cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Colás Copérnicu
Significáu de la obra
Toles esferes xiren alredor del Sol, que ye'l centru de xiru d'elles, y l'astru rei ta na redolada del centru del universu; tamién supera'l problema del paralaxe si s'atalanta que les estrelles tán a una distancia muncho mayor de lo que se camentaba enantes. Amás, cualesquier movimientu qu'abulte fechu na esfera de les estrelles nun ye tala, sinón que lo que s'aballa ye la Tierra, que xira cada día y da una vuelta completa, mientres que la esfera de les estrelles asitia quieta. D'igual miente los movimientos del Sol nun se deben a elli, sinón a la Tierra que xira alredor d'elli igual que'l restu de los planetes; y los movimientos retrógrados y direutos de los planetes nun se deben a ellos, sinón al movimentu de la Tierra.
Heriedu
Copérnicu camiéntase como'l precursor de l'astronomía moderna, apurriendo les bases que permitieron a Newton rematar la revolución astronómica, al pasar d'un universu xeocéntricu a un cosmos heliocéntricu y camudando ensin remediu la mirada del cosmos qu'asitiara hasta entós.
N'honor de Colás Copérnicu, el 19 de febreru de 2010 la IUPAC ñoma al elementu 112 de la tabla periódica como coperniciu.
Xeorxanos
Los xeorxanos, tamién llamaos kartvelanos (ქართველები) son una nación y un grupo étnicu nativu de Xeorxa.
Sabela Cristina de Brunswick-Wolfenbüttel
Sabela Cristina de Brunswick-Wolfenbüttel (n'alemán: Elisabeth Christine von Braunschweig-Wolfenbüttel; 28 d'agostu de 1691, Brunswick - 21 d'avientu de 1750, Viena) foi una princesa de Brunswick-Wolfenbüttel, emperatriz consorte del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu y reina consorte d'Hungría y Bohemia pol so matrimoniu col emperador Carlos VI.
Primeros años
Sabela Cristina yera la fía mayor del duque Lluis Rodolfo de Brunswick-Luneburgu y de la so esposa Cristina Lluisa de Oettingen-Oettingen. Foi famosa pola so delicada guapura y tamién por ser madre de la emperatriz María Teresa.
Esposa de Carlos VI
left|thumb|200px|Sabela Cristina, Emperatriz consorte del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. A la edá de 13 años, Sabela Cristina foi prometida a Carlos VI, l'emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, por aciu negociaciones llevaes a cabu ente'l so ambiciosu güelu, Antoniu Ulrich, duque de Brunswick-Wolfenbüttel, y la cuñada de Carlos, la emperatriz Guillermina Amalia, que'l so padre yera Xuan Federicu, duque de Brunswick-Luneburgu, y asina pertenecía a otra caña de la mesma familia.
Nel momentu de la boda, Carlos lluchaba polos sos derechos al tronu español contra'l rei Felipe V d'España, por esi entós él vivía en Barcelona. Sabela Cristina llegó a España mientres xunetu de 1708 y casóse con Carlos el 1 d'agostu de 1708 na ilesia de Santa María del Mar en Barcelona. Con motivu del enllaz de Carlos ya Sabela Cristina foi representada'l 2 d'agostu de 1708 nel Palaciu de la Llotja de Mar de Barcelona la primer ópera italiana en Cataluña: Il più bel nome ("El más bellu nome"), del compositor venecianu Antoniu Caldara.
Cuando l'archiduque Carlos partió escontra Viena pa tomar posesión de la corona imperial en 1711, dexó a Sabela Cristina en Barcelona nomándola gobernadora xeneral de Cataluña mientres la so ausencia. Sabela Cristina gobernó Cataluña con prudencia hasta 1713, cuando tuvo que dexar definitivamente Barcelona y axuntase col so maríu en Viena. Más tarde, tendríen dos fíos que sobrevivieron la primer infancia, la emperatriz María Teresa y l'archiduquesa d'Austria María Ana.
Muerte
Sabela Cristina morrió'l 21 d'avientu de 1750, en Viena, Austria, a los 59 años d'edá.
Ancestros
Sabela Cristina de Brunswick-Wolfenbüttel
Scraptia pseudofuscula
Scraptia pseudofuscula ye una especie de coleópteru de la familia Scraptiidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel Bálticu.
Moa Martinson
Helga Maria Swartz, más conocida como Moa Martinson, foi una escritora sueca.
Publicó venti noveles sobre la dura vida cotidiana de la muyer na industria y nel campu. Destaca'l so trilogía autobiográfica Mor gifter sig (Mamá cásase), 1936, Kyrkbröllop (Boda na ilesia) y Kungens rosor (Les roses del rei), 1939, que yeren solicitaes por coles de llectores nes biblioteques públicas.
En 1929 se casó col escritor suecu Harry Martinson, Premiu Nobel de Lliteratura en 1974, del que se divorció oficialmente en 1940.
Alfonso Iglesias
Alfonso Iglesias López de Vívigo,, conocíu como Alfonso, foi un dibuxante y pintor asturianu, creador de los personaxes de Pinón, Telva y Pinín. Como acuarelista, realizó varies esposiciones n'Asturies, Lleón, Madrid y Méxicu.
Aparte del so llabor como artista plásticu, ye tamién autor d'una obra divulgativa sobre los horros (El libro de los hórreos, 1975).
Nació'l 10 de xineru de 1910 en Navia. Entamó estudios d'Arquiteutura, que nun acabó y, más tarde, llicencióse en Ciencies na Universidá d'Uviéu, anque abandonó la carrera pa dedicase al humor gráfico a partir de 1931. Los sos primeros dibuxos apaecieron nos diarios Región y La Voz de Asturias y nel selmanariu Carbón.
Tres la Guerra Civil collaboró en La Nueva España, onde creó en 1943 los personaxes de Pinón, Telva y Pinín, que tuvieron gran sonadía na Asturies de la Posguerra. Les sos histories axuntáronse en 1944 nun álbum tituláu Aventuras de Pinín, que de Pinón ye sobrín. Mas tarde, los mesmos personaxes llegaron a protagonizar cartelos, series de cromos, y tuvieron adautaciones al teatru (Pinón y Telva), a la narrativa ( El Asthur-Kong y Pinín, 1979) y al cine (Las Aventuras de Pinín y sus amigos, 1979).
Otres creaciones d'Alfonso pa La Nueva España foron el vaqueru Pim Coll'Otto y Rufina, una moza de Proacina.
Alfonso Iglesias foi ún de los impulsores de la Sociedá Uvieína de Festexos (Sociedad Ovetense de Festejos - SOF), a la que-y presentó en 1950 el proyeutu de celebrar el día d'América n'Asturies. Convirtióse en presidente de la organización d'esta fiesta hasta 1958, añu en que se treslladó a Madrid.
En Madrid collaboró como dibuxante en periódicos como El Alcázar, Arriba o Pueblo y na revista femenina Ama, pa la que creó la serie Amuca. A partir de 1962 entamó a trabayar en Televisión Española como dibuxante de programes pa neños, culturales y deportivos. Más tarde publicó nueves aventures de Pinín en Gente Menuda, el suplementu infantil del diariu ABC.
En 1982 volvió a Asturies, y publicó los últimos chistes de Pinón y Telva en La Nueva España. En setiembre de 1986, él mesmu encargóse de descubrir un bustu que se–y llevantó por soscripción popular nel campu San Francisco. Añu y mediu más tarde, el 23 de febreru de 1988, morría n'Uviéu.
Dammard
Dammard ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Islla Sinclair (L'Antártida)
La islla Sinclair forma parte de les islles Wauwermans, allugaes nel estrechu de Bismarck frente a la mariña oeste de la península Antártica.
Historia y toponimia
En 1954, Arxentina denominó a la islla como Alberto, camudando más tarde a Sinclair, n'honor al marín estauxunidense Enrique Sinclair que sirvió para les Provincies Xuníes del Ríu de la Plata. En 1957 personal británicu del HMS Protector denominóla Chaucer, n'honor a Geoffrey Chaucer, poeta inglés y autor de The Canterbury Tales.
Reclamaciones territoriales
Les trés reclamaciones tán suxetes a les disposiciones del Tratáu Antárticu.
Nomenclatura de los países reclamantes:
Islla Sinclair
Islla Sinclair pue referise a:
Jason Sudeikis
Daniel Jason Sudeikis ye un actor d'Estaos Xuníos, miembru del repartu de Saturday Night Live. Dende 2011 actuó en delles películes como: Hall Pass, Horrible Bosses y A Good Old Fashioned Orgy.
Gracianu'l Vieyu
Gracianu'l Vieyu (en llatín Gratianus) yera'l padre de los emperadores romanos Valentinianu I y Valente y el güelu del emperador Gracianu'l Mozu.
Biografía
Gracianu empezó la so carrera como un oficial de personal, pero xubió más tarde a tribunu, y darréu a Comes Africae (gobernador d'África). Unviáronlu a Britania en redol al añu 340, polo que recibió'l cargu de Comes Britanniarum, al mandu del exércitu (comitatus). La crisis que bastió esto nun se sabe con certidume. Dempués del so retiru, l'emperador Constanciu II confiscó toles propiedaes de Gracianu, por cuenta de barruntos d'ayudar a Magnenciu.
Kristine Tompkins
Kristine McDivitt Tompkins ye una conservacionista y empresaria estauxunidense. Dende 1993, trabayó col so home, Douglas Tompkins, pa crear grandes árees de caltenimientu montés en Chile y Arxentina.
Vida temprana
Tompkins pasó gran parte de la so mocedá nel ranchu de la so familia en Santa Bárbara, California, a pesar de que pasó dellos años en Venezuela, onde'l so padre trabayaba pa una compañía petrolera. A los 15 años, conoció y fíxose amiga de la lleenda del montañismo y fabricante d'equipamientu Yvon Chouinard, quien-y ufiertó un trabayu de branu en Chouinard Equipmient. Dempués de terminar los sos estudios na Universidá d'Idaho en Caldwell, onde ella prauticó esquí de manera competitiva, empezó a trabayar a tiempu completu na empresa que se convertiría en Patagonia, Inc.
En Patagonia
Dende 1973, Tompkins ayudó a Yvon Chouinard a tresformar el so negociu de ferramientes en Patagonia, Inc. En 1980 Patagonia empezó a donar el 10% de les sos ganancies a organizaciones medioambientales como Earth First! En 1984, la compañía formó la iniciativa One Percent for the Planet Club ("Club del 1% pol planeta"), que dona'l 1% de les ventes o'l 10% de les ganancies —dependiendo de la cifra que sía mayor— a causes medioambientales.
Trabayu de caltenimientu
A entamos de la década de 1990, Kris retirar de Patagonia, casóse con Douglas Tompkins (fundador de The North Face y ESPRIT), y treslladóse al sur de Chile pa trabayar con dedicación esclusiva nel caltenimientu ambiental. Xuntos protexeron más territoriu que cualesquier otru priváu individual, cerca de dos millones d'acres. El so primer proyeutu foi la creación del Parque Pumalín, una reserva natural d'accesu públicu de 800 000 acres na Rexón de Los Lagos, que busca protexer la ecorrexón monte valdiviano. Los Tompkins realizaron más tarde proyeutos de caltenimientu nos Esteros del Iberá n'Arxentina.
Por cuenta del so trabayu de caltenimientu, Kris y Doug recibieron reconocencies como'l Scenic Hudson's Visionary Conservationist Award, el African Rainforest Conservancy's New Species Award, y el "Líder ambiental del añu" por Latin Trade.
Scraptia roubali
Scraptia roubali ye una especie de coleópteru de la familia Scraptiidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Dampleux
Dampleux ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Danizy
Danizy ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Jessica Carlson
Jessica Carlson ye una actriz d'Estaos Xuníos, más conocida pol so papel de Rebecca na película de 2009 Cirque du Freak: The Vampire's Assistant
Gran Mezquita de Kilwa
La Gran Mezquita de Kilwa ye una mezquita congracional na islla de Kilwa Kisiwani (Tanzania). Probablemente foi fundada nel sieglu X, pero los dos fases principales executar nos sieglos XI o XII y nel XIII, respeutivamente. Ye una de les mezquites más antigües de la mariña oriental africana.
La sala d'oración norte predata a la primer fase de construcción. Contién un total de 16 badees sofitaes en nueve pilares. Estes pilastres yeren orixinalmente de coral pero fueron más tarde reemplazaos por madera. La estructura yera cubierta, siendo posiblemente una de les primeres mezquites construyíes ensin patiu.
A empiezos del sieglu XIV el Sultan al-Hasan ibn Sulaiman, tamién promotor del Palaciu de Husuni Kubwa, añedió una estensión sur qué incluyía una gran cúpula. Esta cúpula foi descrita por Ibn Battuta na so visita de Kilwa en 1331.
Dercy
Tien una población de y una superficie de  km².
Seidlitzella procera
Seidlitzella procera ye una especie de coleópteru de la familia Trogossitidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'Europa.
Furacu negru supermasivu
thumb|300px|Enriba: Representación artística d'un furacu negru supermasivu absorbiendo materia d'una estrella cercana. Embaxo: imáxenes d'un supuestu furacu negru supermasivu taramiando una estrella na galaxa RXJ 1242-11. Izq.: en rayos X; Der.: en lluz visible. Un furacu negru supermasivu ye un furacu negru con una masa del orde de millones o decenes de miles de millones de mases solares.
Estudios científicos suxuren fuertemente que la Vía Láctea tien un furacu negru supermasivu nel centru galácticu, llamáu Sagitario A*. Créese que munches, si non toles galaxes, alluguen un furacu negru supermasivu nel so centru. Ello ye que una de les teoríes más estendíes nos últimos tiempos ye la de suponer que toles galaxes elípticu y espiral tienen nel so centru un furacu negru supermasivu, que xeneraría la gravedá abonda pa caltener la unidá.
Introducción
Un furacu negru supermasivu tien delles propiedaes interesante que la estremen d'otros de menor masa:
Los furacos negros d'esti tamañu pueden formase solo de dos formes: por una lenta absorción (acrecimiento) de materia (a partir d'un tamañu estelar), o direutamente por presión esterna nos primeros intres del Big Bang. El primer métodu rique un llargu periodu y grandes cantidaes de materia disponible pa la crecedera del furacu negru supermasivu.
Midíes Doppler de la materia qu'arrodia'l nucleu de galaxes vecines a la Vía Láctea, revelen un movimientu xiratoriu bien rápido, que namái ye posible por una gran concentración de materia nel centru. Anguaño, l'únicu oxetu conocíu que puede contener abonda materia en tan amenorgáu espaciu ye un furacu negru.
En galaxes actives más alloñaes, piénsase que l'anchu de les llinies espectrales ta rellacionáu cola masa del furacu negru que xenera l'actividá de la galaxa.
Especúlase que furacos negros supermasivos nel centru de munches galaxes, actuaríen como los "motores" de les mesmes, provocando los sos movimientos xiratorios, tales como galaxes Seyfert y cuásares. Créese que Sagitario A* ye'l furacu negru supermasivu central de la Vía Láctea.
Historia de la busca de furacos negros supermasivos
Donald Lynden-Bell y Martin Rees en 1971 esponen la hipótesis de que'l centru de la Vía Láctea podría contener un furacu negru supermasivu. Sagitario A* foi descubiertu y nomáu el 13 de febreru y 15 de 1974, polos astrónomos Bruce Balick y Robert Brown utilizando'l interferómetro de llinia de base del Observatoriu Nacional de Radio Astronomía. Afayóse una fonte de radio qu'emite radiación sincrotrón; atopóse ser trupu ya inmóvil por cuenta de la so gravitación. Este foi, poro, el primer niciu de qu'esiste un furacu negru supermasivu nel centru de la Vía Láctea.
Burgundiu
Burgundiu puede referise a:
Furacu negru supermasivu
Formación
Anguaño, paez qu'hai un buecu na distribución de la masa reparada de los furacos negros. Hai furacos negros de masa estelar, xeneraos a partir d'estrelles que colapsen, que van hasta quiciabes 33 M☉. El furacu negru supermasivu mínimu ye del orde de cientos de miles de mases solares. Ente estos réximes paez haber una escasez de furacos negros de masa entemedio. Una fienda tal suxuriría cualitativamente distintos procesos de formación. Sicasí, dellos modelos suxuren que les fontes de rayos X ultraluminosas (ULXs) pueden ser furacos negros d'esti grupu que falta.
Midíes del efeutu Doppler
thumb|Vista llateral del furacu negru col aniellu toroidal tresparente de materia ionizada según un modelu propuestu pa Sgr A *. Esta imaxe amuesa resultancia de la flexón de la lluz dende detrás del furacu negru, y tamién amuesa l'asimetría que surde pol efeutu Doppler de la velocidá orbital desaxeradamente alta de la materia nel aniellu, que xira d'esquierda a derecha per delantre. Dalgunes de les meyores evidencies de la presencia de furacos negros ye la qu'apurre'l efeutu Doppler. Acordies con esti efeutu, la lluz emitida pola materia oxetos que s'alloñar de nós presenta fana en candia, ente que los oxetos que s'averen van presentar fana al azul. Asina, pa la materia que s'atopa mui cerca d'un furacu negru, la velocidá orbital ten de ser comparable cola velocidá de la lluz, polo que la materia que s'alloñar va apaecer bien débil en comparanza cola materia qu'avere, lo que significa que los sistemes con discos intrínsecamente simétriques y aniellos van adquirir un aspeutu visual bien asimétricu. Esti efeutu, dexóse nel ordenador modernu imáxenes xeneraes como l'exemplu qu'equí se presenta, con base nun modelu plausible pal furacu negru supermasivu en Sgr A * nel centru de nuesa mesma galaxa. Sicasí, el resolución qu'apurre la teunoloxía telescopiu anguaño disponible ye entá insuficiente pa confirmar direutamente tales predicciones.
Lo que yá se reparó direutamente en munchos sistemes son les velocidaes non relativistes más baxes de la materia que orbita más lloñe de lo que se supón que son los furacos negros. Midíes Doppler direutes de máser (sigles n'inglés d'Amplificación de Microondes por emisión aguiyada de Radiación) d'agua de la materia qu'arrodia los nucleos de les galaxes cercanes revelaron un movimientu keplerianu bien rápido que namái ye posible con una alta concentración de la materia nel centru. Na actualidá, los oxetos namái conocíos que pueden concentrar abonda materia nun espaciu tan pequeñu son los furacos negros, o les coses que van evolucionar en furacos negros dientro de plazos astrofísicamente curtios. Pa galaxes actives más alloñaes, l'anchor de les llinies espectrales amplies puede utilizase pa sondiar el gas que orbita cerca del horizonte de sucesos. La téunica de mapeo de reverberación utiliza la variabilidá d'estes llinies pa midir la masa y seique el xiru del furacu negru de les galaxes actives.
La gravitación de los furacos negros supermasivos nel centru de munches galaxes créese qu'alimenten oxetos activos tales como galaxia Seyfert y cuásares.
Una correlación empírica ente'l tamañu de los furacos negros supermasivos y la velocidá de dispersión estelar σ d'un bulbu galácticu llámase la rellación M-sigma.
Na vía Láctea
thumb|Órbites inferíos de 6 estrelles alredor supermasivu furacu negru candidatu Sagitario A * nel centru de la galaxa Vía Láctea Los astrónomos tán seguros de qu'en nuesa mesma galaxa, la Vía Láctea tien un furacu negru supermasivu nel so centru, a 26 000 años lluz del Sistema Solar, nuna rexón llamada Sagitario A* por cuenta de que: L'Institutu Max Planck de Física Estraterrestre y UCLA Centru Galácticu Grupu apurrieron la evidencia más fuerte hasta la fecha que Sagitario A * ye'l sitiu d'un furacu negru supermasivu, sobre la base de datos d'ESO Very Large Telescope y el telescopiu Keck. left|thumb|La detección d'un biltu inusualmente brillante de rayos X de Sagitario A *, un furacu negru supermasivu nel centru de la Vía Láctea El 5 de xineru de 2015, la NASA informó de la observación d'un fogaral de rayos X 400 vegaes más brillosa de lo habitual, un rexistru automáticu, de Sagitario A *. L'eventu inusual puede ser causáu pola rotura, amás de un asteroide que cai nel furacu negru o pol enriedu de llinies de campu magnético dientro del gas que flúi en Sagitario A *, según los astrónomos.
Furacos negros detectaos fora de la Vía Láctea
Esiste evidencia inequívoca dinámica de los furacos negros supermasivos namái nun puñáu de galaxes; estos inclúin la Vía Láctea, les galaxes del Grupu Llocal M31 y M32, y unes poques galaxes más allá del Grupu Llocal, por casu, NGC 4395. Nestes galaxes, la media cuadrática (RMS o rms) de les velocidaes de les estrelles o d'escape de los gases cerca del centru ye 1 ~ / r, lo qu'indica una masa puntual central. Nel restu de les galaxes reparaes hasta la fecha, les velocidaes RMS son planes, o inclusive aparren escontra'l centru, polo que ye imposible afirmar con certidume qu'un furacu negru supermasivu ta presente. Sicasí ye comúnmente aceptáu que'l centru de cuasi cada galaxa contién un furacu negru supermasivu. La razón d'esti camientu ye la rellación M-sigma de baxa dispersión o estrecha rellación ente les mases de los furacos nes ~ 10 galaxes con detecciones segures, y la dispersión de la velocidá les estrelles nos bárabos d'eses galaxes. Esta correlación, anque basada en namái un puñáu de galaxes, suxure que munchos astrónomos una fuerte conexón ente la formación del furacu negru y la mesma galaxa.
Vuelta a Asturies 2022
La Vuelta a Asturies 2022 foi una competición competición de ciclismu per etapes que se celebró ente'l 29 d'abril y el 1 de mayu de 2022 n'Asturies, con entamu y final n'Uviéu.
La carrera formó parte del UCI Europe Tour 2022, calendariu ciclísticu de los Circuitos Continentales UCI, dientro de la categoría 2.1 y foi ganada pol colombianu Iván Ramiro Sosa del Movistar Team. Completaron el podiu l'italianu Lorenzo Fortunato del EOLO-KOMETA y el francés Nicolas Edet del Arkéa Samsic.
Equipos participantes
Tomaron parte na carrera 15 equipos: 2 de categoría UCI WorldTeam convidaos pola organización, 7 de categoría UCI ProTeam y 6 de categoría Continental. Formaron asina un pelotón de 100 ciclistes de los qu'acabaron 85. Los equipos participantes fueron:
3ᵉʳ etapa
<br style="clear:both">
Skipp Sudduth
Robert Lee Sudduth IV, conocíu como Skipp Sudduth, ye un actor d'Estaos Xuníos de cine, televisión y teatru, famosu por interpretar el personaxe de John Sullivan na serie televisiva Third Watch.
Vuelta a Asturies 2022
Clasificaciones finales
Les clasificaciones finales fueron:
Skipp Sudduth
Carrera
Sudduth foi miembru del Steppenwolf Theatre Company de Chicago dempués de formase, lo que-y rindió dellos papeles en pieces de teatru de les más variaes, llegando a actuar en pieces de Woody Allen y xunto con Paul Reiser y Helen Hunt.
Makisu
thumb|Makisu en distintes variedaes.
Skipp Sudduth
Carrera
Sudduth fíxose más conocíu al traviés de la serie Third Watch, cuando participó como protagonista de les 6 temporaes como'l policía John Sullivan. Tamién realizó papeles n'otres series como Homicide: Life on the Street, Law & Order, Oz, Trinity, Cosby, y Mad About You. Tamién trabayó dirixendo episodios de delles series como Third Watch (dirixó 3 episodios d'esta serie ente 2003 y 2005, amás d'actuar nella), ER, de la cual dirixó 2 episodios ente 2006 y 2007, y 1 de les series Criminal Minds (tamién actúo nesta serie) y Women's Murder Club en 2007. En 2008, Sudduth creó'l papel del capitán George Brackett nel reestrenu del musical South Pacific de Rodgers y Hammerstein, ganador del premiu Tony, que foi estrenáu nel Lincoln Center. Amás d'actor, Sudduth ye cantante y compositor y tien una banda de rock progresivu llamada Minus Ted, que llanzó tres álbumes: Hope and Damage (1994), Really Really (1999) y Hope and Damage Revisited (2005). Anguaño alcuéntrase trabayando nel desenvolvimientu de proyeutos pa cine, televisión y teatru.
Vida personal
Skipp Sudduth tuvo casáu dos vegaes, pero divorcióse de dambes esposes. Mora anguaño en Nueva York, y tien un hermanu, Kohl Sudduth, que tamién ye actor y miembru de la so banda Minus Ted.
Makisu
Un makisu (巻き簾) ye una estera enrollable de bambú y algodón usáu na preparación d'alimentos. Son comúnmente más usaos pa faer una clase de sushi endolcáu llamáu makizushi (巻き寿司), pero son usaos tamién pa dar formes a tortielles, a esmucir l'escesu de líquido nes comíes.
Usualmente son de 25×25 cm, anque puede variar. Hai dos variaciones, una con tires de bambú delgaes y otra gruesa. Los espertos consideren que la estera gruesa ye más versátil, ente que'l delgáu ye diseñado especialmente pa makizushi.
Después d'usase, un makisu tien de ser ensugáu al aire pa evitar la crecedera de fungos y bacteries. Dalgunos cocinen tamién cubriendo'l makisu con una cubierta plástica qu'amenorga la llimpieza después del so usu.
Copa Asiática
La Copa Asiática ye'l campeonatu de seleiciones nacionales de fútbol entamáu pola Confederación Asiática de Fútbol (AFC), nel cual participen los países adscritos a la mesma.
Dende 1956, la Copa realizóse cada 4 años (sacante ente'l tornéu de 2004 y 2007 que pasaron trés años). L'últimu tornéu celebrar en 2015 n'Australia, resultando campeona la seleición anfitriona, consiguiendo'l so primer títulu del área y convirtiéndose na primer seleición que llogra ganar títulos continentales en dos confederaciones distintes, yá que antes llograra ganar la Copa de les Naciones de la OFC en cuatro causes. Pal 2019 el tornéu va realizar nos Emiratos Árabes Xuníos.
Na edición 2007, el tornéu entamóse simultáneamente en cuatro países que fueron Indonesia, Malasia, Tailandia y Vietnam; pero nengunu d'ellos llogró salir campeón, nin tar ente los cuatro primeros puestos.
Palmarés
Na siguiente tabla atópense los equipos que tuvieron ente los cuatro meyores de dalguna edición del tornéu. En cursiva indícase'l tornéu nel que l'escoyíu foi llocal.
Estadístiques xenerales
thumb|400px|Campeones del troféu de la Copa d'Asia thumb|400px|Mapa de resultaos per país.
Monitor de matriz pasiva
Les pantalles de cristal líquido apaecieron en 1971 en preseos como calculadores, relós dixitales y otros.
Tán formaes por dos filtros polarizantes con fileres de cristales líquidos alliniaos perpendicularmente; aplicando una corriente llétrico a los filtros consíguese que la lluz pase o non dependiendo de que lo dexe o non el segundu filtru. Si entrepólense trés filtros adicionales de colores básicos (colloráu, verde, azul), llógrense pantalles que reproducen imáxenes en color. Ésta ye la base de les pantalles DSTN, o de matriz pasiva, que s'emplegaron n'ordenadores portátiles y otros preseos móviles, porque teníen ventayes frente a les pantalles de tubu de rayos catódicos (TRC o CRT), emplegaes nel monitores de televisión y n'ordenadores o ordenadores de sobremesa. Al escarecer de tubu, les pantalles DSTN yeren dafechu planes, enforma más delgaes, consumíen menos enerxía y teníen menos emisiones radiactives, pero la calidá del color yera peor y el so preciu enforma más eleváu.
Vireo bairdi
Vireo bairdi, ye una especie d'ave paseriforme, perteneciente a la familia Vireonidae, del xéneru Vireo. Esta especie d'ave distribúise por Méxicu.
Peñaranda de Duero
Peñaranda de Duero ye un conceyu asitiáu nel sur de la provincia de Burgos y a dieciocho quilómetros d'Aranda de Duero. Na actualidá,pertenez-y el barriu de Casanova, asitiáu a dos quilómetros de la llocalidá.
Demografía
El 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 587 habitantes, 301 homes y 286 muyeres.
Historia
Les sos tierres fueron poblaes por arévacos y vasconos. Nel sieglu X ye reconquistada a los musulmanes y el so castiellu fai de frontera coles huestes musulmanes al otru llau del ríu Duero. Nel sieglu XI se la cita como parte del distritu de Clunia. Darréu, va formar parte del de San Esteban Gormaz. Fueron señores de la villa, socesivamente, l'infante Don Pedro, fíu de Sancho IV, y la so esposa, Doña María d'Aragón, pa pasar mientres el reináu d'Alfonsu XI a manes de la Casa d'Avellaneda. Tres el matrimoniu de Aldonza d'Avellaneda con Diego López de Zúñiga nel sieglu XV, que xunía los dos llinaxes, los sos descendientes van ostentar el títulu de Duques de Peñaranda.
Monumentos
thumb|200px|Plaza col castiellu al fondu.
200px|thumb|center|Palaciu de los Condes de Miranda o Palaciu d'Avellaneda.
150px|thumb|center|Rollu de xurisdicción na plaza mayor.
Tenor
Llámase tenor al cantante que la so tesitura ta asitiada ente la del contratenor y la del barítonu. El so estensión o amplitú vocal suel dir dende'l do3 hasta'l la4, en cantar coral, y hasta el do5, el "do" de pechu, en solos. Dellos tenores pueden algamar estremos baxos como si2 o altos como fa5.
La pallabra tenor deriva del llatín tenere (sofitar), por cuenta de qu'en la música eclesiástica del Renacimient u'l tenor sofitaba notes curties y a cada sílaba del testu faía-y corresponder una sola nota, ente qu'otres voces cantaben con un estilu melismático.
Tesitura
thumb|350px|Tecláu de pianu indicando la tesitura de tenor.
Según el Harvard Dictionary of Music, el rexistru (rangu de toles notes que puede cantar con voz potente) d'un tenor va dende un do3 hasta un do5
Esisten delles variaciones de la tesitura según el tipu de tenor: Polo xeneral, cuando un compositor escribe una parte pa tenor, utiliza un ámbitu más estrechu de notes: dende un do3 a un si4.
El so estensión o amplitú vocal suel dir dende'l do3 hasta'l la4 en cantar coral y hasta el do5, el do de pechu en solos. Dellos tenores pueden algamar estremos baxos como fa2 o altos como fa5. Nes notes agudes, que comparte col contratenor, la voz del tenor estremar pol so timbre claru y brillosu según pola resonancia pectoral de la so voz. Igualmente, nes notes graves, que comparte col barítonu, la voz del tenor oise llixeramente escura una y bones el barítonu tien un rexistru grave muncho más ricu.
Tipos de tenor
Ver tamién: Matices vocales
Islla Pitt (Chatham)
La islla Pitt o Rangiauria n'maorí, ye la segunda islla más grande del archipiélagu de les islles Chatham, de primeres conocíu como Rekohu. 175px|thumb|left|Llocalización de les islles Chatham.
Tenor
Tipos de tenor
La voz humana ye malo de clasificar polo que les siguientes categoríes tienen fronteres difuses y variables, pos munchos tipos vocales son evoluciones d'otros precedentes y toos, de la mesma, queden subordinaos a la fisioloxía del cantante. Munches vegaes colos años, pola evolución física de los sos cuerpos, los tenores camuden de tipu vocal.
La clasificación de la voz de tenor ye un heriedu de la historia de la ópera. Mientres el periodu Música del clasicismu clásicu, la voz de los tenores tendía a ser llixera pa nun romper l'equilibriu musical, que yera una de les carauterístiques más resaltantes del periodu. Mientres el romanticismu, sobremanera n'Italia, aumentóse la potencia de les orquestes y, poro, los requisitos de les voces. Foi entós cuando se consolidó la figura del tenor spinto. En Francia, onde se caltuvo por dalgún tiempu l'enclín a la elegancia y al equilibriu, consolidóse'l tenor llíricu. Finalmente, a partir de Richard Wagner la orquesta creció notablemente y asina la potencia que se demandaba a los cantantes, lo que dio llugar a la nacencia del tenor heroicu.
Tenor llixeru
El tenor llixeru, tamién llamáu tenorino o tenore di grazia, tien una voz clara, aguda y axilosa. Ye una voz frecuente ente los tenores, anque la calidá ye siempres difícil, siendo Juan Diego Flórez, el más conocíu na actualidá. Dientro d'esti tipu de tenores val la pena destacar dellos tipos especiales de voces, poles sos bien específiques carauterístiques: Luigi Alva, Alfredo Kraus, ente otros.
Tenor llíricu llixeru
El tenor llíricu llixeru, tamién denomináu tenor cantante, tien una voz con más cuerpu de la del llixeru y con ciertos matices llíricos. Empezaron a popularizase a finales del sieglu XVIII y apoderaron el periodu del bel cantar mientres el sieglu XIX hasta'l advenimiento de Wagner per un sitiu y el verismo italianu pol otru, qu'esixíen otru tipu de tenores. Quiciabes los más importantes de los que se tien constancia discográfica sían Alfredo Kraus, Tito Schipa, Fritz Wunderlich, Juan Diego Flórez y Francisco Araiza.
Deuillet
Deuillet ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Islla Pitt (Chatham)
La islla ta a unos 20 km al suroeste del so vecín más grande, les Islles Chatham.
Tenor
Tenor llíricu
El tenor llíricu ye una voz de mayor potencia y firmeza na proyeición de la voz. Esíxese un bon dominiu del rexistru mediu y guapura nel agudu. Ye una voz bien apreciada y non infrecuente, anque solo destaquen les voces d'estraordinaria guapura tímbrica como les de Jaume Aragall, Francisco Araiza,  Ramón Vargas, Marcelo Álvarez, Luciano Pavarotti, Andrea Bocelli,   y Nicolai Gedda. El papel más emblemáticu del tenor llíricu ye'l del Rodolfo na ópera La Boheme de Puccini.
Islla Pitt (Chatham)
Tien una superficie de 62 km², y una población d'aproximao 45 persones, ye bien montascosa y el so puntu más altu ye Waihere Head (Cabeza de Waihere) que álzase 241 metros percima del nivel de mar.
Varió de nome a lo llargo de los años, los nativos maorís llámenla Rangiaotea, los europeos que llegaron en 1791 llamaronla islla de Pitt y cincuenta años más tarde foi simplificáu na islla Pitt.
Tenor
Tenor llíricu spinto
El cantar spinto foi apaeciendo a finales del sieglu XIX p'atender les óperes del naciente repertoriu verista y popularizáu dempués poles grabaciones del tenor italianu Enrico Caruso. Nel cantar spinto abandónense les virtúes más téuniques del bel cantar, pa llograr un cantar más potente, bonal y capaz d'asonsañar espresiones d'emoción desencadenada mesmes del verismo. Anque la pallabra spinto aportó a un términu pa un determináu tipu de papel, el verbu spíngere nun describe un tipu de voz, sinón el defectu téunicu de ‘emburriar’ la voz. Asina, el cantante llega al agudu con una esaxerada presión subglótica d'aire. Por eso, el tenor llíricu spinto comúnmente nun puede realizar coloraturas pero'l so volume vese amontáu, pudiendo sobreponese a les cada vez más nutríes orquestes. Voces exemplares d'esi tipu fueron les de Carlo Bergonzi, Enrico Caruso, Franco Corelli, Plácido Domingo, Jonas Kaufmann, ente otros.
El papel más emblemáticu del tenor spinto ye'l del Manrico na ópera Il Trovatore (de Giuseppe Verdi).
Tenor dramáticu
De mayor potencia na octava central y nos graves, y capacidá abonda nos agudos. Anque güei ye una voz pocu común, foi bien utilizada nel repertoriu postromántico y verista, onde se precisaben voces abondo potentes como pa ser oyíes percima de la opulencia de la orquesta. Especial mención pal Otello (de Giuseppe Verdi), rol de tenor dramáticu por antonomasia. Esiste constancia discográfica de grandes tenores dramáticos como Mario del Mónaco, Jon Vickers y Giuseppe Giacomini.
Tenor heroicu
Nel repertoriu alemán, el Heldentenor ye'l tipu vocal del tenor dramáticu antes mentáu. La concepción musical de Richard Wagner esixía un tipu vocal bien concretu y esixente: voces de corte dramáticu, pero d'enorme resistencia física pa sobreponese mientres hores a la orquesta wagneriana. El so primer esponente foi'l muniqués Ludwig Schnorr von Carolsfeld, que finó a les selmanes del primer "Tristan". Frecuentes n'otru tiempu, güei son direutamente inesistentes.
Los más celebraos tenores wagnerianos de los qu'hai constancia discográfica fueron Lauritz Melchior y Max Lorenz, amás de Wolfgang Windgassen, Set Svanholm, Ludwig Suthaus, Günther Treptow, Jon Vickers, Siegfried Xerusalem, James King, Ramón Vinay y Rene Kollo.
Haute-contre
Un tipu de tenor bien específicu de la ópera francesa reformista. Rique un dominiu absolutu del rexistru mistu; esto ye, la capacidá de cantar na llende ente'l rexistru de pechu y de cabeza o falsete. Portentos téunicos como Nicolai Gedda o Alain Vanzo pudieron cantar estos roles, pero quiciabes solo Léopold Simoneau y Russell Oberlin (por tesitura, que non por repertoriu) fueren los únicos haute-contre d'entidá nel sieglu XX.
Tenor rossiniano
Al tenor rossiniano esíxese-y virtuosismu na axilidá, dominiu téunicu pa tarrecibles saltos d'octava y agudos peraltos que con frecuencia tienen d'atacase en falsete. Puede destacar como especialistes modernos a Juan Diego Florez, Francisco Araiza, Bruce Ford, Rockwell Blake y Chris Merrit.
Tenor mozartiano
Pal tenor mozartiano l'elementu más importante ye l'encete presea de la voz, lo cual implica: una emisión vocal espodada ya impecable, perfeición na entonación, nel legato, na dicción y nel fraseo, capacidá pa faer frente a les esixencies dinámiques indicaes na partitura, guapura tímbrica, llinia de cantar seguro resultante d'un perfectu soporte y el perfectu dominiu téunicu del fiato, intelixencia musical, disciplina corporal, elegancia, nobleza, axilidá y habilidá pa executar y contener la espresividá dramática dientro del estrechu marxe impuestu pol estrictu estilu mozartiano, siendo l'estilu mozartiano mesmu'l principal requerimientu a cumplir.
Les referencies empiecen con Marcel Wittrich a fines de los 20 y siguen con Joseph Schmidt, Walther Ludwig, Anton Dermota, Fritz Wunderlich y Francisco Araiza, siendo esti postreru quien dexó'l legáu mozartiano más abondosu incluyendo: 15 grabaciones, 7 roles y más de 350 presentaciones documentaes nos principales teatros del mundu mientres un periodu de 25 años.
Deuillet
Tien una población de y una superficie de  km².
Operación Plumbat
La Operación Plumbat foi una operación fecha pol Mossad en 1968 coles mires de consiguir el material qu'Israel precisaba pa construyir armes nucleares.
El términu plumbat remanez del inglés, y fai referencia a los contenedores de plomu que s'usen pa tresportar los materiales radioactivos.
Estación d'El Caleyu
La estación d'El Caleyu ye una estación de ferrocarril asitiada nel conceyu d'Uviéu, nel Principáu d'Asturies. Forma parte de les llinies C-1 y C-2 de cercaníes Asturies.
Historia
La estación foi abierta al tráficu'l 23 de xunetu de 1874 cola puesta en marcha del tramu La Pola-Xixón de la llinia que pretendía xunir Llión con Xixón.​ La construcción foi obra de la Compañía de los Ferrocarriles d'Asturies, Galicia y Llión creada para siguir coles obres empecipiaes por Noroeste, anterior titular de la concesión.​ Sicasí la so situación financiera nun foi muncho meyor que la de la so antecesora y en 1885 acabó siendo absorbida per la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España.​ En 1941, la nacionalización del ferrocarril n'España supunxo la desapaición d'esta postrera y la so integración na acabante crear RENFE.
Dende'l 31 d'avientu de 2004 Renfe Operadora esplota la llinia ente qu'Adif ye la titular de les instalaciones ferroviaries.
Cercaníes
Forma parte de les llinies C-1 y C-2 de cercaníes Asturies.
La frecuencia de los trenes a Uviéu, teniendo en cuenta que dambes llinies faen parada nella, ye de media hora en díes llaborables.
La mayoría de los trenes son de la llinia C-2, pero a lo llargo del día faen parada unos 10 trenes de la llinia C-1, que coneuta con Xixón y La Pola.
Mientres les fines de selmana, la frecuencia de los trenes amenorga a la metá.
Dennis Hopper
Dennis Hopper foi un actor, direutor de cine, realizador, fotógrafu y artista d'Estaos Xuníos. Saltó a la fama al dirixir y actuar (xunto a Peter Fonda) la película Easy Rider estrenada en 1969.
Hopper tamién ye reconocíu como pintor, poeta y fotógrafu, que les sos esposiciones (sobremanera na galería de Monika Mohr en Hamburgu y na Ace Gallery de Los Angeles ) fueron vistes per miles de persones.
Serica brunnea
Serica brunnea ye un coleópteru de la subfamilia Melolonthinae.
Dennis Hopper
Primeros años
Nacíu en Dodge City, Dennis Lee Hopper yera fíu de Marjorie Mae (nacida Davis, 12 de xunetu de 1917 - 12 de xineru de 2007 ) y James Millard Hopper (23 de xunu de 1916 – 7 d'agostu de 1982). Hopper y la so familia instalar en Kansas City (Missouri) en rematando la Segunda Guerra Mundial. Siguió los cursos de pintura de Thomas Hart Benton nel Kansas City Art Institute. Tenía 13 años cuando la so familia treslladóse a San Diego en California. Na universidá desenvolvió un interés pol teatru, interesándose particularmente poles obres de William Shakespeare.
Serica brunnea
Distribución xeográfica
Alcuéntrase nel paleárticu: Europa y oeste y centru d'Asia.
Dennis Hopper
Trayeutoria en cine y televisión
Mientres la so carrera, Dennis Hopper trabayó en más de 150 películes. Debutó ante les cámares con un pequeñu papel na película Johnny Guitar, pero'l so nome nun apaez nos creitos. Foi nun episodiu de Medic en 1955, onde interpretaba a un mozu epilépticu, cuando'l so nome apaeció per primer vegada nes pantalles. Pero ye xunto a James Dean, a quien almiraba inmensamente, onde empieza realmente la so carrera cinematográfica. Tien asina un papel en Rebel Without a Cause (1955) y en Xigante (1956), dos de los trés películes de James Dean na so curtia carrera cinematográfica.
La muerte de Dean nun accidente de coche nel mesmu 1955 afectó fondamente al mozu Dennis Hopper, y pocu tiempu dempués tuvo un conflictu col direutor Henry Hathaway na película Del infiernu a Texas. El comportamientu de Hopper nel rodaxe foi tal, que fizo que tuviera alloñáu de Hollywood mientres dellos años. Imposibilitáu de trabayar nel cine, Hopper decantar escontra la fotografía y fai la cubierta pal álbum River Deep – Mountain High de Ike & Tina Turner (1966).
En Nueva York, estudió en Lleer Strasberg Acting School. Apaeció en más de 140 episodios de series de televisión como Bonanza, The Twilight Zone, The Defenders, The Big Valley, The Time Tunnel y Combat!. thumb|230px|right|Dennis Hopper mientres la inauguración de la so estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood. Anque Hopper trabayó en películes como The Sons of Katie Elder y True Grit, con escenes xunto a John Wayne, nun foi hasta que trabayó con Peter Fonda como actor y direutor en Easy Rider cuando impresionó al establishment de Hollywood.
Hopper escribió y realizó otres películes como The Last Movie en 1971. Sicasí, esta película foi un fracasu en taquilla y fizo que fora alloñáu de los grandes estudios. Hopper yera alcohólicu y drogadictu, y nesti puntu de la so vida, la so dependencia fíxose más importante. Magar ello, siguió rodando películes naquella dómina, como Mad Dog Morgan, Tracks, The American Friend, o Apocalypse Now, y llogró un gran ésitu pola realización y el so papel en Out of the Blue.
En 1983, Hopper empecipió un programa de desintosicación y curóse de les sos dependencies. Rodó delles películes importantes como Rumble Fish y The Osterman Weekend; pero aun así la so carrera nun resurdió hasta qu'interpretó al sádicu Frank Booth en Blue Velvet de David Lynch.
En 1988 rueda la película Colores de guerra, apreciada pola crítica, sobre les bandes de Los Angeles. Siguía siendo una personalidá importante en Hollywood, como actor, fotógrafu y direutor. En 1994, tuvo'l papel de malu na película Speed con Keanu Reeves y Sandra Bullock. En 1995, Hopper realizó igualmente'l papel de malu con Kevin Costner na película Waterworld. Realizó les sos últimes actuaciones na serie Crash (2008) y nes películes Elegy (2008, dirixida por Isabel Coixet), Palermo Shooting (2008) y Alpha and Omega (2010). El 26 de marzu de 2010, Dennis Hopper foi homenaxáu con una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood.
Vida personal
Dennis Hopper casóse cinco veces y tuvo cuatro fíos:
Postures polítiques
thumb|220px|Dennis Hopper en 2008 Dende los años 1980, Dennis Hopper taba comprometíu políticamente col Partíu Republicanu. Hopper sofitó les candidatures de Ronald Reagan, de George H. W. Bush y George W. Bush y, según el Newsmeat, donó 2000 dólares al Comité Nacional Republicanu en 2004 y la mesma suma en 2005. Sicasí, n'ochobre de 2008 declaró que votaría por Barack Obama (del Partíu Demócrata) por cuenta de les «innumberables ya intolerables mentires» del presidente George W. Bush. Participó igualmente en 2008 nuna película comprometida cola derecha, titulada An American Carol, xunto a otros actores conservador y republicanu como Jon Voight, Kelsey Grammer, y James Woods.
Fallecimientu
El 28 de setiembre de 2009, los medios de comunicación informaron que Hopper fuera ingresáu nun hospital de Nueva York por causes desconocíes. Con 73 años, foi treslladáu n'ambulancia portando un mázcaru d'osíxenu y entubado a un hospital (ensin especificar a cual) de Manhattan. El 2 d'ochobre recibió l'alta médica en recibiendo un tratamientu d'hidratación. El 29 d'esi mesmu mes el representante del actor fixo públicu un comunicáu nel qu'anunciaba que-y diagnosticaren un cáncer de próstata n'estáu avanzáu.
El 23 de marzu de 2010 confirmóse qu'había perdíu 45 quilos y yera incapaz de caltener conversaciones llargues.
Según unos informes, tenía d'asistir a los tribunales pa solucionar el divorciu cola so muyer, pero por cuenta de la quimioterapia anticancerígena túvose que retardar. El so estáu calificóse finalmente como terminal al ser el so cuerpu incapaz de soportar los efeutos secundarios del tratamientu.
El óbito producióse finalmente'l día 29 de mayu de 2010 na so casa na llocalidá californiana de Venice.
Vireo carmioli
Vireo carmioli ye una especie d'ave paseriforme que pertenez e a la familia Vireonidae, del xéneru Vireo. Distribúise pelos montes de Costa Rica.
Dhuizel
Dhuizel ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Chris Carmack
Biografía
Chris crióse en Derwood, Maryland. El so trabayu como modelu de Abercrombie and Fitch dexó-y llograr un papel secundariu na serie de televisión The O.C., onde interpreta a Luke Ward. En 2000 apaeció en Dawson's Creek.
Filmografía
Ente otres apaiciones en películes cinematográfiques, apaeció na película de 2006 Love Wrecked, interpretando al cantante de rock Jason Masters. Tamién apaeció na película d'esi mesmu añu Just My Luck, protagonizada por Lindsay Lohan. Y en 2009, protagonizó xunto a Laura Vandervoort, la segunda entrega de Into the Blue 2: The Reef "Inmersión Letal 2". En 2012 apaez en dellos episodios na serie de la ABC Nashville.
Cynthia Wood
Cynthia Lynn Wood, tamién conocida como Cyndi Wood, ye una modelu y actriz estauxunidense. Foi escoyida Playmate del mes en febreru de 1973 pola revista Playboy, y Playmate del añu en 1974. Foi fotografiada por Pompeo Posar. En 1983, grabó voces pa tres canciones de la banda sonora de la película d'anime Golgo 13: The Professional con lletres escrites por Toshiyuki Kimori.
Kitty Carlisle
Kitty Carlisle foi una actriz y cantante estauxunidense.
Hagen
Hagen ye una ciudá de Renania del Norte-Westfalia, asitiada na rexón del Ruhr. Por númberu d'habitantes, ye la trentena séptima más grande d'Alemaña. Asitiada nel cantu oriental del ríu Ruhr, atopar a namái 15 km al sur de Dortmund, onde los ríos Lenne, Volme y Ennepe xunir col ríu Ruhr. La población de la ciudá ye de. La ciudá ye la sede de la FernUniversität Hagen, que ye la única universidá d'educación a distancia n'Alemaña financiada por un estáu, anguaño cunta con más de 67.000 estudiantes (marzu 2010), y ye la universidá más grande d'Alemaña.
Kitty Carlisle
Biografía
En 1935 interpretó'l personaxe de Rosa Castaldi en A Night at the Opera, comedia de los hermanos Marx. En 1987 trabayó nuna de les sos últimes películes col direutor Woody Allen na película Radio Days. En 1991 recibió del presidente d'Estaos Xuníos George H. W. Bush la Medaya Nacional de les Artes.
Morrió en 2007 por insuficiencia cardiaca. Foi soterrada al pie del so home, Moss Hart, nel Campusantu Ferncliff, en Hartsdale, Nueva York.