cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carrascosa de la Sierra
Clima
Tocantes a la distribución estacional de les precipitaciones hai que señalar que se produz un mínimu xeneral nos meses de xunetu y agostu. Los máximos prodúcense en primavera y na estación iverniza. La pluviometría media añal asítiase en redol a los 635. mm añales. Les precipitaciones en forma de nieve tienen bastante relevancia mientres los meses d'iviernu, anque n'ocasiones rexistróse nieve a finales de seronda, entamu de primavera ya inclusive mediaos de mayu.
Historia
La posible nacencia d'esti conceyu asítiase en redol al sieglu XVI como señalen les inscripciones na piedra de delles viviendes.
Perteneció al Duque d'Alba, que namái tenía'l privilexu de nomar Alcalde Mayor. En 1836, suprímese la institución del Conceyu de la Mesta, lo que funde la ganadería, principal fonte de riqueza pa Carrascosa de la Sierra. A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional na rexón de Castiella la Vieya, partíu de Soria que nel censu de 1842 cuntaba con 77 llares y 285 vecinos.
Demografía
Según el Padrón Municipal del INE, en 2016 la población xubía a 18 habitantes, 12 homes y 6 muyeres.
Demografía recién
La so población ye de 18 habitantes según datos del INE en 2016.
Saint-Arnoult (Calvados)
Tien una población de y una superficie de  km².
Carrascosa de la Sierra
Alministración
El conceyu constituyir en réxime de conceyu abiertu nel que l'asamblea vecinal fai les vegaes de plenu del conceyu.
Mediu ambiente
Nel so términu ya incluyíos na Rede Natura 2000 los siguientes llugares:
Arquiteutura civil
thumb|Espadaña y Reloj - Torre del Reló (Carrascosa de la Sierra, Soria)
Monumentos megalíticos
thumb|Dolmen del Altu de la Teyera (Carrascosa de la Sierra, Soria)
Traslluz
Traslluz ye una compañía de teatru costumista d'Asturies.
El Grupu de Teatru Traslluz naz en 1998 de la xuntanza de l'Asociación de Vecinos Fumeru de Xixón. Al entamar comu otru grupu de teatru xunta a una riestra de xente con ganes a esgaya a trabayar pa desendolcar el teatru fechu n'Asturies y n'especial el costumista astur.
La necesidá de facer un trabayu seriu pa cola xente fai que'l nuesu gabitu seya mayor día a día. Entamo polos centros Municipales de Xixón pa recurrer depués tola xeografia del país.
Toles obres feches per Traslluz son inedites y escrites pola so direutora Carmen Duarte, destacando pola so sencillez y so forma direuta de llegar al públicu. Sos argumentos son variaos pro en toos ellos manden les problematicos sociales y traten de reflexar una verdá social.
Pa finar, tien un estilo propiu de teatru para tolos públicos, nidiu, d'agora y con mensaxe.
Na actualidá'l Grupu de Teatru son: Amor Álvarez, Antonio Villabrille, Carmen Duarte, Dolores García, Esmeralda Frey, Jon Alava, José Manuel González, Marian Braga y Marisa Amado.
Saint-Aubin-d'Arquenay
Saint-Aubin-d'Arquenay ye una comuña francesa del departamentu de Calvados, na rexón de Normandía. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Saint-Aubin-des-Bois (Calvados)
Tien una población de y una superficie de  km².
Consuelo Nouel
Consuelo Leticia Nouel Gómez foi la ganadora de la V edición del concursu Miss Venezuela, que se realizó nel Salón Orinoco del hotel Tamanaco de Caraques el 28 de xunu de 1957. Al momentu del concursu tenía 20 años, 1,65 m d'estatura y estudiaba tercer añu de Derechu na Universidá Central de Venezuela. Terminó la carrera na Universidá Católica Andrés Bello l'añu 1975, 18 años dempués de la so participación nel Miss Venezuela, foi Cónsul de Venezuela n'Italia de 1994 a 1996.
Miss Venezuela 1957
Nouel representó al Distritu Federal y recibió la corona de manes de Blanca Heredia, Miss Venezuela 1956. L'eventu tuvo animáu por Renny Ottolina y por cuenta de les ulles de los partidarios d'otres participantes la coronación realizar nuna habitación del hotel.
Participación en certámenes internacionales
Consuelo Nouel participó nel concursu Miss Universu 1957 el 19 de xunetu en Long Beach, California, Estaos Xuníos y nel Miss Mundu 1957 el 14 d'ochobre en Londres, Inglaterra, pero nun tuvo figuración en nengún de los dos concursos. Foi la única candidata americana nesti últimu certame
Matrimoniu
Tiempu dempués de la so participación nel Miss Venezuela casóse col industrial européu Fernando Triceri y tuvo una fía, llamada Carolina Triceri Nouel.
Consuelo Moure
Consuelo Moure de Ramírez foi una actriz colombiana de cine, televisión y teatru. Participó, ente otros proyeutos, nes telenoveles Amor en custodia, La costeña y el cachaco, Heriedu malditu y La solombra del deséu.
Tuvo casada col tamién actor Paco Barrero, con quien creó la escuela de formación d'actores Fundación Estudio XXI. D'aquella institución egresaron actores como Natasha Klauss, Sandra Reyes, Carlos Hurtado, Kristina Lilley, y Carlos Vives.
Participó nes eleiciones llexislatives de 2014, en representación del Polu Democráticu Alternativu. Sicasí, nun llogró los votos necesarios.
Moure finó'l 2 d'abril de 2014 en Bogotá, por cuenta de un cáncer de pulmón. L'actriz tenía 67 años d'edá.
Arte griegu
Denomínase arte griegu al estilu propiu de l'Antigua Grecia carauterizáu pola búsqueda de la belleza ideal, y que teniendo como precedentes l'arte cicládicu, el minoicu y el micénicu se desarrolla dende'l sieglu IX hasta'l periodu llamáu helenísticu, dómina qu'abarca dende la muerte d'Alexandru Magnu (añu 323 e.C.) hasta la conquista romana de Grecia (146 e.C.) y la batalla naval d'Accio (31 e.C.).
Los órdenes arquiteutónicos y la arquiteutura griega del periodu arcaicu
El templu ye'l llar d'un dios, o meyor: la casa de la estatua d'un dios, pero non un llugar d'aconceyamientu.
Dóricu, xónicu y corintiu son los trés órdenes griegos, entendiendo por orde'l d'un edificiu que tenga estos trés elementos fundamentales: pedestal, columna y entablamentu. Tola arquiteutura griega pertenez, poro, a la categoría d'arquiteutura arquitrabao, que nun fai usu del arcu y la bóveda.
El dóricu tien como base un pedestal de trés escalones, dos estereobatos (escalones inferior y mediu) y un estilobatu (escalón cimeru). La columna nun tien basa, asina que'l fuste sal dende l'estilobatu. Venti (o dieciséis) estríes o fendedures llonxitudinales xunies n'arista vivo nel cuerpu del fuste realcen la verticalidá de la columna. El diámetru del fuste mengua dende l'estilobatu al capitel, pero esta disminución nun ye en realidá regular: la columna aumenta de volume nel centru nel nomáu éntasis. El capitel fórmase con una moldura (collarín), un nucleu principal en forma de platu (equinu) y un prisma cuadrangular (ábacu) que va rematar la columna. Nel ábacu descansen los trés elementos horizontales del entablamentu: l'arquitrabe, el frisu y la cornisa.
El xónicu naz n'Asia como una construcción de formes orientales, sobre manera nos capiteles. La columna xónica tien un elementu que l'orde dóricu nun usara xamás: la basa. El capitel tien equinu con oves, una voluta —una almuhadina colos estremos enroscaos n'espiral— y un ábacu decoráu con fueyes y dardos. Al contrariu que nel arquitrabe dóricu, que ye llisu, l'arquitrabe xónicu divídise en trés fasciae o bandes horizontales.
L'ordenes dóricu y xónicu apaecen al entamu de la cultura griega, mientres que l'orde corintiu va ser un deriváu tardíu del orde xónicu, del que se va estremar nel capitel con fueyes d'acantu. L'elementu principal del templu fórmalu una sala rectangular (cella o naos) que guarda la estatua del dios al que'l templu ta dedicáu. Delantre la puerta d'esti recintu hai por regla xeneral un pórticu (pronaos) con parés llaterales con dos pilastres (antae), una a cada llau de la entrada. Cuando ente elles esisten columnes falamos de columnes in antis o de templu in antis. Nel estremu opuestu a la cella llevántase un falsu pórticu (opistodomos), incomunicáu col templu, o bien una cámara sin accesu al esterior (ádyton) pero con accesu dende la cella. Los templos monumentales tienen amás pórticos de columnes; unes veces arrodiénlu pelos costaos (templu perípteru), otres reduzse a la fachada principal (próstilu) y a la del opistodomos (templu anfi próstilu). Dependiendo del númberu de columnes del so frontispiciu, el templu pue ser dístilu (dos columnes), tetrástilu (cuatro), hexástilu (seis), octástilu (ocho), etc.
Arquiteutura dórica arcaica nel sieglu VI e. C.
La basílica de Paestum (Nápoles) dedícase a Hera; ye un templu cuasi pseudodípteru, con pronaos de trés columnes in antis y nueve na fachada; la cella divídese en dos naves con una filera de columnes idéntiques a les de los pórticos. Toles columnes acentúen l'entásis.
Arquiteutura xónica arcaica
A comienzos del sieglu VI e. C. el rei Creso de Lidia ayuda a los sos vecinos, los xonios d'Ephesus, a construyir el colosal Artemision sobre cimientos d'edificios más vieyos. Ye un templu xónicu dípteru, con columnes de base xónica. Les columnes tienen el pie del fuste decoráu con relieves; el fuste márcase con fendedures (ente cuarenta y cuarenta y ocho) de tipu dóricu; la voluta de los capiteles lleva una ornamentación de tipu arcaicu.
Escultura
Dos tipos xenéricos ocupen dende'l primer momentu l'atención del escultor: l'atleta desnudu (kouros) y la muyer vestida (kore). El primeru apaez siempres de pie, irguíu, adelantando la pierna izquierda. El calter de la cara axústase a les midies coles que la figura se representa: güeyos que sobresalen y malpenes fundios nes cuenques, oreyes de forma irreal pero decorativa; el pelo represéntase como una masa de llinies xeométriques superficiales cayendo sobre'l llombu; corónase la frente con un flequillu de bucles. Dacuando la boca represéntase como una llinia reuta, pero munches vegaes dóblase haza arriba nuna sorrisa, la “sorrisa arcaica”, que ye'l más espresivu de los rasgos.
Los kouroi del sieglu VII e. C., y tamién otros del añu 600 —Cleobis y Biton, pero tamién el Kouros de Sounion— tán cerca del canon exipciu pola postura que presenten, l'actitú de los brazos y los puños zarraos. Pasáu'l primer cuartu de sieglu el kouros va perdiendo esi primitivu caráyter cúbicu. Les exemplares de la década 570-560 (Apolo de Tenea, el Moscóforo) anuncien yá que pa movese en trés dimensiones l'escultor prefier trabayar en redondu y sustituyir los planos elementales por superficies convexes.
Estilu severu o Clásicu tempranu
La victoria contra los perses na llanura de Maratón (490 e. C.) y Salamina (480. e. C.) fortalez la conciencia ya identidá griega. L'arte griegu d'esti sieglu va tar marcáu pol recuerdu de les Guerres Médiques, pues los perses saqueen l'Acrópolis nel 480 e. C., estrozando los sos templos y escultures. Surde asina un sentíu relixosu y ciudadanu nuevu. Van abandonándose les formes arcaíques. Son los años del llamáu Estilu severu –ente los años 490 a 450 e. C.
Escultura
Dende l'añu 480 e. C. l'arte griegu ye naturalista; les formas naturales pueden vese yá idealizaes, simplificaes, estilizaes, pero enxamás descompuestes al mou primitivu. Los escultores tomen de la realidá la forma humana, el vistíu, el movimientu, les armes, los animales, tolos ingredientes necesarios pa facer grandes conxuntos monumentales —anque la exa va ser siempre l'home—; y sobre esta base real construyen arquetipos ideales. Por principiu estéticu, el cuerpu humanu desnudu concíbese como un edificiu y les sos distintes partes tienen que mostrase siempre con claridá.
Ente les escultures de la primer xeneración clásica esisten tovía kouroi —exemplu: el Bronce de Piombino— que apoyen dambos pies con igual firmeza nel suelu como facíen los prototipos arcaicos. Pero hai otra actitú más típica, que reflexa meyor l'ideal que los artistes persiguen, y ye la d'aquellos dioses y atletes que doblen la pierna adelantada pola rodiella y descargen cuasi tol pesu n'otra pierna, quedando asina una pierna de sostén y la otra pierna llibre. Esta novedá, qu'asoma yá nel llamáu Efebu de Kritios, va facese cada vez más frecuente nel arte posterior. Pero amás d'estes estatues en reposu van llevantase otres en movimientu. Exemplu d'esto son el Discóbolo y el Poseidón d'Artemision.
Templu de Zeus n'Olimpia
Construyíu nel Peloponesu y na zona meridional del Altis, o bosque sagráu d'Olimpia, ente los años 468 y 460 e. C, n'honor a Zeus, y siendo arquiteutu Libón d'Elis. Ye d'orde dóricu hexástilu, cola cella dividía en trés naves con dos fileres de siete columnes que sosteníen otres tantes del mesmu orde como sofitu del techu. Guardaba la estatua de Zeus de Fidias, de tipu sedente ya colosal, y qu'ocupaba cuasique un terciu del santuariu. De proporciones más pesaes que les de los templos dóricos d'época arcaica, les columnes son tamién menos clásiques que les del Partenón, edificu que se va construyir na siguiente xeneración. Dicir, como conclusión, que los temes qu'apaecen nos frontones proceden de dos mitos que tán en rellación col orixe de los xuegos y les competiciones deportives: la carrera de carros de Pelops ya Enomao y la llucha de los lapitas y los centauros.
Templu d'Aphaia
A principios de sieglu los habitantes de la islla d'Egina (Αίγινα) dediquen un templu dóricu hexástilu a la diosa llocal, Aphaia. Ye un templu que presenta toles carauterístiques del dóricu clásicu. La cella divídise en trés naves por dos fileres de columnes superpuestes en dos pisos, formando les más altes unes galeríes llaterales. Les escultures de los frontones conócense dende 1811, añu en que'l rei Ludwig I de Baviera les compra pa la Gliptoteca de Munich llueu de que les restaurara en Roma l'escultor Bertel Thorwaldsen.
Acrópolis d'Atenes
Entama a construyise nel añu 447 e.C. n'Atenes según proyeutos de los arquiteutos Ictino y Calícrates, y siguiendo'l conseyu y paecer de Fidias, encargáu de llevar la direición de toles obres de l'Acrópolis. Emplégase cuasi como únicu material el mármole, inclusive pa les teyes. Pese a los daños sufríos a lo llargo del tiempu llega hasta nós en relativu bon estáu de conservación. Ye un templu dóricu octástilu (8x17 columnes) de 69,50 metros de llonxitú y 31 d'anchor; la cella divídese en dos partes desiguales con una muria tresversal que tresforma'l recintu nun doble templu de seis columnes delantre de caúna de les sos puertes. Na más grande de les estancies podía atopase la estatua crisoelefantina de la Parthénos de Fidias ente una columnata dórica con arquitrabe; sobre ésti descansaba otra culumnata, dórica tamién, que sostenía les vigues del techu, que quiciabes fuera de madera y del que nun queden restos. El recintu del tesoru, más pequeñu que l'anterior ya incomunicáu con ésti, tenía'l techu apoyáu en cuatro columnes xóniques.
La arquiteutura del Partenón obedez a un canon más xeométricu qu'aritméticu. La impresión d'elasticidá que producen les sos llinies ye resultáu de la curvatura de los elementos en teoría rectillíneos. Asina, l'estilobatu dobla les sos aristes dexando los ángulos estremos a un nivel más baxu que'l del centru; toles columnes presenten la disminución y el éntasis; les columnes de les esquines son más voluminoses que les intermedies; les columnes del peristilu inclínense un poco contra los murios de la cella y toles superficies verticales sufren tamién una pequeña cayida contra l'interior, mientres l'entablamentu fai lo mesmo pero en sentíu contrariu. Toes estes desviaciones queríen correxir ilusiones óptiques pa nun facer del estilobatu rectu un miembru pasivu y non activu.
Acuérdase la so construcción nel añu 449 e. C. pa conmemorar el tratáu de paz colos perses. Calícrates, ún de los arquiteutos del Partenón, ye l'encargáu de facer los planos. Pero pese a estos preparativos decídese primero reconstruyir los monumentos esistentes enantes de facer nada nuevo, asina que'l templu d'Atenea Nike queda en proyeuto 22 años más. Calícrates aprovecha esos planos nún santuariu que se construyía n'Atenes, a la vera del Ilissós. Por fin, ente 427 y 424 e.C. llega'l turnu del templu d'Atenea Nike, que va paecese al d'Ilissós. Asitiáu nun angulu de l'Acrópolis que s'adelanta a los Propileos, domina'l camín que xube dende la ciudá. Pero la estrechez del espaciu disponible obliga a encoyer l'edificiu ideáu por Calícrates: reduzse la cella, dando llugar asina a un templu xónicu en miniatura (8,27 metros de llonxitú, 5,44 metros d'anchor, siendo de 4 metros d'altura les columnes de los pórticos), tetrástilu, anfipróstilu, con columnes de fuste monolíticu, dos pilastres ente les antae y nenguna parede intermedia, zarrándose asina l'edificu, como anguaño, con una rexa de bronce. Lleva'l nome de Nike Apteros, o Victoria ensin ales, pola estatua d'Atenea que nella se guardaba. Esti templu conservóse intautu hasta finales del sieglu XVII, cuando los turcos lu desmontaron p'aprovechar los materiales nuna obra de fortificación.
Ente los años 437 y 432 e. C. l'únicu accesu de l'Acrópolis, na so parte occidental, constrúyese un doble pórticu de mármole pentélicu, los Propileos (Própylon o propileo -en griegu antiguu, en plural, προπύλαια, col prefixu προ “pro” y πύλιον pylaion — Προπυλαιον = delantre de la puerta), baxo la direición del arquiteutu Mnesiklés, ya anque la obra nun se llega a terminar dafechu -pola oposición de los sacerdotes que vixilen el recintu d'Artemis Brauronia, y que no ceden el terrenu-, la parte que se construye ye bastante pa que nel sieglu II d. C. Pausanias lu describa bien. Los dos frentes, el que da al esterior de l'Acrópolis y el que ta dientro del recintu, teníen forma de fachada dórica hexástila, col intercolumniu central más anchu que los restantes pa dar pasu a la calzada que xube pela lladera. El pórticu esterior presentaba a los llaos d'esta dos plataformes, caúna con trés columnes xóniques, orientaes en sentíu perpendicular a la fachada, qu'amás sosteníen un ricu techu de mármole decoráu con estrelles sobre fondu azul. La muria tenía cinco puertes: una central, ancha, pa la calzada, y dos pequeñes sobre caúna de les plataformes llaterales. El segundu pórticu tenía seis columnes, llevantándose a un nivel superior. Amás d'estos pórticos Mnesiklés proyeuta unes ales que, como yá queda dicho, nun van poder realizase dafechu: el pórticu esterior tenía que dir flanqueáu por dos edificios asemeyaos en planta a templos in antis; d'estos namás llega a facese'l denomináu pinacoteca polos cuadros qu'ellí va contemplar el propiu Pausanias.
Nel 420 e.C., nueve años depués de la muerte de Pericles, empieza a ser construyíu l'Erecteion, que se llevanta ente 421 ya 406 e.C. Ye d'orde xónicu adornáu. Llevántase sobre diferentes niveles y tien trés pórticos. La zona occidental, a un nivel más baxu, conduz al santuariu de Poseidón-Erecteo, ellí onde'l dios golpeara la roca col tridente. La parte oriental, a más altura, dedícase a Atenea políada, ciudadana. La planta ye la de un templu hexástilu cola cella dividida en delles partes pa guardar oxetos de cultu. Mirando pal Partenón, al sur, vemos la galería o tribuna de les Cariátides, seis muyeres que soporten l'entablamentu, y que quiciabes sosteníen una pátera de llibaciones como saludu a les procesiones n'honor a Atenea.
Escultura
La escuela d'Argos nel Peloponesu tien como meyor representante, ente 460 ya 420 e. C, al broncista Policleto (Polykleitos), que se va distinguir por tener enclín pola teoría al empar qu'interés didaúticu. Escribe un llibru que va tener gran importancia na historia de les idees estétiques: el Kanon (Χανων:norma, regla). Los fragmentos que d'él se conserven espliquen qué proporciones tien de tener el cuerpu humanu partiendo del conceutu básicu de symmetría o rellación d'harmonía ente les partes, unes coles otres y caúna col conxuntu. El Doríforo contién toes estes aportaciones de Policleto a la escultura. Obra fecha ente los años 450 y 440 e.C., precede a otra, el Diadumeno, na que se representa a un atleta -o al dios Apolu- nel momentu d'atar la cinta de los campeones, siendo esta obra de circa 440-430 e. C.
Otros escultores d'esta dómina son Alkamenes, Agorákritos de Paros, Kallímachos, Krésilas o Paionios de Mende. Krésilas ye'l responsable de la estatua que de Pericles llevanten na Acrópolis los amigos d'esti estadista nos postreros años del so gobiernu (430 e. C.). Pericles llevaba la llanza y el cascu corintiu como atributos del estratega. El traciu Paionios de Mende esculpe una Nike de mármole énte'l templu de Zeus, n'Olimpia, sobre un pedestal triangular de nueve metros de altura.
Skopas, escultor ya arquiteutu, naz na islla de Paros en 380 e. C. Ye'l creador d'una escultura de tipu patéticu que va ser el meyor complementu a la estatuaria de Praxíteles, encarnación de la charis ática. Skopas trabaya nel Mausoléu d'Halicarnasu. Nel templu d'Atenea Alea, en Tegea, trabaya como arquiteutu y crea una forma singular de capitel corintiu.
De Bryaxis, que tamién trabaya n'Halicarnasu, ye la estatua d'Hades nel templu de Patara, en Licia, una figura colosal fecha de metales preciosos sobre un nucleu de madera, que foi treslladada a Exiptu circa 285 e.C. por Ptolomeo Sóter y que pasó a ser Serapis, la gran deidá d'Alexandría.
Lisipo,que vive nel sieglu IV, si bien ye herederu de les formes clásiques abrénos yá a les búsquedes artístiques propies del helenismu. Asina ye, col pintor Apeles, el retratista oficial d'Alexandru, trabaya na so corte y viaxa con elli hasta Exiptu. Obres suyes son el Retratu de Sócrates con rasgos de Silenu, el retratu d'Alexandru como gobernante-héroe, lApixiómeno –o atleta que se llimpia'l polvu col strigilis- y tamién lHércules Farnesiu, que podemos arrodiar pa poder ver lo qu'escuende na mano: la mazana del xardín de les Hespérides, ya obra cola que la escultura entra yá dafechu nel Helenismu.
Helenismu
L'Helenismu ye una convención de los historiadores pa resumir una domina de trés sieglos, dende la muerte d'Alexandru Magnu nel 323 e. C. hasta la batalla naval d'Accio nel 31 e. C., na qu'Octaviu vence a Marco Antonio y Exiptu ya Oriente queden sometíos dafechu a Roma.
A la muerte d'Alexandru, embalsamáu en Babilonia y enterráu n'Alexandría, sigue un periodu de lluches ente los sos socesores, los Epígonos, y l'Imperiu queda rotu en trés grandes dinastíes reales –Antigónidas en Macedonia, Tolomeos n'Exiptu, Seleúcidas n'Asia-, amás d'otros pequeños reinos como Pérgamo. Pero Alexandru va sirvir de modelu de les nueves dinastíes, y la so imaxe va ser común tanto n'escultures, xemes y monedes, ya exemplu d'ello ye'l llamáu Mosaicu d'Alexandru (300 e. C.) del Muséu Nacional de Nápoles.
Arquiteutura y urbanismu
L'Helenismu va ser un tiempu de grandes construcciones urbanístiques. La ciudá ye exemplu de propaganda ya ostentación. El pórticu columnáu va espardese peles ciudaes dando llugar a ambientes públicos más diversos. Desarróllase la stoa, corredor con soportales y tiendes que pue arrodiar al ágora. Y van fundase nueves ciudaes. Exemplu d'esto va ser Alexandría nel añu 331 e. C. Deinócrates, arquiteutu macedoniu, planifica Alexandría nel delta del Nilu como una rede axial, hipodámica, de cais perpendiculares y un área de palacios: la zona Este, a la vera la mar, con xardinos, el muséu y la biblioteca, llugar d'erudición y ciencia que va protexer la monarquía. Un dique, l'Heptastadios (ἑπταστάδιoς), xúnela cola islla de Faro.
Artemisa, muyer de Mausolo, sátrapa d'Halicarnasu que muerre nel añu 351 e. C., llevanta n'honor d'él un monumentu, el Mausoléu, que van describir Plinio y Vitrubio como un altu podiu cuadrangular sobre'l que s'eleva un templu arrodiáu de columnes xonies que se remata con una pirámide de 24 escalones, completándose asina la síntesis la forma del llugar –torre- cola griega –templu columnáu- y la exipcia –pirámide-. Esti conxuntu taba finalmente coronáu con una gran cuádriga, obra de Pitis, que guiaba Mausolo. Pa la decoración d'esti templu son convocaos los meyores artistes griegos: Briaxis, Skopas, Timotéu o Leócares, que van adornar el mausoléu con escultures: frisos de batalles, nobles de la familia real o del entornu del sátrapa o lleones como símbolu oriental de grandeza.
El primer teatru griegu que llega hasta nós con mui poques modificaciones ye'l construyíu n'Epidauro circa el 300 e. C. pol arquiteuto Polícleto'l Mozu (según Pausanias na so Descripción de Grecia), autor tamién del tholos d'aquella llocalidá. Los asientos de los espectadores, al conxuntu de toos daben los griegos el nome de koilon -y que los romanos van llamar cávea-, taben construyíos nuna rampla dalgo más que semicircular, escavaos na pendiente d'una llomba, en dos zones, la esterior con más inclinación que la interior. Dende l'orchesta circular que forma'l nucleu del teatru parten 13 escaleres que dividen como radios la zona inferior en 12 sectores; esta división duplícase en teoría na zona alta con 23 escaleres. Les víes d'accesu yeren los dos corredores (párodoi) que separaben los estremos de la cávea de la escena o skené.
Escultura
Nesti tiempu los centros de producción escultórica son, amás d'Atenes, Mesenia, Mileto, Priene, Xipre, Magnesia y Samotracia, si bien merecen atención especial otros como Rodes, Pérgamo y la Magna Grecia, ensin escaecer Tanagra, importante na producción de terracota.
La islla de Rodes independízase de Persia en tiempos d'Alexandru y, amás de consiguir defender la so llibertá de los Diádocos, forma un pequeñu imperiu na costa d'Asia Menor. Ye nesti tiempu de bayura cuando entama en Rodes la so escuela d'escultura, na qu'al principiu vemos la influyencia de Lisipo. Ye en Rodas tamién onde nel sieglu II e. C. naz una forma escultórica que se va esparder enforma, la Pudicitia. Finalmente, ya nel últimu periodu helenísticu, van facese en Rodes importantes grupos monumentales, de los qu'hai que destacar el Castigu de Dirce, obra d'Apollonios ya Tauriskos de Tralleis (añu 100 e. C.).
Cerámica griega
Nel campu de la cerámica griega debemos diferenciar los siguientes periodos ya estilos:
Reflexu de tusida por lluz brillosu
El reflexu de tusida por lluz brillosu, tamién conocíu como tusida fótico, ye un fenómenu nel cual les persones que s'esponen a la lluz brilloso respuenden involuntariamente con un tusida.
Carauterístiques
Suxurióse qu'esti fenómenu asocede namái tres afaese a la escuridá mientres más de cinco minutos, anque esto nun foi probáu y rexistráronse casos contrarios ente persones col reflexu. Esti nun ye raru, carecer ente un sestu y un cuartu de los humanos, más comúnmente en persones d'etnia blanca que n'otros grupos étnicos. La traza tresmítese xenéticamente, con un 50% de posibilidaes d'heriedu.
Riesgos
El reflexu de tusida fótico ye consideráu un factor de riesgu pa pilotos de combate polo que les persones que caltienen esta condición nun pueden pilotar esti tipu d'aeronaves yá que causaríen accidentes mortales.
Rosa glauca
Rosa glauca (rosa inglesa o rosa de fueya colorada; ensin. R. rubrifolia) ye una especie de rosa perteneciente a la familia de les rosácees. thumb|Flor
Distribución
Ye nativa de los montes del centru y sur d'Europa, d'España Pirineos, esti de Bulgaria, norte d'Alemaña, Polonia.
Descripción
Ye un arbustu deciduo grande de ramasca espinosa, algamando 1,5-3 m d'altor. Son bien distintives les sos fueyes, glauques azul verdoses a cobreaes o purpúreas, y cubiertes d'una cerosidad brillosa; tienen 5-10 cm de llargu y 5-9 folíolos. Les flores son fráxiles, rosaes clares de 2,5-4 cm de diámetru, en grupos de 2-5. Frutu artuganciu colloráu escuru, globosu de 10-15 mm de diámetru.
Cultivu y usos
Esta rosa nun foi estensamente culivada en xardinos hasta'l fin del s. XIX, cuando estes refinaes, monteses y belles flores arrosaes d'estación empezaron a ser apreciaes. Los sos pétalos cayen fácilmente pol alboráu del riego, tanto como pol vientu y l'agua. La especie se naturalizó nel estremu norte d'Europa, particularmente en Escandinavia.
Un híbridu con Rosa rugosa resultó nel cultivar 'Carmenetta'.
Taxonomía
Rosa glauca describióse por Pierre André Pourret y espublizóse en Histoire et mémoires de l'académie royale des sciences..... 3: 326. 1788. Rosa: nome xenéricu que provién direutamente y ensin cambeos del llatín rosa que deriva de la mesma del griegu antiguu rhódon,, col significáu que conocemos: «la rosa» o «la flor de la rosal»
glauca: epítetu llatín que significa "de color vede azuláu".
Eiji Tomii
Eiji Tomii (富井 英司, ) ye un futbolista xaponés.
Zaporiyia
Zaporiyia (Запоріжжя; tr.: Zaporizhzhia; rusu: Запорожье; tr.: Zaporozh'ye) ye una ciudá d'importancia rexonal de la rexón centro meridional d'Ucraína. Ye'l centru alministrativu de la óblast de Zaporiyia, según del circundante raión de Zaporiyia, magar nun pertenez a esti postreru. Ta asitiada sobre'l ríu Dniéper, unos 70 km al sur de Dnipropetrovsk y 445 km al sureste de Kiev.
Zaporiyia yera llamada d'antiguo Aleksándrovsk (rusu: Алексáндровск), pol comandante del primer exércitu rusu, el príncipe Alejandro Golitzin, pero foi renombrada en 1921 como Zaporiyia (lliteralmente, "detrás de los rabiones", polos rabiones que tenía'l Dniéper cerca de Jórtytsia). En 2007 yera la sesta ciudá mayor d'Ucraína con una población de 790.000 hab.
Zaporiyia ye un importante centru industrial d'Ucraína, particularmente pola central hidroeléctrica de "DnieproGES", la fábrica d'automóviles ZAZ, la mayor empresa fabricante del país, y la Motor-Sich diseñadores y productores de motores d'avión y turbinas de gas industrial.
La ciudá foi un gran centru d'inxeniería nos tiempos soviéticos, con toes la consecuencies medioambientales qu'esto acarreta. Al movese a la economía de mercáu dende la independencia d'Ucraína, ameyoró la situación nesa tema, ameyorando la calidá del aire. Anque Zaporiyia nun ye una ciudá particularmente curiosa, los cruceros del ríu Dniéper faen d'ella una de les sos paraes programaes nel camín pa visitar la islla de Jórtytsia.
Historia
thumb|Aleksándrovsk nel sieglu XIX. Según los afayos arqueolóxicos nel área, suxúrese qu'esti establecimientu fuera habitáu dende hai 5000 o 6000 años por tribus nómaes escites. Nos sieglos XV-XVII esti llugar foi famosu pola fortaleza cosaca Sich de Zaporozhia. Nel sieglu XVI equí abellugar granxeros rusos de servidume que fuxíen de los sos señores pa ser homes llibres. Estos cosacos teníen un tratu independiente pol Imperiu rusu, en cuenta de defender les sos fronteres militarmente. Sábese qu'ente 1711 y 1739 tuvo sol dominiu de los tártaros de Crimea y del Imperiu otomanu (ver Islam n'Ucraína). En 1770, l'Imperiu rusu estableció una nueva fortaleza nel ríu Dniéper, llamada Aleksándrovsk. Hasta principios del sieglu XX, yera una ciudá pequeña. Como diximos foi renombrada col so nome actual en 1921. Mientres y tres la Segunda Guerra Mundial, foi llocalización d'un campu de prisioneros.
thumb|Jórtytsia dende l'espaciu.
En 1789 menonites de Prusia aceptaron una invitación de la zarina Catalina II de Rusia pa establecese no que se conocería como colonia de Jórtytsia, al noroeste de la islla de Jórtytsia. Los molinos y fábriques construyíos polos menonites en Aleksándrovsk fueron espropiaos pol gobiernu bolxevique. Dempués de la Revolución rusa de 1917, munchos menonites emigraron, yá como abellugaos o deportaos de la zona. Anguaño entá viven en Zaporiyia unos pocos menonites, de que'l so pasáu na ciudá caltienen dellos edificios nel área y no que yera'l centru de la colonia, anguaño Molochansk.
Demografía
En 2007 tenía una población averada de 790 000 hab. Les cifres siguientes salen de los censos de 1897, 1926, 1939, 1959, 1970, 1979, 1989 y 2001 o d'estimaciones. Pal añu 1943, provienen de l'alministración alemana d'ocupación.
Industria
Dende finales de la Revolución rusa de 1917 la ciudá convertir nun importante centru industrial. La presencia de mano d'obra barata y la proximidá de los depósitos de carbón, mineral de fierro, y manganesu crearon condiciones favorables pa empreses de gran escala de los sectores de la inxeniería mecánica y del fierro.
La Zaporiyia de güei ye un importante nucleu industrial de la rexón gracies a les sos industries pesaessobremanera metalurxa, aluminiu ya industria químico. Fabricar na ciudá coches, motores d'avión y aparatos radioelectrónicos. El puertu de Zaporiyia ye un importante transbordo pa les mercaderías de la conca del Donets. Zaporizhstal ye'l cuartu productor d'aceru n'Ucraína (el 54 del mundu).
Enerxía llétrica
thumb|La presa del Dniéper dende Jórtytsia.
Zaporiyia tamién cunta con un gran complexu de xeneración d'eletricidá formáu pola mayor central nuclear d'Europa, la central nuclear de Zaporiyia (en Enerhodar, 70 km ríu abajo), según pola Estación Hidroeléctrica Dniéper, que ye la mayor d'Ucraína, y otres centrales que xeneren eletricidá por aciu combustibles fósiles. La estación llétrica ta asitiada sobre'l ríu Dniéper y ye llamada "DneproGES 2". La presa foi construyida ente 1927 y 1932 como DneproGES, nuna parte del ríu apoderada pol altor de la islla Jórtytsia, y que d'antiguo yera de rabiones y roques. D'ende vien el nome de la ciudá, "tres los rabiones" (za, tres, y porog, rápido). Ta operativa dende 1932 y algamó la producción planiada en 1939. A esi altor surde'l bulevar Lenin, de 12 km de llargu (l'avenida más llarga d'Europa) que lleva pel centru de la ciudá. Na Segunda Guerra Mundial la presa foi destruyida, y ente 1944 y 1950 reconstruyóse como DneproGES 2. Nel periodu entendíu por 1969-1980, la estación foi ampliada y construyóse una autopista na presa. Anguaño esiste na vera esquierda otru espaciu de producción llamáu DneproGES 3. La central tien una potencia istalada de 1500 megavatios pa surtir la zona de Dnipropetrovsk, Krivói Rog y Zaporiyia. La presa cubre un llargor de 65 km ríu arriba hasta Dnipropetrovsk, y na dómina de crecíes ye navegable dende esa ciudá hasta'l mar Negru, inclusive pa los barcos de gran caláu. A pocos quilómetros de la presa empieza'l banzáu de Kajovka, de 240 km, que dexa qu'esta rexón cultive arroz, vinu, y frutes.
Tresporte
P'aprovir el tresporte públicu la ciudá cunta con serviciu d'autobuses, minibuses, tranvía, tresporte fluvial, y ferrocarril. En cuanto al ferrocarril, cuenta con dos estaciones, Zaporizhia I y Zaporizhia II. Zaporizhia I ye la estación central, asitiada en partir sur de la ciudá. Ye fácil llegar por aciu taxi o minibús. Asitiada na llinia Simferópol–Moscú, el tresporte terrestre ye conveniente tantu al norte como al sur de Zaporiyia.
L'aeropuertu de Zaporiyia opera vuelos internacionales y domésticos. La ciudá vecina de Dnipropetrovsk tamién tien un aeropuertu con vuelos internacionales más frecuentes.
Deportes
Na ciudá de Zaporiyia el deporte más importante ye'l balonmano, yá que cunta con trés de los clubes más importantes del país: el ZTR Zaporozhye, el Motor Zaporozhye y ZNTU-ZAS Zaporozhye. El ZTR Zaporozhye ye amás el club de balonmano más gallardoniáu del país.
L'equipu de fútbol más importante de la ciudá ye'l PFK Metalurg Zaporizhia qu'anguaño apuesta la Persha Liha, la segunda división d'Ucraína, en baxando na temporada 2015-16 de la Lliga Premier d'Ucraína. El club apuesta los sos partíos nel Slavutych Arena de 11.983 espectadores.
En baloncestu, el Ferro-ZNTU Zaporozhye ye unu de los principales clubes del país del sieglu XXI, en ganando la Copa de baloncestu d'Ucraína en dos causes, en 2010 y en 2013, y aportando a subcampeón de lliga.
Cultura y llugares d'interés
thumb|left|Ponte ente la ciudá y la islla Jórtytsia. Zaporiyia ye una de les más guapes ciudaes industriales d'Ucraína con numberosos parques y zones verdes, güertos, según xardinos de flores nes principales cais.
La islla Jortytsa ye un llugar d'esparcimientu popular pa los residentes de la ciudá. La so condición de Zapovédnik nacional protexe tantu'l so paisaxe natural como los monumentos históricos que s'atopen na isla. Nel norte de la islla hai un muséu d'historia de los cosacos de Zaporiyia. Un pocu más al sur atopa un muséu al campu respectu al Sich de los cosacos. Ye famosu l'espectáculu de monta de caballos onde los artistes ecuestres realicen trucos según la tradición cosaca. thumb|Espectáculu de monta nel Festival cosacu. Unos 57 km al sur de la ciudá, tres estepes ensin fin, atópase l'enorme banzáu de Kajovka (Каховське водосховище). Otra vista del llugar ye la presa de la Estación Hidroeléctrica Dniéper, de tres quilómetros de llargu y 57 m d'altu.
Persones nacíes en Zaporiyia
Uri Mester nel 2001
Movimientu de 1968 en Méxicu
El movimientu de 1968 en Méxicu foi un movimientu social nel qu'amás d'estudiantes de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu (UNAM), el Institutu Politéunicu Nacional (IPN), El Colexu de Méxicu, la Escuela d'Agricultura de Chapingo, la Universidá Iberoamericana, la Universidá La Salle y la Benemérita Universidá Autónoma de Puebla participaron profesores, intelectuales, ames de casa, obreros y profesionales na Ciudá de Méxicu y otros estaos como Puebla, constituyíos nel órganu directriz del movimientu denomináu Conseyu Nacional de Fuelga (CNH). El movimientu cuntó con un pliegu petitoriu del CNH al Gobiernu de Méxicu d'aiciones específiques como la llibertá a presos políticos y l'amenorgamientu o eliminación del autoritarismu. De fondu, el movimientu buscaba un cambéu democráticu nel país, mayores llibertaes polítiques y civiles, menor desigualdá y l'arrenunciu del gobiernu del Partíu Revolucionariu Institucional (PRI) que consideraben autoritariu.
Foi reprimíu de cutio mientres l'intre del mesmu pol gobiernu de Méxicu, y col fin de terminalo, el 2 d'ochobre de 1968 perpetó la matanza na Plaza de los Trés Cultures de Tlatelolco», llogrando eslleir el movimientu n'avientu d'esi añu. El fechu foi cometíu de manera conxunta como parte de la Operación Galeana pol grupu paramilitar denomináu Batallón Olimpia, la Direición Federal de Seguridá (DFS), la llamada entós Policía Secreta y l'Exércitu Mexicanu, en contra d'una manifestación convocada pol CNH. Acordies con lo dicho por sigo mesmu en 1969 y por Luis Echeverría Álvarez, el responsable de la matanza foi Gustavo Díaz Ordaz.
Delles víctimes de diches aiciones intentaron carauterizar la masacre de Tlatelolco ante tribunales nacionales ya internacionales como un crime de lesa humanidá y un xenocidiu, afirmación que foi sofitada pola fiscalía mexicana pero refugada polos sos tribunales. Tamién intentaron llevar a los autores materiales ya intelectuales de los fechos ante la xusticia.
Dellos politólogos, historiadores ya intelectuales como Carlos Monsiváis coinciden en señalar qu'esti movimientu y el so tarrecible desenllaz afalaron a una permanente y más activa actitú crítica y opositora de la sociedá civil, principalmente nes universidaes públiques. según favorecer la radicalización d'activistes qu'optaron pola clandestinidá y formar guerrilles urbanes y rurales, que fueron reprimíes na llamada Guerra puerca en Méxicu.
Antecedentes
El contestu históricu mundial en 1968 taba rexíu por movimientos sociales. Nel casu de los acontecimientos asocedíos en Méxicu mientres esti periodu, formen parte del españíu de movimientos sociales (principalmente del sector estudiantil) amenaos dende hai casi 40 años tras que buscaben la democratización d'un Estáu al que se-y caracterizaba pol so autoritarismu.
Immanuel Wallerstein y Carlos Antonio Aguirre Rojas coinciden en señalar al movimientu de Méxicu enserto nun contestu planetariu de lluches sociales surdíes y recreaes de les universidaes depués de vivise un periodu de supuesta y aparente bonanza económica pola posguerra, siendo Braudel el primeru en denominar al movimientu «Revolución cultural de 1968», carauterizáu por revolucionar pa siempres los trés principales espacios de recreación de la cultura: la familia, los medios de comunicación y l'escuela.
Julio
miniaturadeimagen|Fachada de la Preparatoria Isaac Ochoterena, 2017. thumb|250px|Estudiantes sobre un autobús quemáu'l 28 de xunetu.
Agostu
thumb|Un maestru falando con un soldáu na redoma de San Ildefonso en xunetu de 1968.
Va Haber trés representantes por escuela, escoyíos n'asamblea :# Nun s'almite la representación de federaciones, confederaciones, partíos o lligues, solo d'escueles. Nel CNH lleguen a tar representaes 75 escueles con un total de 250 estudiantes miembros que les sos decisiones facer por mayoría de votos, representaba por igual a alumnes, y amenorgaba la animosidad ente les instituciones rivales.
thumb|250px|L'exércitu mexicanu nel Zócalo de la [[Ciudá de Méxicu el 28 d'agostu.]]
thumb|right|250px|Contingente de la Facultá de Ciencies al mandu de la marcha del 13 d'agostu.
thumb|250px|Vista aérea de la manifestación del 27 d'agostu al altor del [[Hemiciclu a Juárez.]]
Matanza na Plaza de los Trés Cultures de Tlatelolco
right|thumbnail|250px|Fuexu de bala na paré del Templu de Santiago Tlatelolco
La tarde del 2 d'ochobre de 1968, un día dempués de la salida del exércitu del campus de la UNAM miles de persones axuntar na Plaza de los Trés Cultures en Tlatelolco.
Mentanto, l'exércitu xixilaba, como en toles manifestaciones anteriores, que nun hubiera disturbios, principalmente porque'l gobiernu tenía medrana de que fuera asaltada la Torre de la Secretaría de Rellaciones Esteriores. Coles mesmes, cuntaben col sofitu de dos helicópteros: unu de la policía y otru del exércitu.
Pela so parte, miembros del Batallón Olimpia, que los sos integrantes diben vistíos de civiles con un pañuelu o guante blancu na manzorga, se infiltraban na manifestación hasta llegar al tercer pisu del edificiu Chihuahua onde s'atopaben el oradores del movimientu y dellos periodistes.
thumb|250px|Primer conferencia de prensa convocada pol Conseyu de Fuelga de la [[UNAM el 5 d'ochobre. Con micrófonu, Marcelino Perelló Valse, fíu del activista catalán Marcelino Perelló Domingo.]]
Cerca de les 5:55 de la tarde, dos bengalas coloraes fueron disparaes dende la torre de Tlatelolco. A les 6:10, sobrevoló la plaza un helicópteru del cual dispararon bengalas, la primera verde y la segunda colorada, presumiblemente, como señal por que los francotiradores del Batallón Olimpia apostaos nos edificios Chihuahua, 2 d'Abril, 15 de Setiembre, I.S.S.S.T.Y. 11, Revolución de 1910 y la Ilesia de Santiago, según dellos miembros del Batallón Olimpia parapetados nos departamentos del Chihuahua y nel corredor del tercer pisu, abrieren fueu en contra de los manifestantes y militares qu'abelugaben el llugar, pa face-yos creer a estos postreros que los estudiantes yeren el agresores. Los militares, nel so intentu de defendese, repelieron «l'agresión de los estudiantes», pero ante'l tracamundiu, los disparos nun fueron dirixíos contra los sos agresores, sinón escontra l'ensame de manifestantes que s'atopaben na plaza de Tlatelolco.
Munchos manifestantes que llograron escapar del tirotéu esconder en dellos departamentos de los edificios redoma, pero esto nun detuvo a los miembros del exércitu, que -ensin orde xudicial- aprucieron en dalgunos de los departamentos de los edificios de la Unidá Tlatelolco, pa prindar a los manifestantes. Hores dempués, la plaza taba llena de cadabres y persones mancaes. Los estudiantes fueron llevaos a culatazos a dos llugares: les puertes de los elevadores del edificiu Chihuahua, onde fueron desvistíos quedando solamente en ropa interior y cutíos, y al exconvento asitiáu al llau de la Ilesia de Santiago-Tlatelolco, onde axuntaron a aproximao 3000 deteníos. Otros fueron esnudaos nes parés del conventu, onde un mes dempués entá podíen ser vistes llurdios de sangre nos murios –entós– blancos de la construcción. Los periodistes fueron rexistraos y confiscados los sos rollos usar y virxe, dalgunos inclusive fueron desvistíos y otros, como Oriana Fallaci, resultaron mancaos. La Plaza foi llimpiada pol cuerpu de bomberos y la tropa de soldaos caltúvose ende hasta'l 9 d'ochobre. Dellos testigos aseguren que mientres esti ralu, el Batallón Olimpia amarutar d'emplegaos de lluz y agua pa poder buscar estudiantes fácilmente. Los deteníos, pela so parte, fueron unviaos a distintes cárceles de la Ciudá de Méxicu; los cabezaleros fueron unviaos al Campu Militar númberu unu o al «Palaciu Negru» de Lecumberri según al Campu Militar Nº 1.
Entá se desconoz la cifra exacta de los muertos y mancaos. El gobiernu mexicanu manifestó en 1968 que fueron solo 20 muertos; trés años más tarde, la escritora Elena Poniatowska, nel so llibru La nueche de Tlatelolco, publicó la entrevista d'una madre que buscó ente los cadabres al so fíu y reveló qu'a lo menos había contáu 65 cadabres nun solu llugar. El periodista inglés John Rodda, nes sos investigaciones independientes, mientres les qu'entrevistó sobrevivientes y testigos de los sucesos nos hospitales, calculó que'l saldu foi de 325. Años más tarde, nuna segunda investigación, el númberu rebaxar a 250.
Dellos autores, como Jorge Castañeda, creen que tou usu de la fuercia público empezó a ser magnificado pola población depués de la operación contra los estudiantes en Tlatelolco. Esti autor sostién que los estudiantes asesinaos fueron 68, y que tamién morrió 1 soldáu.
Sicasí, la BBC de Londres, nuna acotación fecha nel 2005 al despachu informativu orixinal del 2 d'ochobre de 1968, y depués de conocese les implicaciones de la CIA nos fechos, sostién que'l númberu de víctimes bazcuya ente 200 y 300, y que los cuerpos rápido fueron retiraos en camiones de tresporte de basura.
Polo xeneral les estimaciones calculen el númberu de muertos nun rangu que va de los 200 hasta los 1500. Testigos afirmen qu'hubo grúes recoyendo centenares de cadabres qu'había al so pasu pa depués ser refundiaos y encenraos.
Los Xuegos Olímpicos
El sábadu 12 d'ochobre de 1968, Díaz Ordaz, tuvo presente na inauguración de los XIX Xuegos Olímpicos, bautizaos como la olimpiada de la paz; mientres la ceremonia, un grupu de manifestantes llanzó sobre'l palcu onde'l presidente atopaba un papalote de color negru en forma de palombu, en refugo pola matanza del 2 d'ochobre.