Ilesia Ortodoxa Tewahedo d'Etiopía.
James W. Horne
James Wesley Horne foi un direutor, guionista y actor cinematográficu d'Estaos Xuníos.
Gondar
Otros puntos d'interés
Tamién cabo destacar el Palaciu de Ras Mikael Sehul.
James W. Horne
Cine mudu
Nacíu en San Francisco, California, empecipió en 1913 la so carrera artística como actor, a les órdenes del direutor Sidney Olcott nos Kalem Company, y dirixó'l so primer filme pa la compañía dos años más tarde.
Gondar
Otros puntos d'interés
La parte baxa de la ciudá de Gondar amuesa na so arquiteutura la influencia de la ocupación italiana de finales de los años 30. La plaza principal na qu'hai tiendes, un cine y otres edificaciones públiques d'un estilu simple italianu modernu ye claramente distintiva magar construcciones posteriores y l'abandonu nel que cayó. La villes y los edificios d'apartamentos nun barriu axacente, que nel so día dieron abellu a los oficiales italianos de la ocupación tamién son un puntu d'interés.
La ciudá tien l'Aeropuertu de Azezo (OACI code HAGN, IATA GDQ), y la Universidá de Gondar na que s'atopa la principal facultá de medicina d'Etiopía.
James W. Horne
Cine mudu
Na dómina del cine mudu, Horne especializar nel rodaxe d'escenes d'aición pa llargumetraxes y seriales. Gracies a la fuercia del so trabayu en The Cruise of the Jasper B, Buster Keaton contratólu pa dirixi-y na so comedia de 1927 L'escolín. Darréu pasó al estudiu de Hal Roach, onde trabayó coles principales estrelles de Roach: Stan Laurel y Oliver Hardy, Charley Chase, y Our Gang. Les comedies de Lloréu y Hardy con Horne Big Business (acreditáu como "J. Wesley Horne") y Way Out West son consideraes clásicos.
Horne tamién demostró habilidá pa dirixir versiones de les películes de Roach n'otros idiomes (francés, alemán, español); la versión estauxunidense podía ser dirixida por James Parrott, por casu, pero de la internacional confiar a Horne.
Seriales
En 1937, Columbia, notando la popularidá de los seriales, decidió entrar nel campu. Nun principiu, Columbia a cencielles adquiría les producciones independientes de la compañía "Adventure Serials", de los Hermanos Weiss, pero en 1938 Columbia quería producir seriales colos sos propios actores, téunicos ya instalaciones. James Horne codirixió (con Ray Taylor) el primeru de los seriales de Columbia, que finalmente foi unu de los meyores del estudiu. The Spider's Web, con Warren Hull como un xusticieru mazcaráu, foi'l serial más popular de 1938, devasando a seriales taquilleros como Buck Rogers y Dick Tracy Returns per un ampliu marxe, según cifres publicaes en The Motion Picture Herald. thumb|left|200px|James W. Horne en Photoplay Magacín (1915) Estó reforzó la posición de Horne nel equipu de seriales de Columbia, dedicándose puramente a la direición de cliffhangers (y ensin asistencia) mientres el restu de la so vida. Esta seguridá nel so emplegu probablemente afaló'l so sentíu del humor, pos la mayor parte de les sos seriales en Columbia tienen un tonu burlesco. Horne faía que los sos actores interpretaren los sos papeles con seriedá nos primeros trés capítulos—yeren los episodios de muestra, utilizaos pa vender el serial a los propietarios de los cines. Dempués, y a partir del capítulu 4, Horne esviábase cada vegada más de la sienda melodramática, animando a los sos actores a faer escenes descomanadamente dramátiques y a llevar a cabo escenes de llucha risibles (l'héroe lluchaba con seis malvaos al empar y ganaba). Horne caltenía l'aición lo bastante seria pa satisfaer a los amantes de los seriales, anque munchos de los cliffhangers de Horne taben rodaos de manera bien efectiva. The Green Archer, del cual Horne tamién escribió parte del guión, ye probablemente'l más satíricu de los seriales del cineasta.
Muerte
James W. Horne finó'l 29 de xunu de 1942 en Los Angeles, California, por causa d'una hemorraxa cerebral. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale, California.
Gran Muséu Exipciu
El Gran Muséu Exipciu (GEM  poles sos sigles n'inglés), tamién conocíu como'l Muséu de Guiza, va tar íntegramente dotáu de coleiciones del Antiguu Exiptu. Descritu como'l muséu arqueolóxicu más grande nel mundu, ta anguaño en construcción y prevese la so inauguración parcial a principios de 2019. El muséu ocupa un terrén d'unes 50 hectárees, asitiáu dos quilómetros al oeste de la necrópolis de Guiza.
Proyeutu
El diseñu del edificiu foi asignáu por aciu un concursu d'arquiteutura. El concursu foi anunciáu'l 7 de xineru de 2002. Los organizadores recibieron 1557 solicitúes de 82 países, convirtiéndose nel segundu concursu d'arquiteutura más solicitáu de la hestoria. Na segunda etapa del concursu, fueron asignaes 20 solicitúes que tuvieron d'apurrir información adicional. Finalmente, la compañía Heneghan Peng de Dublín, Irlanda, facer col contratu, valoráu en 250 000 dólares. L'edificiu ta diseñáu polos arquiteutos Heneghan Peng, Buro Happold y Arup. El plan y el diseñu museísticu foi encargáu a Metaphor y Cultural Innovations S.A.
L'edificiu tien forma de triángulu oblicuu y atópase a dos quilómetros al oeste de les pirámides, cerca d'un cambéu de sentíu de l'autovía. Los murios norte y sur del edificiu tán alliniaos coles pirámides de Keops y Micerino. Enfrente del edificiu hai una gran escampada con palmeres. Una de les carauterístiques principales del muséu ye'l muriu de piedra tresllúcidu, de calcita (alabastru exipcio), que constitúi la fachada frontera del edificiu. La entrada principal va disponer d'un gran atriu, onde se van exhibir les estatues más pimpanes. left|miniaturadeimagen|294x294px|Centru de Caltenimientu, termináu primero que'l restu del edificiu. El 2 de febreru de 2010, Hill Internacional anunció que'l Ministeriu de Cultura d'Exiptu robló un contratu d'empresa en participación con Hill y EHAF Consulting Engineers p'apurrir servicios d'alministración mientres el diseñu y la construcción del Gran Muséu Exipciu.
El costu d'envaloráu del proyeutu ye de 550 millones de dólares, 300 de los cualos van ser financiaos por préstamos xaponeses, el restu va ser financiáu pol Conseyu Supremu d'Antigüedaes, otres donaciones y fondos internacionales.
El nuevu muséu ta diseñáu cola teunoloxía más avanzada, incluyendo realidá virtual. El muséu tamién va ser un centru internacional de comunicación ente museos, pa promover el contautu direutu con otros museos locales ya internacionales. El Gran Muséu Exipciu va incluyir un muséu pa neños, un centru de convenciones, un centru de formación, un centru de caltenimientu y unos talleres similares a los que solíen realizase n'antiguos edificios.
Obra
El 5 de xineru de 2002, l'entós presidente exipciu Hosni Mubarak punxo la primer piedra del Gran Muséu Exipciu. El 25 d'agostu de 2006, treslladóse la estatua de Ramsés II dende la Plaza de Ramsés en El Cairu hasta'l pandu de Giza, antemanándose a la construcción del muséu. La estatua de Ramsés II, con una antigüedá d'aproximao 3200 años, foi restaurada y alzada na entrada del muséu en 2010.
A finales d'agostu de 2008, l'equipu de diseñu apurrió más de 5000 dibuxos al Ministeriu de Cultura d'Exiptu. Más tarde, anuncióse la llicitación de la obra n'ochobre de 2008. Earthmoving empezó a escavar el llugar pa construyir l'edificiu.
La primer fecha de finalización anuncióse en setiembre de 2009, con una fecha de conclusión envalorada en 2013.
El 11 de xineru de 2012, axudicóse'l contratu d'empresa en participación ente la exipcia Orascom Construction Industries (OCI) y la belxicana BESIX Group, pa la fase trés del Gran Muséu Exipciu, valoráu en 810 millones de dólares.
Misiva
Misiva ye un grupu de punk rock asturianu fundáu nel añu 2010 en Grau. Antes de 2010 yeren conocíos como Bobby Rencor. Canten n'asturianu y en castellán. Tienen editaos ocho discos en formatu DVD.
El so vocalista ye profesor d'asturianu, son convidaos a innumberables conciertos.
Effry
Effry ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Taanit Bejorot
Según cuenta la Biblia, Dios castigó a los primoxénitos exipcios pola negativa del Faraón de dexar salir al pueblu xudíu d'Exiptu, pasando por altu a los primoxénitos xudíos.
Cai xeneralmente nel decimocuartu día de Nisán, del calendariu hebréu. Astención de la inxesta d'alimentos a la que tán obligaos los primoxénitos, na viéspora de Pesakh, remembrando la última de les diez plagues. Puen dexar de facer la norma, al participar nuna seudat mitzvá, festín que se fai cuando se remata l'estudiu d'un llibru del Talmud.
Lee Horsley
Lee Arthur Horsley ye un actor de cine, televisión y actor de teatru estauxunidense meyor conocíu polos sos papeles en Nero Wolfe, Matt Houston, y Paradise. Protagonizó na película The Sword and the Sorcerer y grabó un audiollibru. Horsley casóse con Stephanie Downer en 1980, ye padre de dos fíos, Amber y Logan, y escribe noveles del oeste.
Vida personal
Horsley nació en Muleshoe, Texas, sede del condáu de Bailey nel oeste de Texas Panhandle. Creció en Denver, Colorado, y cantaba nel coru de la ilesia. Horsley casóse con Stephanie Downer en 1980 y ye padre d'una fía, Amber, en 1981 y de un fíu, Logan, en 1983. Horsley ye un amante de la naturaelza, caballeru, participante de rodiu y novelista occidental.
Tate Modern
Tate Modern ye'l nome pol que se conoz el Muséu Nacional Británicu d'Arte Moderno. Atópase allugáu nel centru de Londres y forma parte del grupu de museos Tate xunto con Tate Britain, Tate Liverpool y Tate St Ives, estos dos últimos asitiaos fora de Londres.
Atópase agospiáu na antigua central d'enerxía de Bankside, orixinalmente diseñada por sir Giles Gilbert Scott y construyida en dos fases ente 1947 y 1963. La central llétrica foi cerrada en 1981 y l'edificiu foi reconvertíu en muséu polos arquiteutos suizos Herzog & de Meuron, quien en resultando vencedores nun concursu internacional dieron al edificiu la so imaxe actual.
Dende la so apertura'l 12 de mayu de 2000 convirtióse na segunda mayor atraición de Londres. En 2007 foi'l muséu d'arte moderno más visitáu del mundu y el terceru polo xeneral, tres el Muséu del Louvre de París y el Muséu Británicu tamién de Londres, con 5.2 millones de visitantes. La entrada ye gratuita pa la exhibición permanente, ente que les esposiciones temporales son gratuites o de pagu en función del so calter.
La construcción de Tate Modern supunxo un impulsu al desenvolvimientu económico y cultural del área de Southwark na que s'asitia. Foi consideráu un exemplu pa futuros proyeutos, como una forma de desenvolver zones degradaes de la ciudá y convertiles en nuevos focos dinámicos de crecedera y de desenvolvimientu económicu.
Allugamientu
thumb|250px|Tate Modern vistu dende [[Catedral de San Pablo de Londres|San Pablo, cola Ponte del Mileniu de Norman Foster cruciando'l Támesis.]] thumb|250px|Estación de [[Soterrañu de Londres|metro de Southwark, una de les formes más utilizaes pa llegar a Tate Modern.]] Tate Modern asítiase en Bankside, una área que s'alcuentra na zona londinense de Southwark, na ribera sur del ríu Támesis. Bankside ta delimitada pela ponte de Blackfriars al oeste y pela ponte de Londres al este, y convirtióse nos últimos años nun importante polu pal turismu. La Ponte del Mileniu fixo fácilmente accesible a cuerpu l'área de Bankside dende la ribera norte del Támesis, conectándola direutamente cola Catedral de San Pablo. Tate Modern ye una de les atraiciones turístiques más importantes de Bankside, xunto col retruque del Golden Hind, los teatros the Rose y the Globe y otres construcciones.
Historia
thumb|250px|Galería Nacional d'Arte Británico, edificiu nel que s'espunxo la coleición británica d'arte moderno hasta la inauguración de Tate Modern en [[2000, cuando se camudó'l so nome por Tate Britain.]] La coleición Tate foi fundada en 1897 como Galería Nacional d'Arte Británico. En 1917 modificóse'l so conteníu pa incluyir tamién la coleición nacional británica d'arte moderno y foi renombrada Tate Britain n'honor a Henry Tate, quien por aciu les sos donaciones punxo los cimientos pal desenvolvimientu posterior de la galería.
María Peláez Navarrete
María Peláez Navarrete ye una ex-deportista nadadora española, especializada nel estilu camparina. Retirada en 2010, participó en cinco Olimpiaes y conquistó 52 campeonatos españoles.
Tate Modern
Una galería pal arte moderno (1917-1992)
En 1917, la recién renombrada Tate Britain asumió oficialmente la responsabilidá d'esponer la coleición nacional d'arte moderno, tantu d'artistes británicos como estranxeros. Dende entós hasta 2000, dicha coleición exhibir nel edificiu ocupáu pola Tate Gallery, na céntrica zona londinense de Millbank. A lo llargo d'esti tiempu aldericar en delles ocasiones la conveniencia de dixebrar la coleición d'arte moderno del restu pa dexar lliberar espaciu d'esposición y fortalecer la identidá de los dos coleiciones. Esta opción empezó a tomar fuercia a finales de la década de los 80, en tomándose la decisión de crear una nueva galería d'arte moderno col mayor baramentu posible.
N'avientu de 1992 anunciar nuna conferencia de prensa la intención de crear la nueva Tate Gallery d'Arte Moderno pal añu 2000, y empezóse la busca del llugar fayadizu pal nuevu muséu, que sería'l primeru dedicáu al arte moderno col que cuntaría la capital británica na so hestoria.
La eleición del llugar (1992-1994)
Sorteáronse dellos llugares na zona central de Londres y banciar# ente la opción de construyir un edificiu de nueva planta o reconvertir un edificiu presistente. Ente los llugares sorteaos taben: South Bank, Effra (nes proximidaes de Vauxhall), Greenwich Reach y la central d'enerxía de Bankside.
La central d'enerxía de Bankside taba asitiada n'orellar sur del ríu Támesis enfrente de la catedral de San Pablo y atopábase ensin usu dende 1981, cuando la creación de nueves plantes d'enerxía más grandes provocaron el so zarru definitivu. Tres el so zarru, embaraxáronse dos opciones: baltala pa llevantar un edificiu de nueva planta o reconvertila p'afaese a un nuevu usu. L'edificiu aparentaba ser descomanadamente grande, anque posteriores estudios revelaron que'l so tamañu entraba dientro de los requisitos de la nueva galería. Amás cuntaba con una situación privilexada nel centru de Londres y una bona accesibilidá por aciu tresporte públicu. En xunetu de 1993, los comisarios visitaron la estación pa realizar un estudiu sobre'l terrén y valorar la viabilidá del proyeutu y n'abril de 1994 anuncióse formalmente que la central d'enerxía de Bankside agospiaría la Galería Tate d'Arte Moderno.
El concursu internacional (1994)
En xunetu de 1994 presentóse un concursu internacional pa rediseñar la central d'enerxía y afaela al so nuevu usu. Escontra payares del mesmu añu produció una seleición ente los 148 proyeutos iniciales, quedando seis pa la fase final del concursu: David Chipperfield (Londres), Rem Koolhaas (Rotterdam), Renzo Piano (Xénova), Tadao Ando (Osaka), Herzog & de Meuron (Basilea), y Rafael Moneo (Madrid)
El proyeutu ganador (1995)
thumb|250px|La Sala de les turbinas de Tate Modern. En xineru de 1995, l'estudiu d'arquiteutura de los suizos Herzog & de Meuron foi designáu oficialmente como'l ganador del concursu internacional, valorando'l xuráu la simplicidá de la so propuesta, el respetu pola arquiteutura orixinal de la central, la introducción de lluz natural al interior del edificiu al traviés de grandes lucernarios y la creación d'un interior funcional. La intervención de los suizos prevía la creación d'una cai interior nel llugar qu'antes ocupaba la Sala de les turbinas y que sería'l corazón del nuevu edificiu. Esta cai taría allumada cenitalmente por aciu un gran lucernario en toa'l llargor del edificiu, quedando rellacionada visualmente coles sales d'esposiciones por aciu unos miradores que s'amosaríen escontra la Sala de turbinas como caxes lluminoses y que sirviríen como zones de reposu pal visitante. El gran lucernario principal amosar escontra l'esterior como una caxa de vidriu sofitada sobre'l basamento de lladriyu de l'antigua central, y allumaríase de nueche pa sirvir de puntu de referencia escontra la ciudá de Londres.
Les obres de construcción (1996-2000)
En marzu de 1996 presentóse oficialmente'l proyeutu d'execución definitivu de Herzog & de Meuron pa la construcción de Tate Modern, y dos meses más tarde, l'aportación de 12 millones de llibres fecha por donantes ingleses dexó la compra de la central d'enerxía de Bankside, na que s'allugaría'l nuevu muséu. N'avientu del mesmu añu, los arquiteutos abrieron una oficina nel llugar pa supervisar los trabayos de construcción.
Pa poder reconvertir l'antigua central nun muséu yera necesariu llimpiar el recintu y preparar pa les obres. La maquinaria de la Sala de les turbinas foi retirada y una serie de pequeñes construcciones fueron baltaes, dexando l'edificiu cola so estructura orixinal d'aceru y lladriyu. La cubierta retiróse tamién pa dexar l'allugamientu de los lucernarios que dexaríen la entrada de lluz natural al interior del edificiu.
La inauguración (2000)
Los trabayos de construcción de Tate Modern concluyeron a finales de 1999, y en xineru de 2000 empezaron a instalase les obres d'arte nes sales d'esposición. Siguiendo'l llanzamientu de la rebautizada Tate Britain en marzu, Tate Modern foi inauguráu oficialmente pola reina Sabela II el 11 de mayu de 2000.
L'ésitu y Tate Modern 2 (2000-actualidá)
Cuando s'empezó a trabayar nel proyeutu de la nueva Galería Británica d'Arte Moderno calculóse una arribación al edificiu envalorada nunos 1,8 millones de visitantes al añu. Sicasí, nos sos cinco primeros años Tate Modern foi visitáu por más de venti millones de persones, con más de cuatro millones de visitantes al añu de media. thumb|250px|Tate Modern dende la [[Ponte del Mileniu (Londres)|Ponte del Mileniu.]] L'ésitu de la nueva galería d'arte moderno londinense provocó la so saturación y la necesidá d'ampliar les sos instalaciones con nuevos espacios d'esposición y de servicios demandaos polos visitantes. Estos nuevos espacios yeren fundamentales pal desenvolvimientu futuru del muséu, según la opinión de los responsables de Tate Modern. Amás, l'aumentu nel volume de la coleición británica d'arte moderno y la so diversificación con fotografíes, espectáculo multimedia y complexes instalaciones, tamién apuntaben na mesma direición. El proyeutu orixinal de Herzog & de Meuron prevía yá nos sos entamos la posible ampliación de la galería escontra'l sur, polo que s'empezó a desenvolver con rapidez el proyeutu de lo que se denominaría darréu Tate Modern 2.
El 25 de xunetu de 2006, el presidente del Grupu Tate, Nicholas Serota, xunto col direutor de Tate Modern, Vicente Todolí, presentaron el proyeutu d'ampliación de Tate Modern, encargáu a los arquiteutos suizos Herzog & de Meuron que realizaron tamién el diseñu orixinal de Tate Modern. L'ampliación consistía orixinalmente nuna serie de caxes de vidriu apiladas de forma piramidal, pero sufrió un rediseño fechu públicu'l 18 de xunetu de 2008, modificando la so fachada de caxes apiladas de vidriu por otra fachada con una celosía continua de lladriyu. Según esplicaron los arquiteutos, el cambéu producir pa favorecer la rellación ente la fachada del nuevu edificiu cola del esistente, tamién de lladriyu. Según el so diseñu definitivu, l'ampliación va contener espacios dedicaos a fotografía, videu y exhibiciones temporales, y suponíase que taría rematada en 2012, de forma que pudiera ser inaugurada pa los Xuegos Olímpicos de 2012 que se celebraron na capital inglesa. Con esti nuevu edificiu, que cunta con un presupuestu de 215 millones de llibres, Tate Modern va ampliar la so superficie d'esposición nun 60 % (unos 23.000 metros cuadraos). El desenvolvimientu del nuevu edificiu puede siguise na web Transforming Tate Modern.
Sabel Tuñón Ces
Sabel Tuñón Ces ye una escritora asturiana.
Tate Modern
Coleición permanente de Tate Modern
thumb|250px|Una de les sales d'esposición de Tate Modern. La coleición permanente de Tate Modern ye considerada una de les más completes ya importantes d'arte contemporáneo del mundu. Nella figuren obres de gran parte de los artistes más destacaos del sieglu XX, ente ellos Pablo Picasso, Andy Warhol, Salvador Dalí, Mark Rothko y otros. Atópase allugada ente los pisos terceru y quintu del edificiu, ente que'l cuartu nivel acueye les exhibiciones temporales más grandes. Nel segundu nivel hai un pequeñu espaciu d'esposición p'artistes contemporáneos. Cuando s'inauguró'l muséu, les obres nun s'esibíen n'orde cronolóxicu, sinón que s'estremaron en redol a cuatro grandes grupos: Historia/Memoria/Sociedá, Desnudu/Aición/Cuerpu, Paisaje/Materia/Mediu ambiente y Bodegón/Objeto/Vida real. Esta forma d'esposición deber a que la corriente principal d'esposición de la historia del arte moderno basábase entós nos trazos marcaos pol Museum of Modern Art de Nueva York. La primer reorganización de la coleición permanente producir en mayu de 2006, que esanició l'anterior distribución en grupos temáticos pa centrase nos principales movimientos del arte del sieglu XX. Anguaño, la coleición permanente atópase estremada nos siguientes estremaos:
Tercer pisu
Ocupa la nala este del tercer pisu del edificiu. La llinia argumental d'esta seición ye la d'amosar les nueves formes d'astracción y espresión surdíes na pintura y escultura de posguerra n'Europa y América, con esponentes como Mark Rothko, y les sos afinidaes colos trabayos d'artistes anteriores como Claude Monet y la so influencia n'artistes contemporáneos.
Sabel Tuñón Ces
Actividá lliteraria y activismu cultural
Sabel Tuñón ye activista n'asociaciones ciudadanes, culturales y polítiques. Foi cofundadora del Partíu Asturianista y nos 80 tuvo na asociación Andecha Asturianista. Na actualidá ye miembru d'El Garrapiellu y directiva d'Iniciativa pol Asturianu.
Autora de cuentos pa neños y neñes de 0 a 3 años, amás d'otros trabayos, como un llibru sobre Andrés Solar o una guía sobro la parroquia de Deva y microrrellatos asoleyaos en prensa y antoloxíes como Cuántu carbón saldría y Muyeres escritores. Nel ámbitu políticu, formó parte de la candidatura del Bloque por Asturies-Unidá Nacionalista Asturiana (UNA) pa Xixón en 2011 y nel movimientu vecinal foi primero vicepresidentes y dempués presidenta de l'Asociación de Vecinos de Vega-La Camocha de 2002 a 2010. Amás foi líder del movimientu de mas y pas d'alumnos del IES Jacinto Benavente per más de diceséis años, un centru que foi punteru nel usu del asturianu y la difusión de la cultura asturiana.
Con Takeshi Moritaku tien tamién ellaboráu'l primer diccionariu asturianu-xaponés/xaponés-asturianu con 2.800 entraes, y a lo cabero, con una trescripción fonética de les pallabres. Por embargu, nun ta asoleyáu entovía.
Tate Modern
Tercer pisu
Llista de sales:
María Peláez Navarrete
Biografía
Fía de Miguel Ángel Peláez González, abogáu, y d'Esperanza Navarrete Merín, A.T.S. Ye la cuarta de cinco hermanos: Esperanza, Cristina, Miguel Ángel, María y Alicia.
Tate Modern
Tercer pisu
Atópase na nala oeste del tercer pisu del edificiu y desenvuélvese en redol al surrealismu, les sos influencies, cómo otros artistes que nun formaron parte d'él respondieron a dichu movimientu y cómo se trató a lo llargo de la historia del arte moderno'l mundu de los suaños, l'inconsciente y el mitu arquetípico. Nesta seición esponen cuadros d'artistes como Giorgio de Chirico, Max Ernst, Pablo Picasso y Francis Bacon ente otros. Tamién s'amuesen trabayos nos que s'han reinterpretado los principios del surrealismu ya incorporáu a nuevos contestos más allá de les intenciones de los creadores del movimientu.
Quintu pisu
Nesta seición, allugada na parte central de la quinta planta, espónense los trabayos contemporáneos apocayá adquiríos por Tate Modern, y la so exa desenvuélvese en redol al potencial de los edificios y de l'arquiteutura polo xeneral pa llevar a cabo cambio sociales y dexar el cambéu de les conductes de les persones. Dalgunes de les obres espuestes utilicen edificios esistentes como inspiración, ente qu'otres consisten en reproducciones a escala d'edificios completos o d'espacios concretos.
Llista de sales:
thumb|250px|La Sala de les turbinas cola instalación TH.2058, de [[Dominique González-Foerster, en 2009.]] Ocupa la nala este de la quinta planta del edificiu y céntrase nel movimientu denomináu comúnmente minimalismu, surdíu na década de 1960 como reacción al suxetivismu y espresionismu de les pintures de posguerra, y que se basaba nel objetivismo y el impersonalismo como idees radicales y opuestes a les anteriores. Espónense coles mesmes los antecedentes a dichu movimientu, como'l constructivismo. Ente los artistes más importantes, atópense obres de Vasili Kandinski, Piet Mondrian, Constantin Brancusi, Carl Andre, Sol LeWitt y Donald Judd.
Allugar na nala oeste de la quinta planta y l'espaciu central del bloque ta dedicáu a los movimientos de vanguardia de principios del sieglu XX: cubismu, futurismu y vorticismo. Estos movimientos rompieron coles idees tradicionales de representación de la pintura, y buscaron una nueva forma más dinámica y quebrada de representar la complexa realidá de la era de la máquina. Tamién s'amuesa cómo estes vanguardies influyeron en películes esperimentales, fotografía y diseñu, n'ocasiones acompañaes d'un mensaxe políticu o crítica social, y cómo asitiaron les bases pa movimientos posteriores como'l Pop art y el trabayu de dellos artistes contemporáneos. Ente los artistes más conocíos d'esta seición atópense Henri Matisse, Pablo Picasso, Georges Braque, Juan Gris y Roy Lichtenstein.
Actuales
Tate Modern cuenta con espacios de distintes dimensiones p'acoyer diversos tipos d'esposiciones temporales. Dalgunes d'elles son gratuites, fundamentalmente les que se realicen na galería del nivel 2, y pal restu ye necesariu mercar un billete nes taquilles que s'atopen na Sala de les turbinas.
Anteriores
thumb|250px|Fachada de Tate Modern decorada por cuenta de la esposición «Arte Caleyero».
Dende la so inauguración Tate Modern acoyó importantes esposiciones temporales, nes que s'espunxeron obres d'artistes como Vasili Kandinski, Marcel Duchamp, Man Ray, Pablo Picasso y Frida Kahlo, ente otros.
Les últimes esposiciones temporales agospiaes en Tate Modern fueron:
L'edificiu
thumb|250px|Vista llateral de la [[central d'enerxía de Bankside, reconvertida en Tate Modern.]] thumb|250px|Detalle de los miradores que s'abrir escontra la Sala de les turbinas.
La central d'enerxía de Bankside ye l'edificiu qu'agospia la Coleición Nacional Británica d'arte moderno desque s'inauguró la reforma del edificiu nel 2000, cuando recibió'l nome de Tate Modern. Ente que otros estudios d'arquiteutura escoyíos pal concursu proponíen una actuación más radical respectu al edificiu esistente, el proyeutu de Herzog & de Meuron basaba la so propuesta nel respetu pol edificiu esistente, l'afitamientu de la so estructura d'aceru y lladriyu, y la cencellez d'actuación. L'edificiu plantegóse coles mires de ser el motor qu'aceleraría la revitalización de Banskide, un barriu ablayáu qu'empezara a repicar cola reconstrucción del Globe Theatre y que siguió darréu cola inauguración de la Ponte del Mileniu, lo que sirvió pa coneutar direutamente'l barriu cola zona de la Catedral de San Pablo. P'aportar a un mapa interactivo y esplorar l'interior de Tate Modern, puede entrase en Tate Modern: Explore.
María Peláez Navarrete
Biografía
Estudió na Guardería Infantil San Ignacio, Colexu de l'Asunción y Colexu Zarráu de Calderón, toos de Málaga. Estudió INEF en Madrid, onde moró na residencia Joaquín Blume, arcea pola Real Federación Española de Natación. Tuvo'l so primer contautu cola natación nel Club el Candáu, onde asistió, “de la mano” de les sos hermanes mayores, entós nadadores, Esperanza y Cristina, a un cursín d'aprendizaxe a los cinco años.
Tate Modern
Distribución interior
La organización interna del edificiu orixinal taba estremada en tres franxes paraleles de distintos usos: norte, central y sur. Na franxa norte, con fachada al ríu Támesis, atopábase l'antigua sala de calderes. Esta zona acueye anguaño'l programa principal del muséu: un auditoriu, la cafetería, les tiendes y trés plantes d'esposición. La franxa central taba ocupada pola sala de turbinas, que tres la intervención caltién el so nome y ye l'espaciu principal del muséu; nella desenvuélvense les Unilever series, instalaciones temporales d'artistes reconocíos. La tercer franxa, el sur, taba ocupada, y entá güei tar, polos tresformadores. Ye la única parte de l'antigua central d'enerxía que caltién anguaño'l so usu, anque esta situación va rematar cuando se lleve a cabu l'ampliación del muséu, yá que nesta área allugaráse la parte central del nuevu edificiu, coneutada direutamente cola sala de les turbinas. Los espacios cilíndricos qu'allugaben los tanques de combustible de l'antigua central van pasar a convertise tres l'ampliación en nueves sales d'esposición.
María Peláez Navarrete
Biografía
Tres un periodu nel equipu de dichu club, con 10 años pasó al Real Club Mediterraneu, onde más tarde el so entrenador, D. Antonio Luis Gómez Moreno, aconseyó-y solicitar y xestionó una beca d'estudios y entrenamientu nel entós Centru d'Altu Rendimientu pa nadadores de categoríes Junior ya Infantil de la Federación Española de Natación nel Colexu Zarráu de Calderón, onde entrenó con D. Fernando Tejero Vivó y permaneció hasta la temporada 96-97, tres la que se treslladó a Madrid, entrenando siempres dende entós so les órdenes d'ésti téunicu, nomáu en repitíes ocasiones Meyor Entrenador Nacional
L'añu 2001 y 2002 pasó a entrenar con Juan Carlos Gutiérrez, y nel 2003 María treslladar a Verona (Italia) pa entrenar col téunicu del país Castagnetti, y asina volver rellanzar la so carrera. Les resultancies dieron el so frutu al consiguir la participación del Mundial de Barcelona 2003 y na olimpiada d'Atenes 04, la que sería la so 4a olimpiada.
La temporada 04-05 María entrenó col equipu de Paulus Wildeboer, ente que la temporada 05-06 facer xunto al equipu de Joan Fortuny, entrenadores daquella de la RFEN na Blume de Madrid, retirándose de la competición en 2010.
La deportista foi gallardoniada cola Real Orde del Méritu Deportivu na categoría de Medaya d'Oru (2011), Medaya de la Provincia de Málaga (2009), Medaya d'Andalucía (2010), y nomada Fía Predilecta de Málaga (1998).
Tate Modern
Distribución interior
La entrada principal al muséu atópase na fachada oeste del edificiu por aciu una rampla que lleva al visitante a la sala de les turbinas, que la so rasante asítiase per debaxo del nivel de l'agua del Támesis. Tamién esiste una entrada secundaria na fachada norte, qu'enllarga l'accesu piatonal dende la Ponte del Mileniu hasta l'interior del edificiu. La Sala de les turbinas concíbese como una cai que traviesa'l muséu d'oeste a este en toa'l so llargor y altor. Del antiguu nivel de suelu de la sala caltiénse tan solo una plataforma que traviesa l'edificiu de norte a sur y dexa aportar dende la entrada de la fachada norte, a nivel de cai y por tantu alzada al respective de la entrada principal, a la planta inferior na que s'atopen les taquilles.
El lladral norte de la sala de les turbinas ta cerráu pola fachada interior del muséu, na que s'abrir unos miradores allargaos y allumaos por aciu lluminaries. Estos miradores sirven de puntu de descansu y d'observación, y rellacionen visualmente la sala de les turbinas colos trés plantes d'esposición del muséu. Los arquiteutos diseñar coles mires de sirvir de reclamu p'aquellos visitantes qu'aportaren a la sala de les turbinas, y convidalos d'esta manera a entrar nes sales d'esposición del muséu.
Sabel Tuñón Ces
Actividá lliteraria y activismu cultural
Sabel Tuñón y Takeshi Moritaku conociéronse en Xixón en 2002. Él, xaponés, vieno a Asturies pa un intercambiu, dar clases de cultura xaponesa nun institutu y, a la vez, deprender castellán. Agospióse na casa de Sabel Tuñón: onde se fala asturianu y al xoven Takechi Moritaku prestó-y más l'asturianu, tanto asina que aparcó'l castellanu, en cuenta d'ello y a lo cabero diéron-y el preste na «prueba de conocencia de la llingua asturiana».
Orquesta de Cámara de Siero
La Orquesta de Cámara de Siero, tamién conocida como OCAS, ye una agrupación musical basada na villa asturiana de La Pola Siero.
Historia
Integrada por más de 40 nuevos instrumentistes de dilatada esperiencia concertística, la Orquesta de Cámara de Siero empecipió los sos ensayos en xineru de 2002, actuando a finales d'esi mesmu añu na sede central de Naciones Xuníes en Nueva York.
Nestos años llevó a cabu numberosos estrenos, especialmente de música didáctica o pa espectáculos familiares de Flores Chaviano, Juan Méndez, Javier Blanco, Andreas Prittwitz, Luis Barroso y Alberto Lozano. Realizó un gran númberu de conciertos didácticos, munchos d'ellos presentaos por Fernando Argenta. El polifacéticu músicu Andreas Prittwitz actúa davezu cola OCAS, yá sía con preseos antiguos o con repertoriu jazzístico variáu, estrenando conxuntamente la so "Fantasía Asturiana" pa saxos y orquesta. Amás actuaron como solistes de la OCAS los violinistes Mauro Rossi y Joan Espina, el tenor Joaquín Pixán o la sopranu María Espada.
Grabó para TVE dos programes de “El Conciertazo” y en 2013 un programa de “Pizzicato” actuando como solista Ara Malikian. En 2007 edita el so primera CD dedicáu íntegramente a la música orquestal de Flores Chaviano rellacionada con Asturies y qu'inclúi la grabación de NiFe, réquiem mineru.
En xineru de 2013 la OCAS ufiertó'l prestixosu Conciertu d'Añu Nuevu del Teatru Xovellanos de Xixón, llogrando un gran ésitu de crítica y públicu. Nesi mesmu añu recibió'l Premiu SERONDAYA de les artes 2013 y el Premiu al MEYOR GRUPU DEL AÑU de la RTPA 2013, Radio Televisión del Principáu d'Asturies.
Sabel Tuñón Ces
Actividá lliteraria y activismu cultural
Anguaño ye guia Direutora d'Ociu y Vagar y Anamidora Sociocultural, amás d'otres actividaes como dar clases d' asturianu.. Ye tamién miembru de l'actual xunta direutiva d'Iniciativa pol Asturianu (Vocalía de Voluntariáu).
Orquesta de Cámara de Siero
Historia
En Marzu de 2013, nel marcu del 50 aniversariu de Medicus Mundi realizó y coordinó un conciertu sinfónicu coles actuaciones de Miguel Ríos y Víctor Manuel. Con Victor Manuel grábase darréu un programa pa la Televisión del Principáu d'Asturies.
Proyeutu Venceyos
Con esi nome y dende 2005 la OCAS realiza un proyeutu de cooperación educativa, social y cultural. Conciertos didácticos, pa población desfavorecía y en centros sanitarios infantiles, clases pa mozos músicos y donación de preseos, son les actividaes que se desenvuelven. Fasta'l momentu Venceyos tuvo en Bolivia, nuna favela de Rio de Janeiro, delles ciudaes d'Hondures y Guatemala, bien diverses zones de Marruecos, na práutica totalidá de la xeografía nicaragüense y n'Ecuador. Esti proyeutu cuntó col sofitu de l'Axencia Asturiana de Cooperación, el Ministeriu de Cultura, la AECID, y de un cientu d'entidaes llocales.
En 2014 el proyeutu Venceyos saltaría a los medios de comunicación Griegos y Españoles (Tele5, Televisión Española, TPA, La Nueva España, EL Comerciu de Xixón, etc...) con un video d'un flashmobe nel Aeropuertu de Heraklion, Creta.En Youtube llógranse 100.000 visites en dos selmanes.
Actividaes
La OCAS desenvuelve una gran llabor solidariu collaborando con asociaciones y ONG’s de gran trayeutoria como Cruz Roja, Fundación Sandra Ibarra, Axencia Asturiana de Cooperación o Medicus Mundi. Les últimes actuaciones fueron pa la planta d'oncoloxía infantil d'Hospital d'Asturies, pal Centru Comuñal de Sangre y Texíos, a favor del terremotu d'Haití, etc.
Tate Modern
Estructura
La estructura orixinal diseñada por Giles Gilbert Scott basar en pórticos compuestos por vigues y pilastres d'aceru que sofiten los murios de fábrica de lladriyu y que nun tienen función estructural. El proyeutu de Herzog & de Meuron pa la reconversión de la central llétrica en muséu d'arte moderno, prevía'l caltenimientu y reutilización de la estructura primitiva con pequeños cambeos. Los trabayos rellacionaos con estructura ya inxeniería corrieron al cargu de la firma Ove Arup, encargada con anterioridá de trabayos en grandes proyeutos como la Ópera de Sydney.