cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Protestes de la Plaza de Tiananmén de 1989
Aportar de les reformes polítiques
Sicasí, a pesar de delles mires, sobremanera dende fora de China, de que'l gobiernu chinu derrumbárase y fuera reemplazáu pol Movimientu Democráticu de China, mientres los primeros años del sieglu XXI el Partíu Comunista de China sigue teniendo'l control de la República Popular China, y el movimientu estudiantil qu'empezó en Tiananmén se desarraigó dafechu.
Impautu económicu
Nos díes darréu posteriores a la disolución de les protestes, la nala conservadora del Partíu Comunista intentó retayar delles de les reformes de lliberalización del mercáu que s'entamaren como parte de la reforma económica de China, y restituyir los controles alministrativos sobre la economía. Sicasí, estos esfuercios atoparon la dura resistencia de los gobernadores provinciales y abandonáronse dafechu a principiu de la década de 1990 por causa de la cayida de la Xunión Soviética y el llamáu "viaxe al sur" o "xira pel sur" de Deng Xiaoping, la visita que'l dirixente chinu fixo en 1993 a les zones del sur nes que s'empecipiaren les reformes económiques más ambicioses. El "viaxe al sur" supunxo la llombarada a les reformes per parte del líder chinu, frente a los sectores conservadores que deseyaben paralizar o inclusive revertir munches d'eses midíes. La continuidá de la reforma económica provocó una intensa crecedera económica na década de 1990, lo que devolvió al Gobiernu una bona parte del sofitu que perdiera en 1989. Amás, nengunu de los dirixentes actuales del gobiernu chinu desempeñó un papel decisivu na decisión de reprimir pola fuercia a los manifestantes, y una de les figures prominentes del Gobiernu, l'actual primer ministru Wen Jiabao, foi ayudante de Zhao Ziyang y acompañar nos sos alcuentros colos manifestantes.
Per otra parte, los líderes estudiantiles de Tiananmén fueron incapaces de producir un movimientu o ideoloxía coherentes. Munchos d'estos líderes proveníen de sectores de la sociedá relativamente bien establecíos y percibióse-yos más tarde como persones ensin contautu cola xente común. Amás, munches de les organizaciones que nacieron de resultes de les protestes de Tiananmén llueu perdieron fuercia por cuenta de lluches internes. Per otra parte, un bon númberu d'ONG establecíes n'Estaos Xuníos coles mires de fomentar les reformes democrátiques en China y protestar contra les violaciones de derechos humanos qu'asoceden en China siguen el so llabor. Una de les más antigües ya importantes, China Support Network, fundar en 1989 por un grupu d'activistes estauxunidenses y chinos en respuesta a la represión en Tiananmén.
Una fienda xeneracional
thumb|Retruque de la [[Estatua de la Democracia|Diosa de la Democracia, esculpida por Thomas Marsh y asitiada na Universidá de Columbia Británica. La orixinal foi construyida polos manifestantes de Tiananmén en namái cuatro díes usando poliestireno y papel maché sobre un armazón de metal.]]
Na actualidá, munchos chinos nun consideren la lliberalización política inmediata como una midida sabia, amosando preferencia por una democratización lenta. Apuntáronse como causes la valoración de la prosperidá y la medría d'influencia internacional de la República Popular China, según les dificultaes qu'esperimenta Rusia dende'l fin de la Guerra Fría. Munchos mozos chinos, ante'l resurdir económicu de China, tán más concenciaos col desenvolvimientu económicu, el nacionalismu, la restauración del prestíu internacional de China y perciben l'actitú del gobiernu al respeutive de asuntos como'l estatus políticu de Taiwán o'l conflictu poles Islles Diaoyu con Xapón como debilidá.
Ente los intelectuales de China, l'impautu de les protestes de Tiananmén creó una cierta fienda xeneracional. Los intelectuales que s'atopaben na ventena mientres les protestes tienden a sofitar menos al gobiernu de la República Popular China que los mozos estudiantes nacíos tres el fin de les reformes de Deng Xiaoping.
Pa los obreros industriales de les ciudaes, la continuación de les reformes de mercáu na década de 1990 traxo consigo una meyora nel so nivel de vida xunto a una cierta incertidume respeuto a la crecedera económica. Les sos protestes contra la corrupción local siguieron siendo frecuentes, y envalórase qu'asocedieron cientos cada añu. El Partíu Comunista de China amosóse reticente a sufrir la publicidá negativo de reprimir felicidaes protestes y, yá que se dirixeron a dirixentes locales y yá que nun consistieron en reclamos de reformes más fondes y nun taben coordinaos con otres ciudaes, nun los envaloraron una amenaza.
Na actualidá, en contraste cola situación de 1989, les principales árees de descontentu en China paecen ser les zones rurales, que vieron como los sos ingresos enllancar mientres la década de 1990 al nun participar del boom económicu de la década. Sicasí, de la mesma forma que la falta d'organización y la dispersión de los llabradores torgó que se movilizaren en sofitu al Gobiernu en 1989, estos factores tamién inhiben la movilización d'esti grupu contra'l Gobiernu na actualidá.
Inda un asuntu tabú en China
Les protestes de la Plaza de Tiananmén son inda un tabú políticu en China, y falar d'ello considérase desaveniente o ventureru. La única opinión de los medios de comunicación realizar dende'l puntu de vista del Partíu Comunista: que foi una aición apropiada p'asegurar la estabilidá. Cada añu hai manifestaciones en Ḥong Kong contra la decisión del partíu en 1989. La plaza de Tiananmén patrúllase frecuentemente cada 4 de xunu pa torgar cualquier tipu de conmemoración.
Tres el cambéu nel gobiernu central de 2004, munchos miembros del Gobiernu mentaron los sucesos de Tiananmén. N'ochobre de 2004, mientres la visita del presidente Hu Jintao a Francia, repitió que "el Gobiernu entamó una aición determinada p'aselar la nube política en 1989, que dexó a China esfrutar un desenvolvimientu estable". Tamién aportunó en que'l puntu de vista del Gobiernu respeuto al incidente nun camudaría.
El 4 de xunu de 2012, 23º aniversariu de la "matanza de Tiananmen", les autoridaes chines bloquiaron na rede social Weibo los términos "mercáu bursátil de Shanghai" y "mercáu bursátil" ente otros, dempués de que la Bolsa de Shanghai cayera 64,89 puntos (4 de xunu de 1989), una estraña coincidencia. Les autoridaes chines tomaron tou tipu de midíes pa evitar la conmemoración pero en Ḥong Kong miles de persones consiguieron xunise a una vixilia nocherniega n'alcordanza de les víctimes. El gobiernu chinu sigui considerando aquelles protestes como una "rebelión contrarrevolucionaria" y sigue ensin reconocer los sos errores y ensin compensar a les families de les víctimes. Envalórase qu'inda permanecen en prisión por aquellos fechos seis persones. El gobiernu chinu, a pesar de los repitíos pidimientos de diversos países como Estaos Xuníos y de distintes organizaciones de derechos humanos, tamién se niega a faer pública la llista de tolos que morrieron, fueron deteníos o siguen sumíos.
Embargu européu-estauxunidense
La Xunión Europea y los Estaos Xuníos caltienen un embargu sobre la venta d'armes a la República Popular China, por causa de la represión violenta de les protestes, pasaos yá más de venti años. La República Popular China pidió la suspensión del embargu mientres munchos años, durantes los cualos recibió un sofitu variable de miembros del Conseyu Européu. Gerhard Schröder añedió la so voz a la de Jacques Chirac pidiendo la suspensión del embargu.
L'embargu armamentístico aldericar nel Cume XE-China n'Holanda del 7 al 9 d'avientu de 2004. Nel intre del cume, la República Popular China intentó amontar la presión sobre'l Conseyu Européu alvirtiendo que podría estropiar la rellación ente China y l'XE. El viceministru d'esteriores chinu Zhang Yesui aplicó al embargu l'axetivu "obsoleto" ante los medios de comunicación, y añedió: "si l'embargu caltiénse, les rellaciones billaterales van resentise definitivamente". A la fin, el Conseyu Européu nun suspendió l'embargu. La vocera de la XE Françoise -y Bail dixo que persistíen les esmoliciones sobre'l respetu a los derechos humanos na República Popular China. Pero coles mesmes, la Unión Europea formuló la promesa de trabayar pola suspensión del embargu. Bernard Bot, el Ministru d'Asuntos Esteriores holandés, qu'exercía la presidencia europea nesa dómina dixo "tamos trabayando asiduamente pero... el momentu nun ye'l fayadizu pa suspender l'embargu". Tres el cume, el Conseyu confirmó que tien la intención de trabayar pola suspensión del embargu. Wen Jiabao, Primer Ministru de la República Popular China dixo tres l'alcuentru que l'embargu nun reflexa les bones rellaciones ente China y la Xunión Europea.
China sigui primiendo por que el embargu suspéndase, y dellos estaos miembros empiecen a relaxar la so oposición. Jacques Chirac pidió que l'embargu suspender a mediaos de 2005. Sicasí, la llei antisecesión de Taiwán aprobada en Beixín (marzu de 2005), amontó les tensiones y estropió los intentos de suspender l'embargu. Dellos miembros del Congresu estauxunidense propunxeron tamién restricciones a la tresferencia de teunoloxía militar a la Unión Europea si ésta suspende l'embargu. D'esta forma'l Conseyu Européu fracasó nel intentu d'algamar un consensu y anque Francia y Alemaña fixeron presión por que se suspendiera l'embargu, nun se tomó nenguna decisión nes xuntes siguientes.
El Reinu Xuníu tomó posesión de la Presidencia de la Unión Europea en 2005, faciendo imposible la suspensión del embargu mientres el so mandatu. El Reinu Xuníu amosó siempres reserves al respeutive de la suspensión del embargu. Amás, el fracasu de la Constitución Europea y los desalcuerdos respeuto al Presupuestu Européu y la Política Agrícola Común devasaron n'importancia al embargu d'armes a China.
La política camudó tamién nos países más favorables a la suspensión del embargu. Gerhard Schröder perdió les eleiciones federales en setiembre de 2005. El so oponente, Angela Merkel, tomó posesión del cargu de Canciller el 22 de payares de 2005 y amuesa una firme oposición a la suspensión del embargu. Nicolas Sarkozy, socesor de Jacques Chirac na presidència de la república francesa, tampoco foi partidariu mientres el so mandatu de suspender el bloquéu d'armes a China.
Amás, el Parllamentu Européu opúnxose reiteradamente a la suspensión del embargu d'armes. Anque nun ye necesariu'l so beneplácito pa suspender l'embargu, munchos aducen que reflexa'l deséu del pueblu européu.
ABBA
ABBA foi un grupu suecu de Música pop, formáu por Benny Andersson, Anni-Frid «Frida» Lyngstad, Björn Ulvaeus y Agnetha Fältskog. El nome «ABBA» ye un acrónimu formáu poles primeres lletres del nome de cada miembru (Agnetha, Björn, Benny, Anni-Frid).
El cuartetu formóse n'Estocolmu en 1972, pero'l so accesu a la fama asocedió dempués de trunfar nel Festival d'Eurovisión 1974. De magar, ABBA ganó popularidá internacional emplegando melodíes pegadices, lletres simples y el so soníu propiu, carauterizáu poles harmoníes de les voces femenines y el "wall of sound", un efeutu musical creáu pol productor Phil Spector.
Björn y Agnetha contraxeron matrimonio meses enantes de la formación del cuartetu, ente que Benny y Frida fixeron lo propio en 1978; los cuatro treparon coles sos obligaciones artístiques coles mesmes que s'ocupaben de les sos nueves families. Les sos grabaciones tuvieron un impautu comercial que los llevó a convertise nos artistes más esitosos de la so compañía discográfica, Polydor, y a ser el grupu con más ventes nos años 1970.
ABBA foi'l primer grupu Pop européu continental n'esperimentar l'ésitu en países de fala inglesa fuera d'Europa, principalmente Australia, Nueva Zelanda, Sudáfrica, Canadá y en menor midida Estaos Xuníos. Sicasí, nel visu de la so popularidá, dambos matrimonios eslleiéronse y estos cambeos refléxense na so música, al escribir lletres más fondes con un estilu musical distintu. El grupu esperimentó un gradual descensu comercial y finalmente los cuatro decidieron dixebrase. El cuartetu realizó la so última apaición como ABBA n'avientu de 1982, anque los cuatro apaecieron xuntos en 2008.
Zubieta
thumb|Vista de la llocalidá cola so ilesia de l'Asunción. thumb|Casa de la plaza de Zubieta. thumb|Campu de Zubieta. Zubieta ye una villa y un conceyu español de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Pamplona, na contorna del Alto Bidasoa, nel valle de Santesteban y a 60 km. de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población en foi de  habitantes (INE).
El conceyu ta compuestu por 6 lugar habitaos: Ameztia, Aurquidi, Azcota, Mendrasa, Sarecoa y Zubieta.
Topónimu
Zubieta tien una ponte medieval de dos arcos sobre'l ríu Ezcurra, que ye'l que da nome al pueblu, una y bones Zubieta quier dicir en llingua vasca llugar de la ponte, de zubi (ponte) y el sufixu -eta qu'indica llugar.
El so xentiliciu ye "zubietarra", aplicable tantu al masculín como al femenín.
Símbolos
L'escudu d'armes de la villa de Zubieta tien el siguiente blasón:
Asina figura pintáu nes vidreres del Palaciu de Navarra y na so bandera.
Situación
La llocalidá de Zubieta ta asitiada na parte Noroccidental de la Comunidá Foral de Navarra dientro de la rexón xeográfica del Monte de Navarra (Navarra Húmeda del Noroeste), la contorna xeográfica de los Valles Cantábricos, el valle de Santesteban; y a una altitú 207 msnm. El so términu municipal tien una superficie de 18,6 km² y llinda al Norte colos conceyos de Goizueta y Aranaz, al Este col d'Ituren y al Sur y Oeste col de Beinza-Labayen.
Nucleos de población
El conceyu estremar nes siguientes entidá de población, según el nomenclátor de población publicáu pol INE (Institutu Nacional d'Estadística). Los datos de población referir a
Evolución de la población
La evolución de la población dende 1900 esperimentó primeramente un llixeru aumentu que remató nel censu de 1930 con una población de 633 habitantes y a partir del mesmu foi progresivamente baxando. Ente los años 1900 y el descensu foi del 0%.
Si analizamos los padrones municipales de los postreros años de forma xeneral, tamién s'aprecia un llixeru aumentu de la so población de 0% ente l'añu 2000 y.
Administracción municipal
Zubieta conforma un conceyu, que ta gobernáu por un conceyu de xestión democrática dende 1979, formáu por 7 miembros escoyíos nes eleiciones municipales según ta dispuestu na Llei Orgánica del Réxime Eleutoral Xeneral. La sede del consistoriu ta asitiada na cai Mayor, e/n de la llocalidá de Zubieta.
Alcaldes
Estos son los últimos alcaldes de Zubieta:
Hitoshi Sasaki
Hitoshi Sasaki pue referise a:
Artefautu esplosivu improvisáu
Un artefautu esplosivu improvisáu (del inglés IED) ye un dispositivu esplosivu usáu frecuentemente na guerra non convencional o guerra asimétrica, por fuercies comandu, guerrilles y terroristes. Conózse-y tamién como bomba caminera, nome usáu per dellos medios periodísticos pa referise a esti tipu d'artefautos esplosivos.
Carauterístiques
Los artefautos esplosivos improvisaos suelen ser fabricaos con distintos diseños, mecanismos detonantes y tipos d'esplosivos, lo que los fai entá más peligrosos si son detectaos y tienen de ser desarmaos. Pa evitar ser detectaos fueron fechos de bidones de plásticu rellenos con esplosivu y esquirlas. N'otros casos son obuses o bombes aérees a los cualos conéctase-yos un detonador.
Pueden tener un detonador activáu por control remotu, rayos infrarroxos, mecanismu temporizador con conmutador de membrana (tipu fornu de microondes) o resortes. En dellos casos varios artefautos suelen tar montaos pa llograr una esplosión en cadena, por casu nel ataque a un convói o tren.
Historia
L'usu de trampes esplosives va amestada a la historia militar dende l'empiezu del usu de la pólvora. Nel sieglu XX esisten antecedentes del so usu na llamada Guerra d'Iviernu ente Finlandia y la Xunión Soviética (1939-1940).
Otru exemplu del so usu coordináu a gran escala foi na llamada guerra del ferrocarril en Bielorrusia mientres la Segunda Guerra Mundial ente 1943 y 1944, na cual fueron usaos polos llamaos partisanos para descarrilar los trenes alemanes.
Mientres la Guerra de Vietnam fueron usaos pol Frente Nacional de Lliberación de Vietnam (Vietcong), utilizando material militar d'Estaos Xuníos abandonáu o non españáu.
N'Irlanda del Norte, l'IRA Provisional (IRA) usar contra les tropes del Reinu Xuníu mientres la llamada Campaña del IRA Provisional 1969–1997.
N'Afganistán, los llamaos muyahidines utilizar ente 1978 y 1992 mientres la guerra civil. Darréu, na guerra n'Afganistán de 2001 fueron utilizaos polos talibán.
N'El Líbanu fueron usaos por Hezbolá contra les tropes del exércitu d'Israel ente 1982 y 2000.
Tamién fueron utilizaos contra l'exércitu d'Israel nes llamaes Intifaes (1987-1991) y (2000-2005).
En Chechenia fueron utilizaos polos militantes secesionistes contra Rusia na Primer Guerra Chechena (1994-1996) y dende 1999.
Fueron llargamente utilizaos na Guerra Civil Siria tantu polos rebeldes como pol Estáu Islámicu (2011-presente).
Réchésy
Réchésy ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
61 Piscium
61 Piscium (61 Psc) ye una estrella na constelación de Piscis. Tien magnitú aparente +6,60 y alcuéntrase a 186 años lluz de distancia del Sistema Solar.
61 Piscium tien una metalicidá —bayura relativa d'elementos más pesaos que'l heliu— ligeramnete cimeru a la del Sol ([Fe/H] = +0,08). El so conteníu de beriliu ye asemeyáu al solar pero'l so conteníu de litiu (logє[Li] = 2,85) ye notablemente cimeru, fechu que nun ye escepcional, una y bones el Sol tien un nivel baxu d'esti elementu en comparanza con otres estrelles de la nuesa redolada.
61 Piscium ye miembru del «supercúmulu de les Híades», ampliu grupu d'estrelles que comparten coles Híades el mesmu movimientu al traviés del espaciu. Otres estrelles asemeyaes incluyíes nesti grupu son κ Tucanae, ι Horologii, 50 Persei y 111 Tauri.
Llista d'emperadores romanos
Esta ye una llista de los emperadores romanos coles dates nes qu'empecipiaron y finaron los mandatos. En cursiva, aquellos pretendientes que nun puen considerase como verdaderos mandatarios, o que'l so control llendábase namái a una parte del Imperio, y en negrina'l nome pol que conocíen comúnmente al emperador.
Seixas
Seixas ye una casería de la parroquia de Piñeira nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 4,20 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 160 msnm y tien una población de.
Endesa
Endesa, S.A. ye una empresa española del sector llétricu, gasísticu y d'agües, fundada'l 18 de payares de 1938 baxu'l nome d'Empresa Nacional de Lletrecidá, S.A. Ye una subsidiaria de la empresa italiana Enel.
Compostilla I foi la so primer planta de producción, inaugurada a entamos de los años 50 en Ponferrada. Na década de los 60 creóse Compostilla II, nel conceyu de Cubillos del Sil (Lleón).
Cotiza en bolsa col identificador ELE. Ye la segunda empresa llétrica n'España y forma parte del Ibex 35. Los sos principales accionistes yeren (avientu de 2007): ENEL 67% Acciona 25% Fora d'España, la llétrica opera n'Italia, Francia, Portugal, Marruecos, Chile, Arxentina, Colombia, Perú, Brasil y República Dominicana.
Comité Paralímpicu de Xeorxa
El Comité Paralímpicu de Xeorxa ye'l Comité Paralímpicu Nacional de Xeorxa. Ye una organización ensin ánimu d'arriquecimientu qu'escueye equipos y recalda fondos pa unviar competidores xeorxanos a los acontecimientos de deporte paralímpicu entamaos pol Comité Paralímpicu Internacional (IPC).
Giorgi Chakvetadze ye'l presidente de la organización. El vicepresidente ye Tinatin Revazishvili. Irma Khetsuriani, un miembru del Georgian nacional esgrima en siella de ruedes, trabayos pal Comité Paralímpicu de Xeorxa como un direutor d'oficina.
El comité d'esti país foi establecíu en 2003. El país unvió competidores a los Xuegos Paralímpicos de 2008 per primer vegada. David Maisuradze yera'l presidente de la organización de 2003 a 2011. En 2011, la organización aprobó una carta nueva y Levan Odisharia convirtióse nel nuevu presidente. En 2013, el comité robló un conveniu de collaboración col Ministeriu de Defensa de Xeorxa, coles mires d'integrar soldaos firíos nel programa paralímpicu. En 2014, l'atleta kenyanu de siella de ruedes Anne Walufa visitó'l Comité como parte de la Fundación Agitos WoMentoring. Atopóse ellí al mentor Revazishvili, un competidor ecuestre.
Endesa
Historia
Tres les desinversiones nel sector de les telecomunicaciones, Endesa estremó les sos actividaes en dos grandes árees de negociu: enerxía -onde s'arrexunten los activos llétricos, los rellacionaos col gas, cogeneración, enerxíes anovables, mediu ambiente y agua- y tresmisión de voz y datos al traviés de la inda incipiente teunoloxía Power Line Communications (PLC).
En setiembre de 2005 foi oxetu d'una OPA contraria per parte de Gas Natural, qu'amenó gran discutiniu políticu y empresarial. El 3 de febreru de 2006 el gobiernu español aprueba la OPA con delles condiciones, por entender que nun plantega problemes de competencia y que va favorecer la posición española nel sector de la enerxía.
El 21 de febreru Endesa recibe una contra-OPA, esta vegada amistosa, de E.ON, una importante empresa alemana del sector enerxéticu. A diferencia de la otra OPA, la empresa alemana asegura que nun va haber espedientes de regulación y sigo que va haber inversiones nel sector llétricu español. El día 22, la empresa italiana ENEL ufiertóse a ayudar a Gas Natural si decidía rellanzar la so OPA. Finalmente, en febreru de 2009, Enel alquirió por 11.107 millones de € el 25% de les aiciones d'Endesa, que taben en manes de la constructora Acciona, y fíxose col control total de la compañía.
Allyn Joslyn
Biografía
Sicasí, Hollywood nun vía a Joslyn como un primer actor. Por ello, nel cine hubo de dedicase a la interpretación de personaxes como reporteros aborrecibles, debiluchos y "otros homes" que nunca consiguíen a la moza, ente qu'estrelles como James Cagney y Cary Grant faíen los papeles qu'él asumiera en Broadway. Sicasí, na cinta de serie B It Shouldn't Happen to a Dog (1946), Joslyn por una vegada foi escoyíu pa faer el primer papel, ya inclusive consiguía a la heroína, Carole Landis.
Ente les sos actuaciones cinematográfiques más destacaes figuren la del aviador les Peters en Only Angels Have Wings (1939); George en The Great McGinty (1940); el cáusticu direutor de No Time for Comedy (1940); el reporteru Chic Clark en My Sister Eileen (1942); Albert Van Cleve en Heaven Can Wait (1943); un excéntrico poeta en The Shocking Miss Pilgrim (1947); y un xugador en Titanic (1953).
Un prolíficu actor radiofónicu y televisivu, Joslyn coprotagonizó la sitcom emitida en 1953-1954 pola ABC Where's Raymond?, na cual interpretaba a Jonathan Wallace, hermanu de Raymond Wallace, personaxe encarnáu por Ray Bolger. Betty Lynn interpretaba a June Wallace, la nueva esposa de Joslyn. Joslyn y Lynn dexaron la serie en 1954-1955, cuando pasó a llamase The Ray Bolger Show.
En 1957 Joslyn foi l'axente lliterariu George Howell nuna sitcom de curtia trayeutoria de la CBS, The Eve Arden Show. Na temporada 1960-1961, Joslyn trabayó na serie de Pat O'Brien pa la ABC Harrigan and Son. Amás, foi'l Coronel na sitcom de 1962 McKeever And The Colonel, y esi mesmu añu actuó como artista convidáu na serie criminal de la ABCTarget: The Corruptors!.
Otru de los sos trabayos televisivos fueron delles actuaciones n'episodios de The Addams Family nel papel del acosáu Sam L. Hilliard, direutor d'escuela y políticu.
En 1935 Joslyn casóse con Dorthy Yockel, permaneciendo xuntos hasta la muerte d'ella, asocedida en 1978. Tuvieron una fía.
Allyn Joslyn finó en 1981 por causa d'una insuficiencia cardiaca en Woodland Hills (Los Angeles). Tenía 79 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Hollywood Hills, Los Angeles.
Escuela
thumb|right|Esterior d'una [[high school de The Woodlands, Texas, Estaos Xuníos.]] thumb|right|[[Escuela d'Inxeniería de la Universidá Cornell.]] thumb|Escuela de [[Partíu Africanu pa la Independencia de Guinea y Cabu Verde|PAIGC nes zones lliberaes de Guinea-Bisáu, 1974.]] thumb|Albert Anker (1896)
Escuela ye'l nome xenéricu de cualquier centru docente, centru d'enseñanza, centru educativu, colexu, institución educativa o centru d'inclusión; esto ye, toa institución qu'imparta educación o enseñanza.
Etimoloxía
El términu «escuela» provién del griegu antiguu σχολή (skholḗ) por aciu del llatín schola. Curiosamente'l significáu orixinal en griegu yera tranquilidá, tiempu llibre, que depués derivó a aquello que se fai mientres el tiempu llibre y, más concretamente, aquello que merez la pena faese, d'onde acabó significando 'estudiu' (por oposición a los xuegos) yá nel griegu de Platón y Aristóteles. Nel periodu helenísticu pasó a designar a les escueles filosófiques, y de ende, por estensión, tomó'l significáu actual de «centru d'estudios».
Comité Paralímpicu Nacional de Zambia
El Comité Paralímpicu Nacional de Zambia (n'inglés: National Paralympic Committee of Zambia) ye'l Comité Paralímpicu Nacional que representa a Zambia. Esta organización ye la responsable de les actividaes deportives paralímpiques nel país y representa a Zambia nel Comité Paralímpicu Internacional. Foi fundáu en 2005, sustituyendo a la Federación Deportiva de Persones con Defectu de Zambia. La institución ye financiada pol gobiernu del país, p'asegurar la formación d'entrenadores p'atletes con discapacidá, pa facilitar la formación de clubes deportivos, entamar competiciones de los deportes paralímpicos, identificar y entrenar a mozos atletes y aumentar l'enfotu d'estos postreros. El so primer presidente foi l'exatleta paralímpicu de maratón en siella de ruedes Lango Sinkamba.
Coeligena bonapartei
El inca ventridorado, llamáu tamién colibrí prieto, inca buchidorado, o colibrí inca ventridorado (Coeligena bonapartei) ye una especie d'ave na familia Trochilidae. El so nome científicu fai referencia a Charles Lucien Bonaparte.
Descripción
Mide unos 11.4 cm de llargu, a lo que s'amiesta'l so llargu picu que mide 3,3 cm, pesa 6.5 gr. La corona del machu adultu ye corita con un llurdiu verde brillosu sobre'l so picu. El so llombu ye verde-dorada con grupes verde-cobrizu. Una enllordia ante-ablondo sobre les sos plumes terciaries ye conspicua mientres el vuelu. El pechu ye verde brillante, lo mesmo que'l gargüelu sacante por una pequeñu llurdiu violeta nel centru. El so banduyu de tonu cobrizu a colloráu doráu ye bien brillosu. La so cola ye verde-bronce y llevemente ahorquillada.
La fema adulta ye similar anque de colores más apagaos; el llurdiu verde sobre'l picu ye mate, el gargüelu ye ante, y el pechu ye ante con numberosos puntos verdes. La fema non poee el llurdiu nes plumes terciaries.
A Soma
A Soma ye una casería de la parroquia de Piñeira nel conceyu asturianu de Castropol.
Alcuéntrase a 4,30 km de Castropol, la capital del conceyu, a un altor mediu de 121 msnm y tien una población de.
Vientu solar
El vientu solar crea la heliosfera, una burbuya enorme nel mediu interestelar qu'arrodia'l sistema solar. Otros fenómenos son les nubes xeomagnétiques que pueden destruyir redes d'enerxía na Tierra, les aurores (lluces del norte y del sur), y el plasma de les coles de los cometes que siempres apunten lloñe del sol.
Fred Morrison
Fred Morrison ye un gaiteru escocés nacíu cerca de Glasgow, Bishopton, Renfrewshirees. Deprendió a tocar la gaita con so pá a la edá de nueve años, que-y lu introduxo nel estilu tradicional de les Islles Hébrides.
Vientu solar
La esistencia d'un fluxu continuo de partícules que flúin escontra l'esterior del Sol foi suxurida nel sieglu XIX pol astrónomu británicu Richard C. Carrington cien años antes del descubrimientu del vientu solar. En 1859 Carrington y Richard Hodgson repararon de forma independiente per primer vegada lo que más tarde se conocería como fogaral solar. Un fogaral solar ye un españíu repentín d'enerxía de l'atmósfera solar. A otru día reparóse una nube xeomagnética y Carrington abarruntó qu'esistía una conexón ente dambes (el fogaral solar y la nube electromagnética). George Fitzgerald suxurió más tarde que la materia que s'espulsa de forma acelerada dende'l sol llega a la Tierra dellos díes más tarde.
En 1910, el astrofísicu británicu Arthur Eddington esencialmente suxurió la esistencia del vientu solar, ensin nomalo asina, nuna nota sobre un artículu en Comet Morehouse. La idea nunca quedó configurada por completu, anque Eddington tamién fixera una suxerencia similar nuna direición de la Royal Institution l'añu anterior. Nesti últimu casu, postuló que'l material espulsáu consistía n'electrones, ente que nel so estudiu de la Cometa Morehouse suponía que seríen iones.
El verdaderu descubridor del vientu solar foi Eugene Parker qu'en 1958 publicó la so teoría de que la corona solar mover nun fluxu supersónico dende'l Sol al cual llamo Vientu Solar. Esta publicación causó un discutiniu ente los que pensaben que Parker tenía razón y los que pensaben que taba equivocáu. Riquiéronse cuatro misiones espaciales ruses y siete estauxunidenses pa resolver el discutiniu. La prueba definitiva llograr en 1962 colos datos de la sonda Mariner 2 en ruta escontra Venus.
En 1990 llanzóse la sonda Ulysses pa estudiar el vientu solar dende altes llatitúes solares. Toles observaciones anteriores realizárense n'o cerca del planu de la eclíptica del sistema solar.
Fred Morrison
La so reconocencia como compositor quedó tamién afitada cola composición que fizo nel xigantescu "Celtic Connections festival" de Glasgow en xineru de 2005. El denomóla "Paracas", un ambiciosu viaxe musical al traviés de la cultura ya hestoria Gaélica, qu'incluyía tamién a dellos gaiteros, músicos y cantantes folk.
Vientu solar
Composición
La composición elemental del vientu solar nel sistema solar ye idéntica a la de la corona solar: un 73 % d'hidróxenu y un 25 % d'heliu, con dalgunes traces d'impureces. Les partícules atópense dafechu ionizadas, formando un plasma bien pocu mestu. Nes cercaníes de la Tierra, la velocidá del vientu solar varia ente 200 y 889km/s, siendo'l permediu d'unos 450km/s. El Sol pierde aproximao 800kg de materia per segundu en forma de vientu solar.
Fred Morrison
Enllaces esternos
[http://albertoablanedo.blogspot.com/2006/07/video-fred-morrison.html Una muestra ablucante de Fred Morrison sobro l'escenariu (videu). Blog d'Alberto Ablanedo.]
Vientu solar
Composición
Yá que el vientu solar ye plasma, estiende consigo'l campu magnéticu solar. A una distancia de 160 millones de km, la rotación solar barre al vientu solar en forma d'espiral, abasnando les sos llinies de campu magnéticu, pero más allá d'esa distancia'l vientu solar dirixir escontra l'esterior ensin mayor influencia direuta del Sol. Les esplosiones desusadamente enerxétiques de vientu solar causaes por llurdios solares y otros fenómenos atmosféricos del Sol denominar "nubes solares" y pueden someter a les sondes espaciales y los satélites a fuertes dosis de radiación. Les partícules de vientu solar que son atrapaes nel campu magnéticu terrestre amuesen enclín a arrexuntase nos petrines de Van Allen y pueden provocar les Aurores boreales y les Aurores australes cuando topeten cola atmósfera terrestre cerca de los polos xeográficos. Otros planetes que tienen campos magnéticos similares a los de la Tierra tamién tienen les sos propies aurores.
Causa y efeutu
El vientu solar forma una "burbuya" nel mediu interestelar (hidróxenu y heliu gaseosos nel espaciu intergaláctico). El puntu nel que la fuercia exercida pol vientu solar nun ye abondo importante como pa mover el mediu interestelar conozse como heliopausa y considérase que ye'l "cantu" más esterior del sistema solar. La distancia hasta la heliopausa nun ye conocida con precisión y probablemente depende de la velocidá del vientu solar y de la densidá llocal del mediu interestelar, pero sábese que ta muncho más allá de la órbita de Plutón.
Sobre la magnetosfera
thumb|Vista d'una aurora dende una danzadera espacial. thumb|Vientu solar en magnitosphere. Cuando'l vientu solar averar a un planeta que tien un bien desenvueltu campu magnéticu (como la Tierra, Xúpiter y Saturno), les partícules son esviaes pola fuercia de Lorentz. Esta rexón, conocida como la magnetosfera, evita que les partícules cargaes espulsaes pol Sol impacten direutamente l'atmósfera y la superficie del planeta. La magnetosfera tien más o menos la forma d'un hemisferiu nel llau escontra'l Sol, y por consecuencia fórmase un llargu cercu nel llau opuestu, d'unos 300 000 km de llargu. La frontera d'esta rexón ye llamada la magnetopausa, y dalgunes de les partícules son capaces d'enfusar la magnetosfera al traviés d'esta rexón por reconexión parcial de les llinies del campu magnéticu.
El campu magnéticu del vientu solar ye responsable de la forma xeneral de la magnetosfera de la Tierra, y les fluctuaciones na so velocidá, densidá, direición, y arrastre afecten en gran midida'l mediu ambiente llocal nel espaciu de la Tierra. Por casu, los niveles de radiación ionizante y l'interferencia de radiu pueden variar por factores de cientos a miles, y la forma y l'allugamientu de la magnetopausa y l'onda de choque na parte direuta al sol puede camudar delles vegaes el radiu de la Tierra, lo cual puede causar que los satélites geoestacionarios tengan una esposición al vientu solar direuta. Estos fenómenos son llamaos colectivamente meteoroloxía espacial.
Sobre l'atmósfera
El vientu solar afecta a los rayos cósmicos entrantes que interactúan cola atmósfera de los planetes. Per otra parte, los planetes con una magnetosfera débil o inesistente, tán suxetos al escosamientu de la so atmósfera pol vientu solar.
Venus, el planeta más cercanu y más similar a la Tierra nel nuesu sistema solar, tien una atmósfera 100 vegaes más trupa que la nuesa. Les sondes espaciales modernes afayaron una cola de cometa que s'estiende hasta la órbita de la Tierra.
Marte ye mayor que Mercuriu, y ta cuatro veces más lloñe del sol, y sicasí, equí piénsase que'l vientu solar esanició hasta un terciu del so atmósfera orixinal, dexando una capa igual a 1/100 de l'atmósfera de la Tierra. Créese que'l mecanismu d'esti escosamientu ye que l'atmósfera foi forzada dientro de les burbuyes del campu magnéticu, que fueron darréu arrincaes polos vientos solares.
Los petrines de Van Allen protexen la Tierra de los rayos cósmicos. Sicasí esiste una zona llamada Anomalía del Atlánticu Sur, que ye una depresión nel campu magnéticu. Nesta zona rexistra una mayor radiación que n'otros sectores. Y afecta solamente a satélites que pasen per esta zona.
Sobre les superficies planetaries
Mercuriu, el planeta más cercanu al Sol, recibe tola fuercia de los vientos solares, l'atmósfera que tien ye residual y transitoria, polo que la so superficie siempres ye impactada pola radiación.
El satélite de la Tierra, la Lluna, nun tien atmósfera nin campu magnéticu intrínsecu, y arriendes d'ello, la so superficie ye bombardeada con tola fuercia del vientu solar. Les misiones del Proyeutu Apollo y toles sos ferramientes fueron cubiertes con aluminiu esplegáu, y usáronse colectores pasivos nun intentu d'aportar a amueses de suelu llunar. Cuando la misión tornó y traxo les amueses de la superficie llunar, l'estudiu confirmó que'l regolito llunar ye ricu en nucleos de los átomos depositaos pol vientu solar. Especulóse qu'estos elementos pueden aportar a recursos útiles pal futuru de les colonies na Lluna.
Recouvrance (Territoriu de Belfort)
Recouvrance ye una comuña francesa del departamentu de Territoriu de Belfort, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Giraffa camelopardalis
La ye un mamíferu artiodáctilu, y la más alta de toles especies vivientes d'animales terrestres. Los machos puen midir ente 4,80 a 5,50 metros d'altor y pesar hasta 900 quilogramos. Les femes son xeneralmente un pocu más pequeñes y pesen menos.
Orixinaria d'África, la xirafa ta emparentada colos cérvidos y los bóvidos, pero pertenez a otra familia, les Giraffidae, na que namái ta la xirafa y el so pariente más averáu, l'okapi.
Carauterístiques físiques
Les xirafes son famoses pol so pescuezu perllargu (que-yos permite algamar les fueyes más altes y tienres de los árboles) y les sos pates delanteres llargues (que son muncho más llargues que les traseres). La estructura ósea del cuellu nun s'estrema de les d'otros mamíferos: nun tien más vértebres, pero cadún de los 7 güesos ye más llargu. Amás, tien unos cuernos pequeños que tan rodiaos pola piel de la xirafa.
El pelax ye de color mariellu, semáu de manches abondo grandes, d'aspeutu irregular y color pardo claru o escuro, siendo les manches del cuellu y piernes más pequeñes. La parte alta de les pates y el vientre ye blanca y nun tien manches.
Les xirafes viven en grupos de 20 a 30 exemplares, cásique toos mozos, pues al enveyecer gueten la soledá.
Xestación y críes
La xestación d'una xirafa dura ente 14 y 15 meses; ñaz namái una cría. La madre pare de pie y el sacu embrionariu ruémpese cuando la cría cai al suelu. Les xirafes recién ñacíes miden cerca de 1,80 metros. A les poques hores de ñacer, les críes son a correr y nun s'estremen d'una cría d'una selmana d'edá. Sicasí, les dos primeres selmanes pásenles la mayor parte'l tiempu acostaes, al abellugu de la so má. Demientres que les xirafes adultes son grandes n'escesu pa ser atacaes pola mayoría depredaores, les más moces pueen ser presa de lleones, lleopardos, hienes y perros salvaxes. Namái del 25 al 50 por cientu les xirafes lleguen a ser adultes. Éstes, tienen un permediu de vida d'ente 20 y 25 años.
Alimentación
El réxime allimenticu de la xirafa tien muncho que ver col so aspeutu físicu; xinta les fueyes de los árboles pa lo que-y val la so llingua perllarga y el so cuellu. Les que viven nel sur d'África prefieren les rames y fueyes que tienen espines, porque los sos llabios y la so llingua son insensibles.
Comité Paralímpicu de Tonga
thumb|right|Símbolu del movimientu paralímpicu. El Comité Paralímpicu Nacional de Tonga (n'inglés: Tonga National Paralympic Committee) ye'l Comité Paralímpicu Nacional que representa a Tonga. Esta organización ye la responsable de les actividaes deportives paralímpiques nel país y representa a Tonga nel Comité Paralímpicu Internacional.
Comité Paralímpicu de Chile
El Comité Paralímpicu de Chile ye la organización deportiva qu'exerz como Comité Paralímpicu Nacional en Chile, fundada'l 20 d'agostu de 2013. La so sede allúgase en Santiago, Chile, y el so actual presidente ye Ricardo Elizalde.
Historia
Tuvo como antecedentes la Federación de Deportistes Lisiaos de Chile (Fedilichi), creada en 1985, creada pa entamar la participación chilena nos Xuegos Parapanamericanos, y la Federación Paralímpica de Chile (Feparachile), fundada en 1992, que llogró la representación de Chile énte'l Comité Paralímpicu Internacional (CPI) y foi reconocida oficialmente pol Comité Olímpicu de Chile (COCh) en 1995.
En 1996 llevó la primer delegación chilena oficial a los Xuegos Paralímpicos d'Atlanta 1996; nos Xuegos Paralímpicos de Barcelona 1992 yá participaren deportistes chilenos —Víctor Valderrama en llevantamientu de peses y Gabriel Vallines en natación—, sicasí ello foi pola invitación direuta que se realizó a países llatinoamericanos que nun participaren na cita paralímpica. La federación llogró la so personalidá xurídica'l 21 d'avientu de 2000.
Problemes económicos —una delda de CLP 5 599 480— llevaron a la Feparachile a la so desafiliación del COCh n'abril de 2012. El 27 de marzu de 2013, el COCh constituyó la Comisión Ad hoc Paralímpica, integrada por Ricardo Elizalde Bravo, Alberto Vargas Peyreblanque, Rafael Rossi Serrano y Patricio Delgado Gallardo, que derivó na fundación del Comité Paralímpicu de Chile 20 d'agostu de 2013.
June Pointer
June Pointer, (nacida'l 30 de payares de 1953 n'Oakland, California y finada el 11 d'abril de 2006 en Los Angeles) foi una cantante d'Estaos Xuníos de soul y R&B. Foi componente de la banda The Pointer Sisters.
Principios
Nació n'Oakland (California) siendo la menor de seis hermanos y fía de padres pertenecientes a la ilesia baptista. En 1969 formó xunto a la so hermana Bonnie Pointer el dúu "The Pointers - A Pair". Un añu más tarde pasaron a ser un tríu cuando Anita Pointer dexó'l so trabayu como secretaria pa xunise a les sos hermanes; y formando The Pointer Sisters. Empezaron a grabar singles para Atlantic, y en 1972 añedieron a Ruth Pointer a la formación; y roblaron por Blue Thumb.
Carrera con The Pointer Sisters y en solitariu
En 1973 llanzaron el so debú homónimu; empezando a collechar ésitu col single "Yes We Can Can"; y más tarde cola tema country "Fairytale". Dempués llegaron los hits R&B "How Long (Betcha Got a Chick on the Side)" y "You Gotta Believe", primero qu'en 1977 Bonnie fixera un aparte pa empezar la so carrera en solitariu.
Les hermanes decidieron siguir como tríu. El grupu conoció asina la so dómina de mayor ésitu. Con temes como'l cover de Bruce Springsteen "Fire" (1978), "He's So Shy" (1980), "Slow Hand" (1981) o "I'm So Excited" (1982) abrieron camín pal so mayor hit; l'álbum "Brak out" y la tema "Jump (for My Love)". June Pointer foi escoyida como voz principal en dellos hits de la banda como "He's So Shy", "Jump (For My Love)", "Baby Come and Get It" y "Dare Me".
El grupu recibió una estrella nel paséu de la fama de Hollywood. June empezó una carrera en solitariu, llanzando dos discos en 1983 y 1989, consiguiendo los ésitos "Ready For Some Love" y "Tight On Time (I'll Fit O In)". Lluchando cola so adicción poles drogues, en 2005 abandonó The Pointer Sisters.
Morrió'l 11 d'abril de 2006 en Los Angeles, de resultes de cáncer nos güesos, pulmón y fégadu.
Discografía
Baby Sister (1983)
Radiogalaxa
Les radiogalaxes y los sos parientes, quásares radiu-intensos y blazars, son tipos de galaxa activa bien lluminoses en frecuencies de radiu (d'hasta 1038 W ente 10 MHz y 100 GHz). La emisión de radio ye debida a la radiación sincrotrón.
La estructura reparada na emisión de radio ye determinada pola interacción ente remexos de materia ximielgos y un mediu esternu, modificáu polos efeutos de la direición relativista. Les galaxes actives radio-intenses son interesantes non solo por sigo mesmes, sinón tamién porque pueden ser detectaes a grandes distancies, convirtiéndoles en ferramientes pervalibles pa la cosmoloxía observacional. Apocayá utilizóse los efeutos d'estos oxetos nel mediu intergaláctico, particularmente nes agrupaciones galáctiques.
Procesos d'emisión
La emisión de radiu de les radiogalaxes radio-intenses ye una emisión sincrotrón, como se dedució de la so naturaleza multifrecuencia y polarización fuerte. Esto implica que'l plasma contién, siquier, electrones con velocidaes relativistes (con factores de Lorentz de 10⁴) ~y campos magnéticos. Como'l plasma ten de ser neutro, tamién puede contener protones o positrones. Nun hai una forma de determinar el conteníu de partícules de la observación direuta de la radiación sincrotrón. Amás, nun hai forma de determinar les densidaes d'enerxía en partícules y campos magnéticos a partir de la so observación: esto ye, la mesma emisión sincrotrón puede ser la resultancia de pocos electrones y un campu fuerte, o un campu débil y munchos electrones o un estáu entemediu. Ye posible determinar una condición d'enerxía mínima que ye la densidá d'enerxía mínima qu'una zona con una emisión dada puede tener, pero mientres munchos años nun hubo una razón en particular pa creer que les enerxíes verdaderes tuvieren ayundes cerca de les enerxíes mínimes.
Un procesu similar a la radiación sincrotrón ye'l procesu Compton inversu, nel qu'electrones relativistes interactúan con fotones del ambiente y produzse una espardimientu Thomson d'ellos a altes enerxíes. La emisión Compton inversa de les fontes radio-intenses resultó ser particularmente importante en rayos X y, por cuenta de que depende namái de la densidá d'electrones (y de la densidá de fotones cuando ye conocida), una detección del espardimientu Compton inversa dexa una estimación de les densidaes d'enerxía en partícules y campos magnéticos. Utilizóse pa sostener que la mayoría de les fontes tán realmente abondo cerca de la so condición d'enerxía mínima.
La radiación sincrotrón nun ta confinada a llonxitúes d'onda de radio: si una fonte de radiu puede acelerar partícules a enerxíes bien altes, que fueron detectaes tamién pueden ser vista en infrarroxos, lluz, ultravioletes o inclusive rayos X, anque nel últimu casu, los electrones tienen de tener enerxíes cimeres a 1 TeV. De nuevu, la polarización y l'espectru continuu son utilizaos pa estremar la radiación sincrotrón d'otros procesos d'emisión. Los remexos de materia y los puntos calientes son les fontes habituales de radiación sincrotrón d'alta frecuencia. Ye difícil estremar por observación ente la radiación sincrotrón y la radiación de Compton inversa, y hai un desalcuerdu actual sobre que procesos se ven en dellos oxetos, particularmente nos rayos X.
Radioestructuras
thumb|300px|Radiogalaxa 3C 75 en llonxitú d'onda visible y radiofrecuencia. Les radiogalaxes, y en menor midida, los quásares radio-intensos, amuesen una amplia gama d'estructures nos mapes de radio. La estructura a gran escala más común son los denominaos lóbulos: son estructures dobles, aproximao elipsoidales y dacuando simétriques asitiaes en cada llau del nucleu activu. Una significante minoría de fontes de lluminosidá baxa amuesen estructures conocíes como columnes, que son más allargaes. Delles radiogalaxes amuesen unu o dos traces allargaos conocíos como remexos, unu de los más conocíu atópase na Galaxa elíptica M87 del Cúmulu de Virgo, que salen direutamente del nucleu escontra los lóbulos. Dende los años 1970 el modelu más aceptáu ye que los lóbulos o columnes tán alimentaes por fexes de partícules d'alta enerxía y el campu magnéticu qu'apaez cerca del nucleu activu. Créese que los remexos son les manifestaciones visibles de tales fexes y, de cutiu, utilízase'l términu remexu o jet tantu pa la traza visible como pal fluxu subxacente.