cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Betty Amann
En 1987, Betty Amann recibió'l premiu Filmband in Gold pola so llarga carrera nel cine alemán.
Filmografía
(Nomes de les películes n'alemán ya inglés)
NGC 512
NGC 512 ye una galaxa espiral de la constelación d'Andrómeda.
Afayóse en payares de 1827 pol astrónomu John Herschel.
Gage Golightly
Gage Golightly ye una actriz d'Estaos Xuníos, conocida pol so papel como Hayley Steele na serie de Nickelodeon The Troop.
Carrera
Golightly co-protagonista na miniserie de Syfy, 5ive Days to Midnight y serie de TNT, Heartland. Ella tamién apaeció en Speakeasy, Sudbury, A Christmas Carol, The Long Shot, y la serie de Disney Channel, The Suite Life of Zack & Cody como Vanessa.Mas conocida por dar vida al personaxe de Hayley Steele na serie de Nickelodeon, The Troop que ye una serie sobre un grupu d'adolescentes que lluchen contra bisarmes.
Vida personal
Golightly ye la más nueva de cuatro fíos (una hermana y 2 hermanos). Estudió en Lloréu Hall Middle School y Flintridge Sacred Heart Academy. Ella tamién esfruta pasar tiempu col so hermanu, George, y ayudar nel so pizzería.
Platyrinchus cancrominus
El picoplano rabón (Platyrinchus cancrominus), conocíu tamién como mosqueru pico chatu, picochato rabón, piquichato chingo, piquichato mexicanu o piquichato nortizu, ye una especie d'ave paseriforme de la familia de los tirandos (Tyrannidae) endémica de Centroamérica y Méxicu.
Distribución y hábitat
Ye orixinaria de Belice, Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Hondures, Méxicu, Nicaragua y Panamá. El so hábitat natural son les viesques seques y viesques húmedes.
Subespecies
Esta ave tien trés subespecies reconocíes:
Eliete da Silva Brito
Eliete da Silva Brito ye una botánica, brióloga, curadora, y profesora brasilana.
Biografía
En 2009, llogró una llicenciatura en ciencia empobinada a bioloxía, pola Universidá Estadual de Maranhão. En 2011, empuesta pola Dra. Anna Luiza Ilkiu-Borges completó la so maestría en Ciencies Biolóxiques, pola Universidá Federal d'Amazones.
Peristeri (ciudá)
Peristeri (Περιστέρι, palombu) ye un conceyu griegu, el más pobláu de la periferia d'Atenes Occidental y del área metropolitana de la Gran Atenes, allugáu a 5 km al noroeste del centru de la ciudá. Con una estensión d'unos 10 km², inclúi la metá norte de la Zona Industrial d'Atenes. Les sos cais principales son Ethnikis Antistaseos y P. Tsaldari.
Eliete da Silva Brito
Biografía
Desenvuelve actividaes académiques y científiques, como becaria, nel Museu Paraense Emílio Goeldi.
Mentes honroses
-
Kevin Gage
Kevin Gage ye un actor d'Estaos Xuníos conocíu pol so papel na película Heat, interpretando a Waingro.
Vida privada
El 30 de xunetu de 2003, Gage foi sentenciáu a 41 meses nuna prisión federal, empezando'l 29 de setiembre d'esi añu, por cultivar mariguana a pesar de tener una llicencia de California pa mariguana melecinal. Gage declaró que cultivava cannabis melecinal pa trepar col dolor y estrés de les feríes sufiertes nun accidente automovilistico en 1993, y tamién por una hermana con cáncer y un hermanu con esclerosis múltiple. Foi lliberáu'l 21 de setiembre de 2005.
Platyspiza crassirostris
El Pinzón vexetarianu (Platyspiza crassirostris) ye una especie d'ave nel grupu de pinzones de Darwin de la familia Thraupidae.
Taxonomía
Ye monotípica dientro del xéneru Platyspiza, que ye, sicasí, munches vegaes subsumidas en Camarhynchus.
Sinonimia
Camarhynchus crassirostris Gould, 1837
Declaración d'Independencia de Palestina
thumb|250 px|[[Bandera de Palestina, adoptada pol Conseyu Nacional de Palestina como representativa del estáu palestín.]] 250 px|thumb|Países que reconocieron formalmente'l [[Estáu de Palestina hasta 2013.]] La Declaración d'independencia de Palestina foi redactada pol poeta palestín Mahmoud Darwish y proclamada por Yasser Arafat, líder de la Organización pa la Lliberación de Palestina (OLP) el 15 de payares de 1988 en Arxel. Fuera primeramente aprobada pol Conseyu Nacional Palestín, l'órganu llexislativu de la OLP, con 253 votos a favor, 46 en contra y 10 astenciones. Foi lleíu na sesión de clausura del 19º Conseyu Nacional Palestín ante una ovación de los asistentes. Al terminar la llectura de la declaración, Arafat, como presidente de la OLP, asumió'l cargu de "Presidente de Palestina".
Platyspiza crassirostris
Distribución
Ye endémica de les islles Galápagos.
Hábitat
El so hábitat natural son los montes secos tropicales o subtropicales y montiegos húmedos subtropicales o tropicales.
Declaración d'Independencia de Palestina
A pesar de la proclamación unillateral del Estáu de Palestina, nel momentu de la declaración la OLP nun exercía control sobre nengún territoriu, y designó Xerusalén como la capital de Palestina, que s'atopaba so control d'Israel y declarada capital d'esti estáu. Por ello, esta declaración d'independencia foi interpretada como un xestu simbólicu.
El 28 d'ochobre de 1974, el cume de la Lliga Árabe celebrada en Rabat designó a la OLP como'l "únicu representante lexítimu del pueblu palestín, y repitió el so derechu a establecer un Estáu independiente d'urxencia".
Reconocíu por 94 países tres la so proclamación, l'Estáu palestín escarez d'independencia de facto, y la so estensión xeográfica identifícase xeneralmente colos Territorios Palestinos. En xineru de 2012, 130 países miembros de la ONX reconocieren formalmente l'Estáu de Palestina.
Conteníu
thumb|200px|Territorios palestinos definíos pol [[armisticiu árabe-israelín de 1949, la resolución 242 del Conseyu de Seguridá de la ONX y reclamaos pola OLP na so declaración d'independencia.]] La declaración referir a la rexón de Palestina, como la definía'l Mandatu Británicu de Palestina, incluyendo la totalidá d'Israel, según Cixordania y la Franxa de Gaza. Faía referencia al Plan de la ONX pa la partición de Palestina de 1947 (que sirvió como base pa la declaración d'independencia d'Israel) y les "resoluciones de la ONX dende 1947" polo xeneral. Invocaba'l plan de partición como declaración de llexitimidá pa un Estáu palestín, anque los palestinos negar a aceptar el resolución de partición (n'oposición a Israel, que sí aceptó'l plan de la ONX).
La declaración nun reconocía explícitamente el Estáu d'Israel. Sicasí, un documentu amiesto mentaba explícitamente la Resolución 242 del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes, y les declaraciones de Yasser Arafat en Xinebra un mes más tarde fueron aceptaos polos Estaos Xuníos como abondos pa esaniciar les ambigüedaes na declaración. Sobre la base d'estes declaraciones, puede interpretase que la declaración reconoz a Israel nes sos fronteres anteriores a 1967, previes a la Guerra de los Seis Díes.
La referencia de la declaración a Palestina como la "tierra de los trés relixones monoteístes" foi interpretada como la reconocencia de la conexón histórica xudía cola rexón, en llugar d'argumentar que los xudíos son colonos o estranxeros na mesma. Refiriéndose a "la inxusticia histórica infligida al pueblu árabe palestín qu'anició la so dispersión y privación de la so derechu d'autodeterminación", recordó la declaración del Tratáu de Lausana (1923) y la Resolución 181 de l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes como amueses de sofitu a los derechos de los palestinos y de Palestina. La declaración de siguío, proclamaba un "Estáu de Palestina nel nuesu territoriu palestín, con capital en Xerusalén". Les fronteres del Estáu palestín nun fueron especificaes na declaración. Na mesma referíase a la población del estáu: "L'Estáu de Palestina ye l'Estáu de los palestinos uquier que tean". Este foi definíu como un país árabe: "L'Estáu de Palestina ye un Estáu árabe, como parte integral ya indivisible del pueblu árabe".
Consecuencies
La declaración foi acompañada por una llamada del CNP pa les negociaciones multillaterales sobre la base del Resolución 242. La convocatoria llamóse más tarde "el compromisu históricu", yá que implicaba l'aceptación de la "solución de dos estaos", ye dicir que yá non se punxo en dulda la llexitimidá del Estáu d'Israel. El comunicáu políticu del CNP qu'acompañaba a la declaración pidía namái la so retirada de "la Xerusalén árabe" y los otros "territorios palestinos ocupaos". El discursu de Yasser Arafat en Xinebra ante la ONX un mes más tarde foi aceptáu polos Estaos Xuníos como abondu pa esaniciar les ambigüedaes de la declaración, cumpliendo les condiciones necesaries pal diálogu abiertu colos Estaos Xuníos.
Como resultáu de la declaración, l'Asamblea Xeneral de Naciones Xuníes convocó a Yasser Arafat, presidente de la OLP, pa dar una alocución. Un resolución de l'Asamblea decidió "la reconocencia de la proclamación del Estáu de Palestina per parte del Conseyu Nacional de Palestina'l 15 de payares de 1988," y decidióse, amás, que "Palestina" fora la designación utilizada na ONX, en llugar de "Organización pa la Lliberación Palestina". 104 estaos votaron a favor d'esti resolución, 44 abstuviéronse y dos -los Estaos Xuníos ya Israel- votaron en contra. A mediaos d'avientu, 75 Estaos reconocieren Palestina, llegando a 93 estaos en febreru de 1989 y a 130 en febreru de 2012.
Salar de Bonneville
miniaturadeimagen|derecha|El Salar de Bonneville mientres el branu. El Salar de Bonneville (Bonneville Salt Flats) ye un desiertu de sal de 260 km², allugáu cerca del pobláu de Wendover nel estáu d'Utah n'Estaos Xuníos. El salar ye un remanente del Llagu Bonneville que s'atopaba ellí mientres el Pleistocenu y ye el más grande de dellos salares allugaos al oeste del Gran Llagu Saláu.
Por cuenta de que la zona ye bien plana, la mesma utilízase pa carreres de velocidá onde automóviles y motocicletes llograron dellos récores mundiales. La carreres más importantes que fueron alcontraes equí son la Bonneville Speed Week, el World of Speed, la World Finals, y el Bub Motorcycle Speed Trials. L'área ta abierta pa usu del públicu.
Historia
miniaturadeimagen|left|El Salar de Bonneville mientres l'iviernu. El xeólogu Grove Karl Gilbert nomo l'área n'honor a Benjamin Bonneville quien foi un oficial del exércitu de los Estaos Xuníos qu'esploró la zona en 1830. En 1907 Bill Rishel y dos homes de negocios locales esaminaron l'área pa determinar si yera posible remanar percima del salar. Un ferrocarril foi construyíu en 1910, siendo la primer forma de tresporte permanente en cruciar el salar. El primer récor de velocidá terrestre foi establecíu ellí por Teddy Tetzlaff en 1914.
Delles películes y series de televisión han filmado nel llugar, ente les que se cunten: Knight Rider, Warlock, Independence Day, SLC Punk!, Cremaster 2, Ciclu Cremaster, The World's Fastest Indian, Gerry, L'árbol de la vida, Top Gear, y Pirates of the Caribbean: At World's End. L'automóvil Pontiac Bonneville, la motocicleta Triumph Bonneville, y la compañía Bonneville International fueron nomaes en referencia al salar.
Latina (Italia)
Foi construyida sobre los antiguos banzaos pontinos, ta hermanada con Palos de la Frontera (España).
Una de les personalidaes más famoses de la ciudá ye'l cantautor Tiziano Ferro, nomáu apocayá embaxador de la mesma.
Historia
Llatina foi fundada por Benito Mussolini el 30 de xunu 1932 como "Littoria", llamada asina pol Fascio Littorio. La ciudá foi inaugurada'l 18 d'avientu del mesmu añu. Littoria foi poblada por colonos procedentes principalmente de Friuli y el Vénetu, que formaben les comunidaes llamaes venecianu pontinas (güei sobreviven namái en dellos barrios periféricos). Los edificios y los monumentos, sobremanera n'estilu racionalista, fueron diseñaos por arquiteutos y artistes famosos como Marcello Piacentini, Angiolo Mazzoni y Duilio Cambellotti.
En 1934 #convertir en capital provincial y, en 1946, dempués de la Segunda Guerra Mundial, foi rebautizada como Llatina. Cola llegada d'otres persones na so mayoría del propiu Lazio, el dialeutu venecianu orixinal foi sustituyíu cada vez más por una forma de dialeutu romanesco.
Economía
La ciudá cunta con industria farmacéutico, química, alimentaria (producción de quesu) y tien un fuerte sector de servicios. Llatina ye tamién un importante centru pa l'agricultura (hortolices, flores, azucre, frutes, quesu y derivaos).
La planta d'enerxía nuclear de Llatina ta en procesu d'apagáu y en fase d'esmantelamientu.
Écot (Doubs)
Écot ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Platyrinchus saturatus
Platyrinchus saturatus, tamién llamáu Picoplano cresticanela, tamién denomináu picu chatu de copete acaneláu y picu de pala ablondu, ye una especie d'ave paseriforme de la familia Tyrannidae que vive en Suramérica.
Descripción
El picoplano cresticanela mide ente 9 y 10 cm de llargor. Los sos partes cimeros son de color ámbare. El machu presenta un llurdiu anaranxáu sobre la cabeza; les mexelles y el gargüelu blanques; ales negres con cantos de les plumes ablondos y les partes inferiores marielles colos llaos del pechu marrón buxu. El so picu ye negru col quexal claru. Les sos pates son rosadas abuxaes.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Brasil, Colombia, Ecuador, la Guayana francesa, Guyana, Perú, Surinam y Venezuela.
Los sos hábitats naturales son les selves húmedes tropicales de rexones baxes.
Alimentación
Aliméntase d'artrópodos, que caza ente la xamasca trupa ente 1 y 3 metros d'altor del suelu. Sigue a les formigues guerreres p'atrapar les preses que fuxen d'elles.
Novomoskovsk (Rusia)
Novomoskovsk (en Новомосковск, ) ye una ciudá del óblast de Tula, en Rusia, ctru alministrativu del raión homónimu. Ta asitiada a 46 km (52 km per carretera) al sur de Tula. La so población #alzar en 2010 a 131.247 habitantes.
Cultura y llugares d'interés
Nel territoriu de la ciudá atopa la fonte del ríu Don y del Shat. Tamién cabo destacar como monumentu natural el banzáu de Pronsk.
La ciudá cunta con una biblioteca xeneral y una téunica científica.
Economía y tresporte
L'actividá económica de Novomoskovsk ta apoderada poles fábriques de la industria químico, que s'atopen al norte de la ciudá: La ciudá ta coneutada a la rede de ferrocarriles. El tresporte públicu #basar n'autobuses, con marshrutkas pal tresporte interurbanu.
Ponte colgante
thumb|right|[[Ponte 25 d'Abril en Lisboa.]] thumb|[[Golden Gate Bridge, unu de los más famosos, y récor de llargor del vanu central mientres munchos años. San Francisco (California).]] thumb|Ponte colgante en Chiquitos, Bolivia.
Una ponte colgante ye una ponte que'l so tableru, en cuenta de tar sofitáu sobre piles o arcos, suxetar por aciu cables o pieces atirantadas dende una estructura a la que van suxetes. Una de les sos variantes más conocíes ye'l que tien una catenaria formada por numberosos cables d'aceru, de la que se suspende'l tableru de la ponte por aciu tirantes verticales. La catenaria cuelga de dos torres d'abondu altor, encargaes de llevar les cargues al suelu.
Dende l'antigüedá esti tipu de pontes fueron utilizaos pola humanidá pa salvar torgues. Col pasu de los sieglos y l'introducción y meyora de distintos materiales de construcción, esti tipu de pontes son capaces na actualidá de soportar el tráficu rodáu o llinies de ferrocarril.
Historia de la ponte colgante
Nes civilizaciones asiátiques, amerindies o africanes, la ponte colgante foi un tempranu mediu tradicional de franqueamiento de torgues, principalmente nes rexones montascoses onde se presentaba la dificultá de travesar fondos gargüelos. Asina, envalórase que nel sieglu XVI, a la llegada de los españoles, había más de 200 pontes colgantes inques, pieces angulares de la vasta rede de caminos del imperiu amerindiu. Algamaben davezu los 50 metros de llargor, probablemente más, abondo más que l'arcu de fábrica européu de la dómina. Solo l'apaición de la estructura metálica va dexar superar esa distancia ensin pilastres entemedies. Si los inques fueron la única civilización amerindia que desenvolvió esti tipu de pontes colgantes, yá esistíen n'otres cultures de les rexones montascoses del mundu, nel Himalaya y na antigua China. En China construyíen pontes colgantes con cadenes d'aceru nel sieglu III e.C.. Pero lo habitual ye qu'eses antigües pontes tuvieren compuestes na so mayoría de lianas y con un tableru de madera, lo que dexaba'l pasu de cargues modestes con una estructura de ponte llixera. thumb|1952, ponte colgante sobre'l ríu Cuanana, conceyu de Yosondúa, Oaxaca, Méxicu. Dende 1595, hai una representación d'una ponte colgante sobre cadenes qu'apaez na obra de Fausto Verancio Machinae Novae (Venecia, 1595).
Pero la hestoria diz qu'onde nació la moderna ponte colgante foi n'América. Un xuez, James Finley, tuvo la idea d'una ponte suspendida con cadenes de fierro forxáu. La ponte del regueru Jacob completar en 1802, al oeste de Pennsylvania. Finley, dau l'ésitu d'esta fórmula que dexa una ponte poca costosu y bono de construyir, presentó una patente. Una primer xeneración de pontes vio la lluz a partir de 1810. La lluz que devasaba yera d'ente 15 y 50 metros a lo más. Pero l'usu d'eses pontes manifestó llueu'l problema de la oscilación: la ponte entraba fácilmente en resonancia, y la presión que s'exercía sobre les cadenes faía-yos vencer. En realidá, la esperiencia d'Estaos Xuníos na inxeniería y na calidá del fierro forxáu yera pocu fiable. El desenvolvimientu de les pontes quedó llindáu en tamañu y en carga y munchos accidentes atayaron l'ésitu naciente de la ponte colgante.
thumb|Ponte de [[Villeneuve-la-Garenne (1844), pintáu en 1872 por Alfred Sisley.]]
La téunica aína crució l'Atlánticu p'atopar nuevos siguidores ente los británicos, que teníen un importante desenvolvimientu na metalurxa. Les cadenes ameyoráronse considerablemente. Arriendes d'ello, les pontes colgantes vuélvense bien ambiciosos. Les primeres pontes britániques fueron construyíos alredor de 1815 y les sos dimensiones nun cesaron de crecer. En 1826, el famosu inxenieru Thomas Telford construyó la ponte colgante de Menai (Menai Bridge), de 125 metros de lluz, que dexaba'l pasu so él de barcos de vela. Yera nesi momentu la ponte más grande nel mundu, una y bones la mayoría de les pontes de la dómina teníen ente 70 y 100 metros de vanu. Otres destacaes pontes fueron el de Conwy (1826), nel norte del País de Gales, y la primer ponte de Hammersmith (1827) na zona oeste de Londres. La ponte colgante yera la única manera de salvar tales lluces, y convirtióse nun monumentu a la gloria del progresu en plena revolución industrial europea.
Foi precisamente'l desenvolvimientu européu d'ésta lo qu'esportó la ponte colgante a la parte continental. En Francia, la teunoloxía conocióse gracies a l'apoloxía espresada nos periódicos británicos. Llevar a cabu en 1821, ensin ésitu, una misión d'estudiu de Ponts et Chaussées. La zona tenía unu de los ríos más difíciles de cruciar nel momentu: el Ródano. Les pontes yeren bien pocos: trés, ente Lyon y l'estuariu, incluyendo una rota (la ponte d'Avignon). Ello ye que el ríu yera, y ye, anchu, bien caudalosu y ensin amenorgamientu notable una y bones s'alimentaba del destemple. Ensin temporada "seca", yera imposible construyir les pilones acordies con el métodu probáu. La compañía Seguin Frères (Annonay, Ardèche), empobinada par Marc Seguin, propusó un proyeutu innovador en 1822: la ponte colgante de Tournon. La empresa entendió rápido qu'una ponte colgante convencional nun yera posible en Francia por cuenta de la mala calidá de les cadenes. Intentó entós reemplazalos con manizos de cables de fierro. Esi foi la nacencia del cable. Dempués de delles pruebes y una negativa de Ponts et Chaussées, el proyeutu foi finalmente aceptáu. A la innovación de los cables añedió l'usu del formigón hidráulicu pa los cimientos, del formigón armáu (25 años antes de la primer patente) pa les superestructuras y d'estructures de refuerzu rigidizante del tableru de madera. La ponte colgante tomó la so forma moderna.
En 1823 construyir en Xinebra la pasarela de Saint-Antoine y dende 1832, en Friburgu el grand pont suspendu que los sos cables d'alambre trefilado de 87 quilos, y utilizaos a 27 quilos de tensión de frayatu (filos paralelos) dexó que s'algamar una lluz de 273 metros. Construyéronse asina munchos pontes llixeres: Bercy y Constantine, en París (101 metros), Gray, Châteaulin, La Roche-Bernard… pero estes obres yeren altamente móviles y les cargues de tráficu teníen de ser llindaes. Sufrieron un eclís en Francia hasta'l momentu en que la creación de la viga ríxida, que dexó realizar obres comparables a la de les pontes en carpintería.
En 1832, Henri Navier estableció les primeres regles pal cálculu de les pontes colgantes.
Acordies con un primer recuentu mientres el sieglu XIX, construyéronse unos 400 pontes, una gran mayoría ente 1825 y 1850. Munchos d'ellos entá permanecen n'usu.
Dende entós construyéronse pontes colgantes en tol mundu. Esta tipoloxía de ponte ye práuticamente la única solución posible pa salvar grandes lluces (cimeres a un quilómetru), por casu, cuando sía peligrosu pal tráficu marítimu añedir sofitos centrales envernaes o permanentes, o nun sía vidable añedir sofitos centrales.
Na actualidá, la ponte de mayor baldíu ye la Gran Ponte d'Akashi Kaikyō, en Xapón, y mide 1991 m. Hai un proyeutu que tuvo a puntu d'empecipiase, pero retardóse, la Ponte del estrechu de Mesina, que dexaría xunir esa zona con un vanu de más de tres quilómetros.
Estructura y funcionamientu
thumb|Exemplu de ponte atirantada en [[Santa Fe (ciudá d'Arxentina).]]
Nel tipu más conocíu de ponte colgante, los cables que constitúin l'arcu invertíu tán fondiaos en cada estremu de la ponte a un elementu de soporte, comúnmente una torre, yá que son los encargaos de tresmitir una parte importante de la carga que tien que soportar la estructura. El tableru suel tar suspendíu por aciu tirantes verticales suxetos a dichos cables. Les torres lleven les cargues al terrenal firme.
Les fuercies principales nuna ponte colgante son de tracción nos cables principales y de compresión nes pilastres. Toles fuercies nes pilastres o torres tienen de ser casi verticales y escontra baxo, y son estabilizaes polos cables principales, estos pueden ser bien delgaos, como son, por casu, na Ponte de Severn, Inglaterra. right|thumb|[[Ponte Juscelino Kubitschek, Brasilia, Brasil. Los arcos nun s'atopen nel mesmu planu y los cables de suspensión formen una superficie parabólica.]] Asumiendo como casi despreciable'l pesu del cable principal comparáu col pesu de la pista y de los vehículos soportaos, unos cables d'una ponte colgante van formar una parábola (bien similar a una catenaria, la forma de los cables principales ensin cargar primero que sía instalada la pista). Esto pue ser vistu por un gradiente constante que crez col aumentu llinial de la distancia; esta medría nel gradiente a cada conexón col tableru crea un aumentu netu de la fuercia. Combináu coles cargues relativamente sencielles que da'l tableru, esto fai que les pontes colgantes sían más simples de diseñar, calcular y analizar que les pontes atirantaes, nos que'l tableru trabaya a compresión.
Tamién se faen pontes colgantes con un arcu de suxeción al que van fondiaos los tirantes, como los casos de la ponte Juscelino Kubitschek de Brasilia o'l tableru inferior de la ponte Don Lluis I en Porto.
Tipos de suspensión
La suspensión nes pontes más antigües facer con cadenes o barres enllazaes (ver: Ponte de les Cadenes de Budapest), pero les pontes modernes tienen múltiples cables d'aceru. Esto ye pa mayor redundancia; unos pocos cables con defectos o fallos ente los cientos que formen el cable principal son una pequeña amenaza, ente que un solu eslabón o barra malu o con defectos puede anular el marxe de seguridá o echar embaxo la estructura. thumb|Puente Lluis I en Porto. Un casu interesáu ye la Ponte Don Lluis I de Porto (Portugal), que tien dos tableros, soportaos por un arcu únicu, d'estructura metálica: el tableru cimeru ta sofitáu nel arcu y l'inferior colgáu del mesmu, anque non con cables, sinón con estructura de pieces metáliques.
Otres aplicaciones del tipu d'estructura
Los principios de suspensión usaos en grandes pontes pueden tamién apaecer en contestos menores que dichos pontes de carretera o ferrocarril. La suspensión con cables llixeros puede sirvir como una solución menos cara y más elegante pa pontes piatonales que soportales por aciu un gran enrexáu. Onde una ponte xune dos edificios próximos nun ye necesariu construyir torres y los mesmos edificios pueden sostener los cables. La suspensión con cables puede ser tamién aumentada cola inherente rixidez d'una estructura teniendo enforma de mancomún a una ponte tubular.
La ponte ante un seísmu
La estructura d'una ponte colgante ta formada por pilotes de cementu o aceru que tán fondiaos nel suelu, en fondura o en roca. Nun seísmu tremez la tierra y esto provoca que los pilotes xuban y baxen xunto col movimientu del terrén, provocando que los tirantes o cables de soporte tremezan y de esta manera aflóxense adulces hasta quedar cortaos, causando la inestabilidá nel equilibriu de la ponte. N'efeutu, al cortase un cable, los demás cables sufren un tirón sópitu y esto puede provocar la corte en cadena d'otros cables; por esta razón les pontes cerrar al tránsitu dempués d'un seísmu.
Platysteira blissetti
Platysteira blissetti ye una especie d'ave na familia Platysteiridae.
Distribución y hábitat
Alcuéntrase en Camerún, Costa de Marfil, Ghana, Guinea, Liberia, Nixeria, Sierra Lleona y Togu. El so hábitat natural son los montes baxos húmedos subtropicales o tropicales.
Llista d'asteroides/73901–74000
... | Previu | Llista d'asteroides | Siguiente | ...
Elide Pereira do Santos
Elide Pereira do Santos (1963) ye una bióloga, taxónoma, botánica, xeobotánica, curadora, y profesora brasilana.
Biografía
En 1984, llogró la llicenciatura en ciencies biolóxiques pola Universidá de Santu Amaro; un máster en botánica supervisáu pol Dr. Claude Henri Léon Sastre (1938), defendiendo la tesis "Genre Salvia L., Section Nobiles (Benth.) Epling (Lamiaceae) : Historique et systématique", pola Université Pierre et Marie Curie, LISE / CNRS (1989) y el doctoráu (Doctorat en Biologie Végétale Tropicale) pola Universidá de París VI (Pierre et Marie Curie), en 1994.
Finalmente, en 2003, realizó un posdoctoráu, por Royal Botanic Gardens, Kew, Inglaterra; siendo becaria del Conseyu Nacional de Desarrollu Científicu y Teunolóxicu, CNPq, Brasil, Ciencies Biolóxiques, Botánica, Taxonomía Vexetal de fanerógames, en sistemática molecular.
Dende 1996, y anguaño ye profesora acomuñada de la Universidá Federal de Paraná, emponiendo maestríes y doctoraos nel Programa de posgráu en Ciencies Farmacéutiques na UFPR, ya investigadora nel Conseyu Nacional de Desarrollu Científicu y Teunolóxicu (CNPq). Tien esperiencia en botánica, con énfasis en taxonomía en fanerógames, actuando en sistemática y filoxenia de Lamiales, ya identificación morfoanatómica y ADN de plantes melecinales brasilanes.
Ye autora na identificación y nomamientu de nueves especies pa la ciencia, a abril de 2015, de dieciséis nuevos rexistros d'especies, especialmente de la familia Lamiaceae, y n'especial del xéneru Salvia (vease más embaxo'l venceyu a IPNI).
Premios
--
Iris pseudacorus
Descripción
Apaez nel marxe de cursos d'agües de ciertes fondures, tien fueyes distincas, les flores apaecen cerca de marzu o xunu y pueden ser solitaries o en pares y arrodiaes na base por 1-2 bráctees amplexicaules, les flores algamen un diámetru de 8 a 10 cm y frecuentemente tienen llurdios naranxes o púrpures, los tarmos pueden midir de 1 a 1,5 m (raramente a 2 m); el so hábitat ye en banzaos y riberes de toa Europa d'antiguo tenía usos melecinales y les sos fueyes y raigaños son venenoses pal ganáu.
Hábitat
Crez bien en condiciones bien húmedes, ye común atopala en banzaos, onde tolera inmersión, baxu pH, y suelos anóxicos. La planta espolleta rápido, por rizoma y por granes esvalixaes pel agua. enllena un nichu ecolóxicu similar al de la Typha y dacuando crecen xuntes. Anque ye primariamente una acuática, los rizomas sobreviven enllargaos periodos secos. Esti Iris ye usáu en remediación d'agües, porque tien l'habilidá d'absorber metales pesaos polos sos raigaños.
Propiedaes
En forma de regación usar contra la leucorrea y na menstruación doliosa. Principios activos: contién iridina.
Indicaciones: ye emético, astrinxente, rubefaciente, tónicu, diuréticu, llaxante, vermífugo. Les granes estomacal y carminativo.
Úsase'l raigañu principalmente, tamién les granes.
Otros usos: Les granes úsense como sustitutu del café.
Taxonomía
Iris pseudacorus, describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 38–39. 1753. Iris: nome xenéricu llamáu asina por Iris la diosa griega del arcu iris.
pseudacorus: epítetu llatín que significa "falsu Acorus". Númberu de cromosomes de Iris pseudacorus (Fam. Iridaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=34.
Nome común
thumb|upright|Iris pseudacorus, o lliriu selvaxe mariellu, ente otros nomes.
Baignes-Sainte-Radegonde
Baignes-Sainte-Radegonde ye una comuña francesa del departamentu de Charente, na rexón de Nueva Aquitania. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Antonino Rocca
Antonino Rocca foi un lluchador profesional italianu. El so verdaderu nome yera Antonino Biasetton. Rocca foi bien popular por cuenta de la so actitú face. Trabayó nos empiezos de la llucha llibre en Nueva York, na Capitol Wrestling Corporation (actual World Wrestling Entertainment). A fines de los años '30 y principiu de los '40, destácose como xugador de rugby del Club Atleticó del Rosario (fundáu 1867) y nel Escoyíu de la Unión de Rugby de Mariña Arxentina. Finó'l 15 de marzu de 1977 en Nueva York.
Ente los sos llogros destaquen consiguir el Campeonatu Internacional Pesu Pesáu de la WWWF y amás consiguir el mayor reináu como campeón. Foi inducíu al WWE Hall of Fame en 1995 por Diésel. Tamién ye famosu por ser el primer lluchador profesional en competir pol títulu de WWE Championship contra Buddy Rogers.
Carrera
Amás de ser un ex campeón de fútbol y un gran deportista polo xeneral, Rocca foi reconocíu por el so estilu únicu na llucha llibre, cautivando a los espectadores coles sos esllumantes maniobres aérees. Foi'l responsable del resurdimientu del territoriu de Nueva York a finales de la década de 1940, que finalmente se convertiría na actual World Wrestling Entertainment. Rocca convirtióse nuna de les estrelles más conocíes na dómina dorada de la televisión. Tamién tuvo una esitosa carrera n'equipos xunto con Miguel Pérez. Los dos atraíen a los ensames al Madison Square Garden.
American Wrestling Association (1944 – 1948)
Dempués de salir de Midwest Wrestling Association, Rocca tuvo una temporada na American Wrestling Association lluchando como Arxentina Rocca. El lluchó nos territorios d'Ohio y Montreal llogrando consiguir los títulos mundiales.
Capitol Wrestling/World Wide Wrestling Federation (1952 – 1976)
En 1952, Rocca trabayó pa una promoción en Nueva York llamada Capitol Wrestling Corporation que más tarde pasaría a ser parte de la National Wrestling Alliance.
Mientres el mesmu tiempu, Rocca participó nun tornéu pa escoyer al nuevu Campeón Internacional Pesu Pesáu de la CWC onde ganó a Buddy Rogers na final.
En 1963, la Capitol Wrestling Corporation se desliga de la NWA y camuda el so nome a World Wide Wrestling Federation. Nel mesmu añu, créase un tornéu pa escoyer al primera Campeón Mundial Pesu Pesáu de la WWWF onde na final Buddy Rogers ganó a Rocca en Rio de Janeiro, Brasil, pero esti tornéu ye ficticiu.
Depués, Rocca dir de la WWWF y el Campeonatu Internacional Pesu Pesáu ye abandonáu.
A mediaos de la década de 1970, acomuñóse con Vince McMahon Jr. Pa trabayar na mesa de comentarios nos programes selmanales.
Apaiciones en Xapón (A finales de la década de 1960 y empiezu de 1970)
Rocca participó como lluchador y árbitru mientres estos años. Arbitró una serie d'engarradielles de la Japan ProWrestling Association que más tarde Antonio Inoki tresformaría na New Japan Pro Wrestling en 1972. Tamién fixo d'árbitru nel primer eventu de la NJPW, onde Karl Gotch ganó a Antonio Inoki.
World Wrestling Council (1973-1976)
Nun hai muncha información sobre Rocca nos siguientes diez años pero sábese qu'en 1973, viaxó xunto con Miguel Pérez a Puertu Ricu pa trabayar na World Wrestling Council. En 1976 consiguieron el Campeonatu Norteamericanu en Pareyes de la WWC al ganar a Los Infernos. El 16 d'ochobre de 1976 perdieron los títulos ante Figu Hamaguchi y Gordon Nelson.
Gorilla Monsoon vs. André The Giant
El 25 de febreru de 1977, Rocca arbitró una engarradiella de boxéu ente Gorilla Monsoon y Andre The Giant,nel Famosu Madison Square Garden.
Fallecimientu
Rocca finó'l 15 de marzu de 1977 de resultes d'unos entueyos producíos por una infeición. Tenía 49 años.
L'Écouvotte
L'Écouvotte ye una comuña francesa del departamentu de Doubs, na rexón de Borgoña-Francu Condáu. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Borísov (Minsk)
Barysau (en bielorrusu: Бары́саў) o Borísov (Бори́сов), ye una ciudá de Bielorrusia de. Ta asitiada xunto al ríu Berezina na provincia de Minsk.
Gabrielle Union
Gabrielle Monique Union ye una actriz, cantante y exmodelu d'Estaos Xuníos. Ente los sos papeles notables ta'l de Isis xunto a Kirsten Dunst na película Bring It On. Union tamién compartió cartelu con Will Smith y Martin Lawrence na película Bad Boys II ya interpretó el papel de la Dra. Courtney Ellis na serie dramática de la CBS City of Angels. Amás, trabayó xunto a LL Cool J y Meagan Good en Deliver Us from Eva, estrenada en 2003.
Biografía
Union nació n'Omaha, del matrimoniu ente Theresa y Sylvester Union. Ye Afroamericana y foi criada como cristiana católica
Gabrielle Union orixinalmente taba destinada a convertise en médicu. Asistió a la Universidá de Nebraska, enantes de pasar a Cuesta College. Finalmente treslladóse a la UCLA y graduóse en Socioloxía; estudiando ellí, ingresó nuna axencia de modelos pa ganar creitos extra académicos. L'axencia pidiólu que roblara con ellos como nueva modelu. Precisaba'l dineru pa pagar dellos préstamos de colexu y deldes, entós finalmente consintió en convertise en modelu.
Union empezó la so carrera d'interpretación en papeles menores. La mayoría d'éstos, fueron en películes d'adolescentes como 10 Coses qu'Odio Sobre Ti y Amor y Baloncestu. En 1997, apaeció nun episodiu de la sesta temporada de Viaxe a les Estrelles: Deep Space Nine como Klingon N'Garen. Tamién apaeció en Sister,como Vanessa, en Smart Guy como Denise, y en cinco episodios de la serie 7th Heaven como Keesha Hamilton. En 2000, Union consiguió'l papel de Isis na película d'animadores Bring it On xunto a Kirsten Dunst. Esti últimu filme echar# un gabitu y empezó a ganar más esposición. Llevó a Union a ser escoyida pal drama de televisión de CBS City of Angels como la doctora Courtney Ellis.
Unión protagonizó la serie Night Stalker de la cadena ABC en 2005. Ella tamién actuó en películes de drama independientes Neo-Ned y Constellation, la postrera de les cualos foi llanzada nos cines. Ella tamién tuvo na nueva versión 2005 de The Honeymooners col cómicu Cedric The Entertainer. En 2006, ella caracterizó al interés amorosu de Busta Rhymes nel videu musical "I Love my Chick". Unión tamién foi protagonista nes películes Daddy's Little Girls de Tyler Perry en 2007 (estrenada mientres el Día de San Valentín) y la película navidiega The Perfect Holiday que s'abrir el 12 d'avientu.
Nuna entrevista cola Revista Art Nouveau, Union quexar de la falta de papeles p'actrices y actores negros en Hollywood: ''Solíen haber (papeles) espresamente escritos pa negros, si usté supiera que Denzel faía una película usté conocía a la so esposa, l'interés amorosu o mochacha diba ser negru, pero esi yá nun ye necesariamente'l casu. Usté ta naquel cuartu con cada actriz extraordinariamente talentosa de cada matiz, y esto ye una engarradiella de perros, ye difícil''.
En 2008, Union apaeció en Ugly Betty por trés episodios (36-38) como Renee, la hermana de Wilhelmina Slater (Vanessa L. Williams) y l'interés amorosu de Daniel Meade (Eric Mabius). Ella tamién fixo un cameo nel videu musical pa "Miss Independent" de Ne-Yo.
Ella incorporóse al repartu de la serie de TV Life pola NBC y apaeció en cuatro episodios enantes de la cancelación de la serie en mayu de 2009. Apaeció interpretando unu de los personaxes secundarios mientres la primera y única temporada de la serie FlashForward xunto a John Cho y Joseph Fiennes que s'estrenó'l 24 de setiembre de 2009.
En 1992, a la edá de 19 años, Union foi atacada, cutida y violada nel so trabayu de xornada amenorgada nuna tienda de zapatos. El so atacante más tarde apurrióse y foi condergáu a 33 años de prisión. Convirtióse dende entós nuna defensora pa les víctimes d'ataques sexuales.
Lauren Ambrose
Lauren Ambrose o Lauren Anne D'Ambruoso, ye una actriz d'Estaos Xuníos de cine y televisión d'ascendencia italiana.
Estudió nel Educational Center for the Arts in New Haven y cantar nel Boston University Tanglewood Institute.
Ye conocida pol so papel de Claire en Six Feet Under. Ta casada dende setiembre del 2001 con Sam Handel y son padres de dos varones: Orson nacíu'l 16 de xineru de 2007 y otru varón nacíu en 2012
Esploración espacial
thumb|Primer [[paséu espacial d'Estaos Xuníos d'América, executáu pol astronauta Ed White de la misión Gemini IV (3 de xunu de 1965).]] La esploración espacial designa los esfuercios del ser humanu n'estudiar l'espaciu y los sos astros dende'l puntu de vista científicu y de la so esplotación económica. Estos esfuercios pueden arreyar tantu seres humanos viaxando en naves espaciales como satélites con recursos de telemetría o sondes teleguiadas unviaes a otros planetes (orbitando o aterrizando na superficie d'estos cuerpos celestes).
La ciencia qu'estudia los vuelos espaciales y la teunoloxía rellacionada con ellos denominar astronáutica. Les persones que piloten naves espaciales, o son pasaxeros nelles, llámense astronautes (en Rusia: cosmonautes; en China: taikonautes). Téunicamente considérase astronauta a tou aquel qu'entame un vuelu suborbital (ensin entrar en órbita) o orbital a a lo menos 100 km d'altitú (consideráu la llende esterna de l'atmósfera).
El cielu siempres atraxo l'atención y los suaños del ser humanu. Yá en 1634 publicóse la que se considera primer novela de ciencia ficción, Somnium, de Johannes Kepler, que narra un hipotéticu viaxe a la Lluna. Más tarde, en 1865, nuna famosa obra de ficción titulada "De la Tierra a la Lluna", Jules Verne escribe sobre un grupu d'homes que viaxó hasta la Lluna usando un xigantescu cañón. En Francia, Georges Méliès, unu de los pioneros del cine, tomaba la novela de Verne pa crear "Le voyage dans la Lune" (1902), una de les primeres películes de ciencia ficción na que describía un increíble viaxe a la Lluna. N'obres como "La guerra de los mundos" (1898) y "El primer home na lluna" (1901), H.G.Wells tamién se concibieron idees d'esploración del espaciu y de contautu con civilizaciones estraterrestres.
Entá faltaba enforma por que'l ser humanu pudiera algamar l'espaciu esterior, pero esti suañu fixo realidá, en parte, al traviés de les idees d'estos visionarios y del trabayu de pioneros. Ente estos pioneros tien de recordase a los inxenieros aeronáuticos Pedro Paulet (Perú), Robert Hutchings Goddard (EE. XX.), Konstantin Tsiolkovsky (Rusia), Hermann Oberth (Alemaña), y más apocayá Wernher von Braun (Alemaña) y Serguéi Koroliov (XRSS).
Observaciones primitives del cielu
thumb|[[Nebulosa NGC 604, que ye un cúmulu d'estrelles, alcontrada n'unu de los brazos n'espiral de la galaxa M33, a 2,7 millones d'años lluz de distancia de la Tierra - semeya tomada pol Telescopiu Espacial Hubble]] Los astros siempres fueron oxetu d'observación y estudiu pal ser humanu. Azteques, chinos, hindús y otres civilizaciones como la mesopotámica, y pueblos como los griegos y los árabes rexistraron a lo llargo de la historia diversos eventos celestes, como eclíss solares y llunares y efectuaron midíes de los astros y de les sos órbites principalmente coles mires de caltener calendarios precisos. Los dos mayores astrónomos de l'Antigüedá fueron Hiparco de Nicea y Ptolomeo. Estes primeres observaciones astronómiques faíense totalmente a güeyu y, poro, yeren llindaes. La invención del telescopiu dio un gran impulsu a la observación del cielu.
Entamu de l'astronomía moderna
El telescopiu tien un orixe revesosu, siendo la so invención xeneralmente atribuyida a Hans Lippershey, un fabricante de lentes neerlandés, en 1608. En 1609, l'astrónomu italianu Galileo Galilei presentó unu de los primeros telescopios rexistraos pola historia (una "luneta") y de él llogró diverses observaciones astronómiques que lo llevaron a proponer el sistema heliocéntricu. Les observaciones de Galileo incluyeron el descubrimientu de los llurdios solllabres, del relieve llunar y de los satélites de Xúpiter, ente otros importantes descubrimientos.
Los primeros cohetes
thumb|upright|Llanzamientu d'un cohete [[Mercury-Redstone.]] La teunoloxía necesaria pa la esploración espacial tuvo disponible cola construcción de los primeros cohetes. Dexen poner en órbita satélites artificiales pa estudiu tantu de la Tierra como del espaciu esterior. Tamién dexen la unviada d'astronautes al espaciu esterior. thumb|left|upright|[[Robert Hutchings Goddard y el primer vuelu de cohete impulsáu por combustible líquidu (gasolina y osíxenu), llanzáu'l 16 de marzu de 1926, en Auburn, Massachusetts, EE.XX.]]
Coles mesmes en 1912, el profesor d'Estaos Xuníos Robert Goddard y el científicu alemán Hermann Julius Oberth (en 1923) perfeccionaron los sos motores esperimentales basándose na concepción inicial de Paulet. Goddard foi más lloñe y construyó diversos cohetes pequeños. Especializar en concebir y construyir cohetes impulsaos por combustible líquidu. Dellos de los sos proyeutos presentaben conceutos qu'hasta güei son usaos nos modernos cohetes, como por casu la estabilización del vuelu col usu de xiroscopios.
De forma independiente, na Alemaña nazi, los inxenieros alemanes desenvolvíen un proyeutu que resultaría nel misil V-2 (téunicamente más bien descrita como misil). Les V-2 taben impulsaes por alcohol (un amiestu del 75% d'alcohol etílico y un 25% d'agua) y osíxenu líquido. Los motores xeneraben un máximu de 72574 kgf (160000 lbf) d'emburrie, desenvolviendo una velocidá de 1.341 m/s, con un radiu d'algame de 321 a 362 km. Fueron usaes pa bombardear París y Londres en 1944. El proyeutu de los modernos cohetes débe-y enforma a estos precursores.
El principiu de funcionamientu del motor del cohete basar na tercer llei de Newton, la llei de l'aición y reaición, que diz que "a toa aición correspuéndelu una reaición, cola mesma intensidá, mesma direición y sentíu contrarios". Asina, el cohete va movese escontra riba como reaición a la presión exercida polos gases en combustión na cámara de combustión del motor. Por eso esti tipu de motor llamar de propulsión a reaición.
La carrera espacial
thumb|upright|[[Wernher von Braun]]
Craig Breedlove
Craig Breedlove foi un pilotu d'automovilismu d'Estaos Xuníos. Ostentó en cinco causes el récor del mundu de velocidá en tierra. Foi'l primeru n'algamar 400 mi/h, 500 mi/h y 600 mi/h, usando vehículos impulsaos con motores a reacción, toos ellos llamaos "Espíritu d'América" Spirit of America.
Esploración espacial
La carrera espacial
Históricamente, la esploración espacial empezó col llanzamientu del satélite artificial Sputnik pola URSS el 4 d'ochobre de 1957, nel Cosmódromo de Baikonur (base de llanzamientu de cohetes de la URSS), en Tyuratam, en Kazakstán. Esti acontecimientu provocó una carrera espacial pola conquista del espaciu ente la URSS y los Estaos Xuníos que remató cola llegada del home a la Lluna.
Craig Breedlove
Récores de velocidá en tierra
thumb|[[Spirit of America (automobile)|Spirit of America exhibíu nel Muséu de Ciencia ya Industria (Museum of Science and Industry) en Chicago]] En 1962, fixo'l so primer intentu nun vehículu a trés ruedes; impulsáu por un motor General Electric J47. El 5 d'agostu de 1963, el so primera Spirit efectuó'l primer intentu pa bater el récor, usando solo'l 90% de la potencia disponible p'algamar 388.47 mph over the measured mile. Mientres el trayeutu de regresu, y utilizando'l 95% de la potencia, algamó los 407.45 mph. Nesi intentu'l Spirit of America rodó tan llixeru, que nin siquier precisó camudar los neumáticos.
Esploración espacial
La carrera espacial
thumb|left|Tresmisión de radiu de la Sputnik
El primer ser vivu nel espaciu nun foi un home, sinón la perra soviética Laika. Llegó al espaciu en 1957 a bordu de la nave espacial Sputnik II, y morrió cuatro díes dempués, debíu al calor na reentrada. Diversos animales fueron usaos nos entamos de la esploración espacial pa probar l'efectu de la radiación, de l'ausencia de gravedá y de les condiciones del espaciu esterior sobre los organismos vivos. Antes de la perra Laika, fueron les perres Albina y Tsyganka, usaes pola URSS en vuelos sub-orbitales. Pel llau de los Estaos Xuníos, los primeres primates fueron Albert 1 y Albert 2, que morrieron en 1949 na punta de cohetes V-2 prindaos n'Alemaña. Sputnik V, la última misión Sputnik, foi llanzada al espaciu'l 19 d'agostu de 1960 colos perros Belka y Strelka, cuarenta hámsters, dos mures y diverses plantes. Les misiones Korabl-Sputnik llevaron los perros Pchelka, Mushka, Chernuschka y Zviózdochka. thumb|[[Sputnik 1, el primer satélite artificial de la historia.]]