cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Naftali Zvi Yehuda Berlin
La Yeshivá de Volozhin
El rabín Berlin dirixó la Yeshivá de Volozhin (no qu'anguaño ye Bielorrusia), entós la institución más grande del so tipu, dende 1854 hasta'l so zarru en 1892. A pesar de la destrucción (dos vegaes) de la ciudá y l'edificiu de la Yeshivá en grandes quemes, la so inscripción aumentó constantemente sol so lideralgu, y la Yeshivá produciría delles figures rabíniques prominentes que lideraron a los xudíos d'Europa del Este hasta la Segunda Guerra Mundial. Ente ellos taba'l rabín Shimon Shkop.
En 1892, la Yeshivá de Volozhin dio'l peslle. Les autoridaes ruses (influyíes por elementos de Haskalah) buscaron introducir estudios seculares na Yeshivá. Berlín primeramente aceptó dellos estudios seculares en llugar de pesllar por completu la Yeshivá. miniaturadeimagen|Una carta de Naftali Zvi Yehuda Berlin a Jaim Berlin Sicasí, los requisitos volviéronse cada vez más onerosos y el gobiernu finalmente axustó que: "Tolos maestros de toles materies tienen de tener diplomes universitarios ... non pueden enseñase materies xudaiques ente les 9:00 y les 15:00 hores ... nun se dexen clases nocherniegues. .. el total d'hores d'estudiu per día nun puede entepasar les diez ". Énte estes restricciones, Berlín decidió cerrar la Yeshivá.
Meses finales
miniaturadeimagen|Ohel de Naftali Zvi Yehuda Berlin y Jaim Soloveitchik, campusantu xudíu en Varsovia Dempués del zarru, Berlín viaxó a Vilna y otres ciudaes, tratando de saldar la delda de la Yeshivá.
Nos últimos meses de la vida de Berlín sufrió diabetes y les consecuencies d'un derrame cerebral. Magar tenía la intención de viaxar a la Tierra d'Israel, el so condición médica fízolo imposible. Pasó les sos últimes selmanes en Varsovia y morrió ellí'l 10 d'agostu de 1893.
Soterráronlu nel campusantu xudíu de Varsovia.
La so influyencia
Berlín tenía un enfoque tradicionalista del estudiu de la Torá que taba en desalcuerdu col estilu altamente analíticu de lomdus ("analís intelectual aprendíu") que foi empecipiáu por Soloveitchik conocíu como'l métodu más rápidu. Sicasí, vio la Torá como daqué que tendría de lleese como poesía, con muncho significáu tácitu.
El so métodu predominante d'estudiu talmúdicu foi'l d'un analís fondu del "sugya" (tema) en cuestión. L'enfoque de Netziv foi somorguiase en tolos pasaxes relevantes de tola lliteratura tannaítica, siempres esforciándose por volver a les fontes más antigües. De manera similar, emprestó especial atención a la lliteratura gaónica y a los primeres Rishonim, que taben más cerca del periodu talmúdicu. Creía que namás d'esta manera podría entendese correutamente'l testu que se taba estudiando. El so enfoque foi fuertemente afaláu por R. Dovid Luria.
El Netziv enfatizó l'estudiu de Jumash y Naj y dio un shiur na parashá selmanal tolos díes dempués de les oraciones matutines. Foi unu de los primeros partidarios del movimientu Hovevei Zion y sofitó firmemente'l reasentamiento de Eretz Yisrael. Sicasí, opúsose a la venta de la tierra para l'añu de Shemittah. Contrariamente a la opinión de Rav Hirsch, opúsose a les comunidaes separaes.
Políticamente, Netziv favoreció l'asentamientu xudíu de la Tierra d'Israel (Eretz Yisrael), entós sol control del Imperiu Otomanu, primeramente foi miembru del movimientu Jovevei Tzion. Más tarde alloñaríase del movimientu.
Foi consideráu miembru de los Misnagdim, líderes xudíos que s'oponíen al jasidismu.
Copa del Rei de fútbol 1928
La Copa del Rei de Fútbol 1928 ye la ventena sesta edición nel palmarés del Campeonatu d'España d'esti deporte. Nesti casu'l troféu dir a la Ciudá Condal de la mano del Futbol Club Barcelona que consiguía asina'l so octavu títulu de campeón nacional. Esti trunfu valió-y amás pa llevase'l so primer troféu en propiedá por ganar 5 vegaes el troféu vixente nesos años. El tornéu apostar del 31 de xineru al 29 de xunu de 1928 siendo este l'últimu antes de la creación del Campeonatu Nacional de Lliga en febreru de 1929. Nel participaron campeones y subcampeones de los campeonatos rexonales apostaos na primer metá de la temporada 1927-28.
Equipos clasificaos
Pa esta edición el númberu d'equipos foi'l mesmu del añu anterior, 26 escuadres, anque si hubo una incorporación a la nómina de les federaciones territoriales qu'unvien a los sos representantes a la competición. Nesti casu foi la Federación de Fútbol de les Islles Baleares la que presentó al campeón del so campeonatu rexonal, la Unión Sportiva Mahón. En contraposición Estremadura solo presentó al so equipu campeón y non al subcampeón.
Ronda previa
Con cuenta de qu'hubiera 24 equipos apostóse una ronda previa a doble partíu ente los representantes de Baleares y Estremadura; y el subcampeones de Madrid y Cataluña. Per primer vegada na hestoria del tornéu utilizar pa determinar el vencedores de les eliminatories el sistema de "goal-average", declarándose vencedor al equipu que más goles marcara ente los dos partíos. A igualdá a goles marcaos xugábase un partíu de desempate (nun esistía entá la regla de los goles marcaos fora de casa).
Fase de grupos
Los venticuatro equipos restantes quedaron partíos en cuatro grupos de seis equipos según la rexón a la que representaben. La clasificación nesta fase previa decidir por aciu una liguilla, enfrentándose los integrantes de cada grupu toos contra toos en dos causes, una en campu propio y otra en campu contrario. La clasificación establecer a razón del siguiente sistema de puntuación: dos puntos pal equipu vencedor d'un partíu, un puntu pa cada contendente en casu d'empate y cero punto pal perdedor d'un partíu. En casu d'empate tomábase como primer criteriu'l "goal-average" particular ente los equipos implicaos. Al términu d'esta primer fase, los dos primeros clasificaos de cada grupu aportaron a los cuartos de final.
Grupu I
Grupu formáu por equipos d'Asturies, Galicia y Castiella y Lleón
Grupu II
Grupu formáu por equipos de Cantabria, Centru y Vizcaya
Grupu III
Grupu formáu por equipos d'Aragón, Guipúzcoa y Cataluña
Grupu IV
Grupu formáu por equipos d'Andalucía, Murcia y Valencia
Fase final
Consistente en dos rondes a doble partíu colos enfrentamientos prefijados nel cuadru según el grupu. En casu de qu'hubiera empate a goles xugaría un desempate. Los ganadores de la eliminatoria de semifinales enfrentar na final a partíu únicu en campu neutral.
Cuartos de final
Apostaes les eliminatories los díes 15 y 29 d'abril, los partíos d'ida dexaron toles eliminatories bien abiertes salvo la del F. C. Barcelona que golió nel partíu d'ida a la escuadra asturiana. Nos partíos de vuelta producióse la remontada de la Real Sociedad y la sorpresa de la Valencia esaniciando al Real Madrid.
Semifinales
Les eliminatories de semifinales apostáronse'l día 6 de mayu nel so partíu d'ida y el día 13 de mayu'l partíu de vuelta. Nenguna sorpresa saltó nesta ronda yá que tantu'l Barça como la Real impunxeron marcadores abuitaos nos partíos d'ida que dexaben la eliminatoria práuticamente resuelta.
Final
thumb|200px|Los Campos de Sport, sede de la final La final, planiada a partíu únicu xugóse'l 20 de mayu en Santander nos Campos de Sport d'El Sardineru. El partíu, que foi apostáu so l'agua, resultó bien igualáu y apostáu llegando inclusive los periódicos de la dómina a calificar el partíu como «violentu». La primer parte acabó cola resultancia d'empate ensin goles. Na segunda parte'l F. C. Barcelona adelantróse primero pa depués encaxar el gol que-y daba l'empate a la Real Sociedad y que dexaría'l marcador asina hasta'l final de la prórroga. Esto obligó según el reglamentu de la dómina a apostar un partíu de desempate. Como interés resaltar que foi nesti partíu nel que Rafael Alberti, que taba guardando l'alcuentru, inspirar pa escribir la so «Oda a Platko» al recibir el porteru del Barça un fuerte golpe na cabeza al evitar un gol cantáu de la Real Sociedad.
thumb|El FC Barcelona, vencedor de la Copa del Rei en 1928. De pies : [[Romà Forns|Forns (entr.), Mas, Castillo, Llorens, Walter, Guzmán, Carulla y Platko. Sentaos : Piera, Sastre, Samitier, Arocha y Sagi.]]
El 22 de mayu xugar nel mesmu escenariu'l desempate qu'habría de decidir el campeón de Copa d'esi añu. A diferencia de la primera final el tiempu foi bonu anque daqué airosu lo que nun torgar que'l xuegu desenvolver en términos paecíos a los del primer partíu. Xuegu trabáu, duru ya intensu fueron los ingredientes d'un partíu nel que práuticamente lo único que camudó foi l'orde de los goles, adelantrándose la Real na primer parte per mediu de «Kiriki» y llogrando l'empate'l Barça na segunda al traviés de Piera. Hubo d'apostase una prórroga que dexó l'alcuentru tal que taba. El campeonatu habría de decidise per tantu delles selmanes más tarde nun tercer partíu. {| width=100% {| align=center cellpadding="3" cellspacing="0" style="background: #D0e7FF; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" width=100% !width=50%| 1 !width=50%| 1, - 15000 espectadores
!colspan=2|Goles !colspan=2|Espulsiones Dempués de delles selmanes de negociaciones decidióse que l'alcuentru final debería de xugase'l 29 de xunu na mesma sede de los otros dos alcuentros. Asina'l día alcordáu amaneció con un cielu estenu y una bien bona temperatura que se caltendría mientres tol día. El campu amosaba una bien bona entrada que raspiaba'l llenu. Al igual que col tiempu'l partíu escurrió de manera distinta a los anteriores. Los conatos de xuegu duru y violentu fueron cortaos dende'l principiu pol árbitru y, anque espulsó a Carulla y Mariscal per agresión mutua, el partíu polo xeneral escurrió por otru carreros. Amás tamién foi distintu no tocante a la igualdá, yá que pa cuando'l colexáu pitara'l fin de la primer metá, l'alcuentru colaba yá con un claru 3 a 1 pal Barça, resultancia que se caltendría inalteráu hasta'l final del alcuentru.
Historia de Bután
thumb|280px|Mapa [[Sieglu XVII amosando'l "Reinu de Barantola".]] La Historia de Bután na antigüedá ye desconocida y poco se pue dicir con exautitú enantes del Sieglu IX.
La llegada del budismu
Nel sieglu VIII, el gurú indiu Padmasambhava llegó a Bután trayendo'l budismu y estableciendo un númberu de templos y monesterios, incluyendo'l famosu monesteriu Taktshang construyíu a lo cimero d'un risco sobre'l valle Paro y Kurjey Lhakhang en Bumthang.
Bután surde como país
Hasta los primeros años del 1600, Bután esistía como un parche de feudos guerreros menores hasta que foi unificáu pol lama y líder militar tibetanu Shabdrung Ngawang Namgyal. Escapando d'enemigos políticos nel Tíbet, llegó a Bután en 1616 y empecipió un programa de fortificación y afitamientu militar, supervisando la construcción d'impresionantes dzongs o fortaleces tal como Simtokha Dzong, que protexe la entrada al valle de Timbu. Un líder alvertíu, usó símbolos culturales según tamién la fuercia militar pa establecer una identidá nacional butanesa, incluyendo la iniciación d'un númberu de bailles sagraos pa ser baillaos nos festivales añales tsechu. Tres la so muerte, una llucha interna y una guerra civil erosionaron el poder del shabdrung polos siguientes 200 años cuando en 1885, Ugyen Wangchuck pudo consolidar el poder y cultivó llazos cercanos colos británicos na India.
Trataos col Reinu Xuníu
Anque suxeta a les periódiques invasiones tibetanes del norte, Bután retuvo autonomía continua dende la so fundación pol Shabdrung. Nos primeres del 1700, los butaneses invadieron el reinu de Cooch Behar al sur, poniéndola so soberanía butanesa. En 1772, los Cooch Behari apelaron a la Compañía de les Indies Orientales Britániques, quien se xunieron a los Behari pa sacar a los butaneses y atacar a la mesma Bután en 1774. Concluyóse un tratáu de paz en que Bután retirar a les sos fronteres d'antes de 1730. Sicasí, la paz nun se caltuvo y los conflictos fronterizos colos británicos siguieron pelos siguiente cien años, incluyida la Guerra de Duars (1864-1865), lluchada pol control de los Duar bengalíes.
Guerres civiles
Los años ente 1870 y 1880 fueron marcaos pola guerra civil ente los poderes centrales de los valles de Paru y Trongsa. En 1885 Ugyen Wangchuck, el penlop (gobernador) de Trongsa, llogró controlar el país y terminar cola guerra civil, ayudáu pol sofitu de los británicos (el penlop de Paru taba alliniáu colos tibetanos).
Establecimientu de la monarquía
So la influencia británica establecióse una monarquía en 1907, que estableció a Wangchuck como gobernador absolutu de Bután. Tres años dempués, roblóse un tratáu pol cual el país convertir en protectoráu británicu.
Independencia en 1949
La independencia foi consiguida en 1949, cola India emponiendo los asuntos esteriores y l'ayuda provisional.
Remaneciendo del aislamientu
So la direición del tercer rei de Bután, Jigme Dorji Wangchuck, Bután adoptó una política d'esposición gradual al mundu esterior. Bután llogró la reconocencia de les Naciones Xuníes como nación soberana en 1971.
Jigme Singye Wangchuck, foi'l cuartu monarca del país, xubió al tronu en 1972 a los 17 años, a la muerte del so padre. La so coronación en xunu de 1974 foi la ocasión pa convidar a un selectu númberu de diplomáticos y convidaos de tol mundu al aislláu reinu, marcando l'empiezu de la interacción regular (si ye modesta) colos visitantes foranos.
El cuartu rei amosó una gran habilidá en conducir al so país escontra la modernidá del sieglu XXI calteniendo la distintiva cultural butanesa colos sos raigaños nel sieglu XVII. Foi conocíu n'Occidente pola so meta de buscar la Felicidad Nacional Bruta más alta pal so país, más que'l convencional Productu Nacional Brutu.
Borrador de la Constitución distribuyida en marzu de 2005
Pola Constitución, a la monarquía dar un rol de lideralgu n'establecer la direición pal gobiernu, mientres el rei va demostrar el so compromisu y habilidá pa salvaguardar los intereses del reinu y el so pueblu.
El 17 d'avientu de 2005 el rei Jigme Singye Wangchuck anunció la so intención d'abdicar en 2008, dexando'l tronu al so fíu y socesor Jigme Khesar Namgyel Wangchuck pero'l 15 d'avientu de 2006 decidió adelantrar la so abdicación pa facilitar que'l so fíu pudiera adquirir esperiencia como xefe de Estáu antes de la celebración d'unes eleiciones llexislatives que tán previstes pa esi añu.
L'acción militar contra los separatistes d'Assam n'avientu de 2003
El 15 d'avientu de 2003, el real exércitu de Bután empezó operaciones militares contra los campos de guerrilleros nel sur de Bután, en coordinación coles fuercies armaes indies, quien alliniaron la frontera escontra'l sur pa evitar que les guerrilles esvalixárense de vuelta escontra Assam. Fuentes noticiosas indicaben que de los 30 campos que yeren oxetivos, 13 taben controlaos pola ULFA, 12 pol Frente Democráticu Nacional de Bodoland (NDFB), y 5 controlaos pola Organización de Lliberación de Kamatapur KLO)[2] (http://www.newkerala.com/news-daily/news/features.php?action=fullnews&showcomments=1&id=2852). Pa xineru, los informes del gobiernos indicaben que les guerrilles tuvieren en camín de les sos bases.
Refuxaos nepaleses
In 1988 Bután reportó desallugar a más de 100,000 residentes de fala nepalesa (otros reportes dicen que 40,000) de distritos nel sur de Bután, creando una gran comunidá de refuxaos qu'agora ta siendo detenida en siete campos de refuxaos temporales de la ONX en Nepal y Sikkim. Les cifres reales son difíciles d'establecer, como munchos aquéllos nos campos son reportaos por tener papeles d'identidá falsificados. Dempués d'años de negociaciones ente Nepal y Bután, en 2000 Bhutan alcordó nun principiu dexar a ciertes clases de refuxaos volver a Bután. Sicasí, nenguna foi dexada. Un desorde significante ye agora reportáu por tar promoviéndose nos campos, especialmente cuando les Naciones Xuníes terminen con un númberu de programes d'educación y bienestar nun esfuerciu por obligar a Bután y a Nepal a llegar a un alcuerdu.
Partíu Comunista Butanés (PCB)
Los campos de refuxaos de la ONX paecen ser les razones del nuevu Partíu Comunista de Bután, el PCB, que anunció asina mesmu n'abril de 2003 y llamó a un derrocamientu de la monarquía, y quiciabes establecer una 'guerra del pueblu' similar a la de la guerra del pueblu en Nepal. Una organización rellacionada, la Unión d'Estudiantes Revolucionarios Butaneses (BRSU), reclamó la responsabilidá pol asesinatu en setiembre de 2001 na India de R K Budhathoki, el fundador exiliáu del Partíu del Pueblu de Bután, un grupu rival antimonárquicu.
Sieglu II e.C.
El sieglu II e.C. empezó'l 1 de xineru de 200 e. C. y terminó'l 31 d'avientu de 101 e. C. Esti sieglu va ver la decadencia del Exiptu Ptolemaicu y, polo xeneral, de tolos países helenísticos, favoreciendo la política expansionista de Roma pol Mediterraneu, que consiguió conquistar parte de la Galia, Grecia, Asia Menor, los territorios africanos de Cartago y gran parte d'Hispania.
NGC 2022
NGC 2022 ye una nebulosa planetaria allugada na constelación de Orión. Presenta una magnitú visual de 12.8 y un tamañu aparente de 0.5 x 0.4 minutos d'arcu.
Nun telescopiu de 8 pulgaes y cielos escuros apaez como un pequeñu parche de lluz. A pesar de ser pocu brillante, ye inda posible identificala nel ocular.
La Cellera de Ter
La Cellera de Ter ye un conceyu de la comarca de la Selva, na provincia de Girona, Cataluña, asitiáu al norte de la contorna a la derecha del ríu Ter. Amás de la capital municipal inclúi los nucleos d'El Pasteral, Pladamont y Pladavall.
Situación xeográfica
thumb|left|Situación de la Cellera de Ter na [[provincia de Girona]] Más de la metá del términu municipal ye montascosu, y forma parte de la carena oriental del macizu de sierra de les Guillerías. La otra parte la forma una llanura fértil, arrodiada d'agua, de pocu más d'un quilómetru d'anchu, bordiada pol Ter y rir de Osor.
El pueblu atopar a 166 msnm y falta 19 km de Girona, sede del obispáu, 12 km de Santa Coloma de Farners, el partíu xudicial y capital de contorna, 30 km d'Olot, 50 km de Vic y 102 km de Barcelona, que son les víes tradicionales de la población.
== Comunicaciones Travesar la carretera C-63, de la qu'apocayá se realizó una variante. Antigua estación de ferrocarril de la llinia Girona-Olot.
Economía
Agricultura de secanu y de regadío, ganadería y producción d'enerxía hidroeléctrica nel banzáu de Susqueda.
Historia
La ilesia de Santa Maria de Sales ta documentada dende l'añu 833. Pola so situación estratéxica como pasu obligáu del Ter foi escenariu d'enfrentamientos bélicos mientres los conflictos armaos de los últimos sieglos. thumb|Ilesia de Santa María de Sales.
Bill Goodwin
Bill Goodwin foi un actor y llocutor estauxunidense, conocíu pol so trabayu regular nel programa radiofónicu de George Burns y Gracie Allen y el subsiguiente programa televisivu The George Burns and Gracie Allen Show, nel cual trabayó ente 1950 y 1951, siendo sustituyíu por Harry von Zell.
Biografía
Goodwin dacuando presentó otros shows teatral y televisivu, incluyendo ente ellos Penny to a Million y Dollar a Minute. El so últimu trabayu como llocutor tuvo llugar nel programa de la NBC The Bob Hope Show (1953-1955).
Amás, Goodwin trabayó pal cine, interviniendo en delles películes, ente les cualos inclúyense The Jolson Story (1946), Jolson Sings Again (1949) y The Big Beat (1958), nesta postrera con un habitual de Burns y Allen, Hans Conried. En The Stork Club (1945) interpretó a Sherman Billingsley, foi un detective d'hotel na película de Alfred Hitchcock Spellbound (tamién de 1945), y actuó xunto a Doris Day en Tea for Two (1950). El so últimu papel d'importancia foi'l de narrador de la producción televisiva de dibuxos animaos Gerald McBoing-Boing.
Bill Goodwin finó en 1958 en Palm Springs, California, por causa de un infartu agudu de miocardiu. Tenía 47 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu Desert Memorial Park de Cathedral City, California. El so fíu, Bill Goodwin, dedicar a la música de jazz tocando la batería.
Sainte-Magnance
Sainte-Magnance ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sainte-Pallaye
Sainte-Pallaye ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Lonicera japonica
La ye una especie botánica perteneciente a la familia de les Caprifoliacees. thumb|Detalle de les flores thumb|Fueyes thumb|Bonzái thumb|Vista de la planta
Descripción
Ye una enredadera apta pa xubir más de 10 m d'altor n'árboles, con fueyes opuestes, simples, ovales de 3–8 cm de long. y 2–3 cm d'anchu. Les flores son doble-llinguaes, abren blanques y cierren mariellu, y dulcemente fragantes. El frutu ye una drupa globosa azul escura de 5–8 mm de diámetru conteniendo numberoses granes.
Cultivu y usos
La so flor ye d'altu valor melecinal na medicina tradicional china, onde se la llapada "rěn dōng téng" (忍冬藤) o jīnyínhuā. Tien propiedaes antibacteriales y antiinflamatorias, y ye usada (en combinación con Forsythia suspensa) pa estenar calor, y remover toxines, incluyendo carbunclu, fiebre, influenza, úlceres. Ye, sicasí, de naturaleza fría y yin, y nun tendría de dar -y -yos a débiles y con sistema dixestivu "fríu". En Corea, llamar geumeunhwa. Les fueyes seques tamién s'empleguen na medicina tradicional china.
Investigadores de la Universidá de Nanjing identificaron en llaboratoriu un componente activu de la madreselva, denomináu MIR2911, qu'actúa direutamente contra'l influenzavirus A de la gripe, bloquiando'l so replicación. Utilizando a mures, los científicos afayaron qu'en alministrándo-yos esta molécula de la madreselva na riega sanguínea y texíu pulmonar bloquiáronse dos de los xenes que'l virus del gripe A precisa pa retrucar. Comprobaron esta aición nes cepes del gripe porcín H1N1 y del gripe aviar H5N1 y tipu H7N9. MIR2911 ye altamente estable na decocción y al alministrara como bebida condució a una elevación significativa del so nivel nel sangre periférico y pulmón de los mures.
Problemática
La madreselva ye una invasiva exótica, o maleza, na Arxentina, Brasil, Méxicu, Nueva Zelanda, y enforma de los Estaos Xuníos, Ḥawai, les islles del Pacíficu y les caribeñes. Ta clasificada como una maleza tóxica en dellos Estaos de los EE.XX., como Illinois y Virxinia. Causó graves daños a montes del este de los EE.UU, al formar vastes colonies de pisos forestales que mueven de fechu toles plantes natives, y al engatar a árboles y arbustos, debilitándolos y llegando a matalos. Abarrúntase, en medios científicos y conservacionistas, qu'emiten sustances alelopátiques al suelu, tornando la crecedera d'otres plantes.
Con too y con eso, nos ivernaderos estauxunidenses entá se sigue vendiendo esta especie, con frecuencia como'l cultivar 'Hall's Prolific'. Ye bien efectiva en cubrir rápido'l suelu, y tien flores golioses, pero'l dañu que causa (en climes aptos) ye cimeru a les sos cualidaes positives. Nel este de los EE.XX. hai otres invasivas exótiques, como Pueraria lobata y Rosa multiflora, que compiten cola madreselva faciendo dañu.
Puede ser controlada cortando o quemando les plantes a nivel de los raigaños, y repitiendo a los dos selmanes d'intervalu por que se escosen les sos reserves radiculares. Tamién aplicando glifosatu. Meyor entá, cortales a 5–10 cm del suelu y dempués rociarlas con glifosatu ye'l doble d'efectivu.
N'España
N'España cultívase profusamente, dacuando de manera repitida y abusivu, pa formar sebes y cubrir murios y valles en casi toles provincies. De cutiu amontésase, naturalizándose n'ambientes riparios, orles forestales, carbes esclariaes y llugares alteriaos, sobremanera nel norte de Cataluña y nel País Vascu, y en menor midida nel restu de la Península, les Baleares y les Canaries.
Taxonomía
Lonicera japonica describióse por Carl Peter Thunberg y la so descripción ta publicada en Bot. Mater. Gerb. Bot. Inst. Komarova Akad. Nauk S.S.S.R. 17: 450. 1955 El términu madreselva usar dende hai enforma tiempu pa designar les especies integrantes del xéneru Lonicera, anque'l nome aplicóse primero a la especie Lonicera caprifolium L., planta sarmentosa que s'atopa nos montes europeos. El términu Lonicera foi acuñáu por Linneo en 1753, afaciendo al llatín l'apellíu Lonitzer, pa honrar al botánicu alemán Adam Lonitzer (1528-1586), qu'exerció como médicu en Frankfurt.
japonica: axetivu xeográficu qu'alude al Xapón.
Sieglu III e.C.
El sieglu III e.C. empezó'l 1 de xineru de 300 e. C. y terminó'l 31 d'avientu del 201 e. C.
Personaxes relevantes
derecha|thumb|[[Aníbal Barca, xeneral cartaxinés.]]
Sciurus deppei
La esguil de Deppe (Sciurus deppei) ye una especie de royedor de la familia Sciuridae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase n'El Salvador, Belize, Costa Rica, Guatemala, Hondures, Méxicu y Nicaragua.
Mir (Bielorrusia)
Mir (bielorrusu: Мір; rusu: Мир; dambos signifiquen "mundu" y "paz"; pero'l nome probablemente aníciase nel nome del ríu nel que s'atopa l'asentamientu) ye una ciudá nel distritu de Karelichy (Карэліцкі раён) de Rexón de Grodno, Bielorrusia a veres del ríu Miranka, a unos 85 kilómetros al suroeste de la capital nacional, Minsk. miniaturadeimagen|Escudu d'armes de Mir, Bielorrusia
Historia
izquierda|miniaturadeimagen|300x300px|Castiellu de Mir miniaturadeimagen|Bandera de Mir El pueblu de Mir foi fundáu en dalgún momentu antes de 1345. Ye'l llar d'un castiellu medieval tardíu, que convirtió a la ciudá nel oxetivu de munchos ataques a lo llargo de los sieglos. La ciudá perteneció a la familia Illinič (escudu d'armes de Korczak) primeru y depués a la familia Radziwiłł. Foi destruyíu poles fuerces sueques en 1655 (Diluviu) y nuevamente polos suecos mientres la Gran Guerra del Norte en 1706. En 1792, la división lituana del exércitu de la Commonwealth polacu-lituana so Józef Judycki foi ganada pol cuerpu del exércitu imperial rusu invasor  baxu Boris Mellin (ver Batalla de Mir). Mientres la invasión napoleónica de Rusia en 1812, los reximientos de caballería, artillería y cosacos imperiales rusos tendieron una emboscada y ganaron  a 3 divisiones de ulan del Ducáu de Varsovia (Batalla de Mir ,1812). Los rusos en retirada escontra l'este, abandonaron la ciudá y destruyeron el castiellu con pólvora. Mientres la Edá Media allugóse por primer vegada nel Principáu de Polotsk, dempués de la Batalla nel ríu Nemiga nel Principáu de Minsk, depués foi tomada por Kievan Rus 'pero dempués de la Invasión Mongol el dominiu de Rus menguó y dende 1242 Mir perteneció al creciente y dinámicu Ducáu de Lituania.
En 1569, xunto col restu del Gran Ducáu de Lituania, Mir convirtióse en parte de la Commonwealth polacu-lituana. En 1795, Mir foi adquirida pol Imperiu Rusu como resultáu de la Tercer Partición de Polonia.
Dende 1921 hasta 1939, Mir foi parte de la Segunda República Polaca. El 17 de setiembre de 1939, la ciudá foi ocupada pol Exércitu Roxu y, el 14 de payares de 1939, incorporóse a la República Socialista Soviética de Bielorrusia.
Dende'l 28 de xunu de 1941 hasta'l 7 de xunetu de 1944, Mir foi ocupada pola Alemaña nazi y alministrada como parte del Generalbezirk Weißruthenien del Reichskommissariat Ostland. Dempués del final de la ocupación alemana, permaneció dientro de la República Socialista Soviética de Bielorrusia hasta 1991, cuando pasó a formar parte de la República independiente de Bielorrusia.
Mir ocupa un afamáu llugar na hestoria de la diáspora xudía porque foi'l llar orixinal de la Yeshivá Mir, qu'operó ellí intermitentemente dende 1815 hasta la cayida de Polonia en 1939, cuando l'Exércitu Roxu soviéticu invasor y les fuerces de seguridá primieron a la escuela pa pesllala y reasitiala na entós  inda llibre Lituania. (Les encarnaciones actuales de la Yeshivá atópense en Brooklyn, Nueva York, Xerusalén y Modi'in Illit).
Güei, Mir tien poca industria y yá nun ye un centru de conocencia xudía o comerciu de caballos romaninos de sonadía internacional. Llar d'unes 2.500 persones, prácticamente nenguna de les cualos baxa de les que dalguna vegada fueron prósperes comunidaes xudíes y romanines, la so atracción principal ye'l Castiellu Mir, según los monumentos alzaos pol gobiernu soviéticu y dellos grupos xudíos mientres el postreru mediu sieglu. En víspores de la Segunda Guerra Mundial, unos 2.400 xudíos vivíen en Mir, aproximao la metá de la población de la ciudá. Toos ellos, sacante unos 50 fuxitivos, fueron asesinaos polos alemanes en 1941. Unu de los fuxitivos, Elia Miranski, informó nuna entrevista concedida en 2013 que los alemanes destruyeren barrios enteros y que la ciudá güei ye significativamente más pequeña que na so dómina. Les contornes de les antigües cais del vecinderu pueden vese en Google Earth al nordés del castiellu a lo llargo del ríu.
Residentes notables
miniaturadeimagen|224x224px|Zalman Shazar
La Adrada
La Adrada ye una villa y conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. En cuntaba con una población de  habitantes.
Etimoloxía
thumb|left|Vista de la llocalidá dende l'este, col [[castiellu de La Adrada al fondu sobre una llomba.]] L'orixe del nome de la llocalidá ye motivu de discutiniu ente dellos autores. Dalgunos d'ellos cunten que l'orixe del nome remontar a una tribu bereber ente que pa otru autores ye una derivación —puramente una forma sincopada— de apartada o arredada (salteada o retirada). Otres teoríes apunten a que debe'l so nome a unu de los sos habitantes llamáu Ad-Rada. Según especialistes en filoloxía hispanu-árabe, etimológicamente paez provenir del árabe "dâr" (dar vueltes, circular) o "dáur" que significa `vez´ o `vegada´ nel mesmu sentíu de "adra" o contribución que se parte ente un vecinderu pa "adrar" o partir les agües de riego. (Diccionariu críticu-etimolóxicu de Joan Corominas) y (Diccionariu de la Real Academia Española de la Llingua)
Símbolos
left|120px|Escudu de La Adrada L'escudu heráldicu que representa al conceyu foi aprobáu oficialmente por decretu la. El blasón nel que se basa l'escudu ye'l siguiente:
Allugamientu
La llocalidá de La Adrada atopar nel macizu oriental de la sierra de Gredos, nel llamáu valle del Tiétar a una altitú de 634 msnm. El conceyu delimita al sur cola llocalidá de Fresnedilla, al oeste con Piedralaves, al este con Sotillo de la Adrada y Higuera de las Dueñas y al norte con Navaluenga y El Barraco.
Clima
Según la clasificación climática de Köppen y los datos de la tabla de siguío, La Adrada presenta un clima mediterraneu Csa (templáu con branu secu y calorosu). Les precipitaciones totales (con un máximu mientres el iviernu) son abondosos al igual que nel restu de conceyos na aguada sur de la sierra de Gredos, anque'l branu ye secu.
Historia
thumb|right|170px|Campanariu de la ilesia de La Adrada
thumb|180px|left|Cai de la llocalidá El 14 d'ochobre de 1393 Enrique III concedió en Madrid el privilexu de villazgo a l'aldega de La Adrada. Foi Ruy López Dávalos quien llogró dicha secesión d'Ávila, convirtiéndola en villa nucleu d'un señoríu qu'entendía tamién les aldegues de Sotillo de la Adrada, La Iglesuela, Piedralaves, Casavieja, Fresnedilla y Casillas. Estes posesiones, por causa de la cayida de favor de López Dávalos, fueron ayenaes por Xuan II en 1422, y un añu más tarde, en 1423, concedióse'l señoríu a Álvaro de Luna. Nel sieglu XV, tres un curtiu periodu en manes d'Álvaro de Luna y darréu de la so esposa Juana de Pimentel tres la so cayida en desgracia, el señoríu pasaría a manes de Mencía de Mendoza, esposa de Beltrán de la Cueva; el 25 d'agostu de 1465 el rei, qu'había confiscado la villa a Juana de Pimentel y a Juan de Luna, conceder a esta postrera. El fíu de Beltrán de la Cueva, Antonio de la Cueva convertir nel orixe del marquesáu de La Adrada. El V marqués de la Adrada, Juan Francisco de Leyva y de la Cerda (1604- 77) llegaría nel futuru a convertise en virréi de Nueva España. Col llogru del títulu de villa, La Adrada llogra la facultá de celebrar un mercáu selmanal y la feria añal de Tolos Santos (nos primeros quince díes de payares). Nesta, según testimonios de la dómina, se traficaba, ente otros xéneros, con texíos, ganaos, armes, vinos, pieles, esclavos, etc.
sieglu XVI la vida corriente de les xentes trescalar d'un fuerte sellu relixosu. Ente les numberoses confreríes destaca pola so espectacularidá la del Sangre (fundada en 1555). El Xueves Santu a lo llargo de dos quilómetros —con entamu y final na ilesia y escala na sumida ermita de Sangrar— dos files de nazarenos azotábense la llombu descubiertu hasta tiñila de colloráu con una cuerda trenzada d'espartu y enartada de puntes de fierro.
En 1627 empecípiase un trabancosu pleitu ente Ávila y el señoríu de La Adrada. Aquella reclama la restitución de la devesa del Ablanéu, pero'l rexidores y vecinos de La Adrada acoyer al "Santa Rita, Rita…", encarcelando a dos talos xueces reales (Rodrigo Martín y Antonio Flores) que pretendieron socesivamente executar l'autu xudicial que daba la razón a los abulenses.
A la fin, tres 23 años de pleitos, dambos conceyos roblen la paz en 1651, añu en que se robla una escritura de Concordia. Los pueblos del señoríu quedar col Ablanéu a cambéu del pagu a Ávila de dos censos (préstamos a bien llargu plazu): El postreru nun s'escastó hasta 1970, añu en qu'inda se pagaben 150 pesetes añales. thumb|right|266px|Conceyu del conceyu Asina llegamos al sieglu XVIII: El catastru d'Ensenada recueye la proliferación de numberosos molinos fariñeros (hasta nueve nel sieglu XIX), casi toos ellos nel gargüelu de Santa María, sacante dos enclavaos a veres del ríu Tiétar. Había amás una almazara y un batán.
Singular yera tamién la esistencia d'un hospital pa viaxeros probes y vagamundos qu'apurría 12 reales a los probes de solemnidá cuando cayíen enfermos. Tratar al paecer de l'antigua Casa de los Jerónimos (cai Llarga, 1, esq. cola Plaza Mayor), dende la cual los monxos del Escorial esplotaron dos talos molinos de papel nel conceyu ente 1721 y 1830. La producción algamó'l so cénit a finales del s. XVIII (40600 resmas) y el xéneru de mayor calidá destinar a imprimir buldes de la Santa Cruzada de Toledo' (privilexos por que los fieles pudieren comer carne en cuaresma en cuenta de un donativo).
Vamos acabar esta semblanza histórica aludiendo a dos personaxes casi escaecíos que'l so paso pola población nun puede ser omitíu. De primeres, el que fuera llargos años párrocu de la nuesa villa, D. Tomás de Montes y Corrolada (1678-1744), natural de Medina de Rioseco (Valladolid). Doctor en Teoloxía, participó como académicu na redaición del primer "Diccionariu d'Autoridaes" (1724) de la Real Academia Española. Morrió en Casavieja en 1744 ente tarrecibles tormentos, por causa de la mordedura d'un perru infestáu de rabia.
Monumentos
thumb|right|Vista del [[castiellu de La Adrada]] thumb|Ilesia.
El so monumentu más importante ye'l castiellu de La Adrada, del sieglu XIV y apocayá restauráu, qu'alluga'l Centru d'Interpretación Histórica del Valle del Tiétar. Esti castiellu perteneció a Álvaro de Luna, valíu del rei Xuan II de Castiella.
El pueblu tamién cunta con una ilesia y una ermita de la dómina del castiellu. Otru monumentu destacable ye la ilesia parroquial, que data del sieglu XVI, y tamién merez la pena visitar la plaza de la Villa y la so contorna.
Gladys Elizabeth Baker
Gladys Elizabeth Baker foi una micóloga, botánica, y docente d'Estaos Xuníos, que les sos investigaciones centrar na educación biolóxica y micológica, y l'estudiu morfolóxicu de fructificaciones de los mixomicetes (Baker 1933). Contribuyó entá más a estudios pal Programa d'Investigación Integrada de los ecosistemes insulares del Programa Biolóxicu Internacional d'Estaos Xuníos
Biografía
En 1926, graduar con honores del Iowa City High School, y darréu realizó una xira per Europa cola so hermana mayor, Frances. Y, especializar n'hestoria y en botánica, con especialización en zooloxía polos sos estudios de pregrado na Universidá d'Iowa en 1930. Siguió no académico, pal so grau de maestría en micoloxía, y de menor importancia en embrioloxía, na Universidá d'Iowa, so la direición del micólogu George Willard Martin (1886-1971). En 1931, pasó un branu nel Friday Harbor Marine Lab de la Universidá de Washington, investigando en zooloxía d'invertebraos y del fitoplancton marín.
Carrera
Dempués de graduase, cola defensa de la tesis de maestría, sobre l'estudiu morfolóxicu de fructificaciones mixomicetales, publicáu en 1933 pola Universidá d'Iowa en "Estudios d'Historia Natural", emplegar T.H. McBride como artista biolóxica. Asina, depués dibuxó ilustraciones pa T.H. McBride y G.W. Martin, en 1934, la monografía mundial de "Los Myxomycetes", güei publicada por Macmillan Co. de Nueva York.
Dempués de la so salida de Vassar, viaxó a la Universidá de Ḥawai, en Manoa, dando clases na institución dende 1961 hasta 1973, según numberosos proyeutos llevaos a cabu con aislamientu de fungos. Supervisó'l trabayu de trelce estudiantes de posgráu pa estudios avanzaos en micoloxía xeneral y médica.
Sciurus granatensis
La esguil de cola colorada (Sciurus granatensis) ye un miembru neotropical del xéneru Sciurus. Alcuéntrase-y en Costa Rica, Panamá, Colombia, Ecuador, Trinidá y Tobagu y Venezuela. Esisten más d'una trentena de subespecies d'esti esguil americanu.
Lophophora diffusa
Lophophora diffusa (tamién conocíu como peyote de Querétaro o peyote queretano) ye una especie de la familia Cactaceae. Esti cactus ye endémica de Méxicu; zona sur del estáu de Querétaro. thumb|Detalle de la flor thumb|Vista de la planta
Descripción
Son simples o cespitoses, formando grandes clones estendíos. Los sos tarmos son d'aspeutu rupícola, daqué esplanáu, de 2 a 7 cm d'altor y de 5 a 12 cm de diámetru. De consistencia nidia y ensundiosa de color verde amarellentáu. La especie presenta pequeñes areolas circundantes de 2 a 3 mm de diámetru Les plantes son de color mariellu-verde, con costielles y riegos pocu marcaos. El raigañu con forma de tubérculu nun ye bien fonda, pero ye amplia y plana. Les guedeyes de pelo suelen ser distribuyíu de manera desigual. Les flores son xeneralmente de color ablancazáu a blancu amarellentáu.
Distribución
Lophophora diffusa tien una distribución xeográfica circunscrita al estáu de Querétaro ya Hidalgo. Desenvuélvese como una población aisllada y autoperturbada. L diffusa acupa una porción d'aproximao 775 km², na depresión formada pel ríu Estórax, tomando altitúes que varien ente los 1,000 y 2,000 msnm. La distribución nel estáu de fidalgu ye apenes marxinal, yá que se presenta mui cerca de la colindancia del estáu de Querétaro.
Propiedaes
Esta especie contién de cero a pequeñes cantidaes de mescalina; la pellotina ye'l so principal alcaloide.
Taxonomía
Lophophora diffusa diffusa describióse por (Croizat) Helia Bravo Hollis y espublizóse en Cactacees y Ensundioses Mexicanes 12: 13, nel añu 1967. Lophophora: nome xenéricu que provién del griegu "lλοφος", que significa "cresta", y "φορεω", "traer", y refierse a la llana que crez nes sos areolas.
diffusa: epítetu llatín que se refier a los tubérculos planos que son estendíos ensin la planta que tien nervios prominentes.
Nina Otkalenko
Nina Grigoryevna Otkalenko foi una corredora soviética de media distancia. Llogró un títulu européu en 800 metros na carrera inaugural del Campeonatu Européu d'Atletismu de 1954 y marcó dellos récores mundiales nesta competencia ente 1951 y 1954. Perdióse los Xuegos Olímpicos de 1952 y 1956 porque nun había carreres de media distancia pa muyeres nellos y los de 1960 por cuenta de una mancadura.
Otkalenko convertir na corredora más esitosa de los 800 metros en 1950, rompiendo dellos récores. Empezó estableciendo una nueva marca de 2:12,0 en 1951, depués ameyoró'l so prpoio récor cuatro vegaes más. Encabezó una meyora significativa de les marques pa esta carrera a lo llargo de la so trayeutoria como corredora, siendo'l so últimu récor 2:05,0 en 1955, marca que sobrevivió por cinco años hasta que foi batida pol so compatriota Lyudmila Shevtsova.
Permaneció como númberu unu nel mundu en 800 metros tolos años dende 1951 hasta 1958, sacante 1956 y 1957, años nos que tuvo segunda detrás de Lyudmila Lysenko y Yelizaveta Yermolayeva respeutivamente. Tamién estableció récores mundiales en 400 metros con un tiempu de 55,5 en 1954 y en 1.000 metros con 4:37,0 en 1952.
Amás de los sos títulos europeos, ganó medayes nel Festival Mundial de la Mocedá y los Estudiantes, ganando dos veces los 800 metros en 1953 y 1955, y llogrando la medaya de plata en 400 metros nesos mesmos años. Tuvo enforma ésitu en competencies locales, terminando la so carrera con 22 títulos soviéticos en pista y en campu travieso.
Billy Elliot
Billy Elliot ye una película dramática británica del añu 2000, dirixida por Stephen Daldry y protagonizada por Jamie Bell. Melvin Burgess escribió una novela basada na película.
Argumentu
La película desenvolver mientres la fuelga de los mineros del Reinu Xuníu de 1984-1985 y céntrase nel personaxe de Elliot (Jamie Bell), un neñu de 11 años de la ciudá inventada de Everington nel condáu de Durham (Inglaterra). Billy ama'l baille y abriga la esperanza de convertise en baillarín de balé profesional. El so familia componer el so padre Jackie (Gary Lewis), el so hermanu mayor Tony (Jamie Draven) y la so güela (Jean Heywood), quien na so mocedá aspiraba a ser baillarina. Tanto Jackie como Tony Elliot son mineros, nesi momentu somorguiaos na fuelga del carbón.
Jackie inscribe al neñu nel centru deportivu del pueblu por qu'aprienda boxéu, como lo fixo'l so güelu, pero Billy repuna esi deporte. Un día, afitar nuna clase de ballet que comparte temporalmente'l ximnasiu y, de llombu del so padre, xunir a ella. Cuando'l padre afayar, prohíbelu dafechamente siguir, pero la pasión de Billy pola danza ye demasiáu fuerte y, de callao, cola ayuda de la profesora de baile Xeorxa Wilkinson (Julie Walters), sigue coles lleiciones. Adulces Billy va ameyorando les sos práutiques de ballet y fai notar a la so familia que tres la so presto pol baille escuéndese una gran motivación y una importante cuota de talentu, convenciéndolos d'ayudar a realizar el so suañu.
Producción
Llei Hall desenvolvió Billy Elliot a partir de la so obra Dancer, que foi premiada en 1998 nel Live Theatre Company en Newcastle upon Tyne. En 2009 Hall dixo que "almost every frame of Billy Elliot was influenced by Step by Step...as every member of the design team carried around their own copy" ("cuasi toles escenes de Billy Elliot fueron infuenciadas por Step by Step...yá que cada miembru del equipu de diseñu tenía cerca la so propia copia.").
Receición
El críticu Roger Ebert, del Chicago Sun-Times, dio-y a la película tres sobre cuatro estrelles, allabando les actuaciones de Julie Walters, Gary Lewis y Jamie Bell en particular.
Banda sonora
La banda sonora inclúi dellos cantares conocíos de rock y punk rock:
Setcases
Setcases ye un conceyu de la provincia de Girona asitiáu na contorna del Ripollès, Cataluña. Atopar al norte del valle de Camprodon, na cabecera del ríu Ter. Nel so términu municipal asítiase la estación d'esquí de Vallter 2000.
thumb|left|Situación de Setcases na [[provincia de Girona.]]
Escudu
L'escudu de Setcases definir pol siguiente blasón:
Foi aprobáu'l 20 de setiembre de 1993 y publicáu nel DOGC el 4 d'ochobre del mesmu añu. Los siete cases son una señal parlante referíu al nome del pueblu (Set en castellán significa siete y cases significa cases).
Bandera
La bandera oficial de Setcases tien la siguiente definición:
Foi publicada nel DOGC el 23 d'avientu de 1994.
Sainte-Vertu
Sainte-Vertu ye una comuña francesa del departamentu de Yonne, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
La Aldehuela
La Aldehuela ye un conceyu d'España perteneciente a la provincia d'Ávila, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Forma parte de la comarca d'El Barco de Ávila-Piedrahíta y del partíu xudicial de Piedrahíta y ta asitiáu na aguada norte de la Sierra de Villafranca.
Símbolos
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente'l. L'escudu se blasona de la siguiente manera: 120px|left|Escudu de La Aldehuela
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Allugamientu
El conceyu atopar a 70 quilómetros d'Ávila pola N-110 que nel so quilómetru 319,5 estrema'l nucleu principal de población. La Aldehuela estiéndese encaxada nun fértil y estrechu valle derrotu pol regueru Caballeruelo de nordés a suroeste. El valle queda delimitado pola sierra de Villafranca al sureste y los picos cercanos a La Horcajada (Madrueña, Peña l'Osu y Umbrela, con más de 1500 m) escontra'l noroeste, dando pasu dende'l valle del Corneja al valle del Tormes. Anque s'atopa na aguada yá del Tormes el conceyu perteneció al señoríu de Valdecorneja. Lo que fai que'l so adscripción comarcal varie según les fontes considerándose frecuentemente que pertenez a la contorna del valle del Corneja. D'últimes a efeutos puramente funcionales la Diputación Provincial de Ávila adscribe el conceyu a la Contorna d'El Barco de Ávila-Piedrahita, sía que non la más occidental de la provincia. La capital del conceyu ta asitiada a una altitú de 1068 msnm.
Picos cercanos son: Tayaruela (1963 m), La Devesa, Los Barranqueros, Cabeza Llana, La Campaniella, Peña Caballera y Los Rullos. El puntu más altu del conceyu atópase na Peña de les Cruces, con 1566 metros d'altitú. El ríu Caballeruelos ye bien irregular y casi s'ensuga cada branu. Naz en cercana la Sierra de La Lastra y na sierra de Piedrahíta. Son los sos afluentes diversos regueros y fontes (Rebollar, Bullicio o Gargantiya). El Caballeruelo desagua finalmente'l Tormes nel términu municipal de Vallehondo en pasando por Santa María de los Caballeros y San Lorenzo de Tormes.
Xeoloxía
Les formaciones de la zona son eminentemente cayueles paleozoiques con pequeñes representaciones del periodu terciariu y cuaternariu. Les roques granítiques que s'atopen nel valle son adamellíticas de dos miques de granu mediu o gruesu, dacuando porfídico.
Clima
Clima continental húmedu, fríu pel hibiernu y frescu pel branu especialmente nes hores nocherniegues. La bayura de precipitaciones nel valle deber al choque producíu na zona ente les corrientes procedentes les aguaes que lo delimitan nel norte y nel sur.