cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Batlle y Ordóñez
Alzamientu de 1903
Por cuenta de esto, Saravia convocó nuevamente a la revolución de los blancos, que les sos fuercies movilizar nesos Departamentos. La guerra civil foi evitada, sicasí, por una misión que viaxó a entrevistase con Saravia, y el 22 de marzu de 1903 concretóse'l "Pactu de Nico Pérez", robláu nesa llocalidá del departamentu de Florida, pol cual establecióse qu'a les Xefatures polítiques de cinco departamento seríen asignaes ciudadanos blancos nomaos de común alcuerdu ente'l Gobiernu y el Partíu Nacional y nel sestu departamentu sería designáu un blancu, pero ensin intervención de l'autoridá partidaria blanca. 180px|thumb|left|Artillería del exércitu nes serranías del norte del país. 200px|thumb|Aparicio Saravia nel desfile militar del 30 de marzu de 1903 en Nico Pérez. A una selmana de llegar a esti alcuerdu, tamién na llocalidá de Nico Pérez, Saravia concentró y depués esvalixó unos 20.000 homes (la mayoría d'ellos caballeru), xunto a los comandantes de división nacionalistes, nun impresionante desfile que representó una demostración de fuercia qu'abarruntaba la tensión que viviría'l país en meses posteriores.
Nos meses que siguieron a la firma del pactu ambos bandos suministrar d'armamentu preparar pa un enfrentamientu que resultaba inevitable, daes les condiciones políticu y social del Uruguái d'esa dómina. Batlle ameyoró l'Exércitu, al que dotó de cañones Krupp, ametralladores Maxim y fusiles Mauser de repetición.
La Revolución de 1904
180px|thumb|left|L'exércitu gubernamental siendo tresportáu en carretes. A pidíu del Xefe políticu del departamentu de Rivera (que yera de filiación blanca), el gobiernu unvió a esi departamentu al exércitu por tarrecese una incursión brasilana, por causa de la detención efeutuada pola Policía de Rivera, y siguiente fuga escontra'l Brasil, del hermanu del Prefeutu de Livramento.
220px|thumb|Intervención quirúrxica al campu llevada a cabu nel Hospital Nacionalista polos ciruxanu miembros de la guardia médica de Aparicio Saravia: Baldomero Cuenques y Lames y Bernardino Fonticiolla, mientres la revolución de 1897. Los blancos afirmaben qu'hubo un alcuerdu verbal nel "Pactu de Nico Pérez" qu'implicaba que'l gobiernu nun unviaría fuercies militares a los departamentos controlaos por ellos, anque los coloraos retrucaben qu'esa clausa solo referíase a la unviada d'estes fuercies pa modificar situaciones eleutorales. Esti fechu foi nuevamente tomáu como una violación de los alcuerdos contraíos, polo que Saravia proclamó nuevamente la guerra civil el 1 de xineru de 1904. Esti detonante de la Revolución de 1904 puede paecer menor, pero en realidá enrió la fonda rivalidá de poder ente los dos partíos, y del inestable equilibriu de poder qu'esistía dende'l "Pactu de la Cruz", nel cual de fechu esistíen dos gobiernos nel Uruguái. Unu d'ellos constituyíase nel gobiernu central con sede en Montevideo calteníu polos coloraos, y otru de filiación blanca taba establecíu na "Estancia del Cordobés" en Cerro Largo, onde vivía Saravia. Dambos partíos consideraben inxusta esta situación: los coloraos, per un sitiu consideraben que por ser el gobiernu electu, teníen de tener autoridá sobremanera'l territoriu nacional, y los blancos por otru, consideraben que la so marxinación política del gobiernu central deber a les condiciones de fraude sistemáticu en que se daben les eleiciones nacionales, polo que reclamaben la depuración de los rexistros civiles, mayores garantíes pal votu y representación proporcional, ente otres reivindicaciones de calter políticu.
180px|thumb|left|Práutiques de tiru de fuercies del exércitu gubernamental. Los bandos engarraos cuntaron con fuercies bien desiguales. El gobiernu pela so parte preparó un exércitu de 30.000 homes, col armamentu qu'había alloriáu atropando dende'l llevantamientu del añu anterior. Saravia pela so parte, cuntó con 15.000 homes, mal armaos, anque con un númberu mayor de caballos. Nesi sentíu, los nacionalistes basaron la so estratexa na movilidá que-yos otorgaba esti elementu, apostando a xenerar un clima tal nel campu que provocara que los estancieros primieren al gobiernu por qu'apautara una paz, na que los revolucionarios tendríen una ventaya.
Humedá
right|thumb|200px|L'[[higrómetru ye l'instrumentu que s'utiliza pa midir la humedá.]] La humedá ye la cantidá de vafu o vapor d'agua que hai nel aire. El vapor d'agua ye l'estáu gaseosu de l'agua, y ye invisible. La humedá nos indica la probabilidá de que se produzca lluvia, rosada o nublu. La cantidá de vapor d'agua que fai falta p'algamar la saturación medra según aumenta la temperatura, y disminuye cuando la temperatura baxa, hasta llegar un puntu nel que l'aire alcanza'l puntu de saturación ensin que haiga pérdida o ganancia de masa d'agua. La cantidá de vapor d'agua nel aire ye enforma variable; asina, cuando l'aire ta a piques de saturase puede contener hasta 28 g d'agua por metru cúbicu a -1º C, pero tien namái 8 g por metru cúbicu a -12º C.
Cuantes mayor seya la humedá menor ye la efectividá del sudor na xera d'enfriar la temperatura corporal, porque amenorga la evaporación de la humedá de la piel. Esti efeutu calcúlase al traviés d'un índiz de calor (nomáu humidex o humiture n'inglés), que combina la temperatura del aire cola humedá relativa, a la sombra, pa calcular la sensación térmica, la temperatura percibida poles persones.
Hai trés mediciones principales de la humedá. Llámase humedá absoluta al conteníu d'agua del aire a una temperatura determinada; esprésase en gramos por metru cúbicu. Llámase humedá relativa a la midida de la humedá absoluta que hai nún momentu concretu en rellación col puntu de saturación a esa temperatura; esprésase nún porcentaxe nel que'l 100% ye la cantidá a la que se satura l'aire a esa temperatura. Y llámase humedá específica a la rellación ente la masa de vapor d'agua y la masa total de aire (incluyíu l'aire secu) d'una cantidá concreta d'aire.
José Batlle y Ordóñez
La Revolución de 1904
220px|thumb|Práutiques de tiru de fuercies saravistas. Les batalles que tuvieron llugar nos 9 meses que duró l'enfrentamientu fueron cada vez más dures y sangrientes, destacar les batalles de Mansavillagra, Fray Marcos, Paso del Parque, Tupambaé y d'últimes Masoller, onde'l líder nacionalista Aparicio Saravia ye mancáu de muerte, finando 9 díes más tarde en territoriu brasilanu. Cola desapaición d'esta figura, l'exércitu nacionalista non tardientu en disgregarse provocando'l fin de la revolución, y la posterior firma de la "Paz de Aceguá" el 24 de setiembre d'esi añu.
Consecuencies de la revolución
220px|thumb|Cartelu qu'alude a la fin de la [[revolución de 1904, eponderando la figura de Batlle y Ordóñez.]] Les consecuencies más importantes d'esta revolución fueron polítiques, anque tamién hubo dellos efeutos económicos notables, como la destrucción de 16.000 km d'alambraos, la perda de cientos de miles de cabeces de ganáu (600.000 vacunos, 700.000 ovinos y 200.000 equinos), y la dispersión de la mano d'obra, ente otros.
Nel planu políticu, el trunfu del partíu gobernante traxo de resultes la finalización de la dualidá de poder ente Montevideo y l'estancia del Cordobés. A partir d'esi momentu l'afitamientu de la unidá del estáu implicó que les órdenes impartíes pol gobiernu central cumplir en tol país. Xunto cola dualidá de poderes, tamién terminó la co-participación política de los dos partíos, inaugurándose un periodu de exclusividad nel exerciciu del poder del partíu vencedor nes eleiciones. Les idees de Batlle y Ordóñez nesi sentíu sintetizar nes pallabres que pronunciaría años más tarde:
Segunda presidencia
280px|thumb|Fotografía de la so segunda presidencia. D'esquierda a derecha (de pies): [[Feliciano Viera, Pedro Manini Ríos, Mateo Magariños Solsona, Antonio M. Rodríguez, Felix Laborde, José Serrato y Domingo Arena; d'esquierda a derecha (sentaos): Claudio Williman, Diego Pons y José Batlle y Ordóñez.]] Mientres la segunda presidencia de José Batlle y Ordóñez hubo importantes apurras a los derechos llaborales de los trabayadores. Prohibíase'l trabayu de menores de 13 años, acutábase la xornada a los menores de 19, la muyer dispondría de 40 díes de descansu nel periodu d'embaranzu, el descansu obligatoriu yera d'un día cada siete y un máximu de 48 hores selmanales de trabayu. Establecióse la xornada de trabayu en 8 hores. Tamién se creó una llei de pagu d'indemnizaciones por accidentes de trabayu. Establecióse la indemnización por despidu que dependía de la cantidá d'años trabayaos.
Aprobóse una pensión a la vieyera que podíen utilizar toles persones mayores de 65 años y de cualquier edá en casu d'invalidez absoluta, que s'atopara na indigencia.
No que se refier a l'actividá económica del Estáu (estatización y nacionalización), el principiu ideolóxicu yera que los servicios públicos esenciales teníen de tar en manes del Estáu, una y bones ésti yera l'organismu representativu de la sociedá, esto ye, de toles clases sociales, y taba percima de les sos disputes. L'Estáu tenía d'intervenir onde'l capital priváu fuera indecisu o tarreciera perder dineru, porque nun taba empuestu pol enfotu d'arriquecimientu sinón de serviciu públicu; l'Estáu tenía de sustituyir a les empreses estranxeres que se llevaben la ganancia fora de fronteres debilitando asina'l país.
Foi asina que se produció la estatización del Bancu de la República Oriental del Uruguái, 1911 y 1913, la del Bancu Hipotecariu del Uruguái, en 1912, y la de los seguros, que pasaron de manes privaes a manes estatales cola creación en 1911 del Bancu de Seguros del Estáu. Crear en 1915 l'Alministración de Ferrocarriles del Estáu.
El parllamentu promulgó la llei de divorciu, redactada por Carlos Oneto y Viana onde s'incluyía la disolución del matrimoniu pola sola voluntá de la muyer. Producióse la secularización d'actos públicos, y la consecuente división ente Ilesia y Estáu.
Legáu
Batlle y Ordóñez trescaló al Partíu Coloriáu d'un calquier socialdemócrata, y la sociedá uruguaya pasó a caracterizase por ser hiperintegradora y mesocrática a lo llargo del sieglu XX.
Carauterísticu nel imaxinariu popular foi'l sobretou de Batlle, col cual siempres apaecía representáu nes fotografíes.
Homenaxes
Varios llugares lleven el so nome:
Cox
Cox ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu na provincia d'Alicante y na comarca de Vega Baxa del Segura. Cuenta con 7.229 habitantes (INE 2015).
Historia Plantarum in Palatinatu Electoralis
Historia Plantarum in Palatinatu Electoralis (embrivíu Hist. Pl. Palat.) ye un llibru con descripciones botániques que foi escritu por Johann Adam Pollich y editáu en tres volúmenes en 1776-1777. El so nome completu ye Historia plantarum in Palatinatu electorali sponte nascentium incepta, secundum systema sexuale digesta.
Cox
Xeografía
La llocalidá atópase arrodiada d'una güerta xunto a la Sierra de Callosa y asitiada a 16 metros sobre'l nivel del mar. Cox ta allugada na llamada "Ruta de La Piedra", que comparte coles poblaciones vecines de Callosa y Orihuela. Esta llocalidá tamién pertenez a la ruta Camín del Cid y a la ''Sienda del poeta.
Allugamientu
Cox ta asitiáu na aguada nordeste de la Sierra de Callosa; a los 0 graos y 53 minutos de longitud oeste y 38 graos y 8 minutos de latitud norte; a unos 10 km d'Orihuela, 22 km d'Elx, 32 de Murcia y 45 d'Alicante. El términu municipal de Cox tien 16,6 km² y les sos llendes municipales son: al norte Granja de Rocamora; al sur, Redován; al este, Callosa de Segura, y al oeste, Orihuela. La orografía ye plana na zona regada pol Segura y nos regadíos de boquera de la Rambla de Abanilla, y ye más abrupta al sur, onde ta asitiada la Sierra de Callosa, perteneciente al Sistema Penibético con altores como la Cruz de Enmedio o picu de la Águila, de 561 m, onde en díes claros acolúmbrase tantu la llanura y el mar hasta Alicante como'l Mar Menor y les sos islles na vecina Murcia. El so clima mediterraneu ta carauterizáu per iviernos nidios y branos calorosos con eleváu mugor pola cercanía del mar y l'influxu propiu de la güerta. La temperatura medio añal suel rondar los 19 graos, con precipitaciones escases pero n'ocasiones pueden aportar a enchentes (gota fría), los cielos suelen ser pocu cubiertos y los vientos fluexos.
Historia
miniaturadeimagen|left|Mapa de 1729 de los términos municpales de Callosa de Segura, Cox, Albatera y la Granja de Rocamora. Anque los materiales arqueolóxicos recoyíos nel privilexáu llugar qu'ocupa'l cuetu onde s'asitia'l castiellu atestigüen una cronoloxía a caballu ente'l Calcolíticu y la Edá del Bronce, siguida ensin interrupción hasta güei pola datación de los oxetos atopaos, la seguridá como ocupación humana permanente hasta'l nuesu díes podemos fechala ente los sieglos V ya IV antes de Cristu, como atestigüen los basamentos de murios ibéricos atopaos dientro de la antemuralla medieval del castiellu. Foi, pos, a la lluz de les conocencies actuales, el pueblu íberu'l primeru n'establecese, y que depués foi apoderáu socesivamente por romanos, bizantinos, visigodos, y árabes hasta la llegada de les tropes aragoneses encabezaes por Xaime I.
Si en principiu l'antigua alquería árabe de Cox fuera incluyida nos territorios de la Corona de Castiella, pola sentencia arbitral de Torrellas de 1304 quedaba incorporáu al Reinu de Valencia y adscritu a la xurisdicción municipal de Orihuela.
En 1320, Xaime II dexaba esta población a Arard de Mur, que'l so fíu foi autorizáu a vendela a Jaume Vidal en 1339. Poco dempués, Vidal, presu del rei Pedru I (el Cruel, según unos, el Xusticieru, según otros), pa recuperar la so llibertá ayenó'l Llugar por 25.000 maravedinos a favor de Sancha de Lorca, vilba de Martín Morata, y de Lázaro Gilabert, y una vegada recuperada la so propiedá, Jaume Vidal vender a Berenguer Togores, quien, de la mesma, vender mediáu'l sieglu XIV a Juan Ruiz Dávalos, que fizo la primer restauración documentada del castiellu, que'l so aspeutu caltuvo hasta principios del sieglu XX y del qu'esiste documentación fotográfica.
Mientres la dómina foral formó parte de la gobernación de Orihuela, pasando a pertenecer, en 1707, al correximientu de Orihuela. En 1822 quedó incluyida na provincia de Murcia, pasando en 1833 a la d'Alicante.
Economía
Cox ye unu de los conceyos más dinámicos de la zona, tien un puxante comerciu de frutes y hortolices qu'empezó colos humildes carros escontra los mercaos próximos y espandióse vertiginosamente col ensame de vehículos de venta ambulante que cada madrugada dirixir a los distintos mercadinos de la provincia d'Alicante, lo mesmo que de les proviancias estremeres. D'ello dan cuenta la gran cantidá d'almacenes mayorista de fruta, verdures y hortolices que se dediquen al comerciu tantu nacional como internacionalmente d'estes, amás d'abastecer a tou comerciu de la zona. Tamién se desenvolvieron otres industries de fabricación de calzáu, testiles, redes y derivaos de la construcción que s'agospien nos dos polígonos industriales de la llocalidá. La construcción ye tamién un sector en puxanza, creándose nos últimos años gran cantidá d'empreses rellacionaes con esti sector. Nun hai qu'escaecer que, mientres munchos años, l'agricultura foi'l principal sector, Cox tien una rica güerta qu'anque güei nun ye la principal fonte de la economía llocal inda caltién ciertu pesu.
Castiellu de Cox
right|thumb|Castiellu de Cox.
Ye'l principal monumentu de la llocalidá, d'orixe musulmán ta declaráu como unu de los más antiguos de la Comunidá Valenciana y d'España.
El Castiellu de Cox asítiase sobre'l visu d'unos 80 metros d'altor, que, gracies a la corte producíu pal pasu de l'antigua carretera Alicante–Murcia, forma una pequeña islla nuna estribación al nordeste de la Sierra de Cox, presidiendo la población. Ufierta una formosa vista de la Vega Baxa del Segura y nes sos fasteres y visos topáronse restos aqueológicos de toles cultures ensin interrupción dende la Edá del Bronce hasta güei, con especial presencia ibérica, romana y medieval. Hacia l'añu 1466 acometióse una restauración a xeitu a instancies del señor del llugar, Juan Ruíz Dávalos, que lo doto d'una capiya n'honor de Santa Bárbara, onde tolos años pola so festividá xubíen los vecinos de Cox a oyer santa misa. Nel sieglu XVIII fixeron obres nel Via Crucis creando un accesu más fácil al castiellu. Según Montesinos que lo visitó hacia l'añu 1795, este cuntaba con fuertes cuartones o cuartones cavaos na peña, onde sirvíen de prisión. Asina mesmu, esti autor escribió que la cortil disponía de "almenes, garites y miradores". Esti castiellu componer d'una maciza mole de mampostería ensin matacanes nin almenes. Consta d'una cortil cercada y palaciu de planta poligonal.
Foi restauráu a finales del sieglu XX d'alcuerdu al so aspeutu orixinal.
Santuariu de La nuesa Señora del Carmen
Asitiáu pela rodiada del Llugar, güei centru urbanu y xunto al Camín Real, llevántase esti conventu, onde según una antigua lleenda, producióse l'apaición y afayu de la primitiva patrona de Cox, María Santísima de les Virtúes, y sobre l'antigua ermita medieval d'ésta. Nel añu 1611 el señor del Llugar de Cox D. Juan Ruiz Dávalos que tenía un palaciu xunto a la ermita de les Virtúes, dona a la Orde de los Carmelites Calzaos estos dos edificios pa edificar sobre ellos el conventu. La so construcción remata en xunetu de 1611.
Del complexu arquiteutónicu d'entós (claustru, celdes, capiya…) namái llegó hasta nós la ilesia del monesteriu. Senciella y tosca, consta d'una sola nave abovedada con capiyes embutíes ente los contrafuertes. La fachada, austera y monacal, preside una bella plaza sobresaliendo'l so campanariu con un primer cuerpu de portentosu basamento de sillares de cantería. De decoración sobria nel interior, llama l'atención el camarín circular de la patrona que preside l'altar mayor, construyíu en 1780.
Convirtióse nel mayor signu d'identidá de la llocalidá, pos pocos conceyos algamen una simbiosis tan fonda cola so patrona. Cada mes de xunetu miles de pelegrinos lleguen hasta'l so altar; el conventu enllenar de bullicio ante una de les imáxenes más populares de la Vega Baxa, pos la so procesión convoca a miles de devotos. Nel documentu "Memoramum" de xunetu de 1504 recuéyese la cesión d'una imaxe de la Virxe del Carmen per parte del Sr. de Cox y cola fundación del Conventu Carmelita de 1611 esta festividá empieza a establecese. En 1877 fúndase la Confrería del Carmen y nel so rexistru apaecen devotos de tolos pueblos circundantes y d'otros pueblos d'España. La Virxe del Carmen de Cox ye dende mediaos del sieglu XIX la patrona, pero esto confírmase cola celebración del IV Centenariu de 1904 onde pasa a ocupar el camarín del Altar Mayor del Conventu. Nel añu 1953 ye coronada canónicamente pol obispu de Orihuela, recibiendo asina la más alta distinción que la Ilesia concede a les imáxenes de María. Nel añu 2004 celebróse'l V Centenariu de la advocación de la Virxe del Carmen y foi nomada alcaldesa Honoraria y Perpetua de Cox. Nos sos cinco sieglos d'historia varies fueron les representaciones iconográficas de la Virxe hasta llegar a la bellísima talla actual del escultor José Sánchez Lozano.
Muséu Villa de Cox
Atópase na casa de cultura. Nel muséu pueden reparase intereses del pueblu, como semeyes, restos antiguos, ferramientes antigües usaes na güerta, etc.
Molín de Cox
Edificiu del S.XVII que pertenecía al Señor de Cox. Consta de trés plantes y presenta unes dimensiones pocu comunes al restu de molinos fariñeros de La Mancha. Ye l'únicu molín que s'atopa na contorna de la Vega Baxa del Segura.
Cueva del Perru
Ye una cueva asitiada na Paraxa de San Isidro y a los pies de la Sierra. Ta formada por una xeomorfoloxía soterraña d'una paré colgada y una torca piezométrica. Nel so interior alluga un importante hábitat y especies destacables, siendo una de les últimes colonies de quirópteros de la Comunidá Valenciana, como Myotis blythii, Myotis myotis y Rhinolophus ferrum-equinum.
Gastronomía
Ye típicu un postre llamáu platu xubíu, que s'ellabora con merengue y otros ingredientes comunes del pueblu. Ellaboráu por Rosario Rives Santacruz
Política
Nes pasaes eleiciones municipales del 24 de mayu de 2015, el PP (Partíu Popular) volvió ganar per séptima vegada consecutiva les eleiciones municipales pero nun llogró la mayoría absoluta. Lo cual l'alcaldía ta formada por un cuatripartitu lideráu, non pel segundu partíu, sinón pol terceru. Siendo investido como alcalde'l candidatu de Ciudadanos colos sofitos de Compromís, el PSOE ya Izquierda Xunida, que participen nel gobiernu municipal.
Colo cual configúrase la siguiente corporación municipal:
Biblioteca Nacional d'Alemaña
La Biblioteca Nacional d'Alemaña (n'alemán: Deutsche Nationalbibliothek, DNB) ye la biblioteca más importante de la República Federal Alemana. Foi establecida en 1990, al axuntase nun solu cuerpu tres instituciones: la Biblioteca Alemana de Leipzig (Deutsche Bücherei Leipzig, fundada en 1912); la Biblioteca Alemana de Frankfurt del Main (Deutsche Bibliothek Frankfurt, fundada en 1947) y l'Archivu de Música de Berlín (Deutsches Musikarchiv Berlin). Nun empiezu funcionó sol nome de La Biblioteca Alemana (Die Deutsche Bibliothek), recibiendo'l so nome actual en 2006. Dende 1999, la so direutora xeneral ye Elisabeth Niggemann.
El so principal oxetivu consiste en recoyer y catalogar toles publicaciones n'alemán dende 1913 (incluyendo les sos respeutives traducciones a llingua estranxera), según tamién les esistentes n'otros idiomes en cuanto refiéranse a Alemaña.
Les sos instalaciones tán partíes nes ciudaes de Leipzig y Frankfurt, enfocándose cada centru a distintes árees d'especialidá. Forma tamién parte de la institución l'Archivu de Música de Berlín (Deutsches Musikarchiv Berlin), fundáu en 1970.
Ḥong Kong británicu
Denomínase Ḥong Kong británicu (英屬香港) al territoriu de Ḥong Kong mientres foi una colonia británica y dempués un Territoriu Británicu d'Ultramar baxo alministración británica dende 1841 a 1997.
VfB Stuttgart
El Verein für Bewegungsspiele Stuttgart 1893 e. V., conocíu como VfB (pronunciáu "Fau-Ef-Be") o VfB Stuttgart ye un club de fútbol d'Alemaña, de la ciudá de Stuttgart en Baden-Wurtemberg. Foi fundáu'l 9 de setiembre de 1893 y xuega na 1. Bundesliga. Ocupa'l cuartu allugamientu na tabla histórica de la mesma y cuenta con 43.866 socios. Ye consideráu como unu de los equipos más esitosos del país.
Ganó como trofeos más importantes 5 Bundesligas y 3 Copes Pokal. Fai les vegaes de llocal nel MHPArena, un estadiu asitiáu nel distritu de Bad Cannstatt que cunta con una capacidá de 60.449 espectadores y que sufrió la so última remodelación nel añu 2011.
Historia
El VfB nació'l 2 d'abril de 1912 frutu de la fusión del "FV Stuttgart 93" y el "Kronen-Club Cannstatt". Ganó 5 Bundesligas, la postrera la 2006-07, y trés copes d'Alemaña.
Equipu Filial
L'equipu VfB Stuttgart II ye anguaño l'equipu filial del VfB Stuttgart, y desempéñase na 3. Lliga
Palmarés
thumb|150px|Moneda conmemorativa pol centenariu de la entidá.
Montpothier
Montpothier ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Shinya Tamaoki
Shinya Tamaoki (玉置 慎也; ) ye un ex-futbolista xaponés.
Saint-Laurent-du-Pont
Saint-Laurent-du-Pont ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Regulus
Regulus o Régulu (α Leonis / α Lleo / 32 Leonis / GJ 9316) ye'l nome de la estrella más brillosa de la constelación de Lleo. Ye una de los cuatro «estrelles reales» mesopotámiques, xunto a Aldebarán (α Tauri), Antares (α Scorpii) y Fomalhaut (α Piscis Austrini). Visualmente ye de color azul y tien una magnitú aparente de +1,35. Alcuéntrase casi sobre la eclíptica.
Nome
El nome más común de la estrella, Regulus, procede del llatín y significa «pequeñu rei». El so orixe hai que buscalo nel diminutivu del so anterior nome, Rex, equivalente al Βασιλίσκος de Ptolomeo. Dichu títulu provién de la creencia qu'esta estrella gobernaba los asuntos celestiales, creencia que perduró dende'l 3000 e.C. hasta'l sieglu XVI. Por ello, como Sharru, «el rei», señalaba la decimoquinta constelación eclíptica de Babilonia; na India yera Maghā, «la poderosa», en Sogdiana, Magh, «la grande» y en Persia, Miyan, «el centru».
Otru nome tamién utilizáu, Basiliscus, ye d'orixe griegu. Tamién ye conocida pol nome Qalb Al Asad, del árabe قلب الأسد qalb[o] al-´asad, que significa «el corazón del lleón». Esta frase dacuando avérase a Kabeleced o se traduz al llatín como Cor Leonis, nome pol que d'antiguo se conocía a esta estrella pol allugamientu qu'ocupa nel cuerpu de la figura celestial.
Sistema estelar
Regulus ye un sistema estelar cuádruple que falta 77 años lluz del Sistema Solar. El sistema ta compuestu pola estrella principal, Regulus A, una estrella blancu-azulada de tipu espectral B7V, y una compañera tenue de magnitú +8,13, alcontrada visualmente a 175 segundos d'arcu. Esta postrera, dixebrada siquier 4.200 UA de Regulus A, ye de la mesma una estrella binaria compuesta por dos estrelles menos lluminoses que'l Sol: Regulus B, una nana naranxa de tipu K1-2V, y Regulus C, una nana colorada de tipu M5V. Regulus B y Regulus C tán dixebraes ente sí 100 UA y completen una órbita cada 2.000 años.
Pela so parte, Regulus A ye una binaria espectroscópica, que la so estrella acompañante tien un periodu orbital de 40,11 díes. Los analises suxuren que ye una nana blanca con una masa escepcionalmente baxa de 0,3 mases solares, bien per debaxo de la llende inferior de 0,55 mases solares que la teoría de la evolución estelar establez pa esti tipu d'estrelles. Distante 0,35 UA de Regulus A, puede especulase que nel pasáu la nana blanca foi una xigante lluminosa —muncho más brillosa que Regulus güei— que tresfirió gran parte de la so masa a l'actual Regulus.
Una quinta estrella a 151 segundos d'arcu (GJ 9316 D), paez a cencielles tar na mesma llinia de visión de Regulus y nun forma parte del so sistema estelar.
Carauterístiques físiques
Regulus A ye una estrella de secuencia principal, esto ye, al igual que'l Sol, el so enerxía ye producida nel so centru pol tresformamientu per aciu fusión nuclear del hidróxenu en heliu. Sicasí, la so lluminosidá ye enforma mayor que la solar: na parte visual del espectru ye 140 vegaes más lluminosa y, si inclúyese la importante cantidá de radiación ultravioleta emitida pola estrella, la so lluminosidá aumenta hasta 240 vegaes la del Sol. La so temperatura efectivo ye de 12.000 K.
Mientres décades los científicos constataron que Regulus A rota sobre sigo mesma muncho más rápido que'l Sol, con un periodu de rotación de namái 15,9 hores, cuando'l Sol emplega más de 25 díes. Por cuenta de la so rápida rotación, Regulus nun tien forma esférica, sinón que ta notablemente esnachada nos sos polos. Esto provoca'l escurecimientu gravitatoriu: los sos polos son considerablemente más calientes y cinco veces más brillosos que'l so ecuador. Ello ye que si rotara tan solo un 16% más rápidu, la fuercia gravitatorio nun podría compensar la fuercia centrífuga y l'estrella acabaría desintegrándose.
Regulus B ye una estrella asemeyada a Alfa Centauri B, con un 31% de la lluminosidá del Sol y una masa en redol al 80% de la masa solar. Regulus C ye bien pequeña y tenue, con una lluminosidá de namái'l 0,31% de la solar y una quinta parte de la masa del Sol.
Coris monspeliensis
Coris monspeliensis ye la única especie del xéneru monotípicu Coris d'arbustos pertenecientes a la familia de les primulacees. Ye orixinaria del Sur d'Europa y el Norte d'África. thumb|240px|Inflorescencia thumb|240px|Vista de la planta en flor
Descripción
Ye una planta erecta, escasamente de porte almohadilláu. Tarmu principal de 10-25(40) cm. Fueyes (2)4-9(20) � 0,4-1,2 mm, erecto-patentes o reflexes, lliniales patulaes, enteres o crenulaes, les cimeres xeneralmente dentáu-espinescentes,dacuando con llurdios circulares, regulares, ± abondosos nel marxe,de color coritu. Inflorescencia 1-4(10) � de 1 cm. Mota 4-6 mm; dientesexternos 6-10(14), de 2-4 mm. Corola 9-16 mm, de color rosa intensu a moráu. Frutu 1-2,5 mm de diámetru, ± esferoidal, dacuando glandulosu.
Coris monspeliensis ye una planta melífera. Les flores tienen un color violeta bien vistosu qu'atrai les abeyes del miel. Florien dende abril hasta'l branu. El frutu ye una cápsula globosa de 0,5 a 2 mm que contién 4-6 granes papilosas.
Hábitat
Esta planta abonda sobre terrenales caliares, yelsosos, cascayosos y otros suelos probes. Crez nes sierres mariniegues y los baldíos onde hai monte y carba baxa.
Usos
Coris monspeliensis emplegóse na medicina casera tradicional pa curar feríes y quebres, pos s'afirma que tien la propiedá de soldar los güesos. Tamién s'utilizó contra la foria, la neumonía y la sífilis. Contién Vicens-2 un Di-C-glucoflavon. El raigañu tien un sabor intensamente amargoso que provoca estomagada y d'antiguo trábase sirvir como vomitivu. Coris monspeliensis foi identificada por dalgunos como'l "Alum " de la Naturalis Historia de Plinio. El llimbu de la planta usar pa la construcción de ferramientes.
Taxonomía
Coris monspeliensis describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 177. 1753. Númberu de cromosomes de Coris monspeliensis (Fam. Primulaceae) y táxones infraespecíficos: 2n=18. 2n=56
Rho Bootis
Rho Bootis (ρ Boo / 25 Bootis / HD 127665) ye una estrella na constelación de Boyero de magnitú aparente +3,57. Forma una doble óptica con σ Bootis, siendo la separación ente dambes de 52 minutos d'arcu. En realidá nun formen un verdaderu sistema binariu, pos mientres Rho Bootis alcuéntrase a 149 años lluz del Sistema Solar, σ Bootis alcuéntrase a un terciu d'esta distancia.
Rho Bootis ye una xigante naranxa de tipu espectral K3III con una temperatura efectivo de 4400 K. La so lluminosidá ye 112 vegaes mayor que la del Sol, con un diámetru, llográu a partir de la midida del so diámetru angular, 18,6 vegaes mayor que la solar. La so velocidá de rotación ye bien baxa, 1,3 km/s, dando llugar a un llargu periodu de rotación de 1,89 años a lo más, siendo éstos valores llende, yá que se desconoz l'enclín del so exa de rotación al respective de nós. Piénsase que ye una estrella xigante que'l so rellumu ta aumentando per segunda vegada con un nucleu inerte de carbonu y oxíxenu.
Una compañera visual a 42 segundos d'arcu y magnitú 12 ye una estrella na mesma llinia de visión, ensin una rellación física real con Rho Bootis.
Denominación tradicional
Na tradición astronómica china, 梗河 (Gěng Hé), ye la constelación de la llanza celestial y qu'arrexunta a un asterísmo formáu poles estrelles centrales de la figura del boyero: ρ Bootis, ε Bootis y σ Boötis. Arriendes d'ello, ρ Bootis ye denomada como la tercer estrella de la llanza celestial:梗河三 (Gěng Hé sān)
Hemitriccus spodiops
Hemitriccus spodiops, tamién denomináu mosqueta de Yungas, ye una especie d'ave paseriforme perteneciente al xéneru Hemitriccus qu'integra la familia Tyrannidae. Ye endémicu de Bolivia.
Raphael Botti
Raphael Botti ye un ex-futbolista brasilanu.
Hemitriccus spodiops
Distribución y hábitat
Habita na rexón de les Yungas bolivianes en La Paz, Cochabamba, oeste de Santa Cruz y sur del Beni.
Habita nel sotobosque de cantos de montes húmedos de faldeos de montes y montes secundarios ente los 800 y los 2100 msnm.
Descripción orixinal
La especie H. spodiops describióse per primer vegada pol ornitólogu austriacu Hans von Berlepsch en 1901 sol nome científicu Euscarthmus spodiops; llocalidá tipo «Yungas de La Paz, oeste de Bolivia».
Taxonomía
Enantes tratáu nel agora obsoleto xéneru Idioptilon. Ye consideráu un aliáu próximu a Hemitriccus minor; los dos comparten narinas inusuales y picu agudu, y dellos autores piensen que posiblemente mereceríen un xéneru separáu vía la resurrección del xéneru Snethlagea. Ye monotípica.
Montreuil-sur-Barse
Montreuil-sur-Barse ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Tratáu de Verdún
Lotario I establecer n'Italia y foi'l depositariu del títulu d'emperador. Luis el Xermánicu afitó la so residencia en Baviera y concediéronse-y los territorios xermánicos y anexos que diben dende los Alpes hasta'l Rin. Carlos el Calvo recibió la parte occidental de lo que restaba del Imperiu carolinxu. Gracies a esta repartida surdieron tres realidad sociu-polítiques desenvueltes como reinos independientes de les que Francia Oriental y Francia Occidental (xerme del futuru Reinu de Francia) subsistieron hasta'l sieglu X, a diferencia del territoriu central que foi absorbíu polos territorios occidental y oriental tres el fallecimientu de los herederos de Lotario I.
Los partes del Tratáu de Verdún
Tres la muerte de Luis el Piadosu, l'Imperiu carolinxu estremar ente los sos trés fíos: Carlos el Calvo, Lotario I y Luis el Xermánicu, siguiendo lo roblao nel Tratáu de Verdún. D'esta miente, a cada unu de los herederos foi-y dau un reinu: a Lotario I otorgar Italia, Luis el Xermánicu establecer en Baviera y Carlos el Calvo en Aquitania. En dichu alcuerdo Lotario I acutóse'l títulu d'emperador y la repartida del Imperiu de Luis el Piadosu realizar de la siguiente manera ente los sos herederos:
Consecuencies del Tratáu de Verdún
thumb|División del [[Imperiu carolinxu según el Tratáu de Verdún:
]]
Consecuencies xeográfiques
Tres la muerte de Luis el Piadosu y la repartida a raigañu del Tratáu de Verdún, el títulu imperial quedó amenorgáu a un calter simbólicu. Dempués del repartu, Carlos II el Calvo recibió'l territoriu de la Francia Occidentalis, precursor de l'actual Francia. En llegando a Verdún, cada hermanu recibió'l so territoriu: Lotario I recibe la Francia Media, a Luis el Xermánicu apurrióse-y la Francia Orientalis y el territoriu restante hasta España fíxose-y entrega a Carlos, fechu reflexáu nos Añales de Flodoard.
L'alcuerdu tuvo resultancies polítiques considerables. Coles mesmes, se evidenció el fracasu de la restauración imperial carolinxa, xestando'l xerme de lo que darréu seríen les naciones de Francia — al oeste— sobre la base del territoriu de Carlos; y nel poniente Alemaña —sobre la base de les rexones de Luis al este—. La demarcación de Lotario (que suel denominase Lotaringia, anque ye más correutu denominar con esi apellativu a la zona septentrional que se-y concedió al so renuevu Lotario II), entendía l'área que la historiografía designa col nome de Flandes —los actuales Países Baxos, Bélxica y Luxemburgu—; el sector allugáu al oeste del Rin — les actuales contornes franceses d'Alsacia y Lorena y paraxes de les actuales árees alemanes denominaes Renania — y los actuales territorios de Borgoña, Provenza y el norte de l'actual Italia.
Consecuencies polítiques
Tres la repartida de Verdún, Carlos el Calvo recibió'l territoriu denomináu Francia Occidental, que'l so marcu cronolóxicu estender dende l'añu 843 hasta l'añu 987, surdiendo arriendes de la fragmentación del Imperiu carolinxu tres el Tratáu de Verdún. Tamién se-y denominó Reinu de los francos occidentales y ye el xerme del Reinu de Francia. Cronológicamente, asitiar ente los años 843 al 987. Esti reinu surdió en produciéndose la división del Imperiu carolinxu a raigañu del Tratáu de Verdún y xeográficamente tomaba'l sur de l'actual Francia, rematando na denominada Marca Hispánica. Sicasí, Carlos sostuvo un enfrentamientu col so sobrín Pipino II d'Aquitania, yá que al finar el so padre foi reconocíu como soberanu solu pola nobleza ensin tener en cuenta'l beneplácito del emperador, quien na asamblea de Worms del añu 939, escoyó a Carlos como monarca. Pela so parte, Carlos el Calvo entró en guerra con Pipino nel añu 840. Asina, tres delles derrotes, nel añu 845 roblóse'l tratáu de Benoît-sur-Loire, reconociendo los derechos del so sobrín. A partir del añu 840, abondaron batíes viquingues, siendo París escalada ente los años 856 y 862. Por ello, Carlos el Calvo tomó midíes que fueron ineficaces, siendo necesariu llegar a un vasallaxe colos viquingos, dexando -yos el territoriu que se denominaría Normandía. Amás a esto xunieron les incursiones de los maxares a partir del añu 920.
Pela so parte, el primoxénitu de Ludovico Pío sobre'l que recai'l títulu d'emperador, Lotario I, llogró como reino la Francia Media, que taba asitiada en mediu del mar del Norte y el mar Mediterraneu. Entendía lo qu'anguaño son los Países Baxos, Luxemburgu, Bélxica, l'oeste del Rin, Francia, Suiza y el norte d'Italia. De la mesma, el Reinu de los Francos Orientales, llamáu tamién Francia Oriental, sería'l xerme de la futura monarquía n'Alemaña. A Luis el Xermánicu correspondió-y la parte oriental mayoritariamente xermanu parlante, fechu que ye referíu nos Annales fuldenses, que faíen mención a la división del Imperiu y a la parte oriental que se-y dio a Luis el Xermánicu. Esti territoriu taba compuestu de conquistes procedentes del sieglu, qu'incluyía los ducaos d'Alemaña, Baviera, Saxonia y Turinxa xunto coles marques danesa y eslava.
El 10 d'agostu del añu 843, fináu Luis el Piadosu y tres una añeda, los sos renuevos y herederos roblaron el Tratáu de Verdún por aciu el que Luis el Xermánicu llogró la parte oriental denominada Francia Oriental, que taba formada por incorporaciones rexonales del sieglu al Imperiu carolinxu, ente les que s'incluyíen: Alemaña, Baviera, Saxonia, Turinxa y les marques danés y eslavo que la so población yera xermanu y eslavu parlantes mayoritariamente, formando una población que s'estremaba por raza, costumes y llingua.
Dactylorhiza longifolia
Dactylorhiza longifolia ye una especie d'orquídea terrestre perteneciente a la familia Orchidaceae. Ye natural d'Europa y norte d'Asia.
Ye una planta qu'algama los 15-70 cm d'altor con belles flores de color violeta maciu. Tán arrexuntaes nun recímanu floral.
Saint-Laurent-en-Beaumont
Saint-Laurent-en-Beaumont ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Ilesia de Suecia
La Ilesia de Suecia (Svenska kyrkan) ye una Ilesia evanxélica luterana de episcopáu históricu. Abandonó la so obediencia a la Santa Sede en xuntándose a los postulaos de la Reforma protestante, decidida en Suecia por un Riksdag o Conseyu de Gobiernu que tuvo llugar en Västerås en 1527.
Hasta'l sieglu XIX taba prohibíu pa un suecu dexar la Ilesia de Suecia. Nel añu 2000, la Ilesia de Suecia dixebróse definitivamente del Estáu suecu. Una gran mayoría de los suecos siguen siendo miembros de la Ilesia de Suecia. El arzobispu de la Ilesia de Suecia mora, dende 1164, en Uppsala, siendo la Catedral de Uppsala el Santuariu Nacional de la Ilesia de Suecia. Na actualidá, la arzobispa de Suecia ye Antje Jackelén, la primer muyer n'ocupar esti puestu.
Teoloxía
La Ilesia de Suecia convirtióse oficialmente en luterana nel Sínodu de Uppsala en 1593, cuando adoptó la Confesión de Augsburgu a la que se xunten la mayoría de los luteranos. Nesti sínodu, decidióse que la Ilesia caltendría los trés credos cristianos orixinales: el Credo de los Apóstoles, el Credo de San Atanasio y el Credo Niceno.
En 1686, el Riksdag de los estaos adoptó'l Llibru de la Concordia, anque solamente ciertes partes etiquetaes como Confessio fidei consideráronse obligatories y otros testos puramente esplicativos. Confessio dei incluyía los trés credos mentaos, la Confesión de Augsburgu y dos decisiones del Sínodu de Uppsala de 1572 y 1593.
Mientres los sieglos XIX y XX, aprobáronse oficialmente una serie d'enseñances, la mayoría empobinaes escontra'l ecumenismu:
thumb|left|250px|[[Catedral de Uppsala, sede del arzobispu de Uppsala, el primáu de Suecia y Santuariu Nacional de la Ilesia de Suecia.]] Na práutica, sicasí, los testos de credo luteranu desempeñen un papel secundariu, y nel so llugar les parroquies dependen de la tradición luterana en coesistencia con influencies d'otres denominaciones cristianu y diversu movimientos eclesiales como la Ilesia baxa, la Ilesia alta, el Pietismo (Ilesia vieya) y el Laestadianismo, que llocalmente pueden tar fuertemente establecíos, pero tienen poca influencia nacional.
Mientres el sieglu XX la Ilesia de Suecia empobinóse fuertemente escontra un cristianismu lliberal y los derechos humanos. En 1957, l'asamblea de la Ilesia refugó una propuesta pa la ordenación de muyeres, pero depués el Riksdag camudó la llei na primavera del mesmu añu y obligó a l'asamblea de la Ilesia a aceptar la nueva llei na seronda de 1958. Dende 1960, les muyeres fueron ordenaes pregueros. Dende 1994, los homes que s'oponen a la collaboración coles muyeres pregueros nun fueron autorizaos a la ordenación. Una propuesta pa realizar bodes homosexuales foi aprobada'l 22 d'ochobre de 2009 con 176 votos a favor de los 249 miembros votantes del Sínodu de la Ilesia de Suecia.
Periodu católicu (830-1448)
Suecia foi orixinalmente evanxelizada dientro de la Ilesia católica, que impúnxose al Paganismu nórdicu qu'adoraba a dioses como Thor, Odín, Tostar, etc. El cristianismu llegó a Suecia de la mano del misioneru San Óscar que fundó una misión en Birka nel añu 829. En 1008, el rei Olaf III Skötkonung fíxose bautizar pol obispu benedictín inglés San Sigfrido. Foi'l primer rei suecu en caltenese cristianu hasta la so muerte, en 1022, anque la mayoría del so pueblu, naquellos díes, siguió siendo paganu. El catolicismu suecu medieval dio a lluz dellos santos, ente los cualos la más destacada ye Santa Brígida de Suecia, franciscana, reformadora y fundadora de les brigidinas. Anguaño ye una de los Santos Patronos d'Europa.
La ilesia cristiana en Escandinavia foi gobernada orixinalmente pola archidiócesis de Bremen (Alemaña). En 1104 ordenóse un arzobispu pa toa Escandinavia con sede en Lund, nel sur de Suecia. La ciudá d'Uppsala, que yá fuera un importante llugar sagráu pal paganismu nórdicu y onde s'atopaba'l célebre Templu de Uppsala, convertir na archidiócesis de Suecia en 1164, y siguir siendo güei. El diplomáticu papal Guillermo de Módena asistió a una xunta de la ilesia en Skänninge en marzu de 1248, onde se fortalecieron los llazos cola Ilesia católica.
Darréu na gran conferencia en Strengnas (1305), los prelaos aliar colos nobles contra la corona, empezando'l dominiu de los señores feudales y collo consolidóse la xerarquía católica nel poder. La batalla ente'l rei Birger y los sos hermanos acabó nuna completa revolución que resultó nel ascensu al tronu de Magnus II Eriksson, el fíu de trés años del duque Eric. El gobiernu empobináu por señores llaicos espirituales nun foi ventaxosu pal reinu.
Zújar
Zújar ye una llocalidá y conceyu español asitiáu na parte noroccidental de la contorna de Baza, na provincia de Granada, comunidá autónoma d'Andalucía. Llenda colos conceyos granadinos de Cortes de Baza, Baza, Freila y Cuevas del Campo, y col conceyu jienense de Pozo Alcón. thumb|left|250px|Vista de Zújar, col [[cuetu Jabalcón al fondu.]] thumb|250px|[[Términu municipal de Zújar al respective de la provincia de Granada.]] thumb|250px|Zújar. El conceyu zujareño entiende los nucleos de población de Zújar y Carramaiza. Atópase al pie del cuetu Jabalcón, dende que la so cume poder ver casi tola contorna bastetana. El cuetu cunta con zones de despegue acondicionaes pal vuelu llibre que sirvieron en delles ocasiones pa la celebración del Campeonatu d'España. A nueve quilómetros del pueblu atopen los Baños de Zújar unes agües naturales calientes y sulfuroses que se suelen usar pa folgar.
Clima
La variación n'altitú que presenta'l conceyu de Zújar en tola so estensión apuerta a de 882,2 metros. Por tanto, tenemos d'analizar la variable orográfica xunto con otres variables como llatitú, precipitación y temperatura, pa determinar los aspeutos referíos al clima.
Ilesia de Suecia
Reforma Protestante (1520-1611)
Olaus Petri ganar al archidiácono Lorenz Andreä, l'eclesiásticu políticu más grande de la reforma sueca, quien presentó les nueves enseñances a Gustavo Vasa y foi nomáu secretariu del rei y conseyeru. Mientres un curtiu periodu, cuando la política feudal y unionista collechó los sos frutos na masacre d'Estocolmu en 1520, tol país paecía tar fundíu y perdíu; pero los llabradores de Dalecarlia llevantáronse baxu Gustavo Vasa pa lluchar pola llibertá nacional. El danés Cristián II executara a los antiguos líderes, ente ellos a munchos de los obispos; en 1522 solu dos obispaos taben ocupaos. El llevantamientu popular resultó nel establecimientu del gobiernu nacional, en 1523, en Strengnas, y el rei, según escoyó'l pueblu, foi investido con autoridá personal namái. Sicasí, en tolos aspeutos la Ilesia católica, que formaba un Estáu dientro del Estáu, apaecía como una torga, particularmente nel llau económicu, yá que dempués de la guerra, Suecia quedó como un país aprobetáu ya indefensu, nun siendo que pudiera faese cola riqueza de les ilesies y monesterios. thumb|200px|Rei [[Gustavo I de Suecia|Gustavo Vasa de Suecia, quién instauró la Ilesia de Suecia y el consiguiente abandonu de la obediencia católica de Suecia.]] El rei darréu reconoció'l valor de les nueves enseñances como mediu de rexeneración nacional popular, que'l so principiu yera xunir a tola población na obligación común de rescatar y defender a la so patria y na responsabilidá común pa la execución de les necesaries midíes y les sos consecuencies. El rei foi la personificación d'esta unión; el pueblu enteru compartía agora la so empresa y por tantu yera responsable ante él, en tantu caltuviera la defensa y prosperidá del país. La vida relixosa del pueblu nun constituyía una esceición y el rei viose obligáu personalmente a dirixir la Reforma, mientres s'afixera a los intereses del Estáu.
Foi Gustav Vasa quien decidió la manera d'introducir la Reforma, al apaecer na decisiva dieta que s'axuntó en Västerås (1527). Él impunxo la decisión de la dieta ayudáu pola nobleza y la facción militar. Por esta decisión, la Ilesia foi dixebrada de Roma y del gobiernu del derechu canónicu; les sos posesiones quedaron a disposición del rei (salvo les cases parroquiales) y los nobles quedaron comprometíos col tronu por aciu l'adquisición pela so parte de la propiedá eclesiástica. Decretóse que "la pallabra de Dios sería predicada pura y claramente"; formalmente, introducióse la llibertá relixosa namái pal protestantismu. Nun hubo fuertes demandes de cambeos relixosos. Ello ye que el protestantismu siguiría como socesor de l'abolida Roma. Tolos estamentos suscribieron los resoluciones y de esta manera'l gobiernu, al traviés del rei, caltuvo'l derechu de supervisar el desenvolvimientu de la Ilesia.