cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willy Brandt
Política esterior
En 1971, Brandt recibió'l Premiu Nobel de la Paz pol so llabor na meyora de les rellaciones con Alemaña Oriental, Polonia y la Xunión Soviética.
Brandt axustó un tratáu de paz ente la República Federal d'Alemaña y Polonia, amás de los alcuerdos sobre les fronteres ente los dos países, lo que significaba'l verdaderu final de la Segunda Guerra Mundial. Brandt axustó trataos paralelos y alcuerdos ente la República Federal y Checoslovaquia.
N'Alemaña Occidental, la Neue Ostpolitik de Brandt foi bien polémica, estremando a la población en dos campos: unu, que tomaba tolos partíos conservadores ysobremanera, los antiguos residentes de la zona oriental d'Alemaña (die Heimatvertriebenen) espulsaos del este pola llimpieza étnica de les potencies aliaes. Estos grupos manifestaron la so fuerte oposición a la política de Brandt, calificándola de "illegal" y de "alta traición".
L'otru campu sofitó y afaló la Neue Ostpolitik como "Wandel durch Annäherung" ("El cambéu al traviés del acercamientu"), fomentando'l cambéu al traviés d'una política de compromisu colos comunistes del bloque del este, en llugar de tratar d'aisllar a aquellos países diplomática y comercialmente. Los partidarios de Brandt afirmaron que la política ayudara a romper "el Bloque Oriental con mentalidá d'asediu", y tamién contribuyó a aumentar la so conciencia de les contradicciones de la so marca de socialismu/comunismu, que, xunto con otros eventos, finalmente llevó a la cayida del comunismu européu.
Cambeos políticos y sociales
L'Alemaña Occidental, na década de 1960, viose solmenada por disturbios estudiantiles y polo xeneral de "cambéu de los tiempos", que non tolos alemanes taben dispuestos a aceptar o aprobar. Paeciera un país estable, una pacífica nación, contenta cola resultancia de la so "milagru económicu". La xeneración del "baby-boom" alemana quería llegar a un alcuerdu cola xeneración de los padres, fondamente conservadora, burguesa y esixente. Los alumnos nacíos na posguerra yeren los más abiertos, y acusaron a la "xeneración de los padres" del so pasáu nazi. Lo que ye peor, acusáronlos de ser obsoletos y anticuaos. En comparanza colos sos antecesores, la xeneración "escéptica" foi muncho más caprichosa, dispuesta a abrazar la ideoloxía socialista más estrema (como'l maoísmu) y los héroes públicos (como Ho Chi Minh, Fidel Castro y el Che Guevara), mientres vivíen nun estilu de vida más promiscuo. Los estudiantes y nuevos aprendices podíen dase'l luxu de salir de les cases de los sos padres, y la política d'esquierda considerábase elegante, según tomar parte en manifestaciones polítiques al estilu estauxunidense en contra de les fuercies militares estauxunidenses en Vietnam del Sur.
Popularidá de Brandt
thumb|Willy Brandt falando ante'l parllamentu, [[28 de xineru de 1971.]] L'antecesor de Brandt como canciller, Kurt Georg Kiesinger, fuera miembru del partíu nazi, y foi una pasada de moda intelectual alemana burguesa y conservadora. Brandt, dempués de lluchar contra los nazis y d'habese engarráu a l'Alemaña Oriental mientres delles crisis de la que yera alcalde de Berlín oeste, convertir nuna figura polémica, pero creíble, en delles facciones distintes. Como dixo'l Ministru de Rellaciones Esteriores nel gabinete de gran coalición de Kiesinger, Brandt ayudó a llograr más beneficiu de la homologación internacional pa l'Alemaña Occidental y punxo los cimientos del so futuru na Neue Ostpolitik. Había una gran diferencia d'opinión ente Kiesinger y Brandt nes encuestes efectuaes na Alemaña Occidental.
Los dos estadistes llegaren a los sos propios términos colos estilos de vida del nuevu "baby-boom". Kiesinger consideró-yos "un ensame vergonzosu de pelo llargu abandonaos que precisaba un bañu y daquién pa disciplinarlos". Per otra parte, Brandt precisaba tiempu pa ponese en contautu y pa ganar credibilidá ente la Außerparlamentarische Opposition (APO) (oposición extraparlamentaria). Los estudiantes cuestionaron la sociedá de l'Alemaña Occidental polo xeneral, buscaben reformes sociales, llegales y polítiques. Amás, los disturbios llevaron a una renacencia de los partíos de derecha.
Brandt, sicasí, representaba una figura de cambéu y siguió un cursu de reformes sociales, llegales y polítiques. En 1969, Brandt llogró una pequeña mayoría, formando una coalición col FDP. Nel so primer discursu ante'l Bundestag como canciller, Brandt espunxo la so trayeutoria política de les reformes y terminó'l discursu coles sos famoses pallabres: "Wir wollen mehr Demokratie wagen" (lliteralmente: "aventuremos más democracia"). Esti discursu de Brandt foi popular tantu nel SPD como ente la mayoría de los estudiantes y otros mozos del "baby boomers", que suañaben con un país que fora más abiertu y más coloríu que la frugal y entá un pocu autoritaria Alemaña occidental que fuera construyida dempués de la Segunda Guerra Mundial. Sicasí, la Neue Ostpolitik de Brandt perdió pa él una gran parte de los refuxaos alemanes del Este, votantes que se manifestaren significativamente en favor de los socialdemócrates nos años de posguerra.
Crisis de 1972
La Ostpolitik de Brandt dio llugar a un colapsu de la coalición de la estrecha mayoría de Brandt qu'esfrutara'l Bundestag. N'ochobre de 1970, los diputaos del Partíu Democráticu Lliberal Erich Mende, Heinz Starke y Siegfried Zoglmann cruciaron la frontera pa xunise a la CDU. El 23 de febreru de 1972, el diputáu socialdemócrata Herbert Hupka, que tamién yera líder de la Bund der Vertriebenen (Asociación de movíos), xunir a la CDU en desalcuerdu colos esfuercios de reconciliación de Brandt escontra l'este. El 23 d'abril de 1972, Wilhelm Helms (FDP) abandonó la coalición. Políticos del FDP, como Knud von Kühlmann-Stumm y Gerhard Kienbaum, tamién declararon que votaríen contra Brandt, polo que Brandt perdiera la mayoría. El 24 d'abril de 1972, propúnxose un voto de censura y votóse tres díes más tarde. Si esta moción saliera alantre, Rainer Barzel sustituyiría a Brandt como Canciller. Pa sorpresa de toos, el movimientu fracasó: Barzel namái llogró 247 votos d'un total de 260 votos; pa la mayoría absoluta riquíense 249 votos. Coles mesmes hubo 10 votos en contra y 3 votos nulos. Muncho más tarde se reveló que dos miembros del Bundestag (Julius Steiner y Leo Wagner, tantu de la CDU y la CSU) fueren sobornaos pola Stasi d'Alemaña Oriental por que votaren a favor de Brandt.
Nueves eleiciones
Anque Brandt caltúvose como canciller, perdiera la so mayoría. Les sos iniciatives posteriores nel Parllamentu, sobremanera nel presupuestu, fracasaron. Por causa de esti estancamientu, el Bundestag foi disueltu y convocáronse nueves eleiciones. Mientres la campaña de 1972, munchos artistes populares d'Alemaña Occidental, intelectuales, escritores, actores y profesores dieron sofitu a Brandt y al partíu socialdemócrata. Ente ellos atopábense Günter Grass, Walter Jens ya inclusive el futbolista Paul Breitner. La Ostpolitik de Brandt, según les sos polítiques internes reformistes, yeren populares ente la xeneración nueva, y llevó a que'l so partíu SPD consiguiera'l so meyor resultáu eleutoral federal a finales de 1972. El "Willy-Wahl" (eleición de Willy) de Brandt foi'l principiu del fin, y el papel de Brandt nel gobiernu empezó a tornar.
Munches de les reformes de Brandt atoparon cola resistencia de los gobiernos de los estaos federaos (apoderaos pola CDU/CSU). L'espíritu d'optimismu reformista viose atayáu pola crisis del petroleu de 1973 y la gran fuelga de los servicios públicos de 1974, que dio llugar a que los sindicatos, dirixíos por Heinz Kluncker, esixeren una medría salarial importante, pero ello amenorgó'l marxe de maniobra de Brandt pa faer nueves reformes. Dicíase que Brandt yera más soñador qu'un xerente y foi escorríu personalmente pola depresión. Pa faer frente a cualquier intentu de simpatizar col comunismu o de ser blandos colos estremistes d'esquierda, Brandt implementó una llexislación estricta que prohibía l'empléu de persones "radicales" nel serviciu públicu.
Asuntu Guillaume
thumb|Willy Brandt con [[Günter Guillaume, 8 d'abril de 1974.]] Alredor de 1973, los organismos de seguridá de l'Alemaña Occidental recibieron información de qu'unu de los asistentes personales de Brandt, Günter Guillaume, yera un espía de los servicios d'intelixencia de l'Alemaña Oriental. A Brandt pidióse-y que siguiera trabayando como de costume, y él aportó a faelo, inclusive pasó unes vacaciones privaes con Guillaume. Guillaume foi deteníu'l 24 d'abril de 1974, y munchos culparon a Brandt por tener un espía comunista nel so círculu íntimu. Asina, cayíu en desgracia, Brandt arrenunció al so cargu como Canciller el 6 de mayu de 1974. Sicasí, Brandt caltener nel Bundestag y como Presidente del SPD hasta 1987.
Esti asuntu d'espionaxe ye reconocíu por haber sío a cencielles el detonante del arrenunciu de Brandt, pero non la causa fundamental. Brandt viose solmenáu por escándalos sobre l'adulteriu de serie, y al paecer tamién lluchó col alcohol y la depresión. Tamién fueron les consecuencies económiques sobre la República Federal d'Alemaña de la crisis del petroleu de 1973 que causó'l estrés abondu p'acabar con Brandt como Canciller. Como'l mesmu Brandt dixo más tarde: Yo taba escosu, por razones que nun teníen nada que ver col procesu asocede anguaño. Paez que "el procesu" foi'l desenvolvimientu del escándalu d'espionaxe de Guillaume.
Guillaume yera un axente d'espionaxe de l'Alemaña Oriental, que fuera supervisáu por Markus Wolf, el xefe de la "Alministración Principal d'Intelixencia" del Ministeriu de Seguridá del Estáu d'Alemaña Oriental. Wolf declaró dempués de la reunificación que l'arrenunciu de Brandt nun fuera prevista, y que l'allugamientu y el manexu de Guillaume fuera unu de los mayores errores de los servicios secretos de l'Alemaña Oriental. Brandt foi asocedíu como'l Canciller d'Alemaña pol so compañeru socialdemócrata, Helmut Schmidt. Pal restu de la so vida, Brandt caltuvo'l barruntu de que'l so colega socialdemócrata (y vieyu rival) Herbert Wehner fuera unu de los responsables de la cayida de Brandt. Sicasí, son escases les pruebes d'esti barruntu.
Internacional Socialista
thumb|Willy Brandt nuna xunta del [[SPD, 1988.]] thumb|Willy Brandt emitiendo un discursu en Berlín en [[1990]] Mientres dieciséis años, Brandt foi'l presidente de la Internacional Socialista (1976-1992), periodu mientres el cual el númberu de partíos miembros de la Internacional Socialista, na so mayoría europeos, creció hasta qu'hubo más d'un centenar d'agrupaciones socialistes, socialdemócrates y obreres en tol mundu. Mientres los primeros siete años, esta crecedera del númberu de miembros del SI foi motiváu polos esfuerciu del Secretariu Xeneral de la Internacional Socialista, el suecu Bernt Carlsson. Sicasí, a principios de 1983, surdió un discutiniu alrodiu de lo que percibió Carlsson como un enfoque autoritariu del presidente del SI. Carlsson depués reprendió Brandt diciendo: "Esta ye una Internacional Socialista, non una Internacional Alemana".
De siguío, en contra de delles voces d'oposición, Brandt decidió treslladar el próximu Congresu de la Internacional Socialista de Sydney, Australia, a Portugal. Arriendes de esti Congresu de la IS n'abril de 1983, Brandt dio represalies en contra de Carlsson, lo que-y obligó a dimitir del so cargu. Sicasí, el Primer Ministru d'Austria, Bruno Kreisky, argumentó a favor de Brandt: "Ye una cuestión de si ye meyor ser puru o ser más numberosos".
Reunificación
N'ochobre de 1979, Brandt axuntar colos disidentes d'Alemaña Oriental, Rudolf Bahro y los sos partidarios, quien escribieren l'alternativa. Bahro y los sos partidarios fueron atacaos pola Alemaña del Este, la Stasi, que yera la organización de seguridá, encabezada por Erich Mielke, polos sos escritos, que sentaron les bases teóriques d'una oposición d'esquierda al fallu del partíu SEI y los sos aliaos dependientes, y que promovió nueves y modificaes partes. Tou esto descríbese agora como "el cambéu dende dientro". Brandt pidiera la lliberación de Bahro y dio la bienvenida a les teoríes de Bahro, qu'avanzaron nel alderique dientro del so propiu Partíu Socialdemócrata.
A finales de 1989, Brandt convertir n'unu de los primeres líderes d'esquierda na Alemaña Occidental a favor d'una reunificación rápido y público d'Alemaña, en llugar de promover dalgún tipu de federación de do Estaos o otru tipu d'arreglu provisional. A partir de 1989, Willy Brandt tuvo al tantu del procesu de la histórica reunificación de los dos Alemañas. Primero tuvo'l prestu de ver la cayida del célebre Muriu de Berlín qu'estremaba les dos partes de la capital alemana en payares de 1989 y finalmente tuvo presente na emotiva ceremonia de la histórica y notable reunificación alemana que tuvo llugar el 3 d'ochobre de 1990 en Berlín al llau del entós Canciller Helmut Kohl al pie del Palaciu de Reichstag y a pocos metros de la Puerta de Brandeburgu, güei símbolu de toa Berlín reunificada.
Rehenes n'Iraq
Una de les últimes apaiciones públiques de Brandt foi nun vuelu a Bagdag, Iraq, pa lliberar a rehenes occidentales en poder de Sadam Husein, tres la invasión iraquina de Kuwait en 1990. Brandt llogró la lliberación d'un gran númberu d'ellos, y el 9 de payares de 1990 el so avión aterrizó con 174 rehenes lliberaos a bordu nel aeropuertu de Francfort del Meno.
Vida familiar
thumb|Willy y [[Rut Brandt en 1970.]] Dende 1941 hasta 1946 Brandt tuvo casáu con Anna Carlotta Thorkildsen (fía d'un padre noruegu y una madre xermanu-estauxunidense). Tuvieron una fía, Nina Brandt (nacida en 1940). Dempués de que Brandt y Thorkildsen divorciar en 1946, Brandt casóse cola noruega Rut Hansen en 1948. Hansen y Brandt tuvieron trés fíos: Peter Brandt (nacíu en 1948), Lars Brandt (nacíu en 1951) y Matthias Brandt (nacíu en 1961). Anguaño Peter ye historiador, Lars ye artista y Matthias ye actor. Dempués de 32 años de matrimoniu, Willy Brandt y Rut Brandt Hansen divorciar en 1980, y dende el día en que se divorciaron, nunca volvieron a trate. El 9 d'avientu de 1983, Brandt casóse con Brigitte Seebacher (nacida en 1946).
Rut Brandt Hansen vivió dellos años más dempués de divorciase de Willy Brandt, pero morrió'l 28 de xunetu de 2006 en Berlín.
Matthias Brandt
En 2003, Matthias Brandt fixo'l papel de Guillaume na película de "Im Schatten der Macht" ("A la solombra del poder"), dirixida pol cineasta alemán Oliver Storz. Esta película trata sobre'l asuntu Guillaume y l'arrenunciu de Willy Brandt a la cancillería. Matthias causó un pequeñu discutiniu n'Alemaña cuando s'anunció que diba representar al home que traicionó al so padre y que lu llevó a dimitir en 1974. A principios d'esi añu, cuando Brandt y Guillaume tomaron unes vacaciones xuntos en Noruega, yera Matthias, que tenía entós 12 años d'edá, quien foi'l primeru n'afayar que Guillaume y la so esposa "taben escribiendo coses misterioses en máquines d'escribir tola nueche".
Lars Brandt
A principios de 2006, Lars Brandt publicó una biografía del so padre llamada "Andenken" ("Alcordanza"). Esti llibru foi oxetu de ciertu discutiniu. Dalgunos ver como una alcordanza amorosa de la rellación padre-fíu, pero otros etiquetar como una declaración brutal d'un fíu que sigue pensando que nunca tuviera un padre que realmente lo amar.
Muerte y memoriales
thumb|Estatua de Willy Brandt en [[Estocolmu.]] Willy Brandt morrió de cáncer de colon na so casa en Unkel, una ciudá a veres del ríu Rin, el 8 d'ochobre de 1992, y dióse-y un funeral d'Estáu. Ta soterráu nel campusantu de Zehlendorf, en Berlín.
Cuando'l SPD treslladó la so sede de Bonn a Berlín a mediaos de la década de 1990, la nueva sede foi nomada'l "Willy Brandt Haus" (Casa Willy Brandt). Unu de los edificios del Parllamentu Européu en Bruxeles lleva'l so nome dende 2008.
En 2009, la Universidá de Érfurt renombró a la so escuela de posgráu de l'alministración pública como la "Escuela de Polítiques Públiques Willy Brandt". Una escuela secundaria privada de llingua alemana en Varsovia, Polonia, tamién lleva'l so nome.
El 11 d'avientu de 2009, el nome de Willy Brandt axuntar al Aeropuertu Internacional Berlín-Brandeburgu.
Corinna Harney
Corinna Harney ye una modelu y actriz alemana que foi playmate d'agostu de 1991 de la revista playboy, y darréu foi escoyida polos llectores como Playmate del Añu 1992. Con 20 años convertir na playmate más nueva en consiguir ser playmate del añu. Harney delles vegaes apaez nos creitos como Corina Harney, Corinna Harney-Jones, o Corinna Harney Jones.
Cauverville-en-Roumois
Cauverville-en-Roumois ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Imperiu asante
L'Imperiu Asante, Imperiu Ashanti o Asanteman foi un Estáu creáu polos ashanti, etnia perteneciente al grupu de los akan. Ocupó les tierres cercanes a la Mariña d'Oru, n'África Occidental.
Historia
Los akan crearon el so primer Estáu nel sieglu XIII. Nel sieglu XVII los akan fundaron tres reinos nel interior de lo que güei ye Ghana: Denkyra, Akyem y Akwamu. Estos reinos, enfrentaos ente sigo, faíen frontera colos pequeños Estaos ashanti, llamaos oman, que taben dirixíos por un xefe o hene.
Política expansionista
L'imperiu siguió espandiéndose escontra'l norte, coles mires de controlar les rutes comerciales. En 1724 acabara yá con Bono, otru reinu de los akan, dempués de lo que los asante enfrentar a Gonja y Dagomba, reinos rexíos por otros grupos étnicos. Vencieron gracies al poder que-yos otorgaben el so armes de fueu, teunoloxía desconocida na rexón. Sicasí, en 1765 l'imperiu foi ganáu polos reinos de los fanti, mercé al sofitu británicu.
Tratáu de Fomena
Situación territorial n'África occidental escontra 1875, cola estensión de les colonies europees y l'Estáu asante.|miniatura|upright=2 Tres esta victoria británica, el monarca asante robló con el vencedores el Tratáu de Fomena el 13 de febreru de 1874, pol que se comprometía a caltener la paz ente'l Reinu asante y l'Imperiu británicu, a compensar económicamente polos gastos causaos poles anteriores guerres y a cesar d'atacar los intereses británicos na rexón. A partir d'esi momentu, l'imperiu perdió parte del control políticu y dalgunos de los sos territorios independizáronse.
En 1888 el hene Kwaku Dua Prempeh trató por aciu distintes iniciatives de restablecer la influencia política del imperiu, más allá de los términos del Tratáu, pero foi en devanéu. El 29 de xunu de 1895 el secretariu d'Estáu británicu pa les colonies Joseph Chamberlain xulgó que la independencia de Asante yera una molestia intolerable», nun momentu de riesgu de guerra con Francia, que complicaba la xera d'asegurar el dominiu británicu sobre la Mariña d'Oru, mientres los franceses aumentaben la so presencia al oeste del Reinu asante. Francia buscaba una alianza con Kwaku Dua Prempeh, pero esti nun taba interesáu nella, pos solamente quería la paz colos británicos por que estos ayudaren na prosperidá de los asante. Sicasí, Chamberlain amenació con ordenar una incursión militar el 21 de payares de 1895 pa sometelos si nun cumplíen colos pagos del Tratáu de Fomena. Finalmente, esto asocedió dempués de que Premeh I unviara una comitiva de paz p'axustar col Reinu Xuníu. La delegación, unviada a parlamentar cola reina Victoria del Reinu Xuníu, permaneció seis meses n'Inglaterra ensin que'l Gobiernu británicu concediéra-yos audiencia. En 1896, tres la llamada cuarta guerra anglu-asante, l'imperiu rindióse, cesó la resistencia y Prempeh I foi arrestáu. El 1 de xineru de 1897, Prempeh I y parte de la so Corte fueron deportaos a Sierra Lleona y más tarde a les Seixeles.
Disolución
En xineru de 1902, los británicos finalmente amestaron el territoriu asante a la so colonia de la Mariña d'Oru británico, dexando la continuidá de la nación asante so la forma del Protectoráu asante. Yaa Asantewaa morrió nel exiliu nes Seixeles el 17 d'ochobre de 1921. El rei Premeh I pudo tornar del exiliu n'avientu de 1924, en entamándose iniciatives por que se dexara'l so regresu, como l'Asante Kotoko Union; finó sicasí'l 12 de mayu de 1931. El so socesor, Prempeh II, consiguió restablecer el conseyu real asante en 1933 y recuperó nominalmente el tronu'l 31 de xineru de 1935. En 1937 les autoridaes coloniales concediéron-y la Orde del Imperiu Británicu. El país foi integráu en Ghana en 1957 sol mandatu del rei Prempeh II, xunto al restu de los territorios de la Mariña d'Oru británico y la Togolandia británica.
Puerto Colombia
Puerto Colombia ye una población y conceyu de Colombia allugáu al noroccidente del departamentu del Atlántico. Colinda al norte coles mariñes del mar Caribe. Ente fines del sieglu XIX y la primer metá del XX funcionó como terminal marítimu de Barranquilla, cola cual conectábase vía ferrial. El so célebre muelle foi diseñáu pol inxenieru cubanu Francisco Javier Cisneros ya inauguráu en 1893.
Puerto Colombia foi fundáu'l 31 d'avientu de 1888 pol inxenieru cubanu Francisco Javier Cisneros, que col entamu de les obres de construcción del muelle, dio pasu al terminal marítimu más importante de Colombia nes primeres cuatro décades del Sieglu XX y a un conceyu de permanente desenvolvimientu cola pujanza y l'allegría propio del Caribe. Esta población cumple 118 años dende la so fundación, toma esti nome'l día de la inauguración del so muelle y por suxerencia de Cisneros, quien propunxera al Presidente de la República d'esi momentu, Rafael Núñez, llamar a la llocalidá como Puerto Núñez; él nun aceptó y respondió que tenía de llamáse-y Puertu Cisneros, a lo que l'empresariu contestó denominándolo Puerto Colombia. Caltién l'estatus de correximientu hasta'l 24 de xunu de 1905, cuando ye alzáu a la categoría de Distritu per Decretu 19, emitíu pol Gobernador del Departamentu del Atlántico, Xeneral Diego A. De Castro y aprobáu por Decretu 488 del 26 d'abril de 1906, robláu pol presidente Rafael Reyes y el so Ministru de Gobiernu, Gerardo Pulecio. Esta información consta nel Diariu Oficial 12.641 del xueves 10 de mayu de 1906.
Historia
thumb|200px|left|Avisu del [[muelle de Puerto Colombia.]] thumb|200px|left|Muelle de Puerto Colombia (2007).
El territoriu ocupáu anguaño pol conceyu de Puerto Colombia formó parte jurídicamente del conceyu de Tubará, territoriu ocupáu tradicionalmente pola cultura Mocaná. El so orixe data del añu de 1850 cuando un númberu significativu de families orixinaries de Tubará y San Antonio de Salgar llevantaron les sos viviendes al pie d'un cuetu llamáu Cupino, del cual derivó'l so nome, cuetu de Cupino, atraíos pola bayura de pesca y la tranquilidá del mediu.
Darréu'l caserío tomó'l nome de Puerto Colombia en 1893, cuando se concluyeron les obres de construcción del muelle al cargu de Francisco Javier Cisneros. Diose pasu al terminal marítimu más importante de Colombia nes primeres cuatro décades del sieglu XX y a un conceyu de permanente desenvolvimientu, sirviendo de puertu a Barranquilla. Esti muelle foi nel so momentu'l segundu más llargu del mundu, con 4.000 pies de llargor, según el terceru de mayor caláu.
El nome dio'l día de la inauguración del muelle, 15 d'agostu de 1893. Cisneros propunxera al Presidente de la República d'esi momentu, Rafael Núñez, llamar a la llocalidá Puerto Núñez; él nun aceptó y respondió que tenía de llamáse-y Puertu Cisneros, a lo que l'atélite empresariu contestó denominándolo Puerto Colombia. Puerto Colombia foi alzáu a la categoría de conceyu pol Decretu 19 de 24 de xunu de 1905, emanado del gobernador del departamentu d'Atlántico.
Xeografía
Puerto Colombia forma parte del Área Metropolitana de Barranquilla, ta allugada nes coordenaes xeográfiques 10º 59' 2" de latitud Norte y a 74º 57' 2" de longitud Oeste, con una altitú permediu de 15 m.s.n.m., a una distancia de 15 quilómetros de Barranquilla, capital del departamentu. La so estensión averada ye de 93 km² y con temperatura medio de 27,8 °C. La población total del conceyu ye de 48.637 habitantes. Puerto Colombia ye de terrén planu y onduláu de clima templáu; dispón de delles barraqueres, ente elles Los Manatíes, Aguadulce, el Rincón, el Saláu y Balboa. Les corrientes d'agua son llindaes, esisten dellos afluentes pluviales, ente los que se destacar el regueru Grande, que desagüen en Balboa y el mar Caribe. El conceyu ta arrodiáu de los cuetos Cupino, Pan d'Azucre y Nisperal.
Economía
L'actividá económica más importante del conceyu ye'l turismu. Otra actividá importante ye la pesca. L'agricultura y la ganadería son de subsistencia. Considérase que la población económicamente activa de Puerto Colombia va dende los 10 años hasta más de 65 años y calcúlase en 19.711 persones, según censu DANE 1993; de les cualos 7.936 trabayaron y representen el 40.26% d'esta población. Atópense ocupaos 7.431 que ye'l 93.63% y sacupaos 505 que ye'l 6.37% de la población. El 56.79% de la población económicamente activa desempéñense como obreros o emplegaos, el 5,62% son emplegadores, el 22.4% trabayen independientemente, el 4,12 % son emplegaos domésticos, el 0.70% trabayen en familia y el 10.35% nun tienen información, con rellación a la población económicamente activa, el comportamientu en cabecera y restu nun varia significativamente con rellación al total. Según cañes d'actividá la población económica activa estremar en: el 15.37% ta dedicada al comerciu, el 9.68% a la construcción, el 8.38% a la industria manufacturera, el 6.37% al tresporte y 5.99% a l'actividá inmobiliaria, el restu de la población distribuyir ensin mayor incidencia nes demás cañes de la economía.
Curiosos turísticos
Como sitios d'interés, tien sableres sobre'l mar Caribe y los balnearios qu'a lo llargo d'elles desenvuélvense en Correximientu de Sábanu, Correximientu de Salgar y nos barrios de Pradomar, Miramar y pela redolada del muelle. Amás, tien monumentos históricos como'l "Castillo de Salgar", el "Pasu del Llibertador" na vía que del Correximientu de Salgar conduz a Correximientu de Sábanu; "El Muelle" na carrera 4 cola cai 1Y y la "Estación del Antiguu Ferrocarril" allugada na Plaza Principal la "Casa del Primer Corréu Aereu nel Atlántico", que ta allugada na cai 2 con carrera 12 esquina anguaño casa de Samuel Álvarez Puede apreciase tamién el malecon de Puerto Colombia, l'arquiteutura del edificiu de l'antigua alcaldía na cai 2 cola carrera 5 esquina, la del "Santuario Mariano Nuesa Señora del Carmen" na cai 3 con carrera 7 esquina y la del Hotel Pradomar na Vuelta Nisperal na vía que de Puerto Colombia conduz al Correximientu de Salgar y Barranquilla. Dende'l Cuetu de Cupino practicar el parapente. Tamién tien como curiosu la "Plaza Principal o Plaza de los Inmigrantes", qu'exhibe construcciones como la nueva Alcaldía y el nuevu Bancu Agrariu.
Símbolos
L'himnu del conceyu foi resultáu d'un concursu abiertu que realizó la Institución Cultural Casa de la Cultura Puerto Colombia (fundada'l 17 de setiembre de 1983). El concursu dio como ganadores a Dimas Pantoja y a Iván Wharff (música) y a Rafael Peñate (lletra).
L'escudu y la bandera del conceyu fueron diseñaos y escoyíos al traviés de concursu realizáu pola mesma entidá cultural, el so autor foi Marceliano Solano y fueron adoptaos pol conceyu al traviés del alcuerdu municipal 032 del 9 de xunu de 2001.
Relixón
Ente les otres denominaciones relixoses tán los Testigos de Jehová, Adventistes del Séptimu Día, La Ilesia de Xesucristo de los Santos de los Últimos Díes, pentecostales, trinitarios, xudíos, musulmanes, ente otros.
Flora
Con base na combinación de factores climáticos, xeolóxicos y edáficos con temperatures mayores de 28° C y escases agües y con predominiu de suelos salinos danse les condiciones por qu'en estes tierres desenvuélvase una vexetación carauterística d'un monte tropical bien secu, según la clasificación de zones de vida de Holdridge, que presenta una fisonomía qu'apoderen los arbustos delgaos espinosos con fueyes bien pequeñes y un estratu trupu de yerbes combinaos con cactus en gran proporción. Nes árees onde esiste una menor cantidá d'agua repara una vexetación de tipu desértico apoderáu principalmente por yerbazales baxos y cactus. En pequeñes árees qu'arredolen les barraqueres principalmente na barraquera de Balboa preséntense les condiciones ambientales pal desenvolvimientu del Manglar, tamién se presenten pequeños parches arbustivos entemecíos con suelos desnudos propensos al hinchente. En Puerto Colombia predominen el carbayu, el trupillo, el matarratón, la ceiba, ente otros.
Fauna
La fauna esta íntimamente amestada a la ufierta d'hábitat d'un ecosistema'l cual depende del tipu de cobertoria vexetal y la calidá d'agua quitando les barraqueres, los ecosistemes terrestres que se presenten nel Conceyu, en condiciones naturales nun pueden ufiertar nin sostener una calidá d'hábitat el cual albergue gran diversidá y númberu d'especies d'alta importancia científica o pal caltenimientu de los grupos faunísticos sumáu a estes condiciones ambientales naturales, les construcciones pa vivienda, industria y recreación ya infraestructura como víes, caminos y delles pequeñes árees dedicaes a la ganadería y agricultura, terminaron por abrasase, tresformar o acabar la ufierta y la calidá d'hábitat pa la fauna montesa qu'antes habitaba la rexón, sobreviviendo posiblemente en pequeños grupos especies de tipu generalitas.
Ron Weasley
Ronald Bilius Weasley (1 de marzu de 1980), más conocíu como Ron Weasley, ye ún de los principales personaxes de la saga Harry Potter, siendo'l meyor amigu del protagonista y Hermione Granger. Creáu pola británica J. K. Rowling, Ron apaeció per primer vegada en Harry Potter y la piedra filosofal (1997) y ye descritu como un roxu altu y delgáu, con manes y pies grandes y una cara cubierta de peques. Tien, amás, güeyos azules y una ñariz llarga. Na gran pantalla foi interpretáu, a lo llargo de diez años, pol actor Rupert Grint.
Morfu Drosidu
Morfu Drosidu –tamién treslliteráu como Morfou Drosidou, en griegu, Μόρφου Δροσίδου– ye una deportista griega que compitió en taekwondo, ganadora de tres medayes nel Campeonatu Mundial de Taekwondo ente los años 1991 y 1997, y tres medayes nel Campeonatu Européu de Taekwondo ente los años 1992 y 2000.
Ron Weasley
Historia
Asiste al so primer cursu n'Hogwarts, onde conoz a Harry y Hermione, y ayuda a Harry a salvar la Piedra Filosofal, probando'l so inxeniu nel Axedrez Máxicu xigante. Los años siguientes permanez bien xuníu a los dos amigos, Harry y Hermione, por diversos peligros que surden en Hogwarts y fuera d'él. Probablemente una de les mayores aventures colos sos amigos ye na que s'embarquen en busca de los Horrocruxes de Voldemort, que consiguen destruyir. Tamién participó na batalla final de Hogwarts, onde pierde a ún de los sos hermanos.
Familia
Ye'l sestu de los siete fíos de los Weasley. Ye fíu d'Arthur y Molly Weasley y hermanu de Bill, Charlie, Percy, los ximielgos Fred y George y la pequeña Ginny
So padre trabaya nel Ministeriu de Maxa, mentes que so madre ye ama de casa. Bill trabaya pal bancu de magos n'Exiptu y Charlie cría dragones en Rumanía. Percy ye asistente del ministru de maxa y los ximielgos acaben abriendo la tienda de chancies Sortilegios Weasley. A lo último, la so hermana pequeña Ginny acaba siendo la capitana del equipu de quidditch Les Arpíes de Holyhead.
Probes pero honraos, los hermanos Weasley siempre alquirieron coses de segunda mano, magar que tía Muriel ta perbién económicamente, yá que tien una casona na qu'acaben escodiéndose de Voldemort y los sos secuaces. Los güelos paternos son Septimus Weasley y Cedrella Black, mentes que los maternos son Ignatius Prewett y Lucretia Black.
Casáu cola so amiga Hermione, el matrimoniu tien dos fíos: Rose y Hugo Weasley.
Personalidá
Personalidá: Fiel, honráu, astutu, prudente, risonderu, celosu, chanciosu, rebalbu, sarcásticu, daqué cascarrabies… Pero primero de too amigu de los sos amigos. Présta-y pola vida l'axedrez, el quidditch, les chancies y tar con Harry y Hermione. Repúnen-y les arañes, a dellos Slytherin (por exemplu Draco Malfoy), la ropa de segunda mano que tien que poner y qu'Hermione lu corrixa. Dáse-y bien l'axedrez máxicu, culpar a los demás, acubiciar a Ginny, poner nerviosa a Hermione y volar n'escoba. Dáse-y mal ser el centru d'atención, caltener la calma, esculpase, estudiar demasiao y aguantar los celos.
Ron ye bien optimista y hasta ciertu puntu despreocupáu, anque dacuando cuésta-y sobrellevar el fechu de que la so familia nun tenga abondes perres. Esto fai que munches de les sos coses tean usaes y vieyes, yá que les herieda de los sos hermanos mayores, y que dellos alumnos de Hogwarts lu desprecien por ello, sobre manera Draco Malfoy y los de Slytherin. Dacuando ye bien inseguru d'él mesmu anque en delles ocasiones amuesa más seguridá que munchos. Harry vese obligáu nel añu sestu a xubi-y la moral enantes d'un partíu de quidditch, faciéndo-y creyer que tomó un fervidiellu, "Felix Felicis", cosa que dio resultaos faciendo un llabor espectacular como guardador.
Munches de les sos cualidaes actúen en contraposición coles de Harry. Mentes que Harry ye güérfanu y tien más dineru del que precisa, Ron vien d'una familia grande y que lu quier, pero que ye bien probe. Tamién el fechu de que Harry seya famosu causa que Ron dacuando sienta celos de l'atención que recibe'l so amigu, yá qu'él mesmu quixera sobresalir de dalguna manera. Nel llibru cuartu, esto causa que tengan una engarradiella, cuando Ron piensa enquivocadamente que Harry siempre busca ser el centru d'atención. Los sos complexos d'inferioridá, al ser menos destacáu que los sos hermanos (por nun ser nin un estudiante brillante, nin un escelente xugador de quidditch, nin la fía que so madre siempre deseó) son la fuercia principal que lu motiva a desarrollase a sigo mesmu.
Ye sarcásticu, celosu cuando se trata d'Hermione Granger anque él nunca nun quiera reconocelo, ye bien lleal, confiable y sobre manera bon amigu.
Un datu curiosu ye que'l so apellíu "Weasley" paez provenir del animal "weasel", que n'inglés significa papalbina, carauterística pol so pelame acoloratao, neto que la familia Weasley. Amás, esto tamién fai referencia a que'l patronus de so padre adopta la forma d'una papalbina.
Levallois-Perret
Levallois-Perret ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón d'Islla de Francia, departamentu d'Altos del Sena. Tien.
Ademilson Braga Bispo Junior
Ademilson Braga Bispo Junior ye un futbolista brasilanu.
R. Lee Ermey
Ronald Lee Ermey foi un actor y sarxentu instructor del Cuerpu de Marinos de los Estaos Xuníos retiráu estauxunidense.
Estudió arte dramáticu na Universidá de Manila (en Filipines) tres la guerra de Vietnam. Cuasi tolos personaxes qu'interpreta son militares o figures autoritaries. La más memorable de les sos interpretaciones ye, ensin dulda, la del sarxentu d'artillería Hartman, instructor xefe en Full Metal Jacket, de Stanley Kubrick. Foi'l presentador d'un programa sobre historia, armamentu, y equipu militar llamáu Mail Call en History Channel.
El 17 de mayu de 2002 foi ascendíu de forma honoraria a sarxentu d'artillería pol, daquella, comandante del Cuerpu de Marinos James L. Jones convirtiéndose asina nel primer miembru retiráu de la historia del Cuerpu de Marinos en ser promocionáu.
Biografía
Nacíu n'Emporia (Kansas) Ermey foi arrestáu delles vegaes mientres la so mocedá y enllistóse nel Cuerpu de Marinos en 1961 cuando un xuez dio-y a escoyer ente apuntase nel exércitu o dir a la cárcel.
Pasó dos años como sarxentu instructor nel centru d'instrucción de reclutes de los marinos en San Diego, California de 1965 a 1967.
Ermey almitió tener velees por mor de les esperiencies vivíes en combate y que yeren consecuencia d'un síndrome de estrés postraumáticu.
El so primer papel foi como sarxentu instructor (Sarxentu del Estáu Mayor Loyce) na película The Boys in Company C. Consiguió'l papel mientres estudiaba actuación na Universidá de Manila (Filipines).
El so segundu papel foi como pilotu d'helicópteru en Apocalipsis Now, de Francis Ford Coppola. Amás d'actuar como pilotu na película, tamién foi'l conseyeru técnicu sobre asuntos militares de la película.
Dempués d'eso fixo pequeños papeles hasta 1987, cuando foi contratáu por Stanley Kubrick como conseyeru y p'enseñar al actor qu'en principiu diba interpretar al sarxentu Hartman en Full Metal Jacket. Cuando Kubrick vio una prueba onde Ermey, mientres instruyía al actor, «dicía quince minutos de obscenidades ensin parar nin repitir dos veces la mesma pallabra», decidió da-y a él el papel ya inclusive-y dexó escribir parte de los diálogos ya improvisar mientres el rodaxe. Poco dempués Kubrick declaró que Ermey foi una de les meyores persones coles qu'él trabayara, y que precisara tan solo faer dos o tres repeticiones de cada escena. La so interpretación entusiasmó a los críticos y Ermey foi nomáu al Globu d'Oru como meyor actor secundariu y qu'a lo postrero sería ganáu por Sean Connery con The Untouchables. Años dempués interpretó a otru sarxentu instructor nel episodiu piloto de Space: Above and Beyond, un papel bien similar al de Full Metal Jacket.
Dende entós apaeció en más de sesenta películes, incluyendo Mississippi Burning, Se7en, Leaving Las Vegas y los remakes de Willard y The Texas Chainsaw Massacre.
Nel capítulu «Daddy's boy» de Dr. House interpretó al padre de House, tamién militar na ficción, con quien House tien una pésima rellación, y nel episodiu "My father", de "Scrubs" interpreta al padre del Conserxe.
Foi'l anfitrión del programa Mail Call de History Channel (2002-2009), un programa alrodiu de la historia y l'equipamientu de los distintos exércitos de los Estaos Xuníos nel que mientres 30 minutos contesta a les entrugues de los espectadores a los que trata como si él fuera sarxentu instructor y ellos los sos reclutes. Inclusive fai demostraciones sobre armamentu disparando contra sandíes (el so enemigu natural) y contra botes de pintura.
Filmografía
Para esfrute de los sos fans sacó delles "figures motivacionales" d'unos 30 cm d'él mesmu vistíu como sarxentu instructor, que al calcar un botón del so llombu glayen frases similares a les qu'él mesmu usaba en Full Metal Jacket.
Corinna Harrer
Corinna Harrer ye una atleta alemana especializada na prueba de 3000 m, na que consiguió ser subcampeona europea en pista cubierta en 2013.
Carrera deportiva
Nel Campeonatu Européu d'Atletismu en Pista Cubierta de 2013 ganó la medaya de plata nos 3000 metros, con un tiempu de 9:00.50 segundos, tres la portuguesa Sara Moreira y per delantre de la irlandesa Fionnuala Britton (bronce).
Batalla de Lico
La Batalla de Llicu tuvo llugar nel 66 e.C. ente la República de Roma (col exércitu de Pompeyu) y les fuercies de Mitrídates VI. Pompeyu ganó de forma cenciella la batalla, y llueu Mitrídates suicidóse, finando la Tercer Guerra Mitridática.
Orusco de Tajuña
Orusco de Tajuña (denomináu Orusco hasta 1991) ye un conceyu español perteneciente a la Comunidá de Madrid, asitiáu al sureste de la capital. Tamién ta adscritu a la contorna de Las Vegas, una organización pa la dinamización de la rexón. Con una superficie del términu de 21,51 km², en cuntaba con una población de  habitantes. Falta 31 km d'Alcalá de Henares y unos 55 km de Madrid.
Símbolos
120px|left|Escudu de Orusco de Tajuña L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente'l 24 d'abril de 1989. L'escudu se blasona de la siguiente manera:
La descripción testual de la bandera ye la siguiente:
Historia
La toponimia municipal tien orixe ligur o prerromanu y vien de la derivación del términu “Usco”. Caltién restos qu'atestigüen el so pasáu romanu y figura nes cróniques de Ptolomeo. Perteneció a la xurisdicción alcalaína hasta 1554, fecha en que llogra la so independencia.
Ilesia de San Xuan Evanxelista
Foi construyida nel sieglu y ye d'estilu barrocu. Foi restaurada delles vegaes, la postrera por Leopoldo Eijo y Garay en 1964 (caltiénse una placa na fachada). El templu cunta con tres naves con columnes toscanes y una torre de campanariu de dos cuerpos. Tien nel so interior una pila bautismal renacentista del sieglu (asitiada a la derecha de la entrada), y un bellu artesonado central. La imaxe de la Virxe de Bellaescusa, qu'antes baxaba namái en romería mientres les fiestes, en mayu y setiembre, preside agora'l templu. La imaxe foi coronada y declarada alcaldesa perpetua del pueblu en 1962, cargu ratificáu nel 2000.
Ermita de la Virxe de Bellaescusa
Construyida polos pobladores nel sieglu al llau de la figal onde la tradición cunta que la virxe apreciar a dos cazadores miembros de la orde de Santiago, que taben a puntu de desenfundar les espaes por una pieza. Unu d'ellos al velo dixo que Bella Escusa pa dexar de reñer y decidieron llevantar una ermita nel so honor. Más tarde foi ocupada por trés eremitas que la curiaron. La ermita foi reconstruyida nos años 1960
La figal de l'apaición presenta frutos pequeños que se caltienen ensin deteriorase mientres años, siendo usaos como signos de bona suerte. Tien tres tipos de fueyes (tipo parra, tipo morera y tipo higuera) y ta declaráu árbol singular pola comunidá de Madrid.
Fuentes
thumb|Fonte del Barranquillo, vista llateral thumb|Fonte de la Primi Nel pueblu hai en total nueve fontes que se nutren de los manantiales de lo que vien el nome del pueblu. Podemos citar :
Educación
En Orusco de Tajuña hai 1 guardería (pública),1 ludoteca (pública) y 1 colexu públicu d'educación infantil y primaria.
Cultura
miniatura|Moza de Orusco, por [[Inocencio Medina Vera|Medina Vera (Blanco y Negro, 9 d'ochobre de 1909)]] La Banda Municipal de Orusco fundar en 1903 (Sociedá Filarmónica de Orusco, fundada por Eduardo Yuste) En 2014 vuelve formase la banda qu'ensaya nel Centru Cultural.
Ríu Tajuña
Orusco (que significa agües fríes y abondoses) asitiar na fastera d'una llomba que tien a los sos pies el ríu Tajuña. Precisamente cerca de la ponte sobre'l Tajuña xunir a ésti'l regueru de Valdeolmeya, enriáu nesti últimu tramu.
Por Orusco pasó'l tren del Tajuña, de los que pueden vese güei el depósitu d'agua o l'apeaderu, convertíu güei nun chigre. L'antiguu cursu del tren convertir na Vía Verde del Tajuña, la más importante Vía verde ciclista de la Comunidá de Madrid. Nes cercanía del pueblu escurre per debaxo d'unu de los güeyos de la ponte, viniendo de Val y La Arbolea.
Les paraes de los autobuses interurbanos, na M-204, asitiaos xunto a una gasolinera, brinden la posibilidá de xunise a dicha vía. De llombu de l'asitiada más cerca del ríu hai una pequeña escampada onde revisar les bicicletes; depués namái hai que cruciar la ponte, tomar la esviadura que conduz a los pies de la ponte (al pie de un cartelu de les obres de recuperación de rivera realizaes en 2009) y escoyer el sentíu.
Enllaces esternos
Orusco de Tajuña en Ruta 179
Malakoff (Hauts-de-Seine)
Malakoff ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón d'Islla de Francia, departamentu de Hauts-de-Seine. Tien 30.428 habitantes.
Morgan Barbançon
Morgan Barbançon Mestre ye una amazona española. Llogró un diploma olímpicu en collechando un séptimu puestu n'Adomadura clásica por equipos xunto colos sos compañeros Juan Manuel Muñoz Díaz y José Daniel Martín Dockx nos Xuegos Olímpicos de Londres 2012.
Cesseville
Cesseville ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Demografía
Tien una población de y una superficie de  km².
Chaignes
Chaignes ye una comuña francesa del departamentu d'Eure, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Newgrange
Newgrange ye unu de los pasaxes funerarios del complexu Brú na Bóinne nel condáu de Meath y el xacimientu arqueolóxicu más famosu d'Irlanda.
Historia
thumb|270px|left|Newgrange, [[Condáu de Meath|cº Meath, Irlanda.]] Foi construyíu aproximao ente 3300-2900 e. C., acordies con feches del carbonu 14 (Grogan 1991), esto fai-y 500 años más antiguu que la Gran Pirámide de Guiza d'Exiptu, y 1000 más que Stonehenge (anque les primeres etapes de Stonehenge son aproximao de la mesma dómina que Newgrange). Permaneció perdíu mientres más de 4000 años por cuenta de un amenorgamientu del montículo hasta que nel sieglu XVII foi afayáu por xente que buscaba piedres pa la construcción, y describir como una cueva. thumb|280px|Piedra de la entrada con arte megalítico.
André Bahia
André Bahia, ye un futbolista brasilanu.
Newgrange
Historia
Newgrange foi escavada y restaurada na so mayoría ente 1962 y 1975 so la supervisión del profesor Michael J O'Kelly, del Departamentu d'Arqueoloxía de la University College Cork (O'Kelly 1986). Consiste n'enorme montículo fechu de piedra tallada pol home y alteria nel interior d'un círculu de 97 grandes guardacantones coronáu por un muriu inclináu escontra adientro de cuarzu blancu y granitu. La mayoría de les piedres vienen de la redoma de la construcción, anque les piedres de granitu y cuarzu de la fachada fueron tresportaes dende llugares más alloñaos, de xuru dende Wicklow y la badea de Dundalk, respeutivamente.
Pel interior del montículo trescurre un pasaxe de 18 metros que s'enfusa hasta un terciu del diámetru y lleva a una cámara cruciforme. La cámara funeraria tien un techu en voladizu que s'alza abruptamente hasta un altor d'unos 6 metros. El teyáu permaneció casi intactu mientres más de 5000 años. thumb|300px|Detalle de la bóveda de la sala interior del túmulu de Newgrange. Paez que Newgrange usóse como una tumba. Los buecos na cámara cruciforme aguanten grandes cuenques de piedra dientro de les cualos taben asitiaos los restos encenraos d'aquellos asitiaos pa folgar. Mientres la escavación, namái s'atoparon los restos de cinco individuos.
Newgrange ta empobináu astronómicamente: cada añu, na mañana del solsticiu d'iviernu, la lluz del sol enfusa nel pasaxe y alluma el suelu de la cámara mientres 17 minutos. Dalgunos especularon por ello que'l Sol tendría una gran importancia nes creencies relixoses del pueblu que lu construyó, y otros tomaron l'afayu como referencia pa estudios arqueoastronómicos n'otros monumentos similares (anque l'alliniación de Newgrange ye la única fehacientemente demostrada y podría ser frutu de la casualidá).
D'antiguo el montículo taba arrodiáu por un aniellu esterior d'inmenses piedres dereches, de les cualos hai dolce d'unos trenta y siete posibles que permanecen. Sicasí, paez que'l círculu de piedra qu'arrodiaba Newgrange nun ye contemporaneu col monumentu en sí sinón que foi asitiáu ellí unos 1000 años dempués na Edá del Bronce.
Marnes-la-Coquette
Marnes-la-Coquette ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón d'Islla de Francia, departamentu de Hauts-de-Seine. Tien 1.751 habitantes.
Xeografía de Senegal
thumb|Baobab en Senegal. Senegal atópase na mariña atlántica d'África, frente al archipiélagu de Cabu Verde y no que fora l'antigua África Occidental Francesa. Senegal llinda al norte con Mauritania, al traviés del ríu Senegal, al este con Malí, al sur con Guinea-Bisáu y Guinea y en mediu del territoriu senegalés, al altor del ríu Gambia, Senegal arrodia a Gambia. Gambia dixebra a les rexones de Cassamance (alta y baxa), col restu de Senegal, sacante la rexón del este, que tien capital en Tambacunda. El territoriu senegalés carauterizar por tener poques elevaciones, namái na zona suroriental, na frontera con Mali, hai dalguna elevación más importante.