cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Réginald Garrigou-Lagrange
Obres y doctrina
La mayor parte de la producción escrita de Garrigou-Lagrange ye frutu de la enseñanza académica y, por tanto, reflexa les traces típiques de la so pedagoxía escolar. Escrites orixinalmente en llatín y en francés, les sos obres llograron traducciones al alemán, español, inglés, italianu y polacu. Entá dientro de la unidá interna del so conteníu ideolóxico, la so obra escrita toma cuatro estensos ramos: Apologética, Filosofía, Teoloxía dogmática y Espiritualidá. En Apologética la so obra máxima ye De Revelatione, en 2 vol., manual clásicu, que vio la lluz en 1918 (4 ed. Roma, 1945). Asitiáu ente'l mundos de la razón y el de la fe (cfr. S. Giuliani, Garrigou-Lagrange Apologeta, «Angelicum» 42, 1965, 117-136), Garrigou-Lagrange espunxo los motivos de credibilidá de les verdaes revelaes. La obra entiende dos partes: un sobre la necesidá y cognoscibilidad de la Revelación; otru sobre la so esistencia. En Filosofía Garrigou-Lagrange pertenez a la Neoescolástica impulsada pola encíclica Aeterni Patris (1879) de Lleón XIII. Dende mozu afayó cuál diba ser el so itinerariu filosóficu: desvelar y debelar los riesgos del inmanentismo modernista de Bergson y Édouard -y Roy, sofitándose nel realismu de la crítica y ontoloxía tomistes como base d'una teoloxía natural del ser que se proyeuta a la demostración de la esistencia y naturaleza de Dios. El so primer escritu, de 1904, ye una nota sobre la prueba de la esistencia de Dios polos graos del ser; en 1907 aportuna nun ensayu sobre'l panteísmu de la «nueva filosofía» y les pruebes de la trescendencia de Dios; en 1909 publica en París el llibru -y sens commun, la philosophie de l'être et formúles-yos dogmatiques (El sentíu común, la filosofía del ser y les fórmules dogmátiques, 3ª ed. Buenos Aires, 1944). Garrigou-Lagrange ye, primero de too, un temperamentu metafísicu, un defensor del ser frente al fenómenu (cfr. el cap. «El verbu ser, el so fondu sentíu y el so algame» en El sentíu del misteriu y el clarescuru intelectual, Buenos Aires, 1945, páxs. 61-84; -y sens du mystére et le clair-obscur inteleectuel, Paris, 1934); el sentíu común ye puerta d'accesu al ser (Crítica); ésti, atopáu na so realidá extramental, afaya los sos estratos al traviés de la so estructura fonda (Ontoloxía); el procesu termina en Dios, el Ser por antonomasia, meta de tola filosofía de Garrigou-Lagrange: Dieu, son esistente et sa nature, Paris, 1914 (Dios, la so esistencia y la so naturaleza); Dios al algame de toos (Barcelona, 1942); ''Dios. La naturaleza de Dios. Solución de les antinomies agnóstiques (Buenos Aires, 1950) son afitaos del so legáu filosóficu (cfr. A. Lobato, Itinerariu filosóficu de Garrigou-Lagrange'', «Angelicum» 42, 1965).
== Obres n'Español Traducíes:
== Obres en Llatín Orixinales:
Courtemanche (Somme)
Courtemanche ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Seleición femenina de fútbol de Sudáfrica
La Seleición femenina de fútbol de Sudáfrica ye l'equipu que representa al país na Copa Mundial de Fútbol Femenino, el Campeonatu Africanu Femenil y en Fútbol nos Xuegos Olímpicos; y ye controlada pola Asociación de Fútbol de Sudáfrica.
Marcos Luengo
Marcos Manuel Luengo Azpiazu, más conocíu como Marcos Luengo, ye un diseñador de moda asturianu.
Kusumoto Ine
Kusumoto Ine (楠本 イネ), tamién conocida como Oine foi la primer doctora de medicina occidental en Xapón, y fía del médicu alemán en Dejima, Philipp Franz von Siebold.
Marcos Luengo
Biografía
Marcos Luengo llicencióse en Psicoloxía na Universidá d'Uviéu y dedicóse al enseñu per más d'una década. La so carrera nel mundu de la moda entamó en 2001, añu nel que fundó, xunto a Verónica Blanco, la firma española Marcos Luengo.
Doris Singleton
Doris Singleton foi una actriz radiofónico y televisivo d'Estaos Xuníos, conocida sobremanera pol so papel de Carolyn Appleby nel show I Love Lucy.
Marcos Luengo
Biografía
Entamó la so trayectoria diseñando bolsos y abrigos pa más palantre desenvolver una nueva llinia de negociu: el diseñu a midida. Dende l'añu 2016 presenta les sos coleiciones na pasarela Mercedes-Benz Fashion Week Madrid y en 2017 pasó a formar parte de l'Asociación Creadores de Moda d'España (ACME).
Kusumoto Ine
La so madre Kusumoto Otaki, fuera una cortesana que los sos documentos dexar aportar a Dejima, l'enclave ta prohibíu a los xaponeses quitando a les cortesanes.
El so padre foi coyíu faciendo contrabandu d'una variedá d'artículos como mapes prohibíos (podíen cayer en manes enemigues, como Rusia, que suponíen una amenaza na frontera norte de Xapón), y foi sentenciáu al destierru del Xapón nel 22 d'ochobre de 1829. Él dexó'l país a finales de 1829, despidiéndose la so madre y Oine -con dos años- dende un pequeñu nel puertu tanto como'l so barcu alloñábase.
Doris Singleton
Biografía
El so verdaderu nome yera Dorthea Singleton, y nació na ciudá de Nueva York. Educada como baillarina clásica, a mediaos de los años 1930 bailló tres temporaes nel acabante formar "Ballet Theatre", más tarde conocíu como'l American Ballet Theatre. A finales de dicha década actuó como vocalista na orquesta d'Art Jarrett. La so voz, grave y personal, convirtióse nuna artista solicitada pola industria radiofónica..
Kusumoto Ine
Oine tuvo en contautu col so padre mientres el so llargu exiliu, y foi aprovida con medicines occidentales por él. A los catorce años empezó a estudiar medicina occidental na escuela que dexara en Uwa (Dejima) y los sos estudiantes xaponeses. Col tiempu, convirtióse Ine na primer muyer médicu en Xapón y abrió una clínica xinecolóxica en Nagasaki. Dempués de trabayar con ésitu mientres dellos años, finalmente foi llamada a desempeñar el papel del médicu personal de la emperatriz.
Doris Singleton
Biografía
Doris Singleton trabayó en Nueva York mientres la Segunda Guerra Mundial, como artista convidada y como actriz regular de distintos shows radiofónicos, ente ellos The Alan Young Show.
En 1948, mientres una actuación como actriz convidada nel programa radiofónicu My Favorite Husband, ella conoció a Lucille Ball, cola cual empecipió una llarga rellación profesional. Asina, tuvo un papel recurrente en I Love Lucy, el de Carolyn Appleby, en diez episodios ente 1953 y 1957 (el personaxe foi llamáu "Lillian Appleby" na so primer apaición, pasando dempués a llamase "Carolyn Appleby").
Kusumoto Ine
El 26 de febreru de 1852 nació la so fía Takako (高 子, morrió'l 18 de xunetu de 1938). El so padre yera un médicu Ishii Soken. (石井 宗 谦; 1796-1861), quien abarruntaba que violara a Ine.
Doris Singleton
Biografía
En 1953 fixo'l so debú televisivu como Gloria Harper nel episodiu "Jungle Devil" de la serie Aventures de Superman. De casualidá, la última actuación de Singleton en I Love Lucy tuvo llugar nuna entrega actuando xunto al Superman George Reeves (episodiu 166, "Lucy and Superman"). En 1956 y 1957 actuó dos veces na sitcom de Jackie Cooper na NBC, The People's Choice.
Singleton volvió trabayar con Ball en 1966 nun episodiu de The Lucy Show, "Lucy and Art Linkletter", nel cual encarnaba a Ruth Cosgrove. Nuna entrevista publicada en The Lucy Book, de Geoffrey Mark Fidelman (Renaissance Books, p. 233), Singleton revelaba qu'ella fuera contratada nun principiu pa trabayar de manera regular na tercer serie de Ball, Here's Lucy, en 1968. Ball interpretaría a una secretaria tonta, y Singleton a una más intelixente, pero la idea camudó cuando Ball decidió que'l show centrárase más na faceta familiar de Ball que na llaboral. Sicasí, Singleton actuó nel primer episodiu de la serie, "Mod, Mod Lucy", y el 4 de marzu de 1974 actuó nel capítulu 22 de la sesta temporada, "Lucy Carter Meets Lucille Ball".
Kusumoto Ine
El so padre tornó a Xapón el 4 d'agostu de 1859, dempués de trenta años d'ausencia. Ine ver por última vegada n'abril de 1862, cuando se vio obligáu una vegada más pa tornar a Europa, y nunca más tornar a Xapón.
ArXiv
arXiv ye una páxina web d'artículos científicos.
Doris Singleton
Biografía
En 1970, Singleton foi escoyida p'actuar nun episodiu de la sitcom de l'ABC Make Room For Granddaddy (una versión anovada de The Danny Thomas Show), na cual Lucille Ball yera l'artista convidada. Nesta producción, titulada "Lucy Carter, Houseguest", Singleton yera Grace Munson, otru personaxe de I Love Lucy. La so última actuación en Here's Lucy llegó en 1974, nel episodiu "Lucy (Carter) Meets Lucille Ball". Singleton y Ball coincidieron una última vegada nel especial de 1980 Lucy Moves to NBC.
Anque a Singleton siempres la reconoció pol so trabayu con Lucille Ball, los sos intereses artísticos fueron muncho más amplios. Ella actuó en numberosos programes televisivos amás de los de Ball, ente ellos Richard Diamond, Private Detective, The Dick Van Dyke Show, Pete and Gladys, Hazel, The Twilight Zone, The Munsters, The Fugitive, Dinastía, Phyllis, Los mios adorables sobrinos, Hogan's Heroes, State Trooper, y Frontier Doctor. Singleton tamién foi Susie, nel show d'Annie Fargé pa la CBS Angel, ente 1960 y 1961, y Lydia Stonehurst nel capítulu "Edith has Jury Duty" (1971) de la serie All in the Family. Otres actuaciones destacaes tuvieron llugar en dos episodios de Perry Mason, "The Crooked Candle" y "The Purple Woman". Singleton consiguió amás bien bones crítiques polos sos papeles dramáticos na serie Alfred Hitchcock Presents. Otra de les producciones nes qu'actuó foi My Three Sons, interpretando a dos personaxes distintos con papeles recurrentes. Asina, na temporada 1964-1965 foi la madre de Meredith MacRae, y na 1970-1971 foi la madre de Ronne Troup. El so últimu papel importante llegó con Deadly Messages (1985), anque n'años siguientes siguió actuando en publicidá, destacando'l so trabayu pa Hills Brothers' Coffee.
Doris Singleton finó en xunu de 2012 en Los Angeles, California, por causa de los entueyos surdíos por un cáncer. Tenía 92 años d'edá. Foi soterrada nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Hollywood Hills. Ella yera la postrera sobreviviente del repartu adulta de los distintos shows de "Lucy" shows.
Carbayón (dulce)
Los carbayones son un pastel típicu asturianu, más concretamente d'Uviéu. Estos almendraos tomen el so nome d'un vieyu carbayu centenariu que s'alcontraba nel centru d'Uviéu, y fueron inventaos pola famosa pastelería Camilo de Blas en 1924, pa la Feria Internacional de Muestres d'Asturies. Trátense, en cierta midida, d'una versión sofisticada de los vieyos bartolos d'almendra que se faen n'Asturies dende cuantayá. Na confitería Camilo de Blas de Lleón, onde tamién faen estos pasteles, el bañu de yema ye muncho mayor que l'emplegáu n'Asturies.
Carauterístiques
Consiste nuna masa de masa foyada en trés pliegos rellena d'una mestura de güevu, almendra molío, coñac o vinu dulce y azucre, básicamente, y cubierta d'un almibre fecho a base d'agua, zusmiu de llimón, azucre y canela.
Preparación
Ha molese l'almendra pa mecelo dempués con igual cantidá d'azucre, un poco más o menos, añadiéndo-y dos güevos enteros y trés yemes, asina como un poco de vinu dulce y ralladura de llimón; too ello mezse bien y col preparáu van rellenándose pequeños moldos de madalenes forraos previamente de masa foyada. Métense en fornu hasta doralos.
Mentras se cuecen, prepárase un almibre, con cuatro cullaraes d'azucre y seyes d'agua; si s'oleya, arúmase con una caña de canela. Pónense trés yemes nun cazu, mécense cola ayuda d'una cullara de madera y se-yos va amestando, poco a poco, l'almibre templáu; avérase dempués al llume y cuezse unos momentos hasta qu'espesen llixeramente.
Una vuelta desmoldaos cúbrense con esti bañu de yema cola ayuda d'un pincel o un cuchellu, dexándolos secar.
Prepárase un almibre fuerte con seyes cullaraes d'azucre y seyes d'agua, y daqué de zusmu de llimón; quítase del llume y se bate con un tenedor hasta que se ponga blanco, cubriendo darréu con esti bañu los pasteles; si s'endurez l'almibre, calezse de vuelta con unes gotes d'agua.
Bibliografía
V. Alperi y Sofía Fernández: La Cocina Asturiana (2 tomos), edit. La Voz de Asturias S.A. (Llugones, Siero, 1995)
Megapsammoecus christinae
Megapsammoecus christinae ye una especie de coleópteru de la familia Silvanidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Cramont
Cramont ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Traza radioisotópica
Una traza radioisotópica ye un radioisótopu creáu de forma natural. Esta formación pue venir de la desintegración de nucleidos más pesaos como l'uraniu-235 que se desintegra en toriu-231. Tamién pue ocurrir de forma natural per aciu de los rayos cósmicos; d'esta manera se crea l'hidróxenu-3 y el carbonu-14. Los isótopos con vides medies mayores de 80 millones d'años tamién permanecen en traces dende la formación de la Tierra: el potasiu-40 y el vanadiu-50 entren dientro d'esta categoría.
Crécy-en-Ponthieu
Crécy-en-Ponthieu ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Normandía
Normandía (en francés Normandie, en normandu Normaundie) ye una rexón xeográfica del norte de Francia. L'Alta Normandía (Haute-Normandie) encadármase polos departamentos franceses de Sena Marítimu y Eure. La Baxa Normandía (Basse-Normandie) intégrase por Orne, Calvados y Manche.
L'antiguu Ducáu de Normandía allugábase nel norte de Francia, y acupaba l'área baxa'l ríu Sena, el Pays de Caux y la rexón del oeste al traviés de Pays d'Auge hasta la Península de Cotentin. Históricamente, Normandía foi una provincia de Francia.
Historia
thumb|left|Invasión Aliada a Normandía, Dia D, 1944
El descendiente de Robertu, Guillermu, Duque de Normandía, invadió Inglaterra en 1066 y tornóse nel Rei Guillermu I d'Inglaterra. Normandía caltúvose arreyada con Inglaterra hasta 1087, ente 1106 y 1144 y ente 1154 y 1204. La Batalla de Bouvines tevo llugar en 1214. Foi ocupada por fuercies ingleses pela Guerra de los Cien Años ente 1346 y 1360 y nuevamente ente 1415 y 1450. Les families normandes, como la de Tancrède de Hauteville tuvieron un importante papel nes Cruzaes
Tanto Robert Wace como Orderico Vital son importantes escritores normandos de la historia de la provincia.
En 1942, na Segunda Guerra Mundial, tevo llugar la Batalla de Dieppe (Sena Marítimu), ataque de les fuercies aliaes (principalmente canadianes y britániques) a los ocupantes alemanes.
En 2004, por mor del sesentenu aniversariu del desembarcu, el Canciller d'Alemaña Gerhard Schröder visitó la rexón, marcando un fitu nes rellaciones franco-alemanes.
Xeografía
thumb|left|200px|Cantiles d'[[Etretat]] Normandía ye una creación de la historia, nun tien una xunidá xeográfica encartichada. Dixébrase en dos rexones naturales bien estremaes y d'orixe xeológicu desemeyáu que nun correspuenden cola dixebra ente les dos rexones normandes de Calvados y Orne que faen de llende tresversal de norte a sur. thumb|right|300px|El [[Ríu Sena|Sena afalagando Petit-Andely, dende'l Castiellu Gaillard]] La diversidá xeológica da como resultáu una gran variación nos paisaxes. El bocage, pequeños campos con altes barganaces, paisaxe típicu del aria del oeste, causó problemes pa les fuercies invasores na Batalla de Normandía.
Les costes marítimes presenten tamién aspeutos desemeyaos: La rexón ta bordeada pel norte pola Canal de la Mancha. Hai cantiles cretéceos qu'enanten dende Tréport hasta Le Havre.
Les principales rexones naturales son: Pays de Caux, Pays de Bray, Marais Vernier, Vexin normand, Suisse Normande, Roumois, Lieuvin, Le Neubourg, Evreux, Saint-André, Pays d'Ouche, Pays d'Auge, Hiémois, Houlme, Bessin, bocage Virois, Península de Cotentin y Avranchin.
Los cursos d'augua que s'alcuentren en Normandía son el Sena y los sos tributarios Epte, Andelle, Eure y Risle asina como una riestra d'afluentes menores como Bresle, Touques, Dives, Orne, Vire, Sée, Sélune, Couesnon.
Na rexón hai dos parques naturales: el de Marais du Cotentin y de Bessin y el de Boucles de la Seine normande.
Demografía
Normandía tien 3.200.000 habitantes, con un permediu de densidá poblacional de 107 hab/km², xusto per embaxo'l permediu nacional de Francia. Les principales ciudaes son Rouen (385.000 habitantes, incluyendo los suburbios), la capital d'Alta Normandía y antiguamente de tola provincia Le Havre (247.000 habitantes); Caen (200.000 habitantes), la capital de Baxa Normandía; y Cherbourg (89.000 habitantes).
Otres ciudaes importantes son: Alençon, Arromanches-les-Bains, Avranches, Bayeux, Dieppe, Évreux, Honfleur y Lisieux.
Dientro de la Xunión Europea, Normandía ta per enriba del nivel mediu no qu'a medría demográfica ya inmigración se refier.
Cultura
thumb|Casa normanda
L'idioma normandu, una llingua rexonal, ye falada por una minoría de la población, especialmente na península de Cotentin, al oeste y nel Pays de Caux al este.
Arquiteutura: Les catedrales, abadíes (tales como l'Abadía de Bec) y castiellos son carauterísticos del ex-ducáu nel sen que reflexen los modelos de l'arquiteutura normanda n'Inglaterra.
L'arquiteutura doméstica n'Alta Normandía carauterízase por tener maderes a la vista que tamién evoquen l'arquiteutura inglesa vernácula, magar que l'averamientu de les granxes del Pays de Caux correspuende más a una necesidá socio-económica y climática.
Gran cantidá de l'herediu arquiteutónicu urbanu foi destruyíu pela Batalla de Normandía en 1944. La reconstrucción de posguerra, como n'Le Havre (Padremuñu de la Humanidá )y Saint-Lô puede dicise qu'amuesa tanto les virtudes como los vezos de les tendencies modernistes y brutalistes de los años 1950 y 1960.
L'arquiteutura vernacular de baxa Normandía toma la so forma dende'l granitu, el material de construcción predominante na zona. Chausey foi per munchos años el llugar d'extración, yá que posee canteres de granitu, inclusive estráxose d'ellí'l granitu que s'emplegó na construcción de Mont Saint Michel.
Lliteratura: Ente los escritores n'idioma francés arreyaos con Normandía afáyense:
Pintura: De magar 1860, los pintores “plein-air”, que trabayaben fuera de los estudios, foron atrayíos hacia Normandía pola facilidá que daben les conexones ferries ente París y esta zona. La casa y xardín de Claude Monet en Giverny ye ún de los atrautivos turísticos, yá que'l llugar sirvió d'inspiración pa la riestra de cuadros que tienen por tema nifeés y nenúfares.
Les marines d'Eugène Boudin tamién s'afayen inspiraes na rexón.
Entee los artistes que ñacieron en Normandía alcuéntrense: Nicolas Poussin, Jean-François Millet, Marcel Duchamp, Fernand Léger, André Breton, Raoul Dufy, Théodore Géricault, Maurice Boitel y Jean Dubuffet.
Música: Los compositores Erik Satie, François-Adrien Boïeldieu y Arthur Honegger ñacieron en Normandía.
Moda: El diseñador de moda Christian Dior ñació en Granville. La modelu y actriz Laetitia Casta lació en Pont-Audemer.
Gastronomía: Normandía tien sonadía pola so bayurosa campiña, que provee espacios afayaízos pa pastoríu y güertes frutales, especialmente de mazanes. La producción de llácteos de la rexón ye renomada: los quesos son mundialmente conocíos, ente los que s'alcuentren: el Camembert, Livarot y el Pont l'Evêque. La mantega de Normandía ye mui apreciao, al empar que la crema, dambes mui emplegaes n'especialidaes gastronómiques llariegues.
Normandía ye'l mayor productor de sidra de la rexón. Tamién se produz sidra de peres], pero en cantidaes menos importantes y hai poca producción de [[vinos. La variedá de brandy de mazana más conocío ye calvados. La costume nomada trou normand ye una pausa ente'l trescursu de la comida pela cual los comensales tomen calvados, y ye entá practicada en munchos fogares y restaurantes. El Pommeau ye un aperitivu producíu per aciu la meza de zumu de mazana ensin formentar con brandy de mazana.
Les mazanes tamién son emplegaes na cocina: por exemplu, moules à la normande son moxones cocinaos con mazanes y crema, bourdelots son mazanes forneaes en bizcochuelu. Una tarta clásica de la rexón ye Flan Normand, una variante de la tarta de mazana pero con una masa foyaldrada.
Normandía ye la principal rexón de Francia nel cultivu d'ostres.
Árboles singulares: Son de gran sonadía los dos texos de La Haye-de-Routot., nel departamentu d'Eure.
Relixón
thumb|left|200px|Catedral de Caudebec Les catedrales de Normandía exercieren gran influyencia en custiones de fe y política al traviés de los sieglos. Mont Saint Michel ye un históricu noyu de pelegrinación. Al traviés de los sieglos, en Normandía reverenciárense a munchos santos, ente los que s'inclúin:
Normandía nun posee un santu patrón xeneralmente aceutáu, magar qu'esi títulu atribuyérase-y a San Miguel Arcánxel y a San Ouen.
Seleición femenina de fútbol de Nixeria
La seleición femenina de fútbol de Nixeria ye l'equipu representativu del país nes competiciones oficiales. Apostó los seis ediciones del Mundial celebraes ente 1991 y 2011.
En 1991 Nixeria ganó'l Campeonatu Femenín Africanu de Fútbol Africano, ganando 2-0 y 4-0 a Camerún na final. Nel Mundial 1991 Nixeria perdieron los trés partíos ensin marcar un gol: 0-4 contra Alemaña, 0-1 contra Italia y 0-2 contra Taiwán.
En 1995 volvieron ganar l'Africanu, ganando a Sudáfrica por 4-1 y 7-1 na final. Nel Mundial 1995 Nixeria empató contra Canadá y perdió contra Noruega (0-8) ya Inglaterra (2-3).
En 1998 Nixeria ganó'l so tercer Africanu en ganando a Marruecos (8-0), la RD del Congo (6-0), Exiptu (6-0), Camerún (6-0) y Ghana (2-0). Nel Mundial 1999 clasificar pa cuartos de final en ganando a Corea del Norte (2-1) y Dinamarca (2-0) y perder contra Estaos Xuníos (1-7). En cuartos perdieron 3-4 contra Brasil.
En 2000 Nixeria ganó'l so cuartu Africanu n'empatando contra Ghana (2-2) y ganar a Marruecos (6-0), Camerún (3-0), Zimbabue (6-0) y Sudáfrica (2-0). Nos Xuegos Olímpicos de 2000 Nixeria perdieron los trés partíos contra selección femenina de fútbol de China China, Estaos Xuníos y Noruega por 3-1.
En 2002 ganaron el so quintu Africanu en perdiendo contra Ghana (0-1) y ganar a Etiopía (3-0), Malí (5-1), Sudáfrica (5-0) y de nuevu Ghana (2-0). Nel Mundial 2003 perdieron los trés partíos contra Corea del Norte (0-3), Estaos Xuníos (0-5) y Suecia (0-3).
En 2004 ganaron el so sestu Africanu n'empatando contra Camerún (2-2) y ganar a Arxelia (4-0), Malí (3-0), Etiopí (4-0) y de nuevu Camerún (5-0). Nos Xuegos Olímpicos de 2004 ganaron a Xapón (1-0) y perdieron contra Suecia y Alemaña por 1-2.
En 2006 ganaron el so séptimu Africanu en ganando a Guinea Ecuatorial (4-2), Arxelia (6-0), Sudáfrica (2-0), Camerún (5-0) y Ghana (1-0). Nel Mundial 2007 empataron contra Suecia (1-1) y perdieron contras Corea del Norte (0-2) y Estaos Xuníos (0-1).
Nel Africanu de 2008 a manes de Joseph Ladipo cayeron en semifinales en ganando a Sudáfrica (1-0), empatar contra Ghana (1-1) y Túnez (0-0) y perder contra Guinea Ecuatorial (0-1); fueron terceres en ganando a Camerún nos penaltis (1-1). Nos Beixín 2008 perdieron los trés partíos contra Corea del Norte (0-1), Alemaña (0-1) y Brasil (1-3).
En 2010 ganaron el so octavu Africanu en ganando a Malí (5-0), Sudáfrica (2-1), Tanzania (3-0), Camerún (5-1) y Guinea Ecuatorial (4-2). Na Mundial 2011empecipiaron la so participación contra francia perdiendo (1-0) con gol de marie-laure delie, depués xugábense les sos opciones antes los alemanes amosando gran xuegu y defensa perdiendo por un gol non más de simon laudher, con esta resultancia y la victoria francesa por 4 a 0 sobre canada esaniciaben tamién a les nixerianes.nel postreru partíu corten una racha ensin trunfos ganándo-y 1 a 0 a canada evitando l'últimu llugar de grupu dexando'l mundial 2011 de bona manera. Nixeria quedóse fora de los Xuegos Olímpicos de 2012 en cayendo nos penaltis contra Camerún (2-1, 1-2) na fase de clasificación.En 2014 ganen el so novenu africanu al empecipiar fase de grupu ganando 4 a 2 a cuenta de marfil,depués 2 a 0 a namibia y 6 a 0 a zambia,en semifinales ganen 2 a 1 sudafrica y ganen la final a camerun 2 a 0
Frederick Sanger
Biografía
Sanger educar na escuela Bryanston y más tarde llogró'l títulu de bachiller en Ciencies Naturales nel St John's College, Cambridge. Orixinalmente pensó n'estudiar medicina, pero empezó a interesase en bioquímica por causa de que dalgunos de los meyores bioquímicos del momentu atopar en Cambridge naquella dómina. Llogró'l so doctoráu en 1943 y pasó a ser un investigador del Llaboratoriu de Bioquímica.
Foi miembru de l'Academia de Ciencies Francesa
Investigaciones científiques
Sanger determinó la secuencia de los aminoácidos de la insulina en 1953. Al faelo, demostró que les proteínes tienen estructures específiques. Empezó degradando insulina en pequeños fragmentos entemeciendo la enzima tripsina (que degrada la proteína) con una solución d'insulina. Entós aplicó un pocu del amiestu nuna fueya de papel vexetal. Aplicó un disolvente al papel vexetal nuna direición, y una corriente llétrica a lo llargo del papel na direición contraria. Dependiendo del so solubilidá y la so carga llétrica, los distintos fragmentos treslladar a posiciones distintes del papel, creando un patrón característicu. Sanger llamo a esti patrones “buelgues dactilares”. Como les buelgues dactilares humanes, esti patrones pueden emplegase pa identificar cada proteína. Reagrupó los pequeños fragmentos en secuencies pa deducir la estructura completa de la insulina. Sanger concluyó que la proteína de la insulina tenía una secuencia precisa d'aminoácidos. Esta resultancia valió-y el so primer Premiu Nobel de química en 1958.
En 1975 desenvolvió'l métodu de secuenciación d'ADN, conocíu tamién como métodu de Sanger. Dos años más tarde emplegó esta téunica pa secuenciar el xenoma del bacteriófago Φ-X174, el primer organismu del que se secuenció totalmente el xenoma. Realizó esti trabayu manualmente, ensin ayuda de nengún automatismu. Esti trabayu foi base fundamental pa proyeutos tan ambiciosos como'l Proyeutu Xenoma Humanu, y por él concedióse-y el so segundu Premiu Nobel en 1980, que compartió con Walter Gilbert.
En 1992 el Wellcome Trust y el Medical Research Council fundaron el Sanger Centre (darréu llamós'Institutu Sanger) cerca de Cambridge, nomáu nel so honor.
George Everest
Sir George Everest, foi un xeógrafu y topógrafu galés. Acabó l'estudiu topográficu de la India. El trabayu entamólu William Lambton en 1806 y foi termináu dafechu por Everest.
El monte que güei lleva'l so nome punxéron-ylu como homenaxe al so trabayu, magar qu'elli enxamás tevo porgüeyu en que'l monte fora renomáu al yá tener un nome propiu na so llingua nativa.
Gelasio de Cízico
Gelasio de Cízico foi un escritor eclesiásticu del sieglu V. El nome "Gelasio" foi-y errónemanete atribuyíu por Focio y pol editor de la editio princeps; l'autor anónimu enxamás mentó'l so nome.
Vida y obres
El so Syntagma d'actos del concílio de Nicea yera, hasta un tiempu tras, vista como a obra d'un compilador desastráu. Investigaciones recién, sicasí, indiquen que tien dalguna importancia. Los actos son dividos en tres llibros: el llibru I trata de la vida de Constantino hasta 323 d.C.; el llibru II, de la historia del concílio en trenta y seis capítulos; sobre'l llibru III, apenes fueron publicaos dellos fragmentos.
Oxetivismu
Oxetivismu ye la filosofía identificada pola autora y filósofa ruso-americana Ayn Rand. L' oxetivismu afirma que la realidá esiste independientemente de la conciencia, que'l ser humanu tien contactu directu cola realidá al traviés de los sentíos, que puede tener conocimientu oxetivu pol procesu de formación de conceptos, de la lógica dedutiva y indutiva, que l'oxetivu moral de la vida humana ye algamar la mesma felicidá o interés racional, que l'únicu sistema social consistente con esta moralidá ye unu que respete los derechos de los seres humanos a la vida, llibertá, propriedá y a la geta de la propria felicidá, esto ye, capitalismu laissez-faire, y que la función del arte ye tresformar les idees metafísiques mas astrates, reproduciendo seletivamente la realidá, en forma física. Rand al principiu expresó les sos idees filosófiques en noveles como "Quien ye John Galt?" (conocíu tamién por "La Revuelta d'Atles"), " The Fountainhead y llibros de non-fición como "Capitalismu: L'Ideal Desconocíu","La Virtú del Egoísmu",esos ente otros. El nome oxetivismu vien del principiu de que el Conocer y los valores humanos son oxetivos: ellos nun son creaos polos pensamientos que daquién tien, sinon determinaos pola naturaleza de la realidá, pa ser afayaos pol ser humano. Rand dixo que tiró por esti nome porque'l términu preferíu pa una filosofía basáu na primacía de la existencia - existencialismu - yá fuera usáu.
La realidá esiste independientemente de la observación del ser humano, de los sentimientos, deseos,esperances o llercies. La esistencia esiste y ye primaria. La conciencia humana ye consciente de la realidá. A ye A - lo que ye, ye - identidá. Toda entidá obedez la regla de la Causalidá : causa y efetu.
La razón ye l'únicu mediu pa dase cuenta la realidá, la única fonte de conocimientu, l'únicu gía d'ación y el mediu básicu de sobrevivencia. Como tou conocimientu ye basáu nos sentíos, ellos son axiomáticos. Los concetos son formaos omitiendo midíes. Lógica: l'arte de non-contradición. Indución :el procesu mental de partir de fechos particulares y xeneralizalos pa formar nueves idees. Dedución: el procesu mental de formar conclusiones a partir de premises ; de lo astrato a lo concreto (particular).
El ser humano, caúno, ye un fin en sí mesmu y non un mediu pal fin d'otros humanos. Tien d'esistir en función de los sos propios propósitos, nun sacrificándo-se por otros nin sacrificando otros por él. La primer eleición de todo ser ye la existencia o la non-existencia y, por esto, la vida del ser humano ye'l so patrón moral de vida. Ensin ella, nengún otru valor ye posible. La racionalidá ye la mayor virtú; toles otres deriven d'ella. Otres virtúes: productividá, xusticia, arguyu, independencia, integridá, honestidá. Son siete virtúes nel total. La llibertá, nun sistema políticu onde los homes tráten-se como negociantes llibres, n'intercambios voluntarios, con mutuu beneficiu y nunca como víctimes y executores, senyores y esclavos. Cada persona sobrevive basada na so habilidá de exercitar y usa' la razón. Pa que esto sía posible, fai falta proscribir la iniciación de violencia. El gobiernu ha defender los derechos del individual a la so vida, llibertá, propiedá y la busca de la felicidá. Órganos d'un gobiernu propiu: policía, exércitu y cortes de lleis. El gobiernu tien que tar dixebráu de la: economía, relixón, educación y ciencia. Como un gobiernu propriu financia les sos actividaes? Con, y malapenes con, donaciones voluntaries de los sos ciudadanos.
Xulio Berros
Xulio Berros ye un escritor asturianu.
Perfil
Nacíu en Sotrondio en 1963 ye maestru d'educación primaria. Como escritor ta especializáu en lliteratura infantil y xuvenil, campu nel que tien llevaes a cabu estremaes aplicaciones interactives de calter didáuticu coles que pon en rellación les nueves teunoloxíes y la lliteratura infantil en llingua asturiana que tán repartíes pela rede.
Cuando publicó la so primera obra declaraba a los posibles llectores que con esi llibru pretendía "cenciellamente que puedas pasar dalgún bon momentu cola llectura, y si amás te suena dalguna de les situaciones qu'apaecen, meyor que meyor". Estes pallabres dicen muncho del so mou de trabayar, que busca siempre averase al mundu real y cotidianu que vive la xente mozo anguaño.
Referencies
http://www.smra.eu/node/1035
http://www.asturnews.com/index2008.php?idn=12366
Swissair
Swissair yera'l nome de l'aereollinia nacional suiza antes de la so quiebra en 2002. Esi añu la compañía declarar en suspensión de pagos. La confederación decide apostar por Crossair pa salvar los emplegos venceyaos al sector aereu en Suiza (aprox. 170.000 emplegos direutos ya indireutos). Naz entós Swiss International Air Lines, anguaño en manes de "Lufthansa Group".
Historia
El 26 de marzu de 1931 fúndense Balair y Ad Astra Aero pa formar la nueva compañía aérea suiza, Swissair. N'abril de 1932, Swissair convertir na primer compañía europea n'utilizar aviones tipo Lockheed 9 Orion. En 1939 la navegación aérea detiense debíu al empiezu de la Segunda Guerra Mundial.
La xubida
En febreru de 1947 Swissair volvía desapegar, los años de guerra terminaren. La so capital y aiciones fueron aumentaos hasta algamar un monto de 20 millones de francos suizos, de manera que los vuelos de llarga distancia escontra Nueva York, África del Sur o América del Sur, yeren agora igualmente posibles. La Confederación Helvética, que retenía'l 30,6% del capital naquella dómina decide dar un creitu de 15 millones de francos suizos a la compañía, pa mercar dos nuevos aviones Douglas DC-6B.
En 1958, Swissair conclúi un primer pactu de cooperación cola compañía escandinava SAS. Los dos aliaes mercaron dos aviones comunes (que sirvíen a los dos compañíes) tipu Douglas DC-8 y dalgunes Caravelles a reacción pa les rutes de grandes distancies.
Depués de llargos años de navegación aérea, en 1979, Swissair consigue'l so primera jumbo, un Boeing 747-200. Al añu siguiente la compañía adquier los primeros aparatos tipu McDonnell Douglas DC-10 que marcaríen la imaxe de la flota de llarga distancia de Swissair nos años noventa.
Na década siguiente llegaría un gran cambéu na aeronáutica mundial, l'apaición de la Business Class, que foi introducida pola compañía en 1983.
El bancu volador
El tresporte aereu, que fuera iguáu y empobináu a nivel nacional, desenvolver a reblagaes a partir de los años 1960, lo que dexó l'aumentu de les ganancies de les compañíes aérees. Swissair aprovechó fuertemente esti periodu de bonanza, lo que-y valió la fama de ser una escelente aereollinia con munches posibilidaes d'espansión (gracies a la neutralidá de Suiza), foi según apaecieron nuevos destinos exóticos escontra África y Oriente próximu, rutes de mayor valor comercial y xustamente en plena espansión.
La lliberalización del tránsitu aereu empieza nos años 1980 nos Estaos Xuníos y, más tarde, n'Europa. Esto influyó en que los costos de les aereollinies aumentaren significativamente. En 1978, Swissair vía cómo la nueva compañía nacional Crossair apaecía nel mercáu de vuelu de cabotaxe en Suiza, y quitába-y una tayada d'esti mercáu. Swissair invirtió aína les sos reserves líquides y diversificó adulces (con ésitu) les sos actividaes comerciales a otres tales como l'alministración aeroportuaria, el cáterin y el caltenimientu d'aviones. La ventaya d'esta estratexa taba na diversificación de les actividaes y nel amenorgamientu del riesgu de volatilidá nel negociu de la navegación aérea; la gran desventaxa yera la repartida de la fuercia de la compañía en dellos sectores y la neglixencia del comerciu principal de l'aviación puramente dicha. Swissair recibe entós, a finales de los años ochenta, el llamatu de Bancu Flotante», por cuenta de la elevada lliquidez de la compañía. Al traviés d'esti llamatu suxuríase que la compañía ocupábase más de la crecedera de la so capital que nel tresporte aereu.
Delles voces importantes (economistes y políticos suizos) dicen que la compañía atopábase quiciabes en crisis a finales de los años ochenta, anque aseguren que probablemente nos noventa, nos que les demás actividaes d'alministración y demás subvencionaben y escondíen la realidá de la filial principal, el negociu de l'aviación.
Procesu de concentración
En vista del anunciu de la lliberación del tráficu aereu européu en 1989, Swissair refuerza los sos llazos coles compañíes coles que tenía pactos, ye según ye anováu'l pactu cola SAS y son creaos pactos de cooperación con Delta Air Lines y Singapore Airlines.
En 1990 munches aereollinies quebren por cuenta de la baxa coxuntura pola crisis del Golfu, los altos precios del petroleu per una parte y les compañíes aérees pola otra lluchando colos precios y xenerando perdes a los sos propietarios. Swissair tuvo esi añu perdes por 99 millones de francos suizos, a pesar de les subvenciones recibíes polos sos filiales nel primer semestre del añu. Per tercer vegada na so hestoria (en 1951 y 1961), Swissair nun pudo pagar dividendos a los sos accionistes. En 1991 y 1992, les reserves de la compañía fueron eslleíes pa compensar les perdes del negociu aereu.
A partir del 1 de xineru de 1991, cuando'l tresporte aereu n'Europa foi finalmente liberalizado, empezó una agresiva llucha de precios sobre la base de la capacidá adquirida poles aereollinies na década anterior. En 1992, Suiza refuga por referéndum la so entrada nel Espaciu Económicu Européu (EEE). Esta votación implicó un desafíu y una desventaxa pa Swissair con al respective de la compentencia estranxera de los países miembros de la EEE, pos dalgunes de les polítiques de la EEE, nun dexaben que los pasaxeros fixeren escala nun país non miembru (si esti dirixir d'un país EEE a otru EEE) amás de tener restricciones pa entrar naquellos países.
Colapsu
Nos años 1990 Swissair empecipió un programa de gran espansión conocíu como la "estratexa del cazador" (Hunter Strategy) nel cual apuntó a crecer cola compra y aliances de y con aereollinies pequeñes. Ye según adquier el 49,5% de Sabena, l'aereollinia nacional belga. Tamién mercó otros dos aereollinies franceses de menor importancia, Air Lliberté y AOM.
La estratexa del cazador, sicasí, volvióse demasiáu costosa una y bones la compañía faía frente a una crisis de fluxu de dineru, Swissair declaróse grounded (en quiebra) el 2 d'ochobre de 2001. El UBS AG, el bancu más grande de Suiza y unu de los más grandes del mundu, foi culpáu por munchos al refugar la estensión de la llinia de creitu de Swissair, y les protestes, el día dempués en que la compañía venir a tierra, llevaba'l nome de "Bin Ospel".
Hunter Strategy
La Hunter Strategy prevía notablemente la espansión de la compañía por aciu la compra d'otres aereollinies, amás de la compra de l'aereollinia belga Sabena y de los franceses AL y AOM, Swissair mercó ciertu porcentaxe d'aiciones n'otres aereollinies: 34% de la compañía italiana Volara Airlines (5.000 millones d'ITL), 49% de la compañía francesa Air Mariniega (132 millones de FRF), 49,9% d'Air Europe (indireutamente, por 150 millones de CHF), 49,9 % del grupu LTU (1.098 millones de DEM), 20% de South African Airways (230 millones d'USD), 37,6% de LOT Polish Airlines (183 millones de USD). Estes inversiones constituyeron el factor que fizo que la Swissair tuviera que declarase en quiebra, pos non yá fueron les cuantiosas inversiones iniciales les que fixeron que la compañía tuviera un gran buecu fiscal, sinón tamién les recapitalizaciones que caúna de les empreses demandaba y pa les cualos Swissair tenía de responder pa poder guardar el so porcentaxe, qu'en casi toes yera mayoritariu.
Factores del colapsu
Como otres aereollinies, les operaciones y los beneficios de Swissair fueron atayaos depués de los ataques del 11 de setiembre de 2001 n'Estaos Xuníos. Sicasí, dellos políticos fueron direutores de Swissair, lo que les comentaristes señalaron como fundamental na bancarrota de Swissair, debíu al conflictu d'intereses. Tamién se plantegaron entrugues del manexu de l'ayuda federal dada y sobre los políticos implicaos nel asuntu.
Sietestrellu
El Sietestrellu o Osa Mayor (Ursa Major) ye una constelación visible demientres tol añu nel hemisferiu Norte. Ente los aficionaos conózse-y tamién pol nome de Carriellón pol aspeutu que tien de xarré antiguu, magar que tien dellos nomes más, ente ellos el de Carriquín del rei, o tamién Osa que foi l'aspeutu que-yos paeció más asemeyáu a los antiguos griegos.
Les 7 estrelles que formen la constelación son:
Con telescopios pequeños pue adicase la nebulosa planetaria M97 "Tubeca" o "Curuxa", denomada asina polos dos furacos nel discu gaseosu de la nebulosa; tamién son de destacar les galaxes M101 (visible de frente) y la pareya de galaxes M81, esta cabera, de perfil.
Calendariu xulianu prolépticu
El calendariu xulianu prolépticu ye'l calendariu obteníu al traviés de la estensión del calendariu xulianu hacia atrás nel tiempu, más allá del añu 8, nel que s'estabilizó l'añu bisiestu, que tuvo un calter irregular, non homoxéneu, nos años que mediaron ente la puesta en funcionamientu del calendariu xulianu, nel añu 45 e.C., y l'añu 8.
Un calendariu obteníu pola proyección nel tiempu, hasta una fecha anterior a la de la so invención o adopción oficial, conozse como versión proléptica del calendariu correspondiente. Asina, el calendariu gregorianu prolépticu úsase a veces pa especificar feches anteriores a la introducción d'esi calendariu, en 1582. Cuando ún usa'l calendariu gregorianu pa referise a eses feches, nes que'l calendariu xulianu yera' d'usu oficial, ha de facer constar que la fecha qu'inclúi básase nel calendariu gregorianu prolépticu.
El calendariu xulianu prolépticu usa l'Anno Domini pa datar cualesquier fecha, incluyíes les feches de l'Antigüedá tardía nos que'l calendariu xulianu yá taba n'usu y l'Anno Domini nun esistía. Como los años siempres reciben númberos cardinales, usando'l métodu de cuenta inclusiva (AD1 ye'l primer añu del calendariu Anno Domini, y l'anterior a elli nun ye l'añu "0", sinon l'añu 1 e.C.), l'añu 1 e.C. del calendariu xulianu prolépticu ye un añu bisiestu. Esto nun ye asina na numberación d'años astronómica, introducida en 1740 pol astrónomu francés Jacques Cassini. Esti sistema considera cada Añu Nuevu como un númberu natural nún exe cronolóxicu, nel que l'añu 0 correspuende col añu 1 e.C. y el "añu -1" correspuende col 2 e.C; poro, usando esi sistema los años bisiestos xulianos son siempre aquellos que la so cifra ye divisible por 4.
La determinación de los años bisiestos nel calendariu xulianu prolépticu ye distinta de la cuestión de cuálos años yeren consideraos bisiestos na dómina romana, porque ente'l 45 e.C. y l'añu 8 la determinación del día bisiestu nun yera sistemática. Por esi erru del añu bisiestu nun ye cenciellu alcontrar una fecha equivalente, nel calendariu xulianu prolépticu, d'una fecha conocida que pertenez al calendariu romanu pre-xulianu o al calendariu xulianu anantes del añu 8. L'añu 46 e.C. ye, amás, un casu especial: la introducción del calendariu xulianu nesti añu fizo que se-y asignara, p'axustar el calendariu, una duración de 445 díes.
Meloe asperatus
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
FK Jonava
El FK Jonava (Futbolo klubas Jonava) ye un club de fútbol asitiáu en Jonava, Lituania. Xuega na.
Historia
Foi fundáu en 1990 como «Azotas».
Estadiu
Futbolo klubas Jonava xuega los sos partíos como llocal nel Estadiu Central de Jonava.
Mercuriu (elementu)
El mercuriu o azogue ye un elementu químicu de númberu atómicu 80 y símbolu Hg allugáu nel grupu 12 de la tabla periódica. El so nome y abreviatura procede d'hidrargirio güei en desavezu, y qu'al empar vien del llatín hidrargirium y d'hydrargyrus, del griegu hydrargyros (hydros = agua y argyros = plata).
Meloe auriculatus
Meloe auriculatus ye una especie de coleópteru de la familia Meloidae.
Distribución xeográfica
Alcuéntrase na China.
Mercuriu (elementu)
Ye un metal pesáu plateáu qu'a temperatura ambiente ye un llíquido inodoru. Ye un mal conductor de la calor comparáu con otros metales, anque nun ye mal conductor de la lletricidá. Aléase fácilmente con munchos otros metales como l'oru o la plata produciendo amalgames, sacante col fierro. Ye insoluble n'agua y soluble n'ácidu nítricu. Cuando aumenta la so temperatura produz vapores tóxicos y corrosivos, más pesaos que l'aire. Ye dañible por inhalación, inxestión y contautu. Productu mui irritante pala piel, güeyos y víes respiratories. Ye incompatible col ácidu nítricu concentráu, l'acetilenu, l'almoniacu, el cloru y los metales.
Crémery
Crémery ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Cressy-Omencourt
Cressy-Omencourt ye una comuña francesa del departamentu de Somme, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Celina Guimarães Viana
Celina Guimarães Viana  foi una profesora brasilana, primer eleutora del Brasil,  al votar el 5 d'abril de 1928 na ciudá de Mossoró, nel interior del Estáu de Rio Grande do Norte.
Biografía
Yera fía de José Eustáquio de Amorim Guimarães y de Eliza de Amorim Guimarães. Estudió na Escuela Normal de Natal, onde concluyó'l cursu de formación de profesores. Y en esa mesma institución conoció al mozu colega Elyseu de Oliveira Viana, estudiante veníu de Pirpirituba/PB, con quien se casó n'avientu de 1911, y sería el so compañeru de tola vida. En 1912 treslladar a Acari/RN y el 13 de xineru de 1914 camudar a Mossoró/RN.
Col advenimiento de la Llei Nº 660, del 25 d'ochobre de 1927, Rio Grande do Norte foi'l primer Estáu que, al regular el "Serviciu Eleutoral del Estáu", estableció que nun habría más "distinción de sexu" pal exerciciu del sufraxu. Según los estudios del escritor João Batista Cascudo Rodrigues, l'históricu despachu de la llei, foi formuláu nestos términos:.
Aprobada la Llei, delles muyeres riquieron les sos inscripciones el 25 de payares de 1927. Pero a los eleutores que comparecieron nes eleiciones del 5 d'abril de 1928, los sos votos anular, pola Comisión de Poderes del Senáu. Solamente, cola aplicación del Códigu Eleutoral de 1932, onde s'afitaba que "el ciudadanu mayor de 21 años, ensin distinción de sexu…" podría votar efeutivamente. En cuanto esa cuestión aplicóse, convirtióse, na primer muyer en votar nel país, Celina confesó:
Peumus boldus
El boldo (Peumus boldus) ye la única especie del xéneru monotípicu Peumus, de la familia de les monimiacees. Esti árbol distribúyese pol centru de Chile, les sierres Pampeanas del centru de l'Arxentina, y sierres del sur de Perú. Les sos fueyes, de fuerte arume, utilizar con propósitos culinarios y melecinales, sobremanera n'América Llatina. thumb|Flores thumb|Frutos thumb|Fueyes thumb|Vista de la planta
Carauterístiques
El boldo ye un árbol de medianu tamañu, perteneciente a la familia Monimiaceae. Puede superar los 15 metros d'altor; de bien lenta crecedera, tardando delles decenes d'años p'algamar un tamañu adultu, xeneralmente alcuéntrase-y como un arbustu o árbol pequeñu, en parte porque la mayoría de los individuos güei esistentes son productu de rebrote dende tocón. Ye de xamasca perenne, con fueyes opuestes, ovoides, de 3 a 7 cm de llargor al cabu d'un curtiu peciolu, de color verde brillante; el viesu ye más pálidu y amuesa pubescencies.