cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vietnam del Sur
1963-1965
Naquellos tiempos, el xefes del ERVN compitieron pal cargu de Xefe d'Estáu nel gobiernu militar. El primeru foi'l Xeneral Duong Van Minh (2 de payares de 1963 - 30 de xineru de 1964) y depués Nguyen Khanh (30 de xineru de 1964 - febreru de 1965), el que restableció'l cargu de Primer Ministru (a pesar de que'l poder verdadero moraba nél). En febreru de 1965 una alianza del Mariscal de la Fuercia Aérea Nguyen Cao Ky y el Xeneral Nguyen Van Thieu del ERVN deponen a Nguyen Khanh y gobiernen a Vietnam del Sur hasta la so cayida en 1975.
Dominiu de Thieu
Vietnam siguió teniendo aspeutu de réxime militar mientres duró'l mandatu del Presidente Nguyen Van Thieu. Ésti en 1967 burlló al Primer Ministru Nguyen Cao Ky, llogrando que'l so cargu tuviera más poder. Thieu trunfó nes eleiciones presidenciales de 1967 y depués Ky foi debilitándose en rellación a aquél.
Llista d'asteroides/67501–67600
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Vietnam del Sur
Dominiu de Thieu
Les polítiques de la RVN sol mandu de Thieu carauterizar por ser d'escasa ideoloxía y mayoritariamente de voluntaes personales, los oficiales civiles nun tuvieron munches funciones, y los oficiales zonales del ERVN teníen gran poder na vida cotidiana de toles persones naquelles árees a les que taben asignaos.
Gobiernu de los territorios
Mientres duró la historia de la RVN, el gobiernu en Saigón nunca llogró controlar por completu'l territoriu del país, y dempués del Alcuerdu de París (1973) delles provincies de RVN tuvieron baxu control norvietnamita o del Vietcong. Amás del so territoriu central, Vietnam del Sur tamién controlaba les islles Paracelso y Spratly, China apoderar de dambes en 1973 y 1974 respeutivamente.
Demografía
Alredor del 90% de la población yera Kinh, y el 10% yera Hoa, montañeses, franceses, camboyanos, Cham, euroasiáticos y otros. (1970)
Puertu de Valparaíso
El Puertu de Valparaíso ye'l terminal marítimu allugáu na ciudá del mesmu nome na Rexón de Valparaíso, Chile. Ye'l puertu con mayor llegada de pasaxeros del país y el segundu con mayor movimientu de contenedores, tres San Antonio. Añalmente tresfier más de 10 millones de tonelaes de carga xeneral y polos sos terminales pasen sobre'l 30% de tol comerciu esterior del país. Coles mesmes, por temporada, atiende a cerca de 40 cruceros y 100 mil visitantes. El Puertu de Valparaiso puede estremase en: el puertu comercial (principalmente carga en contenedores), el puertu ciudadanu (cruceros). Caúna d'estes actividaes dispón d'un espaciu propio y segregao de les otres, con instalaciones y personal especializáu.
Historia
thumb|200px|Primeros almacenes francos en 1863, destruyíos por bombardeos en 1866. thumb|200px|Almacenes francos en 1888. thumb|200px|Muelle fiscal en 1888. thumb|200px|Muelle de Pasaxeros. La ciudá de Valparaíso recibió la so primer embarcación en 1536. Foi l'apuerto del Santiaguillo, nave que sofitaba la espedición de Diego de Almagro. La vasta ensenada taba habitada polos changos, indíxenes llabradores y pescadores. Utilizaben pa les sos xeres balses feches con cueru de llobu y tablillas de madera.Los indios changos llamaben Quintil a estes paraxes.
En 1810, Valparaíso taba conformáu por dos aldegues dixebraes por una puntilla predresa llamada Cabu: yeren l'Almendral y el Puertu. Nes cercaníes del Cabu, un fanegueru comerciante construyera un muelle llamáu Villaurrutia, frente a la cueva del Chivatu onde güei s'atopa l'edificiu del diariu El Mercurio de Valparaíso. Nesa dómina, el mar llegaba hasta les actuales cais Bustamante, Serrano, Prat y Esmeralda, esto ye, hasta los pies de los cuetos.
El muelle Villaurrutia, únicu esistente en Valparaíso nesa dómina, presentaba un doble valor históricu: foi'l primer muelle con que se cuntó en Chile y l'únicu muelle construyíu mientres La Colonia.
En 1822 recaló'l primera barcu de vapor, el Rising Star y esi mesmu añu produció un terremotu que práuticamente destruyó gran parte de la ciudá, dexando 78 muertos y 2.110 mancaos.
Ente 1810 y 1831 construyéronse otros muelles pa responder a la meyora comercial del tráficu internacional, a lo cual sumóse en 1832 el llevantamientu de los primeres almacenes francos pal depósitu de cargues provenientes d'Europa y Asia.
Esta infraestructura convirtió al puertu nel emporiu comercial del Pacíficu Sur mientres gran parte del sieglu XIX y entamos del sieglu XX. Yera tal la magnitú d'esta actividá que llegó a haber 3 llinies d'almacenes francos en Valparaíso, lo que se llogró depués d'executar nueves escampaes en terrenes qu'antes ocupaba'l mar, dando un impulsu notable al puertu de Valparaíso.
Ente 1870 y 1876 realizáronse obres de modernización nel puertu. Construyóse'l Muelle Fiscal, primer obra portuaria de categoría que s'executaba nel país. El muelle tenía forma de "L" y cuntaba con una grúa principal de 35 tonelaes de llevante. La so estensión dexaba l'atraque de 2 naves modernes de la dómina. La instalación emprestó servicios hasta 1919 aproximao, añu en que quedó dientro de les obres del nuevu puertu.
Tres l'apertura del Muelle Fiscal, empecipióse la construcción d'un atracaderu pal tránsitu de pasaxeros denomináu Muelle Prat, que foi termináu en 1884. Esta amplia cortil de madera, que s'enfusaba delles decenes de metros escontra'l mar y que taba allugáu de llombu del Monumentu a los Héroes de Iquique, sirvió amás de paséu pa los habitantes de la dómina. Tal como'l Fiscal, esti muelle foi reemplazáu mientres les obres del nuevu puertu.
Construcción del puertu
thumb|200px|Inauguración del puertu en 1912 thumb|200px|Muelle Barón, 1914 thumb|200px|Construcción [[Molo d'Abrigu de Valparaíso|molo d'abrigu, 1917]] Ente 1910 y 1930 llevantóse gran parte de l'actual infraestructura del puertu, qu'incluyó xeres de rellenu que ganaron terrenes al mar. Yera bien necesariu, pos antes de la inauguración de la Canal de Panamá (1914), la totalidá de los barcos pasaben poles sos mariñes depués de cruciar los océanos pol solmenáu Estrechu de Magallanes. Fueron los sos años de mayor apoxéu.
El 7 de setiembre de 1910 aprobóse la Llei Nᵘ2.390 qu'asignaba fondos pa la construcción de los puertos de Valparaíso y San Antonio, amás de disponer de l'acabante crear Comisión de Puertos.
En mayu de 1912 empecipiáronse los trabayos en Valparaíso, al cargu de la firma inglesa S. Pearson and Son Ltd, consagraos en dos contratos, desenvueltos ente 1912 y 1923 y ente 1923 y 1930. Los plazos programaos primeramente polos británicu non pudieron cumplise, por cuenta de la dificultá p'adquirir materiales n'Europa por causa de la I Guerra Mundial. Finalmente, les obres concluyeron satisfactoriamente en 1930.
Los trabayos efectuaos llevantaron l'actual infraestructura que tien el puertu, como'l molo d'abrigu (1.000 m de llargor y 55 m de fondura), malecones y terminales d'atraque, l'Espigón y el Muelle Barón.
Una de les grandes inversiones na ciudá foi la construcción del molo d'abrigu del puertu. Foi nun momentu aparente pos factores adversos como la cayida de la demanda por salitre, la 1º Guerra Mundial, l'apertura de la Canal de Panamá en 1914 y la crisis económica mundial de 1929, quitáron-y protagonismu y progresu a Valparaíso como'l puertu de la mariña Pacíficu Sur.
Dempués de 1930 nun se construyeron nueves obres fundamentales en Valparaíso y los trabayos executaos hasta la fecha rellacionar con mantención, arreglos, construcción d'obres complementaries, remodelaciones y organizaciones p'afaese a los cambeos asocedíos nel tresporte marítimu como l'empléu del contenedor.
Alministración del puertu
A partir de 1982, cola puxanza del contenedor, empecípiase un procesu de modernización de superestructura, equipos y alministración. Constrúyense escampaes, adquierse equipamientu modernu y camúdase el sistema d'operación portuaria, incorporándose finalmente'l sector priváu a les operaciones de movimientu de carga nel puertu.
En 1985, la zona central de Chile viose afeutáu por un terremotu que dexó parte de los terminales portuarios de la V Rexón en mala traza. El procesu d'arreglu del puertu de Valparaíso retrasó 9 años, empecipiándose en 1990 cola reconstrucción de les escampaes y el Muelle Barón. En 1995 empieza la postrera y más importante etapa de restauración, que contempló la recuperación y modernización de los sitios 1, 2 y 3, que remató en xineru de 1999.
En tantu, la crecedera del comerciu esterior chilenu y l'evolución teunolóxica del tresporte marítimu, plantegaron la necesidá d'invertir n'infraestructura y equipamientu. Por esto, el Gobiernu impulsó la Llei Nᵘ19.542 de Modernización Portuaria, por aciu la cual los diez puertos estatales al cargu de Emporchi pasaron a constituyise n'empreses autónomes, encargaes d'incentivar la eficiencia ya inversión, al traviés de la concesión portuaria a privaos.
El 19 d'avientu de 1997 la citada llei ye publicada nel Diariu Oficial y el 31 de xineru de 1998 constitúyese Empresa Portuaria Valparaíso (EPV), que empúnxose a cumplir col desenvolvimientu de los oxetivos plantegaos na política de modernización.
Pela so parte, EPV sigue alministrando los sitios 6, 7 y 8, allugaos nel Terminal Nᵘ o Espigón, y los sitios 9 y 10, convertíos nel añu 2002 nun curiosu espaciu públicu denomináu Paséu Muelle Barón.
Ente l'añu 2002 y 2007, EPV robló contratos de concesión con importantes empreses del sector priváu, pal desenvolvimientu d'obres y proyeutos d'altu valor pal puertu y la ciudá, nel ámbitu de la industria de cruceros, el turismu y la loxística.
Nel añu 2008 empecipia les sos operaciones la Zona d'Estensión de Sofitu Loxísticu, ZEAL (www.zeal.cl), la más moderna plataforma, que concentra la zona primaria del puertu y una área de servicios especiales pa la carga, el extraportuario el sauce. Xunto con esto, el puertu empieza a operar cola nueva ruta Camino La Pólvora (accesu sur a Valparaíso).
Anguaño, Valparaíso ye'l principal puertu de contenedores y pasaxeros de Chile y unu colos de mayor actividá de Suramérica. Añalmente tresfier más de 10 millones de tonelaes de carga xeneral y polos sos terminales pasen sobre'l 30% de tol comerciu esterior del país. Coles mesmes, por temporada, atiende a cerca de 40 cruceros y 150 mil visitantes.
Ana Belén Elgoyhen
Ana Belén Elgoyhen ye una científica arxentina, d'importancia nacional y reconocida internacionalmente, doctora en bioquímica, profesora de farmacoloxía de la UBA ya investigadora cimera del CONICET.
Trayeutoria
Ana Belén Elgoyhen nació'l 13 d'avientu de 1959 en Capital Federal de Buenos Aires. En 1984 terminaría'l cursu de bioquímica na Universidá de Buenos Aires, y Institutu Salk y en 1989 recibiríase como Doctora en Bioquímica na mesma universidá, siendo la direutora de tesis la doctora Edda Adler-Graschinsky.
Ana Belén dir del país inscribiéndose y ganando la beca Pew, que-y dexaba realizar un postdocotorado nel Llaboratoriu de Neurobioloxía Molecular del Institutu Salk, California, nel añu 1991. Entós, mientres l'añu 1994, Elgoyhen identificó'l receptores del oyíu qu'intervienen nos procesos de modulación de los soníos y facer comprensibles.
Foi Scholar Internacional del Howard Hughes Medical Institute ente 1997 y el 2011 y Fellow de la John Simon Guggenheim Memorial Foundation, 2003-2004. Foi noticia cuando ganó'l premiu L'Oreal-Unesco "For Women in Science", que premia a namái cinco científiques per añu nel mundu, de la edición 2008, gracies a les sos apurras na comprensión de los principios moleculares fundamentales de l'audición. Les otres ganadores seríen la Lihadh Al-Gazali (Emiratos Árabes Xuníos), Elizabeth Blackburn (Estaos Xuníos), V. Narry Kim (Corea del Sur) y Ada Yonath (Israel).
Recibió'l títulu d'Investigadora de la Nación Arxentina 2012 pol so trabayu sobre la xenética y fisioloxía del oyíu.
La Bellière (Orne)
La Bellière ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Charles Woodcock
thumb|Carta del rei Carlos I de Wurtemberg a Charles Woodcock Charles Burger Woodcock, nomáu Freiherr Woodcock-Savage, más tarde Charles Woodcock-Savage (1 de mayu de 1850 — 26 de xunu de 1923), de Nueva York, consiguió fama como l'amante del rei Carlos I de Wurtemberg, delles décades mayor qu'él.
Charles Woodcock nació na ciudá de Nueva York, fíu de Jonas Gurnee Woodcock (1822-1908) y Sarah Savage Woodcock (1824-1893). Foi al estranxeru a estudiar y atopó trabayu como chambelán na corte de Carlos I de Wurtemberg, onde se convirtió en favoritu del rei, que tuviera dellos favoritos anteriores. En 1888, Carlos nomó a Woodcock «Freiherr Woodcock-Savage», creando un escándalu qu'unvió de vuelta a Woodcock a Nueva York en 1890. En Nueva York adoptó l'apellíu «Savage».
En xunu de 1894, Charles B. Woodcock-Savage casóse con una vilba, Henrietta Knebel Staples, con cuatro fíos. El 19 de xunu de 1897, tolos fíos (Joseph, Harry, Herbert y Leslie Curtis) camudaron llegalmente el so apellíu pol de Savage. Leslie Curtis tamién camudó'l so nome pol de Charles.
thumb|A Lady in Waiting: Being extracts from the diary of Julie de Chesnil, sometime lady-in-waiting to her Majesty, Queen Marie Antoinette (New York: D. Appleton & Company, 1906)
En 1906, Charles Woodcock-Savage publicó A Lady in Waiting: Being extracts from the diary of Julie de Chesnil, sometime lady in waiting to her Majesty, Queen Marie Antoinette («Una dama d'honor: estractos del diariu de Julie de Chesnil, dama d'honor de La so Maxestá, la Reina María Antonieta»). Dedicar a «Una alma noble que conocí y al que lloro». El rei morriera en 1891. El rellatu del alcuentru apaeció de casualidá nunes páxines amarellentaes guardaes so llave nun caxón secretu d'una vitrina de estilu Lluis XVI vendida nuna puya nel Hôtel Drouot y mercada pol bon amigu de los díes de París del traductor, un esteta, que da permisu pa publicar. Les memories rellataes son de fechu una seudoautobiografía de forma novelada.
Daichi Hakkaku
Daichi Hakkaku (八角 大智; ) ye un futbolista xaponés.
Puertu de Yawatahama
El Puertu de Yawatahama (八幡浜港) ye un puertu que s'atopa na Ciudá de Yawatahama de la Prefeutura d'Ehime. Ta al cargu de la Ciudá de Yawatahama.
Carauterístiques
Foi declaráu Puertu d'Importancia (重要港湾) pol Gobiernu de Xapón, pero al nun tener movimientu internacional pasó a ser un Puertu Rexonal (地方港湾) nel añu 2000.
Desenvolvióse como puertu principal del oeste de la Rexón de Shikoku principalmente a partir de la Dómina Meiji.
Por cuenta de que s'atopa na base de la Península de Sadamisaki cuenta con escases zones llanes, polo que la hestoria del desenvolvimientu del puertu ye tamién la hestoria de los trabayos de rellenu. Lleváronse alantre ocho proyeuto d'espansión hasta adquirir l'aspeutu actual.
El serviciu de ferry que la comunica col Puertu de Usuki (臼杵港), ye'l mediu de comunicación principal ente les rexones de Shikoku y Kyushu, yá que nun hai pontes que les enllacen.
Bellou-en-Houlme
Bellou-en-Houlme ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Biville-la-Rivière
Biville-la-Rivière ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
The Journal of the Royal Institution of Great Britain
The Quarterly Journal of Science, Literature, and the Arts (embrivíu J. Roy. Inst. Gr. Brit.) foi una revista con ilustraciones y descripciones botániques qu'editóse en Londres dende 1830 hasta 1831, publíquense los númberos 1 y 2. Foi precedida por Quart. J. Sci. Lit. Arts, y foi reemplazada por London Edinburgh Philos. Mag. & J. Sci..
Ana Carina Silva Pereira
Ana Carina Silva Pereira ye una bióloga, botánica, taxónoma, curadora, anatomista vexetal, y profesora brasilana
Biografía
En 2006, llogró una llicenciatura en ciencies biolóxiques pola Universidá Estatal de Feira de Santana; la maestría en botánica tropical (área de concentración taxonomía vexetal) supervisada pola Dra. Ana Maria Giulietti, y defendiendo la tesis: '' Variabilidade xenética y morfolóxica inter- y intrapopulacional de Syngonanthus mucugensis Giul. y S. curralensis Moldenke (Eriocaulaceae) espécies endêmicas y ameaçadas de extinção da Chapada Diamantina, Bahia, Brasil'' (tema de variabilidá xenética y morfolóxica, cola posibilidá d'aplicación práctica na xestión y caltenimientu de les especies en peligru d'estinción) pola mesma casa d'altos estudios, y con una beca del Conseyu Nacional de Desarrollu Científicu y Teunolóxicu.
Ente 2007 a 2009, desenvolvió actividaes científiques y académiques na Universidá Federal de Bahia. Y, anguaño desempéñase como Analista Ambiental del Ministeriu Públicu del Estáu de Bahia.
Resúmenes publicaos n'añales de congresos
Honores ==
Blacqueville
Blacqueville ye una comuña francesa del departamentu de Sena Marítimu, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cayena
Cayena (en francés: Cayenne) ye una ciudá francesa n'América, capital del departamentu d'ultramar de Guyana Francesa y del distritu d'el so mesmu nome. Ta asitiada na mariña del océanu Atlánticu, nel llugar que d'antiguu yera una islla na desaguada del ríu Cayena.
La ciudá tien 57.229 habitantes según el censu de 2011. La ciudá cuenta colos servicios del Aeropuertu de Cayena-Rochambeau, asitiáu na comuña vecina de Matoury, que puede considerase un suburbiu de Cayena, sicasí ésta nun taba incluyida nel área urbana de Cayena según el INSEE de 1999. Incluyendo Matoury, la conurbación ye de 100.323 habitantes en 2006.
Historia
thumb|150px|left|Escudu de la ciudá. La rexón foi inorada polos esploradores españoles por cuenta de qu'éstos alcontrábanla demasiáu templada pa ser colonizada, polo que la zona nun foi ocupada por europeos hasta 1604 cuando Francia fundó un asentamientu, La Ravardière. Sicasí, l'asentamientu foi destruyíu polos portugueses en virtú de los alcuerdos del Tratáu de Tordesillas. Los franceses volvieron en 1643 cuando fundaron la ciudá de Cayena, qu'abandonaron tres los ataques d'indíxenes, y foi ocupada polos Países Baxos ente 1654 y 1664. En 1664, Francia llogró finalmente establecer con ésitu un asentamientu permanente en Cayena, pero en 1667 volvió a manes de los holandeses. La ciudá camudó de manes de cutio ente los Países Baxos, Francia y el Reinu Xuníu hasta que yá nel sieglu XVIII pasaría definitivamente a manes franceses. Tres la emancipación de los esclavos, la ciudá foi escoyida como allugamientu pa una colonia penal na cercana islla del Diañu, que se caltuvo dende 1848 hasta 1946.
La población de la ciudá creció rápido, sobremanera por cuenta de los altos niveles d'emigración dende les Antilles y Brasil, xuníu a una alta natalidá.
Economía
La so economía básase na producción de ron y el cultivu y procesáu de la caña d'azucre, según nes esportaciones llevaes a cabu nel so ámbitu portuariu de Dégrad des Cannes, principalmente oru, cueru, especies y madera. Tamién ye un importante centru na cría de camarones.
Cultura
Cayena cuenta con una gran variedá étnica. Na ciudá conviven criollos, haitianos, brasilanos, peruanos, europeos, y diverses comunidaes asiátiques como los miao. La ciudá ye famosa pol so antroxu, que da empiezu cola llegada de Vaval (el rei del antroxu) el primer domingu dempués del Día d'Añu Nuevu, y continua tolos fines de selmana con bailles d'amarutes nocherniegos y desfiles los domingos pela tarde hasta'l día anterior al miércoles de ceniza o Mardi Gras.
Agaña
Agaña (Hagåtña, en chamorru) ye la capital de Guam, nel área insular d'Estaos Xuníos, nel estremu sur de les Islles Marianes, al este de les Filipines. Tien 1.100 habitantes.
Phocoenidae
Los focénidos (Phocoenidae) son una familia de cetáceos odontocetos qu'inclúi les botos (llatín, "gochos de mar"). Son les especies más pequeñes del infraorde Cetacea, y l'usu del términu ye confusu a nivel vernáculu, yá que suel llamase botu a cualesquier delfín de tamañu pequeñu, anque correspuendan a una familia taxonómica distinta (por casu, delfín d'Héctor).
Agaña
Llamada San Ignacio de Agaña en tiempu del dominiu español sobre les Marianes, esto ye, hasta 1898, depués al ser anexonada a los Estaos Xuníos los estauxunidenses al escarecer de la "ñ" escribieron direutamente "Agana" magar la pronunciación chamorra y española. Tres el llogru de l'autonomía a fines del sieglu XX el llexisladores de Guam (o Guaján) camudaron el nome de Agana ("Agaña" ye la pronunciación nel idioma nativu de Guam, el chamorru, de la pallabra Hagåtña).
En Agaña alcuéntrase'l Aeropuertu Internacional General Antonio B. Won Pat.
Phocoenidae
Diferencies ente botos y delfines
thumb|220px|Diferencies ente botos y delfines.
Taxonomía
La familia Phocoenidae ta compuesta por 3 xéneros totalizando seis especies y subespecies.
Agaña
Anguaño un terciu de la islla ta ocupada por instalaciones militares de los Estaos Xuníos.
Nome
Hagåtña significa la so sangre en chamorru. Hai muncha especulación de que los nativos emigraron orixinalmente de l'aldega de Agat. El nome chamorru pa Agat ye "Hågat, lo que significa sangre. El sifijo ña que significa una perspeutiva de tercera persona/propiedá/etc. En 1998, l'Asamblea Llexislativa de Guam camudó'l nome Agana (pronunciáu [aˈgaɲa]) de nuevu al nome orixinal en chamorru. Sicasí, el nome del pueblu vecín Agana Heights nun camudó.
Historia
right|thumb|300px|Semeya de Agaña tomada antes de la Segunda Guerra Mundial.
Astracán
Astracán (n'ocasiones escritu como Astrakán, Astrakhán o Astraján; А́страхань, Ástrajañ; Ästerxan) ye una importante ciudá del sur de la Rusia europea y centru alministrativu del óblast homónimu. Astracán ye la principal base naval de la Flota del Mar Caspiu de l'Armada de la Federación Rusa.
Agaña
Historia
Agaña foi un destacáu pueblu de Guam antes de la colonización española. En 1668, el primer misioneru español, el Padre Diego Luis de San Vitores llegó a la isla. El xefe Kepuha donó les tierres en Agaña que dexaben al Padre San Vitores construyir la primera ilesia en Guam (Catedral Basílica del Duce Nome de María).
So la dominación española, gran parte de la población indíxena de Guam y demás islles Marianes viose obligada a treslladase a la ciudá. Los restos de los edificios de l'alministración española pueden trate na Plaza d'España asitiada al llau de la catedral de la Archidiócesis de Agaña. Ellí atopamos cola Azotea, la Casa del Chocolate y la Puerta de Tres Arco.
Astracán
Fonética del nome
En castellán la grafía tradicional ye Astracán, anque nun resulte una trescripción fiel del rusu. La treslliteración del so nome rusu al español modernu ye Ástrajan. N'otres llingües europees, como l'inglés o'l francés, la ortografía más habitual ye "Astrakhan", yá que nestos idiomes nun esiste'l soníu "j" /χ/, y represéntase con kh, que tien valor fonéticu averáu de la rusa neses llingües, pero non en castellán.
Historia
En Astracán hai un kremlin (ciudadela) construyíu hacia 1580, una catedral de principios del sieglu XVIII, y una universidá. La ciudá foi fundada probablemente nel sieglu XII, en dómina de les dinastíes mongoles siendo un kanato independiente hasta qu'en 1556 Iván el Tarrecible conquistó Astracán, abriendo tol Volga al tráficu de mercancíes ruses, lo que convirtió la ciudá nun importante centru comercial. Sirvió a Pedru I como base (1722-1723) nes sos campañes contra Persia.
Agaña
Historia
Guam foi prindada polos xaponeses el 8 d'avientu, de 1941. Mientres l'añu 1944 Guam foi lliberada de los xaponeses. Mientres la Segunda Guerra Mundial, la ciudá foi fuertemente estropiada polos bombardeos navales d'Estaos Xuníos. Munchos antiguos residentes establecer n'otres partes de Guam dempués de la guerra. Como parte del plan de reconstrucción de Guam, la Marina de los Estaos Xuníos construyó nueves cais na ciudá que pasen al traviés de zones esistentes y creó munches parceles de tierra con múltiples propietarios. Esto atrabancó'l desarrollu de la ciudá hasta los nuesos díes.
Güei, a pesar d'una población residente de namái 1.100 (menos del 1% del total de Guam) la ciudá sigue siendo la sede del gobiernu territorial. Los sos llugares históricos son les principales atraiciones pa los visitantes.
Astracán
Xeografía
La ciudá atopar a veres del ríu Volga, cerca de la so desaguada nel mar Caspiu. Calcúlase que la so población, en 2004 yera de 502.800 habitantes. La ciudá asítiase sobre once islles, ocupando una superficie de 500 km², y estrémase en cuatro distritos.
Agaña
Xeografía
Agaña ta asitiada na desaguada del ríu Hagåtña, na mariña oeste de Guam. Según la Oficina del Censu de los Estaos Xuníos, la ciudá tien una superficie total de 2,6 km². El nucleu urbanu alcuéntrase delimitado poles sableres de la badea de Agana, al norte, el ríu Hagåtña y les güelgues acomuñaes al este, y un cantil (percima del cual ta'l pueblu de Agana Heights) pal Sur. Dellos edificios d'oficines de gran altor tán nel centru del pueblu, ente que la porción occidental de la ciudá conocida como Anigua ye más residencial. A diferencia de munchos pueblos, el centru de Agaña estremar en bloques de la ciudá con tiendes y pequeños restoranes en tol centru del pueblu.
Gobiernu
thumb|left|250px|Agaña
Como capital de la isla, la Llexislatura, la Oficina del Gobernador y otres oficines gubernamentales atópase en Agaña. Como en toles aldegues de Guam, el conceyu ye gobernáu por un alcalde electu.
Astracán
Clima
La ciudá presenta una temperatura permediu en xineru de -5 °C y en xunetu de 38 °C, y una precipitación añal permediu de 230 mm.
Agaña
Gobiernu
La casa del gobiernu (chamorru: Guma I Taotao Guam), tradicionalmente la residencia oficial del gobernador, asítiase sobre'l cantil, téunicamente dientro de la llende de ciudá de Agaña. Adelup, la casa de la oficina y del complexu executivu del gobernador dende 1990, yera antes parte de Garren-Maina, antes de ser anexonada a Agaña por que la capital de Guam siguiera siendo'l llar del gobiernu.
Educación
El Sistema de Colexos Públicos rixe na totalidá de la islla de Guam.
Astracán
Economía
Esta ciudá ye un importante puertu magar tar bloquiada pol xelu cuatro meses al añu, y los petroleros esporten dende ella'l crudu que se produz na rexón del Gran Bakú. Ente'l so industries cunten les de tratamientu de pexe, pieles y ellaboración de zapatos.
Agaña
Educación
Colexos na zona de Agaña:
Ente los Colexos Privaos de Agaña inclúyese:
Toshiki Nakamura
Toshiki Nakamura (中村 俊貴, ) ye un futbolista xaponés.
Gregorio IV
Fíu d'un patriciu romanu, exercía les funciones de presbíteru en Roma cuando ocupó'l solio pontificiu. Escoyíu Papa pocu dempués de la muerte de Valentín, nun foi ordenáu obispu hasta'l 5 de xineru de 828 por esperar la confirmación imperial.
Manifestó resistencia p'aceptar el pontificáu siendo necesariu lleva-y por fuercia dende la ilesia de San Cosme y San Damián onde s'atopaba.
A pesar del xuramentu de fidelidá qu'emprestara al emperador Luis el Piadosu, xunir a Lotario I na rebelión contra'l so padre, aidáu polos dos fíos del primer matrimoniu y acompañólu nel viaxe qu'al mandu del so exércitu fixo a Francia pa destronar a Luis. La mayoría de los obispos franceses defendió al so lexítimu soberanu y habiendo sabíu que Gregorio pensaba llanzar la escomunión contra ellos, los obispos escribiéron-y una enérxica carta na que-y dicíen que pa nada dependíen del papa nos asuntos interior y peculiar de la ilesia gala y que si Gregorio los escomulgaba, toos dixebrar d'él, despreciando los cánones. thumb|left|Gregorio IV.
El Papa fixo qu'unu de los del so partíu escribiera una Memoria en sentíu contrariu y él mesmu dirixióse a los obispos aponderando hasta lo sumo la dignidá papal con poder bien cimera al secular polo que taben ellos obligaos a obedecer los sos órdenes entá en contraposición a les del emperador. Los fíos rebalbos, aidaos pol Papa consiguieron destronar al so padre, impone-y penitencia pública y recluyi-y nun monesteriu hasta que la discordia mesma de los fíos volvió asitiar a Luis nel tronu imperial.
Penza
Penza (en rusu: Пенза) ye una ciudá y capital del óblast de Penza, na Rusia central europea, asitiada a veres del ríu Sura. Nuedu ferroviariu y centru industrial, ente les sos manufactures hai que señalar la fabricación de maquinaria agrícola, madera, relós y bicicletes. La ciudá cunta con escueles de formación industrial y de profesoráu, museos y un observatoriu. Foi fundada como fortaleza en 1666, y tuvo suxeta a frecuentes ataques per parte de los tártaros de Crimea. Alcontrada nuna fértil rexón de tierra negra, desenvolvióse como centru comercial nel sieglu XVIII. Población (2002), 518 200 habitantes
Persones nacíes en Penza
Nikolái Avkséntiev (1878–1943), políticu rusu, escritor Vsévolod Pudovkin (1893–1953), direutor de cine rusu y soviéticu Aleksandr Medvedkin (1900–1989), direutor de cine soviéticu * Piotr Dolgov (1920–1962), paracaidista de pruebes militar Marat Kulajmétov (1959), xeneral del Exércitu Rusu, comandante de les fuercies de paz n'Osetia del Sur Timur Rodríguez (1979), cantante, actor y presentador rusu d'orixe azerí Yekaterina Lísina (1987), xugadora de baloncestu ruso * Denís Abliazin (1992), ximnasta artísticu rusu
Puertu de Yeisk
thumb|Punta de sable de Yeisk, a la derecha na imaxe, el puertu. El puertu marítimu de Yeisk ye un puertu asitiáu xunto a la ciudá de Yeisk na punta de sable de Yeisk, que dixebra'l limán Yeiski del ríu Yeya de les agües del sur del golfu de Taganrog del mar d'Azov.
Foi construyíu en 1848 por decretu del zar Nicolás I a instancies del príncipe Mijaíl Vorontsov y del atamán Grigori Rashpil. Foi'l propósitu de la fundación de la ciudá, establecer un puertu de salida pa productos de la rexón del Kubán y Stávropol.
Les principales mercancíes que se tresporten nes instalaciones d'esti puertu son carbón, metales, granu y productos agrícoles. Nel añu 2009 el volume de carga algamó los 4.9 millones de tonelaes.
Les empreses que desenvuelven les actividaes de estiba nel puertu son OAO Yeiski morskói port, OAO Yeiski portovni elevator, OOO Yeisk-Port-Vista, OOO Direktoria - Novi morskói port, OOO Yeisk Priazvoiye Port, ZAO Azovskaya sudoremontnaya kompaniya.
Humpy Koneru
Humpy Koneru ye una axedrecista india.
Na llista de la FIDE de les meyores xugadores, publicada en xunetu de 2008, asítiase nel segundu llugar con una puntuación de 2622, siendo la segunda muyer en superar los 2600 puntos d'ELO.
El 2001 ganó'l Campeonatu mundial xuvenil femenín d'axedrez. El 2002 estableció un récor mundial al convertise na muyer más nueva en llograr el títulu de Gran Maestru a la edá de 15 años, 1 mes y 27 díes
El 2006 participó nel Campeonatu Mundial Femenín siendo esaniciada na segunda ronda. El 2008 volvió participar en dichu campeonatu pero a pesar de ser la favorita foi esaniciada en semifinales pola china Hou Yifan.
Bellou-le-Trichard
Bellou-le-Trichard ye una comuña francesa del departamentu d'Orne, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Xunión de Ciudaes Capitales Iberoamericanes
La Unión de Ciudaes Capitales Iberoamericanes ye una organización internacional fundada n'ochobre de 1982, non gubernamental, de calter municipal, ensin ánimu d'arriquecimientu, que'l so fin primordial ye llograr la definición d'un ámbitu moral que constituya un modelu de convivencia pacífica y de desenvolvimientu solidariu, según l'afitamientu d'una conciencia que dexe'l meyor entendimientu y la cooperación ente los pueblos del ámbitu iberoamericanu.
La UCCI, precursora en casi diez años de los posteriores Cumes de Xefes d'Estáu y de Gobiernu de los países iberoamericanos, llogró'l 25 de xineru de 1989, la condición de miembru con Estatus Consultivu del Conseyu Económico y Social (ECOSOC) de la Organización de les Naciones Xuníes.
Oxetivos
Nos Estatutos de la organización determinar como oxetivos:
Les llinies d'actuación de la UCCI articúlense en redol a la consecución d'un oxetivu fundamental: buscar, dende la unión d'intereses, soluciones similares a problemes que son comunes a toles ciudaes.
Estructura
La UCCI ta integrada poles corporaciones municipales o gobiernos llocales de les ciudaes capitales de los países d'Iberoamérica (América Llatina y El Caribe, Península Ibérica) y les ciudaes fundadores de la organización (miembros natos), según per otres ciudaes non capitales y árees metropolitanes d'Iberoamérica (miembros asociaos) hasta un total de 30 na actualidá. Les máximes autoridaes llocales son quien ostenten la representatividá de les ciudaes. Na organización hai cuatro ciudaes de fala portuguesa, polo qu'esisten dos llingües oficiales: español y portugués.
Copresidentes Bieniu 2016 - 2018
Puertu de Xibuti
El Puertu de Xibuti (en francés: Port de Djibouti) ye un puertu na ciudá de Xibuti, la capital del país africanu de Xibuti. Atópase estratéxicamente allugáu nel encruz d'una de les rutes marítimes más transitaes del mundu, que xune Europa, el Alloñáu Oriente, el Cuernu d'África y el Golfu Pérsicu. El puertu sirve como un centru de suministru de combustible y de tresbordu clave, y ye la salida marítima principal de les importaciones y les esportaciones de la vecina Etiopía.
Xibuti como principal pasu marítimu y una principal ruta comercial ente Oriente y Occidente remontar a 3.500 años, na dómina de les esploraciones marítimes del Mar Coloráu.
Xunión de Ciudaes Capitales Iberoamericanes
Estructura
Manuela Carmena Castrillo - Alcalde Madrid
-''Fonte páxina web Unión de Ciudaes Capitales Iberoamericana. Información proporcionada pol departamentu de comunicación y prensa de la UCCI, febreru 2017. ''Más información en: www.ciudadesiberoamericanas.org
Ana Cláudia Araújo
Ana Cláudia Guerra Araújo ye una botánica, curadora y profesora brasilana.
Na actualidá, desenvuelve actividaes académiques y investigativas como Pesquisadora III d'Empresa Brasileira de Pesquisa Agropecuária, EMBRAPA, ya investigadora de la Universidá de Brasilia, trabayando estensamente cola familia de les mirtáceas.
En 1987, llogró'l diploma de Ciencies Biolóxiques, pola Universidá de Brasilia; y, el doctoráu pola Universidá Federal de Rio de Janeiro, en 1994, defendiendo la tesis: Carauterización d'estructures ultraestructural, inmunocitoquímica y citoquímica de microfilarias en formes adultes de Brugia malayi y Wuchereria bancrofti. En 2011, fixo un post-doctoráu nel Xardín Botánicu de la Universidá de Leicester, onde trabayó con citoxenética molecular vexetal.
Miembru de cuerpu editorial
=== Revisiones d'ediciones Llista de columnes|3|
2012 - actual, Periódicu: Protoplasma|divcolend}}
Puertu de Yakarta
El Puertu de Yakarta, tamién conocíu como Puertu de Tanjung Priok, ye'l mayor puertu d'Indonesia y unu de los mayores nel Mar de Java, con un tráficu añal d'unes 45 millones de tonelaes de carga y 4 millones de TEUs. Esti puertu asitiar en Tanjung Priok, Yakarta Septentrional.
El puertu ye una importante empresa de la zona, con más de 18000 emplegaos qu'empresten servicios a más de 18000 buques cada añu.
Historia
El nome antiguu de Yakarta yera Sunda Kelapa. El rexistru más antiguu nel que se menta esta ciudá como capital remontar al reinu indiu de Tarumanagara, nel sieglu IV. Nel 39 d.C., el rei Purnawarman estableció Sunda Pura como la nueva capital del reinu, asitiada na mariña norte de Java. Purnawarman dexó siete piedres conmemorativas con inscripciones del so nome partíes pela zona, incluyíes les actuales provincies de Banten y Java Occidental. La Inscripción Tugu considérase la más antigua d'elles.
Dempués de que menguara'l poder de Tarumanagara, tolos sos territorios, incluyíu Sunda Pura, pasaron a formar parte del Reinu de la Sonda. La zona portuaria se renombró Sunda Kelapa, según consta nos manuscritos d'un monxu hindú, asitiaos agora na Biblioteca Bodleiana de la Universidá d'Oxford n'Inglaterra, y rexistros de viaxe del Príncipe Bujangga Manik. Nel sieglu XIV, Sunda Kelapa convertir nun importante puertu comercial del reinu. La primer flota europea, cuatro barcos portugueses dende Malaca, llegó en 1513, cuando los portugueses taben buscando una ruta pa les especies, especialmente la pimienta.
El Puertu de Contenedores de Yakarta (JCP), conocíu agora como Terminal Internacional de Contenedores de Yakarta (JICT), xestionáu por Hutchison Port Holdings y PT Pelindo II ye la mayor terminal de contendores d'Indonesia y el puertu más importante del país. N'agostu de 2004, el Indonesian Commercial Newsletter anunció que'l país diba construyir un nuevu puertu en Yakarta usando teunoloxía xaponesa. Reconocía que'l puertu tradicional de Yakarta, Tanjung Priok, nun ameyorara en 150 años, polo que se precisaba un nuevu Puertu de Yakarta pa les importaciones y esportaciones. N'abril de 2011, la JICT recibió'l Asian Freight and Supply Chain Award (AFSCA) a la terminal con meyor serviciu ya innovación teunolóxica, con una capacidá de daqué menos de cuatro millones de TEUs.
Descripción
El Puertu de Yakarta tien venti terminales (carga xeneral, multiusos, chatarra, pasaxeros, carga a granel, líquidos a granel, aceites, química y trés terminales de contenedores, ente otres), 76 amarres y un muelle con un llargor de 16853 metros, una superficie total d'almacenamientu de 661 822 m² y capacidá pa 401468 tonelaes.
Gil Parrondo
Manuel Gil Parrondo y Rico-Villademoros, más conocíu como Gil Parrondo, foi un direutor artísticu y diseñador de producción asturianu. Ganó dos premios Óscar y foi nomináu a otru na categoría de meyor diseñu de producción.
Conacri
Conacri (tamién Conakry o Konakry, n'alinké Kɔnakiri), población 2.000.000 habitantes (2002), ye la capital de Guinea. La ciudá ye un puertu sobre l'océanu Atlánticu. Conakri ta asitiada a 9°30' Norte, 13°40' Oeste.
Historia
Conakri desenvolvióse sobre la islla Balto nel estremu de la península de Kaloum, a la que s'atopa xunida na actualidá por un ismu. Conakri foi fundada dempués de que los británicos dexaren la islla a Francia nel añu de 1887. Convertiose en capital de la Guinea Francesa alredor del añu 1904 y espolletó como puertu pola esportación sobremanera cuando entró en funcionamientu la vía ferrial -güei día clausurada- que la xunía a Kankan.
Organización
Güei la ciudá estendióse a lo llargo de la península, formando cinco distritos principales. Partiendo de la punta de la península estos son:
Turismu
thumb|Palaciu del Pueblu. Ente les atraiciones de la ciudá atopen el Muséu Nacional de Guinea, diversos mercaos, el Palais du Peuple, la Gran Mezquita de Conacri, y la vida nocherniega de les islles de Los y los sos xardinos botánicos.
El sistema de numberación de les cais de Conakri etiqueta toles cais con KA, siguíu d'un númberu de trés cifres: impar pa les cais empobinaes en direición norte-sur, par pa les que tienen direición este oeste (por casu KA002).
Economía
Conacri ye la ciudá más grande de Guinea y el so centru alministrativu, económicu y de comunicaciones. La economía de la ciudá xira redolada al puertu, dotáu de modernes estructures pal tráficu de mercancíes y almacenes, al traviés del cual espórtase, sobremanera aluminiu y bananes. La industria prevalente ye la alimentaria y l'automovilística.
Sergio II
Sergio II. (* Roma, (¿?) – 27 de xineru de 847). Papa nᵘ 102 de la Ilesia católica de 844 a 847.
Perteneciente a una familia de l'aristocracia romana, el cardenal presbíteru de la ilesia de los santos Martín y Montés, foi escoyíu papa col sofitu de la nobleza ente que por aclamación popular yera tamién escoyíu'l archidiácono Juan que va pasar a la hestoria como un nuevu antipapa. La facción que sofitaba a Juan foi ganada y l'antipapa condergáu a muerte, pena que sería conmutada por Sergio y sustituyida pola d'exiliu.
Por cuenta de esti conflictu, Sergio ye darréu consagráu ensin respetar la norma establecida na Constitución Romana aprobada, en 824, por Lotario I y el papa Eugenio II y qu'establecía que nengún papa sería consagráu hasta que la so eleición fuera aprobada pol emperador d'Occidente.
En respuesta Lotario unvia a Roma al so fíu Luis II el Mozu, apocayá nomáu rei d'Italia, a la cabeza d'un exércitu coles mires de castigar la violación de la norma constitucional. Pa solucionar faltar, el papa corona a Luis como rei de Lombardía anque refugó emprestar el xuramentu de fidelidá al emperador alegando que'l mesmu namái podía faese en presencia de Lotario.
Mientres el so pontificáu, en 846, los sarracenos desembarcaron en Ostia y dirixiéndose a Roma escalaron les Basíliques de San Pedro y San Pablo qu'entós s'atopaben fora de les muralles que protexíen la ciudá.
Dedicáu a la reconstrucción de Roma, llogró los recursos económicos por tolos medios al so algame lo que provocó que mientres el so pontificáu floriara la simonía.
Finó'l 27 de xineru de 847.
Judit Polgár
Judit Polgár ye una axedrecista húngara.
Biografía
undefined, tien el títulu de Gran Maestru Internacional. N'ochobre de 2008 ocupaba la posición ventena séptima del mundu según la clasificación de la FIDE (qu'inclúi homes y muyeres) con una puntuación Elo de 2711. Ye la única muyer que consiguió tar ente los diez primeros axedrecistes de la clasificación mundial, llográndolo na llista de xineru de 1996.
Judit aprendió a xugar axedrez gracies al so padre, László Polgár, quien entamó pa les sos fíes un programa educativu onde l'axedrez atopaba presente nun llugar preferencial. La hermana mayor, Zsuzsa Polgár, tamién ye Gran Maestru Internacional y la segunda, Sofía, ye Maestru Internacional. El padre aportunó en que les fíes nun participaren en torneos femeninos, sinón namái nos absolutos.
Polgár llogró'l títulu de Gran Maestru en 1991 a los 15 años y cuatro meses, convirtiéndose nel so tiempu na persona más nueva en llogralo hasta esa fecha. Consiguió la victoria nel Campeonatu de Hungría de 1991, tamién trunfos nos torneos de Hastings (1992-1993) y en Madrid (1994), ganando a xugadores como Gata Kamsky, Shírov o Valeri Sálov. Tamién s'alzó col trunfu nel tornéu de Stornoway, nel añu de 1995.
Casóse nel añu 2000 col veterinariu Gustav Font, y fixo dos altos na so carrera, n'agostu del 2004 pa tener al so fíu Ólivier, y en xunu del 2006, pa tener a Hanna.
En 2002 venció a Gari Kaspárov, siendo la primer muyer en llogralo.
El 14 d'agostu de 2014 Judit anunció al mundu la so retirada del axedrez de competición al traviés de la so cuenta en Twitter.
La Nava de Santiago
La Nava de Santiago ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).
Situación
Atopar ente Mérida y La Roca de la Sierra. Pertenez a la contorna de Tierra de Mérida - Vegues Baxes y al Partíu xudicial de Montijo.
Toponimia
Nava ye una pallabra árabe que significa "llanura ente montes", daqué según "gran valle planu". Dizse qu'hubo trés "navas" a lo llargo de la historia (a partir del sieglu XIV): la primera llamóse "Nava del Marmiellu", la segunda "Nava de Mérida" y l'actual "Nava de Santiago". Les continues llegaes de colonos procedentes de diverses zones d'España y auspiciadas na mayor parte de los casos por órdenes militares, crearon esta socesión de "Navas".
La Orde de Santiago ye la qu'empresta'l so apellíu a La Nava.
Quiciabes sía una lleenda urbana (o rural) lo que se cunta de la esistencia d'una Nava anterior que llevo por nome "santa Ana" y que taría allugada non lloñe del dolmen, abandonándose pocu dempués de reconquistar del llugar por cuenta de una persistente plaga de termites, buscando s'en l'actual allugamientu una zona más salubre y estena.
Otres interesantes lleendes son tradiciones que cualesquier visitante con tiempu de sentase a tomar daqué en cualesquier de los veladores de la plaza va poder escuchar de los atentos vecinos de la llocalidá.
La Nava de Santiago cunta con diversos negocios de chigre y de restorán. La llocalidá nun cunta con hoteles nin gasolinera.
Historia
Mientres los sieglos XI y XII, reconquistar viose atayada pola aición de los Almorávides y los Almohades, qu'afararon les tierres recién repoblaes. Ante la debilidá de los Reis de Castiella, carentes d'un exércitu eficaz pa caltener la frontera, confiaron la defensa d'esta a les Órdenes Militares (Orde de Santiago)
Ente los años 1158 y 1252, la Orde de Santiago entornó tol so esfuerciu nes campañes militares que dieron como resultáu les grandes meyores territoriales cristianos del sieglu XIII. Los Reis Católicos, n'agradecimientu, poner sol so señoríu , y llamar Maestrazgos, que la so esplotación y colonización realízose estremándolos n'Encomiendes.
Pero según “la Enciclopedia d'Estremadura”, l'orixe de la Nava de Santiago, atopar n'unu de los asentamientos fundaos na redolada emeritense de la orde de Santiago, tres reconquistar definitiva del territoriu a mediaos del sieglu XIII.
Nel añu 1566, el Rei Felipe II amenorgó a gobernación toes los pueblos de la Orde de Santiago, formando alcaldíes mayores por causa de la deficiente alministración de xusticia.
Nel añu 1571, íguase un censu de población, unviáu polos gobernadores de los partíos d'Ordenar Militares a la cámara de Castiella, nel que se detallen dichos partíos coles sos villes y los vecinos de caúna d'elles.
La Orde de Santiago estremar en nueve partíos. Nel Partíu de Mérida taba integráu'l Llugar de la Nava de Santiago, qu'en 1571 cuntaba con 80 vecinos.
En 1633, Bernabé Moreno de Vargas escribe “Una historia de la ciudá de Mérida onde diz: el Llugar de la Nava de Santiago va ser de 140 vecinos; foi siempres bon pueblu y bien sanu, llamándose Nava del Marmiellu porque nel sitiu onde se fundó, taba un notable y grande árbol de marmiellos. Nava n'arábigu ye la tierra llana que ta cerca de sitios altos y montuosos. Tien bona ilesia y una ermita de Santa Quiteria abogada contra'l mal de rabia. D'equí foi'l presidente Don Juan de Obando, que los sos sobrinos tienen nesti llugar casa y facienda. Tamién foi d'esti llugar el llicenciáu Juan de Gómez, del Conseyu Supremu de Castiella y de la Cámara de la so Maxestá Felipe II, foi antes colexal del Colexu Mayor de San Bartolomé en Salamanca, oidor de Granada y alcalde de Corte de Madrid.”
El 7 de Julio de 1708, la ilesia de la Nava sufrió l'ataque de los portuguese, y frutu del cual, tuvieron de producise munches muertes.