Alfonso_López_Pumarejo
Carrera política
miniaturadeimagen|López Pumarejo nos entamos de la so carrera política. Al par col so ascensu como empresariu, López Pumarejo empezó a destacar como dirixente del Partíu Lliberal, el mesmu partíu al que'l so güelu Ambrosio ayudara a ganar la so primer eleición presidencial en 1849. Desempeñóse primero como diputáu a l'Asamblea del Tolima, la so tierra natal, en 1915 y depués como representante a la Cámara (1925-1930). Destacóse asina mesmu como columnista políticu del "Diariu Nacional" y "La República", dende onde empezó a llamar l'atención de los círculos de poder, según ente la xente del común, siendo reconocíu como un líder comprometíu cola causa del so partíu, que taba próximu a afaer mediu sieglu na oposición de la política. Por esta dómina conoció y trenzó amistá col mozu líder conservador Laureano Gómez, quien tamién yera reconocíu como embravecíu columnista, amás de ser una de les futures promeses parllamentaries del so partíu. Mientres el gobiernu del Presidente conservador Marco Fidel Suárez, Gómez atopar nun sector contrariu a ésti dientro del mesmu partíu y atopó en López el sofitu ideal pa buscar la forma de sacalo del poder; foi según en 1921, Gómez denunció nel Congresu que'l Presidente vendiera'l so sueldos y acusar d'indignidá, mientres López amosaba les pruebes nos medios; en payares del mesmu añu llograron el so cometíu col arrenunciu de Suárez a la Presidencia. La so alianza con Gómez nun duraría enforma, pos años dempués al convertise cada unu nel xefe máximu del so Partíu, seríen acérrimos contradictores. En 1922, exerció per dellos meses el Ministeriu de l'Ayalga nel gobiernu de Pedro Nel Ospina. Entamara un ciclu de conferencies nel Teatru Municipal de Bogotá, dientro del cual criticó al gobiernu por abusar del creitu esternu y llograr lo que denominó una "prosperidá a debi". Esi mesmu añu foi escoyíu direutor del Partíu Lliberal Colombianu n'acomuño de los xenerales Antonio Samper Uribe y Leandro Cuberos Neñu. Los xenerales Samper y Cuberos yeren dos veteranos militares, fieles mientres tola so vida pública al Partíu Lliberal y a los sos líderes, los finaos xenerales Rafael Uribe Uribe y Benjamín Herrera; por esta razón fueren escoyíos como direutores del partíu, pero fueron opacados rápido por López, quien yera muncho más arteru como políticu. Causó una gran movición cuando na convención lliberal d'esi añu propunxo que "El lliberalismu tien de preparar pa retomar les riendes del poder", nun momentu en que nun paecía haber forma de ganar a un Partíu Conservador que gobernaba dende 1886.Pa les eleiciones de 1930 el conservadorismu nun llogró axuntase en redol a una candidatura, y el so eleutores banciar# ente el xeneral Alfredo Vázquez Cobo y el poeta y ex ministru Guillermo Valencia. Esti fechu foi vistu por López como la oportunidá de recuperar la presidencia pal lliberalismu. A sabiendes de que la so candidatura podría provocar la unión conservadora (por cuenta de la so franca belixerancia contra'l réxime), López favoreció y coordinó la candidatura del embaxador de Colombia n'Estaos Xuníos, Enrique Olaya Herrera, un destacáu lliberal qu'en delles ocasiones sirviera como ministru de los gobiernos conservadores y nun xeneraba muncha suspicacia ente los dirixentes d'esi partíu. Efeutivamente nes eleiciones ganó'l partíu lliberal, gracies a la división de Vázquez y Valencia y al manexu estratéxicu que López-y dio a esta oportunidá cola candidatura d'Olaya.Mientres el gobiernu d'Olaya, López tuvo una participación destacada como diplomáticu, claro qu'ensin nengún cargu determináu, sinón como delegáu del Presidente pa dellos asuntos trascendentales, como la negociación final de la paz con Perú, apautada na ciudá de Rio de Janeiro en 1933, tres la guerra de 1932. Mientres estos años López caltúvose a lo más líder del Partíu Lliberal, y pocos duldaben de la so candidatura presidencial pal siguiente periodu.