cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provincia de Posen
Historia
Mientres les revoluciones de 1848, el parllamentu de Frankfurt intentó estremar el ducáu en dos partes: la Provincia de Poznań, que sería dada a los xermanos y anexáu al Imperiu alemán, y la provincia de Gniezno, que sería dada a los polacos y sostenida fora d'Alemaña. Por causa de la protesta de los parllamentarios polacos, estos planes fracasaron y caltúvose la integridá del ducáu. El 9 de febreru de 1849, tres una serie de garantíes rotes, l'alministración prusiana renombró el ducáu como provincia de Posen. Sicasí, la dinastía Hohenzollern retuvo'l títulu de "Gran Duque de Posen" n'usu oficialmente hasta 1918.
Na década de 1880, el canciller alemán Otto von Bismarck empezó les polítiques de xermanización, con una medría de la presencia policial, una comisión de colonización, la Sociedá Alemana pa les Marques Orientales (Hakata), y la Kulturkampf. En 1904, foi aprobada llexislación especial contra la población polaca. La llexislación de 1908 dexaba la confiscación de la propiedá de tierres polaques. Les autoridaes prusianes nun dexaron el desenvolvimientu d'industries, asina que la economía del ducáu foi predominada pola agricultura d'altu nivel.
Dempués de la I Guerra mundial, el destín de la provincia nun taba decidíu. Los polacos demandaben de la rexón fuera incluyida na nuevamente independiente Segunda República Polaca, ente que los alemanes refugaben concesiones territoriales. La sulevación de la Gran Polonia desencadenóse'l 27 d'avientu de 1918, un día dempués del discursu d'Ignacy Jan Paderewski. La sulevación recibió poco sofitu del gobiernu establecíu en Varsovia ye esi momentu. Tres l'ésitu del alzamientu, la provincia de Posen foi de volao (hasta mediaos de 1919) un estáu independiente col so propiu gobiernu, moneda y fuercia militar.
Cola firma del Tratáu de Versalles a la fin de la I Guerra Mundial, la mayoría de la provincia, primordialmente les árees de mayoría polaca, foi vencida a Polonia y reformada como'l Voivodato de Poznań. El restu de la parte alemana de la provincia foi reformada como Posen-Prusia Occidental con Schneidemühl (Piła) como la so capital, hasta 1938, cuando foi estremada ente les provincies prusianes de Silesia, Pomerania y Brandeburgu..
Dempués de la derrota alemana na II Guerra Mundial en 1945, tolos territorios al este de la nuevamente establecida llinia Oder-Neisse fueron amestaos per Polonia o pola Xunión Soviética. Finalmente, toles partes históriques de la provincia quedaron so control polacu y les minoríes alemanes étniques fueron forzadamente espulsaes.
Conflictos étnicos y relixosos
thumb|right|300px|La provincia de Posen. Les árees de fala polaca son amosaes en mariellu.
L'eleváu númberu de residentes alemanes resultó de la constante inmigración d'alemanes dende la Edá Media, cuando llegaron los primeros colonos nel cursu del Ostsiedlung. Anque munchos d'ellos habíense polonizado col tiempu, la inmigración continua resultó nel caltenimientu d'una comunidá alemana. Nel sieglu XVIII, la contrarreforma liderada pola Compañía de Xesús produció severes restricciones ente los alemanes protestantes. A final de sieglu invirtiéronse les condiciones por aciu el llogru por Prusia de la soberanía del territoriu mientres les Particiones de Polonia.
Mientres la primer metá del sieglu XIX, la población xermana creció debíu al patrociniu estatal de la colonización. Na segunda metá, la población polaca creció gradualmente debíu al Ostflucht y a una mayor natalidá ente los polacos. Mientres el Kulturkampf, la Prusia mayoritariamente protestantes intentó amenorgar el pesu del catolicismu na sociedá. Posen foi blancu severamente d'estes midíes, por cuenta de la so altes, mayoritariamente polaques, poblaciones católiques. Munchos católicos alemanes en Posen xunir a los polacos étnicos n'oposición a les midíes del Kulturkampf.
Esiste una notable disparidad ente les estadístiques aconceyaes pola alministración prusiana, y les estimaciones polaques dirixíes dempués de 1918. Acordies col censu prusianu de 1905, el númberu de falantes alemanes na provincia de Posen yera aproximao del 38,5%, ente que dempués de 1918 el númberu d'alemanes nel Voivodato de Poznan, que s'averaba cercanamente a la provincia de Posen, yera solu del 7%. Acordies con Witold Jakóbczyk, la disparidad ente'l númberu d'alemanes étnicos y el númberu de falantes alemanes ye por cuenta de que les autoridaes alemanes asitiaron los alemanes étnicos y la minoría xudía de fala alemana nel mesmu bloque. Amás, hubo un considerable éxodu d'alemanes de la Segunda República Polaca dempués de los últimos asentamientos. Otra razón d'esta disparidad mora nel fechu de delles árees fronterices de la provincia, habitaes mayoritariamente por alemanes (incluyida Piła), permanecieron dientro d'Alemaña dempués de 1918.
Estadístiques
Área: 28.970 km² Población
Divisiones
Los datos provienen de censos prusianos, mientres el periodu de patrociniu estatal de la xermanización, ya inclúi les guarniciones militares. Son davezu criticaos por haber sío falseaos.
1 inclúi falantes billingües
² solo relixosos xudíos, ensin considerar la so llingua nativa
Los datos alemanes inclúin la población xudía falante alemana.
Rhacophorus variabilis
Rhacophorus variabilis ye una especie de xaronca qu'habita na India.
Provincia de Posen
Presidentes
La provincia foi encabezada polos siguientes presidentes (Oberpräsidenten).
Rhacophorus variabilis
Esta especie ta en peligru d'estinción pola perda del so hábitat natural.
Provincia de Posen
Ciudadanos notables
(n'orde alfabéticu)
(Związek Katolickich Towarzystw Robotników Polskich), fundador y editor del selmanariu 'Robotnik' (trabayador) Władysław Marcinkowski (1858-1947), escultor polacu que creó'l monumentu a Adam Mickiewicz rn Milosław
3352 McAuliffe
3352 McAuliffe ye l'asteroide númberu 3352 de la serie (1981 CN), descubiertu'l 6 de febreru de 1981 por Norman G. Thomas, dende l'Observatoriu Lowel n'Anderson Mesa, al sureste de Flagstaff (Arizona).
Nomáu asina n'honor de Christa McAuliffe, profesora y ganadora d'un vuelu nel tresbordador espacial Challenger nún concursu nacional. Vuelu nel que morrió al quedar destruyíu nel so llanzamientu'l 28 de xineru de 1986.
Observatoriu Naval de los Estaos Xuníos
thumb|300px|right|Refractor de 26 pulgaes del USNO (c.1980) thumb|300px|right|Biblioteca del USNO (c.1980)
L'Observatoriu Naval de los Estaos Xuníos (n'inglés United States Naval Observatory o USNO) ye una de les axencies científiques más antigües de los Estaos Xuníos. Atopar nel cuadrante noroeste de Washington D. C. y ye unu de los pocos observatorios alcontráu nuna zona urbana. Cuando foi construyíu atopábase lloñe de la contaminación llumínica xenerada polo qu'entós yera una ciudá pequeña.
Historia
Inaugurar en 1830 col nome de Depot of Charts and Instruments (Depósitu de Cartes de Navegación y Preseos). En 1842 convertir n'observatoriu nacional gracies a una llei federal. El proyeutu asignóse-y a James Melville Gilliss.
La misión principal del observatoriu yera curiar los cronómetros, les cartes de navegación y otros oxetos de navegación de l'Armada de los Estaos Xuníos. Cubicaben los cronómetros de los barcos midiendo'l tiempu de tránsitu de les estrelles al traviés del meridianu. Anque nun principiu atopábase nel centru de la ciudá en Foggy Bottom (cerca del Kennedy Center), l'observatoriu camudar al so nuevu allugamientu en 1893, nel visu Observatoriu, sobre l'avenida Massachusetts, metanes terrenales perfectamente circulares.
El primer superintendente foi'l comandante de l'armada Matthew Fontaine Maury. Maury tuvo la primera bola horaria vulcanizada, creada coles sos especificaciones por Charles Goodyear pal Observatoriu Nacional. Foi la primer bola horaria de los Estaos Xuníos, y el númberu 12 nel mundu. Maury caltenía'l tiempu precisu cola ayuda de les estrelles y los planetes. Cuando la bola horaria cayía, una bandera se izaba macánicamente pa dexar a los barcos y a la xente saber el tiempu exactu. Asina, el tiempu nun se caltenía solo pa Washington D. C., sinón pa tolos estaos de la Unión al traviés del telégrafu. El tiempu tamién se "vendía" a les compañíes de ferrocarriles y usábase en conxunción con cronómetros de ferrocarriles pa entamar el tresporte de trenes. A principiu del sieglu XX, el Arlington Time Signal empieza a emitir esti serviciu pa los receptores inalámbricos.
Los nomes d'Observatoriu Nacional (National Observatory) y d'Observatoriu Naval (Naval Observatory) usáronse al empar mientres 10 años, hasta qu'una regla determinó que solo s'usara'l términu Observatoriu Nacional. El presidente John Quincy Adams quixo que se llamara Observatoriu Nacional. John Quincy Adams pasó munches nueches nel observatoriu con Maury, reparando y catalogando estrelles, porque siempres foi l'astronomía una afición de Adams (por esta mesma razón aprobó una llei pa la creación d'un observatoriu nacional xustu antes de terminar el so mandatu presidencial).
Anguaño, como nel pasáu, el modernu Observatoriu Naval de los Estaos Xuníos sigue siendo una autoridá nes árees de caltenimientu del tiempu y l'observación celeste. En collaboración col llaboratoriu Rutherford Appleton, determina'l tiempu y los datos astronómicos necesarios pa una navegación precisa y astronomía fundamental, y distribúi esta información nel The Astronomical Almanac. Pero quiciabes ye más conocíu pal gran públicu pola so alta precisión nel ensamblaxe de relós atómicos y pol cambéu nel añu 2000 de la so bola horaria.
Dende 1974, la casa asitiada na rotonda del Observatoriu númberu 1, una casa que s'atopa nos terrenes del observatoriu (enantes la residencia del superintendente), foi la residencia oficial del vicepresidente de los Estaos Xuníos.
A fecha de setiembre de 2006, la vista aérea de la zona ta pixelizada tantu en Google Earth y Google Maps, mientas que les vista aérees del restu de Washington pueden vese n'altu resolución. A avientu de 2006, la competencia, Yahoo Maps, nun censuró esta área.
Serviciu horariu
Al serviciu horariu del Observatoriu Naval puede aportase al traviés del teléfonu o per Internet. El númberu de teléfonu ye (719) 567-6742 en Colorado Springs, o (202) 762-1401 en Washington D. C. N'internet, el serviciu horariu del observatoriu ta disponible n'http://tycho.usno.navy.mil/frontpage.html.
Ladrillar
Ladrillar ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Estremadura. Forma parte de la comarca de Las Hurdes.
Antonio Fernández-Rañada
Antonio Fernández-Rañada Menéndez de Luarca foi un físicu vascu, caderalgu eméritu de la Universidá Complutense. Yera consideráu un espertu n'electromagnetismu, mecánica cuántica y física teórica.
Biografía
Llicencióse en Física na Universidá Complutense de Madrid, doctoróse na Universidá de París en 1965 y dos años depués algamó la segunda tesis de nuevu na Universidá Complutense. Ye nesta universidá onde foi profesor d'electromagnetismu durante munchos años.
Día Internacional pal Desaniciu de les Armes Nucleares
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes declara'l 26 de setiembre Día Internacional pa la Eliminación Total de les Armes Nucleares.
Celebración
El 5 d'avientu de 2013 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na Resolución 68/32 "declara'l 26 de setiembre Día Internacional pa la Eliminación Total de les Armes Nucleares, dedicáu a la promoción d'esti oxetivu, ente otres coses al traviés del aumentu de la conciencia y les conocencies del públicu respectu de l'amenaza que representen pa la humanidá les armes nucleares y la necesidá de la so eliminación total, con cuenta de movilizar esfuercios internacionales p'algamar l'oxetivu común d'un mundu llibre d'armes nucleares".
Enllaces esternos
Recursos
Carpeta de prensa
3353 Jarvis
3353 Jarvis ye l'asteroide númberu 3353 de la serie (1981 YC), descubiertu'l 20 d'avientu de 1981 por Edward Bowell, dende l'Observatoriu Lowell n' Anderson Mesa, al sureste de Flagstaff (Arizona).
Nomáu asina n'honor de Gregory B. Jarvis, especialista de carga nel tresbordador espacial Challenger, que se desintegró a los pocos minutos del sp llanzamientu'l 28 de xineru de 1986.
Sofía Vergara
Sofía Margarita Vergara Vergara ye una actriz y modelu colombiana, ganadora de múltiples premios SAG, nomada al Globu d'Oru, al Emmy, a los Premios Satellite y posesora d'un Kids' Choice Awards, ente otros.
Gracies al so trabayu na serie televisiva Modern Family, ye considerada una de les meyores actrices risibles de la televisión d'Estaos Xuníos d'América. Foi l'actriz meyor pagada na televisión d'Estaos Xuníos d'América por cinco años consecutivos sumando 43 millones de dólares poles sos numberoses campañes con Pepsi y Covergirl. Nel añu 2014, la revista Forbes da a conocer la llista de les 100 muyeres más poderoses del mundu, allugando a Sofía Vergara nel puestu 32.
Casares de las Hurdes
Casares de las Hurdes ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Estremadura. Ye ún de los seis conceyos de Las Hurdes, que llenda cola provincia de Salamanca y ta formáu por un nucleu principal y cinco alqueríes.
El conceyu, conocíu especialmente polos sos tamborileros, estructúrase al rodíu del valle que forma'l ríu Hurdano dende'l so nacimientu hasta la so llegada a Asegur, llugar del vecín Nuñomoral.
Bellinghem
Bellinghem ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Arano
thumb|Conceyu de Arano. Arano ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na merindad de Pamplona, na contorna de Norte de Aralar y a 81 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población n' foi de habitantes (INE).
El conceyu entiende la villa de Arano y los caseríos de Latse, Suro y Urumea.
Topónimu
Pascual Madoz mentó nuna de les sos obres que'l nome de la villa provenía de la espresión hara noa (allá voi) recoyendo una etimoloxía popular.
Xeografía
Arano allugar na zona más noroccidental de la Merindad de Pamplona na llende de Navarra cola Provincia de Guipúzcoa.
Arano parte colos términos municipales de Hernani al oeste, Errenteria al norte y Goizueta al sur y al este.
Arano ye una de les llocalidaes más aisllaes de Navarra. La llocalidá más cercana a Arano, ye Goizueta,asitiada a 14 km pela carretera NA-4150. Puede dicise que Arano ta meyor comunicada con Guipúzcoa que col restu de Navarra, una y bones la llocalidá guipuzcoana de Hernani ta asitiada a 18 km pola mesma carretera NA-4150 pero en direición contraria y la ciudá de San Sebastián atopar a solu 26 km de distancia de Arano, mientrás que Pamplona atopar a 79 km de distancia.
Ye l'únicu conceyu navarru dende que'l so cascu urbanu vese'l mar.
Barrios
El conceyu de Arano ta compuestu por 4 nucleos de población: Arano, Latse, Suro y Urumea.
Historia
En 1982 treslladar de San Sebastián al términu municipal de Arano la histórica empresa donostiarra Cerveces El Lleón. Cervecas El Lleón, fundada en 1913, yera fabricante ente otres de les marques El Lleón y Keler, consideraes como les marques de cerveza locales de Guipúzcoa. El treslláu a Arano obedeció a la posibilidá d'aprovechar un manantial d'agua llamáu Arula dotáu d'unes cualidaes especiales, bien favorables pa la fabricación de cerveza.
Cerveces El Lleón foi adquirida por Cruzcampo y esta de la mesma pasó por distintos grupos empresariales, primero Guinness y dende l'añu 2000 Heineken.
Anque la marca Keler, la más emblemática de la fábrica de Arano foi vendida pol grupu y dexó de fabricase nesta llocalidá navarra, la factoría de Arano siguió fabricando cerveza d'otres marques del grupu (Amstel, Heineken, Cruzcampo, etc..) hasta 2008.
A finales de 2008 anuncióse'l zarru de la planta y el treslláu de la producción a otres fábriques de la multinacional, poniendo fin a más de 25 años de tradición cervecera en Arano y cerrando la única industria importante de la llocalidá, que daba trabayu nel momentu del zarru a 69 trabayadores, la mayor parte d'ellos procedentes de la vecina Guipúzcoa.
Distribución de la población
El conceyu estremar nes siguientes entidaes de población, según el nomenclátor de población publicáu pol INE (Institutu Nacional d'Estadística). Los datos de población referir a
PAW Patrol
PAW Patrol ye una serie d'animación canadiana creada por Keith Chapman y producida por Guru Studio. La serie estrenóse'l 12 d'agostu de 2013 en Nickelodeon n'Estaos Xuníos y el 27 d'agostu de 2013 en TVOntario en Canadá. Tien 10 temporaes de 26 capítulos.
La serie cuenta les aventures de Ryder, un guaje de 10 años y un grupu de perrinos: Marshall, Rubble, Chase, Rocky, Zuma, Skye, Everest, Tracker, Ella y Tuck.
Villanueva de Carazo
Villanueva de Carazo ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de La Demanda, partíu xudicial de Salas de los Infantes, cabecera del conceyu del so nome.
Xeografía
Ye un conceyu y llocalidá del sureste de la provincia de Burgos (Castiella y Llión, España).
Pertenez a la contorna de Sierra de la Demanda, con centru en Salas de los Infantes.
Magres abigarradas y arenes blanques nel términu municipal.
Julio Caro Baroja referir nel so llibru Del vieyu folclor castellanu a la celebración en Villanueva de Carazo de la festividá de el reináu de navidá.
Economía
Agricultura, ganadería y turismu rural. El senderu de Gran Percorríu GR-82 traviesa la llocalidá.
Alministración del Territoriu Enemigu Ocupáu
L'Alministración del Territoriu Enemigu Ocupáu (ATÉU) foi una alministración militar conxunta anglo-francesa esistente ente 1918 y 1920 sobre les antigües provincies que l'Imperiu Otomanu tenía nes rexones del Llevante y Mesopotamia. Foi afitada por diches potencies vencedores tres la Campaña de Palestina y Sinaí na Primer Guerra Mundial, y terminó tres la creación del Mandatu Francés de Siria y El Líbanu y el Mandatu Británicu de Palestina, na Conferencia de Sanremo (19-26 d'abril de 1920).
Historia
Tres la ocupación británico y francés, la rexón foi estremada en trés sub-unidaes alministratives que variaron bien pocu respectu de les antigües divisiones otomanes: la ATÉU Sur, conformada polos antiguos sanjacados otomanos de Xerusalén, Nablusa y Acre; la ATÉU Norte (darréu rebautizada como ATÉU Oeste), conformada polos antiguos sanjacados de Beirut, El Líbanu, Lataqiya y un númberu de sub-distritos, y la ATÉU Esti, conformada poles antiguos sanjacados otomanos de Siria y Hejaz. Sicasí, l'ésitu de la Guerra turca d'Independencia, fizo que los sanjacados de Maraş, Antep y Urfa del antiguu Eyalet de Halep siguieren en manes de Turquía dempués de 1921. Coles mesmes, Antakya y İskenderun kazas, pertenecientes al sanjacado de Halep, pasaron a conformar la República de Hatay en 1938, la que terminó per xunir se a Turquía en 1939.
Alministradores militares
ATÉU Sur
ATÉU Esti
Anopetia gounellei
El picaflor ermitañu coliancho (Anopetia gounellei) ye la única especie del xéneru monotípicu Anopetia (sinónimu: Phaethornis gounellei). Vive na sabana y monte abiertu, con vexetación trupa nel interior montascosu de NE de Brasil, a una altitú de 500 a 700 msnm.
Sábese bien pocu d'esta ave; el so hábitat tuvo grandes cambeos, al paecer nun ye fácil reparala y xeneralmente ye infrecuente; nun ye considerada una especie en peligru.
El so picu tubular peculiar señala a una téunica d'alimentación especializada en libar ciertes flores.
Ye una especie bien rara en coleiciones científiques y seique la so clasificación seya errónea (Del Fuexu y otros. 1999).
Acacia melanoxylon
L' ye una especie nativa del este d'Australia. Conocida naquel país como "madera negra de Tasmania", (n'inglés, 'Tasmanian blackwood'). Los aborixes denomábenla mudgerabah. Esti árbol crez rápidu y alto, a más de 45 m. Tien amplia tolerancia a una gran diversidá d'ambientes, pero espoxiga meyor en climes fríos. De fueya perenne.
En munchos países puede tresformase nuna especie invasora. El so control en campos naturales y cultivaos causa altos costos. Sicasí, el so valor como madera y como cultivu precedente nuna secuencia de futuros plantíos d'árboles nativos, dieron resultaos económiques positivos. thumb|Flores thumb|Vista del árbol
Reproducción
Puede multiplicase vegetativamente.
Toxicidá
La Acacia melanoxylon puede contener derivaos de la dimetiltriptamina y glucósidos cianogénicos, que la so ingestión puede suponer un riesgu pa la salú.
Usos
Los aboríxenes australianos utilizar como analxésicu.
La madera ye bien bona pa munchos usos, incluyendo muebles, ferramientes, botes y barriles de madera. Ye considerada de la mesma calidá que'l nocéu y ye bien afecha pa da-y formes curves con vapor d'agua. La corteza tien un conteníu en taninos d'aproximao 20%.
Taxonomía
Acacia melanoxylon describióse por Robert Brown y espublizóse en Hortus Kewensis; or, a Catalogue of the Plants Cultivated in the Royal Botanic Garden at Kew. London (2nd ed.) 5: 462. 1813. Acacia: nome xenéricu deriváu del griegu ακακία (akakia), que foi dau pol botánicu Griegu Pedanius Dioscorides (e. C. 90-40) pal árbol melecinal A. nilotica nel so llibru De Materia Medica. El nome deriva de la pallabra griega, ακις (akis, escayos).
melanoxylon: epítetu llatín que significa "con madera negro".
Acacia mellifera
Acacia mellifera ye una especie d'árbol perenne perteneciente a la familia de les fabacees.
Carauterístiques
Acacia mellifera puede manifestase como un arbustu multi-tueru d'hasta siete metros d'altor, con más o menos una corona en forma d'embudu, y tamién como un pequeñu árbol d'un solu tueru que puede algamar un altor d'hasta nueve metros. Esti tipu d'acacia puede reproducise por granes y por fraes pa formar un marayu impenetrable de dellos cientos d'individuos.
Distribución
Acacia mellifera alcuéntrase nes zones seques d'África, la Península Arábiga, la India y na zona del Océanu Índicu.
Usos
Acacia mellifera utilízase, ente otres coses, como postes, alimentación del ganáu y material de construcción de cabañes. En dellos llugares, el néctar de les flores utilízase como alimentu, pero sobremanera la cazumbre llechienta utilizar pa inducir el vultura y la corteza cocida usar pa tratar el dolor de banduyu, la neumonía y el paludismu.
Esti árbol ye un importante recursu alimenticiu pal ganáu y los animales monteses, especialmente nes zones seques d'África, les fueyes y cañes nueves son bien nutritives y contienen un altu porcentaxe de proteínes. Les flores suelen ser comíes pol kudu. Los comedores más comunes d'estos árboles inclúin al rinoceronte negru, la xirafa y l'eland.
Taxonomía
Acacia mellifera describióse por (M.Vahl) Bentham y espublizóse en London Journal of Botany 1: 507. 1842. Acacia: nome xenéricu deriváu del griegu ακακία (akakia), que foi dau pol botánicu Griegu Pedanius Dioscorides (e. C. 40-90) pal árbol melecinal A. nilotica nel so llibru De Materia Medica. El nome deriva de la pallabra griega, ακις (akis, escayos).
mellifera: epítetu que se refier al so duce golor a flores y miel.
Atelopus galactogaster
Atelopus galactogaster ye una especie d'anfibiu de la familia Bufonidae. Ye endémica de Colombia. El so hábitat natural son los monte secos.
Villanueva de Argaño
Villanueva de Argaño ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, Castiella la Vieya, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna d'Odra-Pisuerga, partíu xudicial de Burgos, cabecera del conceyu del so nome.
Datos xenerales
Tien un área de 7,92 km² con una población de 127 habitantes (INE 2007) y una densidá de 16,04 hab/km².
Conceyu
La candidatura Villanueva Avanza (VA) llogra maoyoría absoluta nes eleiciones municipales de 2011, Félix Sancho Arnáiz sustitúi a José Manuel García Gutierrez na alcaldía argañesa.
Historia
Territoriu que formaba parte de los Manrique yá según la partición de bienes de 1362, la so pertenencia a la familia confirmar en 1416 al figurar xunto a Isar como parte de la fianza ufiertada pal Monesteriu de Villamediana por Garci Fernández Manrique. Llugar que formaba parte del Valle y Cuadriella de Santibáñez nel Partíu de Castrojeriz, unu de de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787. Xurisdicción de realengu con alcalde pedáneo.
Fiestes
Les fiestes patronales son el Patrociniu de San José, y celébrense el tercer domingu dempués del domingu de resurreción, y suelen tomar tou esa fin de selmana y parte de la selmana siguiente
Fiesta aniversario de l'asociación "Club ensin Fondos", que se celebra'l primer sábadu de setiembre
Fiesta de la matanza, celébrase'l sábadu santu
Empreses
Villanueva de Argaño tien el Chigre-Mesón Pepe, el restorán Llinares y el restorán Les Postas de Argaño. Estos dos últimos tienen tamién habitaciones pa dormir. Tamién tien una panadería con fornu tradicional,dos talleres mecánicos, una gasolinera, tres empreses de construcción y una de tresportes.
Javier Alva Orlandini
Javier Alva Orlandini foi un políticu y abogáu peruanu. Dirixente d'Aición Popular. Foi diputáu (1963-1968), senador (1980-1985; 1990-1992) y congresista de la República (1995-2000); ministru de Gobiernu y Policía (1965-1967); presidente del Senáu (1981-1982); 2º vicepresidente de la República (1980-1985); presidente del Tribunal Constitucional (2002-2005).
Biografía
Fíu de Javier Alva y Alva Blanca Orlandini. El so padre foi abogáu, poeta y senador por Cajamarca (1945-1948).
Cursó la so educación primaria na so ciudá natal; depués pasó a Trujillo, onde cursó la secundaria nel Colexu Seminario San Carlos y San Marcelo (1941-1945).
En 1946 ingresó a la Universidá Nacional Mayor de San Marcos, onde estudió Derechu y Ciencies Económiques. Graduóse de bachiller en Derechu cola so tesis sobre El pactu de preferencia (1952) y recibióse como abogáu'l 16 de xineru de 1953.
Mientres la so dómina d'estudiante universitariu, lluchó contra la candidatura única a la presidencia del xeneral Manuel A. Odría (1950) y foi presidente del Centru Federáu de los Estudiantes de la Facultá de Derechu (1952). Por cuenta de les sos actividaes polítiques, sufrió prisión mientres tres meses en El Frontón.
Foi fundador y presidente del Frente Nacional de Mocedaes Democrátiques (1955), que favoreció la candidatura a la presidencia del arquiteutu Fernando Belaunde Terry nes eleiciones xenerales de 1956, na que quedó en segundu puestu. Dicha agrupación política dio orixe pocu dempués al partíu Aición Popular, que'l so 1º Congresu Nacional Ordinariu realizar en 1957, nel que Alva foi escoyíu miembru del Plenariu. En 1958, el so partíu encargó-y la redaición del proyeutu de la nueva Llei Eleutoral, que foi presentada al Senáu. Depués foi nomáu secretariu d'asuntos eleutorales (1959) y subsecretariu xeneral (1961).
Mientres les eleiciones xenerales de 1962, y na so calidá de personero del so partíu, denunció les presuntes irregularidaes nel procesu, contribuyendo a la so anulación por obra de les Fuercies Armaes.
Mientres el primer gobiernu de Fernando Belaúnde Terry, foi nomáu Ministru de Gobiernu y Policía en payares de 1965; sicasí, en 1966 el Congresu apellar depués d'un enfrentamientu ente policías y manifestantes en Toquepala, que dexara como saldo un muertu. Alva Orlandini presentóse'l 24 d'ochobre de 1966 ante la Cámara de Diputaos. La so esposición duró 16 hores consecutives, dende les 3.20 de la mañana hasta les 7.20 de la nueche. Finalmente, foi censuráu con 61 votos a favor, 29 en contra y nenguna astención. Depués de la censura, retornó a les sos funciones parllamentaries hasta que'l so mandatu llexislativu foi atayáu pol golpe d'estáu de Juan Velasco Alvarado en 1968.
Mientres el gobiernu de Velasco, dedicar al so oficiu d'abogáu, anque tamién siguió faciendo llabores partidarios. El 1 de xunu de 1974, en siendo deteníu por axentes de seguridá del Estáu, foi conducíu al Aeropuertu Internacional Jorge Chávez pa ser deportáu a Buenos Aires, pero negóse rotundamente a encetar l'avión. Producióse una agarradiella coles sos custodios y ante l'escándalu desamarráu, el capitán del avión negar a tresportalo, polo que'l gobiernu decidió unvialo deportáu a Bolivia vía terrestre. Tuvo en La Paz dellos díes. Retornó a Lima vía aérea, pero foi reconocíu nel aeropuertu pola policía, siendo otra vegada unviáu a Bolivia per tierra. Depués pasó a Buenos Aires, y dellí a Guayaquil, pa finalmente retornar clandestinamente al Perú pela frontera, en xunetu del mesmu añu, siguiendo asina la so llucha pola torna de la democracia.
El 2 de setiembre de 1975, el gobiernu de Francisco Morales Bermúdez dio una amnistía a los deportaos políticos. Alva yá se topaba nel Perú dende diba quince meses, de cuenta que, pa él, l'amnistía solo significó'l fin de la so permanencia illegal” nel Perú. En mayu de 1976 realizóse'l 8º Congresu Nacional Ordinariu d'Aición Popular, onde Alva foi escoyíu secretariu xeneral del partíu, cargu qu'exerció hasta 1979.
Nes eleiciones xenerales de 1980, encargar d'entamar la campaña eleutoral de Belaunde, llevándolo al so segundu trunfu presidencial. El mesmu Alva foi escoyíu segundu vicepresidente de la República y senador de la República. Na llexislatura de 1981-1982 presidió'l Senáu y, poro, el Congresu de la República. Ente 1982 y 1985 volvió ser secretariu xeneral del so partíu.
Nes eleiciones xenerales de 1985 postuló a la presidencia de la República, como candidatu gobiernista; acompañar en planchar Manuel Ulloa Elías, como candidatu a la 1º vicepresidencia, y Sandro Mariátegui como candidatu a la 2º vicepresidencia. Quedó en cuartu llugar, col 5% de la votación.
En 1990 foi escoyíu nuevamente Senador de la República. Foi presidente de les Comisiones Especiales qu'ellaboraron el Códigu Penal, el Códigu Procesal Penal, el Códigu d'Execución Penal (1991) y el Códigu Procesal Civil (1992). Producíu'l autogolpe d'Estáu en 1992, convertir n'aportunante opositor del gobiernu d'Alberto Fujimori.
En mayu de 2002 foi escoyíu miembru del Tribunal Constitucional de Perú; y foi designáu Presidente d'esti organismu autónomu dende avientu de 2002 hasta avientu de 2005; depués d'ello siguió siendo maxistráu hasta'l 2007.
De 2009 a 2014 foi presidente d'Aición Popular.
A lo llargo de la so vida recibió numberoses condecoraciones y distinciones, ente elles la Orde del Sol de Perú y la Medaya d'Honor del Congresu de la República. Amás, foi condecoráu pol Exércitu, la Marina, la Fuercia Aérea y la Policía Nacional de Perú; según polos gobiernos d'Arxentina, Brasil, Ecuador y Corea.
Día Internacional pa la Erradicación de la Fístula Obstétrica
L'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes proclamó'l 23 de mayu Día Internacional pa la Erradicación de la Fístula Obstétrica.
Celebración
En 2012 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na Resolución 67/147 proclamó'l 23 de mayu Día Internacional pa la Erradicación de la Fístula Obstétrica. "L'Asamblea Xeneral llama a la comunidá internacional a usar tolos años el día internacional pa crear conciencia ya intensificar de manera significativa les midíes empobinaes a erradicar la fístula obstétrica".
Día Internacional pa l'Abolición de la Esclavitú
El 2 d'avientu de 1949 foi celebráu por Unesco el conveniu llocu iNexxuz-_- pa la represión de tratar de persones y de la esplotación de la prostitución ayena.
Cada añu millones de persones, la mayoría muyeres y neños, son engañaes, vendíes, coaccionaes o sometíes de dalguna manera a situaciones d'esplotación de les cualos nun pueden escapar. Constitúin la mercancía d'una industria mundial que mueve miles de millones de dólares y que ta apoderada por grupos de delincuentes perbién entamaos qu'operen con impunidá.
Según la Organización Internacional del Trabayu (OIT), millones de mozos alcuéntrase en condiciones cercanes a la esclavitú como víctimes de trabayu forzáu o en réxime de servidume, un 73% d'estos mozos –alredor de 180 millones- desempeñen les peores formes de trabayu infantil, ente elles la prostitución, el trabayu esclavizado y el trabayu peligrosu. Amás, les cifres indiquen tamién que la esclavitú nun sumió, yá que alredor de 5,7 millones de mozos atopar nuna situación de servidume o se ven obligaos a trabayar.
Los tratantes treslladen a muyeres procedentes del sureste asiáticu a América del Norte y a otros países de la so rexón d'orixe. Tamién treslladen a africanes escontra Europa occidental. La desintegración de la ex Xunión Soviética y la gran inestabilidá económica y política resultante conducieron a un aumentu espectacular nel númberu de muyeres d'Europa central y oriental que cayen en manes de los tratantes.
Nel casu de la migración, unos 150 millones de muyeres, homes y entá neños, que representen alredor del 3% de la población mundial, convirtiéronse en fenómenu d'atención. La Organización Internacional del Trabayu calcula qu'hasta 80 millones del númberu mentáu son trabayadores migratorios. En 1997 la OIT envaloró que los trabayadores migratorios distribuyir de la siguiente manera: 20 millones n'África, 17 millones n'América del Norte, 12 millones n'América Central y del Sur, 7 millones n'Asia, 9 millones nel Oriente Mediu (países árabes) y 30 millones n'Europa.
Los inmigrantes constitúin un grupu vulnerable al que non yá son violaos los sos derechos como trabayadores sinón como seres humanos: éstos son materia y mercancía de les redes de tráficu de persones.
Trátase de persones ta direutamente rellacionada cola discriminación tantu racial como étnica, sexual y de xéneru. Estes persones, víctimes de discriminación, suelen pertenecer a los segmentos más probes de la sociedá y, sicasí, les estratexes de llucha contra la probeza escasamente enceten el venceyu ente esti fenómenu y la discriminación sistemática. Amás, como se-yos niega la igualdá d'oportunidaes, la igualdá de tratu y la dignidá nel trabayu conviértense tamién en víctimes de discriminación n'otres esferes.
Sicasí, nel marcu de la ONX fixéronse distintos esfuercios inclusive enantes del conveniu de 1949, que busquen compensar esta práutica. Una importante disposición atopar nel artículu 4º de la Declaración Universal de los Derechos Humanos, qu'afirma: “naide va tar sometíu a esclavitú nin a servidume; la esclavitú y tratar d'esclavos tán prohibíes en toles sos formes”.
Sicasí, anguaño nun esisten soluciones fáciles a tratar de persones, pero la so magnitú rique, d'acordies con munchos, l'adopción de midíes inmediates. Pa combatir el fenómenu seríen necesarios enfoques integrales, interdisciplinarios y de llargu plazu que dexaren encetar tolos aspeutos del ciclu de tratar y reconocer implícitamente les rellación ente tratar de persones, la migración, el racismu y la discriminación racial. Dende'l puntu de vista de dellos humanistes, la lluches contra esta práutica non yá ye deber de los gobiernos, sinón que ye responsabilidá de toos. Dende esti enfoque, empreses, organizaciones de emplegadores y trabayadores y les víctimes d'esta discriminación y les sos asociaciones, tien interés y un papel que desempeñar a la d'aumentar esfuercios contra esti fenómenu.
Coles mesmes, tornaríase necesaria la vixilancia multillateral del cumplimientu de los compromisos internacionales, según la promoción na educación de los derechos humanos en toles esferes.
Enllaces esternos
Alto Comisionado de les Naciones Xuníes pa los Derechos Humanos (ACNUDH)
Organización Internacional del Trabayu (OIT)
Fondu de les naciones Xuníes pa la Infancia (UNICEF)
Oficina de les Naciones Xuníes contra la Droga y el Delitu
Organización de les Naciones Xuníes pa la Educación, la Ciencia y la Cultura (UNESCO)
Otros enllaces
Bellonne
Bellonne ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Primer ministru de Bélxica
thumb|right|120px|Escudu de Bélxica El primer ministru ye'l Xefe de Gobiernu de Bélxica. El cargu recibió esti nome dempués de la Primer Guerra Mundial, cola llegada de Léon Delacroix al poder. Antes, el Xefe de Gobiernu tenía'l títulu de "Xefe del Gabinete". Los princpales partíos políticos del país fueron estremaos en dos, según l'idioma (francés o neerlandés):
Esta ye la llista de los primeros ministros de Bélxica, dende 1830.
Sablera de Porcía
La sablera de Porcía ta asitiada nel conceyu asturianu d'El Franco y mui cerca de la llocalidá de Campos-Salave. Forma parte de la Mariña Occidental d'Asturies y presenta catalogación como ZEPA y LIC.
Descripción
P'aportar a ella hai qu'alcontrar los nucleos más cercanos que son: El Franco, Salave y Campos y ta compartida con Tapia de Casariego y El Franco y, al dicir de los bañistas y espertos, ye una de les más belles d'Asturies polo qu'hai que circular pola N-634 la cual hai que dexar al entrar en El Franco. Per mediu d'una carretera llocal llegar al so accesu, totalmente remocicáu y bien señalizáu dende'l principiu. Tien un gran aparcamientu en redol a un parque-sablera d'unes 45 ha. Nesta sablera desagua mansamente el ríu Porcía y como hai grandes concentraciones de sable lloñe del mar, estes cierren l'estuariu y el ríu estremar en gran cantidá de meandros. Mientres la pleamar l'agua anubre totalmente la sablera dexando una serie de castros qu'amonten la so guapura.
La sablera ta dotada de los servicios de vixilancia, agua potable y duechu lo que la fai bien afecha pa tola familia. Les actividaes más encamentaes son la pesca submarina y la recreativa, y el senderismu yá que dispón de cuatro dos tales piatonales.
3354 McNair
3354 McNair ye l'asteroide númberu 3354 de la serie (1984 CW), descubiertu nel Observatoriu Lowell n'Anderson Mesa (Arizona) por Edward Bowell, el 8 de febreru de 1984.
Nomáu asina n'honor de Ronald E. McNair, especialista de misión nel tresbordador espacial Challenger, destruyíu'l 28 de xineru de 1986.
Fruela II de Lleón
Fruela II de León, llamáu El Lleprosu (c. 874-925), foi rei d'Asturies, subordináu al rei de Lleón (910-924) y rei de Lleón dende 924 hasta la so muerte. Yera el tercer fiu d'Alfonsu III, rei d'Asturies, y de la so esposa, la reina doña Ximena.
Foi hermanu de los reyes García I y Ordoñu II y tíu de los reyes Sanchu Ordóñez, Alfonsu IV y Ramiru II.
Biografía
Foi'l terceru de los fíos varones d'Alfonsu III, rei d'Asturies, y de la so esposa, la reina Ximena, fía del rei García I Íñiguez de Pamplona, Pamplona. Les rellaciones que mantuvo col so hermanu mayor, l'infante García, fueron siempre distantes y diferentes a les que tuvo col so otru hermanu, l'infante Ordoñu.
Por motivos desconocíos, los fíos d'Alfonsu III rebeláronse, col apoyu de la so madre, escontra el so padre nel añu 909. Anque l'infante García, hermanu de Fruela, foi apresáu y enzarráu nel Castiellu de Gauzón, un añu dempués Alfonsu III foi obligáu a abdicar polos sos fíos y a repartir el so reinu ente ellos. El Reinu de Lleón correspondió al fíu primoxénitu, l'infante García, el d'Asturies al infante Fruela y el de Galicia al infante Ordoñu, subordinaos dambos hermanos menores a García. Alfonsu III falleció na ciudá de Zamora el 20 d'avientu del añu 910.
Rei d'Asturias (910-924)
Demientres el reinau del so hermanu, García I de León, nun foi mentáu na documentación de so y, de so parte, cuando Fruela II ocupó'l tronu lleonés tampoco fizo mención del so hermanu García, al contrario que col otru hermanu, Ordoñu II. Nel añu 910 el rei Fruela y la so primer muyer, la reina Nunilo Ximena, donaron a La Catedral de San Salvador d'Uviéu La Caxa de les Ágates, una arqueta-relicariu recubierta d'oru y plaques d'ágata, y considerada, xunto con La Cruz de los Ánxeles, La Cruz de la Vitoria y l'Arqueta de San Xenadio, una de les cuatro obres cumes de la orfebrería prerrománica asturiana.
So padre, el rei Alfonso III, morrió nel añu 910 y dos años dempués, nel 912, morrió la madre, la reina Ximena d'Asturies. El rei Fruela asentó la so corte na ciudá d'Uviéu, mientres que'l so hermanu, el rei García I de Lleón, facía lo propio na ciudá de Lleón.
Apaez conseññau per primer vez el nome de so, na documentación astur-lleonesa, nel 866. Nel añu 912, el rei Fruela tuvo col so hermanu na ciudá de Santiago de Compostela, onde confirmó, precediendo a los sos sobrinos, en dellos documentos emitíos por Ordoñu II. El día 24 d'ochobre del añu 912 donó a La Catedral de San Salvador d'Uviéu dellos llugares ya ilesies y confirmó dellos privilexos del templu que dieran los sos predecesores. Nel añu 914 morrió el so hermanu García I, ensin descendencia, Ordoño II ocupó el tronu lleonés, colo que s'acentuó la sumisión del rei Fruela hacia el so hermanu Ordoñu, qu'agora gobernaba tol territoriu qu'arrodiaba'l reinu d'Asturies, ye dicir, Lleón y Galicia.
Rei de Lleón (924-925)
227px|thumb|Retratu idealizáu de Fruela II de Lleón. [[Léon Bonnat. 1858. (Museu d'El Prado, Madrid).]] Nel añu 924 morrió el so hermanu, el rei Ordoñu II de Lleón, y Fruela II ocupó'l tronu lleonés, a pesar de que'l so hermanu dexara descendencia: los infantes Alfonsu, Ramiru y Sanchu, ente otros.
El reinau de Fruela II en Lleón, qu'apenes duró un añu y dos meses, foi resumíu como sigue pol obispu Sampiro:
Olmundo yera un magnate con posesiones en La Tierra de Campos. Los sos fíos Aresindu y Xebuldu, a los que Fruela II ordenó executar, yeren miembros de la aristocracia lleonesa. L'obispu Fruminiu foi desterráu hasta'l día 5 de payares del añu 927 por oponese a la coronación de Fruela II.
L'ausencia de conflictos bélicos demientres los sos catorce años de reináu n'Asturies, llevaron a Fruela II a desear una esistencia pacífica, a pesar de que durante el so reinau en Lleón los musulmanes atacaron les sos fronteres. Nel añu 924 los musulmanes llanzaron una razia escontra los navarros y llegaron a la ciudá de Pamplona. Fruela II envió ayuda al monarca Sancho Garcés I de Pamplona.
El día 15 de xunetu del añu 925 donó al monesteriu de San Andrés de Pardomino una heredá, asitiada en territoriu de realengu, nomada Villa Donica; y confirmó un privilexu dau al mesmu monesteriu pol so hermanu Ordoño II, el día 8 de xineru del añu 917.
Matrimonios y descendencia
Nel 911, casóse con Nunilona Scemena de Navarra. Del matrimoniu del rei Fruela y Nunilo Ximena naciera:
Fruela II casó enantes de 917 con Urraca, fía d'Abdallah Ibn Muhammad, walí de Tudela del llinaxe muladí de los Banu Qasi, según se menta nel Yamharat ansāb al-arab (Llinaxes árabes) d'Ibn Hazm. Urraca, dempués d'enviudar (925), casárase quiciás con Ramiru, l'hermanu menor de Fruela. D'esti segundu matrimoniu nacieron:
Muerte y sepultura
El rei Fruela II morrió nel mes d'agostu del añu 925 a consecuencia de la llepra que padecía. Recibió sepultura na Catedral de Lleón xunto al so hermanu, Ordoñu II.
Nel añu 986 los restos de so y los de la so primer muyer fueron treslladaos por orde de Bermudu II de Lleón, xunto colos d'otros monarques lleoneses, incluyíos los d'Ordoñu II, a la ciudá d'Uviéu a fin d'impedir la so profanación poles tropes musulmanes dirixíes por Almanzor. Los restos del rei y los de la reina fueron depositaos nel Panteón de los Reyes Caudillos. Posteriormente, Alfonsu V repobló la ciudá de Lleón y treslladó a ella la mayor parte de los restos de los reyes que'l so padre, el rei Bermudu II, llevara a Uviéu, anque los restos de Fruela II y los de la so primer muyer permanecieron n'Uviéu, como los del so padre, Alfonsu III, y los de la so madre, la reina Ximena d'Asturies.
Aras
Aras (tamién conocíu como Tres Aras) ye un conceyu de la Comunidá Foral de Navarra, asitiáu na Merindad de Estella, na contorna d'Estella Occidental y a 88 km de la capital de la comunidá, Pamplona. La so población n' foi de habitantes (INE).
Topónimu
El nome del pueblu paecer tar rellacionáu cola pallabra llatina llabra, que significa 'altar'. El pueblu ye y foi conocíu tantu sol nome de Aras, como Trés Aras, anque'l primer nome ye'l más estendíu y l'únicu oficial.
La etimoloxía más estendida y popular fai derivar el nome del pueblu de los trés altares (ares) esistentes nel mesmu, ye dicir la ilesia y les respeutives ermites del pueblu. L'escudu del pueblu, qu'amuesa tres ilesies, reflexa fielmente esta etimoloxía popular. D'esti llugar de Trés Aras derivaría'l posterior nome de Aras.
Non tolos filólogos ya historiadores tán acordies con esta teoría. L'historiador Juan Cruz Labeaga, nel so llibru sobre Aras, plantega la hipótesis de que, yá que Aras allugar nuna zona fronteriza de Navarra, probablemente los altares a los que fadría referencia'l nome del pueblu seríen en realidad mojón o piedres de llendes fronterices.
Ye probable sicasí, que'l nome orixinal fuera Aras y que Trés Aras surdiera como una variante posterior arriendes de rellacionar el nome del pueblu coles ilesies que tenía. De fechu Aras foi siempres el nome oficial del pueblu y nos rexistros más antiguos que se caltienen, méntase'l pueblu como Aras, a seques. (1350).