cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cinturón del Sol
Definición
El Cinturón del Sol compriende la fastera más meridional de los Estaos Xuníos: los estaos d'Alabama, Arizona, Florida, Georgia, Louisiana, Mississippi, Nuevu Méxicu, Carolina del Sur, Texas, dos tercios de California (los asitiaos al sur del Gran Sacramento) y partes de Carolina del Norte, Nevada y Utah. Cinco de los estaos (Arizona, California, Florida, Nevada y Texas) son tamién nomaos colectivamente los Estaos del Sable (Sand States) pola so abondanza d'arena, seya nes sos playes o nos sos desiertos.
El términu, usáu per primer vegada pol analísta políticu Kevin Philips nel so llibru de 1969 The Emerging Republican Majority, convirtióse, de magar l'entamu de la década de 1970, en sinónimu de "terciu meridional d'Estaos Xuníos". Nesta dómina, la primacía económica y política del país, tradicionalmente en manes de los estaos del Mediu Oeste y el Noreste, entamó a pasar a los estaos del Sur y l'Oeste. Dellos factores, como'l so clima bonal, l'abondanza de trabayadores emigrantes mexicanos y l'espoxigue de la industria agrícola, favorecieron el crecimientu económicu d'esta parte del país. El clima, amás, traxo a bien de xubilaos con bon nivel económicu a vivir a estes zones de clima caldiu, especialmente a Florida y Arizona. Delles industries, como la petrolífera, la de defensa y l'aeroespacial, sacaron ventaxa de la baxa implantación de los sindicatos na rexón, y tamién de la proximidá de les instalaciones militares que son ún de los principales consumidores de los sos productos. La industria petrolífera fizo prosperar a Texas y Louisiana, y el turismu medró enforma en Florida y la metá sur de California. Más recientemente, les industries tecnolóxiques y de la nueva economía contribuyeron enforma al crecimientu económicu de la rexón, y especialmente de California, Florida y Texas.
Proyecciones demográfiques
En 2005 la Oficina del Censu d'Estaos Xuníos proyectó que aproximadamente'l 88% del crecimientu de población del país ente 2000 y 2030 produciríase nel Cinturón del Sol. Esperábase que California, Texas y Florida vieran medrar la so población en más de 12 millones d'habitantes neses décades, lo que los convertiría nos estaos más poblaos del país. El pasar del tiempu, y la influyencia d'eventos como la crisis económica de 2008, ficieron revaluar la situación. La burbuya económico que llevó a la recesión afectó de forma perimportante a la rexón, y la importancia de l'abondanza de mano d'obra barata fízose menos relevante al xeneralizase la esternalización de la producción industrial a otros países. Amás, la rexón tien problemes específicos de gran importancia, como la escasez d'agua, estructural y que nun ha sinon agudizase a midida que la población de California, Texas, Georgia o Florida vaiga medrando. La población de la rexón, en fin, va medrando, pero más seliquino de lo previsto naquella proyección de 2005.
Población
La llista que vien darréu inclúi la población y el productu interior brutu de les principales árees metropolitanes del Cinturón del Sol.
Esta segunda inclúi les principales ciudaes del Cinturón, agrupaes por estáu.
Mimi Guarneri
Erminia Mimi Guarneri, M.D., F.A.C.C., A.B.I.H.M.,, tamién conocida como Erminia Guarneri, ye una cardióloga d'Estaos Xuníos, becaria, autora y principal proponente de medicina alternativa. Newsmax haber ranqueado Nᵘ seis na parte cimera de cien médicos quién abracen la integrativa medicina. Ella ta certificada n'Enfermedá Cardiovascular, Medicina Interna, Nuclear Cardioloxía y Medicina Integrativa.
La Dra. Mimi ye presidenta fundante de l'Academia de Salú Integrativa y Medicina (AIHM) y ex-presidenta del Tableru de EE. XX. de Integrative Holistic MedicinE (ABIHM). Sirve nel Conseyu de Physician Specialties en Integrative Medicina (ABoIM), y ye una profesora acomuñada clínica na Universidá de California, San Diego (UCSD). Ye fundadora y direutora médica de Guarneri Integrative Health Inc., cofundadora de Pacific Pearl La Jolla, un centru de salú, y d'educación en California, y cofundadora del Scripps Center for Integrative Medicine en San Diego onde ye direutora médica por 15 años. Ayudó a crear y sigue dirixendo delles asociaciones nacionales integrativas en San Diego que miles de provisores de salú d'al traviés de los Estaos Xuníos y globalmente. Eses asociaciones inclúin la Conferencia de Suplementos Naturales, el Integrative & Holistic Nursing Conference y el AIHM Conference Añal.
Ye autora de “El Corazón Fala” y una pionera integrativa cardióloga, la Dra. Mimi presentó en televisión con NBC Güei y PBS. Ye coautora del llibru, “Compromisu Total: El Healthcare la guía pa Curase del prauticante Tu, Los vuesos Pacientes & La vuesa Práctica,” publicáu en 2014. Tamién ye profesora de La serie de Cursos Grande, “La Ciencia de Sanamientu Natural,” presentando 24 de les sos conferencies de 30 minutos nun formatu de DVD.
Reconocencia y Premios
La Dra. Mimi foi reconocida pol so lideralgu nacional en Integrative Medicina pol Bravewell Collaborative y sirvió y la siella del Bravewell Rede Clínica for Integrative Medicine. En 2009, foi honrada como la ARCS científicu del añu. En 2011, Mimi foi ganadora del Bravewell Leadership pol dirixente que fixera contribuciones significatives al tresformamientu del sistema de cuidu de salú d'EE.XX.. Más apocayá, recibió'l Premiu 2012 Linus Pauling Medicina Funcional Lifetime de Consecución del Institutu pa Medicina Funcional y el Premiu Grace A. Goldsmith de la Universidá americana de Nutrición.
2016: Salú & Wellness Pioneru 2016 - presentáu por Cita web|url=http://www.sandiegomagazine.com/Blogs/Cityfiles/Fall-2016/Celebrating-Women-Honored-San-Diegos-Most-Inspirational-Women/|editorial=San Diego Magacín|fechaaccesu=7 d'ochobre de 2016|títulu=San Diego Magacín "Celebrating Women" 2016 Awards}}, Muyer de los Premios d'Añu; Lluces de LightBridge Premiu - presentáu por LightBridge Hospicio Fundación Comuñal. 2012: Un. Goldsmith Premiu - presentáu por La Universidá americana de Nutrición; - presentáu por Institutu pa Medicina Funcional. 2011: Bravewell Physician Premiu de Lideralgu presentáu por El Bravewell Collaborative; Premiu d'Inspiración d'IDEA Interior - presentáu por Asociación de Forma física & de Salú d'IDEA. 2009: Científicu del Premiu d'Añu presentáu por ARCS Fundación @– Capítulo de San Diego. 2008: Esmolición de Proyeutu Internacional Honorary para Al sureste presentáu n'Asia por Esmolición de Proyeutu Internacional. 2007: UCSD La mayoría de Facilidá Esterior Escepcional - presentáu por Universitariu de California, San Diego. 2005: Finalista Nomáu Bravewell Premiu pa Integrative Medicina - presentáu por Bravewell Fundación. 2004: Recipient Fronteres En Premiu de Medicina Scripps Fundación - presentáu por Scripps Fundación. 2003: Finalista Nomáu Bravewell Premiu pa Integrative Medicina - presentáu por Bravewell Fundación. 1988: Jadwin Beca pa Más Escepcional Estudiantil - presentáu por SUNY, Downstate Centru Médicu; Lemmon Premiu de Compañía pa Excelencia Académica - presentáu por SUNY, Downstate Centru Médicu; Merck Premiu Manual pa Excelencia Académica - presentáu por SUNY, Downstate Centru Médicu; Janet H. Glasgow Cita de Consecución conmemorativa - presentáu por SUNY, Downstate Centru Médicu. 1987: Alfa d'Omega de l'Alfa, Escoyíu - SUNY, Downstate Centru Médicu. 1985: Premiu de Neurociencia pa Excelencia Académica - presentáu por SUNY, Downstate Centru Médicu.
Brañas d'Abaxu
Brañas d'Abaxu ye una aldea de la parroquia de Brañas nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 31,50 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 1.250 msnm y tien una población de.
Lopo Homem
Lopo Homem foi un eminente cartógrafo y cosmógrafo portugués del sieglu XVI.
Obra
La obra más antigua conocida d'esti cartógrafo ye un planisferiu, afayáu en Londres en 1930. En Florencia esiste otru de los sos planisferios, fecháu en 1554; y na Biblioteca Nacional de Lisboa tamién caltiénse una carta marítima (qu'antes de 1910 alcuéntrase en Paço das Necessidades, y que pertenecía al rei Carlos I de Portugal). Esti trabayu ye atribuyíu al cartógrafo lusitanu por Armando Cortesão, que dedica a Lopo Homem una estensa seición na so obra Cartografia y cartógrafos portugueses dos séculos XV y XVI.
Zonotrichia querula
Zonotrichia querula, tamién conocíu como sabaneru de Harris, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Emberizidae. Reproduzse nel norte de Canadá (principalmente nos Territorios del Noroeste y Nunavut, estendiéndose llevemente al norte Manitoba y Saskatchewan). Mientres l'iviernu migra a los estaos de les Grandes Llanures n'Estaos Xuníos, dende Dakota del Sur hasta Texas. El nome común d'esta especie conmemora l'ornitólogu aficionáu estauxunidense Edward Harris (1799–1863).
Presidente de les Islles Márxal
right|thumb|Escudu del Presidente de les Islles Márxal. El presidente de les Islles Márxal yel cargu que tien el cabezaleru del gobiernu de les Islles Márxal.
Real Uviéu Rugby
L'Uviéu Rugbi Club (oficialmente en castellanu Oviedo Rugby Club), anguaño Real Uviéu Rugbi (en castellanu Real Oviedo Rugby) por patrociniu del Real Uviéu, ye un club deportivu de la ciudá asturiana d'Uviéu dedicáu a la práutica del rugbi. El club foi fundáu en 1983 de resultes de la fusión de los equipos Club Atlético Universitario y Económicas. L'Uviéu RC militó cuatro temporaes na División d'Honor de Rugbi (1990-91, 1998-99, 1999-2000 y 2000-01). Na temporada 2017-18 quedó últimu del so grupu na segunda categoría nacional, la División d'Honor B, baxando a categoría rexonal.
Trayeutoria
La siguiente tabla amuesa la trayeutoria del primer equipu senior masculín dende finales de los años 80 en competiciones de lliga nacionales. La División d'Honor B esiste dende la temporada 1998-99. Enantes la Primera Nacional yera la 2ª División del rugbi n'España. .
Brañas d'Arriba
Brañas d'Arriba ye una aldea de la parroquia de Brañas nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 32,50 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 1.360 msnm y tien una población de.
Guillermo Méndez Carranza
Emil Guillermo Méndez Carranza conocíu artísticamente como Billy Méndez, ye un músicu, compositor, productor y más conocíu pol so collaboración nel grupu Motel. Fíu del compositor mexicanu Guillermo Méndez Guiú y la cantante y compositora mexico-neoyorkina Paulyna Carraz.
Na so infancia participó na Telenovela "El abuelo y yo" a llau de Gael García y Ludwika Paleta dándole vida a "Billy", un ninño que se xuntaba colos malos de la historia pero en si non cumplía col perfil, polo que nel trayeutu de la hestoria camuda.
También collaboró na composición y producción pa otros cantantes, ente otros, Benny Ibarra, La nueva banda y RBD. Sicasí la so popularidá más bultable dar a raíz del so participación como guitarrista del grupu Motel.
Magny-la-Fosse
Magny-la-Fosse ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Historia de Ceuta
Prehistoria
Hasta empiezos de la romanización del norte d'África nel sieglu I de la era cristiana nun esisten noticies d'un asentamientu urbanu estable onde güei s'alluga Ceuta, según confirmen los estudios arqueolóxicos. Sicasí, nel sieglu I e.C. esistió un nucleu urbanu de cierta importancia nel área occidental del ismu que xune la península de Almina al continente. La so economía, abondo floreciente, basar na esplotación de recursos marítimos, fundamentalmente na producción del famosu garum, un condimento básicu na cocina del mundu clásicu, llográu cola maceración de la caballa. Col cursu de los años esti poblamientu foise estendiendo escontra l'este.
Tamién ye sabíu que'l territoriu ceutí foi percorríu por tribus prehistóriques nel Paleolíticu. Les sos muertes fueron topaos na frontera del Tarajal sobre la superficie del suelu por cuenta de la desintegración de los estratos que los conteníen. Consisten nun conxuntu de cuarcites con delles rares pieces de xiles. Pola téunica cola que fueron ellaboraes correspuenden a la etapa del Levallosiense. Otros restos del Paleolíticu constatáronse na sablera de Benítez, onde se confirmó la ocupación humana; y en Benzú, onde s'afayó un abrigu nel llugar llamáu la Cabililla con restos d'industries lítiques y fauna propia del Paleolíticu. Cronológicamente pertenez al Pleistocenu Mediu avanzáu y Pleistocenu Cimeru, con una población posiblemente venceyada al Homo Erectus y los sos inmediatos siguidores nel Magreb, consideraos por dalgunos como Homo Sapiens arcaicu.
Al Paleolíticu Mediu correspuende una serie d'afayos casuales nel Campu Esterior y nel monte Hacho. Resta por documentar la ocupación per bandes de cazadores pañadores nel Paleolíticu Cimeru y Epipaleolítico.
En Ceuta alcontráronse tamién industries rellacionaes col Achelense, lo que nos dexaría falar d'ocupaciones humanes que desenvolvieron teunoloxíes asemeyaes a les del Atlantropus Mauritanicus.
Nel Neolíticu el material más utilizáu yera l'hachu de piedra apolazada, unu de que los sos exemplares apaeció en 1981 nunes obres realizaes nes proximidaes del Tiro Pichón. Otru fragmentu apolazáu de serpentina atopáu nel centru de la ciudá podía ser tamién atribuyíu a esti periodu. Coles mesmes, nel xacimientu de Benzú esisten buelgues de reasentamientos al campu con industria y cerámica decoraes.
Les escavaciones de la cueva de Gar Gahal, cerca de la ciudá, dexaron estremar abondo bien la evolución de la industria lítico mientres el Neolíticu. Nella apaecieron fueyes d'envés y pieces de mozquetes denticuladas con retoques continuos y diversos. Tamién s'atoparon restos de cerámica cardial, típica del neolíticu español, lo mesmo que de cerámica pintada y acanalada de dómines anteriores.
Otru de los elementos típicos del Neolíticu ye la cerámica denominada de vasu campaniforme. En Gar Gahal atopáronse 17 pieces d'esta cerámica, toes decoraes con impresión de peñe o con téunica mista.
La Cabililla de Benzú
L'abrigu y la cueva de Benzú asítiase na zona más noroccidental de Ceuta, nel denomináu Campu Esterior, na redoma de la frontera de Benzú. El so nome recibir del topónimu más cercanu rellacionáu col pobláu de la Cabililla de Benzú.
Los estudios desenvueltos nel abrigu de Benzú plantega que foi una llocalización frecuentada por sociedad cazadores-pañadores mientres el Pleistocenu Mediu y Superior nun área natural interesante como'l Norte d'África na zona del estrechu de Xibraltar. La situación xeográfica de Benzú ufierta unes potencialidaes básiques pa la vida cotidiana d'esti tipu de sociedaes tales como materies primes na redolada inmediata pa la fabricación de les ferramientes de trabayu, agua duce y esplotación subsistencial de recursos animales, vexetales y posiblemente malacológicos. El rexistru arqueolóxicu documentáu na cueva de Benzú dexa plantegar l'usu d'esti espaciu con un llugar d'ocupación semi-permanente dependiente d'una aldega alcontrada nel territoriu inmediatu. Igualmente, ye interesante resaltar como mientres bona parte d'esti tiempu, dicha cuévanu foi utilizada como enterramientu primariu. Enmarcar por tantu na esplotación y usu del territoriu per parte de comunidaes tribales comuñales.
La importancia de los estudios arqueolóxicos na Cabililla de Benzú dexa afondar sobre les sociedaes cazadores-pañadores y tribales comuñales del Norte d'África dende enfoques socioeconómicos. Igualmente conviértese nun llugar aparente pa entender les posibles rellaciones ente'l Norte d'África y el Sur de la Península Ibérica en momentos concretos del Pleistocenu y el Holocenu.
Presencia de los pueblos orientales
Dende tiempos remotos, navegantes procedentes del Mediterraneu oriental, fenicius y griegus, cruciaron l'estrechu de Xibraltar y establecieron factoríes nes mariñes atlántiques, ente les que destacaron Gádeira (Cádiz), na ribera europea y Lixus (Larache), na africana. Darréu los cartaxineses y romanos siguieron esos carreros y p'algamar les agües oceániques diben más allá de les mítiques Columnes de Hércules, Abila y Calpe (el monte Hacho y el Peñón de Xibraltar) que, simbólicamente, señalaben la llende del Mundu Antiguu pel llau d'Occidente.
Ye bien probable que los navegantes fenicios, helenos y púnicos cuntaren con delles bases de sofitu na mariña ceutí pero hasta'l momentu presente nun s'afayó nenguna muerte d'elles en tierra firme. Los únicos restos atopaos son unes monedes topaes nel sosuelu de l'Alamea de Colón, acuñaes en Gádeira y Malaka (Málaga); fragmentos de cerámica corintia de la segunda metá del sieglu II e.C. y ánfores, tanto grecoitálicas como púniques, fechaes de los sieglos IV al II e.C.
Dómina romana: Septem Frates
La ciudá de Ceuta naz nel contestu históricu del bracéu pola hexemonía nel Mediterraneu per parte de les ciudaes estáu Cartago y Roma. Tres la victoría d'esta postrera, el norte d'África caltuvo mientres un tiempu una cierta independencia.
Dende la segunda metá del sieglu I e.C. constátase la presencia d'un nucleu urbanu nel área que cubre dende'l Foso navegable hasta l'estremu occidental de la península de la Almina. Pomponio Mela referir a esti nucleu como Septem Frates (siete hermanos) n'alusión a los sos siete llombes. Los sos habitantes dedicar a la ellaboración de salsamenta, especie de conserva fecha col emplegu del sal, asina del famosu garum. La ciudá taba integrada nel reinu mauritanu, que los sos reis yeren aliaos de Roma y participaron con unu o otru bandu de lluches civiles mientres la República.
Al morrer el rei mauritanu Boco, el so reinu foi integráu pol Imperiu romanu pero Augusto decidió caltener un sistema de control basáu na nobleza mauritana y pallo punxo al frente a Juba II, mauritanu educáu en Roma que gobernaría en favor romanu. Tres l'asesinatu de Ptolomeo, fíu de Juba II, producióse una revuelta nes tropes mauritanes oponiéndose a los romanos. Ye entós cuando Roma conquista ensin condiciones el reinu mauritanu y destrúi munches de les sos ciudaes. La provincia de Mauritania estrémase asina en dos: Mauritania Cesariense y Mauritania Tinxitana. Septem Frates pertenecería a la segunda.
Ceuta ye promocionada entós a Civitas romanorum, ciudá con estatutu xurídicu de conceyu romanu. Esta promoción municipal de Ceuta deber al interés de Roma por afitar el control sobre'l llamáu "Círculu del Estrechu" o conxuntu de ciudaes que gociaben d'un altu nivel económicu nes mariñes andaluces y norteafricanas pola so dedicación a la industria de salazón de pexe.
La esistencia d'unes termes y l'afayu na plaza de la Constitución d'un sarcófagu de mármol de procedencia romana, decoráu con un relieve que representa les cuatro estaciones, prueben el dinamismu de la economía y sociedá de Ceuta na dómina del Imperiu romanu. 300px|right|thumbnail|Sarcófagu de mármol de dómina romana. Sieglu III d.C. A mediaos del sieglu II produció una ampliación de la so industria de salazón, con nueves factoríes asitiaes nel actual Paséu de les Palmeres. La dómina de rellumanza estender hasta la segunda metá del sieglu III. A partir d'entós abandónense les fábriques hasta la so recuperación nel plenu Baxu Imperiu (sieglos IV y V).
La producción de salazón yera esportada n'ánfores fabricaes en llugares cercanos a la ciudá. Estes esportaciones diben dirixíes escontra la Bética, cola que Septem Frates caltuvo un intensu contautu comercial.
Socialmente alviértese yá na dómina del altu Imperiu la presencia de ciudadanos romanos en Septem Frates, esto ye, persones que gociaben del ius romanum o derechu de plena ciudadanía, lo que pudo ser documentáu poles inscripciones funeraries atopaes en redol a la so basílica. Nel sieglu II disponía d'un Senáu formáu polos miembros del ordo decurionum, que na sociedá romana constituyía la nobleza local. Esistía tamién un pequeñu oratoriu (sacellum) dedicáu al cultu de la diosa Isis, divinidá d'orixe oriental que foi adorada polos estamentos altos de la sociedá romana.
La Ceuta roamana asitiar nel pequeñu perímetru del ismu, con un nucleu orixinal na redoma de la plaza d'África. Nel Campu Esterior, fora de la cortil urbana, podríamos allugar la so necrópolis (trabayos arqueolóxicos afayaron, hasta agora, ocho enterramiento nos xardinos de la República Arxentina).
Lvdi en Septem Frates
300px|right|thumbnail|Restos atopaos na basílica paleocristiana de Ceuta
Dómina bizantina
Ceuta —Septem—, posición militar d'escepcional importancia, perteneció a los bizantinos nel sieglu VI, nel reináu del emperador Justiniano I el Grande (527-565). Ente los años 533-534 tropes bizantines al mandu del xeneral Belisario destruyeron por completu'l reinu vándalu nel Norte d'África. Fixéronse tamién col control de les Baleares y Pitiuses, amás de Tánxer y Septem.
Ente los años 542-548, el rei visigodu Teudis entamó una espedición contra Septem, pa contener el progresu de los bizantinos y evitar una invasión bizantina na Hispania visigoda. La espedición de Teudis na Mauritania Tinxitana, de que nos dan noticia Procopio de Cesarea y Isidoro de Sevilla, tuvo de faese dempués del añu 542. Ye posible qu'esta espedición disponer Teudis p'ayudar al ostrogodu Hildibaldo. Esta espedición saldar con un atayante fracasu.
Dómina Árabe
de Ceuta 1233-1236
Ceuta lusitana
1415-1580
Ceuta, xoya de la corona portuguesa
300px|right|thumbnail|Ceitil, moneda portuguesa propia de Ceuta onde apaez el blasón heráldicu de la ciudá.
Distritu de Sissach
El distritu de Sissach ye un de los cinco distritos del cantón de Basel-Landschaft, Suiza. Tien una superficie de 138,29 km². La capital del distritu ye Sissach.
El distritu de Sissach llenda al norte col distritu de Rheinfelden (AG), al este col de Laufenburgo (AG), al sureste y sur col de Gösgen (SO), y al oeste colos de Waldemburgo y Liestal.
Magnitú física
Una magnitú física ye un valor acomuñáu a una propiedá física o cualidá medible d'un sistema físicu, esto ye, a la que se-y pueden asignar distintos valores como resultáu d'una midida o una rellación de midíes. Les magnitúes físiques se miden usando un patrón que tenga bien definida esa magnitú, y tomando como unidá la cantidá d'esa propiedá que tenga l'oxetu patrón. Por casu, considérase que'l patrón principal de llargor ye'l metru nel Sistema Internacional d'Unidaes.
Esisten magnitúes básiques y derivaes, que constitúin exemplos de magnitúes físiques: la masa, el llargor, el tiempu, la carga llétrica, la densidá, la temperatura, la velocidá, l'aceleración y la enerxía. En términos xenerales, ye toa propiedá de los cuerpos o sistemes que puede ser midida. De lo dicho esprender la importancia fundamental del preséu de midida na definición de la magnitú.
La Oficina Internacional de Peses y Midíes, per mediu del Vocabulariu Internacional de Metroloxía (International Vocabulary of Metrology, VIM), define a la magnitú como un atributu d'un fenómenu, un cuerpu o sustancia que puede ser distinguíu cualitativamente y determináu cuantitativamente. A diferencia de les unidaes emplegaes pa espresar el so valor, les magnitúes físiques espresar en cursiva: asina, por casu, la masa» indicar con m, y «una masa de 3 quilogramos espresar como m = 3 kg.
Tipos de magnitúes físiques
Les magnitúes físiques pueden ser clasificaes d'alcuerdu a dellos criterios:
Magnitúes esguilares, vectoriales y tensoriales
Acordies con el tipu de magnitú, tenemos d'escoyer lleis de tresformamientu (por ej. la tresformamientu de Lorentz) de les componentes físiques de les magnitúes midíes, pa poder ver si distintos observadores fixeron la mesma midida o pa saber qué midíes va llograr un observador, conocíes les d'otru que la so orientación y estáu de movimientu respeuto al primeru sían conocíos.
Magnitúes estensives ya intensives
Una magnitú estensiva ye una magnitú que depende de la cantidá de sustancia que tien el cuerpu o sistema. Les magnitúes estensives son aditivas. Si consideramos un sistema físicu formáu por dos partes o subsistemas, el valor total d'una magnitú estensiva resulta ser la suma de los sos valores en caúna de les dos partes. Exemplos: la masa y el volume d'un cuerpu o sistema, la enerxía d'un sistema termodinámicu, etc.
Una magnitú intensiva ye aquella que'l so valor nun depende de la cantidá de materia del sistema. Les magnitúes intensives tienen el mesmu valor pa un sistema que pa caúna de les sos partes consideraes como subsistemas. Exemplos: la densidá, la temperatura y la presión d'un sistema termodinámicu n'equilibriu.
Polo xeneral, el cociente ente dos magnitud estensives da como resultáu una magnitú intensiva. Exemplu: masa estremada por volume representa densidá.
Representación covariante y contravariante
Les magnitúes tensoriales d'orde igual o superior a unu almiten delles formes de representación tensorial según el númberu d'índices contravariantes y covariantes. Esto nun ye bien importante si'l espaciu ye euclídeo y empléguense coordenaes cartesianes, anque si'l espaciu nun ye euclídeo o s'usen coordenaes non cartesianes ye importante estremar ente diverses representaciones tensoriales que físicamente representen la mesma magnitú. En relatividá xeneral yá que polo xeneral l'espaciu-tiempu ye curvu l'usu de representaciones convariantes y cotravariantes ye inevitable.
Asina un vector puede ser representáu por aciu un tensor 1-covariante o por aciu un tensor 1-contravariante. Más xeneralmente, una magnitú tensorial d'orde k almite 2k representaciones tensoriales esencialmente equivalentes. Esto debe a que nun espaciu físicu representable por aciu una variedá riemanniana (o semiriemanninana como nel caso relativista) esiste un isomorfismu ente tensores de tipu y los de tipu  siempres y cuando. El pasu d'una representación a otra d'otru tipu llevar a cabu por aciu la operación de "baxar y xubir índices".
Magnitúes oxetives y non oxetives
Una magnitú dizse oxetiva si les midíes de dicha magnitú por observadores distintes pueden rellacionase de manera sistemática. Nel contestu de la mecánica newtoniana acútase'l tipu d'observador, y considérase qu'una magnitú ye oxetiva si pueden rellacionase sistemáticamente les midíes de dos observadores que'l so movimientu relativu nun intre dau ye un movimientu de sólidu ríxidu. Esisten bonos argumentos pa sostener qu'una llei física fayadiza ten de tar formulada en términos de magnitúes físiques oxetives. Nel contestu de la teoría de la relatividá la oxetividá física s'amplia al conceutu de covariancia de Lorentz (en relatividá especial) y covariancia xeneral (en relatividá xeneral).
Sistema Internacional d'Unidaes
El Sistema Internacional d'Unidaes basar en dos tipos de magnitúes físiques:
Unidaes básiques o fundamentales del Sistema Internacional d'Unidaes
Les magnitúes básiques derivaes del SI son les siguientes:
Magnitúes físiques derivaes
Una vegada definíes les magnitúes que se consideren básiques, les demás resulten derivaes y pueden espresase como combinación de les primeres.
Les unidaes derivaes usar pa les siguientes magnitúes: superficie, volume, velocidá, aceleración, densidá, frecuencia, periodo, fuercia, presión, trabayu, calor, enerxía, potencia, carga llétrica, diferencia de potencial, potencial llétricu, resistencia llétrica, etcétera.
Zonotrichia leucophrys
Zonotrichia leucophrys, tamién conocíu como gorrión de corona blanca, gorrión blancu-coronáu (dacuando confuso escritu ensin guión) y chingolo piquiblanco''', ye una especie d'ave paseriforme perteneciente a la familia Emberizidae orixinariu de Norteamérica.
Descripción
El so tamañu ye medianu, de normal los adultos tienen aproximao 18 cm de llargu, tienen rayes blanques y negres na so cabeza, una cara gris, les sos partes cimeros son veteadas de color marrón y una cola llarga. Les sos ales son marrones coles barres y el pechu ye de color gris claro. Son similares n'apariencia al gorrión garganta blanca pero nun tien les marques blanques nel pescuezu.
Subespecies
right|thumb|En [[California, (Estaos Xuníos)]] Hai cinco subespecies anguaño reconocíes del gorrión corona blanca (pugetensis, gambelii, nuttalli, oriantha, y leucophrys), variando en comportamientu migratoriu y el hábitat de reproducción.
La subespecie nuttalli ye residente permanente en California, ente que la gambelii puede emigrar hasta'l Círculu polar árticu mientres la estación de cría pel branu. Los páxaros nortizos emigren al sur d'Estaos Xuníos.
Distribución
El so hábitat de cría ta en zones con arbustos a lo llargo del norte de Canadá y oeste de los Estaos Xuníos.
El gorrión corona blanca ye bien raramente divangante n'Europa Occidental. Alcontróse un exemplar nel condáu de Cork (Irlanda) en mayu de 2003. Otru foi atopáu en Another was found in Norfolk (Inglaterra), en xineru de 2008. Reparóse un mozu exemplar n'Ona (Noruega) n'ochobre de 2009.
Comportamientu y alimentación
Estos páxaros busquen comida na tierra o na vexetación baxa, pero faen dacuando vuelos curtios p'alimentase d'inseutos voladores. Aliméntense principalmente de granes o otres partes de les plantes ya inseutos. Mientres el iviernu, de cutiu busquen comida en bandada.
Esta especie añera na parte baxa de los arbustos o bien na tierra so los mesmos, poniendo de 3 a 5 güevos de color gris o azul verdoso con marques marrones.
El gorrión de corona blanca ye conocíu pol so mecanismu natural de vixilia, que-y dexa tar despiertu hasta dos selmanes mientres la migración. Esta capacidá foi estudiada pa la so posible aplicación n'humanos, como por casu nel control de la mormeyera nel trabayu por veces o na conducción de camiones.
Llemosín (rexón)
Llemosín (en occitanu: Lemosin; en francés: Limousin) ye una rexón de Francia allugada nel centru del país. La rexón llenda al norte cola rexón de Centru, al este cola rexón Auvernia, al sur cola rexón Aquitania y al oeste cola rexón de Poitou-Charentes. La so capital ye Limoges.
La rexón ta formada per tres departamentos.
Carlos Castillo Armas
Carlos Alberto Castillo Armas foi un militar golpista y políticu guatemalianu. Presidente de Guatemala dende'l 8 de xunetu de 1954 hasta'l so asesinatu en xunetu de 1957 nel interior de la casa presidencial. Foi conocíu por liderar el Golpe d'Estáu en Guatemala de 1954 entamáu pola CIA d'Estaos Xuníos.
Biografía
En 1944 participó en movimientos contra'l presidente Jorge Ubico, y mientres la Revolución de 1944 en Guatemala derrocó al xeneral Federico Ponce Vaides del poder. Esto sirviólu pa ser designáu como'l Direutor de la Escuela Politéunica. Dende esti puestu, perfilóse como ferrial opositor a la direición lliberal que'l país taba tomando sol mandatu del doctor Juan José Arévalo, y xuntase al lideralgu del coronel Francisco Javier Arana.
Muerte del coronel Arana
El vienres 15 de xunetu de 1949, el coronel Francisco Javier Arana presentara un ultimatum al presidente Juan José Arévalo: sustituyir a tolos sos ministros por collaboradores de Arana antes del 18 de xunetu a les diez de la nueche; el llunes 18 de xunetu pela mañana, el coronel Arana presentar nel palaciu presidencial seguro del trunfu del so golpe d'estáu y díxo-y a Arévalo en tonu faltante y sarcásticu que diba a El Morlón, la residencia presidencial a veres del Llagu de Amatitlán, pa confiscar un llote d'armes que Arévalo escondiera ellí depués de que les autoridaes mexicanes les confiscaran a un grupu de exiliaos dominicanos a quien el gobiernu guatemalianu regalára-ylo pa derrocar a Rafael Leónidas Trujillo. Les armes fueren sustraíes de la base militar del Puertu de San José y agora diba a confiscarlas na residencia presidencial. Esto punxo sobre aviso a Arévalo, quien supo onde diba atopase Arana y punxo en marcha'l plan pa sacalo al exiliu qu'urdieren colos sos collaboradores y el so ministru de la Defensa, coronel Jacobo Árbenz Guzmán; hábilmente, Arévalo suxurió-y a Arana que se llevara al coronel Felipe Antonio Girón -xefe de la guardia presidencial- lo que confirmó a Arana del so aparente trunfu y de que Arévalo y Árbenz enxamás se-y enfrentaríen.
Arévalo llamó a Árbenz por que se fixera cargu de la situación, y ésti unvió a dellos homes armaos, quien salieron dende la capital en dos carros y diben so les órdenes del xefe de la policía, teniente coronel Enrique Blanco y pol diputador del PAR Alfonso Martínez, un oficial retirao y amigo de Árbenz. Cuando Arana llegó a la ponte de La Gloria, un Dodge gris taba paráu ellí apexándo-y el pasu. Dempués de la curtia balacera quedaron trés finaos: Arana, el so asistente'l mayor Absalón Peralta y el teniente coronel Blanco. Los testigos presenciales nunca confirmaron cual foi'l detonante de los disparos y si la intención fuera prindar a Arana como taba previstu.
Al conocese la noticia de la so muerte, la Guardia d'Honor alzar n'armes y empecipiáronse los combates y la ciudá, que tardaron mientres venticuatro hores mientres el restu del país esperaba la resultancia. Anque paeció que los aranistas diben trunfar aquél 18 de xunetu, nun llograron el so oxetivu porque escarecíen d'un líder que los dirixiera contra les escases fuercies lleales al presidente que taben dirixíes por Árbenz, quien demostró muncha sangre frío y habilidá militar. El coronel Castillo Armas, unu de los principales collaboradores de Arana, taba en Mazatenango reparando les eleiciones pal Conseyu Cimeru de la Defensa -entidá que diba proponer al sustituo de Arana cuando ésti arrenuncia a la xefatura de les Fuercies Armaes pa participar nes eleiciones presidenciales- y nun s'atrevió a tornar.
Los lleales al gobiernu sitiaron la Guardia d'Honor, que tamién foi atacada pola Fuercia Aérea, con bombes obsoletas que munches vegaes nun españaron; finalmente, el cuartel rindióse y la llucha dar por concluyida con un saldu de cientu cincuenta muertos y más de doscientos mancaos. La versión oficial -propuesta por Arévalo ya impuesta por ésti a los sos ministros, incluyendo a Árbenz- yera que los miembros reaccionarios de la sociedá guatemaliana fueren los culpables de la muerte del coronel Arana, daqué que munchos guatemalianos vieron con incredulidá dende'l principiu, pos se sabía que Martínez taba mancáu y que ésti yera incondicional de Árbenz; esto dio pie por que se empecipiaren los rumores d'una intriga par asesinar al coronel Arana, los cualos han persisitido hasta l'actualidá y qu'inculpen direutamente a Árbenz de ser el responsable de la muerte d'un rival que taría «robándo-y protagonismu». D'alcuerdu a una entrevista ente Piero Gleijeses y Ricardo Barrio Peña, esti postreru aseguraría qu'esto foi fechu arremente por Arévalo pa trespasar tola culpa a Árbenz.
Llegada de John Peurifoy a Guatemala
.
Ente 1950 y 1955, mientres el gobiernu del xeneral Eisenhower n'Estaos Xuníos, llevar a cabu una cacería de bruxes de comunistes, conocida como Macartismo, que caracterizábase por escorrer a persones inocentes por simples barruntos, con acusaciones infundaes, interrogatorios, perda del trabayu y negación del pasaporte a los sospechosos de comunismu, o encarcelaos. Estos mecanismos de control social y de represión n'Estaos Xuníos bordiaron peligrosamente el totalitarismu y métodos fascistes.
Golpe d'Estáu
El gobiernu de Dwight Eisenhower consideró un atropellu que'l gobiernu de Guatemala tomárase en serio los llibros de contabilidá de la United Fruit Company, y facer saber a Arbenz por aciu Peurifoy. Arbenz pretendió pagar, como indemnización, el valor que la mesma empresa atribuyera a les sos tierres. John Foster Dulles, Secretariu d'Estáu, y fuerte accionista de la UFCO, esixe venticinco veces más. Paradóxicamente, Jacobo Arbenz -acusáu de combalechadura comunista- nun s'inspirara nos trabayos de Lenin sinón nos d'Abraham Lincoln pa impulsar la reforma agraria mediantel el decretu 900, que proponíase modernizar el capitalismu en Guatemala y yera más moderáu que les lleis rurales norteamericanes del sieglu.
Escudeiros
Escudeiros ye una freguesía portuguesa perteneciente al conceyu de Braga. Tien un área de 3,88 km² y una población total de 1 050 habitantes (2001). La densidá poblacional xube a 270,6 hab/km².
Carlos Castillo Armas
Golpe d'Estáu
El 19 de febreru de 1954, la CIA empieza la Operación WASHTUB, un plan pa llantar armes soviétiques falses en Nicaragua que demostraríen los nexos de Guatemala a Moscú.
Col sofitu de los Estaos Xuníos, sol mandu del coronel Castillo Armas que s'atopaba exilado n'Hondures, de Juan Córdova Cerna, direutor de la CIA en Centro América, y el Cristu Negru de Esquipulas como Capitán Xeneral de la Cruzada Liberacionista, empecipióse la invasión.
Invasión
Poco primero de la invasión, y pa preparar, el secretariu d'Estáu John Foster Dulles, que yera tamién abogáu de la United Fruit, pidiera na X Conferencia de Cancilleres de la OEA en Caraques una sanción política contra Guatemala. Ante la resistencia de dellos países, Dulles prodigar n'amenaces y chantaxes. Según Guillermo Toriello, canciller de Árbenz, «al canciller de Bolivia amenaciar con atayar la promesa d'un creitu de catorce millones de dólares. Al canciller del Ecuador lo chantajearon tamién, amenaciándolo con nun da-y al so país el creitu pendiente d'ocho millones de dólares pa la construcción de carreteres».
A les 20:00 del 18 de xunu les fuercies del coronel Castillo Armas cruciaron la frontera. Estremaes en cuatro grupos, d'unos 480 soldaos entraron al traviés de cinco puntos a lo llargo de la frontera hondureño y salvadoreño, p'asemeyar mayor númberu de soldaos d'un ampliu frente y p'amenorgar la posibilidá de que tola tropa entera emponer por un únicu camín desfavorable. Amás d'estes tropes regulares, diez sabotiadores entrenaos n'Estaos Xuníos fueron delantre esplotando les pontes claves y cortando les llinies de telégrafu. Toles fuercies d'invasión fueron instruyíes p'amenorgar al mínimu alcuentros reales col exércitu guatemalianu, sobremanera pa evitar estropiar la imaxe del exércitu nacional contra los invasores. El desenvolvimientu enteru de la invasión foi espresamente diseñáu para: Dar la impresión de tener fuercies insuperables
Mientres la invasión, la propaganda radiofónica que tresmitía Lionel Sisniega Otero dende la embaxada norteamericana unviaba falsos informes d'enormes fuercies que se xuníen a la población llocal nuna revolución popular. Pero cuasi darréu, les fuercies de Castillo Armas fracasaron rotundamente: movilizándose a cuerpu y atrabancaos pol so pesáu equipu nun dieron impresión dalguna de ser una fuercia poderoso. Esto debilitó l'impautu psicolóxicu de la invasión inicial, pos los guatemalianos entendieron que nun había peligru inmediatu; amás, unu de los primeros grupos que llegaron al so oxetivu, fueron entartallaos por un pequeñu contingente de trenta soldaos del exércitu guatemalianu y namái ventiocho rebalbos pudieron escapar.
Una derrota mayor sobrevieno al grupu de cientu setenta rebeldes qu'entamaron la xera de prindar la protexida ciudá costera de Puerto Barrio: dempués de que'l xefe de policía afayara a los invasores, rápido armó a trabayadores portuarios locales y asignó-yos papeles defensivos; en cuestión d'hores cuasi tolos rebeldes fueron muertos o prindaos, el restu fuxó de regresu a Honduras. Tres tres díes de supuesta invasión, dos de los cuatro grupos golpistes de Castillo taben vencíos. Intentando recuperar l'ímpetu, Castillo ordenó un ataque aereu sobre la capital a otru día, que fracasó yá que namái un avión llogró bombardear una pequeña cisterna de petroleu, creando un fueu menor encaloráu en venti minutos.
Dempués d'estos fracasos rebalbos, el presidente Arbenz mandó al so comandante militar que dexara a los rebeldes enfusase nel país, yá que tantu él como'l so comandante principal nun tarrecíen al exércitu rebalbu pero taben esmolecíos de que si yeren estrapaos daríen una sida pa una intervención abierta militar norteamericana, como yá-yos amenaciara l'embaxador Peurifoy. La clase oficial, medrosa del ataque norteamericanu, nun quixo contraatacar y ganar l'abrasada tropa de Castillo. Arbenz tarreció que'l so oficiales amedranaos apautaren con Castillo; lo cual confirmóse cuando una guarnición entera del exércitu rindió ante Castillo unos díes más tarde na ciudá de Chiquimula. Arbenz convocó'l so gabinete pa esplicar que l'exércitu taba na rebelión y el 27 de xunu Arbenz anunció'l so arrenunciu. Depués d'esponer les sos razones, arrenunció y dexó el poder al coronel Carlos Enrique Díaz, xefe de les fuercies armaes de la república, convencíu de que diba garantizar la democracia en Guatemala y que toles conquistes sociales de la revolución diben ser calteníes. Tenía la esperanza de que al salir él de la presidencia, los Estaos Xuníos diben tolerar un nuevu gobiernu d'enclín izquierdista como'l suyu. Pero Díaz arrenunció a la presidencia pocos díes dempués, y el poder terminó en manes del coronel Castillo Armas. La cayida del "Segundu gobiernu de la Revolución" foi siguida per díes de desconciertu políticu mientres el cual asocediéronse nel mandu xuntes de gobiernu.
Eleiciones
N'emitiendo'l marcu llegal provisional, conocíu como Estatutu Políticu de la República de Guatemala, el 10 d'ochobre de 1954, la xunta militar convocó un plebiscitu, nel que Castillo Armas llogró'l 99.9% del votu favorable. La resultancia cuasi unánime reflexa l'ausencia d'alternatives, pos nel plebiscitu preguntar a la población si aceptar o non como presidente de la República. El votu foi públicu y obligatoriu, ente que l'escrutiniu foi secretu. Y el actu producir nun clima de terror qu'afectó a los partidarios de Arbenz y los sectores de la oposición d'izquierda polo xeneral. D'esta manera Castillo Armas convertir en presidente de la República pal periodu qu'habría de concluyir el 15 de marzu de 1960, según afitar l'Asamblea Nacional Constituyente, que foi escoyida coles mesmes.
Gobiernu (1954-1957)
200px|miniaturadeimagen|Muralista mexicanu [[Diego Rivera quien pintó'l cuatro «Gloriosa victoria». Nel centru del cuadru, el secretariu d'estáu de los EE.UU, John Foster Dulles da-y la mano a Castillo Armas. El xefe de la CIA, Allen Dulles, y l'embaxador d'Estaos Xuníos en Guatemala, John Peurifoy tán regalando dineru a los comandantes militares, ente que los indíxenes trabayen como esclavos, cargando los barcos de la United Fruit Company con bananos. A los pies del embaxador, hai una bomba antropomorfizada que contién la cara sonriente del presidente Dwight Eisenhower. No fondero ta l'arzobispu Mariano Rossell y Arellano oficiando una misa sobre los cuerpos masacrados de los trabayadores. Esti cuadru foi prohibíu nos Estaos Xuníos y sumió dafechu mientres los siguientes cincuenta años. Nel añu 2000, foi atopáu nuna bodega del muséu Pushkin, en Rusia y de magar, ta en calidá de préstamu y n'exhibición permanente en Méxicu.]]
Rota la Constitución, nun foi difícil echar per tierra'l pactu de transición de mandu alcordáu ente Arbenz y Díaz. En El Salvador, Carlos Castillo Armas esperaba poder entrar triunfalmente al país. El problema de la entrada triunfal del Exércitu de la Lliberación a la ciudá de Guatemala representaba'l puntu de quebre ente la nueva Xunta de Gobiernu y el caudiellu liberacionista. O más específicamente: ente Castillo Armas y el coronel Monzón, quien entá con ser fervosu anticomunista y militar esperimentáu nel campu político, guardaba cierta fidelidá a la institución armada. Peurifoy viaxó a San Salvador a axuntase col líder rebalbu, Carlos Castillo Armas. Mientres l'alcuentru, Castillo Armas nun tuvo mayor problema pa dexar en claro'l so deséu d'entrar a Guatemala investido con amplios poderes personalizaos. Castillo Armas recibió una especie de gabinete de gobiernu, conformáu por abogaos, empresarios y militares, quien roblaron un pactu que puede resumise de la forma siguiente: reconocíase implícitamente el lideralgu de Castillo Armas al reestructurar la Xunta de Gobiernu, dexando la so incorporación, lo mesmo que la del mayor Enrique Trinidá Oliva. Per otru llau, alcordóse combatir a muerte el comunismu, y el Movimientu de Lliberación Nacional tomó'l control de les instituciones públiques y del orde xurídicu llegal. El 3 de xunetu de 1954, Castillo Armas salía victoriosu, y yera recibíu na Ciudá de Guatemala colos honores qu'esixera pa sigo, al frente del Exércitu liberacionista.
A lo último, el nuevu gobiernu alcordó la fusión del Exércitu Nacional de Guatemala col invasor Exercito de Lliberación, lo cual provocó la indignación dientro de la institución armada, quien foi acusada pola sociedá civil de ser «traidora» y «cobarde». De resultes, la madrugada del 2 d'agostu de 1954, la Compañía de Caballede la Escuela Militar Guatemaliana, sulevar en contra del gobiernu de Castillo Armas, con mires a recuperar la dignidá de la institución.
Mientres el so periodu presidencial carauterizar pola persecución d'enemigos políticos, terrorismu d'estáu y altos niveles de corrupción. Envalórase que mientres el so periodu presidencial executáronse crímenes de lesa humanidá, pero por cuenta de la ayuda de la CIA, la mayoría d'archivos fueron esaniciaos.
L'alzamientu del 2 d'agostu
thumb|145px|left|Sellu conmemorativo de la invasión de 1954.
El primer problema políticu sorteáu pol coronel Carlos Castillo Armas, mientres el so gobiernu, foi la sulevación de los cadetes de la Escuela Politéunica el 2 d'agostu de 1954. Dempués d'haber triunfalmente coláu celebrando'l trunfu, les tropes del Movimientu de Lliberación constituyíes principalmente por soldaos mercenarios de la CIA que se faíen pasar por llabradores y llabradores del oriente de Guatemala- por principales cais de la Ciudá de Guatemala, apurrieron les armes y fueron dormir al hospital Roosevelt -que s'atopaba en construcción nesi entós-, onde taben acantonaes.
Los cadetes alzaos n'armes tres un aventón fechu polos mercenarios del Movimientu de Lliberación Nacional nel que-yos arrampuñaron la bandera nacional al momentu de recibir a Castillo Armas nel aeropuertu L'Aurora, aprovecharon el descansu de los "liberacionistas" y amparaos pola escuridá atacaron a los soldaos mercenarios y llograron amenorgalos non ensin antes tener que vencer la poca pero aportunante resistencia que los pocos que taben armaos opunxeron. Darréu fixéron-yos colar coles manes n'alto y faciéndo-yos encetar un tren, unviáron-yos de regresu escontra l'Oriente del país, camín de Zacapa; d'esta forma demostraron lo débil del exércitu de lliberación y punxeron n'evidencia la pasividá del Exércitu mientres la invasión. Pela so parte, avisáu de la situación, el Coronel Carlos Castillo Armas quien tornara al so Cuartel Xeneral, llegó a la Ciudá de Guatemala pol Cordal de l'Antigua Guatemala y foi prindáu nel Palaciu Nacional.