cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alaskan Malamute
Aspeutu
Les sos oreyes son triangulares, siempres erectas, de tamañu medianu. Los güeyos son vivos, n'alerta, de tamañu medianu y forma almendrada.
Ye un perru trabáu que, col mantu de pelo que-y caracteriza, puede dar la impresión de ser un "blindáu" ente los perros. Al contrariu qu'otres races, cuando se mueya'l so pelo nun da l'aspeutu d'amenorgase'l so tamañu[cita riquida].undefined
Historia
izquierda|miniaturadeimagen|265x265px|Alaskan Malamute, sollerte. Tratar d'una raza bien antigua, de les primeres races de perros de trinéu. Los analises d'ADN amosaron l'antigüedá de la raza Alaskan Malamute y el so parentescu col Husky siberianu.
El Alaskan Malamute yera criáu por una tribu de inuit llamada mahlemiut. El significáu de la pallabra mahle ye desconocíu, pero sábese que miut significa "pueblu de". Por tantu puede interpretase mahlemiut como pueblu de Mahle. Siguiendo la fonética inglesa, la dicción tresfórmase depués en Malamute. La zona habitada pol pueblu de los Malamute yeren les riberes del Kotzebue Sound, un territoriu entendíu ente dos grandes ríos: el Kobuk y el Noatak. Los homes y muyeres de la tribu de los mahlemiut (Malamute) yeren bien apreciaos ente les  demás tribus inuit pol so  coraxe, el so arguyu y la so habilidá na caza y na pesca.
Estos perros yeren famosos pola so guapura y poles sos carauterístiques de fuercia y resistencia, que faíen d'ellos óptimos elementos pal tiru. Yeren, polo xeneral, más grandes y potentes que los #demás perros nórdicos, con aspeutu similar al llobu y grandes y nidies coles llevaes sobre l'envés. Testigos de la dómina cunten qu'ente 1870 y 1880 aproximao, los caribúes, por razones inesplicables, camudaron los sos habituales percorríos migratorios  quitar asina a les tribus Malamute una importante fonte de sustentu. Nestes condiciones les families yá nun podíen dexase caltener grupos de perros formaos por más de dos o trés exemplares: testimonios de la dómina falen d'homes, muyeres ya inclusive neños qu'ayudaben a los sos perros a tirar de los trineos. Asina que la población empezó a menguar y la mesma suerte corrieron los sos perros.
La so capacidá pa soportar pesaes cargues  poner de manifiestu cuando ye escoyíu pa realizar espediciones al círculu polar, como los dos que realizó l'Almirante Byrd. Tamién fueron utilizaos como perru de rescate de mancaos na Segunda Guerra Mundial.
Color
Hai de distintos colores: negros con blancu, cafés, acolorataos, y apocayá topóse  un color de Malamute blancu.
Comportamientu
derecha|miniaturadeimagen|290x290px|Sorteando una prueba en Agility. Tratar d'un perru con oríxenes bien antiguos, que foi pocu modificáu dende la so procedencia del llobu. Eso nun quier dicir que seya agresivu. Magar el so aspeutu y altiveza pueden impresionar al observador esternu, #tratar d'un animal juguetón (cuando se-y convida a ello), fiel al so amu y con un gran instintu proteutor colos neños.
El Alaskan Malamute ye un perru d'esterior, adora los espacios abiertos y ye feliz viviendo al campu; si zárrase-y tres una cerca, ye bien probable que trate de buscar la forma d'escapar, porque-yos gusta la llibertá y nun pierden una posibilidá de salir en busca d'una aventura o una carrera.
La cobardura nun suel ser una bona señal, pero afortunadamente, paez ser una traza bastante raru nesta raza y si preséntase puede debese a causes ayenes a la xenética del animal y ser producíes por un dueñu que nun supo da-y una correuta socialización, calteniéndo-y zarráu y carente d'estímulos psíquicos, interacción colos de la so mesma especie y un bien llindáu contautu humanu. Si detéctase, tien de xixilase y brinda-y un ensayamientu pa superar el problema, yá que de lo contrario el so comportamientu puede volvese impredicible y per ende peligrosu.
Per otru llau, dada la forma de vida esquimal y nómada de compartir tou, nun ye una raza de proteición, pero sí puede ser un bon perru d'alerta, que va avisar al so dueñu de que percibe daqué estrañu, col soníu tan particular qu'emite, que ye una combinación ente aullida y lladrida. Nun ye un perru pa guardia y defensa yá que por naturaleza tiende a ser amigable colos seres humanos.
De resultes de la so antigua vida, ye un perru con fuerte instintu de menada y de xerarquía, lo cual anicia frecuentes agresiones con otros animales. Amás, los machos son bien territoriales y competitivos ente sigo polo que nun ye aconseyable agospialos xuntos. La femes pueden ser más sencielles d'entrenar y afáense meyor a la vida en cases. Esta raza gusta de la compañía humana, cuenta con enormes dosis de llealtá, ciñu y disposición al trabayu, lo que-y fai un bon perru caseru. Ye cariñosu colos neños, hasta colos desconocíos, y encánta-y acompañar los a toos llaos. Por cuenta del so calter independiente tien fama de ser terco y difícil p'adomar ente la xente que nun lo conoz. Sicasí, esisten malamutes campeones d'obediencia trabayando con ciegos.
Son sensibles, candiales y juguetones, pero saben protexese de manera efectiva. Con un bon ensayamientu y socialización van ser perros equilibraos, tantu física como psicolóxicamente, yá que tienen bon potencial d'aprendizaxe porque son rápidos n'aprender y de reflexos agudos.
Biblia de Borso d'Este
La Biblia de Borso d'Este o Breviariu de Ercole ye una biblia, allumada sobre pergamín, un manuscritu de la primer renacencia, realizáu en Ferrara mientres los años 1455-61 por encargu de Borso d'Esti (1413 - 20 d'agostu 1471 ), primer duque de Ferrara dende 1450 hasta la so muerte.
Historia
En Ferrara, el duque Borso d'Este, un miembru de la Casa d'Este, patrocinó la creación de manuscritos llatinos y griegos, verdaderes obres maestres del arte del llume, ente ellos, la famosa Biblia, llamada tamién Breviariu Ercole, unu de los llibros más bellos de la renacencia.
Ente 1455 y 1461 en Ferrara, Taddeo Crivelli (1425-1479) y Franco dei Russi (activu ente 1453-1482), Guglielmo Giraldi (activu ente 1445-1490), Gerolamo da Cremona (activu ente 1451-1483) y otros artistes menores allumaron una Biblia que constaba de dos volúmenes con un total de 1230 páxines, cubiertes con versos ricamente decoraos con miniatures. El testu foi escritu por Pietro Paolo Marone. El costu total d'execución foi d'alredor de 5000 llires d'entós.
El iluminador principal de la Biblia foi Taddeo Crivelli, que combina un estilu llinial y espresivo del góticu tardíu y una imaxinación sofisticada inspirada en Belbello da Pavía y foi'l que dio'l tonu xeneral a tola realización.
Ello ye que l'estilu del manuscritu allumáu reflexa la transición del góticu tardíu nel arte de principios de la renacencia.
Alredor de 1859 el ducáu foi incorporáu al Estáu italianu según Módena y Reggio. Francesco V na so fuxida #llevar con él unes cuantes tables pequeñes, llibros pervalibles y la famosa Biblia de Borso d'Este, que más tarde foi recuperada pol Estáu italianu y tornó a Módena dempués de la Primer Guerra Mundial gracies al senador Treccani,que la adquiriera nuna puya.
Valentín Andrés
Valentín Andrés Álvarez foi un escritor, economista, humorista y físicu español de la Xeneración del 27.
Biografía
La so pasión pola astronomía llevólu a treslladase a París, pero como él mesmu confesó, «volví de París solo con un llibru de versos». Ortega definió a Valentín Andrés como «l'home que siempres ta dexando de ser daqué», y asina quedó patente tres el so regresu a España, onde retomó los estudios universitarios pa llicenciase en Derechu y en Ciencies Polítiques y Económiques. Famoses fueron les sos receiciones nel so palacete de Dóriga, Salas, onde recibió en más d'una ocasión al so amigu Benjamín Jarnés pero tamién a García Lorca, a quién agospió en Dóriga escontra 1932 al pie de la so compañía de teatru La Barraca. Como humorista foi un discípulu de Ramón Gómez de la Serna.
Ensayu
ISBN 84-309-0784-X ISBN 84-500-3508-2 ISBN 84-505-1939-X
Islla Kodiak
La islla de Kodiak («Kodiak Island») ye una gran islla asitiada na mariña noroccidental de Norteamérica, perteneciente al estáu d'Alaska. Ta dixebrada del continente pol estrechu de Shelikof.
Xeografía
Con 8.975 km², ye la islla más grande del archipiélagu Kodiak, siendo tamién la 2ª islla mayor de los Estaos Xuníos y la 80ª del mundu. Tien 160 km de llargu y d'anchu bazcuya ente 16 a 96 km. La islla Kodiak lleva'l nome de los montes submarinos Kodiak, que s'atopen frente a la mariña, na fuesa de les Aleutianes.
La islla Kodiak ye montascosa, con un altor máximu de 1.353 m. Amás, ye bien montiega nel norte y l'este, pero con pocos árboles nel sur. La islla tien munches badeesl fondes llibres de xelu, qu'apurren abrigu pal fondeamiento de los barcos. Dos terceres partes del suroeste de la islla, al igual que gran parte del archipiélagu de Kodiak, formen parte del Abellugu Nacional de Vida Montesa Kodiak.
La islla Kodiak ye parte del Borough de Kodiak Island. La comunidá más grande, y la capital, de la islla ye la ciudá homónima de Kodiak, asitiada nel estremu oriental de la islla. Ye una de los seis qu'esisten na islla, siendo les otres Akhiok, Old Harbor, Karluk, Larsen Bay, Port Lions, y Ouzinkie. Na islla viven alredor de 10.000 habitantes, na so mayoría inuits. l
Tolos tresportes comerciales ente la islla y el mundu esterior pasen pela ciudá de Kodiak, yá seya al traviés de tresbordadores o de compañíes aérees. Kodiak ye tamién el llar de la mayor base de Gulardacostes de los Estaos Xuníos, qu'inclúi'l Comandu de Sofitu Integráu, una Estación Aérea, una Estación de Comunicaciones y una Estación d'Ayuda al Navegación. Amás, la islla ye un sitiu de llanzamientu de misiles, nel Complexu de Llanzamientu Kodiak.
L'osu Kodiak y el cámbaru rei son nativos de la islla. La industria pesquero ye la l'actividá económica más importante de la islla: les pesques son el salmón del Pacíficu, el fletán del Pacíficu, y el cámbaru.l El ríu Karluk ye famosu polos sos cotos de salmones. Baltar, la ganadería, numberoses fábriques de conserves, un gran astilleru, y delles mines de cobre tamién son el restu d'actividaes económiques.
Historia
derecha|miniaturadeimagen|334x334px|Artectos nativos atopaos n'islla Kodiak. miniaturadeimagen|250x250px|L'asentamientu de Grigori Shélijov n'islla Kodiak. Kodiak ye la tierra ancestral de les naciones d'Alaska Koniaga y Alutiiq. Los primeros pobladores subsistiríen de la caza, pesca, agricultura, y la recueya. Los koniagas fueron bien estudiaos polos esploradores europeos, que se maraviaron coles sos práutiques de concubinato masculín:
La islla de Kodiak foi afayada en 1763 pol comerciante de pieles rusu, Stepán Glótov. El primer asentamientu estable na islla, y el primer asentamientu permanente de Rusia n'Alaska, foi por cuenta de Grigori Shélijov y el so sociu Gólikov. Aportaron en 1784 a la Badea de los Trés Santos (cerca de l'actual Old Harbor), con dos barcos, el Tri Sveti (Tres Santos) y el Sviatói Simón (San Simón). Ante la resistencia de los aleutas, Shélijov desencadenó una campaña de terror, toma de rehenes y estermín, que-y dexó apoderar les islles del archipiélagu. Una vegada establecida la so autoridá, dio en fundar la primer colonia rusa na badea de los Trés Santos. En 1790, Shélijov volvió a Rusia p'asegurase una carta de monopoliu de la caza, dexando como encargáu a Aleksandr Baranov, que treslladó en 1792 la colonia a Sankt Pável (en rusu: Санкт Павел), allugamientu de l'actual Kodiak y convirtióse nel centru rusu de comerciu de pieles.
Tres la compra d'Alaska en 1867 la islla pasó a formar parte de los Estaos Xuníos, y los estauxunidenses que s'establecieron equí dedicáronse a la caza y la cría de foín.
En 1912 la erupción del Novarupta nel continente (atribuyida equivocadamente al empar al más famosu Monte Katmai) cubrió la islla con ceniza volcánica, causando una destrucción xeneralizada y la perda de vides. La islla tamién foi afeutada en 1964 pol Terremotu Vienres Santu y el tsunami, que destruyeron gran parte de la ciudá.
Etnografía
Alphonse Pinart (1852-1911), llingüista y etnólogu, constituyó una coleición d'ochenta mázcares única nel mundu, originirias de la islla de Kodiak, nel intre d'espedición n'Alaska ente 1871 et 1872. La so coleición ta espuesta nel castiellu muséu de Bologne-sur-Mer, en Francia.
El besu (Hayez)
'El besu. Episodiu de la mocedá, más conocíu como El besu', ye un oleu sobre llenzu del pintor italianu Francesco Hayez, realizáu en 1859 y calteníu na Pinacoteca de Brera, en Milán.
La escena, ambientada nun contestu medieval, representa dos nuevos namoraos que se besen. Pola enorme carga emotiva, la escenografía refinada y el gran valor civil (el llenzu ta llenu de matices risorgimentales, que simbolicen l'amor patrio y la llucha contra l'estranxeru), la obra ye considerada'l manifiestu del arte romántico italianu. Por esti motivu, la obra llogró un gran ésitu popular, tantu qu'hai delles versiones, toes de Hayez.
Contestu históricu
Tres el Congresu de Viena, Italia - que tenía un papel marxinal al respective de les otres potencies europees - #subdividir en dellos estaos, toos suxetos al dominiu direutu o indireutu de los Habsburgu. Esta fragmentación sirvió pa la reafirmación de delles sociedaes secretes d'orientación democrática radical, como los Carbonarios y Joven Italia. A pesar de qu'estes asociaciones acabaron toes derrotaes, fueron fundamentales a la de dar atestiguo ante la opinión pública d'encimentar una nación italiana en nome de los ideales y llibertá ya independencia. El sentimientu italianu foi vivificado polos movimientos de 1848 que, de la mesma, dieron llugar a la primer guerra d'independencia que, sicasí, nun foi considerada como una victoria. Habría qu'esperar hasta 1859 pa ver el pasu definitivu escontra la unificación:los alcuerdos secretos de Plombières, axustaos por Napoleón III y Camilo Benso, conde de Cavour, aprobaron la formación d'una alianza anti-austriaca que condució primero a la segunda guerra de la independencia y dempués a la Espedición de los Mil. El reinu d'Italia foi proclamáu en 1861.
Nesti marcu históricu Francesco Hayez pintó El besu. Consciente de les consecuencies de la guerra, l'artista decidió amazcarar los ideales de combalechadura y llucha contra l'estranxeru so la representación de fechos pasaos: al traviés de l'adopción d'esquemes de comunicación ambiguos, opacos, l'artista consiguió safar la censura qu'imponíen les autoridaes.
Historia de la obra
El besu foi encargáu a Hayez pol conde Alfonso María Visconti de Saliceto. Hayez yera un pintor bien conocíu na Milán de los círculos patrióticos, tantu que foi consideráu por mazzini como'l maestru de la escuela de pintura histórica que l'ideariu nacional reclamaba n'Italia". Esto fai que nun resulte sorprendente que Visconti encargáralu d'afigurar nun llenzu les esperances acomuñaes a l'alianza ente Francia y el reinu de Cerdeña.
Islla de Sakhalin
La islla de Sakhalin (en rusu: Сахалин, Sakhalín; en : 库页, chinu simplificáu: 庫頁, pinyin: Kùyè; en xaponés: 樺太 Karafuto proveniente del ainu Karafuto o Krafto) ye una islla rusa, nel mar d'Okhotsk, dixebrada de Hokkaidô pol estrechu de La Pérouse.
Alministrativamente, pertenez al óblast de Sakhalín, que la so capital y centru alministrativu ye Yuzhno-Sakhalinsk.
La islla tien una forma bien allargada, yá que mide cerca de 1.000 km de norte a sur y ente 30 y 160 km d'este a oeste, con una superficie de 76.400 km². Nel censu de 2005, tenía 673.100 habitantes.
Historia
thumb|right|200px|En bermeyu, la prefeutura de Karafuto, l'alministración xaponesa del sur de la islla ente 1905-1945. Según el Llibru de Shengmu (en chinu tradicional: 聖武記, chinu simplificáu: 圣武记,  pinyin : Shèngwǔjì), la dinastía Ming unvió 400 soldaos a Sakhalin en 1616. Una frontera de piedra de la era Ming esiste entá na islla.
L'Imperiu Qing tamién reclamó la so soberanía sobre la islla y Sakhalin tuvo baxo dominiu formal chinu dende la dinastía Jin d'equí p'arriba. Sicasí, Xapón y Rusia intentaron colonizar la islla pola mesma dómina. L'asentamientu xaponés de Ōtomari  establecióse en 1679 y tamién esploradores rusos llegaron a la islla nel sieglu XVII. Los cartógrafos del clan Matsumae crearon un mapa de la islla y llamáronla «Kita-Ezo» (en xaponés: Ezo Norte; Ezo ye l'antiguu nome de Hokkaidō), magar el Tratáu de Nerchinsk de 1686 reafitó a Sakhalin como territoriu chinu.
Mientres el sieglu XVIII, la soberanía sobre la islla caltúvose ambigua, axudicándo-sela China, Xapón y Rusia.
Xapón proclamó unilateralmente la soberanía sobre tola islla en 1845. Sicasí, los colonos rusos establecieron mines de carbón, instalaciones alministratives, escueles, prisiones ya ilesies na islla. En 1855, Rusia y Xapón roblaron el Tratáu de Shimoda inorando a China, que declaraba que los ciudadanos de dambos países podíen habitar la islla: rusos nel norte y xaponeses nel sur, ensin una frontera definida ente ellos. Rusia alcordó coles mesmes desmantelar la so base militar en Ōtomari. Tres la Guerra del Opiu, Rusia y China roblaron el Tratáu de Aigun y la Convención de Beixín, según estos China arrenunciaba a Sakhalín y otros territorios. En 1857 establecióse una colonia penal rusa. La parte sur de la islla tuvo alministrada polos xaponeses hasta'l Tratáu de San Petersburgu de 1875, cuando la islla pasó a ser alministrada solamente por Rusia, dexando ésta a Xapón les islles Kuriles.
Sakhalin volvió quedar estremada ente xaponeses y rusos dempués de la derrota sufrida por estos postreros na Guerra Ruso-xaponesa de 1905. La parte al sur del paralelu 50° N  asignóse a Xapón, formando la Prefeutura de Karafuto, con capital en Toyohara, y el restu siguió siendo parte del Imperiu rusu. La Xunión Soviética recuperó la posesión total del territoriu en ganando a Xapón nel marcu de la Segunda Guerra Mundial. Más de 300.000 habitantes xaponeses y coreanos súbditos del imperiu permanecieron na islla mientres más de 5 años, trabayando en llabores de reconstrucción, y depués fueron deportaos. Con base nel Tratáu de San Francisco de 1951, Xapón arrenunció a los sos derechos sobre'l sur de Sakhalin, ensin reconocer, sicasí, la soberanía rusa sobre ella. Dende la posición oficial de Xapón, l'atribución de Sakhalin entá nun ta determinada, y ta marcada como «tierra de naide» nos mapes xaponeses.
Anguaño esti territoriu pertenez a la Federación Rusa. A mediaos de los años 1990 Xapón propunxo al Estáu rusu una negociación pa merca-y la islla, pero ésta foi refugada.
Autorretratu de Durero (Alte Pinakothek)
Autorretratu de Durero ye una obra del pintor alemán Albrecht Dürer fecha en 1500, cuando tenía 29 años. Caltenerse nel Alte Pinakothek de Munich. Anque esisten otros autorretratos, el más famosu d'ellos el que se caltién nel Muséu del Prado de Madrid de 1498, (Autorretratu de Durero (Prau)). Mide 67 cm. d'altu por 49 cm. d'anchu. Tamién se-y conoz como Autorretratu con traxe de piel.
Islla de Sakhalin
Historia
Un terremotu en 1995 acabó cola vida de 3.000 habitantes d'esta islla y otru terremotu que se produció en 2007 reflotó tres quilómetros cuadraos de suelu marín, convirtiéndose asina en tierra seco. Sicasí, dende finales de los años 90 la islla vive una relativa prosperidá, frutu de les esplotaciones de gas natural, que'l so principal destín ye Xapón. Amás un númberu creciente de turistes xaponeses visiten el so antiguu territoriu.
Esta islla, al igual que les islles Kuriles, puede considerase como un termómetru de les rellaciones ruso-xaponeses a lo llargo de tola so historia y nunca dexó de constituyir un puntu de resfregón ente les dos naciones.
Autorretratu de Durero (Alte Pinakothek)
Descripción
Esta obra foi realizada en 1498, cuando Durero tenía 27 años, como figura na inscripción a la parte derecha cimera del cuadru. Sicasí, esti home que vemos equí paez mayor. Vése-y frontalmente, vistíu de pelliza, con llargos pelos y una espresión serio y sele, recordando un «Ecce homo». Si daquién que lo viera nun supiera que ye un autorretratu de Durero, pensaría que ye Cristu, colos pelos doraos enmarcando una cara allargada y serenu, recordando la iconografía de Xesucristu.
Les facciones, la cara, pero sobremanera la mirada son cautivadoramente fondes. Son güeyos verdes que tán un pocu fundíos, cola mirada sincera, noble y honesta». Bien pocos cuadros llegaron a tresmitir tal efeutu y Durero llograrse cola so propia cara.
Primeru, ta'l fondu escuru que da un efeutu de silenciu. Tou paez apaciguadura. La cara de Durero sobresal dramáticamente. Tou, dende'l so pelo dorao hasta les sos manes son aselu. Ta vistíu con una bata color café, de terciopelu y llana la cual yá ta bien usada y rota como puede vese nel brazu derechu, del cual déxase ver una parte del traxe que Durero porta nel autorretratu de 1493.
La so mano afalaga la bata con suavidá y él solo venos a nós. La lluz ye poco, pero llega del llau esquierdu del cuadru y ye l'únicu focu qu'alluma la escena. Esta postura de la mano tocando'l pechu recuerda igualmente a les representaciones de Cristu, reflexando a un tiempu la bondá del artista.
El detalle ye sorprendente. Nuevamente, Durero trabaya arduamente nel so pelo del cual ta encegoláu y confier-y tol realismu y detallismo que-y ye posible. La minuciosidad nel tratamientu del pelo ye típica de Durero.
Paisaxe ivernizo con patinadores sobre xelu
Paisaxe ivernizo con patinadores sobre xelu ye una obra del pintor holandés Hendrick Avercamp. Tratarse d'un panel que mide 77,5 cm d'altu y 132 cm d'anchu. Caltenerse nel Rijksmuseum d'Ámsterdam (Países Baxos).
Descripción
Tratarse  d'un cuadru perteneciente al xéneru del paisaxe, que s'independizó como xéneru autónomu nel sieglu XVII precisamente nos Países Baxos. Avercamp pintó munchos cuadros de paisaxes nevaos. L'horizonte ta abondo alto, lo que dexa un ampliu camo de visión nel que s'aprecien diversos grupos de persones realizando actividaes distintes, como patinar o xugar sobre'l xelu.
Reparando los distintos detalles del cuadru puede trate cómo hai un retrete colgáu nel que daquién ta mexando, en tou puntu asemeyáu a los qu'apaecen en, por casu, Los proverbios flamencos de Pieter Brueghel el Viejo. La firma de Avercamp apaez nun tendeyón.
Eureka (Nunavut)
Eureka ye una pequeña estación científica canadiense allugada na Península Fosheim, islla Ellesmere, Rexón de Qikiqtaaluk, nel territoriu de Nunavut. Ta allugada al norte del Fiordu de Slidre, qu'ente pol Eureka Sound más al oeste. Ye la tercer comunidá más nortiza del mundu. Les úniques otres dos que s'atopen en llatitúes más altes son Alert, que tamién s'atopa na islla Ellesmere, y Nord, en Groenlandia. Eureka tien la temperatura añal permediu más baxa y la menor cantidá de precipitación de cualesquier de toles estaciones meteorolóxiques de Canadá. La base consiste de  tres árees, l'Aeródromu de Eureka, qu'inclúi'l Fuerte Eureka" (el cuartel del personal militar que caltién l'equipu de comunicación de la islla), la Estación Meteorolóxica Environment Canada, y el Polar Environment Atmospheric Research Laboratory (n'español, Llaboratoriu d'Investigación Atmosférica del Medioambiente Polar) o PEARL, enantes el Arctic Stratospheric Ozone Observatory (n'español, Observatoriu Árticu del Ozonu Estratosférico) o ASTRU. PEARL ye operáu por un consorciu d'investigadores d'universidaes canadienses y axencies gubernamentales conocíes como la Rede Canadiense pa la Detección de Cambeos Atmosféricos. PEARL anunció que cesaría d'operar a tiempu completu a partir del 30 d'abril de 2012 por cuenta de la falta de fondos; sicasí, esta decisión foi revertida en mayu de 2013 cuando s'anunció una nueva fonte de financiamiento. El códigu postal de Eurkea ye X0A 0G0. El so códigu d'área ye'l 867.
Bases históriques
Eureka foi fundada'l 11 d'abril de 1947 como parte d'un requerimientu pa la instalación d'estaciones de clima. Nesta fecha, 100 tonelaes métriques de suministru fueron llevaos per avión a un llugar prometedor na islla de Ellesmere y construyóse cinco chozos Jamesway. Les observaciones meteorolóxiques regulares empezaron el 1 de xineru de 1948. La estación foi espandida a lo llargo de los años. Nel so puntu máximu, nos años 1970, habíen a lo menos quince persones trabayando ellí; en 2005, reportóse una población permanente de cero y personal de 8 individuos que rotaban en forma continua.
Hubieron delles xeneraciones d'edificios. L'últimu centru d'operaciones, con árees de trabayu y cuartos nuna estructura grande, foi completáu nel añu 2005.
Clima
L'asentamientu repara'l sol de medianueche ente'l 10 d'abril y el 29 d'agostu, y nun recibe nengún tipu de lluz solar ente mediaos d'ochobre y finales de febreru. Eureka tien la temperatura añal más baxa y la menor precipitación de cualesquier de les estaciones meteorolóxiques de Canadá con un permediu de temperatura de -18,8 ºC. Los iviernos son frígidos, pero los branos son un pocu más templaos que n'otros llugares del Árticu Canadiense. Aun así, desque s'empezaron a rexistrar les temperatures, esta nunca entepasó los 20,9 ºC, algamada per primer vegada'l 14 de xunetu de 2009. Anque s'atopa nun desiertu polar, la evaporación tamién ye bien baxa, lo que dexa que'l llindáu mugor tea disponible pa les plantes y la vida montesa. Eureka ta allugada ye'l llugar del mundu col mayor permediu d'hores de lluz solar nun solu mes (mayu).
Border collie
El border collie (traducción, Collie de la frontera) ye una raza de perru pregueru incluyíu dientro de la denominación Collie. Pertenez al Grupu I de la FCI (perros de llendo). Bien sociable, ye reconocíu pola so intelixencia y la so capacidá p'aprender. Ye una de les races más utilizaes en agility, llendo, y cualquier actividá que rica un perru axilosu, infatigable y obediente.
Eureka (Nunavut)
Accesibilidá
El jet ye un avión d'observación militar basáu nel Challenger executive jet. Esti jet visitó Eureka nun viaxe de familiarización, pa poder  preparar pa la posibilidá de qu'aviones daneses asistan en misiones de busca y rescate en territoriu canadiense. El Canadian American Strategic Review reparó en forma crítica que'l primera jet en realizar una misión en Eureka nun yera canadiense.
Border collie
Historia
El nome d'esta raza indica en parte'l so orixe (border-frontera). El Border collie foi desenvueltu na rexón de la frontera ente Escocia ya Inglaterra col fin de llendar mientres los díes nos terrenes más duros.
Eureka (Nunavut)
Accesibilidá
A la llatitú de Eureka, un satélite de comunicaciones geosíncrono, en direición al sur, riquiría una antena que tea apuntando cuasi en direición horizontal; los satélites más al este o al oeste sobre esa órbita taríen debaxo del horizonte. L'accesu al teléfonu y tresmisiones por televisión llegó en 1982 cuando la Operación Furacán concluyó col establecimientu d'una estación de receición satelital en Skull Point cerca de Eureka, un llugar que tien una vista abierta escontra'l sur. El tresmisor de baxa potencia de la Canal 9 en Skull Point yera la estación de TV más nortiza del mundu nel so momentu. Nos años 1980, l'audiu de la televisión taba conectáu en munches ocasiones al teléfonu pa recibir les noticies de CBC-TV a l'aisllada llocalidá d'Alert. Más apocayá, CANDAC instaló lo que paez ser el la estación terrenal pa satélites geosíncronos más nortiza del mundu pa poder ufiertar comunicaciones via internet a PEARL.
Border collie
Historia
La precursora de tea raza llegó a les islles britániques ente los sieglos V a.C. ya I a.C. yá que dalgunes de les comunidaes celtes que cruciaben Europa  instalar n'Irlanda col so ganáu y los sos perros. D'ende provién posiblemente'l nome collie, "preséu" en gaélicu, idioma d'estos pueblos, anque'l nome podría tener otru orixe. Depués esos grupos fuéronse treslladando a la rexón escocesa onde, nes sos tierres altes, surdió la raza de los Highlands Collie, y ésta dio orixe, na zona ente Escocia ya Inglaterra, a los Border Collie, "El perru útil de la frontera". izquierda|miniaturadeimagen|220x220px|Border Collie coloráu y blancu.
Apariencia
Ye un perru de talla mediana, bien proporcionáu, que puede pesar ente 16 y 23 kg. Tien un doble mantu de pelo qu'almite diversos colores, blancu y negru, blancu y gris, azul mierlu, colloráu australianu, tricolor negru, mierlu tricolor, marrón chocolate, chocolate tricolor, coloráu mierlu, lilac sable y blancu, seal mierlu tricolor, ya inclusive dafechu negru, anque son difíciles d'atopar. Considérense esviaciones de la raza les pelames mayormente blancos o dafechu blancos.
Eureka (Nunavut)
Fauna y flora
Eureka foi descritu como'l "El Xardín del Árticu" por cuenta de la abondosa flora y fauna nel área, más que n'otros llugares del Árticu Altu. La fauna inclúi llobos árticos, llebres ártiques, foinos polares, gües almizcleros y leminos. Amás, gansos, coríos, somorgujos, curuxes, cuervos y munches otres aves pequeñes guaren y críen a los sos pitucos ellí y regrean al sur n'agostu.
Border collie
Apariencia
Pelame impermeable que puede ser trupu y aspru, o mestu y nidiu. El cuerpu tien apariencia atlética, de pechu baxu, fuerte y axilosu. L'altor varia ente 46,5 y 56 cm pa los machos y ente 46 y 53 cm nes femes. La cola ye moderadamente llarga, daqué curvada, bien poblada, xeneralmente con una guedeya de pelo blancu a la fin de la mesma.
Calter
Lleal a quien adopte como líder, con quien llega a forxar un venceyu incondicional. La so mirada constitúi una de los sos principales carauterístiques: nos momentos de trabayu enxamás lu estrema del so líder, denotando una capacidá de concentración pocu común nel restu de races de perros. Ye feliz cuando trabaya, esfruta faciéndolo. Pero, sobremanera, tien una gran axilidá y ye dueñu d'una intelixencia estrema, tantu funcional como d'obediencia. El so marcáu instintu de llendo, sumáu a la so tenacidá y resistencia,  asitiar ente les races más riquíes p'axuntar, controlar y conducir los fataos, resultando la meyor raza de perru pastor esistente.
Ta considerada como una de les races de perros más intelixentes qu'esisten. Según la clasificación realizada por Stanley Coren dempués d'analizar les respuestes de más de doscientos xueces de trabayu del AKC ( "La intelixencia de los perros", Stanley Coren, Ediciones B, 1995).
El Agility ye un deporte abierto a toes aquelles persones que dispongan d'unu o más perros (sía como quier la so raza, con o ensin pedigree). Consiste en que los perros conducíos polos sos guíes sían capaces de superar una serie de torgues col fin de poner n'evidencia la so intelixencia, obediencia, concentración, sociabilidá y la so axilidá. El Border Collie destaca nesti deporte poles sos carauterístiques tantu físiques como mentales.
Temperamentu
Ye despiertu, vixilante, receptivu ya intelixente. Cariñosu y dondu, sociable coles persones y otros animales. Tien un interés innatu. Ye un perru de trabayu y rique d'exerciciu n'espacios amplios o abiertos. Precisa sentir que forma parte d'un grupu y que tien una función dientro del mesmu. Como ye una raza de llendo precisa una gran actividá física diaria. Son perros que riquen enforma exerciciu físicu a diariu, si viven zarraos y ensin salir a pasiar más d'una hora y media al día (idealmente partíes en más d'una salida) pueden volvese neuróticos.
Rexón Cranial
derecha|miniaturadeimagen|234x234px|Vista fronteru d'un Border Collie. D'espresión duce, despierta, alerta ya intelixente.
Rexón Apendicular
izquierda|miniaturadeimagen|250x250px|Cachorros de Border Collie
Movimientu
Espodáu, regular y fácil, llevantando bien pocu los pies, lo cual da la impresión de que se mueve furtivamente y a gran velocidá.
Pelo
Esisten dos variedaes : En dambes, la capa esterna ye trupa y tien una testura mediana; la capa interna ye nidia y trupa, lo cual da-y una bona proteición contra les inclemencies del clima. Nos perros que tienen una pelame moderadamente llargu, el pelo abondosu forma melenes, flecos y cola de cepiyu. Na cara, oreyes, miembros anteriores (sacante polos flecos) y miembros posteriores dende los corveyones hasta'l suelu, el pelo tien de ser curtiu y llisu.
Enfermedaes
Displasia de cadril: La displasia de cadril consiste nun desenvolvimientu defectuosu de l'articulación del cadril y el fémur y un procesu dexenerativu de la mesma. D'esta miente el cadril ye inestable y produz inflamación, debilidá y dolor. Presenta un fuerte componente xenéticu, según una serie de factores medioambientales, nutricionales o de conducta polo xeneral qu'actúen favoreciendo o evitando la so apaición.
Los síntomes pueden ser engañosos, yá qu'en dellos casos l'animal nun da amueses d'ello hasta que'l problema ta yá nuna fase bien avanzada. Nos casos nos que se manifiesta pueden reparase dende pequeñes anomalíes nel movimientu al caminar del perru hasta coxeres graves, llegando inclusive a evitar sofitar dalguna de les estremidaes. Anque estos síntomes pueden indicar la esistencia d'esta enfermedá la única forma verdaderamente fiable de detectala ye por aciu radiografía.
Lipofuscinosis ceroide neuronal (CL): Esta enfermedá causa l'acumuladura de lipopigmentos autu-fluorescentes nes célules cerebrales produciendo la dexeneración de les mesmes y de les célules oculares, amosando los individuos afeutaos los primeros síntomes al añu d'edá, tales como la perda de capacidá motora, falta de visión, epilepsia, etc.
La CL ye na gran mayoría de los casos ye una enfermedá letal, yá que nun esiste tratamientu dalgunu de cura. Anguaño disponse de pruebes xenétiques qu'indiquen si un perru ye normal, portador o afeutáu, pudiendo d'esta manera optimizar les cruces pa nun perder escelentes xenétiques y de la mesma nun producir, en nengún casu, cachorros afeutaos.
Anomalía del güeyu del Collie (CEA): Ye una alteración conxénita de calter hereditariu qu'afecta a la túnica posterior fibrosa y vascular del güeyu. Ye tamién conocida como Síndrome de Ectasia Escleral. Considérase que la patoxenia #basar nuna diferenciación mesodérmica anormal que desencadena defectos de variable importancia.
Los síntomes en que se basa'l diagnósticu son la so presentación conxénita, el so calter hereditariu recesivo, el fechu de que la visión vese afeutada en pocos casos y puede afectar a la esclerótica, coroides, retina y cabeza del nerviu ópticu.
El diagnósticu ye difícil, na midida na que manifiéstase en cuatro tipos de mancadures, que la so presentación ye por tanto variable, y pol so calter recesivo. Sicasí, ye posible realizar el diagnósticu sobre les 6 o 7 selmanes, lo que favorez el necesariu control de la enfermedá. A mayor edá, mayor dificultá pa realizar el diagnósticu.
Anguaño disponse de pruebes xenétiques qu'indiquen si un perru ye normal, portador o afeutáu, de forma que pueda optase polos meyores cruces y nun producir en nengún casu perros afeutaos.
Trapped Neutrophil Syndrome (TNS): Ye una enfermedá hereditaria letal, y los exemplares que lu sufren nun suel algamar l'añu d'edá. El TNS causa una dexeneración del sistema inmunitariu del animal, quitándo-y de les defenses necesaries contra enfermedaes qu'individuos sanos superaríen ensin muncha dificultá.
El TNS suel ponese de manifiestu, con fatales consecuencies, con ocasión de les primeres vacunaciones.
Por ello ye bien importante'l control d'esta enfermedá letal, por aciu la realización de pruebes xenétiques.
El vendedor ambulante
El vendedor ambulante ye un cuadru del pintor flamencu Hieronymus Bosch, executáu al oleu sobre tabla. Ye un círculu de 71,5 centímetros de diámetru, ensertáu nuna tabla octogonal. Caltenerse nel Muséu Boymans Van Beuningen de Rotterdam.
El personaxe d'esta pintura ye bien paecíu a les puertes esteriores d'El carru de segáu, que representa tamién a un Vendedor ambulante, un Vagamundu o la parábola del fíu pródigu (Tolnay y Larsen).
Ye una obra de los últimos años del Bosco. La dendrocronología estableció una fecha d'escontra 1494 o dempués. Dellos autores señalaron que'l cuadru foi realizáu hacia l'añu 1510.
Tamién se-y conoz como El viaxeru y El fíu pródigu. Como escribe Jos Koldeweij, «representa'l homo viator, el caminante, l'home sobre'l senderu de la so vida. Amenaciáu por peligros y tentaciones, tien de siguir el camín a lo llargo d'una vía de cutiu estrecha y accidentada y llarada de torgues», estremada en dos caminos: el del pecáu, simbolizada pol chamizu a la izquierda que tien como insinia una oca blanca, símbolu de lascivia; y aquel otru del regresu que paez escoyer el fíu pródigu, que la so iconografía asemeyarse al arcanu ensin númberu del taró: El Llocu.
Considera Pijoán qu'equí se representa al Fíu pródigu como un vagamundu que se cola de la venta onde lu acoyeron, llevándose'l zurrón llenu y el sombreru d'un soldáu que se quedó arrezagáu besando a una nueva. Dende una ventana míra-y una vieya que lu afayó. Nun tendría entós esta obra intención moralizadora.
Los analises dendrocronológicos confirmó la tesis, yá espuesta en 1972 por Filedt Kok, de qu'esta tabla ye la parte esterior d'un trípticu que'l so interior taría formáu pola Nave de los llocos, embaxo l'Alegoría de los placeres que se caltién en New Haven y a la derecha, la Muerte d'un avaro, tables que fueron cortaes pola metá. Toes elles presenten un gran paecíu nel dibuxu. Siendo ello asina, habría qu'interpretar el sentíu de la tabla nel so conxuntu como una representación de la idea, mesma de la Devotio moderna, del ser humanu como un pelegrín-ermitañu que busca'l camín de la salvación, alloñarse de la maldá y los vicios del mundu. Sería asina una alegoría de la vida humana entendida como pelegrinación. A ello contribuyiría, según Koldeweij, el cayáu nudosu, pa defendese de les acechanzas de los perros, y el gran cestu de blima como representación de la so doliosa carga, pa percorrer el camín del arrepentimientu, lloñe de la corrupción y la maldá.
Scuderia Toro Rosso
La Scuderia Toro Rosso, a partir de 2018, Red Bull Toro Rosso Honda, ye una escudería de Fórmula 1 creada a finales de 2005, dempués de la compra de la escudería Minardi per parte de Red Bull. Actúa como equipu filial del equipu Red Bull Racing, formando nueves promeses pa dar el saltu a la escudería "madre". Namái Sébastien Bourdais compitió con Toro Rosso ensin formar parte del programa de nuevos pilotos de Red Bull. En pallabres del so xefe d'equipu Franz Tost, Toro Rosso ye la espresión de "mocedá, enerxía, dinamismu y agresividá", lo que toma'l llevar a nuevos pilotos a la F1. La so sede anicia en Faenza, Italia; pero trabayen con un túnel de vientu asitiáu en Bicester, Inglaterra.
Orixe del equipu
El nome Scuderia Toro Rosso ye la traducción al italianu del términu inglés Red Bull Team, y foi llamáu asina n'alusión al so principal propietariu, el fabricante de bébores Red Bull. Antes de da-y esi nome definitivu, embaraxáronse otres opciones como Squadra Toro Rosso o Red Bull Junior. L'equipu naz de la compra del equipu Minardi, dempués de que Red Bull Racing mercara l'equipu a Paul Stoddart a finales del añu 2005. Toro Rosso participó na Fórmula 1 dende la temporada 2006, con Red Bull como "primer equipu". Toro Rosso naz cola idea d'ampliar la cantera de la so escudería homónima, Red Bull Racing, y asina dar una oportunidá na F1 a pilotos nuevos qu'espunten dende categoríes inferiores.
En febreru de 2006, l'ex piloto de Ferrari y ex direutivu de BMW Gerhard Berger realizó una transaición con Red Bull pola qu'él se convirtió en copropietariu y alministrador del equipu. Berger devolvió les sos aiciones a Red Bull en payares de 2008, abandonando asina l'equipu, por considerar que nel futuru nun diba progresar más.
A partir del 2010, cola nueva reglamentación, los equipos nun pueden tresferir el so xasis a otru equipu, colo cual Toro Rosso yá nun usa los xasis de Red Bull, sinón que tien de crear la so propia carrocería.
Temporada 2006: Debú y primer puntu
thumb|left|312x312px|[[Scott Speed nel Gran Premiu de Malasia de 2006.]] Pa la so temporada de debú, l'equipu usó motores V10 de Cosworth llindaos de revoluciones, amás del xasis del equipu Red Bull Racing del añu 2005 con nuevos cambeos, renombrándolo como "Toro Rosso STR1". Amás, usó neumáticos Michelin. La eleición del motor traxo polémica consigo yá que para dicha temporada los V10 taben prohibíos y anque taben llindaos electrónicamente, dellos equipos presentaron quexes contra Toro Rosso.
Vitantonio Liuzzi, conocíu pola so participación nel equipu principal Red Bull Racing, foi confirmáu como pilotu oficial del equipu pa la so primer temporada. Scott Speed foi'l so compañeru d'equipu, mientres Neel Jani sería'l tercer pilotu.
L'equipu taba práuticamente percima de los otros equipos debutantes (Midland y Super Aguri), superándolos davezu. Sicasí, el STR1 nun daba pa más, pero aun así, los sos pilotos acabaron ente los 8 primeros de forma esporádica.
Nun tardaron enforma en puntuar, pos la primer vegada fuera n'Australia, nel tercer asaltu de la temporada, gracies a Scott Speed. Pero'l pilotu estauxunidense recibió una penalización de 25 segundos, polo que David Coulthard heredó'l so 8ª posición. Nun foi hasta'l Gran Premiu de los Estaos Xuníos de 2006 cuando llograron consiguir el so primer puntu al asitiar a Vitantonio Liuzzi nel octavu llugar de la competencia. Foi la única unidá consiguida na temporada 2006, dexando a la escudería allugase en 9ᵘ puestu na clasificación de constructores nel so añu de debú.
Temporada 2007
thumb|333x333px|[[Vitantonio Liuzzi mientres el Gran Premiu de Malasia de 2007.]] Pa la temporada 2007, dambos pilotos fueron anovaos y l'equipu llegó a un alcuerdu cola Scuderia Ferrari, tresfiriendo'l contratu del equipu Red Bull Racing, pa usar los motores de la escudería italiana. Amás, el xasis STR2 supón un gran adelantu, yá que ye'l mesmu que va usar Red Bull Racing en 2007 pero afechu al propulsor italianu. Sicasí, la primer metá de la temporada foi abondo difícil, con numberosos abandonos.
A partir del Gran Premiu d'Hungría de 2007, Sebastian Vettel reemplaza a Scott Speed pol so baxu rendimientu. Coles mesmes, n'agostu de 2007, Sébastien Bourdais ye nomáu como'l compañeru de Sebastian Vettel pa la temporada 2008.
Tres unes probes carreres, la escudería completó una carrera de suañu nel Gran Premiu de China de 2007, onde Sebastian Vettel remató 4º y Vitantonio Liuzzi 6º, consiguiendo 8 puntos pal equipu d'una tacada. Tamién yera'l meyor resultáu en Fórmula 1 pa dambos pilotos dempués del desastre del Gran Premiu de Xapón, onde Sebastian Vettel tuvo un accidente col Red Bull de Mark Webber so condiciones de coche de seguridá, cuando corríen en 2º y en 3ᵘ puestu; mientres Vitantonio Liuzzi perdió un puntu potencial por adelantrar al Spyker d'Adrian Sutil pa la octava posición so banderes marielles, recibiendo una sanción de tiempu de 25 segundos que-y dexó en 9ᵘ puestu. Asina, Toro Rosso ameyoraba al respective de, acabando 7º na clasificación por equipos con 8 puntos.
Temporada 2008: Vctoria en Monza con Vettel
A primeros d'añu, saltaba la noticia de que Dietrich Mateschitz (propietariu de la marca Red Bull) quería vender Toro Rosso antes de debíu al cambéu de normativa que prohibía los "coches veceru". Sicasí, dicha operación nun se produció y anguaño tantu Toro Rosso como Red Bull siguen nes sos manes. Toro Rosso empezaría'l usando'l xasis del añu pasáu, el STR2, con dellos cambeos. thumb|330x330px|[[Sebastian Vettel y Sébastien Bourdais mientres el Gran Premiu de Xapón.]] Nel Gran Premiu d'Australia, Sebastian Vettel consiguió un 9ᵘ puestu na parrilla de salida; y na carrera, Sébastien Bourdais consiguió'l 7ᵘ puestu magar romper el motor a 3 vueltes del final. Darréu, nel Gran Premiu de Mónacu, onde la escudería estrena'l nuevu STR3, Sebastian Vettel algama un brillante 5ᵘ puestu; y na siguiente prueba, el Gran Premiu de Canadá, l'alemán vuelve puntuar. El rendimientu del Toro Rosso ameyoró na segunda parte del campeonatu. Asina, nel Gran Premiu de Bélxica, dambos pilotos clasificar ente los 10 primeros y suman unidaes al terminar 5º y 7º en carrera. Nel Gran Premiu d'Italia, la escudería italiana vivió un sábadu de suañu, yá que Vettel consiguió la pole position; y Bourdais, un xenial 4ᵘ puestu. Na carrera, Vettel apoderó con autoridá y consiguió la primer victoria pa Toro Rosso nun día históricu pal modestu equipu italianu. Darréu, el mozu alemán llogró un 5º llugar nel Gran Premiu de Singapur y un 4º na última carrera en Brasil. L'equipu acabó na 6ª posición nel mundial de constructores, per delantre de Red Bull, con 39 puntos nel so haber (31 más que los llograos na 2007), no que foi la so meyor temporada hasta la fecha.
L'equipu llamara l'atención del paddock algamando la victoria con un presupuestu bien modestu, de cuenta que al dar esti saltu calidable, los sos volantes pasaron a ser bien cotizaos. A mediaos d'añu súpose que Sebastian Vettel correría en Red Bull la temporada siguiente, aumentando les especulaciones sobre quién seríen los pilotos de Toro Rosso en 2009. Sébastien Buemi foi'l primeru en ser confirmáu pola escudería, ente que depués anovaron el contratu a Sébastien Bourdais dempués de considerar l'alternativa de Takuma Satō mientres dellos tests.
Temporada 2009
thumb|left|353x353px|[[Sébastien Buemi al volante del Toro Rosso nel Gran Premiu d'Alemaña de 2009.]] El arrincaba con un considerable retrasu per parte de la escudería pa escoyer a los sos pilotos y presentar el so nuevu xasis. Mientres la temporada 2009 de F1, Buemi y Bourdais nun pueden igualar les bones resultancies del añu anterior. L'equipu amosó un rendimientu aceptable nes primeres carreres, pero depués foi superáu por casi tolos sos rivales.
El 16 de xunetu de 2009, Sébastien Bourdais foi despidíu pol equipu al "nun cumplir les mires creaes pol equipu esta temporada", según afirmó Franz Tost, direutor de la Scuderia Toro Rosso.
El 20 de xunetu, nun comunicáu oficial de la Scuderia Toro Rosso, anúnciase que Jaime Alguersuari va convertir en pilotu titular de la escudería italiana xunto a Sébastien Buemi a partir del Gran Premiu d'Hungría. L'español sería'l pilotu más nuevu en debutar nun Gran Premiu de Fórmula 1. Munchos pilotos y xente especializada duldaron de que fuera bonu pal pilotu estrenase na Fórmula 1 a metá de temporada por cuenta de qu'apenes pudiera probar una monoplaza de F1, anque él dixo tar preparáu.
Coles meyores nel STR4 que s'implementaron n'Hungría, coincidiendo col debú d'Alguersuari, esperábense meyores resultaos, yá que yera'l paquete aerodinámicu que llevaba'l Red Bull RB5, que diba 2º nel Mundial. Sicasí, esos cambeos nun producieron l'efectu deseyáu y l'equipu cayó hasta'l postreru puestu na clasificación.