cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bonvillers
Bonvillers ye una comuña francesa del departamentu d'Oise, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Fundación Padre Vinjoy
La Fundación Padre Vinjoy de la Sagrada Familia ye una organización d'Asturies creada en 1876 por Domingo Fernández Vinjoy y constituyida como fundación en 1923. Les actuales instalaciones actuales de la fundación, allugaes na falda del Monte Naranco, fueron inauguraes el 4 d'ochobre de 2000 y compónense de 16.500 metros cuadraos nos que s'atopen los sos cinco edificios. Dende setiembre de 1997 el so direutor xerente ye Adolfo Rivas Fernández.
Foi nes sos anteriores dómines Asilu de Güérfanos, el Colexu de Sordos y el Centru de Recursos d'Intervención Integral de la Sordera. Anguaño la so actividá enceta amás de l'atención integral a la sordera y la comunicación, la intervención socioeducativa con persones con discapacidá intelectual, psicosocial o problemática de salú mental, y l'intervención socioeducativa avanzada con menores y nueves en situación de riesgu o conflictu social, amás del desenvolvimientu comuñal, orientación ya insertamientu llaboral y de la propuesta d'alternatives socioeducativas y de tresformación social.
Anguaño la Fundación articula la so actividá en tres llinies d'intervención y diez Centro ya Institutos que, de la mesma, se estructuran en programes y centros dependientes, variando'l so númberu y actividá en función de les necesidaes.
El so órganu máximu de gobiernu, el Patronatu, atópase representáu pol Gobiernu del Principáu d'Asturies, la Xunta Xeneral del Principáu y l'Arzobispáu d'Uviéu.
Begoña Vila
Begoña Vila Mariñes ye una astrofísica española especializada nel estudiu de galaxes espirales. Na actualidá mora en Washington DC y trabaya como inxeniera de sistemes nel centru de vuelu espacial Goddard. Ye inxeniera de sistemes na NASA del GSFC (Programa Xeofísicu, Xeodinámicu y d'Espaciu Xeodésicu de la NASA) del Fine Guidance Sensor (FGS), sensor que va llevar el telescopiu espacial James Webb, amás de ser la encargada de la prueba fría final del grupu de preseos antes de la so integración col telescopiu. En 2016 foi premiada pola NASA cola medaya "Exceptional Public Achievement Medal" que concede a les persones ayenes a la organización pero que contribúin, de forma relevante, a la misión de l'axencia espacial d'Estaos Xuníos. Vila ye la encargada de controlar que'l telescopiu espacial James Webb -socesor del "Hubble"- tenga la máxima precisión en tomar d'imáxenes cuando se produza'l so llanzamientu nel 2018.
Fundación Padre Vinjoy
Historia
Podemos asitiar los antecedentes de la hestoria de la Fundación Vinjoy nel añu 1876 cuando Domingo Fernández Vinjoy empieza a realizar llabores d'ayuda al coleutivu de güérfanos/as y desvalíos/as, por aciu la solicitú de llimosna y la recoyida d'estos as neños/as na so propia casa.
En 1906 llógrase la institucionalización del proyeutu por aciu la construcción d'un edificiu na avenida del Cristu de les Cadenes (Uviéu), cola aportación del dineru sobrante na equipación del Batallón Principáu de Voluntarios que fuera recaldáu pola Xunta del Principáu pa la defensa de Cuba. El 14 de xunetu de 1923 constitúyese llegalmente la Fundación como institución benéfica. Tres la Guerra Civil Española y la destrucción del edificiu los as neños/as pasaron a integrase na Residencia Provincial de Neños.
Begoña Vila
Trayeutoria
miniaturadeimagen|Telescopiu espacial James Webb. Estudió astrofísica na Universidá de Santiago de Compostela y el Institutu d'Astrofísica de Canaries (1981-1986) y doctoróse n'astrofísica nel Centru Jodrell Bank pa Astrofísicos de la Universidá de Manchester (1989). Trabayó nel diseñu y la construcción del Fine Guidance Sensor (FGS) que va llevar el telescopiu espacial James Webb, nuna empresa canadiense so direición de l'Axencia Espacial Canadiense y cuando s'apurrió en 2012 a la NASA y fíxose la primer prueba fría pa ellos, decidieron contratala al traviés d'una compañía esterna como inxeniera de sistemes d'esti preséu.
Fundación Padre Vinjoy
Historia
En marzu de 1959 modificáronse los sos Estatutos, pasando a ser los sos oxetivos la enseñanza de neños/as sordomudos/as y ciegos/as, abriendo en 1962 la Escuela de Sordomudos o Centru d'Audición y Llinguaxe.
A partir de 1982, añu de la Llei d'Integración, que va tender a escolarizar a los as alumnos/as con dalgún defectu dientro de la escuela ordinaria, el númberu d'alumnos/as mengua drásticamente. El cursu 1992/93, ante'l mala traza de les instalaciones, ye'l postreru celebráu nel edificiu históricu.
Begoña Vila
Trayeutoria
Dende 2013 ye 'FGS lead systems engineer', la persona de referencia a la de decidir les pruebes del sensor, les sos operaciones n'órbita, llimitaciones, componentes del 'software', etc. amás de coordinadora de tolos preseos científicos xuntos (integraos nel módulu ISIM, 'Integrated Science Instrument Module') pa realizar les pruebes fríes.
Fundación Padre Vinjoy
Historia
Nel añu 1997 empieza una nueva dómina de la Fundación, empecipiándose un proyeutu d'intervención integral de la sordera que va convertir a la Fundación en referente nacional nesti ámbitu.
Begoña Vila
Trayeutoria
Ye miembru de ECUSA-DC que engloba a la comunidá científica española de les árees de Washington DC, Maryland y Virxinia.
Fundación Padre Vinjoy
Historia
Nel añu 2000 inaugúrase'l nuevu complexu de la Fundación, unu de los equipamientos afechos más importantes del Estáu. Unu de los centros de referencia de la Fundación, l'Institutu Cimeru de la Llingua de Signos, naz cola misión de desenvolver esta llingua na nuesa comunidá, d'estendela y de formar afechiscamente a profesionales, tanto intérpretes oficiales (titulaos y especializaos) como otros profesionales venceyaos a les persones sordes. El Ciclu Formativu de Grau Cimeru d'Interpretación de la Llingua de Signos y Guíes de persones sordociegas empecipióse en setiembre de 2001. Pela so parte, la Escuela Nacional de Audioprótesis empieza la so actividá en 2003, sofitada por toles entidaes d'ámbitu estatal venceyaes a la audioprótesis, llogopedia y otorrinolaringoloxía, pretendiendo ser una respuesta calidable a una necesidá.
Begoña Vila
Trayeutoria
En 2016 foi condecorada pola NASA cola medaya “Exceptional Public Achievement” pelos sos años de lideralgu y llogros escepcionales”, según el diseñu y desarrollu del “Fine Guidance Sensor (FGS)”, un preséu añedíu al telescopiu espacial James Webb y que funciona como un sensor ultra-estable que va dexar, ente otres coses, analizar exoplanetes y la so composición, o conocer cómo se formaron les primeres galaxes y estrelles tres el Big Bang.
Fundación Padre Vinjoy
Historia
En marzu de 2005 modifíquense los Estatutos, afaciéndolos a la nueva realidá ya incluyendo nel patronatu a un Direutor Xeneral de la Conseyería de Salú y Servicios Sanitarios, completando, con esta incorporación, la presencia nel órganu de gobiernu de la Fundación de los trés conseyeríes venceyaes a l'actividá de la mesma: Salú y Servicios Sanitarios, Educación y Ciencia y Vivienda y Bienestar Social.
En xunetu de 2006 queda definida una nueva llinia de trabayu: persones en situación de grave conflictu personal y social (trestornos de comportamientu, conducta). A lo último, en marzu de 2007, apruébase'l desenvolvimientu d'esti nuevu Proyeutu Xeneral d'Intervención, qu'inclúi los dos nueves llinies, y encárgase al direutor xerente de la entidá que lidere operativamente tamién esta nueva dómina.
En 2007 constitúyese'l Centru de Recursos pa la Intervención Socioeducativa, a partir de la Escuela d'Animación Especializada, dedicada principalmente a formación del voluntariáu, completándose la so actividá colos Programes de Formación n'Intervención Socioeducativa y Consultoría, Asistencia Téunica y Acompañamientu a Proyeutos. El Centru d'Intervención Socioeducativa con Menores, empieza la so actividá n'ochobre de 2006, col Programa Trampolín (unidaes combinaes p'alumnos de secundaria con graves trestornos de comportamientu, dependiente de la Conseyería d'Educación y Ciencia), que tien vocación de ser modelu y referencia de respuesta orixinal y eficaz pa un coleutivu de menores que quedaba escluyíu “de fechu” del sistema educativu, amosando, a día de güei, unes resultaos sorprendentes y esperanzadores. Amás, esti Centru cunta col Programa Ponte (mediación socioeducativa y acompañamientu a menores en situación de riesgu social o conflictu social), funcionando dende'l segundu semestre de 2009 y el Programa de Formación Ocupacional, PCPIs y Sofitu Formativu, empezando'l primera PCPI d'esta llinia en setiembre de 2013.
Reconocencies
Ente les reconocencies recibíes pola xera realizada pola Fundación Vinjoy atópense la Cruz d'Oru de la Orde Civil de la Solidaridá Social, que foi apurrida na Zarzuela en 2005, y la Medaya d'Asturies, apurrida nel actu institucional del Día d'Asturies n'Uviéu.
Actividá Actual
Na actualidá los trés llinies que vertebren l'actividá de la Fundación y qu'arrexunten los diez Centros ya Institutos nos que s'articula son:
Los diez Centros ya Institutos de la mesma estrémense en centros dependientes y programes en desenvolvimientu, nun intentu d'ordenar operativamente un Proyeutu Xeneral d'Intervención que, per una parte, básase nel pensamientu estratéxicu de tresformamientu de la realidá y, por otra, trata de dar una respuesta socioeducativa eficaz y calidable a la situación y necesidaes actuales.
Los diez Centros ya Institutos nos que s'estructura la Fundación son:
Vicent Mariner
Vicent Mariner d'Alagó o de Alagón foi un helenista, humanista y traductor español.
Nació en Valencia, nel postreru terciu del sieglu XVI, y soterróse-y el 1 de mayu de 1642 en Madrid, pue4s equivócase Jimeno al dar como fecha de la so muerte 1636. Foi bibliotecariu de Felipe IV nel Monesteriu de San Lorenzo de El Escorial y tradució él solo, en pallabres de Marcelino Menéndez Pelayo, "la metá de la lliteratura griega" al llatín y al castellán, obres llatines al castellán, y obres castellanes y la poesía d'Ausiàs March al llatín. Calcúlase que tradució unes 140.000 páxines, ente elles la Poética y la Retórica d'Aristóteles, mas nenguna de les sos traducciones foi impresa (casi tola so ingente obra manuscrita xacía nel madrilanu conventu de los Trinitarios sol lletreru Graecum est, non legitur) y Juan Antonio Pellicer y Saforcada nun lo inclúi nel so Ensayu d'una bibliotheca de traductores españoles (1778). El so interés por traducir “cualquier cosa romance” al llatín llevólu a ser el primer "traductor inversu" de la lliteratura española en convirtiendo les doscientes ventiocho octaves de la Fábula de Faetón del Juan de Tassis y Peralta, segundu conde de Villamediana, n'hexámetros llatinos.
Les Cobadielles
Les Cobadielles ye una casería de la parroquia de Lluniego nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 13 km d'Uviéu y a un altor de 200 m.
Población
Tien una población de 24 habitantes (INE 2016) de los cuales 11 son muyeres y 13 son homes.
Ángulos consecutivos
Dos ángulos d'un mesmu planu, son consecutivos cuando enconten namái per ún de los llaos. Por estensión, daos dellos ángulos nún orde determináu, son consecutivos cuando caún d'ellos ye consecutivu col siguiente. También pa dicir si ye o non un ángulu consecutivu, tienen de compartir un llau y el vértiz.
Aniceto Sela Sampil
Aniceto Sela Sampil foi un xurista asturianu, rector de la Universidá d'Uviéu, miembru del Grupu d'Uviéu, y padre del tamién xurista Luis Sela Sampil.
Biografía
Estudió Derechu na Universidá d'Uviéu, doctorándose n'Internacional na Central de Madrid. Foi designáu profesor de la Institución Llibre d'Enseñanza. En 1888 algamó plaza de catedráticu de Derechu Internacional Públicu y Priváu, na Universidá de Valencia. Treslladóse a la d'Uviéu, na que se xubiló en 1933. Foi rector de la mesma en 1900, secretariu de la so Xunta d'Estensión Universitaria dende 1898. Representó a la universidá asturiana nel Congresu Pedagóxicu Hispanoamericanu de Madrid y nos conceyos universitarios de Valencia, n'ochobre de 1902, y presidió la de Barcelona, en 1905. Foi direutor xeneral d'Enseñanza Primaria en 1919. En 1911 foi elixíu asociáu del Institutu de Derechu Internacional, y en 1921 miembru del mesmu. Presidió densde 1929 l'Asociación Francisco de Vitoria. Collaboró na Enciclopedia jurídica Seix y nel Boletín de la Institución Libre de Enseñanza.
Synallaxis hypospodia
Synallaxis hypospodia ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Synallaxis qu'integra la familia Furnariidae. Ye nativu d'América del Sur.
Distribución y hábitat
Distribúyese discontinuadamente nel sureste de Perú (Cuzco, Madre de Dios), norte y este de Bolivia (noroeste de La Paz, Beni, norte de Santa Cruz) y centro sur y este de Brasil (llocalmente nel sur de l'Amazonia dende Amazones al este del Ríu Tapajós, y Mato Grosso escontra l'este hasta Ceará, Alagoas, norte de Bahia y oeste de Minas Gerais). Rexistros más al sur nos estaos brasilanos de Mato Grosso do Sul y São Paulo. Tamién en Paraguái.
Comportamientu
Pórtase asemeyáu a S. frontalis, forrajea en pares, de forma evasiva como la mayoría de los Synallaxis.
Vocalización
El so cantar ye una serie rápida de notes agudes, que se xunten nun trinado “chit, chi-chi-chi-chi-i-i-i-i”. Esta secuencia de píos trémboles recuerda a ciertos grillos, d'onde deriva unu de los sos nomes vulgares.
Descripción orixinal
La especie S. hypospodia describióse per primer vegada pol naturalista británicu Philip Lutley Sclater en 1874 sol mesmu nome científicu; llocalidá tipo «cerca de Bahia, Brasil».
Taxonomía
Nel pasáu foi considerada una subespecie de Synallaxis spixi; los dos son consideraes como especies hermanes por dellos autores, pero otros consideren que nos son parientes cercanes por cuenta de les diferencies na morfoloxía de la cola, patrón del gargüelu y voz. El taxón denomináu jaraguana del este de Brasil (Goiás), descritu como una subespecie de Synallaxis brachyura, foi basáu nun espécime mal identificáu de la presente especie. Ye monotípica.
Entidá pública empresarial
Una entidá pública empresarial (EPE) ye un tipu d'Organismu públicu perteneciente a l'Alministración Xeneral del Estáu d'España, que tien personalidá xurídica pública estremada, patrimoniu propiu, según autonomía de xestión.
Asonsañando'l so réxime xurídicu, esisten tamién entidaes públiques empresariales autonómiques y locales.
Les EPEs apaecen definíes na seición 3a del Capítulu segundu, del Títulu II, de la Llei 40/2015, de 1 d'ochobre, de Réxime Xurídicu del Sector Públicu (que derogó la LOFAGE (Llei 6/1997 d'Organización y Funcionamientu de l'Alministración Xeneral del Estáu), que-yos atribúi la realización de actividaes prestacionales, la xestión de servicios o la producción de bienes d'interés públicu susceptibles de contraprestación.
Les entidaes públiques empresariales son la resultancia d'un procesu de descentralización funcional de determinaes actividaes públiques qu'enantes yeren realizaes de forma centralizada pola Alministración territorial correspondiente (nesti casu, l'Alministración Xeneral del Estáu). Sicasí, tán venceyaes a dicha Alministración y dependen d'un Ministeriu o Organismu autónomu. L'órganu al que se topen adscrites ocupar de la direición estratéxica, la evaluación y el control de les resultaos de la so actividá. (Art. 103.2 Llei 40/2015, de 1 d'ochobre)
Réxime xurídicu
La Llei asitiar a mediu camín ente los Organismos autónomos y les sociedaes estatales pures y simples y, aplíca-yos un réxime xurídicu mistu. La diferencia colos organismos autónomos:
Creación per Llei
Acordies con l'artículu 61 de la LOFAGE, la so creación facer por Llei, que va establecer el tipu d'Organismu, fines, Ministeriu o Organismu de adscripción, recursos económicos, peculiaridaes del so réxime de personal, de contratación, patrimonial, fiscal y cualesquier otres qu'esixan normes con rangu de Llei.
Exemplos
Ente les más de 60 entidaes públiques empresariales de l'Alministración Xeneral del Estáu, cabo destacar les siguientes:
Figures análogues
Siendo la entidá pública empresarial una figura orixinaria de la Alministración Xeneral del Estáu, foi darréu introducida na Alministración autonómica y local siguiendo estrechamente'l modelu estatal.
Entidá pública empresarial autonómica
La regulación de les entidaes públiques empresariales pertenecientes a les comunidaes autónomes correspuende a la llexislación autonómica, emanada de los órganos llexislativos propios.
Sirva d'exemplu la regulación autonómica realizada por Cantabria na so Llei 6/2002 de Réxime Xurídicu del Gobiernu y de l'Alministración de la Comunidá Autónoma de Cantabria.
Entidá pública empresarial local
Les entidaes públiques empresariales dependientes de l'Alministración local atopen la so regulación nel artículu 85 bis de la Llei Reguladora de les Bases del Réxime Llocal (Llei 7/1985).
Dichu artículu unvia en bloque a la regulación plantegada pa l'Alministración Xeneral del Estáu, señalando tamién una serie de particularidaes propies de la versión llocal.
Mario Mercátor
Marius Mercator o Mariu Mercátor. Teólogu romanu del s. V, m. dempués del 431. Nun llegó nunca al sacerdociu. Probablemente dende Roma, unvió (418) a san Agustín dos de les sos obres contra los pelaxanos por que-y diera'l so paecer. Nel 429 alcuéntrase en Constantinopla pa dar a conocer al Oriente lo esencial de la herexía pelaxana y a Occidente la herexía de Nestoriu. Equí dedícase a refutar nestorianos y pelaxanos al empar que traduz al llatín bon númberu d'obres y autores, tales como Teodoru de Mopsuestia, Nestoriu y Cirilu d'Alexandría. Como teólogu tien poca orixinalidá; como antipelaxanu depende de san Agustín y como antinestorianu de san Cirilu d'Alexandría. Obres escontra los pelaxanos:
Les sos obres contra'l nestorianismu son:
Lübeck
La Ciudá Hanseática de Lübeck (Hansestadt Lübeck) ye una ciudá del norte d'Alemaña. Ye la segunda mayor del estáu de Schleswig-Holstein, y ún de los mayores puertos del país. Asitiada sobro'l ríu Trave, foi por varios sieglos la capital oficiosa de la Lliga Hanseática. El so cascu históricu forma parte de la llista de monumentos consideraos Patrimoniu de la Humanidá de la UNESCO poles abundantes construcciones gótiques en lladriyu que conserva.
Historia
L'afayu de varios dólmenes neolíticos na rodiada de la ciudá confirma que la zona lleva habitada varios miles d'años. Alredor del añu 700 pueblos eslavos aportaron a la parte oriental de Holstein, que taba ocupada dende la dómina de les migraciones de los pueblos bárbaros por pueblos xermánicos. Al entamu del sieglu IX Carlomagnu, que tentaran ensin llogralo cristianizar a los habitantes de la zona, expulsó a los saxones ya instaló ellí eslavos polabios, que yeren los sos aliaos. Liubice foi fundada a la oriella del ríu Trave, unos cuatro quilómetros al norte del actual centru urbanu de Lübeck. Nel sieglu X l'asentamintu convirtióse nel más importante de la confederación Obotrite, y construyóse un castiellu, lo que nun impidió que fora arrasáu en 1128 por los Rani, una tribu d'eslavos paganos. right|thumb|300px|Vista aérea del cascu antiguu de Lübeck La ciudá moderna foi fundada como un asentamientu xermánicu en 1143 por Dolfu II, conde de Schauenberg y Holstein, na islla fluvial nomada Bucu. Construyó un castiellu nuevu, que tuvo que ceder en 1158 al duque de Saxonia y Bavaria Enrique. Dempués de qu'esti abandonara'l poder, en 1181, la ciudá convirtióse nuna ciudá imperial ocho años. L'emperador Barbarroxa ordenó que se formara, pa rexir la ciudá, un conceyu de 20 miembros. Nelli foron mayoría los comerciantes, lo que fizo que la política de la ciudá tuviera orientada a defender, nos sieglos vinientes, los derechos d'esti gremiu. El conceyu sobrevivió hasta'l sieglu XIX.
La ciudá y el so castiellu, tres d'esos años, cambió de dueñu otra vez. Perteneció al ducáu de Saxonia hasta 1192, y de magar, hasta 1217, al condáu de Holstein. Dempués foi parte del reinu de Dinamarca hasta la batalla de Bornhöved (1227).
Alredor del 1200 el puertu convirtióse nel puntu de salida de los colonos que colaben pa los territorios ribereños del Báltico que foran conquistaos pola Orden Livonia primero y pola Orden Teutónica tamién. En 1226 l'emperador Federicu II concedió-y a la ciudá l'estatus de ciudá llibre imperial, lo que la convirtió na Ciudá Llibre de Lübeck. right|thumb|250px|El Holstentor (puerta de Holsten), emblema de la ciudá Nel sieglu XIV la ciudá convirtióse na Reina de la Lliga Hanseática, una organización comercial medieval de la que Lübeck yera'l mayor y más poderosu miembru. En 1375 l'emperador Carlos IV nomó a la ciudá una de les cinco Glories del Imperiu, títulu que compartía con Venecia, Roma, Pisa y Florencia. La vida de la ciudá foi tormentosa. Enfrentose con Dinamarca y Noruega delles veces por cuestiones rellacionaes colos privilexos comerciales, con resultáu desigual. Sos intereses y los de la Lliga prevalecieeron nos conflictos de 1435 y 1512, pero la ciudá foi derrotada al involucrase na guerra del Conde, una guerra civil desarrollada en Dinamarca en 1534-36.
De resultes de la so derrota el poder de Lübeck entamó una sele decayencia. La ciudá caltúvose neutral na guerra de los Trenta Años, pero l'emprobecimientu del continente, que fizo menguar enforma'l comerciu, y la nueva orientación tresatlántica del comerciu europeo ficieron que la Lliga, y con ella Lübeck, foran perdiendo fuercia. Sicasí, Lübeck siguió siendo un puertu importante del comerciu bálticu inclusive dempués de la disolución de la Lliga en 1669.
Nel sieglu XIX, nel trescursu de les guerres napoleóniques, les tropes de Carlos XIV Xuan de Suecia ocuparon la ciudá, que declarárase neutral, en payares de 1806. De 1811 a 1813 la ciudá foi anesionada formalmente por Francia, convirtiéndose en parte del so territoriu hasta'l Congresu de Viena de 1815. right|thumb|300px|Hospital del Espíritu Santu, una de les instituciones sociales más antigües de Lübeck (1270) En 1937 los nazis aprobaron el decretu del Gran Hamburgu, qu'espandía'l territoriu de la Ciudá Llibre y Hanseática d'Hamburgu y facíalu abarcar las ciudaes que hasta entonces pertenecieran a la provincia prusiana de Schleswig-Holstein. Pa compensar a Prusia por esa pérdida territorial (y en parte porque Hitler tenía-y perceguera a la ciudá dende que, en 1932, el conceyu nun-y permitiera facer campaña nella en 1932 ) Hitler acabó colos 711 años d'independencia de Lübeck, que vio como la mayor parte del so territoriu yera incorporáu al de Schleswig-Holstein.
Demientres la Segunda Guerra Mundial Lübeck foi la primera ciudá alemana que foi atacada con intensidá pola Royal Air Force británica. L'ataque del 28 de marzu de 1942 provocó un fueu que dañó enforma'l centru históricu, desturyendo un bon númberu de cases y trés de les principales ilesies de la ciudá. El Segundu Exércitu Británicu entró na ciudá'l 2 de mayu de 1945 y ocupola ensin resistencia. Al día siguiente ocurrió, na bahía de la ciudá, ún de los mayores desastres navales de la historia. Los bombarderos de la RAP hundieron trés barcos (SS Cap Arcona, SS Deutschland y SS Thielbek) que los alemanes teníen enllenao de prisioneros de los sos campos de concentración. Morrieron 7.000 persones.
Mario d'Avenches
Mario de Avenches, en llatín Marius Aventicensis foi obispu de Aventicum (actual Avenches) dende l'añu 573, recordáu pol so curtiu crónica. Dempués de la so muerte, en Lausana, foi veneráu na ciudá como un santu y la so festividá celébrase'l 9 o 12 de febreru.
Lübeck
Historia
La población de Lübeck, demientres la guerra, creció enforma, pasando de 150.000 habitantes en 1939 a más de 220.000 dempués de la guerra, al instalase nella refuxaos xermánicos que diben afuxendo de les provincies orientales d'Alemaña según avanzaba l'Exércitu Roxu. Al acabar la guerra siguió siendo parte de Schleswig-Holstein y, poro, d'Alemaña occidental, magar que la llende que separtaba les dos Alemanies quedaba a perpoca distancia de la ciudá. El conceyu pasó décades restaurando'l so centru históricu, y en 1987 la UNESCO declaro esti Patrimoniu de la Humanidá. right|thumb|250px|Casa del conceyu La ciudá foi l'escenariu, na década de 1950, d'un gran escándalu artísticu. Lothar Malskat foi contratáu pa restaurar los frescos medievales de la catedral de Marienkirche, descubiertos dempués de que quedara dañada na Segunda Guerra Mundial. En cuenta d'eso pintó cuadros nuevos que fizo pasar por restauraciones, y engañó a munchos espertos. El gobiernu de l'Alemaña occidental llegó a imprentar dos millones de sellos cola figura de los frescos. Ente los añedíos de Malskat figuraben pavos xabaces, desconocíos na Europa medieval. Dellos espertos consideraron la so presencia como un signu del descubrimientu tempranu d'América polos viquingos. Malskat confesó la falsificación, y Günter Grass noveló l'incidente na so obra La rata.
Mario d'Avenches
Biografía
Los datos que tenemos alrodiu de él, amás de la so crónica, provienen de la inscripción na so tumba na ilesia de Santiso en Lausana. Venía d'una rica familia, probablemente de cultura galo-romana. Nel añu 574 foi nomáu Obispu de Aventicum. Participó nel II Conciliu de Mâcon en 585, y por un curtiu periodu de tiempu treslladó la so sede episcopal de Aventicum a Lausana.
La Braña (Uviéu)
La Braña ye una casería de la parroquia de Veguín nel conceyu asturianu d'Uviéu.
Mario d'Avenches
Biografía
La so inscripción na tumba de fecha desconocida, publicáu en Gallia Christiana, epondéra-y como un obispu ideal, como un orfebre que fizo los vasos llitúrxicos sagráu coles sos propies manes, como un proteutor y benefactor de los probes que llabraba la so tierra, como un home d'oración, y como un eruditu. En 587 consagró una ilesia de propiedá construyida a les sos espenses na propiedá del so propiu Paterniacum Payerne. La ilesia de Santiso foi dedicada a San Mario.
Lübeck
Historia
Na nueche del 18 de xineru de 1996 incendiose un hogar d'acoyida pa inmigrantes, matando a diez persones y firiendo gravemente a otres 30, munchos d'ellos guajes. Magar que la mayoría de los habitantes del refuxu creíen que yera un ataque racista, pues yá teníen notao la hostilidá de parte de la población hacia ellos, la policía y los xueces eliminaron el racismu como posible móvil del suceso enantes de tener entamao la investigación, y foron fuertemente criticaos por ello.
La Braña (Uviéu)
Situación
Allúgase a 8'2 km d'Uviéu y a un altor 300 m na vertiente sur de la sierra de Grandota.
Mario d'Avenches
Obra
El so curtiu crónica ye una continuación de la Imperiale Cronica, entendida como la crónica de Prósperu d'Aquitania. Toma los años 455 a 581, y ye una pervalible fonte d'información sobre la hestoria de Borgoña y de Franconia sobremanera mientres la segunda metá del sieglu VI. Foi frecuentemente publicada, per primer vegada por Jean-Jacques Chifflet; nuevamente por Jacques Paul Migne na so obra Patrologia Llatina, LXXII, 793-802, por Theodor Mommsen en Monumenta Germaniae Historica y por Justin Favrod con una traducción al francés: La Chronique d'Marius de Avenches (Lausana, 1991).
Lübeck
Patrimoniu arquiteutónicu
La mayoría del cascu antiguu caltién una apariencia medieval, con edificios antiguos y cais estrenches. Nún tiempu na ciudá namái podía entrase por dalguna de les sos cuatro puertes, de les qu'entá se conserven dos: la perfamosa Holstentor (1478) y la Burgtor (1444). right|thumb|270px|Ilesia de Santa María (Marienkirche) El cascu antiguu ta coronáu poles torres de siete ilesies. Les más antigües son la Lübecker Dom (la catedral de la ciudá) y la Marienkirche (ilesia de Santa María), dambes de los sieglos XIII y XIV. Otros edificios importantes del cascu vieyu son:
La Braña (Uviéu)
Población
Tien una población de
Moon Geun Young
Moon Geun Young (문근영) (, ye una actriz de Corea del Sur de cine y televisión. Empezó a modelar a los 12 años y apaeció na película documental On the Way (1999) del añu siguiente. Llamó l'atención al traviés del so papel como la moza Eun-suh na popular serie dramática de televisión Autumm Tale (2000). La so gran meyora foi como una estrella de la película de terror A Tale of Two Sister (2003) como El so-Yeong empobinada por Kim Ji-woon. Más tarde, protagonizó esitoses películes como My Little Bride en 2004 y Innocent Steps en 2005.
Biografía
En 2008, tomó una llicencia d'un añu de la escuela pa centrase nel drama The Painter of the Wind. Antes y dempués de roblar el contratu, llamó muncha atención sobre si tien d'aplicase un permisu d'ausencia. Ella llegó a la conclusión de que sería práuticamente imposible realizar los dos cosasa al empar. Moon Geun-young, punxo de manifiestu la firme determinación de cumplir coles sos responsabilidaes como estudiante, y esta solicitú pa un permisu d'ausencia considérase tamién la so decisión de caltener la so promesa de valorar la so educación.
Moon Geun-young graduar nel Gwangju Gukje High School en febreru de 2006. En marzu de 2006, entró en Sungkyunkwan University en Seúl. Moon Geun-young, dedicóse a los sos estudios y tuvo un sólidu récor d'asistencia desque entró nesta universidá. Anguaño ta cursando tercer añu de lliteratura coreana na Sngkyunkwan University.
Carrera
Antes del so debú nuna serie dramática de televisión, Moon Geun-young filmó dellos comerciales y posó pa delles revistes. Empezó a los 12 años, y apaeció nel drama documental On The Way, del direutor de cine Choi Jae Eun en 1999. En 2000, Moon convertir na mayor estrella adolescentes del país con 13 años interpretando a una moza estudiante nun drama de televisión llamáu Autumn Tale. Foi un ésitu en Corea y ganóse a los espectadores d'otres partes d'Asia. Ella ganó'l premiu a la meyor nueva actriz nos Premios 2000 de la KBS pol so papel en Autumn in My Heart xunto a Choi Woo Hyuk.
Dempués del so ésitu inicial, volvió a la pantalla en 2001 como la moza emperatriz Myung-sung (darréu interpretáu por Llei La mio-yeon) na popular serie histórica (tamién conocida como "sa-geuk" en coreanu) The Last Empress. Mientres esi añu, tamién fixo un cameo na serie médica de la SBS, Medical Center.
El so debú na gran pantalla foi col papel secundariu como la hermana menor de Cha Tae Hyun, Lee Ji-Yoon, en Lover's Alcuerdo(2002).
En 2003 llanzóse como una gran estrella col so papel na esitosa película de Terror de Kim Ji Woon llamada A Tale of two sister del 2003. Moon Geun-young, desempeña'l papel de la hermana menor El so-yeon na película. Ye al empar la película más taquillera de Corea del horror y la primera que se va proyeutar en cines d'Estaos Xuníos.
Dempués del llanzamientu de My Little Bride (2004), aportó a conocida como "la hermana menor de la nación" (Gukmin Yeo-dong-saeng) pola so llindu imaxe de la hermana menor, amás de les sos obres de caridá y d'actuar.
L'Asociación d'Anunciantes de Corea votó a Moon Geun-young, como la meyor pa vender productos de los anunciantes. Esta asociación, con 200 miembros, axudicó a Moon y al actor Jo Seung-woo como'l ganadores del Premiu 2005 Bonos Modelos. Los ganadores fueron decidíos polos votos sobre la base de lo muncho que contribuyó a impulsar les ventes de productos y ameyorar la imaxe de los anunciantes.
En 2005, Moon Geun-young, protagonizó la so película Innocent Steps na qu'interpreta'l papel de Jang Chae-ryn, una etnia coreana que vive en China, que s'atopa a un pexe completu fuera de l'agua dempués de ser tresplantáu nel estranxeru a Corea del Sur. [cita riquida] Cuando la so hermana inclinar d'un matrimoniu ficticiu pa un instructor de baille campeón, Chae-ryn decide viaxar a Seúl por sigo mesma y faese pasar pola so hermana. Una vegada en Corea del Sur, atopar con Na Young-sae (Parque Gun-hyung), qu'aceptó'l matrimoniu simuláu col únicu fin d'alcontrar una nueva pareya de baille. Pero cuando la práutica Chae-ryn y la so falta d'esperiencia baillando revélase, Young-Sae quier unviar a la so nueva novia de vuelta. Eventualmente, sicasí, camudó d'opinión y decide que la so única esperanza ye la formación d'esti novatu colos güeyos abiertos a sigo mesmu. De xacíu, les práutiques empiecen como puramente profesional, sinón como Chae-ryn empieza a dedicase al arte de la danza, una conexón ente los recién casaos empiecen a tomar forma. esuberancia xuvenil Chae-ryn y la so forma campechana de falar finalmente encanto corazón endurecíu Young-Sae.
Moon Geun-young y el veteranu actor Ahn Sung-ki fueron, en 2006, al Pusan International Film Festival (PIFF), el mayor festival internacional de cine de Corea del Sur.
En 2006, Moon Geun foi la moza protagonista de la película Love Me Not, un remake coreanu gran pantalla de la popular serie de televisión TV xaponesa Ai Nante iranee yo, Natsu, onde interpreta'l personaxe de Ryu Min. [Cita riquida] Min ye una heredera, de corazón fríu como Julian, qu'adulces s'abrir a Julian, y él tamién se namora de Min. Sicasí, Julian tien que pagar al so acreedor pa los sos millones de la delda y l'enfermedá de Min, que tuvo la so vista como un neñu recurrente, poniendo en peligru la so vida.
En setiembre de 2008, Moon Geun-young marcó'l so regresu a la pantalla de televisión col drama épicu The Painter of the Wind, na qu'interpretaba'l papel principal de Shin Yoon-bok, una pintora que s'amaruta como un home. Shin Yoon-bok ye un pintor que vivió mientres la dinastía Joseon (1392-1910) y yera conocíu poles representaciones realistes y delicaes de la vida cotidiana.
Premios
KBS Drama Awards:''' Meyor Pareya xunto a Jang Geun Suk en Mary Stayed Out All Night
La Fócara
La Fócara ye una casería de la parroquia de Lluniego nel conceyu d'Uviéu.
Situación
Allúgase a 12 km d'Uviéu y a un altor de 360 m.
Población
Tien una población de 3 habitantes (INE 2016) de los cuales 1 ye muyer y 2 son homes.
A Rúa
A Rúa ye un conceyu español asitiáu na contorna gallega de Valdeorras, al nordeste de la provincia d'Ourense (España).
Xeografía
El términu municipial de A Rúa, qu'ocupa una superficie de 35,91 km², llenda al noroeste col conceyu lucense de Quiroga, al suroeste con Laroco, al este con Villamartín de Valdeorras y al sur col ríu Sil, que define la so llende col términu municipal de Petín. Les parroquies qu'integren el conceyu de A Rúa pertenecen a la Diócesis d'Astorga.
A Rúa atópase enclavada n'orellar norte del Valle de Valdeorras occidental. Ye precisamente, nel norte del conceyu onde s'atopen los sos mayores altores, los montes de Cereijido, con Cabeza Porriñas (1.221 m) como'l so finxu. El sur del términu municipal coincide col valle que dibuxa'l Sil, y ye la so área más poblada.
A Rúa ta bien allugada, nel pasu natural ente'l sur de Galicia y el Pandu. Trés son les exes viarios: la N-120 (Logroño-Vigo), la OU-636 y la OU-536 escontra la capital provincial a 101 km por A Pobra de Trives y Castro Caldelas, y la OU-533 que, por Viana do Bolo y La Gudiña, avéralu a Portugal.
La estación ferroviaria de A Rúa, enclavada na llinia Palencia – La Coruña, foi siempres una destacada entrada a Galicia y en redol a la mesma xeneróse un importante crecedera urbana, del que nació'l barriu onde güei s'alluga la capital del conceyu
Historia
Según les cróniques de Pliniu'l Vieyu y Ptolomeo, antes de la romanización, les tierres de A Rúa, y del restu de valdeorras, taben habitaes polos Cigurros o Egurros. Na llocalidá de A Rúa asitiábase'l Forum Cigurrorum, onde s'asitiaba la VIII casona de la Vía XVIII o Vía Nova del Itinerariu de Antonino, construyida so los reinaos de Tito y Domiciano, que xunía Bracara Augusta (Braga) y Asturica Augusta (Astorga), cruciando'l ríu Sil pela ponte de la Cigarrosa. Nel conceyu atopó una llábana romana, que se caltién frente a la ilesia de San Esteban, y unos ellaboraos mosaicos, curiaos nel muséu arqueolóxicu provincial d'Ourense.
Darréu, mientres la dominación sueva y visigoda al antiguu Forum Cigurrorum, va conocése-y como Geures o Giorres. El llugar adquiriría cierta importancia, como demuestra'l fechu de que nél s'asitiara una ceca de moneda mientres los reinaos de Witerico, Sisebuto y Suintila, ente los años 603 y 631.
Alfonsu I d'Asturies incorpora la contorna, qu'a lo llargo de la Edá Media tuvo baxu dominiu de los reis d'Asturies, de Llión y de Galicia, primero sol señoríu del Condáu de Lemos y darréu de los condes de Ribadavia.
Yá mientres la Edá Media y bien entrada la Edá Moderna, la llocalidá va ser conocida como San Esteban de A Rúa, siendo la cabecera histórica de la contorna de Valdeorras.
Mientres la Guerra de la Independencia, nel añu 1809, la contorna sería testigu d'enfrentamientos ente guerrilla española y tropes napoleóniques. En 1883 llega a la localidá'l ferrocarril, motivu pol que se constrúi la estación, dando llugar a un nuevu barriu que concentraría bona parte de la actidad sociu-económica del occidente de la contorna de Valdeorras
Economía
Unu de los principales motores económicos del conceyu, y de la contorna de Valdeorras, ye'l cultivu de la vide y l'ellaboración de vinos y aguardientes d'acreditada calidá. La identidá del conceyu ta inequívocamente venceyada al vinu, les sos múltiples bodegues dan fe d'ello. Prueba de la calidá de los sos vinos ye que, nel añu 2011, el conocíu enólogu Robert M. Parker catalogar ente la élite mundial de vinos.
Anque nel conceyu nun esista nenguna esplotación minera, son munchos los vecinos del conceyu qu'atopen la so actividá na estracción de la cayuela n'otros conceyos de la contorna.
Al marxe de vinu y cayuela, otres actividaes dinamizan l'actividá económica del conceyu son: xeneración hidroeléctrica, carpintería, tresporte de mercancíes, hostelería, alimentación y una factoría, de recién construcción, auxiliar de la industria del automóvil.
Patrimoniu natural y históricu
Los elementos más relevantes dende'l puntu de vista turísticu, del conceyu, son:
Fiestes
Les principales fiestes del conceyu son:
Enllaces esternos
Sitiu oficial del conceyu
Charlotte Kramm
Charlotte Kramm foi una actriz teatral, cinematográfica y televisiva, amás d'actriz de voz, de nacionalidá alemana.
Biografía
El so verdaderu nome yera Charlotte Goldschmidt, y nació en Berlín, Alemaña. Fía d'un médicu de Berlín, siguió clases de teatru en Dresde. La so primer actuación tuvo llugar en Katowice, trabayando más palantre en Stralsund, Érfurt y Brunswick. Nesta última ciudá conoció al actor Willy Maertens, col que se casó unos años más tarde en Hamburgu.
En 1928 encarnó a Maria Stuart nel Teatru Altonaer de Hamburgu, onde permaneció hasta 1931. Un añu más tarde trabayó con Erich Ziegel nel Teatru Thalia de Hamburgu, onde'l so home yá taba baxu contratu dende 1927.
Cola llegada del Nazismu, y por causa de la so ascendencia xudía, Kramm recibió la prohibición d'actuar a partir del añu 1935. Ella sobrevivió al Holocaustu gracies a la intercesión d'un amigu de la pareya, presidente del Reichstheaterkammer.
Rematada la Segunda Guerra Mundial, tornó al Teatru Thalia, entós so la direición del so home, interpretando, de cutiu con él, papeles de muyeres importantes y roles maternos. Ente les obres nes qu'actuó figuren: Die Südfrucht, d'André Birabeau, * Ich, erste Person Einzahl, de Lewis Grant Wallace, * Death of a Salesman, d'Arthur Miller, * Die Erbin, * The Winslow Boy, de Terence Rattigan, * Familienparlament
Anque Charlotte Kramm yera principalmente una actriz teatral, tamién fixo cine y, sobremanera, televisión. Nesti mediu actuó en producciones como Die Ratten, Im sechsten Stock, Neues aus dem sechsten Stock y Schau heimwärts, Engel. En 1961 trabayó na versión cinematográfica de Im sechsten Stock, encarnando a Madame Maret.
Tamién conocida como actriz de doblaxe, dio voz, ente otres intérpretes, a Marjorie Fielding na película británica Jugendliebe - Drei Jahre Ferien (1946).
N'ochobre de 1945 formó parte del repertoriu de l'adaptación pa la radio d'una de les obres de mayor fama de Thornton Wilder, Our Town. La pieza foi grabada so la direición de Helmut Käutner y emitida por Radio Hamburgu, con una puesta n'escena que se considera un finxu de la historia de la radio alemana. Otra destacada emisión radiofónica na que participó Kramm foi l'adaptación de Sol monte lácteo, de Dylan Thomas.
Por cuenta del so 70 cumpleaños, foi gallardoniada pol Gremiu Teatral Genossenschaft Deutscher Bühnenangehöriger cola Gran Medaya d'Oru de la GDBA.
La so última representación teatral tuvo llugar nel Teatru Thalia el 20 de payares de 1971 na comedia de Nikolai Erdmann Der Selbstmörder. Charlotte Kramm finó a otru día por causa d'una insuficiencia cardiaca. Foi soterrada xunto al so home nel Campusantu Ohlsdorf de Hamburgu. La tumba del matrimoniu atopar nel Xardín de la Muyeres de felicidá necrópolis.
Charlotte Kramm y Willy Maertens fundaron la familia d'actores Maertens. El so fíu Peter Maertens (nacíu en 1931) foi tamién actor del Teatru Thalia. Tamién son actores los sos nietos Kai, Michael y Miriam Maertens.
Virginia Linares
María Virginia Linares ye una política arxentina perteneciente al Partíu XEN. Ye bioquímica y ente 2007 y 2015 desempeñóse como diputada nacional pola Provincia de Buenos Aires. Ocupó los cargos de Secretaria de Salú y Aición Social de la Municipalidá de Bahía Blanca (1991-1999) y Presidenta del Conceyu Deliberante (1999-2003). Amás foi conceyal de Bahía Blanca hasta'l 2007 y como integrante de la Unión Cívica Radical nos sos entamos, Secretaria Xeneral de la Mocedá Radical.
Como diputada arreyar nel tratamientu de la situación de los mozos y de la muyer. Al pie de la diputada Victoria Donda propunxo la declaración d'estáu d'emerxencia nacional en materia de violencia de xéneru, defendió la despenalización del albuertu y manifestóse a favor de prohibir el consumu de la prostitución como manera de combatir la Trata de persones. Tocantes a la temática de los mozos propunxo ente otros proyeutos, la Llei de Fomentu del Primer Emplegu, la Llei de Primer Vivienda pa moces y la Llei de Boletu Estudiantil, anque calificó de «hipocresía» tratar el votu optativu de mozos de dieciséis y diecisiete cuando hai otros derechos de los mozos «frayaos». Defendió los intereses del campu y los derechos de les minoríes sexuales, sofitando tantu'l matrimoniu Igualitariu como la Llei d'identidá de xéneru.
Biografía
Linares nació en Bahía Blanca el 23 de marzu de 1962. Graduar de Bioquímica na Universidá Nacional del Sur, onde incursionó na política universitaria militando na agrupación Franxa Morada. Formó parte del Conseyu Departamental de Bioquímica, Bioloxía y Oceanografía, del Conseyu Cimeru de la universidá y de l'Asamblea Universitaria. Foi amás Presidenta del Centru d'Estudiantes d'estes materies y tamién, secretaria de la Organización de la Federación Universitaria del Sur. Linares empecipió la so carrea política na Unión Cívica Radical y foi Secretaria Xeneral de la Mocedá Radical.
Trayeutoria
Cuando'l so hermanu, Jaime Linares, ocupó'l cargu d'intendente, foi Secretaria de Salú y Aición Social de la Municipalidá ente 1991 y 1999 y Presidenta del Conseyu Delibertante hasta'l 2003. Ente 2005 y 2007 ocupó una banca nel Conseyu Deliberante, dende onde sofitó la idea de crear un Parque Agroalimentario en Xeneral Daniel Cerri y el reinicio de les negociaciones pal Corredor Bioceánico Bahía Blanca-Talcahuano.
Diputada Nacional
En 2007 mentar como posible precandidata a intendente y Linares dixo «Creo que la nuesa prioridá dende la UCR ye dir trabayando, como lo venimos faciendo, en buscar alternatives al gobiernu del peronismu [...] Hai que tratar de faer un esfuerciu pa caltenenos, siquier, dientro del mesmu partíu, anque, dacuando, hai situaciones nes que cada grupu tien d'evaluar hasta ónde ye más importante permanecer que dise, pero ye una tema que supera la mio posición». Esi mesmu añu abandonó la Unión Cívica Radical y llogró una banca como Diputada Nacional pola Provincia de Buenos Aires al ocupar el tercer llugar na llista de la Coalición Cívica, que llevaba a Margarita Stolbizer como candidata a la gobernación y a Elisa Carrió como candidata a Presidenta. Empecipió'l so mandatu en plenu conflictu agropecuariu sobre l'aumentu de les retenciones a les esportaciones de soya y xirasol. Na so campaña Linares manifestar en contra de les mesmes y espresó «Si escuéyenme, voi ser la voz del campu nel Congresu [...] Nun pretendo ser una diputada invisible». En 2011 ocupó'l quintu puestu na llista del Frente Ampliu Progresista, coalición qu'integra'l so partíu actual, el XEN, y llevó al so líder Margarita Stolbizer como candidata una vegada más a la gobernación. Finalmente, llograron entrar los primeros cinco candidatos de la llista y Linares pudo anovar la so banca.
Mientres el so mandatu, la diputada sofitó la despenalización del albuertu, del cual manifestó «Esta ye una realidá que güei tenemos n'Arxentina y que tien que resolver. Asocede que puede haber cierta medrana d'enfrentase con sectores de poder bien fuertes, como los relixosos» y calificó a la mortalidá materna por esta práutica como «una cuestión pendiente» del país. Tamién sofitó la llei de Llei de Matrimoniu Igualitariu, que'l so tratamientu dixo face-y sentir la obligación a «ayudar a quien tienen esta eleición y tamién a aquellos que nun los entienden» y esplicó que cuando s'empezó a tratar munches coses «desconocer» y faíen-y ruiu». Tamién espresó «[los senadores y diputaos tán] pa trabayar dexando de llau les opiniones personales y sicasí representar a toles relixones, tolos cultos, les mayoríes y les minoríes. [...] Caminamos a una reforma social y cultural onde vamos aceptar les diferencies, en tol so sentíu». Finalmente dixo que la sesión na cual aprobóse la llei foi «una de les meyores sesiones» de les que participó. Amás formó parte de los numberosos diputaos qu'impulsaron la Llei d'identidá de xéneru en 2012. Sobre la llei manifestó: «la reconocencia a la identidá de xéneru ye, nin más nin menos, una cuestión de xusticia social [y] l'aprobación d'esti proyeutu va contribuyir a ameyorar la calidá de vida d'esta población qu'anguaño [...] ve sistemáticamente frayaos los sos derechos humanos».
Linares arreyóse viviegamente nel tratamientu de lleis sobre la violencia de xéneru. En 2012 propunxo xunto a la diputada Victoria Donda un proyeutu pa declarar a la tema emerxencia nacional y espresó: «Precisamos encetar el problema dende la contención y l'aplicación d'un programa concretu. Nun podemos dexar que sigan matando más muyeres». En 2010 foi una de les firmantes d'una propuesta pa prohibir el consumu de la prostitución como una manera de combatir la trata de muyeres. En setiembre de 2012, reclamó cambeos a la Llei de trata de persones y sostuvo «Ye importante destacar que se precisen polítiques públiques pa la prevención de tratar empobinaes a l'asistencia y proteición a les víctimes d'esti delitu garantizándo-yos los sos derechos humanos fundamentales».