cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cardedeu
Cardedeu dende'l sieglu XIX
Tres el final de les Guerres Carlistes, Cardedeu empezó a ganar importancia como llugar de veranéu, construyéndose les primeres villes pa vacaciones en 1880. Les villes fueron construyíes por arquiteutos como Eduardo Balcells, Ramon Puig i Giralt, Josep Ros i Vila o Manel Raspall, quines dexaron un pervalible legáu arquiteutónicu qu'entá se caltién. Delles figures importantes escoyeron la población como llugar de vacaciones, como los senadores Josep Vilaseca i Moragues y Josep Daurella i Rull, los alcaldes de Barcelona, Marià Borrell y Joan Amat i Sormani, o'l diputáu de les Cortes catalanes pola Lliga Rexonalista Joan Lligé i Pagès, amás de distintos empresarios, banqueros, etc.
El 18 d'agostu de 1907 celebráronse los Xuegos Florales de Cardedeu cola llectura del discursu inaugural per parte de Josep Carner. L'escritor Santiago Rusiñol visitó la población en diverses ocasiones pa esfrutar de representaciones de teatru d'aficionaos locales nel Gran Casino del Vallès.
En 1930 y 1931 celebráronse l'I ya II concursu d'aviación na ciudá, y los años 1932 y 1933, les primeres xuntes pal baille de sardanes.
El 29 de xineru de 1939, rematando la Guerra Civil Española, entraron na población les tropes franquistes del Xeneral Franco.
En 1953 inaugurar na población el segundu Seminariu Dominicanu del territoriu español, y en 1981 empezaron les primeres emisiones de la televisión llocal Radio Televisión Cardedeu, la primera d'ámbitu llocal de tol país.
Patrimoniu
thumb|275px|Vista parcial de la plaza de Sant Joan y del conceyu de Cardedeu.
Dellos monumentos y llugares d'interés son: La Creu del Terme, la Ilesia de Cardedeu (sieglu IX), la Capiya románica de Sant Corneli, la Torre Lligé, anguaño sede del conceyu, el campusantu, que cunta con muestres d'arte modernista, el muséu-archivo Tomàs-Balvey, la Casa Balvey, la Torre Granés Espinach (1891) y el Teatru Esbarjo.
Destaca sicasí'l dolmen megalíticu de Pins Rosers que s'atopaba nel antiguu llanu de Pins Rosers o llanu Marsell, al llau del antiguu Camín Real. Agora forma parte de la decoración de los xardinos d'una empresa. El monumentu forma un círculu irregular y nel so interior atopa'l dolmen central. Ta formáu por nueve monolitos que primeramente taben verticales. Nel Costumari Català de Joan Amades puede lleese una lleenda relativa al orixe d'esti monumentu, na que se cunta que les piedres provienen d'un antiguu hostal, onde cada nueche asesinar a los veceros con una guillotina. Un mozu y la criada del llocal llograron escapar con vida y cuntar a los guardias lo qu'asocedía, tres los que l'edificiu foi derruido.
Otros datos d'interés
Nel terrén gastronómicu destaquen los borregos, un dulce autóctonu que data del sieglu XVIII. Tradicionalmente ellaborar a partir de farina, azucre, mantega, anís y matalahúga y se tostan hasta adquirir la so carauterística testura fuerte.
Nel planu deportivu destaca'l so equipu de balonmano, que militó mientres dellos años en categoríes nacionales y onde se formó Jaume Fort, capitán mientres dellos años de la seleición nacional d'esti deporte.
Vincent van Gogh
Biografía
Una figura perimportante na so vida foi'l so hermanu menor Theo, marchante d'arte en París, quien-y dio sofitu financieru de manera continua y desinteresada. La bona rellación ente ellos ta documentada nes numberoses cartes que s'intercambiaron dende agostu de 1872. De les 800 cartes que se caltienen del pintor, unes 650 fueron para Theo, les otres son correspondencia con amigos y familiares.
Van Gogh foi esencialmente autodidauta. Dende mozu tuvo enclín escontra'l dibuxu. El so primer trabayu foi nuna galería d'arte. Más tarde convirtióse en pastor protestante y en 1879, a la edá de 26 años, coló como misioneru a una rexón minera de Bélxica,ú entamó a dibuxar a la xente de la comunidá llocal. En 1885 pintó la so primer gran obra, Los comedores de pataques. Nesi momentu la so paleta componíase principalmente de tonos aveseos, buxos y terrosos. La llume y la preferencia polos colores vivos pola que ye conocíu surdió darréu, cuando se treslladó al sur de Francia, consiguiendo la so plenitú demientres la so estancia n'Arles en 1888.
La calidá de la so obra namái foi reconocida dempués de la so muerte, nuna esposición retrospectiva en 1890, considerándose anguaño unu de los grandes maestros de la historia de la pintura. Influyó grandemente nel arte del sieglu XX, especialmente ente los espresionistes alemanes y los fauvistes como Derain, Vlaminck y Kees Van Dongen.
Finó a los 37 años por una firida de bala de pistola; entá nun se sabe con seguridad si foi un suicidiu o un homicidiu involuntariu. A pesar de qu'esiste un enclín xeneral a especular que la so enfermedá mental influyera na so pintura, el críticu de arte Robert Hughes cree que les obres del artista tán executaes so un completu control;  ello ye que'l pintor enxamás trabayó nos periodos nos que taba enfermu.
Obra
Pintó unos 900 cuadros (ente ellos 27 autorretratos y 148 acuareles) y realizó más de 1600 dibuxos.
Impresionismu
La siguiente etapa, en París (1886-1887), ye la que lu pon en contautu colos impresionistes que pretendíen romper col academicismu de la dómina, col treslláu a la pintura de les impresiones de los sos sentíos por aciu la observación de la naturaleza. En París, conoció pintores como Henri de Toulouse-Lautrec y Paul Signac, afayó una nueva perceición de la llume y la color, aprendió la división de les games clares y los tonos y amosó una simplificación al empar qu'una mayor intensidá nel tratamientu de los colores. Nesta dómina empezó a copiar llámines xaponeses, siendo ún de los pintores europeos a los que más influyó esti tipu de pintura.
Posimpresionismu
Quiciabes Van Gogh representó meyor el posimpresionismu, estilu qu'asocedió aproximao nun periodu ente 1885 y 1915. Representó una vía diverxente del impresionismu, ú los pintores faen de la vida cotidiana la so tema principal. Esti términu foi utilizáu per primer vegada en 1910 por Roger Eliot Fry; surde del títulu que dio a la esposición de la Grafton Gallery en Londres: «Manet y los postimpresionistas». Foi utilizáu por artistes como Cézanne, Van Gogh y Seurat pero dacuando tamién por otros artistes de la gran década impresionista (1870-1880) como Matisse y Pierre Bonnard.
La so obra destaca pol usu de la color y una téunica frenética que contién dellos trazos del espresionismu. Van Gogh y Gauguin teníen téuniques distintes; Gauguin taba avezáu a pintar de normal nel taller de memoria y Van Gogh precisaba siempres copiar in situ, fueren paisaxes o un modelu. El so temperamentu aponderáu quixo demostralo pela vía de la color.
Los entamos del espresionismu apaecen mientres los dos últimes décades del sieglu XIX, na obra de Van Gogh, La italiana de finales de 1887, y na de Edvard Munch (autor de "El Berru") y, n'otru nivel, na del belga James Ensor (autor de "La entrada de Cristu a Bruxeles"). Un enclín a la que contribuyiría Van Gogh, dempués de la so llegada en 1888 a Arles, onde'l choque cola llume del sur, embúrria-y a la conquista de la color, con obres como "La nueche estrellada" y "Los Olivos de Saint-Rémy" (1889). Les pintures del periodu de Sant Rémy de Provenza, caracterícense polo xeneral por remolinos y espirales. Dende la dramatización de les escenes de los sos primeros trabayos, a la simplificación que caracterizó les sos últimes obres, nes que Van Gogh yá anuncia l'entamu del espresionismu. Túvose qu'esperar al agostu de 1911, cuando'l críticu d'arte Wilhelm Worringer foi'l primeru en falar del espresionismu.
Ciudá-Estáu
Una ciudá-Estáu ye un Estáu que solamente consta d'una ciudá y un exiguo territoriu circundante. Pueden ser independientes —como por casu Singapur o la Ciudá del Vaticanu—, o bien formar parte d'una nación —como Berlín—. Anque los motivos del so orixe son variaos, predominen les razones de tipu comercial, sobremanera na Edá Media, y arriendes d'ello, tamién de tipu políticu.
Ciudaes-Estáu soberanes ya independientes
Correspuenden a ciudaes que tienen plena soberanía ya independencia de cualesquier otra nación.right|thumb|150px|Los 10 barrios de Mónacu
Mónacu
Mónacu ye'l principáu más pequeñu d'Europa, según el segundu país más pequeñu del mundu, tres la Ciudá del Vaticanu. L'Estáu consiste nuna sola municipalidá ("commune''). Nun hai distinción xeográfica ente l'Estáu y la Ciudá de Mónacu. Sicasí, les responsabilidaes del Gobiernu (nivel estándar) y les de la Municipalidá (nivel municipal) son distintos. Mónacu foi gobernáu por una monarquía dende'l medioevo, que convirtióse en constitucional en 1911, col príncipe como xefe d'Estáu. La caña executiva consiste nun ministru d'Estáu (xefe de Gobiernu), quien preside un gabinete (Conseyu de Gobiernu) de 6 miembros. El ministru del Estáu ye un ciudadanu francés designáu pol príncipe, que lo escueye ente candidatos propuestos pol Gobiernu de Francia, que s'encarga de los asuntos de defensa y seguridá del principáu.
Singapur
thumb|225px|Los cinco Conseyos de Desarrollu Comuñal Singapur, oficialmente la República de Singapur (n'inglés: Republic of Singapore; en chinu: 新加坡共和国, Xīnjīapō Gònghéguó; en malayu: Republik Singapura; en tamil: சிங்கப்பூர் குடியரசு, Siṅkappūr Kuṭiyarasu) ye un país soberanu insular d'Asia, formáu por sesenta y tres islles, que la so forma de gobiernu ye la república parllamentaria. El so territoriu estremar en cinco Conseyos de Desarrollu Comuñal. El so capital ye la Ciudá de Singapur, polo que Singapur considérase una ciudá Estáu.
Ta asitiáu al sur del estáu de Johor na península de Malasia y al norte de les islles Riau d'Indonesia, dixebrada d'estes pol estrechu de Singapur. Con 707,1 km², ye'l país más pequeñu del sureste asiáticu.
Trátase del cuartu centru financieru más importante del mundu y xuega un papel preponderante nel comerciu internacional y l'economía mundial. Amás, ye'l segundu país con más densidá de población nel mundu, dempués de Mónacu.
Ciudá del Vaticanu
right|thumb|150px|Mapa de la Ciudá del Vaticanu La esencia del Estáu de la Ciudá del Vaticanu encontar na so unión cola Santa Sede, de manera que el Papa ye al empar cabeza suprema de la Ilesia católica y xefe d'Estáu del Estáu de la Ciudá del Vaticanu. D'acordies con esta doctrina, la Ciudá del Vaticanu ye l'únicu territoriu européu que explícitamente defende'l so calter de teocracia.
Formalmente la Ciudá del Vaticanu se autodefine como una monarquía absoluta que'l so monarca, el sumu pontífiz, tien plenos poderes llexislativu, executivu y xudicial. Ye tamién una teocracia electiva, na que la eleición del papa correspuende al Sacru Colexu Cardenaliciu (que los sos miembros son designaos polos anteriores pontífices), axuntáu en Cónclave, según les actuales disposiciones de la Constitución Apostólica Universi Dominici gregis, promulgada por Xuan Pablo II el 22 de febreru de 1996 y modificada por Benitu XVI en xunu de 2007. Namái'l colexu cardenaliciu de la Ilesia católica tien derechu a votu.
Ente ellos, cabo destacar la residencia braniza de los papes, el palaciu de Castel Gandolfo colos sos xardinos, que la so estensión ronda les 55 hai, y que falta unos 34 km de la Urbe; les basíliques patriarcales de San Juan de Letrán, Santa María la Mayor y San Pablo Extramuros, dellos edificios más na ciudá de Roma: la Cancillería Apostólica, el palaciu de San Calixto nel Trastévere, la Curia Xeneral de los Xesuites, el Vicariato y el palaciu de Propaganda Fide, ente otros, según el Centru Televisivu de Santa María de Galería.
Ciudaes-Estáu miembros d'una federación
thumb|right|200px|[[Berlín constitúyese como una ciudá Estáu d'Alemaña, tando arrodiada territorialmente pol estáu federáu de Brandeburgu.]]
Correspuenden a ciudaes que, magar son parte d'una nación y nun tener soberanía propia, tienen la so propia constitución política coles sos propies lleis y autoridaes executives, llexislatives y xudiciales. Tienen amplies competencies y llibertaes respeuto del Gobiernu al que se federaron.
Ciudaes autónomes
thumb|right|200px|[[Ḥong Kong, dende 1997 ye una ciudá con estatutu d'autonomía de la República Popular de China.]]
Son ciudaes que, magar nun tienen la calidá d'Estáu, tienen ciertes llibertaes p'autogobiernu, y en dellos casos, de llexislatura. Tienen menos competencies al respeutive de les ciudaes estáu miembros d'una federación. Por casu, en cuenta de tener una constitución política, tienen un estatutu d'autonomía. En dellos casos estraordinarios correspuenden a un distritu federal que se-y dio dichu estatutu, pero polo xeneral tán integraes a un Estáu unitariu descentralizáu.
Ciudaes-Estáu de Mesopotamia
Dientro del enfoque tradicional, carauterizar a la sociedá dinástica temprana de Mesopotamia como altamente centralizada, que les sos instituciones centrales controlaron virtualmente cada unu de los aspeutos de la vida social, económica y política de les ciudaes-Estaos respeutives. Tantu de los estudios filolóxicos de los rexistros escritos afiguraos en miles de tabillas de magres, según en monumentos, como del fechu de que los arqueólogos centrárense na escavación de los complexos monumentales nos sitios urbanos principales, resultó una imaxe d'una sociedá cohesionada per mediu d'un orde teocráticu cuasi omnipotente. Amás, concibiérase al mancomún de los documentos cuneiformes de les instituciones centrales como representativu de too l'ámbitu de les actividaes realizaes poles mesmes.
Ciudaes-Estáu de l'Antigua Grecia
thumb|upright=2|225px|Mapa de la Lliga de Delos en 431 e.C., al entamu de la Guerra del Peloponeso. Mientres la Dómina Escura (1100 e.C.–800 e.C.), destruyida la civilización micénica, los griegos entamar en pequeñes comunidaes agropecuaries o aldegues con independencia política unes d'otres, una vegada lliberaes del control al que taben sometíes per parte de les castes militares gobernantes y el palaciu-fortaleza micénicos. Eses aldees asitiaes en redol a nucleos fortificaos con fin defensivu, andando'l tiempu van convertir nel precedente direutu de les ciudaes-Estaos o polis.
N'efeutu, a partir de la Dómina Arcaica (800 e.C.─500 e.C.) en cuasi tola Antigua Grecia, aquelles aldegues más próximes, por casu, les qu'ocupaben un mesmu valle o que calteníen rellaciones comerciales o relixoses más fluyíes, acabaron arrexuntándose nuna unidá política: la ciudá Estáu o polis. El fenómenu pol que s'axunten nuna sola y única ciudá pequeñes aldegues y comunidaes agraries antes desligadas ente sigo ye conocíu como sinecismo. Collaboró nesti procesu lo accidentao del terrén qu'habitaben, cuayáu de valles nel interior y de unes recortaes costes, atestaes de cabos, golfos ya islles na mariña. Dende la Dómina Arcaica, les polis que configuraron la Hélade evolucionaron unes escontra réximes democráticos, otres escontra réximes aristocráticos, o escontra sistemes más militaristes.
Remanecieron dos polis que fueron puntu de referencia y almiración: Atenes, qu'empecipia un camín escontra un sistema democráticu, y Esparta, al sureste del Peloponeso, que va imponiendo adulces un réxime militarista. Son dos modelos d'organización social con valores bien estremaos.
Cada ciudá Estáu yera soberana no xurídico y cuntaba colos sos propios recursos económicos. En términos xenerales, estos pequeños Estaos siguieron una evolución política que los llevó dende la monarquía a la república democrática, pasando pola república aristocrática, plutocrática o oligárquica, la dictadura llegal, la tiranía. El casu más claru ye la evolución d'Atenes, evolución que sirvió como modelu políticu de referencia pa les sociedaes occidentales, que tendieron a reproducir l'esquema evolutivu griegu.
Ciudaes-Estáu de la civilización maya
Los mayes, espardíos pel norte de Centroamérica y la Península de Yucatán, tuvieron un sistema de ciudaes Estáu similar al de los griegos, siendo de les más importantes Chichén-Itzá, Uxmal, Palenque y Calakmul en Méxicu, Copán n'Hondures, según Tikal y El Mirador en Guatemala.
thumb|upright=2|200px|División de les ciudaes Estáu mayes nel sieglu XVI, según Ralph Roys. Dempués de la destrucción de Mayapán (1451), la península de Yucatán estazar en 16 o 17 provincies independientes llamaes kuchkabal. Cada kuchkabal tenía la so capital, onde moraba'l halach uinik (home verdaderu), quien tenía autoridá militar, xudicial y política. Cada kuchkabal estremar en batabilo ‘ob (batabil, en singular) que taben rexíes por funcionarios d'altu rangu, llamaos batabo ‘ob (batab, en singular). Los batab rindíen-y fidelidá al halach uinik y dacuando yeren los sos familiares. De la mesma, el batabil taba estremáu en delles kuchkteel o unidaes residenciales. Esta unidá organizativa moraba nun pueblu y taba estremáu en families estenses. Los sos líderes axuntar nun conseyu pa solucionar los asuntos de gobiernu y, según paez, el batab tamién formaba parte d'esi conseyu. Los conseyos de cada batabil taben integraos polos representantes de los intereses de les families: ah k' ulo ‘ub (ah k' ul, en singular) y los representantes nomaos pol batab: ah kuch cabu ‘ob (ah kuch kob, en singular). Los kuchtabal de Hocabá-Homún y Calotmul nun teníen batabes, sinón que'l segundu nivel de gobiernu yera exercíu polos holpop, funcionarios nomaos peles cabeces familiares de les kuchteelo ‘ob.
El halach uinik yera'l dirixente máximu de cada kuchkabal. Siguía-y en categoría'l ahaw kan may o ah k'in may. Los sacerdotes regulares llamábense: ah k'in, los sacrificadores: ah nakom, los que profetizaben: chilan, otros sacerdotes de menor grau: chako'ob y nel Yucatán modernu son los hmen. Los líderes o capitanes guerreros llamábense nakom, anque'l batab tamién tenía altu rangu militar.
Nes tierres altes de Guatemala, el gobiernu quiché taba al cargu de los ah pop y el gobiernu de los cakchiquel ye al cargu de cuatro funcionarios llamaos ago, anque dos d'ellos exercíen el poder verdadero: el ahpotsots'il y el ahpoxahil.
Ciudaes-Estáu medievales
250px|thumb|Principales rutes de la Lliga Hanseática.
Nel este la influencia bizantina sobre les goroda o ciudad - mercado de los comerciantes suecos empezó yá nel sieglu X. Esta influencia resultó importante pal desenvolvimientu de la cultura rusa y l'afitamientu de les sos entidaes polítiques, cuantimás dempués del espardimientu del cristianismu ortodoxu.
Munches d'estes ciudaes llegaron a controlar territorios estensos, formando verdaderos reinos o Estaos alredor del centru urbanu orixinal (por casu, el Gran Ducáu de Moscú).
=== Ciudaes-Estáu na Edá Moderna Tomar de Constantinopla polos turcos (1453) marca'l fin de la Edá Media y el desenvolvimientu de la navegación y del comerciu, primero n'Europa y Asia y yá nel sieglu XVI, n'América. Les ciudaes Estáu europees crecieron n'importancia económica, con delles esceiciones, como ye'l casu de Venecia, ciudá que'l so comerciu colos países asiáticos (les Moluques, que yeren les islles de les especies; India, China, Xapón) viose fuertemente afeutáu pola barrera que representaba'l Imperiu Turcu nel Oriente Mediu.
Pela so parte, los turcos desenvolvieron una zona d'influencia cultural y económica sobre un territoriu bien estensu a partir de la so capital, l'antigua Constantinopla (güei Istambul), sobre l'estrechu del Bósforu ente los continentes européu y asiáticu.
Les ciudaes americanes
Un casu especial de ciudaes qu'apaecieron na Edá Moderna constituyir les nueves ciudaes americanes, tantu les que fundaron los españoles primeru, como les fundaes per otros países europeos dempués (Portugal, Francia, Inglaterra, Holanda).
Los españoles fundaron n'América más de 40.000 poblaciones, anque ye necesariu señalar que dalgunes d'elles sumieron o fueron "refundadas", camudaes de llugar y hasta rebautizadas con nomes diversos.
La fundación de les ciudaes hispániques siguía de manera estricta les Lleis d'Indies promulgaes polos Reis Católicos, la Ordenanza de Carlos I y les Ordenances de Felipe II, qu'establecíen toes elles cómo tenía de ser el planu urbanu: Y cuando faigan la planta del llugar, pártanlo poles sos places, cais y cortiles a cordel y regla, empezando dende la plaza mayor, y sacando dende ella cais a les puertes y caminos principales, y dexando tantu compás abiertu qu'anque la población vaya en gran crecedera, puédase siempres prosiguir y dilatar na mesma forma (Ordenanza de Carlos I, 1523). Dicha llexislación establecía cómo tenía de ser la planta urbana (ortogonal o en damero); l'anchor de les cais; les dimensiones de les mazanes o cortes, cuadraos de 100 vares de llau (83 m aproximao) pa formar la cuadrícula urbana, y tamién l'allugamientu de la Plaza Mayor (nel centru urbanu), onde teníen d'asitiase la ilesia y la casa de gobiernu municipal.
La fundación de les ciudaes hispániques n'América dio llugar a la formación de verdaderos Estaos coloniales o provincies que, anque constituyíen el centru de la producción económica d'una zona más o menos estensa, nun podíen comerciar ente sigo (la esportación de cacáu venezolanu a Méxicu nel sieglu XVIII constituyó una esceición).
Les distintes provincies hispanoamericanes surdíen en redol a la fundación esitosa d'una ciudá que sirvía pa entamar al so territoriu dende'l puntu de vista políticu y económicu. Sicasí, ye xusto reconocer que, anque les ciudaes hispanoamericanes teníen ciertes funciones similares a les que teníen les ciudaes Estáu, presentaben dellos calteres distintos, polo que nun pueden ser consideraes, en sentíu estrictu, dientro de dicha categoría.
El tresformamientu de les ciudaes Estáu
Munches ciudaes-estáu tresformar pa modernizar y asina garantizar el so funcionamientu, de cutiu integrándose dientro de países que'l so territoriu ye enforma mayor, lo cual obedez a les necesidaes xeneraes por amenorgar del so territoriu. Este ye'l casu de Mónacu en Francia y de Ḥong Kong o Macáu, dambes soberaníes fueron apurríes a la República Popular China. Nel primer casu, anque'l Principáu de Mónacu ye independiente, depende económicamente y tocantes a munchos servicios de Francia. Nel segundu casu, Macáu yera una colonia portuguesa y Hong Kong británica, que la so importancia relativa deber a la función de puertu comercial pa la esportación de productos chinos, de manera que estes ciudaes yeren a cencielles una especie de "intermediarios" comerciales ente China y los demás países.
Esta gran función caltúvose, ya inclusive amontáu, na actualidá, cuando diches ex colonies pasaron a ser territoriu de la República Popular China. Nel casu de Hong Kong, onde los sos habitantes saben inglés, el provechu pa China ye por partida doble: pueden caltener un control más efectivu del so comerciu y utilicen a los chinos de fala inglesa pa entamar el so comerciu internacional o importante.
Susan Eloise Hinton
Susan Eloise Hinton ye una escritora d'Estaos Xuníos de lliteratura xuvenil y infantil.
Estudió nel institutu Will Rogers, en Tulsa. Escribió profusamente na so adolescencia ante la incapacidá d'atopar llibros que realmente-y gustaren nes biblioteques de la so ciudá natal. Con dieciocho años d'edá publicó en 1966 la so primer novela, The Outsiders (Rebalbos, traducción de Miguel Martínez Lage), que llogró un gran ésitu de crítica y públicu y foi traducida rápido a dellos idiomes, vendiendo en total más de nueve millones d'exemplares nun solu mes. En 1975 publicó la so segunda obra narrativa, Rumble Fish (La llei de la cai, traducción de Javier Lacruz), que llogró tanto ésitu como la primera. Dambes noveles fueron afeches al cine pol direutor Francis Coppola en 1983 colos sos títulos orixinales.
Una vegada publicáu, The Outsiders dio-y muncha publicidá y fama, y tamién muncha presión. Esti tipu de presión y publicidá dio llugar a un bloquéu na so escritura de trés años de duración. El so noviu, al ver que se careciera de tar ablayada tol tiempu, finalmente rompió esti bloquéu. Faía-y escribir dos páxina al día si quería dir a cualesquier parte. Esto eventualmente condució a ''That Was Then... This Is Now,'' 1971 (Esto yá ye otra hestoria, traducción de Javier Lacruz)
Bien llueu abandonó la so carrera pa casase. Viaxó por España col so home y tornaron a EE.XX. cuando ésti llogró plaza de profesor en California.
Susan Hinton publicó más noveles xuveniles con similar temática y ambiente. Ente elles, destaquen That Was Then... This Is Now, afecha al cine por Emilio Estévez y Christopher Cain; Tex, 1979 (Tex); y Taming the Star Runner, 1988 (Domando al campeón). Les sos obres posteriores tán enmarcaes dientro de la fantasía xuvenil y adulto, destacando Hawkes Harbor (2004).
Parllamentu d'Italia
El Parllamentu de la República Italiana (n'italianu: Parllamentu della Repubblica Italiana) ye l'órganu constitucional titular del poder llexislativu. Tien una estructura bicameral, tando formáu pola Cámara de los Diputaos y el Senáu de la República.
La cámara de los diputaos ta formada por 630 miembros, ente qu'hai 315 senadores más los senadores vitalicios. Los dos cámares axúntense conxuntamente pa determinaos casos designaos pola Constitución. El casu más importante ye la eleición del Presidente d'Italia, votación na que tamién s'axunten con representantes rexonales. Otros casos son pa escoyer cinco miembros del Tribunal Constitucional Italianu y p'escoyer un terciu del Conseyu Cimeru de la Maxistratura.
Nos casos previstos na Constitución, el Parllamentu va axuntar en sesión conxunta. Cómo sollerta'l párrafu 55, 2 de la Carta fundamental consagra la hipótesis d'esti artículu nun ye refecha, puede sufrir cambeos o l'aplicación por analoxía.
Autodiquia
El fechu de que la remuneración de los emplegaos de los órganos constitucionales italianes nun tán harmonizaos (cola creciente estandarización de los demás emplegaos de l'alministración pública italiana) foi acusáu a la esistencia, pa cada unu d'ellos, l'institutu de l'autodichia.
L'argumentu foi cuestionáu pola defensa de los solicitantes italianos que ganaron la causa Savino y otros contra Italia ante'l Tribunal Européu de Derechos Humanos. ("¿Cuál ye la rellación ente la ganancia y ... la garantía de los derechos fundamentales? Si usté gana enforma (...) ye posible que .... ... esto socava los derechos fundamentales como'l de la xusticia? Estos son derechos que ... nun tienen preciu ... les garantíes xurídiques, la proteición d'un tercer xuez ": de l'audiencia n'Estrasburgo 02 d'avientu 2008, trescripción de la URL de tresmisión ).
Esto añedió nuevos siguidores de l'abolición de la autodiquia, orixinalmente solicitada polos partidarios del imperiu de la llei pa tolos ciudadanos italianos: pidiendo "una nueva alministración de les Cámares" quexar de qu'hasta agora'l so "Presidencia perdió una importante oportunidá pa demostrar lo que más faltaba nos últimos años: la capacidá de xestión",
Cristina Scabbia
Cristina Adriana Chiara Scabbia ye una cantante italiana conocida por ser una de los dos vocalistas del grupu de metal Lacuna Coil. Tamién ye columnista de la revista musical Revolver, xunto al músicu Vinnie Paul.
Figura nel puestu 94 dientro del llistáu Los 100 ameyores vocalistas del Metal de tolos tiempos de la revista Hit Parader. Amás, ye conocida pola versión de À Tout le monde de la famosa banda de thrash metal Megadeth.
Biografía
Lacuna Coil empecipiar en Milán en 1994, cuando'l guitarrista y compositor Marco Coti Zelati y el so amigu, Andrea Ferro, formen la banda Sleep of Right. Coti tocaba la guitarra, Ferro el baxu y Raffaele Zagaria xúnese como guitarrista y Michelangelo como batería. Cuando Coti empieza a tocar el baxu Andrea Ferro concentrar nel so rol de vocalista.
Xunióse-yos Claudio Leo, como segunda guitarra, y Leonardo Forti como batería; depués de la partida de Michelangelo. Nesi momentu incorpórase Cristina Scabbia, pero namái como una cantante de sofitu, pero cuando ven lo bien que complementa cola banda convertir na voz principal xunto col vocalista Andrea Ferro. En 1996 el grupu graba dos canciones (Shallow End y Frozen Feeling) sol nome de Ethereal, que son unviaes a distintos sellos europeos, depués de lo cual roblen col sellu Century Media Records. Nesi momentu deciden camudar el so nome al de Lacuna Coil, yá que, yá esistía una banda llamada Ethereal. El so nome ye un amiestu de pallabres del inglés y l'italianu, que puede interpretase como "Vacíu n'espiral".
Nel '97 graben un EP llamáu Lacuna Coil, con seis canciones nueves que nun inclúin les que grabaren sol nome de Ethereal, por considerar que yá nun encaxar col nuevu estilu.
N'agostu, Lacuna Coil participa per primer vegada nun festival, Wacken Open-Air. La banda empieza a sobresalir, polo que deciden incorporar a la banda un segundu guitarrista en cuenta de un teclista. Esto recién asocede depués de que terminar la grabación del so primer álbum d'estudiu.
N'ochobre de 1998, Lacuna Coil torna a Woodhouse Studio n'Alemaña y una vegada más, col productor Waldemar Sorychta, graben el so primer álbum tituláu In A Reverie. En xineru de 1999 la banda finalmente completa la so alliniación depués de que Marco "Maus" Biazzi ye incorporáu pa tocar la segunda guitarra, y en febreru del mesmu añu, toquen el primer show pa promocionar el so álbum In A Reverie na avenida "Rolling Stone" en Milán.
A entamos del 2000, Lacuna Coil y Waldemar Sorychta vuelven al estudiu, esta vegada en Ventimiglia, Italia, pa grabar un nuevu EP tituláu Halflife, que contenía cinco canciones y un cover, Stars, de la banda inglesa de pop Dub Star. Nesti EP, la banda per primer vegada usa téuniques de grabación dixital. Ente los cantares, atópase un cantar totalmente n'italianu, llamada "Senzafine". El 20 de marzu del mesmu añu, Halflife ye oficialmente llanzáu, siendo un total ésitu pa la banda.
N'abril de 2002, empecipia la pre-producción en Milán, una vegada más col productor Waldemar Sorychta. El 17 d'abril, ingresen al Woodhouse Studio n'Alemaña y empiecen la grabación del álbum que-yos traería l'ésitu global.
Mientres mayu de 2002, depués de dos intensos meses de producción, llancen l'álbum: Comalies, que más pesáu y dinámicu que la so producción anterior, Unleashed Memories. El cantar "Comalies" ye cantada n'inglés ya italianu.
Les ventes de Comalies devasen les 60 mil copies, y la banda torna al estudiu pa grabar dellos cantares acústicos pa una realización especial de Comalies pa conmemorar una de los llogros más grandes de la banda: Ozzfest.
En xunetu d'esi añu revelar al públicu que Comalies supera les 100 mil ventes nos Estaos Xuníos asitiando a Lacuna Coil como'l mayor artista de la discográfica Century Media y, llegando a les 250 mil copies, la banda con más ventes de la música italiana. Asina, la banda ocupa la posición númberu 194º de les llistes de Billboard de xunetu de 2004 por vender 5.818 copies nuna selmana. Amás, el senciellu «Swamped» incluyir na banda sonora de la película de terror Resident Evil: Apocalypse.
Al terminar la xira n'Estaos Xuníos la banda vuelve a Italia. Cristina Scabbia darréu torna al estudiu de grabación pa trabayar nel cantar «I'm That», un dueto col famosu cantante italianu Franco Battiato, pal so álbum Dieci Stratagemmi que foi llanzáu so la firma Sony Records.
2004 Century Media termina l'añu anunciando que non yá Comalies foi l'álbum más vendíu hasta aquella fecha de la discográfica, vendiendo cerca de 150 mil copies namái nos Estaos Xuníos, sinón que tamién l'álbum batió tolos récores anteriores de la Century Media.
Tamién llancen un nuevu senciellu del álbum, "Swamped" el cual ye prontamente escucháu en más de 100 estaciones de radio n'Estaos Xuníos y el videu pa esti senciellu ye llanzáu a finales de mayu de 2004.
La banda participa na xira estauxunidense «Ozzfest», fundada por Sharon Osbourne y entamáu pol so maríu Ozzy Osbourne, que dura dende xunetu hasta setiembre de 2004. La edición del 2002 de Comalies pal Ozzfest ye llanzada ya inclúi versiones acústiques de delles de los sos cantares, según los videos de los singles de la banda, «Heaven's A Lie» y «Swamped». Ello ye que ye la primer muyer, y única hasta agora, que tocó nel escenariu principal del Ozzfest, el festival más famosu d'América patrocináu por Ozzy Osbourne, según la primer muyer en llograr una portada especial nuna revista, al mesmu nivel que los sos colegues masculinos en revistes importantes como Revolver, Terrorizer, Metal Hammer en tol mundu.
En 2004 cantó'l cantar que toi con Frank Sinatra, el discu duru Trucos X, y apaeció en videu en direuto (según nel álbum del mesmu nome) Un soplíu nel corazón de naturaleza llétrica, siempres Battiato, de 2005.
En xunetu de 2005, Century Media rellanza tolos álbumes y EP anteriores a Comalies de Lacuna Coil, con nueves portaes y extras, y el 24 de setiembre anuncia que'l nuevu álbum sería tituláu Karmacode.
Los festivales siguen mientres los meses de branu, la banda sigue tocando'l nuevu cantar y el 22 d'ochobre nel Metal Female Voices Fest en Bélxica, la banda toca otru nuevu cantar. A otru día, la prensa internacional ye convidada a una sesión especial nel Galaxy Studios en Mol, Bélxica, onde la banda revela seis nueves cantares: "What I See", "Fragile", "In Visible Light", "Fragments of Faith", "Within Me" y "Our Truth".
A entamos del 2006, el primer senciellu en trés años de la banda, "Our Truth" ye incluyíu na banda sonora de la película Underworld: Evolution. "Our Truth" ye darréu llanzáu n'Europa como senciellu en marzu, siendo bien recibíu poles crítiques, y entrando nel puestu 19 n'España y el Top 40 en Reinu Xuníu.
La popularidá de la banda crez en Reinu Xuníu, y l'ésitu de la so presentación nel Download Festival en xunu, resulta na so primer xira británica n'ochobre de 2005, "Evening with Lacuna Coil" (Nueche con Lacuna Coil), que constó de 5 feches, empezando en Londres y terminando en Halloween nel Wulfrum Hall en Wolverhampton.
En xunu, nel Metal Hammer 'Golden Gods' Awards, Cristina Sccabia recibe'l premiu 'Metal Icon', siendo la primer muyer en faelo.
El primer DVD en direuto de Lacuna Coil foi llanzáu en payares de 2008, tituláu Visual Karma (Body, mind and soul). El CD y DVD ye una retrospectiva de la etapa de Karmacode.
Shallow Life ye'l quintu álbum d'estudiu de la banda. Foi llanzáu'l 20 y 21 d'abril de 2009 n'Europa y América del Norte respeutivamente.
A principios de 2012 llancen Dark Adrenaline.
En 2007 Cristina fai un dúu con Dave Mustaine na nueva versión d'A Tout Monde, esta nueva versión llamar A Tout Monde (Set Me Free) y ta incluyida nel álbum de Megadeth United Abominations. Tamién en 2007 participó nel cantar S.O.S. (Anything but Love) de Apocalyptica, incluyida nel álbum Worlds Collide.
Dende 2006 participa nel proyeutu Rezophonic, y xunto con otros artistes que participen nesti proyeutu, en 2008 actuó xunto col cantante de Aura nel cantar Stop! mientres la edición 58ª del Festival de Sanremo. En 2008 grabó una nueva versión de velar por ti, xunto colos estauxunidenses d'Alter Bridge.
Vida personal
Ente 2004 y 2017 foi pareya de James Root, guitarrista de Slipknot. Nuna entrevista dixo: "Estelóme dende la primer vegada que lo vi".
Ye gran amiga d'Angela Gossow, ex-vocalista de la banda de Death Metal Melódico Arch Enemy.
Cristina Scarlat
Cristina Scarlat (Кристина Скарлат; ) ye una cantante moldava. Scarlat representó a Moldavia nel Festival d'Eurovisión 2014 en Copenhage, Dinamarca col senciellu "Wild Soul".
Biografía
Empezó como profesora nuna escuela de música, dando clases de violín y pianu ya integrando el departamentu de coru. Primeramente interpretaba música folclórica y romántica y más tarde pasó a otros estilos como'l pop y el jazz. En 2001 ganó per primer vegada un premiu musical nel Festival "Crizantema la Argint", siendo nesi mesmu añu cuando terminó tercera nel Festival de Música romántica «Crizantema de Aur», celebráu na ciudá de Târgoviște (Rumanía). Darréu na seronda de 2011, ganó'l tercer premiu del Festival Bazaar en Vitebsk en Bielorrusia. Mientres estos años en 2006, graduar n'Artes, siendo especialista en música pola Academia de Música, Teatru y Belles Artes de Chisináu.
Eurovisión
En 2011 presentar por primer vegada a la selección nacional pa representar al so país n'Eurovisión, col cantar Acaldía va ser el so día, escrita por Lidia Scarlat (la so sobrina) y compuesta por Ivan Aculov, llogrando 2 puntos del xuráu y otros 2 por votu telefónicu lo que lu llevó a terminar nel 11º llugar.
Dos años más tarde, volvió presentase col cantar I Pray, creada poles mesmes persones y consiguiendo 10 puntos del xuráu y 7 telefónicos, quedando en 3º puestu.
Anguaño volvióse a presentar a la selección nacional y finalmente llogró ganala, polo que foi escoyida pa representar a Moldavia nel Festival del Cantar d'Eurovisión 2014 que se celebró en Copenḥague, Dinamarca. El cantar qu'interpretó foi Wild Soul. Nun clasificó dende la primer semifinal y quedó postrera de los 16 participantes con 13 puntos; siendo tamién el segundu cantar menos votada de les 37 participantes esi añu, la peor resultancia de Moldavia na so hestoria nel Festival.
Academia Gallega de la Llingua Portuguesa
L'Academia Galega da Língua Portuguesa (AGLP), n'asturianu Academia Gallega de la Llingua Portuguesa, ye una institución científico y cultural gallega qu'atiende a los criterios históricos y científicos polos que se rixen les llingües europees, siendo reconocida col estatus d'Observador Consultivu pola Comunidá de Países de Llingua Portuguesa. Anguaño ta presidida por José-Martinho Montero Santalha y preséntase como una continuación histórica de la idea d'unidá nel gallegu portugués que representaron figures como Ernesto Guerra da Cal, Ricardo Carballo Calero, Manuel Rodrigues Lapa o Lindley Cintra, qu'en 1984 incluyó los dialeutos de la llingua gallega como parte de los pertenecientes al portugués na Gramática qu'editó xunto a Celso Cunha.
Historia
La idea de crear una academia de calter lusófo en Galicia foi del profesor Ricardo Carballo Calero, magar la propuesta foi defendida pol profesor Montero Santalha nun artículu publicáu en 1994 na revista Tarrezas de O Ensino sol títulu A Lusofonia y a Língua Portuguesa da Galiza: Dificuldades do presente y tarefas para o futuru y, más apocayá, nuna intervención en Bragança, n'ochobre de 2006, mientres el V Coloquiu Añal de la Lusofonía, titulada Um novo projecto: a Academia Galega da Língua Portuguesa.
Coles mires de faer efectiva esta propuesta, naz el 1 d'avientu de 2007 la Associação Pró-Academia Galega da Língua Portuguesa em Compostela integrada por persones de distintos ámbitos de la defensa de la llingua y col sofitu d'organizaciones lusófonas como l'Associação de Amizade Galiza-Portugal, l'Associaçom Galega da Língua, l'Associação Sócio-Pedagóxica Galego-Portuguesa o'l Movimento Defesa da Língua.
El 7 d'abril de 2008, el Pro-Academia participó na Asamblea de la República de Portugal, concretamente na Conferencia Internacional sobre l'Alcuerdu Ortográficu de la Llingua Portuguesa per mediu del so Presidente, Ângelo Cristóvão con un comunicáu al respeutu de la posición gallega y el papel de la futura Academia Gallega. Nesti actu tamién el restu d'asociaciones lusófonas gallegues fueron representaes al traviés del presidente d'AGAL, Alexandre Banhos. Estes intervenciones tuvieron una fonda repercusión nos medios de comunicación.
Foi finalmente constituyida'l 20 de setiembre de 2008 llevando a cabu la so sesión inaugural el 6 d'ochobre de 2008 cuntando cola participación y respaldu d'instituciones como l'Academia das Ciências de Lisboa, l'Academia Brasileira de Lletres, la Universidade Aberta, la Universidá de Santiago de Compostela, la Associação Internacional de Lusitanistes y la Xunta de Galicia, qu'unviaron representantes oficiales. L'Academia ye un órganu estatutariu de la Fundación Academia Galega da Língua Portuguesa, fundación de competencia estatal inscrita nel Ministeriu de Cultura d'España (Orde CUL/1075/2011, de 1 de marzu).
Actividá
L'Academia Gallega collabora viviegamente col restu d'academies de llingua portuguesa, especialmente al traviés de la so Comisión de Lexicografía qu'ellaboró un vocabulariu de léxicu gallegu pa ser incorporáu nel próximu Vocabulariu Ortográficu Común qu'editaríen les academies Academia Brasileira de Lletres brasilana y portuguesa con motivu del Alcuerdu ortográficu de la llingua portuguesa de 1990. La Sesión Interacadémica realizada'l 14 d'abril de 2009 en Lisboa so la presidencia de los trés academies, foi la primer ceremonia conxunta, presentándose públicamente'l Léxicu da Galiza que sería integráu nel Vocabulariu Común. Les más de 800 entraes del Léxicu da Galicia fueron incoporadas nel Vocabulário Ortográficu da Língua Portuguesa editáu n'ochobre de 2009 por Porto Editora. En marzu de 2010 la AGLP participó na Conferencia Internacional sobre'l Futuru de la Llingua Portuguesa nel Sistema Mundial, celebrada en Brasilia, previa invitación del Ministeriu de Rellaciones Esteriores de Brasil.
La AGLP tamién publica una Coleición de Clásicos Gallegos con obres d'autores como Rosalía de Castro, Eduardo Pondal, Johán Vicente Viqueira o Armando Cotarelo Valledor,, editando igualmente de forma periódica la so Boletim da Academia Galega da Língua Portuguesa (ISSN 1888-9763) según otres publicaciones científiques (Galiza: Língua y Sociedade, 2009, ISBN 84-88849-20-6).
Academia Francesa
L'Academia Francesa (en francés: Académie française) ye una institución encargada de regular y perfeccionar l'idioma francés. Foi fundada en 1635 pol cardenal Richelieu mientres el reináu de Lluis XIII, lo que la fai una de les instituciones más antigües de Francia. El fin fundamental col que se creó foi'l de normalizar la llingua francesa. Componer de cuarenta miembro escoyíos polos sos iguales, llamaos «los Inmortales». Ye la primera de los cinco academies del Institutu de Francia.
Funciones
La primer misión foi-y conferida nel so orixe polos sos estatutos. Pa llevala a cabu, l'Academia trabayó nel pasáu p'afitar la llingua y faer d'ella un patrimoniu común a tolos franceses y a toos aquellos que practiquen la llingua francesa. N'efeutu, l'artículu XXIV de los estatutos precisa que «la función principal de l'Academia va ser la de trabayar con tol cuidu y tola dilixencia posibles pa dar unes regles segures a la nuesa llingua y volvela pura, elocuente y capaz de tratar les artes y les ciencies». Na actualidá, actúa col fin de caltener les calidaes» y siguir les evoluciones que considera necesaries. L'Academia define asina'l «bon usu». Facer al traviés del Diccionariu de l'Academia Francesa, qu'afita l'usu de la llingua, pero tamién al traviés de los sos encamientos y de la so participación en distintes comisiones de terminoloxía. L'Academia Francesa oponer a toa mención de les llingües rexonales na constitución, según una declaración del 12 de xunu de 2008, mención que, según los académicos, va llevar a Francia a ratificar la Carta Europea de les Llingües Minoritaries o Rexonales.
La segunda misión, el mecenalgu, non prevista originariamente, foi posible gracies a les donaciones y los legaos que-y fueron concedíos. L'Academia da alredor de sesenta premiu lliterarios al añu, ente los cualos destaca'l Gran Premiu de lliteratura de l'Academia Francesa. El Gran Premiu de la Francofonía merez una mención especial; otorgar añalmente dende 1986 (primer escritor gallardoniáu: el poeta y dramaturgu libanés Georges Schehadé) y atestigua l'interés constante de l'Academia pola espansión de la llingua francesa nel mundu. L'Academia concede tamién subvenciones a sociedaes lliteraries o científiques, obres de caridá, ayudes a families numberoses, a vilbes, a persones desfavorecidas, según un ciertu númberu de beques.
Historia
De primeres l'Academia nun foi más qu'una xunta estraoficial de lliteratos. El cardenal Richelieu allegaba frecuentemente a estes meses redondes de gramática y crítica lliteraria hasta que finalmente, percibiendo l'interés de tal organización pal so proyeutu d'unificación nacional, dio a l'Academia Francesa'l so calter oficial.
L'Academia Francesa foi fundada oficialmente en 1634 por Los estatutos y reglamentos pretendíos pol Cardenal, xunto coles cartes patentes roblaes en 1635 por Lluis XIII y rexistraes pol parllamentu en 1637, consagraron el calter oficial d'una compañía de doctos, que s'axuntaren hasta entós de manera informal.
La misión que-y foi asignada dende'l so orixe foi la d'afitar la llingua francesa, da-y unes normes y faela más pura y comprensible pa toos. Debe, pa ser fiel a esi espíritu, empezar per componer un diccionariu. La primer edición del Diccionariu de l'Academia Francesa foi publicáu en 1694, les siguientes en 1718, 1740, 1762, 1798, 1835, 1878, 1932–1935, 1992. La novena edición ta en procesu de publicación.
L'Academia celebraba les sos sesiones, de primeres, en casa de tal o tal miembru, a partir de 1639 en casa del canciller Séguier, dende 1672 nel Louvre y, finalmente, nel Colexu de les Cuatro Naciones, convertíu en palaciu del Institutu de Francia, dende 1805 hasta los nuesos díes.
Mientres esos trés sieglos y mediu d'esistencia, supo caltener les sos instituciones, que funcionaron con regularidá, salvo la interrupción ente 1793 y 1803 mientres la Revolución, el Direutoriu y el Consuláu.
El cardenal Richelieu proclamárase proteutor de l'Academia. Tres la so muerte, esta proteición asumir el canciller Séguier, Lluis XIV y, tres ellos, tolos reis y xefes del estáu de Francia.
La historia d'esta primer etapa de l'Academia dar a conocer al traviés del rellatu detalláu escritu por dos de los sos miembros en Histoire de l'Académie Française, que'l so primer volume, apaecíu en 1653, ye de Paul Pellisson y el segundu, apaecíu en 1729, del abá de Olivet.