cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mausoléu de Mao Zedong
El Mausoléu del Presidente Mao (chinu simplificáu: 毛主席 纪念堂, chinu tradicional: 毛主席 纪念堂, pinyin: Máo Zhǔxí Jiniantang) ye l'edificiu onde s'atopen los restos de Mao Zedong, Presidente del Buró Políticu del Partíu Comunista de China a partir de 1943 y líder de dicha agrupación dende 1945 hasta'l so fallecimientu en 1976. A pesar que Mao espresara'l so deséu de ser cremado, el so cuerpu foi embalsamáu y asitiáu nun mausoléu qu'empezó a construyise pocu dempués de la so muerte.
L'edificiu atópase en Beixín, nel centru de la Plaza de Tiananmén, emplazado onde enantes s'irguía la Puerta de China y que fuera la entrada sur de la Ciudá Imperial mientres les dinastíes Ming y Qing. Los restos del líder tán n'exhibición permanente pal públicu, anque delles versiones afirmen que lo que s'atopa espuestu ye una estatua de cera, asitiada sobre'l cuerpu real.
Construcción
L'entamu de les obres empezó pocu dempués de la muerte de Mao, el 24 de payares de 1976 y completóse el 24 de mayu del añu siguiente. Hua Guofeng, quien supervisó'l proyeutu, dexó la so firma inscrita nel edificiu. Ciudadanos de toa China tuvieron arreyaos nel diseñu y la construcción del mausoléu; alredor de 700 000 persones de distintes provincies, rexones autónomes y nacionalidaes realizaron trabayu voluntariu de manera simbólica. Utilizáronse materiales traíos de delles partes del país como granitu de la provincia de Sichuan, platos de porzolana de la provincia de Guangdong, pinos de Yan'an na provincia de Shaanxi, granes de los montes Tian Shan na Rexón Autónoma de Xinjiang, tierra de Tangshan afeutada por un recién terremotu, piedres de colores de Nanjing, cuarzu de los montes de Kunlun, tueros de pinu de la provincia de Jiangxi y amueses de roca del Monte Everest. Tamién s'utilizaron agua y sable del Estrechu de Formosa, pa enfatizar simbólicamente la soberanía de la República Popular sobre Taiwán. El mausoléu foi cerráu por reformes mientres nueve meses en 1977 y abiertu nuevamente'l 20 de setiembre d'esi añu.
Ataúd de cristal
El cuerpu de Mao atópase dientro d'un ataúd de cristal; les partes visibles tán arrodiaes por una atmósfera seca, ente que les non visibles tán papaes por un líquidu imposible de reparar a güeyu. Al rematar acaldía, el cuerpu ye baxáu hasta un contenedor especial que se caltién de forma constante a baxes temperatures. Añalmente, tantu la cara como les manes son totalmente amugaes.
Alfonso Durazo Montaño
Alfonso Durazo Montaño ye un políticu mexicanu y foi miembru del Partíu Revolucionariu Institucional (PRI) quién sirvió tan voceru de xefe y secretariu particular del Presidente Vicente Fox.
Durazo tien un grau n'inxeniería civil de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu y una llicenciatura en derechu por la Universidá Autónoma Metropolitana. De 1992 a 1993 sirvió como secretariu particular del Secretariu de Desarrollu Social Luis Donaldo Colosio; cuándo Colosio convertir nel candidatu del PRI a la presidencia de Méxicu, Durazo siguió como secretariu particular de Colosio.
En mayu del 2000 dimite del PRI y xúnese la campaña presidencial de Vicente Fox. Fox nomó a Durazo como'l so secretariu particular dempués del xunetu 2000 eleición y tamién se convirtió nel voceru presidencial en 2003. Durazo Dimitió de les sos posiciones en 2004 y dirixó dures crítiques escontra l'alministración de Fox.
En Marzu de 2006 Durazo anunció que se xuniría a Andrés Manuel López Obrador na so campaña presidencial. Naquel añu  foi nomáu Candidatu pa Senador nel so estáu d'orixe, Sonora. En xineru de 2012,  nuevamente xunióse a la campaña presidencial de López Obrador como Direutor Xeneral nel Estáu de Sonora.
Hammanah bint Jahsh
Hammanah bint Jahsh (n'árabe: حمنة بنت جحش) yera la hermana de Abd-Allah ibn Jahsh, Zaynab bint Jahsh y Ubayd-Allah ibn Jahsh. Yera sobrina de Hamza ibn Abdul-Muttalib. Ella taba casada con Mus'ab ibn Umair que finó na batalla de Uhud. Más tarde casóse con un prominente musulmán, el xeneral Talha ibn Ubayd-Allah.
Participó na batalla de Uhud, suministrando agua a los precisaos, y tratando a los mancaos y mancaos.
El so maríu, tamién foi martirizado nesta batalla. Narróse que cuando Mahoma tornó de la batalla de Uhud, les muyeres empezaron a pidir información sobre'l destín de los sos homes. Cuando Hammanah averar a él, Mahoma díxo-y:
"Oh Hammanah busca pagu nel to hermanu Abdallah".
Ella respondió:
"A Allah pertenecemos y a él vamos volver. La misericordia seya con él y que Allah perdóne-y".
Entós Mahoma dixo:
"Busca pagu nel to tíu Hamza ibn Abd al-Muttalib".
Una vegada más, caltener n'aselu y dio la mesma respuesta. Entós él díxo-y:
"¡Oh Hammanah busca pagu nel to home!".
Entós, esta vieno embaxo y empezó a llorar. Mahoma comentó:
"El venceyu de la muyer con un home ye mayor que la d'un home con una muyer".
Más tarde, Hammanah casóse con Talha ibn Ubayd-Allah que foi unu de los Asharah Mubasharah (los diez persones en tol mundu a les que se-yos prometió'l paraísu).
Bibliografía
http://www.islam4theworld.com/Sahabah/talhah_bn_ubaydullah_R.htm
Los Inválidos
El Palaciu Nacional de los Inválidos ye un complexu arquiteutónicu asitiáu nel séptimu distritu de París, cerca de la Escuela Militar. Creáu originariamente como residencia real para soldaos y militares franceses retiraos, ye especialmente conocíu por allugar los restos mortales del emperador Napoleón.
Historia
thumb|left|Vista de Los Inválidos dende l'aire. miniaturadeimagen
El complexu de ''Invalidar 039;' respuende a la voluntá del rei Lluis XIV de Francia, qu'ordenó la so construcción el 24 de febreru de 1670, col enfotu de que les instalaciones ufiertaren abellu pa los veteranos inválidos de guerra que quedaben ensin llar. Los planos son de Libéral Bruant, y la construcción foi llevada a cabu por Jules Hardouin-Mansart. La construcción de los edificios principales desenvolver ente marzu de 1671 y febreru de 1674; el conxuntu foi operativu y empezó a allugar antiguos soldaos a partir de payares d'esi añu. La construcción de la ilesia, sicasí, tuvo qu'aplazase y foi completada n'agostu de 1706, tres trenta años d'obres.
El 14 de xunetu de 1789 foi asaltáu polos revolucionarios franceses.
En 1840, los restos de Napoleón Bonaparte fueron treslladaos de la islla de Santa Lena a París, por iniciativa del rei Lluis Felipe I de Francia, y depositaos en ''Invalidar 039;'. Dende 1940, el mausoléu imperial contién tamién los restos del so fíu Napoleón II, no que foi una cesión d'Adolf Hitler al gobiernu collaboracionista de Vichy. Tamién se caltienen ellí los restos del hermanu de Napoleón Xosé I d'España, según los de dellos mariscales, ente ellos Lyautey, Foch y Leclerc.
Templos relixosos
Como yá se mentó, la ilesia de los Inválidos foi construyida con posterioridá a los edificios principales, por cuenta de la insatisfaición del rei Lluis XIV cola primer propuesta presentada pol arquiteutu Libéral Bruant. Lluis XIV deseyaba una construcción que dexara l'asistencia a la mesma misa de los soldaos y del propiu rei, pero ensin que'l soberanu tuviera qu'entemecese colos soldaos. Finalmente, Jules Hardouin-Mansart dio solución al problema estremando'l proyeutu orixinal de templu en dos ilesies separaes, anque dotaes de continuidá arquitectónica: la ilesia Saint-Louis-des-Invalides, llamada "ilesia de los soldaos"; y la ilesia del Domo (Église du Dôme), pa la oración del monarca y la realeza.
Marina Montresor
Marina Montresor ( ye una botánica, algóloga, taxónoma, curadora, y esploradora italiana.
Carrera
Ye una científica senior de la Estación Zoolóxica Anton Dohrn, de Nápoles, onde coordina'l Departamentu d'Ecoloxía y Evolución de plancton. El so interés d'investigación inclúi taxonomía y ecoloxía del fitoplancton marín, con especial atención a les estratexes de vida de los protistas y la carauterización de los sos ciclos de vida heteromorfos, y na comprensión de los factores que controlen les transiciones ente etapes y fases del ciclu de vida distintes.
Dahd Sfeir
Dahd Sfeir foi una actriz y cantante uruguaya, conocida tamién como Duechu.
Marina Montresor
Carrera
En 1980, llogró una llicenciatura en ecoloxía del fitoplancton pola Universidá de Nápoles Federico II,.
Dahd Sfeir
Biografía
Nacida nuna familia d'orixe libanés, na so infancia foi vecina del poeta español exiliáu Rafael Alberti. Empecipiar nel Club de Teatru creáu por Tacu Larreta. Estudió teatru na Escuela Municipal d'Arte Dramático (güei Escuela Multidisciplinaria d'Arte Dramático), teniendo por profesora a Margarita Xirgu. Foi prohibida pola dictadura militar uruguaya, exiliándose xunto al so home Carlos María Gutiérrez en Venezuela (ente 1973 y 1985), en Cuba y Suecia.
Marina Montresor
Carrera
Dende 1983, desenvuelve actividaes académiques y científiques na Estación Zoolóxica Anton Dohrn, de Nápoles, collaborando en proyeutos de taxonomía y distribución del fitoplancton (llaguna Fasano, Estrechu de Magallanes), siendo ellí contratada como tecnóloga dende 1994, desenvolviendo actividaes académcias y científiques na Seición Integrada de Ecología Marina, Estación Zoolóxica, Nápoles.
Dahd Sfeir
Biografía
En 1996 recibió'l Premiu Helen Hayes na ciudá de Washington, pola producción musical Mano a mano. Actuó tamién n'Italia y España nun espectáculu sobre Mario Benedetti. Actuó n'Uruguái y en dellos países, incluyendo España.
Marina Montresor
Membresías
Phycological Society of America, * International Society for the Study of Harmful Algae.
Dahd Sfeir
Biografía
Tornó al país con una recordada serie d'espectáculos unipersonales: Mano a mano con Alberto Candeau. Depués protagonizó Masterclass col personaxe de Maria Callas. En 2008 foi declarada Ciudadana Pernomada de Montevideo.
Marina Montresor
Editora
Protist.
Dahd Sfeir
Biografía
Finó'l 17 d'agostu de 2015, a los 83 años.
Foi gallardoniada col Premiu Candelabru d'Oru dau pola B'nai B'rith Uruguái.
Jorge Holguín
Jorge Marcelo Holguín Mallarino foi un estadista, militar y políticu colombianu, dos veces presidente encargáu de Colombia, de xunu de 1909 a agostu del mesmu añu en calidá de designáu, y de payares de 1921 a agostu de 1922 en condición de primer designáu.
El so mandatu carauterizar pol allongamientu del ferrocarril del norte y del Pacíficu, y tamién ye recordáu por haber robláu como ministru de rellaciones esteriores el tratáu Holguín-Avebury.
Biografía
Apoderaba bien les materies económiques y conocía el derechu internacional. Foi igualmente un militar destacáu. Participó na guerra civil de 1876-1877 contra Aquileo Parra y foi ganáu na batalla de la Ponte del Común. Sicasí, llogró'l títulu de xeneral poles sos aiciones na guerra de 1895 na batalla de Cruz Colorada.
Nun párrafu de la so autobiografía escribió: «La guerra ye lo más espantible que puede socede-y a los homes. Alcordanza que dempués de la batalla de Enciso, y al averame nuna comisión delicada ante'l xeneral Reyes, tocóme ver unu de los espectáculos más horribles que ye de suponer. Metanes una naturaleza bellísima, los campos semaos de cadabres. Los mancaos, colos cranios, con tolos güesos despedazados, llanzando les más tarrecibles imprecaciones.»
Carrera política
Ocupó'l Ministeriu de Rellaciones Esteriores mientres el gobiernu de Miguel Antonio Caro y darréu foi Ministru de Guerra nes alministraciones de Manuel Antonio Sanclemente y Rafael Reyes. Nesta postrera correspondió-y roblar el tratáu Holguín-Avebury sobre la unificación de la delda esterna colombiana. Pa defender esti conveniu con Lord Avebury, escribió'l so llibru Dende Cerca, que'l so opositor Santiago Pérez Triana asonsañó cola publicación d'otru llibru llamáu Dende Lloñe.
Yá dempués de la so primer alministración 1914 asesoró y perfeccionó el Tratáu Urrutia-Thomson.
Primer presidencia (1909)
Cuando asocedieron los fechos del "Trecemarcismo" el presidente Rafael Reyes presentó'l so arrenunciu y el xeneral Holguín exerció'l poder en calidá de designáu. Recibió'l poder el 9 de xunu y apurrir el 4 d'agostu del mesmu añu a Ramón González Valencia. Mientres esti curtiu espaciu de tiempu tuvo qu'enfrentar dificultaes d'orde públicu, especialmente en Barranquilla onde asocedió una sulevación.
Segunda presidencia (1921-1922)
En 1921, nuevamente foi designáu presidencial y nuevamente devido al arrenunciu del so antecesor, nesti casu Marco Fidel Suárez, quien unvió una carta al congresu'l 4 de payares y arrenunció oficialmente'l 10; el 11 del mesmu mes, Holguín, se posesionó ante'l congresu que lu escoyó como primer designáu, arriendes de un alcuerdu políticu.
Nel so gobiernu destacar por sirvir d'enllaz ente l'executivu y el llexislativu, trató de reconciliar el gobiernu colos lliberales, mas los sos esfuercios fueron infructuosos. Interesóse especialmente pola construcción de los Ferrocarriles del Norte y del Pacíficu.
Crítica
Nel so segundu gobiernu, taba sofitáu por Pedro Nel Ospina, pero foi duramente cuestionáu pola opinión. Fundamentalmente, trató d'incluyir lliberales y conservadores nel so gabinete y la mayoría refugaron la ufierta. A esti respectu'l diariu La República afirmó: “El nuevu Gabinete escoyíu nun va solucionar, nin remotamente, los problemes que'l país confronta [...] creemos que'l señor Xeneral Holguín nun quixo dar un pasu definitivu y firme”. Foi un trunfu induldable la eleición del so padrín políticu Pedro Nel Ospina, a quien-y apurrió'l poder.
Enllaces esternos
.
Hind bint Awf
Hind bint Awf foi la suegra de Mahoma y la güela d'Ibn Abbas. Como madre de dellos Compañeros de Mahoma, ella yera conocida como "La grandiosa suegra de la Tierra".
El so padre, Awf ibn Zuhayr, pertenecía a la tribu Hilal de La Meca. Los miembros de la tribu Hilal yeren ricos, pero nun teníen el mesmu nivel d'influencia espiritual o política que la cla Quraish. La madre de Hind yera Aisha bint al-Muhzm de la tribu Khutha'm.
Matrimonios y descendencia
Hind, casóse cuatro veces y tuvo, siquier, ocho fíos.
Del so segundu home, Al-Harith ibn Hazan, tuvo dos fíos:
Del so tercer maríu, Khuzayma ibn Al-Harith tuvo una fía:
Del so cuartu maríu, Umays ibn Ma'ad, tuvo cuatro fíos:
Bibliografía
The History of Al-Tabari. Translated by I. Poonawalla
Osly-Courtil
Osly-Courtil ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Kelly Clarkson
Kelly Brianne Clarkson ye una cantautora, compositora y actriz d'Estaos Xuníos.
Saltó a la fama al ser escoyida ganadora de la primer temporada del programa American Idol emitíu pola cadena d'Estaos Xuníos FOX, y pol so álbum debú Thankful.
Nel añu 2004 volvió debutar nel mundu de la música col so álbum 6 vegaes multiplatín Breakaway, anque ésti tuvo más empobináu escontra la música pop rock. El so tercer álbum My December, con un estilu más roqueru, #asitiar nel númberu #2 del Billboard 200. En 2009 llanzó'l so cuartu álbum All I Ever Wanted llegando a los primeros llugares de popularidá, anguaño atópase promocionando'l so nuevu álbum Stronger el cual llanzó'l 21 d'ochobre de 2011; el primer senciellu titúlase Mr. Know It All. Kelly cunta col récor de ser la primer persona en ganar dos Grammy´s na categoría Meyor Álbum Vocal Pop" y tien un grammy por Meyor presentación Pop Vocal Femenina", pa xineru de 2013 VH1 asitia a Kelly nel puestu 19 de les 100 meyores artistes femenines en tola historia. En 2013 Billboard celebra'l so 55 Aniversariu faciendo un llistáu de los 100 artistes que llograron los meyores sitios nos sos charts, Kelly llogra'l númberu 75.
Vendió aproximao 30 millones de copies en tol mundu. Y ganadora de 3 Premios Grammy. Los sos senciellos más esitosos hasta'l momentu son: "Miss Independent", "Behind These Hazel Eyes", "Never Again", "Already Gone", "Because of You", "Since O Been Gone", "My Life Would Suck Without You", "Stronger (What Doesn't Kill You)" y "Catch My Breath".
Marina Mora
Marina Beatriz Mora Montero ye una modelu y empresaria peruana. Foi escoyida Miss Perú Mundu 2001, polo que representó al Perú el 7 d'avientu en Miss Mundu 2002, quedando como segunda finalista.
Biografía
Nacida en Guadalupe, ye fía de Nora Montero Castañeda y Miguel Mora Costiella. Preparar nel modelaje dende los 16 años.
En 1999 participó nel certame de guapura Miss Perú per primer vegada.
En 2001 volvió a concursar nel certame de guapura Miss Perú, que ganó; por ello al siguiente añu participó en Miss Mundu 2002, certame que tuvo llugar en Londres onde Marina quedó como finalista (Tercer llugar).
Hai incursionado nel mundu empresarial, llanzando una marca de cosméticos: Bellísima y con una escuela de modelos.
Josh Charles
Joshua Aaron Charles ye un actor d'Estaos Xuníos de cine, televisión y teatru. Ye conocíu pol papel de Daniel "Dan" Rydell en Sports Night, Knox Overstreet en Dead Poets Society y pol personaxe de Will Gardner nel drama llegal The Good Wife, papel pol cual consiguió una nominación al Primetime Emmy al meyor actor de repartu - Serie dramática en 2011. Nel añu 2013 recibió una nominación, na mesma categoría, pa los Premios Globu d'Oru
Vida personal
Charles nació en Baltimore (Maryland), fíu de Laura, una columnista del corazón en The Baltimore Sun, y Allan Charles, un executivu publicitariu. Empecipió la so carrera como comediante en vivu a los nueve años. Siendo un adolescente pasó delles de les sos vacaciones nel campamentu de branu Stagedoor Manor en Nueva York.
Carrera
El debú cinematográficu de Charles foi nel filme de 1988 de John Waters Hairspray, siguíu pola so actuación como Knox Overstreet en 1989 en Dead Poets Society.
Charles actuó en dellos trabayos pa televisión, tales como la serie Sports Night, na qu'interpretó a Dan Rydell y pola cual llogró una nominación a los Premios del Sindicatu d'Actores. Tamién apaeció na serie de HBO In treatment.
Ente los sos trabayos teatrales atópense la so actuación nuna reproducción de la obra de Neil LaBute The Distance From Here, obra qu'en 2004 llogró un Drama Desk Award al meyor repartu. En xineru de 2006, Charles actuó nel estrenu mundial de The Well-Appointed Room de Richard Greenberg, producida pola Steppenwolf Theatre Company de Chicago. Depués d'esto, apaeció na obra A Number de Caryl Churchill, producida por American Conservatory Theater en San Francisco. En 2007, tuvo un papel na obra The Receptionist d'Adam Bock nel Manhattan Theatre Club. En 2009, empezó a trabayar na serie de TV The Good Wife, interpretando al abogáu Will Gardner, papel pol cual llogró una nominación al Primetime Emmy al meyor actor de repartu - Serie dramática en 2011. Dexó la serie en 2014 pa buscar otros proyeutos.
Tab Hunter
Arthur Andrew Kelm, más conocíu como Tab Hunter, foi un actor y cantante d'Estaos Xuníos. Como actor intervieno en cerca de cuarenta títulos dende 1950; como cantante, llogró que'l so senciellu «Young Love» fora númberu unu nel Billboard de 1957.
Empiezos
Hunter nació na ciudá de Nueva York de Charles Kelm y Gertrude Gelien. Los sos padres yeren inmigrantes alemanes, el so padre yera xudíu y la so madre luterana. Los sos padres divorciáronse, treslladándose la madre a California xunto a los sos dos fíos. La madre recuperó'l so apellíu de soltera, Gelien, y cambéu l'apellíu de los sos fíos per este. Xunir a la Guardia Costera a la edá de quince años, mintiendo sobre la so edá p'apuntase. Nos sos últimos años, la madre de Hunter abasnó problemes de salú qu'obligaron a los sos institucionalización y a l'alministración de tratamientos de choque; Hunter sofitó a la so madre hasta qu'esta finó.
Carrera como actor
Arthur Gelien camuda'l so nome pol de «Tab Hunter» por suxerencia del so primer axente, Henry Willson. Ente les películes de Hunter figuren: Island of Desire, n'oposición a Linda Darnell; el drama bélicu ambientáu na II Guerra Mundial Battle Cry, na que tenía un romance con una muyer mayor; Llombes enceses (The Burning Hills) con Natalie Wood; That Kind of Woman cola estrella italiana Sophia Loren; Gunman's Walk, western con Van Heflin y The Pleasure of His Company con Debbie Reynolds. Estos títulos encimentaron l'ésitu de Hunter como mozu galán cinematográficu.
El 9 de xunetu de 1960 Hunter foi arrestáu pola policía de Glendale, siendo esculpáu tres el xuiciu celebráu n'ochobre ante la falsedá de les acusaciones. A principios de los años 60 nun consigue llograr el papel de Tony na adautación cinematográfica del musical West Side Story. Hunter tuvo'l so propiu show televisivu, The Tab Hunter Show, na cadena NBC, que solo se caltuvo n'emisión una temporada (1960-1961), anque se convirtió nuna de les comedies de situación de mayor audiencia nel Reinu Xuníu. Hunter establecer nel sur de Francia y actúa en delles películes europees: Nun importa morrer, de León Klimovsky o'l spaghetti western La vengación y el mio perdón de Roberto Mauri.
Remanez na década de los 80 en diverses comedies: Polyester, de John Waters, que lu empareyar con Divine, quien ye una ama de casa insatisfecha que va centrar el so interés en Tod Tomorrow, personaxe de galán qu'encarna Hunter; Pandemonium, una parodia del cine de terror p'adolescentes; Grease 2, secuela del conocíu musical, nel que Hunter ye'l profesor suplente ya interpreta la tema «Reproduction» o Lust in the Dust (1985), de Paul Bartel, que-y volvía a axuntar con Divine. Otros papeles de Hunter nesta década fueron en cine de terror como Cameron's Closet o Grotesque. En 1992 escribió'l guión de Dark Horse, na que tamién actuaba.
El documental Tab Hunter Confidential, producíu por Allan Glaser, Neil Koenigsberg y Jeffrey Schwarz, trata de la vida de Hunter.
Cantante
Hunter tuvo un ésitu en 1957 col cantar «Young Love», qu'algamó'l númberu unu nel Billboard Hot 100 per espaciu de seis selmanes y foi unu de los hits de mayor percorríu durante la era del Rock n' Roll.
Vida personal
Mientres la era de los estudios en Hollywood, Hunter almitió que ser gai entós yera un problema, nun se sentía cómodu nel mundu de l'actuación y viose obligáu a caltener con dificultá una doble vida.
Hunter escribió una autobiografía: Tab Hunter Confidential: The Making of a Movie Star (2006), co-escrita col especialista en xéneru negru Eddie Muller, que convirtióse nun best-seller nel New York Times y tuvo una edición en llibru en 2007. El llibru siguió reeditándose y foi nomáu pa dellos gallardones. Nel llibru, Hunter confirma los permanentes rumores sobre la so homosexualidá y refúgase la veracidá de los sos romances con Natalie Wood o Debbie Reynolds.
Hunter tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood en Hollywood Boulevard. En 2007, una Golden Palm Star nel Palm Springs Walk of Stars de Palm Springs foi dedicada a Hunter.
Planu costeru
En xeografía, un planu costeru ye un área de gran anchu, poca vida y axacente a la mariña del mar, que s'atopa dixebrada del interior por otres carauterístiques xeográficas.
Unu de los planos costeros más grandes del mundu atópase na parte occidental de Sudamérica.
Ostel
Ostel ye una comuña francesa del departamentu d'Aisne, na rexón d'Altos de Francia. Llenda con.
Planu costeru
El planu costeru suroriental d'América del Norte ye notable pola so diversidá d'especies. El planu costeru del Golfu d'América del Norte estender al norte dende'l golfu de Méxicu a lo llargo del baxu ríu Mississippi hasta'l ríu Ohio, que ta a una distancia d'unos 800 km.
Ostel
Tien una población de y una superficie de  km².
Planu costeru
Mientres el periodu cretácicu, l'área central d'Estaos Xuníos taba cubierta por un mar pocu fondu, que desapareció al remanecer el terrén. Topar nel oeste de Kansas grandes fósiles d'aves acuáticas, llamaes Hesperornis y Ichthyornis, lo qu'indica qu'esti mar poseía bayura de pexes.
El planu costeru que va a lo llargo del cursu baxu del ríu Mississippi puede tar acomuñáu con esti mar, que existió hai 100 millones d'años.
Antráu
Antráu ye una aldea de la parroquia de Tubongu nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 10,50 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 260 msnm y tien una población de.
Conceição (Ribeira Grande)
Conceição ye una freguesía portuguesa perteneciente al conceyu de Ribeira Grande, asitiáu na Islla de São Miguel, Rexón Autónoma d'Azores.
Tien un área de 12,74 km² y una población de
Rémo Meyer
Xuega de Defensa y el so primer equipu foi FC Luzern.
Seleición nacional
Foi internacional cola Seleición de fútbol de Suiza, xugó 5 partíos internacionales.
Pedro Antonio Díaz
.
Pedro Antonio Díaz foi Presidente de la República de Panamá como Segundu Designáu, mientres llegaba l'acabante nomar Primer Designáu Belisario Porras d'Estaos Xuníos.
Exerció como industrial y n'ocasiones en posiciones públiques mientres les alministraciones de los presidentes Obaldía, Valdes y Porras.
Mitoloxía romana
thumb|170px|Altar consagráu n'honor de [[Xúpiter (mitoloxía)|Xúpiter y de Juno, del Palatináu.]] La mitoloxía romana, esto ye, les creencies mitolóxiques de los habitantes de l'Antigua Roma, puede considerase formada por dos partes: La primera, mayoritariamente antigua y ritualista, representaba los mitos y cultos autóctonos. La segunda, principalmente tardida y lliteraria, consiste na fusión de l'anterior con dellos préstamos, dafechu nuevos, procedentes de la mitoloxía griega.
Naturaleza de los antiguos mitos romanos
Los romanos nun teníen rellatos secuenciales, los sos dioses, comparables a la Titanomaquia o la seducción de Zeus por Hera, hasta que los sos poetes empezaron a adoptar los modelos griegos a finales del periodu republicanu. Sicasí, lo que sí teníen yera:
Mitoloxía antigua sobre los dioses
thumb|220px|Altar de los dolce dioses del Panteón Romanu. [[Muséu del Louvre.]]
El modelu romanu incluyía una forma bien distinta a la de los antiguos griegos de definir y concebir a los dioses. Por casu, na mitoloxía griega Deméter yera carauterizada por una historia bien conocida sobre'l so dolor pol raptu de la so fía Perséfone a manes de Hades. Los antiguos romanos, otra manera, concebíen al so equivalente Ceres como una deidá con un sacerdote oficial llamáu Flamen, subalternu de los flamines de Xúpiter, Marte y Quirino, pero cimeru a los de Flora y Pomona. Tamién se-y consideraba arrexuntáu nuna tríada con otros dos dioses agrícoles, Liber y Llibera, y sabíase la rellación de dioses menores con funciones especializaes que-y asistíen: Sarritor (escardado), Messor (collecha), Convector (tresporte), Conditor (almacenaxe), Insitor (llantadera) y delles docenes más.
Con éses la mitoloxía romana arcaica, siquier no referente a los dioses, nun taba formada por rellatu sinón más bien el entrelazamiento y les complexes interrellaciones ente dioses y humanos.
La relixón orixinal de los primeros romanos foi modificada pola adición de numberoses y contradictories creencies en dómines posteriores, y pola asimilación de grandes porciones de la mitoloxía griega. Lo poco que se sabe sobre la relixón romana primitiva nun ye gracies a rellatos de la dómina sinón a escritores posteriores que buscaron caltener les vieyes tradiciones del olvidu nel que taben cayendo, como l'estudiosu del sieglu I e. C. Marcu Terencio Varrón. Otru escritores clásicos, como'l poeta Ovidio nos sos Fastos (‘calendariu’), fueron fuertemente influyíos polos modelos helenísticos, y nes sos obres recurrir con frecuencia a les creencies griegues pa rellenar los buecos de les tradiciones romanes.
thumb|170px|left|Rómulo y Remu dar# de mamar pola lloba. Muséu Nuovo, Palazzo dei Conservatori, Roma.
Mitoloxía antigua sobre la historia romana
Los romanos teníen una rica panoplia de lleendes sobre la fundación y primer espansión de la so propia ciudá. Amás d'estes tradiciones d'orixe mayoritariamente local, a esti surtíu añedió material procedente de les lleendes heroiques grieges nuna dómina temprana, faciendo por casu a Eneas antepasáu de Rómulo y Remu.
La Eneida y los primeros llibros de Livio son les meyores fontes refeches pa esta mitoloxía romana.
Dioses nativos romanos ya itálicos
thumb|140px|Estatua de Ceres portando fruta.
Les divinidaes romanes primitives incluyíen, amás de los di indigetes, un montón de los llamaos dioses especialistes que los sos nomes yeren invocaos al realizar diverses actividaes, como la collecha. Los fragmentos de los vieyos rituales qu'acompañaben a estos actos como l'aráu o la llantadera revelen qu'en cada parte del procesu invocar a una deidá distinta, tando'l nome de caúna d'elles deriváu regularmente del verbu pa la operación. Estes divinidaes pueden ser arrexuntaes sol términu xeneral de dioses asistentes o auxiliares, que yeren invocaos xunto coles deidaes mayores. Los antiguos cultos romanos yeren más un polidemonismo qu'un politeísmu: los conceutos que los adoradores teníen de los seres invocaos consistíen en pocu más que los sos nomes y funciones, y el numen o ‘poder’ del ser manifestar en formes altamente especializaes.
thumb|170px|left|Una cabeza de Minerva topada nes ruines de los [[baños romanos de Bath (Inglaterra).]]
El calter de los indigetes y les sos fiestes amuesen que los antiguos romanos non yá yeren miembros d'una comunidá agrícola sinón que tamién taben arguyosos de lluchar y bien arreyaos cola guerra. Los dioses representaben distintivamente les necesidaes práutiques de la vida diaria, como les sentía la comunidá romana a la que pertenecíen. Apurríense escrupulosamente a los ritos y ufriendes que consideraben apropiaos. Asina, Jano y Vesta guardaben la puerta y el llar, los Llares protexíen el campu y la casa, Pales les camperes, Saturno la llantadera, Ceres la crecedera del granu, Pomona la fruta, y Consus y Ops la collecha. Inclusive'l maxestosu Xúpiter, rei de los dioses, yera honráu pola ayuda que les sos agües daben a les granxes y viñeos. Nel so más ampliu calter yera consideráu, al traviés de la so arma de rayos, el direutor de l'actividá humana y, pol so ampliu dominiu, el proteutor de los romanos nes sos espediciones militares allende les fronteres del so propiu país. Prominentes na dómina más antigua fueron los dioses Marte y Quirino, que de cutiu s'identificaben ente sigo. Marte yera un dios de la guerra al que s'honraba en marzu y ochobre. Los investigadores modernos creen que Quirino foi'l patrón de la comunidá militar en tiempos de paz.
A la cabeza del panteón primitivu atopábase la tríada Xúpiter, Marte y Quirino (que los sos tres sacerdotes, o flamines, teníen el mayor rangu), y Jano y Vesta. Estos dioses antiguos teníen poca individualidá, y les sos histories personales escarecíen de matrimonios y xenealoxíes. A diferencia de los dioses griegos, nun se consideraba que funcionaben de la mesma forma que los mortales, y por ello nun esisten munchos rellatos de les sos actividaes. Esti cultu primitivu ta acomuñáu con Numa Pompilio, el segundu rei de Roma, de quien se creía que tuvo como consorte y conseyera a la diosa romana de les fontes y los partos, Egeria, a quien de cutiu s'identifica como una ninfa nes fontes lliteraries posteriores. Sicasí, añediéronse nuevos elementos nuna dómina relativamente temprana. A la casa real de los Tarquinios atribuyir nes lleendes l'establecimientu de la gran Tríada Capitolina, Xúpiter, Juno y Minerva, qu'asumió'l llugar supremu na relixón romana. Otres amiestes fueron el cultu a Diana nel monte Aventino y l'introducción de los Llibros Sibilinos, profecíes de la historia del mundu que, según la lleenda, fueron mercaes por Tarquinio a finales del sieglu IV e. C. a la Sibila de Cumas.
Dioses estranxeros
L'absorción de deidaes locales vecines tuvo llugar a midida que l'estáu romanu conquistaba'l territoriu vecín. Los romanos solíen conceder a los dioses locales del territoriu conquistáu los mesmos honores qu'a los dioses antiguos que fueren consideraos mesmos del estáu romanu. En munchos casos les acabante adquirir deidaes yeren convidaes formalmente a llevar la so casa a nuevos santuarios en Roma. En 203 e. C., la figura de cultu representativa de Cibeles foi retirada de Pesino (Frixa) y acoyida ceremoniosamente en Roma. Amás, la crecedera de la ciudá atraxo a estranxeros, a los que se dexaba siguir cola adoración a los sos propios dioses. D'esta forma llegó Mitra a Roma y la so popularidá nes lexones estendió'l so cultu hasta tan lloñe como Bretaña. El dios Sol Invictus deriva del mitraísmo, tuvo un cultu bastante estendíu ente los militares a partir del sieglu IIIº, apaez representáu en delles monedes acuñaes por Constantín I el Grande. Amás de Cástor y Pólux, los asentamientos conquistaos n'Italia paecen contribuyir al panteón romanu con Diana, Minerva, Hércules, Venus y otres deidaes de menor rangu, dalgunes de les cualos yeren divinidaes itáliques, procediendo otres orixinalmente de la cultura griega de Magna Grecia. Les deidaes romanes importantes fueron finalmente identificaes colos más antropomórficos dioses y dioses griegos, y asumieron munchos de los sos atributos y mitos.
Enllaces esternos
Diccionariu de personaxes nel sitio Theoi; n'inglés.
Deceniu Internacional de los Afrodescendientes
Celebración
El 23 d'avientu de 2013 l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes na Resolución 68/237 "proclama'l Deceniu Internacional de los Afrodescendientes, que va empezar el 1 de xineru de 2015 y va terminar el 31 d'avientu de 2024, cola tema “Afrodescendientes: reconocencia, xusticia y desenvolvimientu”, que se va inaugurar de forma oficial darréu dempués del alderique xeneral del sesentenu novenu periodu de sesiones de l'Asamblea Xeneral".
Pablo Roces Lamuño
Pablo Roces Lamuño foi un relixosu asturianu qu'aportó a rector de la Universidá d'Uviéu. Yera miembru de la Familia Lamuño y foi un opositor del lliberalismu mientres el reináu de Fernandu VII.
Irene de Tancor
Santa Irene de Tancor (ca. 635 - 653), foi una relixosa portuguesa nacida no que güei ye la ciudá de Tomar, Portugal, nel sieglu VII.
Pablo Roces Lamuño
Biografía
Estudió la carrera eclesiástica na Universidá d'Uviéu tres trés años na Facultá de Filosofía y nueve na de Teoloxía, onde algamó'l grau de Bachiller en 1792 y los de llicenciáu y doctor en 1794. Foi profesor auxiliar na mesma Universidá y el 2 de marzu de 1796 llogró cátedra y canonjías en Teoloxía y Filosofía. Tamién opositó al curato, llogrando delles canonjías y siendo párrocu en parroquies como la de Santa María de los Cuquillos, que prefirió a la cátedra, dende 1797 hasta 1803, cuando foi treslladáu a la de San Félix de Llugones. En 1812 vuelve a Uviéu, ocupando la canonjía de maxistral de la Catedral d'Uviéu. Gracies a la so defensa del absolutismu yá na guerra contra los franceses, la so llucha en favor del absolutismu monárquico adquirió presencia y fama na vida pública, acerando la so pluma contra tou lo que pudiera suponer una manifestación de lliberalismu, inclusive contra los gobernadores del Obispáu. Al trunfar la reacción absolutista (Cien Mil Fíos de San Luis) en 1823, recibió'l pagu de dellos rectoraos de la Universidá como'l so pariente Francisco A. Lamuño Palacio, mientres los periodos 1822-24, 1827-28 y 1832-33. Al morrer SM Fernandu VII abrazó la causa de don Carlos María Isidro de Borbón, Carlos V pa los carlistes, siendo executáu poles tropes Isabelines por ello.
El Claustru de la Universidá d'Uviéu celebró funerales solemnes pol rector Pablo Roces Lamuño, el lluchador realista executáu en 1834. Llamar a Lamuño «primer mártir de la llealtá asturiana» y calificóse colos axetivos de deslleales, cobardes y perxuros, a los lliberales sublevaos n'Uviéu. Pensar en llevantar un monumentu al bachiller nel llugar del campu de San Francisco onde foi executáu y la xente senciello y supersticioso, bien dada a lo sobrenatural y estraordinario, tarrecía pasar por aquella contorna pos se dicía que peles nueches apaecía un palombu blancu, que yera l'alma del realista muertu, la que se presentaba, paez, non como alma en pena, sinón triunfante, a la manera del espíritu de Santolaya, nel martiriu.
Irene de Tancor
Lleenda
Nacida d'una familia influyente, los sos padres dende bien temprana edá decidieron protexela unviándola a un conventu, sicasí, según la lleenda, esta nueva virxe foi asesinada l'añu 653 por un pretendiente refugáu que consideró que yera demasiáu formosa pa ser monxa. Ye venerada como santa pola Ilesia católica.
El so cuerpu, foi darréu llanzáu al ríu Tajo dende onde foi rescatáu incorruptu por monxos benedictinos mui cerca de la ciudá de Scalabris, onde se-y dio sepultura. Según la lleenda, la devoción pola Santa Virxe foi tan grande que los habitantes decidieron camudar el nome de la ciudá de Scalabris pol de Santarém (Santo Irene).
Shaoshan
Shaoshan ye una ciudá condáu de Xiangtan na provincia de Hunan. Ye comúnmente conocíu como'l llugar de nacencia de Mao Zedong, fundador de la República Popular de China. Tien una área de 210 km² y una población de 100 000 habs. de los cualos 84 000 son llabradores.
Alministración
La ciudá de Shaoshan alministra 2 pueblos (鎮) y 6 poblaciones rurales (鄉):
Oulches-la-Vallée-Foulon
Tien una población de y una superficie de  km².
Xavita
Xavita ye una aldea de la parroquia de Tubongu nel conceyu asturianu de Cangas del Narcea.
Alcuéntrase a 15,00 km de Cangas del Narcea, la capital del conceyu, a un altor mediu de 320 msnm y tien una población de.
Oríxenes d'Uviéu
Los oríxenes d'Uviéu remóntense a tiempos del Reinu d'Asturies, cuando surde sobre una llomba un asentamientu llamáu Ovetao. El so fundador foi'l rei asturianu Fruela I, fíu d'Alfonso I d'Asturies (ésti foi'l xenru y socesor del rei Pelayo). Fruela I reinó dende l'añu 757 al 768.
Nel añu 761, a non muncha distancia de la vieya civitas romana de Lucus Asturum, el monxu presbíteru Máximu y el so sobrín Fromestano decidieron fundar un monesteriu a veres de la calzada romana que xunía Llión con Llanera pasando pol puertu de Payares. Darréu alzaron una ermita n'honor del mártir San Vicente, al que poco tiempu dempués xuniéronse dos docenes de monxos, lo que supunxo'l tresformamientu del llugar en monesteriu, tal que consta na acta fundacional roblada'l 25 de payares del añu 781, siendo'l so primer abá Fromestano. Llogró darréu la proteición del rei Fruela I, qu'escoyó'l llugar como residencia de Munia, la so muyer, y nél nació'l so fíu Alfonso II, que darréu se conocería como «el Castu».
Más tarde, el fíu de Fruela, Alfonso II el Castu treslladó la capital del reinu d'Asturies dende Pravia a esti llugar y convirtió a Uviéu en sede episcopal. Amás fortificar y dotó de palacios, ilesies y otres estructures. La muralla que protexía la ciudá, de la que güei apenes queden partes visibles en dellos allugamientos, delimitaba una figura circular afecha a la llomba, ocupando una área de 11 ha qu'acovecía a unes 6.000 persones distribuyíes en tres barrio relativamente estremaos: La Villa, qu'arrexuntaba los edificios más antiguos relixosos y civiles; Cimadevilla, mercantil y venceyada a les pelegrinaciones; y Socastiello.
Antecedentes
La posición clásica sobre la tema basar en considerar esta zona como pocu romanizada, con pueblos que calteníen, n'alto grau, los sos usos y tradiciones, con una escasa vertebración nel sistema romanu-imperial primeru, y nel so herederu'l estáu Visigodu más tarde.
Esti fechu favoreció, de la mesma, nel contestu temáticu del estudiu del reinu d'Asturies, una revisión total: oríxenes, algame, fontes xurídiques, rellaciones internacionales…
Entamos
La concepción clásica de la ciudá d'Uviéu, como Regia Sedes de la monarquía asturiana, taba mediatizada pola concepción más arriba reseñada: marcu simbólicu de poder, enserto nun mediu rural y montascoso, propiu d'un territoriu ensin romanizar hasta entós.
Morfolóxicamente, tratar d'un conxuntu d'edificios emblemáticos propios d'un mediu estrañu –el romanu-, con modelos traíos de la perda Toledo polos godos refuxaos.
Nesti contestu urbanizáu” ensertaríense, entemecíos, una serie d'edificios monumentales, tanto relixosos como civiles, qu'apaecen citaos nel ciclu cronístico asturianu: la Catedral de San Salvador, la basílica de Santa María, concebida como panteón real, y la basílica de Santiso; el palaciu real inmediatu a San Salvador; edificios utilitarios, como: baños, pretorios, y almacenes; cases y viviendes; tou ello arrodiáu por un muriu y dotáu de suministru d'agua por un acueductu. Fora de la ciudá, a manera de “puestos de vigía”, asítiense fundaciones que sirven p'atestiguar l'autoridá regia: Santuyano, Santa María de Bendones, San Pedro de Nora…
Tanto l'arqueoloxía, con prospecciones más sistemátiques, como l'analís de les fontes escrites –sobremanera los documentos xurídicos privaos-, tuvieron de resultes que, adulces, vaigan revisándose los anteriores postulaos.
thumb|right|Fonte de Foncalada, Uviéu. Asina, conocida meyor la realidá de la ciudá primitiva, ésta nun apaez yustapuesta a la realidá circundante, sinón perfectamente vertebrada cola so redolada densamente poblada por un bon númberu de villes y esplotaciones d'orixe romanu, al traviés d'un importante nuedu de comunicaciones, yá señaláu nel so día pol profesor Uría, que se cruciaba na redoma del asentamientu. Coles mesmes, constátase un ciertu grau de dispersión edilicia en redol al topónimu concretu conocíu como «Ouetdao» (darréu llatinizáu en Oueto), d'esta miente, por casu, el palaciu real d'Alfonso II apaez a una distancia de más de media milla de la ilesia del Salvador, los probables baños de los que sería testigu la fonte de Foncalada, a metá de camín ente la ilesia y el palaciu, etc.
Por tanto, nuna primer dómina, que ye la de la so fundación por Fruela I y “refundación” pol so fíu Alfonso II tres les destrucciones árabes de 794 y 795, puede constatase n'Uviéu la esistencia d'un centru relixosu -constituyíu polos templos antes reseñaos y los sos edificios anexos, arrodiaos por un muriu y con serviciu d'agua-, instituyíu n'Ilesia Catedral, sirviendo de sede a un episcopáu. Extramuros del mesmu, y nuna condición de relativa dispersión, y en rellación cola rede viaria antes mentada, asitiábense una serie d'edificios o asentamientos: el posible palaciu real de Fruela I, el conxuntu rexu de Santuyano, la fonte de Foncalada, y seique otros…
Nuna segunda dómina, de crecedera urbana, yá sol reináu d'Alfonso III pueden constatase –tenemos dos lápida qu'atestigüen el patrociniu regio de les obres-, una serie de reformes –obres defensives na ilesia de San Salvador-, y ampliaciones –nueva muralla, arrodiando l'anterior cortil de dómina d'Alfonso II, castiellu nel estremu noroccidental de la mesma, palaciu real urbanu, inmediatu a la muralla y al castiellu-, dotando a la ciudá de la so morfoloxía medieval definitiva.
Dende'l sieglu X, por tanto, apaez, carauterizada morfolóxicamente, la ciudá que conoció la construcción de la nueva muralla por Alfonsu X, que, como ye sabíu por una serie d'obres y prospecciones arqueolóxiques, asitiar a unos trés metros al esterior de la d'Alfonso III.
Palaciu de Deportes de Xixón
El Palaciu de Deportes de Xixón, tamién conocíu como Palaciu de Deportes de La Guía, ye un estadiu cubiertu, propiedá del conceyu de Xixón, allugáu en Xixón (Asturies) España. Dende 2014, oficialmente denominar Palaciu de Deportes Presidente Adolfo Suárez.
Sala vip
Historia
Inauguráu en 1992, ye obra del arquiteutu Salvador Pérez Arroyo, y ye un exemplu de les posibilidaes constructives qu'ufierta'l aceru, material clave nel importante sector siderúrxicu de la rexón.
Oulchy-la-Ville
Tien una población de y una superficie de  km².
Ramón Maximiliano Valdés
Ramón Maximiliano Valdes, séptimu presidente de la República de Panamá, nació'l 13 d'ochobre de 1867 en Penonomé, provincia de Coclé, y muerre el 3 de xunu de 1918 na ciudá de Panamá a la edá de 50 años. Morrió cuando entá obstentaba el cargu de Presidente de Panamá.
Biografía
Foi un home de maneres nidies y cultivada intelixencia. Yera un escritor talentosu. Pocos conocen que fizo dellos versos ente ellos los conocíos colos nomes RONDEL, ESTRAGAL y otros. Tamién yera aficionáu a la música y compunxo delles pieces bailladeres como valses y pasiellos, que tocaba en xuntes íntimes acompañáu d'una guitarra, el tiple o'l pianu.
Al parolar yera bonable, pero midía curioso les sos pallabres. Vivía frente a la Catedral, y gustába-y baxar al parque a parolar. Caminaba tolos díes a la Presidencia. Falaba y escribía en francés, l'inglés y l'italianu, amás del español.
Vida Pre-presidencial
Dende bien ceo se dedicó a escribir y publicó L'Estímulu y la Pallabra. Foi miembru de l'Asamblea Departamental de Panamá, Alcalde de Colón y secretariu del xeneral conservador Carlos Albán mientres la Guerra de los Mil Díes. Post independencia, foi secretariu de Gobiernu en 1908 y depués representó al país en distintes dómines en Washington y Londres. Tamién foi representante na Corte d'Arbitraxe de la Faya.
Cómo foi escoyíu Presidente
Foi sofitáu por un sector del Partíu Lliberal encabezáu pol presidente Porras, en cuantes que la Convención Lliberal postuló a Rodolfo Chiari, que cuntaba col respaldu de Carlos A. Mendoza. EL control de la maquinaria eleutoral llevó a los lliberales chiaristas a solicitar la supervisión eleutoral d'Estaos Xuníos. Pero'l presidente Porras refugó la intervención, y comprometióse a que les eleiciones seríen honestes. Valdés resultó electu presidente, dempués de que Chiari decidió nun presentase na guerra tres dellos choques armaos serios. Foi Presidente Constitucional de la República de Panamá dende'l 1º d'ochobre de 1916 al 3 de xunu de 1918.
Perfil de la so xestión
Aprobóse, por orde estauxunidense, el primer axente fiscal que controlara los gastos del Gobiernu panamiegu. En 1920 llegó'l primeru, qu'adoptó una serie de midíes que pa 1923 llograron estabilizar la economía y producir un superávit. Tamién mientres el gobiernu de Valdés produció la entrada de Panamá na Primer Guerra Mundial xunto con Estaos Xuníos. Sofitando a los estauxunidenses, arrestar a ciudadanos alemanes y reclúyose-yos na isla de Taboga, dende onde fueron treslladaos a Estaos Xuníos. N'el so gobiernu fundóse la Cruz Roja Nacional (1917). Valdés tamién s'opunxo a reformar l'artículu 70 de la constitución pa dexar que los panameños por adopción (esto ye, aquellos non nacíos en Panamá) pudieren ser presidentes, en perxuiciu direutu de Eusabio A. Morales. casi nengunu de los sos más importantes proyeutos fueron aprobaos, como la declaración de Panamá y Colón como puertos llibres, l'apertura de la primer Escuela de Medicina, y la fundación d'una Universidá Panamericana.