cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Igualdá d'oportunidaes
Introducción
La igualdá natural ye un principiu qu'establez que toles persones, nel nuesu estáu natural, somos iguales. La igualdá de resultaos per otra parte significa que cada persona recibe efeutivamente la mesma cantidá del bien social o económicu que cualesquier otra persona. La igualdá social ye una situación social según el cual les persones tienen les mesmes oportunidaes o derechos en dalgún aspeutu.
Por casu, esiste igualdá d'oportunidá nuna rifa d'un pastel nel que cada persona recibe un númberu de rifa. Sicasí, nesti exemplu nun habría igualdá de resultaos, yá que a la fin una persona llograría'l pastel y los demás nun tendríen nada. La igualdá de resultaos daría si'l pastel estremar en cachos y pártense ente cada papeleta.
Otru exemplu válidu sería una carrera na que tolos participantes partieren de la mesma llinia de salida coles mesmes. Magar tener igualdá d'oportunidaes por ser les regles les mesmes pa toos, difícilmente van llegar a la meta coles mesmes por cuenta de les sos distintes capacidaes, por tantu van tener desigualdá de resultaos. Esta igualdá sirve por que toos y toes tengan les mesmes capacidaes y/o derechos que tolos integrantes d'una sociedá.
Midida
La igualdá d'oportunidaes espresar n'indicadores como:
Igualdá d'oportunidaes ya igualdá de resultaos
La igualdá d'oportunidaes y la igualdá de resultaos son dos postures alternatives pa entamar de modo xustu una sociedá. Dambos conceutos tán estrechamente rellacionaos colos conceutos de llibertá negativa y llibertá positiva. Tamién esiste una correlación na preferencia por una o otra según l'estremu del espectru políticu (derecha vs. izquierda).
Les consecuencies llegales y polítiques d'esta dicotomía rellacionar col papel del gobiernu. Tradicionalmente pensóse que la igualdá d'oportunidaes llograr por aciu la non intervención del gobiernu na distribución (quedando'l so papel amenorgáu a garantizar la "llibertá negativa": llibertá d'espresión, llibertá relixosa, garantíes pa la propiedá privada, etc.), ente que la igualdá de resultaos rique la intervención del gobiernu por aciu la execución de programes de bienestar pa los probes y la instauración d'impuestos progresivos.
Lleenda
right|thumb|Mausoléu de los [[Amantes de Teruel, inspiradores d'una famosa lleenda española, na ilesia de San Pedro de Teruel, obra de Juan de Ávalos. Anque paez que les sos manes tán xuníes, nun se lleguen a tocar.]] thumb|Pintura del [[Rei Arturu por Charles Ernest Butler; la so figura ye central nel ciclu de lleendes denomináu Materia de Bretaña. ]] Una lleenda ye una narración de fechos naturales, sobrenaturales o un amiestu de dambos que se tresmite de xeneración en xeneración en forma oral o escrita. Xeneralmente, el rellatu asítiase de forma imprecisa ente'l mitu y el socesu verídicu, lo que-y confier cierta singularidá.
Asítiase nun tiempu y llugar familiares a los miembros d'una comunidá, lo qu'apurre cierta verosimilitú al rellatu. Nes lleendes que presenten elementos sobrenaturales como milagros, presencia de criatures fériques o d'ultratumba, etc. y estos socesos preséntense como reales, formen parte de la visión del mundu propia o emic de la comunidá na que s'anicia la lleenda.
Nel so procesu de tresmisión al traviés de la tradición oral, les lleendes esperimenten de cutiu supresiones, amiestos o cambeos culturales que dan orixe a tou un mundu enllén de variantes. Les más comunes ye la "cristalización" de lleendes paganes o l'adautación a la visión infantil, cuando'l cambéu de los tiempos amenorgó les antigües cosmovisiones.
Conceutu
Defínese a la lleenda como un rellatu folclóricu con bases históriques. Una definición profesional moderna foi propuesta pol folclorista Timothy R. Tangherlini en 1990:
Contrariamente al mitu, que s'ocupa de dioses, la lleenda ocúpase d'homes que representen arquetipos (tipos humanos carauterísticos), como'l del héroe o'l vieyu sabiu, como s'aprecia por casu nes lleendes heroiques grieges y nes artúriques.
Etimoloxía y historia de la pallabra
miniaturadeimagen|Los xigantes Matu y Grifone, que se celebren nes cais de [[Messina la segunda selmana d'agostu, según la lleenda, son los fundadores de la ciudá siciliana.]] thumb|Gracies a la [[Lleenda dorada espublizáronse ciertos episodios haxográficos que tuvieron gran ésitu iconográficu, como'l de la llucha de san Xurde escontra'l dragón.]] La pallabra lleenda remanez del verbu llatín legere, que'l so significáu variaba ente escoyer (aceición de la que provién escoyer) y lleer. Nel llatín medieval, usóse'l xerundiu d'esti verbu, legenda, col significáu de (daqué) pa ser lleíu cuando'l términu aplicábase, sobremanera nel catolicismu, a les haxografíes o biografíes de los santos. Por casu, Santiago de la Vorágine compunxo la so Legenda aurea como un santoral cola vida y milagros d'unos 180 mártires y santos, anque con tan poca precisión histórica y filolóxica y con unes etimoloxíes tan fantástiques qu'adulces foi perdiendo creitu, sacante ente pintores y ilustradores estelaos pol so imaxinación, qu'aguiyó la iconografía. Él fundábase nos evanxelios canónicos, los apócrifos y n'escritos d'Agustín d'Hipona y Gregorio de Tours, ente otros. Cola llegada de la Reforma Protestante del sieglu XVI el términu lleenda cobra'l so nuevu calter de narración non histórica. Los protestantes ingleses presenten una nota de contraste ente los santos y mártires "reales" de la reforma, que los sos rellatos "auténticos" figuraben n'El llibru de los mártires de John Foxe, y los falambaldres rellatos de l'haxografía católica. D'esta forma, la lleenda gana la so connotación moderna de narración indocumentada y espuria. Ye bien probable que, en llingua española, la moderna concepción de lleenda y de lo llexendario fuera tomada d'estos modelos ingleses, especialmente dende 1850.
Carauterístiques
thumb|300px|Mapa d'[[Athanasius Kircher amosando un supuestu allugamientu del llexendariu continente de l'Atlántida. ]] Una lleenda, a diferencia d'un cuentu o un mitu, ta amestada siempres a un elementu precisu y céntrase na integración d'esti elementu nel mundu cotidianu o la historia de la comunidá a la que pertenez. Contrariamente al cuentu, que s'asitia dientro d'un tiempu («Yérase una vegada...») y un llugar (por casu, «nel Castiellu te vas dir yá nun vas volver») conveníos ya imaxinarios, la lleenda desenvuélvese davezu nun llugar y un tiempu precisu y real, anque apaecen nelles elementos ficticios (por casu, criatures fabuloses, como les serenes o dragones)
Como'l mitu, la lleenda ye etiolóxica, esto ye, tien como xera esencial dar fundamentu y esplicación a una determinada cultura. El so elementu central ye una traza de la realidá (un costume o'l nome d'un llugar, por casu) que'l so orixe pretender esplicar.
Les lleendes arrexúntense de cutiu en ciclos alredor d'un personaxe, como asocede colos ciclos de lleendes en redol al Rei Arturu, Robin Hood, el Cid Campeador o Bernardo del Carpio.
Les lleendes contienen casi siempres un nucleu históricu, ampliáu en mayor o menor grau con episodios imaxinativos. L'apaición de los mesmos puede depender de motivaciones involuntaries, como errores, males interpretaciones (la llamada etimoloxía popular, por casu) o desaxeraciones, o bien de l'aición consciente d'una o más persones que, por razones comenenciudes o puramente estétiques, desenvuelven l'embrión orixinal.
Tipos de lleendes
right|thumb|Dende antiguu les formaciones xeolóxiques inusuales afalaron la imaxinación humana. La [[tradición oral señala que los «Cantos de la Borrica», bloques errantes esistentes nel puertu de Sejos (Cantabria, España), foron refundiaos ende pol Ojáncanu, un ser malinu de la mitoloxía cántabra.]]
Puen clasificase de dos formes:
Pola so temática: Pol so orixe:
Delles lleendes pueden aportar a clasificaes en más d'un grupu, yá que pola so temática enceten más d'una tema. Un exemplu d'esto, sería una lleenda alrodiu de una supuesta manera de contautar con un ser queríu yá fináu, que podría ser clasificada tanto como lleenda urbana, como lleenda escatolóxica.
Les lleendes n'España
Entemécense na península ibérica tradiciones bien estremaes: céltiques, ibériques, romanes, visigodes, xudíes, árabes (y colos árabes, les tradiciones indies) nes más diverses llingües.
Delles lleendes apaecen nel Romanceru y, al traviés d'él, nel teatru clásicu español. Un verdaderu viveru de lleendes ye la obra de Cristóbal Lozano y la novela cortesana del Barrocu. Numberosos escritores eclesiásticos compilaron lleendes y tradiciones piadoses en distintes coleiciones, la más conocida d'elles, pero non la única, ye'l Flos sanctorum.
Pero a partir del sieglu XIX los románticos empiecen a esperimentar interés por recoyeles, estudiales o inclusive asonsañales. En 1838 espublízase yá unes Lleendes y noveles xerezanes; en 1869, 1872 y 1874 apaecen ediciones socesives d'unes Lleendes y tradiciones populares de tolos países sobre la Santísima Virxe María, recoyíes y ordenaes por una Sociedá Relixosa. En 1853 Agustín Durán, que yá espublizara los dos tomos del so monumental Romanceru xeneral o coleición de romances castellanos (BAE, t. X y XVI), publicó la Lleenda de los trés toronjas del vergel d'Amor. Ángel de Saavedra, duque de Rivas, cultiva'l xéneru de la lleenda en versu y Fernán Caballero traduz lleendes alemanes y compila y axunta coleiciones de les españoles. Les de Gustavo Adolfo Bécquer, tantu les publicaes como les arrexuntaes póstumamente, son de les más espresives en prosa, pero tampoco desmerecen les lleendes en versu de José Zorrilla y de José Joaquín de Mora. Tres Washington Irving, l'arabista Francisco Javier Simonet espublizó en 1858 La Alhambra: lleendes históriques árabes; José Lamarque de Novoa publicó Lleendes históriques y tradiciones (Sevilla, 1867); Antonia Díaz Fernández de Lamarque, Flores amostalgues: balaes y lleendes (Sevilla, 1877); Manuel Cano y Cueto ocupóse de les lleendes sobre Miguel Mañara (1873), y a estos nomes habría qu'añader otros munchos non menos importantes, como María Coronel, Josefa Ugarte y Casanz, Teodomiro Ramírez de Arellano, José María Goizueta etcétera.
En 1914 l'importante centru d'estudios folclóricos que yera entós Sevilla auspició la traducción de La formación de les lleendes d'Arnold van Gennep. En 1953 supunxo un finxu l'apaición de l'Antoloxía de lleendes de la lliteratura universal per parte del filósofu Vicente García de Diego, con un mestu y estensu estudiu preliminar y una escoyeta de les meyores lleendes españoles arrexuntaes por rexones, y d'otros países de tol mundu. La última contribución importante a estos estudios ye ensin dulda la de Julio Caro Baroja, un gran estudiosu de la lliteratura de cordel, D'arquetipos y lleendes (Barcelona: Círculu de Llectores, 1989).
Unilever
Unilever (Euronext: UNA, ULVR, nyse: UN) ye una empresa multinacional británicu-neerlandesa creada en 1930 como resultáu de la fusión de Margarine Unie, compañía holandesa de margarina, y Lever Brothers, fabricante inglés de xabones. Mientres la segunda metá del sieglu XX la empresa diversificóse a base de productos fechos d'aceites y grases y amplió les sos operaciones en tol mundu. Al par, realizó numberoses alquisiciones corporatives, ente les que podemos citar les siguientes: Lipton (1971), Brooke Bond (1984), Chesebrough-Ponds (1987), Best Foods (2000), Ben & Jerry's (2000), Alberto-Culver (2010) y Dollar Shave Club (2016). En 1997, Unilever dexó'l so actividaes de productos químicos d'especialidá a ICI. En 2015, sol lideralgu de Paul Polman, la compañía camudó gradualmente'l so enfoque escontra les marques de salú y guapura, lloñe de les marques d'alimentos qu'amosaben una crecedera lenta.
Unilever N.V. tien una cotización primaria en Euronext Ámsterdam y ye un componente del índiz AEX. Unilever plc tien una cotización primaria na Bolsa de Valores de Londres y ye un componente del índiz FTSE 100. La compañía tamién tien un puestu nel índiz del mercáu de valores Euro Stoxx 50.
Los mayores competidores de Unilever son Procter & Gamble, Colgate-Palmolive, Nestlé, Kraft Foods, Mars, Johnson & Johnson, Reckitt Benckiser y Henkel.
Historia
En 1872, Anton Jurgens, fundó la primer fábrica de margarina nel mundu en Oss, Países Baxos. Depués, en 1888, Samuel van den Bergh, tamién de Oss, abrió la so fábrica de margarina en Kleve. Estos dos empreses fueron fundíes en 1927 pa formar Margarine Unie.
La collecha inicial del aceite de palma foi de la África occidental británica, d'onde los informes de noticies vistos detrás n'Inglaterra demostraron a trabayadores nel estranxeru en condiciones favorables. En 1911, la empresa recibió una concesión de 750.000 hectárees de monte nel Congo belga, sobremanera al sur de Bandundu, onde había un duru sistema de trabayos forzaos.
thumb| Lever House, en Port Sunlight, [[Reinu Xuníu, la sede de la primitiva Lever Brothers. ]]
En 1922 Lever Brothers adquirió Mac Fisheries, propietariu de la mesma de T. Wall & Sons. En setiembre de 1929, Unilever formar por aciu la fusión de les operaciones de la margarina holandesa Unie y de la fabricante de xabón británica Lever Brothers, col nome de la empresa resultante como portador del nome de dambes compañíes. La fusión tuvo sentíu comercial, una y bones l'aceite de palma yera una materia primo importante tantu pa les margarines como pa los xabones, y podía importase más eficientemente en grandes cantidaes.
1930–1970
Na década de 1930 los negocios crecieron y llanzáronse nuevos proyeutos n'África y América Llatina. La ocupación nazi d'Europa mientres la Segunda Guerra Mundial significó pa Unilever un duru golpe, pos entendió que yera incapaz de reinvertir la so capital n'Europa. D'esta manera, adquirió nuevos negocios nel Reinu Xuníu y los Estaos Xuníos. En 1943 adquirió T. J. Lipton, una participación mayoritaria en Frosted Foods (propietariu de la marca Birds Eye) y Batchelors Peas, unu de los mayores enlatadores de verdures nel Reinu Xuníu. En 1944, Pepsodent foi adquiríu. thumb|Unilever ([[Rotterdam)]] Dempués de 1945 los negocios de Unilever en EEXX (Lever Brothers y T.J. Lipton) empezaron a tornar. Como resultancia, Unilever empezó a proponer una política de "manes llibres" escontra les subsidiarias, y dexó a la xerencia estauxunidense nos sos propios dispositivos.
A mediaos de los años sesenta, el xabón de llavandería y les grases comestibles inda contribuyíen alredor de la metá de los beneficios empresariales de Unilever. Sicasí, un mercáu enllancáu pa les grases marielles y la creciente competencia en deterxentes y xabones de Procter & Gamble forzaron a Unilever a diversificase. En 1971, Unilever adquirió la británica Lipton Ltd de Allied Suppliers. En 1978, National Starch foi adquirida por $ 487 millones, marcando la mayor alquisición estranxera d'una compañía d'EE.XX. nesi momentu.
Actualidá
Unilever ta presente en dellos países de fala castellana, ente ellos España, Arxentina, Brasil, Bolivia, Chile, Colombia, Hondures, El Salvador, Ecuador, Paraguái, Perú, Uruguái, Venezuela, Méxicu, República Dominicana tola rexón Centroamericana y tamién n'Estaos Xuníos y Canadá.
Marques
Unilever cunta con 400 o más marques; sicasí, la compañía centrar nes llamaes «marques de mil millones de dólares»: trelce marques, caúna de les cualos factura añalmente más de mil millones d'euros.
Les primeres 25 marques de Unilever representen más del 70% de les sos ventes. Les marques pártense casi na so totalidá nestes categoríes: alimentación, bebíes, llar, curiáu personal y animal.
Como exemplos de les sos marques más conocíes podríamos destacar:
Judith Crist
Judith Crist foi una crítica de cine estauxunidense. Apaecía de manera regular nel programa Today de la NBC ente 1964 y 1973 y foi una de les primeres crítiques muyeres en trabayar pa un diariu importante, nel so casu'l New York Herald Tribune. Foi la primera crítica de cine de la revista New York y trabayó tamién pa TV Guide. Apaeció nuna película, la comedia Stardust Memories de Woody Allen (1980), y foi autora de dellos llibros, incluyendo The Private Eye, The Cowboy and the Very Naked Girl; Judith Crist's TV Guide to the Movies; y Take 22: Moviemakers on Moviemaking.
Finó de cáncer a la edá de 90 años na so residencia en Manhattan.
Elizabeth Greenleaf Pattee
Elizabeth Greenleaf Pattee foi una arquiteuta estaunidense, arquiteuta paisaxista y profesora d'arquiteutura nel Nordeste que la so carrera tomó mediu sieglu.
Educación y Vida Personal
Patte nació en 1893 en Quincy, Massachusetts. Yera descendiente d'una vieya familia de Nueva Inglaterra; Les semeyes de dellos de los sos antepasaos ​​de Greenleaf fueron pintaos pol pintor de la era Colonial Joseph Blackburn, y ella mesma na vida posterior donaría una semeya cristiana de Gullager del so bisagüelu Daniel Greenleaf a la galería nacional de la semeya.
Pattee recibió la so llicenciatura n'arquiteutura nel Institutu Teunolóxicu de Massachusetts en 1916 con una tesis sobre la tema del diseñu d'una escuela de día pa neñes. Ella pasó los siguientes 2 años en Groton, Massachusetts, nel Lowthorpe School of Landscape Architecture for Women y llogró'l so diploma alredor de 1918.
En 1950, Pattee casó col arquiteutu paisaxista Arthur Coleman Comey, que tamién yera un planificador de la ciudá. Arthur morrió cuatro años más tarde.
Carrera Arquitectónica
La carrera profesional de Pattee tomó cinco décades. Dende'l principiu, trabayó pa dellos arquiteutos antes de ponese en marcha pola so cuenta, incluyendo la firma de Stone y Webster (1919-1921) y Lois Howe y Eleanor Manning. En 1922, abrió la so propia práutica en Boston xunto col arquiteutu paisaxista Constance Y. Peters. Pattee y Peters trabayaron xuntos nos años 40, enfocando'l so trabayu nel diseñu del paisaxe que yera práuticu y tomaron el sitiu enteru na considerancia. Una de les sos primeres comisiones foi Killian Court un espaciu públicu clave nel campus del Institutu Teunolóxicu de Massachusetts (ITM) y parte d'un diseñu más grande que foi ampliáu más palantre por Mabel Keyes Babcock. Otres comisiones incluyeron los xardinos de la sedes de la Colonial Dames of America en Connecticut y los xardinos na finca Kimball-Jenkins (1929) en New Hampshire, qu'agora ye una escuela d'arte.
Pattee tamién enseñó na Lowthorpe School mientres 20 años, nun momentu qu'actúa como direutora principal. Dende 1945 hasta 1963, foi una instructora nel Rhode Island School of Design (qu'absorbió a Lowthorpe School en 1945), encabezando'l departamentu de l'arquiteutura paisaxista en 2 periodos (1946-52, 1955-59).
Dacuando contribuyó n'artículos sobre'l diseñu del paisaxe a l'Arquiteutura del Paisaxe y a otres revistes. Foi miembru del Institutu Americanu d'Arquiteutos en 1933 y en 1964 foi miembru fundadora de la New Jersey Chapter of the American Society of Landscape Architects (y la única muyer ente los fundadores). Ella tamién foi miembru de la Federación Internacional d'Arquiteutos Paisaxistes y de la Sociedá Americana d'Arquiteutos paisaxistes, pal cual ella foi electa en 1961.
Lise Meitner
Lise Meitner foi una física austriaca qu'investigó la radioactividá y en física nuclear. Meitner formó parte importante del equipu qu'afayó la fisión nuclear, un llogru pol que'l so colega Otto Hahn recibió'l Premiu Nobel. Ye de cutiu considerada unu de los más evidentes exemplos d'afayos científicos fechos por muyeres y pasaos per altu pol comité del Nobel.
Un estudiu espublizáu en 1997 pola revista Physics Today concluyó que la omisión de Meitner foi «un raru exemplu nel qu'opiniones personales negatives aparentemente llevaron a la esclusión d'un científicu que merecía'l premiu».
L'elementu nᵘ109, meitneriu, foi nomáu nel so honor.
Biografía
thumb|Lise Meitner con unes estudiantes (1959).|esquierda Nació en Viena el 7 de payares de 1878 nel senu d'una familia xudía que convirtióse darréu al cristianismu. El so padre foi Philipp Meitner, unu de los primeros abogaos xudíos d'Austria. Estudió nes universidaes de Viena, onde ingresó en 1901 y doctoróse en 1907, y de Berlín onde ingresó pa siguir les clases de Max Planck. Trabayó con Otto Hahn nuna investigación que duró más de trenta años, con quien afayó'l protactiniu en 1918. Foi profesora nel Institutu de Kaiser Wilhelm y la Universidá de Berlín dende 1926 hasta 1933. En 1938 tuvo qu'abandonar Alemaña, forzada poles Lleis de Núremberg del gobiernu nazi, y xunióse al personal d'investigación atómica del Institutu de Manne Siegbahn na (Universidá d'Estocolmu), onde estableció contautu col so sobrín, Otto Frisch. Cola contribución de Meitner, Otto Hahn y Fritz Strassmann producieron el primer exemplu de la fisión nuclear. En 1939 Hahn espublizó les sos resultancies, Meitner y Frisch desplicaron el fenómenu per aciu'l modelu de la gota líquida introduciendo'l términu de fisión nuclear, nun trabayu publicáu na revista Nature. Ye conocida pola so investigación sobre la teoría atómica y la radioactividá, anque a pesar d'allanar col so descubrimientu del llogru del puntu de fisión el camín a Otto Hahn, premiu Nobel de Química, nunca foi reconocida como coautora. Sicasí, recibió la reconocencia poles sos contribuciones a la física en 1966, cuando-y foi concedíu'l Premiu Enrico Fermi n'Estaos Xuníos.
Suxurió la esistencia de la reacción en cadena, colo que contribuyó al desenvolvimientu de la bomba atómica. Nel so honor nomóse «meitneriu» al elementu químicu 109.
Meitner naturalizóse ciudadana sueca en 1949. Xubilóse en 1960 y treslladóse a vivir al Reinu Xuníu, onde vivíen la mayoría de los sos parientes. Lise Meitner morrió en Cambridge, el 27 d'ochobre de 1968. Conforme a los sos deseos, foi soterrada en Bramley (Hampshire) al pie del so hermanu Walter, fináu en 1964. El so sobrín Otto Frisch foi quien compunxo la inscripción de la so llábana, «Lise Meitner: una física que nunca nun perdió la so humanidá».
Kariman Abuljadayel
Kariman Abuljadayel ye una atleta saudita.
Participó na prueba femenina de 100 metros nos Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016, convirtiéndose na primer muyer saudina en competir nel eventu. Quedó esaniciada al acabar séptima na ronda preliminar con una marca de 14.61 segundos. Primeramente participara nel Campeonatu Mundial d'Atletismu en Pista Cubierta de Portland.
Tuvo que competir con un traxe que-y tapaba tol cuerpu y la cabeza, tal que establez el réxime saudín. Esi país fuera amenaciáu cola suspensión per parte del COI si nun incluyía nel so equipu olímpicu a muyeres.
Christine Fahringer Salmon
Christine Salmon foi una arquiteuta y educadora estauxunidense, orixinaria de Pennsylvania. Dio clases nes universidaes mesmo de Pennsylvania que d'Oklahoma. Xunto col so maríu, fundó la firma Salmon and Salmon, especializándose nel diseñu de viviendes pa persones discapacitaes.
Biografía
Christine Fahringer nació'l 22 de xunetu de 1916 n'Audenried (Pennsylvania) fía d'Elizabeth (de soltera, Tench) y Walter Fahringer. Creció en Pennsylvania y allegó a la George School. Fahringer siguió la so educación con una llicenciatura en 1941 y depués en 1943, graduóse con un máster n'arquiteutura, dambos de la Universidá de Pennsylvania. El 22 d'abril de 1946 en Hazleton (Pennsylvania), casó col so colega arquiteutu F. Cuthbert Salmon y fundaron la firma arquitectónica Salmon and Salmon. Esi mesmu añu, empezó a trabayar enseñando como profesora acomuñada n'arquiteutura na Universidá Estatal de Pennsylvania. Xunto col so maríu, diseñó principalmente viviendes centrándose en diseños funcionales p'aquellos que teníen discapacidaes físiques.
Trabayando nel departamentu d'arte y diseñu de viviendes na universidá, Salmon enfatizó la importancia de la función, aspeutos espaciales, la redolada y l'integración de dellos elementos de los campos de la construcción, diseñu interior y arquiteutura pa crear edificios que yeren más práuticos pa les necesidaes del veceru. Más que centrase nun desafíu específicu tola casa flúi, con un usu funcional de la decoración y, en xunto, cómodes. Ella y el so home, conxuntamente, escribieron dellos llibros sobre diseñu a partir de finales de los años cincuenta.
En 1959, Cuthbert aceptó una posición na universidá estatal d'Oklahoma, na Escuela d'Arquiteutura y Artes Aplicaes y la pareya reasitióse en Stillwater (Oklahoma). Por cuenta de les restricciones pa evitar nepotismu, a Salmon prohibióse-y enseñar arquiteutura, y pidió trabayu nel Colexu d'Economía Doméstica, onde la contrataron como profesora acomuñada nel departamentu de Vivienda y diseñu interior. Dende 1969 hasta 1985, Salmon sirvió na Comisión Nacional de Vivienda del American Institute of Architects y foi almitida como socia de la AIA pola so obra creando modelos pa persones con problemes físicos y mentales. Nos setenta, Salmon foi profesora convidada en delles universidaes distintes, incluyendo la Universidá Estatal d'Ohio, Universidá de Texas Tech, la Universidá d'Iowa, la Universidá de Nebraska, y universidaes n'Arabia Saudina y Taipei, Taiwán.
Salmon ganó'l premiu OSU Maestra del Añu tres veces: en 1966, 1971 y 1978. Dende 1973 hasta 1978, y como presidenta en 1974, actuó na Comisión de Planiamientu de Stillwater y depués dende 1977 hasta 1982, Salmon sirvió nel Conceyu de Stillwater. Foi incluyida nel Salón de la Fama de Muyeres d'Oklahoma en 1982, el so añu inaugural. Dende 1982 hasta la so muerte, Salmon trabayó como alcaldesa de Stillwater, la primer muyer que desempeñó'l cargu. En 1984, establecióse'l Chris Salmon Endowed Professorship nel so honor n'OSU.
Salmon morrió'l 10 d'ochobre de 1985 en Stillwater, Oklahoma dempués de sufrir cáncer mientres llargu tiempu. Foi honrada póstumamente con un parte, el Chris Salmon Plaza, que recibió esti nome nel so honor en Stillwater y un lladriyu col so nome escritu colocóse por un antiguu estudiante na Plaza de les heroínes" de la Universidá Estatal de Iowa.
Roqia Abubakr
Roqia Abubakr ye una política afganistana qu'en 1965 tresformóse nuna de les primeres cuatro muyeres en ser elixíes pal Parllamentu afganistanu o Wolesi Jirga como diputada —al pie de Anahita Ratebzad, Khadija Ahrari y Masuma Esmati— tres la inclusión del derechu al votu femenín na Constitución Política d'Afganistán de 1964.
Amás, Abubakr foi la primer voz femenina en farsi tresmitida per Radiu Kabul, más específicamente col discursu tituláu «Muyer y sociedá» que se grabara primeramente na so casa.
Super Bowl XII
El Super Bowl XII foi la 12ª edición del xuegu pol campeonatu de fútbol americanu de la National Football League y apostóse el 15 de xineru de 1978 nel Luisiana Superdome de New Orleans, Louisiana. Los Dallas Cowboys, campeones de la NFC (15–2) ganaron a los Denver Broncos, campeones de l'AFC (14–3) por maracador de 27–10, llegando asina al so segundu títulu de Super Bowl.
Los Cowboys apoderaron práuticamente tol partíu, forzando a los Tarascos a 8 perdes de balón y dexando namái 8 pases completos pa 61 yardes. Por primer y única vegada na hestoria de los Súper Bowls, dos xugadores compartieron l'honor de ser nomaos como el xugador más pervalible del xuegu. Tamién foi la primer vegada qu'un liniero defensivu consiguiría dichu gallardón.
Anotaciones
Primer Cuartu Segundu Cuartu Tercer Cuartu Cuartu Cuartu
Tomma Abts
Tomma Abts ye una pintora alemana. De 1989 a 1995 estudió na Hochschule der Künste en Berlín. Dende 1995 vive y trabaya en Londres.
En 2004 ganó'l premiu "The Paul Hamlyn Award for Visual Arts". El 4 d'avientu de 2006 llogró'l premiu d'arte británico más importante, el Premiu Turner; gracies a les esposiciones nel Kunsthalle Basel —un muséu d'arte contemporáneo de Basilea (Suiza)— y na galería Greengrassi de Londres.
Les sos pintures tienen siempres el mesmu formatu, 48 por 38 cm, y xeneralmente trabaya con acrílicos y oleos. Les sos obres, feches con motivos xeométricos que se repiten, titúleles siguiendo un llistáu alfabéticu de nomes de persona n'alemán.
Llista d'asteroides/36801–36900
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Rkia Ami
Rkia Ami ye una deportista marroquina que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Africanu de Yudu de 1996 na categoría de –72 kg.
Fatima Zohra Ait Ali
Fatima Zohra Ait Ali ye una deportista marroquina que compitió en yudu, ganadora de cinco medayes nel Campeonatu Africanu de Yudu ente los años 2004 y 2013.
Kaoutar Al-Andaqi
Kaoutar Al-Andaqi ye una deportista marroquina que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Africanu de Yudu de 2002 na categoría de –52 kg.
Hasania El-Azar
Hasania L'Azar ye una deportista marroquina que compitió en yudu, ganadora d'una medaya de bronce nel Campeonatu Africanu de Yudu de 2008 na categoría de –70 kg.
Salima Baazizi
Salima Baazizi ye una deportista marroquina que compitió en yudu, ganadora de dos medayes nel Campeonatu Africanu de Yudu nos años 2006 y 2008.
Intel Corporation
Intel Corporation ye'l mayor fabricante de circuitos integraos del mundu, según la so cifra de negociu añal. La compañía d'Estaos Xuníos ye la creadora de la serie de procesadores x86, el procesadores más comúnmente atopaos na mayoría de los ordenadores personales. Intel foi fundada'l 18 de xunetu de 1968 como Integrated Electronics Corporation (anque un error común ye'l de que "Intel" vien de la pallabra intelligence) polos pioneros en semiconductores Robert Noyce y Gordon Moore, y munches vegaes acomuñaos cola direición executiva y la visión d'Andrew Grove.
Historia
Intel foi fundada en Mountain View (California) en 1968 por Gordon E. Moore (químicu y físicu, famosu pol so "Llei de Moore") y Robert Noyce (físicu y co-inventor del circuitu integráu) cuando salieron de Fairchild Semiconductor. El tercer emplegáu d'Intel foi Andy Grove, un inxenieru químicu, que dirixó la compañía mientres la mayor parte de los años 1980 y del periodu d'alta crecedera de los 1990.
Moore y Noyce primeramente quixeron llamar a la compañía "Moore Noyce"., pero sonaba mal (yá que n'inglés suena como More Noise, que lliteralmente significa: Más Ruiu, un nome pocu fayadizu pa una empresa electrónica, una y bones el ruiu n'electrónica sueli ser bien indeseable y de normal acomúñase con males interferencies). Utilizaron el nome NM Electronics mientres casi un añu, antes de decidise a llamar a la so compañía Integrated Electronics (n'español Electrónica Integrada), embrivíu "Intel". Pero "Intel" taba rexistráu por una cadena d'hoteles, polo que tuvieron que mercar los derechos por que pudieren utilizalo.
El 58% de les ventes d'Intel vienen de fora de los Estaos Xuníos.
Intel apodera'l mercáu de los microprocesadores. Anguaño, el principal competidor d'Intel nel mercáu ye Advanced Micro Devices (AMD), empresa cola qu'Intel tuvo alcuerdos de compartición de teunoloxía: cada sociu podía utilizar les innovaciones teunolóxiques patentaes de la otra parte ensin nengún costo y cola que se vio envolubrada en pleitos cruzaos. L'otru históricu competidor nel mercáu x86, Cyrix, acabó integráu en VIA Technologies, que caltién el VIA C3 nel mercáu de los equipos de baxu consumu. Pela contra, la puxanza de los equipos con procesadores con nucleu ARM qu'amenacien taramiar la parte móvil del mercáu PC, ta convirtiéndose nun rival más seriu.
El 6 de xunu de 2005 Intel llegó a un alcuerdu con Apple Computer, pol qu'Intel va aprovir procesadores pa los ordenadores d'Apple, realizándose ente 2006 y 2007 la transición dende los tradicionales IBM. Finalmente, en xineru de 2006 presentar al mercáu los primeros ordenadores d'Apple, una portátil y otra d'escritoriu, con procesadores Intel Core Duo de doble nucleu.
Beverly Loraine Greene
Beverly Loraine Greene foi una arquiteuta americana. Según l'editor arquiteutónicu Dreck Spurlock Wilson, ye probable que "ella fuera la primer muyer afroamericana rexistrada como arquiteuta nos Estaos Xuníos." Rexistróse como tal n'Illinois en 1942.
Intel Corporation
Historia
Intel ta desenvolviendo un proyeutu llamáu Tera Scale Computing. Esti equipu llogró un procesador de 80 nucleos con un consumu de 62 vatios qu'algamó 1 Teraflop. Fixeron una meyora que llega a los 2 Teraflops; esto consiguir ameyorando la refrigeración y optimizando los nucleos, y consiguieron xubir la frecuencia hasta 6,26 GHz. Tien un consumu de 160,17 vatios; optimizóse de tal manera qu'a la frecuencia de 3,13 GHz consume namái 24 vatios, cuando ta inactivu namái consume 3,32 vatios y namái caltién 4 nucleos activos.
Beverly Loraine Greene
Biografía
Beverly Loraine Greene nació'l 4 d'ochobre de 1915, fía del abogáu James A.Greene y la so esposa Vera de Chicago, Illinois. La familia yera d'ascendencia afroamericana. Nun tuvo hermanos nin hermanes. Asistió a la Universidá d'Illinois n'Urbana-Champaign (UIUC), institución integrada racialmente, graduándose con una llicenciatura n'inxeniería arquitectónica en 1936, convirtiéndose na primer muyer afroamericana en llograr esti grau de la universidá. Un añu más tarde llogró una maestría en planificación urbana y vivienda. Tamién tuvo arreyada nel club de drama Cenacle y foi miembru de la Sociedá Americana d'Inxenieros Civiles. Al añu siguiente, llogró'l grau de maestra de la UIUC en planificación urbana y vivienda.
Dempués de la so graduación, tornó a Chicago y foi contratada pola Autoridá de Vivienda en 1938. Convirtióse na primera arquiteuta afroamericana de xéneru femenín autorizada nos Estaos Xuníos, cuando se rexistró pol Estáu d'Illinois el 28 d'avientu de 1942 Greene tamién trabayó na primer oficina arquitectónica alministrada por un afroamericanu nel centru de Chicago. A pesar de los sos méritos, tuvo dificultaes na superación de les barreres raciales p'atopar trabayu na ciudá. Ella y otros arquiteutos de raza negra yeren davezu inoraos pola prensa convencional de Chicago.
Intel Corporation
Venta del negociu de procesadores XScale
El 27 de xunu de 2006 anuncióse la venta del negociu de procesadores Intel XScale. Intel alcordó vender el negociu del procesador XScale a Marvell Technology Group por un preciu envaloráu de 600 millones de dólares (lo mercara por 1.600 millones) n'efectivu y l'asunción de pasivos ensin especificar. La midida tenía por oxetu dexar a Intel concentrar los sos recursos nel negociu del nucleu x86 y el servidores de negocios. L'adquisición completóse'l 9 de payares de 2006.
Alquisiciones
N'agostu de 2010, Intel anunció dos importantes alquisiciones. El 19 d'agostu de 2010, Intel anunció qu'entamaba mercar McAfee, compañía de software de seguridá informática que'l so productu más conocíu ye'l antivirus McAfee VirusScan. Coles mesmes McAfee yá anunciara la inversión n'empreses especializaes de la mesma en seguridá de dispositivos móviles, como tenCube y Trust Dixital, magar llograr baxes resultaos nel últimu trimestre. El preciu de compra foi de 7680 millones de dólares, y les empreses dixeron que si l'alcuerdu aprobábase los nuevos productos que se llanzaríen a principios de 2011.
Beverly Loraine Greene
Biografía
Un reportaxe periodísticu de 1945 sobre'l proyeutu de desarrollu de la Compañía de Seguros de Vida Metropolitana (MetLife) na ciudá de Stuyvesant motivó a Greene a movese a la Ciudá de Nueva York. Realizó la postulación p'ayudar nel diseñu urbanu en Stuyvesant, a pesar de los planificacion de viviendes segregaes racialmente per parte de la compañía. Pa gran sorpresa so, foi contratada. Dempués de pocos díes, arrenunció al proyeutu p'aceptar una beca pal programa de maestría en  la Universidá de Columbia. Llogró'l grau n'Arquiteutura en 1945 y consiguió un trabayu cola empresa de Isadore Rosefield, compañía dedicada principalmente al diseño instalaciones sanitaries. A pesar de caltener el so emplegu nesta empresa hasta 1955, Greene trabayó con Edward Durell Stone en siquier dos proyeutos a empiezos de la década de los 50. En 1951, tuvo implicada nel proyeutu de construcción del teatru de la Universidá d'Arkansas, y en 1952 ayudó a planiar el complexu d'artísticu del Sarah Lawrence College. Dempués de 1955, trabayó con Marcel Breuer, collaborando nos diseños pa la sede en París de l'axencia de Naciones Xuníes UNESCO, y en dalgunos de los edificios del campus universitariu d'altor de la Universidá de Nueva York, anque dambos proyeutos fueron remataos dempués de la so muerte.
Intel Corporation
Alquisiciones
Menos de dos selmanes dempués, la compañía anunció l'adquisición del negociu de soluciones inalámbriques d'Infineon Technologies. Con esta compra, Intel entama utilizar la teunoloxía de la compañía n'l'ordenadores portátiles, teléfonos intelixentes, netbooks, tabletas y l'ordenadores integraos nos productos de consumu, pa finalmente integrar el so módem inalámbricu nos chips de siliciu d'Intel. Intel llogró l'aprobación pa l'adquisición de McAfee el 26 de xineru de 2011, cerrándose la compra definitiva nesa fecha. Intel aportó a garantizar que les empreses de seguridá competidores tuvieren accesu a tola información necesaria que dexara a los sos productos usar los chips d'Intel y l'ordenadores personales.
Beverly Loraine Greene
Biografía
Beverly Greene finó'l 22 d'agostu de 1957, na ciudá de Nueva York. Los sos funerales fueron llevaos a cabu na funeraria Unity de Manhattan, unu de los edificios diseñaos por ella.
Trabayos
Esta ye una llista parcial de trabayos y contién namái aquellos mentaos por nome o allugamientu:
Intel Corporation
Alquisiciones
Tres el zarru de la ufierta de McAfee, la fuercia llaboral d'Intel xube a unes 90 000 persones, incluyíos los (aproximao) 12 000 inxenieros de software.
Bella Abzug
miniaturadeimagen|303x303px|Bella Abzug na conferencia de prensa de la Conferencia Nacional de la Mocedá en 1972. Bella Abzug, d'orixe Bella Savitzky, foi una abogada y política estauxunidense d'orixe xudíu.
Estudió abogacía na Universidá de Columbia y darréu asumió numberosos casos sobre matrimonios, llibertaes civiles y derechos civiles, representando a diverses persones acusaes pol senador Joseph McCarthy. Fundó y dirixó (1961–1970) el grupu contra la guerra Women Strike for Peace y dempués la organización National Women's Political Caucus.
Na Cámara de Representantes (1971–1977) foi famosa pol so estravagante estilu, la so oposición a la Guerra de Vietnam y el so esplícitu respaldu a la Enmienda pola Igualdá de Derechos, el derechu al albuertu y la llexislación pol cuidáu infantil. Morrió d'un infartu al corazón.
Intel Corporation
Productos y hestoria del mercáu
L'ésitu empezó modestamente cuando consiguieron que la compañía xaponesa Busicom encargára-yos una remesa de microprocesadores pa les sos calculadores programables. Magar les indicaciones de los xaponeses, l'inxenieru Ted Hoff diseñó un chip revolucionariu que podía ser utilizáu en munchos otros dispositivos ensin necesidá de ser rediseñáu. Los mozos d'Intel aína diéronse cuenta del potencial d'esti productu, capaz de dotar de ‘intelixencia' a munches máquines ‘tontes'. L'únicu problema yera que Busicom tenía los derechos, y pa recuperalos Intel tuvo que paga-yos 60.000 dólares.
En 1981 Intel desenvolvió'l procesadores Intel 8086 y 8088 (de 16 bits y 8 bits de bus de datos, dambos col mesmu conxuntu d'instrucciones) qu'atroparon la friolera de 2500 premios de diseñu nun solu añu. IBM escueye'l 8088 pal so IBM PC (allega per primer vegada a un fabricante esternu) y esto crea l'inmensu mercáu del compatible IBM PC. En 1982 apaeció'l revolucionariu Intel 80286, forníu con 134.000 transistores y el primeru n'ufiertar compatibilidá de software colos sos predecesores.
En 1985 llegó'l Intel 80386, un micro de 32 bits y 275.000 transistores que foi rápido adoptáu por Compaq pal so ordenador personal Compaq Deskpro 386. Cuatro años dempués llegaría'l robezu Intel 80486 de 1,2 millones de transistores.
En 1993 Intel empieza a desenvolver la llinia Pentium, enllena de nuevos estándares y de transistores, y con 5 vegaes más capacidá que'l 486. Dempués va llegar el Pentium Pro y en 1997 inclúi nos sos procesadores la teunoloxía MMX. En mayu de 1997 apaez el Intel Pentium II, un añu más tarde el Pentium II Xeon, tres el que llegaría'l Intel Pentium III.
Dientro de los microprocesadores d'Intel tenemos de destacar les teunoloxíes multinucleu implementaes nos procesadores Pentium D y Core 2 Duo, la teunoloxía móvil Centrino desenvuelta pal mercáu de portátiles y la teunoloxía Hyper-Threading integrada nos procesadores Intel Pentium 4 y procesadores Intel Core i7.
Anguaño, el más conocíu procesador ye'l denomináu Intel Core i7, de la llinia Intel Core, unu de los más rápidos nel campu de los PC dica agora. Esti procesador reemplazó a los procesadores Core 2 Duo. Malapenes siendo superáu en potencia pela llinia Xeon, y los Xeon phi los cualos tienen la capacidá de llegar a los 72 nucleos, funcionando a 1,5 GHz. Con too y con eso, estos son los que-y dieron el so gran fama a Intel, y lo que fizo que les sos ventes desapieguen.
A principios de 2017, la empresa anunció que fadría una reforma completa na so organización, destinando'l so trabayu y mayor cantidá de recursos nos centros de datos, en vista de la cayida nel desenvolvimientu del mercáu de les PC.
Nuna xunta organizacional na que s'evaluaron les ganancies de 2016, Intel demostró que llogró más de 30.000 millones de dólares colos ordenadores d'escritoriu, lo que representó solo la metá de llograr pol mercáu de los centros de datos. La empresa nun va dexar les PC, solo va esviar la so atención escontra otres oportunidaes de negociu.
Planes pa miniportátiles, tabletas y móviles intelixentes
En 2008, Intel llanzó una nueva gama de procesadores llamaos Intel Atom. Estos nuevos procesadores son bien pequeños y tán diseñaos pa equipos MID (Mobile Internet Devices, Dispositivos Móviles d'Internet) y netbooks. Tán disponibles tamién so la plataforma Intel Centrino Atom y en dos nucleos (apocayá llanzáu). Acopen mayoritariamente el mercáu de Netbooks, con una presencia residual d'equipos con AMD Geode o VIA, y cola ayuda del chipset Ion de nVIDIA tán faciéndose col mercáu del Home theater ufiertando reproducción Full HD n'equipos de bien so costu, consumu y espaciu.
En xunu de 2011, Intel empieza a trazar el so diseñu de chips y los planes de fabricación pa enfusar nel mercáu de tabletas y smartphones, nel que nun ye competitivu inda. El so primer sistema nun chip pa les tabletas y teléfonos intelixentes, con nome en códigu Medfield, va llegar nel primer semestre de 2012, siguíu pola teunoloxía Clover Trail na segunda metá de 2012. Medfield combina una CPU Atom con un númberu de nucleos especializaos pa funciones tales como l'aceleración de gráficos. Reemplaza a Moorestown, un chip d'Intel diseñáu pa teléfonos intelixentes pero nunca utilizáu en nengunu. Medfield va empezar a fabricase en 32 nanómetros, ya Intel espera empezar a fabricalos en 22 nanómetros en 2011.
Tamién en 2011, presentó la iniciativa pa crear un ordenadores ultralligeros ensin comprometer la so capacidá de procesamientu, los llamaos ultrabooks.
Innovaciones y fracasos
Pero Intel non siempres tuvo la visión de futuru atinada. Moore recuerda como a mediaos de los 70 propunxéron-y comercializar el 8080 forníu con un tecláu y un monitor empobináu al mercáu domésticu. Esto ye, táben-y proponiendo ser los pioneros nel mundu de los ordenadores personales. Pero nun vieron la utilidá d'esos aparatos, y refugaron la idea.
Exemplos más cercanos son l'empléu de la RDRAM de los módulos RIMM y el Slot 1 nos Intel Pentium II/Intel Pentium III, midíes tomaes p'afitar el dominiu del mercáu a golpe de patente, y que s'acabaron volviendo na so contra al forzar a los sos competidores a anovar y abaratar costos, llogrando AMD llevar a bon puertu'l primer procesador de 64 bits de la x86-64 qu'amás caltenía la compatibilidá x86 ( ente qu'Intel llevaba años llancáu nel Intel Itanium).
La falta d'implantación de USB 3 nes sos chipsets puede acabar siendo otru error similar, causáu por tratar de promocionar Thunderbolt sobre una solución aceptada por tola industria.
Larrabee foi una innovadora escurre sobre cómo llevar l'arquiteutura IA-32 al campu de les GPU. Sicasí, debíu al pésimu rendimientu que llograron nes primeres pruebes, la investigación foi atayada. A partir d'ende Intel decidió crear l'arquiteutura Intel MIC, una implementación basada na idea GPGPU pero utilizando arquiteutura IA-32.
En payares de 2011 Intel reveló una de les sos postreres y más ambicioses metes, el Knights Corner, capaz de xenerar 1 teraflop de capacidá de procesamientu, cola teunoloxía 3D Tri-gate de 22nm. Lo más estelante ye que los superordenadores podríen utilizar los mini supermicroprocesadores ensin ocupar más espaciu que los anteriores, colos sos más de 50 nucleos de potencia.
En 2013, según Booz and Company, Intel Corporation ocupó'l cuartu llugar ente les empreses más innovadores del mundu. Mientres esi añu Intel Corporation invirtió más de diez mil millones de dólares n'i+d, lo que supunxo un 19% de la so facturación.
Acusaciones
Un documentu presentáu por AMD en mayu de 2008 nel tribunal de Delaware retomáu coles mesmes por The Wall Street Journal, cuestiona tratos con multinacionales y empreses xaponeses sospechoses d'estrategia monopolistes.
La empresa rival AMD fixo numberoses acusaciones con pruebes alrodiu de supuestes presiones a compañíes per parte d'Intel por que nun adquieran otros productos más que d'esta firma, permaneciendo como líder del sector en chips.
Intel negó caúna d'estes acusaciones.
Cooperación
Nun casu inusual de cooperación ente les empreses, AMD devolvió a Intel teunoloxía del Pentium robada y supuestamente unviada por Bill Gaede dende l'Arxentina a AMD en Sunnyvale, California. Dambes empreses cooperaron ente elles y col FBI en llograr la detención de Gaede.
Multa de la Unión Europea
En mayu de 2009, la Unión Europea multó con 1 850 millones de dólares a Intel por cuenta de qu'amenació a tolos fabricantes d'ordenadores con esaniciar los descuentos si nun mercaben casi toos o tolos chips que precisaben, que retrasaren el llanzamientu d'ordenadores con microprocesadores de AMD, y pagó a Media Saturn Holding por que vendiera namái ordenadores con procesador Intel.
Soporte Open Source
Intel tien una participación significativa nes comunidaes open source. Por casu nel añu 2006 Intel publicó so la llicencia MIT X.org controladores pa les sos tarxetes gráfiques. N'otres ocasiones Intel publicó controladores de rede pa FreeBSD disponibles so llicencia BSD, portaos tamién a OpenBSD. Intel tamién publicó'l nucleu d'EFI so una llicencia BSD-compatible. D'últimes Intel participó nel proyeutu Moblin y na campaña LessWatts.org.