cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ósmosis
Procesáu de papel fotográficu
L'eleváu costu tantu de la plata como de l'agua d'alta calidá fai rentable recuperar dambos elementos de los efluentes del procesáu de papel fotográficu. Los efluentes con un conteníu en plata del orde de les 30ppm, son unviaos escontra unes membranes d'ósmosis inversa que presenten un refugu mediu del tiosulfato de plata del 99,7%. El permeado ye recirculado de nuevu al procesu y el refugu de la ósmosis, con un conteníu en plata de 220 a 570ppm, ye sometíu a un tratamientu con ditionita y aluminiu pa bastiar la plata. Una centrifugación posterior dexa dixebrar el precipitáu del efluente y recuperar la plata.
Usos alimenticios
La mesma capacidá de concentrar molécules foi llargamente utilizada pa consiguir concentraos alimenticios y de bona calidá.
Fabricación de fécula de pataca
Les agües residuales de les fábriques de fécula de pataca pasen, en primer llugar al traviés d'una ultrafiltración que'l so conteníu presenta un 10% de la materia seco, de la cual la so 60% aproximao son proteínes que pueden recuperase por precipitación.
El ultrafiltrado unviar de nuevu escontra una ósmosis inversa que'l so permeado presenta una contaminación menor, pudiendo unviase a una planta convencional d'agües residuales urbanes.
Nel refugu de la ósmosis inversa, nun pequeñu volume atópase concentrada tola contaminación inicial y tien de procesase nuna planta d'alta carga.
Concentráu de zusmios de frutes
La concentración esanicia l'agua, y caltién l'arume y restu de les molécules. La producción de zusmios concentraos por aciu ósmosis inversa tien les siguientes ventayes: Pero tamién les siguientes llimitaciones:
Preconcentración de zusmios azucarados
Cola ósmosis inversa puédese preconcentrar los zusmios azucarados antes del so evaporación pa esaniciar gran parte de l'agua que tienen. Asina puede amenorgase consumo energía y aumentar capacidá de evaporación.
Preconcentrado de sueru lácteo
Asina se consiguen los siguientes oxetivos:
Preconcentrado de la clara de güevu
La ósmosis inversa conserva toes sustances solubles productu final (glucosa). Amenorga costos d'ensugáu y ameyora la calidá del productu.
Estabilización de vinos
La estabilización del vinu tien por oxetu esaniciar un precipitáu de tartrato potásicu que mengua xeneralmente'l so valor comercial y puede faese bastiando los tartratos de forma controlada, en concentrando'l vinu por ósmosis inversa. Faise pasar el vinu al traviés d'una ósmosis inversa, llográndose, per un sitiu, un permeado que representa aproximao'l 60% del volume inicial, y por otru, un concentráu que supón el 40% restante nel que los distintos productos que nun pueden travesar les membranes atópense concentraes 2,5 vegaes.
Fabricación de cerveza con baxu conteníu n'alcohol
La cerveza lleldada con un baxu conteníu alcohólico nun tener nin un sabor nin un arume satisfactoriu. Polo que ye meyor producir una cerveza con un conteníu alcohólico normal o altu y amenorgar o esaniciar dichu conteníu darréu.
El procesu de la desalcoholización de la cerveza basar nel fechu de que delles membranes retienen difícilmente'l etanol.
La cerveza bombiar escontra la membrana d'ósmosis inversa llográndose per un sitiu un permeado formáu per agua, la mayor parte del alcohol y dalgunos ácidos orgánicos de baxu pesu molecular y por otru un concentráu de cerveza.
L'agua non destilada, xunto colos componentes de baxu pesu molecular entemecer de nuevu cola cerveza concentrao, dando llugar a la cerveza con baxu conteníu n'alcohol.
Fermentadura alcohólica
La ósmosis inversa puede utilizase pa producir alcohol a partir de los zusmios azucarados.
El conteníu de la cuba de fermentadura alcohólica bómbiase constantemente escontra membranes d'ósmosis inversa dexando'l pasu d'agua y alcohol que se destila dixebrando l'agua del alcohol.
Esperimentu ilustrativu d'ósmosis
Puede realizase una esperiencia, consistente n'enllenar una bolsa de celofán (que tamién s'usa pa bolses de supermercáu), con una solución d'agua y azucre común; la boca de la bolsa tien de quedar herméticamente zarrada. Nestes condiciones, somorguiar nun recipiente que contenga agua.
El celofán cumple'l papel d'una membrana y la carauterística que presenta ye la de nun dexar el pasu de les molécules d'azucre na solución, lo cual significa que ye impermeable al azucre. Otra manera, dexa pasar con facilidá les molécules d'agua, esto ye, ye permeable a ella. Les membranes que presenten esti comportamientu reciben el nome de semipermeables. D'alcuerdu a lo anterior, nel esperimentu puede reparase que, al empiezu'l recipiente formáu pola membrana de celofán atópase distendíu, pero adulces va aumentando de tamañu hasta quedar infláu. Esto ye consecuencia del espardimientu de l'agua al traviés de la membrana, dende'l recipiente escontra l'interior de la bolsa. Este ye'l fenómenu que se conoz como ósmosis.
Distribución uniforme continua
En teoría de probabilidá y estadística, la distribución uniforme continua ye una familia de distribuciones de probabilidá para variables aleatories continues, tales que pa cada miembru de la familia, tolos intervalos d'igual llargor na distribución nel so rangu son igualmente probables. El dominiu ta definíu por dos parámetros, a y b, que son los sos valores mínimu y máximu. La distribución ye de cutiu escrita en forma embrivida como O(a,b).
Función de densidá de probabilidá
La función de densidá de probabilidá de la distribución uniforme continua ye:
Los valores nos dos estremos a y b nun son polo xeneral importantes porque nun afecten el valor de les integrales de f(x) dx sobre l'intervalu, nin de x f(x) dx o espresiones similares. Dacuando escuéyese que sían cero, y dacuando escoyer col valor 1/(b − a). Esti postreru resulta apropiáu nel contestu d'estimación pol métodu de máxima verosimilitud. Nel contestu del analís de Fourier, puede escoyese que'l valor de f(a) o f(b) sían 1/(2(b − a)), por qu'entós la tresformada inversa de munches tresformaes integrales d'esta función uniforme resulten na función inicial, d'otra forma la función que se llogra sería igual "en cuasi tou puntu", esto ye sacante nun conxuntu de puntos con Teoría de la midida midida nula. Tamién, d'esta forma resulta consistente cola función signo que nun tener dicha ambigüedá.
Función de distribución de probabilidá
La función de distribución de probabilidá ye:
Función xeneradora de momentos
La función xeneradora de momentos ye
a partir de la cual pueden calculase los momentos mk
y, polo xeneral,
Pa una variable aleatoria que satisfai esta distribución, la esperanza matemática ye entós m1 = (a + b)/2 y la varianza ye m2 − m1² = (b − a)²/12.
Generalización a conxuntos de Borel
Esta distribución puede ser xeneralizada a conxuntos d'intervalos más complicaos. Si S ye un conxuntu de Borel de midida finita positiva, la distribución probabilidá uniforme en S puede especificase definiendo que la pdf seya nula fuera de S ya igual a 1/K dientro de S, onde K ye la midida de Lebesgue de S.
Estadístiques d'orde
Sía X1,..., Xn una muestra i.i.d. de O(0,1). Sía X(k) el orde estadísticu k-ésimo d'esta amuesa. Entós la distribución de probabilidá de X(k) ye una distribución Beta con parámetros k y n − k + 1. La esperanza matemática ye
Esto ye útil cuando se realicen Q-Q plots.
Les varianzas son
Uniformidá
La probabilidá de qu'una variable aleatoria uniformemente distribuyida atópese dientro de dalgún intervalu de llargor finita ye independiente del allugamientu del intervalu (anque sí depende del tamañu del intervalu), siempres que l'intervalu tea conteníu nel dominiu de la distribución.
Ye posible verificar esto, por casu si X ≈ O(0,b) y [x, x+d] ye un subintervalo de [0,b] con d fixu y d > 0, entós
lo cual ye independiente de x. Esti fechu ye'l que-y da'l so nome a la distribución.
Uniforme estándar
Si acútase a=0 y b=1, a la distribución resultante O(0,1) se la llapada distribución uniforme estándar.
Una propiedá interesante de la distribución uniforme estándar ye que si o1 ye una distribución uniforme estándar, entós 1-o1 tamién lo ye.
Distribuciones rellacionaes
Si X tien una distribución uniforme estándar, entós:
Rellaciones con otres funciones
Siempres y cuando se sigan les mesmes convenciones nos puntos de transición, la función densidá de probabilidá puede tamién ser espresada por aciu la función pasu de Heaviside:
Nun esiste ambigüedá nel puntu de transición de la función signo. Utilizando la convención de la metá del máximu nos puntos de transición, la distribución uniforme puede espresase a partir de la función signu como:
Aplicaciones
En estadística, cuando s'utiliza un p-valor a manera de prueba estadística pa una hipótesis nula simple, y la distribución de la prueba estadística ye continua, entós la prueba estadística esta uniformemente distribuyida ente 0 y 1 si la hipótesis nula ye verdadera.
Muestreo d'una distribución uniforme
Esisten munchos usos en que ye útil realizar esperimentos de simulación. Munchos llinguaxes de programación tienen la capacidá de xenerar númberos pseudo-aleatorios que tán distribuyíos d'alcuerdu a una distribución uniforme estándar.
Si o ye un valor muestreado d'una distribución uniforme estándar, entós el valor a + (b − a)o tien una distribución uniforme parametrizada por a y b, como se describió primeramente.
Muestreo d'una distribución arbitraria
La distribución uniforme resulta preséu pa muestrear distribuciones arbitraries. Un métodu xeneral ye'l métodu de muestreo de tresformamientu inversu, qu'utiliza la distribución de probabilidá (CDF) de la variable aleatoria oxetivu. Esti métodu ye bien útil en trabayos teóricos. Puesto que les simulaciones qu'utilicen esti métodu riquen invertir la CDF de la variable oxetivu, diseñáronse métodos alternativos p'aquellos casos onde nun se conoz el CDF nuna forma zarrada. Otru métodu similar ye'l rejection sampling.
Exemplu nel intervalu [0,1]
Pa esti casu l'intervalu queda definíu por a=0 y b=1.
Entós resulta:
Nicole Fontaine
Biografía
Nació nel senu d'una familia burguesa, de provincies.
En 1984 foi escoyida eurodiputada, pola Unión por un Movimientu Popular, de centru derecha. Permaneció nel Parllamentu Européu ente 1984 y 2002, ocupando diversos cargos: Eurodiputada (1984-1999) y Presidenta (1999-2002).
En 2002, Jacques Chirac nomar ministra d'Industria (2002-2004), dende onde llexisló sobre Internet.
Darréu, como miembru del movimientu federalista francés, próxima a la democracia cristiana, siguió trabayando pola construcción política europea, al traviés de la cátedra Jean Monnet de la Unión Europea.
Diaethria euclides
Diaethria euclides, ye una especie de lepidópteru perteneciente a la familia Nymphalidae. Ye orixinaria de Colombia, Venezuela, Ecuador y Perú.
El so nome común ye debíu al númberu 89 y 98 qu'apaez so les sos ales.
Flor de lliriu
175px|thumb|Flor de lliriu.
Adelaida de Lovaina
Adelaida de Lovaina foi la esposa de Simón I de Lorena (1076–1138). Yera fía d'Enrique III de Lovaina y la so esposa Gertrudis de Flandes. Dempués de la muerte del so maríu, Adelaida retirar a una abadía cisterciense.
Flor de lliriu
La flor de lliriu ye, n'heráldica, una representación de la flor del lliriu. Na heráldica francesa ye un mueble bien espublizáu. Ye una de los cuatro figures más populares de la heráldica, xunto cola cruz, l'águila y el lleón.
Suelse representar en color mariellu sobre un fondu azul. Tradicionalmente, representóse un campu de flores de lliriu, dispuestes de forma ordenada. Dende la Edá Media ye considerada un símbolu de la realeza francesa.
Adelaida de Lovaina
Ente los fíos que tuvo col so maríu, tán:
Flor de lliriu
Orixe
Unu de los primeros usos d'un símbolu similar al de la flor de lliriu paez dase na decoración de la Puerta de Istar, en Mesopotamia, construyida por Nabucodonosor II nel añu 575 e.C.
El primer usu oficial de la flor de lliriu n'Occidente remontar al sieglu V xunto a la espansión de la Ilesia católica. Los manuscritos antiguos fueron traducíos al llatín vulgar por san Jerónimo de Estridón por encargu del papa Dámaso I pa espublizar el cristianismu a la plebe. Esta traducción conocer como Vulgata, onde s'aprecia l'emblema de la flor de lliriu dibuxáu na so portada.
Esiste la lleenda de la Sagrada Angüeña, que cunta que'l día del bautismu y coronación del rei francu Clodoveo I na Catedral de Reims, llegó dende'l cielu, tresportada por un palombu hasta les manes del obispu San Remigio, la Sagrada Angüeña, con un ramillete de llirios (esto ye, flores de lliriu) conteniendo l'oleu pa unxir y santificar al rei significando asina que la so autoridá yera d'orixe divín. Darréu, nel sieglu XII, col rei Luis VII de Francia de la dinastía capeto, sería'l primer soberanu francés n'incorporala al so escudu como un campu de flores de lliriu en fondu azul. Nel sieglu XIV, pasó a formar parte del escudu de la dinastía Valois, esta vegada como tres flores de lliriu d'oru en fondu azul. Nel sieglu XVI, pasó a formar parte del escudu de la dinastía borbón, como un campu de flores de lliriu d'oru en fondu blancu.
A partir del sieglu XIV apaeció tamién como emblema de la casa de Lancaster (dinastía real inglesa), pa enfatizar la so reivindicación al tronu francés. L'escudu de la casa de Lancaster inclúi tres flores de lliriu y tres leopardos pasantes. Catalina de Lancáster (nieta de Pedro I de Castiella y güela de Sabela la Católica) foi la patrocinadora del monesteriu de Santa María la Real de Nieva na provincia de Segovia, por eso puede trate ellí'l so escudu colos trés flores de lliriu. Tamién forma parte del emblema de les families nobiliaries tales como los de Candia quien la portaben en colloráu y los Farnesio n'azul utilizando seis flores nel so escudu d'armes.
Otros usos
Yera utilizada nos mapes antiguos pa señalar el norte; davezu nes "Rosa de los vientos roses de los vientos" como símbolu del puntu cardinal norte, una tradición empecipiada por Flavio Gioja, marineru napolitanu del sieglu XIV.
Tamién ye l'emblema del modelu de Chevrolet más vendíu de la hestoria: el Chevrolet Caprice, creáu en 1966 como variante de luxu del Chevrolet Impala y construyíu hasta 1996, tomó la flor de lliriu como emblema propiu que sustituyía al clásicu de Chevrolet. Como fondu d'esa flor de lliriu plata asitióse un diamante doráu pentagonal bien esnacháu pola cara cimera, según pola punta inferior, de cuenta que la flor sobresalía especialmente percima. Esti anagrama taba presente sobre'l capó o enllastráu enriba de la rejilla frontera, anque tamién apaecía como tapa de la pesllera del maleteru en dellos modelos sedán y como decoración llateral ente les puertes traseres y les llunes posteriores en dellos modelos familiares, según en ciertos tipos de los sos tapacubos.
Heráldica
thumb|Flores de lliriu nel techu de la [[Sainte Chapelle de París.]]
Nel sieglu XII, el rei Lluis VI o'l rei Luis VII (les fontes tán en desalcuerdu) foi'l primer monarca francés n'usar la flor de lliriu nel so escudu. Los reis ingleses usaron más tarde el símbolu nes sos armes pa enfatizar los sos reclamos sobre'l tronu de Francia. Nel sieglu XIV, la flor de lliriu incorporóse de cutiu nes insinies de familia que se cosíen nel mantu del caballeru, que yera usáu pol so propietariu sobre la cota de mallas, d'ende'l términu mantu d'armes.
El propósitu orixinal d'identificación en batalla derivó nun sistema de designación social de estatus dempués de 1483, cuando'l rei Eduardu IV estableció'l Colexu d'Heráldica pa supervisar los derechos del usu de les insinies d'armes.
Escultismu
Mientres el sieglu XX el símbolu foi adoptáu pol movimientu scout, organización presente en tol mundu.
Escoyóse como insinia de los scouts porque señala la direición escontra lo alto, marca'l camín qu'hai que siguir pa cumplir col deber y ser útil a los asemeyaos. Los trés fueyes (o pétalos) recuerden los Trés Partes de la Promesa Scout» al igual que los trés deos de la seña scout».
Pa estremar la pertenencia d'un país a otru, n'ocasiones sobreponse un símbolu nacional a la flor de lliriu y si esi país componer d'una federación de delles asociaciones, caúna fai lo propio pa ser identificada.
Esto nótase por casu nes insinies d'Arxentina, Brasil, Colombia, Chile, Ecuador, Estaos Xuníos, Guatemala, Nicaragua, Perú y otres más. (Según el llibru Escultismu pa rapazos, del militar británicu Baden Powell, capítulu 1, fogata 3).
Magar el fundador del movimientu scout, el militar británicu Robert Baden-Powell, utilizó per primer vegada la flor de lliriu na India (1898), el so usu como símbolu del movimientu scout adoptar en 1907 mientres el campamentu de Brownsea, consideráu'l momentu formal de fundación del escultismu mundial.
Hai quien afirma que la flor de lliriu scout ye amuesa d'un supuestu venceyu que'l fundador del movimientu scout, Robert Baden-Powell tendría con loxas masóniques; sicasí la so esposa negó qu'él perteneciera enxamás a dalguna loxa.
Los alquimistas
thumb|130px|La flor de lliriu y la conocencia que vien del cielu. Antiguu escudu de la [[Universidá de Paris]].
A partir del Renacimientu, segunda metá del sieglu XV, la flor de lliriu tomóse como símbolu del so bien faer y xunir a los sos blasones cuando llograben algamar gran llume (la piedra filosofal). La flor de lliriu simboliza'l árbol de la vida, la perfeición, la lluz, la resurreición y la gracia del dios qu'alluma. Thot - Hermes ye'l dios magu qu'apaez al pie d'Isis cuando esta quier devolve-y la vida a Osiris. Él vieno enseñar la grandiosa doctrina secreta de la lluz interno a los sacerdotes de los templos. Enseñólos que la lluz yera universal y que esa lluz yera dios, quien mora en tolos homes. El segundu ye Hermes Trimegisto, un famosu llexislador, sacerdote y filósofu exipciu, que vivió hacia l'añu 2630 e.C. Hermes enseñó a los homes la escritura, la música, la medicina, l'astronomía, el ceremonial pal cultu de los dioses, y tamién enseñó a ciertos discípulos les ciencies secretes (la maxa, l'alquimia, l'astroloxía).
Tola filosofía hermética basar en siete principios: el principiu del mentalismo, el principiu de correspondencia, el principiu de vibración, el principiu de polaridá, el principiu del ritmu, el principiu de causa y efeutu y el principiu de xeneración.
El símbolu de la flor de lliriu tamién foi adoptáu pola Mafia Hachel, tamién conocida como la Virxe Escribana, como emblema nel sieglu XVII. N'Alemaña, más específicamente nel conceyu de Hachelbich, realizábense les sos xuntes. Cualquier persona ayena a la Mafia Hachel qu'intentara detener el cumplimientu de los sos oxetivos terminaba brutalmente asesinada. Les sos víctimes yeren reconocíes por aciu una marca fecha con fierro ingriente col símbolu de la flor de lliriu.
Símbolu relixosu
La Cruz de Santiago, símbolu de la Orde de Santiago, tener en trés de les sos puntes: sobre ambos estremos del trazu horizontal y nel superior del vertical, escontra l'estremu inferior dibúxase una espada. La Orde Militar de Santiago crear nel sieglu XII pa defender a los pelegrinos que visitaben la tumba del apóstol Santiago en Santiago de Compostela (España), quien s'estremaben exhibiendo esti símbolu de color coloráu nes sos vistimientes y escudos.
Tamién-y la puede atopar nel escudu del papa Pablo VI (precisamente tres flores de lliriu).
La Ilesia católica usa la flor de lliriu como símbolu marianu (de la Virxe María) y ye unu de los atributos de san José, en que'l so cayáu, según diz una lleenda, floriaríen unu o trés llirios (el biltu de José).
N'ocasiones, tamién s'utiliza como representación de la Santísima Trinidá, por cuenta de los trés pétalos.
La psicoloxía
thumb|La flor de lliriu UCP Psicoloxía Güei.
En Colombia esiste la Unidá Colexal Profesional de Psicólogos, denomada Psicoloxía Güei 2005, adscrita al Colexu Colombianu de Psicólogos, fundada y presidida pol doctor Nelson Ricardo Vergara C., xestor de l'actual Llei del Psicólogu Colombianu (llei 1090 de 2006). Esta unidá colexal tien como emblema la flor de lliriu, y ye la única organización de psicólogos nel mundu qu'adopta esti símbolu. La flor de lliriu aseméyase, equí, a la forma d'una camparina, que pa los griegos representaba l'alma humana (psique). Tamién puede acomuñar a la so paecencia cola lletra griega Ψ|psi (Ψ), tamién s'usa como símbolu de la psicoloxía (del términu Ψυχή -psyché-, alma).
El psicoanálisis, pela so parte, interpretó a la flor de lliriu como un símbolu fálicu o, entá más, una forma sublimada (y probablemente inconsciente) de representar los xenitales masculinos o la virilidad y la fuercia que tamién ye acomuñada cola espada, forma ésta que ye claramente visible na flor de lliriu.
Provincia d'Albacete
La provincia tien una población de. La so capital ye la ciudá d'Albacete.
John van Loen
John van Loen ye un ex-futbolista neerlandés.
Daniela Samulski
Daniela Samulski, foi una nadadora alemana, especialista n'estilu llibre y llombu (50 y 100 m).
Biografía deportiva
Nel Campeonatu del Mundu de natación, celebráu en Roma 2009, foi subcampeona mundial en 50 m llombu con un tiempu de 27,23 s; llogró la medaya de plata nel relevu 4 x 100 llibre como parte del equipu alemán integráu amás por Britta Stteffen, Petra Dallmann y Daniela Schreiber; y medaya de bronce nel relevu 4 x 100 combináu integráu amás por Britta Steffen, Annika Mehlhorn y Sarah Poewe.
Foi dos veces campeona d'Europa: en 2010 col relevu de 4x100 metros y en 2006 col relevu de 4x200 metros. Hasta'l día del so fallecimientu, tenía'l récor alemán de 50 y 100 metros.
Finó, por causa de un cáncer, el martes 22 de mayu de 2018, dexando dos neños pequeños.
Llista d'asteroides/87601–87700
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Adelaida de Lippe-Biesterfeld
La Condesa Adelaida de Lippe-Biesterfeld yera la mayor de los fíos del Conde Ernesto II de Lippe-Biesterfeld y la Condesa Carolina de Wartensleben.
Familia y primeros años
left|thumb|170px|Adelaida col so padre y dos hermanes.
Adelaida nació'l 22 de xunu de 22 de 1870 del Conde Ernesto II de Lippe-Biesterfeld y la so esposa, la Condesa Carolina de Wartensleben.
Dempués de la muerte del Príncipe Valdemar de Lippe en 1895, los sos padres viéronse arreyaos nuna disputa de rexencia y socesión sobre'l principáu de Lippe. Anque l'hermanu menor de Valdermar, Alejandro, asocedió nel principáu, yera incapaz de gobernar por cuenta de una enfermedá mental. De resultes, dos rama de la Casa de Lippe enfrentáronse sobre los derechos de rexencia. Foi escoyíu'l Príncipe Adolfo de Schaumburg-Lippe, cuñáu del emperador alemán Guillermu II, pero otra deliberación dexó a Ernesto convertise en rexente de Lippe-Detmold el 17 de xunetu de 1897.
Matrimoniu y fíos
En Neudorf, Adelaida casóse col Príncipe Federico Juan de Saxonia-Meiningen, un fíu menor del Duque Jorge II de Saxonia-Meiningen, el 24 d'abril de 1889. Tuvieron los siguientes fíos:
Papel na disputa pola socesión de Lippe
Como la bisagüela de Adelaida yera un miembru de la pequeña nobleza, la reclamación de la so familia como familia real foi cuestionada. Esta reclamación amenació la socesión sobre'l Ducáu de Saxonia-Meiningen, una y bones Adelaida contraxera matrimoniu col presuntu herederu del Ducáu, Bernardo III; si'l so padre yera consideráu de estatus inferior al real, podría deducise que la so propia reclamación pal Ducáu de Saxonia-Meiningen nun yera de estatus abondu pa la familia del so home.
Tim Abromaitis
Timothy James Abromaitis ye un xugador d'Estaos Xuníos de baloncestu, qu'ocupa la posición d'aleru. Ye fíu del tamién xugador Jim Abromaitis. Anguaño xuega nel Iberostar Tenerife de Lliga ACB.
Trayeutoria
Formáu na Universidá de Notre Dame, onde coincidió ente otros con xugadores como Luke Harangody o Ben Hansbrough. Mientres la so etapa universitaria, defendió los colores de la selección d'Estaos Xuníos, na Universidá de China, nel branu de 2011.
En 2012, empieza un periplu européu onde ta dos temporaes en Francia, concretamente nel ASVEL Lyon-Villerbaune 2012-13 y nel Estrasburgo 2013-14, equipu esti postreru col que llegó a apostar la Eurolliga y la Eurocup.
En 2014 xuega nel Phantoms Braunschweig de la Bundesliga alemana, onde permedió 14,4 puntos, 6 rebotes, 1,9 asistencies y 1,5 robos per partíu. Tim foi escoyíu esti últimu añu “Meyor Xugador Debutante” na Bundesliga pol portal Eurobasket.
En 2015, el novenu máximu anotador n'Alemaña la temporada anterior y quintu en recuperaciones, convertir en nuevu xugador del Iberostar Tenerife.
En 2017, llogra col club aurinegro la Basketball Champions League y la Copa Intercontinental FIBA, siendo pieza clave na consecución de dambos títulos.
Peter Bosz
Peter Bosz ye un ex-futbolista neerlandés.
Diaethria neglecta
La Diaethria neglecta ye una especie de lepidópteru perteneciente a la familia Nymphalidae. Ye orixinaria de Colombia, Bolivia, Ecuador, Perú, Colombia y Venezuela.
Tamién puede atopase na provincia de Misiones, Arxentina.
El so nome común ye debíu al númberu 89 y 98 qu'apaez so les sos ales.
Adelaida de Normandía
Adelaida de Normandía foi la fía del duque Ricardu II de Normandía y Xudit de Bretaña, condesa consorte de Borgoña.
Familia
Casó con Rexinaldu I de Borgoña y tuvieron la siguiente descendencia:
Procesu estocásticu
En estadística, y específicamente na teoría de la probabilidá, un procesu estocástico ye un conceutu matemáticu que sirve pa usar magnitúes aleatories que varien col tiempu o pa carauterizar una socesión de variables aleatories (estocásticas) qu'evolucionen en función d'otra variable, xeneralmente'l tiempu. Caúna de les variables aleatories del procesu tien la so propia función de distribución de probabilidá y pueden o nun tar correlacionadas ente sigo.
Cada variable o conxuntu de variables sometíes a influencies o efeutos aleatorios constitúi un procesu estocástico. Un procesu estocástico X_t puede entendese como una familia uniparamétrica de variables aleatories indexadas por aciu el tiempu t. Los procesos estocásticos dexen tratar procesos dinámicos nos qu'hai cierta aleatoriedad.
Exemplos
Los siguientes son exemplos dientro del ampliu grupu de les series temporales:
Casos especiales
Les autocovarianzas d'orde s namái vienen afeutaes pol ralu de tiempu trescurríu ente los dos periodos y nun dependen del tiempu.
Definición matemática
Un procesu dicir de "tiempu continuu" si T\, ye un intervalu (usualmente esti intervalu tómase como [0,\infty)) o de "tiempu discretu" si T\, ye un conxuntu numerable (solamente puede asumir determinaos valores, usualmente tómase ). Les variables aleatories X_t\, tomen valores nun conxuntu que se denomina espaciu probabilístico. Sía un espaciu probabilístico. Nuna muestra aleatoria de tamañu n reparar un sucesu compuestu Y formáu por sucesos elementales \omega:
El sucesu compuestu ye un subconxuntu conteníu nel espaciu muestral y ye un álxebra de Boole B. A cada sucesu \omega correspuénde-y un valor d'una variable aleatoria V, de manera que V ye función de \omega:
El dominio d'esta función esto ye el campu de variabilidá del sucesu elemental, ye l'espaciu muestral, y el so percorríu, esto ye el de la variable aleatoria, ye'l campu de los númberos reales. Llámase procesu aleatoriu al valor en d'un elementu, onde pa tou  ye una variable aleatoria del valor en.
Si repara'l sucesu \omega nun momentu t de tiempu:
V define asina un procesu estocástico.
Si ye una filtración, llámase procesu aleatoriu afechu, al valor en, d'un elementu , onde X_t\, ye una variable aleatoria  -medible del valor en. La función llámase la trayeutoria acomuñada al sucesu \omega \,.
Madres de la Plaza 25 de Mayu
alt=Madres na marcha del 26 de xineru de 2017, Plaza 25 de Mayu|miniaturadeimagen|Madres na marcha del 26 de xineru de 2017, Plaza 25 de Mayu alt=Cola de los xueves, xineru de 2017|miniaturadeimagen|Cola de los xueves, xineru de 2017 Madres de la Plaza 25 de Mayu (conocida tamién a cencielles como "Madre Rosario"), ye una agrupación de derechos humanos de Rosario, Santa Fe, Arxentina creada por un puñáu de muyeres que buscaben respuestes a les desapaiciones forzaes de los sos fíos nel marcu del Terrorismu d'Estáu mientres la postrera dictadura cívicu militar. Primeramente fueron filial de Madres de Plaza de Mayu, pero depués desenvolvieron una hestoria asociativa propia. Les filiales de Madres del interior na so mayoría, salieron de l'Asociación pa siguir lluchando en cada llugar, en cada momentu pola lliberación del pueblu, compartiendo con otres Madres, con tolos organismos de derechos humanos, colos que veníen caminando dende va munchos años, colos compañeros que nun se quebraron, colos mozos, colos movimientos sociales, etc. El nome deber a la plaza rosarina onde faen tolos xueves la so marcha selmanal pidiendo xusticia, la Plaza 25 de Mayu.
Contestu históricu
Rosario, al igual qu'otres ciudaes d'Arxentina tuvo sopelexada pola violencia política nos años sesenta y setenta. La creciente represión y proscripción desamarrada dende'l golpe militar de 1955 foi respondida por grandes lluches que fueron aniciando y atropando esperiencies d'organización. Esa acumuladura condució, ente otres a les movilizaciones de los trabayadores y estudiantes desenvueltes en mayu y setiembre de 1969, recordaes popularmente como Rosariazo y a la formación d'organizaciones políticos-militares na zona. Frente a eso, la represión que desamarraron les distintes fuercies de seguridá y los grupos paraestatales intensificar nos años previos al golpe. La dictadura qu'empezó'l 24 de marzu de 1976 nun fixo más que sistematizar esa maquinaria de terror puesta en marcha tiempo tras.
Nesi contestu, los integrantes de los organismos de derechos humanos, tuvieron que tresformar les sos propies práutiques y creencies pa salir en busca de los sumíos.
Centros clandestinos de detención
Na zona del Gran Rosario funcionaron más de 10 Centros Clandestinos de Detención. Ellí tuvieron secuestraes más de mil persones, 350 de les cualos siguen sumíes. Ente ellos:
Curtia reseña
El primer agrupamientu que se forma sobre finales de 1977 ye Familiares de Sumíos, onde yá participaben delles madres que s'enteraben mientres les sos percorríes pelos centros de detención que nun yeren les úniques que taben buscando a los sos fíos.
De primeres, les Madres xuntar nes sos propies cases y cuando podíen, siempres obligaes a caltener los alcuentros na clandestinidá. Hasta qu'a finales del añu 1977 la Lliga Arxentina polos Derechos del Home vénce-yos un llocal en cortada Ricardone 58, el primer llugar “formal” de xunta. Nesi local fúndase Familiares, que'l so primer presidente foi Fidel Toniolli.
Na vieya casona de cortada Ricardone axuntar xunto a los referentes d'aquella organización- nomes güei casi escaecíos de la resistencia a la dictadura militar y abellugar na memoria de les Madres: Ángel, María Dolores y Carmen Albá; María de Prat; Nelly Huarque; Catalina Fleming de Araya; Ana Ponce de León; Julio Parente; xunto a munchos mozos que siguen güei acompañando a les Madres na so marcha: Ana Moru, Alicia Lesgart, Graciela Diez, Lilian Echegoy. Y les presencies, yá mítiques, de Fidel Toniolli y de l'abogada Delia Rodríguez Araya.
Con esa precaria pero solidaria estructura empiecen les primeres xuntes y actividaes como coleutes pa xuntar dineru coles mires de publicar solicitaes pidiendo pol paradoriu de los sos fíos. La primera d'eses solicitaes de Familiares salió nun diariu de Buenos Aires yá que nengunu de los diarios rosarinos aceptó'l pidíu, una actitú que persistió casi hasta'l final de la dictadura (1982).
L'actividá de les Madres en Rosario recién empieza a visualizase a finales de 1982, cuando'l réxime militar entra nuna crisis que sería terminal pol efeutu combináu de la Guerra de Malvines, terminada en desastre y la mala situación económica que travesaba'l país.
Les que llevaben alantre primeramente la llucha a nivel llocal yera un grupu d'unes 10 madres, un númberu importante pa Rosario, una ciudá onde l'impautu de la represión nun algamar los niveles d'otres d'escala asemeyada como La Plata o Córdoba. miniaturadeimagen|Queden poques Madres vives pero munchos que les acompañen y van siguir la so lluchaA les Madres pa desacreditarlas llamar "lloques" y la so respuesta foi la valiente persistencia de la ronda de los xueves onde la esperiencia personal adquirió un significáu históricu.
La mayoría de les madres que conformaron el grupu inicial yá finaron (Irma Molina en 2004; Elena Belmont en 2005; Nelma Jalil y Darwinia Galicchio morrieron en 2008; Nelly Galasso en 2009; Élida López en 2010; Esperanza Llabrador finó en 2011; Elvira Finsterwald y Lucrecia Martínez en 2013; Herminia Severini, en 2014), anque otres como Norma Vermeulen y Elsa Massa, siguen lluchando, multiplicándose nuna actividá almirable, participando de les marches de los xueves.
Queden poques Madres vives pero la cantidá de fíos y fíes, tíes y tíos y otros miembros de la familia qu'inda tán tratando de recuperase de les aiciones de la dictadura cívicu militar dende hai 40 años ye inimaxinable.
La hestoria nun llibru
Marianela Scocco publicó un llibru sobre les Madres de Plaza 25 de mayu de Rosario, onde s'intenta reconstruyir les hestories y vivencies de les Madres de Rosario a partir de los sos propios rellatos, emprestando especial atención al calter suxetivu de la memoria.
El títulu del llibru Scocco tomar de les pallabres d'otra Madre inolvidable, Élida López, pronunciaes nel Actu pol 30 Aniversariu del golpe d'estáu, en 2006.
Escritos personales
En xunetu de 2010 presentóse'l llibru editáu por Fundación Ross, tituláu "Rellaten les madres de La Plaza", escritos personales sobre la rellación colos sos fíos sumíos, compilados por Aída Albarrán.
Otres integrantes
Otres integrantes de Madres fueron Noemí De Vicenzo, Matilde Toniolli, Nelly Galasso, Herminia Severini, Lucrecia Martínez, Elvira Finsterwald, Nélida Moru, Elena Belmont, Marta C. Hernández, Adela Forestello, María Rosa White, Irma Molina, Elisa Medina, Haydee Garat y Laura Elsa Tasada. Tamién integraben Madres: Beatriz Di Fiori (madre d'Antonio Ramón Di Fiori, militante de la Mocedá Peronista, secuestráu-sumíu na llocalidá de Fray Luis Beltrán, Santa Fe, el 21 de xunetu de 1976, a los 26 años); Ángela Tovo (madre d'Antonio Luis Tovo, emplegáu na concesionaria de coches Reutemann, militante montonero secuestráu en Rosario, el 4 de xunu de 1980, a los 27 años, cuando dos coches interceptar na cai y llevar); Francisca Acosta (Madre de José Luis Acosta, nacíu'l 26 de setiembre de 1953, que trabayó nel Hospital de Neños Victor J. Vilela y desapaecíu el 20 d'agostu de 1977 hasta la fecha); Ana María Sciangula de Díaz (madre de Celia Mónica Díaz Sciangula, sumida'l 04/01/77, a los 17 años, mientres s'atopaba dormiendo no de la so güela, onde fueron a buscala. El so noviu Carlos Ramón Gutiérrez, na fecha de la so desapaición, el 1/10/76, atopábase cumpliendo'l serviciu militar obligatoriu) y Blanca Potti (madre d'Hugo Alberto Megna).
Distinciones
El gobernador Jorge Obeid estremó en 2006, cómo “Maestres de la vida” a les madres y güeles de plaza de mayu. Poles Madres de la Plaza 25 de Mayu y Güeles de Plaza de Mayu tuvieron presentes Elsa Massa, Darwinia Gallicchio, Martha Hernández Larguía, Norma Vermeulen, Elida López, Nelma Jalil, Noemí De Vincenzo, Ana María Díaz y Matilde Toniolli. Nesi actu, les Madres aseguraron tar “arguyoses” pola distinción recibida y estimoses al gobernador pola reconocencia y espresaron: “Cerramos los güeyos y vemos a tolos sumíos, a los compañeros de los nuesos fíos, a los nuesos fíos” pa rematar remarcando que “ser madres de la vida significa enseñar tou lo qu'aprendimos, la nuesa esperiencia y espublizala por que la xente envalórelo y lléguennos a entender y que nunca más vuelva asoceder”. Amás de la reconocencia, Obeid apurrió a caúna de les Madres y Güeles presentes un retueyu del ginkgo biloba, árbol alegóricu d'Hiroshima y llibros pa la Biblioteca Popular de la memoria.
Madres de Plaza 25 de Mayu, escaecíes munches vegaes por funcionarios y callaes per medios; siguen siendo una referencia ética.
Reconocencies
miniaturadeimagen|Pasos Atopaos
Kij Johnson
Kij Johnson, nacida col nome Katherine Irenae Johnson, ye una escritora d'Estaos Xuníos de lliteratura fantástica y de ciencia ficción..
Biografía
Realizó los sos estudios n'escritura creativo y lliteratura na Universidá de Minnesota y na Universidá de Kansas, depués llogró un masterado n'escritura creativo na Universidá Estatal de Carolina del Norte en 2012. El mesmu añu entró a trabayar como profesora asistente d'escritura na Universidá de Kansas, onde anguaño ye direutora asociada del Centru d'Estudios de Ciencia Ficción.
Johnson ye autora de tres noveles y más de cincuenta rellatos. Ente los gallardones que llogró cúntense'l Premiu Theodore Sturgeon en 1994 pol cuentu "Fox Magic", el Premiu Crawford al meyor escritor nuevu de xéneru fantásticu en 2001, el Premiu Mundial de Fantasía pol cuentu "26 Monkeys, Also the Abyss" en 2008, el Premiu Nébula al meyor rellatu curtiu por "Spar" en 2009, y por "Ponies" en 2010, y los premios Nébula y Hugo a la meyor novela curtia por "The Man Who Bridged the Mist" en 2012.
GPS
El Sistema de Posicionamientu Global, más conocíu poles sos sigles n'inglés, GPS (sigles de Global Positioning System), ye un sistema que dexa determinar en tola Tierra la posición d'un oxetu (una persona, un vehículu) con una precisión d'hasta centímetros (si utilízase GPS diferencial), anque lo más común son unos pocos metros de precisión. El sistema foi desenvueltu, instaláu y emplegáu pol Departamentu de Defensa de los Estaos Xuníos. Pa determinar les posiciones nel globu, el sistema GPS sirvese de 24 satélites.
Funcionamientu
thumb|Representación visual en movimientu de la constelación de satéllites GPS en conxunción cola rotación de la Tierra. Puede vese cómo'l númberu de satélites visibles dende un determináu puntu de la superficie de la Tierra, nesta ilustración a 45° N, va camudando col tiempu. El GPS funciona per aciu una rede de 24 satélites (mas tres de respladu) n'órbita sobre'l planeta Tierra, a 20.200 km d'altor, con trayectories sincronizaes pa cubrir tola superficie de la Tierra. Cuando se desea determinar la posición, el receptor que s'utiliza pa ello alcuentra automáticamente a lo menos tres satélites de la rede, de los que recibe unes señales indicando la identificación y l'hora del reló de cada unu d'ellos. Con base nestes señales, l'aparatu sincroniza'l reló del GPS y calcula'l tiempu que tarden en llegar les señales al equipu, y de tal manera mide la distancia al satélite por aciu el métodu de trilateración inversa, que básase en determinar la distancia de cada satélite al puntu de midida. Conocíes les distancies, determinar fácilmente la mesma posición relativa al respective de los satélites. Conociendo amás les coordenaes o posición de caun d'ellos pola señal qu'emiten, llógrase la posición absoluta o coordenaes reales del puntu de midida. Tamién se consigue una exactitú estrema nel reló del GPS, similar a la de los relós atómicos que lleva a bordu cada unu de los satélites.
L'antigua Xunión Soviética construyó un sistema similar llamáu GLONASS, agora xestionáu pola Federación Rusa.
Anguaño la Xunión Europea ta desenvolviendo'l so propiu sistema d'allugamientu per satélite, denomináu Galileo.
De la mesma, la República Popular China ta implementando'l so propiu sistema de navegación, el denomináu Beidou, que ta previstu que cunte con 12 y 14 satélites ente 2011 y 2015. Pa 2020, yá dafechu operativu tendrá de cuntar con 30 satélites. N'avientu de 2012 teníen 14 n'órbita.
Maya Jribi
Biografía
El so padre yera orixinariu de Tataouine y la so madre arxelina. Estudió en Radès —onde vivió— na facultá de Ciencies de Sfax (1979-1983) onde militó na Unión xeneral d'estudiantes de Túnez; xuntar a la seición de Sfax de la Lliga tunecina de los Derechos Humanos a principios de los años 1980. Collaboró tamién na revista selmanal independiente Erraï (La Opinión), dempués a Al Mawkif.
A principios de los años 1980, formó parte del grupu d'estudios sobre la condición femenina del Club cultural Tahar-Haddad y participó na Asociación tunecina de llucha contra'l cáncer. Fundó igualmente con otres muyeres l'Asociación d'investigaciones sobre les muyeres y el desenvolvimientu.
Trayeutoria política
De 1986 a 1991, foi responsable en Unicef de captación de fondos y de comunicación. En 1996, foi encargada d'estudios nel Institutu Laamouri, un despachu d'estudios y de marketing, onde asumió la direición xeneral y l'especialización n'estudios cualitativos en 2001.
Secretaria xeneral del PDP
Maya Jribi foi escoyida'l 25 d'avientu de 2006 al frente del PDP, asocediendo asina a Chebbi que presentó como'l so « compañeru de camín ». Convirtióse asina na primer muyer que dirixó un partíu políticu tunecín y la segunda nel Magreb al mandu de un partíu compuestu mayoritariamente d'homes, dempués de l'arxelina Louisa Hanoune.
Jribi y Chebbi realizaron el 1 al 20 d'ochobre de 2007 una fuelga de fame pa protestar contra la decisión xudicial d'espulsar el so partíu de los locales qu'ocupaba nel centru de Túnez.
Finalmente llogróse un compromisu col dueñu del llocal que consideraba abusivu'l fechu d'arrendalo al periódicu Al Mawkif pero que sicasí s'utilizaba como sede del partíu. Mientres esta fuelga de fame, atopóse bien debilitada y sufrió graves desordes « biolóxicos ».
Parllamentaria
El 23 d'ochobre de 2011, Maya Jribi foi escoyida miembru de l'asamblea constituyente pola circunscripción de Ben Arous. Presentó la so candidatura a la presidencia de l'asamblea constituyente'l 22 de payares ; foi vencida sicasí pol secretariu xeneral d'Ettakatol, Mustafa Ben Jaafar, que foi escoyíu con 145 votos frente a los 68 qu'ella llogró.
Masters de Cincinnati
El Masters de Cincinnati (Cincinnati Masters) ye un tornéu de tenis que s'apuesta añalmente nel suburbiu de Mason en Cincinnati (Estaos Xuníos), nel estáu norteamericanu d'Ohio. L'eventu llevar a cabu nun complexu asitiáu cerca del parque temáticu Kings Island, y forma parte de la Tennis Masters Series, siendo'l séptimu que se celebra na temporada. Sirve como preparación al Abiertu d'Estaos Xuníos, y celébrase dempués del Masters de Canadá.
Maya Jribi
Secretaria xeneral d'Al Joumhouri
Tres la fusión del Partíu Demócrata Progresista, con Afek Tounes y el Partíu Republicanu, Maya Jribi foi escoyida, el 9 d'abril de 2012, secretaria xeneral de la nueva formación denominada « Al Joumhouri » nel quintu y últimu congresu del PDP.
Con ocasión de la inauguración del congresu d'Al Jomhouri, el 3 de febreru de 2017, anunció la so retirada de la secretaría xeneral del partíu.
Masters de Cincinnati
El tornéu empezó a apostase na so modalidá masculina nel añu 1899, ente que la competencia femenina empezó al siguiente añu. Sicasí, esta postrera dexó de xugase en 1974, anque se volvió a xugar a partir del añu 2004. Los torneos d'homes y muyeres apostar en distintes selmanes nos meses de xunetu o agostu de cada añu.
Por cuenta de el so principal patrocinador, el nome oficial del tornéu ye Western and Southern Financial Group Masters. El tornéu apuéstase sobre canches dures anque s'apostó en canches lentes nes ediciones 1970-1973 y 1976-1978.
Maya Jribi
Secretaria xeneral d'Al Joumhouri
Morrió'l 19 de mayu de 2018 tres meses d'enfermedá. La ministra d'Asuntos pa la Muyer Neziha Abidi anunció que la gran sala de xuntes ministeriales va llamase d'equí p'arriba "Sala Maya Jribi".
Distinciones
En 2014, Maya Jribi recibió los distintivos de chevalier del Orde tunisien del Méritu.
Masters de Cincinnati
Historia
El tornéu empezó a apostase en 1899 sol nome de Tri-State Tennis Tournament, que desenvolveríase pa llegar al eventu que s'apuesta anguaño en Mason. Orixinalmente, los partíos xugar nel Avondale Athletic Club, anque depués camudóse la sede delles vegaes, al igual que la superficie sobre la cual apostábense los partíos. Como na mayoría de los torneos de la dómina, el Tri-State apostar nos sos entamos sobre verde.
En 1903, la sede del tornéu camudar al Cincinnati Tennis Club, onde los partíos xugar en tierra batida. Casi 70 años dempués, nel añu 1972, un nuevu treslláu llevar al Queen City Raquet Club, na llocalidá de Sharonville. Dificultaes financieres forzaron una nueva mudanza dos años dempués, al Cincinnati Convention Center, de la que se dexó d'apostar el tornéu femenín. En 1975, el tornéu treslladar a Old Coney, de la qu'empezaba a ganar fuercies nuevamente.
Maya Jribi
Distinciones
En 2015, foi condecorada como commandeur del Orde de la República tunisienne propuesta pol presidente de la República tunecina con ocasión de la Xornada nacional de la muyer,.
En 2018, el Centru d'investigaciones, d'estudios, de documentación y d'información sobre la muyer rindió-y homenaxe pola so trayeutoria política activista.