cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Las Torres de Cotillas
Demografía
thumb|210px|left|Evolución demográfica de Las Torres de Cotillas (llinia mariella) nel contestu de la contorna.
Dende principios del sieglu XX, Las Torres de Cotillas siguió una evolución ascendente, que la llevó a multiplicar por 7 la población de principios de sieglu. Ente 1981 (11.157 habs.) y 2005 creció un 63%.
Pedaníes
Las Torres de Cotillas cuenta con numberoses pedaníes partíes a lo llargo del so territoriu de 39 km².
•Pedanía de la Condomina: Asitiáu en partir norte del conceyu, xunto al ríu Mula, bien próximu a la pedanía de la Florida. Nesta pedanía atopáronse restos de mosaicos romanos. Ye una pedanía que tien los sos oríxenes a fines del XIX y entamos del XX.
•Pedanía de la Florida: Asitiáu tamién en partir norte del conceyu, nes proximidaes del ríu Mula, partiendo con el conceyu d'Alguazas. Esti barriu ta travesáu pola N-344. Nesta pedanía atópase la muerte d'un antiguu acueductu medieval. Sicasí, el desenvolvimientu poblacional de la pedanía data d'entamos del sieglu XX anque hubiera dalgún caserón con anterioridá nel sieglu XIX.
•Pedanía de San Pedro: Asitiáu en partir Nordeste del conceyu. Esta xunto a la desaguada del ríu Mula col ríu Segura. A lo llargo de la historia sufrió grandes hinchentes. Cuenta con un polígonu industrial. Los oríxenes del conceyu daten d'esta pedanía que yera llamada Cotillas l'Antigua y que tuvo presencia musulmana y cristiana como alquería y villa cristiana (sieglos XIV al XVIII) hasta que'l pueblu treslladar al nucleu actual de Les Torres de Fontes en dichu sieglu XVIII.Tenía una torre medieval cristiana qu'esistió hasta los años 40 y de la cuál en fondura hai probablmente dalguna posibilidá arqueolóxica d'afayos.
•Barriu del Carmen: Conocíu popularmente como "Les Parceles". Ta asitiáu xunto al cascu urbanu, ente este y la pedanía de "La Florida". Anguaño construyóse un nuevu institutu de secundaria nesti barriu.
•Pedanía de La Llomba: Asitiada na parte este del conceyu, xunto al marxe del ríu Segura. Llenda col conceyu Molina de Segura, dixebraes pel ríu citáu enantes. Nesta pedanía atopáronse unes termes romanes del sieglu I, II D.C. Polo que l'orixe d'esta pedanía ye romanu y foi'l nucleu de Las Torres de Cotillas en dichu periodu yá que diches termes correspondíen a una villa romana onde tamién apaecieron monedes y tumbes infantiles y otros restos.L'orixe contemporaneu de la pedanía ta nel sieglu XIX.
•Pedanía de La Media Llegua: Asitiáu en partir sur del conceyu, xunto a la Rambla Salada. Cuenta con un polígonu industrial y parte con el conceyu de Murcia.es la pedanía más nueva de Las Torres de Cotillas ( foi desenvuelta de los años 60 d'equí p'arriba del pasáu sieglu XX)
•Pedanía de Los Pulpites: Asitiáu en partir sur del conceyu, xunto al cascu urbanu. Ye la pedanía onde más habitantes viven y la más importante de Las Torres de Cotillas. Cuenta col institutu más importante del conceyu. Esta pedanía data del sieglu XIX y tien un cascu vieyu bien interesante con cais antigües y entecortaes que nos faen una idea de la dómina. Munches de les actuales cases fueron restauraes polos predecesores. Amás nesta pedanía atópase'l gran Parque de Paco Rabal ( el más llargu tocantes a llargor referir del conceyu) y hai unes urbanizaciones como LOS PULPITES II que dieron un valor interesante a esta zona que cunta con dellos xardinos. thumb|Rincón de les Delicies. Atópase allugáu a la entrada a la urbanización torreña del Parque de les Palmeres. •Urbanización Parque de les Palmeres: Asitiáu en partir sur del conceyu, ye la urbanización más antigua de les 3 que tien el conceyu.
•Urbanización Los Romeros: Asitiada en partir sur del conceyu, al oeste de la "Urbanización Parque de les Palmeres". Ye la segunda urbanización construyida nel conceyu. Anguaño cunta con un hotel catalogáu en dos estrelles.
•Urbanización El Cotu: Asitiada en partir sur del conceyu, ente Rambla Salada y les urbanizaciones de "Parque de les Palmeres" y "Los Romeros". Cuenta con una ermita dedicada a la patrona de la llocalidá y con un albergue, según una bella paraxa natural pa faer senderismo como ye la redolada natural de Rambla Salada (incluyíu na rede ecoturística de la Rexón de Murcia).
•La Pilíca: Asitiada al oeste del conceyu pela rodiada del cascu urbanu. Cuenta con un equipu de fútbol y una instalación deportiva. Mui cerca ta la paraxa del Rodiu de la ermita onde hai un palombar del sieglu XIX y unes cases-cueva de fines del XIX y entamos del XX.
•Lo Cortao: Asitiáu al oeste del conceyu parte con el conceyu de Campos del Río.
•Les Pedreres: Asitiáu nel suroeste del conceyu, cuntaba con canteres de piedra a principios del sieglu XX.
•Los Albardines: Asitiáu nel suroeste del conceyu, xunto a Rambla Salada.
Bibliografía complementaria
Dellos llibros publicaos sobre'l conceyu y la so hestoria:
Elisabeth Harnois
Elisabeth Rose Harnois ye una actriz d'Estaos Xuníos.
Primeros años de vida
Harnois nació en Detroit, y crióse en Los Angeles. Ye actriz dende los trés años y graduóse en 2001 n'estudios cinematográficos, na Wesleyan University. Foi nomada tres veces a los premios 'Young artist award', al meyor actor infantil, ganando en 1993 pola película de 1991 'Adventures in Wonderland'. Ella ye la mayor de cinco fíos con cuatro hermanos: Tiffany, Evan, Patrick, Lisa y ella. Asistió a la escuela St. Mel en Woodland Hills,  Canyon Springs High School de Moreno Valley, y graduóse na Universidá Wesleyan con un grau n'estudios de cine nel añu 2001.
Carrera
Harnois apaeció en dos películes a la edá de cinco que yeren One Magic Christmas y ¿Ónde tán los neños?. Ella fixo comerciales, hasta consiguir el papel de Emily en Tales Timeless de Hallmark y el papel d'Alicia nel país de los 1991 Disney Channel serie  Adventures in Wonderland,en 2005, protagonizó la efímera. Fox adolescente'l drama de misteriu sobrenatural / terror Point Pleasant como Christina Nickson, y en 2005 llogró un papel opuestu Evan Rachel Wood en comedia d'humor negro /  satírica. película Pretty Persuasion, retratando a la meyor amiga del personaxe de Wood <nome de ref = "TV" />
En mayu de 2011, Harnois actriz convidada na llarga CBS la policía de procedimient u'l drama CSI: Crime Scene Investigation na temporada 11: episodiu 21 llamáu "Cello y adiós", xugando Morgan Brody, un CSI de la LAPD División d'Investigaciones Científiques. En setiembre d'esi mesmu añu, empezó Harnois protagonizada nel programa a partir de la premier de la estación XII llamáu "73 Segundos", onde les sos tresferencies de personaxes a la Las Vegas. Llaboratoriu de criminalística.
Premios y nominaciones
Harnois foi nomada en 1987 pal Premiu Nuevu Artista na Young Artist Awards pa un rendimientu escepcional d'una actriz nueva Protagoniza una Película de Comedia o drama pa One Magic Christmas (1985), y de nuevu en 1988 a la meyor actriz nueva como estrella convidada nun drama de Televisión por autopista escontra'l cielu (1984) pal episodiu meyor amigu del home. Ella ganó'l mesmu premiu en 1993 por destacaos intérpretes nun programa pa neños d'Adventures in Wonderland (1991)
Ecuador celeste
El ecuador celeste, o llinia equinoccial ye la interseición que resulta sobro la esfera celeste cuando'l planu del Ecuador de la Tierra se prollonga al infinitu.
El ecuador celeste tien un enclín de ~23.5°, respeutu al planu de la eclíptica. Pa una presona allugá nel ecuador terrestre, l'ecuador celeste ye la llinia semicircular que crucia pel cénit. Ye l'orixe de midida de les declinaciones nel sistema de coordenaes ecuatoriales, poro tien declinación 0º.
Orde del Císter
Recibieron na Edá Media el nome de monxos blancos, pol color del so hábitu, n'oposición a los monxos negros, que yeren los benedictinos. Tamién ye frecuente la denominación monxos bernardos o simplemente bernardos pol puxu que-y dio a la orde Bernard de Clairvaux (1090-1153), home d'una personalidá y d'un carisma esceicionales. El so resplandiu y el so prestixu personal ficiéronlu'l cisterciense de mayor sonadía del sieglu XII. Si nun foi'l fundador de la orde, convirtióse nel so maestru espiritual.
Historia
Siendo Roberto abá del monesteriu cluniacense de Molesmes, él y un grupu de monxos de la so comunidá propuséronse retornar a la observancia estricta de la primitiva regla de san Benito de Nursia, qu'en 540 fundara la Orde de San Benito. Pa ello erixó una nueva abadía en Císter, onde los monxos blancos dedicaron la so vida al trabayu manual y a la contemplación ascética con igual empeñu, poniendo en práutica el lema benedictín Ora et labora (reza y trabaya). El so socesor, san Alberico, obtuvo en 1100 el reconocimientu de la nueva orde por parte del papa Pascual II que dio al monesteriu el “privilexu romanu”, lo qu'equivalía a ponelu baxo la proteición de la Santa Sede; pero sólo foi'l tercer abá, san Esteban Harding, el qu'en 1119 dotó al Císter d'una regla propia, la Carta de Caridá, na que s'establecíen les normes comunitaries de total probitú, obediencia a los obispos, dedicación al cultu divín con dexación de les ciencies profanes, y demás estatutos de la orde. En 1113 ingresa como noviciu Bernardo de Fontaine xunto con un garrapiellu de familiares y amigos aconceyaos en Châtillon. Cuando dos años depués l'abá Esteban decide esparder l'ámbitu monásticu con nueves fundaciones, erixendo los cenobios de La Ferté, Pontigny, Morimond y Claraval (Champaña), envió a esti últimu a Bernardo y los sos allegaos, en parte poles dotes que'l nuevu monxu manifestaba pa la direición d'una abadía como la que-y encomendaba, y en gran parte tamién pa llibrar a Cîteaux de la escesiva presencia del “clan” de los Fontaine.
Bernâtre
Bernâtre ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Númberos
El llibru de Númberos o cuartu de Moisés ye un llibru bíblicu de la parte llamada pentateucu. Foi plumbiáu por Moisés ente los sieglos XI y XV e.C. El so nome orixinal ye Bemidhbar que significa nel desiertu, ya que ye nel desiertu al sur de Canaán ú pasa toda la aición descrita nesti llibru. El nome númberos vien del llatín Numeri, que fai referencia al censu d'israel que recuellen los capítulos 1 al 4 y el 26.
Narcisu (mitoloxía)
Na mitoloxía griega, Narcisu (en griegu, Νάρκισσος) yera un mozu d'una apariencia formoso y llamativo. Les doncelles #namorar d'él, pero ésti #refugar. Ente les nueves mancaes pol so amor taba la ninfa Ecu, quien disgustara a Hera y pollo ésta #condergar a repitir les últimes pallabres d'aquello que se-y dixera. Por tanto, yera incapaz de fala-y a Narcisu pol so amor, pero un día, cuando él taba caminando pol monte, acabó estremándose de los sos compañeros. Cuando él preguntó «¿Hai daquién equí?», Ecu respondió: «Equí, equí». Incapaz de vela oculta ente los árboles, Narcisu glayó-y: «¡Ven!». Dempués de responder Ecu salió d'ente los árboles colos brazos abiertos. Narcisu cruelmente negóse a aceptar el so amor, polo que la ninfa, afarada, #despintar nuna cueva y ellí consumióse hasta que namái quedó la so voz.
Versión grecollatina
miniaturadeimagen|333x333px|Narcisu, de Paul Dubois (1866). Trátase una hestoria moral na que l'arguyosu ya insensible Narcisu ye castigáu polos dioses por refugar a los sos pretendientes. Créese que ye una hestoria moralizante empobinada a los adolescentes griegos de la dómina. Hasta apocayá la única fonte d'esta versión yera un fragmentu de la Descripción de Grecia de Pausanias (9.31.7), 150 años posterior a Ovidio. Una versión bien similar foi afayada nel llamáu Papiru de Oxirrinco nel añu 2004, una versión bien anterior a la d'Ovidio en siquier unos cincuenta años.
Na historia helénica, el mozu Aminias ama a Narcisu pero ye refugáu cruelmente por él. Como una forma de burllase de Aminias, Narcisu apúrre-y una espada, que Aminias utiliza pa suicidase ante les puertes de la casa de Narcisu, mientres reza a la diosa Némesis pidiéndo-y que Narcisu un día conoza'l dolor del amor ensin corresponder. Créese qu'esta maldición #cumplir cuando Narcisu #namorar de la so propia imaxe reflexada nun estanque ya intenta seducir al formosu nuevu ensin dase cuenta de que se trata d'él mesmu hasta qu'intenta besalo. Atristayáu de dolor, Narcisu #suicidar cola so espada y el so cuerpu #convertir nuna flor, que llamóse-y Narcisu. Esto, pue ser tomáu como un mitu o lleenda
Versión romana
izquierda|miniaturadeimagen|310x310px|Ecu y Narcisu, [[pintura de John William Waterhouse (1903).]] La versión romana ye considerada la clásica. Nella, Ovidio cunta que la ninfa Ecu #namorar d'un vanidosu mozu llamáu Narcisu, fíu de la ninfa Liríope de Tespias y del dios fluvial Cefiso.
Esmolecida pol bienestar del so fíu, Liríope decidió consultar al vidente Tiresias sobre'l futuru del so fíu. Tiresias díxo-y a la ninfa que Narcisu viviría hasta una edá avanzada mientres nunca se conociera a sigo mesmu.
Un día, mientres Narcisu taba cazando venaos, la ninfa Ecu siguió sigilosamente al formosu mozu al traviés de los montes, allampando dirixise a él pero siendo incapaz de falar primero, una y bones la diosa Hera #arrenegar a solo poder repitir la última pallabra de lo qu'otros dicíen. Cuando finalmente Narcisu escucha los sos pasos detrás d'él, entruga: "¿Quién ta ende?", a lo qu'Ecu respuende:"ende". Y siguieron falando asina, pos Ecu namái podía repitir lo último qu'otros dicíen, hasta que la ninfa amosóse ya intentó abrazar al so amáu. Sicasí, Narcisu #refugar y díxo-y vanidosamente que lo dexara en paz, y colóse refugándola. Ecu quedó desconsolada y pasó el restu de la so vida en soledá, consumiéndose pol amor que nunca conocería, hasta que solamente permaneció la so voz.
Polo que se refier a Narcisu, un día engañáu por Nemesis #averar a un regueru. Al trate reflexáu nes agües, la visión de la so vanidá y llozanía, #atrapar nun castigu ensin fin, munchos pensaben que por mieu a estropialo nun lo tocaba y yera incapaz de dexar de miralo. Finalmente, Dizse que Narcisu se suicida al nun poder tener l'oxetu del so deséu. Y onde el so cuerpu xacía, creció una flor que llevaría'l so nome: un narcisu. miniaturadeimagen|292x292px|Ecu y Narcisu, pintura de Prestáu Costanzi. En delles versiones, ensin dulda influyíes pola versión helénica, dizse qu'otra muyer que tamién fuera refugada por Narcisu, nun actu de celos al velo falar con otra muyer que paecía cercana a él, rezó a la diosa Némesis por que lo castigara. N'otres versiones dizse que Narcisu ye acoradáu nel Inframundu contemplando un reflexu que nun correspuende al so amor.
Sociedá Matemática Americana
alt=American Mathematical Society logo.svg|miniaturadeimagen|American Mathematical Society logo La Sociedá Matemática Americana (American Mathematical Society, AMS) ye una sociedá d'Estaos Xuníos dedicada a los intereses de la investigación y patrociniu de les matemátiques, que fai con delles publicaciones y conferencies según premios monetarios añales a los matemáticos.
Escuela Ana Bruzzone de Escaron
La Escuela Nᵘ 197 Ana Bruzzone de Escaron ye una escuela d'educación primaria especializada n'estudiantes sordos de doble horariu. La construcción ta allugada na cai Mariano Moreno la capital uruguaya, Montevidéu, nel barriu de La Blanquiada, ente Juan Ramón Gómez y Xeneral Urquiza.
Festexó'l so aniversariu con un actu'l Auditoriu Nelly Goitiño.
Ye una escuela de doble horariu y los alumnos tienen distintos niveles de discapacidá auditivaː pueden ser sordos fondos, hipoacústicos, enllantaos y difásicos. El grau de discapacidá estrema a los estudiantes en distintos grupos. El centru tien una sala d'informática, una sala de psicomotricidad y un centru de recursos pal aprendizaxe. En 2015 participó na escuela'l Proyeutu Flor de Ceibo de la Universidá de la República.
Escuela de Lexicografía Hispánica
La Escuela de Lexicografía Hispánica ye un proyeutu cultural y llingüístico impulsáu pola Asociación d'Academies de la Llingua Española, surdíu en 2001.
Declinación
El términu declinación puede referise a:
Escuela de Lexicografía Hispánica
El so oxetivu ye la collaboración ente los llingüistes del mundu hispanofalante pal fomentu de la unidá de criteriu a la d'investigar el léxicu español.
Deuteronomiu
El Deuteronomiu ye'l quintu llibru de la Biblia. Según la tradición xudía, foi escritu por Moisés, formando parte del llamáu Pentateucu o Llei de Moisés, inda qu'hai biblistes que aseguren qu'esti ye un llibru mui posterior, del tiempu de los reis d'Israel.
El so nome en griegu significa "Segunda Llei", y l'orixinal n'hebréu ye mishné hattora o copia de llei. De toles maneres, no se tien que pensar que'l llibru ye una copia de los otros llibros de la llei, sinón, más bien, una explicación d'ésta por mediu de discursos de Moisés.
Leptapoderus nigroapicatus
Leptapoderus nigroapicatus ye una especie de coleópteru de la familia Attelabidae.
Bernaville
Bernaville ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Guerra hispano-rusa
La Guerra hispanu-rusa (1799 - 1801) foi un conflictu militar ente l'Imperiu rusu y el Reinu d'España motiváu pola alianza de la España borbónica col Directoriu Francés y la negativa de Carlos IV d'España a reconocer a Pablo I de Rusia como Gran Maestre de la Orde de Malta.
A pesar del estáu de guerra ente dambos países, nunca se llegaron a romper oficialmente les hostilidaes.
Historia
En 1797 el zar Pablo I foi investido Proteutor de la Orde de San Xuan de Xerusalén polos caballeros exiliaos nel so imperiu, en reconocencia de l'acoyida y el sofitu emprestáu a la Orde. Entamaos nel Gran Prioratu de Rusia, tres la conquista de la isla de Malta por Napoleón Bonaparte esi mesmu añu, refugaron el tratáu d'entrega de la islla y rompieron con quien lo reconocíen. El Gran Maestre de la Orde, Ferdinand von Hompesch zu Bolheim, foi declaráu depuestu y sustituyíu pol Zar (13 de payares de 1798), que tenía amás tenía mires ocultes p'apurrir a la so flota un puertu dende'l cual apoderase del Mediterraneu.
El rei d'España, Carlos IV, que'l so hermanu Fernandu I de les Dos Sicilies yera señor feudal de Malta, creyóse obligáu a negase a la reconocencia de tal invistidura, una y bones el Zar nun pertenecía a la fe católica mesma de la Orde, sinón a la ortodoxa rusa.
A esta negativa española xunióse'l fracasu de les xestiones ruses pa estremar a España de la so alianza con Francia y xunise a la Segunda Coalición contra la Francia republicana. A pesar de les promeses d'homes, naves y ventayes comerciales, Carlos IV y Godoy tornaron, conscientes de la so incapacidá pa contener una invasión terrestre del so poderosu vecín francés.
Finalmente, Rusia declaró-y la guerra a España (15 de xunetu de 1799), que respondió faciendo lo propio (9 de setiembre). Sicasí, el nuevu estáu de guerra nun tuvo consecuencies práutiques, pos, tres la victoria francesa na batalla de Marengo (14 de xunu de 1800), Rusia camudó la so actitú. Al conquistar los ingleses Malta y negase a devolver la islla a la Orde Hospitalaria, nun queriendo dar en bandexa a los rusos tan estratéxicu puertu, el Zar rompió con Gran Bretaña y pasó a ser aliáu de Francia.
El 23 de marzu de 1801 el zar Pablo foi asesináu. El so socesor, Alexandru I, home de calter lliberal, tolerante y bondosu, echó voz de a España la so elevación al tronu, y los sos vagares dexaron el reestablecimientu de la paz el 4 d'ochobre de 1801.
Sicasí la paz, Carlos IV negar a reconocer les pretensiones del Zar como proteutor de la Orde. Considerando que la Orde convirtiérase nun apéndiz d'una potencia estranxera y taba torgada pa cumplir los sos antiguos servicios a la Cristiandá, y con cuenta d'evitar que les sos cuantiosas rentes salieren del país, el Rei d'España proclamóse Gran Maestre de la Orde nos sos dominios, como yá asocediera a empiezos de la Edá Moderna coles demás órdenes militares nacionales (17 d'abril de 1802).
Alonso Fernández de Madrigal
Alonso Fernández de Madrigal, más conocíu como «el Turráu» o «el Abulense» foi un clérigu, académicu y escritor español, Obispu d'Ávila (1454 - 1455), socesor del Obispu que güei llamaríamos Alonso de Ulloa y de Fonseca (1445 - 1454) al pasar a ser ésti en febreru de 1454 Arzobispu de Sevilla y más conocíu como Alonso I de Fonseca (Toro, Zamora, 1418 - Coca, Segovia, 1473), a nun confundir col dacuando llamáu Alfonsu III de Fonseca y que güei llamaríamos (y yera de verdá cola nuesa forma de apellidar de güei) un Alonso de Fonseca y Ulloa, nacíu darréu (en 1476) a la muerte de tantu Alonso Fernández de Madrigal "El Turráu" como d'Alfonsu I de Fonseca a quien "El Turráu" sustituyó na sede d'Ávila.
Biografía
thumb|300px|Sepulcru d'Alonso de Madrigal.
Fíu d'Alfonso Turráu ya Isabel de Ribera, estudió Artes, Teoloxía y Lleis na Universidá de Salamanca, foi colexal, y depués rector, del Colexu Mayor de San Bartolomé de Salamanca. Graduóse de Maestru n'Artes y en Teoloxía y llogró'l títulu de Bachiller na Facultá de Derechu. Rexentó la cátedra d'Artes y la de Filosofía moral enantes de 1436; tamién la de Poesía cuando yera maestrescuela. De xuru sustituyó en 1440 a Guillermo de Murcia na cátedra de Biblia, que llograría quiciabes en propiedá escontra la seronda de 1441; yá yera profesor de Teoloxía enantes de xunu de 1443. Conocía'l llatín, el griegu y l'hebréu.
Viaxó a Italia escontra 1442 comisionado pol rei Xuan II p'asistir al concilio de Basilea pa defender la doctrina conciliarista o la superioridá del concilio sobre'l Papa, pero nun llegó a pasar d'Italia, pos en 1443 espunxo 21 proposiciones en Siena delantre del papa Eugenio IV y trés d'elles ofendieron al pontífiz, qu'encargó al cardenal español Juan de Torquemada, un fecundu teólogu tomista, el so refutación, que nun llogró.
A pesar d'ingresar na Cartuxa al volver por Tarragona en 1444, Xuan II nomar el so conseyeru y en Salamanca foi nomáu Maestrescuela en xineru de 1446; un añu enantes de la so muerte, nel añu 1454, foi nomáu obispu d'Ávila a instancies del rei y ocupó esta siella hasta la so muerte, asocedida'l 3 de setiembre de 1455 en Bonilla de la Sierra (Ávila). La estensión de la so saber y lo muncho qu'escribió dieron orixe a la frase proverbial "saber o escribir más que'l Turráu". Ente los sos discípulos figuren Pulgar, Palencia y Ximénez de Prexano.
Ta soterráu na catedral d'Ávila, nun suntuosu sepulcru obra de Vascu del Artu realizáu escontra 1511 por iniciativa del obispu Alonso Carrillo de Albornoz. Trátase d'un sepulcru al empar retablu y altar.
Obra lliteraria
El so ingente obra llatina (llegó a faer proverbial la espresión "escribir más que'l Turráu") ocupó quince grandes volúmenes na edición veneciana publicada ente 1507 y 1530. La parte mayor consiste n'estensos comentarios en llatín a dellos llibros de la Biblia: al Xénesis, Éxodu, Levítico, Númberos, Deuteronomiu, los, Idc, Llibru de Ruth, 1-4 Reyes, 1-2 Paralipómenos, Mateo. Ta entá inéditu'l so comentariu Postía Brevis in Pentat. Amás púnxo-yos prólogos ya introducciones propios y comentó tolos prólogos de San Jerónimo y dalgunu d'Eusebio.
Otres obres sos son Super Ecce virgo (Is 7,14) y De Trinitate. Destaquen especialmente De optima politia, onde defende la democracia como óptima forma de gobiernu, y De statu animarum (dambes de 1436) y otres obres escriturísticas y morales.
Dedicó a la reina'l Llibru de les paradoxas (h. 1437). El so títulu, inspiráu n'otra obra de Cicerón, tien que ver coles contradicciones qu'atopa nes denominaciones usaes na Biblia, que resuelve aplicando los cuatro sentíos de la hermenéutica escolástica medieval; la primera trata sobre la Virxe María; la segunda, sobre Xesucristu como lleón; la tercera, como corderu; la cuarta, como culiebra (diserta sobre'l aojamiento, como va faer tamién el marqués de Villena); y la quinta, de Cristu como águila y la so ascensión. Al pie de les fontes bíbliques, esisten otres aristotéliques y él mesmu tradució esta estensa obra al llatín.
En Defensorium trium conclusionum, sostuvo la superioridá de los concilios sobre'l Papa. Nel so Breviloquio d'amor y amiciçia (h.1437-1441), dedicáu al rei Xuan II de Castiella, parte del dichu platónicu "quando tovieres amigo, cumple que seas amigo del mismo, mas, por esto non cumple que seas enemigo de su enemigo" pa esponer la importancia que l'amor y l'amistá pueden desempeñar tantu na vida social –aportando a sustitutivos del venceyu xurídicu– como na vida relixosa.
Suélse-y atribuyir un anónimu Tratáu de cómo al ome ye necesariu amar editáu por Antonio Paz y Meliá en Opúsculos lliterarios de los sieglos XIV al XVI (Madrid 1892) páxs. 221-224. Les sos obres fueron editaes en Venecia 1505-31, 1596, 1615, 1723, y en Colonia 1613-15.
Laurence Sterne mentar, nel llibru VI capítulu II de Tristram Shandy, ente otros exemplos de neños maravía: "cuasi en brazos del so nodriza, aprendió toes la ciencies y artes lliberales ensin que-y enseñaren nenguna d'elles".
Passiflora edulis
El maracuyá, parcha, parchita, chinola o mburucuyá (Passiflora edulis) ye una fruta pastusa del xéneru Passiflora.
Descripción
La pasionaria ye una enredadera trepadora; puede algamar los 9 metros de llargor en condiciones climátiques favorables, anque'l so periodu de vida nun supera polo xeneral la década. El so tarmu ye ríxidu y maderizu; presenta fueyes alternes de gran tamañu, perennes, llises y de color verde escuru. Una mesma planta puede presentar fueyes non lobulaes cuando s'empezar a desenvolver, y depués fueyes trilobulaes, pol fenómenu d'heterofilia foliar. Les raigaños, como ye habitual nel esguiladores, son superficiales.
La flor preséntase individualmente; puede algamar los cinco centímetros de diámetru nes variedaes monteses, y hasta el doble nes escoyíes pol so valor ornamental. Ye de normal blanca, con tintes arrosaos o acolorataos, en P. edulis; otres especies presenten colores que van dende'l colloráu intensu hasta l'azul pálido. thumb|Flor y fueyes del maracuyá. thumb|Ilustración thumb|Vista de la planta thumb|Sello postal d'Indonesia L'apariencia de la flor, similar a una corona d'escayos, indució a los colonizadores españoles a denominala el frutu de la pasión; la so estructura pentarradial recibió una interpretación teolóxica, colos cinco pétalos y cinco sépalos simbolizando a los diez apóstoles (dolce, menos Judas Iscariote y Pedro), ente que los cinco estames representaríen los cinco estigmes. Finalmente, los trés pistilos corresponderíen a los clavos de la cruz.
La fruta de la pasionaria ye una baga oval o redonda, d'ente 4 y 10 cm de diámetru, carnosa y jugosa, recubierta d'una pulgu gruesa, cerosa, delicada y incomestible. La magaya contién numberoses granes pequeñes. El color presenta grandes diferencies ente variedaes; la más frecuente nos países d'orixe ye mariella, llograda de la variedá P. edulis f. flavicarpa pero, pol so superior curiosu visual, suel esportase a los mercaos europeos y norteamericanos el frutu de la P. edulis f. edulis, de color coloráu, naranxa intensu o púrpura. Esta variedá ye conocida como gulupa en Colombia.
Distribución y hábitat
Ye nativa de les rexones templaes de Centroamérica y Suramérica como Paraguái. Cultívase comercialmente na mayoría de les árees tropical y subtropical del globu, ente otros países: Colombia, República Dominicana (Chinola), Méxicu, Bolivia, Brasil, Ecuador, Perú, Venezuela, Hondures, Costa Rica, Nicaragua, Panamá, El Salvador, partes del Caribe.
Usos
Esta especie ye por demás apreciada pol so frutu y en menor midida poles sos flores, siendo cultivada n'ocasiones como ornamental. La fervinchu de los sos fueyes y flores utilízase, amás, con efeutos medicina-yos. La flor del maracuyá ye la flor nacional del Paraguái. La maracuya ye un frutu tropical o tamién llamada fruta de la pasión, d'un sabor un pocu ácidu y con arume. Les variedaes en tamañu, color y sabor, anguaño 40 países utilicen la maracuya nel campu comercial pa satisfaer les necesidaes del mercáu.
Historia
La Passiflora edulis considérase orixinaria de la rexón amazónica, anque crez de forma montesa nun área que toma principalmente dende'l norte de Suramérica hasta'l norte de Chile, Arxentina y Paraguái. En Paraguái, onde recibe'l nome en guaraní de mburucuyá, ye considerada como flor nacional, que les sos distintes variedaes tán afeches a réximes más o menos tropicales.
A lo llargo del sieglu XIX les variedaes d'utilidá gastronómica introducir con ésitu en Ḥawai, Australia y otres islles del Pacíficu sur. Les condiciones climátiques favorables fixeron que la planta afixérase rápido; magar en Hawaii la esplotación comercial nun tuvo verdaderu impulsu hasta mediaos del sieglu XX, la planta yera frecuente n'estáu montés dende diba décades.
L'ésitu comercial de la producción de maracuyá, según el valor ornamental de les flores, afaló a Kenia y a Uganda a intentar el so cultivu nos años 1950; aproximao coles mesmes introducióse'l plantíu comercial a Sudáfrica. Nun ye seguru si fueron estes variedaes o les cultivaes n'Australia les que s'introducieron na India al traviés de Sri Lanka, onde güei se cultiva de manera predominantemente doméstica.
El cultivu de la pasionaria estendióse a numberoses islles del Caribe, Israel, l'archipiélagu malayu y la Polinesia.
Variedaes cultivares
La primera crez y desenvuélvese perbién en zones tropicales; rique invariablemente más de 1000 mm añales d'agua y proteición del vientu y les xelaes, pero ye otra manera más rústica y brengosa que'l maracuyá púrpura, y produz colleches más regulares; pol so cimeru resistencia a los nematodos y otros parásitos, utilízase dacuando como pie pa inxertos de la variedá púrpura.
L'adopción d'una o otra ta dada con frecuencia poles preferencies gastronómiques. El cultivu de maracuyá mariellu ta más estendíu en Suramérica, Hawaii y Australia, ente que nel África y l'India les variedaes púrpures predominen.
Les variedaes cultivares más frecuentes son les siguientes:
Gastronomía
El puntu de maduror de la fruta ta dau pol so desprendimientu; la recueya tien de faese nel suelu, manualmente. Sía para'l so consumu frescu o procesáu, el pulgu nun tien de presentar daños esternos de nengún tipu. Tien De tenese especial curiáu en nun consumir la fruta enantes del so maduror, yá que presenta cianogénicos.
Dambes variedaes peracábense crudes, en batíos y zusmios, y en mermelaes.
Pa consumila en crudu nun ye necesariu retirar les granes. Puede comese direutamente de la fruta, una vegada abierta, o utilizase en macedonia de frutes macedonies; la cocina contemporánea apreciar enforma n'ensalaes con fueyes verdes, onde'l so sabor llixeramente ácidu ufierta una combinación sorprendente. Tamién la flor puede utilizase n'ensalaes; ye perfectamente comestible y sabrosa, anque según la variedá pueda tener un llixeru efeutu sedante.
La magaya puede utilizase pa la confección de mermelaes; ye recomendable pa esti casu nun refugar les granes, pos el so conteníu de pectina ayuda a la gelificación del productu. El pulgu ye tamién rica en pectina, pero nun resulta necesaria si empléguense les granes.
Tanto'l zusmiu como la magaya pueden conxelase ensin problemes; magar el procesu afecta la testura de la fruta, el sabor caltener ensin cambeos apreciables hasta un añu.
La magaya y zusmiu del maracuyá son ricos en calciu, fierro y fósforu, amás de vitamines A y C.
Los frutos de les especies rellacionaes P. mollissima, P. antioquensis y P. incarnata son menos duces, anque similares en sabor; suelen tomase en mermelaes o otres cocciones. La P. quadrangularis y la P. laurifolia, otra manera, son descomanadamente duces, polo que s'empleguen en zusmios disueltos con otru líquidu.
En Colombia ye bien común l'usu d'esta fruta en diverses preparaciones que van dende dulces y mermelaes hasta zusmios, postres y néctares, siendo bien apreciada comercialmente pola gran popularidá que tien dientro de la población por cuenta del so sabor agriduz.
En Méxicu la fruta nun foi bien conocida hasta principios de los años 1990, cuando se consolidó'l mercáu de la mesma xunto con dellos productores que tomaron la iniciativa de cultivala. La variante mariella del maracuyá ye la que se viende nel país.
En Venezuela puede preparar colos pulgos primeramente fervíos entemeciéndoles col zusmiu del frutu una bébora trupo llamada nesti país carato de parchita. Tamién puede entemecese el zusmiu con ron blancu, llogrando asina un cóctel lamáu guarapita.
Ecoloxía
La planta ye l'alimentu de les bárabos de la caparina Acraea acara.
Usu melecinal
En dosis normales — una taza o dos de fervinchu al día — ayuda a conciliar el suañu y puede tener amás efeutos antiespasmódicos; ta encamentada tamién en casu de tiemblos bronquiales o intestinales d'orixe nerviosu, según pa los dolores menstruales.
Tien tamién un llixeru efeutu vasodilatador, pero nun s'encamienta'l so usu regular pa evitar efeutos tóxicos.
La flor de determinaes especies tien efeutos llixeramente allucinóxenos.
Taxonomía
Passiflora edulis describióse por John Sims y espublizóse en Journal of Botany, British and Foreign 66: 141. 1928. Passiflora: nome xenéricu qu'adoptáu por Linneo en 1753 y significa "flor de la pasión" (del llatín passio = "pasión" y flos = "flor"), foi dau polos misioneros xesuites en 1610, por cuenta de la semeyanza de delles partes de la planta con símbolos relixosos de la Pasión de Cristu, el llátigu col que foi azotáu = bilortos, los trés clavos = estilos; estames y la corola radial = la corona d'escayos.
El nome fruta de la pasión foi adoptáu polos españoles tres el contautu con nativos de Perú, que agasayaron a los mesmos con estes frutes qu'ellos denominaben Poru-p'osqo y que la so traducción al español sería "bolsa-aceda". Los españoles de primeres referíense a ella como "pollina vieya". Al conocer el arbustu d'esta fruta y n'especial la so flor, los ibéricos sosprendiéronse y llamar “la flor piadora” yá que a los sos güeyos, esta, recordar los elementos de la Pasión de Xesucristu”. El color de la flor ye coloráu bien intensu, d'ello esprende la frase “Coloráu Pasión”.
El nome el maracuyá —introducíu a les llingües europees al traviés del portugués— ye una corrupción del guaraní mburucuja; etimológicamente mberu kuja, "hamaca de dípteros", pola dulzura del néctar que resulta curiosu pa la friega de los inseutos o más bien porque'l conteníu de los sos frutos recuerda un grupu de dípteros.
Aceite de passiflora
L'aceite de fruta de la pasión tien una amplia aplicación en cosméticos: cremes, xampúes, lociones, aceites, xabones, etc. L'aceite tamién puede utilizase tantu n'alimentos y piensos, como na industria de pintures, xabones, alimentos y otros.
Magar la base d'aceite de pasiflora productu cosméticu, esto ayuda na rexeneración post peeling y ayuda a anidiar y hidratar la piel seco. Tamién ayuda na rexeneración de la piel con estríes y normaliza l'alteriáu conteníu de lípidos.
thumb|Aceite de fruta de la pasión.
edulis: epítetu llatín que significa "comestible"
Bernay-en-Ponthieu
Bernay-en-Ponthieu ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Johnny Simmons
Johnny Simmons ye un actor d'Estaos Xuníos. Nació en Montgomery, Alabama y creció en Dallas, Texas, onde foi a la escuela Nathan Adams Elementary, y graduóse nel 2005 na escuela W. T. White.
Vince Lombardi
Vincent Thomas Lombardi foi un entrenador de fútbol americanu d'Estaos Xuníos d'ascendencia italiana. Lombardi foi entrenador en xefe (Head Coach) de los Green Bay Packers de la NFL ente 1959 y 1967 y de los Washington Redskins por una temporada (1969). Empezó la so carrera nes llaterales como entrenador asistente de los New York Giants. Amás, foi Xerente Xeneral en Green Bay en 1968. Ganó con esa franquicia los 2 primeros Super Bowls de la historia (en dambos casos como entrenador); el so rexistru en temporada regular pa tola vida ye 96-34-6 y en Playoffs llogró un increíble récor de 9-1, totalizando récor total de 105 ganaos, 35 perdíos y 6 empataos.
Foi escoyíu al Salón de la Fama del Fútbol Americano Profesional en 1971.
Lombardi ye consideráu como unu de los meyores entrenadores de fútbol americanu de la historia, según figura representativa del fútbol americanu y del espíritu ganador, de tal manera que s'ellaboraron numberosos documentos fílmicos ente ellos la famosa película Any Given Sunday, protagonizada por Al Pacino, Jamie Foxx, Cameron Diaz y empobinada pol aclamáu cineasta Oliver Stone. Llegóse a estrenar tamién una obra en Broadway.
Kurt Georg Kiesinger
Kurt Georg Kiesinger foi un políticu conservador alemán. Foi Canciller de la República Federal d'Alemaña ente 1966 y 1969, la llamada primera "Gran coalición" (n'alemán: Großy Koalition).
Bernes
Bernes ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rosa Díez
Rosa María Díez González ye una política española. Foi diputada nel Congresu de los Diputaos dende 2008 hasta 2016.
Ye cofundadora del partíu Unión, Progresu y Democracia (UPyD) del que foi tamién vocera dende la so creación hasta xunetu de 2015. Hasta 2007 foi militante del Partíu Socialista Obreru Español, partíu col que llegó a ser diputada foral de Bizkaia, parllamentaria del Parllamentu Vascu, conseyera del Gobiernu Vascu (1991-1998) y europarllamentaria (1999-2007).
Cuando yera militante del PSOE, s'autodefinía n'esclusiva como socialdemócrata. Sicasí, evolucionó hasta proclamase tanto de la tradición socialdemócrata como de la tradición lliberal y, consecuentemente, defínese a sí mesma cuando yera la vocera d'UPyD como una política social lliberal que sofita la economía de llibre mercáu, les llibertaes individuales y l'Estáu del bienestar. Amás, proclámase partidaria de la llaicidá entendida como'l respetu a toles creencies relixoses, a esceición del islam y cualesquier otra relixón que nun sía respetuosa col Estáu de drechu. Tamién, declárase patriota española y republicana a pesar de convivir bien con una monarquía parllamentaria que, sometida a la Llei de Tresparencia, sía garante de la unidá y soberanía de la nación española.
Biografía
Ñació na llocalidá de Sodupe, nel conceyu de Güeñes (Bizkaia), el 27 de mayu de 1952. Tercera de trés hermanos, ye fía d'un obreru metalúrxicu cántabru d'ideoloxía socialista, que foi encarceláu y condergáu a muerte mientres la dictadura franquista, anque la so pena foi finalmente conmutada. El so hermanu Ignacio Díez foi senador por La Rioxa mientres delles llexislatures.
En consiguiendo'l títulu de Bachiller Cimeru, cursó trés años d'estudios alministrativos (Secretaría y Xestión) y, de siguío, trabayó dos años na empresa Dun & Bradstreet. Al aprobar unes oposiciones a l'Alministración Xeneral del Estáu en 1973 mientres trabayaba en Dun & Bradstreet, Rosa Díez llogró una plaza de funcionaria del cuerpu auxiliar alministrativu de les Cortes Españoles na delegación del Ministeriu d'Industria en Bizkaia, que foi tresferida darréu al Gobiernu Vascu. Trabayó nel so puestu de funcionaria mientres una década, dende 1973 hasta 1983, compatibilizando esa xera col so cargu de diputada foral de Bizkaia los postreros cuatro años (1979-1983). Díez solicitó la excedencia cuando foi nomada vicepresidenta de les Xuntes Xenerales de Bizkaia en 1983 pa centrase namái na política, quedando en situación de servicios especiales hasta que solicitó la xubilación antemanada ―a la cual tuvo drechu por tar ascrita al Réxime de Clases Pasives del Estáu, tuvo más de 60 años y cotizó mientres más de 40 años― al Gobiernu Vascu a principios de 2016.
Rosa Díez afilióse a la Unión Xeneral de Trabayadores en 1976 y al PSOE en 1977. Nestes organizaciones ocupó distintes responsabilidaes internes baltes como la Secretaría Confederal d'Alministración Llocal de la UXT, Secretaría de Movimientos Sociales y la de Política Institucional na Comisión Executiva del PSE, o miembru del Comité Federal del PSOE. Foi designada númberu 7 de la llista del PSOE al Congresu de los Diputaos pola circunscripción de Bizkaia pa les eleiciones xenerales d'España de 1979, anque nun algamó l'escañu porque'l PSOE namái llogró 2 de los 10 escaños nesa circunscripción.
La Xunta Eleutoral Provincial asignó'l númberu de diputaos forales de Bizkaia ―quienes foron propuestos per cada partíu políticu, coalición o agrupación d'eleutores― que correspondíen a les distintes llistes en proporción al númberu d'apoderaos que llograron en cada contorna nes eleiciones a les Xuntes Xenerales de Bizkaia de 1979, de cuenta qu'al PSE correspondiéron-y 5 diputaos forales (2 en Bilbao, 2 en Balmaseda y 1 en Guernica). Magar nun ser apoderada, Díez foi escoyida pa representar al PSE como diputada foral de Bizkaia pola circunscripción de Balmaseda mientres la I llexislatura (1979-1983). Rosa Díez ta convencida de que'l PSE la propunxo como diputada foral porque «yera la única persona conocida nel PSE que, como funcionaria del Estáu, tenía conocencies de l'alministración pública». En calidá de diputada foral, encargóse del Réxime Interior y Bienestar Social na Diputación Foral de Bizkaia. Dempués, na II llexislatura, foi apoderada y vicepresidenta de les Xuntes Xenerales de Bizkaia dende 1983 hasta 1987. Siendo la vicepresidenta de les Xuntes Xenerales de Bizkaia y actuando en calidá de madrina de la bandera, Rosa Díez foi la encargada d'apurrir en nome de la Diputación Foral de Bizkaia una bandera española col escudu constitucional al Reximientu d'Infantería Garellano 45 en Bilbao el 24 de xunu de 1984. Nel actu d'entrega de enseñar, Rosa Díez declaró:
Parllamentu Vascu
Tamién, foi parllamentaria nel ParlLamentu Vascu mientres cuatro llexislatures consecutives, ente 1987 y 1999, ocupando responsabilidaes nes árees de Sanidá, Trabayu y Aición Esterior na so aición parllamentaria. Presentóse a les eleiciones al Parllamentu Vascu de 1986 na posición númberu 3 de llista del PSE pola circunscripción d'Álava, resultando escoyida diputada. Nes eleiciones al Parllamentu Vascu de 1990 foi'l númberu 4 de llista del PSE pola circunscripción de Bizkaia, siendo tamién escoyida por dicha circunscripción. Nes eleiciones al Parllamentu Vascu de 1994 llogró de nuevu l'acta de diputada, presentándose na tercer posición de llista del PSE-EE pola circunscripción de Bizkaia. A lo último, consiguió acta de diputada nes eleiciones al Parllamentu Vascu de 1998 al dir nel puestu númberu 2 de llista del PSE-EE pola circunscripción de Bizkaia.
Conseyera del Gobiernu Vascu
Tres les eleiciones al Parllamentu Vascu de 1990, el PSE salió del Gobiernu Vascu al nun algamar un alcuerdu col PNV. Sicasí, tres una crisis de gobiernu, dambos partíos algamaron un alcuerdu en setiembre de 1991, baxo la presidencia de José Antonio Ardanza, del Partíu Nacionalista Vascu, siendo Rosa Díez ún de los cinco conseyeros socialistes del nuevu gobiernu, ocupando la Conseyería de Comerciu, Consumu y Turismu. Rosa Díez caltuvo la mesma cartera ente'l 4 d'ochobre de 1991 y el 1 de xunetu de 1998. Rosa Díez realizó viaxes a países como China, México, Cuba, Chile, la República Checa, Italia y Hungría pa promocionar el País Vascu nel esterior.
El 14 de marzu de 1998, Rosa Díez presentóse a les eleiciones primaries del PSE-EE pa escoyer candidatu a lehendakari, siendo ganada con 2895 votos (46,63 %) frente a los 3223 votos (53,38 %) que consiguió l'entós secretariu xeneral Nicolás Redondo Terreros. Rosa Díez representó a la xente remisa a caltener los pactos institucionales col PNV nel País Vascu mientres que Nicolás Redondo defendió la bonanza de los alcuerdos de la PNV.
Cuando entá yera la conseyera de Consumu, Comerciu y Turismu del Gobiernu Vascu, Rosa Díez criticó la pasividá de la PNV y EA frente a ETA en mayu de 1998 al traviés d'un artículu d'opinión publicáu en El País llamáu Contra el fascismo.
Dos versiones enfrentaes
El periodista Luis Rodríguez Aizpeolea afirmó que Rosa Díez nun tuvo acordies cola decisión d'abandonar el Gobiernu Vascu entá sabiendo que'l PNV axustaba con Herri Batasuna'l Pactu de Lizarra.
Rosa Díez dixo que naide del Partíu Socialista sabía nada del Pactu de Lizarra naquel momentu pero que, cuando estti se fixo públicu, los miembros de la executiva del PSE-EE reivindicaron pa sacar pechu que'l Pactu de Lizarra foi precisamente lo que los llevara a la rotura col PNV y EA. Rosa Díez reveló que la esplicación interna que Nicolás Redondo Terreros dio na xunta onde los socialistes decidieron colase del Gobiernu Vascu foi que'l PSE-EE tenía que romper el pactu entós pa ganar pesu eleutoral de cara a les eleiciones al Parllamentu Vascu de 1998 col enfotu de volver a pactar col PNV y EA en meyores condiciones y asina poder esixi-yos más. Rosa Díez asevera que s'opunxo a una rotura táutica naquella xunta porque, al so xuiciu, forcióse la rotura d'un gobiernu ensin tener nengún argumentu cuando quedaben tan solomente trés meses pa celebrase unes eleiciones nes que'l PSE-EE nun podía vender nin gobiernu nin oposición yera daqué inesplicable en términos políticos y, al contrariu que Nicolás Redondo, defendió qu'esi yera l'últimu gobiernu de coalición que los socialistes teníen que facer col PNV, esto ye, que sofitó una rotura estratéxica que consistía en nun volver a pactar colos nacionalistes vascos una vegada acabada la V llexislatura porque llegaren a un fin de ciclu: el nacionalismu vascu yera insaciable y la entrada del PSE-EE nel gobiernu nun consiguiera constitucionalizalo.
Eurodiputada
En 1999 asitióse favorablemente a les midíes d'acercamientu de presos d'ETA al País Vascu llevaes a cabu pol Partíu Popular, mientres la tregua caltenida por ETA. Posición que reconsideró col pasu del tiempu, al igual que munchos referentes del "constitucionalismu" como María San Gil énte la posterior rotura por parte d'ETA de la tregua, yá que, nes sos propies pallabres, "el nacionalismu ye insaciable".
Nel congresu del so partíu de 2000, tres les eleiciones xenerales nes que'l PP llogró mayoría absoluta, Rosa Díez compitió contra Rodríguez Zapatero, José Bono y Matilde Fernández pola Secretaría Xeneral del PSOE, resultando vencedor el primeru y quedando Rosa Díez nel últimu llugar col 6,55 % de los votos.