cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hachemí
Hachemí, hashimí o hachemita (هاشمي) ye'l nome que se da a un llinaxe árabe, na actualidá reinante en Xordania y presente en Marruecos, que vien de los Banu Háshim o fíos de Háshim, unu de los clanes más importantes de l'antigua tribu de Quraish, aniciada en La Meca, y a la que pertenecía Mahoma (nome que suel trescribise del árabe como Muhámmad).
Hachemíes del Hiyaz
Dende'l sieglu X los hachemíes ostenten el cargu de Jerifes de La Meca, encargaos de la proteición de les ciudaes santes de La Meca y Medina, nel Hiyaz (rexón d'Arabia na mariña del mar Roxu). Nel sieglu XVI acataron l'autoridá del Imperiu otomanu, anque siguieron teniendo una amplia autonomía d'aición nos sos dominios. Mientres un tiempu yeren los otomanos quien designaben al jerife de La Meca dientro d'una serie de candidatos, recayendo siempres la eleición sobre un hachemí.
En 1908 foi escoyíu Husáin ibn Alí, quien intentó llograr de la Sublime Puerta la reconocencia del calter hereditariu del títulu nos sos descendientes. Sicasí, l'españíu de la Primer Guerra Mundial y el colapsu del Imperiu otomanu llevaron a que Husáin proclamárase rei del Hiyaz en 1916, tres el llevantamientu conocíu como Rebelión árabe y col sofitu del Foreign Office británicu.
Husáin reina sobre un Hiyaz independiente hasta 1924, añu en que ye conquistáu polos saudines.
Hachemíes d'Iraq y Siria
El Reinu Xuníu partió parte de los antiguos dominios otomanos n'Oriente Mediu ente los fíos de Husayn: el fíu mayor, Feisal, foi proclamáu rei de Siria en 1920; el so segundu fíu, Abd Allah foi proclamáu rei d'Iraq ente que'l menor de los sos trés fíos, Ali quedar nel Hiyaz pa heredar el reinu del so padre.
El reináu de Feisal en Siria foi efímeru, pos esa zona taba baxu control de Francia, que nun taba dispuesta a almitir el reináu de daquién asitiáu polos británicu na so zona. De resultes los hachemíes y los sos partidarios fueron espulsaos de Siria.
Meyor suerte nun cuerre'l rei Feisal II, nietu del anterior Feisal y fíu de Ghazi I, d'Iraq, pos a pesar de consiguir encalorar la revuelta nacionalista que tuvo llugar mientres la Segunda Guerra Mundial, en 1958 foi destronáu pol coronel Qásim, un nacionalista revolucionariu que fusiló a los miembros de la familia real.
Sicasí, el rei Abd-Allah de Xordania, consigue a la fin la independencia del so país en 1949 xuniendo l'antigua provincia de Transjordania colos territorios que la ONX dexó fora del estáu d'Israel.
Hachemíes de Xordania
L'últimu fíu del xeque Hussein muerre a manes d'un radical palestín cuando se disponía a orar nuna mezquita de Xerusalén, pero'l so Estáu sobrevive, siendo interesáu qu'esta monarquía creada de la nada, nun territoriu desértico, ensin nengún recursu petrolíferu, que tres la guerra de los Seis Díes perdió práuticamente la totalidá de los sos recursos hidrolóxicos, según la so principal fonte d'ingresos (los pelegrinos cristianos a ciudaes como Belén y Nazareth), y que tuvo l'enorme problema de los refuxaos palestinos, seya l'últimu Reinu Hachemí que queda de pies, llegando hasta los nuesos díes, y siendo un exemplu d'estabilidá pa tola zona d'Oriente Mediu.
Lalage leucomela
'''Lalage leucomela ye una especie d'ave paseriforme de la familia Campephagidae que vive n'Oceanía.
Descripción
El oruguero variable mide alredor de 19 cm de llargu. El so picu negru ye rectu y apuntiáu. Presenta dimorfismu sexual. El plumaxe de les partes cimeres del machu ye principalmente negru, col obispillo gris, y les partes inferiores son blanques con un finu llistáu escuru, salvo'l baxu banduyu y la base de la cola que son de color canela claro. La intensidá d'esti mestu llistáu de los machos ye bien variable, bazcuyando dende'l negru o'l gris difusu al ablancazáu que nun s'aprecia a llarga distancia. Amás presenta llistes superciliares blanques y llistes blanques nes nales. El plumaxe de les femes ye una versión pardu abuxada del de los machos, col fondu de les partes inferiores crema abuxáu en llugar de blancu.
Distribución y hábitat
Estender pel sur de Nueva Guinea, les islles Bismarck, les Moluques surorientales y les rexones costeres del norte y este d'Australia.
Alcuéntrase en gran variedá de hábitats húmedos costeros, dende les selves tropicales, carba de ribera, y montes d'ocalitu, con preferencia de les arbolees na llende ente'l monte trupu y les zones más abiertes.
Comportamientu
Suel movese en pareyes o pequeños grupos en busca d'inseutos y frutos que constitúin el so principal alimentu.
Sabah Al-Ahmad Al-Yaber Al-Sabah
Sabah IV Al-Ahmad Al-Yaber Al-Sabah (árabe: صباح الأحمد الجابر الصباح Sabāh al-Ahmad al-Yābir as-Sabāh) ye l'actual Emir de Kuwait. Empezó'l so reináu'l 29 de xineru de 2006, dempués de ser reconocíu como Xefe d'Estáu pola Asamblea Nacional de Kuwait, al producise l'abdicación del emir Saad Al-Abdulá Al-Salim Al-Sabah.
Sabah Al-Ahmad Al-Yaber Al-Sabah ye'l cuartu fíu del emir Xeque Ahmad Al-Yaber Al-Sabah y de Munira Al-Ayar. Sabah Al-Ahmad Al-Yaber Al-Sabah ocupó diversos cargos públicos antes d'aportar al tronu kuwaití; ente otros puestos, foi ministru d'asuntos esteriores dende'l 28 de xineru de 1963 al 13 de xunetu de 2003 y primer ministru dende'l 13 de xunetu de 2003 al 29 de xineru de 2006.
El Xeque Sabah ye viudu, la so esposa y tía segunda, la Xequesa Fatuwah bint Salman Al-Sabah, finó nel intre de la invasión iraquina a Kuwait, el 2 d'agostu de 1990. Ella yera prima hermana del padre Sabah, Ahmad Al-Yaber Al-Sabah. El matrimoniu tuvo cuatro fíos: El Xeque Nasser y el Xeque Hamed son los sos fíos sobrevivientes. L'emir y la so esposa tuvieron otros dos fíos, yá finaos: la Xequesa Salwa y el Xeque Ahmed.
Atsutaka Nakamura
Atsutaka Nakamura (中村 充孝, ) ye un futbolista xaponés.
Gran Premiu de San Marín
El Gran Premiu de San Marín ye una carrera d'automovilismu de velocidá válida pal campeonatu de Fórmula 1 que s'apostó dende 1981 hasta 2006 nel Autódromu Enzo y Dino Ferrari nel pobláu d'Imola, cerca de los Montes Apeninos n'Italia. Llámase'l Gran Premiu de San Marín por cuenta de que yá esistía'l Gran Premiu d'Italia y la república de San Marín queda cerca de Imola.
La carrera tenía llugar a fines d'abril o en mayu, en gran parte de les ediciones como primer cita europea tres feches como'l Gran Premiu d'Australia, el Gran Premiu de Malasia y el Gran Premiu de Brasil. A partir de 1998, la Fórmula 3000 Internacional y depués la GP2 Series celebraron carreres preliminares a la de Fórmula 1.
N'abril de 1963 corrióse la primer carrera de Fórmula 1 en Imola como fecha non válida pal campeonatu y foi ganada por Jim Clark para Lotus. Una segunda carrera non válida correr en 1979 y foi ganada por Niki Lauda corriendo para Brabham-Alfa Romeo. El Gran Premiu d'Italia de 1980 celebrar en Imola y foi ganáu por Nelson Piquet para Brabham-Cosworth. Al añu siguiente'l Gran Premiu d'Italia tornó a Monza y Imola pasó a allugar el Gran Premiu de San Marín.
Na edición 1994, hubo graves accidentes mientres la práutica del vienres: Rubens Barrichello topetó fuertemente cola defensa na variante Bassa a gran velocidá y caltúvose inconsciente mientres dellos minutos. Depués, mientres la calificación perdió la vida Roland Ratzenberger y mientres la carrera finó Ayrton Senna tres un accidente na curva zarrada de Tamburello. Al añu siguiente a la curva de Tamburello añedióse-y una chicane pa obligar a les monoplaces a realizala a menor velocidá p'asina aumentar la seguridá. Estos accidentes motivaron el cambéu de los automóviles y munchos otros circuitos, según tou la especialidá nel so conxuntu, de manera de faela más segura.
N'años recién, dellos constructores quexar de la poca calidá de les instalaciones en Imola y de la irregular superficie de la pista. Sumáu a qu'Italia tenía dos Grandes Premios, el Gran Premiu de San Marín dexó d'apostase tres la edición 2006.
Sistema binariu
El sistema binariu, llamáu tamién sistema diádicu en ciencies de la computación, ye un sistema de numberación nel que los númberos represéntense utilizando solamente dos cifres: cero y unu (0 y 1). Ye unu de los sistemes que s'utilicen nos ordenadores, por cuenta de que estes trabayen internamente con dos niveles de voltaxe, polo cual el so sistema de numberación natural ye'l sistema binariu.
Historia del sistema binariu
230px|thumb|Páxina del artículu Explication de l'Arithmétique Binaire de Leibniz. L'antiguu matemáticu indiu Pingala presentó la primer descripción que se conoz d'un sistema de numberación binariu nel sieglu terceru antes de nuesa yera, lo cual coincidió col so descubrimientu del conceutu del númberu cero.
Una serie completa de 8 trigramas y 64 hexagramas (análogos a 3 bits) y númberos binarios de 6 bits yeren conocíos na antigua China nel testu clásicu del I Ching. Series similares de combinaciones binaries tamién fueron utilizaes en sistemes d'aldovinación tradicionales africanos, como'l Ifá, según na geomancia medieval occidental.
Un arreglu binariu ordenáu de los hexagramas del I Ching, representando la secuencia decimal de 0 a 63, y un métodu pa xenerar el mesmu foi desenvueltu pol eruditu y filósofu Chinu Shao Yong nel sieglu XI.
En 1605 Francis Bacon faló d'un sistema pol cual les lletres del alfabetu podríen amenorgase a secuencies de díxitos binarios, que podríen ser codificadas como variaciones apenes visibles na fonte de cualquier testu arbitrariu.
En 1670 Juan Caramuel publica'l so llibru Mathesis Biceps; nes páxines XLV a XLVIII dase una descripción del sistema binariu. El sistema binariu modernu foi documentáu na so totalidá por Leibniz, nel sieglu XVII, nel so artículu "Explication de l'Arithmétique Binaire". Nél méntense los símbolos binarios usaos por matemáticos chinos. Leibniz utilizó'l 0 y el 1, al igual que'l sistema de numberación binariu actual.
En 1854, el matemáticu británicu George Boole publicó un artículu que marcó un antes y un dempués, detallando un sistema de lóxica que terminaría denominándose Álxebra de Boole. Dichu sistema desempeñaría un papel fundamental nel desenvolvimientu del sistema binariu actual, particularmente nel desenvolvimientu de circuitos electrónicos.
Aplicaciones
En 1937, Claude Shannon realizó la so tesis doctoral nel MIT, na cual implementaba'l Álxebra de Boole y aritmética binaria utilizando relés y conmutadores per primer vegada na hestoria. Titulada Un Analís Simbólicu de Circuitos Conmutadores y Relés, la tesis de Shannon básicamente fundó'l diseñu práuticu de circuitos dixitales.
En payares de 1937, George Stibitz, trabayando entós daquella nos Llaboratorios Bell, construyó un ordenador basáu en relés —a la cual moteyó "Modelu K" (porque la construyó nuna cocina, n'inglés "kitchen")— qu'utilizaba la suma binaria pa realizar los cálculos. Los Llaboratorios Bell autorizaron un completu programa d'investigación a finales de 1938, con Stibitz al mandu.
El 8 de xineru de 1940 terminaron el diseñu d'una "Calculadora de Númberos Complexos", que yera capaz de realizar cálculos con númberos complexos. Nuna demostración na conferencia de la Sociedá Estauxunidense de Matemática, el 11 de setiembre de 1940, Stibitz llogró unviar comandos de manera remota a la Calculadora de Númberos Complexos al traviés de la llinia telefónica por aciu un teletipu. Foi la primer máquina ordenador utilizada de manera remota al traviés de la llinia de teléfonu. Dellos participantes de la conferencia que guardaron la demostración fueron John von Neumann, John Mauchly y Norbert Wiener, quien escribió alrodiu de dichu sucesu nos sos distintos tipos de memories na cual algamó distintos llogros.
Representación
Nel sistema binariu solo precísense dos cifres.
N'informática, un númberu binariu pue ser representáu por cualesquier secuencia de bits (díxitos binarios), que suelen representar cualquier mecanismu capaz d'usar dos estaos mutuamente escluyentes. Les siguientes secuencies de símbolos podríen ser interpretaes como'l mesmu valor numbéricu binariu:
El valor numbéricu representáu en cada casu depende del valor asignáu a cada símbolu. Nun ordenador, los valores numbéricos pueden representar dos voltaxes distintos; tamién pueden indicar polaridaes magnétiques sobre un discu magnéticu. Un "positivu", "sí", o "sobre l'estáu" nun ye necesariamente l'equivalente al valor numbéricu d'unu; esto depende de la nomenclatura usada.
Acordies cola representación más habitual, que ye usando númberos arábigos, los númberos binarios comúnmente son escritos usando los símbolos 0 y 1. Los númberos binarios escríbense de cutiu con subíndices, prefixos o sufixos pa indicar la so base. Les notaciones siguientes son equivalentes:
Decimal a binariu
S'estrema el númberu del sistema decimal ente 2, que'l so resultancia entera volver a estremar ente 2, y asina socesivamente hasta que'l dividendu sía menor que'l divisor, 2. Esto ye, cuando'l númberu a estremar sía 1 remata la división.
De siguío ordenar dende l'últimu cociente hasta'l primer restu, a cencielles asítiense n'orde inversu a como apaecen na división. Este va ser el númberu binariu que buscamos.
131 estremáu ente 2 da 65 y el residuu ye igual a 1 65 estremáu ente 2 da 32 y el residuu ye igual a 1 32 estremáu ente 2 da 16 y el residuu ye igual a 0 16 estremáu ente 2 da 8 y el residuu ye igual a 0 8 estremáu ente 2 da 4 y el residuu ye igual a 0 4 estremáu ente 2 da 2 y el residuu ye igual a 0 2 estremáu ente 2 da 1 y el residuu ye igual a 0 l'últimu cociente ye 1
-> Ordenamos los residuos, del postreru al primeru: 10000011 En sistema binariu, 131 escríbese 10000011
Ficheru:Conversion.JPG
Otra forma de conversión consiste nun métodu paecíu a la factorización en númberos primos. Ye relativamente fácil estremar cualquier númberu ente 2. Esti métodu consiste tamién en divisiones socesives. Dependiendo de si'l númberu ye par o impar, vamos asitiar un cero o un unu na columna de la derecha. Si ye impar, restarémoslu unu y vamos siguir estremando ente dos, hasta que yá nun sía posible y asítiase el númberu 1. Dempués solo quédanos tomar el postreru resultáu de la columna esquierda y tolos de la columna de la derecha y ordenar los díxitos de baxo a enriba.
100|0 50|0 25|1 --> 1, 25-1=24 y siguimos estremando ente 2 12|0 6|0 3|1 1|1 -->
Exemplu
Pa convertir al sistema binariu'l númberu decimal 77 vamos faer una serie de divisiones que van refundiar les siguientes resultancies: 77 / 2 = 38 Residuu ==> 1 38 / 2 = 19 Residuu ==> 0 19 / 2 = 9 Residuu ==> 1 9 / 2 = 4 Residuu ==> 1 4 / 2 = 2 Residuu ==> 0 2 / 2 = 1 Residuu ==> 0 Últimu cociente ==> 1 Agora tomando l'últimu cociente y los residuos n'orde inversu, la resultancia ye: 1001101(binariu) Esiste un últimu métodu denomináu de distribución. Consiste en distribuyir los unos necesarios ente les potencies socesives de 2 de cuenta que la so suma resulte ser el númberu decimal a convertir. Sía por casu el númberu 151, pal que se van precisar les 8 primeres potencies de 2, una y bones la siguiente, 2⁸=256, ye cimeru al númberu a convertir. Empieza poniéndose un 1 en 128, polo qu'entá van faltar 23, 151-128 = 23, pa llegar al 151. Esti valor va consiguise distribuyendo unos ente les potencies que la so suma dea la resultancia buscada y poniendo ceros nel restu. Nel exemplu resulten ser les potencies 4, 2, 1 y 0, esto ye, 16, 4, 2 y 1, respeutivamente.
2⁰= 1|1 2¹= 2|1 2²= 4|1 2³= 8|0 2⁴= 16|1 2⁵= 32|0 2⁶= 64|0 2⁷= 128|1
Decimal (con decimales) a binariu
Pa tresformar un númberu del sistema decimal al sistema binariu:
(decimal) => 0,0101 (binariu). Procesu: 0,3125 * 2 = 0,625 => 0 0,625 * 2 = 1,25 => 1 0,25 * 2 = 0,5 => 0 0,5 * 2 = 1 => 1 N'orde: 0101 -> 0,0101 (binariu)
(decimal) => 0,0 0011 0011 ... (binariu). Procesu: 0,1 * 2 = 0,2 ==> 0 0,2 * 2 = 0,4 ==> 0 0,4 * 2 = 0,8 ==> 0 0,8 * 2 = 1,6 ==> 1 0,6 * 2 = 1,2 ==> 1 0,2 * 2 = 0,4 ==> 0 <--repitir los cuatro cifres, dacuando 0,4 * 2 = 0,8 ==> 0 <- 0,8 * 2 = 1,6 ==> 1 <- 0,6 * 2 = 1,2 ==> 1 <- ... N'orde: 0 0011 0011 ... => 0,0 0011 0011 ... (binariu periódicu)
Convertir 0.2 (decimal) a binariu. Procesu: 0.2 * 2 = 0.4 ==> 0 0.4 * 2 = 0.8 ==> 0 0.8 * 2 = 1.6 ==> 1 0.6 * 2 = 1.2 ==> 1 0.2 * 2 = 0.4 ==> 0 como se repiten los valores indefinidamente, la resultancia ye: N'orde: 0.001100110011...(decimal) = 5,5 5,5 (decimal) => 101,1 (binariu). Procesu: 5 => 101 0,5 * 2 = 1 => 1 N'orde: 1 (un solu díxitu fraccionariu) -> 101,1 (binariu)
(decimal) => 110,110101000111 (binariu). Procesu: 6 => 110 0,83 * 2 = 1,66 => 1 0,66 * 2 = 1,32 => 1 0,32 * 2 = 0,64 => 0 0,64 * 2 = 1,28 => 1 0,28 * 2 = 0,56 => 0 0,56 * 2 = 1,12 => 1 0,12 * 2 = 0,24 => 0 0,24 * 2 = 0,48 => 0 0,48 * 2 = 0,96 => 0 0,96 * 2 = 1,92 => 1 0,92 * 2 = 1,84 => 1 0,84 * 2 = 1,68 => 1 N'orde: 110101000111 (binariu) Parte entera: 110 (binariu) Encadenando parte entera y fraccionaria: 110,110101000111 (binariu)
Binariu a decimal
Pa realizar la conversión de binariu a decimal, realice lo siguiente:
Exemplos:
Villavieja de Yeltes
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 50,84 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu, cuenta con una población de habitantes.
Sistema binariu
Binariu a decimal
Tamién puede optase por utilizar los valores que presenta cada posición del númberu binariu a ser tresformáu, empezando de derecha a esquierda, y sumando los valores de les posiciones que tienen un 1.
Villavieja de Yeltes
Etimoloxía
Dende la so repoblación na Edá Media polos reis lleoneses el so topónimu foi «Villar de la Vieya», onde la denominación «villar» significaría «pueblu» en llingua lleonesa, desconociéndose l'orixe de la referencia a «la vieya», la otra parte del topónimu, que foi darréu apocopado hasta l'actual «Villavieja», al qu'en 1916 añediríase-y «de Yeltes» en referencia al ríu que baña'l términu municipal.
Sistema binariu
Binariu a decimal
númberu binariu 1010010 correspuende en decimal al 82. Puede representase de la siguiente manera:
entós sumir los númberos 64, 16 y 2:
Pa camudar de binariu con decimales a decimal faise esautamente igual, sacantes la posición cero (na que'l dos ye alzáu al cero) ye la que ta a la izquierda de la coma y cúntase escontra la derecha a partir de -1:
Binariu a decimal (con parte fraccionaria binaria)
1. Empecipie pel llau esquierdu (la primer cifra a la derecha de la coma), cada númberu tendrá de ser multiplicáu por 2 eleváu a la potencia consecutiva a la inversa (empezando pola potencia -1, 2-1).
2. Dempués de realizar caúna de les multiplicaciones, sume toes y el númberu resultante va ser l'equivalente al sistema decimal.
1 * 2 eleváu a -1 = 0,5 0 * 2 eleváu a -2 = 0 1 * 2 eleváu a -3 = 0,125 0 * 2 eleváu a -4 = 0 0 * 2 eleváu a -5 = 0 1 * 2 eleváu a -6 = 0,015625 La suma ye: 0,640625
1 * 2 eleváu a -1 = 0,5 1 * 2 eleváu a -2 = 0,25 0 * 2 eleváu a -3 = 0 1 * 2 eleváu a -4 = 0,0625 1 * 2 eleváu a -5 = 0,03125 1 * 2 eleváu a -6 = 0,015625 La suma ye: 0,859375
Adición de númberos binarios
La tabla de sumar pa númberos binarios ye la siguiente:
Les posibles combinaciones al sumar dos bits son:
Note que al sumar 1 + 1 ye 102, esto ye, llevamos 1 a la siguiente posición de la esquierda (acarretu). Esto ye equivalente nel sistema decimal a sumar 9 + 1, que da 10: cero na posición que tamos sumando y un 1 d'acarretu a la siguiente posición.
10011000 + 00010101 ——————————— 10101101
Puede convertise la operación binaria nuna operación decimal, resolver la decimal, y dempués tresformar la resultancia nun (númberu) binariu. Operamos como nel sistema decimal: empezamos a sumar dende la derecha, nel nuesu exemplu, 1 + 1 = 10, entós escribimos 0 na fila de la resultancia y llevamos 1 (esti "1" llámase acarretu o arrastre). De siguío súmase l'acarretu a la siguiente columna: 1 + 0 + 0 = 1, y siguimos hasta terminar toles columnes (esautamente como en decimal).
Sustracción de númberos binarios
L'algoritmu de restar en sistema binariu ye'l mesmu que nel sistema decimal. Pero convien repasar la operación de restar en decimal pa entender la operación binaria, que ye más senciella. Los términos qu'intervienen en restar llámense minuendu, sustraendo y diferencia.
Restar básiques 0 - 0, 1 - 0 y 1 - 1 son evidentes:
Villavieja de Yeltes
Xeografía
La so altitú ye de 741 msnm. El términu municipal tópase percorríu pel ríu Yeltes, nos sos estremos oriental y septentrional, que recibe, a lo llargo del so percorríu, les agües de dellos regueros. El puntu más altu del términu alcontrar nel cuetu de La Berzosa con 831 msnm.
Sistema binariu
Sustracción de númberos binarios
10001 11011001 -01010 -10101011 —————— ————————— 00111 00101110
En sistema decimal sería: 17 - 10 = 7 y 217 - 171 = 46.
Pa simplificar restar y amenorgar la posibilidá de cometer errores hai dellos métodos:
100110011101 1001 1001 1101 -010101110010 -0101 -0111 -0010 ————————————— = ————— ————— ————— 010000101011 0100 0010 1011
La siguiente resta, 91 - 46 = 45, en binariu ye:
1011011 1011011 -0101110 el C2 de 0101110 ye 1010010 +1010010 ———————— ———————— 0101101 10101101
Na resultancia sóbranos un bit, que s'enche pela esquierda. Pero, como'l númberu resultante nun puede ser más llargu que'l minuendu, el bit sobrante despréciase.
Un últimu exemplu: vamos restar 219 - 23 = 196, direutamente y utilizando'l complementu a dos: 11011011 11011011 -00010111 el C2 de 00010111 ye 11101001 +11101001 ————————— ————————— 11000100 111000100
Y, despreciando'l bit que s'enche pela esquierda, llegamos a la resultancia correuta: 11000100 en binariu, 196 en decimal.
Productu de númberos binarios
L'algoritmu del producto en binariu ye igual qu'en númberos decimales; anque se lleva a cabu con más cencellez, una y bones el 0 multiplicáu por cualesquier númberu da 0, y el 1 ye'l elementu neutru del productu.
Por casu, multipliquemos 10110 por 1001:
10110 x 1001 ————————— 10110  00000  00000  10110  —————————  11000110
En sistemes electrónicos, onde suelen usase númberos mayores, utilízase'l métodu llamáu algoritmu de Booth.
11101111 x 111011 __________ 11101111 11101111 00000000 11101111 11101111 11101111 ______________ 11011100010101
División de númberos binarios
La división en binariu ye similar a la decimal; la única diferencia ye qu'a la de faer restar, dientro de la división, estes tienen de ser realizaes en binariu.
100010010 /1101 = 010101 -0000 ——————— 10001 -1101 ——————— 01000 - 0000 ——————— 10000 - 1101 ——————— 00111 - 0000 ——————— 01110 - 1101 ——————— 00001
Villavieja de Yeltes
Situación
Villavieja de Yeltes asítiase nel noroeste salmantino. Falta 85 km de Salamanca capital.
Sistema binariu
Sistema binariu a octal
Por cuenta de que el sistema octal tien como base 8, que ye la tercer potencia de 2, y que dos ye la base del sistema binariu, ye posible establecer un métodu direutu pa convertir de basar dos a basar ocho, ensin tener que convertir de binariu a decimal y depués de decimal a octal. Esti métodu descríbese de siguío:
Villavieja de Yeltes
Situación
Atópase na contorna d'El Abadengo. Pertenez a les mancomunidaes de Vitigudino y Yeltes y al partíu xudicial de Vitigudino.
Sistema binariu
Sistema binariu a octal
Pa realizar la conversión de binariu a octal, realice lo siguiente:
Villavieja de Yeltes
Historia
thumb|left|Ilesia de Villavieja de Yeltes La Hestoria de Villavieja, como la de tantos otros llugares, perder na nueche de los tiempos. De los primeros tiempos de la Prehistoria esisten restos materiales qu'atestigüen l'asentamientu nestes tierres nes marxes del Yeltes. L'apaición de bifaces paleolíticos, los hachos atopaos y otros restos dexen n'evidencia eses etapes prístinas. Sicasí, la presencia humana más demostrada ta en rellación col periodu prehistóricu de los Metales, especialmente la etapa megalítica, que yá'l Padre Morán destacaba pola fuerte presencia d'estructures pedreses en tol términu. De les etapes altomedievales tamién hai restos, tantu necrópolis como asentamientos bajomedievales que s'acrediten a partir de la toponimia (Les Aldehuelas, los Casares, etc) y que respuenden a los procesos de repoblación llevaos a cabu na zona polos monarques del Reinu de Llión. Coles mesmes, la Baxa Edá Media ta en rellación cola Tierra de Ciudad Rodrigo.
Tierra de penillanura d'encines y pacionales, xeográficamente Villavieja de Yeltes pertenez a la contorna d'El Abadengo. Hasta mediaos del sieglu XIX perteneció en tolos aspeutos al denomináu Campu de Camaces, encuadráu na Tierra de Ciudad Rodrigo. La reorganización alministrativo y xudicial llevada a cabu nesa dómina fizo que pasara a depender de Vitigudino. Esto fixo qu'otros estudiosos consideren que'l conceyu forma parte de la Tierra de Vitigudino. El poeta y sacerdote, natural de la villa, Saturnino Galache, n'unu de los sos poemes, publicáu nel llibru "Charles" (Ciudad Rodrigo, 1915) escribe, refiriéndose a Villavieja:
Sistema binariu
Sistema binariu a octal
2) Darréu vea'l valor que correspuende d'alcuerdu a la tabla: 3) La cantidá correspondiente en octal arrexuntar d'esquierda a derecha.
Villavieja de Yeltes
Historia
thumb|left|Portalaes na Plaza Mayor de Villavieja
Sistema binariu
Sistema binariu a octal
111 = 7 110 = 6 Arrexunte d'esquierda a derecha: 67
Villavieja de Yeltes
Historia
Cola división territorial d'España de 1833 na que se crean les actuales provincies, Villavieja de Yentes queda encuadráu dientro de la Rexón Lleonesa, formada poles provincies de Llión, Zamora y Salamanca, de calter puramente clasificatorio, ensin operatividad alministrativa, qu'a les traces vendría recoyer l'antigua demarcación del Reinu de Llión.
Sistema binariu
Sistema binariu a octal
111 = 7 001 = 1 11 entós amieste un cero, colo que se llogra 011 = 3 Arrexunte d'esquierda a derecha: 317
Villavieja de Yeltes
Historia
El 2 de xunetu de 1916, la llocalidá camudó la so denominación oficial de Vilavieja pola de Villavieja de Yeltes.
Demografía
Según el Padrón municipal d'habitantes de 2009 del Institutu Nacional d'Estadística d'España (INE), cuenta con una población de 939 habitantes, de los cualos 472 son varones y 467 son muyeres. Nuna superficie de 50,84 km² supón una densidá de población de 19,45 hab./km². Dende l'añu 2001 producióse un continuu descensu na población, tal que se ve na tabla, ya inclusive invirtiéndose nel postreru censo la proporción varones/mujer:
Sistema binariu
Sistema binariu a octal
011 = 3 000 = 0 1 entós amieste 001 = 1 Arrexunte d'esquierda a derecha: 103
Villavieja de Yeltes
Economía
L'antigua industria tradicional yera la fabricación de triyos. La estracción de granitu, los curtidos y la fabricación de calzáu dexaron evitar mientres enforma tiempu la emigración qu'azotaba los pueblos de la zona, por cuenta de la escasa mano d'obra que precisen los llatifundios. Les canteres de granitu empezaron a esplotase de manera sistemática desque en 1883 la llegada del ferrocarril dexó la esportación de la piedra. Tamién había pequeñes fábriques de curtidos y decenes de talleres artesanos de zapateros remendones.
Sistema binariu
Sistema binariu a octal
Si'l númberu binariu tien parte decimal, arrexuntar de trés en trés dende'l puntu decimal escontra la derecha siguiendo los mesmos criterios establecíos enantes pa númberos enteros. Por casu:
Villavieja de Yeltes
Economía
thumb|Mina de granitu en Villavieja de Yeltes Na actualidá la economía ye, primero de too, ganadería y agricultura anque se caltienen pequeños talleres de curtidos. La minería y l'ellaboración de granitu persisten na actualidá. Prevese l'apertura d'una mina d'uraniu nos términos municipales de Retortillo y Villavieja.
Tamién esiste un pequeñu sector dedicáu a los servicios y el turismu conformáu por chigres, cafeteríes o cases rurales. thumb|Cai de Villavieja de Yeltes
Sistema binariu
Sistema binariu a octal
0.01101 (binariu) = 0.32 (octal) Procesu: 011 = 3 01 entós amieste 010 = 2 Arrexunte d'esquierda a derecha: 32 Amieste la parte entera: 0.32
Villavieja de Yeltes
Fiestes
Les fiestes patronales son los últimos díes d'agostu, en que se conmemora la festividá de La nuesa Señora de los Caballeros. La llocalidá vive en plena allegría y euforia con celebraciones relixoses, festexos taurinos, actuaciones musicales y deportives.
Sistema binariu
Octal a binariu
Cada díxitu octal convertir nel so binariu equivalente de 3 bits y xúntense nel mesmu orde.
Villavieja de Yeltes
Fiestes
Especial relevancia cultural tienen les actuaciones folklóricas, íntimamente rellacionaes cola villa, pos Villavieja ye la Capital de la Charrería siendo'l baille del Gordón una muestra singular y antolóxico de la tradición en bailles y dances charres. Dichu baille puede trate'l día 27 d'agostu na plaza mayor de la villa.
Sistema binariu
Octal a binariu
247 (octal) = 010100111 (binariu). El 2 en binariu ye 10, pero en binariu de 3 bits ye Oc(2) = B(010); el Oc(4) = B(100) y el Oc(7) = (111), depués el númberu en binariu va ser 010100111.
Villavieja de Yeltes
Himnu
Ye una de les munches composiciones musicales que realizó Juan Ignacio García Barcu. Col pasu de los años convertir de manera bonal nel himnu, si non oficial, a lo menos oficiosu.
Sistema binariu
Binariu a hexadecimal
Pa realizar la conversión de binariu a hexadecimal, realice lo siguiente:
Villavieja de Yeltes
Himnu
Hubo un intentu fallíu de crear un himnu oficial. Foi nel añu 1976. Establecióse un concursu públicu pa escoyer la lletra del mesmu. De la música encargaría'l compositor Miguel Alonso, estrechamente amestáu al pueblu. Dichu concursu declaró desiertu.
Sistema binariu
Binariu a hexadecimal
1) Arrexunte la cantidá binaria en grupos de 4 en 4 empecipiando pel llau derechu. Si al terminar d'arrexuntar nun completa 4 díxitos, entós amieste ceros a la izquierda.
2) Darréu vea'l valor que correspuende d'alcuerdu a la tabla:
3) La cantidá correspondiente n'hexadecimal arrexuntar de derecha a esquierda.
1010 = A 1011 = B 1 entós amieste 0001 = 1 Arrexunte de derecha a esquierda: 1BA
0101 = 5 1111 = F 110 entós amieste 0110 = 6 Arrexunte de derecha a esquierda: 6F5'''
Hexadecimal a binariu
Note que pa pasar de Hexadecimal a binariu, se remplaza el númberu Hexadecimal pol equivalente de 4 bits, de forma similar a como se fai de octal a binariu.
Yin y Yang
thumb|right|200px|El [[taijitu, símbolu del yin y el yang]]Yin y Yang (陰陽) son en xunto un conceutu orixinariu de l'antigua filosofía china, qu'escurque anició pola observación de que’l día conviértese en nueche y la nueche en día, o de les observaciones y reflexones que facía Lao Tse énte’l fueu, al notar la color, la calor, la lluz y la querencia de la llama pol tiru. D’ehí les clasificaciones de los fenómenos naturales en "yin" y "yang" (por exemplu’l fueu ye yang: caliente, emite lluz, y tira pal cielu).
Significáu
Esti ye un conceutu que pue atopase en dos relixones propiamente chines: Taoísmu y Confucionismu. Los caráuteres chinos pa yin (陰 o 阴, pinyin: yīn) y yang (陽 o 阳 yáng) pueden dixebrase y traducise aproximao como’l llau avesíu (yin) y el llau soleyeru d'una llomba (yang). El significáu d'estos caráuteres nun pue tener más d'una cara: desque’l yang refierse al "llau soleyeru de la llomba", eso correspuende al día y a les funciones más actives; y al contrario’l yin, al referise al "llau avesíu de la llomba", correspuende a la nueche y a les funciones menos actives. El conceutu del Yin y el Yang pue ilustrase cola siguiente tabla:
El yin y el yang conócense tamién como "los dos pexes Yin y Yang" (ver taijitu) porque son dos metaes iguales cola mayor concentración nel centru y pel so llau, y cuando’l Yang algama’l cumal entama inevitablemente’l Yin. Un exemplu claru son el día y la nueche: acabante llegar lo más piesllo de la nueche, entama la so baxa y el Yang entama la so xuba.
Analizando’l famosu dichu "cuando se toca fondu nun se pue más que tirar p'arriba", entiéndese por "fondu" la peor de les situaciones (Yin completu) y por "nun se pue más que tirar p'arriba" entiéndese qu'inevitablemente empecipia’l Yang, que solamente se pue ameyorar.
L’alpinismu ye otru bon exemplu: xúbese hasta aportar al cume (Yang completu) y nun queda otra que baxar, escomenzando asina’l Yin. El conceutu de Yin-Yang espresa l'ambigüedá de la vida humana, la cada vez mayor busca de la perfeición, pero al mesmu tiempu la necesidá d'una vida inexauta, non impecable, siempre venceyada al deséu íntimu d'imperfeición col que ta marcada la humanidá dende’l principiu de los tiempos.
Orixe
Según los clásicos taoístes, enantes de la creación del universu esistía solamente’l Wu-Chi, que podemos definir como potencial a cencielles. D’ehí surdió’l Tai-Chi, que ye la primer fuercia que naz y que, al dixebrase dempués, crea’l Yin y el Yang. Estos xúntense n’harmonía y represéntense como un círculu coles dos metaes dixebraes por una llinia curva. En cada metá hai una pequeña cantidá del respeutivu contrariu: nel Yin hai un poco de Yang y nel Yang un poco de Yin. Toles coses d'esti mundu pueden esplicase con esta idea.
Principios
Tol mundu manifiestu ríxese según dambos principios yin y yang:
Observationes in delles trifoliorum Species
Observationes in delles trifoliorum Species (embrivíu Observ. Trifol. Sp.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol naturalista italianu Gaetano Savi y espublizáu en Florencia nel añu 1810.
Barret Oliver
Barret Spencer Oliver ye un actor y fotógrafu estauxunidense, popular pol so papel protagonista nel filme del direutor alemán Wolfgang Petersen Die unendliche Geschichte, que filmó en 1984 a la edá de 10 años.
Ye consideráu unu de los meyores actores-mozos del cine hollywoodense. Debutó en 1982 nun episodiu de la serie de televisión "Knight Rider" o "El Coche Fantásticu" y dos años dempués en 1984 protagonizó'l curtiumetraxe de Tim Burton "Frankenweenie" pa los estudios Disney.
En Die unendliche Geschichte fixo'l papel protagonista de Bastian, el cobarde neñu amigu de les hestories d'aventures que paralelamente tien una fría rellación col so padre quien-y suxure que reprima les sos fantasíes y tamién ye de cutio fadiáu polos sos compañeru de colexu, hasta que nuna antigua llibrería atopar col llibru del títulu homónimu y somórguiase lliteralmente dientro del mesmu.
Depués interpretó a un neñu-androide nel filme "D.A.R.Y.L." en 1985, trabayo'l que-y valió'l Premiu Saturn al meyor protagonista d'un actor nuevu. Esi mesmu añu participó d'un gran repartu de figures del cine de Hollywood como Don Ameche, Jessica Tandy, Brian Dennehy, Jack Gilford, Steve Guttenberg y Maureen Stapleton, ente otros, na película Cocoon, de Ron Howard.
En 1987, participó na remake de El xardín secretu pa la televisión británica y, en 1988, repitió'l so personaxe en Cocoon: The Return. Un añu más tarde, participó nel filme Escenes de la llucha de clases en Beverly Hills, que foi la so última apaición nel cine.
Anguaño trabaya como fotógrafu en Los Angeles, da tamién clases de fotografía y espón en distintes galeríes d'arte. En calidá de tal, publicó'l llibru A History of the Woodburytype en 2008.
Gustav Fechner
Gustav Theodor Fechner foi un filosofo y psicólogu nacíu en Gross Särchen (Saxonia, Alemaña) conocíu por formular, en 1860, una ecuación pa cuantificar la rellación ente un estímulu físicu y la sensación acomuñada: S=c*logR, onde S ye'l valor de la sensación, R ye unu de los estímulos, y c una constante que varia d'estímulu a estímulu. Esta ecuación se conoceria como llei de Weber-Fechner.
En 1860 publicó Elementos de Psicofísica, momentu a partir del cual la psicofísica quedó establecida como disciplina comenenciuda n'establecer les rellaciones matemátiques precises ente los estímulos (midíos n'escales físiques) y les sensaciones remembraes por esos estímulos (midíes n'escales de sensación).
Hydrophyllaceae
Descripción
Les plantes pueden ser yerbes o arbustos añales o perennes con tarmu postráu o ergido. Les flores son bisexuales y de normal radiales con 5 pétalos y 5 estames. La familia contién unos 20 xéneros que tomen alredor de 300 especies.
Montblainville
Montblainville ye una comuña francesa del departamentu de Meuse, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cypripedium reginae
Descripción
Cypripedium reginae ye una planta robusta, que se desenvuelve d'un rizoma con un fascículu de numberoses raigaños fibroses, tarmu de 25 a 90 centímetros d'altor, con dellos a munchos renuevos que pueden desenvolvese del mesmu rizoma.
Presenten de 3 a 5 fueyes, ovaes, plicatas, de 10 a 25 centímetros de llargu y de 4 a 16 centímetros d'anchu, trupes y pubescentes, con marxes ondulaos.
Florien en primavera, y les flores 1 ó 2, (d'un tamañu d'unos 10 centímetros), caúna sofitada por una bráctea foliacea llanceolada de color verde, de 6 a 14 centímetros de llongura por 3 a 7 centímetros d'anchu. Los sépalos al paecer dos (la resultancia de la fusión de los dos sépalos llaterales detrás del labelo), blancu. Sépalu ováu dosal al obováu, de 3 a 5 centímetros de llargu y 2 a 3.5 centímetros d'anchu.
Labelo con forma de bolsa esférica (o cuasi), 2,5 a 5,5 centímetros de llargu, abrir enriba colos cantos escontra adientro, de color magenta fondu con rayes nidies blanques, y les sos cubiertes blanques.
Ecoloxía
Les sos flores son polinizaes por dos especies d'abeyas megachílidas.
Distribución
Planta de clima frescu a fríu que crez de forma natural nel nordeste d'América del Norte y nel norte de la Norteamérica central.
Alcuéntrase nos marxes de banzaos húmedos como planta terrestre.
Propiedaes
Indicaciones: úsase como soporífico, tónicu, antiespasmódico, afrodisiacu, suduífico, estimulante, nutritivu. Úsase'l raigañu.
Taxonomía
El nome del xéneru vien de « Cypris», Venus, y de "pedilon" = "zapatu" ó "zapatiella" en referencia a la so labelo infláu en forma de zapatiella.
Gran Premiu d'Arxentina
El Gran Premiu d'Arxentina foi una carrera d'automovilismu de velocidá pa monoplaces válida pal Campeonatu Mundial de Fórmula 1. Apostáronse 21 ediciones, toes elles nel Autódromu de Buenos Aires, en tres periodos: 1953 a 1960, 1971 a 1981, y 1995 a 1998, con ausencies en 1959 y 1976.
Cypripedium reginae
Taxonomía
reginae; epítetu llatín que significa "reina".
Gran Premiu d'Arxentina
L'arxentín Juan Manuel Fangio ye'l mayor ganador del Gran Premiu d'Arxentina con cuatro trunfos, siendo amás l'únicu pilotu llocal en ganalo.
Antecedentes
En finales de década de 1940 col regresu de les carreres Grand Prix n'Europa tres la guerra dellos pilotos arxentinos llanzar a dir y ganar esperiencia n'Europa tal ye l'ésitu que tuvo qu'en 1947 l'ACA convidó a los pilotos europeos a correr delles carreres n'Arxentina. Tantu foi l'ésitu qu'en 1949 repitióse la esperiencia onde participaron grandes pilotos de la dómina como Luigi Villoresi, Alberto Ascari y Giuseppe Farina. Toes estes carreres fueron apostaes en parques y caminos públicos.
Arxentina por esi entós yera considerada pa ser sede d'una carrera del Campeonatu Mundial de Fórmula 1 de 1950, pero la falta del autódromu fizo que pa da-y el calter de mundial al campeonatu'l organizadores incluyeren les 500 milles d'Indianapolis, qu'atraía pocos pilotos de Fórmula 1. L'expresidente Arxentín Juan Domingo Perón impulsó la creación del circuitu, animáu pol ésitu del pilotu arxentín Juan Manuel Fangio.
Copa Perón y los Primeres Grandes Premios (1952-1960)
miniaturadeimagen|275x275px|[[Gran Premiu d'Arxentina de 1957|Gran Premiu de 1957.]] El circuitu construyóse dientro de la xurisdicción de Buenos Aires en 1952, Nel autódromu, hai un monumentu a la memoria del Almirante Guillermo Brown. El circuitu abrió les sos puertes en marzu de 1952 cola Copa Perón, ganada por Fangio. En 1953, realizóse ellí la primer competencia de Fórmula 1 fora d'Europa. Nesa prueba Fangio tuvo de retirase depués de 36 vueltes cuando falló la tresmisión a la so Maserati. La victoria foi d'Alberto Ascari compitiendo con Ferrari. Un desafortunáu accidente nel que perecieron nueve persones escureció esta fiesta del automovilismu.
Al añu siguiente, Fangio ganó la carrera. Fangio llegó a ganar trés de los siguientes grandes premios d'Arxentina. En 1958, Stirling Moss llogró la victoria (la primera d'un autu con motor traseru). Depués del retiru de Fangio, y cola cayida del gobiernu de Perón el Gran Premiu d'Arxentina sumió del calendariu de la Fórmula 1 nel añu 1961 por más d'una década.
Tercer regresu (1995-1998)
Un consorciu priváu mercó la pista en 1991 y empecipió la so remodelación. El presidente d'esi entós Carlos Menem tenía como oxetivu primordial traer de vuelta la F1. El Gran Premiu d'Arxentina finalmente tornó al calendariu en 1995, con una victoria pa Damon Hill. Hill ganaría l'eventu tamién en 1996 (añu nel que ganó'l campeonatu), y en 1997 ganó Jacques Villeneuve la prueba y tamién el campeonatu. Desafortunadamente, problemes d'l'organizadores torgaron que la carrera siguiera más allá de 1998, cuando s'apostó per última vegada, siendo ganador Michael Schumacher, cola novena victoria en Ferrari. Nel añu 1999 el GP figuraba nel calendariu provisional pero finalmente foi escluyíu del mesmu. Conserva inda la marca de ser el GP que más vegaes abrió un Mundial de F1.
Ausencia (1999-actualidá)
A mediaos de 2011, anuncióse la construcción d'un complexu llamáu Velociudad. El mesmu diba tar allugáu en Zárate y diba cuntar con instalaciones d'última xeneración, ente les qu'incluyíen un hotel 5 estrelles, una pista de karting ente otres. En febreru de 2012, la daquella presidente d'Arxentina, Cristina Fernández de Kirchner aseguró que'l Gran Premiu volvería al país en 2013, pero esta vegada nun circuitu urbanu que diba tar alcontráu na ciudá balnearia de Mar del Plata, pero nun tuvo ésitu. Naquella oportunidá, Bernie Ecclestone, propietariu de los derechos comerciales de la Fórmula 1, declaró que "tamos abiertos a les carreres n'Arxentina cuando pueda tratar con xente serio".
A finales de 2015, Bernie Ecclestone reconoció que yera posible un futuru regresu de la Fórmula 1 a Arxentina. Pela so parte, en xineru de 2016, el Ministru de Turismu, Gustavo Santos, comunicó qu'unu de los oxetivos del nuevu gobiernu va ser concretar la torna a la máxima categoría. Amás del Autódromu Oscar y Juan Gálvez, otros escenarios posibles pa la torna yeren Potreru de los Funes (San Luis) y Termas de Río Hondo (Santiago del Estero), esti postreru ye anguaño la sede del Gran Premiu d'Arxentina de Motociclismu.
En febreru de 2016, gobernador de la provincia de San Luis, Alberto Rodríguez Saá, anunció la construcción d'un autódromu que respete les esixencies de la FIA na llocalidá de Villa Mercedes.
El 11 de mayu de 2017, la provincia de San Luis, inauguró finalmente'l autódromu de La Pedrera, llamada oficialmente como Autódromu José Carlos Bassi. Y en la mesma provincia modernízose y reconstruyó l'Autódromu Rosendo Hernández (inauguráu'l 20 d'abril de 2003) allugáu na Ciudá de San Luis, por que cumpla coles mires de la FIA.
1991
Abreviatures
° : fecha de nacencia
† : fecha de la muerte
Takumi Uesato
Takumi Uesato (上里 琢文, ), ye un futbolista xaponés.
Observations on the Natural Family of Plants called Compositae
Observations on the Natural Family of Plants called Compositae (embrivíu Observ. Compositae) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu escocés, Robert Brown y espublizáu nel añu 1817.
Creu
La fórmula más conocida ye'l Símbolu Niceno-Constantinopolitano (llamáu tamién símbolu niceno). Na lliturxa de la Ilesia católica y de delles denominaciones protestantes úsase tamién el Credo de los Apóstoles.
Historia
El Credo niceno-constantinopolitao, qu'a finales del sieglu V recitar na lliturxa en Antioquía y dende 511 en Constantinopla foi introducíu na lliturxa de la cristiandá occidental por decisión de la III Concilio de Toledo nel añu 589.
La práutica estender n'España, les Islles Britániques y el reinu francu, pero por enforma tiempu nun foi aceptada en Roma. Cuando Carlomagno convocó en 809 un concilio n'Aquisgrán y quixo llograr l'aprobación papal de la decisión del concilio d'incluyir nel Credo la clausa Filioque, el papa Lleón III oponer a l'amestadura (a pesar de declarar ortodoxa la doctrina espresada) y suxurió siguir l'exemplu de Roma al nun incluyir el Credo na celebración de la misa.
Fórmules
Son dos les fórmules utilizaes: el Símbolu Niceno-Constantinopolitano (de cutiu llamáu'l Símbolu Niceno) y el Símbolu de los Apóstoles.