cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Equus africanus asinus
Aprovechamientu económicu
D'antiguo, usar en terapéutica'l sangre, la fiel, la grasa, el bazu, los reñones, los testículos, los pelos, los cascos y hasta la orina y los escrementos de pollín contra una tremera d'enfermedaes, tales como les calentures, la ictericia, el paralís y la epilepsia. Tocantes a les Tablillas de hokiak, que los chinos llamen Ngo-kiaeo o Hoki-hao, que preparen según dizse, cola piel de pollín, nun son otra cosa que gelatina bien arumada. Con esta piel fáense tambores. L'exerciciu del pollín o aselación ufierta, con un pocu menos d'actividá, les mesmes ventayes que la equitación.
Dende empiezos de la hestoria, los pollinos fueron utilizaos n'Europa, Asia y África pa tresportar cargues, tirar de carros y treslladar persones. A pesar de nun ser tan rápidos y fuertes como los caballos, el so caltenimientu ye menos costosu, tienen una gran resistencia y una llarga vida, y son más axiloses en terrenales abruptos ya irregulares que los caballos. Siguen siendo de crucial importancia económica en munchos países en víes de desenvolvimientu.
Los pollinos tienen una llarga reputación pola so neciura, pero esto debe a la mala interpretación de delles persones del so instintu de caltenimientu altamente desenvueltu. Ye difícil forzar a un pollín a faer daqué que contradiga los sos propios intereses. Son animales intelixentes, cautelosos, amistosos, juguetones y comenenciudos n'aprender. Una vegada que se ganara'l so enfotu pueden ser bonos compañeros en trabayu y recreación; por esta razón agora son comúnmente calteníos como mascotes en dellos países, onde'l so usu como animales de carga sumió. Tamién son populares por pasiar neños en dellos llugares turísticos y de recreación.
En países prósperos el bienestar de los pollinos, tantu na so casa como nel esterior, volvióse apocayá una esmolición y instaláronse dellos santuarios pa pollinos veteranos.
Otra aplicación recuperada del pollín ye'l so usu como animal vigía frente a llobos y cimarrones. El pollín, capaz de detectar la presencia de depredadores con mayor facilidá que'l ganáu, alerta con rebuznos de la so presencia sirviendo d'avisu tantu a ganaderos como a los mesmos animales colos que convive, tal ye'l casu de les vaques, que van protexer meyor a los sos xatos.
Los pollinos tamién son criaos pa consumir la so carne, que forma parte de la gastronomía de delles rexones d'España y países como China.
Situación actual
thumb|left|250px|Población mundial del pollín domésticu en 2003, espresada como porcentaxe de la so mayor población nacional (la China, con 8499000 exemplares). Anguaño hai unos 44 millones de pollinos. La población de pollinos creció dende mediaos del sieglu XX. De 1961 a 1980 pasaron de 37 a 40 millones, calteniéndose estable hasta una rápida crecedera na segunda metá de la década de los ochenta.
N'África la población d'esta especie creció de 8,5 a 13,7 millones ente 1949 y 1997. Anguaño hai 5 millones de pollinos n'Etiopía, 1,69 millones n'Exiptu, un millón en Nixeria, 678 000 en Sudán, 611 000 en Malí, 455 000 en Burkina Fasu, 450 000 en Níxer y 300 000 en Kenia.
N'América Llatina hai 7,7 millones de cabeces anguaño, principalmente en Méxicu (3,25 millones), Colombia (710 000), Bolivia (720 000), Perú (520 000) y Venezuela (440 000).
Pero l'amenorgamientu más drásticu diose n'Europa. Los pollinos pasaron de dos millones de cabeces a mediu millón en tres décades. Les varies races autóctones españoles atópase en peligru d'estinción, cuantimás la raza zamoranu-lleonesa y la catalana. Esto favoreció l'apaición d'iniciatives pal so defensa, llegando inclusive a usalo pa fines dedicaos, en principiu, a caballos.
El pollín na lliteratura y na cultura popular
thumb|160px|right|Estatua de Sancho Panza y el so ruciu en [[Madrid.]] La llarga historia del usu de pollinos polos humanos significa qu'hai un gran almacenamientu de referencies culturales a ésti. thumb|220px|Exemplar de [[Pollín zamoranu-lleonés|pollín zamoranu-lleonés.]]
Hibridación con otros équidos
Anque menos comunes, tamién se consiguieron híbridos de pollinos domésticos y delles especies de cebres, conocíos como ceburros o cebrasnos.
thumb|200px|[[Pollín catalán|Pollinos de raza catalana.]]
Races españoles
Esisten cuatro races de pollinos reconocíes n'España:
Espresiones rellacionaes
pollín o d'un pollín; reconocer un error, convencese de lo contrario que s'impugnaba *Pollín con oru, algamar tou''; ¿qué nun algamar l'home ricu, entá cuando seya un burricu? lerdo, tu vas dicir lo tuyo y lo ayeno''; nin entá saben los indiscretos guardar los sos propios secretos lerdo, arrieru llocu; remolón que se fai'l tontu, castigándose va dir llueu *Al pollín muertu, la cebada al rabu; suel llegar el remediu cuando yá nun ye tiempu d'ello *Bien sabe'l pollín en que la so cara o casa rebuzna''; la demasiada familiaridá con inferiores, suel dar motivu a llibertaes o llaneces pollín que nun ta fechu a l'albarda, muerde l'atafarra''; los que nun tán acostumaos a privaciones, suelen llevales bien mal dar nel pollín, dar na albarda; confundir les coses ensin saber lo que se fai *Quien nun puede dar nel pollín, da na albarda; hai suxetos que nun pudiendo vengase na persona del so enemigu, vengar nes coses de la so pertenencia *Nun merques pollín de recuero, nin te cases con fía de mesoneru''; ta bien espuestu a salir burlláu'l que toma una d'estos dos cuesas, polo andaes que se suponen burricu, igual da cientu que cientu y picu''; dáu'l primer pasu en dalgún resolución ventureru, vencíu la torga que más cuesta, lo demás faise menos difícil.
Riverie
Riverie ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Crystal Leefmans
Crystal Leefmans ye una deportista de Surinam de la especialidá de bádminton que foi campeona suramericana en Medellín 2010.
Trayeutoria
La trayeutoria deportiva de Crystal Leefmans identificar pola so participación nos siguientes eventos nacionales ya internacionales:
Xuegos Suramericanos
Foi reconocíu'l so trunfu de ser la primer deportista col mayor númberu de medayes de la selección de Surinam nos xuegos de Medellín 2010.
Xuegos Suramericanos de Medellín 2010
El so desempeñu na novena edición de los xuegos, identificar por llograr un total de 2 medayes:
Ayumu Tachibana
Ayumu Tachibana (立花 歩夢, ) ye un futbolista xaponés.
The Graduate
The Graduateye una película d'Estaos Xuníos de 1967 dirixida por Mike Nichols y basada na novela homónima de Charles Webb. Ganó un Óscar y tuvo seis candidatures más, ente elles la d'Anne Bancroft como meyor actriz y la de Dustin Hoffman como meyor actor.
En 1996, la película foi considerada «cultural, histórica y estéticamente significativa» pola Biblioteca del Congresu d'Estaos Xuníos y escoyida pal so preservación nel National Film Registry.
Trama
Benjamin Braddock (Dustin Hoffman), con 21 años, acaba de graduase d'una universidá nel nordeste d'Estaos Xuníos y vuelve a casa a pasar unes vacaciones. El matrimoniu Robinson, amigos de los sos padres dende va años, interesar por él. L'home quier que sala cola so fía Elaine (Katharine Ross), ente que la so esposa, la señora Robinson (Anne Bancroft) desea tener rellaciones sexuales con él. Dempués d'atopase delles vegaes cola señora Robinson, quien-y prohibe ver a la so fía, Benjamin namorar de Elaine. Cuando tou sale a la lluz, Benjamin atópase solu y abandonáu. Aun así, llucha pa ver a Elaine y espresa-y los sos sentimientos.
L'argumentu escuende una historia oculta al respective de Elaine y a Benjamin, historia que paez conocer perbién Mrs. Robinson, y que paez ser la verdadera razón de la so oposición a la rellación ente dambos. Cuál sía esta historia oculta ye un misteriu yá que nada se diz espresamente; quiciabes un datu sía'l de la concepción de Elaine nun Ford, historia que sí se cunta, y que al paecer bastió y obligó a la Sra. Robinson a una boda ensin amor...
Banda Sonora
La banda sonora d'esta película ta compuesta por canciones del dúu Simon y Garfunkel que fueron compuestes por Paul Simon. La mayoría de los cantares yá fueren publicaes enantes, menos l'ésitu "Mrs. Robinson" que foi escritu pa la película. Darréu sería versionado por múltiples cantantes, como Frank Sinatra.
Amás de los cantares de Simon & Garfunkel, la película cunta con una parte instrumental de Dave Grusin.
Receición
La película recaldó más de 100 millones de dólares, superando por enforma'l so presupuestu de 3 millones de dólares.
Les crítiques nel momentu del so estrenu fueron polo xeneral positives, y col tiempu foi aclamada como un clásicu del cine norteamericanu. Anguaño tien un permediu d'aprobación de 89% en Rotten Tomatoes.
Premios y nominaciones
Na 40ª ceremonia de los premios Óscar, la película tuvo nomada a siete Óscars y ganó el de meyor direutor:
American Film Institute
La película ye reconocida pol American Film Institute nes siguientes llistes:
Pheugopedius genibarbis
Pheugopedius genibarbis, tamién denomináu cucarachero bigotudu (Perú), cerrica bigotuda (Ecuador), mura bigotuda o garrinchão-pai-avô (en portugués, Brasil), ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Pheugopedius qu'integra la familia Troglodytidae. Ye nativu d'América del Sur.
Descripción
Mode ente 15,5 y 17 cm. La corona ye pardu abuxada, la nuca gris y les demás partes cimeros pardu ablondu; la face ye estriada de negru y blancu y exhibe un bigote negru finu y bien definíu. Pembaxo ye abuxáu maciu, más pardu amarellentáu nos lladrales. La cola ye pardu ablondu barrada de negru. Visualmente ye bastante paecíu col cucarachero bigotudu montiegu (Pheugopedius mystacallis) con quien ye dafechu alopátrico, y que ye atopáu a mayores altitúes.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Bolivia, Brasil y Perú. Más detalles en Subespecies.
Habita nel mestu sotobosque de cantos de montes húmedos tropicales y subtropicales hasta los 1500 msnm.
Comportamientu
Vive en pareya y nun se xunta a bandaes mistes. Despintar na vexetación trupa y ye más oyíu que vistu.
Reproducción
Constrúin un nial globular, con entrada llateral, a 30 cm del suelu, ente gramínees y felechos, similar al del cucarachero coraya (Pheugopedius coraya) con quien ye simpátrico al sur del ríu Amazones. Reparóse que nel estáu de Minas Gerais, Brasil, esta ave instala'l so nial ente les fueyes urticantes de plantes de la familia Urticaceae.
Vocalización
El so cantar ye una serie de notes musicales, rápides y brengoses, dalgunes con un “cho-cho-cho” distintu a la fin. Tamién emiten un “diir” quexosu, que puede entrepolase a notes aflautadas y agafaes.
Descripción orixinal
La especie P. genibarbis describióse per primer vegada pol ornitólogu británicu William Swainson en 1838 sol nome científicu Thryothorus genibarbis; llocalidá tipo «Bahia, Brasil».
Taxonomía
Enantes, esta especie taba asitiada nel ampliu xéneru Thryothorus, pero dato xenéticos de Barker (2003) y de Mann et al. (2006) indicaron que'l mesmu yera polifilético y que'l verdaderu Thryothorus nun s'atopa en Suramérica, asina encamentando resucitar los xéneros sinónimos Pheugopedius y Thryophilus y la reconocencia d'un nuevu: Cantorchilus. Darréu, Mann et al. (2009) atoparon comportamientos vocales distintos estremando Pheugopedius, Thryophilus, y Cantorchilus. Les propuestes N° 408 a 411 al South American Classification Committee (SACC) fueron aprobaes y la separación nos 4 xéneros implementada.
Ye pariente cercana a Pheugopedius mystacalis y ye tratada como conespecífica por dellos autores, pero tienen cantares bastante distintos y tamién difieren nos requisitos del hábitat.
La Pobla del Duc
La Pobla del Duc ye un conceyu español de la Comunidá Valenciana, España. Pertenez a la provincia de Valencia, na comarca de Valle de Albaida.
Xeografía
Asitiar na marxe cuenca derecha del ríu Albaida.
El clima ye mediterraneu.
Dende Valencia aportar a esta llocalidá al traviés de l'A-7 pa enllazar cola CV-40 y la CV-60 pa rematar na CV-611. Per ferrocarril puede llegase al traviés de la llinia 47 de Renfe Media Distancia, tamién conocida como llinia Valencia-Xàtiva-Alcói. thumb|Estación ferroviaria de La Pobla del Duc
Llocalidaes estremeres
El términu municipal de La Pobla del Duc parte coles siguientes llocalidaes: Bèlgida, Beniatjar, Benigànim, Castelló de Rugat, Quatretonda, Llutxent, Otos y Sempere, toes elles de la provincia de Valencia.
Historia
Sobre'l so orixe sábese que nel llugar esistín'alquerías fundaes y habitaes polos musulmanes y que tres la conquista del rei Xaime I d'Aragón a mediaos del sieglu XIII, esti rei concedió una nueva fundación, apurriéndo-y al señor de Bellvis, señor feudal que daquella rexentaba estes tierres, la llamada Carta Puebla, pa la fundación d'un nuevu nucleu urbanu reconocíu pol Reinu de Valencia. Más tarde, esti señoríu, apurrió esta posesión a los Duques de Gandía, más concretamente a los duques de la Casa de Borja, d'ende'l so actual nome.
Economía
Hasta va escasos años la vide yera'l principal y casi l'únicu sostén económicu d'esta población. Pero col tiempu y les esixencies del mercáu lo que ye güei gran parte del suelu dedicar a frutales de branu, como la cirolar, pescales y el albaricoqueru. La ganadería cunta con delles granxes avícola y porcín, ente qu'en llibertá pastien unes 200 cabeces de lanar.
El sector industrial vio una amplia crecedera nos últimos años, siendo inda de menor importancia que les actividaes agroalimentaries.
Maxomys hellwaldii
Maxomys hellwaldii ye una especie de royedor de la familia Muridae.
Distribución xeográfica
Ye un endemismu de les selves de Célebes (Indonesia).
NGC 347
NGC 347 ye una galaxa espiral de la constelación de Cetus.
Afayóse'l 27 de setiembre de 1864 pol astrónomu Albert Marth.
Rivolet
Rivolet ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Gaza
Gaza (n'árabe غزة Ġazza, n'hebréu עזה Azzah) ye la mayor y principal ciudá de la Franxa de Gaza, denomada dacuando como Ciudá de Gaza pa estremala de la mesma Franxa. La so población ye d'unos 761.221 habitantes, según el censu del añu 2013.
Denominación
El significáu orixinal de la pallabra ye pocu claru. Piénsase que deriva de la pallabra hebrea ʻAzzāh "fuerte"; sicasí'l ʻ en ʻAzzāh ye orixinal (del proto-Semíticu *ʻzz), onde'l ʻ en ʻAzza deriva del orixinal Ġ. Los rexistros más antiguos que contienen el nome de Gaza remontar al antiguu Exiptu, nos cualos trescríbese como q-ḏ-t o g-ḏ-t, nun intentu de reconstruyir el cananéu suena ġ una y bones la z nun esistía nel exipciu d'esi periodu. Les tablillas de Tell el-Amarna llamar Qazati. Los rexistros en babiloniu del sieglu V e.C., llamar Ḫazatu. En griegu antiguu ye mentada como Γάζα. N'hebréu, la so pronunciación varia de *Ġazzāh a ʻAzzāh escontra'l sieglu primeru, cuando se reparó mayor influencia de llinguaxes semíticos como l'araméu. La forma escrita del nome "Gaza" n'árabe puede reparase en: Nessana bilingual entagion, datando del añu 674 d. C. (54 AH), anque'l nome mentar en tradiciones pre-islámiques.
Historia
Gaza foi apostada en munches ocasiones por cuenta de la so llocalización ente Asia y África, el so territoriu fértil y el so valor como puertu marítimu.
Antigüedá hasta Alexandru Magnu
La referencia más temprana a la ciudá data del reináu de Tutmosis III nel sieglu XV e.C. Tamién se menta nes Tablillas de Tell el-Amarna, magar l'allugamientu exactu de l'antigua Gaza ye desconocíu.
La ciudá paeciera quedar sólidamente so control exipciu a principios del reináu en solitariu de Tutmosis III (ca. 1460 e.C. ). Gaza foi primeramente la principal base exipcia nel Llevante, y depués unu de los sos trés centros alministrativos na rexón (xunto a Sumur y Kumidi), siendo asina sede d'un comisariu xeneral o oficial exipciu (rabisu n'acadiu y sokinu en cananéu) que dependía direutamente del faraón y al que taben subordinaos los príncipes llocales. Basaos nesti fechu, dellos historiadores (como Hans Wolfgang Helck ), argumentaron que'l Llevante exipciu taba claramente entamáu en tres provincies, siendo Gaza la capital de la provincia sur. Pero esta conclusión nun ye segura.
Supónse que los filisteos asítiase na rexón sirviendo como mercenarios nel exércitu exipciu, pa depués heredar los principales asentamientos tres l'esbarrumbamientu del control exipciu na zona hacia 1150. Eventualmente entamar nuna pentápolis dirixida por cinco monarques llamaos seren, na cual paeciera que de primeres Gaza tenía la hexemonía. Pero na primer metá del sieglu XI el centru de gravedá pasó a la ciudá d'Asdod.
En tiempos bíblicos, Gaza foi una de les ciudaes más grandes de los filisteos. La ciudá filistea construyóse sobre una llomba d'unos 45 msnm a unos 2.4 km del Mar Mediterraneu. Yera una ciudá cercada d'unes 80 ha. Cayó socesivamente so control de los, asirios, exipcios, babilonios, y perses.
Nel añu 738 e.C. rei asiriu Tiglatpileser III sometió la rexón, imponiéndo-y tributos y estableciendo un centru comercial asiriu nes cercaníes de la ciudá. Gaza foi una de les ciudaes que se negó a pagar los tributos escontra'l 735, lo que motivó una nueva intervención asiria en 734 e.C., mientres la cual Tiglatpileser atacó y escaló la ciudá. El so rei, Hanno, abellugar n'Exiptu. Mientres los llevantamientos contra Asiria que siguieron al derrocamientu de Salmanasar V y la xubida al tronu de Sargón II en 722 e.C., el rei de Gaza, Hanuna, encabezó (xunto al rei d'Hama, Ilubi'di) una coalición anti-asiria sofitada por un exércitu exipciu; pero en 720 Sargón venció a Ilubi'di cerca de Qarqar (na actual Siria), apoderar de Gaza y ganó a Hanuna y al exipciu Sibu (probablemente un xeneral del faraón Boccoris o Bakenrenef) nuna batalla en Rafia (la moderna Rafah). En 701 e.C., n'encalorando un nuevu llevantamientu na rexón provocáu pola muerte de Sargón, el rei asiriu Senaquerib apurrió a Gaza parte del territoriu del derrotáu rei Ezequíes de Xudá.
Tres la cayida d'Asiria ante una coalición de medos y babilonios en 612 e.C., la rexón siriu-palestina foi apostada ente l'Imperiu Neobabilónico y Exiptu. La toma de Karkemish en 605 pol entá príncipe herederu Nabuconodosor traxo'l control babiloniu de cuasi toa Siria Palestina hasta la frontera exipcia, situación que foi afitada con campañes añales regulares. Escontra'l 590 e.C. el faraón Apries apoderar de Gaza, que caltuvo por poco tiempu. Escontra 575 e.C. Nabuconodosor había solidificado les sos posesiones siriu-palestines. El comúnmente llamáu "calendariu cortesanu" de Nabuconodosor del 565, un documentu conmemorativo de la fundación d'un edificiu qu'inclúi una llista de los miembros de la corte, afayáu nunes escavaciones alemanes en Babilonia, menta a dellos reis vasallos, incluyendo a "el rei de Gaza" (dempués del de Tiro y antes del de Sidón). Según l'historiador René Labat, estos reis veceros teníen la mesma categoría que los gobernadores provinciales babilonios (los "Grandes de Akkad").
Babilonia foi ganada pol rei persa Ciro II el Grande en 539, y pocu dempués Siria y Palestina fueron incorporaes al Imperiu Persa. En 525 e.C. el so fíu Cambises II conquistó Exiptu.
Como exemplu de les redes comerciales de les que formaba parte Gaza podemos citar una inscripción fundacional de ca. 370 e.C. nel sur-oeste de la península arábiga, no qu'entós yera'l reinu de Ma'in y Yathil (nel actual Yeme), que menta un viaxe comercial realizáu pol autor a Gaza, Exiptu y Siria.
Periodos helenísticu, romanu y bizantín
thumb|left|250px|Estatua de Zeus desenterrada en Gaza.
En 332 e.C., tres la toma de Tiro n'agostu, Alexandru Magnu dirixir al sur camín d'Exiptu, atopando resistencia en Gaza, que taba defendida pol sátrapa Batéis, un eunucu árabe. Tres un asediu de dos meses (de setiembre a payares), Alejandro tomó la ciudá y fixo executar a Batéis suxetar a un carru que dio vueltes a los murios de la ciudá hasta que'l sátrapa morrió. Dizse que mientres l'asediu Alejandro aseveró que cuanto mayor fora la dificultá de tomar la ciudá, más importante yera llogralo, p'asina desmoralizar al enemigu.
La moderna Gaza construyir na dómina de Herodes el Grande.. Plinio el vieyu la cita.
Nel 401 o 402 d. C. los templos paganos de la ciudá fueron baltaos pol obispu Porfirio de Gaza col beneplácito del emperador y la collaboración voluntaria de los soldaos. El Marneion foi reemplazáu por una catedral, construyida nel 401 o 402 sol patrociniu de la emperatriz Eudocia (esposa d'Arcadio), quien unvió dende Constantinopla los planos y trenta y dos columnes de mármol verde griegu. Pa realizar la obra l'obispu contrató a un arquiteutu de Antioquía llamáu Rufino. La planta cruciforme de la catedral probablemente taba basada na de la ilesia de los Santos Apóstoles de Constantinopla (sieglu IV).
Nel sieglu VI Gaza foi un centru cultural cristianu d'importancia, siendo sede d'una activa escuela de retóricos y poetes cristianos. D'aquella dómina de cultura griega, trés filósofos son los personaxes históricos más relevantes: Eneas de Gaza (ca. 430/450 - ca. 518), neoplatónicu cristianu, Zacarías de Gaza, obispu de Mitylene (muertu antes de 553) y Procopio de Gaza (465-529).
Conquista árabe y Medioevo
Nel 632 empecipióse la conquista musulmana de Palestina. Gaza ufiertó cierta resistencia, y paez ser tomada por Amr ibn al As escontra'l 636. La ciudá foi prindada polos Cruciaos hacia 1100, anque foi reconquistada polos musulmanes nel añu de 1187.
Comunidá xudía en Gaza
La comunidá xudía en Gaza foi aniquilada mientres les Cruzaes, pero retornó y foi reconstruyida mientres la ocupación de los mamelucos. En febreru de 1799, cuando les fuercies franceses conducíes por Napoleón entraron a la ciudá, una tarrecible plaga fixo a los xudíos esvalixase a otres árees fora de Gaza. Nel añu 1886, trenta families xudíes tornaron a Gaza, pero fueron deportaes polos otomanos mientres la Primer Guerra Mundial. Los xudíos volvieron a Gaza dempués de que la guerra terminara pero los árabes forzar a dise nuevamente dempués de los motinos de 1929 de Palestina y de les masacres subsecuentes de xudíos en Safed y Hebrón. Dempués d'estos polveros, nos cualos más de 130 xudíos fueron asesinaos, los Mandatu Británicu de Palestina británicos prohibieron a los xudíos vivir en Gaza p'aselar la tensión. Los xudíos nun volvieron a Gaza, hasta qu'en 1946 establecióse'l kibutz Kfar Darom nel centru de la Franxa de Gaza.
Xudíos famosos de Gaza inclúin al poeta llitúrxicu medieval Israel Najara, que foi soterráu nel campusantu llocal de Gaza, y el relixosu Shabtai Tzvi y el teólogu Nathan de Gaza. El rabín Abraham Azulai vivió en Gaza en 1619, y foi ellí qu'escribió'l llibru pol cual ye recordáu, el so trabayu cabalísticu “Hesed -y-Avraham”.
Historia moderna
Mientres la Primer Guerra Mundial, el 7 de payares de 1917 al terminar la Tercer Batalla de Gaza, el Reinu Xuníu tomó Gaza del Imperiu otomanu. En 1929, delles protestes árabes causaes pola llegada d'inmigrantes xudíos desaguaron na muerte de 110 xudíos y 70 árabes. Los británicos instalaron a los xudíos n'otres ciudaes, pero dalgunos retornaron y fueron treslladaos al kibutz de Kfar Darom en 1946.
Dempués de la Guerra árabe-israelina de 1948 Gaza quedó ocupada per Exiptu hasta 1967, cuando, tres la victoria israelina na Guerra de los Seis Díes, quedó ocupada per Israel hasta l'añu 2005. Nesi añu tou la Franxa foi sacupada totalmente per Israel por aciu el plan de retirada unillateral implementáu pol gobiernu d'Ariel Sharón.
De magar, les organizaciones palestines realizaron llanzamientos de cohetes Qassam contra les poblaciones del sur d'Israel, lo qu'anició la continua respuesta israelina, bloquiando l'espaciu aéreo y marítimo, y realizando frecuentes cortes nel suministru de gas, agua y lletricidá (suministraos principalmente por el mesmu Israel). Por cuenta de la so escasa superficie y al so calter eminentemente urbanu, la Franxa de Gaza ye unu de los llugares más densamente poblaos del planeta, lo que, xuníu a la falta de servicios básicos por cuenta de la corrupción de los gobiernos llocales y fundamentalmente poles represalies provocaes pol exércitu israelín, esplica les paupérrimas condiciones nes que viven los sos habitantes. En xineru de 2009, faltando un mes pa la invistidura de Barack Obama como presidente d'Estaos Xuníos, el gobiernu israelín d'Ehud Ólmert desencadenó la denomada «Operación Plomo Fundíu» contra Hamás. Les consecuencies de dicha operación fueron más d'un millar de finaos, según la destrucción de gran parte de les infraestructures de la ciudá.
Ente'l 14 y el 21 de payares del añu 2012, la ciudá de Gaza foi duramente bombardeada por Israel daos los ataques con misiles a Israel díes tras mientres el conflictu que tuvieron dambes naciones (Operación Pilar Defensivu). Más de 150 persones morrieron y 1.200 resultaron mancaes.
El 29 de payares de 2012, Gaza recibe la reconocencia de Palestina na ONX como Estáu Observador Non Miembru ante l'asamblea, con una votación de 138 estaos a favor, 9 en contra y 41 astenciones, malapenes unos díes depués de terminar un conflictu armáu ente Israel y la franxa que dexó cerca d'un centenar de muertos.
En xunetu de 2014, tres el secuestru y asesinatu de trés nuevos xudíos, y magar que la policía israelina declaró que Hamás nun foi responsable de la muerte de dichos nuevos, Israel empecipió la Operación Marxe Proteutor. Esta operación foi condergada por diversu organizaciones de defensa de los Derechos Humanos, pol asesinatu de cientos de civiles. El 18 de Julio la ONX dixo qu'unu de cada 5 finaos yeren neños.
Tresporte
En Gaza esistió un aeropuertu internacional, inauguráu en 1998, que les sos pistes d'aterrizaxe ya instalaciones fueron destruyíes pola aviación israelina pocu dempués del empiezu de la Segunda Intifada, en setiembre de 2000. La Organización d'Aviación Civil Internacional (OACI) condergó duramente la destrucción del aeropuertu y encamentó a Israel a que tomara les midíes necesaries pa la so reapertura.
Mónica Jiménez
Mónica Eliana Jiménez de la Jara foi una asistente social, pedagoga, investigadora y consultora chilena, ministra d'Estáu mientres el primer Gobiernu de la presidenta Michelle Bachelet.
Aristóteles
Aristóteles con 18 años entró n'Academia de Platón y ellí siguiría hasta que'l so maestru morriera en 346 e.C., venti años depués del so ingresu. Al morrer Platón echó dellos años fuera d'Atenes (Acarnea, Mitilene y Macedonia) y torna pa fundar el Liceu o la escuela peripatética. Pero al morrer Alexandru Magnu el xorreciente movimientu antimacedoniu angariyolu a dexar Atenes, y fuxó a Calcis onde finó los sos díes. Tamién nomáu l'estaxirita (por vivir cerca d'Estaxira) ye xunto a Platón el gran legáu que nos dexó la filosofía helénica de l'antigua Grecia.
Crítica a la teoría platónica
Aristóteles critica'l calter separtáu de les idees respeutu al mundu sensible (de los sentíos). Mentanto'l so maestru, Platón, afirmaba la esistencia de dos mundos dixebraos (el mundu corpóreu y el mundu de les idees), él afitaba que les idees (qu'él llamaría formes) taben mecíes colo sensible (materia y forma facíen un conxuntu xuníu). Esta refuga al mundu separtáu de les esencies paez que yera debío a que so pa yera médicu y lu influyenciare nes disciplines de ciencies positives, rellacionaes cola esperimentación (yera, en ciertu mou, empirista). Asina ye lóxico la so tendencia a mirar más pal mundu natural, físicu, qu'a un mundu non esperimentable pelos sentíos.
Mónica Jiménez
Biografía
Ye fía de Eliana de la Jara Parada y Óscar Jiménez Pinochet, quien foi ministru de Salvador Allende. El so hermanu Jorge foi ministru de Patricio Aylwin.
Aristóteles
Crítica a la teoría platónica
El so llibru más importante ye'l de la Metafísica onde espón les principales idees sobre lo que ye l'ente y esmolezse na gueta de les causes primeres. El nome que-y punxo, metafísica, significa en griegu más alló de la física. La ferramienta pa conocer ye la lóxica, siendo l'argumentu lóxicu más importante pa esi fin el siloxismu.
La teoría de la potencia y l'actu
Ún de los esmolecimientos d'Aristóteles yera'l d'aldovinar l'orixe y una esplicación al movimientu. Pensaba él que si daqué camuda ye porque pasa d'un estáu a otru y asina llega a postular la diferencia ente ser daqué agora, a lo que llama «ser n'actu» y el poder aportar a ser daqué nun futuru, «ser en potencia». Ye dicir, una semiente ye una semiente n'actu, pero ye un árbol en potencia. D'esti mou, el movimientu ocurre cuando daqué pasa de ser n'actu a ser en potencia.
Mónica Jiménez
Biografía
Estudió trabayu social na Universidá Católica de Chile, dende onde egresó nel añu 1962. Darréu, en 1981, foi becaria del plan Fulbright, onde participó nel Programa p'Académicos Residentes na Universidá Católica d'América, en Washington D.C., Estaos Xuníos, graduándose de master en educación pal trabayu social.
Aristóteles
La teoría de la potencia y l'actu
Tou ente corporeu ta ensamáu de dos principios sustanciales estremaos, la materia y la forma. Siguiendo la teoría de ser en potencia y n'actu, Aristóteles afirma que la materia (la cosa física, l'oxetu corporeu) ta en potencia pa ser daqué, pero la forma que recibe esa materia, esi oxetu, ye ser n'actu. Ye dicir, un vasu ta formáu pola materia (el cristal) y pola forma (forma cilíndrica). La materia primo o primero, ye la mínima sustancia necesario pal cambéu y la forma que recibe col cambéu denomínase forma sustancial. La materia segundo ye una sustancia susceitible de modificaciones accidentales (ye dicir, que nun son necesaries pa que daqué siga siendo daqué), y en casu talu recibiría formes accidentales.
Asina, Aristóteles creyó resolver el problema del movimientu: el pasu del ente en potencia, al ente n'actu.
Mónica Jiménez
Biografía
Ye viuda de Juan Folles Folles, con quien tuvo cinco fíos.
Carrera pública
A empiezos de los años 1990 integró la Comisión Nacional de verdá y Reconciliación, la qu'ellaboró'l Informe Rettig sobre les violaciones a los derechos humanos que tuvieron llugar mientres la dictadura militar d'Augusto Pinochet (1973-1990). Tamién presidió la Comisión Xusticia y Paz, organismu de la Conferencia Episcopal de Chile.
Ente 2001 y 2006 promovió'l proyeutu interuniversitario Universidá Constrúi País, que lideró y que cuntó cola coordinación de Corporación Participa y Fundación Avina. Ésti representa unu de los principales programes llevaos a cabu a nivel iberoamericanu en materia de formación de líderes socialmente responsables.
En xineru de 2004 asumió la rectoría de la Universidá Católica de Temuco. En tal cargu, formó parte del Conseyu Asesor Presidencial de la Educación, surdíu arriendes de les movilizaciones estudiantiles de 2006, qu'en marzu de 2007 apurrió'l so informe final a la presidenta Michelle Bachelet.
Foi parte del Conseyu Consultivu de la Fundación Paz Ciudadana, fundadora y presidenta del direutoriu de la Corporación Participa, direutora executiva de la Corporación Educativa Aprender y líder del Proyeutu Universidá Constrúi País.
Asumió la cartera d'Educación tres la destitución de Yasna Provoste n'abril de 2008. Nesi cargu tocó-y enfrentar a fines de 2009 les movilizaciones de los profesores pol pagu de la llamada delda histórica. Esi mesmu añu inscribir nel Partíu Demócrata Cristianu.
Conózse-y más porque sufrió l'agresión per parte d'una estudiante, quien-y refundió un vasu con agua na cara cuando exerció'l cargu de Ministra d'Educación. Esto asocedió por cuenta de que'l gobiernu, estudiantes y profesores caltuvieron un llargu conflictu pol intentu de l'autoridá d'aprobar una llei que dexaba l'arriquecimientu y la selección d'alumnos nel sistema escolar.
En 2014 foi designada embaxadora del so país ante la Santa Sede por Bachelet, mientres el so segundu gobiernu, hasta abril del 2016, en que foi treslladada a la embaxada d'Israel.
Katakana
El katakana (片仮名), ye ún de los dos silabarios emplegaos na escritura xaponesa xunto col hiragana. Atribúyise la so invención al monxu Kukai o Kobo Daishi. Tamién llamase katakana a cualesquier de los carauteres d'esi silabariu. Cuando se refier al conxuntu de silabarios hiragana y katakana conózse-y como Kana. Esti silabariu ye'l mas vieyu de la llingua xaponesa.
Estos carauteres, al contrario de los kanji, nun tien nengún valor conceutual, sinón namái fonéticu.
El silabariu katakana consta de 46 carauteres que representen sílabes formaes por una consonante y una vocal, o bien una única vocal. La única consonante que pue dir sola ye la 'n'.
Carauteres katakana básicos
En bermeyo y enfatizaos los carauteres obsoletos.
ヰ (wi) y ヱ  (we) tan en desavezu y yá nun s'utilicen (arriendes, la so pronunciación auténtica ye, respeutivamente, i  e (y)e ). Pa representar wi y we (con pronunciación wi y we) úsense ウィ y ウェ, respeutivamente.
Aristóteles
La teoría de les causes
Un exemplu p'atalantar esto ye pensar por exemplu na estatua de David de Miguel Ánxel. La causa material sería'l mármole. La causa formal sería la forma humana. La causa eficiente sería l'autor de la obra, (quien la fizo, Miguel Ánxel. La causa final o teleolóxica sería pa dar prestixu o embellecer. P'Aristóteles la causa final ye una de les más importantes, porque pa él too tenía una fin, el mundu, el cosmos, seguía una trayeutoria hacia un fin o meyor dicho, taba siendo atrayío hacia un fin.
El Dios aristotélicu
Aristóteles afirma la eternidá del movimientu nel cosmos pero tamién afirma la esistencia del primer motor, que ye la causa del movimientu eternu del cosmos. En xeneral, razona él que tolo que se mueve ye movío por otro, ye dicir, hai un motor que lo mueve. Aristóteles nun almite una esplicación circular (nun desplica un res camentar que l'últimu motor mueve de nuevo al primeru) nin tampoco almite una esplicación en cadena infinita de motores (tampoco desplica camentar qu'hai infinitos motores). Llega a concebir el primer motor inmóvil (motor porque mueve, pero inmóvil porque si ye l'últimu motor nun pue haber otru motor que lu mueva) como causa final. Acaba afirmando que la causa final atrái tol cosmos hacia él, comunicando asina'l movimientu («ye oxetu d'amor o de deséu»). Esti primer motor, causa final, ta nidiamente separtáu del cosmos, ye actu puru (carez de potencies porque nun ye móvil), autosuficiente, inmaterial, polo tanto, ye'l Dios particular d'Aristóteles, pa nada hai que pensar que s'asemeya al Dios cristianu.
Conocimientu y ciencia
La Metafísica ye una ciencia que trata l'ente en xeneral, l'ente en tanto que ye ente. Y según esti analís, el ser pue ser atalantáu de dellos moos, afitando les categoríes de sustancia y accidente. La sustancia ye lo necesario que tien de tener daqué pa ser daqué. Los accidentes son les custiones circunstanciales que tán al rodiu l'ente pero que son prescindibles pa que daqué seya daqué (la sustancia d'un vasu ye'l cristal del que ta fechu, y que seya grande o pequeñu ye accidental, porque eso nun va condicionar que seya o dexe de ser un vasu)
La lóxica estudia les delles formes válides d'argumentar y construyir xuicios colos conceutos que designen al ser y les sos categoríes. La lóxica aristotélica sofítase nel principiu de non contradicción y toma como cadarma básica del razonamientu correutu la del siloxismu (tres premises la última de les cuales, llamada conclusión, síguese de les dos primeres).
No que cinca al conocimientu, Aristóteles defende que'l conocimientu entama polo sensible (asina damos cola sustancia y colos accidentes), ye dicir, afala l'empirismu como aniciu de conocimientu. Y depués, per aciu de la nuesa razón vamos superando'l nivel de conocimientu animal y astraemos (facemos astraiciones). Per últimu, emitimos xuicios aplicando les categoríes a los conceutos astrautos.
Ética
P'Aristóteles, el fin supremu de toa actividá humana ye la felicidá (Eudemonismu). Afirma que'l bien y el fin del ser humanu ha de ser daqué práuticu y realizable. Si lo carauterísticu del ser humanu ye poseer alma racional y perfeccionala, la felicidá ha d'atopase na vida racional mesma. A la escontra de Platón, la vida racional nun ye namás teórica, sinón tamién práutica, poro hai dos tipos de virtúes. Virtúes intelectives (les teóriques) como la prudencia, y virtúes étiques (práutiques).
La política
De miente paecía a Platón la política d'Aristóteles subordínase a la ética. Al definir al ser humanu como animal políticu o social conclúi que'l bien supremu o la felicidá namás pue algamase dientro d'una sociedá que tenga como fin el bien común. Aristóteles reconoz tres tipos d'Estáu o organizaciones de la polis: monarquía, aristocracia y democracia. Lo que carauteriza a la democracia ye que tolos ciudadanos participen del poder y tienen los mesmos derechos. L'aristocracia amenorga la participación y los derechos a una minoría y la monarquía a ún solu. P'Aristóteles el réxime por escelencia ye la democracia, pero los otros dos son tamién legítimos mentanto tengan como fin el bien común. Almite que toa mena de gobiernu pue dexenerar hacia la inxusticia, cuando s'abandona l'ideal de bien común.
Mónica Kupfer
Mónica Kupfer ye una historiadora, curadora, crítica del arte y editora, reconocida local y internacionalmente pol so llabor curatorial, según la so contribución al desenvolvimientu del arte panamiegu al traviés de la Bienal d'Arte de Panamá. Amás, destaca la so investigación sobre muyeres artistes panameñas, la primera realizada nel país.
Vida profesional
Mónica Kupfer foi direutora Fundadora de la Bienal d'Arte de Panamá, creada en 1992, amás de direutora de la Fundación Arte y Cultura, una organización ensin fines d'arriquecimientu que promueve el desenvolvimientu cultural en Panamá dende 1999. Foi la primer curadora del Muséu d'Arte Contemporáneo de Panamá, onde anguaño ye miembru del Conseyu Téunicu
Desempeñóse como xuráu, conferenciante y collaboradora n'enciclopedies d'arte, amás de ser corresponsal de la revista Art Nexus.
Bienal d'Arte de Panamá
La Bienal d'Arte de Panamá foi fundada en 1992 por Mónica Kupfer xunto a Irene Escoffery -.
N'empecipiando como un certame de pintura, la Bienal foi evolucionando hasta convertise nel eventu d'arte contemporáneo más importante del país. Mientres 16 años la bienal funcionó como la principal plataforma non comercial pa la producción y exhibición d'arte contemporáneo.
Rochetaillée-sur-Saône
Rochetaillée-sur-Saône ye una comuña francesa de la Metrópolis de Lyon, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Shusuke Ota
Shusuke Ota (太田 修介, ) ye un futbolista xaponés.
Tarzan
thumb|200px|Ilustración de de Fred J. Arting (1914). Tarzan ye un personaxe creáu por Edgar Rice Burroughs, qu'apaeció per primer vez na novela Tarzan of the Apes (publicada en revista en 1912 y en llibru en 1914) a la que-y siguieron darréu otros venticinco títulos. Tarzan ye'l cuartu personaxe de ficción adautáu más vegaes al cine, depués de Sherlock Holmes, Drácula y el monstruu de Frankenstein, yá que perpasa los 100 llargometraxes, el primeru Tarzan of the Apes rodáu en 1918.
La historia de Tarzan
Tarzán ye'l fíu güérfanu d'una pareya inglesa aristocrática abandonaos n'África a finales del sieglu XIX. Depués de les sus muertes, Tarzán ye adoptáu y educáu por una banda de monos a los que Burroughs llama "mangani", una especie non conocía pola ciencia, pero con carauterístiques de goriles, chimpancés y los primeros homínidos, incluyendo una forma de llinguaxe primitiva. "Tarzán" significa "piel blanca" en llingua manganí. El so nome inglés ye John Clayton III, Lord de Greystoke.
La educación que recibió dio-y habilidaes físiques considerablemente superiores a les de los meyores atletes "civilizaos", pero tamién heredó un gran nivel d'habilidá mental. Aprendió solu a lleer, utilizando llibros con imáxenes dexaos por so padre y so madre, y alloñándose de la versión de falante inarticuláu popularizada nes películes.
Él sólo vuelve a tener contautu colos humanos nuevamente una vez que yá ye mayor. Nesta dómina visita'l mundu civilizáu, pero refúgalu y retorna a la selva. N'histories posteriores cuéntense otres aventures llevaes a cabu por él, descubriendo civilizaciones perdíes como la de la ciudá de Pellucidar.
La inspiración: los neños xabaces
Tarzán ye la encarnación moderna de la vieya tradición lliteraria del "héroe criáu por animales". Otros exemplos son Mowgli d'"El llibru de la selva" y "The Jungle Book 2" escritos por Rudyard Kipling y los fundadores lexendarios de Roma, Rómulo y Remo amamantaos por una lloba. La so historia sofítase nes teoríes non científiques del darvinismu social, que tuvieron la so dómina de gloria nel entamu del sieglu XX y qu'inspiraron la lliteratura popular d'esi tiempu como la de Jack London y Robert E. Howard.
Los cómics
Les sos adautaciones al cómic fueron bien populares. Dende'l 7 de xineru de 1929, Harold Foster asoleya les primeres histories y los dibuxantes que trabayaron nelles cuando ésti morrió'l 16 de marzu d'esi mesmu añu fueron ente otros Rex Maxon, William Juhré, Dan Barry, etc. Ye Burne Hogarth el que llibrará los meyores episodios de 1936 a 1980.
Fueron munchos, tamién, los personaxes del mundu de los tebeos que s’inspiraron en Tarzán; por orden alfabéticu, los más conocíos son:
Tarzán como personaxe lliterariu
Tarzán foi unu de los personaxes de mayor sonadía nel mundu lliterariu. Apaeció en películes, tebeos y programes de televisión. La mayoría de les películes de Hollywood con Tarzán dende la década de 1930 n'adelante, muéstrenlu col so compañeru, el chimpancé Chita. L'escritor de ciencia ficción Philip José Farmer escribió Tarzan Alive! (¡Tarzán vive!), una biografía de Tarzán utilizando l'argumentu de que yera una persona real. Tamién apaez como un personaxe menor nel llibru Lust, de Geoff Ryman.
Aunque los derechos de "Tarzán de los monos" son de dominiu públicu nos Estaos Xuníos tolos trabayos de Burroughs caltendránse baxo copyright na Xunión Europea hasta l'añu 2021, y el nome Tarzán ye una marca rexistrada.
Na ciudá de Tarzana, California Burroughs tenía so casa, y por eso la ciudá foi rebautizada en 1927 con esi nome nel so honor.
Por otros escritores
Les noveles d'esti autor nunca fueron autorizaes por ERB, Inc. Fueron sacaes de circulación y les copies que quedaben fueron destruyíes.
Schleswig-Holstein
Schleswig-Holstein ye un Bundesland o estáu federal alemán. Tien una superficie de 15.799,38 km² y cunta con unos 2,8 millones d'habitantes (2007). Ta asitiáu nel norte d'Alemaña. La so capital ye Kiel.
Ronno
Ronno ye una comuña francesa del departamentu de Ródanu, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Campeonatu Rexonal d'Asturies
El Campeonatu Rexonal d'Asturies foi un tornéu de fútbol d'España, entamáu pola Federación Asturiana de Fútbol, nel que participaben clubes de la rexón d'Asturies. Apostóse añalmente ente 1916 y 1940, y sirvía pa escoyer al representante asturianu nel Campeonatu d'España.
Na temporada 1931/32 disputose de forma conxunta col Campeonatu Rexonal de Cantabria y recibió'l nome de Campeonatu Astur-Cántabru; na 1935/36 fixo lo propio col Campeonatu de Galicia de Fútbol y llamóse Campeonatu Astur-Gallegu.
Historia
En 1915 fundóse la Federación Cantábrica de Fútbol —que camudó'l so nome por Federación Asturiana en 1918— y unu de los sos primeros oxetivos foi la creación d'un campeonatu rexonal, pa qu'Asturies pudiera tar representada nel Campeonatu d'España.
La primer edición, disputada a finales de 1916, arrexuntó a los clubes inscritos en tres categoríes. Na máxima categoría quedaron encuadraos el Real Sporting de Xixón y el Stadium Avilesín, que teníen de xugase'l campeonatu nuna final a doble partíu. Sicasí, l'equipu d'Avilés decidió retirase por causa de les baxes na so plantía, y la Federación designó al Sporting como representante nel campeonatu nacional.
Na siguiente temporada, el Sporting foi proclamáu campeón nuevamente dempués que nengún otru club se inscribiera pa disputa-y el campeonatu asturianu de la primer categoría.
Pa la temporada 1919/20 la primer categoría del Campeonatu Rexonal d'Asturies cuntó cola participación de dellos clubes de tola rexón: dos uvieínos, Real Stadium Club Ovetense y Real Club Deportivo Oviedo, y trés xixoneses, Unión Deportiva Racing, Club Hispania y Real Sporting, que de nuevu proclamóse campeón.
La hexemonía sportinguista mantúvose hasta la temporada 1924/25, na que'l Stadium Ovetense proclamóse campeón.
Na temporada 1931/32 Asturies y Cantabria xunieron los sos campeonatos nel llamáu Campeonatu Astur-Cántabru, nel qu'un equipu asturianu, l'Uviéu F. C., proclamóse campeón.
La siguiente temporada'l Campeonatu Rexonal d'Asturies volvió recuperar la so independencia. Entamóse una dómina d'hexemonía del Uviéu, que llogró tres títulos consecutivos.
La campaña 1935/36 de nuevu producióse una fusión, esta vegada ente'l campeonatu asturianu y el de Galicia, el llamáu Campeonatu Astur-Gallegu, que foi tamién conquistáu pol Uviéu.
Dempués de trés años de parón deportivu por causa de la Guerra Civil Española, na temporada 1939/40 retomáronse los campeonatos rexonales y esi añu foi campeón el Sporting de Xixón.
A partir de 1940 la remodelación y ampliación de la Lliga punxo fin a la disputa de los campeonatos rexonales.
José Miguel de Velasco
José Miguel de Velasco Franco foi un militar y políticu bolivianu. Presidente del Estáu Bolivianu mientres la Confederación Perú-Boliviana (1837-1839), a la que punxo fin col so pronunciamientu secesionista, foi un presidente patriota del so país (Bolivia) y héroe de les lluches llatinoamericanes independentistes.
Orixe familiar y nacimiento
José Miguel de Velasco naciera na ciudá de Santa Cruz de la Sierra de la Intendencia de Cochabamba que formaba parte del Virreinatu del Río de la Plata, siendo fíu de Ramón González de Velasco y de Petrona Lozano de Franco.