cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francia Occidental
Na historiografía medieval, Francia Occidental, en llatín Francia Occidentalis) o Reinu de los Francos Occidentales (regnum Francorum occidentalium) constitúi la etapa inicial del Reinu de Francia y estiéndese dende 843 hasta 987. Francia Occidental crear a partir de la división del Imperiu carolinxu tres la muerte de Luis el Piadosu pero la división este oeste "consolidóse gradualmente na creación de dos reinos separaos". D'ellos Francia occidental foi la base histórica de Francia.
Francia Occidental estendíase más al sur que la Francia moderna tomando la Marca Hispánica, pero non tan al este, polo que nun incluyía Lotaringia nin l'Arelato. Tres la muerte de Carlos el Calvo en 877, los reis de Francia Occidental fueron escoyíos por un conseyu de magnates eclesiásticos y llaicos, y ente 888 y 936 asocediéronse monarques de les cases carolinxa y robertina.
Afitamientu del feudalismu
Carlomagno siguió la política de los sos predecesores los mayordomos austrasianos d'otorgar beneficios territoriales (en réxime d'usufructu y non de propiedá) en cuenta de cuntar fidelidá y sofitu militar de los terratenientes, gracies a que cuntaba col botín de les sos campañes militares, ya inclusive dio l'alministración del imperiu a aquellos nobles que se-y encamentaren a él personalmente so un venceyu de fidelidá. Pero la paralización de la espansión territorial en dómina de Ludovico Pío, remató un periodu de beneficios pa l'aristocracia, que naguando ameyorar el so patrimoniu, dirixeron les sos apetencies interviniendo na rivalidaes internes que eclosionaron en delles guerres civiles qu'implicaron al emperador y los sos fíos. A pesar de l'amplitú del imperiu, ésti escarecía d'exércitu permanente, de marina, de fortificaciones sólides, o d'un sistema financieru. El sistema alministrativu taba en manes d'una aristocracia amestada al rei por llazos de fidelidá, yá que los recursos del rei se circunscribían a les rentes de los sos dominios, de cuenta que'l soberanu, incapaz de pagar a los sos axentes, viose obligáu a escoyelos ente l'aristocracia (qu'axuntaba'l poder militar y el so propiu sustentu) colo que'l rei viose incapaz d'impone-yos la so autoridá, escareciendo de fuercia mesma abonda pa opone-y -yos. Tres la dislocación territorial de Verdún, cada reinu esmolecer de la so propia defensa. D'oeste a este, los territorios surdíos del [[Tratáu de Verdún del 843: la Francia Occidental, la Francia Media y la Francia Oriental.|miniatura|upright=1.4]] N'agostu de 843, tres trés años de guerra civil dempués de la muerte de Luis el Piadosu en xunu de 840, los sos fíos y el Tratáu de Verdún, que supunxo la incapacidá de caltener una unidá política del imperiu, quedando'l títulu imperial amenorgáu a calter simbólicu. Carlos II el Calvo recibió la Francia occidentalis en llucha contra'l so sobrín Pipino II el rei d'Aquitania. Ye esti territoriu de Carlos II el Calvo el qu'evolucionó na moderna nación francesa.
Los Annales Bertiniani, escritos en Francia Occidental na dómina describen a Carlos llegando a Verdún, "onde'l repartu de porciones" tuvo llugar. En describiendo les porciones de los sos hermanos, Lotario I (Francia Media) y Luis el Xermánicu (Francia Orientalis), anota que "el restu hasta España foi vencíu a Carlos"". Los Annales Fuldenses de Francia Oriental describen a Carlos recibiendo la parte occidental dempués de que'l reinu fuera "estremáu en trés". La postrera entrada de los Annales Bertiniani data de 882, polo que la única fonte contemporánea de los fechos de la que se dispón son los Annales Vedastini. El siguiente documentu orixinal del reinu de Francia Occidental seríen los Añales de Flodoardo, que s'empecipien en 919.
Sicasí, Carlos tuvo qu'encarar la guerra contra'l so sobrín Pipino II d'Aquitania. Tres la muerte de Pipino I d'Aquitania n'avientu de 838, el so fíu Pipino II fuera reconocíu pola nobleza aquitana como rei, pero la socesión nun fuera reconocida pol emperador, que designó a Carlos como rei d'Aquitania na Asamblea de Worms de 839. Carlos el Calvo declaró la guerra a Pipino a empiezos del so reináu en 840 y el Tratáu de Verdún ignoró al pretendiente al asignar Aquitania a Carlos. D'esta miente, en xunu de 845 y tres delles derrotes, Carlos robló'l Tratáu de Benoît-sur-Loire y reconoció como rei al so sobrín, y este recibió los territorios d'Aquitania como feudos reconociendo a Carlos como'l so señor. Esti alcuerdu permaneció a valir hasta marzu de 848, cuando los barones aquitanos reconocieron a Carlos como rei. A partir d'entós, los exércitos de Carlos llevaron la iniciativa y en 849 consiguieren asegurar la mayor parte d'Aquitania. Yá en xunu de 848 el mesmu Carlos foi coronáu "Rei de Francos y Aquitanos" en Orleans. La ceremonia foi oficiada por Wenilo de Sens, ya incluyó la primera unción real na historia de Francia Occidental. La idea pudo surdir del arzobispu Hincmaro de Reims, que compunxo siquier cuatro ordines describiendo'l ceremonial apropiáu pa una consagración real.
Na década de 840, amontáronse les incursiones viquingues, asina en 845 los viquingos escalaron París, y ente 856-862, llevaron una aición granible nel Sena, a les que s'añedir nel Rin, el Somme, el Loira, el Garona, ya inclusive nel Ródano. En Francia occidental, les midíes del rei Carlos II amosáronse ineficaces, y la defensa, cuando se fixo, llevar a cabu llocalmente llevantando fortificaciones privaes ensin autorización real. Les resultaos d'esto vienen ejemplificados mientres el reináu del Carlos el Simple (898-922), cuando los normandos de Rollón el Caminante fueron reconocíos como vasallos nel área costera agües embaxo de París, nuna rexón que se conocería como Normandía. Na mesma dómina, escontra la metá del sieglu IX, producióse la devastación de la zona costera mediterránea polos sarracenos, que s'establecieron en Fraxinetum, d'onde nun fueron espulsaos hasta 972/973. Y a partir de la década de 920, los maxares empecipiaron los sos raides.
Mentanto, los nobles ante la incapacidá real de faer valir la so autoridá, pudieron apoderase de los sos beneficios territoriales (que primeramente-yos foi dau como usufructos) y tresmitilos a los sos fíos, amás d'usurpar los derechos reales, como'l d'acuñamientu de moneda, los peaxes ya inclusive, l'alministración de xusticia. Por tanto, nun reinu nel que l'aristocracia territorial apoderóse de les funciones alministratives, qu'aprovecha nel so propiu beneficiu y tresmitir a les sos descendencia, desaposiando de poder efectivu al monarca, dio llugar a la concentración de poder en "principaos territoriales", por cuenta de que la nobleza enraigonara nuna rexón xeográfica onde adquiriera dellos territorios (condaos) y establecíu rellaciones familiares. Asina tenemos el ducáu d'Aquitania, Borgoña, y Normandía, los condaos d'Anjou, Champaña, Blois, Flandes, Barcelona y Tolosa. Toos estos principaos reconocíen al rei como'l so señor, pero sustraer a la intervención el mesmu.
Monarquía electiva
Dada pos la nulidá del poder monárquicu, la mesma monarquía fíxose electiva. A la muerte de Carlomán II n'avientu de 884, nun-y asocedió'l so hermanu Carlos, sinón el so primu l'emperador Carlos III el Gordu, por eleición, que yá yera rei de Francia Oriental y Italia, como rei. Posiblemente foi coronáu como «rei en Galia» (rex in Gallia) el 20 de mayu de 885 en Grand. El so reináu foi la última ocasión tres la muerte de Luis el Piadosu en que tol Imperiu carolinxu tuvo unificáu so un únicu gobernante. Na so condición d'emperador paez conceder títulu real y emblemes a Alano I como rei de Bretaña. La so xestión mientres l'asediu viquingu a París deterioró'l so prestíu y en payares de 887 foi depuestu per parte de la nobleza de Francia Oriental pero non de Francia Occidental. Morrió pocu dempués, en xineru de 888, en Francia occidental foi escoyíu Eudes, conde de París y en Aquitania, el duque Ranulfo II se intituló como rei d'Aquitania pero namái vivió dos años. Anque Aquitania nun se convirtió en reinu independiente, permaneció en gran midida fora del control de los reis de Francia Occidental.
Frente a Eudes, dellos nobles remontáronse y escoyeron a Carlos el Simple (893), que foi depuestu (922) y nel so llugar los nobles escoyeron al hermanu del rei Eudes, Roberto I de Francia, y a la so muerte (923), escoyeron al so xenru Raúl. En 936, finó'l rei, y el noble más poderosu, Hugo'l Grande (marqués de Neustria y conde de París, fíu del rei Roberto I), llogró que los nobles llamaren al fíu de Carlos el Simple, Lluis IV de Francia, recibiendo'l títulu de duque de los francos. Sicasí, los carolinxos namái teníen tierres en Laon, Compiègne, Reims y Soissons, de cuenta que la so política pasó a tar mediatizada y en conflictu colos intereses del duque de los francos y pol acabante restaurar imperiu, que'l so emperador va procurar exercer la so influencia sobre Francia occidentalis, asina los reis Lotario y Hugo Capeto fueron sobrinos del Otón I.
Al finar Lluis V de Francia en 987 ensin descendencia, l'arzobispu Adalberón de Reims, enemistado colos últimos reis carolinxos Lotario y Lluis V, convenció a los nobles que nun escoyeren al carolinxu Carlos de Lorena yá que yera vasallu del emperador y como tal intentara usurpar la corona en 978, asina que la eleición producir en beneficiu de Hugo Capeto. Asina'l territoriu de Francia Occidental onde los Capetos pasaron a reinar pasó a ser el reinu de Francia.
Reis de Francia Occidental
De siguío preséntase la llista de los reis de Francia occidental. Señálase tamién la dinastía a la que pertenecieron.
Les Tonils
Les Tonils ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Base Aérea de Spangdahlem
La Base Aérea de Spangdahlem, asitiada en Tréveris, Alemaña, ye una base aérea construyida en 1950 y operada poles Fuercies aérees de los Estaos Xuníos dende'l 1 de setiembre de 1952.
Spangdahlem ye'l llar del 52º nala de combate que caltién, desenvuelve y emplega aeronaves F-16, A-10 Thunderbolt II y sistemes de radar TPS-75 que sirven de sofitu a la OTAN nes sos directrices de defensa nacional. El comandante de la base ye Christopher P. Weggeman.
La base aérea alemana lleva teniendo presencia militar estauxunidense dende hai más de cinco décades. Cola creación de la OTAN en respuesta a les tensiones xeneraes pola Guerra Fría n'Europa, la USAF instaló unidaes militares al oeste del ríu Rin una meyora de les defenses aérees en casu d'ataque. Acabada la Segunda Guerra Mundial, la base taba nel territoriu alemán alministráu por Francia, quien aportó a dexar la base como parte de los planes expansionistas de la OTAN. La base foi construyida ente 1951 y 1953 con un costo de 27 millones de dólares por contratistes alemanes y franceses so la supervisión del gobiernu francés. La presencia militar estauxunidense empezó'l 1 de setiembre de 1952.
Unidaes
Spangdahlem ye'l llar del 52º nala de combate, que caltién, esplega y emplega una amplia variedá d'aeronaves ente les que s'atopen Lockheed Martin F-16 Fighting Falcon o Fairchild-Republic A-10 Thunderbolt II. Tamién cunta con 75 sistemes de radar AN/TPS-75 en sofitu a les operaciones y loxística de la OTAN y directrices nacionales de defensa de los Estaos Xuníos. El comandante actual d'esta fuercia de combate ye'l coronel David J. Julazadeh. En total, 4800 militares estauxunidenses, 840 alemanes y 200 contratistes d'Estaos Xuníos trabayen na base.
La base tamién s'utiliza en funciones de loxística y como ponte aérea. Col zarru de la base aérea de Rhein-Main en 2005, la base de Spangdahlem asumió'l 30% de les antigües funciones de Rhein-Main. En payares de 2005, el primer avión de tresporte pesáu C-17 Globemaster III llegó a Spangdahlem.
Miguel Ángel Lotina
Miguel Ángel Lotina ye un ex-futbolista y entrenador español.
Base Aérea de Yokota
El desarrollu de la base aérea de Yokota empezó cuando l'Exércitu Imperial de Xapón construyó'l campu aéreo de Tama nos mesmos terrenes en 1940. Les instalaciones fueron tomaes por Estaos Xuníos el 4 de setiembre de 1945, al rematar la Segunda Guerra Mundial. Les instalaciones fueron espandíes a partir d'esi momentu y hasta 1960 la base aérea algamó'l so tamañu actual.
Mientres la Guerra de Corea, la base aérea de Yokota foi utilizada pa encabezar les misiones B-29. La base foi'l puntu d'unviada de los B-52 usaos na Guerra de Vietnam. En 1971, les unidaes de combate de Yokota fueron tresferíes a les bases de Kadena y Misawa. El gobiernu xaponés anunció en 2005 que la base allugaría al cuartel xeneral de les Fuercies de Defensa Xaponeses. La base tamién podría ser utilizada como alternativa pa solliviar picos de tráficu aereu de los aeropuertos d'Haneda y Narita, anque esta operación nun ye regular.
Festival de l'Amistá
Añalmente, la base aérea abre les sos puertes al públicu mientres dos díes d'agostu. Aproximao doscientos mil visitantes alleguen a la base p'apreciar les esposiciones sobre la so hestoria y los aviones de combate y carga.
Enumeratio Stirpium Transsilvaniae
Enumeratio Stirpium Transsilvaniae (embrivíu Enum. Stirp. Transsilv.) ye un llibru ilustráu con descripciones botániques escritu pol médicu, micólogu y botánicu alemán, Johann Christian Gottlob Baumgarten. En 1816 publicó'l primer tomu del so trabayu de cuatro volúmenes sobre la flora transilvana, denomináu «Enumeratio Stirpium in Magno Transylvaniae Principatu praeprimis indigenarum»
Volmerange-lès-Boulay
Volmerange-lès-Boulay ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
La Touche
La Touche ye una comuña francesa del departamentu de Drôme, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Centaurea nigra
La ye una especie de planta de la familia de les Asteracees. thumb|Detalle de la flor thumb|Vista de la planta thumb|Centaurea nigra
Calteres
Yerba perenne per mediu de rizomes. Tarmos erectos de 40-100 cm d'altor, enchíos so los capítulos. Fueyaa alternes; les basales dentaes o llixeramente lobulaes, ovaes o llanceolaes; les del tarmu enteru y llanceoláu; toes más o menos peloses. Flores arrexuntaes en capítulos arreyaos a la fin de los tarmos o de les cañes d'estos; arreyo más o menos globosu d'hasta 15 mm de diámetru; bráctees involucrales con apéndices negros o de color pardu escuru, pectinado-fimbriaos, con 14 o 16 fimbries a cada llau; corola tubular de color púrpura; miriguanu presente. Frutu en aqueniu estruyíu d'unos 3 mm de llargor. Floria dende finales de primavera y nel branu.
Distribución
Bélxica, Gran Bretaña, Portugal, Francia, Alemaña, Irlanda, Suiza, Holanda, España, Italia, Noruega, Suecia. Introducida n'Austria, República Checa, Eslovaquia y Dinamarca.
Propiedaes
Indicaciones: utilízase como diuréticu, sudoríparu, tónicu.
Taxonomía
Centaurea nigra describióse por Carolus Linnaeus y espublizóse en Species Plantarum 2: 911. 1753. Centaurea: nome xenéricu que procede del griegu kentauros, homes-caballos que conocíen les propiedaes de les plantes melecinales.
RAF Mount Pleasant
La Base Aérea de Monte Prestosu (n'inglés: RAF Mount Pleasant, tamién conocida como Aeropuertu Internacional Monte Prestosu, Mount Pleasant Airport, Mount Pleasant Complex o MPA) ye una base militar de la Royal Air Force británica nes islles Malvines. Forma parte de la British Forces South Atlantic Islands (BFSAI).
La estación ye'l llar d'ente 1000 y 2000 militares del Reinu Xuníu y ta alcontrada a cerca de 48 km al suroeste de Puertu Arxentín/Stanley, la capital de les Malvines, na islla Soledá. El corredor más llargu del mundu, de media milla de llargor, venceya les barraques, comedores y les árees de recréu y bienestar de la base. La base ye dacuando referida polos sos residentes como Death Star (la estrella de la muerte) por cuenta del so diseñu daqué confusu.
Atopar a 74 msnm y tien dos pistes d'asfaltu de 2590 y 1525 m.
Historia
thumb|250px| Llocalización de la RAF Mount Pleasant nes islles Malvines..
Mount Pleasant foi inaugurada pol Príncipe Andrés de York, el 12 de mayu de 1985 y empezó a funcionar l'añu siguiente. La estación foi construyida como parte de los esfuercios británicos pa reforzar la defensa de les Islles Malvines dempués de la guerra de 1982 coles fuercies arxentines. La base de Monte Prestosu ye'l más recién aeródromu de la Royal Air Force y reemplazó les anteriores instalaciones nel Aeropuertu de Puertu Arxentín/Stanley.
La RAF primeramente utilizó una pequeña base nel aeropuertu de la capital dempués del final de les hostilidaes en 1982. Mientres la Guerra de les Malvines, cuando les islles fueron recuperaes por fuercies militares de l'Arxentina, aviones británicos Avro Vulcan de la RAF fueron unviaos a bombardear la pista de la capital de les islles (Operación Black Buck) y Sía Harriers de la Marina Real fixeron raids moderadamente esitosos. La primer misión de bombardéu de los Vulcan refundió 1000 llibres de bombes sobre la metá de la pista inutilizándola. Sicasí, los arreglos realizaos polos arxentinos dexaron qu'aviones de tresporte C-130 Hércules siguieren utilizándola hasta'l final del conflictu. Dempués del final de les hostilidaes la pista foi dafechu reparada por inxenieros militares británicos.
Dempués de la rindición de les fuercies arxentines nes islles, los británicos encararon el problema d'un potencial ataque aereu arxentín dende'l continente, ye por eso qu'un portaviones permaneció de guardia nes islles col so escuadrón de Sía Harriers hasta que l'aeródromu local foi preparáu p'aviones jets. L'HMS Hermes foi'l primeru en realizar la guardia, ente que l'HMS Invincible dir al norte pa ser reparáu y depués retornó pa reemplazar al HMS Hermes. El HMS Invincible foi depués releváu pol HMS Illustrious. Una vegada que la pista tuvo disponible pa jets, el HMS Illustrious foi releváu por dellos Phantom FGR.2 de la RAF.
El Gobiernu británicu entendió que l'aeropuertu nun yera la meyor opción pa una base permanente y decidió construyir una nueva base y faela nun llugar central de les islles qu'aumentara considerablemente les defenses. La intención foi disuadir cualquier intentu futuru de l'Arxentina pa recuperar les islles pola fuercia. Monte Prestosu, al oeste de la capital, foi escoyida como'l sitiu pa la nueva estación. La pista foi inaugurada pol príncipe Andrés en 1985, y volvióse dafechu operacional en 1986.
Equipamientu actual
thumb|250px|RAF Mount Pleasant thumb|250px|Cartelu de bienvenida escontra'l pueblu de la base Monte Prestosu tien una amplia gama d'instalaciones deportives y sociales incluyendo un ximnasiu, piscina pa water polu, campu de golf, centru de bucéu, karting, llibrería, cine, boliche, y campos de deportes al campu. Hai peluqueríes, un centru médicu y un centru educativu na base. Hai tamién un complexu qu'inclúi una cafetería y una pequeña tienda que son propiedá de Falkland Islands Company.
Tán basaos en Monte Prestosu 4 Eurofighter Typhoon (N° 1435 Flight RAF), con un avión cisterna Vickers VC-10 y un C-130 Hércules, y tamién dende payares de 2007 el N° 1564 Flight RAF con 2 helicópteros Westland Sea King. Hai tamién 2 helicópteros civiles Sikorsky S-61 del British International Helicopters Limited (Brintel). Les unidaes de tierra inclúin 3 unidaes de señales y un destacamentu de misiles Rapier de l'Artillería Real (Royal Artillery). Estos fueron primeramente remanaos por un reximientu de la RAF, pero la Royal Artillery tien agora la responsabilidá d'operar los Rapiers.
El 33 Engineer Regiment aprove constante soporte y ye parte del Joint Service Falkland Islands Detachment que consiste n'equipos de la RAF y del Royal Logistic Corps. Ta principalmente basáu na capital, pero hai tamién un destacamentu en Monte Prestosu. La xera del grupu ye destruyir municiones ensin esplotar de la Guerra de les Malvines, informar a les tropes, turistes y isleños sobre les árees segures, y marcar los campos minaos ensin llimpiar.
Hai tamién una unidá conxunta de comunicaciones pa la guerra electrónica y el comandu y control de los sistemes de la Marina, Exércitu y Fuercia Aérea.
Denuncies d'Arxentina sobre la base
Metanes les tensiones diplomátiques, en febreru de 2012 el príncipe británicu Guillermo de Cambridge realizó entrenamientos militares na base. A principios de 2013, el primer ministru británicu David Cameron aseguró que'l so país taría «dispuestu a lluchar si fuera necesariu» pa caltener el territoriu, y remarcó que tienen jets y tropes aparcaes nes islles.
Daniel Filmus, ex secretariu d'Asuntos Relativos a les Islles Malvines, dixo que:
El gobiernu arxentín argumenta que la base de Monte Prestosu ye la más grande ya importante de la rexón del Atlánticu Sur. Tamién acusa al gobiernu británicu de tener armes nucleares nes islles y de violar el Tratáu de Tlatelolco que prohibe dafechu l'armamentu nuclear n'América Llatina y el Caribe. Les autoridaes arxentines tamién denunciaron que Monte Prestosu constitúi una base de la OTAN.
Vuelos de pasaxeros
thumb|250px|[[Panavia Tornado allugáu sobre la pista.]] Usando'l códigu d'aeropuertos d'IATA MPN, Monte Prestosu tamién sirve como l'únicu aeropuertu internacional de les Malvines. Vuelos con un porcentaxe d'asientos abiertos a pasaxeros civiles operen una vegada a la selmana. Dende la seronda de 2008 y hasta avientu de 2009 esos vuelos fueron operaos pola aereollinia civil Flyglobespan en nome de la Royal Air Force. Dende entós los vuelos fueron operaos por Air Tahiti Nui, Titan Airways y Air Seychelles. Vuela dende la base de la RAF en Brize Norton en Oxfordshire, con una parada de reabastecimiento na base de la RAF na islla Ascensión nel Atlánticu sur-central, utilizando aviones Boeing 767. Depués de la bancarrota de Flyglobespan los vuelos fueron asumíos por Air Italy y Hifly. Dacuando un Lockheed Tristar de la RAF realiza'l tresporte de mercancíes, o un Antonov An-225 cuando'l tresporte ye mayor.
thumb|250px|2 [[Panavia Tornado|Tornado F3 sobrevolando los aires de Puertu Arxentín/Stanley.]] Adicionalmente, LATAM opera un vuelu comercial programáu selmanal dende l'Aeropuertu Internacional Presidente Carlos Ibáñez del Campo de la ciudá de Punta Arenas nel sur de Chile; mientres trés sábados ye de manera direuta, y nel restante ye una escala entemedia na ciudá arxentina de Ríu Gallegos. Esta ye la única conexón aérea col continente americanu.
El 2 de marzu de 2012, la presidenta arxentina Cristina Fernández de Kirchner anunció que vuelos d'Aerolíneas Argentinas dende Buenos Aires reemplazaríen los vuelos de la entós LAN Airlines dende Chile. La idea de los vuelos escontra Arxentina nun foi sofitada nes islles, una y bones esto podría resultar que Arxentina tenga'l monopoliu de los vuelos comerciales y el control de tolos accesos aereu comerciales.
El 2 d'abril de 2012, una compañía aérea uruguaya, Air Class Llinies Aérees, llogró'l permisu del Ministeriu de Defensa uruguayu a empecipiar un vuelu comercial a les Islles Malvines.
Tamién se van realizar vuelos comerciales a la Islla Santa Lena, cuando un nuevu aeropuertu abrir en 2016.
Aereollinies y destinos
thumb|250px|[[Lockheed C-130 Hercules perteneciente a la Real Fuercia Aérea faciendo la ruta Monte Prestosu-Aeropuertu de Puertu Arxentín/Stanley.]] thumb|250px|Un [[Airbus 320 de la entós LAN Airlines en Santiago de Chile. Los aviones d'esti tipu son los que lleguen a les islles.]] Nota: munchos de los vuelos chárter a la base sirven principalmente pa los militares británicos.
Enllaces esternos
-51.82278°N, -58.44722°W
KR Comae Berenices
KR Comae Berenices (KR Com) ye una estrella múltiple de magnitú aparente +7,15. Ta asitiada na constelación de Melota de Berenice, visualmente 2,5º al este de la brillosa Diadem (α Comae Berenices), a 209 años lluz del Sistema Solar.
Componentes A y B
El sistema estelar KR Comae Berenices consta de trés estrelles, tando apoderáu por una binaria de contautu —subsistema AB— que'l so tipu espectral conxuntu ye F8V. Los dos componentes d'esti subsistema son bien distintos.
La primaria tien una temperatura superficial de 5549 ± 244 K y ye un 45% más lluminosa que'l Sol. La so masa ye un 42% vegaes mayor que la masa solar y tien un radiu un 33% vegaes más grande que'l del Sol. La componente secundaria tien una temperatura más alto de 6072 ± 270 K pero la so lluminosidá equival namái al 28% de la lluminosidá solar. Tien un radiu aproximao la metá del radiu solar. La so masa de 0,129 mases solares fai d'esta binaria una de les que tienen una menor rellación de mases (q = 0,09).
El periodu orbital d'esti susbsistema ye de 0,408 díes y constitúi una binaria eclipsante, siendo por tantu una estrella variable.
Componente C
La temperatura envalorada d'esta componente ye de 5900 ± 200 K, que correspuende a un tipu espectral ente F8 y G6. Per otra parte, la estimación del so radiu a partir de la so temperatura y lluminosidá conduz a un valor de 0,93 - 0,99 radios solares, lo que suxure un tipu espectral tardíu G8 - K1. Paez ser una estrella de lenta rotación. La so lluminosidá equival al 56% de la lluminosidá conxunta de AB, polo que ye menos lluminosa de lo que cabría esperar si tuviera na secuencia principal; por ello haise suxuríu que pueda ser tamién una estrella binaria.
Enumeratio Systematica Plantarum, quas in insulis Caribaeis
Enumeratio Systematica Plantarum, quas in insulis Caribaeis, (embrivíu Enum. Syst. Pl.), ye un llibru de botánica escritu por Nikolaus Joseph von Jacquin que foi editáu en 1760.
KR Comae Berenices
Componente C
El sistema tien una metalicidá daqué cimera a la solar ([Fe/H] = +0,06) y la so edá más probable ye de 2200 millones d'años.
Enumeratio Systematica Plantarum, quas in insulis Caribaeis
El llibru ye la primer publicación d'especies americanes.
Podiceps cristatus
thumb |Podiceps cristatus
El ye una especie d'ave podicipediforme de la familia Podicipedidae mesma de les güelgues d'Eurasia, África y Australasia. Ye unu de los miembros más carauterísticos y conocíos de la so familia.
Descripción
thumb|left|Ye carauterísticu'l plumaxe de la so cabeza en dómina nupcial. thumb|left|Tien les pates en posición trasera como tolos somorguyos. thumb|left|Plumaxe d'iviernu. El somorguyu lavanco ye'l miembru de la so familia de mayor tamañu del Vieyu Mundu. Mide de 46 a 51 cm de llargu, con un valumbu alar d'ente 59 y 73 cm y un pesu de 0,9 a 1,5 kg. Dambos sexos tienen un aspeutu similar. Los adultos son inconfundibles na dómina reproductiva pola decoración de la so cabeza y el so llargu pescuezu. Reconocer pol so pileu coritu que s'enllarga con dos penachos pela parte posterior y los sos prominentes golas castañu acolorataes nos llaterales de la so cabeza, que se van escureciendo escontra les puntes, en contraste cola so cara blanca. Presenta bridas negres y güeyos coloraos. El plumaxe de les partes cimeres del so cuerpu son de color castaño escuru y les inferiores blanques, con lladrales acolorataos. Pel hibiernu pierde les golas faciéndose blancos los llaterales de la so cabeza, incluyida la zona superciliar. Pel hibiernu les sos partes cimeros son abuxaes y les inferiores blanques, y el so afiláu picu tórnase arrosáu. Los pitucos carauterizar por tener la cabeza y el pescuezu llistaos en blancu y negru.
Taxonomía y etimoloxía
El somorguyu lavanco foi descritu científicamente por Carlos Linneo en 1758 na décima edición de la so obra Systema naturae, col nome de colymbus cristatus, que significa «colimbo crestado». Darréu foi treslladáu al xéneru Podiceps, creáu por John Latham en 1787, anque clasificáu como'l restu de la so familia xunto los colimbos en Colymbiformes. Hasta'l sieglu XX nun se dixebraron los somorguyos y zampullines nel so propiu orde, Podicipediformes. Reconócense trés subespecies de somorguyu lavanco: La etimoloxía tantu del nome del so xéneru como'l de la so especie ye llatina. Podiceps vien de la combinación de les pallabres podicis que significa «cursu» y pes que significa «pie», en referencia a la posición trasera de les sos pates. Pela so parte, cristatus significa «crestado», n'alusión al plumaxe de la so cabeza en dómina de cría.
Distribución y hábitat
El somorguyu lavanco estender poles rexones templaes del Vieyu Mundu. Cría n'árees de vexetación trupa de los llagos y llagunes. Anque nun añera a gran altitú, algama los 1200 metros en delles rexones. Tampoco refuga los estanques con vexetación palustre qu'ufierten los parques de delles ciudaes. La subespecie P. c. cristatus atopar pola mayor parte d'Eurasia. Ye sedentariu nes zones de clima más nidiu, pero ye migratoriu nes zones más fríes. En iviernu tamién frecuenta los llagos, demás de les mariñes y los banzaos. Les subespecies africana, P. c. infuscatus, y d'Australasia, P. c. australis, son principalmente sedentaries o dispersivas llocalmente.
Ye una ave bien frecuente nes llagunes y marismas de la península ibérica.
Comportamientu
thumb|Aliméntense principalmente de peces.
Alimentación
Aliméntase principalmente de pexes, anque tamién consume crustáceos, inseutos y xaronques pequeñes, que prinden somorguiándose na agua.
Reproducción
thumb|left|Pareya mientres el cortexu. thumb|left| Podiceps cristatus La parada nupcial del somorguyu lavanco ye bien complexa y resulta bien llamativa. Les pareyes se contonean mientres naden, realizando movimientos de cabeza, erizan los sos moños y los sos golas engarraos, asonsañando los movimientos del otru. Na fase final, álcense pechu contra pechu sosteniendo nel picu plantes acuátiques qu'arrincaron del fondu. El comportamientu reproductivu del somorguyu lavanco foi oxetu d'estudiu nuna de les obres consideraes finxos de la etoloxía aviar: la publicación 1914 de Julian Huxley The Courtship‐habits of the Great Crested Grebe (Podiceps cristatus) (Vezos de cortexu del somorguyu lavanco). thumb|Adultu con un pollu crecíu.
Constrúin el nial xunto a l'agua ente la vexetación riberana. Dempués, les puestes pueden empezar en marzu y les postreres na primera quincena de setiembre. Xeneralmente ponen dos güevos. Los pollos tienen el cuerpu parduzu cola cabeza y el pescuezu llistáu en blancu y negru. Anque los pequeños somorguyos naden desque nacen con frecuencia de primeres son tresportaos nel llombu de los sos proxenitores, engaten al envés de los sos padres, y despíntense so les plumes de les sos ales. Cuando hai más d'unu, los pitucos partir ente los miembros de la pareya.
Caltenimientu y amenaces
Globalmente'l somorguyu lavanco ta catalogáu como especie so esmolición menor pola UICN. Na directiva d'aves europea l'estáu'l so estáu clasifícase como «Segura» (S). N'España catalógase como «Non amenazada» (Na) y ta incluyíu nel Real Decretu 439/90: II (especie d'interés especial). Apaez nel Conveniu de Berna: II (especies de fauna puramente protexíes).
Nel pasáu la principal la so principal amenaza yera la caza, lo que na actualidá nun ye un problema importante pa la especie. Na actualidá resulten afeutaos polos cambeos de los sos hábitats pa usos deportivos o aprovechamientu hidroeléctricu. Los exemplares que críen nos banzaos tienen puestes asincrónicas, por cuenta de les fuertes oscilaciones del nivel d'agua, que dan al traste un bon númberu de niales tolos años.
Volmerange-les-Mines
Volmerange-les-Mines ye una comuña francesa del departamentu de Moselle, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Claudia Celedón
Claudia Irene Celedón Ureta ye una actriz chilena de televisión, cine y teatru. Ganadora d'un premiu Altazor como meyor actriz de teatru pol so rol na obra Muyer pita y premiada nel Festival Internacional de Cine de Cartagena pol so rol en Gatos vieyos. Madre de l'actriz Andrea García-Huidobro, y exesposa de Cristián García-Huidobro.
Biografía
Ye fía del actor y publicista Jaime Celedón y Bernardita Ureta.
Estudió Teatru na Escuela de Gustavo Meza. Formó parte de los elencos de les teleseries El xuegu de la vida de TVN y en Canal 13 en Les Herederes, Matilde deos verdes, Bravo y Fuera de control. Tamién se desempeñó en programes d'humor como De chincol a jote, Xaguar yu y el segmentu «Los Eguiguren» de Sábados xigantes.
Participó nos curtiumetraxes Matar a un boyscout, Amigos, “La perra”, y nes películes El chacotero sentimental y La vida mátame, pola que tuvo nomada como meyor actriz l'añu 2008. “Gatos vieyos” premiu Meyor actriz festival Cartagena de Indias. L'añada, de Silva y Peirano. la triloxía de Nicolas López “Que pena la to vida, boda, familia”
En teatru actuó en "Ser un románticu viaxeru", "Inocentes Palombos", "Ciñu Malu", "Malinche", "Sidhartha", "L'Engañador" y "Madame de Sade", ente otres. Amás, actuó y participó na creación coleutiva de Bareatoa y Hermano Martínez Internacional. La so última obra foi “XUAREZ” dirixida por Manuela Infante.
En 2004 recibió'l Premiu Altazor por La Muyer Pita. Esi mesmu añu trabayó nel curtiumetraxe La Perra, na serie de televisión Xeografía del deséu (TVN), y na obra de teatru El Taller de los celos. Amás encarnó a Gabriela Mistral nel proyeutu biográficu de la poeta llamáu La pasaxera.
Chloë Grace Moretz
Chloë Grace Moretz , n'ocasiones acreditada como Chloë Moretz, ye una actriz de cine y modelu d'Estaos Xuníos. Les sos primeres actuaciones realizar a los 7 años en series y películes como The Amityville Horror (2005), (500) díes xuntos (2009), El diariu de Greg, Desperate Housewives o Dirty Sexy Money. Con estes producciones foi nomada a dellos Premios Young Artist.
Recibió reconocencia mundial pol so papel revelación como Hit-Girl na película Kick-Ass de 2010 al igual que n'otres producciones como: Déxame entrar y Hugo (2011), consagrando la so carrera artística.
thumb|260px|Moretz na Comic-Con.
Vida personal
Chloë Moretz nació n'Atlanta, Georgia, el 10 de febreru de 1997. La so madre, Teri, ye enfermera, y el so padre, McCoy Lee Moretz, ye ciruxanu plásticu. Tien cuatro hermanos mayores; Brandon, Trevor (siendo este'l so representante), Colin y Ethan. Nel añu 2002 camudar a Nueva York dempués de que Trevor ingresara na Escuela Profesional d'Artes Escéniques; esto atraxo l'atención de Moretz escontra la interpretación de forma instantánea. La so carrera en Hollywood empezó cuando la familia camudar a Los Angeles en 2004.
Chloë Moretz manifestó la so intención d'establecer una separación bien delimitada ente la so carrera profesional (estrenos y rodaxes) y la so vida personal, que describe como una vida feliz y con un gran sofitu per parte de la so familia.
Trayeutoria nel cine
thumb|left|180px|Chloë Grace Moretz n'abril del 2009. El so primer papel cinematográficu foi'l de Molly na película Heart of the Beholder.
Nun foi hasta 2005 cuando actuó nel remake de The Amityville Horror onde llogró una mayor reconocencia internacional siendo nomada a los Premios Young Artist. Esta producción supunxo un despegue de la so carrera y recibió ufiertes p'actuar como artista convidada en delles series televisives y películes de múltiples xéneros como Big Momma's House 2 y The Poker House onde compartió cartelu con Selma Blair y Jennifer Lawrence.
thumb|right|250px|Chloë Moretz xunto a [[Elias Koteas nel estrenu de Let Me In.]] En 2010, Chloë apaez como Hit-Girl na película Kick-Ass del direutor Matthew Vaughn y basada nel cómic homónimu de Mark Millar y John Romita, Jr., papel aclamáu estensamente pola crítica. Pa esti papel, tuvo entrenando col equipu d'especialistes de Jackie Chan mientres tres meses. Otra película destacada foi Let Me In de Matt Reeves, remake del filme suecu Låt dean rätte komma in onde interpretaba a Abby, una moza vampiresa. El so interpretación llevar a ganar dellos premios. A finales del 2010 Chloë interpretó a Ann Sliger nel thriller Texas Killing Fields, protagonizáu por Sam Worthington y Jeffrey Dean Morgan, que'l so estrenu tuvo llugar el 14 d'ochobre de 2011.
En 2011 protagonizó la película Hick, basada na novela d'Andrea Portes y empobinada por Derick Martini. A diferencia de los sos anteriores trabayos, nesta tuvo un ésitu relativu. A finales de 2011 actuó so la direición de Martin Scorsese en Hugo interpretando a Issabelle,, papel pol cual ganó distintos premios, ente ellos el People's Choice Awards, y volvió ser nomada pa los premios Saturn Awards.
En 2012 actuó en Dark Shadows de Tim Burton onde interpretó a Carolyn Stoddard. Al añu siguiente protagonizaría Carrie basada na novela homónima de Stephen King. N'agostu del mesmu añu declaró qu'actuaría en la secuela de Kick-Ass xunto a los actores Aaron Johnson, Christopher Mintz-Plasse y Jim Carrey.
El 25 de xineru de 2013 estrenóse Movie 43, onde apaez n'unu de los dolce sketchs que formen el filme xunto a Christopher Mintz-Plasse. La comedia foi dirixida por Peter Farrelly. Cabo señalar que'l rodaxe llevó dellos años. Chloë coincidió con actores de sonadía como: Hugh Jackman, Halle Berry, Emma Stone, Gerard Butler, Seann William Scott, Johnny Knoxville, Kate Winslet, Elizabeth Banks, Kristen Bell o Naomi Watts.
Cola producción del documental Girl Rising, Moretz foi una de les actrices que dobló a les neñes ensin recursos que fueron entrevistaes nel reportaxe, esti trabayu foi necesariu por cuenta de que la mayoría moraben en países non anglofalantes. Dichu documental foi dirixíu por Richard Y. Robbins.,  y patrocináu pola campaña Global 10x10 pa sofitar la educación de les neñes del tercer mundu.
thumb|left|180px|Chloë Grace Moretz nel [[Festival de Cannes 2014.]] Na segunda metá de 2013 llegó a rodar cinco películes siendo Laggies una d'elles. comedia romántica empobinada por Lynn Shelton xunto a Keira Knightley, Sam Rockwell y Mark Webber.
En xunetu de 2013 actuó xunto a Denzel Washington en The Equalizer d'Antoine Fuqua y nel qu'interpretaba a una prostituta. Siendo estrenada en 2014
Asina mesmu, mientres el branu de 2013 participó en Dark Places, thriller empobináu por Gilles Paquet-Brenner y afechu de la novela de Gillian Flynn y protagonizada por Charlize Theron.
El so siguiente filme foi la producción europea Clouds of Sils Maria(2014) d'Oliver Assayas. Na producción tamién participaron Juliette Binoche y Kristen Stewart.
Finalmente na seronda de 2013 protagonizó If I Stay(2014) con R.J. Cutler como direutor. Tal proyeutu foi basáu na novela del mesmu nome de Gayle Formen.
L'añu 2014 foi un añu de promoción de los seis películes filmadas n'añu anterior. Entá asina Moretz realizó un curtiu cameo na película infantil Los Muppets 2014 (TV). Nun sería hasta ochobre d'esi añu cuando Chloë empezaría otru proyeutu importante, La Quinta Fola una producción de Graham King y Tobey Maguire sofitada de nuevu por Sony. Trátase d'una saga de ciencia-ficción xuvenil basada nel superventes de Rick Yancey. Nella Chloë interpreta a la protagonista de la saga Cassie Sullivan.
Trayeutoria en televisión
A parte de la gran pantalla, tamién actuó en producciones televisives siendo en 2004 con The Guardian el so debú como actriz. Ente aquel añu y 2010 tuvo activa de manera esporádica en series como My Name Is Earl, The Emperor's New School, Desperate Housewives (nesta postrera foi nomada a un Young Artist) y na TV movie: Family Plan onde actuaría xunto a Leslie Nielsen anque les sos escenes fueron esaniciaes.
Trayeutoria nel teatru
La primer intervención de Chloë Grace Moretz nel teatru foi na obra d'Off-Broadway The Library, escrita por Scott Z. Burns y empobinada por Steven Soderbergh. Nella interpreta a Kathleen Gabriel, sobreviviente d'un tirotéu nun institutu. L'estrenu tuvo llugar a finales de marzu de 2014.
Como modelu
thumb|right|180px|Chloë Grace Moretz nes Elle Style Awards 2013. Dientro del mundu de la moda, participó en delles sesiones fotográfiques y foi portada en delles revistes como Flaunt, Vogue, Teen Vogue, Jalouse, Marie Claire, Interview, Elle, Love Magacín ente otres aparte de ser convidada a diversos desfiles d'alta cordura como'l de Dior Primavera/Verano 2013 na Paris Fashion Week.
La firma Max Mara concediólu en 2012 el so premiu "Max Mara cara del futuru".
Foi imaxe de marca de delles firmes de ropa xuvenil, como Aeropostale en 2012 o Coach en 2015, apaeciendo en diversos eventos, videos y reportaxes.
En febreru de 2013 la firma Elle premiar col "Next Future Icon Award" na so gala "Elle Style Awards" celebrada en Londres.
Activismu social
Ente les sos actividaes más destacaes nesti ámbitu atopamos la so participación xunto al diseñador Stuart Weitzman na campaña 'The Young Hollywood Cares collection' col fin de recaldar fondos en favor de les afeutaes pol cáncer d'ovarios diseñando un modelu de la coleición. Compartió actos con famoses de la talla de Scarlett Johansson, Olivia Palermo y AnnaSophia Robb.
Tamién participó xunto a Zach Galifianakis nuna campaña de concienciación sobre'l sida, promovida por AIDS-PSA.
A lo llargo del añu 2012 y principios de 2013 Chloë foi una de les cares visibles de la campaña «Teens for jeans» xunto col so patrocinador Aeropostale y la ONG dosomething.org en favor de los mozos más desfavorecidos d'Estaos Xuníos.
Filmografía
200px|thumb|Chloë Grace Moretz na premiere d'[[Hugo (película)|Hugo en 2011.]]
Estáu termodinámicu
Un estáu termodinámicu ye un conxuntu de los valores que tomen les propiedaes d'un sistema termodinámicu que tienen de ser especificaes pa reproducir el sistema. Los parámetros individuales son conocíos como variables d'estáu, parámetros d'estáu o variables termodinámiques. Una vegada qu'una cantidá abonda del conxuntu de variables termodinámiques foi especificáu, los valores de toles otres propiedaes del sistema son determinaes namái. El númberu de valores riquíos pa especificar l'estáu depende del sistema, y nun ye siempres conocíu.
Juan Manuel Lillo
Juan Manuel Lillo Díez ye un ex-futbolista y entrenador español.
Kraz
Kraz ye una estrella xigante lluminosa mariella de tipu espectral G5II que s'atopa a 140 años lluz del Sistema Solar y tien una temperatura superficial de 5100 ± 80 K. Con una lluminosidá 160 vegaes mayor que la del Sol, el so radiu ye 16 vegaes más grande que'l radiu solar. Les sos carauterístiques son asemeyaes a les de μ Velorum A, anque ye más brillosa qu'ésta. Tocantes a la so composición elemental, presenta una metalicidá daqué cimera a la del Sol ([Fe/H] = +0,10). A partir de la so temperatura y lluminosidá puede evaluase la so masa, resultando ser ésta ente 3,3 y 3,7 vegaes mayor que la masa solar. Hai unos 300 millones d'años Kraz rellumó como una estrella blancu-azulada de tipu B7 y nun futuru va dar llugar a una nana blanca relativamente masiva.
Anque nun tien nenguna acompañante conocida, Kraz ta catalogada como una estrella de bariu. De normal esti tipu d'estrelles son xigantes que fueron contaminaes por una compañeru más masiva, que-yos venció subproductos resultantes de la fusión nuclear cuando elles taben menos evolucionaes, siendo l'acompañante una nana blanca na actualidá. Un exemplu representativu d'esti tipu d'estrelles ye ζ Capricorni. Como Kraz ye una estrella solitaria, el bariu hai de tener un orixe distintu o bien la so clasificación como estrella de bariu ye incorreuta.
Helen Morgan
Helen Morgan foi una cantante y actriz teatral y cinematográfica d'Estaos Xuníos. Cantante del xéneru torch, causó sensación nos escenarios musicales de los clubes de Chicago nos años 1920. Foi conocida pol so papel de Julie LaVerne na producción orixinal representada nel circuitu de Broadway del musical d'Oscar Hammerstein II y Jerome Kern Show Boat (1927), según na reposición de 1932 y nos dos adautaciones cinematográfiques de la obra, una de 1929 y otra de 1936.
Biografía
El so verdaderu nome yera Helen Riggins, y nació en Danville, Illinois. El so padre yera Frank Riggins, un granxeru, y la so madre llamábase Lulu Lang Riggins. Ésta, en divorciándose volvió casase, adoptando l'apellíu "Morgan". El segundu matrimoniu de la so madre tamién acabó en divorciu, polo que decidió camudase a Chicago cola so fía. Helen nun llegó a completar los sos estudios, y hubo d'ocupase en distintos trabayos pa ganase la vida, como manicurista, caxera o extra cinematográfica. A los venti años d'edá, Morgan siguiera lleiciones de voz, y empezara a cantar en speakeasies de Chicago. Anque la so voz nun paecía afecha nesos años pal tipu de cantares nes que s'especializó, consiguió una gran fama dientro del xéneru torch (cantares sentimentales). Fízose carauterística de les sos actuaciones nel Backstage Club de Billy Rose en 1925, el que se presentaba al públicu envolubrada nuna bufanda de seda y sentada nel pianu. Sicasí, y a pesar de la Llei seca nos Estaos Xuníos, Morgan llegó a faese alcohólica, y de cutiu ver bebida mientres les sos actuaciones.
Morgan foi afayada por Florenz Ziegfeld cuando ella baillaba nel coru de Sally en 1923, actuando nel Ziegfeld Follies en 1931, l'últimu añu activu de los Follies. Mientres esi periodu, ella estudió música nel Metropolitan Opera mientres el so tiempu llibre. Sicasí, nel intre del so trabayu en Show Boat, l'estrellalgu de Morgan topetó con dificultaes. La so fama nel mundu de los nightclubs neoyorquinos (que realmente yeren speakeasies illegales na dómina de la prohibición) llevar a actuar nun club llamáu Chez Morgan. El 30 d'avientu de 1927, pocos díes dempués d'estrenase Show Boat, ella foi arrestada en Chez Morgan por violar les lleis antialcohol. Los cargos retirar en febreru de 1928, y el club reabrió col nome de Helen Morgan's Summer Home, pero ella foi nuevamente arrestada, y nesta ocasión foi acusada. Sicasí, en xuiciu celebráu n'abril de 1929, foi absuelta pol xuráu.
En 1927, Morgan actuó como Julie LaVerne nel repartu orixinal del musical Show Boat, el so papel más conocíu. Ella cantó "Bill" (con lletra de P. G. Wodehouse y música de Jerome Kern) y "Can't Help Lovin' Dat Man" en dos representaciones teatrales y dos adautaciones al cine del musical producíes nun intervalu d'once años.
Otru de los sos papeles destacaos foi'l de Kitty Darling nel llargumetraxe de Rouben Mamoulian estrenáu en 1929 Applause, nel cual exhibió una escelente interpretación y nel cual hubo tamién de cantar a capela.
N'actuando na versión cinematográfica de 1929 de Show Boat, ella participó nel musical de Kern y Hammerstein representáu nel circuitu de Broadway Sweet Adeline.
Morgan protagonizó tamién un programa radiofónicu, Broadway Varieties, na CBS. El show, qu'emitía música llixera, popular y semiclásica, radiar dende'l 24 de setiembre de 1933 hasta'l 22 d'abril de 1934. Emitióse una versión posterior, ensin Morgan, dende'l 2 de mayu de 1934 hasta'l 30 de xunetu de 1937.