cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peter Dinklage
Carrera profesional
El papel que definitivamente llanzó la carrera de Dinklage foi na gallardoniada The Station Agent (2003), onde fixo'l papel del protagonista. Por dichu papel recibió nominaciones como Meyor actor nos Independent Spirit Awards y Screen Actors Guild Awards. Esi mesmu añu, participó en Tiptoes, estrenada direutamente en DVD, xunto a Gary Oldman. Años enantes, destacara nel so rol debú en Living in Oblivion (1995) onde fai'l papel de Tito, un desganáu actor de cine independiente que cuestiona'l trabayu del direutor de la película. Amás de la so carrera nel cine, trabayó delles vegaes en producciones teatrales off-Broadway, onde la so estatura ye menor torga qu'en Hollywood.
Dinklage tuvo un papel na película británica de 2007, Death at a Funeral. Interpreta'l mesmu papel na remake estauxunidense del mesmu nome estrenada en 2010. Tamién en 2007, interpretó al villanu Simon Bar Sinister en Underdog.
El 14 de febreru de 2013, el direutor de cine Bryan Singer anunció al traviés de la so cuenta de Twitter la incorporación de Peter Dinklage a X-Men: Days of Future Past papel d'antagonista principal como Bolivar Trask.
Game of Thrones, la serie
En 2009, Dinklage foi confirmáu pa interpretar a Tyrion Lannister na serie que preparaba la cadena HBO de la heptalogía más conocida de George R. R. Martin: Cantar de xelu y fueu. La serie de televisión foi estrenada en 2011 y la so actuación recibió escelentes crítiques.
Finalmente, esi mesmu añu, Dinklage consiguió'l Emmy como meyor actor de repartu y un añu más tarde fadríase con un Globu d'Oru pol mesmu papel.
Vida privada
Dinklage ye d'ascendencia alemana y irlandesa. En 2005, casóse con Erica Schmidt, una direutora de teatru. En 2011 nació la so primer fía, de la cual nun trescendió'l nome, anque hai una versión que diz que se llama Zelig. Amás, ye veganu.
Estatura
Dinklage nació con acondroplasia, la causa más habitual de nanismu. El so altor ye de 1,35 m (4'5").
Filmografía
Cine
Televisión:
Donna Dixon
Donna Lynn Dixon ye una actriz y modelu estauxunidense.
En 1975 graduar nel institutu Groveton y estudió na Universidá George Washington. Un añu dempués empezaría la so carrera como modelu como representante de Miss Virginia y Miss Mundu en 1977, esta vegada representando a Washington
En 1980 debutó como actriz xunto con Tom Hanks na serie Bossom Buddies.
Meses dempués actuaría na película de 1983: Doctor Detroit xunto a Dan Aykroyd, col que se casó. En 1985 actuaron en Spies Like Us y en 1988 con The Couch Trip.
En casándose, Dixon collaboró en delles películes al pie del so home, ente les que s'atopa "la muyer de los suaños" de la película de 1992: Wayne's World. Tamién foi artista convidada na serie Moonlighting
Dixon tien tres fíos desque casóse con Aykroyd: Danielle (n. 1989), Belle (n. 1993) y Stella (n. 1998).
Nelly Omar
Nilda Elvira Vattuone, meyor conocida nel ámbitu artísticu pol so seudónimu Nelly Omar, foi una cantante, actriz y compositora arxentina de tangu y folclor.
A pesar de qu'empecipió la so carrera artística en 1924, el so periodu de rellumanza asocedió nos años 1930 y 1940, nos que se destacar poles sos versiones de «Callecita mio», «Solo pa ti», «Llatíu tres llatíu» y «Intriga y pasión». Atribuyóse-y l'apellativu de «La Gardel con pollero» pola so calidá de voz y estilu interpretativu nel cantar. Paralelamente desenvolvió una curtia carrera cinematográfica en películes como Cantar d'amor (1940), Melodíes d'América (1942) y La mio vida pola tuya (1951). Caltuvo una rellación sentimental col compositor Homero Manzi, que-y dedicó'l tangu «Malena» anque Omar aseguró que «Sur» y «Solamente ella» tamién tán inspiraos nella.
En 1955, depués de que'l gobiernu de Juan Domingo Perón fuera derrocáu na Revolución Llibertadora de 1955, Omar debió exiliase y abandonar el so oficiu temporalmente. Escontra la década de 1960 tornó de nuevu a Arxentina y siguió actuando esporádicamente hasta que la so carrera resurdió nos años de 1990.
Recibió múltiples premios y honores escontra'l final de la so vida, como la designación de Ciudadana pernomada de la Ciudá de Buenos Aires en 1996 y Embaxadora del Tangu en 2010. Tamién recibió otros premios como'l Raigañu en 2007, el Clarín Espectáculos en 2009 y el Pablo Podestá en 2010.
Infancia y mocedá
Nilda Elvira Vattuone ―conocida darréu como Nelly Omar― nació'l 10 de setiembre de 1911 na estancia «L'Atrevida» del pueblu Bonifacio, partíu de Guaminí, na provincia de Buenos Aires. Foi una de los nueve fíos del capataz xenovés Marcos Vattuone y la so esposa, Salustiana Pesoa. En 1918, el so padre ―qu'executaba la guitarra― foi unu de los organizadores y vendedores d'entraes na presentación del dúu José Razzano-Carlos Gardel que se llevó a cabu nel Teatru del Pueblu. Tres la representación, Nilda conoció a Gardel, de quien comentó más tarde: «Dende esi día sigo y voi siguir transitando pola buelga que nos dexó'l nuesu queríu y almiráu Malvís».
Empiezos y consagración
Mientres la so familia carecía delles penuries económiques, Omar empezó a realizar actuaciones na so escuela d'El Palomar y diverses presentaciones nel cine Argos de l'avenida Federico Lacroze. Tamién participó nun festival pa recaldar fondos pal Club Colexales y tres l'ésitu de la so actuación, foi contratada pol propietariu del cine Argos.
Nuna ocasión foi escuchada por Ignacio Corsini, que comentó que-y prestaba'l so forma de cantar. Empezó a actuar en radios como Splendid, Mayu y Rivadavia dende los 17 años dempués d'ufiertase a una prueba empobinada pol violonchelista Miguel Deledicque, qu'oyó la so interpretación de «A'l mio madre y integrar al repartu del conxuntu Cenices del fogón empobináu por José Luis Suilas, que se presentaba con distintes audiciones radiales.
Ente 1932 y 1933, mientres una estadía en Radio Stentor ―que se tresmitía dende Florida 8―, actuó xunto a la so hermana Nélida a dúu, fechu del que comentó: «Faíamos temes camperos, ritmos de la provincia de Buenos Aires: milongas, estilos, cantares. Los tangos facer yo sola». De casualidá, Nilda escoyó'l nome de la so hermana pa definir el so seudónimu y pa 1934, yá se presentara nel programa d'Enrique Muiño.
Depués foi convocada por Radio Belgrano pa encabezar los horarios centrales y realizó xires per delles zones d'Arxentina. Los argumentos de les sos presentaciones radiales fueron escritos por Enrique Cadícamo y el poeta Homero Manzi, ente que tamién actuaben figures como Libertad Lamarque y Agustín Magaldi. En 1942, la Sociedá d'Autores y Compositores rindió-y un homenaxe nel llocal nocherniegu Novelty, onde-y apurrieron una medaya y considerar «La voz dramática del tangu».
En 1946, realizó'l so primer discu sol auspicio de la compañía Odeon y con ayuda de Francisco Canaro. Grabó diez tarrezas musicales: Adiós pampa mio, Cantar desesperáu, El Morocho y l'Oriental, Roses de seronda, Sentimientu gauchu, Los sos güeyos cerráronse, Déxame nun quiero vierte nunca más, El cantar de Buenos Aires, Dende l'alma y Nobleza d'arrabalde. En 1951, con RCA Victor, grabó un discu de 78 rpm coles temes «La descamisada» y «Ye'l pueblu», acompañada pola orquesta de Domingo Marafioti y el coru de Fanny Day.
Carrera cinematográfica
La so carrera cinematográfica foi curtia y cuenta solamente con cuatro títulos. En 1940 filmó Cantar d'amor empobinada por Julio Irigoyen y cola participación del cantor Carlos Viván, con quien grabó trelce tarrezas. En xineru de 1942, estrenóse Melodíes d'América d'Eduardo Morera, onde interpretó «El bastiu» de Cátulo Castillo y José González Castillo. En 1951, dobló la voz de l'actriz Mecha Ortiz nel filme La mio vida pola tuya mientres la escena na que tenía de cantar un tangu y una milonga d'Enrique Santos Discépolo. En 2008, tres 57 años ensin participar nun filme, incursionó nel documental de tangu Café de los maestros cola direición de Miguel Kohan y la participación d'Alberto Podestá, Gabriel Clausi, Leopoldo Federico, Emilio Balcarce y Juan Carlos Godoy.
Persecución política y exiliu
thumb|[[Eva Duarte|Eva Perón trabayando en 1941 como actriz de radioteatros. Nelly Omar conocer en 1940, y caltuvieron una íntima amistá.]]
Nelly Omar caltuvo una íntima amistá con Eva Perón dende 1940. Más tarde almitiría qu'a Evita prestába-y el so forma de cantar y qu'había intercedido por que-y dexaren actuar en Radio Splendid:
Ensin emplegu, viose obligada a exiliase en Montevidéu, onde la so amiga Tita Merello ufiertó-y una propuesta de trabayu pa 1958. Depués viaxó a Venezuela, onde permaneció casi un añu. Al so regresu a l'Arxentina, cola asunción d'Arturo Frondizi, retirar de l'actividá artística. Sicasí, en 1966 presentar en televisión y en 1969, a instancies de Reynaldo Yiso, grabó un discu coles guitarres de Roberto Grela. En 1972, col guitarrista José Canet, retornó definitivamente a les sos actuaciones públiques. A lo llargo de la década de 1980, trabayó cola orquesta d'Alberto Di Paulo. Paralelamente desempeñóse como compositora al editar cantares como'l valse Solu pa ti» col guitarrista José Francini. Tamién redactó un boleru que grabó Leo Marini, «Montoninos de sable», les milongas «Como'l clavel y la rosa» y «Pa' Dumesnil» con Aníbal Cufré, los valses «A Guaminí», «Misteriu y cantar», «Los cuatro respuestes», «Callecita mio», «Día de la verdá», «Intriga y pasión» y «Llatíu tres llatíu», los cantares Bona» y «Catedral del Sur», y los tangos «Casualidá y amor» y «Amar y callar».
Décades de 1990 y 2000
Mientres los últimos años, Nelly Omar adquirió popularidá pola so llarga esperiencia y vitalidá, y convirtióse na única artista arxentina de la so edá en siguir activa. En 1996, foi declarada Ciudadana pernomáu de la Ciudá de Buenos Aires y recibió el premiu a la Gran Intérprete de la Sociedá d'Autores y Compositores (SADAIC). Un añu dempués, a los 86 años, grabó un discu qu'incluyía delles temes como «Comme il faut» d'Eduardo Arolas y Gabriel Clausi, amás d'otros cantares con lletra d'Héctor Uviéu, «La piel de vivir» y «Pola lluz que m'alluma» col acompañamientu de los guitarristes Bartolomé Palermo y Paco Peñalba. En 1998, presentar nel Club del Vinu y nun actu nel Teatru Presidente Alvear xunto al baillarín Juan Carlos Copes.
En 2000, acompañada pol cuartetu de guitarres de Carlos Juárez, presentar en Tangu, solu tangu por Canal 7. Depués de incursionar nun festival, viaxó p'actuar xunto a la orquesta L'Arranque pa depués recibir en trés causes consecutives (ente 2002 y 2004) el premiu Atrevíes nel rubro de la música, el tangu y la trayeutoria. Otres reconocencies inclúin una distinción especial na entrega de los premios Argentores y el diploma al méritu de la Fundación Konex en 2006.
En 2005, con 93 años, grabó un discu de repertoriu folclóricu tituláu «La criolla» col sellu de Gustavo Santaolalla. Sobre'l so llabor ende comentó: «Yo taba contenta, pero retrasáronse demasiáu. Mandé-y una carta documento. Entós llamáronme». En mayu del mesmu añu encabezó recitales nel estadiu Luna Park qu'entrepolaba un homenaxe con imáxenes y comentarios de la so trayeutoria de siete décades. En 2009, retornó de nuevu a la Luna Park col ballet de Juan Carlos Copes y el guitarrista Carlos Juárez.
A finales del aquel añu, recibió un homenaxe en TEA (Tenerife Espaciu de les Artes) en compañía de Leonardo Favio. En 2010, Raúl Lavié apurrió-y el premiu Pablo Podestá nel Senáu de la Nación Arxentina. Na so llarga carrera, recibió otros gallardones como'l premiu Atahualpa a la trayeutoria (2009), el premiu Raigañu (2007), el premiu Clarín Espectáculos como Figura del Tangu (2009) y tuvo una nominación na terna de Meyor Cantante de Tangu Femenina en 2005 mientres la celebración de los premios Konex.
Centenariu
El 4 de xineru de 2012 foi ingresada nel Institutu Dupuytren en sufriendo un accidente domésticu que-y anició una quebra nel so brazu esquierdu, pola cual tuvo de ser intervenida quirúrgicamente dos díes depués. En febreru, foi internada nel Sanatoriu Güemes por causa de una infeición nuna sala de terapia intensiva; por tal motivu, el secretariu de Cultura de la Nación Jorge Coscia, a pidíu de la presidenta Cristina Fernández de Kirchner, efectuó una visita al institutu de salú. A fines de marzu de 2012, foi nuevamente ingresada n'observación depués de carecer otru accidente que-y causó un golpe nel coldu esquierdu.
Fallecimientu
Depués de la so muerte, el músicu José Leonardo Colángelo manifestó: «...Atristáyanos enforma porque ye como que siempres precisamos esos abanderaos y Nelly foi mientres bien de años una adelantrada y una gran personalidá. Ye una grande con mayúscula, ye una muyer que supo llevar el so oficiu y la so vida. Güei llorar y dir a recordar siempres, esti tipu de xente nun muerre porque dexa la so obra». Pela so parte, el baillarín Juan Carlos Copes confesó tar «dafechu emocionáu porque al tangu van cayéndose-y les fueyes d'esi árbol benditu que tanto -y dio y síguelu dando a esta tierra».
Vida privada
En 1935, Nelly Omar casóse con Antonio Molina. Con él permaneció casada mientres ocho años, pero dixebrar a los dos meses. En pallabres de la mesma Nelly Omar, «foi una desgracia... pero'l ciñu pola mio suegra, una segunda madre pa mi, torgóme [dixebrame]... Y clavé porque nun resultó: nin home nin bonu nin nada. Yera un ser toa fantasía. Yera lo que güei-y llamen un vagu». Nelly Omar enxamás volvió casase.
thumb|right|El compositor [[Homero Manzi conocer a Nelly Omar en 1937 y foi la inspiración pa delles de los sos cantares.]]En 1937, conoció a Homero Manzi, cuando cumplía llabores nos programes de Radio Belgrano nos qu'actuaba:
Dizse que Manzi dedicó-y la lletra del tangu «Malena» anque otros aseguren que la dedicó a Malena de Toledo, una cantante arxentina que conoció en San Pablo, cuando tornaba a Buenos Aires d'un viaxe a Méxicu. Amás, Nelly Omar almitió que les lletres de «Solamente ella», «Nenguna» y «Sur» fuéron-y dedicaes. A pesar del esfuerciu de Manzi por conquistala, nun lo llogró y finó prematuramente en 1951.
Omar almitió qu'un home suicidóse depués de que se negara a tar con él. «Unu suicidóse. Pero nun podía correspondelo. Un 18 de marzu díxome "si usté nun me da'l sí, voi del mundu". Y a los trés díes, un amigu de mancomún cuntóme que morriera y en qué circunstancies. Nun me trescaló, porque me paez que nun hai que ser tan cegáu ante l'adversidá», espresó. Dempués caltuvo un novialgu d'ocho años con Aníbal Cufré, hasta qu'él morrió de roxura. En 1993, a los 82 años, conoció a Héctor Uviéu, a quien definió como un caballeru escelente. Namoré, pero él, más. Fuimos felices».
Legáu
Nelly Omar foi la única figura del espectáculu arxentín y mundial qu'a la so edá siguía activa. El gobernador Daniel Scioli, mientres un homenaxe, espresó que nos honra la so hestoria y la so permanente vocación de siguir queriendo apurrir a la cultura popular» y prometió apurrir capital pa la construcción d'un muséu na so ciudá natal. El presentador ya investigador Néstor Pinsón comentó que «la so dicción, la so fraseo, la so perfeición téunica, el so bon gustu, en resume, la so calidá interpretativa faen de Nelly Omar una cantante exemplar y paradigmática, que güei coles sos más de noventa años, sigue allantándonos cola so voz entá fresca».
N'agostu de 2010, foi designada Embaxadora del Tangu pola Secretaría de Cultura de la Nación «por ser considerada una verdadera representante de la cultura nacional, tantu poles sos dotes de cantante, autora y compositora como d'actriz, siendo éstos solo dalgunos de los sos atributos artísticos». El decretu publicáu nel boletín oficial rellató que «ye una de les lleendes ente les voces femenines del tangu y siempres se destacó pola so arrogancia y la so honestidá, de lo que fizo un cultu a lo llargo de la so enllargada esistencia, siendo un verdaderu exemplu de fortaleza, valor y llealtá a un ideal».
En 2005, mientres un reportaxe al diariu La Nación, el periodista Mauro Apicella preguntó-y «¿Qué quedó pendiente?». Omar contestó:
Dempués de la muerte del actor y cantante neerlandés Johannes Heesters (1903-2011), convertir na cantante activa más llonxeva del mundu.
Dende 2015 el Senáu de la Nación Arxentina da los premios «Nelly Omar», na so primer entrega tuvieron presentes llexisladores nacionales, provinciales y representantes d'organizaciones de la cultura y l'arte, derechos humanos y organizaciones sociales ente ellos la figura del Premiu Nobel de la Paz Adolfo Pérez Esquivel.
Ramón Osni Moreira Lage
Ramón Osni Moreira Lage, ye un futbolista brasilanu.
UU Piscium
UU Piscium (UU Psc / 35 Piscium / HD 1061) ye un sistema estelar de magnitú aparente +6,01 asitiáu na constelación de Piscis. Alcuéntrase aproximao a 261 años lluz del Sistema Solar.
Divine
Harris Glenn Milstead más conocíu pol so nome artísticu Divine foi un actor y cantante d'Estaos Xuníos, conocíu sobremanera pola so carauterización como'l drag queen Divine, personaxe que-y dio ampliu ésitu y reconocencia nel ambiente musical y nel cine independiente. El so nome quedó acomuñáu principalmente colos filmes del reconocíu direutor John Waters.
UU Piscium
La estrella principal del sistema ye una binaria que les sos componentes son dos estrelles blancu-marielles idéntiques de tipu espectral F0V. Tienen una temperatura efectivo envalorada de 7400 K y cada una d'elles ye 6,4 vegaes más lluminosa que nuesu Sol. Dichos parámetros dexen envalorar el so radiu —un 55% más grande que'l radiu solar— según la so masa, en redol a 1,6 mases solares. La so edá cifrar nunos 2000 millones d'años. Les dos estrelles son iguales a les componentes de Porrima (γ Virginis) pero la separación ente elles ye de namái 0,0258 UA —1700 vegaes menor qu'en Porrima—, equivalente a 3,5 vegaes el radiu de caúna de les estrelles. Al igual qu'asocede nel sistema Espiga (α Virginis), la fuerte atraición gravitatoria ente dambes aburuya la so forma —nun son esfériques—, polo que conforme mover na so órbita preséntennos cares de tamaños distintos, constituyendo una variable elipsoidal rotante. El par nun aportar# a una binaria eclipsante, a pesar del so curtiu periodu orbital de 0,842 díes (20,2 hores).
Divine
Historia
Fíu de Bernard y Diana Frances Milstead, naz en Towson, Maryland. A la edá de 12 años, la so familia camudar a Lutherville, un suburbiu del condáu de Baltimore, onde'l famosu direutor de cine John Waters, el so amigu dende la infancia, vivía namái a 6 cases de la suya.
Divine empieza la so carrera como actriz formando parte del equipu d'actores y modelos llamáu Dreamlanders. Esti términu provién del nome de la productora de John Waters, Dreamland Productions. Participó en películes como Pink Flamingos, Female Trouble, Polyester y Hairspray, toes so la direición del so amigu, según nun western atípicu, Lust in the Dust (1985), xunto a Cesar Romero y Tab Hunter.
UU Piscium
Una tercera componente de magnitú +7,51, visualmente a 11 segundos d'arcu de la binaria, completa'l sistema estelar. Ye tamién una estrella de la secuencia principal, anque de tipu F3V, que la so separación cola binaria ye de siquier 660 UA. Emplega más de 8000 años en completar una órbita alredor del par interior.
Divine
Historia
Nos años 1980 empieza a trabayar na industria de la música con un sensacional ésitu n'América del Norte, Europa y Australia. Los sos cantares dance y electropop fueron producíes por Bobby Orlando. El so máximu ésitu foi'l senciellu You Think You're A Man, producíu por Stock, Aitken & Waterman pal so sellu Proto Records, que llegó a ocupar el #16 nel Reinu Xuníu. Esta tema foi grabáu en 1987 pela banda escocesa The Vaselines.
Nel últimu periodu de la so carrera actoral trabayaría en tres películes Trouble in Mind, Hairspray y Out of the Dark, ensin presentase nel papel de drag queen.
Muerte
thumb|left|Balta de Harris Glenn Milstead, en [[Towson (Maryland)|Towson, Maryland.]]
En 1988, foi escoyíu pa participar de la serie televisiva Married with children, tresmitida por Fox, cuando dichu canal lideraba n'audiencia. Inesperadamente, mientres dormía, muerre a los 42 años de miocardiopatía hipertrófica (cardiomegalia), atribuyida a la so obesidá. Los productores de la serie mandaron al so entierru flores con una tarxeta bien risible que dicía: "Si nun queríes faer el show, podríes dicilo enantes."
El so funeral tuvo llugar na so ciudá natal, y asistieron miles de persones. El reverendu Leland Higginbotham, quien presidió'l cortexu aciagu, dixo:
Discografía
Producíos por Bobby Orlando y a partir de 1984 pol trio de productores de PWL Stock, Aitken & Waterman.
Comparanza
Compárase-y el cantar You Think You're A Man con You Spin Me Round (Like A Record) de los Dead Or Alive grabada en 1985, polos mesmos productores enantes mentaos.
Bases Soberanes del Reinu Xuníu
Irlanda
Dempués de la independencia del Estáu Llibre Irlandés en 1922, trés puertos marítimos, Castletownbere, Queenstown (renombrada darréu como Cobh) y Lough Swilly, fueron calteníos pol Reinu Xuníu, como una condición del Tratáu Anglo-Irlandés de 1921. Los puertos permanecieron controlaos pol Reinu Xuníu hasta l'Alcuerdu de Llibre Comerciu Anglo-Irlandés en 1938, cuando fueron devueltos a la soberanía irlandesa.
Xipre
thumb|right|300px|Base militar de RAF Acrotiri.
Hai cierta desorientación cuando s'entra nes zones militares d'una base soberana (a diferencia de Guantánamo, onde hai carreteres que traviesen rápido'l territoriu). En particular, los nomes de les víes de circulación nos campos militares son toos bien ingleses, como "Worcester Road", ente otros. Les lleis civiles son promulgaes poles autoridaes civiles britániques, pero modelaes sobre les de la República de Xipre. Munchos ciudadanos xipriotes trabayen nes bases, principalmente pa les autoridaes britániques o como llabradores, y en negocios llocales. Pero namái dexen a los xipriotes que tengan una conexón llocal pa vivir ellí, como los que viven na llocalidá d'Acrotiri o nes contornes de los pueblos que tán cerca de les bases. Tamién les llocalidaes de Xylotymvou y Ormidhia son esclaves de la República de Xipre arrodiaos pola Base Soberana de Dhekelia.
Matrimoniu homosexual
El matrimoniu homosexual correspuende a los matrimonios llegal o socialmente reconocíos ente persones del mesmu sexu o xéneru. Tamién conocíu como matrimoniu igualitariu o matrimoniu gai-lésbicu, esta unión reconoz xurídicamente la rellación y convivencia homosexual a igualdá con una pareya en matrimoniu heterosexual, calteniendo la naturaleza, los requisitos y los efeutos que l'ordenamientu xurídicu venía reconociendo primeramente a los matrimonios.
Distribución xeográfica actual
[[Archivu:World_marriage-equality laws.svg|thumb|upright=2|Situación llegal de la homosexualidá nel mundiu
]]
Anguaño los países nos cualos el matrimoniu homosexual ye llegal en tol so territoriu son:
En delles entidaes federatives de Méxicu:
Pierre de Coubertin
Pierre Fredy de Coubertin, barón de Coubertin foi un pedagogu ya historiador francés, fundador de los Xuegos Olímpicos modernos.
Biografía
So padre, el barón Carlos Luis de Coubertin, quería que fuera militar, pero'l so temperamentu sensible topetó cola dura disciplina de la Escuela Especial Militar de Saint-Cyr. Decidió dedicase a la pedagoxía, onde se sintió realizáu polos sos ideales. Mudóse a Inglaterra pa perfeccionar los sos estudios, onde conoz la «singular» doctrina del cristianismu muscular: la busca de la perfeición espiritual per mediu del deporte y l'hixene. Unu de los más destacaos siguidores d'esta ideoloxía foi'l pastor anglicanu Thomas Arnold, del que Pierre se convirtió en discípulu.
Empieza a sopelexar estos métodos por toa Francia: Crea sociedaes atlétiques nos institutos que se xunta na Unión de los Deportes Atléticos (Union des Sports Athlétiques). Funda la primer revista dedicada al deporte: la Revue Athlétique, llogrando que'l gobiernu francés apuerte a incluyila nos sos programes de la Esposición Universal de 1889.
Pierre empieza a suañar con xunir nuna estraordinaria competición a los deportistes de tol mundu, sol signu de la unión y l'hermandá, ensin ánimu d'arriquecimientu y solo pol deséu de consiguir la gloria, competir por competir, como diz la frase de Ethelbert Talbot “Lo importante nun ye vencer, sinón participar”, frase mal atribuyida a Pierre de Coubertin. La idea de Coubertin paecía insensata y topetó con muncha incomprensión.
Intentando convencer a toos, viaxó per tol mundu falando de paz, comprensión ente los homes y d'unión, entemeciéndolo tou cola pallabra Deporte. A la fin, na última sesión del Congresu Internacional d'Educación Física que se celebró na Sorbona de París, el 26 de xunu de 1894, decide instituyise los Xuegos Olímpicos.
N'Inglaterra, esta idea nun ye bien recibida y l'opinión pública decide quedar al marxe. Alemaña reaccionó intentando boicotiar los xuegos. Grecia opónse, y el so xefe de gobiernu, Tricoupis, quixo torgar la so realización, pos aquel llíu salía bien caru al so país.
Coubertin consiguió que'l príncipe herederu de Grecia, el Duque de Esparta, intercediera ante'l káiser Guillermo, emperador d'Alemaña cuñáu so, convenciendo a los ingleses y al so propiu Gobiernu. El príncipe consigue que s'emita una serie de sellos conmemorativos pa consiguir el dineru pa los xuegos. Amás crea una suscripción pública con tan bones resultancies que consigue que Jorge Averof, un griegu millonariu quien emigró a Alexandría siendo bien nuevu, cuerra colos gastos de la reconstrucción del estadiu d'Atenes.
El 24 de marzu de 1896, día de Pascua de Resurrección, el Duque de Esparta, tres un discursu, afaya la estatua del mecenes Jorge Averof. El rei Jorge de Grecia pronuncia per primer vegada les pallabres rituales:
Declaro abiertos los Primeros Xuegos Olímpicos Internacionales d'Atenes.
Lema: "Lo esencial na vida nun ye vencer, sinón lluchar bien"
Esti modestu principiu sería l'orixe del movimientu olímpicu modernu. Los Xuegos Olímpicos celebráronse, coles esceiciones de la Primer Guerra Mundial y de la Segunda Guerra Mundial, mientres tol sieglu XX y principios del XXI, convirtiéndose n'unu de los acontecimientos más populares del planeta.
Llaviada (Bual)
Llaviada ye una casería de la parroquia y conceyu de Bual (Asturies).
Atópanse nelli un pequeñu polígonu industrial, el campu de fútbol nel que xuega los sos partíos el Boal C.F., un área recreativa ya una bolera.
Réméréville
Réméréville ye una comuña francesa del departamentu de Meurthe-et-Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Thesaurus literaturae botanicae
Thesaurus literaturae botanicae (embrivíu Thes. Lit. Bot.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, botánicu, archiveru y bibliotecariu polacu-xermanu George August Pritzel y espublizáu en Leipzig nel añu 1851 col nome de ''Thesaurus litteraturae botanicae omnium gentium inde a rerum botanicarum initiis ad nostra usque tempora quindecim millia operum recensens. Curavit G. A. Pritzel.''
Northumbrio
El northumbrio foi un dialeutu del inglés antiguu faláu nel Reinu de Northumbria. Xunto col kéntico, el saxón occidental y el merciano, forma una de les subcategorías del inglés antiguu utilizada polos investigadores actuales.
Esti dialeutu falar dende'l Humber, na actualidá en Inglaterra hasta'l Fiordu de Forth, n'Escocia. Mientres les invasiones viquingues del sieglu IX, Northumbria recibió la influencia de les llingües de los invasores viquingos.
Los testos n'anglosaxón más antiguos fueron escritos en northumbrio: son l'Himnu de Caedmon y el Cantar de la Muerte de Beda. Otres obres, incluyendo'l volume de les obres de Caedmon perdiéronse. Otros exemplos d'esti dialeutu son los fragmentos d'El Suañu de la Cruz grabaos con runes sobre la Cruz de Ruthwell. Tamién en nortumbrio atópense'l Leiden Riddle y les gloses nos Lindisfarne Gospels (mediaos del sieglu X).
La invasión viquinga forzó la división del dialeutu en dos. El nortumbrio meridional taba bien influyíu pol nórdicu ente que'l septentrional non yá caltenía un gran númberu de pallabres n'inglés antiguu (reemplazaes nel sur por pallabres nórdiques) sinón que tamién tuvo una gran influencia nel desenvolvimientu del inglés nel norte d'Inglaterra, especialmente nos dialeutu del nordeste d'Inglaterra y d'Escocia. La división norte-sur diose alredor del ríu Tees.
El Padrenuesu
Exemplos de la lliteratura más antigua n'inglés inclúin la oración cristiana del Padrenuesu n'inglés antiguu de cerca del añu 650, que empieza con "Faeder ure, Thu the eart on heofonum,". Delles tradiciones de Northumbria y d'Escocia dicen o "padre'l nuesu" y  "thou art".
FADER USÆR ðo arðin heofnu Sie gehalgad NOMA ÐIN. Tocymeð RÍC ÐIN. Sie WILLO ÐIN el soæ is in heofne and in eorðo. HLAF USERNE of'wistlic sel ús todæg, and f'gef us SCYLDA USRA, el soæ uoe f'gefon SCYLDGUM USUM. And ne inlæd usih in costunge, ah is in heofne and in eorðo.
Holcus lanatus
Descripción
Yerba perenne, cespitosa, selemente pelosa. Tarmos erectos, de 20-80 (-100) cm d'altor. Fueyes lliniares, planes de 3-10 mm d'anchor. Flores en panícula espiciforme o piramidal, de variable densidá, d'hasta 15 (-20) cm de llargor; espiguillas lateralmente estruyíes, toes fértiles, ovoidees, frecuentemente tiñíes de púrpura, con 2 o 3 flores; lema con aresta subapical; pálea membranosa. Frutu del mesmu tipu que les ceberes (cariopsis). Floria en primavera y branu. Especie fuertemente alergógena.
Hábitat
Praos de siega y praderíes permanentes con agua disponible la mayor parte del añu. Holcus lanatus nel so hábitat natural ye una fonte d'alimentu pa la caparina Pararge aegeria.
Taxonomía
Holcus lanatus describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1048. 1753.
Agriades pyrenaicus
Agriades pyrenaicus, a la que se conoz como'l Gavarnie Azul, ye una caparina  Paleártica  de la familia  Lycaenidae. Atópase nos montes d'Asturies, norte-España occidental, los Pirineos, la Península balcánica del sur, Turquía, el Cáucasu y Armenia. El so hábitat ye de praos alpinos o cascayosos, alcuéntrase nes altitúes que varien de 1,500 a 2,200 metros.
El so valumbu va de 22 a 28 mm.
Hábitat
L'hábitat consiste en praos alpinos, zones caliares, roquedales y praos con yerba, atopase a altitúes que van dende 1.500 a 2.200 metros.
Les canesbes aliméntense de distintes especies d'Androsace.
Marcio Alves dos Santos
Marcio Alves dos Santos ye un futbolista brasilanu.
Thesaurus zeylanicus
Thesaurus zeylanicus (embrivíu Thes. Zeylan.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu y médicu holandés Johannes Burman y espublizáu nel añu 1737, col nome de Thesaurus zeylanicus, exhibens plantes in insula Zeylana nascentes.
Ally (Altu Loira)
Tien una población de y una superficie de  km².
Vibo Valentia
Vibo Valentia ye un conceyu de la rexón de Calabria, capital de la provincia de Vibo Valentia. En 2001, según el censo d'esi añu, tenía una población de 33.957 habitantes. Entiende una estensión de 46,3 km², y tien una altitú de 476 m sobre'l nivel del mar.
Les llendes municipales son les comuñes de Briatico, Cessaniti, Filandari, Francica, Jonadi, Pizzo, San Gregorio d'Ippona, Sant'Onofrio y Stefanaconi.
En Vibo Valentia hai dos museos, unu arqueolóxicu llamáu «Vito Capialbi», y otru d'arte sacro. Amás, tien un xardín botánicu.
La fiesta patronal (San Leoluca) ye'l primer día de marzu. Les fracciones de les ciudaes son: Vibo Marina, Bivona, Porto Salvu, Longobardi, San Pietro, Piscopio, Vene, Triparni.
Foi una importante ciudá de la mariña oeste de Brucia, a veres d'una badea llamada na Antigüedá, Sinus Hipponiates (actual Golfu de Santa Euxemia).
Historia
De primeres de la so historia foi un centru perteneciente a los brucios, que la llamaron Veip (d'onde provién Vibo). Según Estrabón, estableciéronse ellí colonos de Locros, ciudá de la Magna Grecia, y la ciudá pasó a llamase Hiponio (en griegu, Εἰπώνιον) o a cencielles Hippo, en oscu o brucio, que se tresformó en Vibo.
En 389 e. C. foi ocupada por Dionisio I de Siracusa, que destruyó la ciudá y treslladó a los habitantes a Siracusa. Apurrió'l territoriu a la ciudá de Locros. Al cabu de dos años (379 e. C.), los cartaxineses restablecieron la independencia de Hippo y dexaron el regresu de los habitantes dende l'exiliu.
Melospiza lincolnii
Melospiza lincolnii ye una especie d'ave de la familia de los emberízidos. Añera n'Alaska, Canadá y Estaos Xuníos, y pel hibiernu migra al sur, llegando hasta América Central.
Vibo Valentia
Historia
Nun pasó enforma tiempu tres la so repuesta llibertá cuando cayó en manes de los brucios, pocu dempués del 356 e. C. En 294 e. C. conquistar Agatocles, que la utilizó de base pa les sos empreses militares y construyó un puertu con una estación naval (epineion). Pero cuando Agatocles partió de la ciudá, la guarnición foi atacada y destruyida polos brucios, quien recuperaron Vibo. Caltener hasta que tol Brucia pasó a Roma.
Melospiza lincolnii
Esti gorrión d'ente 13 y 15 cm de llargor ye bien similar a la so especie hermana Melospiza melodia. Tien les partes dorsales color pardu oliváceo, con rayes escures. Les partes ventrales son gris claro, con un llurdiu cremosu nel pechu. El pechu presenta amás delgaes rayes, que nun se xunen nun llurdiu central como en M. melodia. La cabeza ye gris clara con mexelles pardes, y una corona acoloratada estremada en dos partes por una raya gris clara.
El so hábitat pel branu son árees de vexetación rellacionada a cuerpos d'agua (montes de galería, turberes y banzaos), y distribúise n'Alaska, gran parte de Canadá (de mariña a mariña) y l'oeste y nordés d'Estaos Xuníos. Pel hibiernu migren al sur, escontra'l suroeste d'Estaos Xuníos, la mayor parte de Méxicu (quitando la Península de Yucatán, onde ye raru), el norte d'América Central y les Antilles. Pel hibiernu distribúyese por una amplia cantidá de rexones, tantu nes grebes como nes templaes y nes tropicales, siempres prefiriendo árees de vexetación arbustiva trupa.
La so dieta consiste principalmente en granes ya inseutos, y busca alimentu nel suelu ente los arbustos, despintándose. El cantar del machu ye un gorgoreo duce. El nial ye una taza bien definida que se constrúi nel suelu ocultu ente la vexetación trupa.
La especie foi nomada por John James Audubon mientres un viaxe a Nueva Escocia en 1834, n'honor al so amigu Thomas Lincoln, de Dennysville, Maine.
Vibo Valentia
Historia
Foi una de les principales ciudaes del sur d'Italia. L'actividá principal del so puertu yera la esportación de madera. Nél construyeron unes dársenes. Cicerón mentar como «noble y pernomada ciudá municipal».
Los triunviros prometieron la ciudá a los sos soldaos. Xuliu César utilizar como base naval contra Pompeyo na segunda guerra civil de la República romana y foi atacada por Casio. Augusto, sirvir d'ella como base naval na so llucha contra Sestu Pompeyo. Dempués declaró al territoriu de Valentia, exentu de ser distribuyíu ente los soldaos p'asegurase la llealtá de la ciudá. Más tarde recibió una colonia, mentada nel Liber Coloniarum.
Mientres tol Imperiu romanu foi un municipium romanu, mentáu por munchos autores llatinos. Apaez nos Itinerarios del sieglu IV. Na inscripción de la Vía Popilia apaez namái como Valentia. Na dómina imperial, cuando les comunidaes yá taben xuníes, pasó a llamase Vibo Valentia. Estrabón la llapada Vibona Valentia, pero probablemente ye un error.
La diosa Proserpina tenía un templu dedicáu en Valentia, que les sos ruines entá se menten nel sieglu XI, cuando Roger I de Sicilia llevóse les columnes p'afatar la catedral de Mileto de Sicilia. L'historiador Duris de Samos diz que cerca de la ciudá había una cueva y unes fontes onde taba'l cuernu d'Amaltea, que foi afatáu y asitiáu ellí por Gelón de Siracusa. Los bizantinos fortificaron la ciudá pero los sarracenos destruyeron la fortificación nel sieglu X. Federico II Hohenstaufen reconstruyir y camudó el nome a Monteleone: foi l'artífiz de la ciudá moderna. En 1070, los normandos construyeron un castiellu nel sitiu de l'antigua acrópolis.
Unes pequeñes ruines pueden entá trate na actual población de Bivona, a unos 5 km de Monte Leone, que correspuenden probablemente a la ciudá griega, ente que la ciudá romana taba nel mesmu llugar que Monteleone, pero nun queden restos.
Monteleone foi declarada capital de la Calabria Ultra polos franceses nel sieglu XIX.
La ciudá llamóse Monteleone hasta que'l ministru d'obres públiques, Luigi Razza, decretó'l cambéu de nome al antiguu nome romanu de Vibo Valentia.
UV Arietis
UV Arietis (UV Ari / 38 Arietis / HD 17093) ye una estrella na constelación d'Aries de magnitú aparente +5,19 qu'atopa a 125 años lluz del Sistema Solar.
UV Arietis ta catalogada como xigante o subxigante blanca de tipu espectral A7III-IV. Con una temperatura efectivo de 7541 K, la so lluminosidá ye 11 vegaes mayor que la del Sol. A partir del so diámetru angular envaloráu —0,406 segundos d'arcu— puede evaluase'l so radiu, resultando ser ésti un 70% vegaes más grande que'l radiu solar. La so velocidá de rotación proyeutada ye de 71 km/s, siendo ésti una llende inferior, una y bones la velocidá real depende del enclín del so exa de rotación al respective de nós. Exhibe una metalicidá menor que la solar, siendo la so bayura relativa de fierro igual al 56% de la esistente nel Sol. Otros elementos evaluaos amuesen el mesmu enclín, magar el sodiu ye especialmente deficitariu una y bones el so conteníu ye namái una quinta parte de la solar.
UV Arietis ye una variable Delta Scuti, una de les más cercanes a nós dientro d'esti grupu. El so rellumu varia 0,04 magnitúes a lo llargo d'un periodu de 0,0355 díes, con sobretonos de 0,046 y 0,061 díes.
Per otra parte, per aciu tapecimientu llunar afayóse que UV Arietis ye una estrella binaria.
Os Mazos
Os Mazos ye un llugar perteneciente a la parroquia de Bual, nel conceyu del mesmu nome. Tien una población de, y allúgase a unos 384 m d'altor sobre'l nivel de la mar. Dista 2 km de la capital del conceyu, tomando dende ésta la carretera AS-12 en direición a Navia.
N'Os Mazos alcuentrense la Casa de l'Apicultura y la oficina de turismu del conceyu de Bual asina como la casa palaciu Casa d'Os Mazos, anterior al S.XVIII, con capiella d'esi sieglu, perteneciente a los Mendez Villamil (Casa de Calceiro).
Astudillo
División alministrativa
El conceyu de Astudillo entiende tamién la pedanía de Palacios del Alcor.
Topónimu
thumb|left|Mapa de la llocalidá publicáu en 1852 realizáu por [[Francisco Coello de Portugal y Quesada|Francisco Coello]] thumb|right|200px| Esisten diverses hipótesis que traten d'esplicar l'orixe del nome de la villa. Pa unos, el nome de Astudillo vien de dómina romana, concretamente de Estatilio Tauro, xeneral romanu que les sos lexones tuvieron el so campu d'operaciones por esta contorna vaccea avera del añu 29 e.C. Otros acomuñar colos ástures, repobladores veníos del norte col rei Alfonsu III el Magno nel sieglu IX. Sicasí, otra teoría ye la qu'acomuña'l nome de Astudillo col de «pequeñu estudiu» que l'obispu Conancio treslladó de Palencia a Astudillo, tamién alredor del sieglu VII. Los estudiosos de la toponimia tamién tienen la so teoría: al paecer, l'orixe del nome de la villa acomuñóse con raigaños vasconos y celtes (atd = peña, tud = cueva, abellugu), que xunto al diminutivu llatín ellum formaríen el significáu de «pequeñu abellugu nos altores».
Historia
El so orixe ye antiguu, con restos romanos na so contorna. El 10 de mayu de 1147, el rei Alfonsu VII de Castiella concedió los fueros de Castrojeriz al llugar de Astudillo. Na Edá Medio y moderno tuvo un gran desarrollu pola producción testil.
Ente 1785 y 1833, formó parte, como pueblu solu, del Partíu de Castrojeriz, Intendencia de Burgos.
Xeografía y redolaes naturales
thumb|right|200px|Ríu Pisuerga al so pasu por Astudillo. El so términu municipal conceyu atopar nel este de la provincia, siendo'l más estensu en superficie de tola provincia. Parte cola provincia de Burgos y por él flúi'l Pisuerga. Asitiáu na frontera ente El Cerrato y Tierra de Campos, a 28 km de Palencia capital.
La villa de Astudillo alcontrar ente les contornes naturales d'El Cerrato y Tierra de Campos. Gran parte del paisaxe del términu municipal puede considerase de calter cerrateño, nel que predominen los terrenes caliares, que suponen unu 80% del total, siguíu de terrenes magrizos y silícieos. Un elementu característicu son los pandoriales caliares, que pueden llegar inclusive a los 900 metros d'altitú, como ye'l casu d'El Pau y Valdesanchín. La zona más meridional tien un calter más terracampino. Poro, Astudillo comparte práuticamente por igual nel so términu municipal los modelos de paisaxes cerrateños y terracampinos.
Son numberosos los regueros qu'escurren pol términu municipal astudillano, como los de Pargoño, Palacios, Vallecedillo, Espinosilla y del Val, que desaguan na Madre y nel de Fuente Palacio, pa desaguar nel ríu Pisuerga, que traviesa de norte a sur partir nordés del términu municipal.
A pesar de la desapaición d'abondosa vexetación debida a les actividaes humanes, esisten nel términu municipal de Astudillo numberoses redolaes de gran riqueza natural, con frondosa vexetación y próximos a fontes, manantiales, regueros, o na vega del ríu Pisuerga. Otra redolada natural a destacar ye'l Monte de Astudillo, con 1037 hectárees, predominando especies como'l chopu común, el sauce mayor y el llamera común.
La fauna identificar col ecosistema mediterraneu, allugando gran variedá d'especies: reptiles (como les llagarteses, eslizones, llagartos y culiebres) aves de presa (ratoneru, aguilucho cenizo), royedores (mure de campu, topín), aves esteparias (calandries, collalba gris, calandrias), otres aves (palombos, abubillas, cucos, falpayares y perdices) y mamíferos (llebre, coneyu, xabalín, foín). Los ríos, acequias, regueros y canales atraen a numberoses aves, tantu migratories como estables, ente les que resaltamos patos y la garza real. De la mesma, la fauna piscícola qu'acueyen estes corrientes fluviales carauterizar poles truches, barbos, cachos y cámbaros.
Economía llocal
La so actividá principal ye l'agricultura, la industria alimentaria y la producción llétrica: hai dellos parques eólicos alredor del cascu urbanu, amás d'una instalación fotovoltaica de 1 MW y delles otres más pequeñes.
Educación
Enantes esistieron dellos colexos ente los que destacamos:
La media de neños y neñes matriculaos ye d'unos diez neños por cursu.
Patrimoniu históricu
Ilesia de San Pedro|thumb|right|190px Ilesia de Santoxenia|thumb|right|190px El conxuntu monumental de Astudillo foi declaráu Bien d'Interés Cultural, con categoría de Conxuntu Históricu Artísticu, en 1995: «Asitiáu al este de la provincia de Palencia, na divisoria del Cerrato y Tierra de Campos, esti interesante conxuntu tien el so orixe na repoblación medieval del postreru terciu del sieglu IX. Caltién el so cascu medieval, configuráu por una clara ronda de muralla, de la que se caltienen dellos tramos, como'l del conventu de les Clarises, y una de los seis puertes que tuvo la villa. De singular interés son los trés ilesies parroquiales que caltién, según el conxuntu de casones de los sieglos XVI al XIX, y numberosos exemplos d'arquiteutura popular. Y n'especial, l'arquiteutura hipogea esistente nel sosuelu».
Bona amuesa de la importancia qu'algamó esta villa mientres la Edá Media son los restos calteníos del Castillo d'El Llixu y les sos muralles (Puerta de San Martín y torrexón nel Monesteriu de Santa Clara), los restos románicus de les ilesies de Santa María de Devesa de Espinosilla, Santa María de Valdeolmos, y del Santísimu Cristu de Torre Marte, fuera del nucleu urbanu. Dientro de la población atopen les ilesies gótiques de San Pedro, Santa María y Santoxenia Estos templos atesoren un impresionante patrimoniu artísticu, como los retablos qu'a finales del sieglu XVI realizó Hernando de la Nestosa pa les parroquies de San Pedro y Santa María o les obres aconceyaes nel Muséu Parroquial de Santoxenia (talles gótiques, retablu mayor hispanoflamenco, coleición d'orfebrería relixosa, mosaicos romanos). thumb|Real Monesteriu de Santa Clara en Astudillo (Palencia) fundáu por [[María de Padilla]] Un monumentu singular de Astudillo ye'l Real Monesteriu de Santa Clara, fundáu a mediaos del sieglu XIV por María de Padilla, quería del rei de Castiella Pedru I de Castiella. Na so ilesia d'estilu góticu-mudéxar cabo destacar el artesonado y les yeserías del coru. Xunto al templu, Pedru I y María de Padilla edificaron un palaciu con fachada de formes islámiques que les sos sales, afataes con alfarjes y yeserías, alluguen un interesante muséu d'obres mudéxares y arte sacro. Na cortil d'esti palaciu puede visitase una de les meyores esposiciones de belenes de tol mundu en distintos materiales. Un retruque a escala de palaciu atopar nel Parque temáticu Mudéxar d'Olmedo.
La llocalidá caltién la so llaberíntica trama urbana d'orixe medieval. Estreches cais y pequeñes plazoletas onde vamos atopar grandes cases solariegas de los sieglos XVII y XVIII, l'antiguu Hospital, la ermita de La Cruz y bonos exemplos de la variada arquiteutura tradicional d'esta contorna. La so Plaza Mayor porticada ye una de les más pintoresques de la provincia.
Dispón d'una vieya ponte d'orixe medieval sobre'l ríu Pisuerga, rehabilitáu y tresformáu a lo llargo de los sieglos XVI y XVII y definitivamente reconstruyíu en 1.779 mientres el reináu de Carlos III como indica una placa grabada nuna pila de la cabecera derecha de la ponte. Tamién puede vese un conxuntu de pontones y un llargu muriu d'acompañamientu, tou ello de bona fábrica de sillería, de dómina clasicista y que salven el Regueru Parboño, práuticamente xunto al ríu Pisuerga. thumb|Ponte sobre'l ríu Pisuerga. thumb|Ponte sobre'l ríu Pisuerga. Detalle d'arcu y tableru. thumb|Pontones sobre'l Regueru Parboño. centro|799px| Vista de Astudillo Palencia con Restos del Castiellu del Llixu
Amón
Amón (tamién conocíu como: Amón, griegu Ἄμμων Ámmōn, Ἅμμων Hámmōn) yera una divinidá exipcia. Foi atestiguáu dende l'Imperiu Antiguu xunto cola so esposa Amonet. Mientres el reináu de la 11 ª dinastía (sieglu 21 AC), alzar a la posición de patronu de Tebas sustituyendo a Montu.
Dempués de la invasión realizada polos Hicsos mientres el reináu d'Amosis I (sieglu XVI aC), Amón adquirió importancia nacional, espresada na so fusión col dios del Sol, Ra, como Amón-Ra o Amón-Re.