cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Supermercaos Masymas
Historia
260px|miniaturadeimagen|Supermercáu Masymas en La Jara, [[Dénia, Alicante]] El so empiezu remontar a 1932, cuando Luis Rodríguez Fernández y Macrina Cuervo Menéndez abrieron una tienda d'alimentación n'Uviéu. L'establecimientu yera una tienda al usu na dómina, surtida de comestibles que yá destacaben pola so calidá. La tienda colaba bien y el promotores del negociu decidieron dar un nuevu xiru a la so actividá, creando en 1941 un almacén de distribución al per mayor sol nome de Almacén de Coloniales Luis Rodríguez. En 1981 la empresa treslladar al polígonu industrial de Asipo, en Llanera, y pasó a denominase Fíos de Luis Rodríguez S.A.
En 1992 Fíos de Luis Rodríguez S.A., empresa entós dedicada a la distribución al per mayor, adquier la cadena de supermercaos Los Tulipanes S.A., que pasa a tomar el nome comercial calteníu hasta'l momentu, supermercaos masymas, y empieza la so andadura na venta al per menor.
Julie-Victoire Daubié
Biografía
thumb|left|Llugar de la Manufactura, a la derecha de la capiya la casa natal de J.V Daubié Julie-Victoire Daubié nació na casa llamada de los Commis de la Manufacture royale de Bains-les-Bains onde'l so padre desempeñó'l trabayu como contador y caxeru.
Inscrita como Julie-Victoire nel rexistru Civil, llámase Victoire, nome cotidianu de la so madre. Julie ye'l nome de la so hermana mayor, que ye l'estáu civil Marie-Julie. Octavu fíu de los sos hermanos, ella tenía venti meses d'edá a la muerte del so padre, que ta soterráu nel panteón familiar en Fontenoy. La madre y los fíos treslladar a Fontenoy-le-Chateau onde ta la familia paterna de Julie-Victoire. La inclusión de los sos hermanos y hermanes nos rexistros parroquiales de Fontenoy amuesa que los neños siguen el so catecismu.
Forma parte de la pequeña burguesía católica fontenaicastrienne. Les families Colleüille y Daubié demostraron que los sacerdotes escondieron disidentes. El so güelu paternu yera Siméon-Florentin Daubié, secretariu de Xusticia y ex empresariu qu'agora vive de les sos rentes. El so güelu maternu, Jean-Nicolas Colleüille dempués de vender la forxa de Moulin y Pont-du-Bois ye direutor de la forxa Buyer à la Chaudeau.
Contrariu a la lleenda, ella nunca trabayó nos talleres de latón de la "Manufacture Royale de fer blanc de Bains-les-Bains". El so nome nunca apaez nos rexistros del establecimientu como trabayadora manual. Ensin dulda foi vista na oficina de la beneficencia de Fontenoy qu'alministraba caridá a los trabayadores probes del campu, a la murnia condición de los trabayadores doméstiques y a les madres solteres. Seique inspírense nel so ensayu La Femme pauvre au siècle XIXe que-y valió'l primer premiu de l'Academia de Ciencies y Belles Artes de Lyon (Academia Imperial de Ciencies de la Lliteratura y de les Artes de Lyon) el 21 de xunu de 1859. La xunta de l'Academia, presidíu pol Sr. Sauzet, concedió a Mademoiselle Daubié, una medaya de 800 francos.
El 31 d'agostu de 1844, ganó'l "certificáu d'aptitú" certificáu d'enseñanza que yera obligatoria pa toos dende la llei Guizot du 28 juin 1833. El llei Falloux de 15 de marzu de 1850 fíxose norma obligatoria pa los profesores mientres seglares (article 49): Cartes d'obediencia va ser la capacidá de los docentes de patentes que pertenecen a congregaciones relixoses dedicaes a la educación y reconocida pol Estáu. Sicasí, el llei Falloux, anque la promoción de la educación católica, l'Estáu, preve la creación d'una academia por departamentu y esixe a los conceyos con más de 800 habitantes l'abrir una escuela pa neñes(article 51).
Julie-Victoire Daubié protestó contra la falta de cualificación de dellos relixosos pour enseigner et non pas contre un enseignement catholique. Estudió griegu antiguu y llatín materies necesaries pa presentase a bachilleratu col so hermanu sacerdote. Completó la so formación na seición de zooloxía de mamíferos y aves al inscribise en 1853 nel Muséu Nacional d'Historia Natural de París pa siguir el cursu d'Isidore Geoffroy Saint-Hilaire. Consiguió una autorización especial pa venir estudiar nes galeríes fora del horariu d'apertura al públicu.
Sabiendo que diba ser bien recibida, cola ayuda de François Barthélemy Arles-Dufour, un sansimoniano ya industrial de Lyon influyente nos círculos académicos y la corte imperial, y, gracies al so ésitu nel concursu de Lyon en 1859, matricular na Facultá d'Artes de Lyon p'aprobar el so bachilleratu. El 17 d'agostu 1861, llogró'l so títulu de llicenciatura con un total de seis boles coloraes, tres boles blanques y una bola de color negru. Esti sistema de boles foi la forma de votu que teníen el esaminadores de la facultá. Nesi momentu, nun calculó la media. Una bola blanca significaba un dictame favorable, una bola colorada, una astención, un negru, un dictame desfavorable.
Perognathus inornatus
Perognathus inornatus ye una especie de royedor de la familia Heteromyidae.
Distribución xeográfica
Ye endémica de California nos Estaos Xuníos.
Tubersent
Tubersent ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Pueblos líbicos
thumb|Líbicos representaos polos [[Pintura del Antiguu Exiptu|exipcios.]] Los líbicos (o libios antes de designar a los habitantes de l'actual Libia) yeren un conxuntu de pueblos qu'habitaben n'África del Norte antes de la llegada de los fenicios (ente'l Atlánticu y Tripolitania). Yeren los ancestros de los actuales pueblos bereberes. Les poblaciones líbicas tuvieron so la dominación feno-púnica, dempués sometíos polos romanos, anque en parte taben marxinaos y/o aculturizados. Fálase amás n'ocasiones de libofenicios (o libiofenicios) pa denominar a estes poblaciones que s'entemecieren (por aciu matrimoniu intercomunitario o aculturación).
Oríxenes
El so nome esplicar pol usu del nome «Libia»: El términu griegu Libyh derivaba d'un pueblu establecíu en Cirenaica y nel delta del Nilu, los libos; el términu foise estendiendo pasu ente pasu a tol continente.
Estos pueblos seríen la mayoría orixinarios d'África oriental (lo qu'esplicaría'l venceyu etimolóxicu colos libus) con apurras bien precoces de poblaciones al empar negroides (llegaos del sur) y de leucodermos (llegaos del norte).
thumb|right|Reproducción d'un libiu pintáu na [[:commons:Category:KV17|tumba de Seti I.]]
Esisten representaciones de líbicos en dalgunos frescos exipcios como los de la tumba de Seti I: ver a cuatro libios (leucodermos) vistíos con llargues ropes coloriaes, con tatuaxes, y plumes de páxaros na cabeza.
Diversidá de pueblos
La mención más antigua sobre los pueblos líbicos data del sieglu V e. C., na obra d'Heródoto: l'historiador de Halicarnasu remembra un ensame de pueblos autóctonos, nómades, seminómades, inclusive sedentarios. L'idioma líbico y la cultura paecíen crear una cierta unidá ente estos pueblos, aun así pueden identificase dos grupos nes poblaciones líbicas:
Estos diversos pueblos líbicos taben entamaos d'una manera xeneralmente tribal con un xefe o un rei al frente, sicasí, dalgunos como los mauros y masilios supieron desenvolver una organización más ellaborada.
Agarista
Agarista en (griegu Αγαρίστη) yera fía de Clístenes, tiranu de Sición (sieglu VI e.C.).
Pa casar a la so fía Clístenes escurrió un concursu. Los dolce pretendientes yeren de llinaxe aristocráticu y vinieron de cuasi tolos países griegos.
Él someter a tou tipu de pruebes y mientres un añu nun dexó d'esllumalos cola so riqueza y arrogancia. Ente los candidatos destacaben dos: Megacles II, fíu d'Alcmeón, y Hipoclides, fíu de Tisandro.
Pa escoyer a unu d'ellos Clistenes representó un gran enfile, portándose Megacles de forma correuta ente que Hipoclides bebió lo indicible, bailló libidinosamente y enseñó los sos partes.
Finalmente decidióse por Megacles II d'Atenes, xefe de los alcmeónidas y fíu d'Alcmeón, que de la mesma yera fíu de Megacles I. Concedió-y a los so fía “según les lleis atenienses”, cola cual nició a Hipócrates y a Clístenes II, (el introductor de la democracia ateniense), que llevó'l nome del so güelu, como yera costume.
Ye asina, cuenta Heródoto, como se fixeron pernomaes los Alcmeónidas. Per otra parte, namás hai nes fontes clásiques sobre Agarista, polo cual ésta ye tola información disponible sobre la so vida.
Juliet Alice Peddle
Juliet Alice Peddle foi una arquiteuta modernista estauxunidense, la primer muyer arquiteuta llicenciada nel estáu d'Indiana y cofundadora del Women's Architectural Club of Chicago.
Vida temprana y educación
Depués d'abandonar Perkins, Fellows y Hamilton, Peddle foi a estudiar arquiteutura a Europa.
Carrera n'arquiteutura
En 1935, Peddle volvió a Terre Haute, onde en 1939 convertir na primer arquiteuta llicenciada pol estáu d'Indiana. (Primero que ella, hubo otres muyeres prauticantes de l'arquiteutura n'Indiana, como Grace Crosby, pero Indiana empezó a llicenciar arquiteutos en 1929.) Abrió la so propia oficina d'arquiteutos en Terre Haute, onde diseñó edificios por más de tres décades. Amás de residencies, diseñó un edificiu de Seguridá Social, l'edificiu Medicenter, y la Crawford School en y alredor de Terre Haute.
Peddle foi reconocida pol so fuerte estilu modernista. El so Topping House (1960), por casu, contenía munchos elementos en cristal, incluyíos tragaluces de burbuyes, parés y divisores d'habitaciones fechos de vidriu texturizado.
Coles mesmes, Peddle sentía apreciu polos vieyos estilos americanos y taba anonadada pola gran cantidá de construcciones antigües que taben siendo baltaes.
Mientres delles décades, Peddle fotografió los edificios y cais de Terre Haute, creando un pervalible archivu históricu qu'agora s'atopa na Vigo County Historical Society n'Indiana. El so interés na hestoria local llevar a crear para dicha sociedá histórica una coleición de 60 dibuxos detallaos de los edificios de Terre Haute d'antes de la Guerra Civil, que tomaron como base un estudiu cautelosu de vieyes fotografíes, dibuxos, descripciones, especificaciones téuniques y entevistes con residentes locales. Ella decidió publicar esta serie nel periódicu llocal Terre Haute Sunday Tribune Star en 1941 y 1942, como una manera d'ampliar la conocencia de los civiles locales sobre l'heriedu arquiteutónicu de Terre Haute.
En 1939, Peddle aprovió illustraciones pal llibru sobre colonos d'Indiana The Story of a Hoosier Immigration, el cual basóse nes hestories de Mary Elizabeth Peddle, que la so rellación con Juliet ye incierta.
Legáu
Peddle morrió nel añu 1979. La Ball State University y el Rose-Hulman Institute of Technology (Logan Library) tienen coleiciones de los sos dibuxos arquiteutónicos, bocetos ya impresos de los años 1928 hasta 1967. Los sos impresos, munchos de los cualos fueron usaos como tarxetes añales de Navidá, contienen les grueses llinies negres y altos contrastes típicos de les xilografíes y linóleo. Otra de les sos coleiciones de dibuxos atopar nel Rose-Hulman Institute of Technology (enantes Rose Polytechnic Institute) en Terre Haute.
Dende 1999, la Indiana Architecture Foundation dio añalmente una beca p'arquiteutura nel so honor: el Juliet Peddle Award. Esta reconoz a un estudiante por demostrar "fuerte voluntá pa entamar, ser esitosu n'anovar, una fuerte devoción y compromisu cola arquiteutura, demostración de profesionalismo y esfotu, y tener un espíritu atentu".
Vacquerie-le-Boucq
Vacquerie-le-Boucq ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
171 Puppis
171 Puppis (171 Pup) ye una estrella na constelación de Puppis —la popa del Argo Navis— de magnitú aparente +5,37. Al escarecer de denominación de Bayer, ye conocida davezu pola so númberu de Gould.
Alcuéntrase a 49,6 años lluz de distancia del Sistema Solar. La estrella conocida más cercana a ella ye HD 69565, distante 6,5 años lluz.
Carauterístiques
171 Puppis ye una nana mariella de tipu espectral F9V con una temperatura superficial de 5820 K. El so diámetru ye un 26% más grande que'l diámetru solar y ye un 50% más lluminosa que'l Sol. Xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación de siquier 5,0 km/s —siendo ésti la llende inferior—, unes 2,5 vegaes más apriesa que'l Sol. La so masa ye un 16% menor que la masa solar.
171 Puppis ye una estrella antigua, y anque nun se conoz la so edá con certidume, ésta envalórase ente 5.000 y 14.500 millones d'años. Consecuentemente, tien un conteníu de metales desaxeradamente baxu. Los conteníos de fierro y níquel en 171 Puppis equivalen a aproximao'l 15% de los esistentes nel Sol ([Fe/H] = -0,83), nun siendo tan deficitaria n'otros elementos como magnesiu, oxíxenu o calciu.
Cinemática
A diferencia del Sol, 171 Puppis ye considerada una estrella del discu gruesu. Éstes son estrelles que les sos órbites alredor del centru de la galaxa, xeneralmente escéntriques, llevar lloñe del centru del planu galácticu. La órbita de 171 Puppis, con una escentricidá y = 0,62, determina que la so distancia respeutu al centru de la galaxa varie ente 3 y 12 kilopársecs, ente que'l Sol orbita a una distancia del mesmu ente 7,3 y 10 kilopársecs. Amás, la distancia máxima de 171 Puppis al planu galácticu ye de 910 parsecs —a títulu comparativu, la órbita del Sol nun s'alloñar más de 30 pársecs del planu de la galaxa.
Cesária Évora
thumb|200px|Cesária Évora en [[Mindelo, na so tierra natal.]] Cesária Évora, tamién conocida como «a diva dos pés descalços», foi la cantadora cabuverdiana qu'algamó más sonadía internacional de tola historia de la música popular. El xéneru musical col qu'ella ye mayoritariamente rellacionada ye "la morna", por eso tamién recibe'l nomatu de "Rainha da morna".
Historia
Cesária Évora nació nel añu 1941 na ciudá de Mindelo, en Cabu Verde. Tenía cuatro hermanos. So padre Justino da Cruz tocaba cavaquinho, guitarra y violín y so madre, Dona Joana, trabayaba en cases de blancos ricos que adoraben particularmente la so comida. So madre, de personalidá pensatible, foi la so confidente tola vida.
Cesária (Cise pa los amigos) siempre cantaba una infinidá de cantares y facía presentaciones los domingos na plaza principal de la so ciudá acompañada pol so hermanu Lela col saxofón. Pero so vida taba venceyada al so barriu Lombo, na rodiada de los acuartelamientos del exércitu portugués. Ellí aprendió sobre la vida y cantó con compositores como Gregório Gonçalves (un home carismáticu qu'adoraba'l teatru de calle).
La cantante Cesária Évora morrió'l 17 d'avientu de 2011, a los 70 años, nel Hospital Baptista de Sousa, en Mindelo, onde taba internada con un cuadru d'insuficiencia respiratoria y edema pulmonar.
Islla de Wight
La Islla de Wight ye un condáu insular asitiáu na costa sur d'Inglaterra, enfrente de la ciudá de Southampton. Coloquialmente ye conocida como "La islla" (The island) polos sos habitantes. La so población nel añu 2003 yera de 136.252 habitantes.
La islla de Wight ye l'único distritu unitariu d'Inglaterra que tien estatus de condáu. Tien un únicu representante nel Parllamentu.
Historia
La mayoría del tarritoriu que compón la islla de Wight foi depositáu demientres el Cretáceu tardíu, como parte del llargu valle fluvial en que consistía lo qu'anguañu ye la costa sur d'Inglaterra. Los pantanos de la rexón sirvieron pa conservar fósiles. Por esu, la islla ye una de les llocalizaciones europees más interesantes p'alcontrar restos dedinosaurios.
La islla de Wight convirtióse en islla en dalgún intre de la última edá de xelu cuandu la medra de la mar separtó la islla del continente. La islla formó parte de la britania celta. Los romanos]nomaronla Vectis. Foi conquistada por [[Vespasiano demientres la invasión romana. Depués de los romanos, la islla tuvo ocupada polos Xutos, una tribu xermánica, al aniciu de les invasiones anglosaxones.
Mentantu la conquista normanda fundóse'l Castiellu de Carisbrooke. La islla nun volvió tar baxu'l control dafechu de la corona hasta que nel añu 1293 foi vendida al rei Eduardu I.
Ente 1597 y 1602 construyéronse les fortificaciones esteriores del castiellu de Carisbrooke. Demientres la guerra civil inglesa, el rei Carlos fuxó haza la islla de Wight creyendo que sería bien acoyíu pol gobernador Robert Hammond. D'otra miente, Hammond ordenó encarcerlar al rei nel castiellu de Carisbrooke.
La reina Victoria fizo d'Osborne House la so residencia braniega. Eso convirtió la islla nel principal llugar de vacaciones pa la realeza europea.
Llugares d'interés
center|thumb|400px|Compton Down, Islla de Wight
Talasio
Talasio foi un eclesiásticu suevu, obispu católicu d'Astorga dende c. 588.
Nacíu nel senu de la familia de los Camaño, perteneciente a la nobleza del reinu suevu, Talasio foi señor del puexu Nerio y de les islles Cíes, na mariña de Galicia; tuvo casáu con Indegunda, sobrina del rei visigodu Atanagildo, y tomó l'estáu eclesiásticu en quedando vilbu.
Hacia l'añu 588 foi nomáu obispu de la diócesis d'Astorga, sufragánea de la de Braga, que taba encabezada pol so hermanu Pantardo. Dambos hermanos participaron nel III Concilio de Toledo presidíu por Leandro de Sevilla y Eutropio de Valencia l'añu 589 en tiempos del rei Recaredo, nel que se decretó l'abandonu del arrianismu y l'adopción del catolicismu como relixón oficial del reinu visigodu de Toledo, que tan solu cuatro años antes conquistara y anexonáu el reinu suevu.
Nun hai noticies d'esti personaxe más allá de la so asistencia al concilio, anque dellos autores creen que tuvo de vivir siquier hasta l'añu 630.
Guarrate
Guarrate ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.
Asítiase nel estremu sur de la provincia, na contorna de La Guareña, a 40 quilómetros de la capital. Tien una superficie de 31,6 km² y una población de habitantes que se dediquen principalmente a l'agricultura y ganadería, anque actualemte cuenta con dellos talleres metálicos y de corte de mármol. Son especialmente conocíes les sos esplotaciones de lleche.
Topónimu
Sobre'l topónimu Guarrate, hai dos versiones sobre'l so orixe. Una indica que provién del árabe guad-rrás que significa ente dos enagües y otru remite a dos términos vascos, gur o gua que significa nuevu o nuesu y arrate que ye'l nome d'un monte y de una advocación de la virxe en vascongadas. La última opción sofitar na alcordanza de la esistencia d'un capitán vascu que venía per estes tierres, gustó-y el pueblu, quedóse y púnxo-y esi nome.
Situación
Tópase asitiáu nun cuetu pocu pronunciáu, asitiáu ente los valles del Xuncal y la Presa, polos qu'escurren los regueros de Valdeladrones y San Pedro, que se xunen a unos 500 m del pueblu y que les sos agües desagüen nel Guareña, afluente del Duero.
El so términu municipal llinda al norte El Pego y La Bóveda de Toro, al sureste Fuentelapeña, al este Vadillo de la Guareña y al suroeste Fuentesaúco.
Historia
Yá na Edá Moderna, en 1561, los rexistros históricos acreditaben una población non bien numberosa, que s'amenorgaba a 25 vecinos. Per otru llau, nesta dómina Guarrate yera una de les llocalidaes integraes na provincia de Toro, na que se caltuvo hasta la desapaición d'ésta a entamos del sieglu XIX. Asina, cola creación de les actuales provincies en 1833, Guarrate pasó a formar parte de la provincia de Zamora, calteniendo la so adscripción rexonal a la Rexón Lleonesa.
Na segunda metá del sieglu XIX el pueblu pertenecía al marqués de Viesca de la Sierra, que la so casa-palaciu caltiénse inda, siendo güei sede del conceyu. Nel añu 1900, sicasí, pertenecía a los Marqueses de Santa María de Silvela, añu nel qu'una quema d'ocho díes destruyó gran parte del pueblu. Los sos propietarios regalaron al pueblu tou la madera necesario pa construyir de nuevu les sos cases, llogrando reponese de les sos ruines y reconstruyise. Darréu, los fíos de los marqueses de Silvela dedicar a la carrera diplomática, colo que vendieron l'alministración del pueblu en 1924 a cinco vecinos de Fuentesaúco. Naquel tiempu, la tercer parte del terrén yera monte de encina y, colos primitivos medios que d'entós se disponía, hubo que desmatarlo pa poder ponelo en cultivu.
Darréu, el pueblu foi vendíu a los sos habitantes por aciu del Institutu Nacional de Colonización, yá nel sieglu XX.
Patrimoniu
thumb|Detalle del mapa Nouvelle Carte d'Asturie, Galice et Leon, de principios del sieglu XIX, en que puede reparase Guarrate.
construyir D. Pedro Toribio Fonseca Pérez, natural del pueblu y emigráu a América, el 15 de mayu de 1892 púnxose la primer piedra, bendíxose y abrió al cultu'l 15 d'abril de 1893.
Fiestes
Dicha tradición consiste en que teniendo un gallu atáu (d'antiguo vivu) los quintos del pueblu rellaten les sos peripecies, echándo-y culpa al gallu d'elles, y una vegada echa la "rellación" pásase galopiando al llombu d'un caballu cutiendo cola espada al gallu (el gallu nun sufre, porque ta prohibíu colgar vivu) (otros pueblos d'alredor, d'antiguo faíen lo mesmo pero la diferencia yera que se tiraba de la cabeza, hasta que se llevaba de troféu ).
Tamién destaca axorizar taurinos, nes fiestes n'honor a San Antonio, patrón del pueblu (la tercer fin de selmana de xunu).
Andersonia
Andersonia ye un xéneru de plantes fanerógames perteneciente a la familia Ericaceae. Entiende 47 especies descrites y de estes, solo 30 aceptaes.
Taxonomía
El xéneru foi descritu por Robert Brown y publicáu en Prodromus Florae Novae Hollandiae 553. 1810. == Especies escoyíes ==
Vacqueriette-Erquières
Vacqueriette-Erquières ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Southampton
Southampton ye una ciudá del sur d'Inglaterra con ún de los puertos comerciales más importantes del Reinu Xuníu. Tien una población de.
Ta asitiada a mediu camín ente Portsmouth y Bournemouth, y el so puertu ye famosu por ser el puertu de partía del Titanic nel so viaxe naugural.
La ciudá cunta amás con una prestixosa universidá.
La más parte del so cascu histórico foi esfarrapáu polos bombardeos alemanes demientres la Segunda Guerra Mundial.
Una deles sos cais llámase "Asturias Way".
Historia
Yá na Edá de Piedra había asentamientos nel área, pero foron los romanos quienes establecieron el primer asentamientu permanente, conocíu como Clausentum. Yera un importante puertu comercial que sirvía a les ciudaes romanes de Venta Belgarum (Winchester) y Sorviodunum (Salisbury).
Los anglosaxones treslladaron el ñúclu del pueblu al otru llau del ríu Itchen, nel so asitiamientu d'anguaño. La principal urbanización taba centrada alredor de lo que ye güei l'área de St. Mary.
El nome Hamwic evolucionaría llueu a Hamtun, y eventualmente a Hampton.
Valhuon
Valhuon ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Estadiu Olímpicu de Turín
L'Estadiu Olímpicu de Turín (oficialmente y n'italianu: Stadio Olimpico Grande Torino) ye un estadiu multiusos allugáu na ciudá de Turín, Italia. L'estadiu, más conocíu como Stadio Comunale o a cencielles Comunale, foi sede de la Copa Mundial de Fútbol de 1934 y, dempués d'una completa remodelación, allugó les ceremonies d'apertura y de pieslle de los Xuegos Olímpicos de Turín 2006. Anguaño tamién ye nomáu Stadio Grande Torino, n'alusión al míticu equipu del Torino de los años 40. Sicasí, l'estadiu sigue siendo propiedá de la Comuña.
Historia
Tres la Segunda Guerra Mundial, foi renomáu como Stadio Comunale Vittorio Pozzo n'honor del entrenador de la seleición de fútbol d'Italia campeona nes Copes Mundiales de 1934 y 1938. El Comunale foi utilizáu como sede de la Juventus y el Torino Calcio hasta 1990 cuando foi inauguráu'l Stadio delle Alpi.
Dempués d'años d'abandonu, el Stadio Comunale foi restauráu pa ser sede de les ceremonies d'apertura y pieslle de los Xuegos Olímpicos de Turín 2006 d'iviernu. El númberu d'espectadores foi amenorgáu a 28.140 asientos cubiertos. Tres los Xuegos, l'estadiu dexaría d'allugar a la Juventus y volvería acoyer al Torino Calcio; anque l'otru equipu de la ciudá, la Juventus, tamién emplegó esti estadiu mientres el Delle Alpi taba en remodelaciones, hasta'l día 8 de setiembre de 2011, fecha na cual inauguróse la so nueva sede, el Juventus Stadium.
Curva Maratona
El so nome débese a la torre de maratón que s'alcuentra detrás de la tribuna. Ye considerada la Curva más caliente d'Italia: n'honor a los sos simpatizantes, el Torino retiró de la so numberación el 12, que se convirtió en símbolu de la enchida Granate.
18 Bootis
18 Bootis (18 Boo) ye una estrella de la constelación de Boötes de magnitú aparente +5,40. Formaba parte de l'antigua constelación, güei refugada, de Mons Maenalus, que simbolizaba'l monte sobre la que se sofitaba'l boyero. Alcuéntrase a 85 años lluz del Sistema Solar.
La Gourgue
El Gourgue ye un regatu de Les Landes que naz nel valle del mesmu nome y que produz la formación del llagu de Cazaux-Sanguinet.
Etimoloxía
El nome d'esti regatu vien del llatín clásicu  « gurges » que nel baxu llatín tenía la forma  « gurga » que pasó al occitanu  « gorga » qu'ente otros, tien el significáu de  « fonte ».
Hidrografía
Delles fontes alimenten d'agua dulce el cursu d'agua, entre elles les tres fontes denomaes sagraes San Basile, Santa Rose y San Barthélémy. L'agua ferroxinoso d'estes fontes dexa un depósitu colloraduzu nes fueyes y nes yerbes onde se posa munchu tiempu.
18 Bootis
18 Bootis ye una subxigante blancu-mariella de tipu espectral F5IV con una temperatura superficial de 6609 - 6622 K. Ye 4,8 vegaes más lluminosa que'l Sol y tien un radiu un 60% más grande que'l radiu solar. Xira sobre sigo mesma apriesa con una velocidá de rotación de siquier 40,5 km/s, evidenciando actividá cromosférica de resultes de la so rápida rotación. Presenta una metalicidá comparable a la del Sol ([Fe/H] = +0,01) y la so bayura de litiu (logє[Li] = 1,80) ye más alta que la solar. La so masa ye un 35% mayor que la masa solar y tien una edá envalorada de 1100 millones d'años.
La Gourgue
Hidrografía
Según les vieyes lleendes, les fontes tendríen poderes curativos. La fonte de San Basile asítiase entre 'l doiru del molín de la Gran Muela y el burgu. Tendría la facultá de curar les plagues. La fonte de Santa Rose atópase cerca de San Basile pero al norte del ríu, y ella curaría los males del pelleyu que dexen manches arrosaes. La fonte de San Barthélemy asítiase al sur del regatu y sanaría delles enfermedaes del pelleyu y de los güeyos.
El Gourgue tamién recibe l'agua de "la moulette" que se mez con elli nel llugar denomáu  "lavoir de Castets"
18 Bootis
18 Bootis forma parte de l'Asociación estelar del sietestrellu, grupu d'estrelles con velocidaes similares pel espaciu y con un orixe común. 45 Bootis, γ Leporis y ρ Capricorni son otros miembros d'esta asociación d'asemeyaes carauterístiques.
Augusta (Georgia)
Augusta ye una ciudá de 200.000 habitantes nel estau de Georgia, Estaos Xuníos. N'ella allugase'l club de golf Augusta National Golf Club, sede d'unu de los torneos profesionales de golf más importantes, The Masters.
Augusta alcuéntrase al llau del ríu Savannah, na fastera con Carolina del Sur.
Henry E. Holt
Henry E. Holt ye un astrónomu d'Estaos Xuníos d'América que trabayó na Universidá del Norte d'Arizona y el Serviciu Xeolóxicu de los Estaos Xuníos y qu'afayó innumberables asteroides. Foi unu de los co-descubridores de los cometes periódicos 121P/Shoemaker-Holt, 127P/Holt-Olmstead y 128P/Shoemaker-Holt.
Clube de Regatas do Flamengo
El Clube de Regatas do Flamengo o Flamengo ye un equipu deportivu brasilanu de la ciudá de Rio de Janeiro, conocíu principalmente pola seición de fútbol. Fundóse el 15 de payares de 1985, lo que lo fai l'equipu más antiguu de Brasil que caltién el mesmu nome y ensin refundase. Xuega como llocal nel Estadiu Maracaná y ye un de los tres equipos que siempre xugó na máxima categoría del fútbol brasilanu (xunto a Santos y São Paulo).
Xugadores destacaos
thumb|[[Zico xugó en Flamengo los años 1971-83 y 1985-89.]]
The Masters
El Masters, tamién conocíu como Masters d'Augusta, ye un de los cuatro torneos más importantes (tamién nomaos majors) nel calendariu masculín de golf y el primeru que se celebra ca añu. La ronda final del tornéu tien llugar na fin de selmana del segundu domingu d'abril. Esti Master tien una sede fixa, l'Augusta National Golf Club, un club de golf privau asitiau n'Augusta, Georgia, Estaos Xuníos. Los creadores del tornéu foron los xugadores Clifford Roberts y Bobby Jones, que ficieron el diseñu del campu xunto al llexendariu diseñador de percorridos Alister MacKenzie.
De la mesma manera al restu de majors, ganar el Masters da-y al golfista que lu algama dalgunos privilexos: Ye automáticamente convidau a xugar los otros tres majors mientres los siguientes cinco años, y algama una convidada pa tola vida pa xugar el Masters. Tamién entra a formar parte del PGA Tour y recibe convidada pa xugar el tornéu The Players' mientres los siguientes cinco años.
Academia de Sorø
Persones pernomaes
Darréu una llista de persones pernomaes que pasaren pola Academia de Sorø:
Estudiantes depués de 1825
Otros daneses averaos a la Academia inclúin los pintores del sieglu XIX Frederik Vermehren y Christen Dalsgaard, l'escritor Hans Christian Andersen, l'escultor Johannes Wiedewelt que creó'l monumentu a Holberg na capiya de l'Academia y el xeólogu Hinrich Johannes Rink.
Duck Hunt
Duck Hunt (lit. cacería de coríos) ye un videoxuegu creáu y desenvueltu por Nintendo pa la Nintendo Entertainment System (NES). Tamién foi publicáu nos arcades nel añu 1984 sol nome Vs. Duck Hunt. El títulu foi unu de los dos xuegos incluyíos col primer llanzamientu de la consola.
El xugador tien d'utilizar una pistola de lluz, de normal la Nintendo Zapper, pa disparar a los coríos que vuelen pola pantalla, llogrando puntos y avanzando niveles conforme atina a los oxetivos. Esiste una manera adicional nel que los oxetivos a impautar camudar por discos.
El xuegu primeramente nun foi frecuentemente revisáu pola crítica, pero llogró calificaciones positives de parte de los xugadores. Antes de llanzar la versión de NES, Nintendo creara otru xuegu de cacería de coríos basáu nel sistema Laser Clay Shooting System, que foi llanzáu en 1976.
Manera de xuegu
En Duck Hunt, el xugador tien d'utilizar la Nintendo Zapper pa disparar a los oxetivos, que dependiendo de la manera de xuegu en cursu pueden ser coríos o discos.
Duck Hunt cuenta con 3 maneres de xuegu, llamaos "Manera A", "Manera B" y "Clay Shooting". Los dos primeros utilicen patos como oxetivu, y dependiendo de la manera van apaecer unu o dos volandos simultáneamente. La tercer manera utiliza discos como oxetivos, que son muncho más pequeños que los coríos y, en rondes avanzaes, riquen tiempos de reacción más curtios pa poder ser alcanzaos. Na versión d'arcade del xuegu, la manera Clay Shooting apaez como segunda ronda, siendo la primera la variación de dos patos (dicha versión del xuegu nun cunta cola manera d'un solu coríu).
Cada ronda del xuegu tien 10 oxetivos pa impautar, y un mínimu d'ellos esíxese p'avanzar a la siguiente etapa; el númberu d'aciertos necesarios p'avanzar depende del nivel en cursu. Pa disparar a los oxetivos el xugador dispón de 3 bales solamente, amás d'un tiempu llende; los coríos vuelen fora de la pantalla si nun se cuten con nenguna bala o si transucurre la llende de tiempu, ente que los discos alloñar del algame del xugador rápido, de cuenta que ye imposible dispara-yos si trescurrió un tiempu prudencial desque fueron llanzaos.
Nes maneres A y B, hai coríos de distintos colores, y dependiendo de dichu color ye'l puntaje ganáu por impautu: 800 puntos polos coríos de cabeza verde y cuerpu negru, 1.600 puntos polos de cabeza morada y cuerpu azul, y 3.000 puntos polos de cabeza negra y cuerpu coloráu. Amás, por faer una ronda perfecta cutiendo a los 10 oxetivos (en cualquier manera), llógrense 10.000 puntos extra o 15.000 y de siguío pueden llograse hasta 30.000
Nes maneres de cacería de coríos (y nel casu de la versión de arcade, na manera de disparu a discos), el xugador ye acompañáu por un perru de caza, que ri maliciosamente si'l xugador nun cute nengún coríu, y felicita al xugador si un coríu ye alcanzáu. Dichu personaxe pasó a la historia nel mundu de los videoxuegos: una lleenda urbana popular nes comunidaes de videojugadores afirma que delles persones atoparon formes d'impactalo. Ente que esto ye imposible nes versiones de consola del xuegu, la versión de arcade tien una ronda de bonus na cual déxase disparar al animal.
Anque Duck Hunt nun cunta con una manera multixugador, el manual indica qu'un segundu xugador puede coneutar un control de NES nel segundu puertu del sistema, y controlar el coríu qu'apaez. Esta opción solo puede ser aplicable na manera d'un solu coríu, y nun puede usase na manera de discos.
Kill Screen
En pasando'l nivel 99 del xuegu, algámase la Kill Screen de Duck Hunt (conozse como nivel 0, pero los fans dícen-y nivel 100). Nél los coríos mover a gran velocidá y non pueden matase, lo que provoca que'l perru se ría direutamente. Dacuando los sprites de los coríos salen cortaos y delles vegaes nun lleguen a apaecer.
Formatos
Duck Hunt foi llanzáu en delles combinaciones de cartuchos. El xuegu incluyir nun cartuchu xunto a Super Mario Bros; dichu cartuchu en particular ye bien popular nos Estaos Xuníos, por cuenta de qu'incluyíase cola consola cuando ésta yera vendida. Per otru llau, si un comprador adquiría la consola nel paquete especial qu'incluyía un power pad, llograba amás un cartuchu que contenía Duck Hunt xunto a World Class Track Meet y Super Mario Bros.
Audiu
La música orixinal del títulu foi compuesta por Kōji Kondō y Hirokazu "Hip" Tanaka, quien amás compunxeron música pa gran cantidá de xuegos de Nintendo na mesma dómina. Foi representada nel tour de conciertos Video Games Live.
Receición
El xuegu recibió poques crítiques formales por cuenta de que foi llanzáu a metaes de la década de 1980. Entá na actualidá, munchos críticos nun lu han evaluáu. A pesar d'esto, Al Game Guide describió al xuegu como "curiosu pero repetitivu", afirmando que ye "risonderu por un momentu, pero se ''avieya tres delles rondes de xuegu". Video Game Critic dio al xuegu una calificacón negativa al xuegu en 2004, puntuándolo con una "D".
Una gran cantidá de comunidaes d'usuarios realizaron revisiones informales al xuegu, calificándolo positivamente gran parte de les vegaes. Los usuarios de IGN (sitiu d'Internet) calificaron en promediu'l xuegu con 8.7/10, y la comunidá de Gamespot dio al paquete qu'incluyía Super Mario Bros y Duck Hunt un puntaje de 9.1/10. El xuegu amás allugóse nel puestu 155 na llista de los 200 meyores títulos publicaos pa una consola de Nintendo, publicada por Nintendo Power.
Nueves versiones
Salieron nueves versiones del xuegu (non oficiales nin autorizaes por Nintendo) pa iPhone. Por casu, "Mario Ducks". Esti xuegu tien la clásica manera de xuegu, pero añediéronse-y dellos bonos extras: una bandada de coríos pa disparar toos coles mesmes. Tamién tien la posibilidá de matar al famosu Perru-nesti casu Micu.
Super Smash Bros
El perru de "Duck Hunt" y unu de los coríos apaecen como personaxes jugables nel bien conocíu Super Smash Bros. pa Nintendo 3DS y Wii U. Nesti casu, ellos pueden ser controlaos con una Nintendo Zapper. Dacuando a estos dos llámase-yos "Duo Duck Hunt".
Estadiu Olímpicu d'Amberes
L'Olympisch Stadion o Kielstadion foi construyíu y usáu como estadiu principal nos Xuegos Olímpicos de 1920 n'Amberes. Foi usáu como estadiu principal pol club belga KFC Xerminal Beerschot, hasta la so desapaición en 2013.
Ye posible qu'Archibald Leitch tuviera vinculáu al diseñu del estadiu, teniendo delles visites realizaes enantes de los Xuegos Olímpicos.
Concursu de Tonada de La Nueva (XXI Edición)
El XXI Concursu de Tonada de La Nueva tuvo llugar na llocalidá llangreana de La Nueva, finalizando'l domingo 19 d'abril de 2015 cola entrega de los premios a los campeones.
Nesta edición los vencedores nes categoríes absolutes fueron Isaac Sierra Longo, en masculina y Lorena Corripio, en femenina. No tocante a los cantantes mozos, el primeru foi Alejandro Peláez y na categoría de cantantes aficionaos los premiaos fueron Sergio Menéndez y Araceli Fernández
Los campeones asoleyaron un discu que sería presentáu na gala de la edición del añu 2016
Amhrán na bhFiann
Amhrán na bhFiann ye l'himnu nacional de la República d'Irlanda. Tamién conocíu pola so torna al inglés comu A Soldier's Song ( El Canciu'l Soldáu). Asina mesmu ye conocíu tamién comu Amhrán Náisiúnta na hÉireann/National Anthem of Ireland (Himnu Nacional d'Irlanda). La lletra del canciu ye de Peadar Kearney y la música de Kearney y Patrick Heeney. Compuestu en 1907 y espublizáu por primer vegada n'Irish Freedom en 1912.
El canciu ye l'himnu nacional oficial dende 1926 cuandu reemplazo al himnu non oficial God Save Ireland. Ye canciada n'irlandés y con un coru.
Traducción del coru
Somos soldaos qu'empeñaren les sos vides por Irlanda. Dalgún de nós viniere d'alluendi les oles, xuramos ser llibres. Más nunca la tierra de nuesos antigüos abellugará’l déspota o al esclavu. Esta nueche cruciaremos el Bearna Baoghal, pola causa d'Irlanda, entá con duelgu o firida; Ente la truena’l canón y les bales, cantaremos un canciu de soldáu
Versión completa n'irlandés
Seo dhibh a cháirde duan oglaidh,
Caithréimeach, bríoghmhar, ceolmhar.
Ár dteinte cnámh go buacach táid,
`S an spéir go min réaltógach.
Is fionmhar faobhrach sinn chun gleo,
Fa ciúnas chaoimh na h-oidhche ar seol,
Seo libh, canaídh amhrán na bhFiann.
2ª estrofa,
Cois banta réidhe, ar árdaibh sléibhe.
Ba bhuadhach ár rinnsear romhainn,
Ag lámhach go tréan fá'n sár- bhrat séin,
Tá thuas sa ghaoith go seolta;
Ba dhúthchas riamh d'ár gcine cháidh,
Gan iompáil riar ó imirt áir,,
'Siubhal mar iad i gcoinnibh rámhaid,
Seo libh, canaidh amhrán na bhFiann.
3era estrofa,
A buidhean nach fann d'fuil Ghaoidheal is Gall,
Sinn breacadh lae na saoirse,
Tá sgéimhle 's sgannradh í gcroidhthibh namhad,
Roimh ranngaibh laochra ár dtíre;
Ár dteinte is tréith gan spréach anois,
Sin luinne ghlé san spéir anoir,
'S an bíodhbha i raon na bpiléar agaibh:
Versión completa n'inglés
With cheering, rousing chorus,
As round our blazing fires we thong,
The starry heavens o'er us;
Impatient for the coming fight,
And as we wait the mornings light,
Here in the silence of the night,
2ª estrofa,
In valley green or towering crag,
Our fathers fought before us,
And conquered 'neath the same old flag,
That's floating o'er us,
We're children of a fighting race,
And as we march the foe to face,
We'll sing a soldier's song
3era estrofa,
Sons of the Gael! Men of the Pale!,
The Long watched day is breaking;
The serried ranks of Innisfail,
Shall set the tyrant quaking.
Our camp fires now are burning low;
See in the east a silvery glow,
Out yonder waits the saxon foe,
So sing a soldier's song.
Vaudricourt (Pas-de-Calais)
Vaudricourt ye una comuña francesa del departamentu de Pas-de-Calais, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Victoria Abril
Victoria Mérida Rojas, conocida como Victoria Abril ye una actriz y cantante española, que la so carrera #desenvolver principalmente n'España y Francia, anque tamién trabayó n'otros países.
Biografía
Naz en 1959 y crez ente Benajarafe (Málaga) y Madrid. Dende pequeña #interesar pola danza y estudia ballet clásicu. Con quince años guía los sos pasos escontra'l cine, debutando como actriz na película Obsesión, de Francisco Lara Polop.
En 1975 y 1976 apaez de volao nes películes Robin y Marian, dirixida por Richard Lester y protagonizada por Sean Connery y Audrey Hepburn, La ponte, de Juan Antonio Bardem y El home que supo amar, de Miguel Picazo.
Ente 1976 y 1978 faise bien popular al convertise en azafata del concursu Un, dos, tres... responda otra vez, diseñáu por Narciso Ibáñez Serrador pa Televisión Española. izquierda|miniaturadeimagen|241x241px|Abril y [[Pedro Almodóvar en 1993.]] En 1977 interpreta'l papel principal de Cambéu de sexu, refugáu primeramente por Ángela Molina. Empecipia asina una granible collaboración con Vicente Aranda, pa quien va protagonizar dalgunes de les sos películes más relevantes, ente elles La rapaza de les bragues d'oru (1980), Tiempu de silenciu (1986), El Lute: camina o españa (1987), Amigos (1991) y Llibertaries (1996). En delles reparties coincide con Imanol Arias, Jorge Sanz o Antonio Banderas.
Amás, trabaya con avezamientu n'Italia y especialmente en Francia, siendo candidata al Premiu César en dos causes y estableciendo ellí la so residencia. Cimenta asina una de les carreres interpretatives más brilloses del cine español, na que tienen cabida direutores como Mario Camus (El truébanu), Jaime Chávarri (Las bicicletas son para el verano), Manuel Gutiérrez Aragón (La nueche más formosa), Pedro Almodóvar (¡#Arreyar!, Tacones lejanos, Kika) o Carlos Saura (El séptimo día).
El so escelente papel na película ¡#Arreyar! de Pedro Almodóvar, impresionó tantu a una moza Penélope Cruz, que la madrilana decidió que dalgún día #dedicar al mundu del cine como'l so protagonista, pola que siempres profesó una fonda almiración.
Con El Lute consigue la so primer Concha de Plata a la meyor actriz nel Festival de San Sebastián y pol so trabayu n'Amantes recibe l'equivalente Osu de Plata nel Festival de Berlín. Candidata en nueve causes (seis consecutives) al Premiu Goya, solo imponse en 1995 por Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto, d'Agustín Díaz Yanes, con quien vuelve collaborar en Sin noticias de Dios (2001) y Solo quiero caminar (2008).
La so incursión en Hollywood, cola película Jimmy Hollywood de Barry Levinson, nun resulta demasiáu granible. Refuga entós el papel protagonista de La pasión turca, que depués recái n'Ana Belén.
En televisión apaez en series como La barraca (1979) o Los palacios de Ulloa (1985), según a les órdenes de Vicente Aranda nun capítulu de La buelga del crime (El crime del Capitán Sánchez, 1985) y en Los caballeros del alba (1991). Tamién en curtiumetraxes como Pour elle (2009), realizáu por Blanca Li.
Dende 2005 prueba suerte na música cola publicación d'un discu de clásicos de la bossa nova (Putcheros #do Brasil) y realizando xires de conciertos con cantares en portugués, francés y castellán.
Vida personal
El 28 de xunetu de 1977 #casar con Gustavo Laube, antiguu futbolista de la selección nacional de Chile y axente artísticu. La pareya #dixebrar a principios de 1982.
Victoria Abril tien dos fíos de la so antigua rellación col cineasta francés Gérard de Battista.
Ye la musa y amiga personal del diseñador de moda francés Jean Paul Gaultier.
Esposición Universal
Esposición Universal ye'l nome xenéricu de varies esposiciones de gran envergadura celebraes per tol mundu dende la segunda metá del sieglu XIX. La organización que s'ocupa oficialmente de nomar les ciudaes organizadores d'esti tipu d'eventos ye'l Bureau International des Expositions (BIE).
Les esposiciones aprobaes pol BIE pueen ser consideraes universales, internacionales o especializaes, con una duración d'ente 3 y 6 meses. Sicasí, cualesquier país o ciudá pue entamar feries y esposiciones asemeyaes ensin el patronazgu del BIE.
El conceutu d'esposición universal contribuyó fuertemente a la comunicación social de los llogros imperialistes, al incorporase como curiosidaes elementos etnográficos propios de les cultures dominaes por parte de les grandes potencies imperiales.
D'esti mou, nestes mega-feries amosábense los grandes avances de la invención teunolóxica al llau de les últimes espresiones (aceutaes pola Academia) del arte.
Johannes Georg Bednorz
Johannes Georg Bednorz ye un físicu alemán gallardoniáu col Premiu Nobel de Física en 1987 xunto a Karl Alexander Müller pol descubrimientu conxuntu nel campu de la superconductividá de materiales cerámicos.
Datos biográficos
Ye'l cuartu fíu de Anton y Elisabeth Bednorz. Graduose na Universidá de Münster en 1976. En 1982 concluyó'l so doctoráu nel Institutu Teunolóxicu Federal Suizu, en Zúrich (Suiza). Nel mesmu añu pasó a fomar parte del Llaboratoriu d'Investigación d'IBM en Zúrich, onde foi contratáu por Müller pa los sos últimos estudios sobre superconductividá.
Jack Kirby
Jacob Kurtzberg, conocíu artísticamente como Jack Kirby, foi un dibuxante d'Estaos Xuníos. Considérase-y unu de los autores más influyentes de la historia del comic book d'Estaos Xuníos, y el dibuxante de superhéroes por antonomasia. Xunto a Stan Lee creó mientres los años sesenta gran parte de los personaxes más importantes de Marvel Comics, tales como Fantastic Four, Thor, Los Vengadores o X-Men, propulsando la renacencia del xéneru mientres la denomada Edá de Plata de los comic-books.