cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villabona (Villardebeyo)
Nel barriu La Rotiella, al norte de l'AS-325, hai una capiella dedicada a San Antolín, qu'acueye una Ficheru de Santa Bárbara. Tamién, en dichu barriu, esiste un antiguu llavaderu, nes arredolaes del ríu Frade, perteneciente al padremuñu etnográficu de Llanera. Dichu llavaderu, güei únicamente usáu como fonte, tien un atubiu a un augua con teya, caltenida por 10 pegoyos. So'l cañu de la fonte puédese lleer la inscripción ““VILLABONA 2007””.
Toponimia
Según Xosé Lluis García Arias, na so obra Toponimina asturiana, l'orixe del topónimu Villabona ye llatín: VILLAM (casería) BONAM (bona). El topónimu sería compuestu, productu d'una axetivación del térmenu más usáu nos topónimos asturianos, VILLAM. Maguer, nun descarta que pueda debese a un antropónimu.
thumb|right|180 px|Billete de 3ª de Villabona a [[Uviéu]]
Ferrocarril
Villabona poseye una estación de RENFE Cercaníes coel nome d'Villabona de Asturias. Na estación realicen paraes los servicios de Cercaníes d'Asturies de les llinies C1 Xixón/Uviéu-Ponte de los Fierros y C3 Llamaquique/Uviéu-San Xuan de Nieva.
Ye un noyu ferroviariu d'importancia dientro de la rede asturiana, al ser el puntu de mecimientu de les llinies Venta de Baños-Xixón y Villabona-San Xuan de Nieva. El tramu ente Uviéu y Villabona presenta, a finales del añu 2009, cierto nivel de saturación, con unes 1 000 circulaciones selmanales. Esti fechu vese agraváu pola imposiblidá de realizar viaxes direchos ente Avilés y Xixón.
Nos Estudios Informativos pal desenrollu de la Rede d'Alta Velocidá n'Asturies, el Ministeriu de Fomentu plantega la remodelación del noyu de Villabona en trés aspeutos:
thumb|right|300 px|Cubos de fluorita de Villabona
Minería
N'arredolada de Villabona alcuéntrase la xacea de Santu Firme, de carbón y espatu flúor.
Justine Joli
Justine Joli ye una modelu y actriz porno d'Estaos Xuníos.
Villabona (Villardebeyo)
Minería
El carbón foi españao por diverses compañíes hasta mediaos del añu 1990, en que finalizó la so estraccón nos grupos mineros "Santu Firme" y "Cárcaba". Asina, españáronse hasta 25 capes de carbón pertenecientes a los paquetes Esperances, Voluntá, Gavitos, Reguerón, Vena del Mediu, Áigles, Teyeres y Martes, según la denomación llocal, del Namuriense-Westfaliense.
Justine Joli
Biografía
Joli empezó la so carrera nel cine pornográficu en cumpliendo los 18 años, trabayó frecuentemente con Suze Randall, Danni Ashe y Andrew Blake. El so material hasta 2007 foi puramente en solitariu o conteníu lésbicu.
Villabona (Villardebeyo)
Minería
La xacea d'espatu flúor alcuéntrase englobada dientro del denomáu "Distritu de Villabona-Arlós". Los depósitos de fluorita del distritu son filones y mases estratiformes (capes), qu'afáyense en formaciones triásiques. Nel área de Villabona los depósitos económicamente españables son un filón y tres capes. El filón vencéyase a la falla de contautu del Tríasicu col Carboníferu.
La fluorita del distritu Villabona-Arlós ye mui conocío polos coleicionistes de tol mundiu pola so color mariella, baxo'l nome de "Villabona". Los tonos del mariellu son variables dende pálidu cuasi incolloru fasta'l marrón. La única forma cristalina ye'l cubu. Son frecuentes les inclusiones de sulfuros. Aprude cutio arreyao a dolomita de color blanca y calcita.
250 px|thumb|right|Palaciu de Villabona y cruceru de las llinies a Xixón (inferior) y a Avilés (soperior)
Justine Joli
Biografía
Justine Joli trabayara nunes ochenta películes p'adultos escontra 2005. Foi portada de numberoses revistes p'adultos, saliendo na portada de marzu de 2002 de la revista Hustler. El 30 d'ochobre de 2006 apaeció nel Show de Howard Stern (The Howard Stern Show) na Sirius Satellite Radio.
Villabona (Villardebeyo)
Menumentos
Na contorna alcuéntrase la Casa Palaciu de Villabona, declarada Bien d'Interés Cultural el 12 de payares de 1982. Trátase d'un palaciu del sieglu XVII, restauráu en 1986, y que caltién una de les dos torres orixinales.
Centru Penitenciariu de Villabona
Los grupos municipales del ayuntamientu de Llanera aprobaron nel plenu del 6 de payares de 2008 solicitar el cambéu del nome del centru penitenciariu "ya que perxudica la Ficheru de la llocalidá".
Nes arredolaes del Centru Penitenciariu construyóse un apeaderu de la llinia C1 de Renfe Cercanías col nome de Villabona-Tabladiello, pa dar serviciu a aquelli, debío a la llontananza de la estación de Villabona.
Beter Club de Fútbol
L'equipu fundóse cola aída de la citada Beter, el Conde de San Antolín y la empresa minera Mines de Villabona. El so primer presidente foi Luis López Argüelles, capataz xefe de Mines de Villabona, y cuñáu de Francisco Alonso, alies Panchu, ún de los socios de Beter.
Na temporada 45-46 participó nes competiciones federaes de Tercera Rexonal, y de la Copa Federación Asturiana, pasando, probablemente, en temporaes posteriores, al xuegu aficionáu.
Tábara
Capital de la contorna conocida como Tierra de Tábara, cuenta con una ilesia románica declarada Bien d'Interés Cultural en 1931, célebre sobremanera pola so torre. Equí tuvo asitiáu'l famosu monesteriu tabarés, dedicáu a San Salvador, fundáu por San Froilán a finales del sieglu IX. Nél, según les cróniques, llegaron a axuntase seiscientos monxos de dambos sexos, y de él salió tamién l'afamáu beatu mozárabe que lleva'l nome del llugar. Tamién foi mientres sieglos capital del señoríu del so nome, alzáu darréu a Marquesáu de Távara, títulu nobiliariu español, creáu en 1541.
Situación
La villa de Tábara asítiase nel centru norte de la provincia de Zamora, a una altitú de 744 msnm, siendo'l centru de lo que xeolóxicamente se conoz como depresión de Tábara, xunto a les estribaciones de la sierra de la Culiebra, próxima a les sierres de los Covarones y de les Carvas. La so estratéxica situación nel centru del valle, y la so condición reconocida de llugar de camín obligáu pa delles de les más allegaes rutes del noroeste peninsular, marcaron d'una forma determinante la so trayeutoria histórica.
Llenda colos siguientes conceyos:
Etimoloxía
Según E. Bascuas, esti topónimu taría formáu a partir de la base paleoeuropea *tab(h)- o *taw-, derivada del raigañu hidronímica indoeuropea *tā- "dilise, fluyir".
Edá Media
La Biblia mozárabe de la catedral de Llión tamién nos informa que'l monesteriu rexuntaba a una comunidá dúplice, formada por seiscientos monxos de dambos sexos, datu que pon de manifiestu la importancia de la so fundación. Ellí, a finales del s. X, hubo un scriptorium nel que copiaron y allumaron una serie de Beatos como'l Beatu de Tábara que foi empezáu pol pintor calígrafu Magius, anque foi termináu pol so discípulu Emeterio nel 968 cola ayuda de Senior y la monxa Ende. Rellacionaos direutamente con esti Beatu esisten otros códices curiaos en diversos archivos y biblioteques nacionales y estranxeros, ente los que destaquen yá d'una dómina posterior los de Turín y Les Fuelgues.
El cenobiu pudo trate afeutáu poles espediciones califales escontra'l norte, especialmente la d'Almanzor del 988, sufriendo l'impautu de les tropes andalusíes y corriera igual suerte que los cenobios de Eslonza y Sahagún, que fueron amburaos, lo que daría pie a una restauración nel s. XI. Darréu, y sobre les ruines del antiguu cenobiu, llevantóse la ilesia de Santa María, que la so consagración tuvo llugar en 1137 pol obispu Roberto d'Astorga, según epígrafe asitiáu xunto a la puerta meridional.
La villa tabaresa tamién foi posesión de la infanta Elvira, hermana del rei Alfonsu VI de Llión, pos nel so testamentu, fecháu'l 11 de payares de 1099 en Tábara, dexa ésta con otres posesiones a la so sobrina nieta Sancha: "Et mandu a mexa nepta Sancia que crio Tauara et Bamba et Sancto Micael cum adiuntionius suis de Scalata". Esta infanta, cola so hermana Urraca de Zamora, recibiríen bona parte de los monesterios venceyaos a la corona real, polo que ye posible que'l de Tábara caltuviera la so vida monástica mientres esti periodu.
La división de Wamba, documentu apócrifu de principios del s. XII, menta a Tábara como unu de les llendes de la diócesis de Zamora: "Ell obipado de Numancia, esta ye Çamora, tenga por Penna Gusendo hasta Tormes o son los bannos de Val de Rei que yazen sobrel, et dalli hasta en Duero, y de Villalal hasta Oter de Fumus assi como ua alrodiu de Ríu Secu hasta Breto, y de Tauara hasta en Duero".
Doña Sancha, hermana del emperador Alfonsu VII de Llión, apurrió de la mesma, según la Crónica de Venti Reyes, tol Valle de Tábara a la Orde del Temple. Nun esiste una fecha exacta de la cesión, pero yá que la so muerte producir en 1159 y qu'en 1129 figura como tenente de la bailía templaria asitiada nesta llocalidá, foi una de les más antigües del reinu de Llión. La presencia de caballeros templarios nel valle xeneró, mientres un tiempu, conflictos polos derechos episcopales del obispu d'Astorga, especialmente pola negativa templaria a que'l preláu alministrara'l sacramentu de confirmación nes ilesies qu'ellos teníen en Tábara.
Edá Moderna
A mediaos del s. XV la villa pertenecía a la familia Almansa, que'l so dominiu estender tamién a Alcañices y Mombuey. Empieza asina lo que sería'l "Señoríu de Tábara", que col tiempu llegó a manes de la familia Pimentel. Asina, en 1497 Pedro Pimentel Vigil de Quiñones -hijo del III Conde de Benavente, don Alfonso Pimentel- fundó mayoralgu sobre la villa de Tábara. En 1541 Bernardino Pimentel y Enríquez -fíu de Pedro Pimentel y doña Inés Enríquez- recibió de Carlos I el títulu de Marqués de Tábara, que al añu siguiente veríase amontáu cola compra a la corona del señoríu de Villafáfila, que de la mesma, perteneciera hasta l'añu anterior a la Orde de Santiago.
La estensión del Marquesáu estendíase, amás de la villa tabaresa, a los llugares de Moreruela de Tábara, Faramontanos de Tábara, San Martín de Tábara, Santolaya, Litos, Escober, Ferreras de Arriba, Ferreruela. El territoriu incluyíase jurisdiccionalmente dientro del Adelantamientu Mayor del Reinu de Llión, que'l so alcalde mayor informaba en 1571 que la villa de Tábara cuntaba con cuarenta vecinos.
En 1559 el marqueses fundaron na villa de Tábara un conventu que, so la advocación de La nuesa Señora de Jesús, tuvo rexíu nun primer momentu polos flaires de la Orde de San Jerónimo. Estos dotaron un colexu nel que s'enseñaba llatín, artes y teoloxía, cuntando amás con llectores de gramática, casuística y moral, llegando a cuntar la escuela con 150 alumnos. L'alcuerdu inicial colos Jerónimos fracasó a la muerte del marqués, Bernardino Pimentel, yá que'l so fíu nun tuvo de siguir les condiciones axustaes, lo que traxo a que los monxos Jerónimos abandonaron la casa, y el conventu apurriera'l 1 de xineru de 1580 a los dominicos, que permaneceríen ellí hasta'l so exclaustración en 1835.
Pol Catastru d'Ensenada (1751), sabemos que'l señoríu de Tábara recibía'l total de los diezmos de la villa, xunto con otros diezmos de la so xurisdicción. Yá nestes feches, la villa de Tábara destacar en población, con 74 vecinos. A finales del s. XVIII (1787) cuntamos con otru censu, nel que se contabiliza'l númberu d'habitantes: la Tierra de Tábara algama los 1.209, de los que correspuenden a Tábara 293, a Faramontanos 133, y a Pozuelo 102, que son los trés nucleos que devasen el centenar.
A finales del s. XVIII Tábara encabezaba unu de los partíos en que s'estremaba la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en Mapa de la Provincia de Zamora, y según consta na obra "España estremada en provincies ya intendencies y subdividida en partíos" qu'impulsó en 1785 el Conde de Floridablanca.
Sieglu XIX
Col Trieniu Lliberal (1820-1823) y la división provincial de 1822, Tábara foi adscritu a la provincia de Zamora, fechu qu'acotó la división provincial de 1833, qu'asitió a la villa na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada coles mesmes, cola creación de nuevos partíos xudiciales en 1834, nel partíu d'Alcañices, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora. A mediaos del s. XIX, el caserío de Tábara taba constituyíu por 200 viviendes, la mayor parte d'un solu pisu, qu'allugaben a 175 vecinos y una población total de 700 habitantes. Pola villa tabaresa pasaba un camín que diba dende Zamora a Sanabria y Galicia, ente que'l corréu llegába-y dende Benavente. La producción agrícola yera de trigu, centenu, llegume y hortolices y llendábense ganaos de vaques, cabres y oveyes, celebrándose los martes un mercáu selmanal.
Abolíu'l réxime señorial pola aición primero de les Cortes de Cádiz en 1811 y depués pola llei de 1837, los vecinos de la villa y tierra de Tábara pleitiaron por consiguir la supresión de les rentes y prestaciones que teníen de dar al marquesáu, ensin consiguilo. En 1844 el xulgáu de primera instancia d'Alcañices fallaba a favor del marqués como "señor territorial y salariego de la villa de Tábara y pueblos qu'integraren esi marquesáu". De nuevu'l Tribunal Supremu en 1867 dio la razón al marqués contra les pretensiones de los vecinos de los pueblos de la Tierra tabaresa.
A finales del s. XIX los herederos de la duquesa viuda de Pastrana, en quien recayía'l marquesáu, decidieron vender práuticamente toles vieyes rentes señoriales. Unu de los grandes compradores fueron José Rodríguez, vecín de Benavente y el senador Andrés Trueba y Pardo, vecín de Tábara. La vilba d'Andrés Trueba tuvo de vender bona parte de los mesmos a Agustín Alfageme Pérez, vecín de Madrid.
Sieglu XX
thumb|Ilesia en ruines cerca de Tábara. La crisis agraria qu'afaraba España a finales del s. XIX y empiezos del s. XX tuvo tamién les sos repercusión na villa. En febreru de 1911 un ensame de vecinos, na so mayor parte neños y muyeres percorrieron les cais dando muerras a don Agustín Alfageme, vecín de Madrid, propietariu del monte El Encinar y dueñu del antiguu palaciu del marqués de Tábara. A los ocho de la tarde'l motín reproducióse participando agora'l pueblu en masa: apedriaron los balcones y miradores del palaciu, partieron les puertes de les paneres y apoderáronse de 800 fanegas de trigu; finalmente amburaron los edificios, ente ellos parte del palaciu y del exconvento, estrozaron los muebles de casar palaciu y baltaron los árboles del xardín. El motín de Tábara hai qu'asitialo dientro de la crisis agraria qu'afectó a tola provincia.
A mediaos del sieglu XX creóse la reserva de la "Sierra de la Culiebra" col consiguiente plantíu de pinos. D'esta reserva, pertenecen a Tábara unes dos mil hectárees.
En 1970 la llei d'educación Villar Palasí traxo consigo la construcción del Colexu Comarcal "León Felipe", que, en 1994 tresformar en "Colexu Rural Arrexuntáu".
Demografía
A 1 de xineru de 2016 la población del conceyu xubía a 787 habitantes, 407 homes y 380 muyeres.
Fiestes
La fiesta principal de la villa tien llugar el 15 d'agostu, cola celebración de la festividá patronal de Nuesa Señora de l'Asunción. Otres celebraciones notables son San Antón, San Blas, les Candeles, les Águedas, el domingu tortillero”, Selmana Santa, el Mayu, San Isidro, el Corpus, San Xuan, el día de Tolos Santos y la Navidá, con especial referencia a la Nuechebona y el día de Reyes.
Telford
Telford ye una nueva villa inglesa nel este del condáu de Shropshire, na autoridá unitaria de Telford & Wrekin. Foi creáu dempués d'una unión de los cuatro villes de Wellington, Dawley, Oakengates y Madeley. En 2009 tenía una población de 162.300 y por eso ye la villa más grande nel condáu. Telford lleva'l nome del inxenieru y arquiteutu escocés Thomas Telford (1757-1834). La villa ta al llau del Ríu Severn, el ríu más llargu nel Reinu Xuníu.
Nome y Hestoria
Primeramente, la villa llevó'l nome de <<Dawley New Town>> que foi fundada en xineru de 1963. El nome camudó a Telford n'avientu de 1968, pa darréu ser treslladaes a la villa, alredor de 50.000 persones de los chabolos de los Midlands del Oeste.
En Coalbrookdale, cerca de la villa, ta'l Ponte de Coalbrookdale, el primer ponte de fierro del mundu y Patrimoniu de la Humanidá. Foi diseñáu por Abraham Darby y la so construcción llevar a cabu de 1777 hasta 1779.
Quesu
thumb|275px|Quesu de Cabrales. El quesu ye un alimentu sólidu ellaboráu a partir de la lleche cuayao de vaca, cabra, oveya, búfalu, camella ya otros mamíferos. El lleche cuáyase usando un cuayu. Les bacteries son les encargaes d'aceduficar el lleche, xugando un papel importante na definición del tastu nos más de los quesos. Dalgunos quesos tamién caltienen mofos o fungos microscópicos, tantu na superficie esterior como nel interior.
Telford
Clubes de Deporte
thumb|right|200px|El [[New Buck's Head ye l'estadiu del AFC Telford United.]]
Quesu
Hai centenares de variedaes de quesu. Los sos estremaos estilos y tastos son el resultáu del emplegu de les desemeyaes especies de bacteries y mofos, desemeyaes cantidaes de nata nel lleche, variaciones na xera de curiación, tratamientos nel procesu y según la triba de vaques, cabres, oveyes o mamíferu que s'usen, o entemezu de la lleche d'estes. Otros fautores inclúin la dieta del ganáu y l'amestadura d'axente saborguizantes como yerbes, especies o afumáu. Que'l lleche tea o non pasteurizao tamién afeuta al tastu.
La pallabra quesu remanez del llatín "caseus". Sicasí na dómina romana fízose famosu'l términu formaticum ente los lexonarios, de caseus formatus, que significa quesu moldeáu. Asina caltiénse entá en francés: "fromage", n'italianu: "formaggio" o en catalán: "formatge".
Perrouse
Perrouse ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Pesmes
Pesmes ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Hillsdale
Hillsdale ye un borough del condáu de Bergen, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Etnia baluchi
thumb|Principales grupos étnicos de Paquistán y zones vecines en [[1980. Los beluchis tán en rosa.]] Los baluchi (بلوچ en persa) son un grupu étnicu que se supón orixinariu de Siria, partes de Turquía y d'Asia Central. A lo llargo los sieglos, emigraron pa l'actual Baluchistán, que ta separtada ente Paquistán, Irán y Afganistán.
Burganeo
Burganeo ye una casería na parte riba na fastera La Cuesta na parroquia Blimea. Per riba llenda cola parroquia de Samartín. Son 5 viviendes, tando 3 d'elles desocupaes.
Desakato
Desakato ye un grupu musical asturianu de punk rock que canta polo xeneral en castellán anque tolos discos tienen dalgún cantar n'asturianu.
Biografía
El grupu entamó en 2003 ensayando na Escuela Municipal de Música de Llanera de Llanera (Asturies) cola xuntanza de Pablo y Mario tres pasar por dellos grupos. Al añu siguiente grabaron la so primer maqueta (Agujero social) y empecipiaron a tocar per tola rexón. En 2005, depués la entrada nel grupu de Dani y Nacho, espublizaron la so segunda maqueta (Gritando en silencio). En 2008 grabaron el so primer discu (Con el viento en la cara), grabáu nos estudios La Viesta d'Avilés. Presentaron esti discu en dellos festivales dientro y fuera d'Asturies. Ye un grupu que sofita dafechu la oficialidá del asturianu.
Componentes
Otros miembros:
Kaiju
thumb|[[Godzilla escontra Anguirus, la primer engarriada de kaiju (1955)]] Kaiju (怪獣) ye una pallabra xaponesa que significa bestia rara o bestia xigante. Magar qu'en Xapón s'usa pa referise a cualesquier monstruu xigante, n'occidente gástase en sentíu estrictu pa referise a los monstruos nacíos nel xéneru xaponés del tokusatsu, nel manga o l'anime, y nun sentíu más ampliu pa los d'otres hestories que tienen un aldéu a ellos, especialmente por ser d'un tamañu escomanáu (más altos que munchos edificios).
L'orixe d'estos monstruos ye bien variáu, pudiendo ser criaturas antediluvianes, mutantes radiactivos, estraterrestres o pobladores de la tierra güeca. Anque suelen apaecer destruyendo ciudaes, nun siempre son malvaos, sinón qu'abondos d'ellos a menudu actúen como guardianes de la Tierra. Davezu engárriense ente ellos o con robós xigantes denomaos mekes, y dacuando resulta difícil estremar la llinia ente unos y otros por haber amiestos a mou de cyborgs.
El kaiju más famosu ye Godzilla, y munchos como Mothra, Anguirus, Rodan o King Ghidorah aparecieron la primer vegada nes películes d'esti o pronto pasaron a ser recurrentes nelles.
El cine norteamericanu produz anguaño grandes superproducciones que perpuen considerase de kaiju por beber enforma de la tradición xaponesa, como son exemplos Pacific Rim o les películes del Monsterverse.
Isaías Rodríguez
Julián Isaías Rodríguez ye un abogáu venezolanu que sirvió como vicepresidente executivu, Fiscal Xeneral de Venezuela, y segundu vicepresidente de l'Asamblea Nacional Constituyente de Venezuela de 2017. Actual ye constituyente
Biografía
Graduar d'abogáu na Universidá Central de Venezuela con una especialización en Derechu del Trabayu o Llaboral, milita primeramente nel partíu Aición Democrática, y dempués n'unu de los partíos que surden de resultes d'una de les divisiones d'este, el Movimientu Eleutoral del Pueblu (MEP) nel que se caltién hasta la década de los 80.
A finales de la década de 1990 xunir a la campaña del entós candidatu a la presidencia Hugo Chávez, siendo electu senador en 1998 y constituyente en 1999, pa pocu dempués el 29 de xineru.
Vicepresidente de Venezuela
Nel añu 2000 ye nomáu como'l primera Vicepresidente de Venezuela so la nueva constitución de 1999, cargu qu'ocuparía hasta'l 26 d'avientu del mesmu añu.
Fiscal Xeneral
El 9 de xineru de 2001 l'Asamblea Nacional de Venezuela de mayoría oficialista designar como nuevu Fiscal Xeneral de la República, debiendo esti arrenunciar a cualquier militancia política, lo que sicasí nun evitó que mientres la so xestión fora criticáu pola oposición política, quien lo consideró cercanu al gobiernu.
Mientres la so xestión tuvo que faer frente a casos polémicos y situaciones difíciles como los sucesos del 11 d'abril de 2002, el paru petrolero o paru cívico nacional o l'asesinatu del Fiscal Danilo Anderson, ente otros.
Finalmente en payares de 2007, Rodríguez anunció que nun optaría por un nuevu periodu o designación como Fiscal xeneral, en consecuencia al terminase'l tiempu pal que foi designáu, dexó de ser fiscal el 13 d'avientu de 2007, cuando'l Parllamentu Venezolanu nomó como nueva Fiscal Xeneral a una excolaboradora so, la Fiscal Luisa Ortega Díaz.
Crypturellus strigulosus
Crypturellus strigulosus ye una especie d'ave tinamiiforme de la familia Tinamidae que vive n'en les selves húmedes de Suramérica.
Etimoloxía
La pallabra Crypturellus ta formáu por trés términos griegos y llatinos. kruptos que significa «ocultu», oura que significa «cola», y la terminación ellus qu'implica diminutivu.
Taxonomía
El tinamú brasilieño nun ta estremáu d'en subespecies. Como tolos tinamús pertenez a la familia Tinamidae, que de la mesma se engloba dientro d'as ratites, pero a diferencia de les grandes ratites los tinamús nun perdieron la capacidá de volar.
Descripción
El tinamú brasilanu mide alredor 28 cm de llargu. Los sos partes cimeros son de color pardu acoloratáu, tien el gargüelu ablondu, el pechu gris, el banduyu ablancazáu, coles pates marrones. La fema tien un franjeado negru característicu y les sos partes cimeros son de color ocráceo.
Comportamientu
El tinamús brasilanu aliméntase principalmente de frutos que recueye nel suelu y nos arbustos baxos. Tamién come pequeños invertebraos, brotos de flores, fueyes tienres, granes y raigaños.
Los machos encargar de guarar los güevos que pueden ser de delles femes, hasta cuatro distintos, y tamién s'encarguen de curialos hasta que son capaces de valise por si mesmos, xeneralmente a les 2–3 selmanes. Constrúin el so nial nel suelu ente la vexetación trupa.
Distribución y hábitat
Atópase nes selves amazóniques de Bolivia, Brasil y Perú, hasta los 500 metros d'altitú.
Pierrecourt (Altu Saona)
Pierrecourt ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Pontia callidice
La Pontia callidice ye un lepidópteru ropalóceru de la familia Pieridae. (Hübner,1800).
Distribución
Distribúise polos Pirinéu, Alpes, Turquía, Oriente Mediu hasta Mongolia, China y Norte-América. N'Europa alcuéntrase ente los 1500 y 3400 msnm.
Hábitat
Vive en rimaes alpines, predreses, abiertes y herboses. La canesba aliméntase de Erysimum helveticum, Reseda glauca, Cardamine bellidifolia, Hutchinsia alpina...
Periodu de vol
Una xeneración al añu ente empiezos de xunu y empiezos de xunetu. Envierna como pupa.
Midland Park
Midland Park ye un borough del condáu de Bergen, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Pieris mannii
Pieris mannii ye una caparina d'unos cuatro centímetros de valumbu, femes mayores que los machos, de color blancu con llurdios negros y aviesu blancu y mariellu pálido, con dimorfismu sexual. Pertenez a la familia Pieridae, y foi descrita por J. Mayer en 1851.
Ye una caparina que se distribúi per África, Europa y Asia, y que vuela en zones montascoses ente los 400 y los 2000 m d'altitú.
El so estáu de caltenimientu nun reviste esmolición y nun s'atopa incluyida na Llista colorada de la UICN nin nel Atles y llibru coloráu de los invertebraos amenaciaos d'España.
Descripción
Les femes miden ente 4,1 y 4,3 cm de valumbu y los machos ente 3,4 y 4,1. El anverso o cara cimera de les ales ye blancu con llurdios negros. L'aviesu ye de color blancu y mariellu pálido.
El anverso de les ales anteriores de los machos ye blancu col cantu abuxada y un llurdiu apical gris. Na zona postdiscal apaez un llurdiu coritu en E3. Les ales posteriores son blanques con un llurdiu postdiscal negra en E7 que toca hasta'l cantu.
L'aviesu alar ye blancu y mariellu pálido. Les anteriores son blanques con zona apical, mariña y marxe esternu amarellentaos. Apaecen dos talos puntos negros en E3 y en Y1b, que ye bien débil o puede faltar. Les posteriores son de tonu mariellu maciu con escames grises.
Les ales de les femes son similares, colos llurdios de mayor estensión. El anverso de les anteriores pueden ser blanques o mariellu pálido y cola zona basal más escura, y dos enllordies postdiscales negres en E1b y E3.
Como nel restu d'especies de la so familia, los imagos tienen la cabeza pequeña, con antenes en maza, y unos palpos bien desenvueltos. Los trés pares de pates son funcionales. Les sos ales anteriores formen un ángulu agudu na so base, ente que les posteriores, que tienen una superficie alar mayor, son arredondiaes. Son carauterísticos dos nervios añales nes ales posteriores.
Puede confundise con otres especies del mesmu xéneru como P. rapae y P. ergane.
Ciclu biolóxicu y alimentación
miniaturadeimagen|Cópula de Pieris mannii Nos llugares onde'l clima ye favorable ye una especie trivoltina con una primer xeneración que vuela mientres la primavera. La segunda xeneración apaez a principios del branu y la tercera a finales del branu. La última xeneración envierna n'estáu de crisálida.
Les sos plantes nutricies son les de la familia de les crucíferas, especialmente carraspique y cestillo de plata y otres plantes del xéneru Sinapis.
Distribución y hábitat
Especie cosmopolita, el so rangu de distribución toma dende la cuenca mediterránea, Rusia occidental y Asia Menor hasta Paquistán. Falta en delles islles mediterránees como Córcega o Cerdeña.
El so hábitat son zones bien calteníes de monte, entendíes ente los 400 y 2000 m d'altitú, de roques caliares y pedregales.
Sistemática y taxonomía
Foi descrita en 1851 por J. Mayer como Pontia mannii dedicándola a Joseph Johann Ritter von Mann, primer colector de la caparina nel sieglu XIX, na ciudá croata de Split. Darréu foi adscrita al xéneru Pieris que fai referencia a Pieria, llugar onde nacieron les muses y Orfeo, de la mitoloxía griega.
Etnia hazara
Los hazara (persa: هزاره) son un grupu étnicu de llingua persa que vive na rexón central d'Afganistán (a la que se refieren como Hazarajat) y el noroeste de Paquistán. Los hazara asítiense nel centru d'Afganistán arrodiados por diverses minoríes: los uzbecos al norte, los nuristaninos y los pashtus al este, los baluchis al sur, y los turcomanos al oeste. Los hazara son predominatemente musulmanes xiís y son el tercer grupu étnicu d'Afganistán, comprendiendo'l 9% de la población. Tamién pueden encontrase hazares en gran númberu nos estados vecinos d'Irán y Paquistán, principalmente como refuxaos, asina como na diáspora alredor del mundu.
New Milford
New Milford ye un borough del condáu de Bergen, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Monflorite-As Casas
Monflorite-As Casas, n'aragonés, o Monflorite-Lascasas, n'español, ye un conceyu de la Hoya d'Huesca, na provincia d'Huesca, Aragón, España.
Historia
1960-1970 fúndense Monflorite y Lascasas pa formar el nuevu conceyu de Monflorite-Lascasas, cola capitalidad municipal en Monflorite.
Monumentos civiles
La propiedá d'esta torre medieval foi vencida al Conceyu de Monflorite pola Duquesa de Villahermosa. Los Condes de Ribagorza, antepasaos de los Duques de Villahermosa, heredaron la torre de Monflorite a finales del Sieglu XV pol matrimoniu ente Doña María López de Gurrea, llamada la Rica Fema, y Don Juan d'Aragón, fíu del Duque de Villahermosa, Conde de Ribagorza y depués Duque de Lluna. La torre tuvo en posesión de los Duques de Villahermosa hasta finales de los años 1970s en que la dexó la Duquesa, Dª. Pilar Azlor d'Aragón.
Pin (Altu Saona)
Pin ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Akira Kaji
Akira Kaji (加地 亮, ) ye un ex-futbolista xaponés.
Santos Gutiérrez
José Santos Gutiérrez Prieto foi un estadista, militar y políticu colombianu, quien ocupara la presidencia de Colombia de 1868 a 1870.
Mientres el so gobiernu dio importancia a la educación pública, confirmáronse les llendes con Brasil y el primer contratu pa la escavación d'una canal interoceánico pol ismu de Panamá.
Biografía
Nació n'El Cocuy el 24 d'ochobre de 1820. Realizó los sos estudios primarios nel so pueblu, y los secundarios nel Colexu de Boyacá, en Tunja, d'onde pasó a la facultá de Xurisprudencia de la Universidá Central en Bogotá. Foi apuntáu nel reximientu de reclutes pa la guerra civil, ya intervieno na campaña del norte contra les guerrilles de la oposición. Depués remató los sos estudios y recibió el grau'l 28 de payares de 1845. Dos años más tarde, confirióse-y el títulu d'Abogáu.
Lluchó contra la dictadura de José María Melo en 1854. Incorporar al exércitu constitucionalista y lluchó con denuedo nes batalles de Tierra Azul o Cordonal y Pamplona, y depués actuó en tomar de Bogotá, trunfando sobre les tropes de Melo.
Asistió a la Convención de Rionegro, onde s'aprobó la Constitución de 1863, qu'entamó en forma definitiva un Estáu federal col nome d'Estaos Xuníos de Colombia, vixente hasta 1886.
Gutiérrez foi nomáu, asina mesmu, xeneral en xefe del exércitu de los Estaos Xuníos de Colombia. A finales de 1863, foi escoyíu presidente del Estáu de Boyacá, y nel añu siguiente, presidente del Estáu de Cundinamarca. Restauró los colexos de San Bartolomé y del Rosario y fundó el Lazareto d'Agua de Dios. Nel añu 1865 volvió al Senáu de la República y dempués viaxó a Europa en misión diplomática.
Declaración de Guerra a Bélxica
Mientres faía los sos estudios de xurisprudencia na Universidá de Lovaina José Santos Gutiérrez namoróse perdidamente d'una nueva llamada Josefina. L'amor foi correspondíu por ella pero los padres de Josefina nun dieron el vistu bonu por que la pareya casárase y treslladárase a vivir a Colombia. A pesar del pasu del tiempu, y aprovechando la so posición de poder, Gutiérrez decidió cobra-y la so despecho a tol Reinu de Bélxica. Mientres yera Presidente del Estáu de Boyacá unvió una misiva en 1867 declarándo-y la guerra a Bélxica. Sicasí esa carta nunca llegó al so destín.
Etnia uzbeca
200px|right La etnia uzbeca cunta n'Afganistán con 2.700.000 d'habitantes. Son xente turco del centru Asia. La so llingua ye l'uzbecu. La so relixón de más puxu ye'l islam suní.
La Pisseure
La Pisseure ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Ridgefield
Ridgefield ye un borough del condáu de Bergen, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Guillermo Quintero Calderón
miniaturadeimagen|Muséu Nacional - Guillermo Quintero Calderon Guillermo Quintero Calderón foi un militar y políticu conservador colombianu nacíu en Puertu Nacional actual Puerto Viejo (Cesar) en 1832.
Empecipió la so carrera militar combatiendo la dictadura de José María Melo so les órdenes l'ex-presidente Tomás Mosquera. Algamó'l grau de xeneral dempués de participar en delles de les guerres civiles asocedíes na dómina, hasta qu'empezó a ocupar cargos políticos, como'l de gobernador de Santander en 1888, representante a la cámara y senador. N'exerciciu del comandu del Exércitu Nacional, foi escoyíu designáu presidencial el 1 d'abril de 1894, posición dende la cual asumió la presidencia de la república pola llicencia que-y foi concedida al presidente Miguel Antonio Caro a partir del 12 de marzu de 1895.
Quintero designó como ministros al xeneral Pedro Antonio Molina en guerra, José María Uricoechea en rellaciones esteriores, Francisco Groot na ayalga, José Manuel Marroquín Ricaurte n'instrucción pública y Abraham Moreno en gobiernu. La inclusión d'esti postreru nel gabinete desamarró una repitida protesta nel partíu conservador, que con insistencia se quexó d'esa situación con Caro, quien, fadiáu poles voces en contra de la decisión de Quintero, decidió reasumir el poder el 17 de marzu, cesando'l mandatu concedíu a Quintero. El xeneral, agora ex-presidente, foi nomáu pola oposición como candidatu presidencial, pero foi ganáu pol vieyu Manuel Antonio Sanclemente, mandatariu que foi derrocáu en xunetu de 1900 por un movimientu nel que Quintero foi protagonista.
El golpe d'estáu alzó a la presidencia a don José Manuel Marroquín, que fuera ministru d'instrucción de Quintero. El nuevu gobernante nomó a Quintero na cartera de gobiernu, pero la designación del xeneral Aristídes Fernández na cartera de guerra llevó a Quintero a dexar el so cargu.
Carduelis siemiradzkii
Carduelis siemiradzkii, conocíu vulgarmente como'l pinero azafrán xilgueru azafranáu o lúgano azafranáu ye una especie d'ave Passeriformes de la familia de los frinxílidos. Pue atopase n'Ecuador y Perú.
Descripción
Mide 10 a 10.5 cm de llargor. Presenta dimorfismu sexual. El machu presenta cabeza negra en forma de capiellu; l'envés doráu cobrizu y les partes inferiores marielles. La fema ye mariella olivácea.
Unión del Pueblo Leonés
Unión del Pueblo Leonés (UPL) (Xunión del Pueblu Llionés n'asturllionés) ye un partíu políticu llionesista con representación nel parllamentu de la Comunidá Autónoma de Castiella y Llión que nagua pola autonomía de la rexón Llionesa.
El so presidente ye Melchor Moreno y el so Secretariu Xeneral Joaquín Otero Pereira.
Carduelis siemiradzkii
Hábitat
Los sos hábitats naturales son los montes secos subtropicales o tropicales, el carba secu subtropical o tropical, y les zones urbanes, per debaxo de los 750 m d'altitú.
Alcuéntrase amenazáu pola destrucción del hábitat. Ye malo de reparar.
Justine Kasa-Vubu
Justine M'Poyu Kasa-Vubu, ye una política congoleña, Presidenta del Movimientu de los Demócrates Congoleños, ye fía de Joseph Kasa-Vubu, el que foi primer presidente de la República Democrática d'El Congu. Foi candidata nes eleiciones presidenciales congoleñes de xunetu de 2006, nes que namái llogró'l 0'44% de los votos na primer vuelta.
Guillermo Quintero Calderón
El xeneral participó de l'Asamblea que reformó a la Constitución en 1910 y fixo parte del partíu republicanu que gobernó hasta 1914. Quintero finó en 1919 a los 87 años.
Justine Kasa-Vubu
Tres la muerte del so padre y tomar del poder per parte de Mobutu Sese Seko, se exilia xunto col restu de la so familia a Arxelia primeru y depués a Suiza, onde va rematar los sos estudios. Va Acabar viviendo en Bélxica y ellí va llicenciase en Ciencies Sociales na Universidá Católica de Lovaina (UCL). Una vegada consiguida la so llicenciatura, va trabayar en Xinebra pal Altu Comisariado de les Naciones Xuníes pa los Refuxaos Altu Comisionado pa los Refuxaos de la ONX. Va Volver a Bélxica pa prosiguir el so trabayu nel Centru d'Investigación sobre la epidemioloxía de los desastres naturales y nel Centru d'estudios africanos de la Universidá Llibre de Bruxeles.
En 1991, afiliar a la Unión pola Democracia y el Progresu Social (UDPS) d'Étienne Tshisekedi, el principal partíu opositor a Joseph Mobutu. El 22 de mayu de 1997, ye nomada ministra de la Función Pública nel primer gobiernu de Laurent-Désiré Kabila, ensin ser autorizada pol so propiu partíu. Nun va caltener la cartera enforma tiempu, una y bones el presidente congoleñu encárga-y la representación diplomática de la República Democrática d'El Congu como embajadore en Bélxica. Va Cesar nes sos funciones tres los sos desalcuerdos con Laurent-Désiré Kabila.
Particularidaes
Kasa-Vubu Tamién ye'l nome d'una de les comuñes de la Provincia de Kinxasa.
Plainemont
Plainemont ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sanamiés
Sanamiés ye un llugar de la parroquia de Blimea, nel conceyu asturianu de Samartín del Rei Aurelio. El nome designa, nun sen amplíu, el valle que va dende La Bovia, pelo cimero, hasta'l ríu Nalón, per baxo, too ello a la manzorga de El Nalón. Nun sen estrictu ye un de los pueblos del valle anterior na parroquia Blimea con una vega mui grande y abondosa. Tien 25 viviendes. El nome del pueblu apaez en documentos del sieglu XVIII.
Imán (dixebra)
Imán pue referise a:
Cortina (Trevías)
Cortina ye un llugar de la parroquia de Trevías, nel conceyu asturianu de Valdés. La festividá del pueblu ye Santiago Apóstol, que se celebra la penúltima fin de selmana de xunetu.
Situación
Allúgase a 17 km de Ḷḷuarca, la capital del conceyu, cola que se coneuta pela N-634. Ta asistiáu a un altor de 43 m sobre'l nivel de la mar.
Población
Tien una población de
Palisades Park
Palisades Park ye un borough del condáu de Bergen, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Justine Lupe
Vida personal
Lupe creció en Denver, Colorado. Justine graduar nel programa de teatru en Denver School of the Arts en 2007 y 2011 graduóse en Juilliard School en New York City. La so güela, Kay Schomp, tien un teatru que lleva'l so nome en Denver School of the Arts. El so padre, John Lupe, ye un especialista n'exhibición en Denver Art Museum.
Justine Mintsa
Justine Mintsa ye una escritora gabonesa miembru del Altu Conseyu de la Francofonía.
Estudió na Universidá Omar Bongu.
Etnia turcomana
thumb|right|Muyer turcomana. La etnia turcomana son xente turco alcontraos nun entamu nel Asia central, nel Turkmenistán, Afganistán y nel nordeste d'Irán. La so llingua ye'l turcomanu. Nel Afganistán viven 932.000 habitantes (2006).
Tarn
Tarn ye un departamentu francés de la rexón d'Occitania.
Tien una población de y una superficie de  km². Llenda con.
Plancher-Bas
Plancher-Bas ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Santa Bárbola
Santa Bárbola ye una parroquía del conceyu asturianu de Samartín del Rei Aurelio. Ocupa la parte sur del conceyu, y ye parroquia independiente dende'l 1886, añu nel que se dixebró de la de Samartín. Tien una superficie de 18,51 km² y cuenta con, que se reparten ente los llugares de Les Argayaes, L'Azorea, El Batán, El Bericiusu, Les Caecima, Los Caleyos, El Cantu, El Cantu les Mates, La Casanueva, Les Cases de Baxo, La Casuca , La Caya, El Colláu Escobal, El Corral de Vayuetu, El Corralón, El Costayu, La Cruz, L'Escobal, La Espesura, La Gallega, L'Edráu, Miera (Santa Bárbola), El Molín, La Nespral, Paniceres, La Paré, Perabeles, La Potoxa, El Praón, El Rezaleru, El Riocerezal, La Robellá, Les Sayetes, La Seca l'Agua, La Vallica l'Agua y Veró.
Llista d'asteroides/15101–15200
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Keiji Tamada
Keiji Tamada (玉田 圭司, ) ye un futbolista xaponés.
Plancher-les-Mines
Plancher-les-Mines ye una comuña francesa del departamentu d'Altu Saona, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Montvale
Montvale ye un borough del condáu de Bergen, nel estáu de Nueva Jersey. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Pilsen
Pilsen (Plzeň, ) ye una ciudá allugada nel oeste de Bohemia na República Checa. Ye la capital de la Rexón de Pilsen. Tien cerca de 170.000 habitantes y ye la cuarta ciudá checa más grande (dempués de Praga, Brno y Ostrava) y la segunda más grande de Bohemia (dempués de Praga). Atópase na confluencia de cuatro ríos, a unos 80 km al oeste de la capital checa Praga, cola que Pilsen ta coneutada pela autopista D5.
Pilsen fíxose famosa sobremanera pola fabricación de la cerveza; la marca Pilsner Urquell (Plzeňský Prazdroj) dio'l nome al tipu de cerveza pilsener, güei espublizáu nel mundu enteru. En Pilsen fueron fundaes coles mesmes les primeres fábriques de la famosa empresa de maquinaria Škoda Works, siendo anguaño la sede de Škoda Transportation onde se producen medios de tresporte urbanos y ferroviarios.
Nos últimos años, Pilsen ye conocida tamién gracies al so club de fútbol FC Viktoria Plzeň, que llogra imponese inclusive na escena europea.
Los empiezos hasta'l sieglu XIX
Les primeres referencies históriques de Pilsen (resp. de la ciudá actual de Starý Plzenec) daten del añu 976. Pero nun foi hasta 1295 cuando'l rei checu Wenceslao II de Bohemia fundó «la Nueva Pilsen» que correspuende a la Pilsen actual. La so posición estratéxica na vía importante ente Praga y Baviera déxa-y espolletar rápido. Nel sieglu XIV ye la tercer ciudá más grande y más importante del país, dempués de Praga y Kutná Hora. Yá dende la Edá Media, el lúpulu collecháu pela redolada – unu de los meyores n'Europa – ye la base de la producción de cerveces reputaes. Mientres les guerres husitas, Pilsen foi'l centru de la resistencia católica contra los husitas. En 1468, la ciudá llogró una imprenta, na que s'imprimió'l primer llibru publicáu en Bohemia, la Crónica troyana (en checu Kronika trojánská). A principios del sieglu XVI, Pilsen foi castigada por dellos quemes, especialmente en 1507, cuando amburaron dos tercios de la ciudá. En 1599, Pilsen aportó a la residencia del emperador Rodolfo II d'Habsburgu, quien fuxía asina de la peste qu'azotaba Praga. Mientres la Guerra de los Trenta Años, la ciudá foi conquistada per primer vegada na so hestoria en 1618 por Ernesto de Mansfeld.
Desenvolvimientu industrial nel sieglu XIX
Na primer metá del sieglu XIX fueron baltaes les muralles y nel so llugar, alredor del centru históricu, construyóse una zona de parques. En 1832 inauguróse'l primer teatru de piedra de Pilsen. Depués fundóse la nueva cervecería – el 5 d'ochobre de 1842 ellaboróse ellí la primer cerveza de la marca Pilsner Urquell (Plzeňský Prazdroj). Otra marca de cerveza güei bien conocida, Gambrinus, empezó a fabricase en 1869. Nel añu 1859, Emil Škoda fundó les Fábriques de Škoda (Škodovy závody), que depués se convirtió na empresa de maquinaria más importante ya influyente del país y nun crucial suministrador d'armes pal exércitu del Imperiu austrohúngaru. A finales del sieglu XIX, gracies a František Křižík, introducióse'l allumáu públicu y tamién empezaron a circular peles cais los primeres tranvíes.
El sieglu XX y l'actualidá
Tres la Primer Guerra Mundial, Pilsen espandióse notablemente, y nos años 20 yá tenía más de 100.000 habitantes. Al desenvolvimientu d'enteguerres contribuyó enforma'l alcalde Luděk Pik. Por cuenta de los Alcuerdos de Múnich de 1938, Pilsen convertir nuna ciudá fronteriza, yá que la frontera del Tercer Reich treslladar hasta la llende esterior de la ciudá. Mientres la ocupación de los nazis (1939–1945), les fábriques de Škoda en Pilsen viéronse forzaes a apurrir armamentu pa la Wehrmacht. Tamién más de 2.000 habitantes xudíos, la mayoría de la población xudía de Pilsen, fueron deportaos al campu de concentración de Terezín. Pilsen foi bombardeada delles vegaes mientres la Segunda Guerra Mundial, lo que causó más de 1.000 víctimes. La ciudá de Pilsen (y tol oeste de Bohemia) foi lliberada poles tropes del xeneral americanu George Patton, el 6 de mayu de 1945. Según l'alcuerdo soviéticu-americanu, Patton nun tuvo derechu a siguir avanzando y el restu de Checoslovaquia foi lliberáu pol Exércitu Coloráu. Al tomar el poder en 1948, los comunistes aplicaron una campaña sistemática pa suprimir cualquier reconocencia del papel del exércitu americanu na lliberación de Pilsen y Bohemia Occidental. Esto siguió hasta 1989, cuando los comunistes fueron Revolución de Terciopelu echaos del poder. Güei la lliberación polos americanos conmemorar con Patton Memorial Pilsen – un monumentu al exércitu americanu; coles mesmes, dende l'añu 1990 entámase añalmente'l Homenaxe a la Lliberación – Oslavy osvobození. Dempués de la guerra, tolos habitantes xermanofalantes de la ciudá – y realmente de toa Checoslovaquia – fueron espulsaos del país conforme a les disposiciones del alcuerdu de Potsdam. La propiedá d'estos desterraos foi confiscada.
Ente los años 1948 y 1989, el réxime comunista (con rellaciones fuertes cola XRSS) gobernaba Checoslovaquia. En Pilsen tuvo llugar la primer manifestación masiva contra'l réxime, el 1 de xunu de 1953 : cerca de 20.000 persones protestaron concretamente contra la reforma monetaria que significó pa muncha xente la perda d'una gran parte de los sos aforros. Munchos manifestantes fueron deteníos y más de 300 persones fueron condergaes en procesos políticos. Trátase de la primer protesta popular en tol bloque comunista (l'asina llamada sulevación n'Alemaña del Este nun españó hasta dos selmanes más tarde).
Mientres los años 50, nuevos barrios de bloques de pisos empezaron a edificase nes zones perifériques de la ciudá.
En xineru de 2013, Pilsen aportó a la primer ciudá checa grande onde tuvo llugar un referendu local vixente. Nél, los habitantes refugaron la construcción d'un xigantescu centru comercial na cercanía del centru históricu.
Xeografía y clima
Pilsen atópase na asina llamada Fondalada de Pilsen (Plzeňská kotlina), na confluencia de cuatro ríos (el Radbuza, el Mžy, el Úhlava y el Úslava, que formen el ríu Berounka). La ciudá ta arrodiada de naturaleza – munchos estanques y regueros, campos, praos y llombes con montes estensos.