cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de la Xunión Europea
Antecedentes históricos y proyeutos anteriores a 1945
El cristianismu tien na Edá Media un poder d'unificación importante. Dellos son los reis que conxuntamente van a les cruzaes a Oriente Próximu pa salvaguardar los llugares sagraos del poder musulmán. El Papa de Roma sofitaba dichos movimientos. Amás, ayudó a los reis a absorber poder en detrimiento de la nobleza, siempres y cuando estos llevaren polítiques d'espansión del cristianismu nos sos reinos y reconociendo un deber d'acatamientu y respetu a l'autoridá papal. 275px|thumb|Primer desembarcu de Cristóbal Colón n'América 1862 (Esposición Nacional, Medaya de primer clase) por [[Dióscoro Puebla]] Esa concentración de poder en manes reales llévanos al actual Estáu Modernu. Primero, con monarquíes autoritaries y dempués, absolutes. El comerciu resurde, sobremanera el marítimu. Entramos na dómina de los descubrimientos, de les manes de reinos como'l de Portugal y la Corona de Castiella. Nun primer momentu estos viaxes tuvieron dirixíos a buscar rutes marítimes pal comerciu con Asia. Col descubrimientu d'América en 1492 y les meyores científicu y teunolóxicu, Europa empieza la so renacencia. La cultura europea espandir a nuevos continentes de la mano de Portugal y l'Imperiu español, a los que dempués, van xunise Francia y Gran Bretaña ente otros. Esa renacencia cultural tien grandes consecuencies como l'apaición de personaxes de la talla de Leonardo da Vinci, Michelangelo o la familia Medici. La República de les Dos Naciones yera la potencia hexemónica n'Europa Oriental nesos momentos, que'l so renacencia cultural foi unu de los más importantes d'Europa. Nesi contestu, Nicolás Copérnico realiza les sos teoríes.
El sieglu XIX ye'l del romanticismu y el nacionalismu. Se reunifican Alemaña ya Italia, y los Estaos-Nación surden n'Europa como nueva fórmula d'Estáu. Con esi procesu, se desmorona l'Imperiu austrohúngaru y l'Imperiu otomanu lo que lleva a Europa Central y Oriental a un momentu de crisis étnica non resueltu hasta los nuesos díes. Les divisiones de los nuevos Estaos-Nación crearen minoríes étniques y relixoses en tolos estaos. Les consecuencies de les tensiones nacionalistes fueron desastroses pa Europa.
Tabacu
El tabacu (del árabe clásicu tub[b]āq, ﻕﺎﺒﺗ) ye un productu vexetal que s'obtién de les fueyes de delles plantes del xéneru Nicotiana, en concretu Nicotiana tabacum). Consúmese de delles maneres, siendo la principal, fumao. El so particular conteníu en nicotina conviértelu n'adictivu. Comercialízase, n'estremaes presentaciones, llegalmente en tol mundu magar qu'anguaño tien abondes torgues en munchos países, darréu que tien efeutos dañibles pa la salú pública.
Historia de la Xunión Europea
Antecedentes históricos y proyeutos anteriores a 1945
El sieglu XX européu ye un sieglu llenu de guerres fratricides y marcáu pola puxanza d'ideoloxíes como'l fascismu. Arriendes d'ello, una Europa en ruines tuvo que volvese a reconstruyir tres dos guerres mundiales. thumb|right|[[Otto von Bismarck (con cascu) y Napoleón III de Francia tres la batalla de Sedán,1870]] En gran parte por cuenta de los efeutos devastadores de la guerra, dellos personaxes contemplaron la idea d'una cierta forma d'Europa unificadasobremanera, William Penn, Victor Hugo, Richard Coudenhove-Kalergi y Giuseppe Mazzini. Estes idees tomaron mayor impulsu n'Europa Occidental tres la Primer Guerra Mundial, cola perda masiva de vida que traxo, pero nun foi hasta dempués de la Segunda Guerra Mundial que se dieron pasos reales. Un exemplu d'una organización formada ente los dos guerres pa promover la idea de la Xunión Europea ye la Xunión Internacional Paneuropea. D'esta manera, sería'l periodu d'enteguerres cuando surdiríen les primeres iniciatives, que teníen un calter priváu.
Tabacu
La so composición ta formada pol alcaloide nicotina, que s'alcuentra nes fueyes en proporciones variables(dende menos del 1% hasta'l 12%). El restu ye'l denomáu galipote, una sustancia escuro y breoso formao por dellos axentes químicos, munchos de los cuales xenérense como resultes de la combustión (cianuru d'hidróxenu, monóxidu de carbonu, dióxidu de carbonu, óxidu de nitróxenu, amoniacu, etc.)
Equilibriu químicu
Espontaneidá
Onde:
Tabacu
El xéneru Nicotiana abarca más de 50 especies clasificaes en cuatro grupos principales: N. tabacum, N. petunoides, N. rustica y N. polidiclia. La especie N. tabacum, pue clasificase en cuatro variedaes: havanesis, brasilensis, virgínica y purpúrea, que son l'orixe de les distintes variedaes usaes na comercialización.
La población de Llaniu, nel conceyu de Salas algamó sonadía n'Asturies poles sos plantaciones de tabacu que se caltuvieron hasta los años ochenta del Sieglu XX.
Equilibriu químicu
Espontaneidá
Considerar pa los elementos na so forma más estable en condiciones estándares.
Pa lleer más
, The Computation of Chemical Equilibria, Cambridge University Press, 1970. Mainly concerníi with gas-phase equilibria.
Programes d'ordenador pal cálculu de les concentraciones de les especies
Hai "n" ecuaciones de balance de mases con Nconcentraciones desconocíes llibres. Esto constitúi un conxuntu d'ecuaciones non lliniales que tien de ser resueltu por un métodu d'aproximamientos socesivos. El métodu más comúnmente utilizáu ye'l métodu de Newton-Raphson, que foi oxetu de numberoses publicaciones. Dellos programes informáticos xenerales figuren nesta llista.
Historia de la Xunión Europea
Antecedentes históricos y proyeutos anteriores a 1945
Asina un exemplu sería, el Tratáu de Locarno, robláu per Bélxica, Gran Bretaña, Italia y Alemaña en 1925 p'afitar les fronteres occidentales alemanes. Hai de destacar el llamamientu que se fai a la solución pacífica de los conflictos ente naciones. Toos estos esfuercios nun tendríen un resultáu práutica, más allá de dexar testimoniu del surdimientu d'una voluntá per parte d'amenorgaos grupos d'élites, y que nengún d'ellos tendría repercusión efeutiva, a lo menos al curtiu plazu. Ello ye debíu al radical esbarrumbe que supón la Gran depresión y l'empiezu de la Segunda Guerra Mundial.
Tres el final d'esta última guerra, les economíes de los países d'Europa salieron estropiaes de manera crítica, lo que dio fin a la tradicional hexemonía europea nel mundu. Los dos nueves superpotencies - Estaos Xuníos y la Xunión Soviética - teníen un poder económico, políticu y militar superior al del conxuntu de los estaos europeos. Ante esta situación, numberosos enclinos políticos pretendíen reconstruyir Europa como una nueva nación unificada, pa evitar volver a un enfrentamientu ente los estaos europeos. Los dos guerres mundiales empecipiárense como conflictos europeos y, por ello, el continente fuera'l principal campu de batalla.
Proyeutu Kalergi
Impulsáu por Richard Coudenhove-Kalergi, fracasó por cuenta de la rivalidá ente Alemaña y Francia. Pretendía asitiar una federación de calter paneuropéu que previniera los conflictos internos del continente, según la creación de víes de resolución pacíficu de discutinios ente los países europeos.
Proyeutu Briand
La idea del primer ministru francés, Aristide Briand, foi propuesta nun discursu na asamblea de la SDN en 1929, centrar en consiguir superar la rivalidá francu-alemana por aciu la creación d'una exa ente dambos países, que dexara articular una Xunión Europea que previniera un nuevu conflictu. Proponía como principal oxetivu la creación d'una federación de naciones europees que buscara la cooperación político y social, según la crecedera de la economía.
Primeros pasos
200px|thumb|El Salón de l'Horloge» onde tuvo llugar la [[Declaración Schuman, la primer piedra pa la creación de les instituciones comuñales.]]
Pa garantizar que Alemaña nun pudiera amenaciar la paz, la so industria pesao foi desmantelada parcialmente.
Tres declaraciones como la llamada en 1946 de Winston Churchill pa crear los «Estaos Xuníos d'Europa», en 1949 establecióse'l Conseyu d'Europa, como la primer organización paneuropea. Al añu siguiente, el 9 de mayu de 1950, el Ministru d'Esteriores de Francia, Robert Schuman, propunxo la creación de la Comunidá Europea del Carbón y del Aceru. Sobre la base d'esi discursu, Francia, Italia, Bélxica, Países Baxos y Luxemburgu y l'Alemaña Occidental roblaron el Tratáu de París (1951) que creó la Comunidá Europea del Carbón y del Aceru al añu siguiente, que asumió'l papel d'Autoridá Internacional pa la Cuenca del Ruhr, que llevantó delles restricciones sobre la producción industrial alemana. El Tratáu dio orixe a les primeres instituciones, como l'Alta Autoridá (güei la Comisión Europea) y l'Asamblea Común (agora'l Parllamentu Européu). Los primeros presidentes d'eses instituciones fueron Jean Monnet y Paul-Henri Spaak, respeutivamente. thumb|left|200px|Países d'Europa que recibieron ayudes del [[Plan Marshall. Les columnes coloraes indiquen la cantidá de dineru recibíu.]] El primer revés de la construcción europea presentar en 1954 cuando Francia negar a ratificar el tratáu sobre'l proyeutu de Comunidá Europea de Defensa (CED), robláu en 1952. El fracasu ye por cuenta de la voluntá de los gaullistas de caltener la independencia militar del so país, sumáu al refugu del entós poderosu partíu comunista, que consideraba a la CED peligrosa pal Exércitu coloráu.
Col fin de dotar a la Comunidá d'una see central, Schuman y Konrad Adenauer promueven el llamáu «Estatutu del Sarre», que ye refugáu pola población llocal, nun referendu.
Dempués d'estos intentos fallíos, los líderes axuntar na Conferencia de Mesina, y establecióse el Comité Spaak, qu'ellaboró l'informe Spaak. Esti informe foi aceptáu na Conferencia de Venecia (29 y 30 de mayu de 1956), na cual tomóse la decisión d'entamar una Conferencia Intergubernamental. La Conferencia Intergubernamental sobre'l Mercáu Común y Euratom, centrar na unidá económica, y dio llugar a los Trataos de Roma, roblaos en 1957, qu'establecieron la Comunidá Económica Europea (CEE) y la Comunidá Europea de la Enerxía Atómica (Euratom) ente los miembros.
Afitamientu
En 1962 establecióse la Política agrícola común (PAC), al crease'l mercáu únicu pa los productos agrícoles y una política de solidaridá, por aciu el Fondu Européu d'Orientación y Garantía Agrícola (FEOGA). Les metes económiques del Tratáu de la CEE fuéronse cumpliendo gradualmente.
Orixe de los modelos comuñal y intergubernamental
250px|thumb|Antigua sede de l'Asamblea Europea.
Viḷḷar (Ayones)
Viḷḷar ye una aldea de la parroquia d'Ayones nel conceyu asturianu de Valdés.
Historia de la Xunión Europea
Orixe de los modelos comuñal y intergubernamental
200px|thumb|El [[Presidente de Francia|presidente francés Charles de Gaulle.]]
A lo llargo de la década de 1960 presentáronse tensiones con Francia, que trataba de llindar el poder supranacional y refugar l'adhesión del Reinu Xuníu. A pesar d'ello, en 1965 algamóse un alcuerdu pa fundir los trés comunidaes, en virtú d'un únicu conxuntu d'instituciones, y por tantu'l Tratáu de fusión roblar en Bruxeles y entró a valir el 1 de xunetu de 1967, dando orixe a les Comunidaes Europees.
Los aranceles ente los países miembros fueron suprimíos en 1968, adoptándose un Arancel Común pa los productos procedentes de terceros países. D'esta manera algamó la Xunión Aduanera.
La Comunidá empezó a recibir solicitúes d'incorporaciones, pero hasta 1973 nun se fixo la primer ampliación con Irlanda, Reinu Xuníu y Dinamarca.
El 29 d'abril de 1976, los partíos demócrata cristianos d'Europa fundan el Partíu Popular Européu que los sos partíos nacionales fundadores son: la italiana Democracia Cristiana, l'holandés Partíu Popular Católicu, Xunión Histórica Cristiana y Partíu Revolucionariu, el luxemburgués Cristianu Social, los alemanes Xunión Demócrata Cristiana y Xunión Social Cristiana de Baviera, los franceses Centru Democráticu y Xunión de Centristes del progresu, los belgues Partíu Popular Cristianu y Partíu Social Cristianu y l'irlandés Familia irlandesa.
Cersot
Cersot ye una comuña francesa del departamentu de Saona y Loira, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Historia de la Xunión Europea
Orixe de los modelos comuñal y intergubernamental
En 1979 foi escoyíu por votu direutu de los ciudadanos, el primer Parllamentu européu, anque con regles que varien de país a país. El Parllamentu, escarez de poderes decisivos; por casu puede refugar el proyeutu de presupuestu de la xunta, como n'efeutu asocedió, pero'l conseyu puede siguir gastando. El Parllamentu ye l'órganu del que salen los proyeutos de reforma y les propuestes pa la so aplicación. Participaron nestes primeres eleiciones foi del 63% de los eleutores. El Parllamentu estremar de la siguiente manera: el Grupu Socialista 133 escaños, Partíu Popular Européu 107, Demócrates Europeos 64, Grupu Comunista 44, Grupu Lliberal Demócrata 40, los Demócrates Europeos Progresistes 22, los restantes 18 puestos nun taben rexistraos. El total yera de 410 escaños.
Esi mesmu añu entró a valir el Sistema Monetariu Européu (SME), que foi'l primer pasu pa consiguir una unión económico y monetario. Tamién se creó'l FEDER, equivalente al FEOGA, pa encarar los problemes de crisis industrial qu'afecta a ciertes zones.
Cersot
Tien una población de y una superficie de  km².
Historia de la Xunión Europea
Orixe de los modelos comuñal y intergubernamental
Mientres esti periodu, la tema económica taba centráu en bona midida na PAC, polo que'l gobiernu Británicu esixó una retribución que pasó a conocese como "cheque británicu", yá que nesti país la industria agrícola tuvo menos pesu que n'otros, como Francia. thumb|Jacques Delors, Presidente de la Comisión Europea ente 1985 y 1995.
Nuna segunda ampliación, incorporar en 1981 Grecia, que la so adhesión foi impulsada particularmente pol presidente francés Valéry Giscard d'Estaing, que buscaba frenar les aspiraciones de Turquía, tradicional rival de Grecia, que solicitara tamién el so ingresu na unión.
Ente'l 14 y 17 de xunu de 1984 celebráronse eleiciones pal segundu Parllamentu Européu. La participación foi del 61%. El Grupu Socialista llogró 130 escaños, el Partíu Popular Européu 110, los Demócrates Europeos 50, Grupu Comunista 40, el Grupu Lliberal Demócrata 31, l'Alianza Democrática Europea 29, el Grupu Arcu Iris 20, les Dereches Europees, grupu formáu per primer vegada, ya integráu pol francés Frente Nacional, l'alemán Los Republicanos y el belxicanu Vlaams Belang, 16 escaños; y los otros, 7. El total yera de 434 escaños.
En xineru de 1985, Jacques Delors asume'l cargu de Presidente de la Comisión Europea, empecipiando con ello l'alministración de mayor duración que conoció l'executivu de la Xunión y que supunxo un nuevu impulsu a la integración, destacando'l "Llibru Blancu sobre'l Mercáu Únicu" empobináu por Lord Cockfield. La resultancia foi l'aprobación, en febreru de 1986, del Acta Única Europea, una vegada que se fixera efeutiva la incorporación d'España y Portugal. Siendo la primer revisión importante de los trataos, dende'l Tratáu de fusión, l'Acta referir a la reforma institucional, incluyida l'ampliación de les competencies de la comunidásobremanera en materia de política esterior. Foi un componente importante na realización del mercáu únicu, y entró a valir el 1 de xunetu de 1987.
El primeru de xineru de 1986 la Comunidá ampliar col ingresu d'España y Portugal. En 1987, Turquía solicitó formalmente a xunise a la Comunidá, dando entamu al procesu más llargu pa cualquier país. En 1988 y tres l'informe Delors, realizóse una reforma de los presupuestos y fondos estructurales de la Xunión.
Ente'l 15 y 18 de xunu de 1989, el eleutores fueron convocaos a escoyer el tercer Parllamentu Européu. La participación foi del 58,5%. El Parllamentu Européu estremar de la siguiente manera: Grupu socialista 180 escaños, Partíu Popular Européu 121, Grupu Lliberal Demócrata y Reformista 49, Grupu de la izquierda europea 42, Grupu de los Demócrates Europeos 34, Los Verdes 30, Alianza Democrática Europea 20 asientos, Dereches Europees 17, Grupu Arcu Iris 13, y los otros 27; sobre un total de 518 escaños.
Dende la cayida del Muriu de Berlín
thumb|La [[cayida del muriu de Berlín sentó les bases pa la integración de dellos países del centru y l'este del continente na XE. ]] Esi mesmu añu, dempués de los trestornos nel este d'Europa, el Muriu de Berlín cayó, xunto cola cortina de fierro. L'Alemaña reunificada y la puerta a l'ampliación escontra l'antiguu bloque del Este abrióse. Cola reunificación de los dos Alemanias (RDA y RFA), amplíase la superficie de la XE, pero non asina'l númberu d'estaos miembros. thumb|Celebración del [[Día d'Europa, oficial dende'l Tratáu de Maastrich, en Bruxeles]] En 1992 vinu fundáu'l Partíu Socialista Européu, en L'Aia. Nesi partíu xunen el Partíu Socialista d'Albania, el Partíu Socialdemócrata d'Alemaña, el Partíu Socialdemócrata d'Austria, los belgues Partíu Socialista (Valonia) y Partíu Socialista-Distintu, el Partíu Socialista Búlgaru, el Partíu Socialdemócrata Checu, el xipriota Movimientu pola Socialdemocracia, el Partíu Socialdemócrata de Dinamarca, l'eslovacu Direición - Socialdemocracia, l'eslovenu Partíu Socialdemócrata, el Partíu Socialista Obreru Español, el Partíu Socialdemócrata d'Estonia, el Partíu Socialdemócrata Finés, el francés Partíu Socialista (Francia), el Movimientu Socialista Panhelénicu, el Partíu Socialista Húngaru, l'irlandés Partíu Llaborista, l'italianu Demócrates d'Izquierdes, el Partíu Obreru Socialdemócrata Letón, el Partíu Socialdemócrata Lituanu, el Partíu Obreru Socialista Luxemburgués, la Xunión Socialdemócrata de Macedonia, el maltés Partíu Llaborista, el Partíu Llaborista Noruegu, l'holandés Partíu del Trabayu, el polacu Alianza de la Izquierda Democrática, el portugués Partíu Socialista (Portugal), el británicu Partíu Llaborista, el Partíu Socialdemócrata de Rumanía y el Partíu Socialdemócrata Suecu.
El 1 de payares de 1993, en virtú de la tercer Comisión Delors, col Tratáu de Maastricht (Tratáu de la Xunión Europea) fíxose efeutiva la creación de la Xunión Europea con un sistema de pilastres incluyíu. En 1994, el Conseyu propunxo Jacques Santer como presidente de la Comisión, pero foi vistu como un candidatu a la segunda opción, minando la so posición. El Parllamentu aprobó estrechamente Santer, quien usando los nuevos poderes en virtú de Maastricht, exerció mayor control sobre la eleición de los Comisarios, asumiendo'l cargu'l 23 de xineru de 1995.
Ente'l 9 y 12 de xunu 1994 los ciudadanos europeos fueron llamaos a votar a pola cuarta renovación del Parllamentu Européu, onde asistió'l 56,80% de la población. Sicasí, un añu dempués los ciudadanos d'Austria, Suecia y Finlandia fueron capaces d'escoyer a más diputaos. El Partíu Socialista Européu ganó 198 escaños, el grupu Partíu Popular Européu - Demòcratas Européu 157 escaños, el Partíu Européu Lliberal Demócrata Reformista 43 escaños, el grupu d'estrema izquierda 28 escaños, el Grupu de los conservadores 27 escaños, el Grupu Xunión pola Europa de les Naciones 27 escaños, Los Verdes Européu - Alianza Llibre Europea 23 escaños, l'Alianza Radical Europea 19 escaños, el grupu de los partíos euroescépticos 19 escaños, y los otros non miembros 27 escaños.
La esfera d'influencia de la XE aumenta significativamente cola incorporación d'Austria, Finlandia y Suecia. En 1995 amplíase la unión a la Europa de los 15. Sicasí, Noruega participó con Islandia y Liechtenstein na Asociación Europea de Llibre Comerciu pa entrar nel Espaciu Económicu Européu, creáu en 1993. Suiza tenía entamáu entrar, pero l'adhesión foi refugada nun referendu nacional. Al añu siguiente, el Alcuerdu de Schengen, que va entrar a valir ente los siete miembros, ampliándose pa incluyir a casi tolos demás antes de finales de 1996.
Esta década tamién vio'l desenvolvimientu ulterior del euru. El 1 de xineru de 1994 hubo la segunda fase de la UEM que va empezar cola creación del Institutu Monetariu Européu, en 1999 foi creáu'l Bancu Central Européu, afitándose la so sede en Frankfurt del Main. El 1 de xineru de 2002 Billetes y monedes fueron puestos en circulación, que sustitúi a les antigües monedes por completu.
Ente'l 10 y el 13 de xunu 1999 los ciudadanos europeos fueron llamáu a votar pola quinta renovación del del Parllamentu Européu, onde asistió al 49,80% de la población. El grupu del Partíu Popular Européu - Demócrates Europeos llogra 233 escaños, el Partíu Socialista Européu 180 escaños, l'Alianza de los Demócrates y Lliberales per Europa 50 escaños, el grupu européu de Los Verdes - Alianza Llibre Europea, un grupu formáu pola Federación Europea de los Partíos Verdes y Alianza Llibre Europea, 48 escaños, el grupu d'Izquierda Unitaria Europea - Izquierda Verde Nórdica 42 escaños, el grupu conservador Xunión pola Europa 31 escaños, la Europa de les Democracies y les Diferencies, constituyíu pa la ocasión pol danés Movimientu de Xunu, los franceses Chasse, Pêche, Nature y Traditions y Combatientes pola Soberanía, l'holandés ChristienUnie, del Partíu de la Independencia del Reinu Xuníu, la Lliga de les Families de Polonia y dal italianu Partíu escépticos, 16 escaños, y polos otros 8 escaños, pa un total de 626 escaños.
Política esterior y de seguridá común
200px|thumb|[[Javier Solana, responsable de la política esterior y de seguridá común.]]
Sicasí, la debilidá políticu-militar de la organización queda afigurada na so incapacidá pa evitar les Guerres Yugoslaves, anque'l desenvolvimientu de la Política Esterior y de Seguridá Común (PESC) recibió un impulsu polos conflictos nos Balcanes. La XE nun reaccionó mientres l'empiezu del conflictu, y les fuercies de paz de les Naciones Xuníes nun pudo evitar la masacre de Srebrenica (xunetu de 1995) en Bosnia y Herzegovina, l'asesinatu masivu más grande n'Europa dende la Segunda Guerra Mundial. La OTAN, finalmente tuvo qu'intervenir na guerra, obligando a los combatientes a la mesa de negociación. El 24 de marzu de 1999, la situación en Kosovo, dirixíu pa la declaración de la PESC de la XE en Kosovo y provocó una intervención de la OTAN en Kosovo y Serbia. Magar hubo una mayor participación de la XE nel conflictu de Kosovo, que nel conflictu de Bosnia, el fracasu de la XE pa prevenir los conflictos en ex Yugoslavia, aumentó'l deséu d'una mayor eficacia de la XE en política esterior. Los principios d'esperiencia en política esterior de la XE fueron destacaos nel Tratáu d'Ámsterdam (que creó l'Altu Representante), qu'entró a valir el 1 de mayu de 1999 y la Declaración de 1997 polos líderes occidentales de la Xunión Europea sobre'l papel d'esta organización cola OTAN. En respuesta, el Tratáu de Niza reforzó l'Altu Representante y de la cooperación en política esterior. thumb|Bancu Central Européu en Francfort El llabor de la unión foi asombrada pola crisis presupuestaria en marzu de 1999. El Parllamentu negar a aprobar a la Comisión de 1996 el presupuestu de la Comunidá por motivos de mala xestión financiera, fraude y nepotismu. El Parllamentu estableció un comité pa esaminar la situación, que los sos resultaos fueron publicaos el 15 de marzu de 1999 y fueron bien críticos de la Comisión. Los socialistes, l'únicu partíu importante de sofitu al executivu, retiró'l so sofitu Santer y, col Parllamentu llistu pa echalos, tola Comisión Santer dimitió la mesma nueche de la publicación del informe. La crisis produció daños a la posición de la Comisión col Conseyu y el Parllamentu desafiando la posición de la Comisión nos siguientes años. En respuesta, l'organismu de control anti-fraude de la OLAF foi rápido establecíu pola Comisión.
Xunión de 28 estaos ampliada escontra l'Este
thumb|Celebración del Día d'Europa en [[Varsovia. En 2004 la XE fixo una gran ampliación escontra la europa ex-comunista]]
El Tratáu de Niza, qu'entró a valir el 1 de febreru de 2003, fixo los preparativos finales antes de l'ampliación de 2004 a 10 nuevos miembros: Estonia, Letonia, Lituania, Polonia, República Checa, Hungría, Eslovaquia, Eslovenia, Malta y Xipre. Con posterioridá dar a Croacia, Turquía y a la República de Macedonia l'estatus de "candidatu oficial", que yá teníen Rumanía y Bulgaria. Tolos cualos (sacante Eslovenia, Malta y Xipre) tuvieron de cumplir los Criterios de Copenhague.
Ente'l 10-13 de xunu de 2004, los 25 Estaos miembros participaron na mayor eleición trans-nacional na historia (col segundu eleutoráu democráticu más grande del mundu). La resultancia de les sestes eleiciones parllamentaries foi una segunda victoria pal grupu Partíu Popular Européu-Demócrates Europeos. Tamién la participación de votantes cayó nuevamente per debaxo del 50%.
El 22 de xunetu de 2004, José Manuel Barroso, foi aprobáu pol nuevu Parllamentu como'l próximu presidente de la Comisión. Sicasí, el so nuevu equipu de 25 comisarios enfrentar a una ruta más dura. El Parllamentu se opusó a dalgunos de los sos candidatos polo que se vio obligáu a retirar la so seleición y tratar una vegada más. La Comisión Prodi tuvo qu'ampliar el so mandatu pal 22 de payares dempués de la nueva llinia de comisarios, foi finalmente aprobada. Un tratáu constitucional foi robláu'l 28 d'ochobre de 2004. La ratificación del tratáu foi empecipiada pola aprobación del Parllamentu, pero dalgunos estaos convocaron referendos en 2005. El primeru foi'l que se va celebrar n'España, onde'l documentu foi aprobáu col 77% de sofitu. Sicasí, la ratificación algamó una torga importante cuando los votantes de Francia y Países Baxos refugaron el documentu. Esta ratificación en gran midida detúvose, con namái unos pocos estaos tratando d'aprobalo, entá, Luxemburgu siguió alantre col so votu y aprobó la constitución nun 57%. Esto nun camudar les coses, sicasí, y los dirixentes anunciaron qu'entrar nun "periodu de reflexón" sobre'l refugu.
thumb|Ceremonia de [[Historia del Tratáu de Lisboa#Redacción y firma del documentu|robla del Tratáu de Lisboa nel Monesteriu de los Jerónimos de Belém.]]
En 2007 punxo fin formalmente a los líderes d'esti periodu y robló la Declaración de Berlín el 25 de marzu de 2007 (que foi'l 50 º aniversariu de los Trataos de Roma). La declaración tenía por oxetu dar un nuevu impulsu a la busca d'un nuevu alcuerdu institucional poles eleición en 2009. Más palantre nel añu, el Conseyu Européu alcordó que la Constitución cayóse, pero la mayoría de los sos cambeos caltener nuna que se modificar en virtú de trataos (en contraposición a unu que diba reemplazar tolos trataos anteriores y tuvieron "como" elementos a él). El 13 d'avientu de 2007, el tratáu foi robláu, bautizáu como'l Tratáu de Lisboa. A diferencia de la Constitución, el Tratáu de Lisboa namái enfrentó a un referendu nun estáu: Irlanda.
En 2007, la quinta ampliación completar cola adhesión de Rumanía y Bulgaria el 1 de xineru. 53 eurodiputaos, el Parllamentu, xunto con dos Comisarios, pal que dos nuevos puestos crear na Comisión. El mesmu día, Eslovenia adoptó l'euru, dempués d'otros candidatos como Lituania foi refugada por cuenta de la inflación. Malta y Xipre adoptaron l'euru'l 1 de xineru de 2008. Eslovaquia convertir en decimosestu miembru de la zona euro el 1 de xineru de 2009.
A pesar de la constante perceición de crisis que se vive dientro de la XE, la so Productu Internu Brutu ye'l mayor del mundu, según el Fondu Monetariu Internacional (FMI). En 2005 superó nun millardo d'euros al estauxunidense. Per otra parte, la influencia políticu-militar de la XE empieza a tomar fuercia, como quedó confirmáu col so papel na crisis qu'enfrenta dende 2005 a Irán colos cinco miembros permanentes Conseyu de Seguridá de Naciones Xuníes. A ello suma la presencia militar de la XE n'Afganistán y el so considerable esplegue de fuercies na ex Yugoslavia, onde la so intervención foi determinante nel caltenimientu de la paz, según nel procesu de secesión. La XE tamién intervieno nos conflictos eleutorales de Xeorxa, Ucraína y Bielorrusia.
La "cuestión europea" sigue abierta.
Referendu sobre la permanencia del Reinu Xuníu na Xunión Europea o Brexit
El 23 de xunu de 2016 realizóse'l Referendu sobre la permanencia del Reinu Xuníu na Xunión Europea, tamién conocíu como brexit nel cual la opción de Salir de la XE gana con un 51.9% ente que Siguir na XE llogra un 48.1%, asina Reinu Xuníu convertir nel primer país na historia de la xunión europea en querer salir de la mesma, sicasí, n'Escocia, Irlanda del Norte y Xibraltar amás de la mayoría de Londres, predominó la opción de la permanencia. Tres les resultaos del referendu, el Primer ministru David Cameron anunció la so dimisión del cargu, asina, el 13 de xunetu del mesmu añu, Theresa May asumió'l cargu nel so reemplazu, David Cameron argumentó qu'un lideralgu frescu tien de llevar al país a la opción escoyida na votación. Esti referendu empecipia'l procesu de retirada del Reinu Xuníu de la Xunión Europea, siendo esti procesu al llargu plazu, envalorándolo siquier a unos dos años de tramitación.
Hermann Weyl
Hermann Weyl foi un matemáticu alemán. Anque abondo tiempu de la so vida llaboral aniciar en Zúrich y depués en Princeton, ye identificáu familiarmente cola tradición matemática de la Universidá de Gotinga, representada por David Hilbert y Hermann Minkowski. La so investigación foi bien relevante pa la física teórica según disciplines pures, incluyendo la teoría de númberos. Foi unu de los matemáticos más influyentes del sieglu XX, y un miembru clave del Institutu d'Estudios Avanzaos nos sos oríxenes, contribuyendo pa una visión internacional ya integrada.
José María Celleruelo
José María Celleruelo y Poviones foi un abogáu, periodista y políticu asturianu, ministru de Gracia y Xusticia mientres el reináu d'Alfonso XIII.
Biografía
Nació en Siero en 1840. Amigu d'Emilio Castelar, la so carrera política empecipiar mientres la I República militando nel Partíu Republicanu Posibilista, dende onde algamaría a ocupar los cargos de gobernador civil de Segovia, Almería y Alicante y el de subsecretariu de Gobernación.
Diputáu nel Congresu al resultar escoyíu pola circunscripción de Lérida nes eleiciones de 1881, nos socesivos procesos eleutorales celebraos ente 1884 y 1907 volverá llograr escañu, pero yá per Uviéu nuna primer fase, representando a los posibilistas de Castelar y dende 1896 como militante del Partíu Lliberal. Darréu, en 1910, pasa al Senáu en calidá de senador vitaliciu.
Celleruelo, que foi ministru de Gracia y Xusticia ente'l 10 de xunu y el 6 de xunetu de 1906 nun gabinete presidíu por Segismundo Moret, finó'l 4 d'avientu de 1911.
Como periodista foi direutor de El Globo.
Hermann Weyl
Weyl publicó dellos trabayos téunicu y xeneral sobre'l espaciu, el tiempu, la materia, filosofía, lóxica, simetría y historia de les matemátiques. Foi unu de los primeres en concebir la probabilidá de combinar la relatividá xeneral coles lleis del electromagnetismu. Mientres nengún otru matemáticu de la so xeneración aspiró al 'universalismu' de Poincaré o Hilbert, Weyl averóse como nengún otru. Michael Atiyahsobremanera, comentó dalguna vegada que siempres qu'investigaba en dalgún area, afayaba que Weyl precediéra-y.
La semeyanza de nomes fai que dacuando lo confundan con André Weil. Una chancia matemática supón que, como estos dos personaxes fueron realmente grandes, ésti yera un casu raru nel esti tipu error nunca pudo causar dalguna ofiensa en dalgún d'ellos.
Biografía
Dende 1904 a 1908 estudió matemática y física tantu en Gotinga como en Múnich. El so doctoráu llograr na Universidá de Gotinga so la supervisión de David Hilbert a quien almiraba enforma. En llogrando un puestu d'enseñanza mientres unos años, dexó Gotinga por Zúrich pa ocupar la cátedra de matemática na ETH Zurich, onde foi colega d'Einstein que s'atopaba apolazando los detalles de la teoría de la relatividá xeneral. Einstein exerció una influencia duradera sobre Weyl, que quedó esteláu pola física matemática. Weyl conoció en 1921 a Erwin Schrödinger, quien foi nomáu Profesor na Universidá de Zúrich. Aportaron a amigos íntimos col tiempu.
Weyl dexó Zúrich en 1930 pa ser el socesor de Hilbert en Gotinga hasta'l principiu de la guerra en 1933. Los eventos persuadiéron-y a dirixir l'Institutu d'Estudios Avanzaos en Princeton. Siguió ellí hasta'l so retiru en 1951. Xunto cola so esposa, vivió en Princeton y Zúrich, y morrió nésta última en 1955.
Fundamento xeométricos de les variedaes y física
En 1913, Weyl publicó Die Escurra der Riemannschen Fläche (El conceutu d'una superficie de Riemann), que dio tratamientu unificáu a les superficies de Riemann. Weyl usó la topoloxía xeneral pa faer más rigorosa la teoría de superficies de Riemann. Absorbió'l trabayu previu de L. Y. J. Brouwer sobre topoloxía pa esti propósitu.
En 1918, introdució la noción de gauge, y dio'l primer exemplu de lo que sería conocíu como teoría de gauge. La teoría de gauge de Weyl foi un intentu ensin ésitu de modelar el campu electromagnéticu y el campu gravitatoriu como propiedaes xeométriques del espaciu-tiempu. El tensor de Weyl de la xeometría riemanniana ye de máxima importancia pa entender la naturaleza de la xeometría conforme.
Fundamentos de matemática
En The Continuum Weyl desenvolvió l'analís predicativu usando los niveles baxos de la teoría ramificada de tipos de Russell. Foi capaz de desenvolver la mayoría del cálculu clásicu ensin usar l'axoma d'eleición, la prueba de contradicción o los conxuntos infinitos de Cantor. Weyl apeló mientres esti periodu al constructivismo radical del románticu ya idealista suxetivu alemán Fichte.
Poco dempués de publicar The Continuum, Weyl movió por completu'l so postura de volao al intuicionismo de Brouwer. Nel Continuum, los puntos construibles esisten como entidaes discretes. Weyl quería un continuu que nun fora un agregáu de puntos. Escribió un revesosu artículu diciendo de sigo mesmu y L. Y. J. Brouwer que "Somos la revolución". Esti artículu foi muncho más influyente a la d'arrobinar les idees intuicionistas que los trabayos orixinales del propiu Brouwer.
George Pólya y Weyl fixeron una apueste mientres una xunta de matemáticos en Zúrich (9 de febreru de 1918) sobre la direición futura de la matemática. Weyl predixo que nos 20 años siguientes, los matemáticos daríen cuenta de la vaguedad total de nociones tales como los númberos reales, conxuntos y numerabilidad, y entá más, que preguntar pola verdá o falsedá de la propiedá del supremu de los númberos reales tenía tan pocu sentíu como preguntar sobre la verdá de les afirmaciones básiques de Georg Hegel sobre la filosofía de la naturaleza. La esistencia d'esti apueste quedu documentada nuna carta descubierta por Yuri Gurevich en 1995, y dizse que cuando venció'l tiempu del apueste, los individuos presentes dieron a Pólya como vencedor (ensin la concurrencia de Kurt Gödel).
Sicasí, tres unos pocos años decidió que'l intuicionismo de Brouwer ponía restricciones demasiáu grandes a la matemática. L'artículu "Crisis" fadió a Hilbert, maestru formalista de Weyl, pero más palantre na década de 1920 Weyl reconcilió la so postura parcialmente cola de Hilbert.
Tres 1928 Weyl decidió aparentemente que'l intuicionismo matemáticu non podía reconciliase col so entusiasmu pol pensamientu de Husserl. Nes últimes décades de la so vida Weyl dio énfasis a la matemática como "construcción simbólica" y movióse a una postura non yá más cercana a la de Hilbert sinón tamién a la d'Ernst Cassirer. Sicasí, Weyl refirióse escasamente a Cassirer, y namái escribió artículos curtios y pasaxes articulando esta postura.
Matemática de la relatividá
Weyl siguió'l desenvolvimientu d'esti campu de la física dende 1918 na so Raum, Zeit, Materie (Espaciu, tiempu, materia), qu'algamó la cuarta edición en 1922. El so enfoque basar na filosofía fenomenológica d'Edmund Husserl, específicamente na so Escurran zu einer Phänomenologia de 1913. Aparentemente, ésta yera la manera de Weyl de trepar cola revesosa dependencia d'Einstein na física fenomenológica d'Ernst Mach. Husserl reaccionara vivamente a la crítica que fizo Frege del so primer trabayu sobre la filosofía de l'aritmética y taba investigando'l sentíu de la matemática y otres estructures, que Fregue estremara de la referencia empírica. Por tanto, hai bones razones pa ver la teoría de gauge tal como se desenvolvió de les idees de Weyl como un formalismu de la midida física y non una teoría de nada físicu, esto ye, como un formalismu científicu.
Grupos topolóxicos, grupos de Lie y teoría de la representación
De 1923 a 1938, Weyl desenvolvió la teoría de grupos compactos en términos de representación de matrices. Nel casu del grupu compactu de Lie, probó una fórmula de calteres fundamental.
Estes resultaos son fundamentales pa entender la estructura simétrica de la mecánica cuántica, qu'él punxo sobre una base de teoría de grupos. Esto inclúi a los espinores. Xunto cola formulación matemática de la mecánica cuántica, en gran midida por cuenta de John von Neumann, esto dio'l tratamientu que foi familiar dende alredor de 1930. Tamién taben fondamente implicaos los grupos non compactos y les sos representaciones, particularmente el grupu de Heisenberg. De magar, y verdaderamente cola gran ayuda de les esposiciones de Weyl, los grupos de Lie y l'álxebra de Lie convertir en parte habitual de la matemática pura y la física teórica.
El so llibru The Classical Groups, un testu seminal anque difícil, reconsideró la teoría de invariantes. Cubría los grupos simétricos, tolos grupos lliniales, los grupos ortogonales y los grupos simplécticos y resultaos sobre los sos invariantes y representaciones.
Analís harmónicu y teoría analítica de númberos
Weyl amosó tamién la manera d'usar sumatorios esponenciales na aproximamientu diofántica, col so criteriu pa distribución uniforme manera 1, que foi un pasu fundamental pa la teoría analítica de númberos. Este trabayó aplicábase tantu a la función zeta de Riemann como a la teoría aditiva de númberos. Desenvolver munchos otros.
Cites
Esti comentariu de Weyl, anque mediu a chancia, resume la so personalidá:
Kanami Nakamaki
Kanami Nakamaki ye una nadadora xaponesa de natación sincronizada medayista de bronce olímpico en 2016 nel concursu por equipos.
Carrera deportiva
Nos Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016 ganó la medaya de bronce nel concursu por equipos, con una puntuación de 189 puntos, tres les ruses (oru con 196 puntos) y les chines (plata con 192 puntos), siendo les sos compañeres d'equipu: Aika Hakoyama, Kei Marumo, Risako Mitsui, Mai Nakamura, Kano Omata, Kurumi Yoshida y Aiko Hayashi.
Universidá de Georgetown
thumb|250px|Vista del campus. thumb|250px|Healy Hall. thumb|250px|Atapecer sobre Healy Hall. thumb|250px|Georgetown University Dept of Psychology La Universidá de Georgetown (Georgetown University n'inglés) ye una universidá católica, de la Compañía de Xesús (xesuites), allugada en Georgetown, Washington D. C. (Estaos Xuníos).
Ye la universidá católica más antigua de los Estaos Xuníos. Forma parte de l'Asociación d'Universidaes Xesuites (AJCU), na que s'integren les 28 instituciones que la Compañía de Xesús dirixe n'Estaos Xuníos, y ye una de los trés universidaes católiques del Distritu de Columbia, xunto con Trinity y la Universidá Católica d'América.
Historia
La Universidá foi fundada en 1789 pol padre John Carroll, S.J., primer obispu católicu d'Estaos Xuníos y arzobispu de Baltimore.
Titulaciones
Georgetown ufierta titulaciones de Grau (Bachelor), y posgráu (Máster y Doctoráu). Amás del Georgetown College, hai cuatro facultaes de pregrado y tres escueles de posgráu: les facultaes d'enfermería y ciencies de la salú, de medicina, de derechu y la d'educación continua; la escuela Robert Emmett McDonough de direición d'empreses, escuela Edmund A. Walsh d'estudios internacionales y escuela de posgráu d'artes y ciencies.
Anguaño, la Escuela Edmund A. Walsh de Serviciu Esterior (rellaciones internacionales) ta considerada como una de los meyores del mundu nesta área. La so maestría en serviciu esterior (MSFS, Master in Science in Foreign Service) ocupa anguaño'l primer puestu nel ranquin internacional (afitáu añalmente pola revista Foreign Policy) de maestríes en rellaciones internacionales.
Deportes
Georgetown pertenez a la conferencia deportiva del Big East. Na década de los años ochenta, tuvo unu de los meyores programes de baloncestu universitario so la direición de John Thompson Jr. y ganó un títulu en 1984. La Universidá produció delles estrelles de la NBA como Patrick Ewing, Alonzo Mourning, Dikembe Mutombo y Allen Iverson. L'entrenador actual de Georgetown ye John Thompson III, fíu del anterior entrenador.
Aeropuertu Internacional José María Córdova
L'Aeropuertu Internacional José María Córdova ye un aeropuertu colombianu allugáu nel conceyu de Rionegro (Antioquia) y que sirve a la ciudá de Medellín. Ye l'aeropuertu más importante del departamentu d'Antioquia y, en términos de fluxu pasaxeru y de carga, ye segundu a nivel nacional dempués del Aeropuertu Internacional El Dorado de Bogotá.
L'Aeropuertu Internacional José María Córdova ta allugáu a 2.137 msnm y cuenta con una pista que la so capacidá ye de 205.000 operaciones al añu. La pista ye utilizada tamién pola aledaña base militar de la Fuercia Aérea Colombiana llamada Comandu Aereu de Combate N°5 (CACOM 5), onde apuerten aeronaves militares y de la Policía Nacional de Colombia. L'aeropuertu cunta con radiu-ayudes de navegación aérea VOR, DME, y ILS, lo que dexa mayor facilidá d'operación pa los pilotos y mayor seguridá al operar en condiciones del mal tiempu. L'aeropuertu tien categoría OACI 4F.
El terminal de pasaxeros tien capacidá pa recibir hasta 17 aeronaves con puente d'embarque, 10 nacionales y 7 internacionales, siendo les posiciones 7, 8, 9 y 10 mistes pa vuelos nacionales ya internacionales gracies al separador de fluxos que coneuta l'avión con dos pasiellos, unu de salíes y otru de llegaes, evitando asina l'encruz de pasaxeros. Cuenta amás con una zona de restoranes y una zona comercial onde s'atopen bancos, caxeros automáticos, cases de cambéu y rentadoras d'autos. Coles mesmes l'aereollinia Avianca cuenta con una sala VIP dientro de les instalaciones que sirve a vuelos nacionales ya internacionales. Nes contornes del edificiu principal atópase un parqueadero con capacidá pa 250 automóviles y una zona pa motocicletes.
L'aeropuertu cunta tamién con un terminal de carga, que puede allugar hasta diez aviones. Ye un importante focu pa la esportación de flores y otros productos del orient'antioqueño y de la rexón. Cerca d'esta terminal ta la zona aduanera y los hangares de l'aereollinia TAMPA, que tien la so base principal nel aeropuertu y realiza vuelos dende ellí escontra países de Sur, Centru y Norteamérica.
Historia
Foi inauguráu'l 30 de xunu de 1985 pol entós presidente de la república Belisario Betancur y l'entós direutor de l'Aerocivil, Juan Guillermo Penagos Estrada. Nos sos entamos, l'aeropuertu absorbió cuasi na so totalidá'l movimientu de carga y pasaxeros del Olaya Herrera, pero anguaño dambos aeropuertos caltienen operaciones tantu de carga como de pasaxeros. El Olaya Herrera, sicasí, tien operaciones puramente rexonales y doméstiques, ente que l'Aeropuertu José María Córdova opera rutes internacionales y troncales nacionales.
L'aeropuertu ta nomáu n'homenaxe al xeneral militar de la independencia de Colombia, José María Córdova, conocíu como'l héroe d'Ayacucho.
En xineru de 2006, el Airbus A380 realizó nel aeropuertu les sos pruebes téuniques de motores.
Actualidá y concesión
170px|thumb|left|Aeropuertu Internacional José María Córdova. El día 3 de marzu de 2008 escoyer al ganador de la llicitación pal manexu y alministración del aeropuertu. El consorciu ganador ta conformáu poles empreses Malibú S.A.; Fernando Mazuera y Cía., Información y Teunoloxía S.A., Portales Urbanos S.A., Sociedá Colombiana d'Inversiones Comerciales (Socinsa), Supertiendas y Drogueríes Olímpica, Noarco S.A. y Servicios Integrales pa Redes y Comunicaciones que, xunto a la empresa china CAH Colombia, plantegaron unos ingresos esperaos de 780 mil millones de pesos colombianos mientres los 25 años de la concesión. La ganadora tendrá d'invertir 200 millones de dólares en 25 años, más de 400 mil millones de pesos (a 2008). Nos primeros cinco años haber d'invertir 282.500 millones de pesos, de los cualos 137 mil millones van ser nel José María Córdova y 52 mil millones nel Olaya Herrera.
Tocantes a carga refierse, apocayá{{Cuándo se completó l'ampliación del terminal de carga, colo cual aereollinies internacionales como Martinair, Centurion Air Cargo, ABSA y Florida West y nacionales como Avianca Cargo, LES y Aerosucre aumentaron los sos vuelos a esti terminal; adicionalmente, l'antigua aereollinia colombiana de carga Arkas que operaraba con aviones de tipu ATR 42-300F establecer con vuelos a distintos destinos en Colombia.
D'alcuerdu al Plan Operacional del Aeropuertu Internacional José María Córdova, nel añu 2015 dar# en realizar les aiciones de modernización d'ésti. Implementáronse dende modernos sistema d'información de salíes y llegaes de vuelos (más de 10 pantalles LCD alredor del terminal en reemplazu de los antiguos tableros) hasta meyoramientos teunolóxicos d'ayudes de navegación y implementación de meyores práutiques ambientales. En 2006 falar d'una integración col aeropuertu Olaya Herrera, pero finalmente refugóse esa opción.{{ensin referencies}}