cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francés de Bélxica
Influencies
Hasta empiezos del sieglu XX, los habitantes de Valonia, la rexón francófona de Bélxica, falaben valón. Munchos falantes yeren billingües en francés y en valón, y pollo esta última llingua tuvo una gran influencia nel desenvolvimientu del francés belga. El neerlandés y, en menor midida, l'alemán, tamién arriquecieron el francés de Bélxica con pallabres y llocuciones, especialmente en Bruxeles onde s'efectuó una transición del neerlandés al francés a partir del fin del sieglu XIX.
Amás, el fechu de que Bélxica tuviera políticamente dixebrada de Francia mientres dellos sieglos (sacante mientres un periodu curtiu de tiempu, sol dominiu napoleónicu) contribuyó a la diverxencia ente dambes variedaes de francés, que s'evidencia n'especial n'árees como los alimentos y l'alministración pública.
Diferencies de pronunciación
Esisten poques diferencies fonolóxiques notables ente'l francés de Francia y el de Bélxica, y amás nun suelen ser más distintos que les qu'esisten ente los dialeutos rexonales de Francia. Les principales son:
Sicasí, ciertos acentos, como los urbanos (especialmente los de Bruxeles y Liexa), según los de los falantes más mayores, presenten una mayor esviación con al respective de la pronunciación francesa estándar. Por casu, nel dialeutu que se fala en Liexa y la so contorna, especialmente ente la xente mayor, la lletra "h" pronunciar en ciertes posiciones, ente que nel francés estándar enxamás se pronuncia. Esi dialeutu tamién ye conocíu pol so entonación lenta, daqué melodiosa, una traza que ye más bultable al este, na zona de Verviers.
Vocabulariu
Les pallabres esclusives del francés belga denominar "belgicismos" (en francés belgicismes), términu que tamién s'utiliza pa designar les pallabres neerlandeses que s'usen en Bélxica y non nos Países Baxos. Esisten demasiaos como pa formar una llista completa nesti artículu, pero ente los más conocíos podemos destacar:
!Castellán !Francés belga, suizu, y canadiense !Francés estándar
Qarchi Gak
Qarchi Gak ye una ciudá d'Afganistán, asitiada na provincia de Balkh. Cunta con una población de 9.822 habitantes (2007).
Charlotte Ernst
Charlotte Ernst foi una actriz de nacionalidá danesa.
Biografía
Participó en tres producciones cinematográfiques. Tuvo casada col actor Poul Reichhardt. Foi la madre de Caroline, Frederikke, Henriette y Peter Reichhardt.
Charlotte Ernst finó en 1973 en Copenḥague, Dinamarca, a los 34 años d'edá, por causa d'una leucemia. Foi soterrada nel Campusantu Ordrup, en Copenḥague.
Caneiru (parroquia)
Tien una superficie de km² y una población de.
Tartanedo
Tartanedo ye un conceyu español de la provincia de Guadalaxara, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha. Tien una superficie de 148,29 km² con una población de 150 habitantes (INE 2015) y una densidá de 1,03 hab/km². Consta de cinco nucleos urbanos que son: Amayas, Concha, Hinojosa, Labros y Tartanedo.
Faro de Baxo
Situación
Allúgase a 5 km d'Uviéu y a un altor de 220 m.
Takumi Hama
Takumi Hama (濱 託巳, ), ye un futbolista xaponés.
Faro de Baxo
Población
Tien una población de.
Aphodius biguttatus
Aphodius biguttatus ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel paleárticu: Europa, Asia y el Magreb.
Aphodius borealis
Aphodius borealis ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel holárticu: Europa, Asia y América del Norte.
Adriel Tadeu Ferreira da Silva
Adriel Tadeu Ferreira da Silva ye un futbolista brasilanu.
The Bangles
The Bangles ("Les Bangles") ye un grupu de rock de los Estaos Xuníos. Foi xunto con The Go-go's ún de los primeros grupos de rock formaos esclusivamente por muyeres, nos comienzos de los años 80 del sieglu XX.
Componentes
Les sos componentes son Susanna Hoffs (voz/guitarra), Vicki Peterson (guitarra/voz), Debbi Peterson (voz/batería) y Annette Zilinskas (voz/baxu), toes con aniciu en California, EE.XX..
Un poco d'historia
Esta formación grabó un 45, "Getting out of Hand" b/w "Call on Me". Annette Zilinskas convirtióse na baxista de magar 1982, arriendes de tocar l'armónica. Con Ziliniskas, grabaren un L.P. (llarga duración) tituláu The Bangles, en 1982. Por embargo, Zilinskas dexó'l grupu en 1983 y reemplazóla Michael Steele, qu'enantes tocaba con The Runaways.
L'álbum debut de The Bangles col sellu Columbia Records, All Over The Place (del añu 1984) llogró captar les raíces pop del grupu, y captó l'atención de Prince, qu'escribió "Manic Monday", que llegó al #2 n'Estaos Xuníos con segundu llarga duración: Different light.
Jonathan Breck
Biografía
Empezó la so carrera como actor de teatru, Breck ye mayormente conocíu pola so interpretación d'entrada a The Creeper (El Demoniu) nes películes d'horror Jeepers Creepers y Jeepers Creepers 2 dirixíes por Victor Salva. Tamién apaeció en numberoses películes y producciones televisives como Beat Boys Beat Girls, Good Advice, Spiders, I Married a Monster, JAG, Star Trek: Voyager, Push y VIP.
The Bangles
Un poco d'historia
Falárase d'una posible rellación ente Prince y Susanna pero ésta desmintiéralo.
Jonathan Breck
Biografía
A principios de 2004, filmó Dreamland, una película pa televisión de xenero ciencia ficción qu'arrodien la famosa Área 51 en Nevada. El telefilme foi llanzáu en 2005 y esi mesmu añu cubrir na película I Left Me una comedia nel Festival de Cine de Sundance en 2005.
The Bangles
Un poco d'historia
L'álbum Different Light (1986) taba meyor acabáu que'l so predecesor, y cola axuda del #1 "Walk like an Egyptian", la banda establecióse con bon éxitu nes radios FM y en MTV.
Yelsu
miniaturadeimagen|Yelsu thumb|Cantera de yelsu. El 'yelsu', como material de construcción, ye un productu ellaboráu a partir d'un mineral natural denomináu igualmente yelsu o aljez (sulfatu de calciu dihidrato: CASU4·2H2O), por aciu deshidratación, qu'una vegada amasáu con agua, pue ser utilizáu direutamente. Puede añedíse-y otres sustances químiques pa modificar les sos carauterístiques de cuayáu, resistencia, adherencia, retención d'agua y densidá.
Tamién, emplegar pa la ellaboración de materiales prefabricaos. El yelsu, como productu industrial, ye sulfatu de calciu hemihidrato (CASU4·½H2O), tamién llamáu vulgarmente "yelsu cocíu". Comercialízase molíu, en forma de polvu. Una variedá de yelsu, denomada alabastru, utilízase profusamente, pola so facilidá de talláu, pa ellaborar pequeñes vasíes, estauínes y otros instrumentos.
The Bangles
Un poco d'historia
Depués, alcanzaron el #2 cola versión de Simon y Garfunkel, "Hazy Shade of Winter", incluyida na banda sonora de la película Less Than Zero, y nel recopilatoriu "Grandes éxitos".
Yelsu
Historia del usu
El yelsu ye unu de los más antiguos materiales emplegáu en construcción. Nel periodu Neolíticu, cola sedentarización, empezó a ellaborase yelsu xamuscando aljez, y a utilizalo pa xunir les pieces de mampostería, sellar les xuntes de los murios y pa revistir los panales de les viviendes, sustituyendo al morteru de folla. En Çatal Hüyük, mientres el mileniu IX e. C., atopamos guarníos de yelsu y cal, con restos de pintures al frescu. Na antigua Xericó, nel mileniu VI e. C., usóse yelsu moldiáu. miniaturadeimagen|422x422px|Trabayos de la [[Óxidu de calcio|cal y el yelsu. Museu Valencià d'Etnologia.]] Nel Antiguu Exiptu, mientres el tercer mileniu e.C., emplegóse yelsu pa sellar les xuntes de los bloques de la Gran Pirámide de Guiza, y n'ensame de tumbes como revestimiento y soporte de baxorrelieves pintaos. El palaciu de Cnosos contién revestimientos y suelos ellaboraos con yelsu.
L'escritor griegu Teofrasto, nel so tratáu sobre la piedra, describe'l yelsu (gipsos), los sos xacimientos y les maneres d'emplegu como llucíu y pa ornamentación. Tamién escribieron sobre les aplicaciones del yelsu Catón y Columela. Pliniu'l Vieyu describió'l so usu con gran detalle. Vitruvio, arquiteutu y tratadista romanu, nos sos Diez llibros sobre arquiteutura, describe'l yelsu (gypsum), anque los romanos emplegaron de normal morteros de cal y cementos naturales.
The Bangles
Un poco d'historia
El so trabayu de 1988 tituláu Everything foi otru éxitu multi-platín, qu'incluyía'l so cenciellu de mayor venta, "Eternal Flame", pero les rellaciones de trabayu ente les integrantes del grupu deterioráronse, y el grupu dixebró depués d'esti álbum. Susanna Hoffs empezó una carrera en solitariu, y Vicki Peterson salió de xira con The Go-Go's y Continental Drifters.
Yelsu
Historia del usu
Los Sasánidas utilizaron profusamente el yelsu n'albañilería. Los Omeyes dexaron amueses del so emplegu nos sos alcázares sirios, como revestimiento ya inclusive n'arcos prefabricaos.
La cultura musulmana espublizó n'España l'emplegu del yelsu, llargamente adoptada nel valle del Ebro y sur d'Aragón, dexando formoses amueses del so emplegu decorativu nel arte de les zones d'Aragón, Toledo, Granada y Sevilla.
The Bangles
Un poco d'historia
Nel 2000, xuntáronse otra vuelta pa salir de xira, y en 2001-2002, grabaron un álbum nuevu, Doll Revolution. Un cover de "Eternal Flame" fechu por Atomic Kitten qu'algamó'l #1 n'Inglaterra nel 2001. Doll Revolution, con canciones como "Stealing Rosemary", "Ride the Ride", "Nickel Romeo", y el single "Something That You Said", asoleyóse a entamos del 2003. El cantar Doll Revolution taba escritu por Elvis Costello. La versión xaponesa del discu presenta canciones adicionales.
En mayu del 2005, The Bangles anunciaron la partida de Michael Steele. La banda nun anunció planes pa reemplazala.
Yelsu
Estáu natural
N'estáu natural el aljez, piedra de yelsu o yelsu crudu, contién 79,07 % de sulfatu de calciu anhidro y 20,93 % d'agua y ye consideráu una roca sedimentaria, incolora o blanca n'estáu puru, sicasí, xeneralmente presenta impureces que-y confieren variaes coloraciones, ente les qu'atopamos el magre, óxidu de fierro, xil, caliar, vermiculita, etc.
Na naturaleza atopa l'anhidrita o karstenita, sulfatu cálcicu, CASU4, presentando una estructura compacta y sacaroidea, qu'absuerbe rápido l'agua, causando una medría nel so volume hasta de 30 % o 50 %, siendo'l pesu específicu 2,9 y la so durez ye de 2 na escala de Mohs.
Tamién puede atopase nel estáu natural la bassanita, sulfatu cálcicu hemihidratado, CASU4·½H2O, anque ye raramente posible, por ser más inestable.
Hamlet
La traxedia de Hamlet, Príncipe de Dinamarca (títulu orixinal n'inglés: The Tragedy of Hamlet, Prince of Denmark), o a cencielles Hamlet, ye probablemente la pieza teatral más famosa de la cultura occidental y una de les obres lliteraries qu'anició mayor númberu de comentarios críticos. Hamlet, traxedia escrita pol dramaturgu inglés William Shakespeare, foi probablemente compuesta ente 1599 y 1601. La obra trescurre en Dinamarca y rellata cómo'l príncipe Hamlet lleva a cabu la so vengación sobre'l so tíu Claudiu. La vengación motívase en que Claudiu asesinó al padre de Hamlet, el rei, y ostenta la corona usurpada según el matrimoniu con Xertrudis, madre de Hamlet. La obra trázase vívidamente alredor de la llocura, tantu real como asonsañada, y el trescursu del fondu dolor a la roxura descomanada. Amás, esplora los temes de la traición, la vengación, l'incestu y la corrupción moral.
The Bangles
Trivia
The Bangles son suxetu d'un irreverente tributu de The Saw Doctors, tituláu "I'd Love to Kiss the Bangles".
Yelsu
Proceso
El yelsu natural, o sulfatu cálcicu bihidrato CASU4·2H2O, ta compuestu por sulfatu de calciu con dos molécules d'agua d'hidratación.
Si aumenta la temperatura hasta llograr el desprendimientu total d'agua, fuertemente combinada, llograr mientres el procesu distintos yelsos emplegaos en construcción, los qu'acordies coles temperatures crecientes de deshidratación pueden ser:
Usos
El yelsu utilízase profusamente en construcción como pastia para guarníos, llucíos y revoques; como pastia d'agarre y de xuntes. Tamién s'utiliza pa llograr estucados y na preparación de superficies de soporte pa la pintura artística al frescu.
Prefabricáu, como paneles de yelsu (Dry Wall o Sheet rock) pa tabiques, y escayolados pa techos.
Úsase como aislante térmicu, pos el yelsu ye mal conductor del calor y l'eletricidá.
Pa iguar moldes de dentames, en Odontoloxía. Pa usos quirúrxicos en forma de férula pa inmovilizar un güesu y facilitar la rexeneración ósea nuna quebra.
Nos moldes utilizaos pa preparación y reproducción d'escultures.
Na ellaboración de tices pa escritura.
Na fabricación de cementu.
Na fabricación de tofu.
Natural pulverizáu
P'ameyorar les tierres agrícoles, pos la so composición química, rica en azufre y calciu, fai del yelsu un elementu de gran valor como fertilizante y tamién na correición de suelos, anque nesti casu emplega'l mineral pulverizáu y ensin cuayar por que los sos componentes puedan esvalixase nel terrén.
Coles mesmes, una de les aplicaciones más recién del yelsu ye la "remediación ambiental" en suelos, esto ye, la eliminación d'elementos contaminantes de los mesmos, especialmente metales pesaos.
Ayuda a sustitituir el sodiu por calciu y dexa que'l sodiu drene y nun afecte a les plantes. Ameyora la estructura del terrén y apurre calciu ensin aumentar el pH, como fadría la cal.
De la mesma forma, el polvu de yelsu crudu emplegar nos procesos de producción del cementu Portland, onde actúa como elementu retardador del cuayáu.
Utilizar pa llograr ácidu sulfúrico.
Tamién s'usa como material fundente na industria, so temperatures cimeres a los 4000 °C.
Yelsu agrícola
El yelsu agrícola ye un mineral común que puede utilizase como enmienda y fertilizante. La so composición varia de 17-20 % de Calciu (Ca) y de 14-18 % d'azufre (S). Nel suelu, los productos finales de la disolución del yelsu son Ca2+ y SO42-, que participen nes reacciones d'intercambiu catiónico y aniónico, formación de complexos iónicos y precipitaos. Ye importante mentar qu'esti compuestu nun modificar el pH del suelu yá que'l so valor neutralizante ye cero, pero ta perbién documentáu los beneficios que tien nel raigañu, por cuenta de qu'ameyora l'ambiente radicular, dexando la fayadiza crecedera y desenvolvimientu de los raigaños de les plantes.
Tipos de yelsu en construcción
Los yelsos de construcción pueden clasificase en:
Industriales o de fornu mecánicu
Finu * Escayola, que ye un yelsu de más calidá y granu más finu, con pureza mayor del 90 %.
Con aditivo
Finu * Yelsos finos especiales Yelsu d'alta durez superficial Yelsu allixeráu de proyeición mecánica * Yeso-cola y adesivos.
Establecíos na Norma RY-85
Esta Norma española establez tipos de yelsu, constitución, resistencia y usos.
Pa pasta d'agarre na execución de tabicados en revestimientos interiores y como conglomerante auxiliar n'obra. Pa llucíos, refilos o blanqueos sobre revestimientos interiores (guarníos o enfoscaos) Pa la execución d'elementos prefabricaos pa tabiques. Na execución d'elementos prefabricaos pa tabiques y techos. en trabayos de decoración, na execución d'elementos prefabricaos pa techos y na puesta n'obra d'estos elementos.
Yelsu Corriente o Tipu I
Ye'l más débil de los yelsos, debíu al tamañu y forma de les sos partícules. Xenérase caleciendo en fornu abiertu a más de 100 °C. Ye'l que precisa más cantidá d'agua, y por lo mesmo ye más porosu y débil. Enantes usábase para tomar d'impresiones en pacientes edéntulos, pero foi reemplazáu por materiales menos ríxidos como los hidrocoloides y elastomeros. Esti yelsu utilízase principalmente como impresión final(impresión de llavadura) pa la fabricación de prótesis completes.
Yelsu París o Tipu II
Ye un pocu más compactu y duru que'l Tipu I. Xenérase enfornando en autoclave zarráu a 128 °C. Les sos partícules son más pequeñes y regulares que'l tipu I, por lo mesmo, menos porosu y fráxil. Tamién llamáu "Taller" o Hemihidrato Beta. Ye'l más utilizáu n'odontoloxía, utilizar pa realizar montaxes n'articulador y pa realizar los enmuflados de cocción na confección de prótesis.
Symposiachrus trivirgatus
Symposiachrus trivirgatus ye una especie d'ave paseriforme de la familia Monarchidae qu'habita na Walacea y Australasia.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase nel este d'Australia, el sur de Nueva Guinea, les islles menores de la Sonda y les Moluques. Los sos hábitats naturales son les selves húmedes y los manglares tropical y subtropical.
Taxonomía
Na actualidá la especie allúgase generalizadamente nel xéneru Symposiachrus. Dacuando la subespecie S. t. bimaculatus dixébrase como una especie mesma Symposiachrus bimaculatus.
Ansauvillers
Ansauvillers ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Seleición femenina de fútbol sub-20 d'Alemaña
La Seleición femenina de fútbol sub-20 d'Alemaña representa a Alemaña na Copa Mundial Femenina de Fútbol Sub-20 y ye gobernada pola Federación Alemana de Fútbol (DFB). La entrenadora ye Maren Meinert.
L'equipu alemán sub 20 y la copa nórdica
La seleición sub-20 d'Alemaña participó na Copa Nórdica dende principios de los '90s. Ganando'l tornéu en 1995. La Copa Nórdica yera una competición sub-20 de 1990 a 1997.
Cambéu de sub-18 a sub-19
Los trés primeros torneos del Campeonatu Européu Femenín Sub-19 de la UEFA fueron na categoría sub 18. En 2001, la Federación Alemana de Fútbol decidió camudar la llende d'edá de sub-18 a sub-19. El cambéu deber a la preparación pa la Copa europea sub-19 de la UEFA (competencia que sirvió como tornéu clasificatorio pa la Copa Mundial Femenina de Fútbol Sub-19 de 2002).
Compitiendo como equipu sub-20
Como lo fixo la Federación Alemana de Fútbol en 2001, aumentaron la edá de la escuadra de sub-19 a sub-20 en 2005. El movimientu foi, de nuevu, en respuesta a l'alteración que la FIFA fixo a la Copa Mundial d'O-19 a U-20.
Copa Mundial Femenina de Fútbol sub-20
L'equipu alemán participó en tolos torneos realizaos hasta la fecha. Foi campeón en trés oportunidaes (2004, 2010 y 2014)
Campeonatu Européu Femenín sub-19 de la UEFA
L'equipu alemán participó nel Campeonatu Européu Femenín Sub-19 de la UEFA 17 vegaes; ganándolo en seis oportunidad y estableciendo el récor de más títulos.
Juan Idiarte Borda
Juan Bautista Idiarte Borda y Soumastre, foi un políticu uruguayu perteneciente al Partíu Coloráu, Presidente de la República ente marzu de 1894 y agostu de 1897, víctima del únicu magnicidiu rexistráu na historia del Uruguái.
Infancia y adolescencia
Juan Bautista Idiarte Borda Soumastre, tal el so nome completu, nació y crióse en Mercedes, capital del Departamentu de Soriano.
Provenía d'una acomodada familia de la ciudá d'orixe vascu, que los sos fíos –ente los que s'inclúi él mesmu– teníen al paecer un notable talentu musical; yá que se destacar tocando'l clarinete y el so hermanu, Pedro Idiarte, sobresalió na so interpretación del violín. Los sos padres, entós, brindáron-yos una concienzuda educación qu'incluyó estudios musicales.
Carles Puigdemont
Carles Puigdemont Casamajó ye un políticu y periodista catalán, miembru de Convergència Democràtica de Catalunya, alcalde de Girona dende 2011, diputáu nel Parllamentu de Cataluña dende l'añu 2006, miembru del grupu parllamentariu de Junts pel Sí. y presidente de Cataluña hasta ochobre de 2017.
Carcedo de Bureba
Carcedo de Bureba, ye una llocalidá, Entidá Llocal Menor y conceyu del partíu xudicial de Briviesca, contorna de Bureba, provincia de Burgos, Castiella la Vieya, güei comunidá autónoma de Castiella y Lleón, (España).
Juan Idiarte Borda
Participación nes guerres civiles
El so vida política empecipiar non na militancia del Partíu Coloráu, sinón na nala bélica del mesmu, lluchando na Cruzada Llibertadora de Venancio Flores xunto col so hermanu, Pedro, entá adolescente. Dambos apuntáronse na Guardia Nacional de la so ciudá natal sofitando la causa colorada. Menos d'una década más tarde atoparíase nes files del Exércitu lluchando contra los revolucionarios del Partíu Nacional, lideraos pol caudiellu Timoteo Aparicio, na denominada Revolución de les Llances. Llogró'l grau de Teniente pol so destaque na defensa de Mercedes, ciudá que los nacionalistes pretendíen tomar, y pol so non menor actuación na Batalla de Manantiales. En 1875 empezó'l llargu ciclu del Militarismu, al que Idiarte Borda oponíase, y decidió alzase n'armes participando na Revolución Tricolor. Sicasí, tuvo d'escapar a Gualeguaychú, ciudá arxentina vecina a Uruguái.
Carles Puigdemont
Biografía
Cursó los estudios básicos y el bachilleratu nel so pueblu natal Amer, Girona, y nel internáu del Collell. A los 16 años yá exercía de corresponsal pal periódicu Los Sitios, de Girona, unviando cróniques futbolístiques y otres noticies.
Carcedo de Bureba
Nucleos de población
La llocalidá de Carcedo de Bureba, con 10 habitantes en 2007, ye la capital del conceyu, qu'entiende amás del despobaldo de Valdearnedo les llocalidaes d'Arconada y Quintanaurria con 15 habitantes caúna, que son entidaes llocales menores
Juan Idiarte Borda
Empiezos de la so militancia política
N'agostu de 1872 casóse con Matilde Baños. Esi mesmu añu, amás, empezó la so carrera política puramente dicha atendiendo a les necesidaes de la so ciudá natal, yá que taba ente los integrantes de la Xunta Económicu Alministrativa de Soriano –actual Intendencia Municipal de Soriano– y foi'l principal impulsor del allugamientu del allumáu públicu a querosenu y de la pavimentación de les cais de Mercedes.
Cine mudu
El cine mudu ye'l que nun tien soníu, consistiendo namái que n'imáxenes.
La idea d'amestar les imáxenes con soníu grabao ye cásique tan vieya como la cinematografía en sí, pero hasta fines de los 20, les más de les películes yeren mudes. Esti periodu anterior a la introducción del soníu conozse como la "era muda" o'l "periodu silente".
Juan Idiarte Borda
Empiezos de la so militancia política
Sofitó a la Reforma Vareliana y amosóse especialmente esmolecíu pola educación, yá que yera miembru de la Sociedá d'Amigos de la Educación Popular –institución pionera n'espublizar les idees de José Pedro Varela y otros intelectuales tocantes a la educación– amás de formar parte de la Comisión Departamental d'Instrucción Pública, entidá creada por Varela na aplicación de la so reforma, y de ser cofundador del Club Progreso de Mercedes, que de la mesma ente les sos primeres obres tuvo la creación de la primer Biblioteca Pública del departamentu.
Cine mudu
Les proyeiciones de películes mudes, de vezu, nun trescurríen nún silenciu dafechu: solíen tar acompangaes por música en direutu, de vezu improvisada por un pianista o muerganista. Yá nos entamos de la industria cinematográfica reconocíase a la música como parte esencial de cualesquier película, p'ambientar l'aición que trescurría na pantalla. Los cines de ciudaes pequeñes normalmente teníen un pianista p'acompangar la proyeición; los de ciudaes grandes podíen tener muerganistes o inclusive orquestes completes, que podíen añedir efeutos de soníu. Tamién n'ocasiones había un narrador que, con voz n'off, relataba los intertítulos o describía lo que diba asocediendo.
El cine mudu requería un mayor énfasis nel llinguax corporal y na espresión facial, pa que l'audiencia fuera quien a comprender meyor lo qu'un actor taba representando na pantalla. Vistes retrospeutivamente, delles películes de la era muda puen resultar estrañes, yá que pue dar la impresión que los actores sobreactúen de manera descomanada. Por mor en parte a esto, les comedies mudes tienden a ser más populares anguaño que los drames, porque la sobreactuación resulta más natural nuna comedia. Sicasí, en delles películes mudes les actuaciones son más sutiles, dependiendo del direutor y de l'habilidá de los actores. La sobreactuación yera un vezu que los actores garraben de la escena teatral, y los direutores más avezaos al nuevu mediu desaniciábenla.
Les más de les películes mudes foron filmaes a velocidaes más lentes que les películes con soníu (normalmente de 16 a 20 cuadros per segundu frente a 24), asina qu'a menos que s'apliquen téuniques especiales p'amosales a les sos velocidaes orixinales puen paecer artificialmente rápides, lo que remarca'l so aspeutu pocu natural. Sicasí, delles películes mudes foron filmaes a menor velocidá de manera intencionada p'asina acelerar l'aición; esta forma d'estilización fizose preferentemente coles comedies.
Nos años previos al entamu del soníu filmáronse lliteralmente milenta películes mudes, pero bien d'elles (dellos historiadores estimen qu'ente'l 80 y el 90 per cientu) perdiéronse pa siempres. Les películes de la primer metá del sieglu XX grabáronse en rollos de película de nitratu, que yera inestable, altamente amburable, y requería d'una conservación curiosa pa torgar que se desfaciere col tiempu. Les más d'estes películes nun foron conservaes; colos años, les grabaciones convirtiéronse en povisa. Munches d'elles foron reciclaes, y un númberu importante foron destruyíes n'incendios. Por esti motivu la conservación de películes foi una prioridá ente los historiadores de películes.
Varios cineastes homenaxearon a les comedies de la dómina muda, incluyendo a Jacques Tati col so Les vacaciones de M. Hulot (1953), Jerry Lewis con El botones (1960), Mel Brooks que protagonizó La Cabera Llocura (1976), Maurizio Nichetti con Ratataplan (1979), Tricicle con Palace (1995), y Eric Bruno Borgman con The Deserter (2004).
Aniciu
El cine desendolcóse dende'l puntu de vista científicu enantes de que les sos posibilidaes artístiques o comerciales foren conocíes y esploraes. Ún de los primeros avances científicos que llevó direutamente al desendolque del cine foron les observaciones de Peter Mark Roget, secretariu de la Real Sociedá de Londres, qu'en 1824 espublizó un importante trabayu científicu col títulu de "Persistencia de la visión no que cinca a los oxetos en movimientu", nel qu'afitaba que'l güeyu humanu pertien les imáxenes demientres una fraición de segundu depués de teneles delantre. Esti descubrimientu afaló a varios científicos a esquisar p'amosar el fechu.
Los primeros esperimentos
thumb|250px|Zoótropu modernu al estilu veneciano
Carcedo de Bureba
Situación alministrativa
Con independencia de constituyir la capitalidad del conceyu forma una Entidá Llocal Menor que la so alcaldesa pedánea ye Elidia Casado González.
Datos xenerales
Tien un área de 42,45 km² con una población de 46 habitantes (INE 2004) y una densidá de 1,08 hab/km².
Cine mudu
Los primeros esperimentos
Tanto n'Estaos Xuníos como n'Europa, animábense imáxenes dibuxaes a mano como mena de folgueta, emplegando dispositivos que se fixeron populares nos salones de la clas media. Concretamente, descubrióse que si selce imáxenes d'un movimientu que trescurre nún segundu se faen pasar socesivamente tamién nún segundu, la persistencia de la visión xúneles y fai que se vean como una sola imaxe en movimientu.
Carcedo de Bureba
Presupuestu
Pal exerciciu 2.007 xube a 47.586 Euros.
Alcalde (2.007-2.011) Agustín Gutiérrez Conde
Juan Idiarte Borda
Accesu a la Presidencia y la so xestión
En 1894 llogró aportar a la Presidencia pol Partíu Coloráu. Yera miembru del Senáu en momentos d'escoyer el socesor de Julio Herrera y Obes, no que constituyó una de les eleiciones presidenciales más difíciles de la hestoria uruguaya. El 21 de marzu de 1894, dempués de 21 díes de votaciones, resultancies y aspros alderiques –nos qu'ocupaba interinamente la xefatura del país Duncan Stewart–, el Senador Idiarte Borda llogró 47 votos. Esto ye señaláu como'l primer exemplu d'aplicación de la tesis de "inflúi directriz". Asumió de momentu la Presidencia Constitucional del Uruguái, empezando un gobiernu absolutamente bipolar; onde les dificultaes económiques apináronse tremendamente pol desorde alministrativu, pero onde realizó importantes obres de relevancia.
Cine mudu
Los primeros esperimentos
El zoótropu qu'aportó hasta anguaño tien una serie de dibuxos imprentaos en sentíu horizontal en bandes de papel colocaes nel interior d'un tambor xiratoriu montáu sobre un exe; na metá del cilindru, una serie de ranures verticales, poles que se mira, permiten que, al xirar l'aparatu, s'endilguen les imáxenes en movimientu. Un inxeniu dalgo más llaboráu yera'l prasinoscopiu, del inventor francés Charles Émile Reynaud, que consistía nun tambor xiratoriu con un aniellu d'espeyos colocáu nel centru y los dibuxos colocaos na paré interior del tambor. Según xiraba'l tambor, los dibuxos paecíen revilvar.
Juan Idiarte Borda
Accesu a la Presidencia y la so xestión
Una vegada nel poder, Idiarte Borda demostró la so poca habilidá pa la maniobra y l'alcuerdu, derivando nun exerciciu del cargu munches vegaes de manera subrepticia, lo que-y valió l'entamu d'una de les guerres civiles más sangrientes del Uruguái, la Revolución de 1897. Dicha guerra desamarróse metanes un aspru discutiniu en redol a la so persona, pos se-y acusaba de dexar ya inclusive favorecer el fraude eleutoral, según l'antecedente de Julio Herrera y Obes. L'ascendente líder coloráu, José Batlle y Ordóñez, realizó-y una firme y severa acusación, onde lo califica de “El más grande remanador de tolos escandalosos fraudes que nesti periodu cometiéronse”. Esta declaración de Batlle y Ordóñez yá avizoraba la enorme rivalidá futura ente les files batllistas y los militantes idiartistas, que-y costaría la vida al mesmu Presidente Borda.
Cine mudu
Los primeros esperimentos
Naquellos mesmos años, William Henry Fox Talbot nel Reinu Xuníu y Louis Daguerre en Francia trabayaben nun nuevu descubrimientu que posibilitaría'l desendolcu del cinematógrafu: la fotografía, yá qu'ensin esti inventu previu nun esistiría'l cine. Haza 1852, les semeyes escomenzaron a sustituyir a los dibuxos nos artiluxos pa ver imáxenes animaes. Según la velocidá de les emulsiones fotográfiques medró, foi posible fotografiar un movimientu real en cuenta de poses fixes d'esi movimientu. En 1877 el fotógrafu británicu y d'Estaos Xuníos Eadweard Muybridge emplegó una batería de 24 cámares pa grabar el ciclu de movimientos del galopiu d'un caballu. thumb|left|150px| Un pasu relevante haza'l desendolque de la primera cámara d'imáxenes en movimientu foi'l que dió'l fisiólogu francés Étienne Jules Marey, col cronofotógrafu portátil que movía una única banda que permitía obtener doce imáxenes nuna placa xiratoria que completaba la so revolución nún segundu. Por embargu, la so tira de película consistía nún papel moyáu n'aceite que se doblaba y se desgarraba con facilidá. Al rodiu de 1889, los inventores d'Estaos Xuníos Hannibal Goodwin y George Eastman fixeron más tires d'emulsión fotográfica d'alta velocidá (que necesitaben poco tiempu pa impresionase) montaes nún celuloide resistente: el so anovamientu desanició un pilancu esencial na esperimentación coles imáxenes en movimientu.
Juan Idiarte Borda
Accesu a la Presidencia y la so xestión
Más allá de los discutinios y los turbios asuntos xeneraos mientres el so predominiu nel poder, hai que destacar que magar les dificultaes políticu y económicu Idiarte Borda exerció una presidencia que faltó enforma de ser inocua; onde empecipió la construcción del nuevu Puertu de Montevideo, fundó'l Bancu de la República Oriental del Uruguái –aportáu darréu na principal entidá bancaria del país–, creó la Llinia de Ferrocarril del Oeste, realizó un censu xeneral y estableció un nuevu catastru a nivel nacional, nacionalizó les compañíes britániques que suministraben eletricidá na nueva Compañía de Lluz Llétrico, amás de trabayar con ésitu na creación de l'Archidiócesis de Montevideo y d'impulsar, al traviés del ministru Juan José Castro, un ambiciosu programa d'obres públiques.
Cine mudu
Thomas Alva Edison y William K. L. Dickson
Artículu principal: Thomas Alva Edison
Carcedo de Bureba
Historia
Villa, na cuadriella de Rojas, unu de los siete en que s'estremaba la Merindad de Bureba perteneciente al partíu de Bureba. xurisdicción de realengu con rexidor pedáneo.
Carles Puigdemont
Biografía
Empecipió Filoloxía Catalana nel Colexu Universitariu de Girona, estudios qu'abandonaría más tarde pa dedicase al periodismu. En 1981 empezó a trabayar nel diariu El Punt, au acabó siendo redactor xefe. Tamién trabayó na revista Presència.
Cine mudu
Los hermanos Lumière
Artículu principal: Hermanos Lumière
Juan Idiarte Borda
Fallecimientu
thumb|left|340px|Fotografía qu'ilustra'l sepelio del asesináu presidente d'Uruguái, Juan Idiarte Borda. Esti crime foi l'únicu magnicidiu na hestoria d'Uruguái. Pero la estorbisa más grande del so gobiernu siguía de pies; la guerra civil siguía'l so cursu cola so secuela de finaos y mancaos, ensin mentar los perxuicios económicos. La postura del presidente Borda yera apostar a un resolución militar del conflictu, col convencimiento ríxidu ya inamovible de que la razón llegal taba del so llau. La so ferrial postura determinó que la enorme mayoría de la clase política pidiera, a mediaos de 1897, la destitución de Idiarte Borda del so cargu de Presidente de la República, yá que consideraben que por cuenta de la so intransixencia y tozudez nun s'algamar la posibilidá d'un entendimientu nacional y, arriendes d'ello, la tan allampada paz.
Carles Puigdemont
Biografía
En 1988 dedicóse a axuntar referencies de la prensa internacional sobre Cataluña, material que dio como frutu la espublización en 1994 del llibru ''Cata... què? Catalunya vista per la premsa internacional''. Ye miembru del Colexu de Periodistes de Cataluña.
Juan Idiarte Borda
Fallecimientu
El Ministru de Gobiernu, Miguel Herrera y Obes, una vegada asesináu'l Presidente Idiarte Borda y exiliáu en Buenos Aires, escríbe-y al embaxador d'Uruguái en Buenos Aires, don Domingo Mendilaharsu la siguiente carta>
Carles Puigdemont
Biografía
Mientres los Xuegos Olímpicos de Barcelona (1992) tuvo una actividá destacada escontra la denominada "Operación Garzón".
Ammoecius brevis
Ammoecius brevis ye una especie de coleópteru de la familia Scarabaeidae.
Distribución xeográfica
Habita nel paleárticu: Europa y Asia.
Juan Idiarte Borda
Fallecimientu
N'abril de 1897, cuando Borda baxaba de la so carruaxe frente a la so residencia, foi atacáu por un mozu, de nombre Juan A. Rabecca, que-y punxo'l revólver nel pescuezu, pero ensin disparar l'arma. El Día –diariu batllista por antonomasia– publicó a otru día un boletín informativu nel que s'afirmaba que l'intentu de magnicidiu foi cometíu por un individuu d'apellíu Arredondo. Les fíes de Idiarte Borda –Celia y María Ester Idiarte–, al enterase de la publicación, deducieron que yera una clara alvertencia de que dende files batllistas preparábase l'asesinatu del so padre, yá que yera l'apellíu d'un conocíu fervosu almirador de Batlle y Ordóñez y les sos idees. Y lo que yera más importante: sabíen quién llevaría a cabu'l crime.
Cine mudu
Los hermanos Lumière
thumb|left|200px|Proyeutor cinematográficu antiguu Los esperimentos sobre la proyeición d'imáxenes en movimientu visibles pa más d'un espeutador taben desendolcándose al empar n'Estaos Xuníos y n'Europa; en Francia, magar que nun cuntaba cola gran infraestructura industrial d'Edison, los hermanos Louis y Auguste Lumière llegaron al cinematógrafu, inventu que yera al tiempu cámara, copiadora y proyeutor, y que ye'l primer aparatu que se pue denomar auténticamente de cine, polo que la data de la so presentación pública, el 28 d'avientu de 1895, y el nome de los inventores son los que quedaron reconocíos universalmente como los entamadores de la historia del cine. Los hermanos Lumière produxeron amás una riestra de curtiumetraxes con gran ésitu, de xéneru documental, nos que s'amosaben diversos elementos en movimientu: obreros saliendo d'una fábrica, foles rompiendo na oriella de la mar y un xardineru regando'l céspede. Ún de los sos curtiumetraxes más efeutistes p'amosar les posibilidaes del nuevu inventu foi'l que mostraba a un tren corréu avanzando haza l'espeutador, que facía arremellar al públicu asistente. El cine que se producía mentanto nel estudiu d'Edison yera más teatral: númberos circenses, baillarines y actores dramáticos qu'actuaben pa les cámares. Pero pa entós l'equipamientu elemental yá taba estandarizáu siguiendo'l modelu del cinematógrafu de los hermanos Lumière, y les películes empecipiaron a comercializase a escala internacional.
Juan Idiarte Borda
Fallecimientu
thumb|Fotografia de [[John Fitz-Patrick pocu antes del atentáu.]] El 25 d'agostu d'esi mesmu añu, Idiarte Borda disponer a asistir a la celebración d'un Te Deum na Ilesia Matriz de Montevideo. Según les sos fíes, antes de partir, alvirtiéron-y a Borda sobre'l so inminente asesinatu, pero'l Presidente restó-y importancia ya inclusive se negó a llevar una guardia ecuestre. A la salida de la ceremonia, mientres desfilaba a la cabeza d'una comitiva pela cai Sarandí –Ciudá Vieya–, diendo dende la Catedral a la Casa de Gobiernu, cuando dende'l portal númberu 331 de dicha cai l'atacante Avelino Arredondo, asesinar d'un impautu de bala frente al Club Uruguái con un antiguu revólver Lefaucheux. La bala dio nel corazón y el Presidente Idiarte Borda finó instantáneamente. Les sos últimes pallabres, qu'apenes llogró musitar, fueron «Toi muertu». L'asesinatu de Juan Idiarte Borda foi l'únicu magnicidiu na hestoria d'Uruguái.
Cine mudu
Películes d'una bobina: Georges Méliès y Edwin S. Porter
Artículu principal: Georges Méliès
Juan Idiarte Borda
Fallecimientu
Mandara construyir una suntuosa casona nel barriu de Colón, Montevideo, na que nun llegó a morar. Los xardinos son obra del paisaxista francés Carlos Thays.
Carles Puigdemont
Biografía
Nos años 90 viaxó per Europa y empezó a trabayar na aplicación de les nueves teunoloxíes a la información, lo que se traduciría na creación en 1999, por encargu de la Generalitat, de la Agència Catalana de Notícies (ACN).
Carcedo de Bureba
Historia
A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyida como conceyu constitucional del mesmu nome nel partíu Briviesca, rexón de Castiella la Vieya , cuntaba entós con 62 habitantes.
Carles Puigdemont
Biografía
Puigdemont dirixó l'axencia hasta 2002, cuando l'entós presidente de la Diputación xerundense, Carles Pàramo (CiU), ufiertó-y ser el direutor de la Casa de Cultura de Girona.
En 2004 tornó al periodismu como direutor xeneral del periódicu Catalonia Today, un periódicu catalán n'inglés que contribuyó a impulsar.
Dexó'l periodismu pa dedicase de llenu a la política en 2006 cuando CiU fíxo-y una doble ufierta: formar parte de la candidatura al Parlament de Catalunya y aspirar en 2007 a l'alcaldía de Girona.
Trayeutoria política
thumb|left|Puigdemont en 2015En 1980 empecipió'l so activismu políticu marcáu pol independentismu. Asistió al so primer míting, de Jordi Pujol.
Activista de la Crida a la Solidaritat en Defensa de la Llengua, la Cultura i nacer Catalanes perteneció a la Joventut Nacionalista de Catalunya (JNC) que contribuyó a fundar en Girona. Anguaño ye militante de Convergència Democràtica de Catalunya (CDC).
En 2006 foi candidatu a les eleiciones al Parllamentu de Cataluña por CiU pola circunscripción de Girona y foi escoyíu diputáu.
En 2007 encabezó la llista de CiU al Conceyu de Girona, pero nun ganó les eleiciones y caltúvose na oposición.
El 1 de xunetu de 2011 convirtióse nel socesor d'Anna Pagans al frente del Conceyu de Girona, en ganando les eleiciones municipales celebraes el 22 de mayu de 2011, acabando asina con más de 32 años d'hexemonía del PSC en Girona, que llevaba gobernando dende dempués de les eleiciones municipales de 1979.
El 15 de xunetu de 2011, cuando se dirixía a una conferencia del conseyeru de Salú, foi afrelláu por un grupu d'unes doscientes persones poles protestes de los retayos en dichu sector.
En xunetu de 2015 sustituyó a Josep Maria Vila d'Abadal como presidente de l'Asociación de Conceyos pola Independencia y el so nome incorporóse a la llista de persones clave pa la "refundación" de CDC.
Nes eleiciones al Parllamentu de Cataluña del 27 de setiembre de 2015 ocupó'l puestu númberu trés na llista de Junts pel Sí por Girona y foi reelixíu diputáu.
Cine mudu
Películes d'una bobina: Georges Méliès y Edwin S. Porter
En 1896 l'ilusionista francés Georges Méliès amosó que'l cine nun servía namái que pa grabar la realidá, sinón que tamién podía recreala o falsiala. Con estes maxinatives premises, fizo películes qu'afondaben nel potencial narrativu del nuevu mediu, dando aniciu al cine d'una sola bobina. Nún estudiu na redolada de París, Méliès rodó'l primer gran filme puestu n'escena del que la proyeición duró cuasi quince minutos: L’Affaire Dreyfus (El casu Dreyfus, 1899) y filmó Cendrillas (Cenicienta, 1900) en 20 escenes. Pero sobremanera a Méliès se-y remembra poles sos inxenioses fantasíes como Viaxe a la lluna (1902) y Allorios del barón de Münchhausen, nes qu'experimentaba les posibilidaes de los trucaxes cola cámara de cine. Méliès descubrió qu'aparando la cámara en metá d'una toma y recolocando entós los elementos de la escena enantes de continuar podía, por exemplu, facer desapaecer oxetos. D'esta miente, celando la película unos cuantos centímetros y entamando la siguiente toma enriba de lo yá filmáu, llograba superposiciones, esposiciones dobles y disoluciones (fundíos y encadenaos, como elementu de transición ente escenes estremaes). Los sos curtiumetraxes foron un ésitu de sécute de públicu y ceo espardiéronse per tol mundu. Anque anguaño paecen poco más que curiosidaes, son precursores significativos de les téuniques y los estilos d'un arte entoncenes empapielláu.
Juan Idiarte Borda
Xuiciu históricu
A pesar de los sos bemoles, Juan Idiarte Borda foi un presidente realizador, que, más allá de que sía por cuenta de les sos obres de gobiernu o a los sos enfrentamientos cola oposición del Partíu Nacional –y entá ye más colos sos correlixonarios coloraos– foi un mandatariu que nun pasó ensin dexar buelga na hestoria uruguaya. El so calter, qu'en parte respuende al estereotipu de vascu emporfiáu, amás d'escarecer d'agudez pa la maniobra política y de ser frontera ya indiferente ante les fineces de la diplomacia, valiéron-y más que les sos obres o les sos idees, llevaes a cabu dende la Presidencia o cuando entá nun llograra aportar a ella. Sicasí, los sos verdaderos Talones d'Aquiles fueron la poca habilidá cola cual modelaba y caltenía la so imaxe política, y l'irrupción en práutiques polítiques que yá na so dómina nun se taba dispuestu a tolerar.
L'escritor arxentín Jorge Luis Borges escribió un cuentu tituláu Avelino Arredondo –publicáu nel so llamáu Llibru de Sable— que narra en clave de ficción el detalláu plan y asesinatu del ex-presidente Juan Idiarte Borda.
Cine mudu
Películes d'una bobina: Georges Méliès y Edwin S. Porter
L'estilu documentalista de los hermanos Lumière y les fantasíes teatrales de Méliès fundiéronse nes ficciones realistes del inventor d'Estaos Xuníos Edwin S. Porter, a quien se-y atribúi n'ocasiones la paternidá del cine de ficción. Trabayando nel estudiu d'Edison, Porter produxo la primer película d'Estaos Xuníos interesante, "Asaltu y robu d'un tren", en 1903. Esta película, de 8 minutos, influyó de xeitu decisivu nel desendolque del cine porque incluyía anovamientos como'l montax d'escenes filmaes n'estremaos momentos y llugares pa componer una unidá narrativa. Al facer esto, Porter anició'l montax, ún de los fundamentos de la creación cinematográfico, procesu nel qu'estremaos fragmentos escoyíos de les diverses tomes realizaes —o disponibles— axúntense p'algamar un conxuntu coherente.
"Asaltu y robu d'un tren" tuvo un gran ésitu y contribuyó de forma notable a que'l cine se convirtiere nún espectáculu de mases. Les pequeñes sales de cine, conocíes como "nickelodeones", espardiéronse per Estaos Xuníos, y el cine escomenzó a xurdir como industria. Les más de les películes, d'una sola bobina, de la dómina yeren comedies curties, histories d'aventures o grabaciones d'actuaciones de los actores teatrales más famosos daquella.
Les películes mudes
Ente 1909 y 1912 tolos aspeutos de la ñaciente industria tuvieron baxo'l manexu d'un trust d'Estaos Xuníos, la MPPC (Motion Pictures Patents Company), formáu polos principales productores. Esti grupu llendó la duración de les películes a una o dos bobines y refugó'l pidimientu de los actores d'apaecer nos títulos de créitu. El trust foi escontarmáu con ésitu en 1912 pola llei antitrust del gobiernu, que permitió a los productores independientes faces les sos propies compañíes de distribución y exhibición, polo que pudieron aportar fasta'l públicu d'Estaos Xuníos obres europees de calidad, como Quo vadis? (1912, d'Enrico Guazzoni), d'Italia, o La reina Isabel (1912), de Francia, protagonizada pola actriz Sarah Bernhardt.
Cine mudu d'Estaos Xuníos
L'exemplu européu, sobremanera d'Italia, qu'en 1912 con 717 producciones yera'l cine más potente del mundu, fizo a los productores d'Estaos Xuníos reaccionar, viéndose obligaos a facer películes más llargues, nes que los direutores tuvieren tamién una mayor llibertá artístico, y los actores figuraren nos títulos de créitu, lo que produxo que dellos d'éstos se convirtieren nos favoritos del públicu. Arriendes, siguió un periodu d'espardimientu económicu y artísticu nel cine d'esti país.
El treslláu a Hollywood
Ente 1915 y 1920 les grandes sales de cine xorrecieron per tol tarritoriu d'Estaos Xuníos, demientres la industria se treslladaba de la redolada de Nueva York a Hollywood, pequeña llocalidá californiana xunta Los Angeles au los productores independientes, como Thomas Harper Ince, Cecil B. De Mille y Mack Sennett, construyeron los sos propios estudios. Ince inxertó'l sistema d'unidaes, nel que la producción de cada película taba descentralizada —se trabayaba por obra—, colo que se podíen facer al empar varies películes, caúna d'elles supervisada d'entamu a fin por un xefe d'unidá —un productor executivu— que dependía a la so vez del xefe del estudiu. Produxéronse asina cientos de películes al añu como rempuesta a la medría de la demanda de les sales. La inmensa mayoría yeren westerns, comedies de tortazos y esbariones y elegantes melodrames, como'l de Cecil B. De Mille "Machu y fema" (1919) protagonizáu por Gloria Swanson. Ince, pela so parte, especializóse na Guerra de Secesión y el llonxanu Oeste, nos que rescampló l'entós popular vaqueru William S. Hart.
Buster Keaton
Artículu principal: Buster Keaton thumb|right|200px|Buster Keaton Joseph Francis Keaton nació en 1895, en Pickway (Kanses), morriendo en Hollywood en 1966. Fíu de dos cómicos ambulantes, Joseph y Myra Keaton, "Los dos Keaton", el pequeñu apaeció n'escena cuando namái que tenía un añu d'edá. Ye consideráu una de les más importantes figures de la historia del cine por pescanciar meyor que nengún de los sos contemporáneos el significáu y les posibilidaes del cine. Nes sos obres, mui apreciaes tanto pol públicu como pola crítica, afitó una interesante comunicación col espeutador, esploró la elasticidá del tiempu y fizo chancies qu'entá presten anguaño. Lo más almiráu foi la so capacidá d'improvisación y la creación d'innumberables situaciones nes que combinó un rostru impasible y un cuerpu que yera quien a facer cualquier acrobacia, en situaciones divertíes, allocaes y davezu ensin xacíu.