cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monotremata
Los monotremes o monotremados (Monotremata) son un orde de mamíferos prototerios qu'inclúi les especies actuales de mamíferos más primitives que retienen diverses carauterístiques reptilianas, como la reproducción ovípara (son los únicos mamíferos que ponen güevos), y la presencia de cloaca, furu onde conflúin los tractos dixestivu, urinariu y reproductor; el so nome fai referencia a esta carauterística y significa "un solu furu". Inclúi'l ornitorrincu y los equidnes.
Carauterístiques
Mientres enforma tiempu, los monotremes tuvieron clasificaos como un grupu de reptiles cubiertos de pelo, hasta que dempués de 200 años identificáronse inequívocamente como mamíferos, pos nellos atopen toles carauterístiques que definen la clase:
Distribución xeográfica
Na actualidá reconocen cinco especies distintes, l'ornitorrincu (Ornithorhynchus anatinus) y cuatro formigueros espinosos o equidnes pertenecientes a los xéneros Tachyglossus y Zaglossus, toes elles habitantes de la rexón Australiana, distribuyéndose por Australia, Nueva Guinea, Tasmania y otres islles próximes a les mariñes.
Aparatu llocomotor
thumb|300px|Cadarma d'ornitorrincu. El cadarma ye primitivu, llama l'atención la complexidá de la cintura pectoral qu'amás d'escápula y clavícula presenta tres huesos accesorios, y les articulaciones de los miembros anterior y posterior práuticamente perpendiculares al tueru d'igual manera que los reptiles.
Les costielles nun s'amenorguen a la rexón torácica sinón que tamién apaecen articulaes coles vértebres cervicales.
El craniu presenta grandes diferencies con respectu al restu de los mamíferos: el arcu cigomático ta amenorgáu o ausente, la quexal ye un delgáu güesu bien rudimentariu
El oyíu mediu ta cerráu pol aniellu timpánico.
El focicu de los monotremes ye bien prominente y ta protexíu por un estoxu córneo.
Escarecen de dientes sacante les críes del ornitorrincu.
Presenten un llargu güesu epipúbico na rexón pelviana, carauterística ésta qu'estrema a prototerios y metaterios (marsupiales) d'euterios (mamíferos placentados) y que comparten les dos primeres subclases colos reptiles.
Sistema nerviosu y órganos de los sentíos
El celebru, entá calteniendo munchos calteres arcaicos, presenta un desenvolvimientu propiu de mamíferos, con un volume relativamente grande, y nel casu de los equidnas, amás, con hemisferios constituyíos por marcaes circunvoluciones. Éstos, a diferencia de lo qu'asocede col restu de los mamíferos, nun tán xuníos por un cuerpu callosu.
La vista ta escasamente desenvuelta, escarecen de pabellón auricular, los güesos del oyíu mediu tán escasamente desenvueltos y nun tener vibrises polo que tienen amenorgaes delles capacidaes sensoriales que pa otros mamíferos son imprescindibles.
Sicasí tienen unos órganos sensoriales únicos consistentes en delgaos poros na piel que cubre'l focicu, dotaos de miles de receptores nerviosos que tresmiten la información direutamente al celebru.
Bioloxía reproductiva y historia natural
Amuesen un comportamientu polígamu nel que'l cuidu de les críes cuerre a cargu puramente de les femes, que per otra parte, suelen ser solícites y devotes cuidadores de les sos críes.
El aparatu xenital de los machos carauterizar por un rudimentariu pene xuntáu a la paré ventral de la cloaca pol que solo circula'l semen. El de la fema ta constituyíu por un doble úteru bien amenorgáu, formáu como allongamientu de los oviductos y que desagua direutamente na cloaca escareciendo por tantu de natura.
La fecundación ye interna, pero como los reptiles, les femes son ovípares. Paren güevos esféricos y de cubierta correosa que al cabu d'aproximao 10 díes d'incubación eclosiona, surdiendo una diminuta cría de fina piel desnudo, arrosada y casi tresparente que tendrá de ser dada de mamar mientres, relativamente, un llargu periodu de tiempu que puede llegar a los cuatro meses.
La esperanza de vida ye relativamente llarga en comparanza con otros mamíferos de tamañu y condiciones de vida similares, pudiendo llegar a vivir delles equidnes hasta 50 años en cautividá.
Comportamientu
Son animales solitarios que los sos adultos solo caltienen contautu na dómina de monta.
Analayen polos sos territorios, que s'asolapen colos d'otros conxéneres, magar solo manifiesten indiferencia cuando se produz dalgún alcuentru. Mayoritariamente crepusculares o nocherniegos, nun refuguen abandonar los sos llurigues mientres les hores de lluz solar, especialmente aquellos individuos qu'habiten zones más septentrionales nes que les nueches d'iviernu pueden ser demasiáu fríes.
Intervención na cadena trófica
Toles especies alimentar d'invertebraos. L'ornitorrincu (Ornithorhynchus anatinus), llogra les sos preses nel mediu acuáticu y ta formada por numberosos grupos animales. Tampoco ye bien selectivu la equidna común o de focicu curtiu (Tachyglossus aculeatus), que s'alimenta de gran númberu d'invertebraos terrestres, al contrariu que los zaglosos o equidnes de focicu llargu (xéneru Zaglossus) que tienen especial predilección poles lombriz de tierra.
Estos animales, tradicionalmente escarecieron de grandes predadores sacante varanos y culiebres. La introducción d'especies carnívores como'l foín européu (Vulpes vulpes), el perru (Canis lupus familiaris y Canis lupus dingo) o'l gatu (Felis silvestris catus) modificó esta circunstancia, magar los vezos acuáticos d'una especie, y la proteición conferida poles escayos de les otres, los apocayá interesantes como preses fáciles.
Estáu de caltenimientu
De los cinco especies, la UICN clasifica dos comos menos esmolecedores, el ornitorrincu y l'equidna común, y una como amenazada, el zagloso común (Zaglossus bruijni), ensin qu'esistan datos de les otres dos.
Polo que respecta a los apéndices de les CITES, apaez referenciáu amás del anterior, el zagloso de Sir David (Zaglossus attenboroughi), considerando que'l zagloso de Barton (Zaglossus bartoni) ye sinónimu del primeru, polo que tamién se topa incluyíu.
Rellaciones col home
La rareza d'estos animales facer bien carismáticos, polo que suponen un importante oxetivu turísticu p'aquelles persones que gusten de la zooloxía y el turismu ecolóxicu.
Sistemática y taxonomía
L'orde Monotremata ye l'únicu integrante de Prototheria con especies vives na actualidá.
o Monotremata Bonaparte, 1837 (Prototheria Gill, 1872 ) | `-o Kollikodon Flannery, Archer, Rich & Jones, 1995 (†) | `- K. ritchiei Flannery, Archer, Rich & Jones, 1995 (†) |-o Platypoda Gill, 1872 | `-o Ornithorhynchidae Gray, 1825 | |-o Monotrematum Pascual & al., 1992 (†) | | `- M. sudamericanum Pascual & al., 1992 (†) | |-o Obdurodon Woodburne & Tedford, 1975 (†) | | |- O. dicksoni Archer, Jenkins, Hand, Murray & Godthelp, 1992 (†) | | `- O. insignis Woodburne & Tedford, 1975 (†) | |-o Ornithorhynchus Blumenbach, 1800 | | |- O. anatinus (Shaw, 1799) - Ornitorrincu | | `- O. maximus - (†) | |-o Teinolophos Rich, Vickers-Rich, Constantine, Flannery, Kool & van Klaveren, 1999 (†) | | `- T. trusleri Rich, Vickers-Rich, Constantine, Flannery, Kool & van Klaveren, 1999 (†) | `-o Steropodon Archer, Flannery, Ritchie & Molnar, 1985 (†) | `- S. galmani Archer, Flannery, Ritchie & Molnar, 1985 (†) `-o Tachyglossa Gill, 1872 |-o Kryoryctes Pridmore, Rich, Vickers-Rich & Gambaryan, 2005 (†) | `- K. cadburyi Pridmore, Rich, Vickers-Rich & Gambaryan, 2005 (†) `-o Tachyglossidae Gill, 1872 |-o Megalibgwilia Griffiths, Wells y Barrie, 1991 | `- M. ramsayi (Owen, 1884) (†) |-o Tachyglossus (Shaw, 1792) | `- T. aculeatus (Shaw, 1792) - Equidna de focicu curtiu `-o Zaglossus Gill, 1877 - |- Z. attenboroughi Flannery & Groves, 1998 - Zagloso de Sir David |- Z. bartoni (Thomas, 1907) - Zagloso de Barton |- Z. bruijni (Peters & Doria, 1876) - Zagloso común |- Z. hacketti (Glauert, 1914) (†) |- Z. harrisoni Scott & Lord, 1922 (†) |- Z. owenii (†) `- Z. robusta Dun, 1895 (†)
El clado Australosphenida foi propuestu por Luo et al. (2001, 2002) anque se dexó ensin rangu por non guardar la xerarquía de Linneo. Benton (2005) clasificar como Superdivisión, dellos niveles per debaxo de la Subclase.
McKenna and Bell (1997) estremaron l'orde en Platypoda y Tachyglossa, anque la fecha de diverxencia nun ta concretada.
Datos fósiles
Desconocer con exactitú, cuándo y ónde apaecieron los monotremes na Tierra, anque ye bien probable que tean venceyaos colos estinguíos mammaliaformes y los Allotheria. La mayor parte de los fósiles fueron atopaos n'Australia, magar apocayá fueron afayaos n'Arxentina dientes fósiles d'un ornitorrincu perteneciente al xéneru Monotrematum, lo que suxure que se distribuyíen poles rexones más meridionales de Gondwana.
El fósil más antiguu del que se dispón d'un monotrema data de más de 100 millones d'años. Trátase d'una porción del quexal d'un Steropodon galmani, un antepasáu del ornitorrincu que debía de ser del tamañu d'un gatu.
Tamién del Cretaceu ye un segundu quexal, nesti casu de Kollikodon ritchiei, lo que suxure que nesti periodu esistía una diversidá de monotremes.
Al Miocenu pertenecen los fósiles topaos d'otros dos antepasaos del ornitorrincu, Obdurodon insignis y Obdurodon dicksoni. Nos pertenecientes a estes especies comprobóse amás qu'a diferencia de la especie actual, los adultos caltienen los molares.
Los espertos nun se ponen d'alcuerdu alrodiu de si tratábase tamién d'especies acuátiques.
Amás, esisten fósiles d'equidnas xigantes que vivieron tantu nel Miocenu como nel Pleistocenu, tratar de tres especies, dos d'elles pertenecientes al xéneru Megalibgwilia y una tercera, más recién y la mayor de toes elles, Zaglossus hacketti.
Resumir de siguío les especies fósiles conocíes de monotremes:
Caroline Dormon
Caroline Coroneos Dormon, tamién Carrie Dormon foi una botánica, hortalanera, ornitóloga, historiadora, arqueóloga, conservacionista, naturalista, y escritora d'Estaos Xuníos, de Louisiana. Nació en circunstancies modestes en Briarwood, una casa familiar del norte, de Parroquia de Natchitoches, de James Alexander Dormon y Caroline Trotti. Criada n'Arcadia, l'asientu parroquial de gobiernu de Bienville, en Luisiana del norte.
Biografía
Yá de neña, Dormon desenvolvió un gran interés en fauna y flora. Foi educada en colexos de tipu baptista como'l Judson College en Marion (Perry El Condao), Alabama, onde recibió una llicenciatura en lliteratura y arte. Enseñó dellos años n'escueles de Luisiana, y depués establecióse en Briarwood en 1918. Ellí, empezó a recoyer y caltener arbustos y árboles nativos.
Carrera diversificada
En 1921, foi representante de rellaciones públiques pal Departamentu de Silvicultura de Luisiana. Asistió al Congresu de Silvicultura del sur en 1922; y, persuadió al Serviciu Forestal de los Estaos Xuníos pa establecer un monte nacional en Luisiana. El representante d'EE.XX. James B. Aswell de Natchitoches trabayó con Dormon pa traer a bon términu'l Monte nacional Kisatchie, que foi designáu en 1930 mientres l'alministración del presidente Herbert Hoover.
En 1941, mientres l'alministración del Gobernador Sam Houston Jones, Dormon xunir al Departamentu de Carreteres de Luisiana (más tarde Departamentu de Luisiana de Tresporte y Desarrollu) como asesora de embellecimiento. Más tarde, asesora de paisaxe pal Huey P. Hospital de Caridá en Pineville na Parroquia de Rapides, al este del ríu Colorado d'Alexandria.
Caroline Dormon foi la única miembru muyer de la Comisión De Soto, establecida pol Congresu en 1935 pa conmemorar el 400º aniversariu de la espedición de Hernando de Soto al traviés del sureste norteamericanu, que crució Luisiana del norte.
Delles publicaciones
Forest Trees of Luisiana (1941), * Flowers Native to the Deep South (1958), * Natives Preferred (1965), * Southern Indian Boy (1967), * Bird Talk (1969).
Legáu
Finó en Shreveport, y foi soterrada nel Campusantu Baptista Briarwood cerca de la so casa.
Dormon deseyaba que la so casa, de Briarwood tuviera abierta al públicu. Y asina se llogró, tanto abiertu pa escursiones como pa otros eventos.
Fleurie
Fleurie ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Riku Matsuda (1999)
Riku Matsuda (松田 陸, ) ye un futbolista xaponés.
Hennessey Venom GT
El Hennessey Venom GT ye un automóvil superdeportivu fabricáu por Hennessey Performance Engineering. Foi reveláu'l 29 de marzu de 2010.
Inxeniería
thumb|left|Vista trasera del auto col motor descubiertu thumb|Vista frontera del auto El Venom GT ta basáu nun xasis modificáu de Lotus Elise, ye impulsáu por un motor GM LS7 de 7 llitros con doble turbocompresor, tamién usáu nel Chevrolet Corvette Z06 callera (ensin turbo, pero con sobrealimentador). L'auto emplega una tresmisión Nicolas PLC de 6 velocidaes con doble embrague. El coche puede algamar una velocidá máxima de 270.49 mph (435.21 km/h), y puede acelerar de 0 a 300 km/h en tan solo 13,53 segundos. Un sistema de control de tracción programable va encargar de la producción d'enerxía. Dinámica de Fluyíos Computacional (CFD, que son les sigles n'inglés de "Computational Fluyíi Dynamics") punxeron a prueba la carrocería y la fuercia escontra baxo tamién ayuden a caltener el Venom GT estable. So distintes condiciones de la carretera y pista de carreres, un sistema aerodinámicu activu esplega un alerón traseru ajustable. Un sistema de suspensión ajustable dexa axustes d'altor pal manexu d'alcuerdu a les condiciones de velocidá y la conducción. Neumáticos Michelin Pilot Super Sport tamién ayuden a poner la potencia al suelu.
Producción
Hennessey fabrica los motores nes sos instalaciones de Sealy, Texas. Los motores son de siguío llevaos n'aviones de carga a la planta de montaxe Hennessey cerca de Silverstone, Inglaterra, onde'l Venom GT ye construyíu y probáu. Al comprador del Venom GT ufiértase-y una orientación de conducción de 1 día ya instrucciones por un pilotu de pruebes de la fábrica Hennessey nuna pista nel Reinu Xuníu o nos EE.XX. antes de la entrega.
Hennessey tien previstu establecer una rede de distribuidores Venom GT nel Mediu Oriente, Europa, Rusia, Australia y Asia. La producción ta llindada a namái 10 vehículos per añu. El Hennessey Venom GT el motor ye ajustable 800, 1000 & 1244 bhp.
Venom GT Spyder
El Venom GT Spyder ye la versión descapotable del Venom GT. Dempués de que'l cantante Steven Tyler (del Aerosmith) decidió pidir un Venom GT. Steven Tyler, averar a Hennessey na seronda de 2011 y preguntó-y si una versión de techu abiertu podría ser creada. Dempués de faer los cambeos estructurales fayadizos que-y amestaron 14 kg de pesu, la compañía amontó la potencia del motor a 1244 HP pa caltener la rellación potencia/pesu en 1 HP/kg. Tyler ye'l primer conductor de cinco programaos en recibir el so auto pa finales del 2013.
Récor de velocidá máxima
Hennessey Performance Engineering afirma que'l Hennessey Venom GT puede algamar los 456 km/h dexando tras al Bugatti Veyron Super Sport, que ta llindada a 432 km/h (267.8 mph) y el Koenigsegg Agera con 450 km/h. La so producción ta llindada a 30 unidaes y namái 5 World Record Edition que ye capaz de dir a 447 km/h anque nun ta comprobáu.
El Hennessey Venom GT tien el Récor Guiness d'Aceleración de 0-300 km/h (0-186 mph), en namái 13.63 segundos superando al Koenigsegg Agera R que lo fixo en 14.53 segundos y al Bugatti Veyron Super Sport que lo fixo en 14.6 segundos.
Biblioteca de la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies
La Biblioteca de la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies ye una biblioteca que forma parte de la estructura alministrativa de la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies (Parllamentu asturianu). Ta integrada nun serviciu denomináu de Biblioteca, Documentación y Archivu. Ente les sos funciones destaquen la organización del fondu bibliográficu, del archivo de la Cámara y la compilación documental necesaria pal desarrollu de les competencies llexislatives y de control al gobiernu mesmes del parllamentu.
La Comunidá Autónoma del Principáu d'Asturies tuvo estatutu d'autonomía propiu pola Llei orgánica 7/1981, de 30 d'avientu. Según la Llei orgánica'l parllamentu asturianu recibe la denominación de Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies (d'equí p'arriba Xunta Xeneral o Parllamentu d'Asturies). El nome vien de una histórica institución rexonal que foi subsistió dende'l final de la Edá Media hasta la organización provincial del Estáu escontra 1835, fecha na que foi sustituyida pola Diputación Provincial que, de la mesma quedó eslleida cuando l'Estatutu d'Autonomía creó la Comunidá Autónoma. La esistencia d'esi antecedente fizo que la Xunta Xeneral rinda homenaxe a la so predecesora editando los documentos históricos curiaos nel Archivu Históricu d'Asturies.
Competencies del Serviciu de Biblioteca, Documentación y Archivu
thumb|250px|Coronando la fachada principal del Palaciu de la Xunta Xeneral apaecen alegoríes de la Industria y les Lletres, n'obra de Victor Hevia cuando l'edificiu llevantóse como sede de la estinguida Diputación Provincial. Xestión de les bases de datos documentales internes y esternes Ellaboración de documentos informativos pa l'actividá parllamentaria * Espardimientu selectivu d'información pa grupos parllamentarios y diputaos Programación d'actividaes culturales
Instalaciones y recursos materiales y humanos
thumb|250px|El parque de San Francisco d'Uviéu caltién l'alcordanza de lo que foi aquel espaciu cola figura del monxu franciscanu.
El palaciu de la Xunta Xeneral, onde s'asitia la sala de llectura, foi construyíu a fines del sieglu XIX como sede de la Diputación Provincial d'Uviéu. Pa dotase d'edificiu propiu utilizó los terrenes del desamortizado conventu de San Francisco, que, magar les crítiques de la comunidá cultural, foi baltáu. La edificación foi encargada al arquiteutu provincial Nicolás García del Rivero. Dende 1910 el nuevu Palaciu y les cais axacentes que se diseñaron, según el parque San Francisco d'Uviéu, antigua güerta conventual, marcaron la crecedera de la ciudá burguesa, xuniendo la parte vieya de Cimadevilla a la nueva estación del ferrocarril de la Renfe. La exa Uría-Fruela acabó siendo'l centru d'Uviéu.
Sala de llectura del Palaciu de la Xunta Xeneral
Pal desarrollu de les sos funciones dispón el serviciu nel que s'integra la Biblioteca de dos sedes. La citada sala de llectura ta allugada nel Palaciu del Parllamentu y ocupa parte del llateral de la planta primera que da al parque San Francisco d'Uviéu.
Foi abierta como espaciu pal trabayu de diputaos y personal nos años ochenta del pasáu sieglu, apenes empecipiada l'andadura de la Cámara rexonal. Naquel momentu los fondos bibliográficos más señalaos fueron los adquiríos pa dar cobertoria al trabayu parllamentariu. Derechu parllamentariu, derechu comparáu, boletinos y diarios d'otros parllamentos, títulos de revistes especializaes y historia del derechu. Depués foise arriqueciendo con coleiciones diverses y les monografíes actualizaes de les temes d'interés pa la función llexislativa y de control ya impulsu del gobierno que ye clave na Xunta Xeneral.
Depués la medría del material disponible fixo necesaria la instalación de les coleiciones y repertorios en depósitos bibliográficos. Ello foi posible col nuevu edificiu alministrativu onde'l serviciu de Biblioteca, Documentación y Archivu atopó nuevos espaciu pa despachos, sala de consulta y depósitos tantu para desafuego de la Biblioteca como pa la crecedera del Archivu.
En la sala de llectura queden agora instalaos los fondos bibliográficos de monografíes recién entamaes nes árees principales de derechu constitucional, alministrativu, filosofía del derechu, xurisprudencia, historia y ensayos de calter políticu. La sala de llectura ta abierta tol día pa los usuarios internos y dispón de personal d'atención direuta peles mañanes. Entamada en planta baxa y corredor dispón d'una docena de puestos de consulta.
Nos años noventa del pasáu sieglu XX el Palaciu foi llargamente remocicáu p'afaelo a l'actividá d'un parllamentu modernu y pa correxir serios defectos estructurales. A midida que la Xunta Xeneral foi adquiriendo entidá y afaciendo el so trabayu a los nueves teunoloxíes viose la imposibilidá de que'l formosu edificiu pudiera con tou. Cola adscripción d'un inmueble público y cercano p'agospiar l'alministración del Parllamentu, el Palaciu quedó acutáu pa l'actividá parllamentaria, llugar de trabayu de los diputaos, de los grupos parllamentarios, llugar de celebración de les comisiones y los plenos.
Archivu del Parllamentu
thumb|250px|L'edificiu qu'alluga les dependencies alministratives del Parllamentu asturianu ta asitiáu en callar Cabu Noval. Foi construyíu en 1932 y rehabilitáu a principios del sieglu actual.
Nel nuevu edificiu alministrativu de la Xunta Xeneral, onde s'alluguen los despachos de los servicios y personal del parllamentu asturianu, dispón el serviciu de Biblioteca, Documentación y Archivu d'unos espacios amplios na planta baxa.
El edificiu alministrativu de la Xunta Xeneral atópase allugáu na cai Cabu Noval, próxima al Palaciu de la Xunta Xeneral. L'inmueble fuera construyíu en 1932 pol destacáu arquiteutu avilesín Julio Galán Carvajal, padre del tamién pernomáu arquiteutu Julio Galán Gómez, nuna de les cais trazaes redolada al Palaciu de la Xunta Xeneral allegantes al parque San Francisco. Esti edificiu fuera sede de la Cámara de la Propiedá y foi adscritu al Parllamentu nel añu 2005.
La planta baxa queda destinada a les oficines y a los trés depósitos del Archivu de la Cámara, espacios a los que s'añedir dos depósitos bibliográficos, zona de revistes y sala de consulta, dotaos del moblame fayadizu.
Pa les sos funciones el serviciu cunta con un total de seis funcionarios, de los que dos son téunicos archiveros-bibliotecarios. Pa la edición de publicaciones de calter históricu vienen convocándose dacuando beques de collaboración. Amás el serviciu, xunto al restu de l'alministración parllamentaria, participa na atención a práutiques de formación al amparu del Conveniu de Cooperación educativa robláu ente la Xunta Xeneral y la Universidá d'Uviéu en xunu del 2013 lo qu'implica la presencia frecuente d'estudiantes universitarios.
Naturalmente'l trabayu de xestión bibliotecaria y archivística, según la esplotación de bases documentales ye posible pola dotación de material informático y de programes específicos que faciliten la comunicación y l'espardimientu del trabayu al traviés de la web del Parllamentu.
Xestión y espardimientu de los fondos
La información n'abiertu qu'ufierta la Biblioteca y l'Archivu de la Xunta Xeneral al traviés de la web de la institución ye cada vez mayor. Nel apartáu de la web de la Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies dedicáu al serviciu pueden atopase les normes d'usu de la Biblioteca y del Archivu; la guía del serviciu y la de los fondos del archivu. Nel estremáu Biblioteca y Documentación puede aportase a documentación periódica sobre llexislación, boletinos de sumarios o información d'alquisiciones bibliográfiques, amás d'otres escoyetes de materiales informativos como documentación pa l'actividá llexislativa de la Cámara. Ta disponible amás l'accesu al catálogu xeneral de la biblioteca según a les publicaciones de calter históricu que se realicen. Nel apartáu del Archivu, amás d'informes y documentos especiales y de los fondos de la disuelta institución del Procurador Xeneral, puede aportase al documentu orixinal digitalizado y transcrito, aptu p'audición, de la "Carta de Xovellanos al Marqués de Camposagrado sobre'l blasón del Principáu d'Asturies".
Tratamientu bibliografíco, archivísticu y documental
Nel casu del Archivu la fase de transición del archivu tradicional en papel al archivu electrónicu, que ye daqué más que'l documentu electrónicu, ta motivando cambeos non solo nel tratamientu documental sinón na forma de trabayu, yá que consensos n'ámbitos supranacionales obliguen a rápides adautaciones, como lo demuestren los proyeutos en cursu amparaos pola alministración del Estáu y la normativa en constante cambéu.
Proyeutos de collaboración
Tien particular importancia'l conveniu de collaboración suscritu nel añu 2007 ente la Xunta Xeneral y la Conseyería de Cultura del Principáu d'Asturies pal usu y edición de los fondos de la histórica Xunta Xeneral curiaos nel Archivu Históricu d'Asturies.
Resulta fundamental, dientro de les competencies propies del serviciu, la collaboración con otros parllamentos. Esta realízase pal casu de la Biblioteca por aciu la integración en Rede Parlamenta y pal Archivu na collaboración al traviés del SPP-ICA, Grupu Español d'Archivos Parllamentarios integráu nel International Council on Archives.
Takumi Nagaishi
Takumi Nagaishi (永石 拓海, ), ye un futbolista xaponés.
Torre de Don Miguel
Torre de Don Miguel ye un conceyu español asitiáu na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura. Atópase na zona occidental de la Sierra de Gata, so la proteición del Castiellu de La Almenara.
Asitiar nun valle zarráu poles sierres de la Almenara y del Salio. La población empezó a tener cierta importancia a principios del sieglu XIII, depués de la conquista definitiva del territoriu por Alfonsu IX y posterior afitamientu por Fernandu III. Escontra 1227, el primer comendador conocíu de Santibáñez el Alto, Frey Miguel Sánchez, llevantó una torre de la que nun permanez nenguna muerte, nuna paraxa de la so encomienda arrodiándola de güertes y d'arrogante xardinos.
NGC 303
Afayóse'l 1886 pol astrónomu Frank Leavenworth.
Torre de Don Miguel
Naturaleza
Ta arrodiáu d'una gran variedá de fauna y flora, destacando'l pinar y la olivar, que'l so cultivu, amás de dar un frutu d'escelente gustu y un aceite esquisito, ye unu de los principales motores económicos de la zona.
Demografía
Evolución demográfica (INE ):
Tresporte
La carretera CC-6.3, que sale del sur del pueblu, da accesu a la carretera principal de la sierra de Gata, la EX-205, de la que Torre de Don Miguel falta 3 km. La CC-6.3 tien delles curves, escarez d'arcén y dalgunos de los sos tramos tán llindaos a 30 km/h, pero aun así ye la carretera que da un accesu más fácil a la llocalidá. La CC-6.3 enllargar al norte na CC-6.2, un camín rural de monte que lleva escontra Gata. Al este del pueblu, la cai Los Ríos enllargar nun camín rural que lleva a Cadalso. Al suroeste de la llocalidá sale un camín que lleva a Villasbuenas de Gata.
Arquiteutura popular
thumb|Bebederu en Torre de Don Miguel. Un elementu destacáu de l'arquiteutura del pueblu son los "balcones", partes de la vivienda sobre les cais, que sirvíen en dellos casos pa comunicar viviendes y n'otros pa caltener frescos los vinos y otros alimentos como l'aceite nes bodegues. Ente les sos cases munches tán blasonadas, con ricos escudos tallaos en piedres de cantería, al igual que munchos dinteles. La urbanística d'esta población d'interés relevante perbién caltenida de raigañu islámicu y hebraica, daes la estrecha y tortuosidad de les sos cais más pintoresques.
La vivienda asitiada al llau del conceyu, un inmueble qu'antaño agospió una humilde posada: fechar nel añu 1840 por un epígrafe que s'estrema nel dintel de la portada. Al llau hai un peculiar túnel sofitáu nun pie derechu de cantería. Destaca amás la vivienda asitiada a la entrada del citáu túnel modelu típicu de l'arquiteutura torreña: la puerta ye adintelada al so llau otra abierta n'arcu apuntáu y el cargaderu acaballa en dos ménsulas curvillinies. Pero lo más interesao d'esta morada ye la so dintel, yá que lo constitúi un interesante cipo funerariu romanu de grandes dimensiones perbién calteníu inclúi'l creciente llunar y una roseta d'ocho puntes con botón central.
Monumentos relixosos
Nel conceyu atopen los siguientes monumentos relixosos:
Rollu
thumb|Rollu xurisdiccional de Torre de Don Miguel. Nes contornes del pueblu atopa'l rollu xurisdiccional. Foi instaláu va unos años tres la so reconstrucción yá que orixinalmente taba asitiáu na plaza Mayor.El Rollu ye símbolu de llibertá y del poder que'l Conceyu adquiriera nel añu 1428, col títulu de villa, por que les sos propies autoridaes pudieren xulgar, pixín mistu imperiu, les causes civil y penal, dientro del so términu, independizándose de Santibáñez.
Fleurieux-sur-l'Arbresle
Fleurieux-sur-l'Arbresle ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chaowat Veerachat
Chaowat Veerachat ye un futbolista tailandés.
Fleurieu-sur-Saône
Fleurieu-sur-Saône ye una comuña francesa de la Metrópolis de Lyon, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fontaines-Saint-Martin
Fontaines-Saint-Martin ye una comuña francesa de la Metrópolis de Lyon, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Biblioteca del Conservatoriu Superior de Música Eduardo Martínez Torner
La Biblioteca del Conservatoriu Cimeru de Música Eduardo Martínez Torner ye un centru de documentación ya información especializáu en Música que s'alluga n'Uviéu y que depende de la Conseyería d'Educación y Ciencia del Principáu d'Asturies.
Coleiciones
La Biblioteca del Conservatoriu Cimeru de Música Eduardo Martínez Torner alluga más de 2000 monografíes, 8000 partitures, 1500 grabaciones sonores y 1200 videograbaciones. La tipoloxía documental dominante, como bien puede apreciase, ye la música impresa, con un pesu bien cimeru al del restu de los materiales. Dientro d'esti material, el instrumentu más representáu ye'l pianu, que se correspuende col instrumentu con más alumnos matriculaos, sígue-y el violín, el violonchelu y la guitarra. Dientro de los instrumento de vientu, el que tien mayor númberu d'obres ye'l clarinete. Dientro de les monografíes, les árees de conocencia más representaes son les que se correspuenden cola seición de Musicoloxía, porque l'amplitú del so significáu dexa que contenga les obres que nun tienen otres adscripción más clara; sígenlu Pedagoxía Musical, Historia de la Música, folclor y organoloxía. Nos últimos cursos académicos fuéronse introduciendo nueves materies en virtú de los requerimientos de los temarios y competencies tresversales esixíos pol EEES, y que xeneren nuevos enclinos na adquisición y consulta d'obres na biblioteca del centru.
Kingston (Islla Norfolk)
Kingston ye la capital del territoriu esternu australianu de la Islla Norfolk, asitiáu nel Pacíficu Sur, ente Australia, Nueva Zelanda y Nueva Caledonia. La ciudá alcuéntrase na mariña meridional de la islla principal d'esti archipiélagu, compuestu por otres dos islles (Islla Phillip y Islla Nepean).
Historia
Esti asentamientu asítiase nel llugar onde'l teniente británicu Philip Gidley King y otros 22 colonos (incluyendo 9 convictos varones y 6 convictas muyeres) llegaron a la islla'l 6 de marzu de 1788, pocu menos de dos meses dempués d'establecese la colonia británica de Nueva Gales del Sur. Kingston sería asina l'asentamientu orixinal de los colonos occidentales n'Islla Norfolk. Sicasí, esti asentamientu foi abandonáu en 1814, y los edificios fueron destruyíos pa evitar qu'otres persones los ocuparan. En 1825, la islla foi reocupada, esta vegada como una colonia penal británica con capacidá pa 2000 presos. La colonia ganó fama de someter a los prisioneros a un tratamientu brutal, y foi cerrada pola presión pública ente 1855 y 1856.
Nel 2004, el Ministru de Tierra y Ambiente australianu Ivens "Toon" Buffett foi asesináu na ciudá; este foi'l segundu asesinatu conocíu na islla dende 1893.
Anguaño la ciudá ye pocu más que'l centru alministrativu d'esti territoriu autónomu australianu, ensin que funcione malapenes como asentamientu. La capital de facto ye la ciudá de Burnt Pine, nel interior de la islla, que ye'l verdaderu centru económicu y vital de la islla.
Comunicaciones
L'aeropuertu más cercanu a Kingston ye'l d'Islla Norfolk, dende'l que l'aereollinia local Norfolk Air y Air New Zealand conecten regularmente la islla con Auckland y con delles de les principales ciudaes australianes, como Brisbane, Melbourne, Newcastle o Sydney.
Coles mesmes, dende Kingston puede llegase per carretera a la ciudá de Burnt Pine, nel interior de la islla.
Per vía marítima les comunicaciones son más complicaes. La Islla Norfolk tien la mayoría de les sos mariñes formaes por altos cantiles, polo qu'hai poques instalaciones portuaries segures. Con esti panorama les más segures y utilizaes son los muelles de descarga qu'hai na ribera de la mesma ciudá de Kingston.
Ataque a Pearl Harbor
El ataque a Pearl Harbor foi una ofensiva militar sorpresa efeutuada pola Armada Imperial Xaponesa contra la base naval de los Estaos Xuníos en Pearl Harbor (Ḥawai) na mañana del domingu 7 d'avientu de 1941. L'ataque pretendía ser una aición preventiva destinada a evitar la intervención de la Flota del Pacíficu de los Estaos Xuníos nes aiciones militares que l'Imperiu del Xapón taba entamando realizar nel Sureste Asiáticu contra les posesiones ultramarines del Reinu Xuníu, Francia, Países Baxos y Estaos Xuníos. Los xaponeses fixeron coincidir esta ofensiva col ataque a les posesiones del Imperiu Británicu en Ḥong Kong, Malasia y Singapur, que taben yá na so poder a mediaos de febreru de 1942.
L'ataque empezó a les 7:48 a.m., hora llocal, y foi lleváu a cabu por 353 aeronaves xaponeses qu'incluyíen caces de combate, bombarderos y torpederos que desapegaron de seis portaviones. Resultaron estropiaos los ocho acorazaos d'Estaos Xuníos atracaos nel puertu, y cuatro d'ellos fundiéronse. D'estos ocho, dos fueron reflotaos y cuatro reparaos, polo que seis pudieron volver entrar en serviciu más tarde, mientres la guerra. L'ataque xaponés tamién fundió o estropió trés cruceros, trés destructores, un buque escuela y un minador. Los norteamericanos perdieron 188 aeronaves, morrieron 2403 persones y otros 1178 resultaron mancaos de diversa considerancia. Sicasí, los xaponeses nun atacaron la central llétrica, l'estelleru, les instalaciones de caltenimientu, los depósitos de combustible y torpedos, los muelles de submarinos y l'edificiu del cuartel xeneral y de la seición d'intelixencia. Los nipones perdieron 29 aeronaves y cinco minisubmarinos, amás de sufrir 65 baxes militares ente muertos y mancaos. Coles mesmes, un marín xaponés foi prindáu vivu.
L'ataque conmocionó fondamente al pueblu d'Estaos Xuníos y llevó direutamente a la entrada d'Estaos Xuníos na Segunda Guerra Mundial, tantu nos teatros de guerra d'Europa como del Pacíficu. A otru día d'esta ofensiva, 8 d'avientu, Estaos Xuníos declaró-y la guerra al Imperiu del Xapón. El sofitu internu en Norteamérica a la non intervención nel conflictu mundial, que fuera fuerte, sumió, ente que l'asistencia clandestina al Reinu Xuníu foi reemplazada por una alianza plena. L'Alemaña nazi y la Italia fascista declararon la guerra a Estaos Xuníos el 11 d'avientu, en respuesta a les operaciones puestes en marcha en contra de la potencia asiática del Exa.
La inesistencia d'una declaración formal per parte nipona mientres se llevaben a cabo negociaciones que paecíen espolletar, llevó al presidente d'Estaos Xuníos Franklin D. Roosevelt a calificar al 7 d'avientu de 1941 como «una fecha que va vivir na infamia». Por cuenta de que esta ofensiva llevar a cabu ensin una declaración de guerra previa y ensin nengún avisu esplícitu, l'ataque a Pearl Harbor foi xulgáu nos Xuicios de Tokiu como un crime de guerra.
Antecedentes
L'ataque a Pearl Harbor buscaba neutralizar la Flota del Pacíficu de los Estaos Xuníos y asina protexer la meyora de Xapón na Malasia británica y nes Indies Orientales Neerlandeses, onde pretendíen aportar a recursos naturales como petroleu y cauchu. La guerra ente Xapón y Estaos Xuníos yera una posibilidá de la que dambes naciones yeren conscientes dende la década de 1920 y pa la que fixeren planes, anque les tensiones nun empezaron a surdir seriamente hasta la invasión xaponesa de Manchuria en 1931. Na década siguiente l'imperiu nipón siguió la so espansión en China, lo que dio llugar a una guerra que se desamarró en 1937. P'asegurar la so victoria nel continente Xapón trató d'aisllar a China y consiguir ser autosuficiente en recursos naturales. Con esta finalidá diseñó la Operación del sur». Sicasí, dende avientu de 1937 fechos como l'ataque xaponés al barcu d'Estaos Xuníos USS Panay y la masacre de Nankín, na que fueron asesinaes más de 200.000 persones, punxo a tola opinión pública occidental en contra de Xapón y fixo qu'aumentara'l mieu pol expansionismo nipón. Ello llevó a los Estaos Xuníos, el Reinu Xuníu y Francia a aprovir asistencia financiera a la República de China pa la compra d'armamentu.
En 1940 Xapón ocupó la Indochina francesa nun esfuerciu por llograr el control de los suministros que llegaben a China. Los Estaos Xuníos atayaron les unviaes d'aeronaves, repuestos, maquinaria y combustible d'aviación, daqué que los xaponeses percibieron como poco amistosu. Sicasí, la nación norteamericana nun detuvo entós les esportaciones de petroleu a Xapón porque Washington creyó que sería una midida estrema dada la dependencia nipona del crudu d'Estaos Xuníos y porque ello sería vistu como una provocación per Xapón. thumb|left|Pearl Harbor el 30 d'ochobre de 1941. A empiezos de 1941 el presidente d'Estaos Xuníos Franklin D. Roosevelt ordenó'l treslláu de la Flota del Pacíficu a Ḥawai dende la so base anterior en San Diego y ordenó el rearmamientu de les Filipines cola esperanza de disuadir l'agresión xaponesa nel estremu oriente. L'altu mandu xaponés taba equivocadamente convencíu de que cualquier ataque a les colonies britániques nel Sureste Asiáticu provocaría la entrada de los Estaos Xuníos na guerra mundial, polo que decidió llevar a cabu un devastador ataque preventivu que torgara la interferencia naval d'Estaos Xuníos. Esa estratexa xaponesa d'un gran ataque preventivu yá foi usada per Xapón contra los rusos na Guerra ruso-xaponesa el 8 de febreru de 1904 en Port Arthur. Los planificadores xaponeses tamién consideraron necesaria una invasión de les islles Filipines. El Plan de Guerra Naranxa d'Estaos Xuníos prevía la defensa de les Filipines con una fuercia d'élite de 40.000 homes, pero'l xeneral Douglas MacArthur oponíase porque pensaba que yera necesaria una fuercia diez veces más numberosa, polo qu'esti plan nunca foi implementáu. En 1941 los estrategues norteamericanos antemanaron l'abandonu de les Filipines y pallo dieron órdenes al almirante Thomas Hart, comandante de la Flota Asiática, a fines d'esi añu.
Los Estaos Xuníos cesaron la esportación de petroleu a Xapón en xunetu de 1941, una vegada que se produció la invasión nipona de la Indochina francesa aprovechando la cayida de Francia, anque nesta decisión tamién influyeron les nueves restricciones del gobiernu d'Estaos Xuníos al consumu internu. Esti xiru llevó a los xaponeses a poner en marcha los planes de conquista de les Indies Orientales Neerlandeses, territoriu ricu en petroleu. La planificación preliminar de los xaponeses p'atacar en Pearl Harbor y asina protexer el so movimientu escontra l'Área de recursos del sur» (el términu xaponés pa tol sureste asiáticu polo xeneral) empezara a principios de 1941 sol auspicio del almirante Isoroku Yamamoto, entós comandante de la Flota Combinada xaponesa. Ésti consiguió, tres batallar enforma col Cuartel Xeneral Naval, l'autorización del Estáu Mayor de l'Armada Imperial Xaponesa pa desenvolver un plan formal y l'entrenamientu necesariu, llegando a amenaciar col arrenunciu al so puestu. La planificación a gran escala foi desenvuelta pol capitán Minoru Genda a empiezos de la primavera de 1941. L'equipu de planificación estudió l'intensivu ataque aereu que los británicos desenvolvieren en 1940 contra la flota italiana en Taranto, exemplu que foi de gran utilidá pa ellos na planificación del so bombardéu de les fuercies navales en Pearl Harbor.
Nos siguientes meses entrenáronse pilotos, afíxose l'equipamientu y recoyóse información. A pesar d'estos preparativos, el plan d'ataque nun foi aprobáu pol emperador Hirohito hasta'l 5 de payares, tres la tercera de los cuatro conferencies imperiales entamaes pa tratar l'asuntu. Hasta'l 1 d'avientu l'emperador nun dio la so autorización final, dempués de que la mayoría de los xefes militares xaponeses aconseyárenlu que la Nota de Hull podría «destruyir los frutos del incidente de China, poner en peligru Manchukuo y socavar el control xaponés de Corea».
A fines de 1941 munchu observadores creíen que les hostilidaes ente los Estaos Xuníos y Xapón yeren inminentes. Una encuesta llevada a cabu xustu antes del ataque refundió qu'un 52% de los ciudadanos d'Estaos Xuníos esperaba la guerra con Xapón, un 27% nun la esperaba y un 21% nun tenía opinión. Anque les bases ya instalaciones de los Estaos Xuníos nel Pacíficu fueren puestes n'alerta numberosu vegaes, los militares norteamericanos duldaben que Pearl Harbor fuera un oxetivu y creíen que les Filipines seríen atacaes primero, presunción que se fundaba na amenaza que les bases d'Estaos Xuníos a lo llargo del país y la base naval de Manila suponíen pa la unviada de suministros de Xapón escontra'l sur. Coles mesmes, taben convencíos de que l'Imperiu del Xapón yera incapaz de montar más d'una gran operación naval coles mesmes.
Plan d'ataque
El plan d'ataque a Pearl Harbor foi obra del almirante xefe de la Flota Combinada, Isoroku Yamamoto, quien paradóxicamente nun creía que Xapón pudiera ganar una guerra con Estaos Xuníos y asina lo alvirtiera al Estáu Mayor de l'Armada —«Nun se debe llibrar una guerra con unes probabilidaes tan pequeñes de victoria», escribiera nel so informe—. Pero Yamamoto pensaba que si la guerra finalmente españaba la so obligación yera esplorar la más mínima posibilidá qu'hubiera de ganala. Asina dende la firma del Pactu Tripartitu en setiembre de 1940, al que s'opunxera porque taba convencíu que conduciría a la guerra coles potencies occidentales, empezara a diseñar la estratexa de la guerra nel Pacíficu, llegando a la conclusión de que la única opción de victoria pa Xapón yera solmenar un golpe decisivu al entamu de la guerra que quiciabes obligara a Estaos Xuníos a axustar, y que esi golpe tenía de ser l'ataque a la flota d'Estaos Xuníos del Pacíficu na so propia base de Pearl Harbor, nes islles Ḥawai. Una idea escabarriada, y asina-y lo paeció al embaxador norteamericanu en Tokiu Joseph Grew, cuando a finales de xineru de 1941 llegar rumor de guerra» de que «les fuercies militares xaponeses taben entamando un ataque sorpresa masivu en Pearl Harbor».
En febreru de 1941 Yamamoto unvió-y una carta, per mediu del contralmirante xefe de la Oncena División Aérea Takijiro Onishi, al capitán Minoru Genda, miembru de la plana mayor de la Primer División Aérea y el meyor pilotu de l'Armada Imperial, na que-y pidía que «investigara pormenorizadamente la viabilidá d'un plan d'ataque» con aviones a Pearl Harbor, reconociendo que «nun sería fácil llevar a cabu daqué asina». Na carta dicía-y que tratar de «solmenar un golpe a la flota d'Estaos Xuníos en Ḥawai, de forma que, mientres un tiempu, Estaos Xuníos nun pudiera avanzar escontra'l pacíficu occidental». Dos meses dempués Yamamoto recibió la contestación redactada pol contralmirante Takijiro Onishi que-y decepcionó porque él y Genda namái falaben de bombardeos en picáu y n'altor y refugaren l'usu de torpedos llanzaos dende los aviones por cuenta de la escasa fondura de les agües de Pearl Harbor —los torpedos xaponeses precisaben unos trenta metros pa nun encuallase no fondero y dirixise escontra'l so oxetivu, ente que la fondura media en Pearl Harbor yera de doce metros—. Pero Yamomoto aportunó en que yera posible l'ataque con torpedos y respondió qu'habría qu'ameyoralos y entrenar a los pilotos nel so usu.
Genda y Onishi poner a trabayar darréu na solución de los problemes que plantegaba l'usu de torpedos. Cola ayuda de los téunicos consiguieron amenorgar drásticamente la fondura a la que teníen que fundise pa poder dirixise al blancu, y adomaron a los pilotos pa volar bien baxu y menguar asina la posibilidá de que los torpedos empotrárense no fondero marín cuando yeren llanzaos dende los aviones. En setiembre empezaron los exercicios de simulación bélica na badea de Kinko, en Kagoshima, escoyida pola so paecencia con Pearl Harbor. Nengún de los pilotos que participaron sabía cuál yera l'oxetivu. A finales de setiembre'l plan d'ataque a Pearl Harbor yá taba llistu. Amás de Genda y Onishi, el principal collaborador de Yamamoto na so ellaboración final fuera Kameto Kuroshima, un estravagante oficial de planificación al que Yamamoto envaloraba enforma porque-y ufiertaba soluciones que nunca se -y asocedieron a él y que s'atrevía a contradici-y.
Primeramente'l plan d'ataque a Pearl Harbor presentáu por Yamamoto foi refugáu pol Estáu Mayor de l'Armada Imperial por ser demasiáu ventureru y por emplegar demasiaos recursos navales que seríen necesarios n'otros escenarios bélicos yá que se riquir seis de los diez portaviones con qu'entós cuntaba l'Armada Imperial. Pero Yamamoto nun se conformó y unvió a Tokiu a Kuroshima por que defendiera el plan y como últimu recursu amenaciara cola so dimisión y la de tol so equipu si nun s'aceptaba. El 20 d'ochobre l'Estáu Mayor venció —nun podíen perder al marín de más prestíu de l'Armada y aprobar, a pesar de les duldes que siguía amenando'l plan.