cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sake
Pasteurización (Hi-ire) y embotellamientu
D'antiguo, el sake non se pasteurizaba. Esto producía que si'l Saké nun se guardaba nun llugar frescu, xeneralmente enturbiábase y tantu l'arume como'l sabor volvíase estrañu. De dalguna manera los artesanos dieron cuenta que caleciendo'l sake mientres curtiu tiempu, podía caltenese con toa'l so arume y sabor, inclusive ensin tener que caltenelo en fríu.
D'esta manera, muncho primero que Louis Pasteur pudiera atopar una esplicación a esti fenómenu, los artesanos desactivaben les enzimes y mataben les bacteries evitando que pudiera degradar el Saké.
Si'l sake non se pasteuriza (namazake) y nun se guarda en fríu, puede sufrir turbidez, debíu a la crecedera escesiva del lleldu y otros microorganismos, ye lo conocío como hi-ochi.
Finalmente procédese al embotellado o tamién conocíu como binzume. Tradicionalmente, introducíase'l Saké nunes tinas pequeñes llamaes yoshino y dende equí enllenábense les botelles manualmente pa dempués distribuyiles a les tiendes. Anguaño, esti procesu esta totalmente automatizado: primero se embotella y dempués se pasteuriza. Xeneralmente estes cadenes tienen una eficiencia d'unes 4000 botelles per hora.
Variedaes
thumb|Sake ensin penerar. Hai cuatro tipos básicos de Sake, creaos con una fina variedá d'ingredientes. La parte interior del granu d'arroz contién l'almidón (que ye lo que llelda) y les partes esternes contién aceite y proteínes, que tienden a dexar el sabor estraño o desagradable nel productu final. Al apolazar l'arroz, remuévese la parte más esterior, dexando namái'l centru almidonado.
Los tipos básicos de sake, n'orde d'aumentu en calidá, complexidá y preciu son:
Los cuatro tipos de riba (anguaño seis, poles variedaes que tien el junmai) son conocíes como tokutei meishoshu ("sake de designación especial"). <!-- Amás, hai otros términos comúnmente utilizaos:
Nihon shudo, indicates from sweetest -30 to most dry +15 -->
Sirviendo'l sake
En Xapón el sake sírvese fríu, tibiu o caliente, dependiendo de la preferencia del bebedor, la calidá del sake y l'estación del añu. Xeneralmente'l sake caliente ye bebíu pel hibiernu y el sake fríu pel branu. Dizse que l'alcohol nel sake tibiu o caliente ye absorbíu pol cuerpu más rápido, polo que beber sake caliente yera un costume popular mientres la Segunda Guerra Mundial p'amazcarar l'asperez del sabor por cuenta de la dificultá pa llograr ingredientes. El sake ye una de les poques bébores alcohóliques que ye regularmente consumida caliente.
Usos rituales
thumb|200px|Barriles de sake como ufrienda nel santuariu sintoísta [[Tsurugaoka Hachiman-gū.]] El sake ye xeneralmente bebíu como parte de rituales de purificación sintoístes (compárese col usu de vinu na eucaristía católica). Mientres la Segunda Guerra Mundial, los pilotos kamikaze bebíen sake antes de llevar a cabu les sos misiones. Anguaño ábrense barriles de sake mientres festivales y ceremonies sintoístes o depués de victories deportives: esti sake (llamáu iwai-zake, lliteralmente «sake de celebración») ye sirvíu llibremente a toos pa partir la bona fortuna. El sake ye tamién sirvíu xunto a les comíes llixeres qu'acompañen delles ceremonies del té.
En Añu Nuev u'l xaponeses beben un sake especial llamáu tuso (屠蘇). El tuso ye similar al iwai-zake. Ye preparáu remoyando tososan (屠蘇散), un polvu melecinal chinu, nel sake. Hasta los neños prueben un pocu. En delles rexones los primeros suerbos de tuso son tomaos n'orde d'edá, dende los más nuevos a los más vieyos.
Referencies (Bioquímica del procesu)
Otres obres:
Itinerary Notes of Plants Collected in the Khasyah and Bootan Mountains
Itinerary Notes of Plants Collected in the Khasyah and Bootan Mountains (embrivíu Itin. Pl. Khasyah Mts.) ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol médicu, naturalista, esplorador, y botánicu inglés William Griffith (botánicu) y espublizáu en Calcuta nel añu 1848 col nome de ''Itinerary Notes of Plants Collected in the Khasyah and Bootan Mountains, 1837-1838, in Afghanistan and Neighbouring Countries. 1839-1841. Arranged by John M'Clelland''.
Yuki Kuriyama
Yuki Kuriyama (栗山 裕貴; ) ye un ex-futbolista xaponés.
La Villeneuve-au-Chêne
La Villeneuve-au-Chêne ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
William Nigh
William Nigh foi un direutor, guionista y actor cinematográficu d'Estaos Xuníos, conocíu tamién polos nomes de "Will Nigh" y "William Nye".
Biografía
Nacíu en Berlin, Wisconsin, empecipió la so carrera como actor cinematográficu en 1913, interpretando xunto a Lamar Johnstone el curtiumetraxe A Warm Welcome. Ente 1913 y 1914 trabayó nun total de 17 filmes, unu d'ellos empobináu por él mesmu en collaboración con Lucius Henderson, el western Salomy Jane. Sobremanera ye conocíu sobremanera pola so faceta de direutor, desaxeradamente prolífica, con un total de 119 filmes, el postreru d'ellos en 1948. La mayor parte de la so producción foi cine de serie B, trabayando davezu pa estudios d'escasu presupuestu como Monogram Pictures (pal cual dirixó delles cintes de les series de "Charlie Chan" y "East Side Kids") y Producers Releasing Corporation, anque n'ocasiones tamién dirixó pa productores de primera categoría como Universal Pictures, según para RKO Pictures y Republic Pictures. El so trabayu como guionista entiende 18 producciones, la mayoría d'elles rodaes nos entamos de la so carrera.
William Nigh finó en Burbank, California, en 1955, a los 74 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu Forest Lawn Memorial Park de Glendale.
Direutor
thumb|center|270px| House Peters Sr. (1880 – 1967) y Beatriz Michelena (1890 – 1942) nuna semeya publicitaria de Salomy Jane. thumb|center|270px| [[John Gilbert y Joan Crawford nuna semeya publicitaria de la película  Four Walls. ]]
Epipactis helleborine
La heleborina de fueyes anches (Epipactis helleborine) ye una especie d'orquídees terrestres, del xéneru Epipactis. thumb|Vista de la planta
Descripción
Presenten de 4 a 8 fueyes llanceolaes, alternes, que se desenvuelven socesivamente cada vegada más curties hasta cerca del estremu del tarmu. Los sos marxes son enteros, l'estremu picudu.
La inflorescencia en recímanu consta de flores simétriques billaterales con un atrayente coloríu. Los 3 sépalos y los 2 pétalos llaterales son ovoides y acuminaos. El so color puede variar de verde ablancazáu, a verde intensu, con llurdios violeta ó púrpura.
El labelo ta estremáu por un hipoquilo con forma de bola, cola superficie esterna d'un verde ablancazao y derroto con venes escures. El epiquilo d'un blancu amarellentáu ye onduláu con forma d'abanicu.
L'ovariu ye infero. Produz una cápsula seca con incontables granes diminutes.
Hábitat
thumb|Epipactis helleborine plantes y hábitat Distribuyir nes zones templar y subtropical del norte d'África, Europa, Siberia y centru de China, atopándose en montes y n'espacios abiertos, con desenvolvimientu so tierra, en suelos caliares, y de cutiu en dunes húmedes cerca del mar.
Taxonomía
Epipactis helleborine describióse por (Linneo) Crantz y espublizóse en Stirpium Austriarum Fasciculus 2: 467, pl. 57. 1769. El nome Epipactis (Epcts.), procede del griegu "epipaktis", nome d'una planta melecinal usada polos griegos antiguos na Grecia clásica.
helleborine: epítetu que provién d'una cierta paecencia a les fueyes de dellos "helleboros" (eléboro blancu - Veratrum album).
thumb| thumb| thumb| thumb| thumb|
RY Sagittarii
RY Sagittarii ye una superxigante mariella y estrella variable R Coronae Borealis que'l so rellumu presenta grandes cayíes hasta magnitú +14 aproximao cada dos años. Estos episodios d'escurecimientu débese a la espulsión de polvu de carbonu dende la superficie estelar. La estrella queda somorguiada nel so propiu material hasta qu'adulces s'estena. Esto desplica les rápides cayíes y les recuperaciones lentes nel rellumu. Ye la segunda estrella más brillosa dientro d'esta clase de variables.
L'estudiu detalláu de la curva de lluz de RY Sagittarii amuesa una oscilación secundaria na magnitú, de tipu cefeida, cuando la estrella s'atopa con rellumu máximu. El periodu d'oscilación ye de 39 díes y l'amplitú de 0,5 magnitúes. Estudios recién suxeren qu'esti periodu de pulsación pue tar amenorgando, debíu bien a la rápida evolución de la estrella na fase de post-xigante, o por una perda sustancial de masa.
Afayóse por Jacobus Kapteyn en 1895.
Villette-de-Vienne
Villette-de-Vienne ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Vinay (Isère)
Vinay ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Veniliornis kirkii
Veniliornis kirkii ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae, que s'atopa en Brasil, Colombia, Costa Rica, Ecuador, Guyana, Panamá, Perú, Trinidá y Tobagu y Venezuela.
Hábitat
Viven nel dosel del monte húmedu tropical, monte de galería y árees axacentes de crecedera secundaria, manglares, arbolees, güertos y xardinos arbolaos, xeneralmente per debaxo de los 1.000 m d'altitú, pero atopáu en delles partes hasta los 1.700 msnm.
Descripción
Mide 15 a 16,5 cm de llargor y pesa 28 a 30 g. El plumaxe de les sos partes cimeros ye verde oliva, con un llustre doráu a anaranxáu nel llombu y les coberteres alares. La parte trasera de la rabadilla y les coberteres supracaudales son de color coloráu anaranxáu; les remeres y les timoneres son fuscas col cantu verde oliva; el forru de les ales y la base de les remeres presenten un barreteado crema y fusco. El mentón ye abuxada y les partyes inferiores son de color oliva fusco, con barres angostes anteadas enriba y barres más grueses blanques opaques embaxo. El picu ye fusco cola base del quexal gris claru. Les pates son grises.
El machu tien la la cara color oliva fusco, la coroniella y la parte posterior del pescuezu color gris cayuela, cola punta de les plumes de color coloráu, lo que-y da una apariencia llistada; detrás del güeyu presenta rayitas mariellu dorao que s'estiende por detrás de la parte baxa del pescuezu y de los auriculares. La fema presenta la corona y la nuca color marrón escuru y cola punta de les plumes de la nuca color castañu a mariellu.
Alimentación
Picotia los tueros y cañes pa estrayer bárabos y abeyones pequeños minadores de madera.
Reproducción
Constrúin el nial nel buecu d'un árbol a un altor del suelu de 3 a 8 m. La fema pon 2 o 3 güevos blancos y brillosos.
Croton ciliatoglandulifer
Croton ciliatoglandulifer ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Euphorbiaceae.
Descripción
Son arbustos, qu'algamen un tamañu de 0.5–2 m d'altu, ramines y pecíolus estrelláu-arispios. Fueyes ovaes, 2–8 cm de llargu y 1–4 cm d'anchu, abruptamente agudes o acuminaes nel ápiz, arredondiaes a subcordaes na base, marxes ciliaos, los cilios con glándules apicales de 1–2 mm de llargu, estrelláu-pubescentes nel fexe, estrelláu-tomentosas nel viesu, 3–5-nervias na base; pecíolus 1–3 cm de llargu, ensin glándules apicales apariaes, estípules disecaes en segmentos filiformes, 2–3 mm de llargu, con glándules apicales. Recímanos xeneralmente bisexuales, terminales, 2–10 cm de llargu; flores estaminaes con pedicelos 2–3 mm de llargu, sépalos los valvaos, deltoides, de 2 mm de llargu, pétalos obovaos, ca 2.5 mm de llargu, glabros, receptáculu velloso, estames 30–45, filamentos glabros, anteres 1.2–1.5 mm de llargu; flores pistilaes con pedicelos hasta 2–4 mm de llongura en frutu, sépalos los valvaos, angostamente oblanceolaos, 5–8 mm de llargu, con cogordes glandulares marxinales, pétalos ausentes, ovariu estrelláu-tomentoso, estilos 2 ó 3 vegaes bífidos, 3–6 mm de llargu. Cápsula 6 mm de llargu; granes enchíes, 4.5–5.2 mm de llargu, llises, ventralmente carinaes.
Distribución y hábitat
Orixinaria de Méxicu y Cuba. Habita en climes templaos, semicálidos, semisecos y templaos ente los 200 y los 1750 msnm. Crez a vera de regueros y regatos, acomuñada a monte tropical caducifoliu, carba xerófilu y monte d'encina.
Propiedaes
Esta planta ye emplegada principalmente nel centru del país, nos estaos de Méxicu, Morelos y Guerrero, pa esaniciar los mezquinos, y jiotes, con esti fin utiliza la cazumbre o'l látex. Remedios fechos cola planta completa prescribir pa tratar el "resfriáu d'estómagu", l'empache, les feríes, la picadura d'alacrán, la infeición de los güeyos y el paludismu; l'alministración de la fueya per vía rectal indicar pa solliviar la infeición intestinal en neños, según les hemorroides infantil. Amás, al duraznillo dalgunos autores atribúyen-y propiedaes como antisépticu y cicatrizante. A finales del sieglu XIX y entamos del XX, el Institutu Médicu Nacional señalar como antipalúdico y antipirético. Darréu, Alfonso Herrera Fernandez comenta: "esta planta emplegar pa curar les fiebres intermitentes. Dinámicamente probóse la so eficacia como antitérmico, ye ineficaz pa combatir el paludismu y tien una aición purgante". Maximino Martínez reportar como antipalúdico, antipirético y pa curar el piquete d'alacrán. Finalmente, Luis Cabrera de Córdoba la cita como catárticu y diuréticu.
Taxonomía
Croton ciliatoglandulifer describióse por Casimiro Gómez Ortega y espublizóse en Novarum, aut Rariorum Plantarum Horti Reg. Boten. Matrit. Descriptionum Decaes 51. 1797.
Croton: nome xenéricu que procede del griegu kroton, que significa cachiparru, por cuenta de que les sos granes asemeyen esti ácaru.
ciliatoglandulifer: epítetu
Don DeFore
Donald John DeFore foi un actor radiofónicu, cinematográficu y televisivu d'Estaos Xuníos.
Carrera artística
Nacíu en Cedar Rapids (Iowa), los sos padres yeren Joseph Ervin DeFore (1878 - 1942), un inxenieru de ferrocarril, y Albina Sylvia Nezerka (1883 - 1975).
Ente les actuaciones cinematográfiques de DeFore inclúyense les que llevó a cabu nos siguientes títulos: The Male Animal (1942), The Human Comedy (ensin creitos, 1943), A Guy Named Joe (1943), Thirty Seconds over Tokyo (1944), The Affairs of Susan (1945), You Came Along (1945), It Happened on 5th Avenue (1947), Ramrod (1947), Romance on the High Seas (1948), My Friend Irma (1949), Too Late for Tears (1949), Dark City (1950), Southside 1-1000 (1950), The Guy Who Came Back (1951), A Girl in Every Port (1952), Llocos del aire (1952), Battle Hymn (1957), A Time to Love and a Time to Die (1958), y The Facts of Life (1960).
Sicasí, DeFore ye más conocíu pol so trabayu televisivu. A partir de 1952, DeFore tuvo'l papel recurrente de "Thorny" na serie d'humor The Adventures of Ozzie and Harriet. El 6 de mayu de 1953 foi homenaxáu nel show televisivu This Is Your Life, un programa que sosprendía a los protagonistes nun espectáculu retresmitíu en direutu y nel que collaboraben los sos allegaos. Nel show collaboró Ozzie Nelson, que-y fixo creer que taba participando nun promocional de The Adventures of Ozzie and Harriet en Hollywood Boulevard.
A partir de 1961, DeFore actuó na serie televisiva Hazel col papel de "Mr. B." (George Baxter), trabayando nel show xunto a Shirley Booth). La serie emitir dende 1961 a 1966. DeFore nun apaeció na temporada 1965-66, cuando'l programa pasó de la NBC a la CBS. El so papel foi interpretáu por Ray Fulmer, actuando Lynn Borden como la esposa del personaxe.
Una faceta menos conocida de DeFore foi la d'actor radiofónicu. Nesti mediu actuó en programes como Old Gold Comedy Theater y Lux Radio Theater.
Ente 1954 y 1955 foi Presidente de la National Academy of Television Arts and Sciences. El so trabayu foi fundamental por que la concesión de los Premios Emmy retresmitir por primer vegada por TV a nivel nacional el 7 de marzu de 1955. Esi añu foi nomáu como meyor actor de repartu nuna serie televisiva pola so actuación en The Adventures of Ozzie and Harriet.
Vida personal
Dende 1957 a 1962, col so hermanu menor Verne DeFore (1918 - 2005), dirixió'l Don DeFore's Silver Banjo Barbecue na Frontierland of Disneyland en Anaheim (California). Fueron los únicos propietarios a los cualos Walt Disney y Disneyland dexó tener un negociu y restorán independiente nel interior del parque temáticu.
En 1942 DeFore casóse con Marion Holmes (nacida'l 21 de xineru de 1918 en Chicago). Marion Holmes foi cantante de la Orquesta de Henry Busse dende 1935 a 1939 y, dende 1939 a 1942, cantó con Art Kassel y les sos "Castles in the Air". Judy Garland foi la dama d'honor na boda de DeFore el 14 de febreru de 1942. DeFore y la so esposa moraron nel barriu de Mandeville Canyon, perteneciente al distritu de Brentwood, en Los Angeles. DeFore foi'l primera "Alcalde Honorariu" de Brentwood. El matrimoniu tuvo cinco fíos: Penny (nacíu en 1943), David (1945), Dawn (1948), Ron (1950) y Amy (1959).
Don DeFore finó en 1993 en Los Angeles, California, por causa de un infartu agudu de miocardiu. Tenía 80 años d'edá. Foi soterráu nel Campusantu Westwood Village Memorial Park de Los Angeles. La so vilba finó'l 17 de payares de 2011, a los 93 años d'edá.
Siluriformes
Los peces del orde Siluriformes, comúnmente llamaos pez gato, siluros o bagres entienden 33 families, unos 400 xéneros y más de 3093 especies, 1200 de les cualos viven n'América, onde tamién se los llama nicuros. Dos families, los Arídos y los Plotósidos, son principalmente marines, el restu vive n'agua duce. La mayor parte de los bagres son carroñeros nocherniegos y viven cerca del fondu, n'agües pocu fondes.
Morfoloxía
El bagre más común foi introducíu n'Europa proveniente d'América, y espolletó sobremanera n'Europa central. Una especie europea, el siluru o glano, ye'l bagre más grande: hai datos sobre dalgún exemplar qu'algamó los 290 kg de pesu y los 4 m de llargu.
Bioloxía
El bagre llétricu del ríu Nilu y del centru d'África tropical ye capaz de producir descargues llétriques. Otru bagre singular ye'l pexe gatu caminante, que ye orixinariu del sureste d'Asia. Mientres la estación seca 'pasia' pelos terrenes anubiertos na estación lluviosa, combinando un movimientu de deslizamiento con fuertes solmenaes de la cola. Amás, introduz nel interior de la tierra una poderosu escayu de cada aleta pectoral a manera de piértiga que propulsa al pexe alantre. Ye capaz d'alendar per mediu d'un cambéu del arcu branquial, que forma una cámara d'aire.
Clasificación científica
Los bagres constitúin l'orde Siluriformes. Ye un grupu monofilético; esto ye sofitáu pola evidencia molecular. Los Siluriformes pertenecen a un superorde llamáu'l ostariofisos (carauterizáu pol aparatu weberiano), el que tamién inclúi a los Cypriniformes, Characiformes, Gonorynchiformes y Gymnotiformes. Los Siluriformes son l'orde hermano de los Gymnotiformes. En 2007 había cerca de 33 families, describiéndose alredor de 3093 especies. Esto fai que los Silurifomes constituyan el segundu o tercer orde más biodiverso de vertebraos; de fechu 1 de cada 20 especies de vertebraos ye un siluriforme.
Tienen una amplia distribución y el so tamañu ye bien variáu, incluyendo dende especies de 1 centímetru hasta dalgunos de los pexes dulceacuícolas más grandes del mundu (Silurus glanis, Zungaro sp., Pseudoplatystoma sp., Pangasianodon gigas). Polo xeneral son peces bentónicos, con cuerpu allargáu, ablayáu dorsoventralmente, carentes d'escames o recubiertos por plaques.
Leslie Nielsen
Leslie William Nielsen, Orde del Canadá, foi un actor canadianu, conocíu popularmente por ser el protagonista de películes de humor absurdo tales como Airplane! y The Naked Gun.
Entamos
Nació en Regina, Saskatchewan, (Canadá), onde pasó los primeros meses de la so vida col so padre, que nació en Dinamarca, y la so madre nel país de Gales, Reinu Xuníu. Unu de los sos hermanos foi Erik Nielsen (1924-2008), vizprimer ministru de Canadá. La familia dexó la ciudá y treslladóse a los Territorios del Noroeste, cerca del círculu polar árticu, onde Leslie careció de raquitismu, que-y dexó les piernes narquiaes y una carauterística forma de caminar.
Los primeros años de la so vida fueron difíciles pola convivencia con un padre estricto y violento. Si facer rir, aforrábase un bofetón; por eso, dende neñu desenvolvió un xenial sentíu del humor.
A finales de la década de 1940 empezó a interesase pel mundu de la interpretación gracies al so tíu Jean Hersholt, famosu actor del cine mudu. Pero nun duldar n'escorrer el so suañu anque nun tuviera abondos recursos pa llegar a Hollywood y optara por faer autostop. Nos sos primeros pasos en Hollywood nun consiguió trabayu dalgunu y tornó al so país natal, onde prosiguió los sos estudios y trabayó pa una canal de radio como pinchadiscos. Llueu se dio cuenta de que nel Canadá nun tenía futuru y decidió volver a Hollywood, onde debutó como actor nel Actor's Studio. Ellí intercambiaba conseyos con un mozu Marlon Brando, anque de nuevu sentíase como "El paletu del circu polar árticu del Actor's Studio". Pero eso camudó, y adulces foi atopando'l so sitiu, siendo El rei vagamundu la so primer película, estrenada en 1956. Nesi mesmu añu protagonizó, xunto con Walter Pidgeon y Anne Francis, el clásicu de ciencia ficción El planeta prohibíu.
Esa película abriólu nuevu horizontes, y na década de 1970 convertir nel rei de la televisión, protagonizando diversos drames y ganándose la fama de ser l'asesín o'l malu de la película. Gracies a estos papeles, volvióse unu de los actores más famosos de Hollywood. Pero la carrera de Leslie yera irregular y adulces foise apagando. En 1971 participó na película The Poseidon Adventure, na qu'interpreta al capitán del barcu que se funde. L'ésitu de la película nun lu ayudar; la so carrera nun se vio rellanzada y la so popularidá decayó, al igual que'l so segundu matrimoniu. Alisande y Leslie dixebrar en 1973, tres más de diez años de matrimoniu y dos fíos, Maura y Thea. Los fracasos del actor provocaron que la pareya dixebrárase, anque compartíen una bona amistá.
Carrera Posterior y Trunfu na Comedia
A finales del 1979 yera un actor casi escaecíu, anque llueu eso camudaría gracies a trés nuevos direutores: David Zucker, Jim Abrahams y Jerry Zucker, conocíos como'l grupu ZAZ.
En 1980 estrena colos ZAZ la comedia absurda «Airplane!» interpretando con enorme ésitu al inespresivu doctor Rumack. El secretu d'esa comedia que fizo historia ta n'utilizar actores serios que nunca actuaren en comedies. Leslie Nielsen yá yera conocíu como'l tipu qu'escontra bones chancies, pero'l so talentu risible nun se desenvolvió nel cine hasta l'estrenu d'esta película. Gracies a Airplane!, recuperó y hasta goció d'una mayor popularidá.
En 1982, vuelve trabayar colos ZAZ na serie de televisión Escuadrón de policía («Police Squad!»), onde da vida al cabileñu teniente de policía Frank Drebin. Taba agoráu l'ésitu, sicasí, a la de la verdá, nun-y foi bien, yá que había una gran competencia con otres series yá consolidaes na pantalla. Namái tuvo una duración de seis episodios, a pesar de tener bien bona crítica y ser nomada a un premiu Emmy.
En 1983 tien un papel siniestru na película "Cuentos de Terror" o Creepshow nel cuentu "Something to Tide You Over", xunto a Ted Danson, onde da vida a un home despechado que cobra vengación. Pa 1987 acompaña a Barbra Streisand y a Richard Dreyfuss nel drama Nuts
En 1988 y de la mano del grupu ZAZ, estrénase «The Naked Gun», que supón un enorme ésitu en recaldación y crítiques. Leslie Nielsen volvía interpretar al cabileñu teniente Frank Drebin dempués del fracasu de la serie de 1982. Los sos compañeros de repartu na película fueron Priscila Presley, George Kennedy y O. J. Simpson.
Mientres la década de 1990 fixo dos secueles más de la esitosa saga Naked Gun y convirtióse n'unu de los actores risibles más populares del mundu. Tuvo l'honor de participar nos dos últimos capítulos de la llexendaria serie «Les moces d'oru» (The Golden Girls), onde se casa col personaxe interpretáu por Bea Arthur. Amás, participó en dellos capítulos de seriar «Reportera del crime».
thumb|left|Nielsen en 1982. En 1995, el xenial Mel Brooks lo recluta pa la hilarante Dracula: Dead and Loving It, que tuvo crítiques desemeyaes, pero una receición aceptable nel públicu amigu de les comedies. Pa 1997 da-y vida a Mr. Magoo, comedia basada nel famosu dibuxu animáu del mesmu nome, el filme tien crítiques negatives y una taquilla dispareja.
En 2000 protagoniza «2001: Desapiega como puedas» que, según él, ye la peor película na que trabayara.
En 2003 David Zucker vuelve llama-y pa participar en Scary Movie 3. Nielsen y Zucker volvíen axuntase nuna película nueve años más tarde. Dempués d'unos meses de rodar esa película, empresta la so voz pa una serie d'animación llamada Zeroman pa la televisión canadiana.
Vida privada
El so hermanu Erik Nielsen (1924-2008) foi vizprimer ministru de Canadá nos años 80.
El so primer matrimoniu foi cola tamién actriz Mónica Boyer; contraxeron nupcies en 1950 y divorciáronse seis años dempués. En 1962 casóse con Alisande Ullman, con quien tuvo dos fíos, Thea y Maura. La crisis que l'actor vivió na década de 1970 pol so escasu y mal trabayu provocó la separación de la pareya en 1974. Mientres l'ésitu de Aterriza como puedas, conoció a Brooks Oliver, con quien se casó en 1981; divorcióse en 1983.
Yera embaxador d'Unicef en Canadá y vivía nel Paradise Valley d'Arizona. Amás de los sos trabayos como actor, nun duldar n'ufiertar el so sofitu a organizaciones de beneficencia, como Ontario. En 2004 recibió un homenaxe na gala "So the World may Hear" pola so ayuda humanitaria.
Mientres folgaba en Miami, recibió una llamada de la compañía española Ruiz Nicoli Llinies pa crear la campaña publicitaria Nielsen Awards, onde escoyó a Ruiz Nicoli Llinies como la meyor axencia de publicidá del mundu. Según el creadores, Nielsen apenes pidió dineru pa faelo, yá que taba encantáu de trabayar con unes persones que sabíen rise de sigo mesmes.
En mayu anuncióse que'l Festival de Cine de Comedia de Peñíscola galardonaría al actor con un premiu a tola so carrera. Por desgracia, ausentar del festival por cuenta de un problema nun rodaxe nel Canadá, anque finalmente foi-y concedíu'l premiu Costa Azahar.
La so popularidá caltener hasta la so muerte y foi'l rei de la publicidá en Phoenix, onde moraba davezu y onde de cuando en vez yera riquíu polos gobernantes o empreses pa faer campañes de publicidá.
Foi consideráu pal papel de Willy Wonka en Charlie y la fábrica de chocolate, anque finalmente'l productores prefirieron a un actor más nuevu: Johnny Depp.
Tenía una gran coleición de coches clásicos.
Confirmada la so apaición estelar en Spanish Movie, onde tien una secuencia con Álex de la Iglesia y Carlos Areces, Nielsen permaneció poco tiempu n'España por cuenta d'otru proyeutu que tenía en marcha.
Fallecimientu
Leslie Nielsen ingresó nun hospital de Fort Lauderdale, Florida, onde tuvo cerca de doce díes por una neumonía, y finó el 28 de payares de 2010 por cuenta de los entueyos de dicha enfermedá. Doug Nielsen, sobrín del actor, anunció a la emisora de radio C. J. O. B. que Nielsen morriera mientres dormía alredor de les 5,30 p. m. EST, arrodiáu de la so familia y amigos.
J. Sturms Flora von Deutschland in Abbildungen nach der Natur
J. Sturms Flora von Deutschland in Abbildungen nach der Natur, (embrivíu Deutschl. Fl. (Sturm), ed. 2.), ye un llibru con ilustraciones y descripciones botániques escritu pol botánicu alemán Ernst Hans Ludwig Krause y espublizáu en Stuttgart en quince volúmenes nos años 1900-1907, col nome de ''J. Sturms Flora von Deutschland in Abbildungen nach der Natur. Edition: 2. umgearb. Aufl''.
Cynomoriaceae
Cynomoriaceae ye una familia monotípica del orde Saxifragales que'l so únicu xéneru, Cynomorium contién una sola especie: Cynomorium coccineum que se distribúi dende les Islles Canaries, en Lanzarote, Mauritania, mar Mediterraneu y Mongolia. thumb|240px|detalle de la planta
Descripción
Ye una planta perenne geofita que pasa la mayor parte de la so vida como rizoma compuestu por gran cantidá de haustorios xuntaos a llantar güéspede, de la cual ye totalmente dependiente (holoparásita), polo tanto escarez clorofila. La inflorescencia espiciforme, surde a la fin d'un tarmu (que la so mayor parte permanez so tierra) carnosu de color coloráu escuru o cuasi negru, con minúscules fueyes escamoses sentaes, d'hasta de 8 mm; algama ente 10-30 cm d'altor. Les flores, de color escarlata, pedicelaes, actinomorfes, unisexuales, con periantu simple petaloideo, son de les más pequeñes de les anxospermes. Les masculines con periantu formáu por 5-7 pieces llibres y un estame, a diferencia de les femenines, con 3-5 pieces soldaes al ovariu, semiínfero y monocarpelar, con un rudimentu seminal. Frutu aqueniforme, d'unos 2 mm. Grana esférica y llisa, de 1 mm. Esta especie tien un periodu de reposo vexetativu mientres el cual la parte aérea sume. El periodu de rebrote empieza a final d'iviernu, creciendo pasu ente pasu hasta'l momentu del so floriamientu en plena primavera.
Distribución y hábitat
Ye parásita de raigaños de Quenopodiacees y otres especies halófiles, por aciu haustorios (órganos chupadores) que salen del rizoma ramificáu. Tamién se suel atopar sobre matorral halonitrófilos desenvueltos sobre suelos arenosos y saladares, dende'l nivel del mar hasta 500m d'altitú. Anguaño puede atopase en práuticamente tola rexón mediterránea y nes estepes centroasiátiques. Na península ibérica puede atopase na so metá sur, sobremanera en zones mariniegues, dende'l Algarve portugués hasta Alicante, y en zones d'interior (Albacete, Granada, Toledo). N'Andalucía contabilizáronse hasta 8 poblaciones nes siguientes llocalidaes: 5 n'Almería (Sablera de Torregarcía, Tabernas, Cabu de Gata, Punta Entinas-Sabinar), 2 en Granada y 1 en Ayamonte (Huelva). Una carácteristica de les sos poblaciones ye que tán bien esvalixaes ente sigo.
Fora de la Península Ibérica alcontrar en Sicilia, Cerdeña, Tunicia, Palestina, Sinaí, Irán oriental hasta Asia central.
Taxonomía
Cynomorium coccineum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 970. 1753. Cynomorium: nome xenéricu que remanez del griegu: kynomórion, - latinizada cynomorion pa kynós = "perru" y mórion = "pene". Linneo adoptó'l xéneru creáu por Micheli pa esta planta parásita, la que daqué se paez a una verga de perru.
coccineum: epítetu llatín que significa "de color escarlata".
Historia
Endémica d'una zona de la islla de Malta, hasta dómines relativamente recién nun taba estendida por tola islla sinón que tan solo crecía nun llugar bien concretu denomináu la Roca del Xeneral, una gran formación predresa d'unos 60 m d'altor sobre'l nivel del mar que la so parte cimeru forma una mesa. Anguaño puede atopase n'otres rexones y países, inclusive n'España.
Mientres la edá media atribuyíense-y poderes máxicos y curatibles siendo bien apreciaes polos Caballeros de la Orde de Malta, cola que combatíen disfunciones sexuales, disentería y otres enfermedaes. La roca Fungus onde crecía na edá media yera fuertemente curiada pa evitar la so rampiña, sábese que'l gran maestre portugués d'esta orde Manuel Pinto da Fonseca asitió una guardia permanente na so contorna ordenando amás afilar y llimar los sos salientes y puexos pa enzancar la so esguilada. La especie tuvo a puntu d'escastase hasta'l puntu de que nel añu 1800 prohibióse la so recueya pa evitar la so desapaición.
Kenzo Taniguchi
Kenzo Taniguchi (谷口 堅三; ) ye un futbolista xaponés.
Villeret (Aube)
Villeret ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
RZ Arietis
RZ Arietis (RZ Ari / ρ2 Arietis / 45 Arietis / HD 18191) ye una estrella variable na constelación d'Aries, visualmente a 20 minutos d'arcu al nordeste de ρ³ Arietis. De magnitú aparente media +5,80, alcuéntrase a unos 405 años lluz del Sistema Solar.
RZ Arietis ye una xigante colorada de tipu espectral M6III con una temperatura efectivo ente 3250 y 3442 K. Ye una auténtica estrella xigante, similar a 30 Herculis o EU Delphini. El so radiu, calculáu a partir de la midida direuta del so diámetru angular —9,4 milisegundos d'arcu—, ye 125 vegaes mayor que'l radiu solar. Si tuviera nel llugar del Sol, la so superficie estenderíase más allá de la órbita de Mercuriu. Relluma con una lluminosidá equivalente a 328 soles.
El rellumu de RZ Arietis varia en 0,4 magnitúes, tando catalogada como una variable semirregular de tipu SRB. Esiste un periodu principal de 56,5 díes y unu secundariu de 37,7 díes.
Viriville
Viriville ye una comuña francesa del departamentu d'Isère, na rexón d'Auvernia-Ródanu-Alpes. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Sporting Clube de Portugal
El Sporting Clube de Portugal (oficialmente en portugués, Sporting Clube de Portugal) ye un club polideportivu de Portugal fundáu'l 1 de xunetu de 1906. El so equipu de fútbol xuega na Primer División de Portugal y visti camiseta verde y blanca a franxes horizontales, con pantalón negru. El lema del Sporting Clube de Portugal ye esfuerciu, dedicación, devoción y gloria.
A nivel internacional, el Sporting de Portugal llogró la Recopa d'Europa 1963/64 y rematáu segundu na Copa de la UEFA 2004/05.
Ye'l primer club con más medayes ganaes polos sos atletes nos Xuegos Olímpicos, y el segundu club con más títulos ganaos en tolos deportes que práutica o que prauticó, por detrás del Futbol Club Barcelona.
L'academia de Sporting clube de Portugal ye reconocida en tol mundu y considerada una de les meyores canteres del Mundu por munchos espertos. Esto consiguir cola meyor rede de ojeadores de Portugal y entrenadores cualificaos na formación de futbolistes. Formáronse xugadores como Cristiano Ronaldo, Ricardo Quaresma, Luís Figo, Paulo Futre y Nani.
Fundación (1902-1930)
Sporting Clube de Portugal, tien los sos oríxenes en xunu de 1902, cuando los mozos Francisco da Ponte, Horta Gavazzo y el so hermanu José María decidieron crear el Sport Club de Belas. Esti club, el primer antepasáu del Sporting, xugó namái un partíu y a la fin del branu del añu, eslleióse. Dos años más tarde, la idea de crear un club de fútbol foi restablecíu, y esta vegada, colos hermanos Gavazzo xuníos por José Alvalade y José Stromp, nuevu club, el Campo Grande Football Club, foi fundáu. Xuega los sos partíos na finca del Vizconde de Alvalade, el güelu de José Alvalade, cola sede del club allugáu na casa de Francisco Gavazzo.
Como tal, un nuevu club, Campo Grande Sporting Clube, foi fundáu. El Vizconde de Alvalade, que'l so dineru ayudó a financiar el club, foi'l primer presidente del Sporting. José Alvalade, como unu de los principales fundadores, pronunció en nome de sigo mesmu y de los sos compañeros de co-fundadores,"'Queremos qu'esti club sía un gran club, tan grande como'l más grande n'Europa.'"
Tres meses más tarde, el 1 de xunetu de 1906, António Félix da Costa Júnior suxurió'l nome de Sporting Clube de Portugal, y esta fecha considerar el Sporting día oficial de la so fundación.
L'añu 1907 marcó unos "primeros" pal club, porque Sporting xugó'l primer partíu de fútbol de la so historia'l 3 de febreru, que termina nuna derrota por goliada 5-1 contra'l club de tercer división Cruz Negra; inaugura la so primer sede, conocida como "Sítio das Mouras" (los más avanzaos en Portugal nel momentu, fornida con duches, dos pistes de tenis, una pista d'atletismu y un campu de fútbol), el 4 de xunetu; y xugó el primer clásicu de tolos tiempos contra los rivales locales Sport Lisboa e Benfica (entós conocíu como Grupu Sport Lisboa) el 1 d'avientu.
El club tamién llanzó la so primer tarxeta d'informe'l 31 de marzu de 1922, titulada "Boletim do Sporting" (Informe del Sporting), dando les bases pal posterior llamáu "Jornal do Sporting", el diariu oficial del club, qu'inda esiste anguaño.
Primeros años (1931-1959)
thumb|La Copa de la UEFA Recopa ganada pol Sporting nel Muséu de Mundo Sporting. Sporting xugó'l so primer partíu de Primeira Liga (la 1ra división del fútbol portugués) el 20 de xineru de 1935, ganando 0-6 contra'l Académica de Coimbra. Un añu más tarde, en 1936, el club tuvo la so derrota más pesada enxamás consiguida contra'l Fútbol Club Porto, perdiendo 10-1. Sporting, sicasí, tomó la revancha un añu dempués, cuando s'humildaren col mesmu equipu con un resultáu de 9-1. En 1941, so la direición del direutor húngaru József Szabó, el club celebró'l primer títulu de Lliga de la so historia.
L'equipu de fútbol tuvo'l so apoxéu mientres los años 1940 y 1950. Foi encabezada por Fernando Peyroteo, José Travassos, Albano Narciso Pereira, António Jesus Correia y Manuel Vasques, nun quintetu moteyáu "Los Cinco violinos". Cola ayuda de los violinos, el Sporting ganó siete títulos de lliga n'ocho temporaes ente 1947 y 1954, incluyendo una de cuatro precedentes nuna fila a partir de 1950-1951 d'equí p'arriba. Fernando Peyroteo, el más conocíu de los "violinos", ye consideráu unu de los meyores xugadores portugueses de tolos tiempos.
Sporting y l'equipu yugoslavu F. K. Partizan Belgráu fixeron historia'l 4 de setiembre de 1955, ente que xugaron el primer partíu de la UEFA Campeón de la Copa de Clubes. El xugador del Sporting João Martins anotó'l primer gol de la competición, a los 14 minutos. El partíu terminó nun empate 3-3.
Sporting tamién inauguró la so nueva sede, el José Alvalade Stadium, el 10 de xunu de 1956. Esti estadiu foi l'estadiu del club hasta 2003.
Los años d'oru (1960-1995)
thumb|[[Héctor Casimiro Yazalde|Hector Yazalde, xugador del Sporting Clube de Portugal, y Bota d'Oru en 1974]]
Na década del 60, el club ganó la Lliga nes temporaes 1961/62, 1965/66 y 1969/70, ente que se fixo de la Copa de Portugal 1962/63. Esti llogru coperu, dexó-y al club verde y blancu apostar la Recopa d'Europa de la temporada siguiente, que ganaría, en ganando al MTK Budapest FC d'Hungría na final. Esta ye la única vegada qu'un equipu portugués ganó un títulu de la Recopa. L'equipu entró nel concursu de ganar a Atalanta Bergamasca Calcio na fase de clasificación, goliando al club chipriota APOEL Nicosia FC no que foi la mayor victoria nun solu xuegu de competiciones de la UEFA hasta la fecha: 16-1, un récor qu'entá sigue de pies. Na siguiente ronda, perdió 4-1 ante'l Manchester United Football Club en Old Trafford na primer parte, pero fixeron una notable recuperación en casa, ganando 5-0. Nes semifinales, el Sporting esanició a Olympique Lyonnais, y na final al MTK Budapest, nuna final de dos rondes pa ganar el so primer títulu européu. El gol de la victoria foi marcáu por João Morais d'un saque d'esquina direutu. Asina, el club de Lisboa llogró'l primer títulu internacional oficial entamáu pola UEFA na so hestoria.
Yá na década del 70, llegaron los campeonatos lligueros de la temporada 1973/74 y 1979/80, amás de los llogros nes Copes de Portugal 1970/71, 1972/73, 1973/74 y 1977/78.
Nel planu internacional, el club llegó a les semifinales de la Copa de Campeones de Copa en 1974, pero perdió ante'l futuru campeón, 1. FC Magdeburg, d'Alemaña del Este. L'entrenador Inglés Malcolm Allison llegó al Sporting en 1981, y so la so direición el club ganó'l doblete (Lliga y la Copa de Portugal), en 1982.
Ente 1983 y 1987 el club nun vivió grandes llogros, pero a pesar d'aquello, hubo dellos puntos destacaos mientres esti tiempu, sobremanera una victoria 7-1 sobre'l Benfica nel Estadiu José Alvalade el 14 d'avientu de 1986.
Tres 5 años ensin títulos, el Sporting ganó de la mano del inglés Keith Burkinshaw la Supercopa de Portugal de 1987, ganando al Benfica na final.
El Sporting llegó a la semifinal de la Copa de la UEFA 1990-91, perdiendo contra'l Inter de Milán.
Depués de dellos años en blancu, na temporada 1994-95 el club leonino volvió llograr la Copa de Portugal, ganando 3 a 1 al Marítimu nel duelu decisivu.
Campeón de Lliga y de Copes depués de dellos años (1999-actualidá)
Na Primeira Liga 1999-2000, depués de 5 años ensin consiguir títulos oficiales, el Sporting -dirixíu pol direutor Augusto Inácio- (un ex xugador de Sporting, que al empiezu de la temporada sustituyó al italianu Giuseppe Materazzi), ganó'l títulu de Lliga na última xornada con una victoria por 4-0 sobre'l Sport Comércio y Salgueiros, terminando una seca de 18 años.
Amás, años de mala xestión financiera casi conducieron a la desapaición del club. En 2011, el club atropara deldes de más de 276 millones de €. Les resultancies nel terrén de xuegu tamién yeren pésimos, col Sporting terminó séptimu - la so posición más baxa na tabla de la lliga - na Primeira Liga 2012-13. Dempués d'una inmensa presión dende dientro y fora del club, Luís Godinho Lopes, entós presidente del Sporting, arrenunció. Bruno de Carvalho foi'l so socesor. Con un discursu ambiciosu, les intenciones de Carvalho taben axustando colos bancos, y tamién volver poner a Sporting na sienda de la gloria, ente que "declaró la guerra" a los que conducieron al abismu a Sporting, y demandalos nos tribunales.
Con una estructura más estable dientro del club, la Primeira Liga 2013-14 vio meyores nes resultancies, una y bones el Sporting terminó segundu na tabla, ganando asina l'accesu direutu a la Lliga de Campeones de la UEFA 2014-15, la primer vegada en cinco años que club llegó al nivel cimeru de les competiciones europees.
Na temporada 2014-15, el Sporting ganó'l so 16ª Copa de Portugal 2014-15 de manera dramática. L'equipu de Lisboa, dirixíu por Marco Silva, xugó la final ante'l Sporting Clube de Braga, y dempués d'un desastrosu empiezu, perdieron 0-2 nel primer tiempu y xugó con diez homes tres la espulsión de Cédric Soares. Cola final aparentemente perdida, Islam Slimani dio daqué d'esperanza a los aficionaos, y anotó el 1-2 nos 83 minutos. Nel tiempu de descuentu, Fredy Montero llogró igualar, forzando la prórroga. Sporting n'última instancia, ganó'l partíu 3-1 nos penaltis. Les celebraciones terminaron nuna invasión de campu de José Alvalade polos fanes, una y bones el club tocó plata per primer vegada en siete años.
En xunu de 2015, Jorge Jesus xunir a Sporting, yá que, SL Benfica optó por nun anovar el so contratu como entrenador del club, y robló un contratu de trés años. Presentáu como'l nuevu xerente del club el 1 de xunetu, el cambéu de direición interpunxo la rivalidá de los dos clubes de Lisboa a nuevos altores. Dellos medios de comunicación portugueses llamaron al eventu O Verão Quente de 2015 "("El branu caliente de 2015"). So la direición de Jesús, Sporting ganó la Supercopa de Portugal contra'l Benfica campeón de la Primeira Liga 2014-15 (1-0).
Estadiu
El Sporting construyó un nuevu estadiu, Estádio José Alvalade, construyíu pa la Eurocopa 2004. Diseñáu por Tomás Taveira y calificáu pola UEFA de cinco estrelles, calificáu p'apostar finales de los torneos de la UEFA. Orixinalmente taba fechu pa una capacidá de 40,000 aficionaos, pero l'actual ye de 50,095 y l'acústica facer fayadizu pa entamar conciertos. Foi inauguráu'l 6 d'agostu del 2003 nun xuegu ente'l Sporting col Manchester United 3–1. Foi sede de la final de la UEFA Cup nel 2005 ente'l Sporting y el CSKA Moscow, con trunfu del CSKA 3–1.
Foi una de les sedes de la Eurocopa 2004. Xugáronse 5 partíos nel Estádio José Alvalade, unu d'ellos la semi-final ente 2–1.
thumb|center|1000px|Sporting xugando contra'l club alemán Schalke 04, nun partíu de la Champions.
Muséu
El Sporting Clube de Portugal tien más de 16 000 trofeos n'esposición nel so Muséu, asitiáu nel Estadiu José Alvalade.
Presidentes
Llista completa:
Estadístiques en competiciones Internacionales
Actualizáu a la Lliga de Campeones 2017-18.
Torneos amistosos y non oficiales
"Trofeo Ciudad de Pontevedra (1):" 2002
Villery
Villery ye una comuña francesa del departamentu d'Aube, na rexón de Gran Este. Llenda con.
Tien una población de y una superficie de  km².
Rhincodon typus
El ye una especie d'elasmobranquiu orectolobiforme, únicu miembru de la familia Rhincodontidae y del xéneru Rhincodon. Ye'l pexe esistente más grande del mundu, con aproximao 12m de llargor. Habita n'agües templaes tropicales y subtropicales. Piénsase qu'habita la Tierra dende hai sesenta millones d'años.
Nome
thumb|Tamañu comparáu con un humanu El primer exemplar identificáu midía 4,6 metros de llargor y foi arponeado y prindáu nes mariñes de Table Bay, Sudáfrica, en 1828. L'espécime foi vendíu a Pay Pay por 6£, y la so holotipo amosar nel Muséu d'Historia Natural de París. La primer cita científica foi dada al añu siguiente por Andrew Smith, un médicu militar venceyáu al exércitu británicu, que s'atopaba aparcáu en Ciudá del Cabu. En 1849 publicó una descripción más detallada de la especie. Asignóse-y el nome de "tiburón ballena" por cuenta de la fisioloxía del pexe, yá que se trata d'un tiburón pero tien un tamañu comparable al d'una ballena. Na relixón vietnamita venérase-y como a una deidá, y llámase-y "Ca Ong", que significa lliteralmente "Señor Pexe". Tamién recibe'l nome de pexe apoderó, dámero, o pez dama, pol clásicu xuegu de mesa.