cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de Libia
Reestablecimientu de rellaciones con Libia
El 15 d'ochobre, el canciller d'Alemaña, Gerhard Schroeder, llegó a Libia en visita oficial. Ye la primer vegada na historia qu'un canciller alemán visita Libia y foi posible gracies a que'l gobiernu libiu pagó'l primer desembolsu de la compensación a les víctimes de "La Belle". Alemaña ye'l segundu sociu comercial de Libia. Por eso nesta xira'l canciller alemán tuvo acompañáu por empresarios del so país, especialmente interesaos en contratos de tresporte y pa la construcción d'infraestructura turística, según el negociu del petroleu. Ello ye que Libia suministra daqué más del 10% del crudu importáu per Alemaña y asítiase nel cuartu llugar ente los sos provisores, dempués de Rusia, Noruega y Gran Bretaña.
En 2006 EE. UU. sacó a Libia de la llista de países que sofiten el terrorismu.
El 5 de setiembre de 2008 la secretaria d'Estáu de EE. UU., Condoleezza Rice, llegó a Trípoli nuna visita histórica, la primer visita d'un altu funcionariu norteamericanu a Libia dende faía 56 años, 40 d'ellos con Gadafi nel poder.
El 23 d'avientu de 2008, el rei español Xuan Carlos I, empezó en Trípoli el so primer viaxe a Libia. El viaxe del rei respondió a una invitación del líder libiu Muammar al-Gaddafi, que la so visita a España n'avientu de 2007 marcó un antes y un dempués nes rellaciones políticu y económicu ente los dos países.
La rellación del coronel Gadafi colos países occidentales esperimentó un cambéu radical nos últimos años, motiváu pola nuevu actitú del líder libiu frente al terrorismu y pol so compromisu d'abandonar la producción d'armes de destrucción masiva y aceptar la visita d'inspectores internacionales. Otru xestu de bona voluntá per parte de Gadafi foi aceptar la estradición de los seis enfermeres búlgares que fueron condergaes a muerte en Libia pola so supuesta participación na infeición de sida a 400 neños nun hospital.
Tou ello tuvo de resultes la integración progresiva de Libia na comunidá internacional, según la rehabilitación de Gadafi.
Guerra civil y rebelión de 2011
thumb|Manifestaciones en [[Al Bayda a favor de la rebelión.]] A principios del 2011 produciéronse una serie de protestes nel mundu árabe y una parte de la población de Libia manifestar contra'l réxime de Muammar al-Gaddafi mientres otru segmentu caltuvo'l so sofitu. El opositores controlaben por aciu comités populares les ciudaes de Tobruk, Derna, Al Bayda, Al Marj, Bengasi y Ajdabiya nel este; Misurata, Bani Walid, Al Khums, Tarhunah, Gharyan, Zuara, Al Jufrah, Zauiya y Nalut nel oeste, arrodiando la capital. Gadafi, con 120.000 lleales al réxime, (dalgunos falaben de que fueron mercenarios chadianos, lo cual el mesmu gobiernu de Chad negó categóricamente) controló les ciudaes de Trípoli y Sirte nel oeste y Sabha nel sur. Gadafi reprimió con gran durez les manifestaciones y realizó ataques aéreos, anque tales ataques aéreos contra la población civil nun fueron oxetivamente probaos inda. En Bengasi, siquier 130 militares fueron asesinaos por negar se supuestamente a disparar contra'l pueblu desarmáu. Dellos pilotos libios, espresaron les cadenes de noticies, desertaron pa evitar cumplir les órdenes de disparar contra la población civil y fueron dellos los ministros, embaxadores y líderes relixosos qu'abandonaron a Gadafi. La ONX fixo una estimación de más de 2.000 muertos civiles a manes del réxime, y emitió la Resolvimientu 1970 del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes y solicitó asina una investigación internacional sobre la violenta represión qu'incluyía crímenes contra la humanidá. La Coalición Internacional contra los Criminales de Guerra contabilizaba amás 3.980 mancaos y siquier 1.500 sumíos. La situación de les ciudaes de Zlitan y Al 'Aziziyah, nel oeste y cercanes a Trípoli, yera incierta y había combates en Misurata y Zauiya, onde les tropes de Gadafi fueron refugaes polos opositores.
El 17 de marzu aprobóse la Resolvimientu 1973 del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes estableciendo una zona d'esclusión aérea. A les 19:30 del 19 de marzu, Estaos Xuníos y Reinu Xuníu llanzaron misiles Tomahawks sobre oxetivos militares libios cerca de Trípoli, según la operación "Odisea a l'amanecida", una operación qu'empieza cuando aviones de combate franceses llanzaron ataques contra les fuercies lleales al réxime de Muammar al-Gaddafi. La televisión Libia, en ciertu momentu, dixo que baltó un avión francés. Países como'l Reinu Xuníu, España y Dinamarca xunir a la ofensiva aliada a otru día. Hores más tarde, sería Qatar el primer país árabe en xunise a la llucha contra Gadafi.
El 22 d'agostu, tres la batalla de Tripoli, el réxime de Gadafi se desmoronó. El 29 d'agostu, Jean Ping, presidente de la Xunión Africana denunció la matances de negros per parte del miembros del Conseyu Nacional de Transición, cola escusa de ser mercenarios. La ciudá de Bani Walid foi tomada'l 17 d'ochobre.
El 20 d'ochobre de 2011 concluyó esti conflictu armáu con tomar de Sirte, l'últimu apartaz gadafista de pies, y la muerte del coronel libiu.
Nel momentu del anunciu de la lliberación de Libia'l 23 d'ochobre la CNT entá nun formara un gobiernu provisional, pero aseguró que lo fadría dientro de 30 díes.
El Conseyu Nacional de Transición tuvo llaráu de divisiones internes mientres el so mandatu en Libia como autoridá provisional de gobiernu. Retardóse la formación d'un gobiernu provisional, interín en delles ocasiones mientres el periodu anterior a la muerte de Muamar Gadafi na so ciudá natal de Sirte, el 20 d'ochobre. El 23 d'ochobre anuncióse que se taben celebrando consultes pa formar un gobiernu de transición dientro d'un mes, siguíu d'eleiciones pa una Asamblea Constituyente n'ocho meses y eleiciones parllamentaries y presidenciales a celebrase dientro d'un añu.
Guerra de Libia de 2014-2015
La guerra de Libia de 2014-2015 enmárcase dientro de la violencia asocedida en Libia ente les milicies que derrocaron y executaron a Muamar Gadafi na guerra de Libia de 2011 y que dende entós s'enfrenten pol control del país. Los combates, los de mayor intensidá rexistraos dende la so muerte, empezaron cuando'l xeneral libiu Jalifa Haftar llanzó la llamada "Operación Dignidá" contra los grupos yihadistas de Bengasi y l'este del país, ente ellos Ansar al-Sharia, próximu a Al Qaeda.
Paralelamente les milicies islamistes de Misrata, arrexuntaes na coalición Amanecer Libiu, atacaron a les brigaes de Zintan, d'ideoloxía más lliberal y llixeramente alliniaes con Haftar, p'arrampuñales el control de Trípoli, nun conflictu que tomó amás matices rexonales, económicos y sociales ente les dos ciudaes.
Presidente Franco
Presidente Franco ye un conceyu y ciudá portuaria fronteriza en Paraguái, alcontrada nel sector oriental del país, a veres del ríu Paraná, nel departamentu d'Alto Paraná. Ye conocida como la ciudá de los Trés Fronteres y de los Saltos del Monday.
Toponimia
Ciudá allugada na unión de los caudalosos ríos Paraná y Monday, vecina del Puerto Iguazú, n'Arxentina, y Foz de Iguazú, en Brasil ye llamada la Ciudá de los Trés Fronteres”, yá que ellí converxen los territorios de los países de Paraguái, Brasil y Arxentina.
El so nome ye n'honor al presidente Dr. Manuel Franco, presidente del Paraguái en 1916.
Historia
La ciudá foi fundada en 1929, por Don Vicente Matiauda, nes cercaníes de Ciudad del Este, constituyir n'unu de los puertos más importantes de la rexón, especialmente pal tresporte de maderes y yerba mate.
En 1974 declárase conceyu de tercer categoría y en 1979, declarar conceyu de primera categoría. Tres dellos años de desenvolvimientu y medría de la población, la ciudá convertir na cabecera d'otros puertos fluvial como lu son Puertu Indiu, Hernandarias, Marangatú y Carlos Antonio López. Desempeñó un destacáu papel comercial, por cuenta de que cerca del puertu entraben productos comerciales importantes que veníen del puertu fluvial d'Encarnación.
Historia de Libia
Guerra de Libia de 2014-2015
El conflictu algamó dimensiones internacionales cuando los Emiratos Árabes Xuníos decidieron bombardear, col beneplácito d'Exiptu, les posiciones islamistes de Trípoli, ente que Qatar escoyó armar y financiar a dichos grupos.
Presidente Franco
Historia
Ciudá Presidente Franco, de la mesma, ye una suerte de "madre de ciudaes" nel departamentu, yá que foi la primera en ser fundada. Dientro de les sos llendes distritales atópense dos grandes atraiciones que son el Monumentu Científicu Moisés Bertoni, d'interés botánicu, étnicu y históricu, y el bellu Saltos del Monday, maravía natural, estación del Tape Avirú y güei sitiu de deportes d'aventures.
Ambres (Tarn)
Ambres ye una comuña francesa del departamentu de Tarn, na rexón d'Occitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Presidente Franco
Clima
La temperatura medio añal ye de 21 °C; la máxima llega a 38 °C y la mínima a 0 °C. La cantidá añal más alta del país en precipitación pluvial dar na rexón d'Alto Paraná. Pel hibiernu son permanentes la rosada y la neblina.
Demografía
Presidente Franco cunta con 70.986 habitantes en total, que 33.998 son varones y 34.245 son muyeres, según la Direición Xeneral d'Estadístiques, Encuestes y Censos.
Una y bones les llendes de Ciudad del Este y Presidente Franco nun s'estremen, y debíu a la crecedera demográfica de la zona, les mesmes intégrense en tolos aspeutos, económicu, educativu, sanitariu, etc. Aun así, sobre partir esti tómase como llinde definíu'l llamáu Regueru Saltito, un pequeñu cursu d'agua que s'atopa na so mayor parte entubado (dientro de la xurisdicción de Presidente Franco) y que la so salida al campu allúgase en cercaníes a la Escuela Privada nᵘ 5446 de Ciudad del Este, siendo tomada esta parte del cursu hasta la so desaguada nel Ríu Paraná como llende natural ente les xurisdicciones. Anguaño, esti regueru presenta altos índices de contaminación, por cuenta de les continues refugayes de basura per parte de l'habitante redoma a les sos mariñes.
Economía
Por cuenta de la variedá d'árboles utilizaos na esplotación de maderes, na zona funcionen dellos aserraderos. La producción de soya ye bien importante pa los pobladores. Agora francu ye netamente una ciudá comercial y que vive del turismu qu'atrai'l so recursos turísticos.
Tocantes a la industria, na ciudá esisten fábriques de lácteos, aceite y procesamientu de palmito.
Turismu
El parque ye utilizáu por turistes de la rexón pa picnic, paseos y campamentos. La so naturaleza ye propia, con especies de flora y fauna singulares, bien carauterístiques y representatives de la rexón montiega del antiguu Alto Paraná.
Los paredones de piedra son ideales por que'l turista pueda practicar rappel y alpinismu, arrodiáu d'una montascosa xamasca, casi virxe a la mano del home. Puede realizase caminada por senderos que corten el parque y lleguen hasta les marxes del ríu, pocu dempués de les cayíes d'agua.
Les sableres de les cercaníes al saltu son bien allegaes en dómines branices polos turistes p'aselar el calor.
En marzu realiza'l Festival de la Integración y l'Hermandá nos Trés Fronteres.
Naturaleza y educación ambiental
El ríu Paraná, unu de los más caudalosos del mundu, ufierta en Ciudá Presidente Francu escenarios de gran guapura.
A estes atraiciones hídriques sumir dellos regueros y l'importante ríu Monday, que desagüen nel Paraná non ensin antes formar coles sos agües bellu y xigantescu saltos que cautiven cola so fuercia y imponencia a los visitantes.
El Monte Atlánticu Interior, que d'antiguo cubría la totalidá del territoriu d'Alto Paraná caltener n'amplies zones de proteición estatales como'l Monumentu Científicu Moisés Bertoni, que cola so rica flora sirven d'hábitat natural a los animales monteses autóctonos de la zona.
El parque puede sirvir tamién pa observación d'animales, páxaros y pa contemplar la naturaleza. Na so redolada, na rexón, tán asitiaes cuatro comunidaes indíxenes. Son 40 families de la tribu guaraní que comercialicen artesanía nel Muséu Bertoni.
Cinematografía
thumb|Esti filme de terror paraguayu ye'l primeru nel so xéneru y verdaderamente ye un factor de novedá que xuega al so favor, especialmente porque va acompañáu d'un bon trabayu de márketing fechu pola productora DAMBRAND del mesmu Productor Xeneral David R. Miranda. Los Saltos del Monday fueron escenarios de dellos grupos musicales, pero'l 18 d'ochobre de 2013 quedó marcáu na hestoria, pol entamu de les primeres grabaciones de la película "Berros del Monday" nel ríu Monday. Los Saltos del Monday (Puertu Presidente Franco) y Ciudá Del Este son escenarios del primer llargumetraxe nel departamentu d'Alto Paraná, tamién a nivel nacional nel xéneru de suspensu-terror. Esta obra foi declarada d'interés Municipal pela Ciudá de Puertu Presidente Franco. El productor ye David R. Miranda Moral.
Formen parte del equipu'l Productor Xeneral: David Miranda. Continuista: Darío Coronel, direutor de fotografía: Jonathan Cardozo, direutor d'arte: David Miranda, guión: Justiniano Saracho Garay.
Cómo llegar
Llegar a la ciudá, allugada a 341 km d'Asunción, pola Ruta II “Mcal. Estigarribia” y depués pola Ruta VII “Dr. Gaspar Rodríguez de Francia”. A pasos de Ciudad del Este.
Dende Presidente Franco, siguiendo un camín pavimentado escontra'l sur, llegar a Los Cedrales.
Tracy Pollan
Tracy Jo Pollan ye una actriz americana. Ye conocida principalmente pol so papel como Ellen Reed na sitcom Family Ties a mediaos de los 80. Foi nesti show onde conoció al so futuru home, l'actor, Michael J. Fox.
Biografía
Tracy Polland nació en Long Island, fía de Corky, una editora de revistes, y Stephen M. Pollan, un consultor financieru y escritor. Tien dos hermanes y un hermanu escritor Michael Pollan.
Tracy y Michael J. Fox casáronse'l 16 de xunetu de 1988 y tuvieron cuatro fíos: Sam Michael Fox (nacíu'l 30 de mayu de 1989), les ximielgues Aquinnah Kathleen y Schuyler Frances (nacíes el 15 de febreru de 1995), y Esmé Annabelle (nacida'l 3 de payares de 1997). Tracy ye Xudía y los sos fíos criáronse siguiendo'l xudaísmu reformista.
Calvin Coolidge
Carrera política
Coolidge nació en Plymouth, Vermont, en 1872. Yera fíu d'un políticu de Vermont; estudió derechu nel Amherst College de Massachusetts y empezó a exercer como abogáu en 1897, pa lo cual establecióse en Northampton, Massachusetts. En 1898 foi escoyíu pa un cargu nel conceyu llocal y empezó a intervenir viviegamente en política, xuniéndose al Partíu Republicanu. En 1906 foi escoyíu pal senáu del Estáu de Massachusetts onde amplió considerablemente la so carrera política, y nel añu 1918 ganó la eleición pa Gobernador del Estáu.
Coolidge ganó fama nacional como Gobernador cuando s'enfrentó a una gran fuelga de policías en Boston en setiembre de 1919, pa lo cual llamó a la milicia llocal con cuenta d'asumiera roles de seguridá urbana y evitar saquéu y violencia qu'asocedieron na ciudá mientres les primeres 48 hores de la fuelga policial. La so negativa a vencer a la presión de los güelguistes y el so posterior refugu a reincorporalos a la policía tres el fracasu de la fuelga, dio-y popularidá ente los elementos más conservadores del Partíu Republicanu. Los sos colegues de partíu llueu-y dieron la ocasión de postulase como Vicepresidente d'Estaos Xuníos, nes eleiciones del añu 1920 acompañando al candidatu republicanu, el senador por Ohio Warren G. Harding.
Vicepresidente
Escoyíu Harding el 2 de payares de 1920, Coolidge asumió'l cargu de vicepresidente'l 4 de marzu de 1921, dedicándose a actividaes protocolaries propies del so cargu, anque forxando coles mesmes la imaxe pública d'un home de poques pallabres», enemigu de dar llargos discursos y aficionáu a falar namái lo necesario ya indispensable, quedando hasta agora la dulda sobre si esta conducta yera parte de la so personalidá (estravertida en cuestiones polítiques pero bien introvertida na esfera privada) o si tratar d'una táctica d'imaxe ante la opinión pública. Precisamente esta traza dio-y a Coolidge un llamatu célebre na prensa d'Estaos Xuníos: Silent Cal o «Cal el Silenciosu».
Tres la muerte de Harding el 2 d'agostu de 1923 na ciudá de San Francisco, Coolidge asumió oficialmente la presidencia dos díes depués en Washington D.C., pos al enterase de la muerte de Harding, Coolidge topar de vacaciones na granxa de los sos padres nuna zona remota de Vermont aprovechando'l branu boreal. Mientres la presidencia, Coolidge decidió siguir trabayando colos funcionarios nomaos pol so antecesor, tratando de siguir les polítiques trazaes por ésti, al considerar que tenía de respetase los planes del candidatu ganador de la presidencia en 1920.
Al averase les eleiciones a la presidencia de 1924, el Partíu Republicanu designar como candidatu'l 12 de xunu d'esi añu. Sicasí, Coolidge pasó por un duru llutu personal cuando'l so fíu de 15 años, Calvin Jr. morrió'l 7 de xunetu como resultáu d'una sepsis causada por una ferida infestada. Pese al llutu, Coolidge participó nes eleiciones presidenciales de 1924, venciendo al candidatu del Partíu Demócrata, con un porcentaxe de votu popular del 54% contra'l 28,8% del demócrata Davis y el 16.6% del tercer candidatu, Robert LaFollette. Llogró 382 votos del colexu eleutoral y ganó en 35 estaos. Los demócrates, pela so parte, viéronse amenorgaos a los estaos del sur.
Presidencia
El nuevu presidente xuró'l so carg u'l 4 de marzu de 1925, ante'l xuez del Tribunal Supremu y ex presidente William H. Taft, siendo ésta la única ocasión en qu'un ex presidente tomó'l xuramentu a otru entrante. Como presidente, Coolidge demostró la so determinación pa caltener los vieyos preceptos morales y económicos metanes la riqueza material de la que gociaben munchos norteamericanos mientres la década de 1920. Creyente na llibertá d'empresa, Coolidge refugó utilizar el poder federal p'ameyorar la condición ablayada de l'agricultor y de ciertes industries. Unu de los principales problemes fueron los proyeutos pa otorgar subsidios agrarios nun intentu de compensar l'amenorgamientu de los precios de los productos agrícoles; magar esto, Coolidge negar a aprobar tales subsidios alegando que manipoliar precios resultaba un peligru pa la economía nacional, refugando entá con mayor énfasis el proyeutu de que'l gobierno federal mercara la sobreproducción agrícola.
Coles mesmes Coolidge amosó un sinceru interés en promover el laissez-faire na economía d'Estaos Xuníos, refugando'l intervencionismu estatal en tou lo posible, y repitiendo que la crecedera económica del país esperimentáu nos felices años venti tenía de ser calteníu por aciu amenorgamientos d'impuestos, pa con ello promover la industria y el comerciu internacional, onde Estaos Xuníos taben convirtiéndose na primer potencia mundial. Coolidge defendió esta política alegando que, «a última hora, l'asuntu esencial del pueblu d'Estaos Xuníos son los negocios» («After all, the chief business of the American people is business»).
Ello ye que una traza típica del mandatu de Coolidge foi que'l gobiernu federal caltuvo una baxa tasa d'imposición tributaria, al puntu que los Impuestu sobre la renta impuestos sobre la renta gravaban apenes al 2% más ricu de la población, no cual concordaba cola so Secretariu de l'Ayalga, el banqueru Andrew William Mellon.
En política esterior, Coolidge favoreció'l aislacionismo y refugó qu'Estaos Xuníos entrara na Sociedá de Naciones al consideralo un xestu inútil». Sicasí, viaxó a Cuba el 6 de xineru de 1928 p'asistir a la VI Conferencia Internacional d'Estaos Americanos. D'igual manera negar a otorgar reconocencia diplomática a la Xunión Soviética. En política interior, Coolidge aprobó la Indian Citizenship Act de 1924 que daba plenos derechos de ciudadanía a los miembros de les tribus indies d'Estaos Xuníos, mientres amosaba'l so refugu a la segregación racial, favoreciendo los derechos de la población de raza negra y la minoría relixosa católica.
Retiru
En cumpliéndose el periodu del so mandatu en 1928, Coolidge tornó presentase de nuevu a la presidencia, pero tampoco ufiertó'l so sofitu a Herbert Hoover, designáu como candidatu del Partíu Republicanu pa esa eleición. Tres la so presidencia, Coolidge retirar a la so propiedá rural de Northampton, Vermont, onde finó'l 5 de xineru de 1933.
Shogo Yoshikawa
Shogo Yoshikawa (吉川 翔梧, ) ye un futbolista xaponés.
SATTS
El SATTS (acrónimu de Standard Arabic Technical Transliteration System, Sistema de treslliteración téunica del árabe estándar) ye un estándar que utilitza l'exércitu de los Estaos Xuníos pa trescribir l'alfabetu árabe con lletres del alfabetu llatín.
Saxifraga taygetea
Saxifraga taygetea, ye una especie de planta alpina perteneciente al xéneru Saxifraga. Ye orixinaria d'Europa. thumb|Detalle de la flor
Tien un cultiva llamáu Saxifraga 'Tazetta'
Taxonomía
taygetea: epítetu xeográficu qu'alude a la so llocalización nel Monte Taigeto.
Diane Ellis
Diane Ellis foi una actriz d'Estaos Xuníos.
Ellis trabayó como secretaria de la "Film Research Bureau"
El so debú nel cine foi en 1927 na película Is Zat So?.
Trabayó tamién en Chain Lightning (1927) xunto con Buck Jones.
En Happiness Ahead (1928) trabayó xunto coles populares actrices Colleen Moore y Lilyan Tashman.
La película High Voltage (1929) foi la primer película falada na que trabayó Ellis.
La última película que protagonizó titulóse Laughter (1930), un triángulu románticu con Fredric March y Nancy Carroll. Foi'l meyor papel de la so carrera y un gran ésitu de crítica.
Grupo Santander
Banco Santander conocíu comercialmente como Santander, ye una compañía bancaria española creada pola xunión de comerciantes de Cantabria, les sos primeres actividaes financieres daten del 20 d'agostu de 1857. La banca minorista, qu'apurre casi'l 70% del beneficiu (2014), ye la so principal área de negociu.
A 31 d'avientu de 2014, los activos de Banco Santander yeren de 1.266.296 millones d'euros, siendo la primer entidá financiera española por volume d'activos. Esa mesma fecha, cuntaba con 12.951 oficines, 185.405 emplegaos y más de 100 millones de veceros.
A 31 d'avientu de 2014, yera'l ventenu bancu del mundu por volume d'activos.
En 2014, yera la marca española más pervalible y la 43ª del planeta con un valor de marca de 20.021 millones de dólares.
Historia
El bancu nació alredor del negociu de les esportaciones de trigu y ceberes de Castiella pol puertu de Santander, amás de les importaciones de productos d'América. Oficialmente, creóse como bancu d'emisión por aciu un Real Decretu de fecha 15 de mayu de 1857, publicáu na Gaceta de Madrid el 24 de mayu siguiente, sol reináu d'Isabel II y siendo Ministru de Hacienda don Manuel García Barzanallana, marqués de Barzanallana.
Salamanca (Chile)
Salamanca ye una ciudá y comuna chilena asitiada nel estremu sureste de la Rexón de Coquimbo. Pertenez a la Provincia de Choapa y tien llende al norte cola comuna d'Illapel, al sur coles comunes de Petorca, Cabildo y Putaendo - estes trés pertenecientes a la Rexón de Valparaíso -; al este cola Arxentina y al oeste coles comunes d'Illapel y Los Vilos. Comuna de vocación agrícola, actualmente'l so principal ingresu económicu vien de la esplotación de cobre de la mina Los Pelambres, que s'alcuentra nel cordal andinu de la comuna.
El territoriu ta allugáu ente los 31° 40’ y 32° 15’ de llatitú sur y ente los 71° 15’ y 70° 15’ de llonxitú oeste; la ciudá y capital comunal acuéntrase a una altitú media de 510 msnm. La superficie ye de 3.445 km².
La ciudá de Salamanca ta dafechu na zona de valles tresversales de la rexón, na ribera norte del ríu Choapa, unos metros agües arriba del amiestu col ríu Chalinga. Los sos suelos son d'orixe fluvial, productu de la descomposición de roques vinientes de les lladeres monteses productu de la erosión del ríu.
Aigleville
Aigleville ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
1778
1778 (MDCCLXXVIII) foi un añu común entamáu en martes del calendariu gregorianu, y un añu común entamáu en llunes del calendariu xulianu. Al entamu de 1778 el calendariu gregorianu diba once días per delantre del calendariu xulianu, que siguió siendo l'oficial en dellos países hasta 1923.
Cora Reynolds Anderson
Cora Reynolds Anderson (1882- 1950), foi la primer muyer y la primera indíxena escoyida pa la Cámara de Representantes de Michigan (1925-26). En 2001, foi incluyida nel Salón de la Fama de les muyeres de Michigan.
Primeros años
Anderson nació en L'Anse, Michigan en 1882. Foi miembru de la banda La Pointe de la tribu chippewa.
Graduar de L'Anse High School en 1899 y completó el so diploma de maestra nel Institutu Haskell.
Carrera
Empezó la so carrera como maestra na misión Zeba en L'Anse. Fondamente esmolecida pola salú pública, Anderson fixo campaña pa sofitar la prohibición contra la tuberculosis. En 1924, convertir na primer muyer y primer nativu americanu en ser escoyida pa la Cámara de Representantes de Michigan, asocediendo al republicanu Patrick H. O'Brien. Representó a los condaos de Baraga, Iron, Keweenaw y Ontonagon na cámara baxa de la llexislatura de Michigan y encabezó'l so Comité de Llar Industrial pa Neñes. Mientres el so mandatu dende 1925 hasta'l 1926, tamién formó parte de los comités estatales d'Agricultura, Seguros y Universidá del Norte de Michigan.
Muerte y heriedu
Anderson morrió en 1950.
Foi incorporada al Salón de la Fama de les muyeres de Michigan en 2001. En Lansing, tantu l'Edificiu d'Oficines de Anderson House como'l Café de Cora dientro del Edificiu de la Casa Anderson tán nomaos nel so honor. Una semeya d'ella creáu por Joshua Adam Risner dar a conocer nel edificiu de viviendes de Michigan n'avientu de 2016.
Haruki Yamauchi
Haruki Yamauchi (山内 晴貴, ) ye un futbolista xaponés.
Ailly
Ailly ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Alesanco
Alesanco ye un conceyu español de la comunidá autónoma de La Rioxa.
Historia
220px|thumb|left|Términu municipal de Alesanco.
Na Crónica Albeldense méntase la famosa espedición que llevó a cabu Alfonsu I, rei d'Asturies pola ribera del Ebro nel añu 740. En dichu rellatu refiérense les llocalidaes destruyíes: Mirandam (Actual Miranda de Ebro), Revendecam, Carbonariam, Abeicam (Ábalos, dende onde crució'l Ebro), Brunes (Podría ser Briones pero nun ye del tou seguru), Cinissariam (Actual Cenicero) y Alesanco.
Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población xubía a 509 habitantes, 265 homes y 244 muyeres.
Fíos Pernomaos
Hubo una disputa abierta ente Alesanco y la cercana llocalidá de Hervías alrodiu d'onde nació realmente Zenón de Somodevilla y Bengoechea, Marqués de la Ensenada, por cuenta de la esistencia de dos partíes de bautismu, dambes auténtiques. La de Hervías ta fechada'l 25 d'abril de 1702 y la de Alesanco el 2 de xunu d'esi mesmu añu.
Galería d'imáxenes
alt=Ermita de Alesanco|miniaturadeimagen|Ermita de Alesanco 2016|izquierda
Myadestes ralloides
Myadestes ralloides ye una especie d'ave de la familia Turdidae, que s'atopa en Bolivia, Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela.
Descripción
Mide en permediu 18 cm de llargor. El so picu ye curtiu de color coritu percima y mariellu per debaxo. Los sos partes cimeros son de color castañu que se torna ablondu na rabadilla. La so cabeza y les sos partes inferiores son de color gris plomizu. Presenta una banda blanca en base de les primaries, visible en vuelu. La so cola ye de color pardu escuru coles rectrices esternes y los ápices blancos y coles más esternes con marxe internu blancu.
Aizier
Aizier ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
VHS
VHS sigles n'inglés de Video Home System (n'español «Sistema de Video Caseru»), foi un popular sistema domésticu de grabación y reproducción analóxica de video.
El VHS ye asemeyáu físicamente al sistema d'audiu (casete) solamente, pero coles diferencies de que la cinta magnética ye muncho más ancha (½ pulgada) y la caxa o videocasete de plásticu que la contién ye más grande. L'anatomía d'un videocasete VHS entiende dos carretes internos y el percorríu de la cinta (esti diseñu básicu ye usáu pa tolos casetes d'audiu, de video o de datos). L'apertura por onde s'apuerta a la cinta ta protexida por una tapa que s'abrir automáticamente por aciu un senciellu mecanismu cuando'l videocasete ye introducíu na videograbadora VHS.
Hasta l'apaición del DVD y el reproductores de DVD que se conecten al televisión o'l llectores grabadores de DVD de los ordenadores, VHS foi'l sistema de grabación y reproducción de video más utilizáu y popular dende la so apaición en 1976 hasta la so progresiva sustitución pol DVD, escontra'l 2000.
Historia
VHS foi desenvueltu na década de 1970 por JVC y llanzáu al mercáu en 1976 pola mesma JVC y la so empresa matriz, Matsushita (Panasonic), xunto con un grupu ampliu de licenciatarias. El formatu vieno competir col entós únicu sistema domésticu del mercáu, el Betamax de Sony, tamién fabricáu so llicencia por Sanyo a finales de 1975, y asina empezó la "guerra de los formatos" onde solu unu seria'l "vencedor".
El sistema VHS consiguió popularizase y convertise n'estándar mientres más de quince años gracies a una meyor estratexa de comercialización que-y dexó llegar más allá de los oxetivos establecíos con anterioridá, inclusive entepasando delles mires. VHS tuvo un sistema de llicencies de fabricación más flexible que'l sistema de Sony y supieron conocer meyor les necesidaes de los usuarios, ufiertando dende'l principiu un mayor tiempu de grabación, de dos hores, frente a namái una hora de los primeros aparatos Beta qu'esistíen nel mercáu entós daquella, pa lo cual el mesmu formatu empezó a tener competencia de manera esplícita.
Amás concretáronse y fixeron aliances colos distribuidores cinematográfiques más importantes, dalgunes como Paramount, Disney y otres que llanzaron títulos en VHS De manera casi gradual pero con amplia mira que como se mento foi cumplida. Amás d'otros alcuerdos que non necesariamente fueron de corte familiar o xeneral (sobremanera la exclusividad sobre les películes pornográfiques) evidentemente los videoclubes vieron que les películes d'esti tipu en VHS yeren les más arrendaes y vendíes que les similares en beta, lo cual a mediaos de los 80 fixo que'l formatu fora'l "ganador" en felicidá "guerra de formatos".
En 1988, Sony almitió oficialmente la so derrota y anunció la producción d'una llinia de grabadores en VHS, que tamién demostraron ser de bona calidá con al respective de la competencia según declaraciones de Sony, que para esi entós el formatu yá tenía'l 95% del mercáu. La resultancia, VHS convertir nel estándar polos próximos 16 años, conviviendo conjuntamente dende 2000 hasta finales de 2004 col DVD y dexando de ser fabricáu en 2005 en imponiéndose el DVD como mediu de grabación.
Súper VHS
Anque la calidá téunica del sistema VHS foi ameyorada significativamente dende la so introducción, nun algamar los estándares profesionales, especialmente cuando se precisaba edición y efeutos visuales. La calidá téunica foi ameyorada significativamente col Súper VHS. Delles nueves operaciones empezaron utilizándolo como un formatu de captura que podía ser devueltu a la oficina de producción y copiáu darréu a un formatu de mayor calidá pa la edición. Esto embrivía la perda calidable qu'implicaba la edición. El S-VHS convertiríase nel formatu más popular nel trabayu de noticies si nun se llanzaren al mercáu los nuevos formatos dixitales, una y bones éstos tienen precios similares y ufierten mayor calidá téunica.
A finales de los años 1980 y principios de los 90 empieza a popularizase'l Laserdisc, qu'apaeció dempués como un sistema de meyor calidá de videu y audiu, pero pol altu costo del discu y del so reproductor, la imposibilidá de regrabarlo, llende de títulos disponibles poles empreses fílmicas y d'entretenimientu fixeron que nun s'impunxera como formatu domésticu sobre'l VHS, que podía copiase y regrabar.
Mecanismu de llectura de cinta
La grabadora de videocasete VHS utiliza un mecanismu senciellu, bien paecíu al de los casetes d'audiu, por aciu el cual apuértase al conteníu de la cinta. Cuando s'introduz un videocasete VHS queda recoyíu nun soporte que lu mueve selemente escontra los engranajes que s'encarguen de faer rodar los carretes de la cinta. Coles mesmes la tapa proteutora frontera llevantar polos sos estremos por dos pequeños tiradores, dexando la cinta al descubiertu y metanes los cabezales allugaos en cada llau del videocasete. Depués, un mecanismu de tensores impulsar y afai escontra'l cabezal principal, que xira rápido escontra la esquierda de manera inmediata a cuando la cinta ye llevada hasta él, ente qu'otros dos cabezales asitiaos cerca d'unos infrarroxos (que s'alluguen a la derecha y a la izquierda que s'encarguen de detectar l'espaciu tresparente de cinta, y rebobinar o adelantrar según sía'l casu), alluguen la cinta en posiciones rectes pa faer más llixera la travesía de la cinta. Dempués un engranaje fai avanzar amodo'l carrete de cinta, ente que'l cabezal principal llee de forma magnética (igual qu'una señal de televisión) el soníu y el video. Al grabar, un pequeñu cabezal emite una señal electromagnética que borra la información de la cinta y darréu copia les ondes magnétiques de la señal de la televisión que s'atopa nel sintonizador de la videograbadora VHS.
Grabación de video
Un videocasete de VHS puede tener un máximu de 430 m de cinta teniendo en cuenta una aceptable grosez d'ella, ufiertando alredor de 3 hores y media de visionado pal sistema NTSC y 5 hores pa PAL en manera calidable estándar (SP). Otres velocidaes inclúin LP y EP/SLP que doblen o tripliquen la so duración, pa rexones de NTSC. Estes reproducciones lentes causen un llixeru amenorgamientu na calidá de videu (dende 250 llinies a 230 llinies analóxiques horizontales); tamién, esti tipu de grabaciones lentes non pueden reproducise en reproductores VHS que nun van forníos cola teunoloxía necesaria de velocidaes de cinta.
Les cintes VHS tienen aproximao 3 MHz d'anchu de banda en video, lo que consigue relativamente una velocidá de llarga duración pol usu de grabación d'esploración helicoidal d'una señal de frecuencia modulada de luminancia (blanca o negra), con una baxa conversión de señales de colores grabaes direutamente na banda. Por cuenta de que el VHS ye un sistema analóxicu, les cintes VHS reproducen el videu por aciu señales d'ondes, de forma similar a les señales de televisión. La forma d'ondes por llinia d'escanio puede llegar a 160 ondes a lo más, y contién 525 llinies en pantalla en formatu NTSC. En manera PAL tien 625 llinies (576 visibles). Na terminoloxía dixital actual, el VHS equival aproximao a 320x480 pixeles con un ratio de señal d'amenorgamientu de la imaxe de 43 dB.
JVC quixo competir contra'l SuperBeta de 1985 col VHS HQ, o High Quality (Alta calidá). La modulación de frecuencia de la señal de luminancia del VHS ta llindada a 3 megahercios lo que imposibilita un resolución altu, pero la marca en HQ inclúi l'amenorgamientu de ruiu en luminancia, amenorgamientu de ruiu en crominancia, estensión de white clip, y un circuitu qu'ameyora la nitidez. L'efeutu yera amontar l'aparente resolución horizontal del grabador de VHS recording dende 240 hasta 250 análogos (equivalentes a 333 pixeles de derecha a esquierda, en terminoloxía dixital).
En 1987, JVC introdució un nuevu formatu llamáu Súper VHS cola estensión del anchu de banda so 5 megahercios, 560 pixeles d'esquierda a derecha. En comparanza con ella, el DVD tien 480 llinies analóxiques horizontales, polo qu'una cinta Súper VHS puede prindar un DVD o una emisión de videu DtV estándar con tan solo una pequeña cantidá de desenfoque. El resolución de croma caltuvo aproximao l'anchu de banda de 0,4 megahertz o 30 llinies analóxiques horizontales, como yera común nes normes de la cinta de VHS de Umatic a Betamax. Inclusive una emisión NTSC ta llindáu a 120 llinies máximes de crominancia (el DVD tien 240 llinies de croma horizontales).
Llargor de cinta
Los videocasetes de VHS NTSC y los de PAL/SECAM VHS son físicamente idénticos (anque les señales de grabación na cinta son incompatibles). Sicasí, como la velocidá de la cinta difier ente NTSC y PAL/SECAM, el tiempu de reproducción ente dambos sistemes ye llixeramente distintu.
Reemplazu por nuevu teunoloxíes
Amás cola popularización de YouTube y similares, surde'l costume de convertir a formatu dixital programes de televisión en grabaciones antigües pa publicar ensin fines d'arriquecimientu n'internet, polo que les videograbadoras VHS viéndense integraes con un reproductor de DVD (combos); sicasí tamién se comercialicen unidaes llamaes DVR que son símiles de les VCR magnétiques yá que realicen les mesmes funciones, dexen grabar dende dalguna otra fonte de video analóxica o dixital incluyendo señales de televisión abierta y cable, que s'almacenen nun discu duru IDE que dexa la so edición posterior utilizando una memoria RAM entemedia de poca capacidá antes de poder concluyir la so total edición y/o preparación p'almacenalo nuevamente nel so discu duru internu pa darréu balerar el so conteníu nun DVD convencional o regrabable, que, con esti últimu dispositivu d'almacenamientu, dexa que s'asemeye'l so funcionamientu al de les cintes magnétiques de VHS que se podíen regrabar. Sicasí'l procesu nel DVR pal so grabáu final facer menos versátil que'l VHS, una y bones l'operador de la señal dixital puede prohibir grabar programes so llicenciada rexistrada, rexón o situaciones asemeyaes.
Bien a pesar de la creencia popular, la calidá d'imaxe máxima posible con una videograbadora VHS ye igual a la posible con una videograbadora Betamax. Apenes se pudieron midir diferencies en llaboratoriu. Esto debe a que pa igualar la duración de les grabaciones VHS, Sony amenorgó la velocidá d'arrastre de les cintes na so Betamax, amenorgando asina sensiblemente la calidá de la imaxe que podía llograse colos primeros Beta y amás faciendo les grabaciones incompatibles colos aparatos yá esistentes; sicasí, delles videograbadoras Betamax podíen grabar en meyor calidá d'imaxe por cuenta de que'l cabezal principal yera unos centímetros más grande que'l d'una videograbadora VHS de HQ.
Sinkiang
Sinkiang, oficialmente Rexón Autónoma Güigur de Sinkiang (en güigur شىنجاڭ ئۇيغۇر ئاپتونوم رايونى, chinu 新疆维吾尔自治区, pinyin: Xīnjiāng) ye una de les cinco rexones autónomes que, xunto colos ventidós provincies, cuatro conceyos y dos rexones alministratives especiales, conformen la República Popular China (les rexones autónomes carauterizar por tar acomuñaes a grupos étnicos minoritarios). La so capital ye Urumchi. Concedióse-y la categoría de rexón autónoma'l 1 d'ochobre de 1955.
El topónimu mandarín Xinjiang y el so equivalente manchú Ice Jecen signifiquen lliteralmente "Nueva Frontera", nome dau a la rexón mientres la dinastía Qing, y consideráu sinocéntrico por munchos partidarios de la so independencia, que prefieren usar nomes históricos o étnicos como Turquestán chinu, Turquestán Oriental o Uiguristán.
Pozzuoli
thumb|220px|Anfiteatro Flavio thumb|220px|Pozzuoli dende satélite thumb|220px|"De Balneis Puteolanis". Miniatura del Códiz Anxélicu (1474), de Pietro da Éboli (Biblioteca Angelica di Roma), amuesa'l "balneum sulphatara" (el balneariu termal del volcán Sulfatara). La miniatura amuesa un grupu de muyeres somorguiaes nun estanque hexagonal pa recuperar la fertilidá, mientres no fondero un personaxe encapucháu tiza con un fuelle los tafaríos de les fumarolas. Pozzuoli ye un conceyu italianu alcontráu na Ciudá metropolitana de Nápoles, rexón de Campania. Cuenta con 81.630 habitantes en 43,44 km².
Sinkiang
La llucha ente los Xiongnu y la China Han
A empiezos de la dinastía Han (206 e. C. - 220 d. C.) la rexón dependía de los Xiongnu, un poderosu pueblu nómada aniciáu na actual Mongolia. Nel sieglu segundu antes de Cristu llegó a la zona Zhang Qian, unviáu d'Haber, lo que sería l'empiezu de delles décades d'enfrentamientos colos xiongnu pol dominiu de la rexón que terminaron cola victoria d'Haber. Nel añu 60 e. C. establecieron el Protectoráu de les Rexones Occidentales (西域都護府) en Wulei (烏壘; cerca de l'actual Luntai) pa supervisar tola rexón hasta Pamir.
Mientres la usurpación de Wang Mang en China, los estaos dependientes del Protectoráu remontáronse y volvieron so dominación xiongnu nel añu 13 d. C. Mientres el siguiente sieglu, los Han unviaron delles espediciones a la rexón, restableciendo'l Protectoráu mientres los periodos 74-76 d. C., 91-107 d. C. y dende el 123 d. C. d'equí p'arriba. Tres la cayida de la dinastía Han (220 d. C.), el protectoráu caltener so la dinastía Wei y la dinastía Jin Occidental.
Una socesión de pueblos
La dinastía Jin Occidental venció ante les socesives folaes invasores de los nómades del norte a empiezos del sieglu IV. Los siguientes reinos que gobernaron el noroeste de China, Liang Anteriores, Qin Anteriores, Liang Posteriores y Liang Occidentales, intentaron caltener el Protectoráu con distintu ésitu. Tres la reunificación final del norte de China so la dinastía Wei del Norte, el Protectoráu tomaba'l terciu suroriental de l'actual Sinkiang. Estaos llocales como Shule, Yutian, Guizi y Qiemo controlaben la metá occidental, ente que la zona central en redol a Turpan taba controlada polos Gaochang, descendientes de los Liang Nortizos qu'un día gobernaren parte de lo qu'agora ye la provincia de Gansu.
L'Imperiu turcu
A finales del sieglu V los Tuyuhun y los Rouran empezaron a invadir la rexón y a faer valir la so poder nes zones sur y norte de Sinkiang, respeutivamente, y el Protectoráu chinu sumió una vegada más. Nel sieglu VI, los turcos empezaron a apaecer na rexón d'Altái como vasallos de los Rouran, a los qu'un sieglu dempués ganaríen, estableciendo un vastu imperiu que s'estendía pola mayor parte d'Asia Central, más allá del mar d'Aral pel oeste y del llagu Baikal pel este. En 583 d. C. l'Imperiu turcu estremar en dos metaes, la occidental y l'oriental, quedando Sinkiang na metá occidental. En 609 d. C., so la dinastía Sui, China venció a los Tuyuhun, tomando'l control de la zona suroriental de Sinkiang.
Pozzuoli
El territoriu municipal contién les frazioni (subdivisiones) d'Arcu Felice, Campana Annunziata, Cuma, Licola Centru, Licola Lido, Lucrino, Montenuovo, Monterusciello, Pisciarelli y Toiano. Llenda colos conceyos de Bacoli, Giugliano in Campania, Nápoles y Quarto.
El puertu ta asitiáu ye una llixera hendidura de la llinia costera nel estremu noroeste del golfu de Nápoles, llamada Golfu de Pozzuoli, y ye el cai pa Isquia y Procida xunto al Puertu de Nápoles.
Sinkiang
La llegada de los mongoles
L'Imperiu mongol de Gengis Kan conquistó Kara-Khitan en 1218. Tres la desintegración del Imperiu, Sinkiang foi gobernáu pol Kanato de Chagatai, unu de los estaos socesores del Imperiu. Nel sieglu XV el Kanato de Chagatai se desintegró nos estaos de Gulja, Yarkand y Turfán. Nel sieglu XVII los dzungar (oiratos, calmucos) establecieron un imperiu sobre gran parte de la rexón. Los calmucos controlaben una vasta rexón conocida n'Occidente como Gran Tartaria del Imperiu calmuco, que s'estendía dende la Gran Muralla china hasta'l ríu Don y dende el Himalaya hasta Siberia.
Pozzuoli
Ye la ciudá principal de los Campos Flégreos.
Sinkiang
L'Imperiu manchú
L'Imperiu Qing, establecíu polos manchúes, tomó control sobre'l Sinjiang Oriental tres la derrota de los dzungar en 1697. En 1755, l'Imperiu manchú atacó Gulja y prindó al kan de los dzungar. En 1759, una rebelión al sur de los montes Tian foi encalorada y encimentó el poder manchú sobre Sinkiang. Los manchúes establecieron el cuartel xeneral de la zona en Gulja.
Pozzuoli
Historia
El nome llatín yera Puteoli (‘pocinos’, en llatín), probablemente por cuenta de los pozos d'agua volcánico (les agües de Pozzuoli) reputada dende l'antigüedá por vencer la esterilidá.
Sinkiang
L'Imperiu manchú
A mediaos del sieglu XIX, l'Imperiu rusu empezó a invadir la China Qing pola so frontera norte. En 1864 la mayor parte del Sinkiang noroccidental, hasta'l llagu Baljash, foi vencida al Imperiu rusu pol Tratáu de Tacheng. Esta zona constitúi anguaño parte de Kazakstán, Kirguistán y Taxiquistán. Esi mesmu añu les rebeliones asoceder por tou Sinkiang, incluyendo Kucha, Khotan, Kasghar, Turpan y otres zones. Na primavera de 1865, Yakub Beg, señor del vecín kanato de Kokand, entró en Sinkiang vía Kashgar y conquistó casi tola provincia mientres los siguientes seis años. En 1871, Rusia facer col valle del ríu Ili, incluyendo Gulja. Daquella, China caltenía namái unos pocos baluartes, incluyendo Tacheng.
Pozzuoli
Historia
El centru tuvo una función preeminentemente mercantil mientres tol periodu de la hexemonía griega sobre la rexón flégrea y, como Cumas, depués pasó sol dominiu de los samnitas y darréu nel sieglu IV e. C., sol romanu tomando'l nome llatín de Puteoli.
Castel Goffredo
Castel Goffredo ye una ciudá d'Italia, de la rexón del Lombardía, na provincia de Mantua. Tien una población de.
Sinkiang
Dempués de la dinastía Qing
Nel 1912 remató la dinastía Qing y proclamóse la República de la China, que foi reconocida en Xinjiang. El señor de la guerra Yang Zengxin foi nomáu gobernador de la provincia pol Guomindang. Encaloró les revueltes de Aksu y del khan de Kashgar. Dempués d'esto, caltener so control, calteniéndola aisllada del restu de la China y de la Xunión Soviética hasta'l so asesinatu nel 1928.
Dempués, el gobiernu quedó en manes de Jin Shuren, quien aplicó polítiques en favor de los chinos y en contra de los musulmanes, aumentando les tensiones ente estos. Tamién anexonó l'oasis de Komul (Hami), qu'hasta entós yera'l postreru khan autónomu d'Asia Central. Unviáronse munchos funcionarios y refuxaos chinos a la zona, creando un gran baturiciu que favoreció l'españíu de la revuelta de los güigures el 1931 contra Jin Shuren, liderara por Yulbars Khan y el señor de la guerra hui Ma Zhongying.
Otros grupos de güigures y pueblos turcos alzar en contra del control chinu influyíos por sentimientos pan-islamista y pan-turanistes. Sicasí, los rebeldes taben estremaos y nun hubo nengún movimientu unificáu hasta'l 1933, cuando se produció l'Incidente del 12 d'abril”. D'esta manera, consolidóse la rebelión musulmana y formóse el Gobiernu Islámicu de Khotan, dirixíu polos líderes relixosos y políticos llocales que s'oponíen tantu de la influencia soviética como la china. Cola ayuda de Ma Zhongying, los rebeldes uigurs consigueron controlar el terciu del sur del país y proclamóse Kasgar la Primer República islámica del Turquestán Oriental.