cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partido Galeguista (históricu)
Consolidación
Na Asamblea Estraordinaria d'ochobre de 1933 impunxéronse les tesis de Vicente Risco y el PG allegó a les eleiciones xenerales de 1933 en solitariu, los 106.000 votos que llogró nun-y sirvieron pa consiguir representación, y el nuevu gobiernu de dreches paralizó la tramitación del Estatutu d'Autonomía. miniaturadeimagen|300x300px|1933, Ourense. Llacuada galleguista homenaxe a [[Emilia Docet y a Manuel Luis Acuña. Na semeya, ente otros: Risco, Ramiro Isla, Leuter González, Cunqueiro, Otero Pedrayo, María Luz Morales, Blanco Amor, Xoán L. Ramos Colemán y Manuel Peña Rei.]] Dempués de la fuelga xeneral revolucionaria de 1934, na que'l PG nun participó, el gobiernu, suspendió Nosa Terra y desterró a Castelao y Bóveda, descabezando al PG y provocando un descensu momentaneu de la militancia, pero al tiempu favoreció la formación d'una alianza colos republicanos d'izquierdes que fixera posible l'aprobación del Estatutu.
Na III Asamblea del PG, celebrada n'Ourense'l 13 y 14 de xineru de 1934 aprueba cola oposición de Risco l'alianza estratéxica colos republicanos y socialistes, ratificada na IV Asamblea del PG, celebrada en Santiago de Compostela el 20 y 21 d'abril de 1935, cola oposición de Ramón Otero Pedrayo, lo que provoca la dixebra d'un sector de la drecha del PG, encabezada por Vicente Risco que formó la Dereita Galeguista.
Frente Popular
En xunu de 1935 el PG entamó a axustar con Esquierda Republicana, y na Asamblea Estraordinaria del 25 de xineru de 1936 celebrada en Santiago de Compostela aprobóse l'ingresu del PG nel Frente Popular p'allegar a les eleiciones xenerales de 1936 con cinco candidatos galleguistes, Castelao, Bóveda, Xerardo Álvarez Gallego, Ramón Suárez Picallo y Antón Villar Ponte.
Salieron escoyíos Castelao con 104.436 votos en Pontevedra y Suárez Picallo y Vilar Puente n'A Coruña con alredor de 150.000 votos caunu, en total los candidatos galleguistes llogren 287.000 votos.
En xunu de 1936 se cumple los compromisos espresaos pol FP y manifiéstase a favor del Estatutu pa Galicia.
Guerra Civil
Tres la sublevación del 18 de xunetu de 1936 que punxo fin a l'actividá del PG en Galicia, entamó la represión de los militantes galleguistes, dellos dirixentes cómo Johán Carballeira, Ánxel Casal, Manuel Lustres Rivas, Camilo Díaz Baliño, Víctor Casas o Alexandre Bóveda foron fusilaos, otros colaron al exiliu.
Tres la cayida de Cataluña los galleguistes pasaron a Francia y dende ellí dirixiéronse a dellos países d'América.
N'América
En 1932 fundóse la Organización Nacionalista Repubricana Gallega, filial del PG en Buenos Aires, cuntaba con 150 afiliaos empobinaos por Rodolfo Prada, en 1936 col entamu de la guerra civil camuda'l nome a Grupo Galeguista de Buenos Aires, nesi momentu tenía 103 afiliaos. En 1941 toma'l nome d'Irmandade Galega y en 1942 remanez Nosa Terra, coincidiendo cola llegada masiva d'exiliaos galleguistes a Buenos Aires, ente los que destaca Castelao.
N'ochobre de 1944 constitúyese'l Consello de Galiza baxo l'impulsu de la Irmandade Galega y Castelao.
La Irmandade Galeguista do Uruguai (Hermandá Galleguista d'Uruguái) ye'l nome de la seición del PG n'Uruguai, dirixida por Manuel Meilán.
En 1949 el PG namái cuntaba con 200 afiliaos distribuyíos en Buenos Aires y otres ciudaes arxentines, Montevidéu, Méxicu y L'Habana.
Clandestinidá
Dende'l fin de la guerra civil entamaron los contactos ente galleguistes pa tratar la conveniencia de refacer les estructures nel partíu nel interior. L'actividá del PG nel interior entamó'l 22 de xunetu de 1945 con una xunta en Coruxo, a la qu'asistieron 19 galleguistes y que decidieron formar un Comité executivu provisorioñu integráu por Manuel Gómez Román, Otero Pedrayo y Plácido Capo, pero foron Francisco Fernández del Riego y Ramón Piñeiro los que tuvieron un papel más activu. Una de les sos grandes prioridaes foi establecer contautu col restu de la oposición gallega y colos nacionalistes vascos y catalanes, y asina en 1944 el PG s'integra na Xunta Gallega d'Alianza Democrática cola CNT, PSOE, UXT y los agrarios. Tres la detención de Ramón Piñeiro en 1946 foi Fermín Penzol el que caltuvo'l contautu col restu de les fuercies de la oposición. A partir 1949 dempués de la salida de la cárcel de Piñeiro y delantre l'afandu de los militantes de base que nun víen que l'aición clandestina llograra resultaos el PG empuestu por Piñeiro apostó por una estratexa culturalista, aprovechando les escases posibilidaes qu'ufiertaba'l franquismu, n'abierta contradicción colos galleguistes del exiliu.
La fundación de Galaxia'l 25 de xunetu de 1950 supunxo la autodisolución del PG en Galicia, vencellándose los sos antiguos militantes al nuevu proyeutu editorial.
Organización
El Partido Galeguista tenía na Asamblea'l so máximu muérganu d'espresión y yera'l muérganu encargáu d'afitar la so llinia política, tamién tenía la competencia pa escoyer el Conseyu Executivu, el muérganu que tenía que llevar a la práctica les decisiones tomaes pola Asamblea, d'últimes a Secretaría Executiva yera'l muérganu de gobiernu del partíu.
Programa
El programa políticu del Partido Galeguista yera nes sos llinies xenerales continuador del formuláu pola Irmandades de la Fala nes sos diverses asamblees, Galicia como unión cultural, proclamaba l'autodeterminación política de Galicia que se traducía como aspiración mínima na constitución d'un Parllamentu y un Gobiernu gallegu dientro de la Constitución de la República. La eliminación del caciquismu, l'antimperialismu, la igualdá política de la muyer, la supresión de les diputaciones provinciales, la reconocencia de la parroquia cómo entidá política-alministrativa básica, la oficialidá de la llingua gallega y la reforma agraria yeren otros de los elementos del so programa.
Mariam V. Agababjan
Mariam V. Agababjan (del idioma armeniu Աղաբաբյան translitera : Agababian, Agababyan, Aghababian, Aghababyan) ( 1964 ) ye una botánica armenia. Trabayó y esploró estensamente la rexón d'Armenia., al traviés del "Institutu de Botánica", de l'Academia Armenia de Ciencies.
Geotrupes spiniger
Geotrupes spiniger ye una especie de coleópteru de la familia Geotrupidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa, el norte del Oriente Próximu ya introducíu n'Australia.
Arthropteris
Arthropteris ye un xéneru de felechos perteneciente a la familia Tectariaceae.
Margny-sur-Matz
Margny-sur-Matz ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
María de Luxemburgu
María de Luxemburgu (1304-26 de marzu de 1324), Reina consorte de Francia, foi la segunda esposa del rei Carlos IV de Francia. Los sos padres fueron l'emperador Enrique VII de Luxemburgu y Margarita de Brabante.
El so matrimoniu #llevar a cabu en Provins el 21 de setiembre de 1322, una vegada que'l Papa Juan XXII dictara la nulidá del primer matrimoniu del rei con, Blanca de Borgoña. Tuvo un fíu col rei que foi bautizáu como Luis, nació de forma prematura y morrió hores dempués. Carlos IV de Luxemburgu, sobrín de María foi lleváu a educase na corte francesa, onde abandonó'l so nome de bautismu Wenceslao y na so confirmación adoptó'l de Carlos n'honor al maríu de la so tida (darréu esti Carlos se conviertirá n'emperador xermánicu). María morrió a la edá de 19 años depués de sufrir de fiebre tres el so partu y foi soterrada en Montargis na ilesia de les Dominiques de Montargis.
Marolles (Oise)
Marolles ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Cortina (Rozaes)
La Cortina ye una casería de la parroquia de Rozaes nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Situación
Allúgase a 9 km de Villaviciosa (la capital del conceyu). Ta asistiáu a un altor de 240 m.
Población
Tien una población de 2 habitantes (INE 2016) de los que 1 ye muyer y 1 ye home.
Guy Stockwell
Biografía
Nacíu en Hollywood, California, los sos padres yeren l'actriz y baillarina Nina Olivette y l'actor y cantante Harry Stockwell. El so hermanu menor yera'l tamién actor Dean Stockwell.
Stockwell trabayó en munchos shows televisivos, ente ellos Simon & Simon, Knight Rider, Tales of the Gold Monkey, Magnum P.I., Murder, She Wrote, Columbo, Quantum Leap, Bonanza, Tombstone Territory, Combat! The Richard Boone Show, y Return to Peyton Place.
De les producciones cinematográfiques nes que trabayó destaquen The War Lord (1965), Blindfold (1965), Beau Geste (1966) y Tobruk (1967)
Guy Stockwell finó en Prescott, Arizona, en 2002, por causa de los entueyos d'una diabetes, enfermedá que sufrió nos sos últimos años. Los sos restos fueron encenraos, y les cenices apurríes a los sos allegaos. Habíase casáu y divorciáu en trés causes.
Diego Armando Maradona
Diego Armando Maradona foi un futbolista y direutor téunicu arxentín. Ye consideráu por munchos futbolistes y ex-futbolistes,    por periodistes y prensa polo xeneral,     por personalidaes, téunicos y rellacionaos a entes deportivos y almiradores del fútbol polo xeneral,     como «el meyor futbolista de tolos tiempos». Coles mesmes, foi catalogáu como'l meyor xugador de la historia de los mundiales, foi escoyíu como'l Meyor Xugador del Sieglu col 53,6% de los votos nuna votación oficial realizada nel sitiu web de la FIFA y llogró'l tercer allugamientu nuna encuesta efectuada polos miembros de la Comisión del Fútbol d'esa institución y el suscriptores de la FIFA Magazine.
Maradona consiguió importantes llogros deportivos tantu na Seleición Arxentina como con dalgunos de los clubes nos que xugó. Cola seleición foi campeón mundial en 1986, subcampeón en 1990 y campeón del Mundial Xuvenil en 1979, amás de llograr la Copa Artemio Franchi de 1993. Los sos llogros más importantes a nivel de clubes llograr xugando pal Nápoli, onde ganó una Copa de la UEFA y los únicos dos scudettos que tien la institución y tien el récor de ser el xugador que cinco veces foi máximu goliador de campeonatu d'Arxentina.
Dende'l 28 de marzu de 2009 y hasta el postreru partíu apostáu en Mundial de Sudáfrica, el 3 de xunetu de 2010, foi Direutor Téunicu de la Seleición Arxentina. Darréu, dirixó al club Al Wasl de Dubái ente mayu de 2011 y xunetu de 2012, ensin consiguir bonos ésitos.
Orixe y formación futbolística (1969-1976)
Maradona foi'l quintu fíu, y primer varón, del matrimoniu ente Diego Maradona y Dalma Salvadora Franco. Los sos hermanos Raúl y Hugo tamién fueron futbolistes. Nació'l 30 d'ochobre de 1960, circunstancialmente nel Policlínico Evita, de Lanús. La so familia, orixinaria d'Esquina, provincia de Corrientes, taba afincada en Villa Fiorito, partíu de Lomas de Zamora, llocalidá allugada nel primer gordón de la zona sur del conurbano bonaerense. Tien ascendencia gallega (española), croata y de pueblos orixinarios arxentinos. Dende los primeros momentos en que xugó a la pelota, inclinar a la práutica del fútbol ofensivo. Magar desenvolvió'l so xuegu nun potreru de Fiorito denomináu "Los Siete Canchitas", el so primer contautu col mundín del fútbol producir en 1969, cuando realizó la prueba pa entrar nes divisiones inferiores del club Argentinos Juniors. Los Cebollitas yera'l nome del equipu de la clase 1960, creáu por Francisco Cornejo p'apostar los Xuegos Nacionales Evita del añu 1973 y 1974, una y bones los equipos non podíen anotase sol nome de la institución. L'equipu ganó esi tornéu y el campeonatu de la 8ª división en 1974, y el plantel permaneció con Cornejo hasta que cumplieron los 14 años, edá na qu'Arxentinos podía fichalos na Asociación del Fútbol Arxentino.
Esti equipu, que llegó a consiguir un invictu de 136 partíos, apostó torneos non yá na República Arxentina, sinón en países como Perú y Uruguái. El 28 de setiembre de 1971, con namái diez años, apaeció per primer vegada nel diariu Clarín. La nota dicía que "había un pibe con porte y clase de 'crack'", anque na nota llamar "Caradona". Tamién empezó a ser conocíu polos simpatizantes d'Argentinos Juniors, yá que mientres l'entetiempu de los partíos de la Primer División entretener faciendo malabares cola pelota. Por cuenta de esta habilidá, foi convocáu a unu de los programes de televisión de mayor audiencia, Sábados Circulares.
El so empiezu na Primer División y na seleición arxentina (1976-1981)
thumb|200px|Maradona (cola cinta de capitán) cola [[seleición de fútbol sub-20 d'Arxentina en 1979.]]
El so debú na Primer División arxentina producióse'l 20 d'ochobre de 1976, a los 15 años d'edá, por un partíu del Campeonatu Metropolitanu, oportunidá en que'l so equipu Argentinos Juniors perdió ante Talleres por 1:0 de llocal. Ingresó, cola camiseta númberu 16, como reemplazante de Rubén Aníbal Giacobetti al empezar el segundu tiempu. Na primer xugada que participó realizó-y un "cañu" (regate por baxu de les piernes) a un adversariu, entusiasmando a la enchida local. En referencia a esa tarde, Maradona dixo: "esi día toqué'l cielu coles manes". Al mes siguiente, el 14 de payares, convirtió'l so primer gol nun partíu frente a San Lorenzo de Mar del Plata. Esa tarde convertiría otru tantu más, dambos al arqueru Rubén Alberto Lucangioli.
thumb|left|180px|Maradona, mientres la so etapa n'Argentinos Juniors, na tapa de la revista [[Xente (revista)|Xente.]]
A pesar de xugar dellos partíos pa la seleición mientres esi añu, en 1978 César Luis Menotti nun lo convocó pa xugar el Mundial de 1978 por cuenta de la so mocedá. Maradona atopábase concentráu xunto a otros 24 xugadores nun predio allugáu en José C. Paz, utilizáu pola Asociación del Fútbol Arxentino como llugar d'entrenamientu, cuando'l 19 de mayu de 1978 Menotti comunicólu que nun diba tener lo en cuenta pal mundial que s'apostaría na Arxentina. Tres esta decepción, se reintegró al plantel d'Arxentinos que tenía de xugar contra Chacarita Juniors. Nesi partíu convirtió dos goles y dio dos asistencies, que sirvieron pal trunfu por 5:0 del equipu de La Paternal. En 1977 designó oficialmente como'l so representante a Jorge Czysterpiller, quien lo representara hasta'l momentu pero ensin que los xuniera nenguna rellación contractual.
Xugando cola camiseta d'Argentinos Juniors, consagróse'l máximu goliador de los torneos Metropolitanu 1978, Metropolitanu y Nacional 1979, Metropolitanu y Nacional 1980. Esto dio-y un récor nel fútbol arxentino, ye l'únicu xugador que consiguió consagrase goliador del tornéu en cinco oportunidad. Amás Arxentinos consiguió'l primera subcampeonatu de la so historia nel Metropolitanu de 1980, el ganador foi River Plate.
El 26 d'agostu de 1979 foi'l debú del escoyíu nel Mundial Xuvenil, frente a Indonesia, que terminó con un trunfu pa los arxentinos por 5:0. Siguiéron-y dos trunfos que-yos dexaron ganar el grupu: 1:0, el 28 d'agostu, frente a Yugoslavia y 4:1 frente a la seleición polaca el día 30. La seleición albiceleste clasificar a la final en ganándo-y nos cuartos de final a Arxelia por 5:0, partíu nel que nun xugó Maradona, y a Uruguái por 2:0 nes semifinales. La final apostóse'l 7 de setiembre en Tokiu frente a la Xunión Soviética, rematando con un trunfu arxentín por 3:1. Maradona convirtiera unu de los goles y foi escoyíu'l meyor xugador del tornéu.
Boca Juniors y el so primera Mundial (1981-1982)
Anque Maradona yá recibiera enantes ufiertes pa xugar n'otros clubes, recién en 1981 atopábase decidíu a abandonar Argentinos Juniors. La ufierta más importante realizar River Plate, quien amás-y ufiertaba ganar el mesmu dineru que'l xugador meyor pagu del club, Ubaldo Fillol. Sicasí Maradona quería ser tresferíu a Boca Juniors, un club que pasaba por una mala situación económica y nun s'atopaba en condiciones de mercar el so pase. Finalmente foi vencíu a préstamu per un añu y mediu a Boca, club que s'acutar la opción de compra.
El contratu roblóse'l 20 de febreru y debutó dos díes depués, nuevamente frente a Talleres. A diferencia del so debú con Arxentinos, esta vegada esquitóse y, con dos goles sos, Boca superó al so rival por 4:1. Maradona xugó esi partíu infiltrado, yá que mientres l'últimu entrenamientu con Arxentinos sufriera una molestia muscular na so pierna derecha. Sicasí siguió xugando hasta que'l 8 de marzu detectóse-y un pequeñu esgarriu, que lo alloñar de los estadios hasta'l 29 d'esi mes. Díes dempués de la so recuperación, el 10 d'abril, xugó'l so primera superclásico frente a River, en La Bombonera. El partíu apostóse una nueche lluviosa y terminó col trunfu de Boca por 3:0, con dos goles de Miguel Brindisi y unu de gran calidá de Maradona, nel que dexó pol pisu a Fillol y Tarantini con socesivos amagues y gambetas.
Nos sos primeros meses en Boca, Maradona sufrió dellos inconvenientes. Nun principiu la rellación con Silvio Marzolini, al igual que con munchos de los entrenadores que lu dirixeron, nun yera del tou bona yá que nun-y brindaba les mesmes prerrogativas que tenía n'Arxentinos, y tenía ciertes esixencies, tocantes a concentraciones y entrenamientos, que Maradona nun soportaba. Amás, l'equipu sufría presiones de La 12, la barra brava de Boca. Nuna ocasión, n'empatando cuatro partíos en forma consecutiva, el xefe de la barra José Barritta, moteyáu El Güelu, ingresó armáu xunto a dellos integrantes de la enchida pa esixi-yos meyores resultaos.
A pesar d'estes presiones, l'equipu llogró faer una bona campaña. El 9 d'agostu, una fecha antes del final del Metropolitanu de 1981, Boca tenía la posibilidá de consagrase campeón si consiguía un empate frente a Rosario Central, en Rosario. Sicasí, el partíu, nel que Maradona erró un penal, terminó con un trunfu de los rosarinos por 1:0. La revancha sería una selmana dempués frente a Racing Club de llocal, alcuentru que terminó 1:1 y brindó-y el so únicu títulu consiguíu nel fútbol arxentino.
El Campeonatu Nacional de 1981 foi un fracasu, una y bones l'equipu cayó nos cuartos de final frente a Vélez Sarsfield. Esta mala actuación deber a la gran cantidá de partíos amistosos qu'apostaba Boca p'ameyorar la so situación económica, que terminaron escosando a los xugadores. En xineru de 1982 apostóse'l Tornéu de Branu, onde Maradona xugaría los sos últimos alcuentros en Boca yá que depués tuvo de concentrase cola seleición pal Mundial d'España. El postreru partíu foi'l 6 de febreru frente a River, el que remató con una derrota. Alloñar de Boca Juniors xugando 40 partíos y convirtiendo 28 goles.
thumb|left|200px|Camiseta de Maradona del partíu ante [[seleición de fútbol d'Italia|Italia na Copa Mundial de Fútbol de 1982.]]
L'escoyíu arxentín debutó'l 13 de xunu frente a Bélxica, en Barcelona. El primer partíu terminó con una derrota por 1:0 nel estadiu Camp Nou, en Barcelona. El segundu partíu foi un trunfu por 4:1 frente a Hungría, onde convirtió los sos dos primeros goles mundialistas. El trunfu por 2:0 frente a El Salvador, pol postreru partíu del Grupu C, significó la clasificación de la seleición arxentina a la segunda ronda.
La segunda ronda atopábase constituyida, nesi entós, por una fase de cuatro grupos que'l so ganador clasificaba a les semifinales. El Grupu 3 taba integráu pola Arxentina, Italia, quien s'axudicó'l tornéu, y Brasil. El primer partíu apostóse'l 29 de xunu, y foi una derrota por 2:1 frente a Italia. El segundu y postreru partíu foi otra derrota por 3:1 frente a Brasil, alcuentru nel que Maradona foi espulsáu en pegándo-y una violenta patada a Batista. D'esta forma Arxentina foi esaniciada del mundial, defraudando les mires qu'esistíen nel país.
Los sos primeros pasos nel fútbol europeo (1982-1986)
Tres la so participación na Copa Mundial de Fútbol, na que la Seleición arxentina agospiar en Barcelona, oficializóse la venta al Futbol Club Barcelona. El club pagó 1.200 millones de pesetes pol so pase, aproximao'l 66% del dineru foi p'Arxentinos y el restu pa Boca Juniors, una cifra importante pa la dómina.
El primer partíu oficial de Maradona col Barcelona foi'l 4 de setiembre de 1982, onde, magar que convirtió un tanto, el so equipu cayó con Valencia por 2:1. N'avientu de 1982, apostando 13 partíos de la Lliga y marcáu 6 goles, detectóse-y una hepatitis, polo que tuvo d'abandonar los campos por trés meses. Perdióse 14 partíos de Lliga y les eliminatories de la Recopa d'Europa, na que'l Barcelona, amenorgáu pola so ausencia, quedó esaniciáu. L'entrenador alemán Udo Lattek, col que Maradona tuviera diversos discutinios, foi destituyíu, y la directiva contrató como nuevu entrenador al arxentín César Luis Menotti.
Maradona remaneció'l 12 de marzu de 1983, nun partíu contra'l Betis, pero'l Barcelona nun pudo yá aspirar a la Lliga y namái consiguió la cuarta posición quedando a seis puntos del campeón, el Athletic Club. Maradona apostó 20 partíos de lliga y anotó un total de 11 goles. Sicasí, el Barça tuvo un escelente rendimientu nes copes doméstiques, una y bones el 4 de xunu de 1983 ganó la Copa del Rei en Zaragoza frente al Real Madrid por 2:1 con goles de Víctor y Marcos. El 26 d'esi mesmu mes ganó la Copa de la Lliga, tamién frente al Real Madrid, siendo Diego Maradona l'autor d'un gol en cada unu de los dos partíos de la final. El gol anotáu nel Estadiu Santiago Bernabéu, y que supunxo la victoria barcelonista, provocó la ovación del públicu madridista, que reconoció la guapura del gol magar ser marcáu pol conxuntu rival. A pesar de la baxa de 4 meses por causa de la hepatitis, la temporada 1982/83 cerróse bien, con dos títulos, y Maradona consideráu una de les grandes estrelles del fútbol español. thumb|200px|Camiseta de Maradona n'exhibición nel [[Muséu del Futbol Club Barcelona.]] La temporada 1983/84 empezó bien mal pa Maradona. El 24 de setiembre de 1983 enfrentar nel Camp Nou el FC Barcelona y el Athletic Club, nel partíu correspondiente a la cuarta fecha de la Lliga. Vencieron los locales por 4:0 pero, nel minutu 59, Maradona foi retiráu en camiya mancáu y col todíu de la pierna izquierda rotu (quebra del maléolu esternu y del lligamentu) depués d'una dura entrada d'Andoni Goikoetxea.
Maradona foi operáu en Barcelona pol doctor González Adrió, y magar que les primeres evaluaciones diagnosticaron un periodu de recuperación d'hasta seis meses, remaneció namái tres meses y mediu dempués, el 8 de xineru de 1984, cuando contribuyó con dos goles a que'l FC Barcelona ganara al Sevilla FC por 3:1. A la fin, Maradona namái pudo xugar 16 partíos aquella temporada, nos que marcó un total d'once goles, polo que nun pudo contribuyir a que'l Barcelona consiguiera'l campeonatu: quedó terceru.
Sí pudo contribuyir, sicasí, a que'l FC Barcelona llegara per segundu añu consecutivu a la final de la Copa del Rei. Mientres la semifinal, Maradona foi espulsáu al ver una tarxeta colorada, lo qu'en principiu -y torgar xugar la final, sicasí, la federación española decidió retirar la sanción al arxentín. Aquella final, sicasí, supunxo'l puntu final de Maradona nel Barcelona. La mesma, apostada nel Estadiu Santiago Bernabéu de Madrid el 5 de mayu de 1984, enfrentó al Barcelona col Athletic Club, el vixente campeón de Lliga, col que los catalanes calteníen una dura rivalidá. El partíu suponía los realcuentru ente Maradona y Goikoetxea, el xugador col cual tuvo'l choque que-y provocó la mancadura. La final tuvo arrodiada d'una gran tensión, tantu nos díes anteriores del alcuentru, con encruz d'insultos, como mientres l'alcuentru. A la fin, ganó'l Athletic por 1:0, pero lo peor llegó al términu del alcuentru. Cuando l'árbitru pitó'l final del partíu, Maradona afrelló al xugador del Athletic Miguel Ángel Sola. Los xugadores de dambos equipos se trenzaron nuna batalla campal, con puñaes y pataes incluyíes, ante los güeyos de tolos espectadores y de les principales autoridaes españoles que taben nel palcu. Tres l'escándalu aniciáu dellos xugadores fueron fuertemente sancionaos: la Federación Española de Fútbol impunxo a Maradona una sanción de tres meses ensin poder xugar nes competiciones españoles.
Esa sanción que la alloñaba de los terrenes de xuegu españoles hasta avientu de 1984, foi una de les razones qu'emburriaron al presidente del FC Barcelona, José Luis Núñez, a aceptar una ufierta del Nápoles italianu pa trespasar al arxentín. Tamién pesó'l sentimientu d'inxusticia que tuvo Maradona ante la sanción, y la so hartazgo al respective de los árbitros y les autoridaes futbolístiques españoles. La sensación del xugador de que la directiva del FC Barcelona nun lo defendiera en forma abonda ante la federación española, aumentó'l distanciamientu ente Maradona y el presidente Núñez, qu'enantes lo criticó por considerar que nun curiaba lo suficiente la so vida privada, una y bones les salíes nocherniegues yeren una constante na so vida. Años dempués, Maradona reconoció na so autobiografía Yo soi'l Diego, que la so marcha al Nápoles tamién tuvo motivada por motivos económicos, yá que'l so entós representante Jorge Czysterpiller fixera una mala xestión de les sos inversiones económiques. Maradona abandonó'l FC Barcelona xugando un total de 58 partíos y marcáu 38 goles.
El periodista Jimmy Burns, na biografía de Maradona titulada La mano de Dios, reveló la solmenada vida privada que Maradona llevara en Barcelona, onde per primer vegada tomó contautu coles drogues. Na so autobiografía, Maradona confirma que la so rellación cola droga empezó nesa dómina.
Col bon desempeñu de la temporada 1984/85, los dirixentes dieron cuenta de que podíen engarrar el títulu, polo que decidieron ameyorar la plantía contratando a xugadores que tuvieren un bon desempeñu, como Claudio Garella y Bruno Giordano. Na temporada 1985/86 el Nápoles consiguió la tercer posición na lliga ganada pola Juventus, llogrando un llugar na Copa de la UEFA. Maradona nesta ocasión convirtió namái 11 goles. N'ochobre de 1985, Guillermo Cóppola convertir nel so nuevu representante, en reemplazu de Czysterpiller.
Campeón Mundial en Méxicu 1986
thumb|220px|Diego Armando Maradona cola Copa del Mundu de 1986 nes sos manes.
Afitamientu del equipu
Tres el Mundial de 1982 produciéronse dellos cambeos na seleición arxentina. El más importante foi'l cambéu de la direición téunica, yá que Carlos Salvador Bilardo reemplazara a Menotti. El segundu foi un cambéu na capitanía: ente que'l capitán representativu mientres la era Menotti foi Daniel Passarella, mientres la era Bilardo sería Maradona; esta sería una de les razones que, años dempués, empecipiaría una engarradiella ente dambos. Sicasí, dende la so espulsión na segunda ronda del mundial, el 2 de xunetu de 1982, hasta'l 10 de mayu de 1985 nun apostó nengún partíu pa la albiceleste, por cuenta de que Bilardo quería armar el so equipu con xugadores que se desempeñaben nel fútbol arxentino. El regresu, tres cuasi trés años d'ausencia, producir nun amistosu contra'l escoyíu paraguayu apostáu en Buenos Aires, en preparación pa les eliminatories de la Copa Mundial de Fútbol de 1986. L'alcuentru remató con un empate 1:1, con un gol de Maradona.
Les Cuartes
Les Cuartes ye una casería de la parroquia de Rozaes nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
Diego Armando Maradona
Afitamientu del equipu
El grupu nel qu'Arxentina tenía de consiguir la clasificación taba compuestu por Venezuela, Colombia y Perú. El debú produció'l 26 de mayu, nun duru partíu contra Venezuela en San Cristóbal. El partíu remató con una victoria por 2:3, con dos goles de Maradona y unu de Passarella. Siguiría-y una victoria contra Colombia por 1:3, el 2 de xunu en Bogotá, otra victoria por 3:0 a Venezuela'l 9 de xunu en Buenos Aires, otra victoria por 1:0 a Colombia'l 16 d'esi mes, tamién en Buenos Aires, una derrota por 1:0 frente a Perú'l 23 en Lima y un empate en dos goles contra la mesma seleición en Buenos Aires. Esti postreru partíu, xugáu'l 30 de xunu, dexó-y a la seleición arxentina clasificase a la Copa del Mundu, apostrando a Colombia y Perú al repechaje, que finalmente ganaría Paraguay.
Les males actuaciones mientres los partíos de preparación de cara al mundial nun xeneraben entusiasmu nos hinches arxentinos: un empate 1:1 frente a Méxicu el 17 de payares de 1985; una derrota por 2:0 frente a Francia el 23 de marzu de 1986; una victoria pola mínima diferencia, 1:0, frente al Grasshopper-Club Zürich el 1 d'abril; una victoria por 7:2 frente a Israel el 4 de mayu y un empate ensin goles frente al Junior de Barranquilla el 15 d'esi mes. thumb|300px|Equipu titular nel primer partíu frente a [[seleición de fútbol de Corea del Sur|Corea del Sur.]] El primer partíu nel mundial apostóse frente a Corea del Sur el 2 de xunu, nel Estadiu Olímpicu Universitariu. Foi una victoria por 3:1, con dos goles de Jorge Valdano y unu d'Oscar Ruggeri. El segundu partíu foi contra los defensores del títulu, Italia, el 5 de xunu na ciudá de Puebla. L'alcuentru remató 1:1, con un gol de Maradona nel minutu 34 del primer tiempu. El tercer y postreru partíu de la fase de grupos foi contra Bulgaria el 10 de xunu, nuevamente nel Olímpicu. La victoria por 2:0, un gol de Valdano y otru de Jorge Burruchaga, dexó-y llograr la primer posición del Grupu A y clasificase pa octavos de final. Mientres esta fase, tanto Maradona como Valdano criticaron a les autoridaes de la FIFA por programar partíos al mediudía, pos magar esti horariu yera funcional a la tresmisión televisiva, les altes temperatures podíen afectar la salú de los xugadores.
Les Cuartes
Población
Según los datos del INE en 2016 sólo tenía un habitante.
Diego Armando Maradona
Afitamientu del equipu
Nos octavos de final teníen d'enfrentase con Uruguái, nel Clásicu del Río de la Plata clásico duelu rioplatense, el 16 de xunu en Puebla. La seleición charrúa clasificárase como meyor terceru, nel Grupu E, polo que nun principiu paecía un partíu accesible a pesar de la presencia d'Enzo Francescoli. Sicasí, Arxentina ganó por 1:0, con gol de Pedro Pasculli.
Contra Inglaterra
thumb|320px|right||Maradona señalando'l segundu gol ante Inglaterra en Méxicu 1986: el [[Gol del Sieglu.]] Nos cuartos de final tuvo d'enfrentase a Inglaterra, nel partíu más recordáu de la carrera de Maradona. El partíu tenía amás connotaciones extrafutbolísticas, yá que cuatro años antes produxérase la Guerra de les Malvines, lo que tamién produció incidentes nes tribunes ente simpatizantes arxentinos ya ingleses. El partíu, xugáu'l 22 de xunu nel Estadiu Azteca de la Ciudá de Méxicu, cuntó con dos de los goles más recordaos na historia de los mundiales, conocíos popularmente como'l Gol del Sieglu y La mano de dios. La Mano de dios producir a los 51 minutos, cuando'l defensor inglés Steve Hodge refuga equivocadamente'l balón escontra'l so propiu arcu y, nuna pelota apostada ente Maradona y l'arqueru inglés Peter Shilton, el xugador arxentín llevanta'l so puñu esquierdu impactando'l balón y convirtiendo el gol. La denominación del gol deber a les declaraciones realizaes dempués del partíu, cuando al preguntar si haber convertíu cola mano respondió "yo nun lu toqué, foi la mano de Dios". Nel segundu, escoyíu nel 2002 como'l meyor gol de los mundiales (Gol del Sieglu), Maradona partió dende'l so propiu campu y refugó a seis xugadores ingleses (Glenn Hoddle, Peter Reid, Kenny Sansom, Terry Butcher, Terry Fenwick y al arqueru Shilton) antes de rematar y convertir el tantu. El trunfu por 2:1, el descuentu foi marcáu por Gary Lineker, dexó-y a l'Arxentina algamar les semifinales.
Campeón
La semifinal foi'l 25 de xunu frente a Bélxica, tamién nel Azteca. Los belgues algamaren esa instancia en clasificando como meyor terceru en Grupu B, vencer a la Xunión Soviética n'octavos de final y a España por penales en cuartos. El partíu resultó menos complicáu de lo esperao: un trunfu por 2:0 con dos goles de Maradona. thumb|290px|right|Maradona dando la vuelta olímpica nel Estadiu Azteca cola Copa del Mundu nes sos manes. La final, xugada nuevamente nel Azteca, foi contra Alemaña Federal el 29 de xunu. L'alcuentru empezó bien pa los arxentinos, José Luis Brown convirtió'l primer gol a los 23 minutos y Valdano amplió la ventaya a los 55. Sicasí, dos goles de cabeza, unu de Rummenigge a los 74 y otru de Völler a diez minutos del final, empataron el partíu. Tres minutos dempués del gol de Völler, Maradona asitia una asistencia a Burruchaga, quien convierte'l tercer y últimu gol del partíu. Con esta victoria por 3:2 Arxentina consiguía la so segunda Copa del Mundu, y Maradona, como capitán, foi l'encargáu de llevantar la copa. Tres el so regresu a Buenos Aires, axuntar col Presidente de la República Raúl Alfonsín, y salieron al balcón de la Casa Rosada a saludar a la xente qu'apinara la Plaza de Mayu.
Estadística
Diego Maradona consagrar nel Mundial de Méxicu convirtiendo cinco goles y dando cinco asistencies nos siete partíos qu'apostó.
La consagración en Nápoles (1986-1990)
thumb|Maradona, xunto a [[Michel Platini, depués de rematar un partíu ante la Juventus de Turín en 1987.]]
Al tornar del Mundial en Méxicu, Maradona empecipió una escelente temporada col Nápoles. Tres l'históricu tercer puestu consiguíu la temporada anterior, l'equipu motivárase pa superase. Nesa temporada consiguieron el primer scudetto de la institución, y amás ganaron la Copa d'Italia. Maradona convirtiera diez goles na Lliga y siete na Copa, que'l Nápoles consiguiera en ganando los trelce partíos apostaos.
Na cuarta temporada, 1987/88, sumar al plantel Careca, formando la fórmula MaGiCa (Maradona, Giordano y Careca). Nos primeres 19 partíos l'equipu consiguiera'l 87% de los puntos, sicasí a pocu del final el desempeñu del equipu empezó a aparrar y una derrota decisiva contra'l Milan nel San Paolo, pola fecha 29, foi determinante por que esi equipu consiguiera la lliga. El Nápoles allugar nel segundu allugamientu, a tres puntos del punteru, y Maradona consagróse como goliador con 15 tantos. Munchos acusaron al equipu de vender el tornéu, por cuenta de les presiones de quien remanaben los apuestes clandestinos. Dellos xugadores, y n'especial Maradona, fueron rellacionaos cola camorra, daqué que nunca foi probáu.
La temporada 1988/89 foi bien esitosa pal Nápoles. Nuevamente consiguieron el segundu puestu na lliga, a once puntos del campeón, l'Inter de Milán. Sicasí, el llogru más importante llegaría nel planu internacional, al consiguir el primer títulu internacional del club: la Copa UEFA. La final foi apostada contra'l VfB Stuttgart, nel que xugaba Jürgen Klinsmann, los díes 3 y 17 de mayu de 1989. El primer partíu ganar el Nápoles, nel San Paolo, por 2:1, ente que'l segundu remató con un empate en tres goles. L'allegría tamién se treslladaría al planu familiar, en mayu d'esi añu nació la so segunda fía: Giannina.
La temporada 1989/90 tamién foi memorable na historia del club: el Nápoles consiguiría los so segundu scudetto. A dos feches del final, tantu'l Nápoles como'l Milan atópase na primer posición con 47 puntos. Nesa fecha, la 33ᵘ, el Nápoles venció 4:2 al Bologna, ente que'l Milan foi ganáu por 2:1 pol Verona. Na última fecha, anque namái teníen d'empatar pa quedase col títulu, los azzurri vencieron por 1:0 a la Lazio, consiguiendo'l scudetto. Maradona foi'l tercer goliador del tornéu con 16 goles, detrás de Marco van Basten con 19 y Roberto Baggio con 17. N'avientu de 1990 consiguieron, amás, la Supercopa d'Italia en venciendo 5:1 a la Juventus.
Subcampeonatu nel Mundial de 1990 y suspensión (1990-1992)
Tres el Mundial de Méxicu, la seleición arxentina nun pudiera caltener la supremacía futbolística. Na Copa América de 1987 llograra'l cuartu puestu, ente que na de 1989 quedó en tercer llugar. A pesar d'esto, la seleición aportara al centru d'entrenamientu qu'utilizaría como base na Copa Mundial de Fútbol de 1990 n'Italia, allugáu nes contornes de Roma, col enfotu de repitir l'actuación anterior.
El debú foi contra Camerún, el 8 de xunu nel estadiu Giuseppe Meazza de Milán. A pesar de lo esperao, Arxentina cayó por 1:0. La recuperación foi'l 13 de xunu, contra la Xunión Soviética en Nápoles. Gracies a la presencia de Maradona, quien yera afaláu constantemente polos napolitanos, la seleición arxentina foi llocal nel San Paolo y pudo consiguir una victoria por 2:0. El tercer partíu del grupu, contra Rumanía el 18 de xunu, apostóse tamién en Nápoles. El partíu remató con un empate nun gol, dexándo-y a Arxentina clasificar como meyor terceru. Nel partíu Maradona sufrió un golpe nel so todíu esquierdu qu'enzancó'l so xuegu mientres el tornéu, yá que tuvo que ser infiltrado en tolos alcuentros.
La clasificación de los albicelestes como meyor terceros produció l'alcuentru n'octavos de final con Brasil. L'alcuentru, xugáu'l 24 de xunu en Turín, foi apoderáu llargamente per Brasil, hasta que nel minutu ochenta Maradona garrasti a Claudio Caniggia, quien convierte'l gol. Tres la victoria, Arxentina venció a Yugoslavia por penales nos cuartos de final. Na semifinal, venció a Italia en Nápoles, tamién por penales, depués d'un empate 1 a 1. Arxentina cayó ganada por 1:0 contra Alemaña Federal na final de la copa. A pesar de nun llucise como nel Mundial anterior, Maradona foi premiáu col Balón de Bronce.
Tres el Mundial n'Italia en 1990, Maradona despidió al so representante Guillermo Cóppola y contrató a Marcos Franchi. Na parte futbolística, la temporada 1990/1991 empezaría exitosamente al ganar nel mes d'avientu la Supercopa d'Italia. Sicasí, nun remataría de la meyor manera yá que daría positivu nun control antidopaxe per primer vegada na so carrera. El 17 de marzu de 1991, pola fecha 25ᵘ, el Nápoles ganólu por 1:0 al AS Bari con gol de Gianfranco Zola. Tres el partíu Maradona foi escoyíu pal control antidopaxe, que finalmente daría positivu por cocaína. La Federación italiana impúnxo-y una sanción que la alloñaría de los estadios mientres quince meses, sanción que foi ratificada pol Comité d'Apelación.
Maradona decidió volver a l'Arxentina el 1 d'abril, ya instalóse en Buenos Aires. El 26 d'esi mesmu mes un operativu policial allanó el departamentu que Maradona tenía nel barriu de Caballín. El xugador atopar con dos amigos y fueron topaes drogues na so poder, polo que foi deteníu pola policía. Un día dempués, tres el pagu d'una fianza de 20 mil pesos, foi lliberáu. Magar nun se-y empecipió un procesu penal, la xueza Amelia Berraz de Vidal ordenólu sometese a un tratamientu de rehabilitación. La xusticia italiana condergar, en setiembre de 1991, a 14 meses de prisión en suspensu per tenencia d'estupefacientes.
Mientres cumplía la suspensión y sometíase a un tratamientu de rehabilitación impuestu pola xusticia, Maradona decidió participar en diversos partíos a beneficiu. El que tuvo mayor trescendencia foi'l realizáu p'ayudar a la familia de Juan Gilberto Funes, un destacáu xugador de fútbol arxentino fináu'l 11 de xineru d'esi añu. Sicasí, el 15 d'abril, a hores de que s'apueste esti alcuentru, la FIFA unvió un fax a Julio Grondona, presidente de la AFA, que punxo en riesgu la so presencia:
Sicasí, los xugadores decidieron que Maradona tenía que xugar esi partíu, polo que s'utilizaron árbitros que nun pertenecíen a la AFA y pagóse la póliza del seguru. D'esta forma, la AFA nun taba implicada na organización del partíu y nun podíen aplicase les sanciones.
Sevilla FC (1992-1993)
Maradona fichó pol Sevilla FC por cuenta de la insistencia del entrenador arxentín Carlos Bilardo, entós entrenador del conxuntu sevillanu. Sicasí, Maradona inda precisaba l'autorización xudicial pa salir del país, debíu al problema que tuviera l'añu anterior nel so departamentu del barriu de Caballín. Depués de ser autorizáu pola xueza de la causa, pudo axustar el so contratu ya incorporóse al Sevilla una vegada empecipiada la Lliga de la temporada. La so presentación asocedió'l 28 de setiembre nun partíu amistosu contra'l Bayern Múnich, equipu nel que xugaba'l so amigu Lothar Matthäus.
Debutó oficialmente col conxuntu sevillanu'l 4 d'ochobre de 1992, en partíu correspondiente a la quinta fecha de Lliga. Curiosamente, el rival del Sevilla foi'l Athletic Club, el mesmu club ante'l que xugara'l so postreru partíu nel fútbol español ocho años antes.
Maradona foi convocáu nuevamente pa la seleición arxentina, esta vegada p'apostar un partíu amistosu contra la seleición brasilana, nel que se celebraba'l centenariu de l'AFA. Depués foi convocáu pa xugar la Copa Artemio Franchi de 1993 contra Dinamarca, pero los dirixentes del Sevilla amenaciaron con multalo si viaxaba. Sicasí, Maradona fixo casu omiso a les alvertencies y xugó igual, lo qu'empezó a debilitar la so rellación colos dirixentes. Arxentina, con Maradona como capitán, ganó aquella Copa apostada en Mar del Plata ante'l daneses, y significó el segundu títulu oficial de Diego cola Seleición absoluta d'Arxentina.
Esi foi'l so postreru partíu, yá que dos meses dempués volvió al fútbol arxentino. Maradona xugó un total de 26 partíos de Lliga, nos que marcó cinco goles, unu col pie, dos de penalti y otros dos de falta, y dio nueve asistencies nel campeonatu lligueru. Amás en copa sumó otros dos goles, unu col pie y otru de penalti, amás d'otros cuatro asistencies. En total fueron 30 partíos, 7 goles y 13 asistencies. El Sevilla acabó la Lliga en séptima posición con 43 puntos, a 15 del campeón, el FC Barcelona.
Regresu al fútbol arxentino y el Mundial d'Estaos Xuníos (1993-1994)
En 1993 producióse la so vuelta al fútbol arxentino, esta vegada cola camiseta de Newell's Old Boys. Pero nun principiu les negociaciones taben empuestes pal so regresu a Argentinos Juniors, hasta que se produció un episodiu qu'arruinaría la negociación y determinaría la so incorporación a Newell's: foi amenaciáu por un grupu de barres braves del "bichu" qu'esixíen la entrega de 50 mil dólares. De la mesma, el San Lorenzo de Almagro tuvo a puntu de contratalo al traviés del so amigu, quién formaba parte entós daquella del club, Oscar Ruggeri. Sicasí, les diferencies col presidente Fernando Miele fixeron que la negociación cayer a últimu momentu. El 13 de setiembre de 1993 llegó'l primer entrenamientu y 40 mil persones axuntárense a velo, metanes una fiesta entamada pol entrenador Jorge Raúl Solari. El 7 d'ochobre de 1993 realizóse un partíu amistosu de celebración pol debú de Maradona cola camiseta de Newell´s, frente a Emelec d'Ecuador. El so debú oficial producióse'l 10 d'ochobre, perdiendo 3 a 1 contra Independiente de visitante. Maradona xugaría amás los partíos contra Belgrano, Gimnasia y Esgrima de La Plata, Boca Juniors y Huracán. Mientres esti postreru partíu, apostáu'l 2 d'avientu de 1993, sufre un esgarriu muscular que lu alloñaría unes selmanes del terrén de xuegu. A esti altor del campeonatu Solari dexara la conducción téunica, y la so rellación col nuevu téunicu, Jorge Castelli, nun yera bona, yá que nun-y dexaba delles llicencies qu'apautara col anterior entrenador. Ésta foi una de les razones que bastió la ida de Maradona, que'l so últimu partíu nel club foi un amistosu contra Vasco da Gama xugáu'l 26 de xineru de 1994. Xugó en Newell's Old Boys cinco partíos oficiales, ensin convertir goles.
El 2 de febreru Maradona afrelló con un rifle d'aire estruyíu a un grupu de periodistes y fotógrafos que faíen guardia na puerta de la so casaquinta allugada en Moreno y por esti fechu foi condergáu, tiempu dempués, a dos años de prisión en suspensu y a indemnizar a los periodistes afrellaos.
Dende'l so regresu al fútbol, dempués de la so primer suspensión, Maradona namái xugara dos partíos pa la seleición arxentina: contra Brasil, pol centenariu de l'AFA, y contra Dinamarca, pola Copa Artemio Franchi, qu'enfrentaba al campeón de la Copa América col campeón de la Eurocopa. Dempués d'esos partíos, el direutor téunicu, Alfio Basile, nun lo convocó nin pa la Copa América nin pa les eliminatories de la Copa Mundial de Fútbol de 1994.
Tres la derrota por 5:0 frente a Colombia el 5 de setiembre de 1993, la única posibilidá de qu'Arxentina se clasificara al Mundial yera ganando'l repechaje frente al escoyíu australianu. El 23 de setiembre de 1993 Basile pidiólu oficialmente que volviera a la seleición, lo qu'asocedería los 31 d'ochobre en Sydney pol primer partíu del repechaje. L'alcuentru remató con un empate por 1:1, siendo Abel Balbo quien convirtió'l gol arxentín. La revancha xugó'l 17 de payares en Buenos Aires, cuando l'escoyíu albiceleste llogró la clasificación en venciendo por 1:0, con gol de Gabriel Batistuta.
Participó tamién en cuatro partíos amistosos antes del Mundial. La AFA atayó una xira que tenía de realizar la seleición por Xapón porque esi país negó-y la visa pa viaxar polos sos antecedentes coles drogues. Sicasí realizáronse otros partíos, contra Ecuador, Croacia ya Israel, que yera una cábala de la seleición dende'l Mundial de 1986.