cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reinu Dendi
Dendi: establecimientu del Estáu y resistencia a la conquista
El nuevu Estáu centráu en Dendi hostigó a los marroquinos y bloquió el so accesu a les mines d'oru del sur. La reconciliación ente l'antigua dinastía songhái de Sonni y la de los Askia y ente'l soberanu y los disidentes reforzó la unidá del nuevu Estáu, que llibró una guerra ensin tregua col bajá Mahmud ben Zargun, empeñáu n'entartallar la resistencia songhái y completar la conquista. A empiezos de 1593, el bajá llogró enfusar en Dendi al mandu de dellos miles d'arcabuceros, pero Nuhu llogró detener la so meyora en Ouame. Les condiciones de la zona, una rexón montiego y buelguizo de clima tropical estremu, acabaron per abrasar a los marroquinos, que nun taben acostumaos a elles. La lenta meyora marroquina acentuó los sos problemes: creciente resistencia del enemigu, enfermedaes, desconocimientu del terrén y hostilidá de la población. La situación empioró cuando'l invasores alzaron un asentamientu en Kolen, un llugar especialmente insalubre xunto al Níxer. Anque la guerra siguió ente 1593 y 1595, l'emburrie marroquín foi esmoreciéndose, tantu pola resistencia qu'atopó como poles condiciones climátiques. Los songhái emplegaben eficaces táctiques de guerrilla p'acosar al enemigu. La llegada de refuerzos marroquinos nun sirvió pa desbloquiar la situación, a cencielles p'aumentar el númberu de muertos poles enfermedaes.
Na seronda de 1593, el bajá tornó a Tombuctú y, abarruntando que la direición de la resistencia topar nos ulemes de la ciudá, aprobó una serie de midíes qu'acabó cola so deportación a Marrakech n'abril de 1594. La represión, sicasí, nun acabó cola resistencia songhái. En 1594, Nuhu abarganó y tomó Kolen, a pesar de la llegada de socorros. Los marroquinos entamaron una contraofensiva que detuvo la meyora songhái, pero que nun llogró acabar cola subversión. En xineru de 1595, Ben Zargun, a puntu de ser sustituyíu pol disgustáu sultán, morrió nuna escaramuza. Les diputas ente'l so socesor y Yuder Pachá estremó al exércitu. Cuando'l nuevu bajá morrió en payares de 1596, Yuder recuperó'l mandu de les fuercies na rexón, que caltuvo por aciu tretas diverses y envelenamientos hasta'l 25 de marzu de 1599, cuando tornó a Marruecos.
Presencia continua en Malí
Esiste poca información ente 1591 y principios del sieglu XVIII del reináu de Hanga pal Reinu Dendi. Lo que rescampla ye que'l reinu caltién la esmolición por recuperar o siquier debilitar el Sultanatu Saadi nel este de Malí. Si l'Imperiu Songhai yera verdaderamente más, naide dixera a los Askiyas. En 1609, la ciudá maliense de Djenné remontar contra los bajás Saadi (gobernadores) con mediadores dendi. Los Saadianos fueron finalmente capaces de recuperar la ciudá, pero con una falta de sofitu de la patria que llueu abandonó la zona dexando a los nómades Tuareg y Fulbe.
Conflictu colos saadíes
En 1612, al-Amin Askia llegó al poder en Dendi. Al so curtiu reináu de seis años siguió-y el llargu y tiránicu de Dawud. Este mandó axusticiar a numberoses persones mientres el so reináu, incluyíos parientes y soldaos. El so hermanu, Ismael, fuxó a Tombuctú y buscó el sofitu de los saadíes pa derrocalo. Volvió a Dendi y arrampuñó-y el poder en 1639. Sicasí, al intentar que l'exércitu estranxeru que lu ayudara na xera sacupara'l territoriu, foi depuestu y reemplazáu por un Askia que'l bajá consideró más dondu. A esti lo depunxeron más tarde los songhái.
El fundimientu final
El Reinu Dendi taramellar mientres los próximos dos sieglos y mediu que guarden reinaos cada vez más inestables, golpes y contragolpes d'estáu. El reinu estremar nun varios feudos. Cuando Francia entró na rexón, dendi nun taba en forma pa la batalla. En 1901, los franceses depunxeron al postreru Askia del reinu dendi terminando'l control de Songhai sobre Mali o Níxer hasta la independencia.
Keishi Kusumi
Keishi Kusumi (楠美 圭史; ) ye un futbolista xaponés.
Asnières-en-Bessin
Asnières-en-Bessin ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
XO-1
XO-1 (BD+28 2507 / TYC 2041-1657-1) ye una estrella na constelación de Corona Boreal de magnitú aparente +11,32. Visualmente ta asitiada a 100 minutos d'arcu de ι Coronae Borealis en direición a la constelación de Serpens. Dende 2006 conozse la esistencia d'un planeta estrasolar n'órbita alredor d'esta estrella.
Al nun esistir midida de paralax, la distancia de XO-1 respectu al Sistema Solar ye incierta, cifrándose en 650 ± 65 años-lluz. XO-1 ye una nana mariella de tipu espectral G1V y 5750 K de temperatura asemeyao al Sol. Tien una masa práuticamente igual a la masa solar y el so radiu ye daqué más pequeñu, equivalente al 93% del radiu solar. El so metalicidá, basada na bayura de fierro, ye cimeru a la del Sol ([Fe/H] = +0,015). Otra manera, los conteníos relativos de sodiu, siliciu y níquel son menores que los de la nuesa estrella. La incertidume na distancia nun dexa precisar la so edá, tando entendida nel rangu de 2300 a 6930 millones d'años; pa una distancia de 650 años lluz, la edá más probable ye de 4740 millones d'años, edá comparable a la del Sol.
Sistema planetariu
El planeta estrasolar, denomináu XO-1 b, afayóse en 2006 pol métodu del tránsitu astronómicu nel marcu del Proyeutu XO. Tien una masa equivalente al 90% de la masa de Xúpiter y un diámetru un 18% mayor que'l d'esti planeta. Completa una órbita en redol a XO-1 en pocu menos de 4 díes a una distancia de namái 0,0488 UA, siendo, poro, un planeta del tipu «Xúpiter caliente». Mientres el tránsitu'l planeta clisa llixeramente a la estrella, produciéndose un amenorgamientu nel rellumu de la mesma de ≈ 2%.
Josh Peck
Joshua Michael Peck, más conocíu como Josh Peck ye un actor, comediante, y dacuando direutor y productor estauxunidense ye conocíu pol so papel de Josh Nichols na serie de Nickelodeon, Drake & Josh.
Carrera
Actuó en teatru infantil local y realizó un stand-up nel Caroline's Comedy Club pa la Fundación Audrey Hepburn. Más tarde ufiertóse-y un papel na serie de Nickelodeon El Show d'Amanda y, a suxerencia de la so madre Bárbara, aceptó'l papel, y camudóse a Los Angeles pa siguir cola so carrera como actor.
Foi escoyíu pal papel de Josh Nichols, xunto al de Drake Bell, Drake Parker, n'otra serie de Nickelodeon, Drake & Josh, qu'empezó a salir al aire en 2004 y pola que ganó popularidá ente les nueves audiencies. El personaxe de Josh yera desinhibido, y enfáticu. En Drake y Josh, el so personaxe, xunto al de Drake Bell, yeren acoradaos pola actriz Miranda Cosgrove qu'interpretaba al personaxe de Megan Parker.
Posible regresu de Drake & Josh
Dempués de 7 años de que s'emitió l'últimu capítulu d'una de les series más populares de los últimos tiempos, Drake & Josh podría tornar a la televisión con una sesta temporada. Foi Josh Peck quien compartió la gran noticia al traviés de MTV News: «Creo que la xente siempres esperó una sesta temporada de Drake & Josh. Retomalo nel pasáu ensin amosar que pasaron diez años podría ser un pocu estrañu, pero yá que atopen una forma risondera y realmente xenial de traer de vuelta al repartu enteru y faelo. Nun sé, una miniserie de tres episodios o daqué pol estilu».
Alex Ferguson
Alexander Chapman Ferguson conocíu tamién como sir Alex Ferguson, ye un ex entrenador y ex-futbolista británicu. Foi direutor téunicu del Manchester United dende 1986 hasta 2013. El 8 de mayu del mesmu añu anunció'l so retiru al rematar la temporada 2012-13.
Entrenó al East Stirlingshire, al Saint Mirren y al Aberdeen antes de treslladase al banquín d'Old Trafford. Tamién foi seleccionador escocés tres la muerte de Jock Stein.
Entrenó mientres más de dos décades al Manchester United, convirtiéndose nel téunicu con más años nel equipu dende Matt Busby (1945-1969). Con él nel banquín, el Manchester United llogró trece campeonatos lligueros y dos títulos europeos, más títulos qu'en tola so historia. Tamién foi nomáu "Entrenador del Añu" en más ocasiones que cualesquier otru na historia. En 1999 convertir nel únicu entrenador en llograr nun mesmu añu y con un equipu británicu la Premier League, la FA Cup y UEFA Champions League; coles mesmes, ye l'únicu entrenador que llogró la FA Cup en cinco causes, según l'únicu téunicu en llograr la Premier col mesmu equipu en trés causes consecutives (1998-99, 1999-2000 y 2000-01; 2006-07, 2007-08 y 2008-09). En 2008 convirtióse, dempués de Brian Clough (Nottingham Forest) y Bob Paisley (Liverpool), nel tercer entrenador británicu en llograr en dos causes la Champions League.
Nel planu individual ye miembru del English Football Hall of Fame y Comendador del Imperiu Británicu (CBE), honor que lu concedió Sabela II en 1999. Amás, dempués de conducir al equipu de la ciudá escontra la Edá d'oru de la so historia, el conceyu d'Aberdeen concedió-y el Freedom of the City of Aberdeen. Ferguson foi escoyíu en 2010 el Meyor Direutor Téunicu de la Historia según la IFFHS.
En xineru de 2012, foi gallardoniáu pola FIFA col premiu Distinción Presidencial de la FIFA que se concede dende'l 2001 a aquella persona o institución qu'efectuó una contribución superlativa al fútbol ensin escorrer con ella'l mesmu protagonismu.
Nel total de la so carrera cuntando Escocia ya Inglaterra, ganó 49 títulos oficiales.
Xugador
Empezó la so carrera como amateur nel Queen's Park, onde debutó como delanteru a los dieciséis años. Describió'l so primer partíu como una velea», a pesar d'anotar na derrota (2-1) del equipu ante'l Stranraer. Como'l Queen's Park yera un club amateur, desempeñóse como aprendiz nos estelleros de Clyde, ónde se convirtió nun activu representante sindical. El 26 d'avientu de 1959 apostó'l so alcuentru más importante col Queen's Park; en dichu llance cayeron derrotaos (7-1) ante'l Queen of the South con cuatro tantos del ex-internacional inglés Ivor Broadis.
Anque anotó venti tantos en 31 alcuentros col Queen's Park —colo que se convirtió nel máximu anotador del equipu — el so emplegu torgába-y xugar tolos alcuentros, por causa de lo cual treslladóse al St. Johnstone en 1960. Col so nuevu club volvería convertise nun anotador activu, pero atopar col mesmu problema d'antes. Cuando la situación resultaba insostenible, l'entrenador convocó-y pa un alcuentru ante'l Rangers nel qu'anotaría un «hat trick» liderando la sorprendente victoria del St. Johnstone. En 1964 el Dunfermline contratar y Ferguson decidió dar el saltu definitivu al fútbol profesional.
Na temporada 1964/65 el so equipu quedó a un puntu de llograr la SPL y algamó la final de la Copa d'Escocia na que cayeron derrotaos (3-2) —con Ferguson nel banquín— ante'l Celtic. Na temporada 1965/66 anotó 45 tantos en 51 alcuentros, colo que se convirtió xunto a Joe McBride (Celtic) nel máximu anotador de la SPL con 31 tantos.
Siguió la so carrera colos protestantes, hasta qu'un error na final de la Copa d'Escocia de 1969 —na que tenía de marcar al capitán del Celtic, Billy McNeill— mover del primer equipu condergándolo al equipu filial. Hai quien dixo que'l so matrimoniu con Cathie —que yera católica— tuvo enforma que ver na so salida del equipu; sicasí, él mesmu escribiría na so autobiografía que l'equipu conocía cualos yeren les creencies de la so esposa nel momentu de contrata-y, y que'l so ocaso vieno tres l'error nel alcuentru final de copa.
Esi añu'l Nottingham Forest quixo contrata-y, pero Cathie nun quería camudase a Inglaterra, asina que Ferguson aceptó la ufierta del Falkirk, onde lu contrataron en calidá de futbolista-entrenador. En 1974 terminó la so carrera nel Ayr United.
East Stirlingshire
Nel branu de 1974 l'East Stirlingshire contratar como entrenador. Ferguson cobraba 40 llibres a la selmana nun equipu que nin tenía porteru. Ellí llabróse una reputación d'home duru; ello ye que'l delanteru Bobby McCulley afirmó que: «nunca tuvi mieu de naide, pero Ferguson yera un bastardu terrorífico dende'l principiu». Les sos decisiones táctiques yeren respetaes pol equipu y les resultaos del club ameyoraron considerablemente.
N'ochobre de 1975 el Saint Mirren quixo faese colos sos servicios. El Saint Mirren yera un equipu mayor, polo qu'Alex aceptó la ufierta; a esta decisión contribuyó Jock Stein, que-y aconseyó camudar d'aires.
Saint Mirren
En 1978 l'equipu decidió despidir al entrenador escocés, convirtiéndose nel únicu que lo fixo en tola so carrera. Alex denunció al equipu por despidu improcedente, pero perdió'l casu ensin posibilidá d'apelación. Billy Adams escribió nel so artículu nel Sunday Herald del 30 de mayu de 1999 que la versión oficial establecía qu'Alex violara'l contratu en numberoses ocasiones ya inclusive concediera al equipu primes non autorizaes pola direición. Tamién lu acusaron de portase de manera apavoriante con una secretaria al querer llograr ciertes ventayes fiscales pal equipu; nun faló con ella en seis selmanes, Le confiscó les sos llaves y namái se comunicaba con ella al traviés d'un asistente de 17 años. El tribunal concluyó qu'Alex yera «mezquino» y «neñón». El presidente del Saint Mirren - Willie Todd - afirmó mientres el procesu qu'Alex «nun tenía habilidaes como entrenador».
El 31 de mayu de 2008 The Guardian publicó una entrevista de Todd. Nella esplicaba que la razón del despidu fuera una violación del contratu en virtú de la cual Ferguson aceptara una ufierta del Aberdeen. Jim Rodger, del Daily Mirror, entrevistó al téunicu escocés, qu'afirmó que solicitara qu'un miembru del equipu acompañára-y a los so nuevu destín y que cuntó a la directiva del St. Mirren que quería dise. Todd espresó'l so pesar polo asocedío pero culpó al Aberdeen de nun axustar una compensación.
Empiezos
Nel branu de 1978 convertir nel nuevu entrenador del Aberdeen en sustitución de Billy McNeill, quien fuera contratáu pol Celtic. El Aberdeen yera unu de los equipos más importantes d'Escocia —namái'l Celtic quedara percima d'ellos la temporada anterior— pero nun llograra la lliga dende 1955. De primeres hubo dificultaes colos más veteranos del equipu —como Joe Harper— que nun creíen qu'un home que nun yera enforma mayor qu'ellos fuera capaz d'entrenalos. Esi añu l'equipu cayó ganáu nes semifinales de la Scottish F.A. Cup y na final de Scottish League Cup, y terminó cuartu en lliga.
N'avientu de 1979 cayeron nel alcuentru final de copa —esta vegada ante'l Dundee United— tres la disputa d'un desempate. Alex asumió la responsabilidá de la derrota afirmando que tenía d'introducir ciertos cambeos.
Ésitu n'Escocia
Anque l'equipu empezó la temporada bastante mal, la situación camudo por completu al empezar l'añu, tantu qu'acabaron alzándose col campeonatu en imponiéndose por 5-0 nel últimu alcuentru. Yera la primer vegada en quince años que Celtic o Rangers nun yeren campeones. D'esta miente llogró'l respetu del equipu: «Esi ésitu xuniónos. Finalmente creyeron nel mio».
Alex siguía siendo un home duro y estricto; ello ye que l'equipu llamábalu 039;'Furious Fergie (Furiosu Fergie''). Multó a unu de los sos futbolistes —John Hewitt— por adelantra-y nuna vía pública, y entamar a pataes con una tetera mientres el descansu d'un alcuentru nel que l'equipu fixera una mediocre primer metá. Nun taba contentu cola atmósfera del equipu, asina que quixo motiva-yos acusando a los medios escoceses de sofitar a los clubes de Glasgow. En 1982 l'equipu llogró la victoria na Scottish Cup. Los Wolves quixeron contrata-y, pero'l téunicu escocés refugólos porque l'equipu británicu nun taba nun bon momentu y porque «nun cumpliera nin la metá de les sos ambiciones col Aberdeen».
Conquista d'Europa
Ferguson llevó al Aberdeen a un ésitu entá mayor la temporada siguiente (1982-83). Clasificaos pa la Recopa d'Europa en venciendo na Copa d'Escocia, esaniciaron contra tou pronósticu al FC Bayern München - qu'había estrapáu (4-1) al Tottenham Hotspur na ronda previa. Willie Miller dixo qu'esti alcuentru dio al equipu l'enfotu necesariu como pa creer que yeren capaces llograr el tornéu; el 11 de mayu de 1983 impunxéronse (2-1) na final ante'l Real Madrid. D'esta miente el Aberdeen convertir nel tercer equipu escocés en llograr un títulu européu. Alex afirmó que «agora fixi daqué importante na vida». L'equipu realizó un bon campeonatu lligueru y revalidó la Copa d'Escocia imponiéndose (1-0) na final al Rangers; sicasí, Alex nun taba contentu col partíu del equipu, que calificó como una «vergonzosa actuación» nuna entrevista a la televisión. Finalmente retrataríase de diches declaraciones.
Na temporada 1983-84 el Aberdeen collechó una racha de bones resultaos que-y dexaron llevar se la SPL y la Copa d'Escocia. L'espectacular currículu del entrenador escocés llevólu a entrar na Orde del Imperiu Británicu (OBE) en 1984. Rangers, Arsenal y Tottenham Hotspur quixeron contrata-y. Na temporada 1984-85 l'equipu retuvo'l campeonatu d'Escocia; sicasí, un añu dempués (1985-86) cayeron a la cuarta plaza, anque alzaron les dos copes doméstiques. N'abril d'esi mesmu añu axuntar col presidente del equipu —Dick Donald— y tresmitió-y el so deséu d'abandonar la entidá pel branu.
Seleición d'Escocia y Copa Mundial de Fútbol de 1986
Mientres la ronda clasificatoria del Mundial de Méxicu Alex yera unu de los asesores de la seleición escocesa; sicasí, la muerte del seleccionador Jock Stein el 10 de setiembre de 1985 —al terminar un alcuentru en virtú del cual a Escocia restába-y imponese nuna eliminatoria a Australia pa llograr la clasificación— asitió a Ferguson al mandu de la seleición na eliminatoria ante los australianos. Finalmente ganaron la eliminatoria con un 2-0 en Glasgow y un 0-0 en Melbourne. Yá na copa del mundu, nun-y foi tan bien al equipu de Ferguson, que s'enfrentó a Dinamarca nel primer partíu cayendo 1-0, depués cayó 2-1 frente a Alemaña y finalmente empató 0-0 con Uruguái despidiéndose rápido de la copa. Mientres esta curtia etapa de Ferguson na seleición Archie Knox entrenó al Aberdeen.
Primeros años (1986-1990)
Pa la temporada 1989-90 el Manchester realizó otru importante desembolsu en dos centrocampistes - Neil Webb y Paul Ince —y un defensa— Gary Pallister. L'añu empezó con una contundente victoria (4-1) sobre'l Arsenal —campeón del añu anterior— pero rápido les coses complicáronse. En setiembre el Manchester City humildó (5-1) a los red devils. Tres ello vinieron seis ganes y dos empates n'ocho alcuentros. En Old Trafford una bandera rezaba: «trés años d'escuses y esto ye inda una basura» y numberoses voces ciscaben el despidu del escocés. Años dempués Alex describió l'avientu de 1989 como «la etapa más escura de la so carrera».
Tres nueve alcuentros ensin conocer la victoria, al Manchester United tocábalu enfrentase al Nottingham Forest na tercer ronda de la FA Cup. El Forest taba realizando una bona temporada y tolos analises apuntaben a que'l United cayería derrotáu, lo que bastiaría los despidu del so entrenador; sicasí, el United imponer al Forest (1-0) con un tanto de Mark Robins y acabó llogrando la copa al ganar (1-0) al Crystal Palace dempués d'empatar a trés nel primer alcuentru. Gracies a esta victoria Sir Alex caltener nel banquín del Old Trafford.
Primer Corona (1990-93)
Na temporada 1990-91 el United ameyoró notablemente les sos resultaos y acabó sestu; sicasí, ello nun yera abondu y munchos aficionaos duldaben que l'entrenador escocés pudiera conquistar la Premier - que'l United nun llograba dende la retirada de Busby. Esi mesmu añu quedaron subcampeones de la Copa de la Lliga dempués de cayer derrotaos (1-0) ante'l Sheffield Wednesday y campeones de la Recopa d'Europa imponiéndose (2-1) nel últimu alcuentru al Barcelona. Tres esti partíu Alex afirmó que'l United yá taba capacitáu pa llograr el títulu de lliga.
Rematáu l'añu Alex nomó a Brian Kidd como'l so nuevu asistente una y bones Archie Knox aceptó una ufierta del Rangers y convirtióse na mano derecha del entrenador del club escocés - Walter Smith.
La temporada 1991-92 nun tuvo al altor de les mires de Ferguson; ello ye que l'entrenador escocés declaró que «munchos nos medios creen que los mios errores contribuyeron a esti escalabru». A pesar d'estes afirmaciones el United se impusó na Copa de la Lliga y na Supercopa d'Europa anque dexó'l títulu lligueru al Leeds United dempués de liderar la clasificación mientres cuasi tol añu. Ferguson creía que'l nun contratar a Mick Harford del Luton Town costara'l campeonatu al United, y que l'equipu precisaba un emburrión extra» si quería llograr el títulu. thumb|Ferguson en 1992.
Rematáu l'añu'l United dedicóse a buscar un nuevu delanteru. Primero intentaron faese colos servicios d'Alan Shearer del Southampton, pero'l Blackburn Rovers adelantró-yos y acabaron contratando a Dion Dublin del Cambridge United en cuenta de un millón de llibres.
El nuevu añu empezó con bien males resultaos - en payares yeren décimos na clasificación - y de nuevu paecía qu'al United diba escapar el campeonatu. Sicasí, cola contratación del delanteru del Leeds United Éric Cantona - en cuenta de 1.2 millones de llibres - la situación camudó notablemente. Cantona y Hugues constituyeron una delantrera tarrecible y conducieron al equipu lo más alto de la clasificación. Ventiséis años dempués acababa la espera, el United celebraba la consecución de la Premier acabando l'añu con diez puntos más que l'Aston Villa. Alex foi nomáu «entrenador del añu» per primer vegada.
Doble Doblete (1993-1997)
Na temporada 1993-94 el United contrataría al centrocampista Roy Keane por cuenta de la inminente retirada de Bryan Robson. L'equipu llogró'l campeonatu dempués de liderar la clasificación mientres tol añu y Cantona convertir nel máximu anotador de toles competiciones con 25 tantos - entá siendo espulsáu en dos causes. Coles mesmes, algamaron la final de la Carling Cup - onde cayeron derrotáu (3-1) ante'l Aston Villa - ya impunxéronse na FA Cup en ganando al Chelsea (4-0).
Na temporada 1994-95 el United realizó una única contratación, David May - del Blackburn Rovers. Esi añu l'equipu empioró considerablemente les resultaos dempués de que Cantona atacara a un hincha del Crystal Palace nun alcuentru apostáu en Selhurst Park y recibiera una sanción d'ocho meses y una condena de catorce díes - dicha condena sería anulada y sustituyida por 120 hores de servicios comuñales. Pel iviernu el United contrató al delanteru del Newcastle United Andy Cole a camudó de siete millones de llibres y del estremu Keith Gillespie. Nel últimu alcuentru del añu l'equipu empató (1-1) col West Ham United, cuando una victoria diéra-yos el campeonatu. Tamién cayeríen derrotaos (1-0) ante'l Everton nel últimu alcuentru de la FA Cup.
Rematáu l'añu volvieron les crítiques al entrenador escocés, qu'autorizó la venta de trés de les estrelles del equipu - l'Inter de Milán contrató a Paul Ince en cuenta de 7.5 millones de llibres; el Chelsea a Mark Hughes en cuenta de 1.5 millones; y l'Everton a Andréi Kanchelskis. Alex defendió estes operaciones porque creía que numberosos miembros del filial taben llistos pa dar el saltu al primer equipu; Gary Neville, Phil Neville, Wes Brown, Ryan Giggs, David Beckham, Paul Scholes y Nicky Butt - los «novatos de Fergie» - apoderaríen Europa nos próximos años.
Cuando'l United empezó l'añu cayendo derrotáu (3-1) ante'l Aston Villa los medios atacaron duramente al escocés; escribieron que los inespertos titulares causaren la derrota del equipu. Alan Hansen escribió que «nun puede ganase nada con neños». Sicasí, l'equipu desenvolvió un sistema más vistosu ya impúnxose en seis alcuentros consecutivos.
Na temporada 1996-97 el United llogró la so cuarta Premier en cinco años. N'Europa algamaron les semifinales de la Champions League, onde cayeron derrotaos ante'l Borussia Dortmund alemán. Rematada la temporada Cantona decidió retirase.
Triplete (1997-99)
Na temporada 1997-98 el United realizó dos nueves contrataciones, el delanteru Teddy Sheringham y el defensa Henning Berg; sicasí, sería los Arsenal - entrenáu por Arsène Wenger - el que llograría los campeonatu. Nel branu de 1998 contrataron al delanteru Dwight Yorke, al defensa Jaap Stam y al estremu Jesper Blomqvist. Per otru llau, n'avientu d'esi mesmu añu Brian Kidd —ayudante de Ferguson— aceptó una ufierta pa entrenar al Blackburn Rovers y el téunicu escocés nomó a Steve McClaren como'l so socesor.
Na temporada 1998-99 —marcada por dramáticos alcuentros— l'equipu llograría los triplete dempués d'imponese en lliga, copa y Champions. Na vuelta de les semifinales de la Champions l'equipu concedió dos tantos a la Juventus nos primeros minutos, anque por cuenta de un inspiráu Roy Keane remontaron el marcador (3-2) y algamaron la final y na FA Cup el United cuasi cayó derrotáu ante'l Arsenal cuando, dempués d'un apostáu alcuentru, l'árbitru espulsó a Keane y concedió un penalti al equipu londinense; sicasí Peter Schmeichel detuvo'l llanzamientu y Ryan Giggs marcó'l tantu de la victoria nel tiempu extra. Nel últimu alcuentru de la FA Cup l'equipu imponer al Newcastle United (2-0) con tantos de Teddy Sheringham y Paul Scholes. La victoria en Champions sería entá más increíble; nel últimu alcuentru —apostáu nel Camp Nou (Barcelona)— el United foi perdiendo por 1-0 ante'l FC Bayern München hasta que Teddy Sheringham anotó nel descuentu, y, cuando tou apuntaba a que s'apostaría los tiempu extra, Ole Gunnar Solskjær marcó'l tantu de la victoria.
Nel branu de 1999 la reina Sabela II armó caballeru a Alex en reconocencia a la so contribución al mundu del fútbol.
Dominiu d'Inglaterra (1999-01)
Na temporada 1999-2000 el United proclamóse campeón de la Premier con 18 puntos más que l'Arsenal. La insultante autoridá de los red devils fizo que los medios británicos declararen que'l dominiu económicu del equipu podía debilitar al fútbol inglés.
N'abril de 2000 el United contrató al delanteru neerlandés Ruud van Nistelrooy, del PSV Eindhoven, en cuenta de 18 millones de llibres; sicasí, l'holandés tuvo una mancadura importante antes d'incorporase a la disciplina del equipu que lu caltuvo estremáu cerca d'un añu.
Pal nuevu añu l'equipu realizó otra importante adquisición - el porteru Fabien Barthez, del que l'AS Monaco desfíxose en cuenta de 7.8 millones de llibres. La Premier 2000-01 constituyó un nuevu ésitu pal United, que llogró'l campeonatu con 10 puntos más que l'Arsenal. L'equipu siguió cola so política económica y adquirió al centrocampista Juan Sebastián Verón, del SS Lazio, en cuenta de 28.1 millones de llibres; un añu dempués el Chelsea contratar por 15 millones.
Transición (2001-06)
En 2001 el Lazio contrató al central Jaap Stam en cuenta de 16 millones de llibres. Numberosos medios declararon que la causa d'esta salida mora en que Stam escribió na so autobiografía, Head to Head, que faló con Ferguson de la so marcha al Manchester United primero qu'ésti axustara col PSV Eindhoven. Pa reemplazar al central holandés el United adquirió a Laurent Blanc, veteranu defensa del Inter de Milán.
Primero que empezara l'añu l'entrenador del United nomó como'l so asistente a Jim Ryan, una y bones el Middlesbrough nomó a Steve McClaren como nuevu téunicu.
Ferguson achacó la mediocre temporada del United al fechu d'anunciar el so retiru; l'entrenador escocés declaró que fuera un error qu'había desmoralizado al equipu. En 2002 aportó a siguir nel banquín siquier trés años más. Pa reconquistar el campeonatu contrataron a Rio Ferdinand - central del Leeds United - en cuenta de 30 millones de llibres. Esi mesmu branu Ferguson nomó a Carlos Queiroz como'l so nuevu asistente. En xineru de 2002 solicitó contratar al xugador uruguayu Diego Forlán, nesi entós xugando n'Independiente d'Arxentina. Depués d'un entamu irregular na so primer media temporada, onde nun pudo anotar goles, Forlán ayudó a ganar la Premier League na temporada 2002-03 y la FA Cup en 2003-04. Nel so pasu por esti famosu club inglés anotó 17 goles. Dos meses primero qu'acabara la Premier 2002-03 el United taba a ocho puntos del Arsenal; sicasí, una serie de bones resultaos de los red devils llevaron el campeonatu a Manchester. Ferguson describe esti títulu como'l más satisfactoriu de la so carrera, por causa de la recuperación del equipu dempués d'un añu complicáu. De nuevu l'entrenador escocés daba amueses de la so impresionante capacidá pa espolear al equipu.
Un añu dempués l'equipu llogró la so novena FA Cup dempués d'imponese nel últimu alcuentru al Millwall FC (3-0). Quitando'l campeonatu coperu l'equipu realizó una temporada descuayante, quedando terceru na Premier y cayendo esaniciáu de la Champions ante'l Porto, qu'a lo postrero llogró la competición. Amás l'asociación de fútbol inglés impunxo una sanción d'ocho meses a Rio Ferdinand por non realizar un test de drogues. Les nueves alquisiciones —Eric Djemba-Djemba y José Kléberson— resultaron decepcionantes sacante un estremu de diecisiete años llamáu Cristiano Ronaldo.
Los preparativos del escocés pa la nueva temporada viéronse atayaos por un contenciosu col accionista mayoritariu del equipu - John Magnier - relativu a la propiedá del caballu de carreres Rock of Gibraltar; sicasí, la situación esclarióse cuando Magnier y el so sociu J. P. McManus alcordaron vender les sos aiciones al multimillonariu americanu Malcolm Glazer, que se fixo col control total del club. A pesar d'ello'l United adquirió al cancerbero holandés Edwin van der Sar (Fulham) y a la mediapunta surcoreanu Park Ji-Sung (PSV).
El 18 de payares de 2005 l'equipu rescindió'l contratu de Roy Keane dempués d'algamar un alcuerdu col mediocampista irlandés. L'añu constituyiría una nueva decepción, pos en Champions l'equipu cayó esaniciáu na fase de grupos, y, anque nel mercáu d'iviernu realizó dos nueves alquisiciones, el central Nemanja Vidić y el llateral Patrice Evra. acabó l'añu como subcampeón de la Premier, detrás d'un Chelsea que revalidaba'l títulu. El trunfu na Copa de la Lliga convertir nun meru premiu de consolación qu'apenás azorronó la crisis na que se topaba desapaecíu l'equipu, que paecía acabar un ciclu. Per otru llau una de les estrelles del equipu, Ruud van Nistelrooy, colar al Real Madrid esi mesmu añu dempués de perder la titularidá.
Reconquista d'Europa (2006-2013)
Nel branu de 2006 l'equipu contrató a Michael Carrick como sustitutu de Roy Keane en cuenta de 14 millones de llibres, anque dicha cantidá podía xubir a los 18.6 millones dependiendo de les resultaos. El United empezó perbién l'añu imponiéndose nos primeros cuatro alcuentros de la temporada. Detentaron el lideralgu tol añu y llograron la Premier con una enorme autoridá. Les contrataciones realizaes pel iviernu del añu anterior - Evra y Vídic - resultaron determinantes y constituyeron una pimpana llinia defensiva con Rio Ferdinand y Gary Neville. L'adquisición de Carrick - duramente criticada pelos medios - apurrió orde y creatividá al mediocentro mancuniano nel que tamién destacó Paul Scholes. Coles mesmes Park Ji-Sung y Ryan Giggs demostraron la so calidá nun ataque tarrecible con Wayne Rooney y Cristiano Ronaldo. thumb|upright|Ferguson col so ex-asistente [[Carlos Queiroz.]]
El 3 de payares de 2006 Ferguson celebró'l ventenu aniversariu del so nomamientu como entrenador del United. Tanto l'equipu como ex-futbolistes que tuvieren en Mánchester rindiéron-y un homenaxe, al que tamién asistieron Arsène Wenger, y l'ex-capitán Roy Keane. El 1 d'avientu l'equipu anunció que llograra la cesión del veteranu delanteru Henrik Larsson, a quien l'escocés almiraba y que la so adquisición intentara con anterioridá. El 23 d'avientu de 2006 Cristiano Ronaldo anotó ante'l Aston Villa el tantu númberu 2000 del equipu desque Ferguson taba nel banquín.
El United llogró la so novena Premier pero nun pudo alzase col doblete en cayendo derrotáu nel últimu alcuentru de la FA Cup por cuenta d'un tanto de Didier Drogba. Si'l United impunxérase a los blues sería los primer equipu en llograr el doblete en cuatro causes. En Champions algamaron les semifinales n'humildando (7-1) a la Roma na vuelta de los cuartos de final. pero cayeron esaniciaos ante'l Milan dempués de ser derrotaos (3-0) en San Siro.
Pal nuevu añu l'equipu realizó importantes contrataciones como'l mediocentro Owen Hargreaves, qu'abandonaba'l Bayern dempués de siete años. El United reforzaría entá más el centru del campu coles alquisiciones del estremu Nani y del mediocentro Anderson. La última adquisición del branu sería los delanteru Carlos Tévez - artilleru del West Ham United y de la seleición albiceleste - dempués d'unes percomplicaes negociaciones.
Les nueves alquisiciones nun evitaron que l'equipu realizara un bien mal arranque de temporada dempués d'empatar en dos alcuentros consecutivos y cayer derrotaos (1-0) ante'l Manchester City. Sicasí'l United ameyoró notablemente estes resultaos y apostó el campeonatu al Arsenal. L'escocés declaró ante los medios que de tolos años que llevaba al frente del United, ésti yera'l meyor equipu qu'axuntara nunca.
El 16 de febreru de 2008 el United entartalló al Arsenal (4-0) na quinta ronda de la FA Cup; sicasí, el 8 de marzu los red devils cayeron derrotaos (1-0) na sesta ronda ante'l Portsmouth, qu'a lo postrero llograría la competición. Termináu l'alcuentru Ferguson declaró que nun esistiera penalti y que Keith Hackett, presidente d'una asociación arbitral responsable de los alcuentros apostaos na FA Cup, «nun taba faciendo'l so llabor correutamente». La FA Cup denunció al escocés por conducta impropia. Nun yera la primer denuncia que recibía esi añu, yá que enantes cuestionara l'actuación arbitral nel alcuentru nel que'l so equipu cayó derrotáu (1-0) ante'l Bolton Wanderers.
El 11 de mayu de 2008 el United llogró'l so décimu campeonatu de lliga, esautamente 25 años dempués de que Ferguson llevara al Aberdeen a ganar al Real Madrid nel últimu alcuentru de la Recopa d'Europa. El Chelsea, máximu competidor del United, acabó l'añu a dos puntos de los red devils dempués d'empatar ante'l Bolton (1-1) nel últimu alcuentru del añu.
El 21 de mayu de 2008 Ferguson llogró de nuevu la Champions ganando al Chelsea na riola de penaltis (6-5) nun alcuentru apostáu nel Estadiu Olímpicu Luzhnikí (Moscú). Un penalti que nun convirtió Cristiano Ronaldo dio a los blues la opción de llograr la competición si John Terry marcaba; sicasí, el central del Chelsea tampocó anotó y Edwin van der Sar detuvo'l llanzamientu de Nicolas Anelka dando la victoria a los red devils. En llogrando'l títulu los medios especularon con que l'escocés tenía cuenta de retirase en trés años, anque él mesmu desmintió diches informaciones.
Na temporada 2008-09 l'equipu revalidó'l campeonatu lligueru, lo que convirtió al escocés nel primer entrenador de la historia del fútbol inglés en llograr la Premier League tres veces consecutives en dos causes. Con Ferguson el Manchester United llogró once títulos lligueros; coles mesmes, cola victoria na Premier 2008-09 l'equipu algama'l récor del Liverpool con 18 títulos. El 27 de mayu de 2009 l'equipu apostó la Champions al Barcelona, cayendo derrotáu ante l'equipu español por (2-0).
Tres la ceremonia de celebración el téunicu escocés declaró que taría nel United hasta que la so salú dexar y que taba contentu de celebrar un nuevu títulu. De llograr nuevamente'l campeonatu los mancunianos van degolar el récor del Liverpool y van convertise nel equipu británicu con más victories na Premier.
Na temporada 2009-10 el United namái llogró Carling Cup en ganando (2-1) al Aston Villa en Wembley, nun alcuentru celebráu'l 28 de febreru de 2010. N'Europa'l FC Bayern München quitó-y d'algamar un tercer entorcháu esaniciándo-y en cuartos en ganándo-yos n'Alemaña (2-1), faciendo inútil la victoria de los mancunianos en Old Trafford (3-2). N'Inglaterra los red devils caltuvieron hasta'l final un emocionante pulsu col Chelsea d'Ancelotti, qu'a lo postrero se fadría col campeonatu lligueru en ganando nel últimu alcuentru (8-0) al Wigan.
El 8 de mayu de 2013, en ganando la Premier League 2012/13, el Manchester United anuncia que Ferguson va retirar a final de temporada y va poner fin a la so trayeutoria como entrenador.
Ferguson retirar nel Manchester United a los 71 años y termina con una racha de 26 temporaes y 38 títulos, siendo asina l'únicu entrenador de la historia con más temporaes y más títulos na so carrera.
Vida privada
Ye fíu de Alexander Beaton Ferguson, un ayudante de chapista na industria naútica, y la so esposa Elizabeth Hardie. Na actualidá mora en Wilmslow (Cheshire) cola so esposa Cathy Ferguson, cola que se casó en 1966; frutu d'esti matrimoniu nacieron Mark Ferguson (n. 1968), Darren Ferguson (n. 1972) —mánager del Peterborough United— y Jason Ferguson (n. 1972), empresariu.
Susana de Borbón
thumb|250px|Semeya de la duquesa [[Ana de Francia cola so fía Susana, ala derecha del trípticu de Moulins, obra del Maestru de Moulins, 1489-1499.]] Susana de Borbón,, noble francesa, fía de Pedru II de Borbón y d'Ana de Francia.
Primeros años
Ella yera fía y única sobreviviente de Pedru II de Borbón y Ana de Francia, fía mayor del rei Lluis XI. Ella convirtióse en duquesa reinante en 1503 tres la muerte del so padre. La so madre, Ana convertir en rexente mientres la so minoría d'edá y axustó dellos matrimonios distintos p'asegurase de que tuviera un maríu que protexera'l so cargu. Susana tenía un hermanu llamáu Carlos, que nació en 1476 y morrió en 1498. Con esti incidente, el so padre quedó ensin herederos (nun tenía otros fíos varones). Si morriera ensin herederu varón, el títulu de duque de Borbón pasaría a un pariente alloñáu. Pedru nunca quixo qu'esto asocediera, polo que, en 1498, la pareya unvió una carta al rei Lluis XII de Francia solicitando que Susana de siete años d'edá, pudiera asoceder al so padre dempués de la muerte d'ésti. Él respondió afirmativamente.
Matrimoniu
Una de les propuestes de matrimoniu traducir en compromisu'l 21 de marzu de 1501 con Carlos IV de Alençon, que riquiera una dispensa papal. Por razones que se desconocen, el compromisu foi anuláu, y Ana viose obligada a buscar otru home pa Susana. El 10 de mayu de 1505, nel Château du Parc-les-Moulins, Susana casóse col so primu Carlos de Borbón, xefe de la familia Montpensier, una caña menor de los Borbones. El so home foi co-gobernante al traviés del matrimoniu y alla convertir en condesa de Montpensier, condesa de Clermont-en-Auvernia y delfina d'Auvernia.
Fíos
Ella dio a Carlos un herederu nacíu'l 17 de xunetu de 1517 y bautizáu Franciscu n'ochobre de 1517, n'honor a un bon amigu del so padre, el rei Franciscu I de Francia. El neñu recibió'l títulu de conde de Clermont. Sicasí, morrió dempués de vivir mientres unos pocos meses. Depués la duquesa dio a lluz ximielgos nacíos muertos.
Muerte
Susana morrió nel Castiellu de Châtellerault. La so salú yera fráxil a lo llargo de los sos últimos años. La so madre, que siempres tarreciera pola salú de la so fía, sobrevivir un añu. El so home caltuvo la so posición como'l duque de Borbón dempués de la so muerte. La so muerte ensin herederos fizo que les sos tierres convirtiérense finalmente nuna parte del reinu de Francia. Foi soterrada nel Prioratu de Souvigny.
Socesión del ducáu de Borbón
Al morrer ensin descendencia, la cuestión socesoria del ducáu de Borbón y de los otros títulos viose comprometida. Dos persones reivindicar a la so muerte: La querella solucionóse a favor de Lluisa de Saboya y el condestable de Borbón, furiosu, traicionó a Franciscu I y alióse al so mayor enemigu, l'emperador Carlos V.
Monika Radulovic
Monika Radulovic ye una modelu australiana, ganadora de Miss Australia 2015.
Miss Universu 2015
Radulovic representó a Australia nel certame de Miss Universu 2015, quedando como Cuarta Finalista del eventu.
Ornaisons
Ornaisons ye una comuña francesa del departamentu d'Aude, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Emisora de númberos
miniaturadeimagen|Estación tresmitiendo n'idioma español los númberos 83212 86704 36551 86614. La tresmisión efeutuar en 5860 kHz. miniaturadeimagen|Estación tresmitiendo n'idioma rusu los númberos 83912 83912 10080 10080 46543 46543 - 257 257 143 143 - 00000. La tresmisión efeutuar en 13440 kHz. Les emisores de númberos, tamién denominaes estaciones numbériques, son emisores de radio d'onda curtia d'orixe inciertu. Polo xeneral tresmiten voces lleendo secuencies de númberos, pallabres, o lletres (dacuando utilizando un alfabetu fonéticu).
Senegambia y Níxer
A pesar de la so curtia esistencia, el gobiernu francés iguar pa emitir sellos de la unidá alministrativa, na forma d'una versión de la so Navegación y comerciu, cola inscripción "Senegambie / ET NIGER".
Emisora de númberos
Les voces que s'oyen n'esti emisores son munches vegaes xeneraes mecánicamente, vienen nuna gran variedá d'idiomes, y de normal son femenines; anque dacuando úsense voces masculines o infantiles.
Les pruebes sofiten los camientos populares de qu'esti emisores son canales de comunicación pa factorizar mensaxes espíes. Esto nun foi reconocíu públicamente por nengún gobiernu que pueda operar una emisora de númberos, anque hubo un casu de procesamientu públicu al espionaxe d'una emisora de númberos cubana por un tribunal estauxunidense.
El emisores de númberos apaecen y sumen a lo llargo del tiempu (anque dalgunes siguen horarios regulares), y la so actividá total aumentó llixeramente dende principios de los años 1990. Esti aumentu suxure que, como fenómenos rellacionaos col espionaxe, nun fueron úniques a la guerra fría.
Les carauterístiques d'esti emisores son bien variaes. Dalgunes siguen horarios estrictos, ente qu'otres emiten a momentos aparentemente aleatorios. Les voces pueden lleer númberos, lletres, pallabres, tonaes, o códigu morse. La voz que llee la información puede ser automática o producida nel momentu, d'una persona nueva o vieya, masculina o femenina. L'usu de distintos idiomes pa tresmitir la información non necesariamente indica l'orixe del mensaxe; espíes franceses, por casu, pueden ser hábiles colos numberales chinos, que s'usen sicasí pa unviar un mensaxe en francés.
L'usu de xéneros musicales específicos puede tamién ser un intentu de distrayer a les persones de la idea de qu'esti emisores tienen propósitos d'espionaxe. Daquién qu'oya música estraña xunto con una neña lleendo númberos podría, por casu, tomar una tal tresmisión por una neña xugando cola radio; sicasí, l'oyente espertu va notar que tales númberos son lleíos de manera idéntica, como cuando se marca un númberu equivocáu nel teléfonu y una máquina anuncia que'l númberu nun foi reconocíu.
Supuestos oríxenes y usos
Según el Proyeutu Conet, reportáronse emisores de númberos dende la Primer Guerra Mundial. De ser ciertu, esti emisores taríen ente les primeres esistentes.
Dende hai enforma s'especuló, y nun casu acusáu, que felicidaes emisores funcionen como un métodu simple ya infalible por que les axencies gubernamentales comunicar colos sos axentes secretos. Según esta teoría, los mensaxes vienen cifraos con una llibreta d'un solu usu, pa evitar cualquier posibilidá de descifráu por un enemigu. Como prueba, esti emisores camudaron detalles de la so programación o fechu tresmisiones ensin programar coincidiendo con sucesos políticos estraordinarios, como'l golpe d'estáu soviéticu de 1991.
Otros especulen que dalgunes d'esti emisores usar pa operaciones de narcotráficu. A diferencia de les gubernamentales, el emisores de los narcotraficantes tendríen de tener menos potencia y nun funcionar regularmente, pa evitar ser alcontraes por triangulación y atacaes darréu. Esti emisores, sicasí, operaron impunemente mientres décades, polo que se supón que namái son operaes o patrocinaes polos distintos gobiernos. Per otru llau, les tresmisiones en bandes internacionales d'onda curtia riquen d'altos niveles de potencia llétrica, inaccesibles pa ranchos, granxes o plantíos de narcóticos en rexones aisllaes.
Anque nenguna entidá almitió enxamás tresmitir los númberos, un artículu de 1998 nel Daily Telegraph citó a un voceru del Departamentu d'Industria y Comerciu del Reinu Xuníu (la entidá encargada de regular les tresmisiones de radiu nesi país) diciendo sobre diches emisores: "Éstes son lo qu'ustedes creen que son. La xente nun tendría d'asorar se por elles. Nun son, digamos, pa usu públicu". Escuchar emisores de númberos nel Reinu Xuníu foi declaráu illegal; sicasí, ye improbable que la llei relevante usar pa xulgar a quien les oyen privadamente. Ello ye que puede acotar qu'un oyente nun podría ser xulgáu por escuchar emisores qu'oficialmente nun esisten y, seya que non, funcionen illegalmente en frecuencies que nun-yos fueron asignaes pola Unión Internacional de Telecomunicaciones.
El emisores de númberos reciben dacuando, per parte de los entusiastes, llamatos que reflexen dalgún elementu distintivu d'elles. Por casu Lincolnshire Poacher, una de les más conocíes (supuestamente operada pol MI6 pos les sos emisiones fueron rastrexaes hasta la base de la RAF d'Akrotiri en Xipre), toca los dos primeros compases del cantar popular inglesa del mesmu nome antes de cada secuencia de númberos; Magnetic Fields reproduz esta pieza del francés Jean-Michel Jarre antes y dempués de cada secuencia; la emisora Atención empieza les sos tresmisiones con esta exclamación.
Anque toma enforma tiempu y dineru alcontrar la fonte d'una tresmisión de radiu d'onda curtia, errores na emisora, triangulación y una bon conocencia del espardimientu de les ondes de radio, dieron a los detectives aficionaos pistes sobre l'allugamientu de delles d'elles. Por casu, la emisora Atención supúnxose cubana cuando un error dexó que Radio Habana Cuba oyer na mesma frecuencia. Nun ta claru si la frecuencia d'esta emisora y la de Atención fixeron interferencia o si l'operador taba oyendo radiu y por fuercia tresmitir. En 2000, Atención foi identificada oficialmente como cubana polos Estaos Xuníos.
Per otru llau, dellos artículos na revista de radiu Popular Communications publicada nos años 1980 y 1990, describíen aficionaos usando equipos de llocalización de radiu p'allugar emisores de númberos en Florida y en Virginia. Acolumbraron dende l'esterior l'antena de la emisora nuna instalación militar. El cazador d'emisores especuló que'l tresmisor de la emisora taba conectáu por cable telefónicu a una fonte de númberos falaos en Washington D.C.. L'autor dixo que la FCC nun fixo declaraciones sobre les entrugues sobre'l emisores de númberos en territoriu estauxunidense.
En dellos emisores pueden oyese tonos de fondu. Suxurióse qu'en tales casos la voz podría ser una ayuda pa sintonizar la frecuencia correuta y el mensaxe unviáu modulando los tonos.