cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nicholas and Alexandra
Argumentu
El mozu herederu Alexis llueu ye diagnosticáu como hemofílicu. La so madre Alejandra, emperatriz histérica pocu querida pola familia del so home, cai sol encantu d'un llabrador siberianu, Rasputin, que la convence de qu'él pue ser capaz de curar al neñu. Nicolás II empieza a creer nel so poder.
Ocho años más tarde, en víspores del tricentenario de la dinastía de los Romanov, la familia imperial ta de vacaciones en Livadia (Crimea). Nicolás II recibe ellí la visita del so nuevu primer ministru Stolypin que lu declara qu'hai qu'alloñar a Rasputin, que ta llevando una vida d'esquiciadura en San Petersburgu y que ta desacreditando tola monarquía. A pesar de les protestes d'Alejandra, el zar consiente n'alloñar a Rasputin. Poco dempués de les fiestes del Tricentenario, Stolypin ye asesináu nel momentu d'una representación na ópera de Kiev. Nicolás reacciona eslleiendo la Duma y unviando a la policía a apavorar a los llabradores quemando les sos cases.
Mientres una estancia en Polonia, Alexis tien la peor crisis d'hemofilia dende la so nacencia. Los médicos nun pueden o nun s'atreven a faer nada. Alejandra esixe llamar de Rasputin na so ayuda. El falsu monxu consigue aselar el dolor de Alexis falándo-y al teléfonu.
1914: empieza la Primer Guerra mundial. Alemaña declara la guerra a Rusia; el gran duque Nicolás ye nomáu comandante supremu de les tropes. Un añu más tarde, en respuesta a tarrecibles derrotes, Nicolás II decide tomar él mesmu'l mandu. En San Petersburgu, Alejandra gobierna l'Imperiu nel so llugar so la influencia oculta de Rasputin. Dos príncipes decadentes, el gran duque Dimitri y el príncipe Youssoupov, acaben per asesinar a Rasputin n'avientu de 1916.
Febreru de 1917: ye la Revolución. Los soldaos negar a tirotiar a los millares de manifestantes qu'invaden la capital. Nel tren que lu devuelve a Petrográu, Nicolás II ye forzáu d'abdicar. Kerenski, el nuevu xefe del gobiernu, exilia a los Romanov a Siberia onde pasen l'iviernu 1917-1918. Iakovlev llega de Moscú na primavera de 1918 y ye encargáu de devolver al zar a la nueva capital, onde'l nuevu gobiernu de Lenin suaña, al paecer, con lleva-y a xuiciu. El tren que devuelve a la familia imperial ye obligáu parase en Ekaterinburgu onde'l Sóviet local decide faese cargu d'él. Llevaos a la casa Ipatiev, los Romanov sufren ellí numberoses esmoliciones. El so carceleru, Iourovski, recibe l'orde d'executalos. Los Romanov son finalmente asesinaos nuna habitación de la planta baxa de la casa.
NGC 1901
NGC 1901 ye un cúmulu abiertu na constelación de Doráu. Foi afayáu nel añu 1836 por John Herschel.
Consideración
Estudio recién consideren a NGC 1901 un agregáu físicu d'estrelles que les sos carauterístiques nun son típiques d'un cúmulu abiertu clásicu, sinón que describen meyor el remanente d'un cúmulu abiertu.
Moncey
Moncey ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Juniperus sabina
El ye una especie del xéneru Juniperus que'l so hábitat estender por Europa central y meridional, W d'Asia (Turquía) y cítase tamién n'Arxelia, estendiéndose pola metá d'España y el Cordal Cantábricu, algamando la Sierra Nevada. Apaez nes provincies d'Almería, Asturies, Cantabria, Castelló, Cuenca, Girona, Granada, Guadalajara, Huesca, Jaén, Lleida, Lleón, Navarra, Palencia, Soria, Teruel, València y Zaragoza. thumb|Vista de la planta thumb|Frutos
Carauterístiques
Ye una planta maderiza achaparrada, que crez más n'anchor que n'altor, una y bones raramente supera'l metru n'España, produz numberoses cañes tendíes sobre'l suelu que caltienen la fueya toa l'añu, de corteza pardu-acoloratada o cenicienta, que s'esprende en plaques; delles vegaes, llegar a faer un pequeñu arbolucu de tueru retorcigañáu. Ramillas arredondiaes de menos de 1 mm de diámetru, coles fueyes escuamiformes, inxeríes, dispuestes en cuatro fileres, daqué aquillaes y con una glándula ovalada resinosa nel envés, esprendiendo un golor caltriante y desagradable al machucales.
Floriamientu
A partir del mes de setiembre y hasta la primavera, maureciendo les arcéstidas nel seronda o la primavera siguiente. Dacuando la mesma planta produz los conos masculinos y femeninos, pero más frecuentemente éstos tán en pies distintos.
Hábitat
Nos cumes de los montes, principalmente nes caliares, dende los (900) 1400 a los 2750 m d'altitú, acomuñada con frecuencia al pinu albar, soportando perbién los suelos esqueléticu y cascayosu, como tamién les baxes temperatures; esta asociación de pinu y sabina rastrera ye la vexetación natural de los cumes y fasteres cimeres de los altos montes mediterráneos. N'ocasiones acomuñar cola sabina albar, o con otros pinos, caxigales, etc, cuando baxa a menor altitú, pos puede baxar, n'exemplares aisllaos, hasta los 900-1000 metros.
Observaciones
Linneo acutó'l nome de sabina, con que los romanos designaben a ésta y asemeyaes especies, pa esta planta, quiciabes por ser la más utilizada como melecinal. L'empléu de la sabina emenagoga (pa provocar y regular la menstruación) y albortiva, en medicina popular, remontar a los griegos; debe les sos propiedaes a un alcohol conteníu na so esencia, el sabinol, pero la so aición ye tan violenta, que puede provocar la muerte. Esta mesma esencia sirve, n'usu esternu, pa quitar verrugas, pos tien propiedaes cáustiques y vesicantes.
Taxonomía
Juniperus sabina describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1039. 1753.
Declaración d'independencia de l'Arxentina
302px|right|thumb|Alegoría de la Declaración de la Independencia, por [[Luis de Servi. Pintura sobre tela nel techu del Salón Blanco de la Casa Rosada.]]
La Declaración d'Independencia de l'Arxentina foi una decisión tomada pol Congresu de Tucumán pola cual, el martes 9 de xunetu de 1816, declaró la formal rotura de los venceyos de dependencia política de les Provincies Xuníes del Río de la Plata cola monarquía española. La declaración foi realizada na Casa de Tucumán allugada na ciudá de San Miguel de Tucumán, onde sesionaba l'asamblea. Diez díes más tarde, el mesmu Congresu arrenunció tamién a toa otra dominación estranxera.
Antecedentes
En 1814, el rei Fernandu VII d'España tornara al tronu español. Esta situación quitó argumentos d'aición a los homes qu'empecipiaren la Revolución de Mayu nel Virreinatu del Río de la Plata ya instauráu la Primer Xunta en 1810 —y los gobiernos qu'asocedieren a ésta— so la premisa de la Mázcara de Fernandu VII. Yá nun podíen actuar en nome del rei d'España porque ésti volvió tar nel poder efectivo. El rei quería reconquistar les sos colonies; los "realistes" (los partidarios del colonialismu) trunfaren n'Huaqui, Vilcapugio y Ayohúma, y yeren fuertes nel Alto Perú, l'actual Bolivia. Dende ellí pensaben atacar les bases de los independentistes ya invadir tol actual territoriu d'Arxentina teniendo como oxetivu la ciudá de Buenos Aires.
Sicasí la situación de los patriotes independentistes na so frontera noroeste nun tuvo asegurada hasta qu'en marzu de 1816 el xeneral porteño José Rondeau aceptó roblar el Pactu de los Cerrillos col caudiellu salteño (Salta incluyía a Jujuy y Tarija) Martín Miguel de Güemes. A partir d'esi momentu, les fuercies de Güemes sostuvieron la llucha nel frente norte, lliberando a los exércitos del gobiernu nacional por que, al mandu del xeneral José de San Martín, pudieren avanzar contra los sos enemigos más allá del Cordal de los Andes escontra Chile y depués hasta Perú. Mentanto, el caudiellu José Gervasio Artigas y los sos aliaos defendíen el territoriu de les incursiones portugueses, magar les actitúes ambigues de los gobernantes porteños.
El Congresu de Tucumán
thumb|300px|[[Casa de Tucumán|La Casa Histórica de la Independencia en San Miguel de Tucumán.]]
El Congresu de Tucumán empecipió les sos sesiones na Casa de Tucumán allugada en San Miguel de Tucumán, el 24 de marzu de 1816, cola presencia de 33 diputaos. Según la decisión de los mesmos delegaos, la presidencia del Congresu yera rotativa y camudaba cada mes.
Fueron distintes les causales poles que nun unviaron diputaos diverses provincies que pertenecieren al Virreinatu del Río de la Plata.
Delles provincies del Altu Perú, ente elles Potosí, Cochabamba, La Paz y fora del Altu Perú la de Santa Cruz de la Sierra que llograra ser llibertada por Ignacio Warnes cuando creó la Republiqueta de Santa Cruz, cayeren nuevamente en poder de los realistes. Sicasí gracies a la Tercer espedición auxiliadora al Altu Perú unviaron diputaos al Congresu de Tucumán Chichas, Llamargues y Mizque.
Distinta foi la situación de les provincies "de baxo". Salvu Córdoba, les provincies de la Lliga de los Pueblos Llibres o Lliga Federal —que taba compuesta pola Provincia Oriental (sector principal de la Banda Oriental), Corrientes, Entre Ríos, Misiones y Santa Fe— resolvieron nun allegar al Congresu de Tucumán. El caudiellu de la Provincia Oriental, José Gervasio Artigas, opunxérase a la ratificación definitiva del alcuerdu de paz algamáu nel Pactu de Santu Tomé, robláu'l 9 d'abril de 1816, pol que se reconociera l'autonomía de Santa Fe, anque en carta a José de San Martín, declarándose tamién arxentín avisába-y que la Unión de los Pueblos Llibres antemanárase na declaración de la independencia arxentina mientres el Congresu d'Oriente (celebráu'l 29 de xunu de 1815) suscritu poles provincies arxentines federales na entós pequeña ciudá de Concepción del Uruguay. A eso habíase sumáu la negativa tantu del nuevu Direutor Supremu, Antonio González Balcarce como del Congresu de Tucumán. Les provincies federales axuntaren el Congresu d'Oriente a mediaos de 1815, convocáu por José Artigas. Dellos autores afirmen qu'esti congresu declaró la independencia d'España basándose nuna carta de Artigas a Pueyrredón, pero la carta nun menta al congresu nin da una fecha, refiriéndose solo a la Banda Oriental. Tampoco hai nengún otru documentu que confirme o suxura que tal declaración asocediera. Esta foi una clara manifestación de protesta y oposición escontra les polítiques centralistes o unitaries y pro monárquiques tantu del Direutoriu como del Congresu de les Provincies Xuníes del Río de la Plata.
Paraguái, nun unvió diputaos al Congresu de Tucumán yá que esta provincia, tres la espedición de Manuel Belgrano, actuaba como un estáu independiente dende 1811, en que s'independizara d'España, ante les actitúes centralistes de los socesivos gobiernos establecíos en Buenos Aires pese al Tratáu confederal ente les xuntes d'Asunción y Buenos Aires.
Tampoco unviaron diputaos los actuales territorios de la Patagonia (sacante ciudaes fortificaes como Carmen de Patagones que taben subordinaes a Buenos Aires), el Comahue y el Gran Chaco yá que s'atopaben sol dominiu indíxena o deshabitados.
Nuna de les sos primeres decisiones, el Congresu nomó Direutor Supremu de les Provincies Xuníes del Río de la Plata a unu de los sos diputaos, el xeneral Juan Martín de Pueyrredón.
Mientres delles selmanes aldericaron los algames de les sos atribuciones y el so funcionamientu internu, amás de tomar decisiones de política nacional ya internacional. El cuerpu tenía la facultá d'intervenir en cuasi tolos asuntos que se presentaben a la so considerancia, lo que provocó interminables alderiques.
thumb|302px|[[Plaza Independencia (Tucumán)|Plaza Independencia (antigua Plaza Mayor) na ciudá de San Miguel de Tucumán col baltáu edificiu del Cabildru y l'antiguu edificiu de la Catedral de San Miguel de Tucumán escontra 1812 (pintura al oleu actual).]]
La presión de dalgunos de los sos miembros, y d'influyentes dirixentes nacionales —ente ellos el xeneral José de San Martín, gobernador de la Intendencia de Que'l so— fizo que s'empecipiara'l discutiniu sobre la Declaración d'Independencia. La votación finalmente concretóse'l 9 de xunetu. Nesi momentu presidía'l cuerpu unu de los representante de San Juan, Francisco Narciso de Laprida. Nengún país reconoció nesi momentu la independencia de les Provincies Xuníes del Río de la Plata.
El 21 de xunetu foi xurada la Independencia na sala de sesiones polos miembros del Congresu, ante la presencia del gobernador, del xeneral Manuel Belgrano, del cleru secular, de les órdenes relixoses y demás corporaciones.
Los discutinios posteriores de los diputaos xiraron en redol al dictáu d'una constitución y a la forma de gobiernu y a la forma d'estáu que tenía d'adoptase nella. La situación de guerra abierta cola monarquía española, la Restauración absolutista n'España y n'Europa y la creciente inxerencia del Reinu Xuníu de Portugal, Brasil y Algarve fixo pensar a dellos diputaos, influyíos poles idees de Manuel Belgrano, n'instaurar una monarquía Inca nel Río de la Plata. Esta posición d'enllantar una forma de gobiernu monárquica y constitucional foi refugada polos diputaos republicanos, que sosteníen la forma de gobiernu d'una república constitucional pa la rexón de la Plata. Al conflictu amenáu pola forma de gobiernu sumóse-y unu que tuvo mayor valumbu y trescendencia y que foi'l rellacionáu cola adopción de la forma d'estáu: el unitarismu versus el federalismu.
Los llabores del Congresu siguieron en Buenos Aires, onde empezó a deliberar a principios de 1817, y onde sancionó la Constitución Arxentina de 1819, qu'estableció una república centralista. El Congresu foi eslleíu en 1820, tres la derrota del Direutoriu na batalla de Cepeda, que marcó l'entamu de l'Anarquía del Añu XX.
Acta de la Independencia
''Na benemérita y bien digna ciudá de San Miguel de Tucumán a nueve díes del mes de xunetu de 1816: terminada la sesión ordinaria, el Congresu de les Provincies Xuníes siguió los sos anteriores discutinios sobre'l grande, augusto y sagráu oxetu de la independencia de los pueblos que lu formen. Yera universal, constante y decidíu el clamor del territoriu pola so emancipación solemne del poder despóticu de los reis d'España, los representantes sicasí consagraron a tan trabayosu asuntu tola fondura de los sos talentos, la derechura de les sos intenciones ya interés que demanda la sanción de la suerte so, pueblos representaos y posteridá. Al so términu fueron preguntaos ¿Si quieren que les provincies de la Unión fora una nación llibre ya independiente de los reis d'España y la so metrópolis? Aclamaron de primeres llenos de santu ardor de la xusticia, y unu a unu repitieron sucesivamente'l so unánime y bonal decidíu votu pola independencia del país, fixando na so virtú la declaración siguiente:''
El 19 de xunetu, en sesión secreta, el diputáu Medrano fixo aprobar un cambéu a la fórmula del xuramentu, col enfotu de bloquiar delles opciones que se contemplaben naquel momentu poles que se pasaría a depender de dalguna otra potencia distinta d'España. Onde dicía «independiente del rei Fernandu VII, los sos socesores y metrópolis», añedióse:
L'acta orixinal, roblada por tolos miembros del Congresu, foi redactada nel llibru d'Actes de les sesiones públiques de dicha asamblea. Esi llibru perdióse. Dellos historiadores consideren que foi depositáu en 1820 na Llexislatura de Buenos Aires, d'onde darréu sería sustraíu. Nel Archivu Xeneral de la Nación Arxentina lo que se caltién ye una copia realizada pol secretariu Serrano, a fines del mes de xunetu de 1816.
Firmantes de la Declaración de la Independencia
Los 29 diputaos del Congresu de Tucumán que suscribieron l'acta d'Independencia declarada pol Congresu de les Provincies Xuníes en Sud América fueron:
Nesa sesión nun tuvieron presentes cinco diputaos:
De los 29 diputaos firmantes de l'acta de Declaración de la Independencia, 12 fueron miembros del cleru de la Ilesia Católica. Foi'l casu de: Cayetano Rodríguez, Antonio Sáenz, Manuel Acevedo, José Colombres, Mariano Sánchez de Loria, José Andrés Pacheco de Melo, Pedro Ignacio de Castro Barros, Justo Santa María de Oro, Pedro Francisco de Uriarte, Pedro León Gallo, Pedro Miguel Aráoz y José Ignacio Thames.
Celebración oficial del 9 de xunetu
El Día de la Independencia de la República Arxentina celébrase cada 9 de xunetu.
Pero Juan Manuel de Rosas, mientres el so segundu gobiernu, y a puntu de celebrar los 20 años de la Declaración de la Independencia, dispunxo por aciu un decretu promulgáu'l 11 de xunu de 1835, que la celebración del 9 de xunetu tenía de faese colos mesmos preceptos que'l 25 de mayu.
Reprodúcense equí los artículos 1º y 2º del mentáu decretu:
Alfonso Zapico
Alfonso Zapico ye un dibuxante de cómic y ilustrador.
Ye diplomáu n'Ilustración y Diseñu pola Escuela d'Arte d'Uviéu. Arriendes del cómic, fai trabayos gráficos pa diverses editoriales. Igualmente collabora col diariu La Nueva España, y fíxolo cola revista de cómic n'asturianu El Gomeru. A partir del mes d'ochobre de 2008 entamó a collaborar col selmanariu Les Noticies, asoleyando una tira titulada Les pites de Grau, que vienen a sustituyir l'espaciu qu'ocupaba otru dibuxante asturianu, Ruma Barbero.
Los primeros trabayos profesionales nel mundu del cómic publicólos en Francia, La guerre du professeur Bertenev (2006) (col qu'algamó'l Prix BD Romanesque nel FestiBD Ville de Moulins en 2007 ) y el volume coleutivu Un jour de mai. Con posterioridá asoleyó, tamién nel país galu Café Budapest, qu'aborda el conflictu árabe-israelín y qu'al ser editada n'España por Astiberri en xunu de 2008 algamaría'l Premiu Haxtur al meyor guión. Nel añu 2009 editaría n'España La guerra del profesor Bertenev col que tamién conquistaría premios y sonadía en Francia. En 2009 foi becáu na Maison des auteurs d'Angoulême hasta 2011 pa desarrollar el so trabayu nesta ciudá francesa conocida ente los amantes del cómic pol so importante festival. El proyeutu premiáu pol xuráu titúlase Dublinés, una biografía del escritor irlandés James Joyce. Igualmente, Zapico participó nel volume coleutivu Los hombres buenos de Javier Cosnava y nel que participaron como dibuxantes, arriendes de Faustino, Daniel Acuña, Toni Carbos, Rubén del Rincón, Fernando Baldó y más otros.
Reconoz influyencies del cómic franco-belxicanu no tocante al so estilu y manifiesta una mayor comodidá pal trabayu sobre asuntos de tema históricu. En 2010 algamó'l Premiu Josep Toutain al Autor Revelación nel Salón del Cómic de Barcelona.
En 2011 publicó, cola editorial Astiberri, la obra Dublinés dedicada a James Joyce, l'autor del Ulysses. Igualmente, esti mesmu añu torna a collaborar col selmanariu Les Noticies nel suplementu estival, Bris de branu, cola tira A la fresca y asoleya una obra relativa a la violencia na sociedá colombiana, titulada ''Imposible mirar para otro lado. Historias de Colombia'', na que se narren cuatro histories reales que tienen por escenariu'l país americanu. Esti últimu trabayu foi publicáu pola Coordinadora d'ONGD del Principáu d'Asturies (Codopa).
Nel añu 2012, Zapico algamó'l Premiu Nacional del Cómic pola so obra Dublinés asoleyada l'añu anterior. Tamién esi añu dibuxó'l cartel del XIV Congresu de Periodismu Dixital que s'entamó n'Uesca.
En 2013, Zapico foi'l ganador de la quinta edición del Premiu Alfonso Iglesias de cómic en llingua asturiana cola so obra Cuadrenos d'Ítaca «pola profesionalidá que s'amuesa na obra d'acordies coles nueves tendencies europees» n'opinión del xuráu.
La Revolución d'ochobre de 1934 ta presente nel trabayu de Zapico que s'asoleya nel añu 2015, pola editorial Astiberri, La balada del Norte.
Cyril Gardner
Cyril Gardner foi actor, direutor y guionista cinematográficu d'Estaos Xuníos d'orixe francés.
Biografía
Nacíu en París, Francia, el so verdaderu nome yera Cyril Gottlieb. Emigráu a los Estaos Xuníos a temprana edá, camudó'l so apellíu por 'Gardner' nos años de la Primer Guerra Mundial, dau l'orixe alemán de Gottlieb. Empezó la so carrera artística como actor infantil, destacando nun papel protagonista na película de 1913 dirixida por Thomas H. Ince The Drummer of the 8th, na cual actuaba la estrella Mildred Harris.
Cyril Gardner finó en Hollywood, California, en 1942 por causa de un ataque cardiacu.
Seleición de la so filmografía
Direutor
Emmy Rossum
Emmanuelle Grey Rossum ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Confederación Española de Dereches Autónomes
La Confederación Española de Dreches Autónomes (CEDA) foi una coalición española de partíos católicos y de dreches mientres la etapa de la Segunda República Española. Dende'l momentu mesmu de la so constitución, nel añu 1933, presentóse como l'alternativa de dreches y d'orde al gobiernu y a les coaliciones republicanu-socialistes.
Considerada una fuercia política conservadora y católica, yera la heredera política de l'Aición Popular d'Ángel Herrera Oria. Dexóse ver a sí mesma como una organización «defensiva», formada pa protexer la relixón, la familia y la propiedá. El so llíder, José María Gil-Carbayos, llegó a dicir que la so intención yera «dar a España una verdadera unidá, un nuevu espíritu, una política totalitaria», a lo qu'añedió que «''la democracia nun ye un fin sinón un mediu pa la conquista del nuevu Estáu. Cuando llegue'l momentu, yá seya al traviés del parllamentu, vamos esaniciar la democracia''». Celebró mítines d'estilu fascista.
Afirmó en delles ocasiones que taba defendiendo a España y a la «civilización cristiana» del marxismu, y que l'atmósfera política esistente n'España convirtió nuna cuestión de marxismu contra l'antimarxismu. Cola xubida al poder del Partíu Nazi n' Alemaña, entamó a emplegar táutiques de propaganda similares a les de los nazis: ente otres, la énfasis na autoridá, la patria y la xerarquía. Gil-Carbayos llegó a asistir a un Congresu del Partíu Nazi en Núremberg y quedó fuertemente ablucáu. Tornó a España col firme compromisu de crear un frente únicu contrarrevolucionariu antimarxista n'España. Nel marcu de la Segunda República Española, acabó convirtiéndose nel gran partíu de mases de la drecha española.
Antecedentes: Aición Popular
Ángel Herrera Oria encabezaba la organización católica de calter social Aición Católica. En 1931 llogró aconceyar a un grupu de católicos comenenciudos en defender los sos principios relixosos nel marcu de la República, llegando a formar el partíu Aición Nacional, fundáu'l 29 d'abril de 1931. Una llei aprobada poles Cortes a principios de 1932 que prohibía l'usu del términu "nacional" nos nomes de los partíos, obligó-y a camudalo pol d'Aición Popular, que diba convertise nel partíu aglutinante de la Confederación.
El llevantamientu d'agostu de 1932 conocida como la «Sanjurjada» aconseyaba a los dirixentes d'Aición Popular a xebrase de los otros grupos de drecha, yá que proclamaba que p'algamar el poder solo emplegaría'l camín de la llegalidá. Cuando Gil-Carbayos en L'Alderique promulgaba'l deber d'acatamientu munchos monárquicos abandonen el grupu destacando Esteban Bilbao, Antonio Goicoechea y José María Albiñana. Esti grupu fundó a principios de 1933 el partíu monárquicu alfonsino Renovación Española.
El 5 de xineru de 1933 Gil-Carbayos presenta'l programa, concretando les condiciones pa ingresar na confederación drechiega proyeutada.
Partíu nacional
Aición Popular creyó llegáu'l momentu de convertise nun partíu nacional, amestando delles organizaciones drechiegues como:
Notes
<references group="n."/>
Moncley
Moncley ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
AbiWord
AbiWord ye un programa procesador de testu, software llibre, multiplataforma y con llicencia GNU. Pue ser utilizáu nos sistemes operativos Linux, Mac OS X (PowerPC), Microsoft Windows, ReactOS, BeOS y AmigaOS 4.0 (al traviés del motor Cygwin X11), ente otros.
El nome AbiWord derívase de la raíz de la pallabra castellana Abierto. N'inglés pronúnciase como la "pallabra d'Abbey" (Abbey word).
Cristiano Ronaldo
Cristiano Ronaldo ye un  y na, de la que ye capitán.
La so consagración como futbolista d'élite dar na so etapa nel Manchester United Football Club, onde en conquistando trés Premier League, dos Football League Cup, una Football Association Cup, dos Football Association Community Shield, una Lliga de Campeones y una Copa Mundial de Clubes, foi gallardoniáu col Balón d'Oru, el FIFA World Player, y la Bota d'Oru, trofeos que-y acreditaben como meyor futbolista del mundu a fecha de 2008.
En protagonizando'l trespaso más caru na historia del fútbol nel so momentu, recaló nel Real Madrid Club de Fútbol, onde ameyoró como futbolista llegando a los sos más altos rexistros en xuegu y goles. Nel club español foi'l primer xugador en superar la histórica cifra de trenta y ocho goles nuna temporada de Lliga, asitiando la nueva marca en cuarenta goles, rexistru que lu sirvió pa ganar la so segunda Bota d'Oru. Conquistó como madridista dos Copes del Rei, dos Lligues, y dos Supercopes d'España, completando asina la triple corona española, más trés Lligues de Campeones, trés Supercopes d'Europa y trés Copes Mundiales de Clubes. Les sos actuaciones lleváronlu a conquistar otros cuatro Balones d'Oru —en 2013, 2014, 2016 y 2017— y a asitiase ente los trés meyores xugadores del mundu mientres ocho temporaes. Cristiano Ronaldo ye'l xugador que más vegaes ganó'l Premiu UEFA al Meyor Xugador n'Europa, con tres títulos.
Internacional absolutu cola seleición portuguesa dende 2003, apostó cuatro Eurocopes, trés Mundial y una Copa Confederaciones, onde'l so máximu llogru foi la conquista del títulu, xunto colos sos compañeros de seleición, na Eurocopa de 2016. Tocantes a la Copa Mundial y a la Copa Confederaciones, un cuartu llugar n'Alemaña 2006 y un tercer llugar en Rusia 2017 respeutivamente, fueron les sos meyores actuaciones. Ye unu de los xugadores miembru del FIFA Century Club, formdo por aquellos futbolistes con más de cien internacionalidades cola so seleición. Los sos 149 partíos asítien-y vigesimoprimero nel llistáu a fecha de 2018, el que más apostó de la historia de Portugal y sestu a nivel UEFA.
Dende 2014, ye Gran Oficial de la Orde del Infante Don Enrique, unu de les máximes reconocencies daes en Portugal, pola so prestación de servicios relevantes daos al so país, según la so espansión cultural, histórica y de valores.
Los sos entamos en Portugal
Empezó a destacar ente los sos compañeros del Andorinha, el so primer club y onde trabayaba'l so padre. Al cumplir los diez años, los grandes equipos de Madeira, C. S. Marítimu y C. D. Nacional yá s'habíen interasado na so contratación. Finalmente incorporóse a les files del Clube Desportivo Nacional, onde siguió cola so progresión, convirtiéndose nuna de les más brilloses promeses del fútbol portugués. En 1997, realizó una prueba de tres díes pa fichar pol Sporting Clube de Portugal y finalmente dexó'l C. D. Nacional pa pasar a formar parte del club de Lisboa, habiéndose de treslladar a la capital portuguesa. Nesos momentos el C. D. Nacional tenía una delda de 450.000 escudos que quedaríen saldaos por cuenta de la progresión y trayeutoria collechaos por Ronaldo nel so trespasu a Lisboa.
Una vegada rematáu'l treslláu, empezó'l so nuevu periplu na disciplina del club lisboeta a partir de la temporada 1997-98. Na cantera dirixida por Leonardo Véliz asignáronlu, xunto al restu de los sos compañeros —ente ellos Ricardo Quaresma y Hugo Viana—, psicólogos, tutores personalizaos que-y empobinaben nos sos estudios y médicos que reparaben la so crecedera física. Tou ello contribuyó a la so formación como persona y como futbolista. Cuando tenía quince años, foi diagnosticáu un problema de corazón que pudo forza-y a retirase de xugar fútbol. El Sporting de Lisboa informó a la so madre sobre'l problema, quien, consciente de los riesgos, dio-y permisu pa dir al hospital. De siguío, someter a una operación na que s'analizó al traviés de cirugía láser l'área del corazón que taba causando'l problema. La ciruxía realizóse pela mañana y Cristiano foi dau d'alta del hospital la mesma tarde y pocos díes dempués volvió entrenar.
El so gran desenvolvimientu futbolísticu acabó llevándolu a xugar los sos primeros minutos como profesional, cuando cuntaba con 17 años d'edá, nel partíu de clasificación pa la Lliga de Campeones de la UEFA del 14 d'agostu de 2002 frente al F. C. Internazionale. El so debú en Primer División producióse'l 30 de setiembre frente al Sporting Clube de Braga na que'l so equipu cayó ganáu por 4-2. Sicasí, nel so segundu partíu de Lliga xugáu'l 7 d'ochobre ante'l Moreirense Futebol Clube, Cristiano anotó dos goles nel 3-0 final por cuenta de los cualos causó ente afición y prensa una prestosa impresión, pasando a formar parte del grupu d'habituales del primer equipu del Sporting. Convertir nel primer xugador en xugar nuna temporada nos xuveniles del Sporting, nel equipu filial y nel primer equipu lisboeta. Antes de la so primer temporada l'equipu ganó la la Lliga, la Copa de Portugal y la Supercopa.
Foi reparáu per primer vegada por Gérard Houllier, el xerente del Liverpool F.C., pero negar a fichalo por consideralo demasiáu nuevu y porque entá tenía que desenvolver más les sos habilidaes. Sicasí, nel branu de 2003, Sporting de Lisboa y Manchester United Football Club apostaron un alcuentru amistosu por cuenta de la inauguración del Estadiu José Alvalade pa la Eurocopa 2004. Nesi partíu, el mozu estremu cuayó una magnífica actuación qu'ablucaría tantu a los mesmos xugadores rivales como al so entrenador Alex Ferguson, que consiguió'l trespasu del portugués al club inglés pocu dempués nesi mesmu branu.
Esplosión n'Inglaterra colos diaños coloraos»
miniatura|derecha|200px|Cristiano Ronaldo mientres la so etapa nel [[Manchester United Football Club|Manchester United, onde se consagró como unu de los meyores futbolistes del momentu.]]
Pa la temporada 2003-04, l'entrenador Sir Alex Ferguson asignó-y el dosal «7» que dexara'l excapitán del Manchester, el mediocampista inglés David Beckham.
Fixo'l so debú na lliga inglesa el 16 d'agostu de 2003, ante'l Bolton Wanderers, ingresando nel minutu 60 pol mediocampista inglés Nicky Butt. Marcó'l so primer gol de falta direuta na victoria por 3-0 sobre'l Portsmouth F. C. el 1 de payares en Old Trafford. Na so primer temporada, ganó la FA Cup al imponese en Cardiff por 3-0 al Millwall F. C. de la Football League One, tercer categoría inglesa; Ronaldo abrió'l marcador y foi nomáu l'home del partíu.
Nel so segundu añu, creció como futbolista, asitiándose como unu de los meyores nuevos del fútbol mundial. Afitar na titularidá del equipu y propúnxose ameyorar el so rexistru goliador, sobre lo que'l so entrenador declaró al respeutu tres el so primer gol de la temporada:
Tres un mal entamu na Lliga 2005-06, na que, sicasí, anotó nos primeros partíos el gol númberu 1.000 del club na Premier League, foi nomáu pola FIFPro «Meyor xugador nuevu del añu», roblando dalgunes de les sos meyores actuaciones como xugador «rede» en partíos frente al Bolton Wanderers F. C., el Fulham F. C., el Portsmouth F. C., o'l Wigan Athletic F. C. na final de la Carling Cup, onde se proclamaron campeones dempués de vencer por 4-0. Finalmente proclamóse tamién campeón de lliga per segundu añu consecutivu, y los sos númberos ameyoraron a 12 goles en 47 partíos.
Dempués del Mundial d'Alemaña 2006, el xugador manifestó'l so deséu de recalar n'España, anque tres delles especulaciones, el so altu preciu (66 millones d'euros) y les pretensiones salariales del futbolista nun concretaron la so salida del club.
Na siguiente temporada, destacó especialmente la so nueva faceta d'asistente que dexaba patente la so enorme evolución nun equipu onde les sos actuaciones empezaben a ser bien destacaes ya importantes pal aportar del club inglés. Nesti momentu Sir Alex Ferguson declaró sobre'l futbolista:
miniatura|200px|Cristiano Ronaldo mientres un partíu contra'l [[Liverpool Football Club|Liverpool el 14 de marzu de 2009.]]
La so progresión llevólu a ser designáu en payares pola Barclays Premier League «Xugador del Mes». Ameyoró tamién la so faceta goliadora, siendo autor de dellos dobletes que-y valieron pa ser nomáu nuevamente «Xugador del mes» de la Premier, y pol diariu portugués A Bola como «Deportista portugués del añu» pol so importante contribución a la espansión del fútbol portugués al traviés del mundu, recibiendo nuevos aponderamientos per parte del mundu futbolísticu, quien yá-y asitiaba ente los meyores xugadores del momentu y empezaba a ser oxetivu prioritariu pa los distintos clubes, como'l F. C. Internazionale Milano, el F. C. Barcelona o'l Real Madrid C. F., a lo que'l portugués volvió manifestar:
Unos díes dempués, el 13 d'abril, amplió'l so contratu col United hasta 2012 y la so renovación aseguró-y ocho millones d'euros netos por temporada, asitiándolo dientro de los futbolistes meyor pagos del mundu. Concluyó la so temporada llogrando'l campeonatu de la Premier League y foi gallardoniáu pola Asociación de Futbolistes Profesionales colos premios a Premiu PFA al xugador del añu Xugador del añu» y Premiu PFA al xugador nuevu del añu Xugador mozu del añu».
El 5 d'agostu, sumó un nuevu títulu a les sos vitrines al conquistar la Community Shield en venciendo na riola de penaltis al Chelsea F. C., y tres un nuevu dudosu entamu de tornéu, amplió'l so númberu de goles hasta convertise nel estremu que más goles marcó nuna mesma temporada nel United, superando la marca de 32 goles establecida pol norirlandés George Best mientres la temporada 1967-68.
Les sos actuaciones lleváronlu por fin a una final europea'l 21 de mayu de 2008, cuando apostó la final de la Lliga de Campeones frente al tamién inglés Chelsea F. C. Foi l'autor del únicu gol del so club nel empate final, polo que'l partíu decidir nos llanzamientos de penalti. Ronaldo erró, pero magar ello los fallos del defensa rival John Terry y del atacante francés Nicolas Anelka diéron-y el so primer títulu continental. Foi nomáu xugador del tornéu y tamién máximu goliador del mesmu. Al concluyir la campaña, Cristiano Ronaldo marcó 42 goles, 31 d'ellos en lliga resultáu que-y dexó a dos tantos de superar el rendimientu del delanteru neerlandés Ruud van Nistelrooy na temporada 2002-03— y proclamóse vencedor d'una nueva Community Shield magar nun poder participar por mancadura.
Mientres el branu de 2008, especulóse sobre la posible salida del xugador al Real Madrid C. F., club que siempres amosó mayor interés pol futbolista. Sicasí, les negociaciones retardar pa la temporada siguiente, mientres se recuperaba d'una mancadura que posiblemente-y tendría fora de los terrenes de xuegu hasta'l mes d'ochobre. La so recuperación llegó antes y dexó unu de los goles más bellos na so carrera nel partíu de Lliga de Campeones frente al so antiguu rival, el Futebol Clube do Porto, al anotar dende más de trenta y cinco metros. El gol foi darréu gallardoniáu col Premiu Puskás al meyor gol del añu. El so altu rendimientu llevó al club a apostar el so segunda final de la Lliga de Campeones de manera consecutiva. Nella fueron ganaos pol F. C. Barcelona por 2-0, anque sí foi capaz de retener el títulu de la Premier League. Remató la temporada con un rexistru de cincuenta y cuatro partíos y venticuatro goles col United, y con un rexistru total de cientu dieciocho goles en doscientos noventa y dos partíos.
Los sos años doraos nel Real Madrid C. F.
270px|miniatura|Ronaldo y [[Diego Forlán nun derbi madrilanu nel Estadiu Santiago Bernabéu.]]
Debutó'l 21 de xunetu ante'l Shamrock Rovers irlandés mientres la pretemporada, y anotó los sos primeros goles de blancu na Copa de la Paz 2009 frente a la Lliga de Quito d'Ecuador y la Juventus F. C. d'Italia.
Los sos debúes oficiales producir nun partíu de Lliga frente al R. C. Deportivo de La Coruña, onde marcó un gol na victoria del so equipu por 3-2, y nun partíu de Lliga de Campeones frente al F. C. Zürich, onde anotó dos goles na victoria por 2-5, que demostraron l'altu rendimientu nel que s'atopaba'l futbolista.
Los sos rexistros siguieron aumentando y anotó el so primera triplete col Real Madrid el 5 de mayu del 2010 contra'l R. C. D. Mallorca. Sicasí, magar les sos grandes actuaciones nes que llegó a anotar 33 goles en 35 partíos apostaos, siendo'l máximu goliador del equipu, el club nun pudo ganar nengún títulu. El meyor permediu goliador de Ronaldo, a cuasi un gol por partíu, nun foi abondu pa superar los octavos de final de la Lliga de Campeones, nin los dieciseisavos de final de la Copa del Rei —na que nun pudo debutar por mancadura—, onde'l club sufrió dos dolioses eliminaciones en dos tales competiciones nes que taba desapaecíu nuna crisis de resultaos n'encadenando delles temporaes de puestes o cruciales eliminaciones.
Cola salida del capitán Raúl González, Ronaldo heredó'l so clásicu dosal «7», col que tendría un espectacular empiezu de temporada nel que se desatapó como unu de los meyores goliadores nunca vistos. Ente les sos actuaciones, destacaron la realizada contra'l Racing de Santander, onde anotó per primer vegada na so carrera cuatro goles nun partíu, o les socedíes nel mes d'ochobre, onde anotó en 6 partíos consecutivos un total de 13 tantos, la mayor cantidá nun mes natural pa él, llegando a los 50 goles en 53 partíos, convirtiéndose nel xugador del Real Madrid C. F. que menos partíos precisó pa llegar a dicha cifra.
Pa entamos d'avientu, la so progresión paecía nun terminar y asitióse con más de 20 goles en menos de 20 partíos en toles competiciones, terminando l'añu 2010 col meyor rexistru de la so carrera, 48 goles en total, que fueron 13 más de los que llogró en 2008 col Manchester United F. C.. El 3 de marzu, nel partíu contra'l Málaga C. F., el xugador anotó'l so quintu triplete de la temporada, estrozando los sos rexistros nel club inglés, onde solo foi capaz d'anotar unu en seis años.
miniatura|200px|Ronaldo ante'l [[Ajax d'Ámsterdam|Ajax mientres el so partíu de la fase de grupos de la UEFA Champions League el 27 de setiembre de 2011.]]
El 20 d'abril, el xugador portugués apostó'l so primer títulu oficial col Real Madrid C. F., la Copa del Rei 2010-11. Na final, apostada nel Estadiu de Mestalla ante'l F. C. Barcelona, venció'l club madrilanu por cuenta de un gol del portugués nel minutu 102 de la prórroga y que significaba'l 18ᵘ entorcháu de Copa pal club. Este foi'l so gol númberu 43 de la temporada, que rompía la so meyor marca anotadora de 42 goles col Manchester United F. C. na temporada 2007-08.
Los sos rexistros aumentaron con un espectacular final de Lliga, onde anotó a casa frente al Sevilla F. C. otru póker de goles, un nuevu triplete frente al Getafe C. F., y cuatro más en total n'otros dos partíos que dexaríen la so marca personal en 40 goles, superando'l récor históricu de Hugo Sánchez y Telmo Zarra de 38 nuna temporada de Lliga. Terminó la temporada con 53 goles en 54 partíos en toa competición, récor que compartió xunto al arxentín Lionel Messi.
Na siguiente temporada, algamó (tres 115 partíos oficiales y amistosos) los 100 goles cola camiseta del Real Madrid n'apenes dos temporaes, nel partíu de Lliga contra'l Real Zaragoza, onde anotó otru triplete. El so centenariu de partíos oficiales col equipu blancu cumplir el 15 d'ochobre del mesmu añu contra'l Real Betis Balompié, ente que el 2 de payares —con un doblete ante'l Olympique Lyonnais en Lliga de Campeones— consiguió los 100 goles oficiales, tres 105 partíos, con un demoledor permediu de 0,95 goles per alcuentru, dempués de lo que manifestó:
Dos díes depués recibió la so segunda Bota d'Oru a lo más goliador de les Lligues europees de la pasada temporada, y n'ufiertando el nuevu gallardón a los aficionaos del Estadiu Santiago Bernabéu tres díes más tarde, marcó un nuevu triplete frente al Club Atlético Osasuna. Acabó'l 2011 con 20 goles en Lliga, 15 d'ellos partíos en 5 tripletes. Los sos goles nun se detuvieron, y empezó l'añu 2012 marcando un gol na ida de los cuartos de final de Copa del Rei ante'l F. C. Barcelona, y repitió nel partíu de vuelta, dando entamu asina a una histórica racha goliadora frente a los «culés», que siguió'l 21 d'abril en Lliga, cuando'l so gol nel Camp Nou sentenció práuticamente la Lliga a favor de los blancos tres la victoria por 1-2. Trés díes depués marcó un doblete na vuelta de semifinales de la Lliga de Campeones ante'l F. C. Bayern München, sicasí debíu a la resultancia del partíu de día los pase a la final decidir por aciu los penaltis, onde s'impunxo'l cuadru alemán quitándo-y de la so tercera final de la máxima competición europea de clubes. Sicasí, los sos goles sí sirvieron por que'l club alzara'l títulu de Lliga'l día 2 de mayu en venciendo por 0-3 al Athletic Club nel estadiu de San Mamés.
miniatura|200px|Cristiano ante'l [[Olympique Lyonnais el día en que marcó'l so gol oficial númberu 100 col Madrid.]]
Empezó la temporada 2012-13 marcando na ida de la Supercopa d'España ante'l Futbol Club Barcelona nel Camp Nou, convirtiéndose nel únicu madridista de la historia que consiguía marcar en cuatro visites consecutives al campu barcelonista. Nel partíu de vuelta nel que conquistó'l títulu de la Supercopa, el lusu volvió faer un gol, igualando asina'l récor del chilenu Iván Zamorano, únicu futbolista hasta'l momentu capaz d'anotar en cinco Clásicos» consecutivos, y que superó'l 7 d'ochobre cuando en Lliga marcó-y un doblete a los catalanes pa superar agora sí'l rexistru del suramericanu y anotar por sestu clásicu siguíu, daqué que naide nunca fixera antes.
Pa empiezos de 2013, Ronaldo superaba yá en rexistros goliadores a otres lleendes del club como «Juanito», «Pahiño», Amancio Amaro, Emilio Butragueño o «Pirri» asitiándose como séptimu máximu goliador na historia del club en tres temporaes y media con 182 goles en 179 partíos oficiales apostaos hasta'l 9 de febreru de 2013; ente que superó los 300 goles oficiales na so carrera como xugador de club, llegando a 302 anotaciones. Los antiguos integrantes del Real Madrid C. F. desfacer n'aponderamientos escontra'l futbolista nun reportaxe conxuntu per parte del club:
El 13 de febreru de 2013, enfrentar por primer vegada desque fichó pol equipu madrilanu al so exequipo, el Manchester United F. C., nun alcuentru correspondiente a la ida d'octavos de la Lliga de Campeones. Na eliminatoria, Ronaldo marcó dos tantos que valieron la clasificación pa la siguiente ronda. El primeru —nun saltu estraordinariu— supunxo'l tantu del empate final a un gol, ente que'l segundu, nel partíu de vuelta nel que tornó a un Old Trafford rindíu pola vuelta del crack portugués, significó'l trunfu por 1-2 que sentenció la eliminatoria, tantu que nun celebró por respetu al so antiguu club. Con esi gol —númberu 47 nel so rexistru particular na competición— convertir nel portugués con más goles na Copa d'Europa, superando al míticu Eusébio.
Antes, el 26 de febreru nes semifinales de la Copa del Rei, marcó un doblete que significaba anotar por sestu «Clásicu» consecutivu nel Camp Nou, marca histórica enxamás igualada, siendo'l gran protagonista na clasificación del so equipu pa la so segunda final del tornéu desque'l xugador ta n'España. El 17 de mayu, marcaría en felicidá final ante l'Atlético de Madrid pero l'equipu blancu acabaría perdiendo na prórroga.
Nos cuartos de final de Lliga de Campeones, l'equipu madrilanu quedó alliniáu col Galatasaray Spor Kulübü de Turquía. Na eliminatoria, el portugués anotó tres goles vitales pa la clasificación —per tercer vegada consecutiva— del cuadru blancu a les semifinales del tornéu. Na ida apostada nel Bernabéu— el Madrid imponer por 3-0, marcando Ronaldo unu de los trés tantos del so equipu. Na vuelta, n'Istambul, marcó'l primer gol del partíu, anque depués d'eso los blancos encaxaron tres goles. Sicasí, el portugués llogró un nuevu tantu nos últimos minutos del alcuentru.
Nel trunfu contra'l Málaga C. F., efectuáu'l 8 de mayu de 2013, Ronaldo anotó un gol que significó'l númberu 200 nos sos apenes cuatro años col equipu, siendo'l xugador madridista que menos partíos precisó n'algamar dicha cifra, con un total de 197.
El 15 de setiembre de 2013, anuncióse la so renovación col club, ampliándose'l contratu hasta'l final de la temporada 2017-18. El 11 d'avientu d'esi mesmu añu, convertir nel máximu goliador históricu nuna fase de grupos de la Champions League al llograr 9 tantos.